نام کتاب :   سکوت سپید

نویسنده: مریم حیدری کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw. 98iA. Com

طراح جلد:  Mina     کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر: مینا کاربر انجمن نودهشتیا

-همين که گفتم الهه عموت اينا هفته ي ديگه ميان !

پشت در نشستم و وزانوان لرزانم را در اغوش کشيدم واشک هايم بي اختيار صورتم را قاب گرفتند .سرم را چند بار آرام به در کوبيدم وموهاي مواج وبلند م را در چنگ گرفتم وکشيدم .چه قدر احساس نا تواني ميکردم .نگاهم به روي تختم افتاد.روي ويولنم که به حال خودش رها شده بود .اشک هايم با شدت بيشتري جوشيدند وافکار در هم برهم ذهنم را پر کردند .

حس بدي داشتم .حس رسيدن به يک گره ي کور.از همان ها که با دندان هم نميشد بازشان کرد .خسته شده بودم .من الهه پارسا از جنگيدن براي رسيدن به هر خواسته ي کوچک ويا بزرگي خسته شده بودم .از اينکه هيچ وقت آرامش نداشته باشم خسته شده بودم.

صوت اذان در اتاقم پيچيد نوري به قلبم تابيد ولبخند لرزاني روي لب هايم نشست .هيچ کس نمي توانست اين يکي را از من بگيرد ، خدايي که فقط براي من بود .

سجاده ي سفيدم را باز کردم ، انگار چادر نماز حريرم به رويم لبحند ميزد.دل وجرات پيدا کردم ، قفل در اتاق را باز کردم وبيرون آمدم صداي گفتگوي پدرو عمو ناگهان قطع شد.بي اعتنا موهاي مشکي ام را به عقب سرم راندم ودر دستشويي را بازکردم و وارد شدم .اشک هايم هنوز هم بي اجازه رفت و آمد ميکردند، مشتي آب به صورتم پاشيدم واشک هايم را غافلگير کردم .حس خوبي بند بند وجودم را پر کرد مشتي ديگر پاشيدم وآستين هايم را بالا زدم ..

وضو گرفتنم که تمام شد از دستشويي خارج شدم بي آن که به آن دو نگاه کنم دوباره به اتاقم برگشتم ودر را پشت سرم قفل کردم.رو به سجاده ام لبخندي زدم وچادرم را بر داشتم.نمازم که تمام شد به خودم امدم و دستي به صورتم کشيدم.با تعجب به دستم نگاه کردم که توسط اشک هايم خيس شده بود .دست خودم نبود بغض سنگيني گلويم را گرفته بود.سرم را روي مهر فشردم وناليدم :

-مثل هميشه خودت پشت وپناهم باش!

ويبره ي موبايلم مرا متوجه خود کرد .بلند شدم گوشي سفيدم را در دستم گرفتم و به اسم وشماره اي که روي صفحه حک شده بود نگاه کردم .دستم روي باکس قرمز رنگ لغزيد .تماس را رد کردم و نگاهم را به پس زمينه ي گوشي دوختم .کفشدوزکي که روي يک برگ سبز شبنم زده جا خوش کرده بود خواستم گوشي را به کناري بگذارم که دوباره صفحه روشن شد،اين بار يک پيام داشتم .بازش کردم :

چي شده الهه ؟ صداتون تا خونه ما مياد !

آهي کشيدم وگوشي را روي تختم پرت کردم چادر را از سرم برداشتم و سجاده ام را جمع کردم دوباره ويبره ي موبايلم روي اعصاب ناراحتم خط کشيد .

براي جواب دادن مردد ماندم ميدانستم که تا جوابش را ندهم دست بر نميدارد پس اين بار جواب د ادم ،بلافاصله صدايش در گوشي پيچيد :

-الو ؟ الهه؟

روي تختم نشستم وبا صدايي که سعي ميکردم گرفتگي اش را پنهان کنم گفتم:

-سلام فواد !

با لحن مهربانش مرا مخاطب قرار داد:

-گريه کردي؟بازم قضيه ي فرياده ؟

اهي کشيدم و فقط گفتم :

-اوهوم!

به تندي گفت:

-نگران نباش الهه اونم مخالفه .بابا تهديدش کرد که از ارث محرومش ميکنه ولي بازم زير بار نرفت !

پوزخندي روي لب هايم جا خوش کرد:

ميدوني منم با همين حرف تهديد کردن ولي زير بار نرفتم..بالاخره من و داداشت يه جا با هم تفاهم پيدا کرديم !

فواد گفت:

-ميتوني بياي تو تراس ؟

نفس عميقي کشيدم و جواب دادم :

وايستا تا حاضر شم !

-يه لباس گرم بپوش .

لبخند تلخي روي لب هايم نشست .بي حرف تماس را قطع کردم .شنلم را از روي جا لباسي که پشت در اويزان بود قاپيدم و روي تنم انداختم ..شال دم دستي ام را برداشتم وروي سرم انداختم ان را دور گردنم سفت پيچيدم ولبه هايش را جوري تا زدم که موهايم پيدا نباشند .از حجابم که مطمئن شدم آرام وبي سر وصدا در تراس را باز کردم وقدم به بيرون گذاشتم .

روي صفحه ي آهني توري مانندي که دو تراس را از يکديگر جدا ميکرد خم شده بود ونگاهم ميکرد.نگاهم را به جلوي پاهايم دوختم وزير لب سلام کردم روي زمين کنار همان مرز نشست .چند لحظه صبر کردم هواي سرد صورتم را ميسوزاند صورتم را که هنوز هم مرطوب بود .جلو رفتم من هم در طرف ديگر مرز نشستم و زانوانم را بغل گرفتم صداي آرام فواد در گوشم نشست :

-زمين سرده نشين !

باز هم پوزخند زدم ،به روبرويم خيره شدم و زمزمه کردم:

-مهم نيست !

چند دقيقه در سکوت گذشت.هر دو به روبرويمان خيره شده بوديم .

به حياط کوچک وشبزده ي خانه نگاه کردم واز ذهنم گذشت که حتي درخت هاي اين خانه نيز انگار پير وافسرده شده اند .فواد بود که سکوت به وجود آمده را بر هم زد :

-ميخواي چه کار کني ؟

سوالي را پرسيده بود که در کل اين چند ساعت مدام از خودم پرسيده بودم.لبم را بين دندان هايم گرفتم و گفتم:

-ديگه خسته شدم فواد!خودت خوب ميدوني که من با برادرت هيچ وجه اشتراکي ندارم .زير بار نميرم.اگه بابام بخواد مجبورم کنه ...

نيم نگاهي به فواد انداختم و ادامه دادم :

-براي هميبشه از خونه ميرم.با دوستام يه خونه مجردي ميگيرم بهتر از اينه که هر روز سر هر چيز کوچيک وبزرگي با بابا درگير شم ،مگه بچه بازيه که من بيام زن فرياد شم؟

با لحن سرزنش گرش مرا مخاطب قرار داد :

-فکر ميکني اين کار درستيه؟

با صداي که به زور پايين نگه داشته بودم به او توپيدم:

-من نميدونم چي درسته چي غلطه فقط ميدونم نميخوام با برادر خودخواه ومغرور تو برم زير يه سقف !

دوباره سکوت برقرار شد .اشک هايم داشتند دوباره براي خودشان راه باز ميکردند .

-با من چي ؟ 

دلم هري ريخت .لرزي در تنم نشست ناباورانه نگاهم را به فواد دوختم صورتش از لا به لاي روزنه هاي دايره اي شکل ورقه ي آهني که مرز بين دو تراس بود ديده ميشد او هم به من نگاه ميکرد شايد از معدود دفعاتي بود که بي محابا نگاهم را به او دوخته بودم و شايد اولين باري که برق چشم هاي سياهش را مي ديدم .زبانم بند آمده بود در خاطرم هم شنيدن چنين جمله اي آن هم از او نميگنجيد .دهانم را باز کردم تا چيزي بگويم اما نميشد بي آن که نگاهش را از نگاهم بگيرد شمرده شمرده تکرار کرد :

-با من چي ؟ حاضري با من زير يک سقف زندگي کني ؟

نفس هاي صدا دارم مقطعه شده بودند به زور کلمات را پيدا کردم :

-تو ...چي ..يعني چي ؟

کف دستش را به ورقه ي اهني فشرد وبه تندي جوابم را داد :

-يعني اين که ميخوام زن من شي.ميخوام من تو رو داشته باشم نه فرياد..اگه قراره تو بين ما دو نفر يکي رو انتخاب کني ترجيح ميدم اون يه نفر من باشم نه برادرم..نميخوام اون با غرور و خشکي بي جاش زندگي تو رو به هم بزنه .

با ترديد نگاهش کردم .با درماندگي ادامه داد :

-اونم تو رو نميخواد الهه،اونم چشمش دنبال يکي ديگه است من طاقت ديدن ناراحتي تو رو ندارم ..اگه تو قبولم کني ......

حرفش را بريدم :

-اما چطوري ؟ پدرت براي اون پا پيش گذاشته .

وسط حرفم پريد :

-اونش با من الهه،منم مثل تو از همه ي اين قانون هاي مسخره و استبداد پدرم بيزارم،منم دلم ميخواد برم وپشت سرمم نگاه نکنم.با هم ازدواج ميکنيم واونجوري که دلمون ميخواد زندگي مي کنيم تا کي بايد باباهامون خط بکشن و ما روش راه بريم؟تا کي ؟ تو ميتوني بهترين جايگاه رو تو موسيقي داشته باشي من ميتونم يه زندگي ايده آل ومستقل براي خودم داشته باشم .الهه اگه ازدواج راه استقلالمون باشه چرا اينکار رو نکينيم ؟

به حرف آمدم:

-اما پس آيندمون چي ؟ما عشقي به هم نداريم فواد !

با آرامش ميان کلامم دويد:

-عشق نداريم ولي نفرتم نداريم دشمني نداريم ما هميشه دوستاي خوبي بوديم هميشه خوب تونستيم همديگرو درک کنيم.مگه يه زندگي چي لازم داره غير از درک متقابل ويه رابطه ي خوب ؟ عشق رو ميشه ساخت الهه..ميشه به دستش اورد ...

با گيجي جواب دادم :

-نميدونم فواد فکر يه زندگي خوب و بي دغدغه خيلي وسوسه ام ميکنه اما از کجا معلوم يه سراب نباشه ؟ بعدم اين وسط مطمئنم خانواده ها معترض ميشن.

-کافيه من وتو يه کم اداي عاشق ومعشوق ها رو در بياريم بعدم خودت بهتر خانواده هامون رو ميشناسي براي اينکه به قول خودشون به گناه نيافتيم راضي ميشن ..وقت نداريم الهه تا فردا بعدازظهر وقت داري فکر کني بعد تمرينت ميام دنبالت .

لبخندي زد وادامه داد:

-حالا ديگه بهتره بري تا پدرت بهت مشکوک نشده .

گيج وگنگ از روي سنگ سرد کف تراس بلند شدم وبي آن که کلامي حرف بزنم به اتاقم برگشتم .

***

چشم هايم را با بي ميلي باز کردم و چشم به آفتاب کم رمقي دوختم که صبح زمستاني ام را گرم کرده بود .

روي تختم نشستم وشقيقه هايم را با دو دست ماليدم تا شايد کمي از سر دردم کم شود .خسته از کابوس هاي پي در پي وبي سر وته پتوي سبکم را کنار زدم و پاهايم را روي زمين گذاشتم دست بردم و از روي پا تختي گيره سرم را برداشتم و وموهاي بلندم را بي حوصله بالاي سرم جمع کردم .ارام از اتاقم بيرون امدم وهمان طور که در افکار خودم غرق شده بودم خودم را به دستشويي رساندم .در آينه به تصويرم خيره شدم و چشم هايم حسابي پف کرده بودند.مشتي آب به صورتم پاشيدم از سرماي بيش از حد آب يکه خوردم ولي در عوض خواب از سرم پريد دوباره افکار کج و معوج به ذهنم آمدند از فکر کردن به تصميمي که گرفته بودم هم لرز بدي در تنم مينشست .تصميمي که کلي اما و اگر پشتش داشت .حوصله ي صبحانه خوردن نداشتم خمير دندان را روي مسواکم گذاشتم دو دقيقه بعد مسواک با نرمي دندان هايم را نوازش ميکرد .

کمي کرم مرطوب کننده به پوست صورتم که در اثر گريه ي زياد شبيه نمک زار شده بود با ديدن چشم هاي پف کرده ام ناچارا مداد چشم را برداشتم ودر چشم هايم کشيدم روسري ساتن مشکي سفيدم را برداشتم ونگاهي به وضعيتش انداختم چندان هم صاف و اتو کرده نبود اما اهميتي هم نداشت بلوز سفيدي زير سارافون مشکي ام پوشيدم .روسري ام را لبناني بستم و کيپ کردم کاپشنم را پوشيدم وچادرم را به سر انداختم .کيف ويالونم را روي دوش کشيدم وکيف کوچک دستي ام را در دست گرفتم .بي آن که نگاهي به دور واطراف بي اندازم از اتاق خارج شدم

***

سر جايم نشستم و سرسري به بقيه ي بچه ها سلام کردم کمي زودتر از هميشه رسيده بودم در فرصت پيش آمده دوباره در افکار خودم غرق شدم .با ديدن جاي خالي سارا کنارمبي اختيار آهي کشيدم، درست امروز که حس ميکردم به او احتياج دارم نبود.

فواد ومن رابطه ي خيلي خوبي داشتيم ،خيلي بيشتر از يک دختر عمو وپسر عموي ساده اما اين نميتوانست دليلي براي تاييد گفته هاي او باشد ..بين دوستي ساده وازدواج خيلي فرق ها وجود داشت که نميشد ناديده شان گرفت.ورود استاد باعث شد که رشته ي افکارم گسيخته شود .

_ سلام به همگي .صبحتون به خير !

به احترام او از جايم برخاستم ولبخند گذرايي روي لب هايم نشاندم .به دست به ما اشاره کرد که سر جاهايمان بنشينيم .روي صندلي نشستم ونيم نگاهي به نت هايم انداختم .استاد هم سر جايش ساکن شد ،سکوت سالن بزرگ وخالي را فرا گرفت آهنگ با نواي فلوت آغاز شد ويولنم را در گودي سمت چپ شانه ام جا دادم و آرشه را در دست راستم گرفتم يکي از آهنگ هاي مورد علاقه ام بود بد از زير شدن صداي گيتار نوبت من بود که دنباله ي ريتم را بگيرم بي آن که چشمم را از روي نت ها جدا کنم دستم را بين سيم ها حرکت دادم وآرشه را رويشان کشيدم ،مثل هميشه همه ي افکار م خود به خود پس زده شدند.در ميان نت ها غرق شده بودم و وبه هيچ وجه از اين غرق شدن ناراضي نبودم چرا که شايد اين تنها وقتي بود که ميتوانستم از دست افکارم خلاص شوم.

***

هواي آزاد صورتم را نوازش ميکرد کش چادرم راروي سرم جا به جا کردم وموهاي کنار شقيقه ام را زير روسري فرو کردم چشمم به آن دست خيابان افتاد ومردي که به پژو ي سفيد رنگ بي نهايت آشنا تکيه زده بود در نگاه اول فکر کردم که فواد از ماشين فرياد استفاده کرده اما بعد با ديدن پرشياي مشکي رنگي که عقب تر از پژو پارک کرده بود وچراغ هايش هم روشن بود ابروهايم از تعجب به بالا پريدند.

&&& 

کم مانده بود از تعجب شاخ در بياورم گوشي موبايلم را از جيبم بيرون آوردم وماندم که به فواد زنگ بزنم يا نه چند ثانيه اي بيشتر نگذشته بود که با ديدن نامش روي گوشي براي لحظه اي لبخند زدم وجواب دادم:

-الو؟

-برو ببين چي کارت داره .من حواسم بهتون هست !

قبل از آن که کلمه اي حرف بزنم صداي تک بوقي شنيدم که نشان از قطع شدن تماس بود .با استرس اب دهانم را فرو دادم وکيف سازم را محکم در دستم گرفتم و چادرم را جمع کردم واز روي جوي آبي که سر راهم بود پريدم .نفس عميقي کشيدم تا به خودم آرامش بدهم وبا آرامشي پوشالي به آن طرف خيابان رفتم و روبرويش ايستادم نگاه هايمان لحظه اي در هم گره خوردند .اخمي کرد و با لحن بدي گفت :

-سوار شو !

تمام حرصم را جمع کردم وبا لحني شبيه به خودش جواب دادم:

-چي باعث شده فکر کني ميتوني به من دستور بدي ؟ حرفي داري همين جا بزن !

عصبي وپر حرص قدمي به سمت من برداشت، من هم متقابلا يک قدم عقب رفتم.با صدايي که بلند تر از حد معمول شده بود گفت:

-ببين من اصلا حوصله ي ناز کشي دختر لوسي مثل تو رو ندارم !وقتشم ندارم !

پوزخندي زدم و با لحن تمسخر آميزي گفتم :

-بله دکتر ..ببخشيد يادم نبود شما وقتتون خيلي ارزش داره.

با حرص ادامه دادم:

-گوش کن پسر عمو من هم اصلا حوصله ي تو يکي رو ندارم .ميبيني بالاخره من وتو در يه چيز با هم تفاهم پيدا کرديم پس شما رو به خير ما رو به سلامت !

به سرعت چرخيدم با حس کشيده شدن چادرم دوباره به سمت فرياد چرخيدم .نفسش را با حرص به بيرون فوت کرد وگفت :

-باشه باشه عصباني نشو الهه خانم .با من بيا بايد حرف بزنيم !

نگاهم را به چشم هايش که از شدت عصبانيت سرخ شده بودند دوختم وبا لحني محکم گفتم:

-از نظر من اون قضيه به کل منتفيه.ميدونم که تو هم مخالفي پس ديگه حرفي نميمونه .خداحافظ!

سريعتر از آن که به او اجازه ي حرف زدن بدهم راه افتادم انگار خشکش زد که به دنبالم نيامد .گوشي ام را در آوردم وبراي فواد نوشتم :

-بيا خيابون پاييني .

پيام را ارسال کردم وبه آن سمت حرکت کردم .صداي کشيده شدن لاستيک هاي ماشين به آسفالت خيابان که بلند شد دانستم که فرياد با حرص اينجا را ترک کرده .

--

ثانيه اي از رسيدنم به خيابان نگذشته بود که پرشياي مشکي محکم جلوي پاهايم ترمز کرد در حالي که هنوز هم کمي عصباني بودم در ماشين را باز کردم و سوار شدم .به سرعت به راه افتاد .بي هدف در خيابان ها حرکت مي کرديم.اين من بودم که سکوت سنگين بينمان را شکستم وفکرم را به زبان آوردم :

-گاهي باورم نميشه تو فرياد دو قلو هستيد .درک نميکنم چه جوري بابام وعمو اين همه اختلاف اخلاقي بين ما رو نا ديده ميگيرند !

ماشين را به گوشه ي خيابان کشيد و گفت :

-چي ميگفت؟

سرم را به پشتي صندلي تکيه دادم ،پلک هايم را روي هم فشردم ،نفس عميقي کشيدم وسعي کردم اشک هايم را پس بزنم با صدايي بغض آلود گفتم:

-سرم داد ميزنه.چه قدرخود خواهه که فکر ميکنه فقط خودش ناراحت ونا راضيه .بهش گفتم من مخالفم .به حرفاش گوش ندادم .

صداي فواد را شنيدم :

-آروم باش..ديگه بهش فکر نکن !

لب لرزانم را بين دندان هايم گرفتم وناليدم:

-ديگه خسته شدم...ديگه توان ندارم.

چشم هايم را باز کردم وسرم را به طرف فواد چرخاندم .با چشم هايي پر از اشک نگاهش کردم وگفتم :

-ميخوام همسفرت شم فواد ..ميخوام با هم بريم جايي که دست احدي بهمون نرسه ،جايي که هيچ کس من وتو رو نشناسه .خسته شدم از دست اين آدماي خودخواه دور وبرم .به خدا که ديگه طاقتم طاق شده .

قبل از آن که بتوانم جلوي خودم را بگيرم به هق هق افتاده بودم فواد دستش را جلو آورد که روي شانه ام بگذارد .در ميان راه پشيمان شد ودستش را پس کشيد او را مي فهميدم.ترديدش را ميفهميدم .از کودکي به بعد حتي نوک انگشت هايمان اتفاقي به هم اصابت نکرده بودند .دستش را روي فرمان کوبيد و با تحکم گفت:

-گريه نکن !

لحن متحکمش متعجبم کرد ،جوري که لحظه اي گريه کردن يادم رفت وبا تعجب نگاهش کردم.موهايش را چنگش گرفت وگفت:

-وقتي گفتم همه چيز درست ميشه پس درست ميشه.حالا که ميدونم تو هم موافقي ديگه غمي ندارم.همين فردا همه چيز رو به پدرم ميگم .ميدونم که هردومون تحت فشار ميزارن ولي بايد تحمل کنيم تا به هدفمون برسيم .فقط بايد تو هم باشي.هستي الهه؟

صدايم هنوز هم ميلرزيد اما با لحني محکم گفتم:

-هستم!

لبخند زيبايي روي لب هايش نشست .لبخندي که به قدري برايم دلنشين بود که باعث شد من هم ميان گريه لبخند بزنم .اگر ميخواستم با خودم رو راست باشم من هم نميتوانستم از فواد بگذرم .حس ميکردم من و او به هم گره خورده ايم..شايد يک گره کور.

به آرامي گفتم:

-بريم خونه.ميدوني که دير برم بابا غرغر ميکنه!

ماشين را روشن کرد وگفت:

-يادت رفته امروز سه شنبه است؟ همه رفتن جمکران .

نفس عميقي کشيدم .ناخود آگاه پوزخندي روي لب هايم جا خوش کرد ،پدر من از دينداري همين کارها را خوب ياد گرفته بود!برايش مهم نبود که دختر جوانش را تا صبح در خانه تنها بگذارد وبرود زيارت.فواد نيم نگاهي به من انداخت و گفت :

-بريم يه چيزي بخوريم ؟

با دودلي نگاهي به او انداختم به رويم خنديد و گفت:

-وقتي گريه ميکني چشمات آدم رو ياد آسمون ابري ميندازه..يه خاکستري غمگين !

تمام تنم گرم شد سرم را به زير انداختم و با چادرم عرق کف دستم را پاک کردم .ماشين را از پارک در اورد وگفت :

-پس بريم شام.هرچي باشه بهتر از تنهاييه!

سرم را به شيشه تکيه دادم ومخالفتي نکردم .حس وحال تنها ماندن نداشتم فواد حواسش به رانندگي اش بود .دستم را جلو بردم وضبط را روشن کردم ودر نواي اهنگ غرق شدم :

پي حس همون روزام 

پي احساس ارامش

همون حسي که اين روزا

به حد مرگ ميخوامش ..

*** 

با توقف ماشين به خودم آمدم.خلسه بر هم خورد فواد باز هم لبخند زدو گفت:

-پياده شو که مردم از گشنگي .

خنديدم ودر را باز کردم .

کنار هم شروع به راه رفتن کرديم .ميزي را انتخاب کرديم صندلي را برايم عقب کشيد تا بنشينم ودستش را براي پيش خدمت تکان داد،نشستم .ميز را دور زدو روبروي من نشست رو به او گفتم:

-هر چي خودت دوست داري سفارش بده .

با دستم روي ميز اشکال نا مفهوم ميکشيدم پيش خدمت جلو امد .نگاهم به ميز بود وفقط پاهايش را ميديدم صداي فواد را شنيدم که سفارش دو پرس جوجه کباب داد.کفش هاي پيش خدمت که از ميز دور شدند سرم را بالا آوردم ومتوجه فواد شدم که داشت کتش را در مي اورد تازه فهميدم که من هم گرمم شده است ارام کت پشمي ام را در آوردم وپشت صندلي ام گذاشتم .نگاهم را بين مردمي که دور وبرمان نشسته بودند چرخاندم .چشمم به دختر بچه ي زيبايي افتاد که سر ميز کناري نشسته بود با ديدن لباس زيبايي که تنش بود و موهاي لختش که بي قيد وبند روي شانه هايش رها شده بودند دلم گرفته نگاه از او گرفتم .متوجه شدم که فواد به من چشم دوخته است .باز هم پوزخندي روي لبهايم نشست .با صدايي گرفته گفتم :

-گاهي حس ميکنم پرم از عقده هاي کودکي.

بي آن که نگاه از من بگيرد پرسيد :

-چرا ؟

آهي کشيدم وگفتم :

- ميدوني تنها چيزي که از کودکي خوب يادم مونده اينه که هميشه آرزوم بود مثل بقيه ي دختر بچه ها تاپ ودامن هاي خوشگل ورنگي رنگي بپوشم يا بزارم باد بين موهام بپيچه ولذت ببرم ولي بابا از همون سنين کم مجبورم ميکرد که بر خلاف ميلم عمل کنم. يادمه نميذاشت بيام تو کوچه و با تو بچه هاي ديگه بازي کنم .نذاشت من بچگي کنم .شايد اگه منم مادر داشتم اون جلوي پدرم مي ايستاد و بهش ميگفت که من براي فهميدن اينجور مسائل خيلي بچه ام ،ولي هيچ کس نبود که اين رو بهش بگه.وقتي به اين چيزا فکر ميکنم تازه ميفهمم که چه قدر از پدرم وتفکراتش دورم .چه قدر درکش نميکنم همون طور که اون من رو درک نميکنه .تازه ميفهمم چه قدر دلم ميخواد يه مدتي ازش دور زندگي کنم تا خود واقعيم رو بشناسم.

-ميدوني راه سختي رو پيش گرفتيم؟

نگاهي به قيافه ي متفکر وگرفته اش انداختم وگفتم:

-تا حالا تو زندگيم هر چيزي رو سخت به دست آوردم.اينم مثل همونا.

نگاهش را در نگاهم قفل کرد و گفت :

-من درکت ميکنم الهه من که يه پسرم تو خانواده ام احساس محدوديت ميکنم واي به تو که دختري.من سعي ميکنم تو زندگي با من همچين حسي نداشته باشي .

لبخندي روي لبهايم نشست.پيش خدمت با چرخ دستي غذا ها برگشت .براي شستن دست هايم بلند شدم .

در حين خوردن شام هر دو ساکت بوديم تا اين که فواد پرسيد:

-کنسرتتون نزديکه ؟

لقمه اي که در دهانم بود را فرو دادم وگفتم :

-آره تقريبا!

خنديد:

-نميخواي دعوتم کني ؟

من هم خنديدم وجواب دادم:

-چرا که نه..فکر نميکردم بخواي بياي.هميشه بهمون بليت ميدن ولي بابا هيچ وقت دوست نداشت بياد عمو هم همين طور .حداقل اگه تو بياي خوشحالم ميکني!

با لحن پر از اطميناني رو به من گفت:

-الهه از اين به بعد هميشه ،هر جا که تو به وجودم احتياج داشته باشي من کنارتم ،اين رو بهت قول ميدم.

با آرامش لبخند زدم .انگار با همين يک جمله ي ساده باعث شده بود غصه فراموشم شود .شاممان را که خورديم هنوز هم آرامش بينمان موج ميزد.گفت:

بريم خانم؟

آن لحظه شايد حس کردم که من هم ميتوانم کنار فواد نداشته هايم را داشته باشم .لبخند از ته دلي به صورتش پاشيدم ، برخاستم و کيفم را برداشتم و گفتم:

-بريم!

وبا خنده اضافه کردم:

-آقا!

--

سوار ماشين که شديم گفتم :

-ممنونم .امشب شب خوبي بود !

با شيطنت گفت :

-خواهش ميکنم .ميتوني جبران کني !

يک تاي ابرويم را بالا انداختم وبا تعجب گفتم:

-جبران کنم؟

قهقه اي زدو گفت :

-آره ميتوني براي تشکر امشب که رفتيم خونه برام ويولن بزني !

بيش از پيش تعجب کردم :

-از کي تا حالا تو به ويولن زدن من علاقه مند شدي ؟

همان طور که دور ميداني که نزديک خانه بود ميپيچيد گفت:

-خيلي وقته !

وزمزمه وار چيزي گفت که نشنيدم .در پارکينگ خانه متوقف شديم گفت:

-توتراس منتظرم تا بياي ساز بزني .

نگاهش کردم تا شايد حرف دلش را از چشم هايش بخوانم با شيطنت نگاهش را از من گرفت وبا لحن شوخي گفت:

-لا اله الا الله..دختر برو اونجوري نگام نکن .

سازم را از صندلي عقب برداشتم وهمان طور که پياده ميشدم به شوخي گفتم:

-پس زود بيا تا پشيمون نشدم !

همان طور که از ماشين دور ميشدم صداي قهقه ي خنده اش در گوشم پيچيد .

در واحدمان را باز کردم و پا به خانه ي سوت وکورمان گذاشتم يک راست به اتاقم رفتم ولباس هايم را عوض کردم .وضو گرفتم ونمازم را خواندم دوباره لباس پوشيدم بعد ويولنم را برداشتم ودرتراس را باز کردم .سرما بي اجازه به داخل اتاق خزيد در را پشت سرم بستم همان جاي ديشبي نشسته بود معلوم بود که در افکارش غرق شده است چون متوجه ورودم نشد.دست به کار شدم آرشه را روي ويولن کشيدم وصدايش را در آوردم به خودش آمد .لبخندي زدم چشم هايم را بستم وشروع به نواختن کردم ..

آي .اي الهه ي ناز..با دل من بساز .

نواختنم که تمام شد انگار سکوت بيش ار پيش در خانه ي شب زده ي ما سنگيني ميکرد. به فواد نگاهي کردم در نگاه سوزانش حرف هاي نا گفته ي زيادي وجود داشتند آرام شب به خيري گفتم و به اتاقم خزيدم.

***

قلبم آن قدر تند ميزد که به نفس نفس افتاده بودم صداي داد هاي عمو وپدرم خانه را برداشته بود ومخاطب آن دو کسي نبود جز فواد !

ار ترس سر جايم خشک شده بودم دل ميخواست گوش هايم را بگيرم تا نشنوم اما فايده اي هم نداشت چون صدا ها به قدري بلند بودند که نميشد نشنيد.صداي فواد سکوت لحظه اي را که به وجود امده بود بر هم زد:

-من کار خلافي نکردم فقط عاشق شدم.اومدم الهه رو ازتون خواستگاري کنم !

صداي فرياد عمو بلند شد:

-کار خلافي نکردي؟ بي شعور الهه نامزد برادرته.

-بابا خودتون خوب ميدونيد که نه فرياد الهه رو ميخواد نه الهه اون رو پس چرا اين مسخره بازي رو تمومش نميکنين؟

فرياد پدرم باعث شد به خودم بلرزم:

-الهه غلط کرده.مگه بي کس وکاره که سرخود به تو جواب داده؟ اصلا الان کجاست اين دختره ؟ الهه؟ الهه؟

زانوانم به وضوح ميلرزيدند.شالم را به سختي به سر کشيدم ودر اتاق را باز کردم .اول از همه فواد متوجه ورود من شد پدرم نفر بعد بود چشمش که به من افتاد داد زد:

-فواد چي ميگه ؟

سرم را به زير انداختم وکنار فواد ايستادم ولب لرزانم را به دندان گرفتم وسکوت کردم اين بار بر سرم فرياد زد:

-بهت ميگم اين چي ميگه ؟

دوباره سکوت کردم اصلا توان حرف زدن نداشتم .

عربده زد:

-جواب منو بده!

به سختي سرم را بالا آوردم.وقت طغيان بود.توانم را جمع کردم و گفتم:

-حرف فواد حرف منه..من..عاش...

سيلي محکمي که به گوشم خورد باعث شد کلامم بريده شود .بار اولم نبود که از پدرم سيلي ميخوردم اما اين بار انگار ترک خوردن شيشه ي غرورم را به چشم ديدم با چشم هايي پر از اشک به پدرم نگاه کردم وبا صدايي که از بغض ميلرزيد کلامم را به پايان رساندم:

من عاشق فوادم بابا!

دست پدرم دوباره بالا رفت که روي صورتم فرود بيايد فواد خودش را جلوي من انداخت سرش را بالا گرفت و رو به پدرم گفت :

-هر چه قدر ميخوايد من رو بزنيد عمو،ولي ديگه نميزارم دستتون رو الهه بلند شه !!!

اين بار پدرم با آن چنان شدتي زير گوش فواد زد که من هم نا خود آگاه آخ بلندي گفتم و بازوي فواد را گرفتم او اما سرش را بالا گرفت وبا چشم هايي پر از غرور به پدرم نگاه کرد وگفت:

-عمو جون بزنيد.اين قدر بزنيد که دلتون با من صاف شه..ولي ازم نخوايد از حرفم برگردم!

عمو سعي کرد جلوي پدرم را بگيرد اما او پسش زد و با فرياد گفت:

-الهه نامزد برادرته.

از پشت فواد بيرون آمدم وبا صداي بلند گفتم :

-اصلا اين طور نيست !

عمو چشم غره اي نثارم کرد پدرم سمتم براق شد:

-خفه شو دختره ي...لا اله الا الله.آخه بچه تو چه ميدوني زندگي چيه که براي خودت تصميم ميگيري؟

دهنم تلخ شدحس کردم چه قدر تحقير شده ام گامي به جلو برداشتم .سينه به سينه ي پدرم ايستادم.فواد آستينم را گرفت وکشيد تا مانعم شود.با قدرت دستم را پس کشيدم و با لحن محکمي خطاب به پدرم گفتم :

-اين آدمي که بهش ميگيد بچه بيست و دو سالشه شرعي وقانوني ميتونه براي خودش تصميم بگيره .من وفواد همديگرو ميخوايم بابا دوست داشتيم که با رضايت شما پيش بريم .اگه بهم اجازه بديد که لطف ميکنيد ولي اگرم اجازه نديد من اين بار پا پس نميکشم از دادگاه حکم ميگيرم.

دوباره سيلي محکمي به همان طرف صورتم خورد .طعم خون وگرماي آن را در دهانم حس کردم .رگ هاي پيشاني اش از عصبانيت برجسته شده و.چشم هايش کاسه ي خون بودند..نگاه پر غرورم را به چشم هايش دوختم مچ دستم را گرفت وهمان طور که مرا به دنبال خودش ميکشيد گفت:

-حق نداري پات رو از خونه بيرون بزاري..تا ببينم چه جوري ميخواي بري دادگاه حکم بگيري.

نگاهم به فواد بود که با نگراني نگاهم ميکرد سعي کردم با نگاهم به او بفهمانم که نگرانم نباشد.پدرم مرا به داخل هل دادو در را بست صداي عمويم را شنيدم:

-علي اين کار درست نيست.با زدن وداد وقال کردن هيچي عوض نميشه تازه وضع بدترم ميشه.

-تو لازم نيست تو تربيت دختر من دخالت کني بهتره جلوي پسرتو بگيري!

بعد جوري که معلوم بود مخاطبش فواد است ادامه داد:

-تو هم به نفعته حرفتو پس بگيري، در غير اين صورت من ديگه برادر زاده اي به اسم فواد ندارم .حالا هم از خونه ي من برو بيرون.

صداي کوبيده شدن در خانه نشان از رفتن فواد بود .به دنبال او انگار عمو هم رفت .

ساکت پشت در نشستم وخون پشت لبم را پاک کردم .

طوفان تازه شروع شده بود!

&&&

بي اعتنا به موبايلم که زنگ ميخورد به سازم نگاه کردم سرم گيج ميرفت وبي حال بودم.سه روز بود که اعتصاب غذا کرده بودم وجز اب هيچ نميخوردم .پدرم انگار اصلا برايش مهم نبود .همچنان در خانه زنداني بودم و حق نداشتم سر تمرين بروم بچه ها واستاد هم مدام به موبايلم زنگ ميزند.مثل الان.در اين سه روز فواد هم مدام پا پيچ ميشد پدرم در را هم به رويش باز نميکرد او هم تا شب پشت در مينشست و سعي ميکرد با حرف هايش پدرم را راضي کند.در آينه به چهره ي پريشانم خيره شدم رنگ ورويم زرد شده بود موهاي فردارم از روي صورتم کنار زدم وبه کبودي گونه وزخم کنار لبم خيره شدم .پوزخندي روي لب هايم نشست چه قيافه اي بر هم زده بودم!

بلوز يقه اسکي مشکي رنگي به تن داشتم وموهاي مشکي ام هم روي شانه هايم ريخته بودند چشم هاي خاکستري ام اوج غم درونم را منعکس ميکردند اوج شکستن غرورم را بيني قلمي ام به خاطر گريه ي زياد سرخ شده بود ولب ها ي کوچک وخوش فرمم به خاطر زخم گوشه ي لبم نا متقارن شده بودند .غروب شده بود،در شيشه اي تراس تصوير غروب غم انگيز روز سوم را برايم منعکس ميکرد.خورشيد بي فروغ بعد از ظهر لحظه اي پشت ابرها پنهان ميشدو لحظه اي بعد بيرون مي آمد وبا بازي هاي نورش اتاق را تاريک و روشن ميکرد تکاني به خودم دادم کمرم درد گرفته بود.سرگيجه اذيتم ميکردم بي رمق تر از قبل روي تخت دراز کشيدم سرم را به بالش فشردم .سعي کردم جلوي چشمه ي جوشان اشکم را بگيرم .صداي فواد دوباره بلند شده بود .اين بار فرياد ميزد:

-عمو شما رو به هرچي ميپرستيد قسم ميدم با ما اين کار رو نکنيد..سه روزه که هيچ کدوممون لب به غذا نزديم عمو سه روزه که همديگرو نديدم..

گريه ام شدت گرفت پس زن عمو راست گفته بود که او هم لب به غذا نميزند..صدايش رنگ التماس گرفته بود .

-من نميتونم عمو..نميتونم يه عمر دختري رو که دوست دارم دست تو دست برادرم ببينم ..هر چي بگيد .هر شرطي که بزاريد قبوله ..فقط الهه رو از من نگيريد..

سرم گيج ميرفت .پدرم حق نداشت..حق نداشت اين چنين با غرور ما بازي کند .برايم خيلي سخت بود که تحمل کنم .فواد به خاطر من خودش را به زحمت انداخته بود.به سختي از جايم برخاستم ودر را باز کردم .پدرم حق نداشت فواد را آزار دهد.فوادي را که به خاطرمن تن به اين بازي داده بود تصوير اتاق در مقابل ديدگانم تار بود.وارد پذيرايي شدم .پدرم داد زد:

-گم شو برو تو اتاقت!

صاف ايستادم ودر چشم هاي پدرم نگاه کردم با صدايي ضعيف گفتم:

-چرا بابا ؟ چرا با من اين کار رو ميکنيد؟

-خفه شو! تو نميفهمي چي ميخواي !!!

صدايم را بالا بردم :

-من ميدونم چي ميخوام بابا.من فواد رو ميخوام..ميخوام کنارش باشم.عشقش باشم.

پدرم مات ومتحير به من نگاه ميکرد.به دخترش که بعد از بيست و دوسال براي اولين بار صدايش را بالا برده بود .اشک هايم را با پشت دست پاک کردم وادامه دادم:

-بزاريد برم پي چيزي که ميخوام .بزاريد چه درست و چه غلط پي خواسته ام برم .اين خواسته ي زياديه که بخوام با مردي ازدواج کنم که دوستش دارم؟

پدرم به سمتم يورش آورد حتي صداي مشت هاي پي در پي فواد که به در ميخورد باعث نميشد تا حواسم پرت شود.سرگيجه به کل يادم رفته بود.اين بار صداي عمو را هم ميشنيدم که پدرم را صدا ميزد .بابا هم بي اعتنا بود جلوي من ايستاد.بازوهايم را گفت وتکانم داد:

-عشق دروغه اين رو بفهم..عشق دروغه..منم عاشق مادرت بودم ولي چي شد؟ به کجا رسيديم؟

به هق هق افتادم وزانو هايم به لرزه در آمدند:

-مادرم مرده بيست و دو ساله که مرده .شما عاشقش بوديد ولي اون عاشق شما نبود..عشق بايد دوطرفه باشه بابا مثل عشق من وفواد ..مادرم مرد ..خودش رو کشت..به من اهميت نداد..شما هم هيچ وقت به من اهميت نداديد..همه اش زور گفتيد...هر چيزي رو به اجبار بهم قبولونديد..ولي نه بابا..ديگه نه..من مثل مادرم نميشم بابا ..من مثل اون زير بار ازدواج زوري نميرم.

دوباره سيلي محکمي به گوشم خورد و باعث شد ساکت شوم سرم به شدت درد ميکرد صداي سوت ممتدي در گوشم پيچيد در وروردي با صداي بلندي باز شد پدرم هنوز بازوهايم را گرفته بود نگاهم را به چشم هاي سرخ از گريه و صورت بي رنگ وروي فواد دوختم .زانوانم زير وزن بدنم خم شدند. 

***

انگار اکسيژن به يک باره وارد ريه هايم شد نفس نفس زدم وچشم هايم را باز کردم صورت فواد پيش چشم هايم جان گرفت بي رمق پلک زدم صورتش به طرفم چرخيد.متوجه اشتبا هم شدم.فواد نبود بلکه فرياد بود که کنارم روي تخت نشسته بود .نگاهم را به دستم دوختم.مچم را گرفت و وبه ساعتش نگاه کرد .اخم کرده بود با ديدن موهايم که بي هيچ پوششي روبالش ريخته بودند يکه خوردم ولب گزيدم .لب زخمي ام درد گرفت .مچ دستم را رها کرد نگاهش را به قطره هاي سرمي که وارد دستم ميشدند دوخت و با تمسخر گفت:

-ميدونم داري به چي فکر ميکني .من دکترم ميدوني که دکتر محرمه.

نيم نگاهي به صورتم انداخت وگفت :

-البته اينم ميدونم که ترجيح ميدادي الان به جاي من برادرم اينجا بود ولي چه ميشه کرد.

در چشم هايم خيره شد وگفت:

مهندسا محرم نيستن.

با حرص سعي کردم بنشينم تا بتوانم شالم را از روي صندلي ميز کامپيوترم بردارم .به سر گيجه ام اعتنا نکردم دستش را روي شانه هايم گذاشت و با قدرت فشار داد و مجبورم که دوباره دراز بکشم بلند شد شال را برداشت وبه دستم داد همان طور که به سمت در ميرفت گفت:

-گفتم دورت رو خلوت کنن..حسابي آتيش به پا کردي !

شالم را روي سرم انداختم و محکم پيچيدم قبل از اين که برود لحظه اي مکث کردو گفت:

-ممنون که با جواب منفيت نجاتم دادي!

صدايش را صاف کرد و وبعد در را باز کردو با لحن هميشگي اش ادامه داد :

-تو که ميدوني فشارت زود ميافته نبايد از اين بچه بازيا در بياري

اولين نفري که وارد اتاق شد فواد بود سعي کردم به رويش لبخند بزنم .آن چنان نفس عميق وراحتي کشيد که من هم آرامش گرفتم نفر بعد زن عمو فوژان بود که سراسيمه داخل آمدو خودش را به من رساند ومرا بغل گرفت.فرياد بيرون رفت . عمو وپدرم داخل نيامدند.زن عمو نگاهي به فواد انداخت پيشاني ام را بوسيد و گفت:

-من راضيشون ميکنم بچه ها!

بلند شد .به رويش لبخند زدم فوژان بوي مهرباني ميداد..بوي مادري ..

در را پشت سرش جوري بست که لايش باز باشد فواد همان جا ايستاده بود .مادرش که بيرون رفت انگار تازه به خودش آمد.جلو آمدو پايين تخت نشست به نگاه مغمومي مهمانم کردو گفت :

-ببين چي به روز صورت قشنگت آوردي!

لبخند تلخي زدم وگفتم:

-خوب ميشه!

با دستش چين هاي ملافه را صاف کرد .نگاهم را به دستش دوخته بودم.

-فکر نميکرم به اينجاها بکشه.

نگاهم را به صورتش انداختم گفتم:

-هر خواسته ي بزرگي يه تلاش بزرگ ميخواد.

لبخند مهرباني زد وگفت:

-اگه اينجوري باشه فکر کنم من بايد براي به دست آوردنت کوه بکنم!!

از خجالت سرخ شدم.آه بلندي کشيد از جايش برخاست وگفت:

-هر چند که الان سخت ترين کار دنيا اينه که اينجا کنارت باشم ونتونم حتي دستت رو بگيرم.

حرفش را زد و به سرعت از اتاق بيرون رفت.به بالشتم تکيه دادم و به حرف هايش فکر کردم.

&&&&

با شنيدن صداي ضربه اي که به در خورد دست از نواختن کشيدم وگفتم:

-بفرماييد!

در باز شد.با ديدن قامت پدرم در آستانه ي در چشم هايم از شدت تعجب گشاد شدند به احترامش ايستادم وگفتم:

-ميبخشي بابا .بفرماييد!

لبخندي که روي لب هاي پدرم نشسته بود باعث شد بيش از پيش تعجب کنم رو به من گفت:

-بشين دخترم!

روي تختم نشستم وسازم را هم کنار دستم گذاشتم .

-مزاحمت نميشم اومدم فقط ازت يه سوال بپرسم .

کم مانده بود شاخ در بياورم در اين يک هفته پدرم تنها کاري که کرده بود اجازه داده بود سر تمرين برگردم .حالا آمده بود وخيلي راحت داشت با من حرف ميزد؟ مگر نگفته بود هيچ حرفي با من ندارد؟

همان طور که با تعجب به او خيره شده بودم جواب دادم :

-خواهش ميکنم.بفرماييد!

چند لحظه سکوت عيجبي فضاي اتاق را در بر گرفت وبعد انگار پدرم تازه فهميد که بايد حرفش را بزند.تندو بي مقدمه گفت :

-واقعا دوستش داري؟

شوکه شدم .پر استرس نگاهم را به دست هاي در هم قلاب شده ام دوختم ودر دل از خودم پرسيدم:

دوستش دارم؟دوستش ندارم؟

چه سوال بي جوابي شده بود اين سوال !از دلم پرسيدم جوابش يک "نميدانم"بزرگ

بود.متوجه پدرم شدم که از جايش برخاسته بود پشتش را به من کرد وگفت:

-جوابم رو گرفتم.

سرم را هم بالا نياوردم.چرا هميشه سکوت را علامت رضا تلقي ميکردند ؟

چرا تا به حال هيچ کس به اين فکر نکرده بود که گاهي سکوت علامت رضا نيست؟

***

روسري ساتن صورتي رنگ را روي سرم کشيدم ومرتب کردم گوشه اش را به صورت گل پيچيدم و سمت چپ گردنم بستم نگاهم را روي کت وشلوار مشکي رنگم کشيدم سکوت مطلق خانه باعث ميشد دلهره بگيرم .دلم گواهي بد ميداد .گواهي اين که اين سکوت پدرم معاني خيلي خوبي ندارد.فهميدن اين خيلي هم سخت نبود وقتي ديروز عصر فواد را به دفترش خواسته بود تعجبي هم نداشت! مخصوصا که از همان بعد از ظهر ديروز هيچ خبري از فواد نداشتم .

از اين خواستگاري پر سکوت ميترسيدم !

صداي زنگ در باعث شد که از جايم بپرم،به دنبال آن صداي پدرم را شنيدم که مرا به نام خواند چادر حرير سپيدم را روي سرم انداختم ودر اتاقم را باز کردم .

خودم را کنار پدرم رساندم نگاه اخمويش را بي جواب گذاشتم ،در را باز کرد اول از همه صورت اخموي عمو هويدا شد بعد از او نوبت فرياد بود با همان قيافه ي مغرور وخشک هميشگي بعد فوژان با صورتي خندان و جعبه ي شيريني در دست وآخر از همه هم فواد با دسته گل رز بزرگي که به زور حملش مکيرد .به رويم لبخندي زد اما وقتي نگاهش در نگاه اخمو ي پدرم گره خورد لبخندش را جويد واخم کرد.انگار غرور را در چشم هايش ديدم تمام حواسم به آن دو بود جوري که جواب سلام بقيه را سرسري دادم دو مرد لحظه اي کوتاه دست هاي يکديگر را گرفتند وفشردندبعد هم فواد با گام بلندي از کنار پدرم رد شد دوباره به روي من لبخند زد وسبد گل را به دستم داد وبه بقيه پيوست.

من هم سبد گل را سر راهم کنار ميز جا دادم و ايستادم تا همه بنشينند .فوژان مبل تک نفره ي کناري اش را نشانم دادو گفت:

-الهه جان بيا اينجا گلم!

جواب لبخندش را با لبخند دادم ورفتم کنارش نشستم عمو روي مبل سمت چپي ما نشسته بود وفرياد هم کنارش .

فواد سمت راست من روي مبل کنار فوژان نشسته بود به دست هاي در هم قلاب شده ي فواد نگاه کردم و بعد رد نگاهش را گرفتم که به پدرم رسيدم که روبروي ما نشسته بود.بلند شدم وبه آشپزخانه رفتم جو سنگيني برقرار بود .به تعداد چاي ريختم وليوان ها را جوري در سيني گذاشتم که برداشتنشان راحت باشد .

با سيني نزد جمع برگشتم ،جو هنوز هم سنگين بود. در اين بين فرياد با آرامش اعصاب خرد کني مشغول ميوه خوردن بود .پدرم داشت حرف ميزد:

-داداش خودت خوب ميدوني که من راضي نبودم مخصوصا که شما براي فرياد با پيش گذاشته بوديد .

جلوي عمو خم شدم تا چاي تعارف کنم تابي به تسبيحش داد اخمي کرد وهمان طور که ليوان چايش را برميداشت رو به پدرم گفت:

-حق با شماست خان داداش ولي چه ميشه کرد؟ با اين وضع صلاح نيست اين دو تا جوون بيشتر از اين نا محرم بمونن،آتيش و پنبه ان ديگه خداي نکرده يه گناهي مرتکب ميشن ...

عمو را رد کردم و جلوي فوژان خم شد م حالم بد بود جوري راجع به ما حرف ميزدند که انگار خطايي کرده ايم دريغ از اين که ما حتي نگاه بد به هم ننداخته بوديم هر چه بود پاکي بود گناهي نبود .با ناراحتي به پدرم نگاه کردم .بي آن که چايش را بردارد اشاره کرد که کنار بروم چاي را جلوي فرياد گرفتم تشکر کوتاهي کرد وبرداشت اين بار نوبت فواد بود پدرم آهي کشيدو دوباره سکوت را بر هم زد:

-من يه سري شرايط دارم که ديروز براي فواد گفتم ..خيلي هم قبول اين شرايط برام مهمه چون اگه فواد نتونه از پسش بربياد من هم رضايت نميدم..

فواد سرش را بالا آورد نيم نگاهي به من انداخت که جلويش خم شده بودم تا چاي تعارف کنم و بعد پدرم را مخاطب قرار داد:

-همه ي شرط هاتون قبوله عمو جون،قبلا هم بهتون گفته بودم براي به دست آوردن الهه هر کاري ميکنم اينا که چيزي نيست .

دل گرم شدم .با لبخند چايش را برداشت و وبه آرامي زمزمه کرد:

-مرسي خانمي !

گر گرفتم سيني را روي ميز گذاشتم وخودم نشستم .نگاه پر اضطرابم را به فواد دوختم که دوباره شروع به حرف زدن کرده بود:

-من فقط ميخوام قبل از اين که هر حرف ديگه اي زده بشه من چند دقيقه با الهه تنها صحبت کنم چون ميخوام اونم در جريان همه چيز باشه .

عمو به فواد توپيد:

-ميتونستي جلو دو تا بزرگتر از من بخواي که ..

پدرم ميان کلام او پريد:

-مشکلي نيست ..

رو به من ادامه داد:

-الهه بريد تو اتاقت!

دوباره از جا برخاستم وجلو افتادم ،صداي قدم هاي سنگين فواد را از پشت سرم ميشنيدم .در اتاقم راباز کردم وداخل شدم ايستادم تا او هم داخل بيايد.داخل شد ودر را پشت سرش تا نيمه بست.بي آن که حس وحال ايستادن داشته باشم زانوانم را خم کردم و روي تختم نشستم او هم دستش را از جيبش بيرون کشيد و طرف ديگر تخت نشست ونگاهش را به تابلوي نقاشي روي ديوار دوخت.دستي به روسري ام کشيدم وموهاي کنار شقيقه ام را زير روسري فرستادم چند لحظه اتاق در سکوت فرو رفت وصداي گفتگو از بيرون شنيده ميشد .با صبوري منتظر ماندم تا خودش شروع به صحبت کند انتظارم کمي طول کشيد تا او بالاخره تصميم گرفت حرفش را بزند:

-ميدوني بابات چه شرايطي گذاشته؟

سرم را به طرفش چرخاندم .پرسش گر نگاهش کردم .نگاهش را از تابلو گرفت و نگاهم را پاسخ داد.جواب دادم:

-نه ! چيزي به من نگفت.

پوزخندي زد وادامه داد:

-حدس ميزدم.قبل اينکه برات بگم ميخوام بدوني که من همه ي اين شرايط رو قبول کردم واصلا مهم نيست ولي اين ها رو بهت ميگم که بدوني چون نميخوام از همين شبي که رسما اومدم خواستگاريت هيچ چيزي رو ازت پنهون کنم واز تو هم همين انتظار رو دارم .

لبخندي زدم وگفتم:

-قول ميدم من همين طور باهات صادق باشم !

دوباره براي چند ثانيه ساکت شد وبعد نفس عميقي کشيد و گفت:

-اول گفت حق ندارم صيغه ات کنم وبايد يه سره عقد کنيم راستش اين خواسته ي خودمم بود پس قبولش خيلي راحته .

دهان باز کردم تا حرفي بزنم که با بالا آوردن دستش ساکتم کرد وگفت:

-بزار حرفم تموم شه .

دوباره دهانم را بستم واو ادامه داد:

-يک سال بايد تو همين خونه بموني مهريه ات بايد سکه باشه به سال تولدت که اينم مهم نيست .تو ارزشت بشتر ازايناست .

نفسش را با حرص بيرون داد وبا لحني کلافه گفت:

-تو اين يه سال تو قانونا زن مني ولي من حق ندارم باهات رابطه اي داشته باشم به قول بابات حتي اگه بخوام ببينمت بايد با اجازه ي اون باشه .

از خجالت سرخ شدم وسرم را به زير انداختم .

-خواسته يه خونه ي جدا برات بگيرم خودت ميدوني که من وفرياد طبقه ي بالا هر کدوم يه واحد داريم ولي گفته اينجا نه .اينم مهم نيست چون من اصلا نميخوام نزديک خانواده هامون زندگي کنيم .من فقط وفقط با يه چيز مشکل دارم .

ابروهايم را در هم کشيدم .با خودم فکر کردم مگر چيز ديگري هم مانده؟ پدرم هر جور که توانسته بود راه فواد را بسته بود.پرسيدم:

-ديگه چي ازت خواسته ؟

سرش را بين دست هايش گرفت.کلافگي از سر و رويش مي باريد.در همان حالت گفت:

-همه ي اينايي که خواسته رو قبول دارم وبهش حق هم ميدم ،دخترشي خواسته به خيال خودش آينده ات رو تضمين کنه ولي با اين يکي نميتونم کنار بيام ..حس ميکنم بهم توهين کرده .

صدايش دورگه شد :

-ازم خواسته حق طلاق رو به تو بدم !

با بهت نگاهش کردم .طلاق در خانواده ي من به هيچ وجه مرسوم وقابل قبول نبود .چيزي شبيه به يک گناه نابخشودني تلقي ميشد آن گاه پدرم از فواد خواسته بود به من حق طلاق بدهد؟

دهانم خشک شد.اصلا نميتوانستم اين خواسته را درک کنم .ميترسيدم از اين که پشت اين خواست پدر م فکر ديگري باشد..افکارم را به زبان آوردم.

-ميترسم تو سرش خيال ديگه اي داشته باشه !

سرش را بالا آورد ونگاه کلافه اش را به من دوخت :

-اگه تو پشت من باشي هر خيال ديگه هم داشته باشه به جايي نميرسه..من فقط ميترسم ..دوست ندارم هر دعواي کوچيکي که بينمون پيش بياد دلم بلرزه که پدرت مجبورت کنه ازم جدا شي .من ميخوام مطمئن باشم که تو پشت مني ..مطمئن باشم که پشيمون نميشي ...وقتي تو زن من باشي و پشت من باشي من از هيچ چيز نميترسم ...هستي الهه؟ پشتم هستي؟

نگاهش کردم .من عاشق اين مرد نبودم اما..چيزي در درون اين مرد بود که مرا بي اراده جذب ميکرد چيزي که باعث ميشد نتوانم ناراحتش کنم ...فوادي را که هميشه ي هميشه سعي کرده بود کنارم باشد.اين بار نوبت من بود که

حمايتش کنم .چون او به خاطر من حاضر شده بود وارد اين نمايش مضحک شود.نگاهم را به او دوختم وسعي کردم همه ي اطمينانم را به صدايم منتقل کنم :

-از امشب به بعد من تا هميشه پشت تو ميمونم ..سعي ميکنم منم شريک خوبي برات باشم .

وقتي که لبخند زد حسي ته دلم را قلقلک داد انگار من هم دلم ميخواست لبخند بزنم بي آن که نگاهش را از من بگيرد زمزمه کرد:

-ازت ممنونم خانمي!

با خجالت نگاهم را به پاهايم دوختم .دستش را روي گل هاي ريز وقرمز رنگ چادر حريرم کشيد وگفت:

-ديگه بهتره برگرديم پيش بقيه ..

از جا برخاستيم .ديگر حرفي براي گفتن نداشتم .يک سال وقت داشتم يک سال براي اين که فواد را بهتر از حالا بشناسم .پشت سر او از اتاق خارج شدم .راضي بودم !

سرم را بالا گرفتم وبا غرور به جمع نگاه کردم فوژان پرسيد:

-خب چي شد مادر؟

فواد با صداي بلند ولحني پيروزمندانه گفت:

-ميخواستيد چي بشه مادر جون ؟ بله رو از عروستون گرفتم !

نگاهم را به چادر دوختم و لبخند محوي روي لب هايم جا خوش کرد .زن عمو کل کشيد و به اصرار او عمو وپدرم هم دست زدند .از خودم فقط يک سوال پرسيدم:

آيا اين يک شروع جديد است؟

ديگر حواسم نبود که چه گفتند و شنيدند .حتي وقتي مهريه ام را تعيين کردند يا وقتي که تاريخ عروسي را براي نيمه شعبان سال بعد در نظر گرفتند من حواسم به جمع نبود وفقط وفقط به فواد نگاه ميکردم واز خودم ميپرسيدم که انتخابم درست بوده؟

لحظه اي به خودم آمدم که فوژان از کيفش جعبه ي مخمل قرمزي را بيرون آورد وبه سمت من آمد.حلقه ي زرد رنگ پر نگين را در انگشت دوم دست چپم جا داد و همان طور که مرا ميبوسيد گفـت:

-به پاي هم پير شيد دخترم.مراقب فوادم باش!

نگاهم به نگاه پر از شادي فواد گره خورد واز خودم پرسيدم :

-چرا نميتوانم باور کنم که براي او عشقي وجود ندارد؟اگر عشقي نيست پس معني اين نگاه براق وسوزان چيست؟

&&& 

صداي زنگ موبايلم را که شنيدم وسايلم را برداشتم واز اتاق بيرون امدم .خوشبختانه پدرم نبود .در را پشت سرم به هم کوبيدم وبي آن که منتظر آسانسور بمانم چهار طبقه را پايين رفتم ، تا به پارکينگ برسم چراغ هاي ماشين فواد روشن بود به سرعت به سمت ماشينش رفتم ودر را باز کردم .صداي موزيک شنيده ميشد .ويولنم را عقب ماشين گذاشتم بعد خودم جلو نشستم وگفتم:

-سلام!

نگاهي به من انداخت و گفـت:

-سلام صبح به خير!

لبخندي زدم وگفتم:

-صبح تو هم به خير ،زودتر بريم که دير نشه .من ساعت يک تمرين دارم .

منتظر ماند تا در پارکينگ کامل باز شود بعد حرکت کرد وگفت:

-نگران نباش به موقع ميرسونمت .

کمربندم را بستم وگفتم:

-نگران نيستم مطمئنم که به موقع منو ميرسوني.

خنديد...

جلوي محضر توقف کرديم و او رفت تا برگه هاي لازم را بگيرد .صبحانه نخورده بوديم .براي همين هم حسابي گرسنه بودم ودست هايم يخ زده بودند سر تا سر خيابان را با نگاهم جستجو کردم .پسر بچه اي با روپوش مدرسه وکوله پشتي جلوي در مجتمع منتظر ايستاده بود ، به قيافه ي خواب آلودش خنديدم ودر همان لحظه فواد هم از ساختمان کناري که همان دفتر خانه بود خارج شد قفل مرکزي را زدم تا سوار شود .لبخندي به رويم زدبرگه را نشانم داد وسوار شد .

روسري ام را جلو کشيدم وپرسيدم :

-گرفتيش ؟

دوباره ضبط را روشن کرد وگفت:

-آره خانمي گرفتمش!

صورتم گر گرفت .دفعه ي سومي بود که مرا اينجور صدا ميزد وهر بار صورتم گر ميگرفت ودلم ميلرزيد به خاطر اين لحن مهربان .به خاطر اين حس ماليکتي که با داشتن اين حلقه ي درخشان و پر نگين به دست آورده بودم .هر چند که هنوز عشقي در بين نبود اما به هر حال من هم يک دختر بودم و پر از روياها وخيالات دخترانه ...

-به چي داري فکر ميکني ؟

به خودم آمدم وبه تندي گفتم :

-هيچي ...يه خرده گرسنمه فشارم افتاده.

لبم را گزيدم. به خاطر اينکه خودم را لو ندهم دروغ گفته بودم .

-اگه دوست نداري راستش رو بگي نگو.مجبور نيستي دروغ بگي که بعدش تلافيش رو سر لبت در بياري !

سرم را تا حد ممکن پايين انداختم تا او نبيند که ،

چگونه خجالت زده شده ام.با توقف ماشين سرم را بالا آوردم وبا تعجب نگاهش کردم.خنده ي بلندي سر داد وگفت:

-چرا اينجوري نگاهم ميکني ؟ رسيديم بابا !

براي اين که سر به هوايي ام را لا پوشاني کنم سريع پياده شدم ودر پياده رو منتظر فواد ايستادم.

با هم وارد آزمايشگاه شديم.با ان که تقريبا اول وقت بود ولي آزمايشگاه پر بود از زوج هاي جواني که مثل ما براي آزمايش آمده بودند ..فواد پوشه ي مدارک را از دست من گرفت و گفت:

-بشين تا من برم پذيرش .

روي اولين صندلي نشستم حسابي گرسنه ام بود .روز پر کاري پيش رو داشتم .متوجه فواد شدم که به طرفم مي آمد .دستش را روي پشتي صندلي من گذاشت .خم شد و به آهستگي گفت :

-الهه جان بلند شو .تو بايد بري اتاقک سه !

به اتاقک هاي پارتيشن بندي شده اشاره کرد وصاف ايستاد .بلند شدم .سري تکان دادم و به سمتي که گفته بود حرکت کردم.به خاطر اينکه زود فشارم مي افتاددراز کشيدم تا پرستار نمونه گيري را انجام دهد.

کمي دراز کشيدم تا سر گيجه نگيرم .وقتي پرستار من را تنها گذاشت تا کمي بيشتر دراز بکشم .ضربه اي به در نواخته شد وبه دنبال آن صداي فواد را شنيدم :

-حالت خوبه الهه؟

آستينم را پايين کشيدم وجواب دادم:

-خوبم .

وفکر کردم که چه قدر شعورش ميرسد که وارد اتاقک نشده.

-دراز بکش من يه ذره ديگه کار دارم . تو برو تو سالن تا من بيام.

-باشه!

چند دقيقه ي ديگر به همان حالت ماندم و بعد بلند شدم .چادرم را سر کردم وبه سالن برگشتم.

معده ام حسابي سر وصدا کرده بود .با ديدن فلاسک چايي که روي ميز وسط سالن قرار داشت نفس راحتي کشيدم وبه سمتش رفتم .يک ليوان يک بار مصرف برداشتم وبراي خودم چاي ريختم از داخل کيفم چند شکلات در آوردم وبا چايم خوردم .با رضايت چاي داغم را مينوشيدم ، فواد در حالي که کتش را ميپوشيد وارد راهرو شد ليوان را پايين آوردم و با تکان دادن دستم او را متوجه خودم کردم .برايم سري تکان دادو جلوي پذيرش ايستاد و به مسئول آن چيزي گفت .چند برگ کاغذ از او گرفت و بعد نزد من آمد.براي او هم چاي ريختم وهمزمان با نشستنش ليوان را به دستش دادم.

نگاهش را به صورتم دوخت ومتفکرانه گفت:

-چه قدر رنگت پريده ! پاشو بريم برات يه چيزي بگيرم بخوري .

از شکلات هايي که در دست داشتم به او هم تعارف کردم وگفتم:

-نمي خواد شکلات خوردم الآن خوب ميشم .

تشکر کوتاهي کرد و دو شکلات برداشت وديگر حرفي نزد.چايمان را سريع خورديم و با هم از آن جا خارج شديم .

ماشين را روشن کرد وپرسيد:

-خب حالا چه کار کنيم ؟ بريم پي لباس ؟

کمربندم را بستم وگفتم:

-باشه ! پس بريم دنبال زن عمو فوژان .ناراحت ميشه تنهايي بريم .

به طرف من چرخيد وبا لبخند و لحن مهرباني گفت:

-اولا از همين الآن عادت کن که مامانم را مامان صدا کني ، خودت که ميدوني چه قدر دوست داره اين جوري صداش بزني.دوما هم چشم ميريم دنبالش فقط تو يه زحمت بکش بهش زنگ بزن بگو حاضر شه .

با آرامش گوشي را در آوردم وشماره ي فوژان را گرفتم .قبلا هم وقتي بچه بودم فوژان را گاهي مادر صدا ميزدم ولي از آن زمان سال ها ميگذشت .با دومين زنگ جواب داد .نگاهي به فواد انداختم که حواسش به رانندگي بود .با خجالت گفتم:

-سلام.

مکث کردم وبعد با تريد ادامه دادم:

-مامان فوژان.

چه قدر سخت بود براي من که براي اولين باراز وقتي داستان مرگ مادرم را فهميده بودم، دوباره کسي را مادر صدا بزنم.صداي فوژان هم پر از محبت بود :

-جانم دختر عزيزم..خوبي مادر؟

بغض تلخي گلويم را ميفشرد انگار نميتوانستم حرف بزنم فواد که متوجه حالم شده بود گوشي را به آرامي از ميان انگشت هايم بيرون کشيد وشروع به صحبت کرد:

-مادر جون فوادم .مرسي..بله رفتيم .زنگ زديم بگيم شما حاضر شو ميايم دنبالت که بريم لباس بخريم .آره. يه ربع ديگه ميرسيم.

تماس را قطع کرد وگوشي را بي حرف روي پاهايم گذاشت ودر سکوت راه خانه را پيش گرفت .

به رفت وآمد ماشين ها خيره شدم و در افکارم غرق شدم .چه قدرسخت بود که هميشه در حسرت آغوش مادرم باشم.چه قدر سخت بود که همه بخواهند جاي زني را پرکنند که نيست.زني که به هر دليلي که به نظر خودش قانع کننده بوده مرگ را به پذيرفتن من ترجيح داده بود .مثل هميشه با فکر کردن به بزرگترين خلا زندگي ام بغض گلويم را فشرد ..مادر...مادر..مادر من مرده بود ومن از وقتي خودم را شناخته بودم خلا نبودش را حس ميکردم و تنها چيزي که ميدانستم اين بود که مادر من به عقد پدر من در آمده در حالي که علاقه اي به او نداشته است. .قبل ازبه دنيا آمدن من دچار افسردگي شديد شده و درست شب تولد من دست به خودکشي زده است.

و من فرزند يک ازدواج اجباري بودم دختري که سال ها بود حتي سر قبر مادرش هم نميرفت .من هم مادري که مرا نخواسته بود نميخواستم.

-متاسفم الهه..باور کن نميخواستم ناراحتت کنم .

لبخند محزوني روي لب هايم جا خوش کرد .نگاهم را به بيرون دوختم و به آرامي گفتم:

-کسي که ناراحتم کرده تو نيستي فواد..مادرمه..زني که نذاشت حتي براي يه بارم شده معني اين کلمه رو درک کنم .

با سکوتش به من اجازه داد تا با خودم خلوت کنم .

جلوي خانه منتظر فوژان شديم.هر چه کردم که او جلو بنشيند قبول نکرد و به زور مرا جلو نشاند وخودش عقب نشست.به مقصد مزون لباس حرکت کرديم.

&&&

دستي به لباس کشيدم .رنگ خاصي که داشت باعث جلب توجه ام ميشد.رنگي بين گلبهي و نباتي .چين وپف هاي زيادي که باعث ميشد مثل لباس عروس به نظر برسد.يقه ي دکلته ي لباس کمي نا اميدم ميکرد که خوشبختانه براي آن هم راه حلي وجود داشت و ميشد کت همرنگ وازجنس پارچه ي لباس سفارش دهم..کمر جذب لباس باعث ميشد کمر باريکم بيشتر خودنمايي کند..فوژان جوري با لبخند رضايت نگاهم کرد که ناخود آگاه خجالت کشيدم وخدا را شکر کردم که با فواد محرم نيستم واو مجبور شده پشت در ساختمان منتظر ما بماند.فوژان گفت:

-الهه جان مادر راضي هستي؟

لبخندي زدم و در جوابش گفتم:

-بله .خيلي ممنون.

لباس را سفارش داديم .وقت آن را نداشتيم که بخواهم مدلي سفارش بدهم تا برايم بدوزند هر چند که من حسابي از همين مدل خوشم آمده بود.

فوژان ضربه اي به شيشه زد فواد از جا پريد و در را باز کرد .با ديدن دست هاي خالي ما با تعجب پرسيد:

-چي شد پس؟ چيزي نبود که خوشتون بياد ؟

فوژان خنديد موهاي فواد را با دستش به هم ريخت و گفت:

-چرا پسر عجول من .قرار شد حاضر که شد بفرستن در خونه .البته بگما شما حق نداري تا روز عقد لباس رو ببيني !

فواد معترض گفت:

-ا !!! يعني چي ؟

فوژان خنده ي بلندي سر داد وگفت:

-يعني همين .اينجوري بهتره.

فواد سرش را به چپ وراست تکان دادو حرفي نزد .من هم سکوت را ترجيح دادم وبه اين فکر کردم که دو هفته ي ديگر مراسم عقد کنانمان برگزار ميشود .استرس داشتم چرا که اصلا نميتوانستم تصور کنم که کارها چگونه پيش خواهند رفت.

به خودم که آمدم جلوي سالن تمرين بوديم :

-رسيديم !

سرم را به طرف فوژان چرخاندم وگفتم:

-خداحافظ زن عمو !

جوابم را که شنيدم پياده شدم .فواد هم پياده شد .کيف سازم را از عقب ماشين برداشت وبه طرف من آمد .کيف را گرفتم وگفتم:

-مرسي فواد لازم نبود تو زحمت بکشي خودم ..

حرفم را بريد وگفت:

اين چه حرفيه کدوم زحمت؟ بعد از ظهر وايستا خودم ميام دنبالت.

لبخند زدم وگفتم:

-باشه پس ، فعلا خداحافظ!

دوباره سوار شد ومنتظر ماند تا من داخل بروم دستي برايشان تکان دادم و وارد سالن شدم.

***

مشغول جمع کردن وسايلم بودم که موبايلم زنگ زد .حواسم پرت شد با ديدن شماره چشم هايم نزديک بود از شدت تعجب از کاسه در بيايند .با استرس جواب دادم:

-سلام بابا!

صداي دورگه ي مغرورش مثل هميشه بود:

-من دم در منتظرتم زود بيا !

با تعجب به گوشي نگاه کردم .قطع کرده بود .چادرم را به سر کشيدم وروسري ام را درست کردم.سابقه نداشت هيچ وقت به دنبال من بيايد . با سارا خداحافظي کردم و همان طور که سمت در خروجي ميرفتم براي فواد نوشتم:

-نيا دنبال من بابا اينجاست !

به دقيقه اي نکشيد که جوابم را داد:

-ميدونم منو ديد .الآنم ايستادم تا مثلا بياي بگي با من نمياي با بابات ميري .

جوابي ندادم چون که به در ورودي رسيده بود م.بلافاصله بعد از خروجم با آن دو روبرو شدم .دو مرد دست به سينه ايستاده بودند .به هر دو سلام کردم و وبا تعجبي ساختگي رو به فواد گفتم:

-تو اينجا چه کار ميکني فواد ؟

دوباره لبم را گاز گرفتم ، اين هم دومين دروغ امروز .فواد اخمي تحويلم داد و رو به من گفت:

-اومده بودم دنبالت .

رو به پدرم ادامه داد :

-که اگه شما اجازه بديد شام رو با هم بيرون بخوريم .

پدرم جوري اخم کرد که چين عميق بين ابروهايش مثل هميشه خودنمايي کرد.به من تشر زد:

-وايستادي چرا؟ برو سوار شو .

من هم اخم کردم ويواشکي دستي براي فواد تکان دادم ورد شدم.شنيدم که پدرم به او گفت:

-اجازه نميدم.شما نامحرمين اصلا درست نيست ! تا زماني که عقد نکردين بهتره يه کم رعايت کني .

سوار شدم واز آينه فواد را زير نظر گرفتم . با حرص گفت:

-هر جور صلاح ميدونيد .

بعد بدون حرف بيش نزد من آمد .با ترس به پدرم نگاه کردم که مات ما شده بود نگاه کردم .ولي فواد با خونسردي گفت:

-شب خوبي داشته باشي عزيزم!

پدرم سرخ شد .من هم از شدت استرس لبم را گاز گرفتم .فواد لبخند مردانه اي تحويلم داد وگفت:

-نکن اينکارو بار سومته امروز .

از تعجب دهانم باز مانده بود.فواد چرخيد وبه سمت ماشينش رفت پدرم هم با عصبانيت سوار شد .من سکوت اختيار کردم وپدرم تا خود خانه مشغول سخنراني وسخنوري در مورد مقوله ي محرم ونامحرم بود ومن هم کلافه شده بودم وبي آن که به حرف هاي تکراري اش گوش بدهم به اين فکر ميکردم که اگر اين مسئله تا اين حد براي پدرم مهم است چرا نگذاشته ما تا زمان عقد صيغه باشيم؟

از خودم پرسيدم:

-نکند منتظر است که من پشيمان شوم .

***

-الهه زود برميگرديا فقط براي خريد بريد .

پوفي کردم وبراي بار هزارم گفتم :

-بابا جون من که گفتم فقط براي خريد ميريم وقتمون کمه کارمون تموم شه زود برميگرديم .

صداي زنگ در باعث شد نفس راحتي بکشم .چادرم را سر کردم ورو به او گفتم:

-فواده بابا .من ديگه ميرم .خداحافظ.

-في امان الله

در را باز کردم وبا صورت خندان فواد مواجه شدم من هم لبخند زدم وبا صدايي آهسته جوري که پدرم نشنود گفتم:

-بدو بريم تا دوباره يه چيزي نگفته .

ريز خنديد واشاره کرد که من اول وارد آسانسور شو م.در که بسته شد خنده ي بلندي سر داد وگفت:

-آخر اين هفته ديگه از دست اين نصايح راحت ميشي .

با حرص نفسم را بيرون دادم وبي فکر گفتم:

-اگر ميشد ميگفتم همين الان بريم محضر عقد کنيم من مجبور نباشم اين قدر موعظه در مورد محرميت گوش کنم .

در چشم هايم خيره شد وگفت:

-من راضي ام همين الان بريم .

طبق معمول از خجالت سرخ شدم وسرم را به زير انداختم .صداي دينگي شنيده شد و در آسانسور باز شد .

-بيا بريم خانم خجالتي خودم !

با خودم فکر کردم دوهفته گذشته ودر هر حالي فواد مرا صميمي وبا محبت خطاب ميکند .از خودم پرسيدم : مگر قرار نبود فقط وانمود کنيم که عاشق هم هستيم ؟

هرچند که با همه ي اين تفاسير من نه تنها از اين موضوع ناراحت نبودم بلکه خوشحال هم بودم .کدام دختري پيدا ميشد که بدش بياد از توجه ؟

ميان رديف کت وشلوار ها چرخيدم ونگاهي به ست کرم و قهوه اي تن مانکن انداختم که به نظرم کنار لباس نامزدي ام ترکيب خوبي ميشد .بي ان که حرف بزنم نگاهش کردم.فواد رو به فروشنده گفت:

-جناب از اين ست ، سايز خودم رو ميخواستم.

دو دقيقه بعد با کت و شلوار وپيراهني که به تن کرده بود از اتاق پرو بيرون آمد و چرخي زد .با لبخند نگاهش کردم وگفتم:

-اون کراواتي رو هم که انتخاب کردم بزن .

کراوات را زير يقه ي پيراهنش گذاشت وهمان طور که گره ميزد گفت:

-چه طوره ؟

با لحن شوخي گفتم:

-مگه ميشه من انتخاب کنم و بد باشه ؟ آفرين داره اين سليقه ي من .

.خنده اي کرد وزير لب گفت:

-بچه پر رو!

فقط خنديدم ونگاهش کردم ،کروات را بست و من در دل تحسينش کردم.دوباره وارد اتاق پرو شد وشنيدم که گفت:

-هر چند يادم نبود که تو با مامانم دست به يکي کردي نذاشتي لباست رو ببينم وگرنه خودم انتخاب ميکردم.

جوابي ندادم .همان ست را خريديم واز مغازه خارج شديم و سراغ بقيه ي خريد ها رفتيم .در کفش فروشي کمي معطل شديم تا من کفش متناسب با لباسم را پيدا کنم ، اما بر خلاف وقت هايي که با پدرم به خريد مي آمدم و او هميشه غر ميزد ، فواد صبورانه منتظر شد تا من انتخابم را بکنم و فقط حساب کرد.بعد هم به دنبال حلقه و سرويس طلا رفتيم .

يک حلقه ي طلا سفيد انتخاب کردم، حلقه ي فواد پلاتيني و ساده بود با يک تک نگين که خيلي هم در ديد نبود .حلقه ي من هم طبق اصرار فواد که ميگفت ميخواهد هر کس با اولين نگاه متوجه حلقه ام شود يک حلقه ي پهن وبزرگ بود .از دو برگ طراحي شده وقلم کاري شده تشکيل شده بود که به هم ميرسيدند .داخل برگ ها نگين هاي ريز کار شده بود و در وسط هر برگ يک نگين اونيکس سياه کار شده بود .حلقه بسيار ظريف کار شده و در عين حال شکيل وزيبا بود .

وقت شام بود که خسته و کلافه به خانه برگشتيم .همه شام خانه ي عمو بوديم .من هم زودتر از همه جمع را به بهانه ي خستگي وتمرين صبحم ترک کردم ورفتم که بخوابم.

***

فوژان شنلم را روي سرم انداخت وکلاهش را جلو کشيد که صورتم پيدا نباشد سرم را به زير انداختم ونگاهم را از دختر زيبايي که در آينه ميديدم گرفتم .از آرايشگر تشکر کردم ودستم را به دامن پيراهن پفي ام گرفتم و به راه افتادم.

در واحد که باز شد کفش هاي مردانه ي براقي را جلوي چشم هايم ديدم .نگاهم را آرام آرام بالا آوردم شلوار فاستوني قهوه اي، دسته گل رز سفيدي که دردست داشت ،پيراهن کرم ،کرواتي که انتخاب خودم بود ويقه ي پيراهنش که نوار قهوه اي کار شده بود .تور کوتاهي که تا روي بيني ام را ميپوشاند باعث ميشد ديدم واضح نباشد.لب هاي فواد را از پس آن حرير نازک ميديدم .نميخواستم الان صورتم را ببيند از طرفي هم شديدا ميخواستم صورت او را ببينم .سرم را کمي بالاتر آوردم تا يک نظر او را ببينم .لحظه اي نگاهم را به صورتش انداختم وبلافاصله سرم را زير انداختم ونگاهم را به دامنم دوختم .

دستم را جلو بردم وپايين دسته گل را گرفتم .فواد هم دستش را کمي بالاتر گرفته بود .بي آن که دسته گل را رها کند مرا هم به دنبال خودش کشيد .قلبم به شدت ميکوبيد .دست ديگرم به کيف پاکتي کوچکم بند بود با دو انگشت دامنم راگرفتم تا زير پاهايم نرود .آرام آرام پله ها را پايين رفتيم تا به در ورودي رسيديم دخترک فيلم بردار هم به دنبال ما مي آمد ومدام حرف هايي ميزد .

در پرشيا را براي من باز کرد دامنم را جمع کرد تا سوار شوم از اين همه محبتش غرق خوشي بودم..نشستم قبل از اينکه او سوار شود انگشتر نشانم را در آوردم وبه دست راستم انداختم تا سر عقد حلقه ام را بياندازم .فواد هم سوار شد .هيجان زده شده بودم وقلبم تند تند ميزد .صداي گرمش گوشم را نوازش کرد:

-نمخيواي بگذاري يه نظر صورتت رو ببينم ؟

سکوت کردم .خوشحال بودم که شنل باعث شده صورتم به کل از نظرش پنهان شود .زير زيرکي خنديدم.

-حداقل يه چيزي بگو! دارم کم کم شک ميکنم نکنه عروس يکي ديگه رو اشتباهي آوردم .

با لحني معترض گفتم:

-فواد !

خنده ي بلندي سر داد و با لحني شوخ گفت:

-جانم؟نه ديگه مطمئن شدم که عروس کوچولوي خودمي !

از تعجب کم مانده بود شاخ در بياورم .من را چه خطاب کرده بود ؟

-الهه خانم ؟ تو که بدجنس نبودي ! ببينم نکنه زشت شدي نميخواي من ببينمت ؟

با صدايي آهسته و لحني که سعي ميکردم تلاطم درونم را منعکس نکند گفتم:

-دوست دارم بعد عقد صورتم رو ببيني !

دستش را جلو آورد .گل هاي رز را نوازش کرد وبا صدايي آهسته گفت:

-هر چي تو بخواي .

ضربه اي که به شيشه ي سمت راننده خورد باعث شد هر دو از جا بپريم .فواد شيشه را پايين داد وبا اخم رو به دخترک فيلم بردار گفت:

-بله؟

دختر هم با غيض جواب داد:

-اقاي داماد راه بيافتيد ديگه يک ساعته اينجا ايستاديم .

فوادخنده اش را خورد وبا لحن قبلي اش ادامه داد:

-باشه الآن راه مي افتيم .

دخترک به سمت ماشينشان رفت وفواد هم همان طور که آماده ي حرکت ميشد ،گفت:

-باشه به وقتش !

باز هم يواشکي خنديدم .

باز هم يواشکي خنديدم .در کيف پاکتي ست لباسم را باز کردم و در آينه ي کوچکش خودم را برانداز کردم .قبلا فوژان زير ابروهايم را برايم تميز کرده بود اما ابروهايم به هم پيوسته بودند و کلفت .الآن اما اثري از آن به هم پيوستگي نبود وابروهايم هم کمي نازک تر شده بودند .چشم هاي خاکستري ام زير آن خط چشم وريمل غليظ بيشتر از هميشه خودنمايي ميکردند .لب هاي سرخ و موهاي فردارم که صورتم را قاب گرفته بودند وتل مرواريدي که روي فرق سرم را پوشانده بود ، چتري هايم که کج روي صورتم ريخته بودند ، حسابي از خودم راضي شده بودم...

-يعني نميشه منم از تو همون آينه ببينمت ؟

اين بار من هم با صداي بلند زير خنده زدم .فواد با حرص گفت:

-بله بايدم بخندي ، جاي من نيستي که ،دارم از فضولي ميميرم.اين قدر اين چارقدت رو کشيدي جلو که هيچي معلوم نيست .

با آرامشي ساختگي گفتم:

-اگه يه خورده سريعتر بري زودتر ميرسيما !

دهان باز کرد تا جوابم را بدهد که ماشين فيلم بردارها جلو آمد ودختر که با دوربين تا کمر از پنجره بيرون آمده بود داد زد :

-آقاي داماد لبخند بزنيد.براي دوربين دست تکون بديد .

فواد با حرص دست تکان داد وگاز داد تا جلو بيافتيم .داشبورد را بار کردم وعينک آفتابي اش را در آوردم ، به سمتش گرفتم وبا شيطنت گفتم:

-بگير خوشتيپ !

باز هم خنديد وگفت:

-مرسي اعتماد به نفس.

من هم خنديدم .وارد فرعي شد وگفت:

-دو دقيقه ديگه رسيديم .

جشنمان در حياط وپارکينگ خانه برگزار ميشد .هيجان زده چند نفس عميق کشيدم.وارد کوچه مان شديم .صداي هياهو به وضوح شنيده ميشد .فواد چند بوق زد ،جلوي در توقف کرد وپياده شد.در را براي من باز کرد وکمک کرد تا پياده شو م .فيلم بردار باز هم يک ريز حرف ميزد ودستور ميداد .فواد بي توجه به او بازوي من را گرفت وزير لب گفت:

-امشب من اين دختر فيلم بردارو خفه نکنم خيليه !زيادي تو دست و پا ميچرخه .

تمام تنم گرم شد حرارت دستش را به وضوح حس ميکردم .براي رفتن به پارکينگ که اتاق عقد و قسمت زنانه را در خود جا داده بود بايد از ميان مرد ها رد ميشديم سرم را تا حد ممکن پايين انداختم تا صورتم پيدا نباشد.با يک دست دامنم را کمي جمع کردم .بازويم را در بازوي فواد انداختم و زير لب گفتم:

-حواست به من باشه ها من جلوم رو نميبينم .

بازويم را محکم تر گرفت وآهسته گفت:

-نگران نباش خانمي تو فقط به من تکيه کن ، هواتو دارم !

با آرامش به او تکيه دادم و از بين جمعيتي که به خاطر ما ايستاده بودند رد شديم .مسافتي را طي کرديم تا وارد پارکينگ شديم که حسابي نوراني بود..چشمم به سفره ي عقد زيبايمان افتاد .جايگاه ما با رز سرخ تزيين شده بود .از بين کفش هاي پاشنه دار رنگارنگ رد شديم وبه جايگاهمان رفتيم .سفره ي عقد را از نظر گذراندم .ساتن هاي زرشکي وشيري که زير ظرف هاي کريستال پهن شده وگلبرگ هاي سرخ رنگي که سفره را زيباتر کرده بود.فوژان را از صدايش شناختم:

-الهه جان شنلت رو در بيار لباست که کت داره !

سرم را به طرفش چرخاندم وگفتم:

-نه مادر جون اگر اجازه بديد ، باشه بعد عقد .

-هر جور راحتي .

فواد هم کنار من نشست و دختر خاله هايش ساتن شيري را بالاي سرمان گرفتند .سارا هم در حالي که قند را گرفته بود رفت تا پشت سر ما بياستد نگاهي به فواد انداختم که دست هايش را در هم قلاب کرده بود وسرش را تا حد ممکن پايين انداخته بود .خنده مهمان لب هايم شد .در عمرش اين همه دختر بزک دوزک کرده را يکجا نديده بود! چه قدر آقا منشانه رفتار ميکرد .فوژان قرآن را در ميان دست هايم گذاشت.بوسه اي به قرآن زدم وبازش کردم..صداي عاقد را از فاصله اي نسبتا دور ميشنيدم که مشغول دعا کردن بود .پدرم عاقد را هم دو کيلومتر دور کرده بود .خنده ام را خوردم وشروع به خواندن قرآن کردم.

عاقد هم بالاخره بعد از کلي دعا خواندن شروع به خواندن خطبه کرد.

-دوشيزه محترمه سرکار خانم الهه پارسا آيا بنده وکيلم که به مهريه ي شاخه نبات، آينه وشمعدان،يک جلد کلام الله مجيد و هزار و سيصد و هفتاد سکه ي تمام بهار آزادي شما را به عقد دائم وهميشگي ماه داماد جناب آقاي فواد پارسا در بياورم ؟ وکيلم ؟

صداي سارا را شنيدم :

-عروس رفته گل بچينه .

نگاهي به فواد انداختم که بيکار نشسته بود .قرآن را جوري گرفتم که او هم ببيند .يک طرف قرآن را گرفت .در آينه به من نگاه کرد ولبخندي زد .نگاهم را به آيه ها دوختم .براي بار دوم خطبه خوانده شد و وقتي صدايي نا آشنا گفت:

-عروس رفته گلاب بياره !

ناخود آگاه دلم هري ريخت واسترس گرفتم .فقط دو دقيقه ديگر يا شايد کمتر من و او تا آخر عمر به هم محرم ميشديم .فواد اولين مردي ميشد که به زندگي ام راه پيدا کرده بود .نميتوانستم روي آيه ها تمرکز کنم .از خدا خواستم تا در راه زندگي تنهايمان نگذارد.

-براي بار سوم ميپرسم عروس خانم بنده وکيلم که به مهريه ي مذکور شما را به عقد دائم وهميشگي آقاي فواد پارسا در بياورم ؟ عروس خانم بنده وکيلم ؟

سارا با لحني شيطنت آميز گفت:

-عروس زير لفظي ميخواد !

فواد دست در جيبش کرد وپاکتي که معلوم بود متعلق به يک سکه است از جيبش در آورد و روي قرآنم گذاشت.بي توجه به آن نفس عميقي کشيدم وبا صدايي که سعي ميکردم لرزشش را پنهان کنم گفتم:

-بااجازه ي پدر عزيزم وبقيه ي بزرگترا ...بله !

جمعيت حاضر صلوات بلندي فرستادند ويک صدا دست زدند .عاقد هم بلافاصله بعد از ساکت شدن جمع از فواد وکالت گرفت .وقتي جو کمي آرام شد..با صدايي آهسته رو به فواد گفتم :

-نميخواي صورتم رو ببيني ؟

چند لحظه ساکت شد.آرام دستش را جلو آورد و روي دستم گذاشت حرارت دستش به دستم منتقل شد .قرآن را برداشت بوسيد و کنار گذاشت.دانه دانه انگشت هايش را لا به لاي انگشت هايم سر داد.با هر حرکت کوچک دست هايش قلبم به شدت ميتپيد ونفسم سخت بالا مي آمد..شايد هيچ وقت فکر نميکردم که حرکتي به اين سادگي تا به اين حد هيجان زده وبي قرارم کند.طاقت نياوردم،سرم را بالا آوردم ونگاهم را به نگاه گرمش پيوند زدم .حرير روي صورتم مرز بين چشم هايمان بود وبس .هر دو صداي فوژان را شنيديم که گفت:

-پسرم نميخواي صورت عروست رو ببيني ؟

اما هيچ کدام نگاهمان را از هم نگرفتيم تا جوابش را بدهيم.نگاهم را روي بقيه ي اجزاي صورتش کشيدم .صورت اصلاح شده و شش تيغ مدل موهايش که کمي با هميشه فرق داشت.مثل هميشه چهره اش مردانه وجذاب به نظر ميرسيد.دست آزادش را بالا آورد ولبه ي کلاه شنلم را گرفت .دستم زير دست ديگرش گرم گرم شده بود .کلاه را عقب کشيد .فوژان کل کشيد .من اما هنوز هم نگاهم را به چشم هاي قهوه اي اش دوخته بودم او هم انگار مثل من به بقيه توجهي نداشت .دستش را نوازش گونه رو تل مرواريدي ام کشيد .پر التهاب و با يک لبخند از ته دل نگاهش ميکردم .انگشت هايش روي چتري هايم کشيده شدند وروي پيچ وتاب هايش سرسره بازي کردند.سينه ام به تندي بالا وپايين ميرفت .با دو انگشت لبه ي حرير را گرفت نگاهم را به دست هاي در هم گره شده مان دوختم .خودش را کمي جلو کشيد وحرير را به آرامي از روي صورتم بلند کرد ، نگاه هايمان در هم گره خوردند ، بدون واسطه ، بدون گناه .همان طور که حرير را به آرامي به پس سرم ميراند شنيدم که گفت:

-فتبارک الله احسن الخالقين .

بوي عطرش مشامم را پرکرد .با پشت دستش گونه ام را نوازش کرد، پوست صورتم ميسوخت نفس هايم به شماره افتاده بودند .هر چه ميکردم نميتوانستم آرام شوم .او اما با آرامش نگاهم کرد انگشتش را ثانيه اي روي لب هايم گذاشت وگفت:

-هيش!! آروم باش .

دستم را فشرد.تک دکمه ي جلوي شنلم را باز کرد ودرش آورد .سعي کردم آرام باشم .پر تلاطم لبخند زدم .فوژان بود که خلسه را بر هم زد:

-چي کار داريد ميکنيد؟ پاشيد همه منتظرن مراسم رو تموم کنين .

هر دو با عجله از جا برخاستيم انگار او هم مثل من آدم هاي دور وبرمان را به کلي فراموش کرده بود .ظرف عسل را جلو آوردند .انگشتش را به عسل زد وچند بار تکان داد تا شره اش را بگيرد وبعد نزديک دهانم نگاه داشت.بوي شيره ي گل در دماغم پيچيد.آرام دهانم را باز کردم وعسل را به دهانم گذاشتم وشيرين بود ولي نه آن قدر که دلم را بزند.

با دستمال انگشتش را تميز کرد .نوبت من بود .من هم همان کار را تکرار کردم، مچ دستم را گرفت همان طور که نگاهم ميکرد انگشتم را داخل دهانش گذاشت .کم مانده بود از شدت حرارت ذوب شوم .تعجبي هم نداشت من دختري بودم که براي اولين بار ، چنين نگاه هاي گرمي را تجربه ميکرد وبه هيچ وجه انکار نميکنم که بسيار حساس و احساساتي بودم .بعد از ماجراي عسل نوبت حلقه ها بود .در ميان پچ پچ جمع حلقه ها رد وبدل شدند و حلقه اي در انگشت دوم دست چپ هر کداممان جا خوش کرد.به دست فواد که نگاه کردم حس عجيبي پيدا کردم و دلم لرزيد .او هم همسر من بود همان طور که از اين به بعد من همسرش بودم .همسر وهمسفر راه زندگي اش .بازار عکس وکادو داغ داغ بود .

دوباره شنلم را پوشيدم تا فرياد هم داخل بيايد وهديه اش را بدهد. فواد را بوسيد و رو به من گفت :

-مبارکه زن داداش !

جمله اش را براي خودم تکرار کردم .لقب جديدم را ميپسنديدم .بعد از مراسم جمع را براي ساعتي ترک کرديم تا به آتليه برويم .آتليه به خانه خيلي نزديک بود پس دردسر نداشتيم .سريع با دختر عکاس مشغول شديم بعد از گرفتن چند عکس دختر از من خواست تا کتم را در بياورم .من که داشتم از شدت خجالت ميمردم ياراي مخالفت هم نداشتم .چه ميگفتم ؟ ميگفتم از شوهرم خجالت ميکشم؟ مسخره نبود ؟چون نميخواستم فواد متوجه حالم شود آرام کت رادر آوردم .وقتي دوباره به سمت او چرخيدم متوجه نگاهششدم که روي سر شانه هاي لختم وزمين در نوسان بود .چهره اش سرخ شده بود.دختر دسته گلم را روي امتداد دامن دنباله دار لباسم گذاشت واز فواد خواست تا پشتم بياستد و کمرم را بگيرد.فواد هم اطاعت کرد .دست هايش به قدري داغ بودند که از روي لباس هم پوست کمرم به وسزش افتاده بود.هر دو به نقطه اي خيره شديم وفلاش ها پي در پي زده شدند.دختر که مشغول عوض کردن صحه شد فواد زمزمه وار زير گوشم گفت:

-چه طور تا به حال هيچ وقت درک نکرده بود م که تو اينقدر زيبايي؟

از تعجب زبانم بند آمده بود.گرگرفته و خجالت زده مثل هميشه سرم را به زير انداختم .دستم را ميان دست هايش گرفت، فشرد و گفـت:

-تنها چيزي که هميشه ديدم همين شرم وحيايي بود که تو چشات موج ميزد.خوشحالم که کنارمي .

با آرامش دستش را فشردم تا بداند که من هم خوشحال هستم.

بعد از اتمام کارها خودش کمکم کرد که دوباره کتم را بپوشم .موهايم را از پشتم کنار زد لحظه اي انگشتش به پوستم کشيدو من هم تنم گر گرفت وانگار تازه با هم دما شديم .با وسواس کلاه شنل را جلو کشيدو با لحني جدي گفت:

-کلاهش رو بکش جلو که صورتت معلوم نباشه .

مات حرکاتش مانده بودم .بي حرف همان کاري که گفته بود انجام دادم .چند بار عمو بهمان زنگ زده بود پس به سرعت به خانه برگشتيم. 

&&& 

با هم وارد قسمت زنانه شديم وبلافاصله ما را وسط فرستادند .فواد که اصلا بلد نبود برقصد ومن هم حسابي خجالت ميکشيدم .آن قدر دختر ها ي فاميل دستم را کشيدند وسر به سرمان گذاشتند وفواد به رويم لبخند زد تا يخم آب شد ومن هم شروع به رقصيدن کردم .با آهنگ بعد همه دور ما حلقه زده بودند از گرما در حال خفه شدن بودم .با آهنگ خودمان را تکان ميداديم.

کاش ميدونستم تو اون کوچه ي بن بست

يه عشق تازه منتظرم هست

کاش ميدونستم ولي دادم دل رواز دست

وقتي نگاهت راه منو بست ..

اين دل من دست توئه

اين دل تو دست منه

هي داره پر پر ميزه

دست تو گيره

طفلي دل من دست تو گيره

دسته گلم را به دست سارا دادم ، تا راحت باشم .سالن تاريک شده بود ورقص نور ها در فضا بازي ميکردند .فواد با لبخند تشويقم کردواز جيبش چند تراول در آورد ودر حالي که بشکن ميزد به سمتم گرفت .من هم از ته دل خنديدم و تراول ها را با ناز گرفتم .آهنگ به اوج رسيد و سر وصدا ها حسابي بالا رفت. با صداي يکنواخت دست زدن بود که آهنگ به پايان رسيد .فواد بايد به قسمت مردانه ميرفت .من هم با خستگي روي مبل دونفره ي جايگاهمان ولو شدم و دختر ها دوره ام کردند.با آن ها هم کمي رقصيدم اما فکرم پيش فواد بود وحرارت دوست داشتني اش !

به اين فکر ميکردم که من الهه پارسا نوازنده ي ويولن ليسانسه ي موسيقي ، در سن بيست ودوسالگي ازدواج کرده ام و به جرگه ي متاهل ها پيوستم ولي بر خلاف انتظار ناراحت نبودم حتي ته دلم خوشحال هم بودم چرا که به اندازه ي خودم به فواد اعتماد داشتم .

مدت زيادي گذشت تا وقت شام که فواد نزد من برگشت .از چهره اش شادي ميباريد.دوباره مجبور شدم شنلم را بپوشم چرا که ميزهاي شام را در حياط چيده بودند.وقت شام خانواده ها دور هم جمع شده بودند و بااين که هوا سرد بود نشستن در آلاچيق ها را به نشستن در پارکينگ ترجيح داده بودند. من وفواد هم از خلوت پارکينگ سو ء استفاده کرده و به آن جا رفتيم موقع شام فيلم بردار را هم پي نخود سياه فرستاديم ،شام خوردن ما که ديدن نداشت.هر دو گرسنه و خسته بوديم.هر کدام از يک طرف بشقاب شروع به غذا خوردن کرديم. فواد از همه ي غذا ها کمي کشيده بود..من هم مشغول تست کردن انواع آن ها بودم .

-خسته شدي ؟

نگاهم را از غذا ها گرفتم وگفتم:

-يه کمي !چه قدر اين تابلومون قشنگ شده.

دستش را روي دستم گذاشت و با مهرباني گفت:

-خوشحالم که خوشت اومده.تازه من خواستم که الان براي باغ واين حرفا نريم که براي عروسيمون بتونيم حسابي بترکونيم .

با ني جرعه اي آب نوشيدم و گفتم:

-فکر همه جا رو کرديا!

خنديد.دستش را فشردم وگفتم:

-ميخوام يه اعترافي بکنم.

مشتاقانه نگاهم کرد.نگاهم را به دست هامان دوختم و زمزمه وار گفتم:

-فکر ميکردم وقتي بهت محرم شم بترسم يا حس بدي پيدا کنم ولي الآن...

نفس عميقي کشيدم وادامه دادم:

-ولي الآن نه ميترسم نه حس بدي دارم که برعکس اين قدر آرومم که حد نداره.حس ميکنم اين درست ترين کاري بود که ميتونستم بکنم .

از چشم هايش شادي وشور ميباريد.در يک لحظه دستم را بالا آورد بوسه اي به رويش گذاشت.حرارت لب هايش دستم را سوزاند.اين اولين بوسه برايم خيلي معني ها داشت..سرم را به زير انداختم .سرش را کنار سرم آورد.نفس هايش به گوشم ميخورد و قلقلکم ميداد.زمزمه کرد:

-پس بزار منم صادقانه بهت بگم الهه..اين قدر از اينکه تو حاضر شدي کنارم باشي خوشحالم که در پوست خودم نميگنجم .من اگر عاشقت هم نباشم ولي بيشتر از خودم براي وجود ناز تو ارزش قايلم ، براي خانميت ، براي اين آرامشي که ازت ميگيرم .

با لبخند خجالت زده اي نگاهش کردم ، آتش چشم هايش مرا ميسوزاند و خاکستر ميکرد.سکوت را به حرف زدن ترجيح دادم او هم حرفي نزد .خوشحال بودم ازاين که صادقانه حرف زدم و جواب صادقانه اي هم دريافت کردم.

بعد از شام همه دسته دسته عزم رفتن کردند وما هم فقط ايستاديم وتشکر کرديم و جواب تبريک ها را داديم .خانه خالي شد .فرياد زودتر از بقيه که در حال نظارت بر کار خدمتکار ها و جمع آوري وسايل بودند، جمع را ترک کرد و گفت که صبح بايد زود به سر کارش برود.من هم خسته وکوفته شنلم را در آوردم وايستادم تا ببينم کي اين شب طولاني قرار است، به پايان برسد.پدرم وعمو مشغول صحبت بودند فوژان هم مشفول دستور دادن وکمک کردن به خانم هاي پيش خدمت بود .فواد رو به پدرم گفت:

-با اجازه من با الهه تا بالا برم.برميگردم خدمتتون.

پدرم بي تفاوت سري تکان داد .فواد بازويم را گرفت وگفت:

-بيا بريم تو . هوا امشب خيلي سرده با اين لباس سرما ميخوري .

من که از خستگي ديگر روي پاهايم بند نبودم ، همراهش شدم .فواد کليد ها را از پدرم گرفته بود، در را باز کرد وگفت:

-بفرماييد!

داخل شدم وقبل از بستن در گفتم :

-ممنون بابت همه چيز .شب خوش !

دستم را در ميان دست هاي بزرگ ومردانه اش گرفت و دوباره بوسيد و من دوباره سوختم از آن همه حرارت .دلم لرزيد.

-شب تو هم خوش خانمي.

لبخند زدم .دستم را رها کرد.آرام در را بستم .وارد اتاقم شدم ودر آينه به خودم نگاه کردم به دختر زيبايي که ميديدم خيره شدم .باورم نميشد که در همين چند ساعت گذشته چه تغييراتي در زندگي ام رخ داده است فقط يکسال ديگر اينجا خانه ي من بود وبعد از آن .من آن جايي بودم که فواد بود .نسيم خنکي دردلم پيچيد .حس خيلي خوبي داشتم.

&&& 

در آينه به خودم نگاه کردم به دختر زيبايي که ميديدم خيره شدم .باورم نميشد که در همين چند ساعت گذشته چه تغييراتي در زندگي ام رخ داده است فقط يکسال ديگر اينجا خانه ي من بود وبعد از آن ، من آن جايي بودم که فواد بود .نسيم خنکي دردلم پيچيد .حس خيلي خوبي داشتم.

کتم را از تن در آوردم وبه همراه شنلم روي صندلي ميز تحريرم گذاشتمشان .سوزن هاي شينيونم را هم در آوردم .موهاي فرفري وژل خورده ام بي قيد وبند روي شانه هاي لختم ريختند..دلم نيامد لباسم را در بياورم جلوي آينه چرخ زدم وبه خودم نگاه کردم.صداي زنگ در خلوت خانه را بر هم زد..خواستم کتم را بپوشم که دوباره زنگ زدند ..با عجله به سمت در رفتم .از چشمي نگاه کردم .فواد بود .با تعجب بي توجه به وضعم در را باز کردم .

-چرا در رو بازنميکني خانمي ؟ نگرانت شدم !

دهان باز کردم تا حرفي بزنم که با لبخند گفت:

-فهميدم .

از شدت خجالت سرخ شدم .ادامه داد:

ببخش مزاحمت شدم .بابات گفت اين رو بگذاريم تو اتاق تو گفت من نبرمش ، ميدوني که به خاطر فرياد ميگه .

نگاهم را به تابلوي بزگ عکسمان که به ديوار تکيه داده شده بود دوختم .تابي به موهايم دادم وگفتم:

-باشه ممنون.بده ببرمش تو .

دستش را که به چهار چوب در تکيه داده بود برداشت وبا لبخند گفت:

-سنگينه خانم شما اگه لطف کني از جلوي در بري کنار من يک دقيقه ميزارمش تو اتاقت وبرميگردم.

دامنم را جمع کردم واز جلوي در کنار رفتم .فواد هم تابلو رو از کنار در برداشت و گفت:

-با اجازه !

و داخل آمد .به دنبالش وارد اتاقم شدم .تابلو را کنار تختم گذاشت ، به سمت من چرخيد وگفت:

-اگه خواستي يه روز ميام برات ميخ ميزنم که بگذاريش رو ديوار .

لبخندي زدم و گفتم :

-لطف ميکني اگه بياي .فکر کنم اون ديوار جاي خوبي براش باشه .

آستين هاي تا زده ي پيراهنش را پايين داد وگفت:

-خب من ديگه برم .

از کنارم رد شد در يک لحظه پايش به لبه ي دامنم گير کردو کم مانده بود که با مخ به زمين بخورد.بازويش را گرفتم وبا تمام قدرتم به سمت خودم کشيدم .مانع افتادنش شدم .بازوي مرا محکم گرفت تا نيافتد به سرعت خودش را بالا کشيد .بيني اش به بيني ام خورد ..بازويم را که فشرد اخم هايم از شدت درد درهم رفتند.پوست دستم سوخت.انگار که متوجه شد چون سريع دستش را برداشت .نفسي عميقي کشيد و قدمي به عقب برداشت .نگاهي سوزان به من انداخت و نفسش را به صورتم فوت کرد ..نگاهي به من انداخت و بعد بي مقدمه رو برگرداند و همان طور که بيرون ميرفت ، زير لب شب به خير نا مفهومي گفت.

صداي بسته شدن در که آمد من هنوز هم گيج بودم .نفهميدم چرا اينگونه رفتار کرد.من فقط خواستم مانع افتادنش شوم ولي انگار خوشش نيامد .سعي کردم بي تفاوت باشم پيراهنم را در آوردم ، حوله ام را برداشتم تا دوش بگيرم .

***

سارا به حلقه ام اشاره کرد و گفت:

-چه کرده اين آقاتون !

خنده ام گرفت و گفتم:

-ديوونه آقامون کيه !

گازي به شيريني اش زدو گفت:

-سليقه اش در همه ي موارد خوبه غير از انتخاب تو .

خنده ي بلندي سر دادم وبه شوخي گفتم:

-کوفتت بشه شيريني عروسيم!

-بي جنبه شوخي کردم، مبارکت باشه خيلي به هم مياين !

همان طور که سازم را کوک ميکردم ،گفتم:

-مرسي عزيزم !

استاد فتاحي خطاب به من گفت:

-تبريک ميگم خانم پارسا !

سرم را به زير انداختم وبا خجالت گفتم:

-ممنون انشاءالله براي شما !

-خب بچه ها همه برن سر جاهاشون که وقت تنگه !

با سازم ايستادم .چشم هايم را بستم وشروع کردم.

--

دست سارا را گرفتم و گفتم:

-مياي بريم خريد ؟حوصله ام سر رفته !

سارا هم چادرش را روي سر کشيد و گفت:

-باشه منم امروز بيکارم.

هر دو بي دغدغه راه افتاديم .

بعد ار کلي خريد خسته وکوفته به خانه برگشتم.

موبايلم شارژ نداشت به محض اين که به اتاقم رسيدم .آن را به شارژ زدم و روشنش کردم ،نمازم را که خواندم.حوله ي حمامم را برداشتم صداي زنگ اس ام اسم بلند شد..دوباره به سمت گوشي ام رفتم و پيام را باز کردم .

-هستي بيام تابلو رو برات بزنم؟

روي صندلي ميز تحريرم نشستم و نوشتم :

دارم ميرم دوش بگيرم، يه نيم ساعت ديگه بيا هستم .

-باشه خانم.پيش پيش عافيت باشي.

گوشي را به حال خودش رها کردم و داخل حمام رفتم.

سريع دوش گرفتم و برگشتم ، يک ربع از وقتم گذشته بود .در کمدم را باز کردم و ماندم که چه بپوشم .پليور سفيدي را از ميان لباس هايم جدا کردم و به همراه گرمکن نوک مدادي ام پوشيدم .موهايم را شانه زدم و خيس روي شانه هايم رها کردم هنوز پنج دقيقه وقت داشتم نوک موهايم را موس زدم تا فرهايش خراب نشود .راضي نشدم که همين جور بدون روسري در را باز کنم شال طوسي رنگي را از آويز شال هايم جدا کردم وهمان طور آزاد روي سرم انداختم .قبل از آن که حرکت ديگري بکنم زنگ در به صدا در آمد .از اتاقم خارج شدم وبه سمت در رفتم .

محض احتياط از چشمي نگاه کردم .خودش بود .در را باز کردم و سلام کردم .لبخند مهرباني تحويلم داد، دستش را جلو آورد و پرسيد :

-افتخار ميدي؟

خنده ام گرفت دستم را در دستش گذاشتم وبا هم دست داديم .از جلوي در کنار رفتم ، همان طور که داخل مي آمد بي آن که دستم را رها کند .با دست ديگرش شالم را از روي سرم پايين انداخت و با اخم گفت:

-مگه محرمت نيستم ؟ پس اين چاقچول چيه سرت کردي ؟

در را بستم وچيزي نگفتم .حرف هايش خجالت زده ام ميکرد و باعث ميشد خون به صورتم بدود.او به سمت اتاقم رفت و من هم وارد آشپزخانه شدم.کليد چاي ساز را زدم تا آب جوش بيايد و بعد از جعبه ابزار يک چکش وميخ برداشتم . به اتاقم برگشتم .از لبه ي تختم بلند شد و گفت :

-همونجا بزنمش ؟

-آره لطفا !

تابلو را برداشت و جايش را درست کرد .با مدادي که از روي ميزم برداشته بود روي ديوار چند علامت زد تا جاي ميخ ها معلوم باشد .تابلو را زمين گذاشت و با چکش به جان ديوار افتاد .من هم دوباره به آشپرخانه رفتم تا چاي بياورم .با حوصله فنجان ها را داخل سيني گذاشتم و چاي داغ را از قوري شيشه اي به داخل آن ها سرازير کردم .عطر چاي در مشامم پيچيد.با سيني حاوي فنجان هاي چاي و بشقاب ميوه به اتاقم برگشتم .تابلو روي ديوار جا خوش کرده بود .پرسيد:

-خوب شده ؟

لبخند زدم و گفتم:

-عاليه! بفرما چاي !

دوباره لبه ي تخت نشست .فنجانش را برداشت و گفت:

-مرسي خانم !

من هم سيني را روي ميز تحريرم گذاشتم و فنجان خودم را برداشتم .روي صندلي نشستم و چايم را فوت کردم تا خنک شود .

در آرامش وسکوت چايمان را خورديم .گفت که ميوه نميخورد .بلند شدم تا سيني را ببرم که جستي زدو دستم را گرفت.با تعجب نگاهش کردم شانه بالا انداخت و گفت:

-نميشه که همه کار ها رو شما بکني خانم ! من ميشورمشون !

اعتراضي نکردم .هميشه همين طور بود .به آشپز خانه رفت .از داخل کوله پشتي ام بليط کنسرتمان را در آوردم وبه دنبالش رفتم .

شير آب را بست ودست هايش را خشک کرد .به اپن تکيه دادو چانه اش را مهمان دست هايش کرد .بليط را بالا گرفتم و تکان دادم .با خنده گفت :

-اون چيه ؟

بليط را روي اپن گذاشتم وبا خنده گفتم:

-يه بليط اختصاصي کنسرت براي يه آقاي با شخصيت !

دستش را روي دستم گذاشت وبا آرامش گفت :

-من اگه ميدونستم کنار تو بودن اين قدر خوبه زودتر از اينا عقدت ميکردم!

خجالت کشيدم وخون به صورتم دويد ولي با پررويي گفتم:

-حالا کي گفته که اگه زودتر ميومدي جلو ،من بهت جواب مثبت ميدادم ؟

سرش را عقب کشيدو با صداي بلند قهقهه زد .من هم با صداي بلند خنديدم .

-کم نياري يه وقت !

به خنديدن ادامه دادم .بليط را برداشت وگفت:

-حتما ميام.

من هم لبخند زدم و مودبانه جواب دادم :

-خوشحال ميشم !

نفس عميقي کشيد .دستم را فشرد وگفت:

-خب من ديگه برم که کلي کار دارم ..

تا دم در با هم رفتيم .قبل از رفتن دوباره به سمت من برگشت وگفت:

-راستي خوب شد يادم افتاد من يه کاري برام پيش اومده دارم سه روزه ميرم اهواز وبر ميگردم .چي دوست داري برات سوغاتي بيارم ؟

اين بار من دستش را در ميان دست هايم فشردم وگفتم :

-سلامتي !مراقب خودت باش .

با محبت نگاهم کرد و گفت:

-هستم خانمي ! تو هم مراقب خودت باش هر کاري هم داشتي با من تماس بگير باشه ؟

-باشه حتما .

خداحافظ!

-خدا به همراهت !

در که بسته شد هنوز هم لبخند روي لب هاي من جا خوش کرده بود .

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

سر وصداي مردمي که بيرون روي صندلي ها نشسته بودند باعث ميشد قلبم به تپش بيافتد.دوباره شالم را مرتب کردم .صداي معترض طراح گروه را شنيدم:

-پارسا اين قدر به سر و صورتت دست نزن همه ي زحمات من رو به باد دادي !

کلافه دستم را از شال جدا کردم و طول سالن را راه رفتم .پر استرس روي نزديکترين صندلي نشستم .سارا با خنده گفت:

-ديوانه کارت مثل هميشه عالي ميشه اين قدر الکي استرس نداشته باش !

نفس عميقي کشيدم:

-اميدوارم ! فواد هم اومده نميخوام جلوش خراب کنم !

خنديدو گفت:

-پس بگو شوهر جون اينجاست !

به شانه اش زدم و همراهش خنديدم.چه دوست خوبي سارا چه قدر خوب بلد بود حس وحالم را عوض کند .

چيزي به شروع برنامه نمانده بود سر وصدا ها زياد شده بودند .فتاحي همراه دستيارش جلو آمد وشروع به چک کردن ليست اسامي کرد .زير لب آيت الکرسي خواندم در جواب فتاحي که نامم را خواند دستم را بالا آوردم و دوباره مشغول زمزه کردن شدم .امشب استرسم بيشتر از هميشه بود و دليلش هم فواد بود وبس .چرا که او اولين نفري بود که به من اهميت داده بود وبه کنسرتمان آمده بود .

بي تعارف دلم برايش تنگ شده بود .چرا که او هميشه وهمه جا همراهم بود .حتي قبل از پيوند بينمان دوستيمان مرا به سمت او جذب ميکرد.هيچ وقت از حال هم غافل نميشديم ومثل دو دوست صميمي بوديم .همين ديشب از سفر برگشته بود ومن هنوز موفق نشده بودم او را ببينم چرا که صبح خيلي زود خانه را به مقصد اينجا ترک کرده بودم .فقط برايم پيام زده بود که به اين جا آمده است وهمان پيام به ظاهر بي اهميت باعث شده بود استرس مثل خوره به جانم بيافتد.

بچه ها دانه دانه روي سن ميرفتند وصداي هياهوي تماشاچي ها بلند ميشد.سازم را به همراه آرشه اش در يک دست گرفتم .بسم الله گفتم وبا يک گام بلند روي سن رفتم .دلم ميخواست با نگاهم او را پيدا کنم اما نگاه کردن به تماشاچي ها باعث ميشد استرس بگيرم .سر جايم نشستم حس کنجکاوري ام بر ترس غلبه کرد سرم را بالا آوردو به دنبال او گشتم .حسابي شلوغ بود اما با اين حال پيدا کردن او در رديف مخصوص خانوده ها کار خيلي سختي هم نبود .درست کنار پدرو مادر سارا نشسته بود .با لبخند ي که حتي از اين فاصله هم ميديدم نگاهم ميکرد. من هم لبخند زدم و انگار استرسم فراموشم شد .

لباس هايش را از نظر گذراند م.شلوار جين و پيراهن چهار خانه ي سفيد و مشکي .کت چرم مشکي .نور سالن را کم کردند و همين باعث شد که نتوانم بيشتر از اين براندازش کنم .نور هاي رنگي جايگاه ما را روشن تر کردند وحضار در تاريکي فرو رفتند .فتاحي حضار را به سکوت فرا خواند .

با نفس هاي عميقي که ميکشيدم خودم را آرام ميکردم .سعي ميکردم به جمع نگاه نکنم تا بتوانم تا آخرين حد ممکن روي کارم تمرکز کنم .قطعه ها يکي پس از ديگري نواخته ميشدند جمعيت و انرژي آن ها باعث ميشد خستگي دست هايم را فراموش کنم .

با نفس هاي عميقي که ميکشيدم خودم را آرام ميکردم .سعي ميکردم به جمع نگاه نکنم تا بتوانم تا آخرين حد ممکن روي کارم تمرکز کنم .قطعه ها يکي پس از ديگري نواخته ميشدند جمعيت و انرژي آن ها باعث ميشد خستگي دست هايم را فراموش کنم .

صداي فتاحي را شنيدم که با استفاده از بلندگو تقويت شده بود :

-ممنون از همه ي شما عزيزان که امشب ما رو همراهي کردين وبا تشويق هاتون به ما انرژي داديد.

صداي هياهو و جيغ باعث شد کلامش را قطع کند .با کمتر شدن صداها ادامه داد :

-مرسي ...مرسي از همه .خب حسن ختام برنامه معرفي بچه هاي گروهه...

دوباره صدا ها زياد شدند .انگشت هايم را ورزش ميدادم تا دردشان کمتر شود.

-جا داره از همه ي بچه ها تشکر کنم که مدت هاست براي اين اجرا سخت تلاش ميکنن.اين برنامه حاصل ماه ها تلاش همه ي ماست...

صداي دست زدن ها بسيار قوي تر از قبل شنيده ميشند .

-از با تجربه ترين عضو گروه شروع ميکنم .نوازنده ي ماهر فلوت آقاي باربد عظيمي ، به افتخارشون !

من هم ويلونم را روي پاهايم گذاشتم و وهمراه بقيه براي باربد که داشت تعظيم ميکرد دست زدم .

فتاحي تک تک همه را معرفي ميکرد .من هم هيجان زده منتظر بودم تا نوبتم شود .انتظارم مدت خيلي زيادي طول نکشيد .

-نوبتي هم باشه نوبت ويولنيست هاي عزيز گروهه، نوزاندگان جوان ما : خانم مهتاب وفايي مهر وآقاي حسين فرمند .

هر دو تعظيم کردند .با دستم سازم را گرفتم وآماده شدم.

-ويولنيست آينده دار وقهار ما سرکار خانم الهه پارسا !

دلم هري ريخت .با صورتي گلگون شده از شرم ،از جا برخاستم .نمايشگر هاي اطراف سالن تصويرم را به جمع نشان ميدادند.تعظيم کوتاهي کردم ولبخند زدم .فتاحي برايم سنگ تمام گذاشته بود .دوباره نشستم .به محلي که فواد نشسته بود نگاه کردم .او هم لبخند پر غرروي تحويلم داد .ذوق کردم وبا خوشحالي براي بقيه ي بچه ها دست زدم .بالاخره فتاحي آخرين جمله ها را برزبان راند:

شب همگيتون خوش ! به اميد ديدار دوباره .با راهنمايي مامور هاي محترم انتظامات ميتونيد از سالن خارج بشيد .

پرده هاي سن کشيده شدند و ما پشت پرده ها از نظر ها ناپديد شديم .بلافاصله همه بلند شدند و با خوشحالي به هم خسته نباشيد گفتند .سارا را در آغوش گرفتم و با ذوق گفتم:

-موفق شديم !

سارا هم مرا در آغوشش فشرد و گفت:

-اين رو بگو که چند وقت آرامش داريم !

شالم را جلو کشيدم و گفتم :

-واي آره راست ميگي ديگه خسته شديم !

سارا دستش را روي کمرم گذاشت وگفت:

-بريم پيش فتاحي !

با هم نزد فتاحي رفتيم که حسابي دور وبرش شلوغ بود .خسته نباشيد گفتيم وتشکر کرديم .بعد آن تازه دوربين ها دوره مان کردند .بعد از گرفتن عکس هاي بسيار بالاخره رضايت دادند، رهايمان کنند.طبق قرار داد گروه حق نداشتيم مصاحبه کنيم .

پشت سن رفتيم .کيفم را از رختکن برداشتم و موبايلم را چک کردم .پيام داشتم :

-کارت که تموم شد بيا من دم در پشتي منتظرتم !

چادرم را روي سرم کشيدم ورو به سارا گفتم :

-فواد اومده دنبالم بيا بريم تو رو هم مي رسونيم .

لبخندي زدو جواب داد :

-نه عزيزم مامان و بابا منتظرن.سلام برسون !

از همه خداحافظي کردم و بيرون آمدم.سرما به صورتم سيلي زد .

بيرون هنوز هم شلوغ و پر ازدحام بود .پليس ها هم ايستاده بودند تا جلوي مردم را بگيرند .پاشنه هاي بوتم در برخورد با آسفالت خيابان سرو صدا به پا ميکردند.از شانس خوب، زود او را بين جمعيت پيدا کردم وبه سمت او رفتم .مامور پليس خطاب به من گفت :

-بفرماييد خانم تا ماشينتون همراهيتون ميکنم .

بي آن که نگاهم را از فواد بگيرم جواب داد م:

-ممنون همسرم همراهم هستند !

فواد لبخندي زد ودستش را به سويم دراز کرد.دستش را گرفتم .کنارم ايستاد .در دست ديگرش دسته گل بزرگي جا خوش کرده بود .

-تقديم به همسرم به خاطر اجراي عالي امشبش !

دسته گل را گرفتم .فلاش هاي دوربين ها مرا متوجه خود کردند .با لبخند گفتم:

-مرسي فواد جان !زودتر بريم .

کنارم ايستاد .بي مقدمه دستش را دور کمرم حلقه کرد .ويولنم را گرفت و گفت :

-بريم !

شانه به شانه ي هم حرکت کرديم .بي اندازه آرام بودم ..خيلي آرام .

-خانم پارسا ؟

هر دو به طرف صداي نا آشنا چرخيديم.مسئول گروه پر آوازه ي پرين را همه ميشناختند .تيپ رسمي اش را از نظر گذراندم.شلوار کتان ، پالتوي کوتاه .کروات سياه و پيراهن سفيد .

فواد پرسش گر نگاهم کرد .سعي کردم با لحني معمولي جواب بدهم :

بله ؟

با دو گام بلند خودش را به ما رساند و پرسيد :

-ميتونم وقتتون رو بگيرم ؟

دست فواد را فشردم و جواب داد :

-خواهش ميکنم ، بفرماييد !

نگاهي به فواد انداخت و گفت:

-بايد خصوصي حرف بزنيم !

به شانه ي فواد تکيه دادم و گفتم :

-حرفتون رو بفرماييد آقاي اعتمادي .ايشون همسرم هستند !

اعتمادي دستش را از جيب پالتويش بيرون کشيد وبه طرف فواد گرفت :

-خوشبختم جناب من شايان اعتمادي هستم ليدر گروه موسقي پرين !

فواد دستم را رها کرد ، کوتاه دست او را در دستش گرفت ورها کرد و بعد در حالي که دوباره دست مرا ميگرفت گفت:

-خوشبختم من فواد پارسا هستم !

اعتمادي يکي تاي ابرويش را بالا انداخت .فهميدم که متوجه تشابه نام خانوادگيمان شده است .نگاه خيره اش روي صورتم باعث ميشد معذب شوم.خيره به من دست در جيب پالتويش کرد ويک کارت در آورد. وبه طرفم گرفت .

-من براي شما يه پيشنهاد کاري عالي دارم خانم ..

با لبخند موذيانه اي همان طور که خيره نگاهم ميکرد ادامه داد :

-خوشحال ميشم خانمي مثل شماو با قدرت نوازندگي شما رو تو گروهم داشته باشم !

نگاهش عصبي ام گرفته بود .براي اينکه زودتر خلاص شويم .کارت را گرفتم و گفتم :

-در موردش فکر ميکنم .شب به خير آقاي اعتمادي !

به توجه به او به فواد گفتم :

-بريم فواد جان ؟

دستم را محکم فشرد .جوري که دردم گرفت .

-بريم !

هر دو بي اعتنا به او به راهمان ادامه داديم.

نگاهي به صورت فواد انداختم، قرمز قرمز شده بود.بي آن که دوباره به اعتمادي نگاهي بياندازم.سوار ماشين شدم.

کارت را همچنان بين انگشت هايم گرفته بودم و به پيشنهاد اعتمادي فکر ميکردم .اصلا در برخورد اول از او خوشم نيامده بود .دستم را نوازش گونه روي گل هاي دسته گلم ميکشيدم و فکر ميکردم.

-ميخواي همون جوري تو دستت نگهش داري ؟

لحن عصبي اش باعث شد از جا بپرم .گيج و منگ گفتم :

-چي رو ؟

نفسش را با حرص به بيروت فوت کردو گفت :

-کارت اون مرتيکه رو !

سريع کارت را داخل کيفم انداختم و گفتم :

-حواسم نبود ! حالا چرا فحش ميدي !؟

صدايش دورگه شده بود :

-چون لايقشه .نديدي چه جوري نگاهت ميکرد ؟

بي تفاوت گفتم:

-نگاه کنه اين قدر نگاه کنه که کور شه برام مهم نيست من که نگاهش نکردم !

-يعني چي که برات مهم نيست ؟

- خب مهم نيست ! اون اومده بود پيشنهاد بده منم فقط به پيشنهادش فکر ميکنم همين.

با صداي بلند گفت:

-اون کارت رو بده به من !

با تعجب گفتم :

-چي ؟ چرا ؟

ماشين را به کنار خيابان هدايت کردو گفت :

-گفتم بده به من !

کارت را از کيفم در آوردم وبه طرفش گرفتم .گرفت .نگاهي کردو پوزخند زد.پرسيدم :

-چي شده ؟

کارت را نشانم داد و گفت :

-نگاه کن ! کارت ويزيت شخصيه ، فقط اسم وشماره اش هست به نظرت اين يعني چي ؟

از خجالت سرخ شدم ، لبم را گزيدم وسرم را پايين انداختم.کارت را از پنجره بيرون انداخت .اعتراضي نکردم ولي ناراحت شدم .هر چه بود حق نداشت با من اين طور برخورد کند ..سکوت بينمان سنگيني ميکرد.او هم با کلافگي نگاهش را به بيرون از ماشين دوخته بود .با عصبانيت سر برگرداندم وبا صداي که سعي ميکردم کنترلش کنم تا بالا نرود گفتم:

-ببين فواد ، منم از اين که اون کارت ويزيتش رو داده ناراحتم ولي من که مثل اون قصدي نداشتم، من فقط به اين فکر کردم که اون به من يه پيشنهاد کاري داده ومن ميتونم روش فکر کنم ولي برخورد تو خيلي بد بود .ازت انتظار ندارم سرم داد بزني ، اگه تو هم بخواي الکي حساسيت نشون بدي پس تو با پدرم چه فرقي داري ؟ يه دفعه بگو از چاله دراومدم افتادم تو چاه ديگه .

با ناراحتي سرم را به طرف خيابان چرخاندم.ماشين ها با سرعت وبي تفاوت از کنارمان رد ميشدند.دستم را که گرفت هم به روي خودم نياوردم ورو برنگرداند م انگشت هايش را بين انگشت هايم سر داد .دوباره همان حس گرماي دلچسب اما عجيب تمام تنم را پر کرد .با صدايي که حالا آرام بود گفت:

-عزيزم من ميدونم که تو قصدي نداري ولي اون که داره ! دوست ندارم هيچ وقت من رو با پدرت مقايسه کني من قصد ندارم محدودت کنم چون تو لياقتت اين نيست .لياقت داري که بهترين ها رو داشته باشي ولي نميتونم هم اجازه بدم که تو عضو گروهي بشي که نگاه ليدرش اين قدر هرز ميچرخه که با وجود اينکه بهش ميگي ازدواج کردي ،در حضور من بهت شماره بده !موضع نگير الهه درگم کن .الآن که زنمي ولي حتي اون موقع که فقط دختر عموم بودي هم نميتونستم تحمل کنم کسي بهت بد نگاه کنه .

اولين بار بود که عزيزم خطابم ميکرد .چه حال خوبي بود اينکه بداني براي کسي ارزش داري .با منطق قانعم کرده بود .برگشتم وبا لبخند نگاهش کردم .او هم لبخند زد و گفت :

-هميشه به خنده خانم !

لبخندم پر رنگ تر شد .

دستم را روي بازويش گذاشتم .چشم هايش برق زد دستش را روي دستم گذاشت و دستم را بلند کرد.روي حلقه ام دستي کشيد وبعد دستم را بوسيد.تمام تنم گر گرفت .او نميدانست چگونه با هر حرکتي احساس جديدي در من بيدار ميکند .احساساتي که تمام عمر برايم ناشناخته بودند .

-دلم برات تنگ شده بود !

با محبت نگاهش کردم و گفتم:

-منم !

وباز هم او نميدانست که گفتن همين يک کلمه هم براي من کار شاق وبزرگي است .دستم را فشرد .نگاهش را به نگاهم گره زد وگفت:

-الهه اين قدر برام خاصي .اين قدر پاکي که هيچ وقت دلم نخواسته يه لحظه ناراحتيت رو ببينم!

نگاه سوزاني به من انداخت.چشم هاي سرخ شده اش برق ميزدند.دوباره نفسش را با صدا به بيرون فوت کرد وبعد ماشين را روشن کرد .

-خب چه خبرا بود اين چند روزي که من نبودم ؟

با خستگي سرم را به پشتي صندلي تکيه دادم و گفتم:

-عملا هيچي ! من که همه اش سر تمرين بودم بابا هم که همه اش سرکار بود .شب به شب هم نميديدمش امشب که نيومد و رفتن به جمکران رو به اومدن به برنامه ي من ترجيح داد.

پوزخندم را ماهرانه جمع کردم وبه جاي آن لبخندي مصنوعي بر لب آوردم وگفتم:

نميدوني امشب چه قدر با اومدنت خوشحالم کردي ، براي اولين بار حس کردم يکي هست که به من اهميت بده .ممنونم فواد !

وارد کوچه ي آشناي خودمان شديم .همان طور که ريموت در پارکينگ را ميزد با لبخند گفت :

-خواهش ميکنم خانم گلم اين چه حرفيه !

من هم لبخند زدم .پرسيد :

-ببينم مامان امشب نرفته ميخواي بگم بياد پيشت بمونه ؟

خنده ام گرفت :

-فواد من هر هفته سه شنبه ها تنهام ديگه عادت کردم .مشکلي نيست !

ماشين را به دخال پارکينگ هدايت کرد و با جديت گفت:

-من مشکل دارم الهه! دوست ندارم تنها بموني قبلا نميتونستم حرفي بزنم الآن که ميتونم.نميگم من بيام پيشت بمونم ميدونم اونطوري معذبي ولي خب مامانم که هست تو ميتوني بياي پيش ما .

به دسته ي کيفم چنگ زدم وگفتم:

-من اينطوري راحت نيستم فواد جان بالاخره هميشه همين طوره ديگه من عادت دارم .

-من عمرا نميزارم امشب تو تنها بموني اون موقع ها فرق ميکرد الآن ديگه تو زنمي...اصلا الآن که يه دقيقه هم شده بايد بياي سوغاتيت رو بگيري !

-چرا زحمت کشيدي !

در را باز کرد وگفت:

--زحمت کدومه خانم .پياده شو بريم بالا !

من هم پياده شدم .کيف ويولنم را برداشت ، من هم که حسابي خسته بودم ، چادرم را که روي شانه هايم سر خورده بود به سر کشيدم وبه سمت فواد رفتم، به محض رسيدنم در آسانسور باز شد .با هم وارد شديم .

از آسانسور خوشم نمي آمد.کمي سرم گيج ميرفت واين هيچ دليلي هم نداشت اصلا نميترسيدم ولي حس خوبي هم ازبودن در آن نداشتم .دلخوشي ام به اين بود که چند دقيقه ي کوتاه بيشتر طول نميکشد.

در باز شد با هم به سمت واحد عمو رفتيم .

قبل از اينکه فواد کليد بياندازد ، فوژان در را باز کرد وگفت :

-بالاخره اومدي مادر ؟ پس کو الهه؟

با خنده از پشت فواد در آمدم وگفتم:

-مزاحمتون اينجاست مادر جون !

فواد ومن کفش هايمان را در آورديم.فوژان گفت:

-خجالت بکش عروس ، مزاحم چيه ؟ بياين تو ببينم !

فواد داخل شد .پيشاني مادرش را بوسيد وگفت:

-فرياد نيومده ؟

فوژان با لبخند نگاهش کرد .کتش را گرفت وگفت :

-نه مادر ، زنگ زد گفت نمياد .

من هم داخل شدم ودر را پشت سرم بستم.قبل از آن که چادرم را دربياورم گفتم :

-مادر جون فواد نميزاره من برم خونه هي ميگه تنها نميشه .

فواد بلافاصله به سمتم چرخيد.به ارامي به شانه ام مشت زدو گفت :

-آي آي چقولي نداشتيما !

آرام زد ولي باز هم دردم گرفت .بازويم را ماليدم فوژان گفت :

-خب مادر فواد راست ميگه ديگه نميشه که تنها بموني .زن بايد به حرف شوهرش گوش کنه .

بهانه آوردم :

-آخه بابام نميدونه که ..

فوژان حرفم را بريد :

-بهش گفتم مياي پيش ما .بيا الهه جون بيا يه چايي بخور.چرا چادرت رو در نمياري نامحرم نداريم دخترم ، فرياد هم که نمياد .راحت باش !

چادرم را در آوردم.فواد چادرم را از دستم گرفت و اشاره زد که روسري ام را در بياورم.اخم کردم .رو به فوژان گفت:

-مامان بي زحمت سوغاتي الهه رو از تو اتاقم مياري ؟ تو جعبه گذاشتمش !

فوژان به سمت اتاق رفت .پالتويم را در آوردم وبه دست فواد دادم.زير نگاه سنگينش معذب بودم و دستم به روسري ام نميرفت . در يک حرکت ناگهاني با آرامش ،مرا به سمت خودش کشيد و همان طور که سوزن کنار روسري ام را باز ميکرد گفت :

-من نميدونم تو چه علاقه اي داري جلوي من روسري سر کني .محرمتم مثلا !

از غر غرکردنش خنده ام گرفت.روسري ام را برداشت..بوي عطرش مشامم را پر کرده بود .لباس هايم را روي جالباسي کنار در آويزان کرد . بعد بي اجازه گيره موهايم را هم باز کرد.موهاي فردارم روي شانه هايم رها شدند .معترض نگاهش کردم.فوژان هم در همان لحظه از اتاق خارج شد .دهان باز کردم تا حرفي بزنم که انگشتش را روي لب هايم گذاشت وگفت:

-هيش ! اينجوري خوشگلتري!

فوژان شروع به حرف زدن کرد:

-بيا پسرم آوردمش.من برم چاي بريزم !

فواد دستم را گرفت و مرا همراه خودش به سمت مبل کشيد .جعبه ي قرمزي را که فوژان آورده بود از روي ميز برداشت ، روي پاهايم گذاشت و گفت :

-قابلت رو نداره !

با لبخند از او تشکر کردم وبعد در جعبه را برداشتم .چشمم به لباس سياه رنگي افتاد که داخل جعبه جا خوش کرده بود .از جعبه بيرونش آوردم.پيراهن کوتاه ودوبنده ي بسيار زيبا وخوش دوختي بود .با ذوق گفتم:

-ممنون خيلي خوشگله !

سرش را زير گوشم آورد و گفت :

-تو تن تو خوشگل ترم ميشه خانمي .مبارکت باشه!

خون به صورتم دويد.فوژان با سيني چاي از آشپزخانه خارج شد وگفت:

-مبارکت باشه عروس خوشگلم !

-مرسي مادر جون .

فواد دستش را دور شانه ام حلقه کردو مرا به سمت خودش کشيد .حالا ديگر من به او تکيه داده بودم و هر دو روي مبل نشسته بوديم.ضربان قلبم بي محابا بالا رفت تکيه دادن به او چه حالي داشت .فوژان با لبخند مهرباني نگاهمان ميکرد .سرم را به زير انداختم .موهايم از روي شانه هايم سر خوردند ودور صورتم را قاب گرفتند، در سکوت چايم را نوشيدم.

-الهه جان تو اتاق من راحت تري يا تو اتاق فواد !

داغ کردم .با خجالت من من کردم .فواد مرا بيشتر به خودش فشرد .من بودم و احساسات جور و واجور و گنگي و گيجي .

-مامان من ميرم تو اتاق فرياد الهه هم تو اتاق من بخوابه .

بالاخره به حرف آمدم:

-من راضي نيستم تو بدخواب...

فواد ميان حرفم پريد :

-من عادت دارم جام عوض بشه تو برو تو اتاق راحت بخواب اصلا هم به اين چيزا فکر نکن .

-خب من اينجا هيچي ندارم !

فوژان خنديد و با مهرباني گفت :

--خب با فواد ميري از خونه مياري دخترم ، حالا از اين به بعد تو اتاق فواد براي خودت چند دست لباس ميزاري .هر چي باشه تو هم ديگه عضو اين خونه حساب ميشي .

فواد که چايش راتمام کرده بود بلند شد و گفت :

-پس پاشو بريم هر چي لازم داري بياريم .

به ناچار بلند شدم.خجالت ميکشيدم بگويم که اينجا راحت نيستم ميدانستم هم که گفتنش فواد را ناراحت ميکند .چادر تو خانه اي فوژان را قرض گرفتم و با فواد به آن طرف رفتيم .

کوله پشتي ام را برداشتم و وسايل مورد نيازم را با حرص داخلش ريختم .زير لب خودم را سرزنش ميکردم که چرا حرفي نزده ام .فواد کوله را از دستم گرفت وگفت :

-ميدونم که ناراحتي ولي خب نميتونم هم تنهات بزارم پس ببخش وامشب رو بد بگذرون .

حرفي نزدم و به دنبالش از خانه خارج شدم .

در اتاقش را برايم باز کردو گفت :

بفرماييد خانمي !

لبخند نيم بندي زدم وداخل رفتم .پشت سرم داخل شد کوله ام را روي تخت گذاشت واز کمد لباس هايش لباس هاي راحتي اش را برداشت.همان طور که به سمت در ميرفت گفت :

چيزي خواستي صدام کن..شب به خير !

زير لب شب به خيري گفتم .او که بيرون رفت سريع پليور وشلوار گرمکنم را پوشيدم وموهايم را باز کردم .حوصله ي مسواک زدن نداشتم ،قيدش را زدم پتو را کنار زدم ودراز کشيدم بوي عطرش بيني ام را نوازش کرد .لبخند زدم .به محبت خالصانه اش به مهرباني اش.

از زور خستگي نميتوانستم چشم هايم را باز نگه دارم.پلک هايم روي هم دوخته شدند.

بر خلاف انتظار خيلي هم خوب خوابيدم و تا خود اذان صبح که فوژان به سراغم آمد تکان هم نخورد م.بعد از نماز هم دوباره رفتم تا بخوابم .عمو وپدرم هنوز نيامده بودند .

***

سر وصدا ها باعث شدند بيدار شوم.صداي پدرم را تشخيص دادم :

-الهه زحمتتون داد زن داداش .

فوژان بود که جوابش را داد :

-چه زحمتي علي آقا ، عروس گل خودمه .درست نيست که تنها باشه تو خونه هر چي باشه اينجا هم ديگه خونه اش حساب ميشه .

وبعد عمو :

-حق با فوژان بذار اين دو تا جوون به هم عادت کنن به اميد خدا سال ديگه قراره برن سر خونه زندگيشون بالاخره بايد به اخلاق هم خو کنن .

پدرم جوابي نداد .دوباره سر وصدا ها بالا رفت .صداي پر هيجان عمو بود :

-به به پسر خوابالوي من .فواد جان خوبي ؟

صدايش دورگه شده بود :

-ممنون بابا .سلام به همه صبح به خير .

-صبح تو هم به خير پسرم برو خانومتم بيدار کن که صبحانه بخوره .

دوهزاري ام افتاد که الآن لو ميروم.سريع دراز کشيدم و پتو را تا روي صورتم بالا کشيدم وخودم را به خواب زدم .در باز شد و فواد صدايم زد:

-الهه خانم؟ عزيزم نميخواي بيدار شي ؟

از فرو رفتن تخت فهميدم که کنارم نشسته است پتو را کناز زد.واکنش نشان ندادم.دستش را لا به لاي موهايم لغزاند.

-الهه خانم پاشو صبحانه حاضر!

باز هم گرماي عجيب تمام تنم را درنورديد .تصميم گرفتم قبل از اين که او متوجه حرارتم شود عکس العملي نشان دهم.چشم هايم را باز کردم.

با لبخند نگاهم ميکرد .

با صدايي که هنوز دورگه بود گفتم:

-سلام صبح به خير .

-سلام خانمي صبح تو هم به خير .

پتو را از رويم کنار زدم ونشستم .پرسيد :

-ديشب خوب خوابيدي ؟

صادقانه جواب دادم :

-آره ممنون از خستگي تا صبح پلک نزدم .

بي مقدمه دستش را جلو آورد وموهايم را از جلوي چشم هايم کنار زد قلبم به تندي شروع به کوبيدن کرد .چشم در چشم من دوخت .من هم انگار مسخ شده بودم که نميتوانستم نگاهم را از او بگيرم .چشم هاي قهوه اي رنگش چشم هاي خاکستري ام را مي کاويدند و من حتي نميتوانستم پلک بزنم .نفس هاي عميقم هم نميتوانستند به پايين آمدن ضربان قلبم کمکي بکنند.

صداها را جور خاصي ميشنيدم .انگار که حتي صداي نفس کشيدن يا صداي ظريف تيک و تاک عقربه ي ساعت مچي فواد را ميشنيدم.پيشاني اش را به پيشاني ام چسباند .صداي جيغ شاد دختر بچه اي چشم خاکستري در گوشم پيچيد .انگار به جاي فواد پسر بچه ي مو خرمايي کوچکي را ميديدم که به من خيره شده بود .پسر بچه اي که با مهرباني اشک هايم را پاک ميکرد .

ضربه اي که به در خورد باعث شد هر دو از جا بپريم وزنجير خاطراتم به يک باره پاره شود .صداي فوژان را شنيدم :

-بچه ها بياين ديگه کجا موندين ؟

او بود که زودتر به خودش آمد:

-اومديم مامان.

وبعد کلافه از جا پريد .من هم سريع بلند شدم ، گيره ي موهايم را برداشتم و سريع موهايم را بستم . و دست پاچه به سمت در رفتم .

فواد بازويم را گرفت .با چهره اي سرخ شده نگاهش کردم .مرا به طرف خودش کشيد وگفت :

-عجله نکن صورتت سرخ شده !

کلافه خودم را روي تخت رها کردم و دست هايم را در هم قلاب کردم و به او خيره شدم.در کمدش را باز کرد وپليور شيري رنگي را بيرون آورد.دستش که به سمت بلوزش رفت سرم را تا حد ممکن پايين انداختم وبا ناخن هايم بازي کردم.

-پاشو بريم خانم !

بلند شدم ومحتاطانه نگاهش کردم.خيالم راحت شد که بلوزش را پوشيده.چه قدر رنگ آن پليور به رنگ پوست گندمي اش مي آمد.لبخندي زد .دستم را گرفت و همان طور که مرا هم به سمت در ميبرد گفت :

-خب رنگ و رومون هم که درست شد ، بريم که الآن پدر زن عزيزم به خدمتم ميرسه .

خجالت زده بي آن که لبخند بزنم همراهي اش کردم.

همه سر ميز بودند .به جز فرياد که از قرار هنوز نيامده بود .گفتم :

-سلام به همه.صبحتون به خير .

هر کس يه شيوه ي خودش جوابم را داد .فواد برايم صندلي را پس کشيد ومن هم نشستم.فوژان برايم چاي آورد.با لبخند از او تشکر کردم و فنجانم را گرفتم.همه با هم حرف ميزدند ومن فقط شنونده بودم .فواد رو به پدرم گفت:

-عمو جان خوب اينجوري که شما هر هفته ميريد جمکران الهه هر هفته بايد تنها بمونه .

پدرم بي آن که نگاهش را از ليوان چايش بگيرد با اخم گفت :

-خب مگه تا حالا هميشه همين طور نبوده ؟

نگاه عصبي ام رابه فواد دوختم .ترسيده بودم .از زور آزمايي دو مردي که يکي شوهرم بود وديگري پدرم ترسيده بودم .اما فواد دست بردار نبود .

-خب من دوست ندارم از اين به بعد اينجوري باشه ! اون وقت فکرم همه اش مشغول الهه است .من که هر شب تا ديروقت کار ميکنم الهه ميتونه تو اتاق من بخوابه منم تو سالن اينجوري خيالم راحته که تنها نيست .

پدرم نگاه عاقل اندر سفيهي به او انداخت و گفت:

-نکنه شرطم رو يادت رفته فواد ؟

فواد روي تستش کره ماليد و با خونسردي گفت :

-نه عمو شرطتون رو يادم نرفته وقتي اين موضوع رو جلوي پدرو مادرم مطرح کردم يعني يادم نرفته .الهه جاش پيش من امن تره يا اين که تا صبح تو خونه تنها بمونه ؟

نگاهم همچنان به او بود.با جديت چشم در چشم پدرم دوخت وگفت :

-يه بار گفتم عمو باز هم ميگم دختر شما تا سال آينده که من ببرمش تو خونه ي خودم دختر شما ميمونه.

از شدت خجالت سرخ شدم و سرم را به زير انداختم و با قاشق چايخوري بازي کردم.فواد از جا برخاست .پدرم همچنان با عصبانيت نگاهش ميکرد.به طرف جالباسي رفت وکتش را برداشت وکفش هايش را هم از جا کفشي در آورد ودر را باز کرد و آن ها را بيرون گذاشت .قبل از آن که بيرون برود پدرم با صداي بلند گفت :

-الهه !

از ترس از جاپريدم .فواد هم برگشت وبه ما نگاه کرد.ادامه داد :

-از هفته ي ديگه يا تو مياي پيش فواد يا اون مياد پيش تو .تنها نميموني!

زير لب چشمي گفتم وبه فواد نگاه کردم.

فواد با نگاهي که برق پيروزي در آن ميدرخشيد به من خيره شد .من هم يواشکي چشمکي زدم که نميدانم ديد يا نه .با لبخند رو به پدرم گفت :

-ممنون عمو.قول ميدم از اين که بهم اعتماد کرديد پشيمون نشيد .

به من نگاه کرد وگفت :

-بعد از ظهر ميام دنبالت بريم خريد .

-- با صداي بلند تر ادامه داد :

-فعلا خداحافظ همگي !

فوژان با لبخند جوابش را داد و من هم گفتم:

-خدا به همرات..

او رفت.من هم به صبحانه خوردنم ادامه دادم.ميز را که جمع کردم پدرم وعمو بلند شدند تا به قنادي بروند.فوژان مرا به اتاق فواد فرستاد تا مثلا استراحت کنم.نگاهي به دور و برم انداختم روي ميز نقشه کشي اش حسابي شلوغ پلوغ بود.چند پيراهن هم روي صندلي به حال خود رها شده بودند.

لبخندي زدم ودست به کار شدم .پيراهن ها را جمع کردم معلوم بود تميز هستند .دو تا را از بقيه جداکردم تا براي شستن ببرم و بقيه را آويزان کردم.روي ميز را تا جايي که ممکن بود جمع وجور کردم .عطر واسپري هايش را مرتب روي دراورش چيدم.

تخت را مرتب کردم .اتاق به وضوح جمع وجور شده بود .وسايلم را جمع کردم وگوشه اي گذاشتم.فوژان براي ناهار صدايم زد.من که صبحانه زياد خورده بودم زود عقب کشيدم حاضر شدم و بعد از تشکر از فوژان به خانه آمدم.

خانه ي خودمان هم احتياج به نظافت داشت .تميز کردن همه جاي خانه کلي وقت گرفت ولي بالاخره تمام شد .براي شام قرمه سبزي که غذاي مورد علاقه ي پدرم بود را بار گذاشتم وبعد رفتم تادوش بگيرم.

دوش گرفتم و کمي استراحت کردم.پالتوي مشکي ام را از کمد در آوردم وکنار جين طوسي و شال قرمزم گذاشتم .با رضايت لبخند زدم .

ساعت از چهار گذشته بود که فواد پيام زد که حاضر شوم.لباس هايم را پوشيدم وشالم را جوري پيچيدم که موهايم پيدا نباشند.عطر زدم، با ديدن ست لوازم آرايش که هديه ي فوژان بود وسوسه شدم ولي معمولا عادت به آرايش کردن نداشتم.مثل هميشه به صورتم کرم زدم وداخل چشم هايم کمي مداد کشيدم.روي لب هاي پوسته پوسته شده ام رژ خيلي کمرنگي ماليدم جوري که اصلا معلوم نباشد.

به نظر خودم که معمولي بودم .چادر عربي ام را روي سرم انداختم .جلوي در نيم بوت هايم را بي آن که زيپ هايشان را ببندم ،پوشيدم و زنگ در را زدم .

فوژان در را باز کرد و گفت:

-بيا تو الهه جان داره حاضر ميشه .

کفش هايم را در آوردم وداخل شدم .رفت تا به غذايش سر بزند من هم روي اولين مبل سر راهم نشستم وبه در بسته ي اتاق فواد نگاه کردم .

-خب مادر به سلامتي کجا قراره بريد ؟

با خنده جواب دادم :

-والا منم نميدونم مادر جون.

فوژان خم شد بوسه اي از گونه ام دزديد وگفت :

-نميدوني چه قدر خوشم مياد اينجوري صدام کني هميشه دوست داشتم که يه دختر داشته باشم ولي ميدوني که بعد ازدوقلو ها خيلي خطرناک بود که دوباره..

دستش را بوسيدم وگفتم:

-چه فرقي داره مامان؟ منم مادر ندارم ولي شما هميشه جاش رو برام پر کرديد .تازه انگار با اين ازدواج خيلي بيشتر بهتون نزديک شدم.اگرم تا حالا مادر صداتون نميکردم به خاطر اين بود که فکر ميکردم شايد براي پسرا خوشايند نباشه ، ولي حالا ديگه دليل دارم .

برقي که در نگاهش درخشيد مرا هم خوشحال کرد.با باز شدن در اتاق هر دو همزمان به آن سمت نگاه کرديم.فواد در حالي که پالتويش را در دستش گرفته بود از اتاق خارج شد.از جا برخاستم با ديدن من لبخند گشاده اي زد و رو به فوژان گفت :

-خب مامان ما بريم شما چيزي لازم نداريد ؟

-نه مادر شما بريد به سلامت.مراقب خودتون باشيد.

فواد دستش را به سمتم دراز کرده بود، حس خيلي خوبي داشتم ،انگار دلم براي گرماي دست هاي با محبتش تنگ شده بود .به طرفش پر کشيدم و دستش را گرفتم ، گرماي لذت بخشي ميان انگشت هايم دويد.با هم به سمت در رفتيم .آرام گفت:

-سلام خانم خودم !

لبخند از ته دلي روي لب هايم نشست ، تحت تاثير همان حس هاي خوب از ته دل لبخند زدم .با مهرباني گفتم:

-سلام فواد جان ! خسته نباشي .

از در بيرون آمديم .خم شدم و نيم بوت هايم را پوشيدم وبلند شدم او هم بند کفش هاي چرمش را بست ودوباره راست ايستاد .با هم وارد آسانسور شديم .

نگاه خيره اش روي صورتم بود و من با خودم درگير بودم .ذهنم ميان حس هاي مختلف جستجو ميکرد تا نامي براي اين حس جديد پيدا کند .نميدانستم اين واکنش هاي بدني ام چه معنايي دارند .خيلي زود بود که بخواهم اسمي شبيه عشق براي اين حس بگذارم .

گرماي دستش را روي گونه ام حس کردم و به خودم آمدم.با ملايمت پرسيد :

-چي اين قدر فکرت رو مشغول کرده ؟

قبل از آن که حرف بزنم صداي دينگي شنيده شد وبعد در آسانسور باز شد .به قصد فرار از جواب دادن زودتر از او خارج شدم وبه سمت ماشين رفتم .دزدگير را زد، من هم بي معطلي در را باز کردم و نشستم .

اخم هايم نا خود آگاه در هم رفته بودند .قبل از اين که بنشيند بوي عطرش زودتر خبر حضورش را داد ،نشست .نفس عميقي کشيدم وساکت ماندم .

-نميخواي بهم بگي به چي فکر ميکني ؟

نگاه جستجو گرم را روي حلقه ي ازدواجم انداختم و از خودم پرسيدم :

-اين چه حس عجيبي است ؟ اين گرما و اين همه حس هاي خوب از کجاست ؟ اين گيجي ... اين تپش ..

-الهه خانم ؟ عزيزم ؟

بي آن که نگاهش کنم به آرامي جواب دادم :

-نميدونم فواد...باور کن خودم هم نميدونم دارم به چي فکر ميکنم .

دستش را روي دست هاي در هم قلاب شده ام گذاشت، دوباره همان حرارت را حس کردم .ماشين را روشن کرد .فلش را به پخش زد وصدايش را بالا برد .در دل ممنونش شدم که گذاشت با افکارم خلوت کنم .

-خانمي پياده نميشي ؟

نگاهي به دور وبر انداختم ، گيج و منگ پياده شدم وبه ماشين تکيه دادم. سرماي هوا از حرارت صورتم کم ميکرد .چشم هايم را بستم .با حس کردن دستي روي شانه ام سريع چشم هايم را باز کردم .به کلي حضور فواد را از ياد برده بودم .با تعجب گفتم:

-فواد ! ترسيدم.اين چه کاريه يکي ميبينه !

بي آن که دستش را بردارد ،نزديک تر شد و گفت :

-خب ببينه ، خلاف که نميکنم زنمي !

به لحن مالکانه اش خنديدم و دستش را از روي شانه ام کنار زدم ولبخند پر شيطنتي تحويلش دادم .

خنديد و بازويم را محکم گرفت.مرا به سمت خودش کشيد وگفت :

-دارم برات !

سعي کردم بازويم را از دستش بيرون بکشم اما زورم نميرسيد .بازويش را در بازويم حلقه کردو خنديد من هم از ته دل خنديدم .با هم به سمت پاساژ رفتيم .

___

خريد ها را عقب گذاشت.در سمت راننده را باز کرد ونشست .

-شام بريم بيرون ؟

دستکش هايم را داخل کيفم جا دادم وگفتم :

-قرمه سبزي درست کردم ، اگه دوست داري بيا بريم خونه ي ما !

خنديدو گفت :

-دوست دارم ؟ عاشقشم ! نکنه به ايراني بودن من شک داري ؟

من هم خنديدم.دوباره دستم را از دستش در آوردم تا چادرم را درست کنم .نميدانم چه اصراري بود که يک دقيقه هم دستم را رها نکند.کيفم را کمي روي شانه ام جا به جا کردم و دوباره دستم را پايين آوردم، بلافاصله دوباره دستم را گرفت .کلافه نگاهش کردم .بازويش را دور شانه ام حلقه کرد و همان طور که مرا نزديک خودش نگه داشته بود، زير گوشم گفت :

-دستت رو به هيچ بهونه اي از دستم در نيار .به هيچ بهونه اي ازم فاصله نگير چون بايد برگردي کنارم .بسه هر چي بينمون فاصله بوده ، ديگه وقتش شده که به هم نزديک شيم.

احساس ميکردم حتي از روي چادر هم نفس هايش گوشم را نوازش ميکند .چشمم به خيابان خلوت پيش رويمان بود و دلم پيش فواد .انگار نميخواست راه بيافتد.با خجالت سرم را به زير انداختم .دستش را نوارش گونه روي پشتم حرکت دادو گفت :

-بايد عادت کني خانم .به خيلي چيزا بايد عادت کني اين تازه اول قصه مونه .

دست مرا گرفت .نگاهش کردم .در چشم هايم خيره شد .آب دهانم را با استرس فرو دادم ودستم را روي قلبش گذاشت ،قلب او هم مثل من به شدت خودش را به در و ديوار زندانش ميکوبيد.

-ببين قلبم با چه اشتياقي ميکوبه ؟! عادت کن خانومم تو که نميدوني هر بار که از خجالت سرخ ميشي چه جوري دست و پام شل ميشه.

ونميدانست! نميدانست که چگونه همين حالا با حس گرماي تنش دست وپاهايم بي حس شده اند واختيار از کف داده ام .دستم را عقب کشيدم و حرفي نزدم .فواد چه راحت حرف هاي دلش را ميزد و من چه قدر سختم بود حتي يک جمله بگويم .

&&&

ماشين را روشن کرد. تمام راه سکوت بود و سکوت .من به حرف هاي فواد فکر ميکردم و دل گرم ميشدم و او نميدانم به چه فکر ميکرد .

وارد پارکينگ که شديم تازه فهميدم چه قدر گرسنه هستم .دستم به سمت دستگيره رفت که صدايم زد :

-الهه ؟

به سمتش برگشتم .در عرض يک يا شايد دو ثانيه حرکتش را حس کردم وبه خودم که آمدم ميان بازوانش اسير بودم وکوبش قلبش را از نزديک ترين وضع ممکن حس ميکردم .دست هاي او دور کمرم قلاب شده بودند و دست هاي من بي هدف مانده بودند .مرا محکم به خودش فشرد ، تازه يه ياد آوردم که ميتوانم تقلا کنم !

-اگه بري هم بايد بگردي حرفم که يادت نرفته ؟!

بي رمق ناليدم :

-آخه ...اينجوري ...

مرا عقب کشيد .يک دستش را از کمرم جدا کرد وانگشتش را روي لب هايم گذاشت .

-هيش !!! هيچي نگو .يعني اين قدرم حق ندارم ؟ کدوم مردي رو ديدي که سه هفته بعد عقد زنش رو بغلش نگرفته باشه يا نبوسيده باشدش ؟الهه حس نميکني چه جوري تو حسرتت ميسوزم ؟

آن قدر پلک نزده بودم که چشم هايم به سوزش افتاده بودند .حس ميکردم ، من گرماي احساسش را حس ميکردم وبي رحمانه به روي خودم نمي آوردم.

دستش را گرفتم وآرام پشت دستش را نوازش کردم .نفس عميقي کشيد .چشم هايش سرخ شده بودند.بازوهايم را گرفت و دوباره مرا به آغوشش انداخت.

اين بار دست هاي من هم دور کمر پهن او قلاب شده بودند .نميدانم چه قدر در آغوشش ماندم واو محکم مرا به خودش فشرد .مهم هم نبود که چه قدر گذشته است مهم اين بود که من از در آغوش او بودن حس نابي داشتم .خيلي ناب .

باز هم سعي کردم تا من هم مثل فواد حرف دلم را بزنم و سکوتم را بشکنم .همان طور که در آغوشش بودم خودم را بيشتر به سينه ي ستبرش فشردم و گفتم :

-شايد به نظر تو اين سرخ وسفيد شدن ها يا اين همه انزواي من خيلي مسخره باشه . ولي خب تو هم بايد به من حق بدي .شايد مسخره به نظر بياد ولي تو ، توي کل زندگي من اولين مردي هستي که بعداز پدرم باهاش رابطه ي به اين نزديکي برقرار ميکنم .براي من حتي اين که تو دستم رو بگيري خيليه .اين ضعف منه.

خودم را عقب کشيدم و نگاهش کردم .

-انکارش نميکنم .بيست ودوسال از عمرم ميگذره .تو تمام اين سال ها من بودم و خودم و خودم .هيچ کس نبود .مادر که نداشتم ، بابا هم که هميشه سر کار بود .همين باعث شد تنها وتنها تر بشم.تا وقتي که فهميدم با ساز زدن ميتونم افکار واحساساتم رو تخليه کنم وبشم يه آدم به ظاهر معمولي ولي اين ظاهر منه .

-الهه من ..

چشم هايم را روي هم فشردم وگفتم :

-بزار حرفم رو بزنم ...اين فقط ظاهر کاره .الهه ي واقعي همون دختر بچه ي تنهاست هموني که حسرت يه بار ديدن و در آغوش گرفتن مادرش به دلش مونده ، هموني که ميترسه با کسي دوست بشه ودوستش بعد از اين که ضعف هاش رو فهميد ترکش کنه .همون دختريه که مادرش نخواستش همونيه که بيست و دوسال روز تولدش هيچ کس بهش تبريک نگفت چون روز تولدش روز مرگ مادرش بود .من همون دخترم .توجه نديدم .محبت نديدم .ياد گرفتم خودم تنهايي مشکلاتم رو حل کنم .ياد گرفتم ..

ديگرنميتوانستم کلمات را کنار هم رديف کنم .دستم را محکم گرفت وفشار داد :

-آروم باشه الهه لازم نيست خودت رو اذيت کني .

بغض در گلويم بازي بازي ميکرد .چشم هايم به نم نشست . با همان چشم هاي پر از اشک به او خيره شدم وبغض آلود گفتم :

-آدم محبت نديده بلد نيست محبت کنه...بچه ها از پدر مادرهاشون عشق ورزيدن رو ياد ميگيرن من از عموم و زن عموم ياد گرفتم .از مادر تو ياد گرفتم چه جوري نماز بخونم .چه جوري چادر سرم کنم ...ميبيني؟ بي اون که بدوني داري جاي همه ي اون ها به من محبت ميکني .برام زياده فواد ...ميترسم از نبودنت .

سعي کرد آرامم کند :

-خانم گلم من هميشه کنارتم از چي ميترسي ؟

بغضم ترکيد .دستش را روي قلبم گذاشتم وبا گريه گفتم:

-حالا تو ضربان قلبم رو حس کن ، ببين چه جوري ميزنه .ميدوني چرا ؟

چون اين اولين باره که داره حس دوست داشته شدن رو ميچشه .ببخش که من نميتونم بهت محبت کنم ...بلد نيستم ...

در را باز کردم دستم را رها نکرد.

-صبر کن الهه !

به دسته ي کيفم چنگ زدم ودستم را عقب کشيدم .

-ميخوام تنها باشم ..

هنوزاو پياده نشده بود که من دوان دوان پارکينگ را رد کردم واز طريق پله ها فرار کردم .

در خانه را که بستم چراغ هاي خاموش خانه خبر از نبود پدر مي دادند .پوزخند زدم و دوباره اشک هايم روان شدند.من حتي به اين نبودن هم عادت داشتم .لباس عوض کردم .وضو گرفتم و به نماز ايستادم تا مثل هميشه آرام شوم.وقتي کمي آرام گرفتم سراغ همدم هميشگي ام رفتم.

دوست نداشتم برق ها را روشن کنم .نواي حزن انگيز ويولن خانه را پر کرده و عطر قرمه سبزي پيچيده بود .من در عين گرسنگي ميلي براي خوردن غذا نداشتم .بين نت ها گم شده بودم .گاهي نتي را به جمع نت هايي که روي کاغذ نوشته بودم اضافه ميکردم وگاهي نتي را خط ميزدم .صداي زنگ در باعث شد دست از نواختن بکشم .مثل مجرم ها جلوي آينه پريدم و رد اشک هايم را پاک کردم.از چشمي نگاه کردم ، فواد بود .به در تکيه دادم وجوري که بشنود گفتم:

-گفتم ميخوام تنها باشم .

-در رو باز کن خريد هات رو بگير .

بي حوصله در را باز کردم .بي تعارف مرا از جلوي در کناز زد ودر را بست .رمقي براي اعتراض نداشتم .به ديوار تکيه دادم و فقط نگاه کردم .ساک ها را ميان راهرو ي اتاق ها رها کرد ونزد من برگشت.موهاي آشفته ام را کنار زد و گفت :

-من رو نگاه کن !

بي آن که نگاهش کنم گفتم :

-ميخوام تنها باشم .

يکدستش را ستون ديوار کرد وبا لحني پر از کلافگي گفت :

-تنها باشي که چي ؟ که گريه کني ؟خب گريه کن ، اين که ضعف نيست .آروم ميشي .

انگار به انبار باروت کبريت زد.بغضم ترکيد .به ياد همه ي درد هايي که امشب مثل خيلي از شب هاي ديگر خاطرم را آزرده کرده بودند گريه کردم.

مرا از ديوار جدا کردو در آغوش گرفت.براي بار دوم در يک شب .دستش را نوازش گونه روي موهايم حرکت داد و زير گوشم زمزمه کرد:

-کي گفته تو محبت کردن بلد نيستي ؟ تو همين که ميزاري کنارت باشم بهم محبت ميکني .کي گفته بده که من اولين مردي باشم که بهت نزديک ميشم ؟ چي بهتر از اين که بدونم تو دل تو من اولين کسي ام که پا گذاشته ؟

هنوز هم گريه ميکردم .حرف هايش از غمم کم ميکرد:

-گيجم فواد! ميترسم از اينکه اشتباه کنم و به سرنوشت مادرم دچار شم .از اين که اعتماد کنم و شکست بخورم .

-نترس وقتي من کنارتم از هيچي نترس.

به بازويش چنگ زدم وناليدم :

-چه اتفاقي داره ميافته ؟اين چه جاذبه ايه؟ قرار مون اين نبود..

-قرار ما همين بود .اين که زندگي کنيم .من وتو هم داريم همين کارو ميکنيم .اين زنديگه که داره بازيمون ميده وما نبايد تسليم شيم .

آرام رهايم کرد وگفت :

-ميرم آب بيارم !

او که دورشد به حرف هايش فکرکردم .حق با او بود يا من ؟

با ديدن ليوان آب به خودم آمدم.تشکري کردم و ليوان را گرفتم .موهايم را پشت گوشم راندم .هنوز با نگراني نگاهم ميکرد.زمزمه کردم :

-اونجوري نگام نکن معذب ميشم .حالم خوبه !

-باشه خانم .خب چه کار کنم نگرانم کردي.

سعي کردم به زور لبخند بزنم.

لبخند کمرنگي زدم .جرات پيدا کرد:

-ببينم مگه قرار نبود شام به من قرمه سبري بدي؟ پس چي شد ؟ شکم گرسنه دين وايمون نداره ها از ما گفتن بود.

خنده ام گرفت.با ديدن خنده ام او هم لبخند زد و برقي در چشم هايش درخشيد .صدايم هنوز هم خش داشت :

چرا! ولي زحمت چيدن ميز رو خودت بايد بکشي .

-اي به چشم .پس تو هم برو صورتت رو بشور وبيا که مرديم از گشنگي .بوش تا هفت تا خونه اون ور تر رفت !

به سمت دستشويي رفتم وبا خودم فکر کردم .گاهي خوب است که آدم تنها نباشد و چه قدر خوبتر که کسي باشد تا تنهايي ات را پر کند .

*** 

-الهه جان بابا ؟

سلام دادم و نمازم را تمام کردم ، ازهمان جا جواب دادم:

-جونم بابا ؟ الآن ميام !

سريع سجاده ام را جمع کردم واز اتاق خارج شدم .مشغول روزنامه خواندن بود .با ديدن من روزنامه اش را کنار گذاشت و گفت :

-ببينم تو نميخواي خانواده ي شوهرت رو دعوت کني ؟ يک ماه از عقدتون گذشته ها ؟

لبخند زدم بالاخره حرف دل من را زده بود :

-منتظر بودم ببينم شما کي ميتونيد .

دستي به ريش هايش کشيد وگفت :

-خب من اين هفته وقتم آزادتره.پنج شنبه باشه که ديگه چه بهتر !

ليوان خالي چاي را از روي ميز برداشتم و جواب دادم:

-چشم پس من به زن عمو خبر ميدم .

سري تکان داد ودوباره روزنامه اش را برداشت .من هم وارد آشپزخانه شدم تا به شام سر بزنم .بعد از آن به اتاقم رفتم .لپ تابم را روي ميز گذاشتم ومنتظر شدم تا به اينترنت وصل شود.حوصله نداشتم نزديک به ده روز بود که فواد را نديده بودم ، درست بعد از آن شب و ماجراهايش .هر دو حسابي درگير کارهاي خودمان بوديم وهمين باعث شده بود ارتباطمان به تلفن محدود شود.هر چند که از نظر من دل هايمان از همان شب بيشتر به هم نزديک شده بودند.حالا ديگر من نه تنها از اين شراکت ناراضي نبودم بلکه حالا شريک تنهايي هايم را خيلي هم دوست داشتم .آن حس گنگ حالا يک نام داشت .نامي که هنوز ميترسيدم به زبان بياورم.

&&&

نگاه اخر را به ميز شامي که چيده بودم انداختم ، همه چيز به نظرم آماده بود .مانده بود که غذا هارا بکشم وسر ميز بياورم .فندک را سر ميز گذاشتم تا بعد بتوانم شمع ها را روشن کنم .

-الهه؟ حوله رو بده لطفا !

از روي مبل حوله را برداشتم وبردم به دستش دادم که از لاي در حمام بيرون آورده بود.وضو گرفتم تا نمازم را بخوانم، وقت زيادي نداشتم وهنوز هم حاضر نشده بودم .نمازم را با حوصله خواندم و بعد با جستي داخل حمام پريدم.

دامن بلند مشکيام را به همراه بلوز سفيد و بافت زيبايي پوشيدم .موهاي بلندم را با سشوار خوب خشک کردم وشال مشکي رنگي که حاشيه سفيد داشت به سر انداختم .

با ريمل مژه هايم را فر دادم وبعد جوراب مشکي پوشيدم تا ساق پاهايم پيدا نباشند.سريع طلاهايم را انداختم، از خودم راضي بودم.

دوباره اتاقم را به مقصد آشپزخانه ترک کردم و سري به دسر هايم زدم.ميوه ها را خشک کردم و داخل ظرف پايه دارم چيدم .داشتم قندان ها را پر ميکردم که زنگ در زده شد.پدرم با خونسردي از جا بلند شد و رفت تا در را باز کند .من هم از آشپزخانه خارج شدم و به همان سمت رفتم .

عمو با گامي بلند داخل آمد وبا پدرم روبوسي کرد .او هم مثل پدرم پيراهن خوشدوخت ونويي به تن کرده بود.مرا به آغوش کشيد و پيشاني ام را بوسيد .

-چطوري عمو جان ؟

لبخندي زدم وبا خجالت گفتم :

-ممنون خوبم.خوش آمديد.

بعد از او فرياد وفواد همزمان داخل آمدند ، بر خلاف هميشه دقيقا مثل هم لباس پوشيده بودند وتفاوتشان در خال صورت فرياد خلاصه ميشد و ودسته گلي که در ميان دست هاي فواد جا گرفته بود .هر دو پليور صورتي چرک وشلوار کبريتي مشکي به تن داشتند .فواد با پدرم احوال پرسي کردو دسته گل را به دستش داد.دستش را جلو آورد تا با من دست بدهد.مثل هميشه خون به صورتم دويد ، دستم را جلو بردم وبا هم دست داديم.فرياد هم از کنارمان رد شد وگفت :

-سلام زن داداش!

خوش آمدي که ميخواستم بگويم در دهانم خشکييد چه بي تفاوت از کنارمان رد شده بود.به فواد گفتم :

-بريم بشينيم .

کنار بقيه رفتيم .به قصد چاي آوردن جمع را ترک کردم، فواد هم از جا برخاست با تعجب گفتم :

-بشين ميرم چاي بيارم!

با خنده گفت:

-ميخوام بيام کمک.

خنديدم واعتراضي نکردم.پشت سرمن وارد آشپزخانه شد.استرس گرفته بودم .سعي کردم لرزش دست هايم را مهار کنم ، آرام آب جوش را داخل ليوان ها روي چاي ريختم .عطر چاي فضا را پر کرده بود .

خنديدم واعتراضي نکردم.پشت سرمن وارد آشپزخانه شد.استرس گرفته بودم .سعي کردم لرزش دست هايم را مهار کنم ، آرام آب جوش را داخل ليوان ها روي چاي ريختم .عطر چاي فضا را پر کرده بود .به اپن تکيه داده بود نگاهم ميکرد.نگاهش را روي خودم حس ميکردم، ناخودآگاه دستم به شالم رفت وآن را جلوتر کشيدم .خواستم سيني را بلند کنم که زودتر از من آن را برداشت و رفت . من هم شکلات خوري را برداشتم و به دنبالش رفتم .به همه چاي تعارف کرد وبعد کنار من روي مبل دونفره جاي گرفت.فوژان گفت:

-الهه جان کجا هستي تو دخترم؟

-زير سايه ي شما مامان.ميبخشين اين چند روز ه سرم خيلي شلوغ بود فوادم که مثل من خيلي کار داشت نشد که مزاحم بشم.

پدرم در مورد قنادي حرفي زدو مثل هميشه بحث بين او و عمو در گرفت .کنجکاوانه به فرياد نگاه کردم که تمام حواسش به صفحه ي موبايلش بود.دامنم را روي پاهايم صاف و مرتب کردم .نگاهم را به دست هاي در هم گره شده ي فواد دوختم و پرسيدم:

-خوبي ؟

-ممنون خانمي ! خوبم .

به صورتش دقيق نگاه کردم ، به نظرم خسته بود .خودش فهميد که کنجکاوانه نگاهش ميکنم .دست مرا گرفت و گفت:

-ميبخشي اين چند روزه سرم خيلي شلوغ بود، خودت ميدوني که چه قدر تو شرکت کار دارم .

لبخند زدم و گفتم:

--ميدونم. من که حرفي نزدم !

او هم لبخند زد .انگشتش را نوازش گونه روي دستم حرکت داد و گفت:

-ميدونم عزيزم.راستي دنبال خونه هستما .چند جا هست که گفتم ميريم ميبينيم براي خريد .

با تعحب گفتم:

-اما پولش چي مگه قرار نبود فعلا يه جايي رو اجازه کنيم ؟

تبسمي کردو گفت:

-قرار بود ولي ديدم چه کاريه .پس اندازم که هست ماشينم رو هم ميفروشم يه دونه مدل پايين تر ميگيرم يه خورده هم بابا کمکم ميکنه اين جوري ديگه کم ندارم ، مجبور هم نميشم خانمي رو ببرم تو خونه ي اجاره اي !

با مهرباني گفتم:

-منم يه خورده پس انداز دارم اگر کم داشتي .

اخم کردو با جديت گفت :

-نه اون پول توئه ، وظيفه ي من اينه که براي تو يه خونه بگيرم .ديگه در موردش حرفي نزن.

نگاهم را به دست هامان دوختم وباز هم سکوت کردم.پدرم داشت ميگفت:

-جهاز الهه هم کم وبيش حاضره هر موقع که فواد خونه رو بگيره مياريم.

بي حوصله از جا برخاستم و به آشپزخانه رفتم تا دسر هايم را داخل ظرف ها برگرداندم.حرف فواد ناراحتم کرده بود من فقط ميخواستم کمک کرده باشم .ميوه ها را کنار دسر هايم چيدم و دو تا از بشقاب ها را سر ميز بردم .نگاه آخر را به ميز انداختم ، شمع ها را روشن کردم و خطاب به جمع گفتم:

-بفرماييد سر ميز !

دانه دانه سر ميز آمدند.من هم صندلي کنار پدرم را عقب کشيدم ونشستم ، فواد هم سمت ديگرم نشسته بود.زير گوشم گفت:

-چي شده ؟

جوابي ندادم و به جاي آن گفتم :

-ميشه برام برنج بکشي ؟

اخمي کردو بشقابم را گرفت.

ميز شام را جمع کرديم به کمک فوژان ظرف ها را داخل ماشين ظرفشويي چيدم.داشتم جمع و جور ميکردم که فواد داخل آمد و گفت:

-راستي الهه گفتي لپ تابت مشکل پيدا کرده ؟ نميخواي بدي يه نگاه بهش بندازم ؟

با تعجب نگاهش کردم.ابرو بالا انداخت .خنده ام گرفت به زور خنده ام را خوردم و گفتم:

-آهان چرا ! بريم بهت نشون بدم .

دستمالي که دستم بود را روي ميز گذاشتم و از زير نگاه تيز بين فوژان در رفتم .

پشت سر هم وارد اتاقم شديم .فواد در را بست .با تعجب پرسيدم :

-چي شده ؟ براي چي خالي بستي ؟

دست هايش را دور کمرم قلاب کرد، سعي کردم فاصله مان را زياد کنم .هنوز هم از حرفش دلخور بودم .حلقه ي دست هايش را تنگ تر کردو گفت :

-کجا ميخواي بري ؟ خب بي معرفت دلم برات تنگ شده !

سرم را به چپ وراست تکان دادم و حرفي نزدم.شالم را باز کرد .غر زدم:

-نکن فواد !

بي اعتنا به من شالم را روي گردنم انداخت .دستش را ميان موهايم کشيد .سرم را عقب کشيدم و پشت چشمي برايش نازک کردم .

-چي ناراحتت کرده خانمي ؟

اخم کردم .لبم را گزيدم وگفتم :

هيچي !

دستش را روي لبم گذاشت وگفت:

-نکن !

سرخ شدم .خنديد و گفت :

-هيچ وقت دروغگوي خوبي نبودي ! بگو چي شده ؟ من ناراحتت کردم ؟

نفس عميقي کشيدم .باز هم بوي عطرش در مشامم پيچيد.چه قدر حالا در اين وضعيت دلخوري ام احمقانه به نظر ميرسيد.

بي آن که به صورتش نگاه کنم گفتم:

-فواد من قصدم از اين که در مورد پس اندازم گفتم اين بود که کمک کنم .لحنت من رو ناراحت کرد .حس کردم دوست نداري من پول بدم .

باتعجب گفت:

-باور کن من همچين منظوري نداشتم عزيزم .معذرت ميخوام .

لبخند روي لب هايم نشست. ادامه داد :

-من اگر نميخواستم ناراحتت کنم فقط خواستم بگم که احتياجي نيست به پس اندازت دست بزني .بعدا شايد بهش احتياج پيدا کنيم .حالا خانمي من رو ميبخشه ؟

من هم لبخند زدم وگفتم:

-تکرار نشه !

خنديد.دستش را بين موهايم حرکت دادو گفت :

چشم تکرار نميشه .

قلبم پر هيجان ميکوبيد .وقتي با آرامش خطابم ميکرد، ناخودآ گاه آرام ميشدم .سرم را روي سينه اش گذاشتم.دست هايش دور کمرم محکم و مطمئن پيچيده شده بودند .

-در عوض اين چند روزي که نبودم سه شنبه روز توئه .دو نفري ميريم بيرون .چه طوره ؟

سرم را بيشتر به سينه اش فشردم .با ريتم قلبش نفس کشيدم و گفتم:

-خوبه !

اين بار خجالت نميکشيدم که در آغوشش هستم.انگار درک ميکردم که حالا اين مرد از هر محرمي محرم تر است.ضربه ي آرامي به در نواخته شد :

-الهه جان مادر سجاده ات رو به من ميدي ؟ يادم اومد نمازم رو نخوندم .

بي ميل از آغوش فواد بيرون آمدم و همان طور که شالم را به سر ميکشيدم سجاده ام را از داخل کمد در آوردم وبه سمت در برگشتم .سعي کردم طبيعي برخورد کنم .با لبخند در را باز کردم وگفتم :

-بفرماييد مامان .چادرم تميزه تازه شستمش .

اخم کرد :

-اين چه حرفيه عزيزم.مگه ميشه تميز نباشه آدم يه نگاه به خونه زندگيت ميندازه حظ ميکنه.

اين بار لبخندم پر رنگ تر شد .

-الهه بيا !

فوژان اشاره کرد که بروم .دوباره در را بستم و وبه سمت فواد چرخيدم .سرزنش گر نگاهش کردم .با شيطنت شانه اي بالا انداخت وگفت :

-گفتم بياي ببيني کدوم سانس رو بگيريم چرا اونجوري نگاهم ميکني ؟

خنده ام گرفت .رفتم کنارش و نگاهي به ليست سانس ها انداختم .مثل بچه ها ذوق کرده بودم.

&&& 

شالم را سرسري روي سرم انداختم .شنلم را پوشيدم.در تراس را باز کردم وبيرون آمدم.هوايي که نويد بهار را ميداد صورتم را نوازش کرد.فواد به همان مرز بين دو تراس تکيه داده بود .با ديدن من لبخند خسته اي زد وگفت : 

-سلام عزيزم! 

من هم همانطور که به سمتش ميرفتم گفتم:

-سلام فواد جان .خسته نباشي .

دستي به موهايش کشيد و گفت :

-ممنون تو هم .

به هم رسيديم .

-سر وصداها رو شنيدي ؟

مثل هم همان جاي هميشگي دو طرف مرز نشستيم.جواب دادم:

-آره ! بازم فرياد ؟ 

-اوهوم.پاش رو تو يه کفش کرده .مامان اينام دختره رو قبول نميکنن.

لبخند زدم .از لا به لاي روزنه ي مرز به نيم رخش نگاهي انداختم و گفتم:

-مثل قصه ي ما شده .فرياد اگر واقعا بخوادش بالاخره به دستش مياره.تو اين مورد به هم شبيهيد. 

خنديدو گفت :

-اره راست ميگي .طرف شما چه خبره ؟

به ديوار پشتم تکيه دادم.سرما زير پوستم دويد.

-عملا خبري نيست .بابا با فاکتور هاي صندوق مشغوله منم داشتم رو نت هام کار ميکردم.توچي ؟

-منم هيچي از صبح تا حالا که شرکت بودم الآنم که اومدم دو دقيقه استراحت کنم که فرياد دعوا راه انداخت.

همان طور که به نماي روشن حياط خيره شده بودم، گفتم:

-باورت ميشه سه ماه از عقدمون گذشته ؟ چيزي به سال نو نمونده .ببين درختا شکوفه زدن!

-انگار زيادي بهمون خوش گذشته که متوجه گذر زمان نشديم.

با صداي بلند خنديدم وگفتم:

-اره راست ميگي.همه چيز از همين نقطه شروع شد .از همين تراس .

بلند شدم و گفتم:

-پاشو بيا اينور ميخوام کار جديدم رو برات بزنم .

او هم بلند شد وگفت :

-بدو برو در رو باز کن که اومدم.

هر دو همزمان از تراس خارج شديم .

در را براي فواد باز کردم و او هم با لبخند وارد شد .توضيح مختصري براي پدرم داديم .بعد با هم به اتاقم رفتيم .فواد روي تختم نشست وهيجان زده گفت :

-من مشتاقانه منتظرم خانم!

ويولنم را برداشتم و همانطور که جايش را تنظيم ميکردم ، گفتم :

-اگر بد بود..

حرفم را بريد :

-بد چيه ؟ مگه ميشه بد باشه ؟ من منتظرم !

طول آرشه را با خم دستم تنظيم کردم و چشم هايم را بستم ، تا تمرکز کنم .

اخرين نت را ماهرانه نواختم وبعد نمايشي تعظيم کردم.فواد با شوق برايم دست زد و گفت: 

-تا اونجايي که من حاليم ميشه عالي بود .

با ذوق به آغوشش پريدم .مرا بلند کرد وچرخاند .با خوشحالي خنديدم ، براي نوشتنش خيلي زحمت کشيده بودم.

-براي اين موفقيت يه کادوي خوشگل پيش من داري !

لبخند پهني زدم و پاهايم را روي زمين گذاشتم .قبل از اين که دست هايم را از دور گردنش باز کنم ، مانع من شد .پيشاني اش را به پيشاني ام چسباند ، نفس هاي داغش صورتم را نوازش ميکردند .چشم در چشم هم دوخته بوديم .نگاهش را به لب هايم دوخت ، از خجالت سرخ شدم وقلبم به تپش افتاد .ته لبخند جذابي روي لب هايش نقش بست .با پشت دستش گونه ي سرخ شده ام را نوازش کرد ، سرش را جلو آورد وبوسه ي محکم و داغي روي گونه ام کاشت.مثل همان بار اول که شب عقد مرا بوسيده بود تمام تنم آتش گرفت .نميتوانستم حسم را توصيف کنم .گونه ام ميسوخت .بي محابا مرا به آغوشش گرفت و محکم به سينه اش فشرد .عشق را زير زبانم مزه مزه ميکردم .چه حس خوبي بود، بودن در آغوشش ، جايي که ميشد ضربان قلبش را به وضوح حس کرد. 

اما ... ته دلم غمگين بودم و ميترسيدم که اين تپش ها معناي عشق ندهند .فواد هم حرفي نميزد تا اين ترديد لعنتي را از بين ببرد .

براي اين که افکارم بيش از اين حالم را خراب نکند.از آغوشش بيرون آمدم و گفتم:

-يادم رفت زير غذام رو خاموش کنم .

واز مهلکه در رفتم .

&&& 

داشتم مسواک ميزدم که صداي زنگ گوشي ام بلند شد .سريع دهانم را شستم و بيرون آمدم.بابا در حالي که گوشي ام را در دست داشت جلويم ظاهر شد .به قيافه ي خواب آلودم خنديد و گفت :

-بگير فواده !

من هم خنديدم وگوشي را گرفتم.بابا به طرف آشپزخانه رفت . 

-جانم ؟

-جانت بي بلا خانمي ! صبح به خير .

لبخند زدم :

-مرسي صبح تو هم به خير .

به طرف آشپزخانه رفتم .

-زنگ زدم ببينم براي فردا برنامه اي نداري ؟

- فردا پنج شنبه است ؟ نه کاري ندارم .

-خوب پس بي زحمت از عمو بپرس اگر اشکالي نداره فردا رو بريم بيرون .

-باشه گوشي !

رو به پدرم گفتم:

-بابا؟فواد ميگه اگر اشکالي نداره فردا با هم بريم بيرون .

لقمه اش را فرو داد و گفت :

-باشه مشکلي نيست ولي شب ..

خودم حرفش را کامل کردم :

-شب قبل 9 برميگرديم .

خنديد و گفت :

-باشه ، بريد خوش بگذره .

ليوان چايي که ريخته بودم روي ميز گذاشتم واز فواد پرسيدم:

-حالا کجا قرار بريم ؟

-بهت ميگم .فعلا بايد برم .امري نيست؟

صندلي را عقب کشيدم تا بنشينم ، جوابش را دادم :

-نه مراقب خودت باش !

-تو هم همين طور خانمي .تا بعد !

-تا بعد.

گوشي را روي ميز گذاشتم ونشستم .بابا پرسيد :

-کجا قراره بريد ؟

شانه بالا انداختم .

-نميدونم .نگفت .راستي بابا اگر امروز نميريد قنادي بريم خريد کنيم ، هيچي تو خونه نداريم .

لقمه اي گرفت وگفت :

-باشه اول بريم خريد بعد من ميرم قنادي! صبحانه ات رو خوردي حاضر شو.من ميرم دوش بگيرم .

دهانم پر بود موافقتم را با تکان دادن سرم اعلام کردم.او که رفت من هم به صبحانه خوردنم ادامه دادم .خوشحال بودم که ديگر پدرم مخالفتش را از ياد برده و با من وفواد خيلي خوب برخورد ميکند.

&&&

شال فيروزه اي رنگم را روي سرم انداختم و محکم بستم .مانتوي بلند و چين دار سفيدم را به تن کردم .آن همه رنگ هاي شاد وبراق سر ذوقم آورد .کيف سفيدم را برداشتم و وسايل مورد نيازم را داخلش ريختم.جلوي آينه ايستادم و کمي آرايش کردم .از حمام آمده بودم ،صورتم حسابي بي حال بود واينگونه شاداب تر به نظر ميرسيد .

چادر ساده ام را به سر انداختم.جلوي در کالج سفيدم را پوشيدم .زنگ در به صدا در آمد.

در را باز کردم وبيرون آمدم.کاپشنم را از روي جا لباسي برداشتم و جواب سلامش را دادم .لبخندي زد و گفت :

-حاضري ؟

-آره بريم .

کليد را از دستم گرفت و در را قفل کرد.دوباره آن را به دستم دادو گفت :

-چه خوشگل شدي !

بي آن که خجالت بکشم گفتم :

-مرسي عز...ا...فواد.

دستش را دور شانه ام حلقه کردو مرا بيشتر به سمت خودش کشيد.

-مرسي چي ؟

ريز خنديدم .مرا به سمت آسانسور برد وگفت:

-چي ميشه به جاي اسمم هموني که نگفتي رو بگي ؟

وارد آسانسور شديم.لحن پر حسرتش باعث شد دلم برايش پر بزند.دستم را در حلقه ي بازويش انداختم وزير گوشش گفتم :

-مرسي عزيزم!

برگشت ونگاهم کرد.تمام صورتم لبخند بود .چشم هايش برق زد .با شيطنت چشمکي زدم.به طرفم خم شد تا گونه ام را ببوسد.صداي دينگي شنيده شد ودر آسانسور رو به پارکينگ گشوده شد .سريع از هم فاصله گرفتيم وبا خنده بيرون آمدم فواد داشت زير لب غر ميزد ، همين باعث شد بيشتر خنده ام بگيرد.

...

-نميگي کجا داريم ميريم ؟

-خودت ميفهمي .صبر کن.

اين مسير را کم و بيش ميشناختم ولي نميدانستم که حدسم درست است يا نه .

چند دقيقه بعد متوجه شدم که در کمال تعجب حدسم درست بوده است .وقتي جلوي همان ساختمان قديمي وآشنا متوقف شديم ، پرسيدم :

-براي چي اومديم اينجا ؟

خنديد و گفت :

-اومديم اينجا تا حرف بزنيم .پياده شو .

مثل احمق ها کمي از اين که قرار است در ساختمان با هم تنها شويم ميترسيدم.حرفي نزدم و پياده شدم .

ميان کليد ها گشت و کليد در را پيدا کرد.

از وقتي خانم جان مرده بود و ما به خانه ي فعلي نقل مکان کرده بوديم .ديگر اين جا نيامده بودم.وارد حياط شديم که در کمال تعجب حسابي تر و تميز بود .

هر چند که ديگر خبري از گلدان هاي ريز ودرشت خانم جان نبود وحياط نقلي خانه بوي تنهايي ميداد.

در ختان قديمي دوباره سبز شده بودند و نويد آمدن بهار را ميدادند.به خودم آمدم و متوجه فواد شدم که داشت در ساختمان را باز ميکرد .با آرامش چادرم را از سر برداشتم ، تا کردم و داخل کيفم گذاشتم .چه قدر دلم براي خانه ي قديمي مان تنگ شده بود .براي عطر آغوش خانم جان و براي مهرباني بي اندازه اش .همان طور که زير لب برايش فاتحه ميخواندم ،کنار فواد رفتم .

اشاره کرد که داخل برويم ، پشت سرش وارد خانه شدم .عطر آشنايي به دماغم خورد.مبل هاي قديمي خانه در اولين نگاه جاي خالي ساکنين را فرياد ميزدند.نگاهم به سمت پله ها رفت .

طبقه ي بالا که قبلا متعلق به من و پدرم بود .هر چند که بيشتر وقت ها را همه کنار هم در همين طبقه بوديم .

دست هاي فواد دور کمرم حلقه شدند.

نگاهش کردم و زير لب گفتم :

-دلم براي اينجا تنگ شده بود .براي روز هاي قشنگ بچگي.

چانه اش را در گودي شانه ام جا دادو گفت :

-من هم !ميبيني چه قدر تر وتميزه ؟ بابات اينجا زياد مياد .

ميدانستم .ميدانستم که پدرم تنهايي هايش رابا اين خانه قسمت ميکند .به سمت پله ها رفتيم .

من روي دومين پله نشستم وفواد يک پله پايين تر ازمن .او به ديوار تکيه داد ومن هم به نرده هاي راه پله ..با دستش اتاق خانم جان را نشان دادو گفت:

-دلم براش خيلي تنگ شده .

لبخند زدم .انگار با همان لبخند تاييدش کردم .هر دو در همين خانه بزرگ شده بوديم، در همين خانه به دنبال هم ميدويديم وبازي ميکرديم .

-حتما با خودت ميگي چرا آوردمت اينجا .

با سر تاييدش کردم .ادامه داد:

-اومديم اينجا .چون همه چيز از همين نقطه شروع شد.روي همين پله ها ...

نگاهش را به پله ها دوخته بود .گيج نگاهش کردم .

-اومديم اينجا .چون همه چيز از همين نقطه شروع شد.روي همين پله ها ...

نگاهش را به پله ها دوخته بود .گيج نگاهش کردم .بي آن که نگاهش را از در و ديوار خانه بگيرد ، ادامه داد:

-من هم مثل تو از وقتي يادم مياد تو اين خونه زندگي کردم .کنار خانم جون ..مامانت .زن عمو رو با همه ي بچگيم خوب يادم مونده .يه زن مهربون وزيبا .چشماش مثل چشماي تو بود .همين رنگ.خيلي مهربون بود .

حاملگيش رو هم يادمه اون موقع خيلي برام جالب بود گاهي فکر ميکردم زير لباسش يه توپ قايم کرده . اون موقع همه اش ناراحت بود کمتر با من و فرياد بازي ميکرد و بيشتر وقت ها مريض بود .گاهي برات لباس ميبافت .اون دوستت داشت .وقتي درباره ي تو ازش سوال ميکردم با محبت از تو حرف ميزد و ميگفت که بايد من مثل برادرت باشم وباهات بازي کنم .

من مادرت رو خيلي دوست داشتم .خوب يادم نيست که روز تولدت چه اتفاقي افتاد .بعد از اون ديگه نديدمش ...هيچ وقت نديدم.

با بهت نگاهش کردم .اولين کسي بود که درباره ي روزهاي قبل از تولدم ميگفت .نگاهم کرد .

-بعد از اون مامانم وخانم جون تو رو آوردن خونه . عمو حالش خيلي بد بود .من همه اين ها رو خيلي تلگرافي يادم مياد.همه اش هفت سالم بود .اولين تصويري که از تو دارم مال همون روزهاست .

يه دختر کوچولوي کپلي وسفيد مثل برف .با چشم هايي که انگار نقره اي بودن ، روشن روشن .همه اش دوست داشتم دور وبرت باشم .فرياد بهت حسادت ميکرد ولي من بيشتر ازت خوشم ميومد .

چشم هايم خيس شده بودند.لبخند زدم. وگفتم:

-خانم جان ميگفت که چشم هام خيلي روشن بوده .

گونه ام رانوازش کرد وگفت :

-آره عزيز دلم .من از همون بچگي ديوونه ي چشماي خوشرنگت بودم.

از ته دلم لبخند زدم.دستم را گرفت .

-بچه که بوديم بهت نزديک بودم ، هر چي که بزرگتر شدي از من بيشتر فاصله گرفتي و بيشتر خانم شدي .نا محرم بودنمون باعث شد دل هامون هم از هم دور بشن.من هم تو زندگي خودم غرق شدم و همبازي بچيگم رو يادم رفت .دنيام عوض شده بود ، دانشجو بودم که ساز زدن رو شروع کردي يادته ؟

سرم را تکان دادم وگفتم:

-يادم مياد.بابامخالف بود ولي خانم جون طرف من رو گرفت .اولين ويولنم رو که با عيديم خريده بودم بابا شکوند . اون شب خيلي ناراحت بودم وگريه ميکردم .اومدي و کلي باهام حرف زدي.بعد خودت براي تولدم يکي ديگه خريدي .

چشم در چشمم دوخت وگفت :

-اون موقع ها فقط دختر عموم بودي .دختر عمويي که خيلي خيلي دوستش داشتم ولي قصه ي من از چند سال بعدش شروع شد.حدود چهار سال پيش .وقتي دنبال کار ميگشتم .

متعجب نگاهش کردم .حواسش به من نبود .انگار در افکارش غرق شده بود .

-ماه رمضون بود .اون سال تو کنکور داشتي وتا غروب کلاس ميرفتي .من منتظر يه تلفن مهم بودم براي همينم بست نشسته بودم تو خونه .مامان هم خانم جون رو برده بود حمام که تو از کلاس اومدي .مثل هميشه يه سلام دادي ورفتي سمت پله ها .به نظرم اومد که رنگت پريده و بي حالي ولي حرفي نزدم .

هنوز يک دقيقه هم از رفتنت نگذشته بود که يه صداي بدي شنيدم وفهميدم از پله ها افتادي .نميدونم چه جوري خودم رو به تو رسوندم وقبل از اين که سرت به لبه ي پله ها بخوره گرفتمت .

تعادلم رو از دست دادم و با هم از پله ها افتاديم پايين. تو بغلم محکم نگهت داشته بودم وبيشتر از خودم به تو فکر ميکردم ، وقتي بالاخره چشم هام رو باز کردم .بيهوش تو بغلم بودي .مقنعه ات دور گردنت افتاده بود و موهاي مواجت پريشون تو صورتت ريخته بودن .وقتي موهات رو کنار زدم .براي يه لحظه چشم هات رو باز کردي وبي رمق نگاهم کردي بعد هم پلک هات به هم دوخته شدن .واي الهه انگار بار اولي بود که ميديدمت .

انگار که تا اون موقع کور بودم و نديده بودم چه قدر بزرگ شدي .يه چيزي ته دلم لرزيد و قلبم به تپش افتاد. گوشه ي لبت زخم شده بودو خونريزي ميکرد.نميدونم چه قدر مثل ديوونه ها نگاهت کردم تا وقتي مامان سر رسيد .

با جيغي که کشيد به خودم اومدم.تازه اون موقع فهميدم که سرم خورده به لبه ي پله و شکسته .بعد مثل ديوونه ها فرار کردم .يادم رفت افطار کنم ، انگار که روزه ام رو با ديدن تو باز کرده بودم .اين اولين تلنگر بود .اولين اشاره ي عشق...

با بهت نگاهش ميکردم.نميتوانستم باور کنم .

-خودم رو زدم به بي خيالي .الهه فکر کردم چيزي نشده ، ولي شده بود .اين رو وقتي فهميدم که ديدم مثل سايه دنبالتم .تا مدرسه تعقيبت ميکردم نميتونستم تحمل کنم کسي حتي اسمت رو کنار اسم فرياد بياره .تعصب داشتم .اون جا بود که فهميدم اون دختر کوچولوي مو فرفري با همون برق نگاه خاکستريش دلم رو برده .

حس هاي مختلفي را تجربه ميکردم.خوشحالي ، گيجي ، ناراحتي، نا باوري .به زور زبانم را در دهان چرخاندم:

-چرا چيزي نگفتي؟

سرش را به زير انداخت و با حلقه اش بازي کرد.

-ميدونستم که تو عاشقم نيستي ، ميدونستم که تو هم لازم داري قلبت بهت يه تلنگر بزنه ..

نگاهش را از من دزديد وآرام گفت:

-ترسيدم که تو پسم بزني .ترسيدم از دستت بدم.

اشک در چشم هايم حلقه زد. حس بدي پيدا کردم .حس بازي خوردن .با بغض گفتم:

-تو بازيم دادي.

سرش را بالا آورد.انکار کرد :

-نه ! نه الهه اين طور نيست.من قصدم اين نبود که ..

-ازمن پنهون کردي .

-مجبور بودم.

بلند شدم.او هم سريع واکنش نشان دادو از جا پريد .بازوهام را گرفت:

-درک کن الهه .تو هم بودي همين کار رو ميکردي…ميترسيدم از دستت بدم .

با گريه داد زدم :

-چرا نميفهمي ؟ حس ميکنم با برنامه اومدي جلو .حس ميکنم تو با هام صادق نبودي !

مشت محکمي به شانه اش کوبيدم :

-منم عاشقتم ! ولي حالا از خودم و اين حس بدم مياد ، چون مثل احمق ها کور بودم و نديدم .فکر کردم تو هم ذره ذره به من دل بستي .حالا از خودم بدم ...

جمله ام نا تمام ماند . مرا به سينه اش ميفشرد، قلبم به درد آمد.پر بودم از حس هاي نا خوشايند وخوشايند .تقلا کردم در کسري از ثانيه مرا عقب کشيد ولب هايش را روي لب هايم گذاشت ، در جواب تقلاي بي حاصلم دست هايش را حايل دست هايم کرد .نفس کم آورده بودم ، در آن لحظه از خودم بدم مي آمد به خاطر اين که داشتم لذت ميبردم به خاطر اين که ضعيف بودم .اشک در چشمم حلقه زد .با لب هايم بازي کرد .سريعا سرم را عقب کشيدم .به نفس نفس افتاده بودم .خون به صورتم دويد، دهانم را باز کردم تا سرش داد بزنم ، دستش را جلوي دهانم گذاشت و گفت :

-باشه .ببخشيد .باور کن دست خودم نبود .

سعي کردم تمام عصبانيتم را به چشم هايم منتقل کنم .دستش را برداشت و آرام گفت :

-هر چي ميخواي بگو ولي نگو از عشقمون بدت مياد .من دروغ نگفتم ، هيچ وقت قصدم اين نبود که فريبت بدم من فقط به اين فکر ميکردم که عشقم رو کنارم داشته باشم .براي همينم حتي يک ثانيه نميتونستم تو رو کنار برادرم تصور کنم.

رد اشک هايم را پاک کرد .چشم در چشمم دوخت .

-خرابش نکن الي ! لحظه ي قشنگ اعترافمون رو خراب نکن .

-تو خرابش کردي نه من .

-من عاشقتم الي من !

نفسم گرفت .چرا هم حالم خوب بود هم بد .صورتم گر گرفته بود .قلبم با هر تپش فواد را ميخواست و مغزم هر ثانيه پسش ميزد .اشک هايم بي قرار روي گونه ام فرود مي آمدند و من باز هم بد م مي آمد از اين همه ضعف .

سعي کرد دوباره مرا در آغوش بگيرد .طغيان کردم :

-ولم کن فواد ..راحتم بذار ..بذار برم .

سرم را نوازش کرد وبا لحن آرامي گفت :

-هيش ! آروم باش ! نه نميذارم بري .هيچ وقت نميذارم از پيشم بري . ببخش الي من رو ببخش .با ترس مسخره ام همه چيز رو خراب کردم .تو بزرگي کن ومن رو ببخش .

دوباره سعي کردم خودم رو عقب بکشم که مانعم شد . داد زدم :

-خواهش ميکنم فواد ! الآن فقط ميخوام از اين جا برم .

او هم متوجه عصبي بودن بيش از حدم شده بود .سريع گفت :

-باشه باشه .ميرسونمت خونه .

مرا رها کرد .از خدا خواسته به سرعت چادرم را از کيفم در آوردم وبه سر انداختم .ميدانستم که از اينجا به سختي براي برگشتن به خانه ماشين پيدا خواهد شد پس اعتراض نکردم.او هم حرفي نزد .بي آن که به او نگاه کنم جلو جلو راه افتادم و گذاشتم بغضم بشکند .من که همه جوره شکسته بودم ديگر چه فرقي ميکرد .

به دنبالم دويد .من هم بي اعتنا به سمت ماشين رفتم .

بي آن که کلامي بگويم يا بگذارم او کلامي بگويد سوار شدم .نشست و صدايم زد .بالافاصله با لحني عصبي جواب دادم .

-فقط من رو برسون خونه ...الآن نميخوام هيچي بشنوم.

حرفي نزد وبه راه افتاديم .با آن چنان سرعتي ميرفت که اگر در هر حال ديگري بودم، از ترس سکته ميکردم .ولي حالا ، آن قدر فکر و احساسم درگير بود که کوچکترين جايي براي ترسيدن نمانده بود .

کمتر از يک ربع طول کشيد تا به خانه برسيم .پايش را که روي ترمز گذاشت ، آن قدر سريع از ماشين پياده شدم که حتي فرصت نکرد واکنش نشان دهد .

دو دقيقه بعد در واحد را پشت سرم به هم کوبيده بودم .با ديدن پدرم که متعجب به من خيره شده بود ، رنگم بيشتر پريد و وا رفتم .

باز هم دويدم و در اتاقم را پشت سرم بستم و قفل کردم .

چادرم روي شانه ام سر خورد .سرم را روي زانوانم گذاشتم .ياد شبي افتادم که به خاطر خواستگاري فرياد با پدرم دعوايم شده بود. چه قدر ما آدم ها دغدغه داشتيم .هر روز يک بهانه براي دلگير شدن .زنگ موبايلم روي اعصابم رفت ، بي حال آن را از کيفم در آوردم.بي آن که به شماره نگاه کنم از صداي زنگش فهميدم که فواد است .پوزخند زدم و دستم را روي دکمه ي بالاي گوشي نگه داشتم تا خاموش شد .آن قدر فشار داده بودم که طرح دکمه روي انگشتم چاپ شده بود .ضربه اي به در خورد .

-الهه جان بابا؟ چي شده ؟

بي آن که سرم را از روي زانوانم بردارم ، با صدايي لرزان گفتم :

-چيزي نيست بابا .

-با فواد دعوات شده؟زدت ؟

با خودم گفتم: کاش زده بود ولي پنهان کاري نميکرد .

-نه بابا جون چيزي نيست .ببخشيد ميخوام تنها باشم.

-باشه پس بعد صحبت ميکنيم .مطمئني خوبي ؟

-خوبم !

سکوت برقرار شد .پشت در روي زمين دراز کشيدم و به تابلوي بزرگ عکسمان خيره شدم .مثل ديوانه ها هنوز هم نميد انستم ناراحتم يا خوشحال .از اين که اعتراف کرده بود خوشحال بودم از اين که پنهان کرده بود ناراحت. خوشحال بودم که او هم عاشق من است ، اما دوست داشتم او هم در همين مدت اين حس را پيدا کرده باشد.دوست نداشتم فکر کنم با نيت عاشق کردنم جلو آمده است .اشک در چشم هايم بازي کرد.کلافه موهاي کنار شقيقه ام را گرفتم و کشيدم وزمزمه کردم :

-بايد از اول بهم ميگفتي فوادم !

احساس خفگي ميکردم .دلم هواي ميعاد گاه هميشگيمان را کرده بود ، اما يک درصد احتمال حضور فواد را در نظر گرفتم و پشيمان شدم ،برخاستم .لباس هاي بيرونم را از تن کندم و گوشه اي انداختم .موهايم را باز کردم .روي تختم دراز کشيدم ، دلم هيچ چيزي نميخواست .حتي دلم نميخواست به سازم دستي بزنم ، سکوت سنگيني ميکرد .به خاطراتم انديشيدم ، خاطرات خوب وبد امروز ...به خودم...به فواد...به خودمان ...به عشق ...

نميدانم چه قدر گذشته بود .با شنيدن صداي اذان که نويد غروب خورشيد را ميداد به خودم آمدم و بلند شدم.در را باز کردم .بابا با شنيدن صداي در بلافاصله از اتاقش خارج شد وبا نگراني نگاهم کرد .لبخند بي جاني زدم وگفتم :

-حالم خوبه بابا جون .يه خورده به هم ريختم همين.چيزي نيست .

جوري نگاهم کرد که فهميدم باور نکرده اما حرفي نزد . لبخند غميگني تحويلم داد .وضو گرفتم و نماز خواندم .دلم دوباره هواي تراس را کرده بود .عادتم بود هميشه اين جور مواقع ميرفتم و مينشستم وبه ستاره ها خيره ميشدم .دلم ميخواست باد به کله ام بخورد تا بلکه کمي از دست اين افکار خلاصي پيدا کنم .برق اتاقم وتراس را خاموش کردم تا اگر کسي از حياط رد شد متوجه من نشود .با همان بلوز وشلوار ساده ي طوسي رنگم بي آن که چيزي روي سرم بياندازم ، بي سر وصدا در تراس را باز کردم و بيرون خزيدم . باد سردي ميوزيد.نگاهي به سمت اتاق فواد انداختم .چراغ روشن بود اما خدا رو شکر گويي متوجه حضور من روي تراس نشده بود .در تاريک ترين نقطه ي زمين نشستم وزانوانم را بغل گرفتم .وزيدن باد باعث شده بود آسمان صاف وپر ستاره شود .ابرها کنار رفته بودند .مثل آسمان دل من که ابرهاي ترديد و دودلي را کنار زده بود .ستاره ها هم مثل دانه دانه آرزوهاي مختلفم بودند .آن ستاره ي پر رنگ فواد بود .خنده ام گرفت چه سرخوش بودم .صداي موسيقي از اتاقش شنيده ميشد .

آهنگ چند بار تکرار شده بود .خنده دار بود آمده بودم تا از فکر فواد 

در بيايم آن وقت همه اش به فکرش بودم وحالا هم کم کم داشتم نگرانش ميشدم مگر چند بار ميشد يک آهنگ را گوش د اد .حالش خوب بود ؟

من هم ديگر شعرش را حفظ شده بودم.يک لحظه حس کردم سايه اش را پست در شيشه اي ديدم ، سرم را که برگرداندم چيزي نبود .دوباره به ستاره ها نگاه کردم ويادم آمد بچه که بودم يک ستاره انتخاب ميکردم تا حرف هايم را به مادرم بگويد .خانم جان يادم داده بود .صداي آهنگ بالاتر رفت.اين بار من هم زمزمه وار با خواننده ميخواندم انگار حرف دلش بود که اين طور به دلم مينشست .

نميترسم که بگم آره عاشق توام!

دارم اقرار ميکنم

نه فقط تو به خودم

تازه چند روزيه که تو خيال من مياي

بزار من خواب ببينم که تو هم منو ميخواي

به دلم افتاده تعبير خواب من ميشي

يکي از اين روزا پامو به رويات ميکشي

به دلم افتاده به داد دستام ميرسي

واسه گذشتن از هر چي که دارم تو بسي

يکي دور روزه گريه بهونه ي چشامه

تو رو خواستن و نداشتنت يه عذابه که باهامه

توي اين شباي بي تو نگاتو کم ميارم

حدس بزن از اين ترانه که چه حسي به تو دارم

به دلم افتاده .....

اشک روي گونه هايم راه باز کرد دستم را به همان مرز بين دو تراس چسباندم و زمزمه وار گفتم :

پس بزار منم حرف دلم رو همين جوري بزنم .

صداي تو جاري شده تو رگ هام

مثل اين که کم کم داري من ميشي

هر تپش قلب من مثل توست

انگار داري تو روح اين تن ميشي ....

****

صبح زود بيدار شدم.بعد از صبحانه رو به پدرم گفتم :

-بابا من دارم ميرم بيرون

-باشه دخترم شب اگر بتونم خود ميام دنبالت .

لبخند زدم وگفتم :

-زحمت نکش قربونت برم .من حالم خوبه خودم برميگردم شما به کارت برس .

لبخند زد .فکر ميکرد با فواد حرفم شده است .از اينکه دخالت نميکرد خيلي خوشم مي آمد .از بعد از عقدم بعد ديگري از پدرم را درک کردم ، بعدي که خيلي بيشتر دوست داشتم .مهربان بود ، درکم ميکرد ، ميگذاشت راهم را خودم انتخاب کنم . انگار هر دو از اين روزهاي کنار هم بودن استفاده ميکرديم وبه هم سخت نميگرفتيم .

ديشب فواد به خانه زنگ زده بود وبابا در کمال احترام با او حرف زده و گفته بود که بهتر است بگذارد کمي خلوت کنم .بي حوصله همان لباس هاي ديروزم را پوشيدم وبيرون آمدم .

بلافاصله فواد هم از خانه بيرون پريد وبي اعتنا بند کفش هايم را بستم .

-وايستا ميرسونمت .

قبل از آن که او کفش هايش را کامل بپوشد ، جستي زدم وپله ها را دو تا يکي کنان پايين رفتم .

با تاخير پشت سرم آمد ، صدايم زد . تا سر خيابان بدو بدو راه انداخته بوديم .قبل از آن که به من برسد ، دستم را براي اولين تاکسي بلند کردم .ايستادو سوار شدم . برنگشتم تا نگاهش کنم .ديگر دلخور نبودم اما فواد هم بايد ادب ميشد نميخواستم ديگر هيچ وقت چيزي را از من پنهان کند .

در طول راه مدام به او فکر ميکردم .

کيف ويولنم را بغل گرفتم و به شيشه ي کنار در مترو تکيه دادم .به نگاه هاي متعجب بعضي واکنشي نشان نميدادم.ديگر عادت کرده بودم براي خيلي از آدم ها انگار خيلي عجيب بود دختري با حجاب و تيپ من با يک کيف ساز اين طرف و آن طرف برود .تصويرم را داخل شيشه بررسي کردم .مثل هميشه معقول بودم .کيفم را روي شانه ام جا به جا کردم .صداي زن در کوپه پيچيد :

ايستگاه بعد ....

.....

تمرين خيلي روحيه ام را عوض کرد .در جمع صميمي بچه ها حسابي به من خوش گذشت .قرار بود اين آخرين جلسه ي تمرينمان در اين سال باشد .اخر تمرين بود مشغول خداحافظي وتبريک سال نو بوديم که فتاحي صدايم زد :

-خانم پارسا ؟ يه لحظه لطفا .

با عذر خواهي از بچه ها نزد او رفتم .

-بله استاد ؟

-لطفا بريد دفترم منتظر شيد تا بيام .با شما و چند نفرديگه از بچه ها کار دارم.

چشمي گفتم و به آن سمت رفتم .هيچ ذهنيتي نداشتم که ممکن است چه کاري داشته باشد .در اتاق راباز کردم .چشمم به دو تا از بچه ها افتاد .آرسته وبهرام .پرسيدم :

-به شمام گفت کارتو ن داره ؟

آرسته سري تکان داد و گفت :

-آره بيا بشين پيش من !

چادرم را مرتب کردم و کنارش نشستم .بهرام گفت :

-يعني چه کارمون داره ؟

من هم مثل او به آرسته نگاه کردم .او هم شانه اي بالا انداخت .قبل از آن که حرف ديگري بزنيم دوباره در باز شد .اين بار امير بود .هر سه با هم گفتيم :

- به تو هم گفت ؟

نتوانستم خودم را کنترل کنم .خنده ام گرفت .آن ها هم مثل من ميخنديند.امير کنار بهرام نشست و وگفت :

-آره !

در هنوز باز بود . فتاحي داخل آمد .همه بلند شديم.

-بفرماييد خواهش ميکنم .

او که نشست ما هم همه نشستيم . سر تا پا گوش شدم تا بفهمم چه کاري دارد .نفس عميقي کشيد وگفت :

-زود حرفم رو ميزنم چون ميدونم همتون کلي کار داريد . راستش من مدت هاست که فکر داشتن يه گروه موسيقي کوچيک رو تو سرم دارم .دنبال بچه هايي بودم که هم نوازندگي بلد باشن و تو يه ساز استاد باشن هم که صداي گرمي داشته باشن .مدت خيلي زيادي همه رو آناليز کردم واز بين همه شما رو انتخاب کردم . هر کدومتون تو يه جورسازي ماهرين براي تنظيم آهنگ هم يکي از بچه هاي سابق خودمون که تازه از خارج برگشته يه استوديو زده .ازتون ميخوام بريد وبه اين موقعيت فکر کنيد . تا بعد تعطيلات وقت داريد که فکر کنيد من اولين جلسه بعد تعطيلات ازتون جواب ميخوام.اين ميتونه موقعيت خيلي بزرگي باشه ممکنه به شهرت خيلي زيادي برسيد. گروه پرنيان هم همين طور شکل گرفت وخودتون ميبينيد که الآن چه قدر شهرت داره . البته به همون نسبت هم امکان موفق نشدن هست .به همه چيز فکر کنيد وبعد جواب بديد .پيشاپيش عيدتون مبارک باشه .بفرماييد .

هر چهار نفر بدون هيچ اعتراضي بلند شديم.هر کس در افکار خودش غرق شده بود وکاري به ديگري نداشت .از در که بيرون آمديدم هوا تاريک شده بود .رو به جمع گفتم:

-خب سال نوتون مبارک و خدانگه دار.

بهرام رو به من گفت :

-الهه خانم بيا ما شما رو هم ميرسونيم آرسته هم با ما مياد .

خجالت کشيدم:

-نه ممنون خودم ميرم .مزاحم نميشم

-خواهش ميکنم درست نيست شب خطرناکه .

آرسته دست مرا گرفت و گفت:

-مزاحم چيه .بيا .

سوار شديم .بهرام پشت فرمان نشست و امير کنارش آرسته هم کنار من روي صندلي عقب پرايد جاي گرفت .

با راهنمايي هاي من جلوي در خانه متوقف شديم .مسير من بهتر بود پس اول مرا رسانده بودند .

تمام راه به پيشنهاد فتاحي فکر ميکردم .اگر پدرم وفواد راضي ميشدند من از خدايم بود .پياده شدم .بچه ها هم همه پياده شدند تا خداحافظي کنيم .از بهرام تشکر کردم و باز هم سال نو را تبريک گفتم .تازه از حرف زدن فارغ شده بودم وبچه ها داشتند راه مي افتادند که نگاهم به در کشويي پارکينگ افتاد که در حال باز شدن بود .با تعجب به خيابان نگاه کردم، نور چراغ ماشيني به چشمم خورد وباعث شد جايي را نبينم .کمي طول کشيد تا چشمم عادت کرد وتوانستم ماشين فواد را تشخيص دهم بهرام بوقي زد و دور شد .

*** 

چراغ خاموش شد .تنها روشنايي کوچه را چراغ هاي روشن پارکينگ تشکيل ميدادند .صداي باز شدن در ماشين را شنيدم .بي اعتنا به تپش پر هيجان قلبم بي خيال کيف سازم را در چنگ گرفتم وراه افتادم .در پشت سرم با صد اي خيلي بدي بسته شد .با تعجب به سمت در برگشتم وبا قيافه ي برزخي فواد روبرو شدم .قبل از آن که حرف بزنم داد زد :

-اون کي بود رسوندت ؟

با تعجب گفتم:

-چرا داد ميزني ؟

با يک جست خودش را به من رساند .دندان هايش را روي هم فشرد وبا لحني که به شدت عصبي ونا آرام بود گفت:

-جواب من رو بده !

عصباني شدم .هنوز به خاطر دعوايمان معذرت نخواسته بود الان هم داشت سرم داد ميزد و طلبکار بود ؟

-بچه هاي گروه بودن سر راه من رو هم رسوندن ، مشکلي داري ؟

در چند سانتي متري ام ايستاده بود .

-آره مشکل دارم ! چه طور بلد بودي صبح تاکسي بگيري ، الآن نميتونستي همين کار رو بکني؟

دستم را به سينه اش چسباندم وهلش دادم وبا لحني عصبي گفتم :

-برات متاسفم که اين طرز فکرته ! هوا تاريک شده بود .لطف کردن من رو رسوندن همين ! تنها من هم نبودم دو تا ديگه از بچه هاي گروه هم بودن ...اگر بازجوييت تموم شد من ميرم !

مات نگاهم کرد .نميدانم انتظار شنيدن اين لحن را نداشت يا اين که هلش بدهم .بي اعتنا رو پاشنه ي پا چرخيدم و در حين رفتن گفتم:

-با د اد زدن هيچ وقت هيچي حل نميشه اگر آروم ازم ميپرسيدي اينجوري نميشد .

- ...

-الهه صبر کن .

صبر نکردم.

دم در بابا منتظرم بود .متعجب نگاهش کردم .گفت :

-از پنجره ديدمتون .فواد عصباني شد ؟

سري تکان دادم . خوب بود که تلفني به پدرم خبر داده بودم چگونه به خانه خواهم آمد وگرنه الان بايد جواب پس ميدادم. از جلوي در کنار رفت تا داخل بيايم .خم شدم وکفش هايم را داخل جا کفشي جا دادم.

-نذاشتي باهات حرف بزنه ؟

جوابي ندادم .

-مثل مادرت لجبازي ، لجباز !

با چشم هايي که از تعجب درشت تر از اندازه ي معمولي شده بودند نگاهش کردم .خودش فهميد که چه گفته .دستي ميان موهايش انداخت و بي آن که حرف ديگري بزند به اتاقش رفت .

وارد آشپزخانه شدم .خوشبختانه غذا ها را گرم کرده بود وکار زيادي نداشتم .

ميز شام را چيدم واو را هم صدا زدم .حوصله ي حرف زدن نداشتم .

...

پتويم را کنار زدم تا دراز بکشم .صداي زنگ موبايلم را شنيدم با تعجب به ساعت نگاه کردم .عقربه ي کوچک بين دو عدد يازده ودوازده بود .با تعجب گوشي را در دستم گرفتم .تعجبم با ديدن شماره ي فرياد بيشتر هم شد .قبل از آن که قطع شود جواب دادم :

-بله ؟

لحنش بر خلاف انتظار مثل هميشه بود :

-سلام الهه ! خوبي ؟

روي تختم نشستم و گفتم:

-سلام مرسي تو خوبي ؟

-ممنون ميبخشي بد موقع مزاحمت شدم ، شيفت بودم .

هم چنان متعجب بودم .جواب دادم:

-آهان ! نه اشکال نداره .کاري داشتي ؟

-آره خب راستش...ميخواستم بهت يه چيزي بگم !

-خب ؟ منتظرم !

-پاي تلفن نميشه! ميتونم بيرون ببينمت ؟

ابروهايم کم کم داشتند به محل رويش موهايم منتقل ميشدند .

-آره .کي کجا ؟

-فردا ساعت 7 ! کافي شاپ نزديک خونه خوبه ؟

-باشه خوبه .ميبيمنت.

-ممنون که مياي .خدافظ !

-خدا نگه دارت .

گوشي را پايين آوردم .از خودم پرسيدم چه کاري ميتواند با من داشته باشد ولي هيچ جوابي به ذهنم نميرسيد .

روي تخت دراز کشيدم .عجب روزي بود !

%%%

وارد کافي شاپ شدم وبين ميز ها سر چرخاندم .پيدا کردن فرياد کار خيلي سختي هم نبود .به سمتش رفتم .

صندلي را عقب کشيدم و همان طور که مينشستم سلام کردم .

-سلام ! ممنون که اومدي .

کيفم را روي ميزم گذاشتم و گفتم:

-راستش فضوليم گل کرده بود که ببينم باهام چي کار داري آخه هيچ وقت از اين کارا نميکردي .اصولا با من نميجوشي .

خنديدو گفت :

-راست ميگي! تيکه ننداز...قهوه ؟

سري تکان دادم وخنديدم و گفتم:

-حقيقت رو گفتم تيکه ننداختم!

-حقيقت رو گفتي .من هميشه از تو فاصله گرفتم ولي تو خودت دليلش رو بهتر از من ميدوني .

حرفي نزدم .ادامه داد:

-من هم تو رو خوب ميشناختم هم خودم رو .روحياتمون به هم نميخورد .خودت هم خوب ميدوني که اگر با هم خوب برخورد ميکرديم ، سوء برداشت ميشد.

لبخند زدم و گفتم:

-لازم نيست توضيح بدي .من از انتخابم راضي ام .از اول هم مثل خودت مخالف بودم .

پيش خدمت آمد و قهوه ها را روي ميز گذاشت .فرياد قهوه اش را پيش کشيد و گفت :

-خوشحالم که راضي هستي برادرم هم راضيه من وفواد دو قلوييم حتما شنيدي که ميگن دوقلو ها روحشون به هم ربط داره .من شايد بهتر از خود فواد هميشه حسش به تو رو درک کردم وفهميدم که بهت علاقه داره .شايد من هميشه خودخواه به نظر رسيده باشم ولي واقعيت اينه اصلا خودخواه نيستم .تنها برادرم برام همه چيزه .هر جاي دنيا که باشم هر وقت و زماني که به کمک من احتياج داشته باشه خودم رو ميرسونم .جونم رو هم براش ميدم .

کمي تعجب کردم .اولين باري بود که از اين حرف ها ميزد .

-بگذريم نخواستم بياي اينجا تا اين حرف ها رو بزنيم.راستش من به کمکت احتياج دارم.

قهوه ام را هم زدم و گفتم:

-اگر بتونم دريغ نميکنم .

سرش را با قهوه اش گرم کرده بود .

-مامان خيلي وقته که گير داده به ازدواج به من ، بعد از ماجراي شما يه مدت بي خيال شده بود ولي الآن دوباره رفته رو نرو .

سکوت کرد .هنوز نفهميده بودم من بايد چه کار کنم .پرسيدم:

-خب ؟

-راستش من خودم از يه نفر خوشم اومده ميدونم که فواد بهت گفته .

نگاهم کرد .به نشانه ي تاييد سري تکان دادم .ادامه داد:

-مامان قبول نميکنه اخه تينا از نظر حجاب و اعتقادات با ما خيلي فرق داره .

دوباره پرسيدم :

-خب چه کاري از من برمياد ؟

اول کمي من من کرد .سرش را زير انداخت و گفت:

-کمکم کني مامان رو راضي کنم !

ابروهايم بالا پريدند ولي لبخند روي لب هايم نشست .اين فرياد بود که اين چنين سر به زير شده بود و حالا از من کمک ميخواست ؟ 

با همان لبخند گفتم:

-قول نميدم بشه ، ولي هر کاري که بتونم ميکنم .

فرياد با لبخند نگاهم کرد وبا ذوق گفت :

-راست ميگي ؟

-آره چرا نه من ...

زنگ موبايلم حرفم را بريد .اخمي کردم و گوشي را از جيب کيفم بيرون کشيدم .فواد بود !

مطمئن بودم که فرياد هم متوجه عکس فواد روي صفحه شده ونميخواستم از اختلافمان چيزي بفهمد پس مجبور بودم جواب دهم .

-الو؟

-دو دقيقه وقت داري بياي بيرون يا من ميام تو ...

صداي سه بوق متوالي را شنيدم .قبل از آن که حرفي بزنم قطع کرده بود .

****

-دو دقيقه وقت داري بياي بيرون يا من ميام تو ...

صداي سه بوق متوالي را شنيدم .قبل از آن که حرفي بزنم قطع کرده بود .با تعجب به گوشي نگاه کردم . وسريع از جا بلند شدم .فرياد پرسيد:

-چي گفت ؟ اتفاقي افتاده ؟

کيفم را برداشتم وبا استرس گفتم :

-بايد برم ببخشيد .

تعجب کرده بود .کتش را برداشت وگفت :

-الهه وايستا حساب کنم با هم ميريم.

به سمت صندوق رفت .من قبل از او از در خارج شده بودم، يک دقيقه بعد پشت سرم ايستاده بود ونگاه من به خيابان مقابلم قفل شده بود .

فواد در ماشين را باز گذاشته بود و داشت به سمت ما مي آمد و نگاه من با استرس به قدم هاي بلند وعصبي اش دوخته شده بود .زمزمه وار بي آن که نگاهم را از فواد بگيرم رو به فرياد گفتم :

-فکر کنم بهتر باشه قبل از رسيدنش بري !

-يعني چي ؟ چي شده اين چرا اين قدر برزخيه ؟

جوابي نداشتم بدهم.پاهايم شروع به لرزيدن کرده بودند .ماندم که چه کنم با هر گامي که به ما نزديک ميشد استرسم بيشتر ميشد .از اين فاصله هم ميتوانستم سرخي چشم هايش را تشخيص دهم .

جلويم ايستاد .فرياد ماتش برده بود .با صدايي که به شدت کنترلش ميکرد تا بالا نرود گفت :

-اينجا چه غلطي ميکني ؟

لبم را گزيدم .فرياد سريع خودش را وسط بحث انداخت :

-يعني چي ! من ازش خواستم بياد يه کاري باهاش داشتم .

نگاهم بين آن دو ميچرخيد .بغضم گرفته بود .فواد رو به من گفت :

-الهه برو تو ماشين !

معترض گفتم :

-فواد ....

دستش را بالا آورد .ساکت شدم .دستش ميلرزيد :

-گفتم برو تو ماشين ...برو تا داد نزدم .

فرياد با دست اشاره کرد که زودتر بروم .با نگاهم از او خداحافظي کردم وراه افتادم. فواد هم بدون آن که حرف ديگري بزند دنبالم راه افتاد.

در را که بستم ، کمتر از ده ثانيه طول کشيد تا او هم سوار شود . با فشاري که به پدال گاز آورد ماشين از جا کنده شد .از ترس نگاهش هم نميکردم ، زير لب صلوات ميفرستادم ، بلکه کمي آرام شوم .

با آن چنان سرعتي داخل پارکينگ پيچيد که از ترس به صندلي چسبيدم .

ماشين را خاموش کرد و به تندي گفت :

-پياده شو !

بدون لحظه اي ترديد سريع پياده شدم .دزدگير را به صدا در آورد وجلوتر راه افتاد.من هم مضطرب به دنبالش راه افتادم .

جلوي در واحدمان متوقف شديم .بالا آمدن آن همه پله نفسم را بريده بود .کليدم را از دستم گرفت و در را باز کرد .اشاره کرد داخل بروم .اول من رفتم . آرزو کردم پدرم خانه باشد ولي خودم هم ميدانستم که نيست .

دست هاي من از شدت استرس ميلرزيدند و دست هاي او از شدت عصبانيت در را پشت سرش محکم بست .

چادرم روي شانه ام سر خورد .کتش را در آورد و روي مبل پرت کرد .ديدم که دست هايش را مشت کرده .سعي کردم آرامش کنم :

-فواد من ...

باز هم با اشاره ي دستش ساکتم کرد .نگاهي تند وعصبي به من انداخت وبا صدايي که ميلرزيد گفت :

-تو اون خراب شده چي غلطي ميکردي ؟

نفسم را با حرص بيرون فرستادم .سعي کردم به خودم مسلط شوم چون اگر من هم کنترلم را از دست ميدادم اوضاع خيلي بد ميشد .الآن بايد به جاي عصبي شدن سعي ميکردم فواد را آرام کنم .

توضيح دادم :

-فرياد خواست برم تا با هم صحبت کنيم .تو اشتباه فهميدي ما فقط حرف زديم ويه قهوه خورديم همين و بس!

دو قدم به من نزديک شد.از ترس يخ کردم چشم هايش کاسه ي خون بودند و رگ هاي پيشاني اش بلند شده بودند.اولين باري بود که او را اين طور ميديدم .

-همين ؟ !! تو مگه زن من نيستي ؟ ناموس من نيستي ؟ من نبايد بدونم تو کجايي ؟

-خب جاي خاصي نبودم که ! با پسر عموم يه قهوه خوردم جرم که نکردم !

مثل بمب منفجر شد .حالا ديگر داد ميزد :

-جرم نکردي؟ معني عقد رو ميفهمي ؟ ميدوني شوهر يعني چي ؟ تو عقد مني ...شرعا بدون رضايت من درست نيست پات رو از در اين خونه بيرون بزاري .

خونم را به جوش آورده بود .من هم داد زدم:

-ا ؟ اينجوريه فواد ؟ خوب گوشات رو باز کن من ازدواج نکردم که بيشتر محدود شم پس اين حرف ها رو تحويل من نده ، من هر کاري دلم بخواد بکنم .

ديگر سينه به سينه ي هم ايستاده بوديم .آن چنان دادي زد که نگران گوش هايم شدم .

-جواب من اينه ؟ اينه جواب دوست داشتنم ؟ با من قهري چرا لج بازي ميکني ؟ نميذاري من برسونمت اون وقت شب با دو تا پسر برميگردي .جواب تلفن من رو نميدي اون وقت با برادرم ميري قهوه ميخوري .خدا ميدونه اگر من مچت رو نگيرم چه کارايي ميکني !

قبل از آن که خودم هم بفهمم چه ميکنم ،با تمام قدرتم سيلي محکمي زير گوشش زدم.اشک هايي که تا آن موقع پس زده بودم سيل وار روي گونه هايم روان شدند .

هق هق کنان گفتم:

-هيچ وقت فکر نميکردم روزي مردي که عاشقشم همچين حرفي بهم بزنه .من رو چي فرض کردي ؟ با چه جور دخترايي يکيم کردي ؟

يک طرف صورتش سرخ سرخ شده بود .تمام وجودم از عصبانيت وبغض ميلرزيد .ادامه دادم:

-من با تو قهر کردم چون با نيرنگ اومدي جلو ، ولي لج بازي نکردم .شب شده بود هم گروهيام من رو رسوندن تازه خودت هم ديدي که يکي از دخترا هم همراهمون بود .چرا بهم تهمت ميزني ؟ چرا ؟ چي از من ديدي که به خودت جرات ميدي اين حرف ها رو تحويلم بدي ؟

مات و مبهوت نگاهم ميکرد.انگار انتظار نداشت من هم مثل خودش فوران کنم وداد بزنم .يا حتي زير گوشش بزنم .لحظه اي از کارم خجالت کشيدم .او در اوج عصبانيت هم دست رويم بلند نکرده بود آن وقت من ...

هر چند که فواد بد کرده بود و حرف هايي را زده بود که نبايد ميزد، اما در هر حال کاري که من کرده بودم هم بد بود و در تربيتم تعريف نشده بود که دست روي بزرگترم بلند کنم .سکوت بدجوري سنگيني ميکرد .خيلي ناراحتش کرده بودم .هر چند که خودم هم خيلي ناراحت بودم اما طاقت ديدن ناراحتي اش را نداشتم.کار او بد بود کار من بدتر ، نبايد کنترلم را از دست ميدادم ، او مرد بود و غرورش را ميپرستيد.من هم غرور داشتم ! با خودم کلنجار رفتم .سرانجام با نگراني پرسيدم :

-دردت گرفت؟

با تعجب نگاهم کرد ونفسش را با حرص بيرون فرستاد.

غر زد م:

-خب حالا ! من هنوزم فکر ميکنم حقت بود .

با تعجب نگاهم کرد.دستش را جلو آورد ، يک قدم عقب رفتم وگفتم:

-به من دست نزن که هنوزم از دستت عصباني ام .

چشم غره اي نثارش کردم.لبخند روي لبش نشست.بيشتر حرصم گرفت .پا پشت دست اشک هايم را پاک کردم و با بغض گفتم:

-اين همه مدت دوستم داشتي وهيچي نگفتي .بعدم ناراحت ميشي که چرا وقتي گفتي من قبولت نکردم ؟ من بايد ناراحت شم که چرا باهام رو راست نبودي .تازه بعد هم به جاي عذرخواهي قلدر بازي در مياري .هر چي که ميبيني هر جور که دوست داري تعبير ميکني وصدات رو برا من ميبري بالا ؟ آبروي منو جلو فرياد بردي .من از تو انتظار ندارم فواد ...اتنظار ندارم ...من که گفتم دوستت دارم .براي من فقط تويي ميفهمي فقط تو .

ديگر نميتوانستم حرف بزنم .يک گام به من نزديک شد ، يک گام عقب رفتم .پايم به چادرم گير کرد و ليز خوردم ، فوري دست هايش را دور کمرم قلاب کرد و مانع افتادنم شد .چشم هايم را که باز کردم ، متوجه شدم که با ناراحتي نگاهم ميکند.نگاهم را از چشم هايش گرفتم .روي زانوهايش نشست ودست هايم را در ميان دست هايش گرفت ، اين بار دست هايم را عقب نکشيدم .

-من عصبي شدم ، نفهميدم چي از دهنم در مياد.حق داشتي بزني تو گوشم .اگر هنوزم عصباني هستي بزن ولي ديگه گريه نکن .

من هم روي زانو هايم نشستم .گفتم:

-آدما گاهي حرف هايي ر و ميزنن که نبايد بزنن.هميشه نميشه بخشيد .اينو يادت بمونه.

بعد لبخند کمرنگي زدم . دست خودم نبود بي اختيار لبخند ميزدم.او هم لبخند زد وگفت:

-دست خودم نبود وقتي فکر کردم که بودن با هر کسي رو به کنار من بودن ترجيح ميدي ديوانه شدم.من رو ببخش خانمي ....دوستت دارم ...براي منم فقط تويي ...چهار ساله که فقط تو توي قلبمي ...

سرم را به زير انداختم وگفتم :

-کارهاي منم درست نبود ...منم معذرت ميخوام .

-بيا بغلم ببينمت !

منتظر يک اشاره خودم را به آغوشش سپردم ودست هايم را محکم دور شانه هايش حلقه کردم .مرا محکم به خودش فشرد وگفت :

-دوستت دارم...خيلي دوستت دارم .

قلبم در سينه غوغا ميکرد.آن قدر خوشحال بودم که انگار نه انگار تا دقايقي پيش ناراحتي هم وجود داشته است . همين دختر بودن ، همين احساساتي بودن هميشه کار دستم ميداد .زود ناراحت ميشدم و در عوض زود هم ميبخشيدم .مثل حالا که زود وراحت بخشيده بودم.زير گوشش زمزمه کردم :

-منم خيلي دوستت دارم ....خيلي وقته که خيلي دوستت دارم !

-الي ديگه با من اينکارو نکن .ديگه وقتي لج ميکني با هيچ مردي گرم نگير..من ديوونه ميشم الي ...ديوونه ميشم...

بايد جو را عوض ميکردم تا فکر او از اين موضوع منحرف شود .بس بود هر چه اين دو سه روز روي اعصاب هم قدم رو رفته بوديم. همين ناز کردن من کم مانده بود به يک دعواي حسابي تبديل شود.خودم را عقب کشيدم وبا اخمي ساختگي گفتم :

-وايستا وايستا ببينم .الي کيه ؟ به همين زودي من رو فروختي؟!!

لپم را کشيد وگفت :

-من تو رو به همه دنيا نميفروشم الهه...الي من ...خانم من ...

با هر کلمه صورتش بيشتر به صورتم نزديک ميشد .اين بار من هم مشتاق بودم .لب هايش روي لب هايم نشست .چشم هايم ناخود آگاه بسته شدند .

نميدانم چه قدر گذشته بود .اگر صداي در را نميشنيديم هيچ وقت از هم جدا نميشديم.

-الهه؟ فواد ؟ در رو باز کنيد ! الهه حالت خوبه ؟

ريز خنديدم ...حالم خوب بود از خوب هم بهتر بودم .فواد بي آن که مرا رها کند با صداي بلند گفت :

-خوبيم فرياد ...حل شد ...

فرياد با حرص گفت :

-مرض حل شد ...من رو بگو از ترسم بدو بدو داشتم ميومدم که تصادف کردم ...

فواد با صداي بلند خنديد .من هم خنديدم .فرياد گفت :

-بله بايدم بخنديد .پاشيد بيايد مامان سراغتون رو ميگيره .

-برو اومديم .

او که صدايش نيامد .فواد سر برگرداند و با لذت دوباره لب هايش را روي لب هايم گذاشت .

آن قدر مرا محکم بين بازوهايش گرفته بود که در حال له شدن بودم اما اصلا اعتراضي به اين وضع نداشتم .بعد از آن همه دو دلي ، شايد اين بهترين لحظه بود .

سرانجام خودم را از آغوشش بيرون کشيدم وگفتم :

-بذار برم دست و روم رو بشورم .زشته دير بريم .

گونه ام را نوازش کرد وگفت :

-برو عزيزم .منتظر ميمونم.

بلند شدم و چادرم را هم از روي زمين برداشتم .برايم خنده دار بود با دعوا آمده بوديم و وبا عشق بيرون ميرفتيم .سريع صورتم را شستم .براي قرمزي چشم هايم کاري نميتوانستم بکنم .کمي مداد داخل چشم هايم کشيدم و لباس هايم را عوض کردم .به جاي شالم يک روسري ساتن به سر کردم وساده گره زدم .ضربه اي به در اتاقم خورد .گفتم:

-بيا تو فواد !

لاي در را باز کرد وسرش را داخل آورد .

-بريم خانمي ؟

لبخند زدم وگفتم :

-آره بريم .

دستش را به سمتم دراز کرد .دستش را گرفتم ونفس عميقي کشيدم وفکر کردم که بگويم يا نه .با هم از اتاق خارج شديم.جلوي در چادر دم دستي ام را از روي جا لباسي برداشتم و به سرم انداختم .بيرون آمديم .همان طور که با کليدم در را قفل ميکرد، پرسيد :

-چيزي ميخواي بگي ؟

سرم را پايين انداختم .خجالت ميکشيدم بگويم بعد از اين همه سال ميخواهم...

-الي ؟ بگو عزيزم !

همان طور سر به زير گفتم :

-فواد ؟ ميشه ...ميشه ...

دستش را دور کمرم حلقه کرد :

-ميشه چي خانمم؟

سعي کردم با نهايت سرعت حرفم را بزنم .

-ميشه من رو ببري سر خاک مامانم ؟

چند لحظه سکوت برقرار شد .سرم را بالا آوردم و نگاهش کردم.بهت زده به من خيره شده بود.

دستم را فشرد وگفت :

-چرا نشه خانم؟ باورم نميشه که ميخواي بري !

-ميدونم ...ولي ...بعد از شنيدن حرف هاي تو ...ميخوام برم اونجا.ميخوام ازش بدونم .بسه هر چي اين همه سال خودم رو زدم به بي خيالي.ميخوام بفهمم چرا ؟ اگر دوستم داشت چرا خودش ر و کشت ؟ چرا ؟

لبخندش پر رنگ تر شد و گفت :

-کمکت ميکنم چون منم خيلي دلم ميخواد جواب اين سوال ها رو بفهمم.

من هم لبخند زدم.

-ممنونم فواد .

زنگ در را به صدا در آورد.به دقيقه نکشيده بود که فرياد در را باز کرد .فواد به شانه ي او ضربه اي زد وداخل رفت .

من هم پشت سرش داخل آمدم.فرياد آرام جوري که فواد نشنود پرسيد :

-حالت خوبه ؟

با خنده سري تکان دادم وبعد به فوژان سلام دادم.

هيچ کس دعوايمان ر ا به رويمان نياورد ومن از اين بابت خيلي خوشحال بودم .فقط گاهي فرياد با شک به ما نگاه ميکرد که آن هم خيلي مهم به نظر نميرسيد.

...

فواد مشغول رانندگي بود و من هم سعي ميکردم حواسم را به آهنگي که پخش ميشد بدهم و افکارم را پس بزنم .

محکوم عشقم گرفتار يار

مثل پرنده هوادار يار 

مثل يه سايه به همراه يار

بود ونبودم به دلخواه يار ..

....

هوش و دل من به افسون يار 

فکر دل من پريشون يار 

گوشه ي چشمام فقط جاي يار 

کار دو چشمام تماشاي يار 

..-

-الهه رسيديم عزيزم .

دسته گل رزهاي سرخ وسفيد را در ميان دست هايم گرفتم و پياده شدم.حالم خوب نبود .سال ها بود که پايم را در اين محيط نگذاشته بودم ، درست بعد از مرگ خانم جان .اين مکان صحنه هاي خاکسپاري اش را به يادم مي آورد.فوادکه حالا کنارم به در تکيه داده بود، پرسيد : 

-ميخواي يه کم همين جا بمونيم؟

سرم را به نشانه ي مخالفت تکان دادم .نگاهم را دور وبر گورستان چرخاندم .پنج شنبه ي آخر سال بود وبراي همين هم کلي آدم اين جا جمع شده بودند .

بازويش را گرفتم وبا هم راه افتاديم .مدتي بي حرف ميان قبر هاي شلوغ و خلوت پياده روي کرديم تا رسيديم .

يک شاخه گل سرخ روي سنگ گرانيت سياه خودنمايي ميکرد .متوجه شدم که توجه فواد هم به آن جلب شده، پرسيدم : 

-بابام اومده بوده ؟ 

اخم کرد وگفت : 

-نه ! گفت که بعد از ظهر همه با هم ميان که سر خاک خانم جون هم برن .

سعي کردم خودم را بي تفاوت نشان دهم.

-مهم نيست .شايد يکي از فاميل ها اومده يه سري زده .

چيزي نگفت .نشستم ودسته گلم را روي سنگ گذاشتم .حس عجيبي داشتم .نميدانستم از آخرين باري که بي اين جا آمده بودم چه قدر ميگذشت .ضربه اي به سنگ زدم و زير لب شروع به خواندن فاتحه کردم .

بانو الهام سراج ! طلوع .نگاهم را از سنگ گرفتم .نميخواستم با ديدن تاريخ فوتش دوباره فکرم درگير شود.

-عزيزم تنهات ميزارم که راحت باشي .همين اطراف ميچرخم.

زير لب باشه اي گفتم وفواد هم رفت .روي زمين نشستم .

لبخند تلخي زدم .چه حرفي داشتم که بزنم ؟ چه فايده اي داشت زدن حرف هايم به سنگي که نميتوانست جوابم را بدهد .خاک را چنگ زدم وبا صدايي که به زور در مي آمد ، گفتم:

-مامان؟ 

حتي گفتن همين يک کلمه هم برايم سخت بود .خيلي سخت ...بغض گلويم را ميفشرد .فقط به سنگ سياه خيره شده بودم .انگار ميخواستم همه ي سوال هايم را با همان نگاه بپرسم .

تازه داشتم ميفهميدم که اين همه سال سرم را مثل کبک زير برف فرو کرده ام .به ظاهر بزرگ شدم اما در باطن هنوز هم مثل کودکي کوچک و ترسو بودم .

به خودم که نميشد دروغ بگويم من از فهميدن حقيقت ميترسيدم .دستم را بين کنده کاري هاي روي سنگ حرکت دادم وزمزمه کردم : 

-ميخوام بدونم چرا ؟ چرا مرگ رو به داشتن من ترجيح دادي ؟ 

اشک هاي سرکشم را با پشت دست پاک کردم . وگفتم : 

-ميترسم از شکستن ...يه بار با فهميدن کمي از ماجرا شکستم .اگر کل حقيقت رو بفهمم چي ميشه مامان ؟ چي ميشه ؟ وقتي فهميدم من رو نخواستي وخودت رو کشتي شکستم مامان اگر دليلت رو بفهمم چي سرم مياد ؟ وقتي فهميدم، نخواستمت ..نخواستم سر قبر مادري بيام که بچه اش رو نخواست .ميدوني چرا الآن اينجام ؟ چون اميددارم بابا اشتباه کرده باشه .اميد دارم يه دليل ديگه پيدا کنم ولي اگر دليلت همين باشه چي ؟ من هيچ وقت ميتونم مادر خوبي بشم ، وقتي هيچ وقت برام مادري نکردي ؟

لعنتي پس چرا جوابم رو نميدي ؟ حرف کي رو باور کنم؟ تو من رو دوست داشتي ؟ پس چرا يه بارم به خوابم نيومدي مامان ؟ 

ولي ميدوني چيه ؟ من ميخوام برم و حقيقت رو پيدا کنم.خسته شدم از ندونستن ! خسته شدم از اينکه خودم رو بزنم به خريت .ميخوام حقيقت رو بفهمم.مگه چي ميتونه باشه ؟ تلخ ترو بدتر از نخواسته شدن که نيست هست ؟ يه روزي همه چيز رو ميفهمم...اون روز دور نيست مامان الهام ..دور نيست ... 

دست گرمي روي شانه ام جا خوش کرد.حتي گرمي اين دست ها را هم ميشناختم . 

-الي بريم ؟ خيلي وقته اينجايي خانم سرده ميترسم سرما بخوري .بريم يه سرم به خانم جون بزنيم .

بلند شدم .چه خوب بلد بود به جاي همه محبت کند .به جاي هم نگرانم باشد .کنارش غصه هايم يادم ميرفت .لبخند محوي زدم .گفتم : 

-بريم عزيزم. 

صدايم گرفته بود .سرفه اي کردم و نگاهم را از سنگ گرفتم . 

سر خاک خانم جان هم کمي نشستيم واز خاطرات گفتيم .جايش حسابي ميان ما خالي بود .آن قدر نشستيم وخاطراتمان را مرور کرديم که اصلا يادم رفت همين چند دقيقه قبل چه قدر غصه در دلم داشتم . 

بعد از تجديد خاطره پياده به سمت جايي که ماشين را پارک کرده بود راه افتاديم . 

همان طور که کنار هم راه ميرفتيم .با عشق به فواد خيره شده بودم .قدم هاي بلند و استوارش را ميشمردم. 

خدا را شکر کردم که چنين هديه ي بزرگي به من داد. 

دستم را محکم گرفت وگفت : 

-به چي فکر ميکني که اينجوري به من لبخند ميزني ؟ 

اين بار خنده ام بلند تر شد .با لذت به خنده ام نگاه کرد.نگاهش روي لب هايم باعث شد خجالت بکشم و نگاهم را به زمين بدوزم .زير گوشم زمزمه کرد : 

-دنيا ي من وقتي دنياست که لب هاي شيرين عشقم هميشه اينجوري بخنده ...عاشقتم حواي من ! 

مسخ شدم .سرم را روي شانه اش گذاشتم وزمزمه کردم : 

-دوستت دارم فواد ..عيد امسال کنار تو يه رنگ ديگه است ...دستامو که ميگيري بهار ميشه ، لب هام بين اين همه غصه به خنده وا ميشن ، دلم ميلرزه...آره راست ميگي کنار تو حس ميکنم تنها زن روي زمينم ، مثل حوا.دلم ميخواد سيب سرخ رو از تو بخوام ، تا تبعيد شيم ...تبعيد شيم به زميني که فقط من باشم وتو باشي. 

دستش را دور شانه ام حلقه کردو مرا بيشتر به سمت خودش کشيد .دستم را روي سينه اش گذاشتم .نزديک ماشين شديم . 

لبش را به گونه ام چسباند .چشم هايم را بستم.زمزمه کرد : 

حواي خوبم چيدن يک سيب که هيچ

من پشت ردت تو دل آتيش ميرم 

حس ميکنم آدم به دنيا اومدم تا

اين سيبو از دستاي تو عيدي بگيرم 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

نزديک تحويل سال ، سفره ي هفت سين خوش رنگ ولعابي که چيده بودم ، همه را سر ذوق آورده بود .ظرف آجيل را روي سفره کنار تنگ ماهي جا دادم وبين فواد وپدرم نشستم .مثل هر سال سفره را من وفوژان طراحي کرده بوديم .

بوي عيد تمام خانه را پر کرده بود .لباس هاي نو ، خانه ي تميز ، عطر سمنوي داغ .چه حالي بود .چه شوري داشت .رو به فواد لبخند زدم .

فرياد هم امروز کنار ما بود .همين عيد را براي همه شيرين تر ميکرد ، همين که دور هم بوديم و ميخواستيم يک سال جديد را شروع کنيم.

يک ربعي به سال تحويل مانده بود .نگاهي به عکس خانم جان انداختم و لبخند روي لب هايم آمد .ياد سال هاي قبل افتادم ، هميشه نزديک تحويل سال من و دو قلو ها سر به سر هم ميگذاشتيم وميگفتيم و ميخنديدم.خانم جان هميشه طرف مرا ميگرفت وباعث ميشد فرياد غر غر کند .

عمو قرآن را باز کرد وسوره ي ياسين را خواند .همه ساکت شدند .صداي قر آن وصداي تيک وتاک عقربه هاي ساعت وصداي نفس هايمان تنها صداهايي بودند که شنيده ميشدند.

آرامش تمام وجودم را فرا گرفت .لب به دعا گشودم .براي کساني که بينمان نبودند ، براي خودم، پدرم ، فواد وهمه ي عزيزانم دعا کردم .عکس خانم جان کنار سفره به رويم لبخند ميزد ، ثانيه ها ميدويدند تا سالي ديگر آغاز کنند.پدرم با صداي بلند خواند :

يا مقلب القلوب والابصار

يا مدبر اليل و النهار 

يا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الي احسن الحال

آغاز سال يک هزار و سيصد ....صداي مجري در صداي همهمه گم شد .به هم تبريک گفتيم ويکديگر را در آغوش گرفتيم .پدرم و زن عمو را بوسيدم به فرياد تبريک گفتم وکنار فواد رفتم .آغوشش را برايم باز کرد .با خنده بغلش کردم وگفتم:

-سال نوت مبارک عزيزم!

گونه ام را بوسيد وگفت :

-سال نوي تو هم مبارک خانمم!

همين يک " ميم " به ظاهر بي اهميت کلي حرف داشت براي گفتن ،پر بود از يک دنيا حس هاي خوب .

از بزرگتر ها عيدي گرفتيم .فواد به من يک دستبند ظريف طلا هديه داد ومن به او يک گردنبند نقره با پلاک الله تا هميشه همراهش باشد . حتي فرياد هم به عنوان عيدي به من يک روسري هديه داد که بسيار هم زيبا بود .

من هم براي هر سه مرد خانواده يعني فرياد ، پدرم و عمو پيراهن عيدي خريده بودم .براي فوژان هم يک کت ودامن شيک .

چه لحظاتي داشتيم .فوژان مثل هميشه مسئوليت پخت سبزي پلو وماهي شب عيد را بر عهده گرفت .

از شلوغي استفاده کرد کنار فواد نشستم و جوري که فقط خودمان بشنويم گفتم :

-يه خبري برت دارم ؟

خنديد وگفت :

خيره ان شاء الله!

با ذوق گفتم:

-خيره! فتاحي ازم خواسته با چند تا از بچه ها يه گروه موسيقي کوچيک تشکيل بديم . يعني 4 نفرمون رو انتخاب کرده ،خواسته فکر کنيم وجواب بديم .

-اين که عاليه ! تبريک ميگم عزيزم.

با لبخند گفتم:

-خب بايد از تو هم اجازه ..

با اخم ساکتم کرد :

-اجازه چيه ؟ مشورت درسته !

لبخند زدم .ادامه داد :

-حتما به همه ي شرايطش فکر کن و اگر ديدي دوست داري قبول کن .پيشرفت تو پيشرفت منه .

خوشحال شدم .اندک ترديدم به خاطر فواد بود .ميترسيدم مخالف باشد ، همان طور که هميشه پدرم مخالف بود .گفتم :

-راستش من به همه چيز فکر کردم .اگر تو هم موافقي ميگم که قبول کردم .

فواد گفت :

-البته که موافقم .

لبخند زدم .با ذوق رو به جمع خبر داد.در کمال تعجبم پدرم اعتراضي نکرد ومثل بقيه به من تبريک گفت .اين آرامش اين روزهاي پدرم فوق العاده برايم عيجب بود ، حرفي نميزدم تا بالاخره خودش به حرف بيايد .مطمئن بودم که خبري هست !

فواد دوباره کنارم نشست وگفت :

-ميشه يه چند دقيقه بريم تو اتاقت ؟ بايد يه چيزي بهت بگم ؟

هر دو روي تختم نشستيم .با مهرباني گفتم :

-خب من گوش ميدم .

نگاهش را به دست هاي من دوخت وزير لب گفت :

-اگر نخواستي بگو نه ، ولي خواهش ميکنم اول بهش فکر کن .

دستش را گرفتم وگفتم:

-فواد ! حرفت رو بزن .قول ميدم حتما فکر کنم بعد جواب بدم .

کمي من من کرد تا سرانجام به حرف آمد:

-ميدونم که هنوز خيلي کار داري ، ميدونم که ممکنه آمادگيش رو نداشته باشي ، ولي خب ...خب...چه جوري بگم ...

کلافه دستي به موهايش کشيد .منتظر نگاهش کردم .نفس عميقي کشيد وگفت:

-الهه من ميخوام شش ماه زودتر عروسي بگيريم !

دهانم ازشدت تعجب باز ماند وچشم هايم از حدقه بيرون زدند.تته پته کنان گفتم :

-يعني...تو ...چيزه...حالت خوبه تو ؟ ميدوني چه قدر کار داريم ؟

-خب سه ماه وقت داريم !

-ما هنوز خونه نگرفتيم فواد !

بي تفاوت گفت:

-پولمون که تقريبا حاضره ، ميگيريم .جهازت هم که حاضره ! سه ماه براي انجام اين جور کارها زيادم هست .

با حرص گفتم :

-اين قدر همه چيز رو آسون نگير ! فقط اينا که نيست ...بابام نميذاره !

-به بابا گفتم باهاش حرف بزنه ، اگر تو راضي باشي من عمو رو هم هر طوري هست راضي ميکنم .زنمي ميخوام ببرمت خونه ي خودم !

باز هم اعتراض کردم :

فواد من اصلا انتظارش رو هم نداشتم!

در چشم هايم خيره شد وسعي کرد آرامم کند :

-بهش فکر کن الي من ! به منم فکر کن ، ديگه طاقت ندارم اينجوري زندگي کنيم ...که زنم باشي و حتي نتونم با خيال راحت ببوسمت ...که سه شنبه به سه شنبه مثل دو تا غريبه باشيم، که تو توي اتاق من باشي ومن نتونم کنارت باشم .من چهار ساله که انتظار کشيدم ديگه نميتونم حالا که تو هم به من همين حس رو داري نميتونم ..

لبم را گزيدم و سرم را به زير انداختم .هنوز دستم در دستش بود زير لب گفتم:

-ميشه تنهام بزاري ؟ بايد يه کم فکر کنم .

زير لب باشه اي گفت ودستم را رها کرد .صداي بسته شدن در که آمد ، گيج وکلافه روي تختم دراز کشيدم.

هنوز آمادگي اش را نداشتم که ازدواج کنيم .نداي دروني ام مرا به سخره گرفت : ديوانه تو سه ماه است که ازدواج کرده اي ! کلافه شالم را از سرم برداشتم و دوباره دراز کشيدم...با خودم حرف ميزدم .

کلي کار دارم که انجام بدم .نميشه تو اين زمان کم

-کار بهونه است !خيليا در عرض يه ماه ازدواج ميکنن ميرن سر خونه زندگيشون .مشکل اين نيست

به خودم پوزخند زدم :

-آره مشکل اينه که من از اين تغيير ميترسم ...ميترسم نتونم باهاش کناربيام .

-دير يا زود بايد باهاش کنار بياي .مگه دوستش نداري ؟

-دوستش دارم .خيلي هم دوستش دارم ولي ...ولي ميترسم .

-احمقي !

صورتم را با دست هايم پوشاندم وسعي کرد م با خودم رو راست باشم وبه همه ي جنبه هاي قضيه فکرکنم .

خوب بود که تکليفمان مشخص ميشد وزندگي روال عادي پيدا ميکرد ...اما....

آن قدر با خودم کلنجار رفتم تا خواب چشم هايم را در ربود .

***

الهه جان ؟ مادر بيدار شو وقت شامه !

از جا پريدم .دست پاچه شالم را از روي پا تختي قاپيدم و به سر انداختم .گفتم :

-اومدم مامان .

نگاهي به ساعت ديواري انداختم وبلند شدم .چه قدر خوابيده بودم!

از اتاقم خارج شدم وبا جستي داخل دستشويي پريدم وصورتم را شستم .

رو به همه سلام دادم .فرياد گفت :

-اي بابا زن داداش چه قدر ميخوابي !

بي آن که لبخند بزنم گفتم :

-ميبخشين نفهميدم کي خوابم برد .

فوژان گفت :

-چه کار به دخترم داري؟ مادر جون بيا بشين .

فواد با نگراني نگاهم کرد .نگاهم را دزديدم .کنار فوژان نشستم .عمو وپدرم مشغول شطرنج بازي کردن بودند.دقايقي گذاشت عمو رو به پدرم گفت :

-کيش ومات !

پدرم رو به او لبخندي زد و بعد به فواد گفت :

-رضا با من حرف زد ...مطمئني که ميتوني سه ماه ديگه عروسي بگيري ؟

- عمو من به همه جاش فکر کردم .بله ميتونم ! راستش اين وضع ديگه تحملش سخت شده .من و الهه بين اين دو تا خونه سرگردونيم .اگر شما اجازه بديد خيلي لطف ميکنيد ، چون به هر حال من ميدونم که شرط کرده بوديد ما يک سال نامزد بمونيم .

پدرم لبخند محوي زد که شايد فقط من متوجه آن شدم . رو به فواد گفت :

-اون موقع من با گذاشتن اون شر ط ها ميخواستم تو رو امتحان کنم .تو چيزي رو خواسته بودي که متعلق به خودت نبود و منم ميترسيدم که نکنه زود عاشقي از يادت بره ولي خدا رو شکر من تو اين چند ماه هيچي ازتون نديدم ، برعکس روز به روز بيشتر به هم نزديک ميشيد .در واقع بهتر بگم تو نظرم رو جلب کردي من هيچ حرکت نا شايستي ازت نديدم .به قول هات هم عمل کردي .ما هم ميدونيم که براي هردوتون سخته که براي هر چيز کوچيکي از ما اجازه بگيريد .به هر حال شما قانونا زن وشوهريد .

سرم را به زير انداختم و گل هاي فرش را شمردم .اگر تصميمم را نگرفته بودم شايد از دست فواد ناراحت ميشدم که از طرف هر دويمان حرف ميزد ،ولي الان ذهنم حول تصميمم ميچرخيد .پدرم ادامه داد :

-علي اي حال ... خلاصه ي کلام اگر الهه راضي باشه من حرفي ندارم کمکتون ميکنم زودتر بريد سر خونه زنديگتون .دخترم تو راضي هستي بابا ؟

ميدانستم نگاه همه به من است بي آن که سرم را بالا بياورم به آرامي جواب دادم :

-هر چي شما بگيد ...من حرفي ندارم .

فوژان خم شد وگونه ام را بوسيد .سرم را بالا آوردم پدرم به رويم لبخند زد وگفت :

-هفته ي اول خرداد يه عيد بزرگ هم داريم چطوره همون موقع جشن رو برگزار کنيم ؟

هر کس نظري ميداد و من با همان لبخند مصنوعي ساکت نشسته بودم .هنوز هم گيج ميزدم .

***

از فواد تشکر کردم وپياده شدم.با قدم هاي استوار وارد خيابان نا آشنا شدم و از نگهباني واحد مورد نظرم را پرسيدم وبعد با آسانسور به آن طبقه رفتم .

استوديو نوا ...نفس عميقي کشيدم وزنگ زدم .

***

از فواد تشکر کردم وپياده شدم.با قدم هاي استوار وارد خيابان نا آشنا شدم و از نگهباني واحد مورد نظرم را پرسيدم وبعد با آسانسور به آن طبقه رفتم .

استوديو نوا ...نفس عميقي کشيدم وزنگ زدم .

به دقيقه نکشيده بود که پسر جواني در را باز کرد .

-بفرماييد؟

رو به او گفتم:

-پارسا هستم قرار بود براي ساعت چهار...

نگذاشت حرفم را کامل کنم .در را باز کرد وگفت :

-بله بفرماييد خواهش ميکنم !

ظاهرا بقيه هنوز نرسيده بودند .روي اولين مبل نشستم و براي آرسته پيام زدم : کجايي ؟

پسر برايم چاي آورد. تشکر کردم و وفنجان را برداشتم .دوباره زنگ در به صدا در آمد.

پسر به سمت در رفت .من هم کنجکاوانه به همان سمت خيره شدم .

قبل از اينکه پسر از جلوي در کنار برود صداي آرسته را شنيدم . بعد پسر کنار رفت و او وبهرام داخل شدند هنوز در را نبسته بود که امير هم سر رسيد وببخشيدي گفت وداخل آمد.

او وبهرام کنار هم روي ست راحتي اداري دو نفره نشستند .آرسته هم کنار من .

رو به امير گفتم :

-پس کو فتاحي ؟

-والا گفت قراره با مسئول استوديو بياد !

سرم را به نشانه ي فهميدن تکان دادم .

آرسته به حلقه ام اشاره کرد وگفت :

-واي چه طرح نازي داره !

با لبخند گفتم :

-با اين که حلقه ي ازدواجمه و عاشقشم ولي قابلي نداره !

-مرسي عزيز.صاحبش قابل داره ...عروسيت کي الهه جون ؟

باز همان استرس مسخره به جانم افتاد.نفس عميقي کشيدم تا آرام شوم .با لبخند کمرنگي گفتم :

-هفته ي اول خرداد !

-واي ! پس نزديکه .مبارک باشه !

-مرسي عزيزم.

بهرام وامير هم که با جيغ جيغ هاي آرسته متوجه موضوع شده بودند ، رو به من تبريک گفتند.من هم رو به آن ها گفتم :

-مرسي بچه ها از الآن بگم شما هم دعوتيد .

بهرام با خنده گفت :

-اي به چشم چي بهتر از يه شام عروسي بي خرج !

خنده ام گرفت .آرسته با اعتراض گفت :

-بهرام!

بهرام بي قيد خنديد . رو به آرسته گفتم :

-خب عيب نداره ! بالاخره شما هم به من يه شام عروسي ميديد ير به ير ميشيم !

بهرام گفت :

-ما فعلا قصد ازدواج نداريم .

حس کردم آرسته ناراحت شد .لبم را گزيدم وبا خودم فکر کردم کاش حرفي نزده بودم .امير با خنده ضربه اي به پشت بهرام زد وگفت :

-آش کشک خاله است داداش !

بهرام لبخندي زد وچيزي نگفت .

در با چرخش کليد باز شد .

کنار فتاحي چشمم به پسر جواني با چهره اي بي نهايت آشنا افتاد .يادم نمي آمد کجا ولي مطمئن بودم زياد يکديگر را ديده بوديم يا شايد شبيه کسي بود ...متوجه نگاه خيره ام شده بود .

-سلام !

صدايش را شناختم .ابروهايم با تعجب بالا پريدند با هيجان گفتم :

-پويان ! پويان ملکي !

با خنده گفت :

-پس شناختي ! همون پويان خوبه الهه خانم ! چطوري ؟

من هم مودبانه لبخند زدم وگفتم :

-مرسي خوبم .کي برگشتي ؟

-خيلي وقت نيست .

فتاحي رو به جمع گفت:

معرفي ميکنم شاگرد ديروز واستاد امروز پويان ملکي که لطف کرد وکار تنظيم و ميکس آهنگ ها رو قبول کرد.

پويان با تواضع سر تکان داد.فتاحي ادامه داد :

-معرفي ميکنم .خانم آرسته حکيم .آقايون هم : بهرام سلطاني و امير مولايي وخانم الهه پارسا که معرف حضور هستند .

من هم مثل بقيه لبخند زدم . او هم لبخند زد و گفت :

-خانم ها و آقايون خوشبختم .خواهش ميکنم بفرماييد!

دوباره نشستيم .پويان مشغول صحبت شد .براندازش کردم .چشم هايش درست مثل چشم هاي خودم خاکستري بودند وهمين جذابش ميکرد.بيني استخواني و لب هاي پهن ته ريش. آخرين باري که ديده بودمش هنوز خيلي جوان بود و صورتش زيبايي حالا را نداشت.فتاحي که نامم را بر زبان آورد به خودم آمدم .

-خب خانم پارسا شما چي ؟ به ما ميپيونديد ؟

در حالي که هنوز حواسم جمع نبود گفتم :

-بله ! باعث افتخارمه !

لبخند روي لب هاي فتاحي نشست .با شوق گفت :

-من مطمئنم که اين گروه بهترين ميشه .مگه نه پويان ؟

با تواضع سري تکان داد .ظاهرا بقيه هم وقتي من سرگرم برانداز کردن ملکي بودم موافقت خود را اعلام کرده بودند.

فتاحي گفت :

-خب از همين امروز ما فعاليتمون رو به صورت رسمي شروع ميکنيم .

پرسيدم :

-خب استاد ما هم بايد بخونيم هم ساز بزنيم ؟

پويان رو به فتاحي با اجازه اي گفت و توضيح داد :

-خب من ميدونم که تو کشورمون با خوندن خانم ها مشکل دارن واگر اينکار رو بکنيم براي مجوز به مشکل ميخوريم .فعلا ميخوام از قدرت نوازندگي شما و خانم حکيم استفاده کنم و البته همخواني .

به نشانه ي فهميدن سري تکان دادم.فتاحي به رويم لبخندي زد و گفت:

-خب البته ما به چند نفر ديگه هم احتياج پيدا ميکنيم که پويان گفته مشکلي نيست وبراي تکميل ارکستر کمک ميکنه .

بهرام و امير که ظاهرا متوجه شده بودند سري تکان دادند .آرسته هم ساکت بود .پويان گفت :

-خب اگر موافق باشيد قرارداد امضا کنيم !

سرم را به نشانه ي موافقت تکان دادم .

پويان کاغذ و خودکاري جلوي هر کداممان گذاشت .کاغذ را پيش کشيدم وشروع به خواندن کردم .با دقت تا آخرين جمله را خواندم مبلغ دست مزد هم به نظرم قابل قبول بود اسمم را نوشتم و بعد امضا کردم .

با تبسمي کاغذ را به پويان برگرداندم .دقايقي طول کشيد تا بقيه هم مثل من کاغذ ها را به پويان برگرداندند.پويان گفت :

-خب حالا دهنمون رو هم شيرين کنيم .

بلند شد وظرف شکلات را جلوي تک تکمان گرفت .برايم جالب بود پسر جوان يا همان منشي اش پشت ميزش نشسته بود مشغول کار خود بود آن وقت پويان خودش شکلات تعارف ميکرد .

نگاهي به ساعتم انداختم .کم مانده بود شاخ در بياورم مدت زيادي گذشته بود و من اصلا نفهميده بودم .گوشي ام را در آوردم.يک تماس از دست رفته داشتم ...فواد بود..

با عذرخواهي کوتاهي بلند شدم وشماره گرفتم .کسي حواسش به من نبود .گوشه اي ايستادم ومنتظر شدم تا گوشي را بردارد.

-الو ؟

آرام جواب دادم :

-سلام فواد جان ! زنگ زده بودي ؟

-اوهوم خواستم ببينم اگر کارت تموم شده بيام دنبالت، بريم اون خونه رو ببينيم .

-آهان! خب تا تو بياي من کارم تموم ميشه .

-باشه من الآن راه ميافتم .کاري نداري ؟

-نه خداحافظ.

-ميبينمت !

گوشي را داخل جيب مانتويم گذاشتم .چادرم را جلو کشيدم ونزد بقيه رفتم .فتاحي گفت :

-پس جلسه ي اول تمرين .ساعت دو چهار شنبه همين جا ! اين جوري با اون تمرينتون هم تداخل نداره .

موافقتم را با گفتن يک باشه ي کوتاه اعلام کردم .دقايقي به حرف زدن گذشت .خسته شده بودم .

پويان از منشي اش يک کاغذ گرفت و گفت :

-شماره هاتون رو برام بنويسيد.

سريع شماره ام را روي کاغذ نوشتم .

گوشي داخل جيبم لرزيد .فهميدم که فواد رسيده است .گفتم :

-راستش من ديگه بايد برم .

فتاحي با لبخند گفت :

-منتظرته ؟ برو دخترم !

لبخندي زدم وگفتم :

-بله با اجازه ! خدا حافظ همگي !

پويان سوالي نگاهم ميکرد ولي حرفي نزد .با عجله از ساختمان خارج شدم . از آسانسور استفاده کردم وخودم را جلوي در رساندم .به چپ وراست نگاه کردم تا ماشين فواد را بيابم .

ديدمش.دستي تکان دادم وبه آن سمت رفتم .

خم شد ودر را از داخل برايم باز کرد .در را کامل باز کردم .چادرم را جمع کردم تا بشينم .

-الهه خانم ؟

برگشتم .پويان را ديدم که متعجب به فواد خيره شده .وقتي ديدم حرکتي نميکند گفتم:

-بله.آقاي ملکي ؟

فواد هم پياده شد و مثل من به در تکيه داد .نگاهش به فواد بود .کاغذي را به طرفم گرفت وگفت :

-نسخه قراردادتون رو جا گذاشته بوديد .

دسمت را دراز کردم زير لب متشکرمي گفتم وکاغذ را گرفتم .

دستش را به سمت فواد دراز کرد وگفت :

-خوشبختم آقا ! من پويان ملکي هستم !

فواد هم با جديت با او دست داد وگفت :

-همچنين من فواد پارسا هستم .

نميدانم چرا حس کردم که پويان بعد از شنيدن جمله ي فواد نفس عميقي کشيد .به خيال اينکه اشتباه کرده ام چيزي نگفتم .

-خب ديگه مزاحمتون نميشم .شب به خير !

زير لب جوابش را دادم .او که به سمت ساختمان رفت .من و فواد هم سوار شديم .پرسيد :

-اين کي بود ؟

کمربندم را بستم وگفتم :

-آهنگساز گروه وخب يه دوست قديمي از اولين کلاس موسيقي که ميرفتم .

- تو اين مدت نديده بوديش ؟

حلقه ام را در انگشتم جا به جا کردم وگفتم :

-نه .رفته بود خارج تازه برگشته .

-آهان! اگه خسته نيستي بريم خونه رو ببينيم .

با لبخند گفتم :

-خسته نيستم عزيزم.بريم .

او هم لبخند زد.

پرسيدم:

-روزت چه طور بود ؟

از آينه نگاهي به پشت سر اند اخت وگفت :

-خب دروغ نگم خسته کننده بود .توچي ؟

پوفي کشيدم وگفتم :

-بد نبود .قرارداد بستم !

خنديد وگفت :

-آفرين . مبارکه ...پس شيرينيت کو خسيس ؟

من هم خنديدم وگفتم :

-من چاکر شوهر عزيزم هم هستم !

با لحني خنده دار گفت :

-خب شوهر عزيزت باز هوس قرمه سبزي حاج خانم پز کرده !

غش غش خنديدم .

-چشم حاج آقا ميپزم براتون !

لپم را کشيد وگفت :

-شيطون خوردني !

بي محابا باز هم خنديدم.جلوي ساختماني که با مسئول بنگاه قرار داشتيم ايستاد وگفت :

--بزن بريم ! فقط بگما واي به حالت جلوي اين يارو هم اينطوي بخندي !

خنديدم با شيطنت چادرم را جلوي صورتم گرفتم و گفتم :

-خيالتون راحت باشه حاج آقا .ما خنده هامونم فقط براي شماست !

لبخند زيبايي زد .خم شد گونه ام را کوتاه بوسيد وگفت :

-بپر پايين شيطون !

پياده شديم .دستم را محکم گرفت وبا هم نزد مرد رفتيم .بي آن که به مرد نگاه کنم به فواد تکيه دادم وتصوير لبخند زيبايش پيش چشم هايم جان گرفت .

---

کلافه به مرد نگاه کردم که يک ريز حرف ميزد.فواد که متوجه حالم شده بود گفت:

-خب من يه چند دقيقه با خانومم مشورت کنم !

غير مستقيم به مرد گفته بود ساکت شود.ريز خنديدم .فواد يواش پشت دستم زد وزير لب گفت :

-قرار شد نخندي .

خودم را جمع کردم ومظلومانه نگاهش کردم .. با کلافگي جوري که فقط من بشنوم گفت :

-امشب قصد جون منو کردي ؟

سرم را پايين انداختم .

-خب نظرت چيه ؟

بي آن که نگاهش کنم گفتم :

-خب نسبت به قيمتش عاليه !

چانه ام را گرفت ومجبورم کرد نگاهش کنم بعد گفت :

-طبقه ي چهارمه !

شانه بالا انداختم .

-زياد نيست که ! تازه آسانسورم داره .من خيلي خوشم اومده .

خنديدو گفت :

-پس تو که خوشت اومده ديگه تمومه ديگه !

لبخندم پر رنگ شد .مرد حواسش به ما نبود .زير گوشم گفت :

-فداي خنده هات بشم خانومي !

دستش را ميان دست هايم فشردم و گفتم :

-خدانکنه حاج آقا !

اوهم ريز خنديد .مرد سرفه اي کرد .فواد به روي خودش نياورد که اتفاقي افتاده .مودبانه رو به مرد گفت :

-خب من ميتونم صبح به شما نظر قطعي رو بگم ؟

-بله خواهش ميکنم فقط اول وقت ...چون پاش مشتري خوابيده .اگر خواستيد ...

فواد وسط حرفش پريد :

-صبح اول وقت با شما تماس ميگيرم .بايد با پدر مادرهامون هم مشورت کنيم .

مرد سري تکان داد.دوباره به خانه نگاه کردم .لبخندي زدم و به دنبال آن دو از خانه خارج شدم.

...

فواد کنار من روي صندلي نشست و رو به پدرم گفت :

-نسبت به قيمتش خيلي عالي بود .تازه ميگفت صاحبش به پول احتياج داره که به اين قيمت ميخواد بفروشه.

پدرم گفت :

-از نظر محليت واين جور چيزا چطوره ؟

من جوابش را دادم :

-خوبه دور وبرش همه جور مغازه اي هست .به اين جا هم تقريبا نزديکه !

عمو پرسيد :

-خب شما چي گفتيد ؟

-گفتم فردا صبح اول وقت تماس ميگيرم .نميدونم حالا اخه من يه کم وقت لازم دارم تا ماشين رو بفروشم که پولم تکميل شه .

عمو با اخم گفت :

-نميخواد پسر ماشين لازمت ميشه .من بهت قرض ميدم هر وقت داشتي پس بده .

فواد گفت :

-نه بابا نميخوام شما اذيت ...

-هيش ! اذيت کدومه ، وظيفه ي منه که کمکت کنم پسر!

خنده ام گرفت .تازه فهميدم اين عادت هيش گفتن فواد مثل پدرش است .فواد با تعجب به من که ميخنديدم نگاه کرد .خودم را جمع وجور کردم .ظاهرا فواد قبول کرده بود که عمو کمکش کند .پدرم با لبخند گفت :

-خب پس به سلامتي...مبارکه !

با ذوق گفتم :

-واي بابا خيلي نقلي و خوشگل بود .

عمو با لبخند گفت :

-به خوشي بريد توش دخترم .

فواد با محبت نگاهم کرد .بلند شدم وبه آشپزخانه رفتم .فوژان مشغول پخت وپز بود .

به نظرم فرصت براي پيش کشيدن موضوع فرياد مناسب بود . کنارش ايستادم و گفتم :

-مادرجون ؟

-جونم دخترم ؟

کفگير را از دستش گرفتم وگفتم:

-بالاخره عمو رضا نميخواد راجع به اون دختري که فرياد ميخواد تجديد نظر کنه ؟

ظرفي برداشت وهمان طور که مرغ ها را داخلش ميچيد گفت :

-چي بگم والا ! رضا که يه دنده است هيچي .از يه طرفم دختره خيلي با ما تفاوت داره .نميدونم بايد چه کنيم.

داخل ديس برنج کشيدم و همان طور که رويش برنج زعفراني ميريختم گفتم :

-خب بلاخره که چي ؟ فرياد پاش رو تو يه کفش کرده و ميخوادش ديگه غير از اينه ؟

آهي کشيد وگفت :

-نميدونم والا ! شايد فرياد بعد يه مدت يادش بره ...

ديس را روي اپن گذاشتم وگفتم :

-من فکر نميکنم مامان ! قضيه جديه .فرياد از من خواسته که با شما حرف بزنم .

فوژان برگشت وبهت زده نگاهم کرد .خب حق داشت من هم اول تعجب کرده بودم فرياد هيچ وقت از کسي کمک نميخواست .با گوشه ي روسري نم اشکش را گرفت وگفت :

-الهي بميرم !پس واقعا خاطرش رو ميخواد وگرنه من پسرم رو ميشناسم اهل کمک خواستن نيست .

دستم را روي بازويش گذاشتم تا دلداري اش بدهم گفتم :

-ميخواين من با عمو رضا حرف بزنم ؟

سعي کرد به رويم لبخند بزند :

-نه عزيزم من خودم ميگم بهش .اول بايد بپزمش!

به نشانه ي فهميدن سري تکان دادم .صداي عمو از حال شنيده شد .

-فوژان خانم ؟ پس شام چي شد ؟

من به جاي او جواب دادم :

-پنج دقيقه ي ديگه حاضره عمو .

سريع ظرف ها را برداشتم وبه سمت ميز بردم .فرياد به کمکم آمد باز هم تعجب کردم ولي حرفي نزدم . فواد که ديد فرياد بلند شده با اخم آمد و شروع به چيدن بشقاب ها کرد يواشکي با حرکت لب هايم رو به فرياد گفتم :

-به فوژان گفتم .برو پيشش !

لبخند تشکر آميزي زد و رفت . او را از مهلکه دور کردم .حساسيت فواد به رفتار هاي من وفرياد برايم خيلي جالب بود .بايد به وقتش در مورد اين موضوع با فواد حرف ميزدم .

وقتي برگشتن فرياد طولاني شد فهميدم که احتمالا فوژان دارد با او صبحت ميکند .نگذاشتم فواد به آشپزخانه برود و کمي وقت تلف کردم .بعد که ديدم فايده اي ندارد سرم را داخل آشپزخانه کردم وگفتم :

-بيايد عمو مشکوک ميشه .

وقتي داشتيم شام ميخورديم فکرم پيش فرياد بود .خوشحال بودم که توانسته ام کاري برايش انجام بدهم وحاضر بودم باز هم مثل يک دوست کمکش کنم .نميدانم از بعد از ازدواجم اطرافيانم عوض شده بودند يا من ديدم به آن ها تغيير کرده بود .هر چه بود من حالا حس بهتري نسبت به همه ي آن ها داشتم .

***

-الهه تو جلويي ! زود شروع کردي .دقت کن ...امروز اصلا حواست نيست .آرسته تو هم شروعت رو تنظيم کن.

صداي زنگ موبايلم در استوديو پيچيد .لبم را گاز گزفتم .پويان به من تشر زد :

-فکر کنم قرار بود موبايلت رو داخل نياري !

-ببخشيد ولي منتظر يه تلفن مهم بودم ميتونم جواب بدم ؟

با دستش اشاره کرد .به حالت دو از اتاق خارج شدم وجواب دادم :

- فواد آوردن ؟

-سلام ! آره وسايلت رو آوردن منم با ليست چک کردم همه چي بود ...از آتليه هم زنگ زدن عکساي نامزديمون حاضره يه سر بايد برم اونجا ..تو کي مياي ؟

پويان هم از اتاق خارج شد .نگاهم را از او گرفتم وگفتم :

-من يه کم کار دارم به محض اينکه تموم شه خودم رو ميرسونم .باشه عزيزم ؟

-باشه خانم .من ميمونم تا براي نصب کاغذ ديواريا بيان بعدم ميرم آتليه .راه افتادي بهم زنگ بزن ، باشه ؟

پويان حواسش به من بود .

-باشه خداحافظ !

-خدا به همرات !

گوشي را روي ميز منشي پويان گذاشتم وروبه پسرجوان که هنوز هم نامش را نميدانستم گفتم :

-من نميتونم خاموشش کنم ميشه خواهش کنم هر موقع زنگ خورد من رو صدا کنيد ؟

با لبخند گفت :

-بله حتما !

تشکر کردم پويان به ديوار تکيه داد و پرسيد :

-تو امروز چته ؟ چرا حواست اينجا نيست ؟

پوفي کشيدم وگفتم :

-معذرت ميخوام ! راستش امروز خيلي کار دارم فکرم متمرکز نميشه .

دستي به موهايش کشيد گفت :

-خب ميتونستي قبلا بگي روز تمرين رو عوض کنم .

لبخند زدم :

-خب فقط من که نيستم .بعد هم فرقي نميکنه من کلا اين چند وقته سرم شلوغه !

کلافه اش کرده بودم .اين را از حرکاتش ميتوانستم بفهمم.نفس عميقي کشيد وگفت :

-چي اين قدر مهمه ؟ چه کاري ؟

دست چپم را بالا آوردم وگفتم :

-عروسيم !

جوابي نداد .نگاهم را از دکمه ي پيراهنش گرفتم وبه چشم هايش نگاه کردم .با تعجب به من خيره شده بود.گيج پرسيدم :

-چيه ؟

اخم هايش را در هم کشيد وگفت :

-تو....تو کي نامزد کردي ؟

خنده ام گرفت .خنگ بود يا خودش را به ندانستن زده بود .اين همه مدت حلقه ام را نديده بود ؟! گفتم :

-ساعت خواب !واقعا حلقه ام رو نديدي ؟

سرش را به نشانه ي نفي تکان داد وگفت :

-توجه نکرده بودم .

با لبخند گفتم :

-من چند وقته عقد کردم . دقيقا يه ماه و نيم ديگه هم عروسيمه ! تو که خودت من رو با نامزدم ديدي ؟

حالتش را نميفهميدم .

-گفت فاميليش پارساست !

باز هم لبخند زدم و گفتم :

-خب ؟! نکنه فکر کردي برادرمه ...

و خنديدم .دهان باز کرد تا جوابم را بدهد که در باز شد .خنده ام را خوردم .بهرام بيرون آمده بود .

-پس چرا نمياين ؟

پويان بي آن که حرفي بزند به اتاق برگشت من هم به دنبالش رفتم .

رو به بقيه گفتم :

-واقعا ببخشيد ! راستش من اين قدر فکرم درگير بود که نشد اونجوري که ميخوام اجرا کنم.قول ميدم اين دفعه بار آخر باشه .

آرسته لبخند دلگرم کننده اي زد .کسي چيزي نگفت .

بي حرف دست به کار شدم .

...

نفس عميقي کشيدم .درست وبي نقص کارم را انجام داده بودم .نگاهي به پويان انداختم .بر خلاف انتظارم لبخند نميزد .در واقع اصلا حواسش به من نبود .بي تفاوت نگاهم را از او گرفتم .انگار خستگي همه در رفته بود .

سرسري از بقيه خداحافظي کردم .باران سختي مي باريد .به فواد زنگ زدم واطلاع دادم که حرکت کرده ام ، دربست گرفتم وبه سمت خانه ي خودم راه افتادم.

از خستگي چشم هايم باز نمي ماندند.فواد براي چندمين بار گفت :

-خانمي خسته اي بيا بريم .

-نه ! وقت نداريم! بايد اينا رو بچينيم .

بغلم کرد وگفت :

-تو چرا اين موضوع رو براي خودت بزرگ ميکني ...نزديک دو ماه وقت داريم .بيا بريم چشمات دارن از خستگي ميرن .

با خستگي به او تکيه کردم وسعي کردم حرف هايش را به خودم بقبولانم .

-وسايلت رو بردار بريم .باشه خانمي ؟

زير لب گفتم :

-باشه !

از او جدا شدم .کيفم را برداشتم وچادرم را به سر کردم .

به خانه برگشتيم .راه هم اين قدر نزديک بود که نشد يک چرت بزنم .پاهايم ديگر تحمل وزنم را نداشتند .رو به فواد گفتم :

-مياي تو ؟

خنديد وگفت :

-آخه تو که داري از حال ميري براي چي مهمون دعوت ميکني !

من هم خنده ام گرفت .گونه ام را بوسيد وگفت :

-فردا شب من يه کم ديرتر از هميشه ميام تنهايي نميترسي ؟

گيج گفتم :

-فردا ؟

دوباره گونه ام را بوسيد وگفت :

-بله فردا ! خوابالو فردا سه شنبه است !

-آهان نه نميترسم .

-باشه خانم .پس شب به خير !

-شب خوش .

در را بستم وبه خانه نگاه کردم .پدرم مشغول تماشاي اخبار بود.سلام کردم وگفتم :

-ميبخشيد بابا من خيلي خسته ام ميرم بخوابم .

زير لب باشه اي گفت .ميدانستم که وقتي در حال تماشاي اخبار است دوست ندارد کسي مزاحمش شود .

تنهايش گذاشتم .

***

با ذوق به کارت هاي عروسي چاپ شده مان خيره شدم .با آن که ته دلم از اين شروع ميترسيدم اما حالا حريص بودم، حريص داشتن روزهاي طلايي تر از طلايي کنار فواد .فوادي که با تمام خوبي ها وبدي هايش براي من بهترين بود .

فواد دو روان نويس آورد ويکي را به دست من داد .فرياد روان نويس را از دست من قاپيد وگفت :

-من مينويسم .

با شيطنت گفتم :

-نه خير ! تو دکتري خطت بده .

فواد هم خنديد وکنار من روي مبل نشست .هر دو ميدانستيم که فرياد خطش خيلي هم خوب است وفقط ميخواهم سر به سرش بگذارم .فرياد رو به من گفت :

-از تو بهترم بچه ! برو با بزرگترت بيا .

فواد دستش را دور شانه ام حلقه کرد وگفت :

-چي ميگي ؟ من اينجام !

فرياد کارتي را جلويش کشيد وگفت :

-جناب شوهر با غيرت شما تو کار من و خواهرم دخالت نکن .

فواد گفت :

-از کي تا حالا تو اين قدر با الهه خوب شدي ؟

فرياد با شيطنت خنديد وگفت :

-از وقتي تو اومدي الهه رو از ترشيدگي نجات دادي واون قصه ي مزخرف ما تموم شد

جيغ زدم :

-من ترشيده بودم ...من همه اش بيست ودو سالمه !

-ا؟ جدي ؟ چه بزرگ شدي !

با حرص دندان هايم را روي هم فشار دادم .فواد گفت :

-ولش کن !

فوژان با خنده قلاب بافي اش را کنار گذاشت و وبلند شد .از کشوي ميز تلفن يک خودکار درآورد و به دست فرياد داد .روان نويس را از او گرفت و به من برگرداند .

-هنوزم مثل بچه ها ميمونيد .

هر سه خنديديم و با کارت ها مشغول شديم .خوشحال بودم که فرياد با رفتار هايش به فواد نشان ميداد که واکنشش به روابط ما خيلي غير منطقي است .در حين نوشتن آرام به فرياد گفتم :

-يه کارت هم براي تينا بنويس .خودت بهش بده .

فرياد چشمکي زد وتشکر کرد .فواد گفت :

-چي ميگيد شما دو تا ؟

من پوفي کردم و فرياد پس گردنش زد وگفت :

-تو آدم نميشي نه ؟ يه سيبيل چخماقي هم بذاري ديگه هيچ فرقي با اين مرداي n سال پيش نداري ، با اين غيرت خرکيت !

فواد با خنده گفت :

-پس چي ؟ فاصله ات رو با زن من اندازه سه تا گوسفند زياد کن ببينم !

با شنيدن اين حرف من هم نتوانستم خودم را کترل کنم وبا صداي بلند خنديدم .

&&&

دوسال بعد

با خوشحالي نسخه ي آلبوم را از دست پويان گرفتم وگفتم :

-واي باورم نميشه بالاخره شد ! اينم از دومين آلبوم گروه نوا ! تبريک ميگم .

همه مثل من شاد بودند .با شادي به يکديگر تبريک گفتيم .خستگي از تنم در رفته بود .نگاهم به ساعت رفت خيلي وقت بود که شب شده بود .گفتم :

-ديگه واقعا من بايد برم خيلي ديره .

آرسته گفت :

-آره حق با توئه ! الهه بيا من وبهرام ميرسونيمت .

با لبخند گفتم :

-ممنون ماشين فواد دستمه .شب همگي خوش .

دلم ميخواست زود به خانه بروم و فواد را هم خوشحال کنم .از آرسته وبهرام که به تازگي هم ازدواج کرده بودند، جدا شدم .

با سرعت تا خانه را يک نفس رانندگي کردم .به خانه که رسيدم ساعت از نه گذشته بود .ميدانستم که فواد به شدت روي دير رفتنم حساس است .چهار طبقه را از پله ها بالا رفتم .نفس نفس زنان کليدم را در آوردم .قبل از آن که در را با کليد باز کنم .در از داخل باز شد .

لبخندم با ديدن چهره ي فواد روي صورتم ماسيد .ماتم برد .

بازويم را گرفت ومرا داخل کشيد.

در را محکم بست .

-معلوم هست تا اين موقع کجايي ؟

دهانم را باز کردم تا جواب بدهم .دستش را بالا آورد .ساکت ماندم.به شدت عصبي بود .

-چند بار بگم دوست ندارم دير بياي ؟ ساعت از نه گذشته ميفهمي؟ الآن وقت خونه اومدن نيست ميفهمي ؟ ميخوام وقتي ميام خونه زنم باشه ميفهمي ؟

فريادش باعث شد با ترس چشمم را ببندم .فواد هنوز هم به همان شدت روي تک تک حرکات من حساس بود .بازويم را گرفت و تکانم داد :

-من چه ارزشي برات دارم ؟ من کجاي زندگيتم ؟ کل زندگيت شده کارت .من کجاي زندگيتم .

اشک هايم روي صورتم روان شدند .هميشه وقتي عصباني ميشد در همين حد از کنترل خارج ميشد ومن هيچ کاري از دستم بر نمي آمد.مثل بمب ميشد و چيزي که بيشتر از اين اعصابم را خرد ميکرد اين بود که به فاصله ي چند دقيقه دوباره همان فواد آرام قبل ميشد . هر چند که من حق را به او ميدادم مشکلاتمان هر دويمان را عصبي ورنجور کرده بود.حتي من هم وقتي فواد دير مي آمد گاهي فکر ميکردم که براي هميشه ترکم کرده است .

بي آن که حرفي بزنم آلبوم را از کيفم در آوردم روي سينه اش کوبيدم .به هق هق افتاده بودم .تن لرزانش را بغل گرفتم .زير گوشش گفتم :

-تو همه ي زندگيمي ، همه ي زندگيم .من جز تو کسي رو ندارم فواد .اگر ميخوام به جايي برسم براي خوشحال کردن توئه .پدرم که حاضر شد من رو نداشته باشه ولي درباره ي گذشته حرفي نزنه پس من جز تو کي رو دارم ؟

دست هايش را دورم حلقه کرد .هر دو ميلرزيديم .

-چند بار بايد پيش خودت فکر اشتباه بکني تا بفهمي هيچ وقت ترکت نميکنم ؟ چند بار هان ؟

من که دوستت دارم ...تو که دوستم داري همين بسه فواد .من فقط تو رو ميخوام .حتي اگه تا آخر عمرمون بچه دار نشيم .ميفهمي ؟ تنهات نميذارم .

&&&

من که دوستت دارم ...تو که دوستم داري همين بسه فواد .من فقط تو رو ميخوام .حتي اگه تا آخر عمرمون بچه دار نشيم .ميفهمي ؟ تنهات نميذارم .

-من بهت شک ندارم الهه .عزيزم ببخشيد ! عصبي شدم سرت داد زدم .خيلي منتظرت موندم خانم .ميخواستم سورپرايزت کنم آخه امشب سالگرد ازدواجمونه ...

لبم را گاز گرفتم .واي بر من .به کل فراموشم شده بود .من هم اگر به جاي فواد بودم همين قدر عصباني ميشدم .سرم راعقب کشيدم .با شرمندگي گفتم : 

-معذرت ميخوام عزيزم ...من ...من ...فراموش کرده بودم .

مرا به سمت پذيرايي کشيد و گفت : 

-اشکال نداره ! مساوي شديم ! منم زود قضاوت کردم .

با ديدن کيک کوچک و قلبي شکلي که روي ميز جا خوش کرده بود .دلم گرفت ،چه قدر بي فکر شده بودم اين روزها .بايد خوشحالش ميکردم .غم چشم هاي قهوه اي رنگش انگار غم من بود .دستم را از دستش بيرون کشيدم وگفتم : 

-اينجوري که نميشه بذار من برم حاضر شم .

در چشم هايش برقي درخشيد . مثل هميشه با مهرباني گفت :

-برو ولي زياد منتظرم نذار .

با لبخند غمگيني از او جدا شدم .

از ميان پيراهن هايم که اکثرا هم هديه ي فواد بودند .پيراهن کوتاه پولک دوزي شده ي خاکستري رنگي را بيرون کشيدم وپوشيدم .موهاي رنگ شده ام را باز کردم ودستي ميانشان کشيدم، صورت خسته ام را شستم و با حوصله آرايش کردم.زيبا شده بودم ، اما صورتم نميخنديد همه ي اين کار ها را به خاطر فواد انجام داده بودم و بس .رژ قرمزم را روي لب هايم ماليدم .آن قدر پوست لبم را کنده بودم که زخم شده بود.

بي حوصله از اتاق خارج شدم ولبخند زدم ، هر چند که شايد بيشتر شبيه زهر خند بود .از جا بلند شد و با شوق نگاهم کرد.دستش را به سمتم دراز کرد .آهنگ مورد علاقه ام گذاشته بود .ميدانست چه دوست دارم ، ميدانستم چه دوست دارد . به قيمت هر نفس کنار هم نفس کشيدن ، به قيمت يک عمر کنار هم بودن وبه حرمت يک پيمان پاک کنار هم بوديم.

من از تو راه برگشتي ندارم 

تو از من نبض دنيا رو گرفتي 

نگاهي به دستش انداختم وبعد مردد به چشم هايش خيره شدم .سرش را کج کرد وپر خواهش نگاهم کرد.مثل همه اين دو سال پاهايم لغزيدند ومرا به سمتش کشيدند.

تمام جاده ها را دوره کردم 

تو قبلا رد پاهامو گرفتي 

دوسال بود که کنار هم بوديم .در خوشي وناخوشي ، در سلامتي وبيماري .

فواد دو عدد شمع روي کيک را روشن کرد .دستم را گرفت وفشرد .با لبخند شمع را فوت کرديم. 

من از تو راه برگشتي ندارم 

به سمت تو سرازيرم هميشه 

زندگي را زندگي يادمان داده بود ! تکه اي کيک دردهانم گذاشت .با بغض کيک را فرو دادم و از خودم پرسيدم : آيا ميشود سال ديگر هم کنار هم باشيم ؟ چه حال عجيبي داشتم امشب.

مثل ديوانه ها اشک در چشم هايم حلقه زد .

تو ميدوني اگه از من جدا شي 

منم که سمت تو ميرم هميشه 

چشم هايم را بستم .دست هايش دور کمرم حلقه شدند .

-چي شده عزيزم ؟ 

سکوت کردم .خودش ميدانست .حرف هايمان را زده بوديم .آزمايش ميداديم واگر ايراد از من بود ... بعد از اين همه مدت که فواد را راضي کرده بودم تا آزمايش بدهد ، حالا خودم مدام دلهره داشتم که مبادا ...

مرا محکم به خودش فشرد .

با آهنگ پاهايش را تکان داده و حرکتي رقص وار انجام ميداد .لبش را به گوشم چسباند .مرا محکم به سينه اش فشرد وزمزمه کرد : 

-اين فکر رو از سرت بيرون کن الهه ي من ! من هيچ وقت ازت جدا نميشم .حتي اگه هيچ وقت بچه دار نشيم.باور کن اگرم قبول کردم که آزمايش بديم فقط به خاطر تو بود .نميتونم يه لحظه ناراحتيت رو ببينم. من تا آخرش باهاتم .ميشنوي ؟ تا آخرش ! 

نگاهش کردم و پرسيدم : 

-آخرش کجاست ؟ 

او هم انگار جوابي براي سوالم نداشت .فقط نگاهم کرد .ميدانستم که او کنارم ميماند اما تا کجا ؟ اگر هيچ وقت بچه دار نميشديم .اگر جواب آزمايش ها ميگفتند که ايراد از من است چه ؟ نميتوانستم کنارش بمانم وتباهش کنم شايد او ميتوانست با شخص ديگري ... اما اگر اشکال از او بود ...آيا تنهايم ميگذاشت ؟ دلم ميخواست گوشه اي تنها بشينم و گريه کنم .

حتي تحمل نداشتم فکرش را هم بکنم !

مسير جاده بازه رو بهم اما 

براي دل بريدن از تو ديره 

کسي که رفتنو باور نداره 

اگه مرد سفر باشه نميره 

يک سال بود که ميخواستيم ونميشد .گاهي حتي نگاه ترحم آميز فوژان را حس ميکردم ودلم ميگرفت .پدرم هم که به کل سراغي از من نميگرفت .اگر فواد طلاقم ميداد چه ؟ 

- شايد هيچ مشکلي نداشته باشيم ! ما که آزمايش نداديم .چراالکي خودخوري ميکني خانمم ؟ 

جوابي ندادم .يعني ميشد ؟ ميشد که مشکلي نباشد ؟ زيادي خوشبينانه به نظر ميرسيد .

چانه ام را بالا کشيد ومجبورم کرد نگاهش کنم .

-اصلا ميدوني چيه ؟ زنمي ...عشقمي ...همه جوره پات وايستادم ... مگه مرگ منو ازت جدا کنه ! ميشنوي ؟ فقط مرگ ! 

من از تو راه برگشتي ندارم 

به سمت تو سرازيرم هميشه 

تو ميدوني اگه از من جدا شي 

منم که سمت تو ميرم هميشه 

بوسه ي گرمش روي پيشاني ام انگار مهر تاييدي بود براي حرف هايش .چشم هايم را بستم .نفسم را به شکل آه به بيرون فرستادم .دست هايش را دو طرف گردنم گذاشت .حرکت يک زنجير راروي گردنم حس کردم.چشم هايش را باز کردم .با لبخندم از او تشکر کردم .گردنبند را به گردنم انداخته بود .نگاهم را به آويزش دوختم که دو حرف اول اسم هايمان بود که با يک & به هم وصل شده بودند .

در چشم هايش خيره شدم و گفتم : 

-ازت ممنونم عزيزم .

با تمام عشق و خواستنم لب هايم را روي لب هايش گذاشتم ،حريصانه لب هايش را روي لب هايم فشرد.وقتي مرا بوسيد صورتم خيس شد . چشم هايم را باز نکردم تا مبادا اشکش را ببينم !هر دو از آينده ميترسيديم.

سرش را بين موهايم فرو برد .عادتش بود هميشه وقتي نگران بود ونميخواست چشم هايش را ببينم، همين کار را ميکرد .بين موهايم نفس کشيد .

-من کنارت خوشبختم الهه ميفهمي ؟ با بچه يا بي بچه تو فقط مال مني . من همين جوري هم کنارت خوشبختم.

نفس عميقي کشيدم . سرش را به سينه ام فشردم .موهايش را نوازش کردم وگفتم : 

-منم کنارت خوشبختم !

خدايا ما به کدام مقصد پيش ميرفتيم ؟ ميترسيدم از به مقصد رسيدن ...

***

-الهه جان ؟ پاشو خانمي دير ميشه .

با آن که اصلا خواب نبودم اما ميلي براي بلند شدن نداشتم .دلهره ي بدي تمام وجودم را فرا گرفته بود .چرخيدم .فواد با تعجب به چشم هاي بازم خيره شد ، واکنشي نشان ندادم وبي حرکت به سقف خيره شدم .

کنارم روي تخت نشست .اعتنايي نکردم ، حاضر شده بود و من هنوز از رختخواب جدا نشده بودم .

-ميدونم که استرس داري به خدا منم بهتر از تو نيستم ولي عزيزم مرگ يه بار شيونم يه بار.اين چند وقته خودتو تو آينه ديدي ؟

چانه ام شروع به لرزيدن کرد .بغضم گرفته بود .خودم را بالا کشيدم ونشستم .شانس آوردم که نگاهش با من نبود.دوست نداشتم که همه چيز به هم بخورد .لبم را محکم بين دندان هايم گرفتم وهر طور که بود بغضم را فرو دادم.

نگاهم کرد .با استيصال گفت :

-ميخواي نريم ؟

بي مقدمه به آغوشش خزيدم، مثل بچه ها شده بودم .تمام اين چند روز را بهانه گرفته بودم و حالا هم پاي رفتن نداشتم وچه قدر فواد صبوري ميکرد اين روزها .پناهم ميشد ، حس ميکردم به يک کوه تکيه کرده ام .عطر تنش را نفس کشيدم وزمزمه کردم .

-الآن حاضر ميشم !

و عقب کشيدم .فهميمد که به من خيره شده است اما نگاهش نکردم .مانتويم را روي تاپم پوشيدم و بعد گرمکنم را با شلوار جينم عوض کردم .موهايم را بالاي سرم محکم جمع کردم وشالي روي سرم انداختم .

با آن که مثل مداد رنگي لباس پوشيده بودم ولي اصلا برايم اهميتي نداشت .چادرم را روي سرم انداختم و با صدايي که به زور شنيده ميشد گفتم :

-من حاضرم .

بالاخره تصميم گرفت از جايش بلند شود .بي حرف جلو افتاد ومن هم به دنبالش حرکت کردم .

...

دوباره سوار ماشين شديم .هنوز هم حالم خوب نبود .از صبح تا به حال جز چند جمله ي کوتاه حرف ديگري نزده بودم .

-الهه تمومش کن .

نگاهم را به بيرون دوختم .لحنش عصبي بود .

-به من نگاه کن .

سرم را چرخاندم وبي تفاوت نگاهش کردم.در چشم هايم خيره شد وگفت:

-از الآن تا روزي که جواب اين آزمايش لعنتي بياد نميخوام هيچ حرف وسخني در مورد بچه بشنوم...فهميدي؟

سرم را تکان دادم .نگاهش را از چشم هايم گرفت وماشين را روشن کرد .

****

-الي عزيزم کجايي ؟

سرم را از آشپزخانه بيرون آوردم وگفتم :

-اينجام فواد .

شال گردنش را به جا لباسي آويزان کرد . مجله اي که در دست داشت را نشانم دادو گفت :

-ببين عکستون رو جلده !

زير غذايم را کم کردم وبا ذوق به سمت فواد رفتم .مجله را روي اپن گذاشت .عکس ما پنج نفر به همراه همسرانمان روي جلد بود .خيلي وقت پيش با ما مصاحبه کرده بودند تقريبا يادم رفته بود .

محو عکس شدم .من وفواد ، آرسته وبهرام،امير ونگار وپويان که هم چنان مجرد بود .

اعضاي گروه لباس هاي يک شکلي به تن داشتند .دختر ها مانتوي قرمز وشال مشکي .پسر ها هم پيراهن قرمز و شلوار مشکي .فواد هم پيراهن سفيد و کت چرم مشکي اش را بر تن داشت .دستش روي شانه اي من بود .پويان با اخم جلوتر از همه ايستاده بود ودستش را داخل جيب شلوارش فرو برده بود . آرسته وبهرام کمي عقب تر دو طرف او ايستاده بودند .من و فواد سمت راستش و امير ونگار هم سمت چپش .

تيتر اصلي اين بود :

-يک روز با گروه نوا .

وزيرش با فونت ريز تر نوشته شده بود .گپ وگفت درباره ي آلبومي که اين روزها سر و صداي زيادي به پا کرده به علاوه ي گفتگوي خصوصي با اعضاي گروه .

با ذوق ورق زدم و به صفحه ي مورد نظرم رسيدم.باورم نميشد شش صفحه مصاحبه چاپ کرده بودند .جيغ جيغ کنان گفتم :

-واي فواد عکسمون رو ببين ...خوش تيپ تر از همه خودتي .

دستش را دور کمرم حلقه کردو گونه ام را بوسيد .انگار بعد از مدت ها هر دو بي دغدغه شاد بوديم .در گوشم گفت : 

- که خوش تيپم ديگه ؟ 

ريز خنديدم .مرا چرخاند .کمرم را گرفت وهلم داد تا به اپن تکيه بدهم.دست هايش را دور کمرم حلقه کرد و لب هايش را روي لب هايم گذاشت .مثل همه ي اين دو سال دلم هري ريخت . 

اما حيف که لذتش کوتاه بود و استرس جدايي باز بر دلم چنگ انداخت .قبل از آن که جدا شوم .زنگ در به صدا در آمد .فواد سرش را عقب کشيد .نگاهش را از من دزديد و گفت :

-برم ببينم کيه !

فهميدم که او هم به همان چيزي فکر ميکند که من فکر ميکردم .کليد باز شدن را فشرد وگفت :

-فرياده !

باشه اي گفتم و به اتاقمان رفتم.در فاصله ي بالا آمدن فرياد تاپ ودامنم را با يک تونيک وشلوار جين عوض کردم وشالم را به سر انداختم .فواد تازه در را باز کرده بود که کنارش رفتم .

سلام کردم .داخل آمد و جعبه ي شيريني را به دستم داد .

-سلام زن داداش .با تاخير تبريک بابت موفقيتت !

با ذوق گفتم :

-ممنونم فرياد ! چرا زحمت کشيدي ؟ خوش اومدي .

با هم داخل شديم رو به من گفت :

-خواهش ميکنم زحمتي نبود .

کنار فواد روي مبل ها نشست.

باشه اي گفتم و به اتاقمان رفتم.در فاصله ي بالا آمدن فرياد تاپ ودامنم را با يک تونيک وشلوار جين عوض کردم وشالم را به سر انداختم .فواد تازه در را باز کرده بود که کنارش رفتم .

سلام کردم .داخل آمد و جعبه اي شيريني به دستم داد .

-سلام زن داداش .با تاخير تبريک بابت موفقيتت !

با ذوق گفتم : 

-ممنونم فرياد ! چرا زحمت کشيدي ؟ خوش اومدي .

با هم داخل شديم رو به من گفت : 

-خواهش ميکنم زحمتي نبود .

کنار فواد روي مبل ها نشست.

شيريني ها را داخل ظرفي چيدم وبا چاي به پذيرايي بردم .پرسيدم : 

-چه خبرا ؟ 

شانه اي بالا انداخت وگفت : 

-مثل هميشه .تو خوبي ؟ 

چايش را برداشت .همان طور که به فواد هم تعارف ميکردم گفتم :

-شکر ! خوبم .

از فواد پرسيد : 

-پيش دکتر نرفتيد ؟ 

باز هم همان حس بد به سراغم آمد .دوباره يادم انداخته بودند.سرم را به زير انداختم وچيزي نگفتم .

-نه قراره فردا الهه بره جواب آزمايش ها رو بگيره وببره پيش دکتر .

فرياد ديگر حرفي نزد .سکوت برقرار شد خودم را با چايم سرگرم کردم .

-ديدم تنهايي رو نميتونم تحمل کنم اومدم اينجا .

با لبخند نيم بندي گفتم : 

-کار خوبي کردي ! ما هم تنها بوديم .

زهر خندي زد .نگاهش را به ديوار روبرويش دوخت و با صدايي گرفته گفت : 

-آخر هفته عروسيشه .

من وفواد به هم نگاه کرديم .هر دو ميدانستيم چه کسي را ميگويد .سعي کردم آرامش کنم .

-ولش کن بهش فکر نکن.

به من نگاه کرد و گفت : 

-ميدوني چيه ؟ براش خوشحالم ! به اوني که ميخواست رسيد فقط کاش من رو بازي نميداد .بهش فکر نميکنم الهه براي من تينا خيلي وقته مرده ، فراموش کردم که يک سال نامزدم بوده ، حالا يک ساله که نامزد کس ديگه ايه ...تا چند روز ديگه براي هميشه به عقد يه مرد ديگه در مياد ...

حرفش را ادامه نداد .فواد دستش را روي شانه ي او گذاشت .به مبل تکيه دادم و حرفي نزدم .

فکر کردم ! به همه ي اين دوسالي که گذشته بود .به پيوند ها وجدايي ها .

تينا وفرياد درست بعد از ازدواج ما نامزد کرده بودند.فرياد يک پارچه شوق بود .يک سال بعد تينا نامزدي را بر هم زد وگفت : اخلاق هايشان به هم نميخورد . چند ماه بعد با پسر دايي اش نامزد کرد.فرياد آن روز ها به زانو در آمد .هر چند که بالاخره توانست با خودش کنار بيايد اما همه ي ما به وضوح درد کشيدنش را حس کرده بوديم .

اين اتفاق او را بيشتر به من وفواد نزديک کرد .خيلي شب ها را تا صبح کنار هم مينشستيم وحرف ميزديم .فواد نميگذاشت تنها بماند .برادر مغرورش را خوب ميشناخت .

فوژان و عمو هم خيلي نگرانش بودند .اما او هنوز هم همان فرياد بود .غصه هايش را با کسي تقسيم نميکرد .سر سخت بود .

-الهه حواست کجاست ؟ 

به زمان حال برگشتم .با لبخند گفتم : 

-همين جا !باز هم چاي ميخواين ؟ 

فرياد خنديد وگفت : 

-نه ! پرسيدم اين فصل کنسرت نداريد ؟ 

من هم خنده ام گرفت .

-آهان ! نه فعلا ...شايد براي پاييز يکي داشته باشيم.

-فهميدم ...هر موقع بود خبر بده بليت بگيريم .

-چشم حتما .

فواد مجله را نشانش داد .به بهانه ي سر زدن به غذا آن دو را تنها گذاشتم .

سالاد درست کردم ودر آشپزخانه سنگر گرفتم .نگران بودم .تمام اين مدت خودم را سرگرم کرده بودم تا به اين موضوع فکر نکنم.فردا روز موعود بود .

ترس از فردا و فردا هاي بدون فواد تمام وجودم را پر کرد .حتي فکرش هم وحشتناک بود .

-ميشه صحبت کنيم ؟ 

تکاني خوردم وبه فرياد خيره شدم .نفس عميقي کشيدم وگفتم : 

-البته !

صندلي را عقب کشيد .روبرويم نشست وپرسيد : 

-نگراني نه ؟ 

صادقانه جواب دادم : 

-دارم ميميرم.

با لبخند گفت : 

-شما دو تا چرا اينجوري ميکنيد ؟ هردوتون ديوونه شديد ...فوقش هم مشکلي داشته باشد هزار تا راه هست که ميتونيد امتحان کنيد .

شالم را جلو کشيدم و گفتم : 

-گفتنش آسونه فرياد ...من نميخوام فواد اذيت شه اگر اشکال از من باشه از فواد جدا ميشم اينجوري اون ميتونه با يکي ديگه ...

حرفم را بريد : 

-چرند نگو الهه! شما دو تا يه روز بدون هم دووم نمياريد ! باورم نميشه حتي به جدايي فکر کني ..

قطره اي اشک از چشمم چکيد .خوب حقيقت را بر سرم کوبيده بود !

-فواد آرزوشه پدر شه ! اگر نتونم اون رو به آرزوش برسونم پس بودنم با نبودنم فرقي نداره .

-من آرزومه پدر بچه ي تو باشم الهه .

هر دو برگشتيم وبه فواد خيره شديم .با لبخند تشکر آميزي نگاهش کردم .با لبخند جلو آمد و مرا در آغوش کشيد .فرياد با لبخند محزوني نگاهمان کرد.

&&&

با استرس منتظر ماندم تا نوبتم شود .دو سه نفري هم در مطب نشسته بودند .نگاهم را به حلقه ام دوختم ، اشک مثل همه ي اين چند وقت در چشم هايم بازي بازي ميکرد .

در دل گفتم :

-خدايا ! همه ي عمر اميدم به تو بوده .اميدم رو نا اميد نکن .

-خانم پارسا ؟

تکاني خوردم و رو به منشي گفتم :

-بله ؟

-تشريف ببريد داخل دکتر منتظرن .

تشکر کردم و به سمت در رفتم .بسم الله گفتم ودر را باز کردم .

-سلام .خسته نباشيد !

-سلام عزيزم .بفرماييد .

روي صندلي نشستم وپاکت آزمايش ها را روي ميزش گذاشتم .

با صدايي گرفته گفتم :

-خواسته بوديد اين آزمايش ها رو انجام بديم .

-آهان بله .دفعه ي قبل با همسرت اومده بودي درسته عزيز م ؟

بي حوصله گفتم:

-بله درسته .

پاکت را جلويش کشيد ومشغول بررسي شد .

نا آرام وبي قرار مدام دستم را مشت ميکردم و با استرس در دل صلوات ميفرستادم . هر ثانيه انگار يک عمر ميگذشت .نفس هايم به سختي بالا مي آمدند.

آن قدر لبم را گزيده بودم که طعم خون را به وضوح در دهانم حس ميکردم .

-خوشحالم که ميتونم خبر خوبي بهت بدم.

ناباورانه به دهانش چشم دوختم .

-شما مشکلي براي بچه دار شدن نداريد .بر طبق اين آزمايش ها هر دوتون سالمين.

باورم نميشد .بهت زده به او چشم دوخته بودم .گفتم :

-اما ...ما ...ما خيلي وقته که ميخوايم و نميشه ...

با لبخند جواب داد :

-عزيزم شايد بهتره يه مدتي رو بهم مهلت بديد ...موارد مختلفي تو اين امر ميتونه تاثير داشته باشه .صبر داشته باشيد .

به نشانه ي فهميدن سري تکان دادم وگفتم :

-نميدونيد منو از چه استرسي نجات داديد .هنوز باورم نميشه.

با لبخند گفت :

-پس برو اين خبر رو به همسرتم بده که اونم از استرس نجات پيدا کنه .اميدوارم دفعه ي بعدي که ميبينمت خوش خبر باشي .

بلند شدم .در حالي که لبخند شادي بر لب داشتم با او دست دادم وگفتم :

-منم اميدوارم .پس فعلا خدا نگه دارتون .

-خدا به همراهت .

از مطب خارج شدم و با آرامش نفس کشيدم .بعد از مدت ها انگار اين نفس عميق کشيدن جان تازه اي به من ميبخشيد .

مدت ها بود هر روز من وفواد استرس بود .استرسي که مثل خوره به جانمان افتاده بود .هر لحظه فکر جدايي هر دويمان را آزار داده بود .

سرم به بالا گرفتم به آسمان خيره شدم و زمزمه کردم :

-خدايا شکرت ...شکرت ..شکرت !

با شوق وارد کافي شاپ شدم .به دنبال فواد بين ميزها سر چرخاندم .

پيدايش کردم به سمتش رفتم .مرا ديد با استرس به من خير ه شد .سعي کردم معمولي باشم تا متوجه چيزي نشود .

نشستم .با نگراني نگاهم کرد .کلافه موهايش را در چنگ گرفت وبلافاصله پرسيد : 

-جون به سر شدم .چي شد ؟ 

براي اين که لو ندهم چند ثانيه ساکت ماندم تا فکر کنم چه بگويم .

-الهه ! تو رو به جون هر کي دوست داري بگو .

با اخم گفتم : 

-من رو به جون خودت قسم نده .

دستش را بين دست هايم گرفتم وبا همان اخم گفتم : 

-اشکال از تو نيست ! 

سر جايش خشک شد .با بهت نگاهم کرد .چند لحظه بي حرکت ماند وبعد انگار دوباره زبانش را پيدا کرد .

-مشکل از توئه ؟ 

با شيطنت حرفي نزدم .با لحن دلگرم کننده اي گفت : 

-الي عزيزم ناراحت نباش اصلا مهم نيست .

از ته دلم از اين خوشحال بودم که ميدانستم اين دلگرمي حقيقي است وحتي اگر هم مشکل از من بود فواد رهايم نميکرد .

در چشم هاي قهوه اي اش که هاله اي غم تيره شان کرده بود خيره شدم وگفتم : 

-يه دنيا ممنونم که هميشه دلگرمم ميکني .خدا هم انگار نميخواد ما از هم جدا باشيم ، انگار اونم فقط ما رو کنار هم دوست داره .هيچ کدوممون مشکلي نداريم عزيزم ! ما ميتونيم بچه دار شيم .دکتر گفت بهتره يه مدتي صبر کنيم همين .

چند لحظه مات ومبهوت به من خيره شد .بعد با هيجان خنديد وبرق شادي در چشمهايش در خشيد .

حالش را ميفهميدم .بعد از ماه ها استرس کشيدن وفکر کردن به جدايي اين بهترين خبري بود که ميتوانستيم به هم بدهيم .هيچ کداممان يک ثانيه فکر نکرده بوديم که ممکن است هر دو سالم باشيم.

مثل من در چشم هاي او هم اشک حلقه زده بود.دستم را فشرد .

با لبخند گارسون را صدا زدو مثل هميشه سفارش دوفنجان قهوه و کيک مورد علاقه ام را داد .

بي آن که نگاهش را از من بگيرد ! 

قطره اي اشک از چشمش چکيد روي دست هاي در هم پيچيده مان .زير لب گفت : 

-دوستت دارم !

با لبخند سرم را تکان دادم .

در آرامش قهوه مان را خورديم ...

-الهه ؟ 

-جانم ؟ 

نگاهش را از من دزديد وگفت : 

-من پنهون از تو يه کاري کردم .

چنگال نرسيده به دهانم در هوا معلق ماند ، با استرس به او خيره شدم .

نگاهش را از من دزديد.

با خرده هاي کيک داخل بشقابش بازي کرد.نفس عميقي کشيد وگفت : 

-از مامان در باره ي مادرت پرسيدم .

دهنم همان طور باز ماند .چند لحظه طول کشيد تا دوباره اختيار زبانم را به دست بگيرم .

-چي ؟ !!!! تو ...چطوري ؟ 

با لبخند نگاهم کردو گفت : 

-اونش مهم نيست .من يه چيز هايي دستگيرم شد .

با هيجان پرسيدم: 

-چي ؟!!

آرنج هايش را روي ميز گذاشت وگفت : 

-اون طوري که مامان ميگفت پدربزرگت چند ماه بعد مادرت از دنيا رفته ، ظاهرا سن مادربزگت هم زياد بوده احتمال قوي ديگه اونم زنده نباشه ....

تمام هيجانم فروکش کرد .فواد هم متوجه شده بود به سرعت گفت : 

-ولي غير از اونا يه خاله هم داشتي که سنش خيلي از مادرت کمتر بوده يعني اونجوري که مامان ميگفت الآن سنش نبايد خيلي زياد باشه .

-آدرسي چيزي ازش نداشت؟ 

-نه !

وا رفتم .فواد گفت : 

-ظاهرا بعد از مرگ مادرت عمو با خانواده ي مادرت قطع رابطه کرده .پدربزرگت قبل از فوتش چند باري اومده سراغت ولي عمو نذاشته تو رو ببينن بعد از مرگ اونم خونه رو فروختن و رفتن .

آهي کشيدم وگفتم : 

-هيچي به هيچي ...از هر راهي ميريم به بن بست ميخوريم...انگار من نبايد هيچ وقت در مورد مادرم بفهمم.

دستم را گرفت و فشرد : 

-عزيز دلم اين طوري نيست ...من باز هم ميگردم جوينده يابنده است .

با آن که حتي لبخندم هم رنگي از نا اميدي داشت حرفي نزدم تا او را ناراحت نکنم .

***

فرياد گفت :

-شما دو تا جفتتون لنگه ي هميد پارسال هم هرچي گفتم بيايد بريد يه چکاپ پشت گوش انداختين .

فواد جوابش را داد :

-واي تو ر و خدا بي خيال شو .حال وحوصله داريا .

فرياد با جديت گفت :

-خيلي بي خيالي همه بايد هر چند وقت يه چکاپ انجام بدن .

براي پايان دادن بحث رو به فرياد گفتم :

-باشه حق با توئه حتما انجام ميديم .

به فواد هم اشاره کردم که چيزي نگويد حق با فرياد بود ضرري نداشت .

بلند شدم .ميز شام را چيدم وگفتم :

-بيايد شام .

از جا برخاستند وکنار من آمدند .هر سه کنار هم سر ميز نشستيم .

فواد گفت :

-ما فردا ميريم پيش مامان بابا تو نمياي ؟

فرياد بي آن که نگاهش را بشقاب بگيرد ،گفت :

-نه ! من دو سه روز پيش سر زدم .فردا بيمارستانم .

فواد آهاني گفت وساکت شد .من هم حرفي نزدم باز هم فکرم درگير بود .اين بار اما خوشحال بودم .

-راستي الهه گفته بودي يه دکتر پوست ومو ميخواي .شماره اش را يادم بنداز بهت بدم .

-آهان مرسي ! براي دوستم ميخواستم .

-خواهش ميکنم ...واي من غصه ام گرفته ماه رمضون داره مياد .

فواد گفت :

-آره والا تابستون هم ميشه تو گرما خيلي سخته .

با خنده گفتم :

-او ! شما يه خورده زود غر زدن رو شروع کردين هنوز وسط خرداده کو تا ماه رمضون ..

هر دو به حرف من خنديدند .

*** 

با استرس زير لب آيت الکرسي خواندم وارد شدم .رو به متصدي آزمايشگاه گفتم : 

-سلام وقت به خير پارسا هستم ميخواستم جواب تست بارداريم رو بگيرم .

زن سري تکان دادو مشغول جستجو در بين جواب آزمايش ها شد .با استرس عرق کف دستم را با چادرم پاک کردم .قلبم در دهانم ميتپيد .

به کاغذ چنگ زدم و آن را از دست زن گرفتم .حتي فرصت ندادم تا خودش جواب را بخواند .پاکت را باز کردم قبل از آن که نتيجه را ببينم دعا کردم اين بار ديگر اشتباه نکرده باشم .

چشمم روي کلمه ي Positiveخشک شد .سد اشک هايم شکست .از آخرين باري که به مطب دکتر رفته بودم شش ماه ميگذشت ودو ماه بود که ماهانه ام عقب افتاده بود.برعکس هر بار که با کوچکترين تاخير به شک ميافتادم اين بار اصلا شک هم نکرده بودم .چند بار چشم هايم را باز وبسته کردم تا مطمئن شوم اشتباه نميبينم.زير لب زمزمه کردم : 

-ان الله مع الصابرين .

دستم روي شکمم نشست .براي اولين بار اين حس را تجربه ميکردم .حس داشتن وجودي درون وجود خودم .زمزمه کردم : 

-ممنون که منو از اين نعمتت بي نصيب نذاشتي خداي خوبم !

کمي طول کشيد تا به خودم مسلط شوم وبتوانم از آزمايشگاه خارج شوم.تا خانه راهي نبود .سر راه به شيريني فروشي رفتم وبعد به خانه برگشتم .

دوش گرفتم .موهايم را بافتم وآرايش کردم .مدت ها بود اين قدر به خودم نرسيده بودم .پيراهن زيبايي هم بر تن کردم .براي شام هم سبزي پلو با ماهي که غذاي مورد علاقهي فواد بود را پخته بودم .

ساعت ها پشت هم ميگذشتند ومن بي قرار منتظر فواد نشسته بود م وبه آينده اي که چندان هم دورنبود مي انديشيديم، به روزي که خانه ي ساکتمان پر از سر وصداو شلوغي ميشد .به فرزندي که ميرفت تا ثمره ي عشقمان شود و زندگيمان را پر حرارت تر از قبل کند .

با صداي تليک چرخيدن کليد در قفل ، زنجيره ي افکارم پاره شد .فواد داخل آمد .

در نگاه اول خسته وگرفته به نظر ميرسيد .با شوق به طرفش رفتم .

با خستگي به رويم لبخندي زدو گفت : 

-چه خوشگل کردي خانمي ...خبريه ؟ 

لبخند زدم و گفتم : 

-حالا بيا تو ...شام حاضره .

-خوشگل خانم باز شام نخوردي نشستي منتظر من ؟ چند بار بگم ...

همان طور که به سمت آشپزخانه ميرفتيم ،حرفش را بريدم وگفتم : 

-من چند بار بگم تنهايي غذا از گلوم پايين نميره ؟ بشين .

خنديد به نشانه ي تاسف سرش را به چپ وراست تکان داد.صندلي را عقب کشيد و نشست .

خسته بود .اما مثل هميشه سعي ميگرد خستگي اش را جلوي من بروز ندهد .

شام خورديم .بلند شد و گفت : 

- منو ميبخشي خيلي خسته ام اگه اجازه بدي برم بخوابم ...ممنون از شام خوشمزه ات .مثل هميشه عالي بود.

نگاهش نکردم مبادا با نگاهم خودم را لو بدهم .گفتم : 

-اگه ميشه يه چند دقيقه بشين يه کاري باهات دارم .

با تعجب دوباره نشست .به سرعت ميز را جمع کردم .گفتم : 

-بريم تو پذيرايي بشينيم .

بي حرف بلند شدو دنبالم آمد .روي کاناپه ي کنار ميز عسلي نشستم واو هم کنارم نشست .پرسيد : 

-خانمي اتفاقي افتاده ؟ 

نگاه شادم را به نگاه خسته اش گره زدم وزمزمه کردم : 

-اوهوم يه اتفاق خوب !

چشم هايش پر از سوال بودند .دستش را گرفتم وروي شکمم گذاشتم .انگشت هايم را تک تک بين انگشت هايش انداختم .خيره در چشم هايش زمزمه کردم : 

-خدا ما رو به آرزومون رسونده فوادم! تو داري پدر ميشي .

نگاهش گيج وبهت زده بين چشم ها ودستم در نوسان بود .ميدانستم که بايد چند لحظه براي آناليز حرف هايم به او وقت بدهم او هم مثل من ماتش برده بود .

زبانش بند آمده بود .برگه ي آزمايش را از روي ميز برداشتم وبه دستش دادم.

به خودش آمد .به کاغذ اعتنا نکرد .اشک در چشم هايش حلقه زده بود و خيره به من نگاه ميکرد .

لحظه اي بعد آن چنان مرا به آغوشش ميفشرد که انگار قرار بود يکي شويم . هر چند که ما خيلي وقت بود که يکي شده بوديم .من وتويي نبود .فقط ما بوديم هميشه ي هميشه ما ...من ...فواد و فرزندمان ...

قلب من از صداي تو ، چه عاشقانه کوک شد

تمام پرسه هاي من، کنار تو سلوک شد !!!

دست هايم را به دور هيکل تنومند همسرم حلقه کردم .زير لب خدا را شکر کردم .تنم را به دست بوسه هاي بي امانش سپردم .بعد از اين امتحان سخت وقتش بود که هر دو شادي کنيم .لاله ي گوشم را بوسيد، دهانش را به گوشم چسباند و گفت : 

- تو رو با تمام وجودم ميخوام ...بچه اي رو که از وجود هر دومونه رو ميخوام ...تا دنيا دنياست با هر نفسي که ميکشم ميگم دوستت دارم خانمم...

لب هايش را با شوق بوسيدم و گفتم : 

-تو حتي نميتوني تصور کني من چه قدر دوستت دارم ...تا دم مرگ عاشق...

با بوسه اش لب هايم را به هم دوخت .بي اعتراض تسليمش شدم .

*** 

بعد از مدت ها صبحم را با لبخند شروع کردم .هواي گرم وبهاري از لاي پنجره ي نيمه باز اتاق خوابمان براي خودش به داخل اتاق راه باز ميکرد .چشم هايم را باز کردم .فواد نبود .نگاهي به ساعت روميزي انداختم وبا تعجب دوباره دور و برم را نگاه کردم .

نيم خيز شدم .لباس هايم را به تن کردم وپنجره را بستم . مدام گرمم ميشد. کم کم بايد کولر را راه اندازي ميکرديم.

بعد از يک جستجوي سطحي به اين نتيجه رسيدم که فواد خانه نيست .برايم جالب بود .چون معمولا جمعه ها را کنار هم ميگذرانديم.

دوش گرفتم و يک پيراهن سرمه اي با طرح هاي صورتي از کمدم بيرون آوردم وبه تن کردم .موهايم را باز گذاشتم .

صداي باز وبسته شدن در را شنيدم .کله ام را اتاق بيرون اوردم وبه داخل پذيرايي سرک کشيدم .فواد نان به دست به سمت آشپزخانه ميرفت .با ديدن من گفت : 

-بيدار شدي ؟ 

کاملاز اتاق خارج شدم ونزد او رفتم .همان طور که نان را از دستش ميگرفتم گفتم : 

-آره! واي مرسي نون بربري تازه وخامه ...هوم چه شود .

با صداي بلند به ذوق کردنم خنديد .کليد چاي ساز را زدم تا آب جوش بيايد نان را روي ميز گذاشتم .به سمت يخچال چرخيدم تا وسايل را حاضر کنم .جلوي يخچال ايستاد وراهم را سد کرد .به صندلي اشاره کردو گفت : 

-شما بشين من حاضر ميکنم .

با خنده دستم را به سمت در يخچال دراز کردم وگفتم : 

-بيا کنار خودم حاضر ميکنم ...بهت نمياد اينکارا .

کمرم را گرفت ودستم را که دراز کرده بودم گرفت وروي شانه اش گذاشت .با موهايم بازي کردو گفت : 

-کدوم کارا ؟ خانمم حامله است نبايد زياد کار کنه .

چه قدر حس شيريني بود بعد از اين همه وقت عذاب بداني که وجودي هر چند کوچک در بطنت داري که از وجود عشقت است .موهايم را پشت گوشم زدم و پلاک الله گردنبندش را که هديه خودم بود از زير تي شرتش در اوردم و رويش گذاشتم .با لبخند گفتم : 

-همين کارا ! اين حرفا رو بايد چند ماه ديگه بزني که من مثل توپ گرد شدم .ديگه نميتوني تا يه مدت راحت بغلم کني .

با يک قدم کوتاه فاصله را از بين بردو سرم را به سينه اش گرفت .

-هنوزم باورم نميشه ...خواب نيستم ؟ 

سرم را بالا اوردم ونگاهش کردم .قدش از من بلند تر بود هميشه بايد سرم را بلند ميکردم تا بتوانم در چشم هايش خيره شوم .گردنش را بوسيدم وگفتم : 

-خواب نيستي عزيزم .

سرش را خم کرد تا مرا ببوسد .صداي دينگ چاي ساز بلند شد ومن با خنده از او جدا شدم وگفتم : 

-بچه ام مرد از گشنگي ! 

او هم خنديد حرفي نزد .

کنار هم سر ميز نشستيم .با لذت لقمه گرفتم ، اين روزها گاهي اشتهايم خيلي زياد ميشدو بر عکس گاهي هيچ ميلي به خوردن غذا نداشتم .

-ميگم الي اگر حالش رو داري امروز يه سر بريم پيش مامان اينا بهشون خبر بديم . 

منتظر جواب ماند .وقتي ديد سکوت کرده ام پرسيد : 

-چي شده ؟ 

لقمه اي که گرفته بودم در دستم ماند .با خجالت گفتم : 

-عزيزم اگر ناراحت نميشي ميشه سه ماه اول که تموم شد بعد بهشون خبر بديم ؟ الآن دو ماهه..بعد اگر زبونم لال يه وقت اتفاقي بيافته من خجالت ميکشم جلوي مامان.

با تعجب گفت : 

-آخه چرا ؟ اتفاقي نمي افته !

خواهش مندانه نگاهش کردم وگفتم : 

-ميدونم خيلي دوست داري ولي به خاطر من ...

-با اين که خيلي ذوق داشتم بهشون بگم ولي باشه هر چي تو بخواي .

با شادي لبخند زدم .حرفي نزد .شايد از ته دلش راضي نبود اما يک درس ديگر زندگي همين بود .

هر کداممان گاهي بايد به دل ديگري راه مي آمد .

-به فريادم نگم ؟ 

با تلنگري از افکاترم خارج شدم ..خنده ام گرفت مثل بچه ها شده بود .

-چرا بهش بگو! 

او هم خنديد .لقمه ام را داخل دهانم گذاشتم و دوباره مشغول شدم .

روي بربري خامه ريختم .فواد هم بي مقدمه يک قاشق عسل به روي لقمه ام ريخت .با تعجب به او خيره شدم .با جديت گفت : 

-خب چيه بايد تقويت شي .

پقي زير خنده زدم جوري که او هم خنده اش گرفت .

با لذت دستم را روي شکمم گذاشتم و به فواد خيره شدم.عشق در چشم هايش ميدرخشيد .

-اگه بمونه بايد کارم رو کم کنم ...اگر بمونه 7 ماه ديگه سه نفر ميشيم ..

دستم را گرفت و فشرد .با محبت به من نگاه کرد و گفت : 

-ميمونه عزيز دلم ...ميمونه خانمي .

چشم هايم را با آرامش بستم.قطره اي اشک از کنار چشمم سر خورد .چشم هايم را روي هم فشردم ، دستش روي گونه ام نشست .باسر انگشتش گونه ام را نوازش کرد .

-تموم شد الي ...ما براي داشتن اين کوچولو جنگيديم حالا وقتشه خوشحال باشيم و پيروزيمون رو جشن بگيريم .

دستم را روي دستش گذاشتم وگفتم : 

-من خوشحالم ...اين اشک شوقه .

لبخند زد.لقمه اي گرفت و به دستم داد.

صبحانه که تمام شد ، خودش ميز را جمع کرد .من هم با آرامش روي کاناپه جلوي تلوزيون نشستم .

کنارم نشست .تلوزيون را روي يک کانال که فيلم پخش ميکرد گذاشتم .

-الي ؟

نگاهم را از صفحه ي تلوزيون گرفتم و گفتم :

-جانم ؟

-يه چيزي ازت بخوام نه نميگي ؟

با شک صداي تلوزيون را کم کردم .به سمت او چرخيدم وگفتم :

- چي ؟

-يعني ميگي نه ؟

کلافه شدم :

-نه نميگم حرفت رو بزن فواد .

نگاهش را به حلقه اش دوخت وگفت :

-مامان ميگفت حال بابات خوب نيست ، چند روزه مريضه ...مياي بريم ببينيميش؟

لبم را محکم گزيدم وپرسيدم :

-مريضه ؟ الآن داري بهم ميگي ؟ حالش خوبه ؟

سعي کرد مرا آرام کند .

-عزيزم حالش خوبه .قلبش اذيتش کرده بود که به خير گذشت .من فکر کردم برات مهم نيست .

آهي کشيدم وگفتم :

-معلومه که مهمه! پدرم دلمو شکوند نميخواد منو ببينه درست ولي هنوزم پدرمه ..

گونه ام را بوسيدو گفت :

-پس بعد از ظهر مياي بريم ديدنش ؟

اشک حلقه زده در چشم هايم را با سرسختي پس زدم . ته دلم ميخواست که بروم اما پس غرورم چه ميشد .مثل فواد با حلقه ام بازي کردم وگفتم :

-بهش گفتم اگر برم ديگه برنميگردم ...گفت برو .

-حالا اون ...

ميان حرفش پريدم وبا بغض گفتم :

-نه ! تا وقتي اون نخواد من نميرم ببينمش .

بلند شدم و شتابان خودم را به اتاقمان رساندم .

دلم گرفته بود .دلم خيلي وقت بود که خيلي گرفته بود .هر چه بود او پدرم بود ومن هم دخترش .دلتنگش ميشدم .دوست داشتم او را ببينم اما غرورم نمگيذاشت جلو بروم .

خودش گفته بود برو ...گفته بودم اگر جواب سوال هايم را ندهد ميروم و ديگر برنخواهم گشت و چه بي رحمانه گفته بود : برو !

-ميتونم بيام تو ؟

نفس عميقي کشيدم ومغرورانه بغضم را فرو دادم .

-بياتو فواد .

داخل آمد .نگاهي به من انداخت که روي تخت نشسته و زانوهايم را بغل گرفته بودم .بي حرف کنارم نشست .چند دقيقه در سکوت گذشت نه او حرفي زد نه من چيزي گفتم .بغضم بيشتر وبيشتر شد .

چه قدر گله داشتم از پدرم .اشک هايم بي صدا براي خودشان راه باز کردند.فواد دستش را دور شانه ام حلقه کرد.سرم را روي شانه اش گذاشتم . خيلي چيز ها بود که دلم ميخواست بگويم .

-از وقتي بچه بودم اون همين طوري بود ...به من اهميت نميداد ...پولش رو داشتم و خودش رو نه.سختم بود ..مادربزگم جاي مادرم شده بود يه بچه يتيم بودم که عمو وزن عموش خيلي بهش محبت ميکردن .اون فقط با حساسيت هاش آزارم داد .به رفت وآمد حساس بود .اون بود که باعث شد من خجالتي وگوشه گير بشم .با کسي صميمي نميشدم .ميترسيدم دوستم وقتي بيادو وضع خانواده ام رو ببينه نخواد که با من دوست بمونه يا بهم ترحم کنه . 

حرفي نميزد .همين باعث شد تا راحت تر حرف هايم به زبانم بيايند .حرف هايي که خيلي وقت بود در دلم ريخته بودم .داشتم بغضي را ميشکستم که سال ها در گلويم حبس شده بود .

-اولين بار وقتي از جلوي يه مغازه ي ساز فروشي رد شدم چشمم يه ويولن رو گرفت .ميدونستم بابا مخالفه .مدت ها پولم رو جمع کردم .حتي يادمه اون سال پياده ميومدم وميرفتم تا پولم جمع بشه . مغرور بودم ...بالاخره تونستم بخرمش .فقط تو ميدونستي و خانوم جون .دور از چشم بابا نگهش ميداشتم، آرزوم بود بابا بذاره برم کلاس وياد بگيرم ولي ...

گريه ام شدت بيشتري گرفت ...با دستش موهايم را نوازش کرد .

-وقتي فهميد هم ويولنم رو شکوند هم چند بار جلوي همه زد تو گوشم که چرا همچين کاري کردم..بازم فقط به تو دردم رو گفتم ..تا وقتي تو براي تولدم يکي ديگه خريدي و به عمو گفتي با بابا حرف بزنه ...بعدش قبول کرد برم کلاس ...تو منو بردي ثبت نام کردي ...بابام چه کار کرد ؟ فقط تهديدم کرد که اگه به درسم لطمه بزنه نميذاره ادامه بدم .کنکور قبول شدم .چه قدر خون دل خوردم تا گذاشت ثبت نام کنم . رتبه ي هشت هنر بشي و بابات بگه نميشه بري! بازهم عمو راضيش کرد .

ديگر گريه نميگذاشت ادامه بدهم به هق هق افتادم ...

-اون...وقت ...من ...هنوز...هنوز دوستش دارم ...همه اش به فکرشم ...اون چي ؟ 

فواد بغلم کرد وگفت : 

-عزيزم اونم تو رو دوست داره تو دخترشي...

پوزخندي زدم .با پشت دستم اشک هايم را پاک کردم ...

-اگر دوستم داشت راضي به نديدنم نميشد .

سکوت جوابم بود .کمي هلم داد تا دراز بکشم بالش را زير سرم گذاشت .به آرنجش تکيه داد ، موهايم را از جلوي چشم هايم کنارزد .پيشاني ام را بوسيد وگفت : 

-عزيزم اين حساسيت هات به خاطر بارداريتم هست ...به خودت فشار نيار .به چيزهاي خوب فکرکن ...الآن بايد مراقب خودت و کوچولومون باشي ..آسون به دستش نياورديم که آسون از دستش بديم ، نه ؟ 

با تکان سرم تاييدش کردم .رد اشک هايم را با مهرباني پاک کرد .با بغض نگاهش کردم واز سرم گذشت .اگر يک روز او نباشد من چه کنم ؟ 

فکرش هم ترسناک بود .با طمع دست هايم را دور گردنش حلقه کردم ونگذاشتم از کنارم برود .

***

کيفم را به دست فواد دادم .دکمه هاي مانتويم را باز کردم روي تخت دراز کشيدم .

دکتر سر جايش نشست و فواد هم سمت ديگرم روي صندلي نشست .دستگاه که روي پوست شکمم به حرکت در آمد قلقکم آمد و بي اختيار خنديدم.

لحظه اي سکوت برقرار شد .من و فواد هر دو با هيجان به مانيتور خيره شده بوديم .شکل هاي در هم برهمي ميديدم که برايم نا مفهموم بودند و تلاش ميکردم تصوير فرزندم را پيدا کنم .

-ايناهاش ببين چه قدر ناز و کوچولوئه .

لبم را با هيجان گاز گرفتم وبه شکل پيچان ودرهمي که دکتر با دست نشانم ميداد خيره شدم .فواد هم مثل من سر تا پا چشم شده بود .

انگار با هر نگاهم ميخواستم آن تصوير را بيشتر و بيشتر درک کنم . فواد هم مات و مبهوت به مانيتور نگاه ميکرد. لبخند زيبايي بر لب داشت .

تمام صورتم را لبخند شيريني پر کرد .سرم را به طرف فواد چرخاندم ، او هم به من نگاه کرد .دست هايمان در هم گره خورده بودند .دکتر با خنده گفت : 

-چرا هيچ کدومتون نمي پرسيد جنسيتش چيه ؟ 

فواد بي آن که نگاهش را از من بگيرد گفت : 

-سالم باشه کافيه .همين که داره با اومدنش زندگي من و همسرم رو بهتر از قبل ميکنه برامون کافيه .

با محبت به او نگاه کردم .

-پس فکر کنم بايد براش ست صورتي بخريد ، چون يه خانم کوچولوي ناز 

لنگه ي مامانش تو راهه.

با ذوق خنديدم وگفتم : 

-واي خدا ! 

دکتر به شوخي گفت : 

-چيه نکنه باباش پسر ميخواسته ؟ 

فواد با صداي بلند خنديد وگفت : 

-نه خانم دکتر باباش فقط يه کوچولوي ناز ميخواسته ...چه اصراري داريد ما دعوامون بشه! 

من هم خنديدم .دکتر هم به شوخي فواد خنديد .

-بذار صداي قلبشو بشنوي ديگه قول ميدم دلت براش ضعف بره .

وصدا را زياد کرد .با لذت چشم هايم را بستم وبه صدا گوش دادم...

اين قلب جايي در نزديکي قلب من تپيدن گرفته بود ...قلبي که حاصل عشق قلب هاي ما بود ...

صدا از بين رفت .

-خب ميتوني بلند شي .

براي آخرين بار به تصوير آن توده که حالا برايم پر از معني بود نگاه کردم .صداي قلبش در گوشم تکرار شد .لبخند زدم .به پهلو شدم و نشستم.دکمه هاي مانتويم را بستم .دکتر همان طور که پشت پرده ميرفت تا به سمت ميزش برود گفت : 

-حاضر که شدي بياين که بايد يه سري نکات رو بهتون بگم ؟ 

پشت پرده نا پديد شد.روسري ام را درست کردم وگفتم : 

-دختره ؟ 

چادرم را به دستم داد و با لبخند کجي گفت : 

-ست صورتي ؟ 

خنديدم وگفتم : 

-خب قرمز ميگيريم !

با لبخند خم شدو پيشاني ام را بوسيد .زير لب گفت : 

-خدا کنه يه نوزاد کپلي چشم خاکستري بشه ...خدا کنه وارث چشم هايي بشه که يه عمره چشم دلم رو اسير کرده .

تمام احساسم را به چشم هايم منتقل کردم وفقط با نگاه عاشقانه ام با او حرف زدم .دستم را گرفت وکمک کرد تا بياستم .

...

وارد ماشين شديم .پرسيد : 

-خب کجا برم ؟ 

با خنده گفتم : 

-بريم خونه من براي افطارت يه چيزي درست کنم .

لپم را کشيد و گفت : 

-آخه من دلم مياد تو با اين حالت کار کني ؟ همون سحرمکه غذا ميپزي زياده .با اين حالت تهوعت من انتظاري ندارم خانومم! 

ضبط را روشن کردم وگفتم : 

-من دوست دارم اينکارو بکنم ...خودم که امسال نميتونم روزه بگيرم ...نميشه که تو هر روز غذاي بيرون بخوري.

-ميبرمت خونه ولي نميخوام چيزي درست کني ،امشب افطار خودم نيمرو درست ميکنم ،تو استراحت کن باشه ؟ 

با لبخند گفتم : 

-باشه !

با يک دور فرمان ماشين را از پارک بيرون آوردو صداي آهنگ را زياد کرد.

*** 

با گام هاي ريز از آسانسور خارج شدم .کليد را در قفل چرخاندم و وارد شدم ، کفش هاي کتاني ام را جلوي در از پا کندم وداخل خانه شدم .از همان دم در سلام دادم : 

-سلام به روي ماهت مادر خوش اومدي .

لبخندي زدم وپرسيدم : 

-تنهايي مامان ؟ 

از همان آشپزخانه جواب دا د : 

-اره فواد پيش پات رفت .

روسري ام را از سر برداشتم ...ساق دست هايم را در آوردم وکنار پانچويم روي صندلي ميز ناهار خوري گذاشتم .از وقتي وزنم اضافه شده بود موقتا تا به دنيا آمدن فرزندم چادر را کنار گذاشته بودم ...دو ماه پيش کم مانده بود در اثر گير کردن پايم به لبه ي چادر فرزندم را از دست بدهم.از اين فکر گذشتم ، دلم نميخواست آن روز را به ياد بياورم .

صبح ها چند دقيقه اي پياده روي ميکردم وبعد به خانه برميگشتم.

آرام روي مبل نشستم .فوژان با يک ليوان شربت از آشپزخانه خارج شد .با لبخند گفتم : 

-مرسي مامان، زحمت نکش .

-بخور دخترم قوت بگيري .

شربت خنک را يک نفس سر کشيدم وتشکر کردم ...

به سمت اتاق رفتم وگفتم : 

-هوا داره کم کم سرد ميشه ، برگ هاي درختا هم زرد ...

-پاييز شده ديگه دختر...ببينم امروز حالت خوبه ؟ 

همان طور که وارد اتاق ميشدم جواب دادم : 

-آره خوبم .يه دوش کوتاه بگيرم بهترم ميشم .

--

يک دوش پنج دقيقه اي گرفتم وبيرون آمدن گرمکن آزاد و تونيک طوسي رنگي پوشيدم .گاه وبي گاه ضربه هاي پر انرژي دختر کوچولويم را حس ميکردم .بوي غذا از آشپزخانه منتشر ميشد .هنوز هم نسبت به بوها حساسيت داشتم .از همه بدتر سوزش معده ام بود که درست بعد از قطع شدن حالت تهوعم شروع شده بود .لاي پنجره را کمي باز کردم وروي تخت دراز کشيدم . پلک هايم سنگين شدند.

...

-اي واي چرا پنجره رو باز گذاشتي!!! سرما ميخوري ...الهه؟ ...الهه جان ؟ ...مادر پاشو ديگه خيلي وقته خوابيدي .

با نارضايتي پاهايم را جا به جا کردم خارش ودردشان گاهي خارج از حد تحملم ميشد ..

خواب آلوده پلک هايم را باز کردم .فوژان پنجره را بسته بود .

-من غذا هم براتون پختم .ديگه برم خونه ...

نيم خيز شدم وبا صدايي دورگه گفتم : 

-باشه مامان دستتون درد نکنه به عمو هم سلام منو برسونيد .

-حتما دخترم .مراقب خودت باش ..فکر کنم فوادم ديگه کم کم بياد .

-آره فکر کنم .

-پس خدافظ .

نفس عميقي کشيدم و جوابش را دادم .از اتاق بيرون رفت .يک دقيقه بعد صداي بسته شدن در آپارتمان خبر از رفتن او داد . پاهايم را ماساژ دادم ودوباره دراز کشيدم طبق معمول اين چند وقت کسل وبي حوصله بودم .ترجيح دادم تا آمدن فواد دوباره بخوابم وقتي مي آمد خودش بيدارم ميکرد.

بيدار شدم .همه جا تاريک بود .خواب از سرم پريد .نگاهي به ساعت روميزي شب نماي روي پا تختي انداختم که تنها منبع روشنايي اتاق بود ..نه و سي دقيقه ...تاريکي خانه خبر از نبود فواد ميداد.نگران شدم .به پهلو چرخيدم واز جا برخاستم .با صداي بلند صدايش زدم ...خبري نشد ...دوباره صدازدم ...باز هم سکوت ...ترسيده ونگران سعي کردم از اتاق خارج شوم وبه موبايلم برسم که ميدانستم روي ميز ناهار خوري است ...تاريکي بيش از حد خانه هم مزيد بر علت ترسم شده بود .کورمال کورمال وارد پذيرايي شدم.پايم به پايه ي مبل گير کرد وکم مانده بود بيافتم .دستم را به لبه ي ميز گرفتم واز سقوطم جلو گيري کردم .دستم را روي ميز به چپ وراست حرکت دادم تا بتوانم موبايلم را پيدا کنم .

نا اميد شده بودم که دستم به جسم سفتي خورد ...با خوشحالي گوشي را برداشتم ...شماره ي فواد را روي شماره هاي ضروري ام ذخيره کرده بودم تا در مواقع لزوم بتوانم به سرعت با او تماس بگيرم .

منتظر شدم تا تماس وصل شود .دلم آشوب بود ، دخترمان هم بي قراري ميکرد .به شدت احتياج داشتم کمي آرام شوم ....تک تک بوق ها را شمردم وسعي کردم به همراه بوق ها نفس عميق بکشم . جواب نداد ...با استرس دوباره گرفتم ...

سابقه نداشت فواد بدون اطلاع دير بيايد ، همين مرا ميترساند .دلشوره کم کم داشت امانم را ميبريد ....مشترک مورد نظر در حال حاضر پاسخگو نيست...صداي زن را خفه کردم .

با استرس ودستي لزران شماره ي خانه ي عمو را گرفتم .با دومين بوق صداي مردانه اي در گوشي پيچيد .نفس عميقي کشيدم وگفتم : 

-الو ؟ فرياد ؟ 

لحنش پر از تعجب بود : 

-الهه تويي ؟ حالت خوبه ؟ 

-اره خودمم... خوبم نگران نباش ...زنگ زدم بپرسم فواد اونجاست ؟ 

-نه مگه خونه نيست ؟ قرار بود بره آزمايش ها رو به دکتر نشون بده وبياد خونه .

بيشتر استرس گرفتم .پوست لبم را کندم وگفتم : 

-نه هنوز نيومده موبايلش رو هم جواب نميده ...من خواب بودم بيدار شدم ديدم برقا رفته همه جا تاريکه تو خونه شمع هم ندارم .

-باشه الهه يه نفس عميق بکش .

آن چه گفته بود را انجام دادم .همين که حس ميکردم ميتوانم با او مشکلم را در ميان بگذارم آرامترم کرده بود .

-خب من همين الآن ميام دنبالت .ميتوني با نور گوشيت بري تو اتاق و وسايلتو جمع کني ؟ 

با ترديد گفتم : 

-فکر کنم بتونم .

-من پنج دقيقه ديگه اونجام .

تماس قطع شد .

صفحه ي گوشي را روشن نگه داشتم .جلويم روشن شد.خوب بود که لباس هايم را همين جا گذاشته بودم ...سريع حاضر شدم .به وسيله ي نور گوشي خودم را به اتاقم رساندم ...بعد از کمي جستجو در کمد اولين کيفي که دستم آمد بيرون کشيدم .داروها و ويتامين هايم را از روي پا تختي برداشتم وداخلش گذاشتم .

صداي کوبيده شدن در را شنيدم .با احتياط بلند شدم و در امتداد ديوار به سمت در حرکت کردم .

در حين رفتن دوباره شماره ي فواد را گرفتم .باز هم جواب نداد .به در تکيه دادم و همان طور که کتاني هايم را به پا ميکردم پرسيدم :

-کيه ؟ 

-فريادم. 

در را باز کردم .نور چراغ قوه اي به صورتم خورد .

-حاضري ؟ 

آرام از خانه خارج شدم .کليد ها را به دستش دادم و گفتم : 

-آره .بريم .

در را قفل کرد و حفاظ را بست .

-از فواد خبري نشد ؟ 

با نگراني جواب دادم : 

-نه هر چي زنگ زدم جواب نداد .

-من بهش اس ام اس دادم گفتم که ميبرمت خونه نگران نباش .حتما جايي کار داشته حواسش به موبايلش نيست .

وچراغ قوه را به طرف پله ها گرفت .زير لب جواب دادم : 

-اميدوارم ! 

وبا احتياط پله ها را پايين رفتم .

سوار ماشين شديم .حالم خوب نبود .دلشوره داشتم .سابقه نداشت که بدون اطلاع دير بيايد ، آن هم در اين چند ماه که به خاطر من خيلي زودتر به خانه مي آمد .هميشه صبح ها را کنار فوژان ميگذراندم و بعد از ظهر او به خانه برميگشت .

-الهه حالش خوبه بهت قول ميدم ! 

باز هم زمزمه کردم : 

-اميدوارم .

او هم حرفي نزد .به نظرم نگران بود وفقط نميخواست به روي خودش بياورد .

....

کم کم داشت صبح ميشد .همه نگران دور هم نشسته بوديم .چشم هايم بي قرار ومنتظر به گوشي تلفن خانه دوخته شده بودند.

از طرفي دلشوره واز طرف ديگر کمر درد و پا درد امانم را بريده بود .احتياج داشتم تا دراز بکشم و پاهايم را ماساژ دهم . وکمي هم در سکوت فکر کنم .به بهانه ي نماز خواندن از آن ها جدا شدم وبه اتاق او رفتم .

--- 

-معلوم هست توکجايي ؟ 

-ولم کن فرياد الآن اصلا حوصله ندارم .

-يعني چي ؟ از ديروز تا حالا زن حامله ات رو ول کردي به امون خدا الانم اومدي ازت ميپرسم کجا بودي ميگي حوصله نداري ؟ ميدوني چه حالي شده بود ؟ 

-بعد برات توضيح ميدم الآن دارم از سر درد ميميرم .خواهش ميکنم بي خيال شو..

-خيلي خب بد اخلاق ...آروم برو تو تا نماز صبح بيدار بود تازه خوابش برده .

تازه به خودم آمدم ..فرياد داشت با فواد حرف ميزد ...فواد ...فواد ديشب نيامده بود .

سراسيمه چشم هايم را باز کردم و سريع از جا برخاستم .در با صداي خفيفي باز شد .

نگاهمان به هم افتاد ...خدا را شکر کردم که سالم است ... ديشب بدترين شب عمرم را گذرانده بودم هر لحظه منتظر بودم کسي زنگ بزند وخبر بدي بدهد..

چشم هايش قرمز شده بودند معلوم بود که تا صبح پلک روي هم نگذاشته است .ژوليده وخسته به نظر ميرسيد .

روي پاهايم ايستادم وبه راه افتادم .جلوي در بسته ي اتاق ايستاده بود.روبرويش ايستادم در چشم هايش خيره شدم وبا بغض گفتم : 

-کجا بودي ؟ چرا موبايلت رو جواب نميدادي ؟ 

کلافه موهايش را چنگ زد .نگاهش را از من ربود و گفت : 

-ببخشيد حالم خوب نبود .گوشيم سايلنت بود متوجه اش نشدم .اصلا نفهميدم کي صبح شد ...

چهره اش را در هم کشيد و ادامه داد : 

-ميشه وسايلتو جمع کني بريم ؟ خيلي خسته ام !

سر جايم خشکم زد .دروغ نيست اگر بگويم منتظر بودم بغلم کند يا يه نحوي از دلم در بياورد .

خواستم اعتراض کنم ولي شرايط مناسب نبود .دلخور نگاهم را از او گرفتم وسري تکان دادم .

لباس پوشيدم .خودش کيفم را گرفت .با هم از اتاق خارج شديم .نميدانم چرا کسي اعتراضي نکرد فوژان وفرياد در سکوت بدرقه مان کردند.شايد از قيافه ي در هم من فهميدند که نميخواهم حرفي بزنم .

به محض ورود به سمت اتاق کارش رفت ...در را پشت سرش بست ..

بغض کردم و اشک در چشم هايم حلقه زد .خدا را شکر ميکردم که سالم است ولي اين حرکاتش حسابي ناراحتم کرده بود .

اميد داشتم که در خانه با من حرف بزند ولي اين رفتار به اين معني بود که ميخواهد تنها باشد .

وارد اتاق خوابمان شدم .روي تخت دراز کشيدم و بغض دلتنگي ام را بي صدا شکستم .

*** 

روي مبل نشستم وسعي کردم به در بسته ي اتاق کار او نگاه نکنم .روزها بود که اين در بسته حکم دشمن خوني ام را پيدا کرده بود .دخترم ضربه ي محکمي به شکمم کوبيد ، جوري که تقريبا نفسم گرفت .هفته به هفته احساس ميکردم که ضربه هايش جان بيشتري ميگيرند وچه قدر حس مادري برايم قابل لمس ميشد .سعي ميکردم با مطالعه در مورد وضعيتم ديد بهتري به دست بياورم .

همه چيز خوب بود غير از رفتار هاي فواد .درست از همان شبي که تا صبح نيامده بود، تابه امروز رفتارش به کل تغيير کرده بود .حرفي نميزد، زود ميرفت و دير مي آمد .اين دو هفته را اکثرا کنار فوژان گذرانده بودم وبراي مني که اين روزها دل نازک وزودرنج تر از سابق شده بودم ، تحمل ومدارا با اين رفتار ها چيزي وراي معني کلمه ي سخت بود .فواد همسرم بود ، در سخت ترين لحظات زندگي ام هميشه کنارم مانده بود .حتي وقت هايي که پسش ميزدم ، باز هم بود وهوايم را داشت .شايد حالا نوبت من بود که هوايش را داشته باشم .

ميدانستم که مشکلي دارد ، مشکلي که نميگفت وميدانستم هست .اگر به من نميگفت به چه کسي ميتوانست بگويد ؟ بايد سعي کنم که جو ارامي در خانه برايش بسازم .نگاهم دوباره به در بسته ي اتاق گره خورد .

پشت پيانو ي سفيدمان نشستم .سوغات دوران بارداري ياد گرفتن سومين سازم ، يعني پيانو بود .در عرض اين مدت فواد مرا به استوديو ميبرد وبرميگرداند .نميشد که شغلم را رها کنم .بعد هم منتظر ميماندم تا او کارش تمام شود و به دنبالم بيايد ، پويان هم از اين فرصت استفاده ميکرد وساعتي را به من پيانو درس ميداد .از بچگي از اين ساز خوشم مي آمد ، فواد هم مثل من .قبل از اين هم گيتار ياد گرفته بودم که به مراتب از ويولن آسان تر بود .شکم برآمده ام را لمس کردم وآرام گفتم : 

-شايد بتونيم اينجوري بابا رو خوشحال کنيم ؟ تو موافقي ؟ 

ميدانستم که حرف هايم را ميشنود ومطمئن بودم که ميفهمد.دست هايم را روي کلاويه ها سراندم.

دخترم با تکان پر هيجاني همراهي ام کرد ، نفس عميقي کشيدم وشروع به نواختن کردم .

کنارت چه قدر حال من بهتره 

از اون حالي که اين روزا ميشه داشت 

اگه دنيا هر چي که داشتم گرفت 

ولي دستتو توي دستام گذاشت 

بگو تا کجا ميشه همدست بود 

تو راهي که بيراهه هم پاي ماست 

دوباره نگاهم به در بسته ي اتاق خورد ، دستگيره با صداي کوتاهي باز شد .به چهارچوب در تکيه داد. با طمانينه وبا انرژي بيشتري ادامه دادم.دوباره ادامه دادم : 

با چشمات پر کن نگاه منو 

که يه عمره از وهم خالي تره 

به او نگاه کردم ، لبخند زدم .چه قدر چشم هايش غمگين بودند و حتي سرخ !! 

حقيقي ترين لحظه هامو ببين 

که از آرزو هم خيالي تره 

به سمتم آمد .باز هم نگاهم را به کلاويه ها معطوف کردم .

بگو تا کجا ميشه همدست بود ؟ 

دست هايش دور شانه هايم حلقه شدند، دست از نواختن کشيدم ودست هايم را روي دست هايش گذاشتم .حرفي نزد .ترجيح دادم سکوت کنم .اگر همين آغوش او را هم آرام ميکرد ، قصد نداشتم آن را از او دريغ کنم .

دست هايش را کشيدم تا جلو بيايد .کنار خوردم جا باز کردم .

کنار هم روي چهارپايه ي تشک مخملي پيانو نشستيم.سرش را روي شانه ام گذاشتم وموهايش را نوازش کردم ...چشم هايش را بسته بود...ته دلم لرزيد ..چه اتفاقي داشت ميافتاد .کدام طوفاني قرار بود زندگيمان را به تاراج ببرد ؟ چه چيزي بود که توانسته بود فواد شيطان و پر سر وصداي مرا اين چنين به اين سکوت سرد راضي کند ؟ 

با حس تکان خوردن دخترم ، دست فواد را گرفتم و روي شکمم گذاشتم .ميدانستم که ميتواند حس کند .سرش را کمي از روي شانه ام بلند کرد.نگاهش را دنبال کردم وبه شکمم رسيدم .

دستش را نوازش گونه روي شکم کشيد وزمزمه کرد : 

-ميتونم حسش کنم ! 

از اين که توانسته بودم فکرش را منحرف کنم خوشحال بودم .با لبخند گفتم : 

-بابايي نميخواي براي دخترمون اسم انتخاب کني ؟ ديگه 7 ماهش شده ها ! 

نگاهم کرد انگار بغضش گرفته بود .لب هايش را آن قدر به هم فشرده بود که بي رنگ شده بودند .چشم هايش مثل هميشه برق نميزدند، چيزي شبيه ترس در چشم هاي قهوه ايش سو سو ميزد .

دهان باز کردم تا بپرسم چه شده که حريصانه لب هايش را روي لب هايم گذاشت ولب هايم را به بوسه گرفت .بوسه اي که انگار هزاران حرف داشت .ترس از فردا وفرداها مثل يک پيچک سمي در تمام تنم پيچيد .با چشم هاي باز به اوخيره شده بودم که چشم هايش را روي هم گذاشته بود بي وقفه با همان لب هاي لرزانش مرا ميبوسيد .زير دلم تير کشيد .

قبل از آن که اعتراض کنم وجدا شوم، عقب کشيد .به چشم هايم خيره شد .دستش را روي شکمم گذاشت وزمزمه کرد : 

-فرشته ...قشنگه ؟ 

لبخند کم جاني روي لب هايم نقش بست .منتظر نگاهم کرد .دست سردش را ميان دست هايم گرفتم وگفتم : 

-خيلي ! حرف اول اسم تو حرف آخر اسم من ...فرشته پارسا ..

براي يک ثانيه لبخند زد .لبخندي که نيامده جايش را به همان صورتک غمگين داد .با محبت گفتم : 

-ميدوني که هر مشکلي داشته باشي ميتوني به من بگي .

سري تکان داد .نفس عميقي کشيد واز جا برخاست .باز هم حرفي نزده بود .کلافه شده بودم .

قبل از آن که وارد اتاق شود .ايستاد وبي آن که رويش را برگرداند گفت : 

-نگران من نباش حالم خوبه ...يه کم خسته ام ...وضع کارم خوب نيست خيلي درگيرم ...ميخوام تا قبل به دنيا اومدن فرشته به همه ي کارهام برسم ...فشار روم زياده .

حرف هايش کمي آرامش به وجودم منتقل کرد .ولي چرا پشتش را به من کرده بود وحرف ميزد؟ فواد هيچ وقت نميتوانست در چشم هايم نگاه کند ودروغ بگويد ...

به خودم تشر زدم ...او هم انسان بود وخسته ميشد .چرا هر رفتار کوچکي را براي خودم بيهوده بزرگ ميکردم .

-تو فقط به فکر بچمون باش ، همين .

دوباره وارد اتاق شد و در را بست .غمگين ونگران به در دوباره بسته ي اتاق خيره شدم .

&&& 

در را باز کردم .با لبخند سلام دادم .کيف چرمي اش را به دست ديگرش داد .براي لحظه اي لبخند زدو همان طور که داخل مي آمد ، جواب سلامم را داد .

کت وکيفش را به جا لباسي آويزان کرد و پرسيد : 

-خوبين ؟ 

لبخند زدم .منظورش من ودخترم بوديم .گفتم : 

-خوبيم .بيا بشين ، برم چاي بيارم .

استين لباسم را گرفت وگفت : 

-بشين چاي نميخوام.مگه دکترت نگفته استراحت مطلق ؟ تو مثلا الآن داري استراحت ميکني ؟ 

روي مبل نشستم وگفتم : 

-خب چه کار کنم خسته شدم از بس بي تحرک بودم .

از شکلات خوري روي ميز يک شکلات تلخ برداشت و گفت : 

-نشنيدي ميگن هر که طاووس خواهد ...

لبخند زدم . وگفتم : 

-فرياد باهاش حرف زدي ؟ 

دست هايش را درهم قلاب کرد وبه مبل تکيه داد .

-همه ي آدما گاهي خسته وبي حوصله ميشن الهه !! تو از فواد انتظار نداري اين قدر ساکت وخسته باشه براي همينم رفتارش به نظرت عجيب مياد ، به منم همون حرفا هايي رو زد که به تو زده خيلي هم زود برگشت سر کارش گفت سرش شلوغه .

نگاهم را به تابلوي عکس فواد انداختم که روي ديوار خودنمايي ميکرد .چه قدر اين عکس را دوست داشتم .گفتم : 

-دوست دارم اين حرفتو قبول کنم ولي نميتونم ...يه آدمايي تو زندگيت هستن که تو هر نفسي که ميکشن رو بلدي تعبير کني .اگر حرفي هم نزنن ميتوني حرفشون رو از چشم هاشون بخوني ...فواد سه ساله که همسر منه بهتر از خودم ميشناسمش .حتي وقتي که فکر ميکرديم بچه دار نميشيم و قرار بود جدا بشيم اون اينجوري نبود ...حتي وقتي شبانه روز کار ميکرد تا زندگيمون رو بسازه اين طوري نبود ... شب و روز کار کرد وبه سختي پول در آورد تا به اينجا رسيد وتونست براي خودش کار کنه ، ولي خسته نشد ...اين خستگي نيست ...از چشم هاش ميخونم که يه چيزي آزارش ميده ولي نميگه که اون چيه ...نميگه و من از نگفتنش ميترسم فرياد ...ميترسم ..

قبل از آن که بغضم بشکند حرفم را قطع کردم ودوباره به عکس خيره شدم .

-ميرم براي خودم چاي بيارم تو هم ميخواي ؟ 

چشم هايم را با دست هايم پوشاندم و جواب دادم : 

-نه ممنون.

وارد آشپزخانه شد.از همان جا شروع به صحبت کرد : 

-ميدونم که نگراني ولي نبايد باشي ..فقط به بچتون فکر کن الهه ...اين ناراحتي ها ، اين اعصاب خراب همه روي بچه ات تاثير ميذاره .يه کم بيشتر به فکر خودت باش. 

او به حرف زدن ادامه ميداد ولي اين من بودم که ديگر گوش نميدادم .چه اتفاقي داشت مي افتاد؟

*** 

روزنامه را ورق زد .سرم را روي پيانو گذاشتم وبه او خيره شدم .چه قدر در اين حالت مرا به ياد پدرم مي انداخت .

بي حوصله با کلاويه ها بازي کردم، ذهنم خسته بود از ان همه کشمکش دروني .صداي دينگ ودانگ هاي نا منظم وبي قاعده سکوت خانه را برهم زد .گاهي هم صداي چخ چخ روزنامه با آن مخلوط ميشد.

-الهه عزيزم ؟ 

بي آن که سرم را بلند کنم جواب دادم : 

-هوم ؟ 

پاهايش کنارم توقف شدند : 

-چي شده خانمم ؟ نبينم بغض کردي ؟ 

در دلم پوزخندي زدم .نديده بود که چند وقت است بغض رهايم نميکند ؟ 

اشک هايم روي سطح سفيد پيانو ميريختند ، با صداي لرزان گفتم : 

-پس بالاخره منو يادت افتاد ؟فواد تو چته ؟ دارم ديوونه ميشم بس که به رفتارهاي عجيبت فکر کردم ...خسته شدم از اينکه هر روز وقتي برگشتي بري تو اتاقت و من به در بسته ي اون خراب شده نگاه کنم .

دست هايش را زير سرم گذاشت وبلندم کرد .خواست بغلم کند ، دلگير وناراحت خودم را عقب کشيدم با لبخند به زور مرا به آغوشش گرفت .

چه قدر دلم تنگ شده بود براي اين آغوش واين عطر ...سرم را به سينه اش فشردم .باز هم سکوت سنگيني ميکرد .کم کم اين سکوت داشت راه نفسم را ميبست.

خودم را عقب کشيدم .دستم را روي صورتش گذاشتم وگفتم : 

- خودتو تو آينه ديدي ؟ ديدي چه قدر لاغر شدي ورنگ و روت پريده ؟ به خدا نميدونم غصه ي چي رو بخورم ..

باز هم سکوت جوابم بود ..درد در شکمم پيچيد ، سعي کردم بغضم را فرو دهم و نفس هاي عميق بکشم ، اما نميتوانستم .

ناله ي کوتاهي از دهانم خارج شد .فواد سريعا متوجه شد دست هايش را روي شانه هايم گذاشت و با نگراني نگاهم کرد .چشم هايم را بستم ، با تلاش نفس کشيدم ودر دلم شمردم ومنتظر شدم .

از صبح اين بار چندم بود .فواد نميدانست ولي حتي به دکتر هم زنگ زده بودم و گفته بود ممکن است امشب بدتر شوم واگر اين اتفاق افتاد به بيمارستان بروم .

-الهه ؟ 

دستم را بالا بردم وبه اين وسيله به او فهماندم که نگرانم نباشد .حالم بهتر بود .

-عزيزم ببخشيد...اين قدر غرق مشکل خودم شدم که به کل حواسم از تو پرت شد .ولي قول ميدم 

اين چند وقتي که مونده رو کنارت باشم .

با همان صورت درهم وبا همان بغض فقط نگاهش کردم .

-قول ميدم !باور کن .

به زور لبخند زدم .مشکلش چه بود که نميگفت ؟ چرا نميفهميد که اين نگفتنش مرا هم درمانده کرده ؟ 

-کارام رو هماهنگ کردم که تو اين چند وقت راحت باشيم ..فکر ميکني من ميتونم غصه رو تو چشمات ببينم خانوم خوشگلم ؟ 

نميتوانست ببيند ؟ خنده ام به زهر خند شباهت بيشتري داشت .حرفي نزدم .فواد اگر فواد هميشگي بود ميفهميد که نگران چه هستم .دست هايم را گرفت و لبخند زد .

خواستم اعتراض کنم که درد ديگري نفسم را بريد .تکان خوردن شديد بچه وفشاري که به کمرم مي امد را به وضوح حس کردم .تمام عضلاتم منقبض شدند .ناخود آگاه ناخن هايم را در دست هاي فواد فرو بردم .

-الي عزيزم ؟ خوبي؟ 

جواب صادقانه ي سوالش نه بود .منتظر شدم ولي درد کمتر نشد .ناي نفس کشيدن هم نداشتم ...دلشوره به جانم افتاد .قبل از آن که دردم بيشتر شود گفتم : 

-فواد بدو لباسام رو بيار ..بدو...

با نگراني پرسيد : 

-زود نيست ؟ 

با صداي بلند گفتم : 

-نميدونم فقط بدو .

به دو به سمت اتاق رفت .به دقيقه نکشيد که برگشت .کمکم کرد تا حاضر شوم .حدسم درست بود دردم لحظه به لحظه بيشتر اوج ميگرفت .دستم را روي شکمم گذاشتم وگفتم : 

-ساک بچه رو...

-برداشتم .

خم شدو دست هايش را زير زانوانم گذاشت .ناله کردم : 

-سنگينم ! 

-هيش..هيچي نگو.

بي رمق تسليم آغوشش شدم .

***

برخورد جسم گرمي را با گونه ام حس کردم .گرمايي که بي نهايت آشنا بود .با حس افتادن يک قطره آب روي گونه ام ، بي رمق چشم هايم را باز کردم .

بعد از چند بار پلک زدن ، تصوير فواد پيش چشم هايم واضح و واضح تر شد .با هول دستش را به چشم هايش کشيد .

گيج ومنگ نگاهش کردم .گيج تر آن بودم که بفهمم چرا چشم هايش را پاک کرده ويا چرا صدايش گرفته است .

-خانومم حالت خوبه ؟ 

نگاهم با استرس روي شکم خالي ام ثابت شد .خسته وبي حال زمزمه کردم: 

-خوبم .دخترمون کجاست ؟ 

وياد کودک کوچکي افتادم که درست چند ثانيه قبل از ، از حال رفتنم ديده بودم .

با پشت دستش گونه ام را نوازش کردو گفت : 

-نگران نباش .الآن ميارنش .

روي صورتم خم شد، پيشاني ام را بوسيد وبا شعف گفت : 

-چسم هاش خاکستريه !

لبخند پر از آرامشي روي لب هايم نقش بست .هماني شده بود که او ميخواست ، يک دختر چشم خاکستري .بي رمق تر از آن بودم که حرف بزنم .سکوت اتاق با ورود پرستاري که فرشته را اورده بود شکسته شد .

فواد مژدگاني دادو بچه را بغل گرفت .نگاهش پر از درخشش بود .دست هايم را دراز کردم ومنتظر شدم تا بچه را بغلم بدهد .تمام وجودم را عشق به آن موجود کوچک وخواستني پر کرده بود .موجودي که خيلي وقت بود با وجودم عجين شده بود .

با احتياط او را در بغلم جا به جا کردم .کودک پتو پيچ شده ي چاق و کوچکي که با ناتواني دست وپا ميزد ومشت هاي گره کرده ي کوچکش را برايم تکان ميداد. 

لبخند عميقي روي لب هايم نشست .کمي خم شدم و صورت داغ وسرخش را با تمام حس مادري ام ، بوسيدم .

يقه ي لباسم را در چنگش گرفت و سرش را به سينه ام ماليد .فواد کنارمان روي تخت نشست و گفت : 

-نگاش کن ...انگار ميشناستت .

خنديدم وگفتم : 

-منم ميشناسمش .

دستم را لا به لاي موهاي کرکي شکل خرمايي رنگش کشيدم که مشابه موهاي فواد بود .با لحن بچگانه اي زمزمه کردم : 

-منم تو رو يادم مياد فرشته ي مامان...دختر نازم .

فواد هم خم شد و صورتش را بوسيد .با لبخند گفت :

-فرشته !

من هم لبخند زدم .دستم را گرفت .دستبند خوش تراشي را از جعبه ي مخمل بيرون آوردو به دستم بست .دستم را بوسيد وگفت : 

-يه دنيا ممنونتم !...تمام خوشي ها ولذت هاي اين دنيا رو کنار تو تجربه کردم .تا آخرين نفسي که ميکشم عاشقت ميمونم.

با اعتراض گفتم : 

-فواد !

با خنده به دخترمان خيره شدو گفت : 

-خب چيه؟ مرگم بخشي از زندگيه .

حرفي نزدم دوست نداشتم روز شيرينمان را خراب کنم پس، بحث را عوض کردم .

-ببين لباش مثل لباي تو قلوه ايه !

سرش را روي شانه ام گذاشت وگفت : 

-من عاشق همين شيطنت هاتم خانومي ..مامان کوچولوي تو بغلي خودمي.

سرم را به طرفش چرخاندم وبا محبت گونه اش را بوسيدم .صداي گريه فرشته باعث شد خلسه برهم بخورد .فواد با لحني معترض گفت :

-ببين نيومده ميخواد جا منو بگيره ..

من که نگران شده بودم با استرس گفتم : 

-واي ! چرا گريه ميکنه .

خنديدو با ارامش گفت : 

-خب خانوم گرسنشه ديگه نميبيني چه جوري به يقه ات چنگ ميزنه .

با محبت به دخترم خيره شدم .سخت به دستش آورده بودم اما ارزشش را داشت .

*** 

خانه شلوغ شده بود .لبخند براي لحظه اي از لب هاي حاضرين دور نميشد .فرشته از اول مهماني بغل فرياد مانده بودو ظاهرا هم هيچ اعتراضي نداشت .من هم که حتي لحظه اي نتوانسته بودم بنشينم واستراحت کنم .فواد گفت : 

-الهه عزيزم بيا يه کم بشين .

ظرف بستني را جلوي او گذاشتم ونشستم .فرياد گونه ي فرشته را بوسيد وگفت : 

-اخه تو چه قدر خوشمزه اي خوشگل عمو .

من با خنده به فواد گفتم : 

-ببين نيومده چه دلي از فرياد برده !

فواد هم با سر تاييدم کرد ورو به فوژان گفت : 

-مامان ديگه بايد دست اين آقاي دکترو يه جا بند کني .

فرياد اخم کرد ورو به فواد چشم غره رفت .قبل از آن که حرفي بزند ، صداي زنگ باعث شد همه با تعجب سر برگردانيم .با تعجب از فواد پرسيدم : 

-کسي رو دعوت کردي ؟ 

فواد بي آن که حرفي بزند ،به سمت آيفون رفت .

همه به او خيره شده بوديم .

-بله ؟ 

سکوت سنگيني ميکرد ...

-بفرماييد !

وقتي کليد را فشرد ، با تعجب به او خيره شدم .نگاهش را به من دوخت و با مکث گفت : 

-باباته !!! 

لبخندم جمع شد .حالا همه به من خيره شده بودند .نفسم را به زور بيرون فرستادم .بلند شدم تا به اتاقم بروم .دستي مچم را گرفت ، با استيصال به دست قدرتمند عمو خيره شده بودم که مچم ر ا چسبيده بود .در چشم هايم خيره شد وگفت : 

-حالا که اون يه قدم جلو اومده تو نبايد عقب بکشي .

بي آن که حرفي بزنم .نگاه هاي بقيه را جستجو کردم تا شايد کسي به نفع من حرفي بزند .ثانيه ها کند وپر استرس ميگذشتند .در توسط فواد باز شد .بوي عطر آشنايي مثل نسيم در خانه پيچيد وقلبم را به تپش انداخت .نگاهم به در چوبي خانه دوخته شد .

لحظاتي گذشتند .انگار صداي تيک و تاک عقربه هاي ساعت در سرم ميپيچيد .نگاهم به نگاه بي نهايت آشنايي گره خورد .نگاهي که کمي خيس بود .

-نمياي استقبال پدرت ؟ 

لبم را گزيدم وبه او خيره شدم .پاهايم را به زور حرکت دادم .مگر نه اين که مدت ها بود دلم ميخواست او پا پيش بگذارد ؟ پاهايم ياري ام نميکردند .او بود که فاصله را با چند گام بلند طي کرد ومرا در آغوش کشيد .مات ومبهوت سرم را به سينه اش تکيه دادم وبه صداي قلبش گوش دادم .لبخند نزدم اما تپش قلبم را هم پنهان نکردم .با آن که هنوز هم دلخور بودم با آن که هنوز هم خودم را محق ميدانستم اما او پدرم بود !

حس هاي زيادي برايم تداعي شدند ..خاطره هاي زيادي برايم زنده شدند...ياد وقت هايي که زمين ميخوردم و او دستم را ميگرفت وبلندم ميکرد ...ياد همه ي خاطرات خوبي که هر چند کم ، کنار هم داشتيم .

حس تمام وقت هايي که دلم هواي مادرم را ميکرد و او برايم هم مادر ميشد وهم پدر ...

با بغض صدايش زدم : 

-بابا ! 

همين يک کلمه ي من ، انگار سد سکوت را شکست .همه با لبخند به ما خيره شده بودند .مرا عقب کشيد و به صورتم خيره شد .به اشک هايش خيره شدم .اشک هايي که براي اولين بار بود روي صورتش ميديدم .با آن که دلخور بودم اما نميتوانستم اشک هايش را ببينم .رد اشک هايش را پاک کردم . جوري که فقط من بشنوم، زمزمه کرد : 

دلم برات تنگ شده بود !

واين اولين بار بود که ميگفت ! قدردان به فواد خيره شدم .ميدانستم که کار اوست .با لبخند به من نگاه کردو دور از چشم جمع به من چشمک زد .من هم با لبخند سرم را برايش تکان دادم .پدرم پاکتي را کف دستم گذاشت .فواد فرشته را به آغوشش داد.او هم با غرور لبخندي زد وگفت : 

-شبيه الهه است !

با لبخند او را تاييد کرد .دور هم نشستيم .عمو رو به پدرم گفت : 

-منتظر بوديم که بياي ودر گوشش اذان بگي !

به عمو خيره شدم .پس همه ميدانستند و به روي من نياورده بودند .کار فواد بود ، ته دلم از او ممنون بودم .

پدرم فرشته را در آغوشش جا به جا کرد و با لحني که به شدت بوي آرامش ميداد ، آن جمله هاي آرامش بخش را در گوشش زمزمه کرد .

*** 

خستگي از سر رويم مي باريد .به معناي واقعي کلمه خسته بودم .ضربه هاي آرامي به پشت فرشته زدم تا بخوابد ولي خبري نبود .چند ساعت بود که داشتم راه ميرفتم وسعي ميکردم او را بخوابانم ولي ظاهرا قصد خوابيدن نداشت .

سير بود ، جايش تميز بود و دلش هم درد نميکرد .انگار فقط نميخواست بخوابد .

تا وقتي بغلم بود ساکت به لوستر خيره ميشد و مي خنديد ولي به محض اين که داخل کريرش ميگذاشتمش جيغ ميزد .

فواد چند ساعت قبل رفته بود تا بخوابد .طبق معمول اين چند وقت خسته وبي حوصله بود .زير چشم هايش کمي گود رفته بود و به جرات ميتوانستم قسم بخورم که وزن کم کرده .هر چند که خيلي هم کار نميکرد اما خستگي از سر و رويش مي باريد واحساس ميکردم رنگ پريده شده است .گاهي نفسش ميگرفت و... و همه ي اين ها دلايل بي حوصلگي اين روز هاي من بودند .ميگفت که دکتر رفته ولي نميتوانستم باور کنم که دکتر اين حال و روز را ديده باشد و کاري انجام نداده باشد ...

نق نق فرشته در آمد .بي حوصله تکانش دادم تا بخوابد .با ديدن چشم هاي خواب آلودش اميدوار شدم وبه راه رفتن ادامه دادم .. 

يک ربع بعد از تکان نخوردنش فهميدم که خوابش برده است .با گام هايي آهسته به اتاقمان رفتم .

خم شدم و او را داخل تخت کوچکش گذاشتم .پلک هايم از شدت خستگي باز نميشدند .

اهسته لباس عوض کردم وپتوي سمت خودم را کنار زدم .

پاهاي خسته ام را زير پتو گذاشتم چه حس لذت بخشي داشتم .

با لبخند خم شدم و پيشاني فواد را بوسيدم ...جا خوردم چه قدر داغ بود .با شتاب بلند شدم ودستم را روي پيشاني اش گذاشتم ، به شدت تبش بالا بود .

سريع لگني آب آوردم و پاهايش را داخلش گذاشتم .لرزيد ولي چشم هايش را باز نکرد .صدايش زدم ، به جاي جواب دادن ناله کرد.با استرس صدايش زدم ولي جوابي نشنيدم .

ترسيدم به نظرم تبش حتي کمي هم پايين نيامده بود .به جاي اين که پيشاني او خنک شود ، دستمال داغ داغ شده بود .

دست پاچه گوشي اش را ار روي پا تختي قاپيدم و طرح قفلش را با دستي لرزان کشيدم .شماره ي فرياد را از روي ليست تماس ها برداشتم وبي توجه به ساعت گرفتم .

خواب آلوده جواب داد : 

-چته نصف شبي؟ تو نخوابيدي هنوز ؟ 

با استرس شروع به صحبت کردم : 

-الهه ام فرياد ! ببخشيد بيدارت کردم .

-نه من شيفتم .بيدار بودم ولي خيلي خوابم مياد ...

حرفش را بريدم : 

-فواد تب کرده ..هر کاري ميکنم هم تبش پايين نمياد ، نميدونم بايد چه کار کنم !

جدي شد : 

-ميتوني بياريش اينجا ؟ 

-آخه فرشته خوابه بعدم فواد خيلي سنگينه نميتونم تکونش بدم .

-ميام دنبالتون ..حاضر شو ..

گوشي را روي تخت انداختم وسراسيمه لباسم را پوشيدم .با احتياط جوري که فرشته بيدار نشود ، او را داخل کريرش گذاشتم وساک لوازمش را هم حاضر کردم ..بخش سخت کار عوض کردن لباس هاي فواد بود .

وقتي بالاخره دکمه ي شلوارش را هم بستم به هن هن افتاده بودم ..تبش هم همچنان بالا بود وناله ميکرد.

زنگ موبايل فواد که بلند شد قبل از آن که فرشته از خواب بپرد ، رد تماس دادم . وبه سمت در دويدم .

در را باز کردم ومنتظر شدم تا آسانسور بالا بيايد .در آسانسور با صداي آهنگ باز شد .فرياد بيرون آمد و بلافاصله پرسيد : 

-تبش پايين نيومد ؟ 

به نشانه ي مخالفت سر تکان دادم .به دنبال هم وارد اتاق شديم .بالاي سر فواد نشست .مچش را در دست گرفت تا نبضش را بگيرد .چيزي در سرم نبض ميزد .قلبم انگار داخل دهانم ميتپيد .بي دليل دلشوره داشتم .بلند شد وبا صدايي آهسته گفت : 

-فرشته رو بردار بيا ...بايد ببريمش پيش دکترش ؟ 

حرفش را در ذهنم تکرار کردم واز خودم پرسيدم : دکترش ؟ .با تعجب پرسيدم : 

-چرا خودت براش نسخه نمينويسي ؟ 

فواد را از جا کند و وگفت : 

-تخصص من نيست .بدو الهه .

کرير فرشته را گرفتم .فرياد هم فواد را کشان کشان بيرون برد .من هم به دنبالشان حرکت کردم .

اشاره کرد که اول من داخل بروم .بي حرف وارد اتاق شدم .زير لب آهسته صلوات فرستادم.پشت سر من وارد اتاق شد و در را بست .نگاهم به موهاي جو گندمي اش افتادو از ذهنم گذشت که سنش خيلي هم زياد نيست .شايد کمي بزرگتر از فرياد .

روبرويم روي صندلي نشست ودست هايش را در هم قلاب کرد .سرم را پايين انداختم تا او نبيند که از شدت استرس لبم را تکه تکه کرده ام .

-شما از بيماري همسرتون خبر نداشتيد درسته ؟

سرم به دوران افتاد ...ميدانستم ...ميدانستم که مشکلي دارد ...ميدانستم قلبم اشتباه نميکند ..لب هايم به خون ريزي افتاده بودند .به زور لب گشودم وگفتم :

-بيماري ؟

نگاهش از روي لب خون آلودم گذشت ، نفس عميقي کشيدو گفت :

-بله ! همسرتون چند ماهه که از بيماريش با خبره .

قلبم تير کشيد ...واقعيت بي پرده وصريح مثل يک پتک بر سرم کوبيده شد ...من فهميده بودم مشکلي هست و چه قدر احمقانه افکارم را پس زده بودم ...حالا دليل همه ي کارهايش را ميفهميدم .دليل فاصله گرفتن هايش ..آشتي دادن من وپدرم ...

-خانم حالتون خوبه ؟

چانه ام از شدت بغض ميلرزيد .احساس ميکردم که نفسم به درستي بالا نمي آيد ، ولي بايد ميپرسيدم ...بايد ..لب هاي به هم دوخته شده ام را گشودم و پرسيدم :

--بيماريش چيه ؟

با استيصال نگاهش را به من دوخت .انگار مردد بود که بگويد يا نه .ميدانستم که قيافه ام به شدت حال خرابم را نشان ميدهد .ترديد را در چشم هايش خواندم...زمزمه کردم :

-اين حق منه که بدونم ...اگر همسرم منو در جريان گذاشته بود الآن اين قدر شوکه نميشدم ..

نگاهش را به ميز دوخت وگفت :

-لوسمي لنفوئيدي مذمن .

گيج ودرمانده تر از آن بودم که به معني آن کلمه ها فکر کنم ، پس منتظر شدم تا ادامه بدهد.

-شايع ترين نوع سرطان خون بزرگسالان .

با شنيدن هر کلمه اي که از دهانش خارج ميشد ، بغض بيشتر وبيشتر به گلويم چنگ ميزد .جمله اش که کامل شد ، اشک بي مقدمه روي گونه هايم سر خورد .غروري نمانده بود که بخواهد بشکند .يک دستمال کاغذي کشيد و جلويم گرفت .لجبازانه با آستين چادرم اشک هايم را پاک کردم .

-متاسفم که مجبور شدم اين خبرو بهتون بدم.

فقط سرم را تکان دادم.در آن لحظه فکرم فقط حول وحوش زندگي ام وآينده مان ميگذشت ....با اميدواري پرسيدم :

-درمان ميشه ؟

-خب ...قطعي نميتونم جوابي بدم ..ولي اين طوري هم نيست که درمان نشه ..راه هاي زيادي هست و بيماري فواد تو مرحله اي هست که بشه اميدوار بود .

کورسوي اميدي ته دلم روشن شد .نقش لبخند مهربانش پيش چشم هايم گسترده شد .فهيمده بود...هرروز لاغر تر ورنگ پريده تر شده و همه ي رنج و دردها را تنهايي تحمل کرده بود اما به من نگفته بود مبادا اذيت شوم ؟

-شما بايد کنارش باشيد تا بتونه مبارزه کنه ...

اشک هايم بند نمي آمدند .من به فواد معتاد بودم .با هر نفسم او را ميپرستيدم حتي نميتوانستم يک لحظه به نبودنش فکر کنم ...مني که اين قدر به او نزديک بودم چگونه نفهميده بودم ؟ حالت هايش را ديده بودم وهيچ نگفته بودم ؟ چه طور نفهميدم که از همان روزي که آزمايش ها را نزد دکتر برده رفتارش تغيير کرده ..وچه قدر کور بودم ...

-من قبلا بهش گفته بودم که خانواده اش رو در جريان بذاره ولي زير بار نرفت ...به فرياد هم خودم تازه گفتم و اونم به پدرو مادرش گفت قرار بود به شما هم بگه که امشب اين طوري شد ...

بي توجه به او در افکار خودم غرق شده بودم وگريه ميکردم .بلند شد و گفت :

-تنهاتون ميذارم .

در اتاق به آرامي بسته شد .با بهت به اتاق خالي دکتر خيره شدم .آمده بود وحرفش را زده ورفته بود ؟

انگار راه گلويم بسته شده بود .به حالت خفگي افتادم ...بالاخره بغضم ترکيد ...تجربه ي خيلي بدي بود ...خيلي بد ...اين که حس کني تمام خوشبختي و عشقت که ذره ذره وبا سختي ساخته اي در يک شب ؟ نه در يک ثانيه به فنا برود ...

حرف هاي آن مرد مکررا در سرم تکرار ميشد .برايم مهم نبود کسي صداي گريه ام را بشنود..

انگار داشتم کابوس ميديدم...منتظر بودم فواد تکانم بدهد و براي نمازصبح بيدارم کند ومن فکر کنم که صبح بوده و خوابم تعبير ندارد...من گريه کنم و او مرا در آغوش بگيرد وآرامم کند ...احساس بي پناهي کردم ...انگار حس کردم که تکيه گاهم ديگر نميتواند تکيه گاهم بماند ...

واي فرشته ...واي اگر بخواهم دخترم را به تنهايي بزرگ کنم ؟

آن قدر بند چادرم را در دستم فشرده بودم که خون به دستم نميرسيد .تصويري که از آينده در سرم نقش بسته بود به هيچ وجه ديدني و خواستني نبود ..زندگي بي فواد را نميخواستم ...حتي يک لحظه ...

کم کم بي حال شدم ...

*** 

- بيا اينو بخور !

صدا آشنا بود ، اما درگير تر از آن بودم که فکر کنم چه کسي است .

من ، فواد ، فرشته ...ما ! ..قرار بود چه بر سرمان بيايد ؟ سرنوشت چه چيزي را برايمان رقم زده بود ؟

-الهه به من نگاه کن ؟

وقتي مرا به نام خواند ، تازه صداي فرياد را شناختم .به توجه به اشک ريختن ادامه دادم .

بر سرم فرياد کشيد :

-بهت ميگم به من نگاه کن !

متعجب به او خيره شدم .بازويم را گرفت و تکانم داد :

-الآن نه ! ميفهمي ؟ الآن وقتش نيست ...برادر من ...برادري که براي من عزيزترينه به تو احتياج داره ..اين دفه بايد تو تکيه گاهش باشي ميفهمي ؟

او داد ميزدو من در چشم هايش خيره مانده بودم .اشک در چشم هايش حلقه زده بودو خيلي خوب ميدانستم فقط غرورش مانع ريختن اشک هايش ميشود .اين بار لحنش ملتمسانه بود :

-اگر تو نا اميد بشي اونم نا اميد ميشه ! تو همه ي اميدشي ...همه ي اميدش ....کمکش کن درمان بشه ...

فقط تو ميتوني ..

نا باورانه نگاهش کردم .

-اگر نااميد بشه از دستش ميديم ...هم من هم تو ...هم دختر سه ماهه اش ..پدرو مادرش...همه ي ما ...هممون از دستش ميديم.

اشک هايم روي صورتم لغزيدند . ذهنم حرف هاي او را سبک سنگين کرد.با درماندگي پرسيدم :

-خوب ميشه ؟

لبخند پر از دردي روي لب هايش نشست .

-اگر باور داشته باشيم که خوب ميشه واگر خدا بخواد...حتما ميشه!

سرم را بالا آوردم.به آسماني خيره شدم که از پنجره ي اتاق بيمارستان پيدا بود ..از خودم پرسيدم : خدا ؟

خدايي که هميشه کنارم بود ، اين بار برايم چه رقم زده بود ؟

آستين چادرم را کشيد و وادارم کرد بلند شوم.تلو تلو خوردم .زانوانم تاب تحمل وزنم را نداشتند .خسته تر از آن بودم که حرکتي بکنم .اين بار شانه ام را گرفت و مرا به سمت در کشيد .بي اراده همراهش شدم .

تمام مغزم را افکار منفي پر کرده بودند.

به خودم آمدم.در راهروي بيمارستان به سمت اتاق ميرفتيم .ملتمسانه گفتم :

-الآن نميتونم فرياد .

به سمتم برگشت .نگاهم کردو با اطمينان گفت :

-ميتوني ! اگر الآن ، تو همين لحظه نري وباهش کنار نياي ، ديگه هيچ وقت نميتوني ...سختش نکن الهه! در عرض اين يه شب ، با همه ي اتفاقاتي که افتاده ، بازم هيچ اتفاق خاصي نيافتاده ، هنوزم تو الهه اي واون فواد ، هنوزم عاشقشي و عاشقته .ميفهمي ؟

چه قدر حرف هايش آرامم کرده بودند .با تبسمي کوتاه به نشانه ي مثبت سر تکان دادم .او هم با آرامش ادامه داد :

-اينو بدون که اگر تا به حال بهت نگفته از همين ميترسيده ...از همين که تنهاش بذاري ...مرد نيستي بفهمي که براي يه مرد نبودن عشقش چه معني اي ميده !

صدايش دورگه شد .نفسش را به صورت آه به بيرون فرستادوگفت :

-حالا ديگه برو ...به جاي اين که بذاري اين افکار درهم وبيخود فکرتو مشغول کنه و نذاره کاري که درسته رو انجام بدي بذار حرفاي دلت روي زبونت بيان .برو و مطمئن باش که اميد زيادي هست فوادخوب بشه .

با ترديد به اتاق نگاه کردم .با لبخند زمزمه کرد : برو !

سرم را به آرامي تکان دادم .در اتاق را باز کرد ومرا به داخل فرستاد .فواد هم بلافاصله سر برگرداند و به من خيره شد .نگاهش که به نگاهم گره خورد .لب گزيد و نگاهش را دزديد .در را پشت سرم بستم .

کنارش روي تخت نشستم .هم چنان به من نگاه نميکرد .دستم را بين موهاي پر پشتش حرکت دادم وپرسيدم:

-اين قدر به عشق من شک داشتي و من نميدونستم ؟ چه طوري فکر کردي ميتونم حتي يه لحظه تنهات بذارم؟

بالاخره نگاهم کرد .در چشم هايش غم موج ميزد .لحنش صادقانه بود :

-ترسيدم ...ترسيدم که تو و دخترم رو از دست بدم ...ترسيدم نتوني با اين قضيه کنار بياي و تنهام بذاري .

روي صورتش خم شدم .لب هايم را به پيشاني اش چسباندم .با صدايي که بغض خش دارش کرده بود گفتم :

-هيچ وقت تنهات نميذارم .تو هم حق نداري هيچ وقت تنهام بذاري .يادت رفته سر عقد هردمون به قرآن قسم خورديم ؟

لب هايش کمي از هم فاصله گرفتند و به لبخند کوتاهي باز شدند.بعد صورتش در هم رفت وبا بغض گفت :

-اگر بمير...

با گذاشتن دستم روي دهانش کلامش را قطع کردم وبا اطمينان گفتم :

-تو خوب ميشي ..به خاطر من ..فرياد ...فرشته ...پدرومادرت...به خاطر همه ي ما ...قرار نيست رفيق نميه راه بشي .

قطره اي اشک از کنار چشم چپش روي بالش چکيد .دستم را کنار زد وگفت :

-تو بايد بدوني که اين مريضي به هر حال هست !اميد خوبه ولي حقيقت هم طرف ديگه ي قضيه است ...يه طرف قضيه اينه که شايد خوب نشم ...به اين فکر کردي ؟ ميتوني باهاش کنار بياي ؟

يک لحظه از خودم پرسيدم ميتوانم ؟ جوابم قاطعانه بله بود .چه قدر ممنون فرياد بودم .گاهي لازم بود که کسي در لحظات سخت يک با يک تلنگر حقايق را يادآوري کند و اودقيقا همين کار را کرده بود با لبخند از ته دلي گفتم :

-ميتونم !

دلشوره داشتم واين را نميتوانستم پنهان کنم .لرزش نا محسوسي تمام تنم را فرا گرفته بود .

دستم را گرفت وفشرد .حواسم پي او رفت .با نگاهم نگاهش را تعقيب کردم .بغض کرده بود :

-اگر بهت نگفتم دليلش همين بود ...تو نميدوني ! من حاضرم خودم بدترين دردها رو تحمل کنم ولي هيچ وقت غم رو تو چشماي تو نبينم ...نميخواستم بفهمي ودرد بکشي .

آهي کشيدم وگفتم :

-چرا به اين فکر نکردي که نگفتنت هم آزارم ميده ؟ من هر روز درد کشيدم و تو اعتنا نکردي ...خودت تصميم گرفتي وعمل کردي .من چي فواد ؟

دوباره بغض به گلويم چنگ مي انداخت ونميخواستم جلوي اوگريه کنم .بدترين ضربه ي ممکن را خورده بودم و همه هم از من ميخواستند که محکم باشم .که تکيه گاه باشم .غافل از اين که من يک شبه پشتم خم شده بود .

-الهه ! عزيزم من درست همون روزي فهميدم که تا صبح نيومدم .يادته ؟

بي آن که نگاهش کنم ، سر تکان دادم ...خوب هم يادم بود ...

-تو حامله بودي ! من چه جوري به زن باردارم ميگفتم که سرطان دارم .هان ؟

تازه اون موقع به قدري گيج و گنگ بودم که اصلا مغزم کار نميکرد .بعدا هم هرچي بيشتر گذشت وبيشتر تو اين باتلاق فرو رفتم بيشتر به اين نتيجه رسيدم که ندوني بهتره ...

وقتي يه چيزي رو يه دفعه از دست بدي ، حالا هر چه قدر هم که عزيز باشه .خيلي بهتره تا اين که هر روز فکر نبودن و از دست دادنش ذره ذره شيره ي جونتو بمکه ! منظورمو ميفهمي ؟

نگاهش کردم .فهميده بودم .خوب هم فهميده بودم .چه راحت حرف از نبودن ميزد .دندانم را محکم روي لبم فشردم ....نبودن ؟ فکرش هم ميتوانست نابودم کند .ناليدم :

-چرا اين قدر نا اميدي ؟

-نا اميد نيستم ! وقتي نا اميد بشي به اين بيماري باختي ومن قصد باختن ندارم .من فقط واقع بينم وهر دو احمتال رو در نظر ميگيرم...من با اين بيماري کنار اومدم عزيزم! سخت بود ولي شد ...

لبخند غمگيني روي لب هايش نقش بست .و دوباره قطره اي اشک از کنار چشمش سر خورد ...گريه ميکرد ومن بودم که بغض داشت خفه ام ميکرد .

-گريه کن خانومم...تو خودت نريز

انگار فقط منتظر بودم اجازه دهد تا بغضم را بشکنم.سرم را روي سينه اش گذاشتم و هق زدم ...پيراهنش را در چنگم گرفتم .دستم را روي قلبش گذاشتم تا ضربانش را حس کنم .با خود گفتم : ميشود اين تکيه گاه براي هميشه باشد ؟ وقت ميخواستم تا با همه ي اين ها کنار بيايم..وقت ميخواستم تا حرف هاي او را حلاجي کنم .هق هق کنان گفتم :

-حق نداري اين حرفا رو تحويلم بدي ...حق نداري ..

چادرم را که روي شانه هايم سر خورده بود را روي سرم کشيد و هيچ نگفت .

ضربه اي به درخوردو صداي باز شدنش را نشيدم .

-الهه بيا ببرمت خونه اصلا نخوابيدي فرشته هم بي قراري ميکنه .

آشفته وبي قرار با نگاهي پوچ به او خيره شدم .فواد با مهرباني گفت:

-برو خانمم ! دخترمون بيشتر بهت احتياج داره .

به يک باره دلم هواي رفتن کرد .هواي فرار .انگار دلم ميخواست با تمام توانم فرار کنم .بي اعتماد روي پاهاي لرزانم ايستادم .هنوز دستم بين دست هايش بود .دلم ميخواست دستم را عقب بکشم ودر عين حال دلم ميخواست لحظه اي از کنارش دور نشوم.

سست ونا مطمئن به سمت فرياد رفتم .دست دراز کرد تا کمکم کند ، بي اعتنا به راهم ادامه دادم .در آخرين لحظه نگاهي پر از درد به فواد انداختم وبعد فرياد در را پشت سرش بست .

باران نم نم مي باريدو هوا گرگ وميش بود .تازه داشت صبح ميشد؟ براي من انگار چند سال گذشته بود اين چند ساعت .نميدانم کي به خانه رسيديم .

با همه ي ناتواني و حال زارم با شنيدن صداي گريه ي فرشته از خود بيخود شدم .بلافصله بعد از باز شدن در به داخل خانه شيرجه زدم واو را بغل گرفتم ...

از شدت گريه سرخ شده بود .او را به سينه ام فشردم وسر ورويش را بوسيدم .چادرم را چنگ ميزدو گريه ميکرد .از خودم پرسيدم : آيافواد زنده ميماند تا اولين بار کلمه ي پدر را از دهان فرشته بشنود .گريه ام شدت گرفت .

روي تخت نشستم واو را به خودم فشردم .بقيه هم متوجه حالم شده بودند.با صداي بسته شدن در فهميدم که من ودخترم را تنها گذاشته اند ...

فرشته خيلي وقت بود که آرام شده و کنارم به خواب رفته بود اما من نه ؟ تنم براي لحظه اي خواب تشنه بودو من نميتوانستم بخوابم .

دلم از همه گرفته بود .از همه ي آن هاي که چند روز بود خبر دار شده بودند ومن را بي خبر گذاشته بودند.از هم بيشتر از فواد...

انگار با چشم هايي باز کابوس ميديدم...

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

+++ 

به محض اين که فرشته خوابش برد شال وکلاه کردم تا به بيمارستان بروم .چند روزي ميشد که فواد بستري بود .تمام اين مدت به زور او را در بميارستان نگه داشته بوديم .امروز هم به خواست خودش ميخواست به خانه برگردد .چادرم را روي سرم کشيدم .خم شدم وپيشاني فرشته را بوسيدم واز اتاق خارج شدم.متوجه ويبره ي موبايلم شدم .زير لبي از فوژان خداحافظي کردم و بعد از اين که در خانه را پشت سرم بستم ، جواب دادم .

-سلام پويان !

-سلام الهه خوبي؟ چه خبرا ؟ فواد بهتر شده ؟ 

آهي کشيدم و گفتم : 

-مثل قبله ..منم بد نيستم .تو خوبي ؟ 

-منم خوبم ...ميدونم که وقتت پره ولي زنگ زدم بپرسم پس کي مياي استوديو ؟ 

-من شرمنده ام پويان اصلا نمي تونم هيچ قولي بدم ...نميدونم چي قراره پيش بياد .

پوفي کرد وگفت : 

-اون آهنگي که داشتي مي ساختي چي شد ؟ 

پوزخندي رو ي لب هايم نشست .دکمه ي اسانسور را فشردم .به ديوار تکيه دادم و گفتم : 

-اصلا وقت نکردم برم سراغش .

-ببين الهه من درک ميکنم که درگيري ولي صداي بقيه در اومده ...خيلي از برنامه عقبيم ، من ده روز ديگه بيشتر نميتونم معطلشون کنم ...

با کلافگي گفتم : 

-همونم خوبه .ممنون سعي ميکنم بيام سر ضبط .

-خوبه پس من ديگه مزاحمت نميشم .اميدوارم زودتر شرايطت جور بشه.خدا نگه دار .

زير لب خداحاقظي گفتم وتماس را قطع کردم .واقعا نميدانستم بايد به کدام کار برسم .تعادل زندگي ام به هم ريخته بود .براي خودم هم وقت نداشتم .يک پايم بيمارستان بود يک پايم خانه .وارد آسانسور شدم و در پشت سرم بسته شد.زمزمه کردم : 

-خدايا همه ي اينا رو تحمل ميکنم فقط اونو از من نگير ...به خاطر من نه به خاطر دخترمون .

....

با لبخند خم شدو دست هايم را بوسيد .باز هم اخم کردم و سرم را با بستن دکمه هاي پيراهنش گرم کردم .دستش را ميان ابروهايم بردو چين بين آن ها را باز کرد وگفت : 

-عزيزم ؟ اخم نکن ديگه دلم ميگيره .

با حرص گفتم : 

-فواد دارم ديوونه ميشم ..يعني چي که پاتو تو يه کفش کردي بري خونه ؟ ميفهمي که بايد درمان بشي ؟ 

لبخند غمگيني بر لب آورد و گفت : 

-من شش ماهه وضعم همينه .خودتو اذيت نکن .

نفس عميقي کشيدم وبا عصبانيت گفتم : 

-اصلا عين خيالتم نيست که بايد درمان بشي ..کلافه ام فواد ...

در چشم هايم خيره شد وبا همان لبخندي که کم کم داشت روي اعصابم ميرفت زمزمه کرد : 

-من الانم دارم درمان ميشم !يه فکر هايي هم دارم يه چند روز تحمل کن ..بيماري من هر چند خطرناکه ولي به موقع تشخيص داده شده ...

چپ چپ نگاهش کردم .از اين اخلاقش متنفر بودم .از اين که دوست داشت کارهايش را يواشکي و بدون اطلاع من انجام دهد .نگاه پرسش گرم را بي جواب گذاشت و از روي تخت بلند شد .گفت : 

-بريم که الانا ديگه دخترمون از خواب بلند ميشه .

حرفي نزدم و ناراحت به دنبالش راه افتادم .

...

خسته از تمرين طولاني وکسل کننده با همه خداحافظي کردم .بقيه که رفتند .من وپويان ومنشي اش مانده بوديم .تا راجع به آهنگ هايي که مشترکا ميساختيم صحبت کنيم .

منشي اش سه ليوان چاي جلوي هر کداممان گذاشت و پشت ميز خودش نشست .قرار بود خواننده اي به ملاقاتمان بيايد ..دير شده بود ، دلم شور فرشته را ميزد که مدت زيادي بود نزد فوژان ماندگار شده بود .

خسته بودم .حساب شب وروزهايي که نتوانسته بودم درست بخوابم ، از دستم در رفته بود .

آن قدر تحت فشار بودم که حد نداشت .نميتوانستم به همه ي کارهايم برسم .از طرفي هم فکرم به شدت درگير فواد بود که طوري رفتار ميکرد که انگار هيچ اتفاقي نيافتاده .حس ميکردم مريضي اش را جدي نميگيرد يا حداقل جلوي من اين طور وانمود ميکرد ...پوف ...

-الهه ؟ معلوم هست حواست کجاست ؟ 

حواسم جمع شد .نفس عميقي کشيدم و رو به پويان گفتم : 

-همين جا ...ببخشيد ...چي ميگفتي ؟ 

با لبخند گفت : 

-گفتم بذار جلوي اين يارو من حرف بزنم .بفهمه کارهاي اولته بازي درمياره ...

سري تکان دادم و زير لب گفتم : 

-باشه ...ممنون.

جرعه اي چاي از ليوانش نوشيد و گفت : 

-خواهش ميکنم حرفش رو هم نزن ...کارت عالي بوده ...حتي بهتر از خود من .

سعي کردم لبخند بزنم.جواب دادم : 

-لطف داري .شکسته نفسي نکن .

او هم لبخند زد .در سکوت چايم را نوشيدم ومنتظر شدم.باز هم افکارم براي خودشان راه باز کردند.

*** 

روي کاناپه نشستم وکانال هاي تلوزيون را بالا و پايين کردم .طبق معمول فرشته خواب بود ونميشد که صدايش را زياد کنم .

پلک هايم از خستگي مدام روي هم مي افتادند ...روي مبل دراز کشيدم وچشم هايم را بستم . حداقل تا وقتي که فرشته از خواب بيدار شود ، ميتوانستم استراحت کنم .پاهايم را در شکمم جمع کردم .

....

-الي ؟ الي عزيزم ؟ 

با بي ميلي چشم هايم را باز کردم .فواد بالاي سرم نشسته بود .با تعجب نگاهش کردم وناگهان يادم آمد که روي کاناپه خوابم برده وفرشته هم خواب بود .سراسيمه از جا پريدم.با آرامش گفت : 

-آروم باش بيدار شد .شيرش رو درست کردم بهش دادم ، تو بغلم خوابش برد .

با ناراحتي گفتم : 

-واي !نبايد اين قدر ميخوابيدم .

با خنده جواب داد : 

-اتفاقا بايد استراحت ميکردي ...پاشو بيا ميز شام رو چيدم .

پاهايم را روي زمين گذاشتم ودر حين بلند شدن ، پرسيدم : 

-رفتي پيش دکترت ؟ 

او هم بلند شد و گفت : 

-آره..نگران نباش. 

نتوانستم جلوي پوزخندم را بگيرم .ميشد نگرانش نباشم ؟ 

سر ميز نشستم .اوهم روبرويم نشست وبراي هر دويمان برنج کشيد وگفت : 

-از آهنگ جديدت چه خبر ؟ 

بي حوصله جواب دادم : 

-يه خواننده پيدا شده ..حالا پويان داره باهاش حرف ميزنه تا قرار داد ببنديم .

متوجه بي حوصلگي ام شد .سري تکان دادو ديگر ادامه نداد .احساس مي کردم زندگي ام روي روال نيست وهيچ چيزي نميتوانست اين احساس را تغيير دهد .احساس نا امني و بلا تکليفي ...

-تو هنوزم از من ناراحتي !

قاشقم را داخل بشقابم گذاشتم وبا دلخوري گفتم : 

-دوباره داري يه چيزي رو از من پنهون ميکني .

او هم قاشقش را رها کرد وبه صندلي تکيه داد .با اخم نگاهم کرد.حق به جانب با چنگال سالادم را هم زدم وچيزي نگفتم .صندلي را عقب زد .بلند شد و گفت : 

-خيلي خب ..بيا حرف بزنيم .

بي اعتنا نگاهش کردم .با تحکم گفت : 

-الهه ! ميگم بيا حرف بزنيم .

تصميم گرفتم قبل از آن که داد بکشد و فرشته را بيدار کند ، بلند شوم.ايستادم.دستم را گرفت و مرا به دنبال خودش کشيد .مرا به سمت کاناپه ي يک نفره بردو دستم را رها کرد. روي آن نشستم .خودش هم روبروي من نشست .

با همان اخم هاي در هم پرسيد : 

-چرا تمومش نميکني ؟ 

حرفي نزدم ونگاهم را به دمپايي هاي روفرشي ام دوختم.

-من مريضم ؟ سرطان دارم ؟ خيلي خوب باشه ..نمردم که هنوز زنده ام ..يه جوري رفتار ميکني انگار هر لحظه ممکنه بيافتم بميرم .

لبم را گزيدم و سرم را پايين انداختم .دست خودم نبود ، حساس شده بودم ..

سخت بود که درک کنم او بيمار است ...خيلي سخت .. وحال قبول اين که حالش خوب است هم برايم سخت بود .

پاهايش کنارم متوقف شدند ...دستش زير چانه ام نشست .سرم را بالا کشيد.

-من نااميد نميشم ونشدم .باهاش کنار اومدم ميخوام که تو هم کنار بياي 

ناله کردم : 

-بايد درمان بشي .

لبخند زد : 

-من بيشتر از تو نگرانم باور کن !يه راه هايي هست که دارم امتحان ميکنم .

پوست لبم را کندم وبا غصه نگاهم را به او دوختم.با همان لبخند جلويم زانو زد ودست هايش را روي شانه هايم گذاشت .صورتش را نزديک صورتم آوردو گفت : 

-باز تو پوست لبتو کندي ؟ خانومم من اول بايد تو رو بزرگ ميکردم بچه ميخواستم چه کار !

متوجه شيطنت هميشگي اش شدم .قبل از آن که لب هايم را ببوسد .سريع گفتم : 

-نه !

ولي "ه" ي آخر کلامم به گوش خودم هم نرسيد چرا که لب هايم طعمه ي بوسه ي گرمش شده بودند .واي که چه قدر بي خيال بود ...سرم را عقب کشيدم و با لحني معترض گفتم : 

-فکر نکن باز نفهميدم نگفتي اون راه چيه ها ! اين چه اخلاقيه تو داري ؟ چرا نميگي چي راهيه ؟ 

لبخند پر شيطنتي تحويلم داد.لب هايش را روي لب هايم چسباند و اعتراضم را خاموش کرد.با همان خنده گوشه ي لبم را گاز گرفت .دوباره عقب کشيدم وگفتم : 

-فرشته بيدار ميشه !

مرا تنگ در آغوش کشيدو گفت : 

-دو دقيقه اومدم خانوممو ببوسما ! هي ده ثانيه يه بار بکش عقب .

خنديدم و اين بار من لب هايم را روي لب هايش گذاشتم .

فواد در لحظه زندگي ميکرد ...اين در لحظه زندگي کردن بد نبود ..گاهي شايد هم خيلي خوب بود ولي من نميتوانستم با آن کنار بيايم ...فکر آينده هميشه قلقلکم ميداد. 

--- 

-الي ؟ 

ويولنم را کنار گذاشتم و جواب دادم : 

-جانم ؟ چيزي لازم داري ؟ 

فرشته را در آغوشش جا به جا کرد وگفت : 

-نه خانمي ...راستش ميخوام باهات حرف بزنم ...يعني من وفرياد ميخوايم باهات حرف بزنيم .

ابروهايم را بالا بردم وبا تعجب پرسيدم : 

-فرياد ؟ !!

لبخند زد وگفت : 

-آره خانمم...برو يه لباس مناسب بپوش منم بهش بگم بياد بالا .دم دره !

ايستادم ...دلم به شور افتاده بود .با نگراني پرسيدم : 

-اتفاقي افتاده ؟ چرا اون قراره بياد حرف بزنه ؟ 

با آرامش مرا به سمت اتاق هل دادو گفت : 

-چون اون بهتر ميتونه توضيح بده ...نگران نباش خيره !

کمي آرام شدم ...

در کمدم را باز کردم و اولين لباس مناسبي که به دستم رسيد را بيرون آوردم و پوشيدم .روسري ام را بي حوصله روي سرم انداختم وبا پاهايي لرزان از اتاق خارج شدم .

در پذيرايي نشسته بودند.فرياد به پايم بلند شد.سلام کردم وتعارف کردم که بشيند .رفتم تا فرشته را از بغل فواد بگيرم .

-من نگهش ميدارم...تو بشين .

کنارش روي مبل نشستم .اضطراب داشتم .

-برم چاي بيارم !

قبل از آن که بلند شوم فرياد گفت : 

-بشين الهه من بايد زود برم .

نفس عميقي کشيدم و نگاهم را به او دوخنم ...

-وقتي فهميدم که فواد مريضه که خوشبختانه هم خيلي به موقع فهميدم .اونو به يکي از دوستام که متخصص خونو انکولوژي بود معرفي کردم و درمانش رو شروع کرديم .

من از همون روزا دنبال يه پزشک با تجربه تر گشتم تا رسيدم به يه دکتر ايراني الاصل که خارج از ايران روي سرطان خون کار ميکنه و در زمنيه ي درمان خيلي موفق بوده .

داخل ايران هم هستن کساني که موفق اند ولي خب ...من خيلي وقته که دنبال کارهاي فوادم .به خاطر اين که خودم هم اقامت دارم وبه خاطر اين که براي معالجه ميخواستيم بريم خيلي هم سخت نبود فقط يه خورده کارهاي مدارک فواد وقت گرفت ...با اون دکتر هم ارتباط گرفتم و در مورد شرايط فواد باهش حرف زدم قبول کرده ...فواد خواست که تا قطعي نشده چيزي بهت نگم .

حالا ديگه رفتن قطعي شده ...وجود من هم لازمه .درمان بيماري فواد دو مرحله داره .مرحله ي اول که شيمي درمانيه ومرحله دوم پيوند مغز واستخوان که بايد از يکي از نزديکان بيمار باشه .

انگار از شدت شوق وهيجان دلم ميخواست جيغ بکشم .ميان حرفش پريدم :

-درمانش قطعيه؟ 

با قاطعيت گفت : 

-روي بالاي هفتاد درصد جواب داده .

با خوشحالي گفتم : 

-خب منم بايد براي ويزا اقدام کنم ؟ 

فرياد با همان جديت بي آن که لبخند بزند نگاهش را از من گرفت وبه فواد دوخت .فواد هم نگاهش را از ما دزديد .با ترديد پرسيدم : 

-چيزي شده که به من نميگيد ؟ 

فواد دست هايش را در هم گره زدو گفت : 

-نه !

به فرياد نگاه کردم که با تعجب به فواد خيره شده بود .رو به فواد گفتم : 

-بگو چي ميخواي بگي !

سرش را بالا گرفت .به من خيره شد و با جديت گفت : 

-الهه من وفرياد تنها ميريم ...نميخوام تو همراهمون بياي !

انگار کسي پتکي به سرم کوبيد .خشکم زد ...اصلا نميتوانستم بفهمم...اشک به چشم هايم هجوم اورد..احساس کردم جلوي فرياد خرد شده ام سرم را به زير انداختم ، زير لب ببخشيدي گفتم و با قدم هايي تند به سمت اتاق فرار کردم .در حين رفتن صداي فرياد را شنيدم که آرام به او گفت : 

-خاک بر سرت اين چه وضع گفتن بود !

فواد به دنبالم شتافت ولي قبل از آن که به من برسد در را قفل کرده بودم . بي صدا بغضم را شکستم .کمي بعد از صداي بسته شدن در فهميدم که احتمالا فرياد خانه را ترک کرده .

کمي که آرام شدم .سجاده ام را پهن کردم و به نماز ايستادم..خوب بود که وضو داشتم چون الان به هيچ وجه دلم نميخواست از اتاق خارج شو م...

سرم را که از سجده بلند کردم آرام شده بودم ...بچه نبودم که قهر کنم بايد حرف هايش را ميشنيدم وتصميم ميگرفتم ...دلم ميخواست جايي بروم که او نباشد ...بنشينم و فقط فکر کنم ...ظرفيتم پر شده بود ، احتياج داشتم تنها باشم ...

-الهه عزيزم .باز کن درو ...الي ؟ 

اعتنايي نکردم ..به ديوار تکيه دادم وبه سجاده ام خيره شدم ...فکر کردم ...فکر ...فکر ...

-الهه عزيزم .باز کن درو ...الي ؟ 

اعتنايي نکردم ..به ديوار تکيه دادم وبه سجاده ام خيره شدم ...فکر کردم ...فکر ...فکر ...

تصميم را گرفتم .من احتياج داشتم براي يک روز هم که شده تنها باشم .در تمام اين چند وقتي که از مريضي فواد با خبر شده بودم يک روز هم نتوانسته بودم آرامش داشته باشم .من هم آدم بودم مگر چه قدر ميتوانستم کنار بيايم .فواد ميدانست و نگفته بود از همه بدتر اين که بار اولش هم نبود 

ساکي برداشتم و وسايل خودم و فرشته را جمع کردم .جلوي آينه ايستادم و اشک هايم را پاک کردم .

صداي گريه ي فرشته که بلند شد بي صدا در را باز کردم و بيرون آمدم..او را از بغل فواد گرفتم وبي توجه به فواد که خيره نگاهم ميکرد به اتاق برگشتم ...

بعد از خوردن شير خوابش برد ..او را داخل کريرش گذاشتم ..

-کجا داري ميري ؟ 

برگشتم وبه او که به ساکم اشاره ميکرد نگاه کردم وجوابي ندادم ...

-الهه عصبيم نکن ...بيا بشين حرف بزنيم ...

با حرص گفتم : 

-حرف بزنيم ؟ فکر نميکني يه کمي ديره ؟ از وقتي فکر رفتن رو کردي بايد حرف ميزديم نه حالا ...

-من توضيح ميدم .

با عصبانيت گفتم : 

-چي رو توضيح ميدي ؟ اين دفعه ي چندمه که داري کارهات رو دور از چشم من انجام ميدي ؟ نميتونم با اين کارت کنار بيام ...نگفتي مريضي کوتاه اومدم...نگفتي راه درمانت چيه کوتاه اومدم..ولي اين بار نه ...چرا نميفهمي که من ميخوام کنارت بمونم ؟ 

نزديک شد ومن با ناراحتي عقب رفتم .

-تو اشتباه فهميدي عزيزم ..اگر نميخوام بياي دليلش خودتي ...الهه دخترمون به تو احتياج داره ، خيلي بيشتر از منم بهت احتياج داره .درمان شدن من به اين راحتيا نيست ، نميخوام پا به پاي من تو هم زجر بکشي .

با گريه گفتم : 

-از من خسته شدي !

لبخند زد : 

-نه عزيزم ...نه خانومم...تو بايد سر پا بموني تا بتوني دخترمون رو بزرگ کني....فرياد با من هست تابهم کمک کنه ، من هم بلافاصله بعد از درمان شدنم برميگردم .هر چه قدر هم طول بکشه.

دست هايش را از هم باز کرد تا مرا بغل کند .با حرص خودم را عقب کشيدم وگفتم : 

-ميخوام تنها باشم.

اعتراض کرد : 

-اما ...

با تحکم گفتم : 

-ميخوام تنها باشم !

عقب رفت واز اتاق خارج شد .خودم را روي تخت انداختم و به فرشته خيره شدم که فارغ از همه ي اين دادو قال ها خوابيده بود در خواب لبخند ميزد.

چه شب و روز هايي که براي داشتن يک بچه به خدا التماس نکرده بودم وحالا ! 

فرشته همه ي دارو ندار ما بود اما ميترسيدم ...بي دليل يا با دليل من از آينده ميترسيدم .

نميتوانستم بگذارم او تنها برود .نه فقط به خاطر فرشته بلکه به خاطر خودم .به هيچ وجه نميتوانستم دوري از او را آن هم به مدتي نا معلوم تحمل کنم .بي اغراق بدون فواد نميتوانستم زندگي کنم .

چه بر سر من مي آمد؟کسي خبر از عمرش نداشت ومن هم ميخواستم اين عمر هر چه قدر هست کنار او باشم نه دور از او .

حق من بود که بخواهم کنارش باشم .از طرف ديگر هم نميتوانستم و نميخواستم که اجازه بدهم او هر تصميمي دلش ميخواهد براي زندگيمان بگيرد.

موبايلم را از روي پا تختي برداشتم ونگاهي به بيرون اتاق انداختم .از دستشويي صداي آب مي آمد.با خيالي آسوده شماره ي مورد نظرم را گرفتم و منتظر شدم .

-جانم الهه ؟ 

با عزمي راسخ شروع به صحبت کردم : 

-سلام بابا !

*** 

صداي پدرم را شنيدم وبا استرس پوست لبم را کندم .

-الهه خواسته بيام دنبالش !!!

ودر مقابل آن صداي فواد را که به نظرم متعجب بود : 

-به من نگفته عمو جون !من دارم از شما ميشنوم.

-پاي تلفن همه چيز رو برام تعريف کرد .خيلي به هم ريخته .بذار دو سه روزي بياد پيش من يه کم ازت دور باشه فکر کنه وبا خودش سنگ هاشو وا بکنه .

در اتاق را باز کردم ...فواد به سمتم آمد وبا ناراحتي گفت : 

-ميخواي بري الي ؟ من نميتونم تحمل کنم عزيزم...معذرت ميخوام ...نرو !

من هم بغضم گرفته بود .

-فقط چند روز ..واقعا احتياج دارم يه کم تنها باشم .

سرش را به چپ وراست تکان داد : 

-نه ! زمان زيادي تا رفتنم نمونده الي حرومش نکن !

پدرم مداخله کرد : 

-بايد عادت کني فواد جان .بلاخره تو بايد براي معالجه ات مدتي ازشون دور باشي .

بذار الهه هم يه کم خلوت کنه تا بتونه با اين قضيه کنار بياد .

به من خيره شده بود .سرم را به زير انداختم و هيچ نگفتم .پدرم ساک را از دستم گرفت و گوشه اي ايستاد.اگر به چشم هايش نگاه ميکردم نميتوانستم بروم .

انگار او هم از سکوتم فهميد که تصميمم را گرفته ام .رو به پدرم گفت : 

-اگر به احترام شما نبود نميذاشتم حتي يه قدم ازم دور شه .

ومن ميدانستم !به همين علت از پدرم خواسته بودم تا بيايد .ميدانستم که فواد نميگذارد بروم .

خم شدو فرشته را با همه ي عشق پدرانه اش بوسيد .خودم باورم نميشد که دارم اين کار را ميکنم.مني که در اين سه سال حتي يک بار هم به قهر وناراحتي از اين خانه نرفته بودم .

عمر قهر هايمان آن قدر کوتاه بود که حتي در خاطرم نماند .

سرم را که بالا آوردم نگاهم در نگاهش گره خورد .زمزمه کرد : 

-نرو !

لبم را گزيدم و مقل خودش زمزمه کردم : 

-فقط چند روز ...براي هردومون لازمه ...

اشکي که در چشم هايش حلقه زد را ديدم و دم نزدم .سخت بود جلوي خودم را بگيرم .خيلي سخت ...

پيشاني ام را نرم بوسيد .دستم را گرفت و گفت : 

-زود برگرد !

فقط سرم را تکان دادم ...يک قدم به سمت پدرم برداشتم ، دستم را رها نکرد جلوي پدرم ايستادم .دستم را در دست پدرم گذاشت .

-جون شما و جون الهه و فرشته ...فقط سه روز اونم به احترام حرف شما .

پدرم هم سري تکان دادو دستش را روي شانه ي او گذاشت .

کرير فرشته را از دستم گرفت و جلو افتاد..قبل از آن که رو برگردانم، روسري ام را جلوتر کشيد وگونه ام را نوازش کرد .چشم هايم را بستم .

-برو !

چشم باز کردم وديدم که رو برگرداند .با پاهايي لرزان از خانه ام خارج شدم ودر را پشت سرم بستم .

*** 

به پوستر هاي رنگارنگي از نوازنده هاي معروف که روي ديوار اتاقم چسبانده شده بودند ، خيره شدم .يادگار هاي دوران جواني و نو جواني که هم چنان روي ديوار اتاق قديمي ام خودنمايي ميکردند .

فرشته نزد پدرم بود و من هم ، طبق روال اين سه روز در افکارم غرق شده بودم .

با تمام وجودم دلتنگ فواد بودم اما سرسختانه مقاومت ميکردم.

در اين سه روز اصلا او را نديده بودم .هر روز براي ديدن فرشته مي آمد و من حتي از اتاق خارج نميشدم ، او هم به خاطر پدرم مزاحمم نميشد.ميدانستم که او هم دلتنگ است اما من به اين تنهايي احتياج داشتم .

خوشحال بودم که پدرم اين قدر عوض شده ...نصيحتم کرد ولي تصميم گيري را به عهده ي خودم گذاشته بود.

ضربه اي به در اتاقم خورد .

-الهه دخترم ؟ ميتونم بيام تو ؟ 

از جا برخاستم وجواب دادم : 

-بله بفرماييد .

داخل شد .رو به او وفرشته که در آغوشش بود لبخندي زدم .کنارم روي تخت نشست .فرشته را از بغلش گرفتم و بوسيدمش .

-ميدوني که گفته امروز مياد دنبالت! به خدا ديگه روم نميشه بهش بگم نميري ..تو چه کردي با اين پسر ؟ 

نفش عميقي کشيدم وجواب دادم : 

-فک ميکنيد خودم اذيت نميشم ؟ ولي چه کار کنم ؟ نميتونم با اين کاراش کنار بيام .نميتونم قبول کنم که به جاي من فکر کنه و تصميم بگيره .من هم آدمم...زنشم ...بايد به خودم بگه ومن خودم تصميم بگيرم.

دستي به سر فرشته کشيدو گفت : 

-باشه تو درست ميگي ..ولي ديگه بسه ..دخترم اون مريضه بايد رعايت حالشو بکني ...

با جديت گفتم :

-من تصميمم رو گرفتم بابا ...امروز باهاش حرف ميزنم ...ممنون که کنارم هستيد ...

با لبخند گفت : 

-دارم وظيفه اي رو انجام ميدم که مدت ها انجام ندادم ...

لبخندي زدم وچيزي نگفتم .

صداي زنگ را که شنيدم ، قلبم در سينه تيپدن گرفت .فرشته هم با چشم هاي گرد نگاهش را به من دوخت .با خوشحالي صورتش را بوسيدم وگفتم : 

-جانم مامان..بابا اومده...

سر تا سري جينش را به تنش کردم .قبل از اين که پدرم صدايم بزند .لباس عوض کردم وشلوار جين مشکي و بلوز صورتي چرکي خوش دوختي به تن کردم .

موهايم را باز کردم وگذاشتم روي شانه هايم بريزند ...

-الهه دخترم ؟ بيا شوهرت اومده.

دل از چهره ي ساده وبي آرايشم کندم .فرشته را بغل گرغتم واز اتاق خارج شدم .

وارد پذيرايي که شدم بلند شد وايستاد .انگار قلبم کف دستم ميکوبيد .روبرويش ايستادم ، با ته لبنخندي به من خيره شد ، به پدرم نگاه کردم و لب گزيدم.

پدرم از جا بلند شود حين رفتن به آشپزخانه گفت : 

-ميرم چاي بيارم .

فواد يک قدم به من نزديک شد .فرشته را از بغلم گرفت و او را محکم به خودش فشرد . اول از اين که به او بيشتر توجه نشان داده بود ناراحت شدم يا بهتر بگويم من به کودک خودم حسادت کردم ، اما بعد وقتي ديدم چگونه با دلتنگي دخترمان را ميبوسد ودر اغوش ميکشد از خودم بدم آمد .حق نداشتم اين فرصت با هم بودن رااز آن ها بگيرم. 

نگاهم کرد .به رويم لبخند نزد .چيزي نگفت ...بغضم گرفت .سرم را به زير انداختم .يک گام ديگر به من نزديک شد ، سرم را بالا نياوردم .نزديک که شد بوي عطرش مشامم را پر کرد ، با طمع نفس کشيدم .لب هاي داغش را روي پيشاني ام چسباند و زمزمه کرد : 

-بدجوري تنبيهم کردي .

سکوت را ترجيح دادم ...

-بفرماييد اينم چايي !

دست پاچه از فواد فاصله گرفتم و سيني را از دست پدرم گرفتم .

او هم نشست وفرشته را روي پايش گذاشت .کنار پدرم نشستم و نگاهم را به سيني چاي دوختم .

سکوت سنگيني ميکرد .انگار هيچ کس نميخواست سد سکوت را بشکند .

-شما دو تا نميخوايد چيزي بگيد ؟ 

من به فواد خيره شدم واو به من ...دوباره سکوت ....

-بلند شيد بريد يه جا بشينيد حرف ها تون رو بزنيد بسه هر چي فکر کرديد .بلند شو الهه..برو حاضر شو .فرشته هم پيش من ميمونه تا بريدو برگرديد .

از خدا خواسته بلند شدم .چشم کوتاهي گفتم وبه اتاقم رفتم .حرف براي گفتن زياد داشتم ...خيلي زياد .

... 

چادرم را روي سرم انداختم و از اتاق خارج شدم .استرس نداشتم بر خلاف انتظار آرام بودم .اين سه روز زمان خوبي بود براي اين که بتوانم با خودم کنار بيايم وحقايق را بپذيرم .

منتظرم بود .جوري که فرشته مرا نبيند از خانه خارج شدم و او هم به دنبالم ..

....

کنار نيمکتي متوقف شد ، خلوت بود .اشاره کرد بشينم .نشستم ، او هم کنارم نشست .دست هايش را در هم قلاب کردو به زمين بازي بچه ها خيره شد .

نفس عميقي کشيدم ..حالا نوبت من بود .من هم مثل او نگاهم را به روبرو دوختم وشروع کردم : 

-خيلي وقت بود که حس ميکردم احتياج دارم يه مدتي خلوت کنم ...ميدونم که سختت بود ، براي من هم خيلي سخت بود اما من احتياج داشتم که تنها باشم وفکر کنم .

چند لحظه سکوت کردم ومنتظر شدم اما حرفي نزد .نفس عميقي کشيدم وادامه دادم : 

-من فکر کردم ...خيلي هم فکر کردم ...برام سخت ترين کار تو دنيا همينه که بذارم ازم دور شي .من وتو اين سال ها رو کنار هم بوديم. خوب وبد هر چي که بود رو کنار هم تجربه کرديم .هميشه بودي و بهت تکيه کردم .سختمه بذارم بري .سختمه تنها بشم وبذارم تنها بري ..ولي ...تو بايد خوب بشي ...بايد خوب بشي وباشي .نه به خاطر من که به خاطر دخترمون ، بايد خوب شي چون نميخوام فرشته هم مثل من بزرگ بشه .نميخوام نقشي که پدرم تو زندگي من بازي کرد رو من براش بازي کنم .نميخوام مثل خودم يه عمر حسرت بکشه ...

اون هنوز يک سالشم نشده ، سهمش از داشتن تو خيلي بيشتر از اين حرفاست ...

دستم را روي دست هاي در هم پيچانده شده اش گذاشتم وبا آرامش گفتم : 

-برام خيلي سخته ...ولي ميذارم بري ...ميذارم بري چون ميخوام خيلي بيشتر از اين داشته باشمت ...چون آينده ي زندگيمون به اين رفتن بستگي داره .چون که بايد خوب بشي ...ميري و برميگردي اون وقت دوباره با هميم.

با تعجب به من خيره شد .با غم لبخند زدم ودر چشم هايش خيره شدم تا اطمينانم را از چشم هايم بخواند .گيج شده بود .لبم را با زبان تر کردم وگفتم : 

-سخت ترين کار دنيا اينه که با دستاي خودت عشقت رو راهي کني...من خيلي فکر کردم ...خيلي با خودم کلنجار رفتم ..

بغض گلويم را گرفت : 

-خيلي سختم بود تا با همه ي اين قضايا کنار بيام .

باز هم نفس عميقي کشيدم تا مانع ريختن اشک هايم شوم.

-تو ميري و من مي مونم ... مي مونم تا عاشق تر از ايني که هستم بشم .مي مونم تا يادگار عشقمون رو حفظ کنم .مي مونم تا تو بري و سالم و سر حال برگردي...

دست هايم را فشرد ومرا به سمت خودش کشيد .چشم هايم را روي هم فشردم و به آغوشش خزيدم .هر دو محيط را از ياد برده بوديم .مهم نبود که ممکن است هزاران نفر به ما خيره شده باشند .چانه اش را روي شانه ام گذاشت و با صداي که کمي گرفته به نظر ميرسيد قفل سکتش را شکست :  

-مجبورم عزيزم ..مجبورم ازت دور شم تا اذيت نشي .فکر نکن براي من آسونه .فقط به تو ميتونم بگم که چه قدر ميترسم که برگشتني در کار نباشه .فقط تو ميفهمي که چه قدر تحمل جداييمون سخته ...ولي اين براي هردومون بهتره نميخوام تو حالم رو ببيني و زجر بکشي ...

صدايش بي رمق شده بود : 

-دلم ميخواد وقتي برميگردم به اون جاهايي رسيده باشي که لياقتته.دوست دارم بهترين بشي تو حرفه ات ...قول ميدي ؟ 

در همان وضع سرم رابه تاييد تکان دادم .

من بودم که عقب کشيدم تا در چشم هايش خيره شوم.دستم را روي گونه اش گذاشتم .سرش را به سمت دستم خم کرد و چشم هايش را بست ..

-برميگردم ... مرگ هم نمي تونه عشقت رو ازم بگيره .

چه قدر سخت بود که با تمام درد و رنجت بخواهي لبخند بزني .به سختي لبخند کوتاهي بر لب آوردم وگفتم : 

-ميدونم که برميگردي .

او هم مثل من براي ثانيه اي لبخند زد .اهي کشيدم وپرسيدم : 

-براي کي بليت داري ؟ 

مکث کرد ..منتظر نگاهش کردم ...

-ده روز ديگه .

انگار يک سطل آب يخ روي سرم ريختند .اشک روي صورتم لغزيد .سرم را به زير انداختم وچيزي نگفتم .خودم گفته بودم که راضي شده ام.ديگر دير شده بود ...

دستش را دور شانه ام حلقه کرد ..

چيزي بگو اما نگو از مرگ يادو خاطره 

کابوس رفتنت بگو از لحظه هاي من بره 

اشک م بي صدا چکيد.دستم را جلوي دهانم گرفتم ...مگر چاره اي هم داشتم جز صبر وتحمل ؟ 

چيزي بگو اما نگو قصه ما به سر رسيد 

نگو که خورشيدک من چادر شب به سر کشيد 

سرم را روي شانه اش گذاشتم وحرفي نزدم .

چيزي بگو به من که از گريه پرم 

به من که بي صداي تو از شب شکست ميخورم 

دلبرکم چيزي بگو به من که گرم هق هقم 

به من که آخرينه ي آواره هاي عاشقم 

نگاهم را به زمين بازي دوختم و فکر کردم : آيا روزي ميرسد که دست در دست دخترمان به اين جا بياييم ؟ 

چيزي بگو که آينه خسته نشه از بي کسي 

غزل بشن گلايه ها نه هق هق دلواپسي 

نذار که از سکوت تو پر پر بشن ترانه ها 

دوباره من بمونم و خاکستر پروانه ها 

چيزي بگو اما نگو از مرگ ياد و خاطره 

کابوس رفتنت بگو از لحظه هاي من بره .

دقيقه ها غزل ميگن وقتي سکوتو ميشکني 

قناري ها عاشق ميشن وقتي تو حرف ميزني 

دلبرکم چيزي بگو به من که خاموش تو ام 

به من که هم بستر تو اما فراموش تو ام ...

... 

بالاي سرش نشستم ونگاهش کردم .با هر نگاهم انگار تصويرش را مي بلعيدم وسعي ميکردم که تک تک اجزاي صورتش را به خاطر بسپارم .

دستم راروي ته ريشش کشيدم وفکر کردم که با کدام توان ميخواهم او را با دستان خودم راهي کنم ؟ چه قدر بايد دوري اش را تحمل کنم ؟ به خاطر کدام گناه تقاص پس ميدادم ؟

به همه ي اين روزهايي که کنار هم گذرانديم فکر کردم .آه پر سر وصدايي کشيدم .

چه آسوده خوابيده بود ، فرشته هم داخل گهواره اش به خواب رفته بود وپستانکش را هم چنان مي مکيد.من اما خوابم نميبرد . اصلا نميتوانستم بخوابم ، انگار اگر چشم هايم را ميبستم اين ساعت هاي آخر کنار هم بودنمان به بطالت ميگذشت برايم مهم نبود که يکي دو ساعتي از نيمه شب گذشته .

از کنار تخت بلند شدم وبغضم را به سختي فرو دادم .خودم تصميم گرفته بودم و نميشد که نظرم را تغيير بدهم .

چمدان سياه رنگ را از بالاي کمد بيرون آوردم وطرف خالي تخت گذاشتم .من قرار بود با دست هاي خودم کوله بار رفتنش را حاضر کنم وحتي نميدانستم که توان اين کار را دارم يا نه ؟ 

در کمد را باز کردم وبه لباس ها خيره شدم .هر رنگ و هر طرحي يادآور يک روزو يک خاطره بود .پيراهن چهار خانه ي سفيدو مشکي اش را بيرون آوردم وبا لبخند پر دردي داخل چمدان گذاشتم ....

پيراهن ها را کنار زدم ، چشمم به کت وشلوار دامادي اش افتاد .اشک روي صورتم غلتيد ، وا رفتم .روي زمين نشستم و به تخت تکيه دادم وسرم را روي زانوانم گذاشتم .صداي هلهله و شادي در گوشم پيچيد ، چه قدر از آن الهه ي آن روزها فاصله گرفتم! عشقي که آن روزها فکر ميکرديم به هم داريم کجاو اين حس امروزم کجا ؟ من واو الآن يک تن بوديم...يکي ! ...يک نفر ...مگر ميشد از هم جدايمان کرد ؟ 

-الهه ؟ خانومم ؟ 

سرم را بلند کردم ...

-باز که داري گريه ميکني ! بلند شو عزيزم...قربونت برم پاشو...من خودم جمع ميکنم .

دوباره سرم را روي زانوانم گذاشتم و حرفي نزدم .حس کردم که کنارم نشست .موهايم را نوازش کرد .با قدرتي که نميدانستم از کجا آورده ام . بغضم را فرو دادم وسرم را بالا آوردم .سعي کردم لبخند بزنم .با ناراحتي به من نگاه ميکرد.

سکوت بينمان خيلي حرف ها داشت براي گفتن ، سکوتي که فقط به ظاهر سکوت بود !

ميترسيدم از اين که طاقت نياورم ومانع رفتنش شوم ، در آن صورت هيچ وقت نميتوانستم خودم را ببخشم که شانس درمان را از او گرفته ام .زير لب بسم اللهي گفتم وبلند شدم .با تعجب به من خيره شد .با جديتي ساختگي لباس ها را داخل چمدان گذاشتم .چند دقيقه اي با تعجب به من خيره شده بود ، وقتي ديد به کارم ادامه ميدهم بلند شد وبي حرف شروع به جمع کردن وسايلش کرد .

در چمدان را که بستم باورم شده بود که فواد رفتني شده است .روي تخت نشست ، خم شد گونه ي فرشته را بوسيد.اهي کشيد وگفت : 

-عابر بانک و همه ي مدارک مورد نيازتون را برات گذاشتم تو کشوي ميز کارم .

با آرامش دستش را فشردم و گفتم : 

-تو به فکر خودت باش! من که در آمد خودم رو دارم پس لنگ نميمونيم .

نگاهش را از فرشته گرفت .به من خير ه شد وگفت : 

-الهه اگر من برنگشتم ...

دستم را جلوي دهانش گرفتم .دستم را گرفت و ادامه داد : 

-به دخترمون بگو که ...بگو که ...چه قدر ...دوستش داشتم .

-اون روزي مياد که خودت اينو بهش بگي .من مطمئنم .

لبخند زد.

-قول بده حواست به خودت باشه ...برام اي ميل بزن !

پلک هايم را روي هم گذاشتم و گفتم : 

-به روي چشم !

-الي ؟ 

به او خيره شدم وگفتم : 

-جان الي ؟ 

-ميدوني اين روزا خيلي فکرم درگيره .به تو فکر ميکنم .به خودمون وزندگيمون ...به مرگ..ميدوني من خوشبخت بودم چون همين قدري که زندگي کردم به هر چي که ميخواستم رسيدم نگرانم براي تو و فر شته ، اگر برنگردم چي ميشه ؟ 

بي حوصله ميان حرفش پريدم : 

-فواد !!!

با لبخند غمگيني انگشتش را روي لب هايم گذاشت و ادامه داد : 

-سند خونه و ماشين رو به نامت زدم ...براي فرشته يه حساب باز کردم که سود سهام شرکت بهش واريز ميشه .

دهانم از تعجب باز ماند .کي وقت کرده بود همه ي اين کار ها را انجام دهد ؟ 

-من سعي کردم همه ي احتمال ها رو در نظر بگيرم چون ...نميدونم چي پيش مياد !

با اخم گفتم : 

-تو خوب ميشي !

با لبخند گفت : 

-اميدوارم ، ولي تو بايد براي هر چيزي آماده باشي .

انگار عرق سردي بر پشتم نشست .

-من تو کشور خودم هم ميتونستم درمان بشم الي ! ولي ميرم ، تنها دليلم هم براي اين کار اينه که نميخوام هيچ کدومتون رنج کشيدنم رو ببينيد.نميخوام وقتي برسه که قطره ي اشکي رو تو چشم تو و مادرم ببينم که به خاطر اين باشه .من کنار تو خوشبخت بودم ...خيلي سعي کردم که همه چيز تامين باشه ولي منکر اين نيستم که تو از خيلي از خواسته هات به خاطر من گذشتي ...مجبور شدي که خيلي زودتر از اوني که ميخواستي ازدواج کني ، به خاطر من از خيلي چيز ها گذشتي .

با لبخند نگاهش کردم ...

-ازت ميخوام که تو اين فرصت بري دنبال آرزوهات تلاش کني که بهشون برسي .اين مدت دوري هر چند که خواسته ي دلمون نبوده اما ميتونه مفيد باشه ، ميتونه يه فرصت باشه براي پيدا کردن خودمون ، براي اين که از اين سردرگمي و روزمرگي در بيايم واز نو شروع کنيم.

گوش ميدادم ..راست ميگفت .حرف هايش را قبول داشتم اما فواد براي من مثل يک ماده ي مخدر مي ماند ، من به ديدن وبودنش معتاد بودم ...به تکيه گاه بودنش .

-حرفامو ميفهمي ؟ 

سرم را تکان دادم .با لبخند گفت : 

-قول ميدي اين کارو بکني ؟ 

باز هم سرم را تکان دادم .

-بيا بغلم ببينمت !

ومرا به سمت خودش کشيد .سرم را به سينه اش چسباندم و بوي عطرش را به ريه هايم کشيدم ، شايد اين آخرين باري بود که ميتوانستم به صداي تپش هاي کوبنده ي قلبش گوش بدهم ..دست هايش را محکم دورم حلقه کرد .محکم لب هايم را روي هم فشردم مبادا صدايم در بيايد .اين روزها تنها کارم همين بود: بغض کردن !

زير گوشم گفت : 

-حالا بيا بريم بخوابيم عزيزم...خسته اي بايد استراحت کني .

ومرا بلند کرد و روي تخت گذاشت .سرم را از سينه اش جدا نکردم ، مثل وقت هايي که فرشته مرا ميچسبيد و رهايم نميکرد ، من هم نميخواستم او را رها کنم ..فواد يک نياز بود !

-بخواب عزيزم من کنارتم .

زهر خندي روي لب هايم نقش بست .تا کي کنارم بود ؟ تا صبح فردا ؟ 

+++ 

نفس هاي تند وتيزم را نميتوانستم کنترل کنم .قلبم به شدت ميکوبيد وسرم از شدت درد در حال انفجار بود .

فواد داشت خداحافظي ميکرد .تمام سعيم را به کار گرفته بودم تا جلوي بقيه آرامشم را حفظ کنم .فوژان هم مثل من ناراحت بود ، اما تفاوتمان در اين بود که او بي محابا اشک ميريخت و من بغضم را در نطفه خفه ميکردم .سکوتم نشان از درد دروني ام داشت .

پدرم کنارم ايستاده ، انگار او حالم را بهتر ميفهميد .دست وپاهايم که به لرزه افتادند فرشته را از بغلم گرفت و گذاشت به شانه اش تکيه کنم مبادا روي زمين بيافتم .

-دخملم بيا بغل بابايي ! 

وفرشته را از بغل پدرم گرفت .حس ميکردم ميان اين جمع غريبه هستم وهيچ کس حالم را به درستي نمي فهمد.دلم ميخواست با تمام توانم بدوم و از اينجا بروم...فرار کنم واز اين مکان دور شو م.

از اين مکان متنفر بودم .از همين نقطه اي که فاصله ها آغاز ميشدند .از همين بغض نفس گير !

-الهه جان ؟ 

نگاه شيشه اي و پوچم را به او دوختم .دست هايش را از هم باز کرد و مرا در آغوش کشيد .چادرم از روي سرم افتاد ومن حتي دست نبردم تا درستش کنم ، هيچ چيز در آن لحظه برايم مهم نبود .

لحظه اي که مدت ها بود کابوسش را ميديدم فرا رسيده بود .

-مراقب خودت وفرشته باش ...باهام در تماس باش ..باشه ؟ 

تند تند سرم را به تاييد تکان دادم . با نفس عميقي بغضش را فرو داده و دستم را به دست پدرم داد : 

-جون شما و جون الهه !عشقم امانته دستتون .

-خيالت راحت پسرم !

سرم گيج ميرفت واحساس خفگي ميکردم .حتي نميتوانستم يک کلمه بر زبان بياورم .

-فواد ديگه بريم .

-مادر به فدات بشه.فريادم مامان مراقب برادرت باش.فواد رو به تو سپردم .

-بابا جان هر وقت چيزي کم داشتيد خبر بديد .

-چشم بابا ممنون.

نميتوانستم نگاه پر از نفرت و دردم را از فرياد بگيرم.انگار که او مقصر همه ي اين ها باشد .

-خداحافظ همه..زن د اداش ..عمو ..خدا نگه دار .

-خداحافظ فرياد جان ...فواد جان ايشالله به سلامتي برگردي .

-خداحافظ الهه ي من ...

فرشته به گريه افتاد وپدرم او را گرفت . دو مرد رو برگرداندند و تمام !

صداي گريه ي دخترم در گوشم پيچيد .دو مرد با چمدان هايشان دور و دورتر شدند، وقتي فواد براي آخرين بار چرخيدو دست تکان داد به زور دستم را وادار به حرکت کردم تا جوابش را بدهم .پشتش را که به من کرد انگار که دنيا به من پشت کرد .روي زانوهايم افتادم .صداي گريه ي فرشته به طرز نا هنجاري در سرم تکرار ميشد ...روي زانو هايم افتادم .

ببين گاهي يه وقتايي دلم سر ميره از احساس 

نه ميخوابم نه بيدارم از اين چشماي من پيداس 

تنم محتاج گرماته زيادي دل به تو بستم 

هيچ دردي در اين حد نيست من از اني زندگي خسته ام 

دلم تنگ ميشه بيش از حد ...دلم تنگ ميشه از حد ...

***

-دخترم ؟ رسيديم !

به خودم آمدم ونگاهي به بيرون انداختم.جلوي خانه ام توقف کرده بود .آب دهانم را قورت دادم .دستم به سمت دستگيره رفت .

-مطمئني ميخواي بري خونه ي خودت ؟ تنهايي اذيت نميشي؟

در آن لحظه از هيچ چيزي مطمئن نبودم با اين حال با لحني که سعي ميکردم محکم باشد جواب دادم :

-نه اذيت نميشم...بايد عادت کنم ...خدا حافظ !

در حين پياده شدن شنيدم که گفت :

-بهتون سز ميزنم .خدا به همراهت .

سري تکان دادم ودر را را بستم .فوژان وعمو هم از ماشينشان پياده شدند. در عقب را باز کردم و فرشته را بغل گرفتم .

همان حرف ها را تحويل آن ها هم دادم تا مانع رفتنم نشوند .خانه ي خودم راحت تر بودم .صحبت يک روز ودو روز که نبود ، تا کي ميتوانستم مزاحم آن ها بشوم.

دوست داشتم در خانه ي خودم بمانم .جلوي در ايستادم .سوار شدند و منتظر ماندند تا من داخل بروم .دستي تکان دادم وبا کليدم در را باز کردم .

در را که پشت سرم بستم صداي حرکت ماشين ها را شنيدم وفرشته هم شروع به گريه کرد.او را در اغوشم تکان دادم و با هم وارد آسانسور شديم .دکمه ي شماره ي چهار را فشردم و سعي کردم فرشته را آرام کنم چون سرم از شدت درد در حال انفجار بود .

نفس عميقي کشيدم و وارد خانه شدم به سرعت فرشته را روي تخت گذاشتم ودويدم تا برايش شير درست کنم .لباس هاي بيرون مرا هم با عجله از تن کندم تا دست هايم آزاد باشند .

به دخترم خيره شدم که در آغوشم با ولع شير ميخورد وسعي کردم که مانع جولان دادن افکارم شوم .فرشته که شير خوردنش تمام شد و ديگر صداي مک زدن هاي با اشتياقش شنيده نشد سکوت بدي تمام خانه را فرا گرفت ودخترم با چشم هاي درشتش متعجب نگاهم ميکرد .

با لبخندي خم شدم و صورتش را بوسيدم .دست وپاي را تکان داد و خنديد .به حالش حسرت ميخوردم زيرا که کوچک تر از آن بود که بفهمد چه اتفاقي افتاده .جعبه ي موزيکالش را روشن کردم و کنارش گذاشتم .چشم هاي خمارش نشان از خواب آلوده بودنش داشت .او را روي پاهايم گذاشتم و آرام آرام تکانش دادم تا به خواب برود .با صداي يکنواخت جعبه ي موزيکال کم کم به خواب رفت .عادت داشت که موقع خواب اين جعبه روشن باشد .خوابش که سنگين شد او را با احتياط داخل گهواره اش گذاشتم .از اتاق خارج شدم ودر را پشت سرم بستم .

ويولن را زير چانه ام گذاشتم و شروع به نواختن کردم .

به خودم که آمدم .اشک هايم چوب آبنوس سازم را ستاره باران کرده بودند ومن قطعه ي جديدي را مينواختنم ...

زندگي ام راه جديدي را در پيش گرفته بود .راهي که تاريک بود نميدانستم چه پيچ و خم هايي دارد .راهي که چراغ نداشت .

%%%

با شنيدن صداي زنگ تلفن دل از صفحه ي تلوزيون کندم و با جستي خودم را به تلفن رساندم .

-الو ؟ ...

صدايي نيامد .دوباره پرسيدم » الو ؟

-سلام الهه !

موجي از خوشحالي به وجودم سرازير شد و با انرژي جواب دادم :

-جان الهه..سلام عزيزم خوبي ؟

-خوبم خانومم خوبم..شما خوبيد ؟

-ما هم خوبيم ...معلوم شد کي شيمي درمانيت رو شروع ميکنن ؟

-زنگ زدم همينو بگم عزيزم.فردا قراره شيمي درماني رو شروع کنيم .برام دعا کن باشه ؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم :

-به سلامتي ..چشم حتما ..حتما !

-فرشته کجاست ؟

-خوابيده ..کلا نصف عمرش ور خوابه اين بچه .امروز من رفته بودم استوديو از صبح پيش مامان بود .ظاهرا هم اصلا نخوابيده بوده و بي قراري ميکرده اينه که الآن راحت خوابيده .

-الهي که فداش بشم ...دلم خيلي تنگتونه خيلي .

-ما هم دلتنگتيم .

-دوست دارم عزيزم .ديگه دير وقته بهتره بري بخوابي...بازم تماس ميگيرم .

اهي کشيدم وجواب دادم :

-باشه عزيزم..شب به خير .

-شب خوش .

تماس قطع شد .روي مبل دراز کشيدم و پاهايم را داخل شکمم جمع کردم .يک هفته گذشته بودو من هنوز نتوانسته بودم که با نبودن او در خانه ام کنار بيايم .انگار که هيچ چيز سر جاي خودش نبود .در کارم غرق شده بودم .فرشته را نزد فوژان ميگذاشتم و به استوديو ميرفتم .کار جديدي را قبلو کرده بودم و سرم حسابي شلوغ بود .يخچال خانه ام مدام توسط عمو و پدرم پر ميشددو واعتراض من هم هيچ ثمري نداشت .زنگ تلفن حواسم را پرت کرد ، به شماره نگاه کردم .تعجب کردم فواد که همين دو دقيقه پيش قطع کرده بود .

-فواد ؟

-فريادم زن داداش !

*** 

اخم هايم را در هم کشيدم و گفتم :

-ببخشيد ..سلام .

-سلام .. تو ببخش ميدون مبد موقع مزاحم شدم ولي مجبور بودم صبر کنم تا فواد خوابش ببره تا بتونم بهت زنگ بزنم .

کنجکاو شدم و گفتم :

-من گوش ميدم .

-راستش فکر کردم که بايد يه سري چيزها رو محض احتياط حتما برات توضيح بدم .از فردا قرار هدرمان فواد به صورت جدي شروع بشه .همون طور که خودت ميدوني اون تو اين مدت بايد شرايط روحي خيلي خوبي داشته باشه ...الهه منظورم اينه که تو نبايد چيز هايي رو بهش بگي که مضطرب يا ناراحتش کنه .هر اتفاقي رو که مي افته صلاح نيست بهش بگي مهمه که اون سرزنده واميدوار باشه پس تو هم بايد همه اش بهش روحيه بدي و اميدوارش کني ...ميودنم که مشکلات کوچيک و بزرگ زيادي تو اين مندت خواهي داشت ، ميدونم که شايد خيلي سختي بکشي ولي اون نبايد از هيچ کدومشون خبر داشته باشه ...منظورم رو ميفهمي؟

لبم را به دندان گرفتم وبله ي نا مفهموي گفتم .

-در عوض منم فواد رو سالم وسر حال برميگردونم وتو هم هر مشکلي داشي ميتوني با من در ميون بذاري ...

-ممنون!

-ديگه بايد قطع کنم ممکنه فواد متوجه نبودنم بشه .

-باشه خداحافظ .

-ممنون که گوش دادي .خدا نگه دار .

تلفن را با گريه به مبل کوبيدم .خودم هم نميدانستم چه مرگم شده است ؟ حق با فرياد بود اما من خسته تر اين بودم که بفهمم و تحمل کنم ، مثل بچه ها فقط فواد را ميخواستم ونميدانستم درست کدام است وغلط کدام .

---

چادرم را روي سرم کشيدم و رو به فوژان گفتم :

-مامان ميدونم که خيلي زحمتتون ميدم ولي ميشه يه دو ساعت ديگه هم فرشته پيشتون بمونه من برم سر خاک مادرم ؟

دست هايش را به پيشخوان تکيه داد به من نگاه کردو گفت :

-اين چه حرفيه مگه اين بچه براي من آزاري داره ؟ منو از تنهايي در مياره بوي پسرم رو ميده ...برو دخترم مراقب خودتم باش.

با خوشحالي کيفم را برداشتم .از او تشکر کردم واز خانه خارج شدم .

....

ماشين را پارک کردم و دسته گلي که خريده بودم را برداشتم وپياده شدم .

قدم زنان به سمت مزار رفتم .

سر خاک نشستم ودسته گل را روي سنگ گذاشتم که چشمم به گلبرگ هاي سرخ رنگ رز پر پر شده افتاده .

با تعجب به آن ها نگاه کردم وخاطره اي از دوران نامزدي ام را به ياد آوردم: وقتي که يک شاخه گل درست شبيه اين را سر مزار مادرم ديده بودم و نميدانستم که چه کسي آن گل را آورده است ...

با ذوق سر چرخاندم تا شايد کسي را بيابم اما جز من و پسر بچه اي که دو سه قبر آن طرف تر مشغول قرآن خواندن بود کسي را نديدم .بلند شدم و به سمت پسرک رفتم .

به محض ديدنم از جا برخاست و گفت :

-سلام خانوم ميخوايد براش قرآن بخونم ؟

با لبخند جواب دادم :

-سلام ...يه سوال دارم تو سر اون قبر کسي رو نديدي ؟

شانه اي بالا انداخت و گفت :

-نه خانم نديدم .زياد کسي اين طرف نمياد منم تازه اومدم يه خانومي خواست براي پدرش قرآن بخونم ...

نا اميد نشدم سريع از کيفم کاغذ وقلمي در آوردم و شماره ام را رويش نوشتم کاغذ را با يک تراول به دست پسرک دادم و گفتم :

-اون قبر مال مادرمه ميخوام يه چند روزي حواست بهش باشه وهر کسي بهش سر زد به من خبر بدي .ميتوني ؟

نگاهي به اسکناس کردو گفت :

-چرا ؟

باز هم لبخند زدم و جواب دادم :

-من خانواده ي مادرم رو گم کردم شايد بتونم اين جوري پيداشون کنم ..حالا کمکم ميکني ؟

با رضايت سري تکان داد وگفت :

-بله ! حتما اگر کسي رو ديدم بهتون زنگ ميزنم .

من هم لبخندي زدم و گفتم :

-اگر بتونم پيداشون کنم بهت يه جايزه ي خوب ميدم .

با شوق خنديد وگفت :

-ممنونم خانوم ...حتما براي مادرتون قرآن ميخونم .

با لبخند رضايت مندانه اي از او جدا شدم ودوباره سر مزار مادرم رفتم تا برايش فاتحه اي بخوانم و درد و دل کنم ...زمزمه کردم :

-دلم روشنه مامان ...دلم روشنه که قراره اتفاقاي خوبي بيافته ...مهم نيست چه قدر طول بکشه بالاخره ميفهمم چرا اين کارو کردي .

....

ويولنم را کنار گذاشتم و دستمال کاغذي را از دست پويان گرفتم .برايم صندلي گذاشت و بقيه را از اتاق ضبط بيرون فرستاد .

-حالت بهتره ؟

اشک هايم را پاک کردم و سرم را به تاييد تکان دادم .با صدايي گرقته زمزمه کردم :

-اين آهنگ...نميدونم چرا حالم بد ميشه موقع نواختنش ...ببخشيد .

جلويم زانو زدو با مهرباني گفت :

-اشکالي نداره ! الآن که بهتري ؟

دوباره سرم را تکان دادم .با ناراحتي نگاهم کردو گفت :

-متوجه هستي که داري خودتو داغون ميکني؟ الآن دو ماهه که فواد رفته وتو هر روز غمگين تر از روز قبلي.

دستمال را روي چشم هايم کشيدم وسکوت کردم .با نگراني گفت :

-بالاخره چي ؟ معلوم نيست که اون کي برميگرده الهه...تا کي ميخواي صبح تا شب گريه کني وغصه بخوري ؟

-پويان ؟

صداي امير بود .بي حوصله جوابش را داد :

-امير لطفا يه چند دقيقه تنهامون بذاريد به بچه ها بگو 10 دقيقه break داريم .

امير در را بست زير لب زمزمه کردم :

-من از نوا ميرم ...

با عصبانيت به من توپيد :

-که چي بشه ؟ يعني اين قدر بچه اي ؟ الهه به جاي لوس بازي سعي کن خودتو پيدا کني .

اشک هايم روي صورتم ريختند .با گريه گفتم :

-من بچه ام! اره تو راست ميگي ...ولي چرا درکم نميکني ؟ چرا نميفهمي حالم خرابه ؟ حتي ديگه تلفن هم که ميکنم باهام حرف نميزنه ، جواب ايميل هام رو نميده ....حالش بده ...فرياد ميگه که وضعش خوب نيست ...ميفهمي که من حتي نميدونم دوباره ميبينمش يا نه ؟ ميفهمي ؟ هر بار که آرشه رو تو دستام ميگيرم و چشم هام رو روي هم ميذارم فقط چهره ي اونو ميبينم .

ليواني آب به دستم داد وسعي کرد آرامم کند :

-باشه باشه ...معذرت ميخوام يه دفعه عصبي شدم .

با دست لرزانم ليوان را گرفتم .جرعه اي آب نوشيدم وبا لب هاي لرزان گفتم :

-نميدونم بايد چه کار کنم ...حتي نميتونم برم ديدنش .

دوباره لحنش مهربان شده بود :

-بريهم کاري از دستت بر نمياد ...اصلا اگرم بتوني بري فرشته رو چه کار کني ؟

جوابي نداشتم بدهم .نگاهي به در بسته ي استوديو انداخت و گفت :

-من درکت ميکنم ...فقط همين دو تا track رو ضبط کنيم کار رو تعطيل ميکنم .باشه ؟

با غم لبخندي زدم وگفتم :

-باشه ممنون .

با مهرباني لبخند زدو گفت :

-اشکاتو پاک کن تا من برم بقيه رو صدا بزنم يه آبي هم به صورتت بزن .

--

سوييچ را از کيفم در آوردم ودر ماشين را باز کردم .موبايلم شروع به زنگ خوردن کرد ، شماره نا آشنا بود اول خواستم جواب ندهم اما بعد دو دل شدم و دستم روي مربع سبز رنگ لغزيد..

-بله ؟

-سلام خانوم ...يه آقايي اومده سر خاک مادرتون سريع اومدم تا بهتون زنگ بزنم .

سرم از شدت درد در حال انفجار بود .بي حوصله پرسيدم :

-شما ؟

-من هموني ام که تو قبرستون شمارتون رو داديد گفتيد اگر کسي اومد سر خاک مادرتون..

با درک کردن حرف هايش سريع ميان کلامش دويدم و گفتم :

-ميتوني نگهش داري تا من خودمو برسونم .

با تريد جواب داد :

سعي ميکنم !

همين براي من کافي بود تا سوار شوم و استارت بزنم . با گفتن دارم ميام تماس را قطع کردم وپايم را روي پ گاز گذاشتم .صداي جيغ لاستيک هاي ماشين سکوت خيابان را بر هم زد 

...

دزدگير را فعال کردم و با بالاترين سرعت شروع به دويدن کردم .چادرم مثل پرچم پشت سرم به اهتزاز در آمده بود .يک نفس ميدويدم .با ديدن قبر مادرم و سکوت سنگين قبرستان انگار تمام قوايم را از دست دادم .دير رسيده بودم .

-خانوم بالاخره اومديد؟ اون آقا چند دقيقه پيش رفت .به موبايلش زنگ زدن و اونم با عجله رفت .

حتي نتوانستم جوابش را بدهم روي زمين نشستم و حرفي نزدم .

پسرک موبايلم را به دستم داد متوجه شدم که زنگ ميخورد .اصلا نميدانستم چه مدتي است که به اينجا آمده ام .

گوشي را کنار گوشم گذاشتم :

-الهه مادر کجايي ؟ اين بچه خودشو هلاک کرد !

ميدانستم که صدايم ميلرزد پس کوتاه جواب دادم :

-ميام .

همين يک کلمه را گفتم و تماس را قطع کردم .بلند که شدم سرم گيج رفت .امروز بيشتر از ظرفيتم تحمل کرده بودم.بي حرف مزد پسرک را دادم .پرسيد :

-بازم بايد حواسم باشه ؟

به تاييد سري تکان دادم و وبه راه افتادم .خودم را به ماشين رساندم و باز هم تمام احساساتم را بر سر پدال گاز تخليه کردم .

***

فوژان کنارم نشست وسرم را به سينه اش گرفت .

-الهه جان . باخودت اين کارو نکن مادر ، داري جلوي چشمام ذره ذره آب ميشي .

نگاهم را به مهرو تسبيح سجاده ام دوختم و سکوت کردم ذهنم پر از سوال بود ...مني که با هر باز سر به مهر گذاشتن تا به عرش ميرفتم و دلم پر از آرامش ميشد حالا چرا آرام نميشدم ؟ چادر نمازم ديگر بوي ياس نميداد .اخرين ياس هايي که فواد سر سجاده ام گذاشته بود ، مدت ها بود که خشک شده بودند.به يادم آمد که هر بار که از سر کار مي آمد ومرا در حال نماز خواندن ميديد کنارم دراز ميکشيد و با آرامش چشم هايش را ميبست .اشک در چشم هايم جوشيد .فواد عذاب ميکشيدو من هر ثانيه شکنجه ميشدم .وقتي فرياد زنگ ميزدو هيچ خبرخوبي نداشت ، وقتي حتي نميتوانست خودش با من حرف بزند ، وقتي چشم هاي پدرش پر از غم بودو دم نميزد ، ديگر چه نيازي بود که کسي به من بگويد فواد حالش بدتر از بد است ؟

-داره ميميره مامان !

بغضم با صداي بلند ترکيد .صداي فوژان را شنيدم :

-عمر دست خداست .

صدايش ميلرزيدو من بارش اشک هايش را روي صورتم حس کردم .فواد ميدانست..فکر ميکرد که با رفتنش راحت تر با همه چيز کنار خواهم آمد دريغ از اين که دردم بيشتر شده بود .هر لحظه ام در حسرت ديدارش ميگذشت وهر روز بيشتر اين فکر آزارم ميداد که آيا دوباره او را ميبينم ؟

خودم هم نميداسنستم که چگونه اين روزها را تحمل ميکنم .اشک مي ريختم و دعامي کردم و هيچ کار ديگري از دستم برنمي آمد .عمو وارد اتاق شد سرم را بالا آوردم .چشم هايش سرخ سرخ بودند.دلم هري ريخت .

*** 

دلم هري ريخت .

تلفن را به سمتم گرفت و گفت : 

-ميخواد با تو حرف بزنه .

صدايش خراشيده وگرفته به گوش ميرسيد .فوژان به صورتش زد وگفت : 

-يا فاطمه زهرا !

دلم گواهي بد ميداد .گوشي را گرفتم وبا دلهره گفتم : 

-الو ؟؟ 

چشمم به ياس هاي خشکيده ي سجاده ام بود .آن ور خط صداي نفس نفس زدن هايي را ميشنيدم.از پشت تلفن هم من صداي اين نفس ها را ميشناختم.زهر خندي روي لب هايم نشست .زمزمه کردم : 

-فوادم ؟ 

با تاخير صدايش را ضعيف شنيدم : 

-الي ِمن !

نفس گرفتم تا بغضم نشکند :

-جانم عزيزم جانم ؟ ميدوني چشام به دره تا برگردي ؟ يادت نره بهم قول دادي برگردي.

صدايش به وضوح ميلرزيد وانگار به زحمت حرف ميزد يک کلمه ميگفت ويک نفس عميق ميکشيد ويک کلمه ي ديگر: 

-الهه...اگر بهار دوباره باتو بودنمو نديدم...اگر نتونستم به قولم عمل کنم ...فقط ...فقط ...

بغضش ترکيد : 

-فقط حلالم کن عزيزم ...حلالم کن .

به سختي جوابش را دادم : 

-من جز خوبي هيچي نديدم عزيزم...حلالت کردم ، حلالم کن .

ديگر من هم نميتوانستم جلوي هق هقم را بگيرم.هر دو گريه ميکرديم ...

-دوست دارم ! 

ميان گريه لبخند زدم و گفتم : 

-منم دوستت دارم .

وباز هم گريه کردم ...حس بدي داشتم ...کمي بد صداي فرياد را شنيدم که صدايم زد ولي من همه چيز را فهميده بودم و احتياجي نبود که او توضيح بدهد.سرم را به سينه ي فوژان فشردم .او هم مثل من زجه ميزد .عمو گوشي تلفن را گرفت وقبل از آن که اشک هايش را ببينيم از اتاق بيرون رفت .حالم خراب بود يا شايد چيزي فراتر از معني اين کلمه ...

ميدانستم که از من خواسته تا با دست هاي خودم حکم رفتنش را امضا کنم .هق زدم : 

-حلالش کردم مامان...حلالش کردم ...

شانه هايم ميلرزيد : 

-نميتونم ببينم ...نميتونم مرگ تدريجيش رو ببينم .

سرم را به به سمت آسمان بلند کردم و داد زدم : 

-خدايا ! خدايا! نذار بيشتر از اين عذاب بکشه ...ببرش ...فوادمو ببر خدا..ببرش..

وقتي سرم شروع به گيج رفتن کرد با خوشحالي چشم هايم را بستم .عالم بي خبري را به هوشياري ترجيح ميدادم ...شانه هايم تحمل اين سنگيني را نداشت. 

با حرير پيله هاي کاغذي 

واسه من جاده رو ابريشم نکن 

من به پروانه شدن نميرسم ...

حرمت فاصلمونو کم نکن

***

لبخند زدم ، فواد خم شد تا لب هايم را ببوسد .روي پاشنه ي پايم بلند شدم فقط چند ميلي متر مانده بود که ...

چشم هايم را باز کردم.به شدت احساس ضعف ميکردم وسرم هم تير ميکشيد .

-الهه؟

سرم را به طرف صدا چرخاندم وپدرم راديدم که با نگراني نگاهم ميکرد .لب هاي خشکم را با زبان تر کردم و گفتم :

-آب !

کمي آب به خوردم داد.چشم هايش سرخ شده بودند وغم از سر وصورتش مي باريد .به پيراهن سرمه اي رنگش چنگ زدم و با ترس پرسيدم :

-چي شده بابا ؟ چرا گريه کردي ؟

با ناراحتي جواب داد :

-به خاطر تو عزيزکم !پنج روزه بين خواب وبيداري دست و پا ميزني .درست از همون شبي که با فواد حرف زدي تا امروز..

-فرشته!

-خيلي بي قراري کرد ...

اهي کشيدم و گفتم :

-فواد ؟ ازش خبر داريد ؟

تا خواست جوابم را بدهد دکتر وارد اتاق شد ...

...

کمکم کرد تا سوار ماشين شوم.خودش پشت فرمان نشست .کمي بعد با تعجب پرسيدم :

-چرا نميريم خونه ي خودم؟

بي آن که نگاهش را از جلو بگيرد گفت :

-ميريم ..اول بريم دنبال فرشته .

اعتراضي نکردم .

جلو افتادو من هم پشت سرش رفتم .عمو در خانه اش را به رويمان باز کرد .پيراهن مشکي به تن کرده بود وچشم هاي او هم قرمز بودند .با صدايي گرفته جواب سلاممان را داد و به دخال دعوتمان کرد .

نشستيم .احساس ميکردم اتفاقي افتاده .

-فرشته تازه خوابش برده تو اتاقه ...

با تريد پرسيدم :

-پس مامان کجاست ؟

هيچ کدام جوابي ندادند .دهانم خشک شد.انگار چيزي را از من پنهان ميکردند.قبل از آن که بتوانند جلويم را بگيرندبه سرعت به سمت اتاق دويدم و در را باز کردم .

فوژان روي تخت دراز کشيده بود سرمي به دستش وصل بود و روسري مشکي رنگي بر سرانداخته بود . کم کم داشت از ديدن اين رنگ حالم به هم ميخورد .انگار داشتم کابوس ميديدم .فرشته کنار تخت خوابيده بود .با وحشت يک قدم به عقب برداشتم خودم هم نميدانستم از چه ميترسم يا شايد هم ميدانستم و نميخواستم که باور کنم .سکوت وحشتناکي بر خانه حاکم بود .زبانم نمي چرخيد که سوالي بپرسم .

انگار منتظر بودم کسي شروع به خنديدن کند يا ناگهان از خواب بپرم .نگاهم را از پدرم به عمو و از عمو به پدرم کشيدم .چهره هايشان نگراني را فرياد ميزد.سکوت خانه با شنيده شدن صداي چرخيدن کليد در قفل بر هم خورد .با اميد فراوان چشم به در دوختم .

با ديدن فواد لبخند پهني روي لب هايم نشست .نفس عميقي کشيدم .اما ...

نگاهم از خال صورتش تا روي پيراهن مشکي اش کشيده شد .لبخندم کم کم جمع شد وصداي نفس هاي پر وحشتم تنها صدايي بود که ميشنيدم .نگاهم پايين و پايين تر آمد و روي دسته ي کاغذ هاي که در دست داشت خشک شد ...حالا انگار اين کابوس کامل شده بود...ديگر نيازي نبود که کسي حرفي بزند .زانوانم خم شدند و روي زمين افتادم .بي رمق ومظلومانه شروع به گريستن کردم .فرياد کاغذ ها را رها کردو به سمتم دويد .عکس خندان فواد را که روي کاغذ هاي حاشيه دار ديدم ، با وحشت جيغ زدم .جيغ زدم تا از خواب بپرم بي وقفه جيغ کشيدم.صداي گريه ي فرشته را شنيدم و باز جيغ کشيدم . فرو رفتن سوزن را در دستم حس کردم .

شوق سفر نداشتي قصد گذر نداشتي

من با تو زنده بودم اما خبر نداشتي

رفتي وتوي قلبم يادتو جا گذاشتي

روي تموم حرفات يک دفعه پا گذاشتي

بي تو کدوم ستاره پا به شبم بذاره

ابر کدوم آسمون رو تشنگيم بباره

بي تو چي مونده با من جز يه صداي خسته

جز يه نگاه خاموش جز يه دل شکسته ...

***

جلوي آينه ايستادم وچادر عربي ام را روي روسري سياهم کشيدم .آينه چهره ي بي آرامش وپر از غمم را به رخ ميکشيد .زير چشم هايم سياه شده بود .چشم هايم سرخ و ورم کرده ولب هايم ترک خورده به نظر ميرسيدند .حلقه اي ازدواجم به آينه دهن کجي ميکرد .با هر بار پلک زدن قطره اي گوشه ي چشم هايم سر ميخورد و روي روسري ساتنم ميچکيد .فرشته روي تخت خوابيده بود، شيشه شيرش را با پاهايش گرفته بود و فارغ از مصيبتي که روي سرمان آوار شده بود شير ميخورد .

-الهه حاضري ؟

چرخيدم و وبه فرياد خيره شدم .انگار که فواد روبرويم ايستاده بود سرم را به زير انداختم وزير لب بله ي کوتاهي گفتم .فرشته را بغل گرفت وگفت :

-بيا اين همه آدم اينجاست تو اتاق نمون برات حرف در ميارن .

باشه اي گفتم ودوباره در افکارم غرق شدم .کاش بود حتي دور از من بود ولي بود نه اين که نباشد و نداشته باشمش.اگر فرشته نبود تا به حال خودم را به او رسانده بودم.

از روي ميز آرايشم حلقه ي او را برداشتم ودر مشتم گرفتم .حلقه اي که حتي براي انگشت شصتم هم بزرگ بود .حلقه اي که سه سال لحظه اي از دست هاي عشقم بيرون نيامده بود .خدايا ! مگر من ميتوانستم او را به خاک بسپارم ؟

فرياد گوشه ي چادرم را گرفت و مرا با خود بيرون برد .خانه پر بود از فاميل هاي دور و نزديک هنوز امبولانس نرسيده بود .قرار بود از جلوي در خانه تا مسجد محل او را تشييع کنند .وقتي نگاه هاي ترحم آميز و دلسوزانه ي جمع را ديدم ناتوان و زار به ديوار تکيه دادم وخودم را بغل کردم تا کسي لرزش دست هايم را نبيند .صداي گريه ي فوژان روحم را بيشتر مي آزرد .نگاهم به او بود که عکس فواد را به سينه چسبانده بود وزار ميزد .کاش من هم ميتوانستم مثل او فرياد بزنم و بغضم را بشکنم .اشک هايم قطره قطره ميجوشيدند ولي بغضم نميشکست وصدايم در نمي آمد .پدرم با غصه به من نگاه ميکرد وعمو هم سعي ميکرد فوژان را آرام کند بوي حلوا و پودر نارگيل مشامم را پر کرد.

صداي همهمه خبر از رسيدن آمبولانس ميداد .جمعيت سياهي لشکر شتابان بيرون رفتند .زير بازوي فوژان را گرفتم و با هم بيرون رفتيم .

جلوي در فرياد بي حرف فرشته را بغلم دادو رفت تا جلوتر از همه پيکر برادرش را بر دوش بکشد .چه جمعيتي آمده بودند تا آرام جانم را به مقصدش ببرند .صداي لااله الا الله گفتن هاي جمع گوشم را مي آزرد ..مسخ شده و گيج به دنيال جمعيت رفتم .

ثانيه ها دويدند .با وحشت به رديف گور ها نگاه کردم که يک در ميان بعضي پر وبعضي خالي بودند .کسي قران ميخواند وصداي گريه ها اعصاب مرا متشنج ميکرد .پدرم دست هايم را گرفته بود تا مانع خاکسپاري نشوم دريغ ازاين که توان نداشتم حتي يک قدم جلو بروم .فوژان از خود بيخود شده بود .عمو او را بغل گرفت و خودش هم به گريه افتاد .فرياد خودش را روي جنازه انداخته بود وهق هق ميکرد .شانه هايش از شدت گريه مي لرزيدند لباس هايش با خاک يکي شده بودند .فوژان جلو رفت آن قدر جيغ کشيد تا روي جنازه را باز کردند.پارچه هاو پنبه ها که کنار رفت با وحشت چشم به صورت بي روح فواد دوختم .احساس کردم در حال خفه شدن هستم .

-فواد..پسرم ...پاره ي تنم ..پسرم چه جوري مادرتو تنها گذاشتي ....فواد جان مادر ...عزيزم ...

من ساکت اشک ميريختم ونفسم ديگر بالا نمي آمد .لرزي در تنم نشست.پدرم مرا به جلو هل داد .دستم را که رها کرد احساس بي وزني کردم و روي زانو هايم افتادم .درد در تمام تنم پيچيد ولي اين درد کجا ودرد قلبم کجا ...براي نفس کشيدن تقلا کردم و به هق هق افتادم .براي آخرين بار بود که ميتوانستم او را ببينم .

آرام صدايش زدم انگار که انتظار داشتم جوابم را بدهد ،دستم را روي گونه اش گذاشتم سرماي تنش به تنم رسوخ کرد مرطوب بود .بوي عجيبي ميداد بويي شبيه بوي همان گل هايي که هميشه برايم به هديه مي آورد. چند بار تلاش کردم که نفس بکشم وناگهان بغضم ترکيد .هق زدم :

-قرار نبود ...قرار نبود رفيق نيمه راه بشي ....فواد ...فواد ...

جيغ کشيدم و دوباره صدايش زدم .کسي دست هايم را از پشت گرفت و مرا عقب کشيد .دوباره پارچه ها را روي صورتش کشيدند .تقلا کردم تا رها شوم و داد زدم :

-تو رو به خدا نبريدش ...بذاريد پيشم بمونه ..تو رو خدا...

کسي به من اعتنا نکرد .بلندش کردند.. اصلا نميدانستم چه ميکنم.به فرياد نگاه کردم و ملتمسانه گفتم :

-فرياد نذار ببرنش ..من طاقت ندارم ..من بدون اون نميتونم .تو بهش بگو برگرده ..اخه من به دخترش چي بگم ؟ بگم بابات کو ؟

فرياد با گريه نگاهم کرد .گنگ تر از آن بود که جوابي به من بدهد...با صداي بلند گريه ميکردم ، ديگر غروري نمانده بود .کسي مرا در اغوش گرفت و سرم را به سينه اش چسباند بوي عطر پدرم را شنيدم خواستم برگردم که مانعم شد .صداي ريخته شدن خاک را ميشنيدم .گريه امانم نميداد و صد افسوس که آرامم هم نميکرد .وقتي سرم را از سينه اش جدا کرد تلي از خاک خانه ي جديد فواد شده بود .

من ماندم و يک متر زمين ويک مشت خاک که تنها چيز هايي بودند که نشان ميدادند روزگاري مردي در اين کره ي خاکي زندگي ميکرده که تنها عشق من بوده است پدرم سرم را بوسيد وزمزمه کرد :

-خودم سايه سرت ميشم عزيزم..غصه نخور .

ومن مات ومبهوت به همان يک تکه خيره شده بودم .ميدانستم که از اين به بعد روزهاي زيادي به اينجا خواهم امد .مگر ميشد فواد را تنها بگذارم ؟ 

*** 

همه به خواست من جمع شده بودند.وقتش شده بود که تصميمم را اعلام کنم ، چهل روز از پرواز ابدي فواد ميگذشت ودر کمال تعجب من زندگي هنوز هم ادامه داشت واين من بودم که همچنان روي اين کره ي خاکي زندگي ميکردم .اگر فرشته نبود باورم ميشد که کل سه سال گذشته را در خواب ديده ام .فرياد اول از همه جواب سلامم را داد وفرشته را از بغلم گرفت .با محبت صورت دخترکم را بوسيد.فوژان امروز به اصرار همه مان را به آرايشگاه فرستاده بود ولي نتوانسته بود مرا راضي کند که پيراهن مشکي ام را از تن به در کنم .

لباسم را عوض ميکردم با سياهي قلبم چه ميکردم ؟ با نبودن او چه ميکردم ؟ 

روي مبل بين عمو وپدرم نشستم .عمو بعد از چند دقيقه گفت : 

-خب الهه جان ! گفتي ميخواي با ما حرف بزني ...

سرم را بالا اوردم وبه او خيره شدم.نفس عميقي کشيدم و وگفتم : 

-راستش ...خب من خيلي فکر کردم ، اينجا راحت بودم ، شما کنارم بوديد و هستيد ، کمکم ميکنيد ولي ...

ولي ...من ميخوام برگردم خونه ي خودم .

فوژان با ناراحتي گفت : 

-عزيزم چرا ؟ اونجا بري اذيت ميشي !

بغضم را فرو دادم و گفتم : 

-بالاخره که چي ؟ بايد عادت کنم ديگه .اينجوري هم دارم اذيت ميشم ، تو همين خونه هم کم کنارش خاطره ندارم ! تک تک نفس هايي که کنارش کشيدم رو يادمه ، هنور هم کنار خودم حسش ميکنم .حالا چه فرقي داره اينجا يا خونه ي خودم ؟ 

عمو با اخم گفت : 

-دخترم تو الان وضعيتت فرق کرده ، نميشه که تک و تنها بري زندگي کني .

نگاهي به پدرم انداختم که ظاهرا قصد دخالت نداشت و فهميدم که خودم بايد از حقم دفاع کنم .

-چرا نميشه ؟ مگه اون چند ماهي که نبود تنها زندگي نکردم ؟ الآن چه فرقي داره با اون موقع ؟ 

خواهش ميکنم درک کنيد که من احتياج دارم مستقل بشم ...نميخوام به هيچ کس تکيه کنم ...به هيچ کس ...

پدرم سعي کرد با آرامش حرف بزند : 

-عزيزدلم .دخترم من ميفهمم که تو الآن تو چه وضعيتي هستي ولي از ما نخواه بذاريم با يه بچه ي کوچيک تنها زندگي کني .

فرياد که تا کنون سکوت کرده بود رو به جمع گفت : 

-حرف هاي شما قبول ولي الهه که حرف بدي نزد.ميخواد با خودش کنار بياد و رو پاي خودش بايسته .چرا مخالفيد؟

عمو با اخم به او توپيد : 

-يعني چي ؟ نميشه که زن بيوه تک وتنها ...استغفرالله...مردم چي ميگن ؟ 

فرياد پوزخندي زد وگفت : 

-مردم هر چي دوست دارن بگن ! حق الهه است که خودش براي زندگيش تصميم بگيره .

چه قدر احساس بدي پيدا کردم از شنيدن کلمه ي بيوه ! ..من به چه فکر ميکردم و آن ها به چه ؟ فوژان مظلومانه نگاهم ميکرد .نميخواستم مثل او باشم .نميخواستم فقط حرف شنوي داشته باشم و حرف هاي دلم را نگويم .

نگاهم را به نگاه عمويم دوختم و با قدرتي که نميدانستم از کجا آورده ام و لحني محکم گفتم : 

-من فقط بهتون گفتم تا بدونيد چون نخواستم فکر کنيد بهتون احترام نذاشتم ...به هر حال من تصميم رو گرفتم .فردا صبح با فرشته برميگردم خونه ي خودم .

عمو با عصبانيت گفت : 

-حالا که اين طوره اصلا حق نداري هيچ جا بري !ما هم اون خونه رو ميفروشيم ، خونه ي تو اينجاست .هنوز اين قدر بي غيرت نشدم .

فرياد با ناراحتي به من نگاه ميکرد و اصلا حواسش به فرشته نبود که دستش را تا آرنج در دهانش فرو برده بود .

اشک هايي که روي صورتم غلتيده بودند را پاک کردم.پوزخندي زدم و گفتم : 

-من حرف هام رو زدم .هيچ کس هم نميتونه جلومو بگيره .

فرشته را از بغل فرياد گرفتم و همان طور که او را به خودم ميفشردم رو به عمويم گفتم : 

-ميدونيد چيه ؟ خوبه که فواد نيست تا ببينه شما در مورد من چه جوري فکر ميکنيد! هر چند که انگار اون خودش همه ي اين روزا رو پيشبيني کرده بود که خونه رو به نامم سند زده...با اجازتون ...

وبه حالت دو به اتاقم رفتم .عمو و فوژان مرا خيلي دوست داشتند و من هم آن ها را .اما گاهي دلم ميشکست ... کنار آن ها بودن برايم سخت تر از سخت بود .طاقت نداشتم با هر بار ديدن من اشک در چشم هايشان جمع شود.طاقت نداشتم حتي در ذهن خودشان مرا به چشم يک زن بيوه ببينند و مثل الآن اين موضوع را به رويم بياورند .

من دل سوخته ي خدايي بودم ، طاقت دوباره سوختن را نداشتم .

هنوزهم صدايشان را ميشنيدم که بحث ميکردند و فرياد هم سعي داشت متقاعدشان کند .

فريادي که اين روزها کم کار شده بودو بيشتر در خانه مينشست وجو غم زده ي خانه را غم زده تر ميکرد .

روزها مرا نزد فواد ميبرد واجازه ميداد تا با او خلوت کنم .براي من هم برادري ميکرد . مرگ فواد براي او هم خيلي سخت بود ، گاهي برايم حرف ميزد .از خاطرات و وابستگي هاشان به هم ميگفت ، از اختلاف ها و شباهت هايشان و من حالا ديگر از او دلگير نبودم ودرکش ميکردم .او به خيال خودش ميخواست تا به فواد کمک کند دريغ از اين که عمر فواد به دوباره بودن قد نميداد .صداي جار وجنجال دو سه دقيقه اي بود که شنيده نميشد .

-ميتونم بيا م تو ؟

نفسم را به بيرون فوت کردم و گفتم : 

-بيا تو ! 

وسعي کردم تا ريشه هاي شالم را از دست هاي فرشته بيرون بکشم .فرياد داخل آمد .فرشته عروسک کوچکش را بالا برد وگفت : 

-اُ اُ !

بعد از اين که ياد گرفته بود چهار دست و پا برود گاهي اصوات نا مفهموي را به کار ميبرد .فرياد با لبخند از ته دلي او را نگاه کردو در را پشت سرش بست .روي زمين نشستم و زانو بند هاي فرشته را به پايش بستم تا موقع چهار دست و پا رفتن اذيت نشود وبعد او را روي تشکچه اش گذاشتم .

فرياد هم روبروي ما نشست وهمان طور که فرشته را نگاه ميکرد گفت : 

-متاسفم که با حرفاشون ناراحتت کردن .

خودم را با اسباب بازي هاي فرشته مشغول کردم و جواب دادم :

-مهم نيست انتظارش رو داشتم .ممنون که ازم دفاع کردي .

نگاهش را به من دوخت وگفت : 

-طرف حق رو گرفتم ! حالا چه کار ميکني ؟ 

با اطمينان جواب دادم :

-تا اخراين هفته برميگردم خونه ي خودم ، درسته که اونجا هم اذيت ميشم ولي راحت ترم .ميخوام رو پاي خودم بياستم وزندگي دخترم رو بسازم ، به کار کردن ادامه بدم ...خلاصه بگم ميخوام زندگي کنم !

کاري که از وقتي فهميدم فواد مريضه نکردم ، حالا فواد رفته و من موندم با مسئوليت اين زندگي ، محکوم شدم به زندگي ، پس زندگي ميکنم ! 

به رويم لبخند زد وگفت :

-خوشحالم که اينو ميشنوم! ميتوني رو کمک من هم حساب کني .

من هم در جوابش لبخندي زد م وگفتم : 

-ممنون ولي اين بار نميخوام هيچ کس بهم کمک کنه .اين دفعه من تو اين راه تنهام .بزرگترين کابوسم اينه که فرشته مثل خودم بزرگ بشه پس تلاش ميکنم تا اين طور نشه .مسلما تا وقتي از آب و گل درآد سختي زياد ميکشم .چون هم بايد کار کنم هم بزرگش کنم مجبور ميشم بذارمش مهد ولي در عوض بقيه ي وقت زندگيم فقط براي دخترمه .به همه چيز فکرکردم وتصميمم رو گرفتم 25 سال عمر کردم ولي هنوز به خيلي از خواسته هام نرسيدم از اين به بعد ميخوام فقط براي خودم و دخترم زندگي کنم ...براي خانوادمون ...براي فواد !

دوباره لبخند زدو با اطمينان گفت : 

-من ميدونم که تو فقط کافيه اراده کني تا کاري رو انجام بدي ، مطمئنم که ميتوني !

الهه اي که همه ي ما ميشناختيم ،اعتراض نميکرد ، مظلوم وسر به زير بود .حالا که تو مي ايستي و حرف دلت رو با اعتماد به نفس ميگي يعني داري عوض ميشي .شايد خودت حس نکني ولي داري محکم ميشي .

ما آدما همينيم گاهي لازمه ضربه بخوريم وپشتمون خالي بشه تا خودمون رو پيدا کنيم .ميفهمم که سخته بدون فواد زندگي کني ، ميدونم که چه قدر عاشقش بودي و ميدونم که اونم اين قدر عاشقت بود که اخرين کلمه اي که به زبونش اومد اسم تو بود ، ولي حالا تقدير اينه وما هم بايد باهاش کنار بيايم .

آهي کشيدم وفقط سرم را به تاييد تکان دادم .با خنده فرشته را که چهار دست و پا از ما دور ميشد گرفت وبوسيد فرشته هم نق نقي کرد وموهاي او را در چنگ گرفت .همان طور که از اتاق خارج ميشد گفت : 

-من اين وروجک رو ميبرم تو هم وسايلت رو جمع کن .نگران اونام نباش من طرف توام .

با لبخندي از او تشکر کردم .اين فرياد خيلي بيشتر به فواد شباهت داشت .

*** 

کيف ويولنم را با دو دستم گرفتم و بلند گفتم: 

-سلام .

توجه همه به سمت من جلب شد .به من که نزديک 50 روز بود سر کار نيامده بودم .اولين نفري که به خودش امد آرسته بود که با ذوق پريد و مرا بغل کرد .

ديگر کسي تسليت نميگفت و من چه قدر از اين بابت خوشحال بودم که کسي داغ دلم را تازه نميکرد .

با همه احوال پرسي کردم .پويان با تعجب گفت : 

-نگفته بودي مياي!

لبخند کوتاهي زدم و جواب دادم : 

-وقت نشد .به هر حال من برگشتم .متاسفم ميدونم که تو اين مدت خيلي به خاطر من و مشکلاتم از کار عقب مونديد ولي ...

نفس عميقي کشيدم وادامه دادم : 

-ولي اين بار اومدم تا کنار هم دوباره شروع کنيم تا بهتر از ايني که هستيم بشيم .اومدم تا به هدفمون برسيم به هدفي که از اول به خاطرش اين گروه رو راه انداختيم .اگر هنوزم قبولم داريد ، بسم الله !

به بقيه نگاه کردم .آرسته اول از همه دستش را روي دستم گذاشت وبا لبخند گفت : 

-خوشحالم که خودت رو پيدا کردي .

وبعد از آن امير ، بهرام وپويان هم دست هايشان را روي دست هاي ما گذاشتند .

دوباره متحد شديم و من فکر کردم ، فواد نيست وزندگي هنوز ادامه دارد ، هر چند سخت ، هر چند تلخ ...هنوز هم من هستم ، ويولن هست ،فرشته هست ...خدا هست !

... 

از استوديو تا مزار فواد را با روحيه اي خوب و قوي رانندگي کردم .سرراهم از يک دختر بچه چند شاخه گل رز خريدم و وبا ديدن لبخندش دلشاد شدم .

يکي دوساعتي وقت داشتم تا با همسرم خلوت کنم و بعد بايد به دنبال فرشته ميرفتم تا با هم به خانه برويم.

زندگي در خانه ي خودم هر چند که کمي سخت و آزار دهنده بود اما بيشتر راضي ام ميکرد .انگار هنوز هم فواد در آن جا حضور داشت ، خودش نبود اما خاطره هايش بودند.هنوز هم عطر هميشگي اش روي ميز توالت بود ] وميشد با اشتياقي مسخره آن را بو کرد.

از بين قبر ها عبور کردم .قطعه کم و بيش پر شده بود .فکر کردم در عرض کمتر از دو ماه اين همه آدم مرده اند ، هر کدام از آن ها هم حتما عزيزاني داشته اند .

کنار قبر فواد قبر دخترک جواني بود .هميشه مرد جواني به ديدنش مي امد .نه من مزاحم او ميشدم و نه او مزاحم من .هر کداممان سرمان به کار خودمان بود .اوايل فکر ميکردم که شايد اين مرد همسر دخترک بوده باشد اما بعد که سنگ قبرش را گذاشتند ، متوجه اشتباهم شدم واز همان روز هم اين سوال در ذهنم رژه ميرفت که اين مرد کيست ؟ مرد سرفه ي کوتاهي کرد وهمين باعث شد به خودم بيايم .سلام کرد من هم زير لب جوابش را دادم .از بين گل ها چند شاخه را جدا کردم .خم شدم و آن را روي سنگ قبر دخترک گذاشتم وبعد کنار فواد رفتم .سنگ گرانيت سياه از تميزي ميدرخشيد .سنگي که تازه چند روز بود اينجا جا خوش کرده بود و به خواست من اين شعر رويش حک شده بود : 

وقتي رفتي آينه چين خورد و شکست 

باغبون درهاي گلخونه روبست

عروس سفيد پوشت تا دم مرگ 

لباس سياه به تن کردو نشست

وقتي نيستي من هواي خوندنم نيست 

ديگه اينجا بي تو جاي موندنم نيست

* ايرج جنتي عطايي 

آهي کشيدم .

تقريبا کار هر روزم همين بود .همه ي دردو دل هايم را به اينجا مي اوردم، مينشستم و آن قدر زمزمه وار با فواد حرف ميزدم تا سبک شوم .خودم هم خنده ام ميگرفت من ازآن دسته آدم هايي بودم که هميشه اينگونه کار ها را نهي ميکردند وحالا خودم از هم بدتر شده بودم .

گل ها را تک تک روي نگ گذاشتم .فاتحه اي خواندم .

-فواد عجيبه داره دو ماه ميشه که نيستي ومن هنوز نمردم ! هنوز خوبم .دلم نميخواد اينو بگم ولي دارم به نبودنت عادت ميکنم .دارم عادت ميکنم به اين که فقط تو قلبم تو رو داشته باشمت .از فرشته بگم برات : نميدوني واقعا مثل فرشته هاست ، راه افتاده و حسابي شيطنت ميکنه .چه قدر خدا بزرگه ، اگر فرشته نبود من دووم نمي اوردم ، از وقتي برگشتيم خونه اون قدر منو درگير خودش ميکنه که يه دفه ميبينم شب شده!اين قدر درگيرش ميشم که يادم ميره يه چيزي تو خونه کمه ...البته فکر نکن تو رو يادم رفته ها حتي دلشو ندارم عکستو از روي ديوار بردارم ...شکنجه ميکنم خودمو ولي خوشحالم که آزادم ..بايد ممنون فرياد باشم که کمکم کرد برگردم .اينجا آرامش بيشتري دارم کنار خاطراتمون ...

راستي برگشتم سر کارم ، اونم فقط به خطر تو و قولي که بهت دادم .يه روي به اوني که ميخوام ميرسم و رو سفيدت ميکنم .دوستم سارا رو يادته ؟ داره ازدواج ميکنه ! اونم با همون پسر خاله اش که چند ساله ميخوادش !کار دنيا رو ببين ! وقتي بهم گفت ياد خودمون افتادم...يادته براي چي قرار عروسي گذاشته بوديم ؟ حالا ببين به کجا رسيديم.

امروز بايد به مامان هم سر بزنم .خيلي وقته سر خاکش نرفتم .از تو چه پنهون هر وقت که ميرم دلم ميگيره از اون همه غربت ، دلم ميگيره چون نتوستم هيچي ازش بفهمم.بابا هم که با همه ي خوب و خوش اخلاق شدنش هنوزم حاضر نيست در مورد مامان حرفي بزنه . 

فندکي را که در کيفم داشتم در آوردم وشمع ها را روشن کردم هوا رو به تاريکي ميرفت .روسري ام را جلو کشيدم و آرام گفتم : 

-ديگه کم کم بايد برم .فردا هم ميام.

بلند شدم .چادرم را مرتب کردم و دوباره زير لب از مرد خداحافظي کردم .او هم همان طور که با چشماني لبريز از اشک به سنگ دخترک خيره شده بود جوابم را داد .کنجکاوي ام براي لحظه اي تحريک شد ، خيلي دوست داشتم داستانش را بدانم .افکارم را پس زدم و به راه افتادم .

بي آن که حواسم باشد به کسي برخورد کردم وتعادلم به هم خورد .قبل از آن که بيافتم دستي حيال کمرم شد.چادرم از سرم افتاد ولي خودم تعادلم را به دست اوردم..صاف ايستادم و خودم را عقب کشيدم ، نگاهم را بالا وبالاتر کشيدم .مردي تقريبا هم سن وسال پدرم به من خيره شده بود .موهاي کنار شقيقه اش سفيد سفيد بودند ، ته ريش داشت وخطوط کج و معموجي پوستش را چروک کرده بودند .چشم هاي سياه وبيني قلمي .لب هاي پر و خوش فرم که نشان ميدادند صاحب اين چهره روزگاري بسيار جذاب تر از حالا بوده است .به خودم آمدم وفهميدم که مدتي است به او خيره شده ام .سرم را به زير انداختم .

-الهام ! 

با تعجب دوباره به مرد نگاه کردم .اين مرد که بود که مرا به نام مادرم صدا زده بود ؟ آن هم درست وقتي هر دو کنار سنگ قبر مادرم ايستاده بوديم !اين مرد ...پسرک گفته بود که يک مرد به اينجا مي ايد ...يک مرد با يک شاخه گل سرخ ...به سنگ نگاه کردم وشاخه گل رز تر وتازه اي که روي آن ميدرخشيد .

به محض اين که با خودم کنار آمدم ، اولين سوالي که به ذهنم رسيد را پرسيدم : 

-شما کي هستيد ؟ 

او هم انگار به خودش امد ، زمزمه کرد : 

-تو دخترشي ! 

وبعد تکاني خورد و بي آن که حرفي بزند چرخيد و يک گام از من دور شد ، با ناراحتي و کمي عصبانيت گفتم : 

-آقا ! خواهش ميکنم نريد ...شما کي هستيد ؟ 

يک گام ديگر به عقب رفت وگفت : 

-يه آشناي قديمي ! براي تو چه فرقي داره دختر جون !

با ناراحتي گفتم : 

-کدوم آشنايي بعد بيست و پنج سال هر هفته مياد سر قبر آشناش و براش يه شاخه گل مياره .اونم گل سرخ که فقط يه معني ميده ...خواهش ميکنم حقيقت رو به من بگيد.

به طرف من برگشت و با اخم گفت : 

-دونستن يا ندوستنش چه فرقي به حال تو ميکنه .

تعجب کردم .من يک دستي زده بود م...پس حدسم درست بود ! در چشم هايش خيره شدم وگفتم : 

-فرقش اينه که من 25 ساله دنبال حقيقتم ...دنبال يه جواب براي سوال هام ! دنبال اين که بفهمم چرا مادرم خودشو کشت که چرا من رو نخواست تو همه ي اين سال ها پدرم حاضر نشد جوابم رو بده ومن هميشه دنبال يه نفر بودم که از گذشته بدونه و بتونه برام حرف بزنه ..يه حسي بهم ميگه شما هموني هستيد که دنبالش بودم ...خواهش ميکنم ...خواهش ميکنم ....خواهش ميکنم هر چيزي که ميدونيد رو بگيد .

يک قدم به سمت من برداشت .چشم هاي سرخش نشان ميدادند که عصبي شده است .

-چي از جون گذشته ميخواي ؟ الهام مرده حالا چه فرقي ميکنه چرا ؟ به چي ميخواي برسي؟ بهت قول ميدم جز اين که همه تصورات وباورهات درباره ي نزديکات به هم بخوره هيچ چيزديگه اي نداره .

اشک چشم هايم را پس زدم و با بغض گفتم : 

-ميخوام از مادرم بدونم .برام مهم نيست به چه قيمتي! هر طور که بشه فقط ميخوام ازش بدونم ...خواهش ميکنم اگر ارزشي براي مادرم قايل هستيد نذاريد اين تصوير بد تو ذهن من بمونه .حقيقت هر چي که هست خوب يا بد ، بهم بگيد !

مرد نگاهش را براي ثانيه اي به من دوخت و بعد با بي قراري نگاه از من گرفت و گفت : 

-ميدوني چشمات خيلي شبيه چشماي الهامه ؟ 

دلم هري ريخت .ميدانستم که اشتباه نکرده ام .نگاه اين مرد مثل حرف هايش نبود...تيز وبرنده نبود مهرباني را فرياد ميزد وشايد يک غم بزرگ ...

انگار کمي آرام تر شده بود .پرسيد : 

-چرا من ؟ 

-چون شما تنها کسي هستيد که احتمال ميدم بدونيد !خواهش ميکنم منو از اين سردرگمي نجات بديد !

-اين حقيقتي که دنبالشي اصلا خوش آيند نيست دختر جون من نميخوام ديدت نسبت به الهام يا علي عوض بشه نميخوام اذيت بشي .

تنم يخ بست .حدسم به يقين تبديل شده بود ، پس پاي پدرم هم وسط بود .نفس عميقي کشيدم و گفتم : 

- ميخوام بدونم ! من همين الآنشم دارم اذيت ميشم .

دست هايش را داخل جيب هايش انداخت و گفت : 

-ترديد داري ، اينو از چشمات ميخونم ...بازم فکر کن ! اگر خواستي حرف بزنيم قرارمون 4 بعداز ظهر پنج شنبه همين جا ..

و در ميان بهت من به راه افتاد.قبل از آن که به خودم بيايم گفت : 

-فقط..نميخوام فعلا پدرت چيزي بدونه اگر خواستي برات بگم ، حرف هام رو که شنيدي ،ميتوني همه چيز رو بهش بگي ولي اول بايد حرف هام رو بشنوي ...

چرخيد و رفت .سر جايم خشکم زده بود و واکنش هاي بدني ام برايم قابل کنترل نبودند .

اين مرد که بود ؟ که بود که اين قدر از گذشته ميدانست که با چنين اطميناني حرف ميزد ؟

*** 

روي زمين نشستم وزانوانم را بغل گرفتم .فرشته آن قدر شيطنت کرده بود که سر شب خوابش برده بود حال سکوت وتنهايي آزارم ميداد، حس ميکردم دارم ديوانه ميشوم.

بلند شدم .آهي کشيدم و سعي کردم رو به عکس فواد لبخند بزنم . وضو گرفتم وبه نماز ايستادم .حداقل اين کار آرامم ميکرد .سرم را روي مهر چسباندم وناليدم : 

-بسه خدايا ! بهم صبر بده ...چه قدر اشک بريزم ، چه قدر آه بکشم و آرو م نشم ؟ خدايا بهم صبر بده ...بهم بگو که بعد همه ي اين ها روزهاي خوبي در انتظارمه ...بهم صبر بده .

سرم تير کشيد .تسبيح را در دست هايم چرخاندم وذکر گفتم .برق ها را خاموش کرده بودم تا سرم کمتر اذيت شود ولي فايده اي هم نداشت . اين خانه با اين که خيلي برايم عزيز بود اما اين روزها گاهي در و ديوارهايش هم قصد جانم را ميکردند .صداي دينگ دينگي را شنيدم .از چشمي که نگاه کردم ، فرياد را ديدم .در را باز کردم .

کفش هايش را کنار در از پا کند و به جاي سلام پرسيد : 

-چرا همه جا تاريکه ؟ 

کليد برق را زدم .نا خود آگاه چشم هايم را تنگ کردم ، جواب دادم : 

-فرشته خوابه منم سرم درد ميکرد خاموشش کردم .

نگاهي به سجاده ام انداخت و با خستگي روي اولين مبل لم داد.

سجاده ام را تا کردم وپرسيدم : 

-چاي بيارم ؟ 

چشم هايش را بست و گفت : 

-نه چيزي نميخورم ...

پشتش به من بود سريع مانتو و شالم را ار جا لباسي کندم و به تن کردم .پرسيدم : 

-معلومه خسته اي چرا نرفتي بخوابي ؟ 

-چون وقتي پاي تلفن اونجوري ميگي خوبيم يعني يه جاي کار ميلنگه وخوب نيستي ! الهه من مسئولم ميفهمي ؟ در قبال زن وبچه ي برادرم مسئولم در قبال تويي که مثل خواهرمي مسئولم .نميخوام ناراحتيت رو ببينم . چي شده ؟ 

نميخواستم موضوع امروز را بگويم .نفس عميقي کشيدم وگفتم : 

-چيزي نشده !

لبخند کمرنگي بر لب آورد وبي آن که چشم هايش را باز کند گفت : 

-معلومه که يه چيزي ذهنتو مشغول کرده ! به چي فکر ميکني ؟ 

طفره رفتم: 

-به چيزي فکر نميکنم فقط بي حوصله ام همين ! گاهي بودن تو اين خونه خيلي عذابم ميده طول ميکشه تا به اين تنهايي عادت کنم . فوژان و بابا چطورن ؟ 

با ترديد نگاهم کردانگار باورش شده بود . بعد شانه اي بالا انداخت و گفت : 

-تا ديشب که خوب بودن امروزم خبر ندارم از صبح سر کار بودم...بعدم رفتم با شرکاي فواد صحبت کردم قرار شد کارکرد سهامت رو بريزن به حساب براي فرشته .

لبخند کوتاهي زدم وگفتم :

-ممنون که دنبال کارها بودي !

او هم لبخند زدو گفت : 

-کاري نکردم .نميشد که تو بري سر پول سر وکله بزني .

نگاهي به ساعتش انداخت و بعد کلافه به موهايش چنگي زدو گفت : 

- من ديگه برم ..راستش به هواي ديدن وروجک اومدم که خوابه بهتره برم استراحت کنم 

سري تکان دادم وگفتم : 

-باشه ...مراقب خودت باش .

بلند شدو گفت : 

-تو هم همين طور .من خودم ميرم نميخواد بياي .

با لبخند سري تکان دادم و گفتم : 

-شب به خير وخدا نگه دار. 

زير لب جوابم را دادو رفت .

او که رفت پشيمان شدم که چرا موضوع را نگفته ام ...احتياج داشتم تا با يک نفر حرف بزنم .هيچ کس نبود ...بغضم گرفت نگاهم به عکس فواد دوخته شد و اشک در چشم هايم حلقه زد ...حس تنهايي بر قلبم چنگ انداخت ...چه قدرحرف داشت اين کلمه ي شش حرفي ....ت...ن...ه...ا...ي...ي…

***

با پاهايي لرزان به سمت قبرستان رفتم .با هر گام انگار تپش هاي قلبم تند تر وعميق تر ميشد .سال ها بود که براي اين لحظه انتظار کشيده بودم و حالا درست وقتي که چند قدم بيشتر تا فهميدن حقيقت فاصله نداشتم ، دلم ميخواست برگردم .بدون تعارف ميترسيدم ...ميترسيدم که همان طور که گفته بود بشود و نظرم نسبت به اطرافيانم عوض شود ، مخصوصا نسبت به پدرم که سال ها بود سکوت کرده بود وهمين ميتوانست برهاني بر گناهکار بودنش باشد .

با ديدن فضاي خالي قبرستان ته دلم خالي شد .اگر نمي آمد چه ؟ خودم هم نميدانستم دوست دارم چه اتفاقي بيافتد .

همان طور که صلوات ميفرستادم شروع به قدم زدن کردم .دست خودم نبود به شدت اضطراب داشتم .

-ميبخشي ...يه کم دير شد .

بي اختيار از جا پريدم . و هيني کشيدم ..زود خودم را جمع کردم وچند نفس عميق کشيدم .گفتم : 

-خواهش ميکنم ...من فکر هام رو کردم ميخوام همه چيز رو بدونم .

مرد لبخند مرموزي زد وگفت : 

-ميدونستم .بيا بشين .

يک طرف سنگ نشستم بي آن که نگران کثيف شدن لباس هايم باشم .او هم طرف ديگر نشست ، باز هم يک شاخه گل سرخ به همراه داشت .دلم ميخواست راز اين گل ها را بدانم .

با اخم چشم به سنگ دوخت .سکوت کردم ، قلبم هنوز هم به تندي ميکوبيد .

نميدانم چه قدر گذشته بود که يک نفس عميق کشيد و شروع به حرف زدن کرد : 

-قصه من با الهام سراج ، يعني مادر تو از اون جايي شروع شد که من يه روز تو خيابون منتظر يکي از دوستاي قديميم بودم ، دير کرده بود ومنم کلافه سر وته خيابون رو نگاه ميکردم ، دختر هاي دبيرستاني با فرم هاي يک شکل مدرسشون به سمت خونه ها ميرفتند ...توجه ام بهش جلب شد ، با چند تا از دوستاش بود .وقتي بدون اين که حتي متوجه من بشه از کنارم رد شدو رفت من محو چشماي خاکستريش شده بودم . ترکه اي وقد بلند بود ...به خودم که اومدم اون رفته بود من هنوز محو بودم ، دوستم که اومد اصلا يادم رفت که همچين دختري رو ديدم .

چند ماهي گذشته بود .وسط زمستون بود يه دفعه با دوستاي دانشگاهم رفته بودم بيرون که اونجا ديدمش .خيلي اتفاقي باهاش هم کلام شدم ، دروغ نگم از همون موقع مهرش به دلم افتاد ...بعد اون چند باري هم سر راهش به خونه ديدمش وهر بار هم بيشتر وبيشتر ازش خوشم اومد ... يه روز وقتي رفت تو يه کتاب سرا منم دنبالش رفتم و فرصت پيش اومد تا باهاش حرف بزنم اون قدر اون لحظه ها برام خاطره انگيز وزيبا بودند که هنوز با گذشت اين همه سال تک تک ثانيه هاش تو خاطرم مونده ، خنده داره ولي اون قدر هول شده بود که فقط تونستم اسمش رو ازش بپرسم بعدم اين قدر عجله کرد که حتي کتابي که ميخواست رو نخريد ، خجالت ميکشيد و مدام گونه هاش گل مينداخت وخواستني ترش ميکرد بعدم دوون دوون رفت !به همين سادگي خاطر خواه شدم ..اونم به من بي ميل نبود ، اينو از لبخند قشنگي که با ديدنم روي صورتش مينشست فهميدم .. تابستون که شد وقتي ديگه مدرسه اي هم نبود تا به واسطه اش ببينمش طاقت نياوردم و موضوع رو به مادرم گفتم .

تک پسر يه خانواده ي ثروتمند بودم و راستش رو بگم لوس بودم وهر چيزي که ميخواستم داشتم .الهام رو ميخواستم .خلاصه خانواده ام راضي شدن برن خواستگاري هر چند که پدرم خيلي راضي نبودو حرفش هم اين بود که من هنوز هيچي از خودم ندارم .راست هم ميگفت .

آهي کشيد ولبخند تلخي بر لب آورد ، نگاهش را به من دوخت .پرسيدم : 

-جواب منفي داد ؟ 

با لبخند سري تکان داد وگفت : 

-آره ! اونم نه يه بار ودو بار ، اين قدر که شمارش از دستم در رفته .پدرش مخالفت ميکرد وبيشتر ميل داشت که با يکي از اقوام خودش ازدواج کنه ...اين قدر رفتم و اومدم تا بالاخره بله گرفتم ، نظر الهام هم مثبت بود وبراي همين هم پدرش راضي شده بود .براش انگشتر برديم وقرار شد که مقدمات عروسي رو فراهم کنيم.

اون روزها قشتنگ ترين روزهاي عمرم بودن ، روزهايي که هيچ وقت تکرار نشدن...رو ابرا بودم ...

حيف ...پدرم که حسابي بهش بر خورده بود که اين همه منت خانواده ي عروسش رو کشيده بهم گفت اگر ميخوام سرمايه ي مورد نظرم براي کار روبهم بده بايد خودم يه سال برم پيش شريکش تو آلمان و سرمايه ام رو خودم به دست بيارم ..خيلي اين ور و اون ور کردم آخرش يه جشن عقد گرفتيم که رابطمون رسمي بشه فقط اسم الهام رفت تو شناسنامه ي من که قانونا زن من بشه و بعد از چند روز من راهي شدم که اي کاش نميشدم چون همه چيز از همين رفتن من شروع شد .

من که حسابي شوکه شده بودم .پرسيدم : 

-چرا ؟ چه اتفاقي افتاد ؟ اگر مادرم زن شما بود پس چه جوري با پدرم ازدواج کرد ؟ 

ومنتظر جواب نگاهم را به او دوختم .

-هواپيما يا به قول قديميا طياره دچار سانحه ي هوايي شد وتقريبا همه سوختند .من هم با درصد زيادي از سوختگي براي مدت خيلي زيادي تو کما بودم ، بي خبر از اين که به خانواده ام خبر مرگم رو دادند .

تقريبا همه ي صورتم سوخته بود مدرکي همراهم نداشتم و حتي نميدونستن من کجاي هواپيما نشسته بودم .هيچي ! همه چيز دست به دست هم داده بودند که هيچ نشوني از من نباشه .

بعد که به هوش اومدم هم تا مدتي هيچي يادم نميومد ، تا اين که بالاخره به خاطر اوردم و تونستم با شريک پدرم تماس بگيرم .اون به خانواده ام خبر داد.اومدن سراغم .چندين و چند بار عمل کردم ، يه صورت نسبتا جديد برام ساختن پدرم يه شناسنامه ي جديد برام گرفت و تنها مشکل الهام بود که هيچ خبري ازش نداشتم و مادرو پدرم هم مدام طفره ميرفتن که خوبه و نتونسته همراهشون بيادو جوياي حالم هست .

حالم که بهتر شد ، خودم رو رسوندم تهران ، الهام نبود ، خونشون رو عوض کرده بودن و هيچ کس نشوني ازشون نداشت . با پرس وجو فهميدم که به خاطر حرف و حديث هايي که براي الهام در اوردن نقل مکان کردن .دنيا رو سرم خراب شده بود .دلم خوش بود که الهام باور نکرده که من مردم ...

چند ماه طول کشيد تا تونستم از طريق مدرسه ي سابق الناز خواهر الهام ، يه سري از دوستاش رو پيدا کنم و به الناز برسم . چند سالي از الهام کوچکتر بود وقتي رفتم سراغش جوري وانمود کردم که ديگه هيچ حسي به الهام ندارم وميخوام که با اون يه زندگي جديد رو شروع کنم گفتم که اصلا لازم نيست کسي بفهمه من کي بودم اونم که نسبتا بچه بود خام من شد واز الهام برام گفت 

گفت که پدرش خيلي الهام رو سرزنش کرده وبعدم مجبورش کرده که ازدواج کنه تا حرف وحديث ها تموم بشن ، گفت که الهام نميخواسته ولي مجبورش کردن .شوهرش هم چند سالي ازش بزرگتره وبه خاطر اين که تو نوجووني پدرش رو از دست داده وسرپرست خانواده شده تا به حال ازدواج نکرده .وقتي اينا رو شنيدم آتيش گرفتم ، الهام سهم من بود نه هيچ کس ديگه اي .زن من بود .به اين فکر ميکردم که اون هم منو ميخواد ، رفتم جلو وثابت کردم کي هستم .اشتباهم اين بودش که اول از راه قانونيش پيش نرفتم و بعدم خانواده ي شوهر الهام و پدر خودش مدام ميخواستن موضوع رو بين خودمون حل کنيم وکسي خبر دار نشه .ميخواستن من از الهام که حقم بود بگذرم وبذارم که زندگيش رو بکنه .

بي اون که بدونم شدم آفت زندگيش ...الهام وقتي ماجرا رو فهميد پا فشاري کرد که طلاق بگيره ، نميدوني چه قدر از شوهرش کتک خورد وقتي گفت که از اول هم فقط منو دوست داشته . شوهرش وقتي حرف هاش رو ميشنيد ميزدش ، راستش حقم داشت با غيرتش بازي کرده بوديم .ظاهرا پدر الهام بدون اين که قضيه ي عقدمون رو بگه شوهرش داده بود ، براي همينم التماس ميکرد که زندگي دخترش رو به هم نريزم ومي گفت که به جاي الهام با الناز ازدواج کنم دريغ از اين که من اونو بازي دادم تا به الهام برسم ..تو اين گير ودار فهمديم که الناز هم عاشق من شده ولي من کور شده بودم ... اين وسط هم پدر الهام و مادر علي مدام تلاش ميکردن تا کسي موضوع رو نفهمه حتي زن برادر علي والناز از دعواهامون خبر نداشتند ...الناز فکر ميکرد من وقتي ديدم الهام خوشبخته بي خيال شدم ، مدام پا پي من ميشد که ازدواج کنيم ، بي تعارف بگم دختر احمقي بود .

با هزار بدبختي علي راضي شد که بي سر وصدا الهام رو طلاق بده شرعا هم بايد همين کار رو ميکرد ، چون من زنده بودم و الهام زن من بود وبايد به من برميگشت . درست وقتي که من و الي پيروزيمون رو جشن گرفته بوديم ، فهميديم که حامله ست ...

تمام تنم يخ بست .بي آن که بدانم اشک تمام صورتم را خيس کرده بود وپاهايم بي حس شده بودند ..علي ! ..علي پارسا ...پدر من ...اين مرد ...الهام مادرم ...واي ...واي..دلم ميخواست فرياد بزنم وبگويم که ديگر نميخواهم بشنوم ولي مرد انگار مرا نميديد و در گذشته غرق شده بود .

*** 

-علي شرط کرد که اول الهام بچه رو به دنيا بياره ، اميد داشت که بچه الهام رو دل بسته کنه که همين طورم شد .الهام قصد داشت بعد از به دنيا اومدن بچه علي رو راضي کنه که بچه رو بگيره ، منم مشکلي با اين قضيه نداشتم ...

منم که انگار مغزم از کار افتاده بود فقط به داشتن الهام فکر ميکردم .

اونم وضعش بد بود ، مدام با علي دعوا و مرافعه داشتند.علي سر کوفت ميزد و ميگفت بشينه بچه اش رو بزرگ کنه ولي الهام زير بار نميرفت که قيد من رو بزنه . هوايي اش کرده بودم ، اونم مثل من فقط به خودش و من فکر ميکرد .براش مهم نبود که چه جوري به من برسه فقط ميخواست با من باشه ومنم مثل اون بودم ...

ماه اخر بارداريش بود که علي اومد سراغم .دعوامون شد و حسابي همديگرو کتک زديم .هر دومون ادعاي غيرت داشتيم اونم براي زني که به نوعي ناموس جفتمون بود .اخرش به گريه افتاد وگفت که الهام رو دوست داره ، گفت نذارم بچه اش بي مادر، بزرگ شه ... گفت اگر الهام از من دل ببره ميچسبه به زندگيش وخوشبخت ميشه .گفت اگرهم زن من بشه يه عمري بايد تو حسرت ديدار بچه اش بمونه و خوشبخت نميشه اون قدر گفت و گفت که راضي شدم اونم درست وقتي که نبايد راضي ميشدم ! شايد تقدير اين بود .

زد به سرم ، فکر کردم دارم کاري رو ميکنم که به نفع عشقمه ، انگار علي بهم تلنگر زده بود وهمه ي پل هايي رو که پشت سرم خراب کرده بودم رو نشونم داده بود .

با علي و پدر الهام هماهنگ کرديم .الهام لج باز و مغرور بود فکر ميکرديم وقتي ببينه من با الناز ازدواج کردم فکر ميکنه که فقط ميخواستم بازيش بدم وازش انتقام بگيرم ...فکر ميکرديم از سر لجبازي با من با علي خوب ميشه ...احمق بودم ...اگر به خاطر بچه حرف هاي اونا رو قبول نميکردم هيچ کدوم اين اتفاقا نمي افتاد.قانونا و شرعا حق با من بود ،من احمق همه چيز رو خراب کردم قبول کردم که ازش جدا بشم ، پدرش هم ميگفت تا تموم شدن عده اش نگهش ميداره که بعد دوباره با علي ازدواج کنه .به همين سادگي من از داستان حذف ميشدم واون زندگي ميکرد .

تو نميدوني دختر ولي من بيست وپنج ساله دارم تاوان ميدم .يک لحظه عذاب وجدان رهام نکرده .کاش قبولنکرده بودم به الهام زنگ بزنم... کاش بي خيال نميشدم ...کاش دلم براي اون بچه نميسوخت ...

بي رمق پرسيدم : 

-چه اتفاقي افتاد ؟ 

سرش را به زير اند اخت .او هم مدتي بود که به گريه افتاده بود ...هق هقش را خفه کرد .

- من احمق چند تا عکس ازخودم و الناز براش فرستادم ، وقتي عکس ها رو ديد زنگ زد و گريه کنان ازم خواست بگم دروغه ، من هم تير خلاص رو زدم جوري وانمود کردم که همه ي حرف هام دروغ بوده و فقط ميخواستم انتقام بي وفايي اش رو بگيرم .بهش گفتم همون وقتي که فهميدم هم بستر مرد ديگه اي شده ازش متنفر شدم و عهدکردم که زندگيش رو به هم بزنم گفتم عاشق الناز شدم و ميخوام بعد از تموم شدن همه چيز باهاش ازدواج کنم .بعدم بي اون که بفهمم با اون چه کار کردم به هواي اين که علي حواسش بهش هست قطع کردم .

کاش لال ميشدم و اون حرف ها رو نميزدم .

-فردا صبحخبر مرگ الهام رو برام اوردن ..خوکشي کرده بود .يه نامه گذاشته بود ونوشته بود که از همه بريده و از من متنفره که بازيش دادم ونميتونه دوباره تو صورت علي ومادرش نگاه کنه ، نوشته بود که بهتره خودش وبچه اش بميرند وفراموش بشن ...

از غفلت علي استفاده کرده بود و کلي قرص خورده بود وخيلي راحت خوابيده بود .بچه اش رو نجات دادند ولي خودش از دستمون رفت ...رفت ..رفت و هممون رو داغ دار کرد .بعد تر هام پدرش منو تحت فشار گذاشت تا با الناز ازدواج کنم ميگفت رو دخترش اسم گذاشتم منم که ديگه هيچ چيز برام مهم نبود با الناز ازدواج کردم تا دست از سرم برداره ...

همه ي قصه همين بود ...همه چيز دست به دست هم داده بود تا مادرم به نقطه اي برسد که مرگ راترجيح دهد و ميخواست که مرا هم با خودش ببرد...افسوس که سهم من زندگي بود .با گريه گفتم : 

-چه کار کريد ؟ عشق رو به لجن کشيديد .اصلا چرا اومديد که بعد بخوايد عقب بکشيد ؟ فقط ميخواستيد زندگي من که يه بچه ي بي گناه بودم رو خراب کنيد ؟ واي ...شما مقصريد ... شما وپدرم هر دو مقصريد ...هردوتون ...

مرد از جا بلند شد .از جيبش چيزي در آورد و به دست لرزانم داد.با غصه نگاهم کرد و گفت : 

-من تو همه ي اين سال ها عذاب کشيدم ، هيچ وقت نتونستم با النازي که مثلا زنم بود رابطه ي خوبي داشته باشم ، هيچ وقت نتوستم دوستش داشته باشم بعد هم وقتي همه چيز رو فهميد ، از من جدا شد واز ايران رفت ... تو همه ي اين سال ها يه لحظه چهره ي الهام از ذهنم ، دور نشد . عشق تاوانه منه .الهام من رو به آتيش کشيد ورفت من موندم و گل هاي سرخي که به نشانه ي عشق ابديم براي زنم ميارم ، زني که به خاطر حماقت هام از دست دادم ...کاش ميتونستم بهت بگم همه ي اين حرف ها دروغه ولي حقيقته محضه .يه حقيقته تلخ.بهت نميگم منو ببخشي ، نه ! نفرينم کن ! بذار عذاب بکشم .چون بيشتر از اين حقمه ...

اوني که تو دستاته شناسنامه ي اولمم بوده اگر بازش کني اسم الهام رو ميبيني .به پدرت هم بگي مطمئنم انکار نميکنه ...

ورفت . بي حال شناسنامه را باز کردم .صفحه ي اول عکس مردي بود که خيلي به مردي که ديدم شباهت نداشت . کيان ملکي ...ورق زدم ...نام همسر : الهام سراج ...ورق زدم ...باطل شد .فوت به تاريخ ...

اشک ريختم واز خودم پرسيدم : بالاخره آن مرد که بود ؟ معشوق مادرم ؟ يا قاتلش ؟

بي حال وسست در همان حالت مانده بودم .نميدانستم که چه کاري بايد بکنم يا چه کسي را مقصر بدانم .همه ي عمرم همه ي تقصير ها را به گردن مادرم انداخته بودم و حالا ميديدم که او از همه کمتر مقصر بوده حتي کمتر از من .او به خاطر عشق تاوان داده بود وهمه از پشت به او خنجر زده بودند ...پدرش ، پدرم وعشقش ...حتي من به نوبه ي خودم مقصر بودم زيرا که سد راه رسيدنش به خواسته هايش شده بودم ...

به زحمت روي پاهايم ايستادم .اگر قرار بود حرف هاي پدرم را بشنوم بايد همين امروز ميشنيدم .

خودم را به ماشين رساندم و بي آن که تسلطي داشته باشم شروع به رانندگي کردم .

دستم را روي زنگ گذاشتم ...به جاي اين که در واحد ما باز شود ، فوژان در خانه شان را باز کرد

-الهه جان .بيا مادر بابات اينجاست .فريادم همين الان فرشته رو برد بيرون بچه اين قدر گريه کرد که ...

او را کنار زدم و داخل رفتم .ديدم که با تعجب به من خيره شد ولي حرفي نزدم .

به محض ورود پدرم وعمو را سر ميز ناهار ديدم .چشم هايم تار ميديدند .با تعجب به من خيره شده بودند .با سستي يک گام به جلو برداشتم ، پاهايم در هم گره خوردند .

با صورت روي زمين افتادم.گرماي خون را به وضوح روي صورتم حس کردم .پدرم صندلي را پس زد وبه سمتم دويد .

-دخترم الهه ؟ خوبي ؟ حرف بزن .

به زحمت دستم را از آستين چادرم بيرون اوردم، شناسنامه هنوز هم در دستم بود.

سرم گيج ميرفت ، بوي خون باعث ميشد به بيني آسيب ديده ام چين بياندازم و همين هم دردم را بيشتر ميکرد .نگاهم را به پدرم دوختم ، به محض اين که شناسنامه را باز کرد رنگش به وضوح پريد .

داد زد : 

-کيان ؟ 

سرم به دوران افتاده بود .

-همه چيزرو برات گفته ؟ اخه تو از کجا پيداش کردي !

جوابم فقط سکوت بود .مهم اين نبود که چگونه او را پيدا کرده ام ، مهم اين بود که حالا من همه چيز را ميدانستم .همه ي بلاهايي که بر سر مادرم اورده بودند .

-يا زهرا..فرياد مادر بدو الهه از دست رفت .

صداي عمو را هم ميشنيدم : 

-علي ..بيا قرصت رو بخور ..آروم باش آروم ..نفس عميق بکش ...

فرياد داشت ميگفت : 

-چي شده ؟ 

وصداي قدم هاي شتابانش را شنيدم .ديگر جايي را نميديدم.سرم به شدت گيج ميرفت *** 

....

-بالاخره به هوش اومدي .

خواستم جواب بدهم اما باز شدن دهانم مصادف شد با بيشتر شدن دردم .چيزي روي بيني ام را پوشانده بود .

نگاهم را به فرياد دوختم .لبخندي زدو گفت : 

-بهتره کمتر حرف بزني .بيني ات شکسته بود ، از شانس خوبت يکي از دوستام که جراح زيباييه تو بيمارستان بود...درد داري ؟ 

فقط سري تکان دادم .با خنده گفت : 

-دختر تو که باز طوفان به پا کردي ؟ بابات مات مونده بود .

پوزخند زدم .او هم خنده اش را جمع کرد وبا جديت ادامه داد : 

-ميدونم ...تو حق داري .

نفس عميقي کشيدم ...باز هم درد ...

-از هوش که رفتي .عمو هم حالش بد شد ..نگران نباش الان خوبه بردنش خونه .از پدرم همه چيز رو پرسيدم ...حق داري ...

جوابي ندادم ...

-دکترت گفته بهتره امشب رو اينجا بموني به خاطر ضربه اي که به سرت خورده .استراحت کن منم امشب هستم اگر کاري داشتي فقط کافيه به پرستار بگي تا صدام کنه .

قدرشناسانه نگاهش کردم .ضربه اي به در خوردو شخصي که روپوش سفيدي به تن داشت داخل شد .پشتش به ما بود.ظاهرا داشت با کسي حرف ميزد .فرياد هم نگاهش به همان سمت رفت .

-آرن (Aren ) خوب شد اومدي اين مريضت درد داره .

دکتر به سمت ما چرخيد ، با ديدن چهره اش يکه خوردم .اين که همان مرد بود .هماني که هميشه سر مزار دخترک ميديدم نميدانم او هم مرا شناخته بود يا نه ؟کنارم ايستاد. رو به فرياد گفت : 

-طبيعيه .احتمالا هم صورتش ورم ميکنه .ميگم براش مسکن بزنن .

و با احتياط دستش را روي گونه ام گذاشت.صورتم از شدت درد در هم رفت .به آرامي گفت : 

-نميدونستم با فرياد آشناييد .

خنده ام را خوردم ، مگر ما اصلا بيشتر از يک سلام و خداحافظ ساده حرفي هم زده بوديم که بخواهد بداند ؟ 

فرياد با تعجب گفت : 

-مگه تو الهه رو ميشناسي ؟ 

دکتر به سمت فرياد چرخيد، از گوشه ي چشمش به من نگاهي انداخت و گفت : 

-چند باري ايشون رو تو بهشت زهرا ديدم .همين .

فرياد جواب داد : 

-موضوع جالب شد ..اره الهه اونجا ميره سر خاک برادر من و البته همسرش.

دکتر برگشت و با تعجب وکمي هم تاسف به من نگاهي انداخت .نگاهم را از او گرفتم .فرياد ادامه داد : 

-ولي تو چرا اونجا ميري ؟ 

دست هايش را داخل جيب روپوشش جا داد وگفت : 

-قصه اش مفصله ..به خاطر برادرت متاسفم من نميدونستم .

فرياد سري تکان داد وگفت : 

-متشکرم .ميدونم که نميدونستي همه چيز خيلي سريع اتفاق افتاد ...

قبل از آن که جريان را بگويد با لحني معترض صدايش زدم : 

-فرياد ! 

دلم نميخواست از بيماري و مرگ فواد بگويد...دلم نميخواست ياداوري کند که الان او را در کنارم ندارم ..دلم نميخواست ...

فرياد که انگار تازه حضور مرا به خاطر آورده بود، حرفش را ادامه نداد ورو به من گفت : 

-آرن از دوستاي قديمي منه .خيلي وقت بود که نديده بودمش چند روزه برگشته سر کارش .

وبا دست به او اشاره کرد .زير لب خوشبختم کوتاهي گفتم .

-آرن جان ايشونم همسر برادرم ودختر عموم الهه.

آرن هم لبخند کوتاهي بر لب اورد و گفت : 

-منم خوشبختم .

وچيزهايي را يادداشت کرد ..کارش که تمام شد گفت : 

-خب من ديگه بايد برم .باز هم سر ميزنم .

تشکر کردم .فرياد گفت : 

-صبر کن .منم ميام .

رو به من ادامه داد : 

-بايد برم شيفتم رو تحويل بگيرم .کاري داشتي يا چيزي خواستي حتما به پرستار بگو خبرم کنه .

برايش سري تکان دادم و از او هم تشکر کردم .

آن دو رفتند و من ماندم و افکارم .

*** 

با احتياط روسري ام را جلو کشيدم .فرياد پرسيد :

-مطمئني ميخواي همين امروز پدرت رو ببيني ؟ شايد بهتر باشه چند روز ديگه ام صبر کني .

سرم را به نشانه ي مخالفت تکان دادم و گفتم: 

-ميخوام همين امروز اين کابوس رو تموم کنم .

ديگر حرفي نزد .حس بي کسي بر دلم چنگ مي انداخت وقتي فرياد سعي ميکرد کاري کند تا جاي خالي فواد را حس نکنم ، ولي مگر ميشد حس نکرد ؟ مگر ميشد ؟ 

از آسانسور خارج شديم.جلوي واحد ما مکثي کرد وگفت : 

-ميخواي منم باشم ؟ 

سرم را به نشانه ي نفي تکان دادم ودر ذهنم باز او را با فواد مقايسه کردم .اگر الان فواد به جاي او بود نميپرسيد ، ميدانست که نياز دارم دست هايم را بگيرد و حمايتم کند .قلبم تير کشيد .چشم هايم را روي هم فشردم تا اشکم نريزد وبه سمت در چرخيدم وکليدم را در قفل چرخاندم .گوشه ي چادرم را گرفت : 

-پس سعي کن خودتو کنترل کني .براي عمو هم خوب نيست عصبي شه .

باشه ي سريعي گفتم ودر را پشت سرم بستم .

با ترديد صدا زدم : 

-بابا ؟ 

-بيا تو اتاقم الهه .

سعي کردم آرام باشم .چادرم از سر برداشتم وآويزان کردم .آرام آرام به اتاق نزديک شدم .روي تخت نشسته بود وآلبوم هاي قديمي را روي پاهايش گذاشته بود .

آلبوم هايي که کم پيش مي امد اجازه ي ديدنشان را داشته باشم .لبخندي زد واشاره کرد که بشينم .احساسات ضد ونقيضي داشتم ولي همه را کنترل کرده بودم .اين فرصت چند روزه آرامم کرده بود .فرصتي بود براي چيدن تکه هاي به هم ريخته ي پازل ذهنم وکنار آمدن با همه چيزو هيچ چيز ...

انگشتش را روي عکس ها ميکشيد .نگاه کردم ، عکس هاي از دوران نوزادي ام بود.لبخند زد ومن قطره اشکي را ديدم که از کنار همان لبخند سر خورد وروي نايلون براق آلبوم چکيد .

-همه ي عمرم واهمه ي اين لحظه رو داشتم .همه ي عمرم فرار کردم از گفتن حقيقت ، از گفتن اين که من بيشترين تقصير رو تو مرگ همسرم داشتم .از گفتن اين که اين قدر مرد نبودم که بذارم اون بره وبا عشقش زندگي کنه ...حالا اما ديگه نميترسم ، اولش حالم خيلي بد شد ولي حالا خوبم .کيان کار منو راحت کرد .من نه دلشو داشتم که قصه رو برات بگم نه جراتشو ...

دوست ندارم بازخواست بشم پس خودم ميگم .هر چند که ديره .ميدونم که دلگيري ولي بهم حق بده .شايد اگر تو هم بودي کاري رو ميکردي که من کردم ...

نگاهش کردم .راست ميگفت .من هم اگر ميدانستم که کسي يا چيزي قادر است فواد را از من جدا کند هر چه داشتم ميگذاشتم تا مانع آن شوم.

-16 سالم بود که پدرم فوت کرد .منم درسم رو رها کردم و ايستادم و قنادي رو چرخوندم .رضا اون موقع همه اش 12 سالش بود مدرسه ميرفت و بعد از ظهر ها ميومد کمکم .

سال ها گذشتند تا اون بزرگ شد ، به اصرار اول براي اون زن گرفتيم .خيلي هم زود دوقلو ها به دنيا اومدن منم که يه فرصتي پيدا کرده بودم به خودم برسم ، درسم رو ادامه دادم .اين وسط هم هر چي خانم جون اصرار کرد که زن بگيرم زير بار نرفتم تا اين که يه روز از دور الهام رو نشونم داد ونميدونم چي شد که زبونم به نه گفتن نچرخيد .

الهام اول از همه با فوژان آشنا شد .تو مسجد با هم دوست شده بودند وبه خونمون رفت و آمد ميکرد .تازه اومده بودن محل ما...رفتيم خواستگاري .پدرش خيلي راضي بود آدماي خوبي بودن ، به هم ميخورديم ...

خيلي زود در عرض کمتر از شش ماه ازدواج کرديم.اولين اشتباهمون همين بود که بي اون که بيشتر همو بشناسيم ازدواج کرديم .کم حرف بود وبيشتر ساکت ميموند .خانمي و خونه داريش عالي بود ، زندگي آرومي داشتيم .سعي ميکردم راضي نگهش دارم اون هم همسر خيلي خوبي بود . خونه رو برام بهشت کرده بود ، عاشق آرامشش بودم.اگر عصبي ميشدم و داد ميزدم ، بغض ميکرد ولي هيچي نميگفت يه ليوان آب مي اورد وميگفت هر وقت آروم شدي حرف ميزنيم ...

آرامشش من رو هم آروم ميکرد.عاشقش بودم اون هم به من محبت ميکرد ولي به شيوه ي خودش .دختر ي بود که روشو نداشت تو روم بگه دوستم داره ، اعتراض نميکرد ومهربون بود ، با مادرم و فوژان رابطه ي خوبي داشت وبرادر زاده هام عاشقش بودن ، اکثر شبا وقتي ميومدم ميديدم بچه ها پيشش موندن و خوابشون برده اين قدر دوستش داشتن که ازش جدا نميشدن .الهام به زندگي هممون يه رنگ ديگه اي داده بود .

همه چيز خوب بود تا اومدن کيان ...

سرفه ي کوتاهي کرد .با نگراني نگاهش کردم .اين بار عکس مادرم را نوازش ميکرد .انگار که داشت صورت او را نوازش ميکرد نه يک عکس را ...

*** 

اولش باورم نميشد .تو خيالم هم نميديدم که الهام با اون آرامش وصبوريش درد به اون بزرگي رو تحمل کرده باشه ودم نزده باشه .وقتي ازش پرسيدم انکار نکرد ، برعکس تو چشمام نگاه کردو گفت که حقيقت داره .گفت وقتي فهميده تا دم مرگ رفته وبعدم پدرش مجبورش کرده که با اولين خواستگارش ازدواج کنه که اونم من بودم .

کنترلم را از دست داده بودم .وقتي کيان به هر طريقي ميخواست حقشو بگيره من دنبال حق خودم بودم و ميخواستم الهام رو براي خودم حفظ کنم .حاضر بودم هر کاري بکنم .

از يه طرفم اين قدر عصباني بودم که هيچ کنترلي روي خودم نداشتم .الهام بدترين کارو کرده بود .حق نداشت موضوع به اين مهمي رو از من پنهون کنه شوخي که نبود ، اگر از اول بهم گفته بود هيچ کدوم اين اتفاقا نمي افتاد .شب و روزمون شده بود دعوا ومن وقتي از خودم بيخود ميشدم ميزدمش .

قانوناو شرعا حق با کيان بود ، زندگي من اون وسط نابود ميشد .چند وقتي که اينجوري گذاشت فهميدم که نميتونم به زور اونو نگه دارم قبول کردم که همون طور بي سر وصدا جدا بشيم .درست وقتي که ديگه هم چيز رو تموم شده ميديدم تو اومدي .بچه چيزي بود که هيچ کدوممون انتظارش رو نداشتيم .

فکر اين که بچه رو ازش ميگيرم پاهاش رو سست ميکرد .همه چيز به تاخير افتاد .هر چي که ميگذشت بيشتر وبيشتر به بچه دلبسته ميشد و من و کيان هر دومون اينو حس ميکرديم .بچه يه تلنگر بود که الهام به خاطر بياره با رفتنش من و زندگيمون رو نابود ميکنه.به خاطر وضعش کمتر کيان رو ميديد.بيشتر تو خودش بود با من هم حرف نميزد . تمام روز با دوقلو ها وقت ميگذروند ...

رفتم سراغ کيان .باهم حرف زديم .هدفم نگه داشتن مادر بچه ام بود ، نگه داشتن عشقم ، همسرم ..اگر کيان حذف ميشد بقيه ي قضايا کاري نداشت ...کيان هم به خاطر بچه قبول کرد ...

دستش را روي قلبش گذاشت .با ترس نگاهش کردم و گفتم : بابا ! 

باهمه ي دلگير بودنم دلم نميخواست اتفاقي برايش بيافتد .طاقت نداشتم اين يک نفر را هم از دست بدهم.

با لجبازي ادامه داد : 

-خوبم نگران نباش. 

-قرار بود حواسم به الهام باشه .دير از قنادي برگشتم ،وقتي اومدم ديدم الهام بيداره شام خورديم وفرستادمش بخوابه .فهميده بودم که ناراحته وحدس زدم که کيان سر قولش مونده و زنگ زده .

وقتي ديدم خوابش برده رفتم دوش بگيرم .وقتي برگشتم خواب بود .داشتم به حساب کتابا ميرسيدم .کارم که تمام شد رفتم بخوابم که متوجه شدم تب داره .سريع رسوندمش بيمارستان ..چند ساعتي که پشت در اون اتاق لعنتي گذشت بدترين لحظات عمرم بود .منتظر بودم که سالم از اون در بياد بيرون .حتي بيشتر از بچه الهام رو ميخواستم .بهم گفتن که بين اون وبچه ام يکي رو انتخاب کنم و من اونو انتخاب کردم ولي دير شده بود فقط تونستن تو رو نجات بدن ...الهام از دست رفته بود .

وقتي برگشتم خونه وضعم خراب بود.نميدونستم بايد تولد بچه ام و پدر شدنم رو جشن بگيرم يا به خاطر مرگ همسرم عذادار باشم ..من مقصر بودم . وضعم شبيه وضع الان تو بود .اگر تو نبودي من هم خودم رو از عذاب وجدان نجات ميدادم .همون طور که ميدونم اگر فرشته نبود تو بعد فواد طاقت نميوردي .

اينم نامه اي که برام گذاشته بود ...

با استرس کاغذ را از دست پدرم گرفتم .کاغذ بر اثر مرور زمان زرد شده بود واز لبه هايش مشخص بودکه با عجله از جايش کنده شده .دست خط زيبايي داشت ولي معلوم بود که با دستي لرزان نامه را نوشته است .

علي جان سلام .

ازت ميخوام به خاطر تمام بدي هام من رو ببخشي .درک کن که من فقط بازيچه ي ديگران شدم .اول پدرم وحالا مردي که عاشقش بودم ، کيان .

هنوز باورم نميشه که که کيان با من چه کرده .به خاطرش جلوي تو ايستادم ودلت رو شکستم اونم به خاطر کسي که ارزشش رو نداشت .کور بودم و خوشبختي کوچيکم رو کنار تو نديدم . حالا حتي روي اينو ندارم که به تو برگردم.اين قدر خسته ام که فقط دلم ميخواد بخوابم و ديگه هم بلند نشم .

اين بچه هم اگر بمونه فقط براي تو دردسره و من نميخوام بيشتر از اين شرمنده ات بشم خودمم پاي موندن ندارم.پس بهتره که نباشه اين جوري با گذشت زمان فراموشمون ميکني .تو تمام عشقت رو به من دادي و من پست زدم ..متاسفم عزيزم ، کاش قبل از کيان باهات آشنا ميشدم .

ديدار به قيامت .

الهام .

کاغذ را بالا آوردم و با چشماني پر از اشک بوسيدم .پرسيدم : 

-ديگه هيچ وقت ازدواج نکردي ! چرا ؟ 

-اهي کشيد و جواب داد : 

-نتونستم .. هم الهام رو دوست داشتم وهم ميترسيدم که دوباره زندگيم با يه تلنگر بريزه .بعدا هم که تو بزرگتر شدي و ترسيدم که آسيب بببني از اولش هم دختر حساسي بودي ،نميخواستم رنج بکشي ..

من هم نفس عميقي کشيدم و گفتم : 

-بابا دلم نميخواد بگم ولي شما هم مقصريد .خيلي هم مقصريد .اگر جلوشو نگرفته بوديد حداقل الان زنده بود ..حتي منم مقصرم ...

الان ديگه آرومم..وقتي شنيدم دلم ميخواست بميرم ، نميدونم من چي از اين زندگي ميخواستم که با به دنيا اومدنم زندگي اين همه آدم رو به هم ريختم .ازم بپرسي ا لآنشم نميدونم از اين زندگي چي ميخوام .

مادرم رو درک ميکنم .شماو کيان رو هم همين طور ولي مادرمو بيشتر از همه چون خوب ميدونم وقتي آدم دلش ميکشنه حس ميکنه که به آخر خط رسيده .

هميشه فکر ميکردم اگر بفهمم شمامقصر بوديد نميبخشمتون ولي حالا ميبينم من کي هستم که بخوام ببخشم يا نبخشم ؟ خدا خواست که من بمونم ومادرم بره اون خواست که شما و کيان همه ي اين سال ها خودتون رو نبخشيد ، خودش هم کاري کرد که من حقيقت رو بفهمم..بقيه اش هم با خودشه ..

ميبخشيد احتياج دارم تنها باشم .ميرم پيش فرشته بعدم ميرم خونه ..

سري تکان داد و من در را به روي او و تنهايي اش بستم ...

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

با کليدم را را باز کردم وگفتم :

-سلام مامان .

به محض ورود خشکم زد .يک زن ميان سال و يک مرد نسبتا جوان روبروي فوژان روي مبل هاي قديمي نشسته بودند .با تعجب سلام کردم وجواب هم گرفتم .چهره ي زن کمي آشنا بود ولي مرد را تا به حال نديده بودم.فوژان با لبخند گفت :

-سلام دخترم چه زود اومدي مادر ؟

سعي کردم نگاه کنجکاوم را از مهمانان بگيرم .جواب دادم :

-اومدم دنبال فرشته تا با هم بريم سر خاک فواد .مزاحمتون نميشم با اجازه .

زن جوابم را داد و مرد با نگاه خيره اش بدرقه ام کرد...

...

حاضر شدم وفرشته را بغل گرفتم .نميشد نروم ، طاقت خانه ماندن را نداشتم .در را پشت سرم بستم .

فرشته تازگي ها ياد گرفته بود کلمه اي شبيه به مامان را ادا کند .خنديد و دندان هاي خرگوشي اش را نشانم داد .با عشق او را به خودم فشردم وگونه اش را بوسيدم .سعي کرد روسري ام را از سرم بکشد ، با خنده دستش را گرفتم وبرايش شکلک در آوردم ، خنديدو دست وپا زد .

فرشته را روي صندلي مخصوصش گذاشتم وکمربندش را بستم .نق نق کرد .پشت فرمان نشستم .

به محض اين که بغلش کردم چادرم را از سرم کشيد ، کلا دوست نداشت جلويش حجاب داشته باشم، بيشتر دوست داشت موهايم را باز بگذارم تا با آن ها بازي کند .از وقتي راه افتاده بود مجبور شده بودم تمامي وسايل زينتي و شکستني را از جا ي جاي خانه جمع آوري کنم .گاهي هم آن قدر بهانه ميگرفت که مجبور ميشدم در حالي که او را بغل گرفته بودم به بقيه ي کار هايم برسم .

همان جاي هميشگي نشستم.فرشته اصرار داشت که راه برودو کفش هاي عروسکي سفيدش را کثيف کند.

بالاخره او پيروز شد .گذاشتم تا راه برود ولي دستش را رها نکردم .وقتي راه ميرفت دلم ميخواست فقط نگاهش کنم انگار همه ي دنيا برايم در همين قدم هاي کودکانه ي اوخلاصه ميشد .

کمي بعد از راه رفتن خسته شد .او را روي زانوانم نشاندم ، ان چنان با ذوق به اطراف نگاه ميکرد که انگار به پارک آمده است .بي خبر از اين که چند متر پايين تر از همين نقطه از زمين ، پدرش به خوابي ابدي فرو رفته است.

نگاهم را به نوشته هاي طلايي رنگ سنگ سياه دوختم وفکر کردم 5 ماه گدشته ..صد وپنجاه و چند روز و چند ساعت ...

اهي کشيدم .نگاهم به سمت سنگ قبر دخترک کشيده شد وپوزخندي روي لب هايم نشست .خاک سرد بود ! فاصله ي آمدن ها بيشتر وبيشتر ميشد و به سالي يک بارو هيچ وقت ميرسيد .مشغله ها نميگذاشتند.

لبخند تلخي روي لب هايم نقش بست .

-هيچ وقت بهت دروغ نگفتم الآنم نميگم .جات هنوز خاليه ، هنوزم انگار يه تيکه از قلبم نيست ولي عادت کردم وچه قدر تلخه اين عادت کردن ...عادت کردن به نبود تو ...شد 5 ماه ...باورم نميشه ...

دخترمون رو ميبيني ؟ داره شروع ميکنه به حرف زدن وتو نيستي اولين باري که صدامون ميزنه رو ببيني .نيستي تا دستاش رو بگيري که اولين قدم هاشو محکم برداره ...نميدوني چه قدر وحشتناکه که اين نبودنت برام عاديه که ديگه منتظرت نيستم ...

چشم هام کمتر اشکي ميشن ...دلم کمتر بهانه ميگيره ...جاي تو دخترم روبغل ميگيرم وسعي ميکنم جاي خالي تو رو هم براش پر کنم ، ازم دلگير نشو جز عادت کردن کاري از دستم بر نمياد...

البوم جديدمون قراره چند روزديگه منتشر بشه بعدشم ميخوريم به سال نو و برنامه ي فشرده ي کنسرت ها .چند تا کار دارم با پويان ، نميدونم از پسشون بر بيام يا نه ولي خب اينم تجربه است ديگه .کار زياد اذيتم نميکنه .اون قدر که تنهايي اذيتم ميکنه هيچي نميکنه ...

بابام از وقتي همه چيز رو تعريف کرد آروم شده . حتي حس ميکنم سر حال ترم شده ، منم حالم بهتره فکر کنم مادرم هم به آرامش رسيده باشه وبعد از همه ي اين سال ها شايد الآن بتونه راحت بخوابه ، اميدوارم خدا هم ببخشدش ...خدا هممونو ببخشه ...

وقتي ميام پيشت دلم ميخواد هر چي تو دلمه بهت بگم وباهات حرف بزنم .مثل هر شب که ميومدي و با هم تو تراس مينشستيم وبه ياد قديما فقط با هم درد ودل ميکرديم .ياد اون روزامون به خير ...

کاش فرياد هم يه کمي آروم ميگرفت .چيزي نميگه ولي ميدونم هنوز هم خودشو مقصر ميدونه .سعي ميکنه هر کاري لازمه براي ما بکنه..براش نگرانم دوست ندارم اينجوري فکر کنه .هيچ کسي مقصر نيست .

فرضا هم که باشه .تو که از دست رفتي ديگه چه فرقي ميکنه چرا و به خاطر چي و کي ؟ مگه حس اون چيزي رو عوض ميکنه ؟ مگه اگه اون عذاب وجدان داشته باشه تو به من برميگردي؟

دوست دارم راحت بشه .ميدوني که مثل برادر نداشته ام دوستش دارم ...يه کم هم نگران فوژانم نميدونم چشه ، خيلي ناراحت و غمگينه اين چند ماهم که اکثرا مريض بوده .مادره ديگه .فوادم ميبيني با رفتنت چه جوري زندگي همه رو عوض کردي ؟ انگار همه چيز دنيا وارونه شد ...عزيزم جات خاليه ونميدوني چه جوري دل تنگتم ...

*** 

فرشته تقلا کرد که از جايش بلند شود .کمکش کردم و گفتم :

-جانم مامان ؟ چي شده دخملم ؟

خنديد .من هم خنديدم و سنجاق پاپينوي اش را درست به موهايش زدم .زيادي شبيه خودم بود .غير از بيني ولب هايش که کاملا به فواد رفته بود .همان طور که فواد دوست داشت چشم هايش خاکستري بودند ..

فرشته ...فرشته ي زميني من که تمام دنياي من بود.دست هاي سفيدو چاقش را گرفتم و بوسيدم .

-سلام !

سر برگرداندم و در حالي که هنوز هم لبخند بر لب داشتم جواب سلام او را دادم .

نگاهش با تعجب به فرشته گره خورده بود .دخترکم هم با چشم هاي درشت خاکستري اش او را نگاه ميکرد .رو به او گفتم :

-دخترمه ...فرشته !

صورتش را لبخند عميقي پر کرد .خم شدو گل ها را روي سنگ قبر دخترک گذاشت .يک لحظه ياد قضاوتم در مورد او افتادم .فکر کرده بودم که ديگر به اينجا نمي ايد !

جلوي فرشته زانو زد.نگاهي به من انداخت وگفت :

-اجازه دارم بغلش کنم ؟

چادرم را مرتب کردم و جواب دادم :

-اگر خودش اذيتتون نکنه من مشکلي ندارم .فقط مراقب باشيد علاقه ي خاصي داره به مو چنگ بندازه .

ونگاهي به چهره ي خندان دخترکم انداختم که نشان ميداد قطعا به همين کار مي انديشيده .

آرن باشه ي کوتاهي گفت وفرشته را بغل گرفت .

فرشته ذوق کرده بود ، کلا دوست داشت بغلش کنند .بغلي شده بود .

نگاهم را از آن دو گرفتم و مثل هميشه مشغول روشن کردن شمع ها شدم .نگاهم را به قبر دخترک دوختم ..

دوشيزه مريم معتمدي .نگاهم از روي تاريخ طلوع وغروب روي شعري از فروغ که روي سنگ حک شده بود لغزيد :

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهي به جز گريز برايم نمانده بود

رفتم که در سياهي يک گور بي نشان

فارغ شوم از کشمکش وجنگ زندگي

با شنيدن صداي او نگاهم را از سنگ گرفتم .

-به خاطر همسرتون واقعا متاسفم .غم آخرتون باشه .

بي اختيار آهي کشيدم و لبخندم از صورتم محو شدم .سرم را به زير انداختم وزير لب جواب داد م:

-ممنونم ...منم متاسفم .

واشاره ي به قبر دخترک کردم .او هم تشکر کرد و کمي دورتر از من نشست .فرشته با دکمه هاي پيراهنش مشغول شده بود .يکي ديگراز تفريحات مفرحش بازي با دکمه ها بود .سکوت بينمان سنگيني ميکرد .

کمي بعد فرشته دست هايش را به سمتم دراز کرد و سعي کرد صدايم کند .

-مّه..مّا..

من هم دست هايم را دراز کردم تا او را بگيرم و گفتم :

-جان مامان..بيا دختر نازم .

آرن هم لبخندي زد واو را به من سپرد .فرشته سرش را روي شانه ام گذاشت .معلو م .بود که خسته شده است مطمئن بودم که کمي بعد خوابش ميبرد .دستم را روي پشتش گذاشتم و او را به خودم فشردم .

-بزرگ کردن بچه ي به اين کوچيکي به تنهايي بايد کار سختي باشه ...

نيم نگاهي به او انداختم و گفتم :

-بيشتر قبول مرگ فواد سخته خوبه که فرشته هست به خاطر داشتنش فقط خدا رو شکر ميکنم چون اگر نبود من هم بعد از فواد ميرفتم ...

-ميتونم بپرسم چرا فوت کرد ؟

سري تکان دادم و گفتم :

-سرطان خون داشت .کمتر از يه سال طول کشيد ...

-درک ميکنم ..خيلي سخته آدم عشقش رو از دست بده .

بت تعجب سرم را بلند کردم وبه او نگاه کردم .اين بار او آه کشيد و گفت :

-دختري که اينجا زير خروارها خاک خوابيده رو ميگم...دختري که دوست داشتم ..

سوال او را تکرار کردم :

-ميشه بپرسم چرا فوت کرد ؟

سرش را به زير انداخت .حس کردم دوست ندارد جواب بدهد و از پرسيدن سوالم پشيمان شدم .قبل از آن که عذرخواهي کنم ، با صدايي لرزان جواب داد :

-خودکشي کرد !!!

تکان سختي خوردم .پس قصه اين بود .کمي از کنجکاوي ام ارضا شده بود .زير لب گفتم :

-متاسفم.

سرش را بالا نياورد .لرزش خفيف شانه هايش را که ديدم حس کردم که بايد تنهايش بگدارم .بهانه آوردم :

-ديگه بايد برم فرشته خوابش گرفته ..

جوابي نداد .بلند شدم و خداحافظي کردم وراه خروج را پيش گرفتم .

***

از ماشين پياده شدم و فرشته را بغل کردم. وقتي به دنبالش در مهد رفته بودم خوابيده بود .

صداي دزدگير در پارکينگ پيچيد ومن به خودم لعنت فرستادم که چرا صدايش را قطع نکرده ام .

وارد آسانسور شديم .با استرس به فرشته نگاه کردم تا ببينم مبادا آهنگ آسانسور بيدارش کرده باشد..

کليد را در قفل چرخاندم ودر را باز کردم صداي زنگ موبايلم بلند بلند تر شد .سريع آن را از کيفم در اوردم وهمان طور که به سمت اتاق فرشته ميرفتم پچ پچ کردم :

-مامان گوشي دستتون باشه فرشته رو بذارم تو تختش .

منتظر نماندم تا فوژان جواب بدهد.در اتا ق رابا پا باز کردم وداخل رفتم .آرام فرشته را درون تختش گذاشتم و پتو را رويش کشيدم .

از اتاق بيرون امدم همان طور که چادر و روسري را از سر ميکشيدم گفتم :

-ببخشيد معطل شديد .خوبيد؟

- مرسي الهه جان تو خوبي مادر ؟ فرشته خوبه ؟

روي مبل ولو شدم و گفتم :

-خوبيم شکر .

-خونه نبودي مادر نه ؟

خيلي خودم را کنترل کردم که چيزي نگويم .جديدا حس ميکردم که کنترلم ميکنند .

-صبح فرشته رو بردم مهد رفتم سر کار الآنم رفتم دنبالش اومديم خونه ...عمو خوبه ؟

-اونم خوبه .مادر جون زنگ زدم ببينم اگر هستي و خسته نيستي يه سر بياي پيش ما .دلم براي فرشته يه ذره شده از وقتي برديش مهد نديدمش تو هم که خودت نمياي سر بزني ...

با خستگي جواب دادم :

-حق باشماست ميبخشيد درگير کارم بودم ..چشم هر وقت شد ميام ..

-نه مادر براي ناهار بيا .فريادم مياد دور هم باشيم .نه نگو باشه ؟

-نفس عميقي کشيدم وگفتم :

-باشه چشم.

-پس ميبينمت خداحافظ.

گوشي را روي ميز پرت کردم .اصلا حال نداشتم .از صبح سر پا بودم ديگر رمقي نداشتم..خسته بودم ، حوصله نداشتم وسرم هم به شدت درد ميکرد.

.از فرصت استفاد کردم ودوش گرفتم .

موهايم را خشک کردم و سارافون مشکي ام را با بلوز طرح داري پوشيدم و روسري ام را مدل لبناني بستم .

به صورتم کرم زدم ولب هايم را هم چرب کردم تا کمتر بي روحي وصورتم توي ذوق بزند .عطر زدم .

همه ي آراستگي ام همين بود .مدت ها بودکه دست ودلم نميرفت رنگي به صورتم بدهم يا لباس تازه اي بپوشم .فرشته رابغل گرفتم ودوباره از خانه خارج شدم.

در را باز کردم .با ديدن چهره ي گرفته وعصبي فرياد کمي جا خوردم .با فوژان و عمو روبوسي کردم .نشستيم فرشته را به اتاق سابق فواد بردم .هنوز هم خواب بود .

بعد از خوردن چاي سراغ فرشته رفتم .بيدار شده بود ، بغلش کردم و با هم نزد بقيه رفتيم .فرياد با ديدن فرشته لبخند زد و بلند شد واو را از بغلم گرفت

*** 

ان دو را به حال خودشان رها کردم و پرسيدم : 

خب چه خبرا ؟ 

عمو با لبخند نگاهم کرد وگفت : 

-خبري نيست .کم پيدايي دخترم ؟ 

نگاهم را از فرشته گرفتم وگفتم : 

-درگير کارم عمو جون .مشغولياتم زياده .وقت آزادم رو هم با فرشته ميگذرونم .همين!

فوژان بسته ي کادو شده اي را آورد وجلويم گذاشت .ميدانستم چيست .

-براي بار چندم ازت ميخوايم لباس سياهتو در بياري .جووني دخترم خوب نيست همه اش رخت عزا تن کني کراهت داره .

آهي کشيدم و جواب دادم : 

-چه فرقي داره مادر جون ؟ سياهم رنگه ! 

-عزيزم درسته ولي بي روح نشونت ميده .ميبينمت غصه ام ميگيره دختر هنوز سي سالتم نشده ببين عين زناي پنجاه ساله شدي.خدا رو خوش نمياد .سياهتو دربيار دختر بذار دل منم آروم بگيره .بذار فوادم آروم بشه دخترم .

بغض در گلويم نشست .سرم را بين دست هايم گرفتم.فرياد گفت : 

-حق با مامانه الهه.خواهش ميکنم سياهتو در بيار .تو همه ي ما رو مجبور کردي لباس سياهمونو در بياريم بعد خودت هنوز اينکارو نکردي... بسه ديگه بيشتر از شش ماهه که فواد رفته ...

-ولي ...

-ولي بي ولي رو حرف بزرگترت حرف نزن ..

زير لب گفتم : 

-چشم ! عوض ميکنم .

وبسته را کنار گذاشتم .فوژان گفت : 

-راستي الهه جان چند وقت پيش يادته اومده بودي خانوم تهراني و پسرش رو ديدي ؟ 

قبل از آن که جوابي بدهم .ديدم که فرياد رو به مادرش چشم غره رفت .به روي خودم نياوردم که متوجه شده ام وگفتم : 

-بله ديدمشون .

-بنده خدا پسره به خاطر شغلش تا حالا ازدواج نکرده ..سي و هفت ...

فرياد با صداي بلند گفت: 

-مامان ! 

ومن تمام تنم يخ زد .تا ته قصه را خوانده بودم .سي وهفت سال ؟ فقط چون بيوه بودم ؟ من تازه بيست و شش سالم شده بود ...

فوژان حرفش را ادامه نداد .عمو رو به فرياد گفت : 

-زبون به دهن بگير پسر ..مگه چيه ؟ حرف بدي نزديم که !

بد نبود ؟ پس بد چه بود ؟ با حرص رو به فوژان گفتم : 

-خدا به پدر ومادرش ببخشدش .ان شاءالله که دختر مناسبش پيدا ميشه .

از چهره ي فرياد مشخص بود که ازحرفم خوشش آمده .فوژان به روي خودش نياورد که چه شنيده .عمو گفت:

-دخترم تو جووني فرشته هم هنوزخيلي بچه است .هر چي بزرگ تر بشه و بيشتر يتيمي رو درک کنه بيشتر ضربه ميخوره .من اينو نبايد به تو بگم که خودت بي مادر بزرگ شدي .چه قدر اون موقع به علي گفتيم ازوداج کن زير بار نرفت .الآن تک وتنها ست يکي نيست که همدمش باشه ...باز پدرت فرق داشت مرد بود تو زني ..هزار تا مشکل سر راهت هست ...دين و قرآن ما ميگه که خوب نيست يه زن تنها زندگي کنه ...از وقتي عده ات سر اومده چند نفري حرف خواستگاري رو پيش کشيدن ...

اگر ادامه ميداد تضمين نميکردم که هم چنان آرام برخورد کنم پس بايد زودتر جلوي حرفش را ميگرفتم .چه ميگفتند ؟ چه ميخواستند از من ويران شده ؟ خانه ي عزا گرفته ام را نديده بودند ؟ حال زارم را نميديدند ؟ فرياد با نا اميدي نگاهم کرد .بغض گلويم را گرفته بود .ميان حرف عمو دويدم وگفتم : 

-حرف هاتون درست ولي من نه الان شرايطش رو دارم و نه ميخوام که داشته باشم .الانم دوران پيامبر نيست ! منم خوب از پس خودم و دخترم بر ميام ..عمو جون ، مامان .احترامتون برام واجبه حرف هاتون برام سند ولي نميخوام ديگه چيزي در اين مورد بشنوم...

صدايم به وضوح ميلرزيد : 

-از قول من به همه ي اونايي که دارن از مرگ فوادم سوء استفاده ميکنن بگيد قصد ندارم جاشو به هيچ کس بدم .والسلام ! 

واز جا برخاستم .فوژان گفت : 

-اما الهه جون ..

فرياد با عصبانيت گفت : 

-مامان بس کن ديگه از اول هم گفتم چيزي نگيد الهه ناراحت ميشه گوش نداديد ..مگه فقط راهش اينه که ازدواج کنه ؟ مگه خودمون نميتونيم حمايتش کنيم ؟ حال و روزش رو ببينيد و خجالت بکشيد .

عمو با عصبانيت به فرياد توپيد : 

-تو حرف نزن ! تو اگر خيلي مردي خودت زن برادرت رو عقد کن که بچه اش رو غريبه بزرگ نکنه ..خيلي ...

گوش هايم را گرفتم .چه مي شنيدم ؟ چه ميگفتند ؟ اشک مثل سيل از چشم هايم روان شده بود .بدون فکر شروع به دويدن کردم .چادر دم دستي ام زير پايم گير کرد وسکندري خوردم رهايش کردم . تعادلم را به دست آوردم ودوباره دويدم کيف و چادرم را از روي جا لباسي کشيدم .صداي پاره شدن پارچه را شنيدم و انگار که نشنيده باشم .شنيدم که کسي با صداي بلند صدايم زد .در را باز کردم بيرون رفتم وهنوز کفش هايم را نپوشيده ، در آسانسور را باز کردم و قبل از آن که فرياد فرصت کند کفش هايش را بپوشد تا به دنبالم بيايد دکمه ي پارکينگ را فشردم .

توان رانندگي هم نداشتم .دوان دوان درخانه را باز کردم خودم را به کوچه رساندم .انگار اکسيژن به ريه هايم نميرسيد. داشتم خفه ميشدم .جاي فرشته امن بود من فعلا توان نداشتم تا خودم را جمع کنم چه برسد به او ...تا سر خيابان افتان وخيزان فقط دويدم ..با ديدن فرياد که داشت دنبالم ميدويد براي اولين تاکسي دست بلند کردم وگفتم : 

-دربست ! 

ماشين متوقف شد .خودم را داخل ماشين انداختم ودر را پشت سرم بستم ...

نميدانم چند ساعت گذشته بود ..مدت ها بود که تاکسي رفته بود ومن پياده خيابان ها را گز ميکردم .هوا ابري و گرفته بود ..چند کلمه حرف شنيده بودم ولي انگار که يک نفر ده ها بار به صورتم سيلي زده بود .

اين ها که نزديکان خودم بودند اين چنين ميکردند پس دشمنانم چه ميتوانستند بکنند ؟ پدرم کجا بود تا جلوي آن ها بايستد و از من حمايت کند .چرا هر وقت که احتياج داشتم باشد نبود .مگر نگفته بود حمايتم ميکند .

با ديدن گل فروش هاي آشنا فهميدم که سر از کجا در آورده ام .پاهايم ذوق دوق ميکردند .سرم گيج ميرفت ولي هيچ کدام مهم نبود .

اين بار گلي نياورده بودم ، فقط گله آورده بودم ...خوب بود کسي در اين هواي ابري و گرفته هوس ديدار به سرش نزده بود .تنها بودم .سردم بود .دست هايم را دور خودم حلقه کردم .

سردم بود ، فواد نبود ، حتي خورشيدي نبود تا تنم را گرم کند .هق هق تلخ گريه ي نهاي ام سکوت سنگين قبرستان را ميشکست و فواد من زير اين همه خاک خوابيده بود و نمي توانست کاري براي آرام کردنم بکند .

نميتوانست مرا در آغوشش بگيرد ودر گوشم بگويد که تا وقتي من هستم غصه نخور ...

اگر بود کسي نميتوانست مرا ناراحت کند .کسي نميتوانست لبخندم را از من بگيرد ..اگر بود ...اگر بود ...

فضا به يک باره روشن شد .نگاهم را به آسمان دوختم ، صداي غرش مهيبي پيچيد .وباران شروع به باريدن کرد .هق زدم : 

-نيستي خدا ..بي معرفتي خدا ...ازت گله دارم خدا ...اين حقم نبود خدا ...حقم نبود ...امتحانم نکن صبرم خيلي وقته سر اومده خدا ...من که شکستم ديگه بسه ...بسه ...چرا هر وقت حس ميکنم هم چيز خوبه با يه تلنگر زندگيم به هم ميريزه ..چه کردم که دارم تاوان ميدم ..

نفسم بالا نمي آمد ..باران تند تر و تند تر ميشد .خوب بود چون صدايش باعث مشيد صداي گريه هاي من به گوش کسي نرسد ...صداي زنگ موبايلم هر چند وقت يکبار بر اعصاب ناراحتم خط قرمزي ميکشيد ومن بي اعتنا فقط گريه ميکردم . ولي چه سود که مدت ها بود که اشک هم ذره اي آرامم نميکرد .

-فواد ؟ فواد ؟ فواد ! خسته شدم عزيزم خسته شدم از بي کسي ..عزيزم اين رسمش نبود ...ميدوني تنها چيزي که ميخوام چيه ؟ 

هوم ؟ 

الآن فقط ميخوام که بميرم ..ميخوام که نباشم و محو بشم ..يا برم يه جايي که هيچ کسي منو نشناسه ..تکيه گاه ميخوام ..يه جون پناه ميخواهم ..د لعنتي مگه با سنگم ميشه درد ودل کرد اخه ...من دق کردم به خدا ...دق کردم ...

خيس خيس شده بودم .لرزم کرده بود ولي آرام نشده بودم .دردم از خودي بود .دردم از عمويم بود ...حرف آخرش برايم خيلي سنگين بود .فکر ميکرد که من حاضرم با فرياد ازدواج کنم ؟ با کسي که هر لحظه فقط فواد را برايم تداعي ميکرد ؟ با کسي که هر ثانيه کنار فواد بودنم را يادآوري ميکرد .من فقط فواد را ميديدم .فريادي نبود !هر بار که نگاهش ميکردم سعي ميکردم خوب نگاهش کنم که شايد از دل تنگي ام براي عشقم کم شود ...

-الهه خانوم ؟ خوبيد ؟

بي آن که سرم را بالا بياورم با پشت دست اشک هايم را پاک کردم ، هر چند ميدانستم که به محض اين که چهره ام را ببيند متوجه ميشود گريه کرده ام .

-الهه خانم ؟ 

بيني ام را بالا کشيدم وجواب دادم : 

-بله ؟ 

-حالتون خوب نيست ؟ اتفاقي افتاده .

با همان صداي دور رگه جواب دادم : 

-نه چيزي نيست .

چيزي روي شانه هايم انداخت وگفت : 

-بلند شيد خواهش ميکنم ! بارون تنده شما هم خيس شديد مريض ميشيد .

سرم را به طرفش چرخاندم .چتري که در دست داشت را روي سر من هم گرفته بود وکاپشنش را روي شانه هاي خسته ام انداخته بود .من گفته بودم که سر پناه ميخواهم ...لب گزيدم تا از پيشروي افکار آشفته ام جلوگيري کنم .متوجه نگاه خيره اش به چشم هاي سرخم شدم .به سختي روي پاهايم ايستادم .کاپشنش را روي دستش گذاشتم .چادرم از خيسي سنگيني ميکرد ، لبه اش هم به طول ده پانزده سانتي متر پاره شده بود .پاهايم را بي رمق به دنبال خودم کشيدم .

-آخه تو اين بارون بدون حتي يه چتر اينجا چه کار ميکنيد ؟ 

فکر کردم : چه حقيقتي را يادآوري کرد ! بدون حتي يک چتر ! من حتي يک چتر هم نداشتم ...راهم را کشيدم تا بروم .

-صبر کنيد کيفتون ...در ضمن موبايلتون هم داره زنگ ميخوره ...

بي اعتنا کيف را از دستش گرفتم .اشک هايم با باران يکي شده بودند ومعلوم نبود کدام به کدام است .تلو تلو خوران به راه افتادم ،نيمي از چادرم روي زمين بود و من حتي جان جمع کردنش را نداشتم .

-صبر کنيد برسونمتون ...

تکان هم نخوردم .جلويم ايستاد و راهم را سد کرد .

-من نميذارم تنها بريد ...تا خونه ميرسونمتون .

پوزخند زدم...خانه ؟ دسته کيفم را گرفت ومرا با خود کشيد .چترش را روي سرم من گرفته بود و باران بر شانه هاي مردانه اش ضربه ميزد .و حالا مو وشانه هاي او هم خيس شده بودند .نميدانم چرا به او خيره شده بودم يا شايد هم از سر بلا تکليفي بود .

موهايش مشکي مشکي بودند وچشم هايش هم .ميشد در در ظلمت غم وتنهايي چشم هايش گم شد .بيني گوشتي داشت و لب هاي کشيده که هر دو به صورتش مي آمدند ، هر وقت که ديده بودمش همين جور ته ريش داشت .خسته از بي فکري و بي حالي خودم نگاه از او گرفتم چه فرقي داشت که چه شکلي بود ؟ چه فرقي داشت ؟؟

نفهميدم کي به ماشينش رسيديم .در جلو را برايم باز کرد.نگاهم به سمت چادر خيسم رفت مسلما نميشد اينجوري سوار شوم ، سارافونم هم جذب بودو اگر چادرم را در مي آوردم معذب ميشدم .دسته ي کيفم را از چنگش بيرون کشيدم و گفتم : 

-ممنون من خودم ميرم .

با حرص دوباره کاپشنش را به دست من داد و گفت : 

-اينو بپوشيد وسوار شيد من تعارف نکردم !

انگار فکرم را خوانده بود .آن چه گفته بود را انجام دادم و چادر خيسم را بي توجه به داخل کيفم جا دادم .آن قدر گيج و خسته بودم که هيچ چيزي را حس نکنم نه بوي عطر ، نه بوي سيگار ...هيچي ...

-کدوم طرف برم ؟ 

حرفي نزدم واز خودم پرسيدم : کجا بايد برويم ؟ بي فرشته خانه هم برايم مثل زندان بود ودنبال او هم نميتوانستم بروم چون نميخواستم به آن خانه بروم..حداقل نه حالا ...

اصلا نميدانستم اينجا کنار اين مرد چه ميکنم ..نميدانستم غلط کدام است و درست کدام ..هيچ چيز نميدانستم وهيچ چيز نميفهميدم جز درد ...

بخاري را روشن کرد ..هنوز هم سردم بود وسکوت بينمان سنگيني ميکرد ومن سعي ميکردم صداي فين فينم را کنترل کنم که موفق هم نبودم چرا که هر چه بيشتر به ياد ساعاتي قبل مي افتادم غصه ام بيشتر و بيشتر ميشد و اشک هايم جاري تر .

-نميخواين چيزي بگيد ؟ 

لبم را با زبان تر کردم وگفتم : 

-ازتون ممنونم .

از ماشين پر سر وصدايي سبقت گرفت وگفت : 

-منظورم اين نبود .

جوابي ندادم .

-گرم شديد .

کم کم داشتم خجالت ميکشيدم .زير لب جواب دادم : 

-بله ممنون.

-اي بابا من هي سعي ميکنم باهاتون حرف بزنم شما از هر دو کلمه اي که ميگيد يکيش ممنونمه ؟ خواهش ميکنم کاري نکردم .

بالاخره با هم آشنا که هستيم نميشد که اون جا بمونيد .اصلا دم غروبي خوب نيست همچين جاهايي تنها باشيد ...

حرف هاي عمو در سرم تکرار شد : 

يعني چي زن تنها ...

نفس عميقي کشيدم و سعي کردم به آن موضوع فکر نکنم وبغضم را کنترل کنم .دستمال کاغذي خيس را بين انگشتانم شکل دادم وفشردم .

-دوست داريد بگيد چي شده ؟ 

بيشتر در خودم مچاله شدم .با اين لباس معذب بودم وهنوز هم کمي سردم بود .سرم را به چپ و راست تکان دادم و گفتم : 

-ميبخشيد ولي دلم نميخواد راجع بهش چيزي بگم يعني در واقع اصلا نميخوام بهش فکر کنم .

ماشين را به گوشه ي خيابان هدايت کرد و گفت : 

-ميبخشي من اينجا يه کاري دارم.

خواهش ميکنم زير لبي گفتم و پياده شد .

سرم را به پشتي صندلي تکيه دادم .براي بار هزارم صداي زنگ موبايلم بلند شد ، حتي دلم نميخواست گوشي را از کيفم در بياورم و خاموشش کنم ، شايد همين که ميدانستم کسي نگرانم است دلخوشم ميکرد .خودم هم نميدانستم چه ميکنم.بي اعتنا نگاهم را به بيرون دوختم کنار يک خيابان شلوغ و پر از مغازه توقف کرده بود .مردم با چتر هاي رنگارنگ به سرعت در رفت و آمد بودند .با شنيدن صداي باز شدن در از جا پريدم ..اما...خودش بود .

نشست وساکي را روي پاهايم گذاشت .پرسش گر نگاهش کردم .

-اميدوارم اندازه باشه

فهميدم که برايم چادر خريده است .دست در کيفم بردم و گفتم : 

-لازم نبود زحمت بکشيد .چه قدر تقديمتون کنم .

-خواهش ميکنم حرفشم نزنيد ..هديه است ...

خلع سلاح شده و بي حوصله دستم را از کيفم در اوردم .

-دوست نداريد بريد خونه نه ؟ 

نگاهم را از او دزديدم وگفتم : 

-راستش نه ..

-چرا ؟ 

جوابش سکوت بود .

-چطوره يه کم با هم حرف بزنيم .

لبخند تلخي زدم و جواب دادم : 

-دوست ندارم راجع به اين موضوع حرفي بزنم .

لبخندي زدو گفت : 

خب من حرف ميزنم هوم ؟ اينجوري حواستم پرت ميشه .

سرم را به زير انداختم .در مقابل اين همه مهرباني چيزي نداشتم بگويم .جواب دادم : 

-اخه ...من خيلي وقتتون رو گرفتم ..

-نه اصلا ..من خودم خواستم ! راستش بدم نمياد با يکي درد ودل کنم .

چشم هاي سرخ از گريه ام را به او دوختم .فکر بدي هم نبود .او هم به من نگاهي کرد وگفت : 

-خب نظرت چيه ؟ 

صداي زنگ موبايلم باعث شد جوابم را فراموش کنم .زير نگاه خيره ي او گوشي را کيفم در آوردم و صدايش را قطع کردم .مطمئن بودم که او هم نام فرياد را روي صفحه ديده چون پرسيد : 

=جوابشو نميديد ؟ 

به جاي جواب سوال دومش جواب سوال اول را دادم : 

-قبوله بريم حرف بزنيم .

و خودش جواب سوال دومش را گرفت .نفسش را به بيرون فرستاد وگفت : 

-پس بريم يه جايي که بتونيم حرف بزنيم .

مخالفتي نکردم .در واقع افکارم آن قدر زشت وآزار دهنده بودند که حاضر بودم هر کاري بکنم تا حداقل براي يکي دو ساعت هم که شده ذهنم آزاد شود .تا بتوانم کمي آرام شوم.فکر کنم وبعد تصميم بگيرم .

تجربه ثابت کرده بود تا آرام نشوم نميتوانم تصميم درستي بگيرم.اين طور نميشد بايد راه زندگي ام را جدا ميکردم و براي همه مشخص ميکردم که حالا ديگر تنها هستم وتا وقتي که خودم نخواهم اين شرايط عوض نخواهد شد .بايد حرف هايم را بي خجالت ميزدم وچه قدر هم که سخت بود اين تغيير .اين که بخواهم به همه بفهمانم الهه ي تابع و حرف گوش کن ديگر نيست واين بار فقط ميخواهم به فکر و دل خودم عمل کنم .فقط خودم .

نگاهي به بيرون انداختم .حواسم به آسمان رفت .هنوز هم روشن بود چه قدر امروز طولاني شده بود .دلم ميخواست شب شود .دلم ظلمت ميخواست .ظلمتي شبيه به ظلمت قلبم .

پياده که شد به خودم آمدم .کاپشن را در اوردم و بعد حين پياده شدن چادر را بر سرم انداختم ...اندازه بود ...باز هم همان حس محفوظ بودن تمام وجودم را در بر گرفت .اين پوشش جزيي از اعتقاد من بود ، جزيي از خود من .در ماشين را بستم .منتظرم بود .به رويم لبخند کوتاهي زد .کاپشن را به دستش دادم و تشکر کردم.

کنار هم شروع به قدم زدن کرديم .پارک کوچکي بود که درخت ها ونيمکت هايش هنوز هم خيس بودند و بوي تازگي به مشام ميرسيد .

دست هايش را داخل جيب شلوارش فرو برده بود وساکت کنارم قدم ميزد .فکر کردم که شايد او هم در افکار خودش غرق شده است .هنوز هم لباس هايم تر بودند اما ديگر سردم نبود ، باران هم ديگر نميباريد .پارک خلوت و ساکت بود .

-با فرياد دعواتون شده ؟ 

متعجب نگاهش کردم .شانه اي بالا انداخت و گفت : 

-آخه تلفنشو جواب نداديد !

لبخند تلخي زدم و گفتم : 

-فرياد ؟ اون تنها کسيه که سعي ميکنه هيچ وقت منو ناراحت نکنه ...قضيه اصلا اين نيست .

-دوست ندارم بپرسم که چي شده يعني دوست ندارم آزارتون بدم .

نفس عميقي کشيدم وگفتم : 

-واقعا ممنونم که درک ميکنيد آقاي ...

مکثي کردم ، فاميلي اش را نميدانستم .لبخندي زد ونگاهش باز هم از چشم هاي سرخ من گذشت .گفت : 

-من اهانيان هستم البته خواهش ميکنم شما هم همون آرن صدام کنيد اينجوري راحت ترم .

نام فاميلي اش را که گفت ، فکري از سرم گذشت .انگار سوالم را فهميد .همان طور که راه ميرفتيم گفت : 

-ميدونم به چي فکر ميکنيد .به اسم و فاميل من !

اين بار به حرف امدم : 

-درسته .شما مسيحي هستيد ؟ 

نفس عميقي کشيد وجواب داد : 

-درست ترش اينه که بگم بودم .

اين بار ابروهايم از شدت تعجب بالا پريدند .پوفي کرد و ادامه داد : 

-به خاطر مريم مسلمون شدم .

قلبم هري ريخت .باز هم عشق ؟ چند نفر آدم بايد مثل من در اين آتش ميسوختند ؟ 

روي اولين نيمکتي که سر راهم بود بي توجه به خيسي اش نشستم .ديگر توان راه رفتن نداشتم .

-عشق ! همه ي ما آدما به خاطر عشق ضربه ميخوريم وبازم همه ميخوان که عاشق بشن ! چرا ؟ 

او هم طرف ديگر نيمکت نشست .دست هايش را ستون زانوانش کرد وگفت : 

-چون عشق با همه ي درد و رنجش قشنگه چون بدون عشق زندگي فقط وقت گذروندنه ..مثل زندگي الآن من وشما .

آهي کشيدم و جواب دادم : 

-درست ! ولي خب عاشق موندن وخوشبختي تا اخر عمر فقط مال قصه هاي بچه هاست ...تو واقعيت هميشه يه مشکلي پيش مياد ، تو واقعيت يه تلنگر ميتونه خوشبختيت رو نابود کنه .

-حرفاتون بوي نا اميدي ميده ..

-چون نا اميد شدم .چون هر بار که بعد از شکستنم روي پاهام ايستادم دوباره شکستم ، دوباره با صورت زمين خوردم .

در سکوت به من خيره شد .ادامه دادم : 

-قبل از ازدواجم يه دختر معمولي ، ضعيف وشکننده بودم .ازدواج با فواد بهترين اتفاق زندگيم بود بعد از اون همه اش موفقيت به دست اوردم واعتماد به نفسي پيدا کردم که به واسطه اش به هر چي خواستم رسيدم .کنارش خودم رو باور کردم ولي حالا ...حالا همه چيز برعکس شده ...انگار همه ي اون روزا يه خيال خوش بود ...

سعي ميکنم قوي باشم ولي هر بار يه اتفاق کوچيک منو از پا ميندازه ، بدون اون هيچ کاري رو نميتونم اون طور که ميخوام انجام بدم ..

با پوزخند اشک هايم را پاک کردم وبا لحني پر از حرص ادامه دادم : در واقع بهتر بگم جديدا جز گريه کردن هيچ کار ديگه اي ازم بر نمياد ...

به رويم لبخند زد و گفت : 

-فقط اينجوري فکر ميکني! تو يه نوازنده ي نسبتا مشهور و موفقي ....

دهانم از تعجب باز ماند .او مرا ميشناخت ؟ تو خطابم کرد ؟ 

متوجه تعجبم شد : 

-مريم عاشق گروهتون بود همه ي کنسرت هاتون رو ميومد .من هم همراهش ...

ادامه نداد .لبخند پر دردي بر لب داشت .گفتم:

-اينم فقط ظاهرشه ..اگر دوستام کمکم نميکردند کارم رو هم بعد فواد رها کرده بودم ولي اونا منتظرم موندن تا خودم رو دوباره پيدا کنم .

-ولي تو خوشبختي .دخترت رو داري خانواده ات رو داري که حمايتت کنن...خوشبخت بودي .. اما من نه ! 

ادامه دادم : 

- شايد ! ...من و فواد تقريبا راحت به هم رسيديم .اولش خانواده ها ناراضي بودن که اونام تسليم شدن.زندگي رو با هم ساختيم .فواد يه مهندس ساده بود يا يه درآمد نسبتا مناسب ومنم يه نوازنده که اون موقع هيچ شهرت خاصي نداشت وتو يه ارکستر سنفوني بزرگ کار ميکرد .مشکلات زيادي رو با هم حل کرديم پايه هاي زندگيمون رو عشقمون به هم بود که محکم ميکرد .اولش فکر ميکرديم بچه دار نميشيم ، يه مدتي تمام زندگيمون شده بود کابوس تا اين که اين مشکل حل شد ولي تا اومدم يه نفس راحت بکشم و بچه ام رو کنار پدرش بزرگ کنم فهميدم که سرطان داره ...معني کابوس رو از اون روز به بعد فهميدم ...وقتي خواست براي مداوا بره خيلي با خودم کلنجار رفتم ، بالاخره رفت ..رفت نه به خاطر اين که تو ايران نميتونست درمان بشه ، نه .رفت تا من عذاب کشيدنش رو نبينم ...روزهاي بعدش فقط دلتنگي وغم برام به همراه اوردن ...کم کم باور کردم که برگشتني در کار نيست ...من زجر کشيدم وقتي پاي تلفن ميشنيدم با هر نفس درد ميکشه .زجر کشيدم وقتي بهم گفت حلالش کنم ...من خوشبخت بودم ...اره بودم ولي خيلي وقته که ديگه نيستم ...اون خانواده اي که ميگي دارم هم بدتر عذابم ميدن ..الان من جز دخترم هيچي ندارم ...هيچي ...

سيگاري از جيبش در اورد و گفت : 

-پس با اين حساب با هم هم درديم .

نگاهم را به او دوختم .سيگارش را آتش زد و اولين پک را زد ...عميق ...دودش را بيرون فرستاد و دوباره شروع به صحبت کرد : 

-با مريم تو يه نمايشگاه آشنا شدم واين آشنايي به دوستيمون ختم شد .دختر شاد و پر هياهويي بود وخب البته اين به خاطر سنش هم بود مريم فقط بيست سالش بود ..هميشه بي دليل ميخنديد ، کنارش زمان براي من هيچ مفهومي نداشت ...

دو سال با هم دوست بوديم تا اين که بهش درخواست ازدواج دادم .قبول نکرد ...گفت که من براش يه دوست ساده ام و بعدم اين که دينش اجازه نميده ...

تحقيق کردم و خلاصه ي کلام مسلمون شدم به خاطر همين مسلمون شدن خانواده ام طردم کردن ولي من برام مهم نبود به خاطر ش از همه ميگذشتم ...از همه ...

نا اميد نشدم .اين بار از پدرش خواستگاريش کردم .فکر ميکني چي شد ؟ 

هنوز هم گيج بودم .به يک باره شروع به تعريف کردن کرده بود وحالا از من ميپرسيد ؟ جواب دادم : 

-نميدونم .

نگاهم کرد وبا زهر خندي ادامه داد : 

-پدرش از خونه بيرونم کرد وگفت که دخترش نامزد داره ...باورم نميشد ، بعد از دو سال دوستي موضوع به اين مهمي رو به من نگفته بود واين از نظر من خيانت بود .هم به من وهم به نامزدش. 

از مريم که توضيح خواستم گفت که از بچگي اسم پسر عموش رو ش بوده و به هيچ وجه راضي به اين ازدواج نيست ..گفت منو دوست داره و کابوس منم از همين جا شروع شد ...

مريم جلوي خانواده اش ايستاد.پدرش به شدت مخالف بود وميگفت که حتي اگر پاي پسر عموش وسط نبود حاضر نميشد مريم رو به من بده ، اونم به خاطر اين که من مسيحي بودم .

وقتي ميديدم اون به خاطر من خودشو به آب وآتيش ميزنه اميدوار ميشدم ولي نميدونستم که نبايد بشم .مريم رو تو خونه زندانيش کردن و تاريخ عقدو عروسي رو تعيين کردن .هيچ دسترسي به هم نداشتيم .پدرش خودش کارت عروسي رو آورد و از من خواست که فراموشش کنم . از طريق دوست صميميش فهميدم مريم تهديد کرده که خودشو ميکشه براي همين زندايش کردن... حتي دوست ندارم به اون روزا فکر کنم فکر اين که قراره مال يکي ديگه بشه داشت منو ديوانه ميکرد .بالاخره روز عروسيش رسيد .

بهم زنگ زد وازم خواست برم جايي که ميگه . در حالي که هنوز هم تو شک شنيدن دوباره ي صداش بودم رفتم آدرسي که گفته بود ...به کمک يکي از دوستاش از آرايشگاه فرار کرده بود .وقتي بهش رسيدم ، از ماشين دوستش پياده شد و دويد سمتم ، شناسنامه اش رو دستش گرفته بود و ميگفت که همه چيز تموم شده .ميگفت از دادگاه اجازه ي عقد ميگيريم و با هم ازدواج ميکنيم ..

تو لباس عروس ديدني شده بود ...منم باورم شد که همه چيز تموم شده .قرار شد سريع فرار کنيم ...بي خبر از اين که آدماي عموش وپدرش منو تعقيب کرده بودن .دنبالمون کردن ، وسط اتوبان ما تصادف کرديم وبهمون رسيدن .پسر عموش با عصبانيت مي زد تو صورتش وکشون کشون با خودش مي بردش دو نفر ديگه هم منو گرفته بودن و ميزدن .تو يه لحظه نميدونم مريم چه جوري خودشو از دست اون عوضي خلاص کرد وبعدم پريد وسط خيابون .تنها چيزي که من شنيدم صداي ترمز وحشتناک يه ماشين بود ...

بعد که دست هام رو رها کردن ....ديدمش ...لباس سفيد خوشگلش يه دست قرمز شده بود .وقتي اونا ريختن سر راننده ي بخت برگشته من بي رمق رفتم بالاي سرش ...

نگاه پر از درد و غمش را به من دوخت و حرفش را ادامه داد : 

سرش رو گذاشتم روپام ،انگشتري که براش خريده بودم رو گذاشت کف دستم ، نگاهم کرد وبعد تموم شد ...جوري رفت که ا نگار هيچ وقت نبوده ، رفت و منو با کابوس رفتنش تنها گذاشت ...

يک سيگار ديگر از بسته بيرون آورد و آتش زد .آهي کشيدم وگفتم : 

-متاسفم .

بي آن که نگاهم کند پک عميقي زد وگفت : 

-اينا رو نگفتم که ناراحت بشي يا غصه ات زياده .گفتم تا بدوني وضعت از خيلييا بهتره ...فواد نيست درک ميکنم زندگي بدون اونو نميخواي ، منم زندگي بدون مريم رو نميخوام ولي چاره اي نداريم ما محکوميم به زندگي کردن ...

دستش را روي قلبش گذاشت ، به سينه اش چنگ زد وگفت : 

-اين درد فقط يه درمان داره ، درد عشق رو فقط عشق ميتونه التيام بده .

زهر خندي زدم و گفتم : 

-عشق ؟ فکر ميکني روزي برسه که دوباره بتوني عاشق بشي ؟ 

نيم نگاهي به من انداخت و گفت :

-مطمئنم که يه روزي دوباره دلمون اسير ميشه ولي شايد اون روزم ديگه دير باشه ...

به جمله اش فکر کردم و چيز نگفتم .شايد اين طور ميشد کسي چه ميدانست ...شايد روزي ميرسيد که دوباره قلبمان به تپش بيافتد ..شايد ...

سيگارش را با خاموش کرد و گفت : 

-ديدي وقتي گفتم با هم ، هم درديم راست گفتم ؟ هردومون شکست خورديم تو يه جور منم يه جور ...

دست هايم را دو طرف نيمکت گذاشتم و گفتم : 

-آره راست گفتي .

به من خيره شد و گفت : 

-حالا که هردومون قصه ي همديگرو ميدونيم ، ميتونم ازت بپرسم امروز چرا اون قدر ناراحت بودي؟ 

بي اختيار آهي کشيدم وسري به تاييد تکان دادم.منتظر شد تا جوابش را بشنود .چند نفس عميق کشيدم تا دوباره بغضم نگيرد و بعد گفتم : 

-همون خانواده اي که تو ميگي پشتمن پشتم رو شکستن ...امروز ازم خواستن هر چه زودتر ازدواج کنم .انگار مسئوليت من براشون زيادي سنگينه ...

با پوزخند نگاهم کرد وحرفي نزد .ميدانستم که به نظر او هم طرز فکر آن ها مسخره بود .نگاهي به آسمان انداختم ، بالاخره داشت شب ميشد .گفتم : 

-ممنون که کمکم کردي ...راستش رو بگم اصلا انگار سبک شدم ..آروم شدم...

لبخندي زد وگفت : 

-منم آروم شدم ..فکر کنم بهتر باشه يه زنگ به فرياد بزني حتما تا حالا خيلي دنبالت گشته ...

دوباره سري تکان دادم وگوشي را کيفم در اوردم ، داشت زنگ ميخورد .جواب دادم ، بلافاصله صدايش را شنيدم : 

-الو ؟ الو ؟ الهه معلوم هست تو کجايي ؟ ميدوني چند دفعه زنگ زدم ؟ خوبي ؟ 

-خوبم فرياد ، دارم ميام خونه ميشه خواهش کنم فرشته رو بياري ؟ نميخوام بيام خونتون ...

مکث کرد : 

-باشه ...باشه ميارمش ...بعد حرف ميزنيم ...

تماس را قطع کردم .آرن بلند شد وگفت : 

-بريم برسونمت ...

من هم بلند شدم .

سوار شديم ..شيشه ها را پايين داد و پخش را روشن کرد .صداي گرم خواننده سکوت ماشين را بر هم زد و او راه افتاد ...

هر چي آرزوي خوبه مال تو

هر چي که خاطره داريم مال من

اون روزاي عاشقونه مال تو 

اين شباي بي قراري مال من

منم و حسرت با تو ما شدن

تويي و بدون من رها شدن

اخر غربت دنياست مگه نه؟ 

اول دو راهي آشنا شدن

تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشين بود 

دلتو شکسته بودن همه ي قصه همين بود

ميتونستم با تو باشم مثل سايه مثل رويا 

اما بيدارم وبي تو مثل تو تنهاي تنهام

هر چي آرزوي خوبه مال تو...

هر چي که خاطره داريم مال من ...

...

فرياد در حالي که فرشته را بغل داشت جلوي در ايستاده بود .با ديدن من وآرن ، با تعجب به ما خيره شد.

کلافگي از سر و رويش ميباريدو هنوز هم همان بلوز خاکستري خانگي اش را به تن داشت .به سمت او دويدم و فرشته را از بغلش گرفتم .به کجا رسيده بودم ؟ با ارزش ترين موجود زندگي ام را رها ميکردم وميرفتم ؟ تنهايش ميگذاشتم ...انگار فقط خودم را ميديدم .او را بوسيدم و زير گوشش زمزمه کردم : 

-منو ببخش عزيزدلم ..بخش ...

-آرن تو اينجا چه کار ميکني ؟

ديدم که با فرياد دست داد.گفت : 

-الهه خانوم رو سر مزار برادرت ديدم ..بارون ميومد منم رسوندمشون ...

-آهان ...واقعا ازت ممنونم آرن جان ...

-خواهش ميکنم ميبخشي من ديگه بايد برم ..فرياد جان ، الهه خانوم ! خدا نگه دار .

زير لب جواب خداحافظي اش را دادم و او رفت .

کليد را از کيفم در اوردم و به دست فرياد دادم .در را باز کرد و با هم داخل رفتيم .

..

فرشته را بغلش دادم وگفتم : 

-ميرم لباس عوض کنم .

لباس عوض کردم ...باز هم سياه .خنده ام گرفت ، به من نيامده بود که لباس سياهم را در بياورم .

فرشته را روي ميز گذاشته بود وفرشته هم با ذوق دست وپا ميزد فرياد هم به او خيره شده بود ومعلوم بود که فکرش مشغول است .

متوجه حضورم که شد ، پرسيد : 

-بهتري ؟ 

روي صندلي رو به رويش نشستم و گفتم : 

-خوبم .

ومشغول بازي با نمکدان شدم .دستش را روي نمکدان گذاشت .دوباره نگاهش کردم .با جديت گفت : 

-من از طرف اونا ازت معذرت ميخوام ...حق نداشتن ناراحتت کنن...

اهي کشيدم و گفتم : 

-ميبخشم ولي فراموش نميکنم .

-درک ميکنم ...واقعا نگرانم کردي همه جا رو دنبالت گشتم ، حتي بهشت زهرا هم اومدم ..

-اولش تو خيابونا سرگردون بودم بعد يه دفه سر از اونجا دراوردم بعدم آرن رو ديدم و منو رسوند .

-آهان...الهه اگردوست داشته باشي ميتوني با يه مشاور صحبت کني ، شايد حالتم بهتر بشه .

با لبخند جواب دادم : 

-ممنون که به فکرمي ولي من خوبم .

فرشته را از روي ميز بلند کردم و بغل گرفتم .

-فقط هنوز نتونستم درست با شرايطم کنار بيام ...اين روزام ميگذرن. 

با لبخند گفت : 

-اميدوارم ...من ميرم تو هم برو استراحت کن چشمات ورم کردن ...

با لبخند گفتم : 

-بازم ممنون فرياد ...معذرت ميخوام که نگرانت کردم...

-حرفشم نزن ..مراقب خودتون باشيد چيزي هم خواستي تماس بگير ...

-باشه ممنون ...

-خداحافظ..

در را پشت سرش بستم .فرشته را بوسيدم و گفتم : 

-اول بريم برا دخترم يه غذا درست کنم بعدم بريم با هم استراحت کنيم ...

*** 

مانتويم را صاف کردم وپشت صندلي پيانو نشستم .قلبم تند تند ميکوبيد .پويان هم دستش را به پيانو تکيه داد وايستاد .نفس عميقي کشيدم ودست هايم را روي کلاويه ها گذاشتم .

سعي ميکردم که تمام حواسم را به آهنگ بدهم تا مبادا فالش بزنم وخراب شود .مدت ها بود براي ساختن اين قطعه وقت گذاشته بودم وحالا به هيچ وجه دلم نميخواست استرس باعث خراب شدن کارم شود .

اين قطعه هديه بود ...هديه ...

رو به پويان گفتم :

-خب در واقع بايد يه قسمت هاييش هم با ويولن باشه حالا من اصلشو ميزنم ...

سري تکان داد...آرام آرام شروع به نواختن کردم ...

صداي آخرين نت در استوديو پيچيد وگم شد .لبم را محکم گزيدم تا اشکم نچکد.پويان با شوق برايم دست زد وگفت :

-عالي بود ...عالي ...واقعا فکرش رو هم نميکردم اين قدر خوب باشه ...

نگاهش کردم .وقتي جمله ام را گفتم صدايم به شدت ميلرزيد :

-اين قطعه هديه ي من به فواد بود .ميخواستم وقتي برگشت بهش هديه بدم .

روي صندلي کنار پيانو نشست وبا ناراحتي گفت :

-الهه !

نگذاشتم ادامه بدهد با بالا بردن دستم ساکتش کردم و گفتم :

-من خوبم پويان ...

-خوشحالم که اينو ميشنوم ...راستي الهه با بچه ها ميخوايم سالگرد تاسيس نوا رو جشن بگيريم .قرار شد من ازتو بخوام که بياي .

لبخندي زدم وگفتم :

-ممنون ولي من نميام ...فرشته هم هست نميشه که ...

حرفم را بريد :

-يعني چي مگه اون بچه آزار داره براي ما ؟ اصلا بايد بياي بهونه هم قبول نميکنم .

سعي کردم قانعش کنم :

-اخه پويان من شبا اصلا بيرون نميرم .موقع برگشتن خيلي دير وقت ميشه ...

-من ميام دنبالتون خودم هم اخر شب ميرسونمت .حالا چي ميگي ؟ يه شب خواستيم همه دور هم باشيما !

پوفي کردم و گفتم :

-باشه ولي من آژانس ميگيرم .

با خنده گفت :

-من ميام دنبالت ! آژانسم بگيري من ميدونم و تو ! حتما بايد زورت کنم ؟

من هم خنديدم وچيزي نگفتم ..او هم ديگر حرفي نزد .پويان بهترين دوست من بود .

*** 

فرشته را روي تخت نشاندم جوراب شلواري سفيدش را با پيراهن عروسکي سفيد گلداري به تنش کردم .موهايش را با دو سنجاق پاپيوني صورتي جمع کردم وبعد با ذوق صورتش را بوسيدم .با اردک هاي مخصوص حمامش مشغول بود .جلوي اينه ايستادم و شلوار جينم را با مانتوي مشکي خوش دوختي که نوارهاي زيباي طرح داري در حاشيه اش داشت پوشيدم و روسري ساتن طرح شلوغم را که زمينه ي طوسي روشن داشت و به مانتويم هم ميخورد روي سرم گذاشتم و لبناني بستم .برس ريمل را که بعد از مدت ها روي مژه هاي پر پشتم کشيدم از سرم گذشت که خيلي وقت است اين طور به خودم نرسيده ام .پويان که به موبايلم زنگ زد چادرم را روي سرم انداختم وفرشته را بغل کردم .

پويان او را از بغلم گرفت و صورتش را بوسيد .فرشته با بغض نگاهش کرد وپويان که خوب فهميده بود چيزي به گريه کردنش نمانده او را بغلم داد .با هم احوال پرسي کرديم و سوار ماشين شديم .

-چه قدر امشب عوض شدي !

سرم را به زير انداختم وچيزي نگفتم .صدايم زد : 

-الهه ؟ 

نگاهم را از فرشته گرفتم وگفتم : 

-بله ؟ 

نگاهش را دزديد و گفت : 

-هيچي ولش کن .

نگاهش کردم .در افکار خودش غر ق شده بود ترجيح دادم مزاحمش نشوم...

سر ميز که رسيديم جمع بچه ها جمع بود .پويان رستوران را رزرو کرده بود با اين حال دو سه خبر نگار پشت درها انتظار ميکشيدند و ما هم مجبور شده بوديم از در پشتي داخل شويم .

نگار را بعد از مدت ها ميديدم .تازه عروسي که نشده بود به عروسي اش بروم .يکديگر را بوسيديم .گفتم : 

-چطوري عزيزم؟ مشتاق ديدار !

لبخند مليحي زد وگفت : 

-خوبم الهه جان منم مشتاق ديدنت بودم خانوم تو معلوم هست کجايي ؟

به يک لبخند کوتاه اکتفا کردم .

-واي اين خانوم کوچولو رو ببين.

ولپ هاي فرشته را کشيد .فرشته بدش نيامد خنديد ودندان هاي کوچکش را نشان او داد .بقيه از اين حرکت او خنده شان گرفت .

کنار نگار نشستم .

با خنده از امير پرسيدم : 

-زندگي متاهلي چطوره جناب ؟ 

او هم متقابلا خنديد وشکمش را نشان داد وگفت : 

-ميبيني که بهم ساخته ! شکم اوردم !

بهرام هم به شوخي جوابش را داد : 

-بس که بي ظرفيتي وگرنه مگه من بعد يه سال و نيم زندگي شکم آوردم ؟ 

امير با شيطنت رو به من ونگار چشمکي زد و گفت : 

-نه تازه تو لاغرم شدي که البته دليلش واضحه چون همه ميدونن دست پخت آرسته افتضاحه ..

ما با صداي بلند خنديديم و آرسته که قبل از آن مشغول صحبت با پويان بود رو به امير چشم غره اي رفت وگفت : 

-اي تو حلقت گير کنه اون غذاهايي که تو خونم خوردي ! 

ومن با صداي بلند به حرص خوردنش خنديدم.فرشته را که مشغول بازي با جعبه ي دستمال کاغذي بود را بغل گرفتم و روي صندلي مخصوص نشاندمش .

آرسته بسته اي از کيفش در آورد و به سمتم گرفت .پرسش گر نگاهش کردم .به جمع اشاره اي کرد وگفت : 

-يه هديه ي خيلي خيلي کوچيک از طرف ما ..قابلتو نداره ببخش بايد زودتر برات ميگرفتيم .

بسته را از دستش گرفتم وگفتم : 

-چرا زحمت کشيديد ...اصلا لازم نبود ..

پويان با لبخند گفت : 

-چرا اتفاقا بود ...خوشحاليم که ميبينيم امشب سياهتو در اوردي.

من هم لبخند زدم وزير لب تشکر کردم .نگار گفت : 

-بازش کن ببين خوشت مياد ؟ 

کاغذ بسته را آرام باز کردم. روسري دور دست دوز وخوش طرح گران قيمتي بين دست هايم جا گرفت .با خنده گفتم : 

-واقعا ممنونم خيلي خوشگله ..

زمينه اش سرمه اي بود وطرح هاي درهم وشلوغ خيلي زيبايي داشت .آرسته با خوشحالي گفت : 

-قابلتو نداره .

در ميان لبخند هاي ما ميز شام چيده شد .دخترم را بغل گرفتم وسوپ را هم زدم تا خنک شود وبتوانم به او بدهم .نگار پرسيد : 

-الهه ؟ شباي کنسرت فرشته رو چه کار ميکني ؟ ميبريش پيش مادر شوهرت ؟ 

دور لب فرشته را با دستمال مرطوبم تميز کردم و جواب دادم : 

-نه اونم مريضه سختشه اولش ميبردمش مهد ولي حالا پرستار گرفتم يه دختر جوون که دانشجو هم هست چند وقته مياد نگهش ميداره درس هاش رو هم ميخونه تا وقتي هم من بيام پيش فرشته ميمونه خدا رو شکر دختر خيلي خوبي هم هست قابل اعتماده .

-اهان ...خب پس خدا رو شکر ...خوبه! 

-آره ديگه ..

آرسته پرسيد : 

-راستي مادر شوهرت کمر دردش بهتر شد ؟ 

ومن نگفتم که از روزي که آن حرف ها را شنيده بودم سري به آن ها نزده بودم و فقط گه گاهي تلفني حالش را ميپرسيدم .نگاهم به پويان افتاد .قضيه را ميدانست ...سرسري جواب دادم : 

-خوبه ممنون...

وباز هم پويان نگاهم کرد .نگاهم را دزديدم وبا غذايم بازي کردم .

بعد از شام پويان پرسيد : 

-بچه ها راستي از وي آي پي ها چند تا صندلي ميخواين هرکدومتون ؟تا شنبه به من خبر بديد که تعداد دستم باشه .

همه با سر تاييدش کردند وقرار شد که خبر بدهند من گفتم : 

-من که دو تا بيشتر لازم ندارم .

پويان هم رو به من باشه اي گفت ومشغول خوردن دسرش شد .

کم کم وقت رفتن رسيد .جلوي در از هم خداحافظي کردم .فرشته را که خوابش برده بود با احتياط داخل کريرش خواباندم .پويان در ماشين را باز کرد ، نشستم .

با آرامش شروع به رانندگي کرد ..بين راه فهميدم که به سمت خانه نميرود .با تعجب گفتم :

-پويان ! رد کردي که !

بي آن که نگاهم کند گفت : 

-يه ذره باهات حرف دارم .بعد ميرسونمت !

سعي کردم نشان ندهم که چه قدر تعجب کرده ام .کراواتش را شل کرد ومن چند نفس عميق کشيدم تا کمي آرام شوم .حس خوبي نداشتم .

ماشين را گوشه اي پارک کرد و گفت : 

-پياده شو .

پياده شدم ونگاهم را به خيابان خلوت وزيبايي که در آن بوديم دوختم .چراغ ها خيابان بزرگ و خلوت را روشن ميکردند و درختان سرسبز سر به فلک کشيده فضاي زيبايي را به وجود آورده بودند.به ماشين تکيه داد ودست هايش را دو طرفش ستون کرد، به تقليد از او طرف ديگر ماشين ايستادم و نگاهم را به خيابان بي انتها دوختم .

هنوزم نظرت در مورد پيشنهاد خانواده ات عوض نشده ؟ 

بي آن که نگاهم را به او بياندازم قاطعانه جواب دادم : 

-نه !

مکث کرد : 

-ميخوام يه چيزي بهت بگم ..يه چيزي که خيلي وقته تو دلمه ...

ومن از نگاه هاي وقت وبي وقتش سر شام همه چيز را خوانده بودم .آهي کشيدم و گفتم : 

-نگو پويان ! نميخوام ديدم به تو هم تغيير کنه ..نميخوام بهترين دوستم رو از دست بدم .خرابش نکن ..

با التماس نگاهم کرد وگفت : 

-اما الهه ..

حرفش را بريدم : 

-اما نداره پويان نذار حس کنم بعد از رفتن فواد حتي بهترين دوستم هم به يه چشم ديگه نگاهم ميکنه ..نذار فکر کنم هر مردي با ديدن من و وضعيتم فقط به يه چيز فکر ميکنه ...

با دو قدم بلند خودش را به من رساند جلويم ايستاد .در چشم هايم خيره شد و گفت : 

-ولي الهه اين قضيه حتي به قبل از ازدواجت برميگرده ...ميفهمي ؟ 

هنوز به هم خيره شده بوديم .پلک هم نميزد .چند بار پلک زدم تا اشکم نريزد .

-نميفهمم پويان ...نميفهمم...

-منو بفهم عزيزم ..دوباره منو نشکن همون بار که با نشون دادن حلقه ات عشقم رو خاکستر کردي شکستم بعدش راضي شدم به خوشيت ولي حالا...

به موهايش چنگي زد واين بار آرام تر گفت : 

-اين بار نميتونم بذارم از دستم بري ...فقط کافيه بخواي ...خوشبختت ميکنم الهه اين قدر عالم وآدم بهمون حسودي کنن ..دوستت دارم ! 

نفسم بالا نمي آمد من ميدانستم حتي قبل از ازدواجم هم متوجه شده بودم اما برايم مهم نبود .دل شکستن چه قدر سخت بود ان هم دل پسري که قلبي به اين مهرباني داشت...دستش را جلو آورد تا صورتم را لمس کند .ناخودآگاه عقب کشيدم و در خودم جمع شدم .لبش را محکم گزيد ونفسش را طوري بيرون فرستاد که گرمايش به صورتم خورد .با لحني آرام گفت : 

-من دوستت دارم ديوونه ! 

بغضم را فرو دادم و به زور شروع به حرف زدن کردم : 

-ولي من دوستت ندارم پويان ، هيچ وقت دوستت نداشتم...

رنجيده و ناراحت نگاهم کرد .يک گام به عقب رفت .دلم ميسوخت ، از خودم بدم مي آمد اما اين تنها راه بود .تنها راه آزاد شدن دلش .عقب عقب رفت وبعد رو برگرداند ...ساکت ماندم ...

نميدانم چه قدر گذشته بود که صداي گريه ي فرشته ما را به خودمان آورد بي حرف در ماشين را باز کردم .نشستم ودخترم را بغل گرفتم وتکانش دادم .چند ثانيه بعد او هم سوار شد و بي آن که حتي نگاهم کند استارت زد .

جلوي در خانه متوقف شد .بلافاصله زير لب تشکري کردم و پياده شدم .بي آن که نگاهم کند فقط سري تکان داد وبه محض اين که در را بستم گاز داد و دور شد .براي من اين پايان پويان بود .

***

پشت فرمان بودم.آلبوم جديدمان از ضبط ماشين پخش ميشد و من تمام فکرم نزد پوياني بود که سه روز بود سر کار نمي آمد وتلفنش هم خاموش بود .متوجه زنگ موبايلم شدم ، با اميد فراوان برش داشتم ولي با ديدن شماره ي فرياد هيجانم خاموش شد .ماشين را به گوشه ي خيابان هدايت کردم وجواب دادم : 

-سلام !

-سلام الهه جان .کجايي ؟ 

روسري ام را به کمک آينه مرتب کردم و گفتم : 

-بيرونم ...دارم ميرم خونه پيش فرشته .

-آهان ...از کار پرستاره راضي هستي ؟ اسمش چي بود ؟ سحر ؟ 

صادقانه جواب دادم : 

-آره سحر ...کارش خيلي خوبه .منم اينجوري راحت ترم .مامان اينا خوبن ؟ 

-خدا رو شکر ...اونام خوبن . حتما بايد الآن بري خونه ؟ 

-نه اگه کاري داري زنگ ميزنم بهش ميگم يکي دو ساعتي دير تر ميرم ؟ 

-اره خوبه ..ميخوام باهات حرف بزنم .

دلم هري ريخت .چه خبر شده بود ؟ با گيجي پرسيدم : 

-اتفاقي افتاده ؟ 

سعي کرد مرا آرام کند : 

-نه هيچي فقط يه کم باهات حرف دارم همين .مياي کافي شاپ هميشگي ؟ 

-باشه ميام .

-پس ميبينمت خداحافظ .

با نگراني شماره ي خانه را گرفتم و همه چيز را براي سحر گفتم بعد گوشي را روي داشبورد پرت کردم ودوباره به راه افتادم .ميدانستم خبري شده ...

*** 

روبرويش نشستم وسلام کردم .با خونسردي جوابم را داد وگفت : 

-ببخش من به جات سفارش دادم .

نگاهي به قهوه ها و کيک انداختم .کيفم را روي ميز گذاشتم وگفتم : 

-اشکالي نداره خوبه ...

با لبخند گفت : 

-خوبي ؟ کار وبار خوبه ؟ 

- همه چيز خوبه ...ببينم فرياد براي احوال پرسي که نگفتي بيام اينجا ؟ 

لبخند موذيانه اي تحويلم داد و گفت : 

-نه ! کارت داشتم .

بي تعارف گفتم : 

-پس برو سر اصل مطلب .خسته ام بايد برم خونه استراحت کنم فردا روز کنسرته ..

به صندلي اش تکيه داد وگفت : 

-گفتي کنسرت !اون بليتي که داده بودي همون طور که خواستي دادم به آرن وگفتم که خواستي ازش تشکر کني .

با لبخند تشکر کردم ودوباره گفتم : 

-بريم سر اصل مطلب .

خنده اش گرفت : 

-مثل اينکه امروز کلا عجله داري .ببين الي ! 

يک لحظه قلبم ايستاد ونفسم حبس شد .جز او هيچ کس مرا به اين نام خطاب نميکرد .هيچ کس ...

غير از او هيچ کس ضمير مالکيت به اين کلمه نميبست و نميگفت الي من ..يک لحظه حس کردم فواد روبرويم نشسته .

متوجه حالم شد وسعي کرد توضيح دهد : 

-ببخشيد اصلا نفهميدم چي شد اينو گفتم ...معذرت ميخوام ...باور کن منظوري نداشتم.

آب دهانم را به زحمت فرو دادم و طبق عادت چند نفس عميق کشيدم .به سمت من مايل شد :

-ببين الهه من نميخوام و نخواستم که ناراحتت کنم ولي بايد يه سري حرفا رو بهت بزنم ، باشه ؟ 

با حرکت سرم تاييدش کردم .

-قبل از هر چيزي يه سوال دارم !

نگاهش کردم .

-من چه جايگاهي برات دارم ؟

لبم را با زبان تر کردم و با صدايي ضعيف جواب دادم : 

-يه برادر ...يه حامي ...تنها کسي که بعد فواد بي دريغ کمکم کرده وهنوزم ميکنه .

نگاه قهوه اي آشنايش را به نگاه خاکستري ام گره زد و گفت : 

-فکر ميکني بتوني رو من جورديگه اي حساب کني ؟ 

منظورش را خيلي خوب فهميدم .قاطعانه سرم را به چپ و راست حرکت دادم و گفتم : 

هيچ وقت !

حس کردم که نفس عميقي کشيد .

حرفم را ادامه دادم : 

-نه ! چون تو از اولم براي من هميني بودي که الآن هستي ...نه چون نميتونم با کسي ازدواج کنم که تنها تفاوتش با عشق مرحوم من فقط يه خال صورته ! دلم نميخواست اينو بهت بگم ولي هنوزم که هنوزه هر بار که نگاهت ميکنم ياد اون ميافتم هر بار که صدام ميکني ، هر بار که لبخند ميزني ، هر بار که به فرشته محبت ميکني ، من فقط فواد رو ميبينم ..

-الهه ! 

وقتي صدايم زد دوباره چشم در چشم شديم .در چشم هاي هردويمان اشک حلقه زده بود .بغضم را فرو خوردم وادامه دادم : 

-دست خودم نيست فرياد ! ازم ناراحت نشو .

انگار که به زور لبخند زد وگفت : 

-نه الهه جان ، ناراحت نشدم اتفاقا خوشحالم که حرف دلتو زدي.

سرم را به زير انداختم وبا آستين چادرم بازي کردم.ادامه داد :

-راستش حرف اون روز بابا براي من خيلي گرون تموم شد ، چه جوري بگم انگار مثل يه پتک خورد تو سرم .از اون روز همه اش فکرم درگيره...خيلي فکر کردم ....من يه پيشنهادي دارم .

سرم را بالا آوردم وپرسش گر نگاهش کردم ، دست هايش را در هم گره زد .حس کردم که مردد است بگويد يا نه اما حرفي نزدم ..يک جرعه از قهوه اش خورد وباز نگاهم کرد .

عاقبت به حرف آمد : 

-ببين الهه بارها بهت گفتم که تو هم مثل خواهرمي تمام اون حرف هايي رو که گفتي رو هم قبول دارم حداقل اگر من و فواد دو قلو نبوديم شايد تو ميتونستي به بودن با من فکر کني ولي حالا نميتوني ، منم نميتونم ، ازدواج چيزيه که اصلا بهش فکر نميکنم حقيقتش بعد تينا اصلا ديگه نميتونم به کسي اعتماد کنم ..ولي من ميتونم يه کاري براي تو بکنم ...

فقط نگاهش کردم .

-اگر تو بخواي عقدت ميکنم ، اسمت رو ميبرم تو شناسنامه ام ، پدر فرشته ميشم و همسر تو .حاميتون ميشم ولي هيچي عوض نميشه .حتي اگر بخواي دو واحد خونه ميگيريم و جدا زندگي ميکنيم ...اينجوري شر همه از سرت کنده ميشه و ميتوني اون جوري زندگي کني که خودت دوست داري .

ماتم برده بود .خودش ميفهميد چه ميگويد ؟ 

-آخه نميشه که ..چرا حرف الکي ميزني ؟ فرشته بزرگ شه نميگه چرا ؟ نميگه ...

حرفم را بريد : 

-ببين الهه من ميدونم اين کار هزار تا مشکل داره ولي تنها راهيه که به ذهنم رسيد من براي هر چيزي آماده ام و تو اين راه هم تنهات نميذارم .مردت ميشم و در عوض هيچي نميخوام ..شما زن و بچه ي برادرم هستيد و من مسئولتونم..مسئولم چون يه جورايي تو مرگ برادرم مقصرم ...به اين فکر کن که با اين کار راحت ميشي وفرشته هم پدر دار ميشه ومطمئن باش هيچ کس نميتونه مثل من اونو دوست داشته باشه .

حالا نوبت توئه که تصميم بگيري ...خوب فکر کن . محاسن و مشکلاتش رو بذار کنار هم وتصميم بگير .

به محض تمام شدن حرفش گفتم : 

-اما تو چي ؟ اين ظلمه ! تو اصلا مقصر نيستي فرياد ..مرگ حقه ..عمر فواد همين قدر بوده هر کاري ميکرديم از دستمون ميرفت !

با لبخند گفت : 

-من حرف هام رو زدم الهه...مطمئن باش خوب فکر کردم وآگاهانه تصميم گرفتم واز تو هم ميخوام که همين کارو بکني ..حالام قهوه ات رو بخور ...

به صندلي تکيه دادم و فنجانم را برداشتم .مغزم لبالب پر از فکر بود .قهوه ام را سر کشيدم وفکر کردم ....نميدانم چه قدر گذشته بود که با نگاهي به ساعتم فهميدم بايد به خانه بروم .همان طور که بلند ميشدم گفتم : 

-بايد برم! 

-باشه ! 

منتظر شنيدن خداحافظي اش شدم وسريع از کافي شاپ خارج شدم .

دارم از بين ميرم توي اين دلتنگي

داره دل ميميره بي تو از بي رنگي

دارم از بين ميرم توي اين خاموشي

کاش ميشد ميبردي منو با آغوشي ...

نميشه با نبودت ساده سر کرد

نميشه سالم از اين غم گذر کرد ..

*** 

گيج و پر از استرس جلوي آرسته ايستادم تا يک بار ديگر شالم را درست کند .طبق معمول شب هاي کنسرت قلبم در دهانم ميکوبيد .آرسته با لبخند گفت : 

-مثل هميشه نگراني ...بابا بي خيال !

خنديدم وياد سارا افتادم که هميشه همين را ميگفت ..با لبخند گفتم : 

-راست ميگي بابا بي خيال...بريم عزيزم .

پويان مشغول خوردن آب جوش بود تا صدايش باز شود، امير وبهرام هم با هم مشغول صحبت بودند .ست امشبمان سفيد ومشکي بود .سارافون چين دار مشکي که آزاد وبلند بودنش به خاطر راحتي من بود.شال سفيد که لبه هايش نستعليق نوشته شده بود .پسر ها هم پيراهن سفيد و جين مشکي پوشيده بودند .

با صداي کوبش آهنگ به خودم آمدم وفهميدم که وقت رفتن روي استيج رسيده است .هياهوي حضار به قدري بلند بود که صدا به صدا نميرسيد .امير وبهرام از يک طرف وارد سالن شدند و ما از طرف ديگر ، اخرين نفري که روي صحنه آمد پويان بود .اين همه انرژي براي من خيلي خوب بود .براي مني که زندگي ام خيلي وقت بود که اين قدر هيجان نداشت ، امشب ميتوانست يک شروع دوباره باشد .بدون وقفه سر جاهايمان رفتيم وآهنگ اول شروع شد .

هر بار که صحنه را در دست ميگرفتم سر تا پا شوق وانرژي ميشدم ، چشم هايم را به روي همه ي مشکلاتم ميبستم وفکر ميکردم که فواد مثل هميشه روي يکي از صندلي هاي رديف اول نشسته است وبا لبخند پر غروري تماشايم ميکند .فکر ميکردم که همه چيز مثل سابق است ولي وقتي چشم هايم را باز ميکردم واقعيت با بي رحمي به صورتم سيلي ميزد مثل همه ي اين چند وقت کسي که روي همان صندلي ها نشسته بود فواد نبود بلکه فرياد بود .بغض نکردم ...اشک نريختم ...کنار آمدم...

صداي گرم پويان بين آن همه صدا گم شده بود ...

تو مثل شباي مهتابي و باروني 

وقتي که نباشي دلگيرم و ميدوني 

اميرو بهرام همراهي اش کردند : 

حرفاي دلم رو با اشک تو ميگفتم 

بارون که ميباره باز ياد تو ميافتم 

من وآرسته هم به آن ها پيوستيم : 

از غم من و غم تو ، تب من وتب تو

همه بي خبرن ...

از دل من و دل تو ، شب من وشب تو 

همه بي خبرن ...

وبعد نوبت ويالون من بود ...

وقتي آخرين آهنگ هم به اتمام رسيد وهمه عزم رفتن کردند باخوشحالي به هم تبريک گفتيم .شب بسيار خوبي را پشت سر گذاشته بوديم .نه تنها خسته نشده بوديم بلکه کلي هم انرژي گرفته بوديم .

همه صدايمان گرفته بود زيرا که ما هم مثل جمعيت انرژي گذاشته بوديم .هنوز روي سن بوديم وچند نفري هم با استفاده از خلوتي سالن و حواس پرتي مامورين حراست ، امضا ميخواستند .

امير از پوستر هايي که امضاي همه مان را داشت پخش کرد تا زودتر دورمان خلوت شود.

مشغول صحبت بوديم و به بقيه ي بچه هاي ارکستر هم خسته نباشيد ميگفتيم و خوش و بش ميکرديم .

نگاهم را از پويان دزديدم و خسته نباشيد کوتاهي گفتم .الآن اصلا نميخواستم با ديدن ناراحتي پويان باز هم عذاب وجدان بگيرم ، همين که فکر فرياد لحظه اي رهايم نميکرد کافي بود ديگر ذهنم جايي نداشت .

آن قدر در سرم براي خودم دليل وبرهان آورده بودم که ديگر خسته شده بودم .فرياد هم چنان روي صندلي اش نشسته بود .

-الهه خانوم ؟ 

با حيرت به سمت صدا چرخيدم .حدسم درست بود خود آرن بود .فکر کرده بودم نتوانسته دعوت مرا اجابت کند ...پس آمده بود .پله هاي سن را پايين رفتم وروبرويش ايستادم و زير لب سلام کردم .دسته گلي که در دست داشت را به طرفم گرفت ونميدانست که نا خواسته با اين کارش جاي فواد را پر کرده ، جاي او را که هميشه با يک دسته گل مي آمد و ميگفت :

-خسته نباشي خانومم!

-خسته نباشيد ! شب خيلي خوبي بود .

لبخند کم رنگي زدم وگفتم : 

-ممنونم..خوشحالم که راضي بوديد .ممنون بابت گل ها !

لبخندي زدو گفت : 

-قابل شما رو نداره .مرسي از اين که دعوتم کرديد .

من هم لبخندي زدم .نگاه سنگين پويان را روي خودم حس ميکردم .

-ميتونم ازتون يه خواهشي بکنم ؟ 

با ترديد نگاهش کردم و گفتم : 

-خواهش ميکنم !

کمي درنگ کرد : 

-ميتونم ازتون بخوام به من ويولن زدن ياد بديد ؟ 

ابروهايم از شدت تعجب بالا پريدند .گفتم : 

-من آموزش نميدم !

دست هايش را در هم گره زد و گفت : 

-متوجه هستم اما...خب ...خب من ميخوام که از خود شما ياد بگيرم ، چون که از کار شما خوشم مياد و دوست دارم که اگر قراره ياد بگيرم از شما ياد بگيرم .

قاطعانه رد کردم : 

-اما من اصلا نميتونم !

مصرانه گفت : 

-خواهش ميکنم روش فکر کنيد ...دست مزدتون هم هر چه قدر باشه من با کمال ميل پرداخت ميکنم ...

-من اصلا نميدونم تو برنامه ي کاريم جاي خالي هست يا نه.پولش اصلا مهم نيست 

-خواهش ميکنم روش فکر کنيد ...حداقل به خاطر دوستيمون هم که شده !

کلافه جواب دادم : 

-باشه پس من بهتون خبر ميدم .

لبخندي زد وگفت : 

-عاليه ..من ديگه مزاحمتون نميشم ..ميدونم خسته ايد ..فعلا ..

من هم لبخند کوتاهي زدم و گفتم : 

-خدا نگه دار باز هم ممنون بابت گل ها ...

او هم سري تکان داد و کتش را روي دستش گرفت ورفت .

وقتي او رفت .فرياد بالاخره از جايش برخاست و به طرف من آمد .با درماندگي نگاهش کردم .چه خبر بود امشب ! به من که رسيد بعد از سلام و احوال پرسي قبل از آن که حرفي بزند گفتم : 

-هنوز دارم فکر ميکنم فرياد نپرس !

خنده اش گرفت وگفت : 

-نه نميپرسم ...شنيدم پويان ازت خواستگاري کرده !

با تعجب نگاهش کردم وپوفي کشيدم .لبخند مرموزي زد وگفت : 

-اون روز که جواب تلفنم رو ندادي زنگ زدم بهش خودش گفت که حالشو گرفتيو فعلا هم کاري به کارت نداره ...

چشم غره اي رفتم که باعث شد خنده اش را جمع کند .دستي به گوشه ي لبش کشيد وگفت : 

-خيلي خب !ببخشيد ..منتظر ميمونم کارت تموم شه برسونمت .

سري تکان دادم و از او جدا شدم .به خاطر طرح زوج و فرد ماشين نياورده بودم. 

حاضر شدم وبعد زودتر از جمع جدا شدم تا به خانه بروم.

فنجان قهوه ام را بين دست هايم گرفته بودم و فکرم مشغول بود .فرشته هم با پرستار جوانش بازي ميکرد .نگاهم را به ويولنم دوخته بودم که به حال خودش رها شده بود .اين زندگي من بود .من ودخترم و شغلم ...بدون فواد...

زندگي خوب بود .کامل نبود کم وکاستي هايي داشت ، سختي داشت اما خوب بود .من واين زندگي با هم صلح کرده بوديم اما وجود فرياد ميتوانست به سادگي اين صلح را بر هم بزند .پيشنهاد او و دروغي که قرار بود به همه بگوييم که ما ازدواج کرده ايم ...

اما مگر ميشد ؟ مگر به اين سادگي بود ؟ مگر زندگي همين يک روز دو روز بود که سر خودمان شيره بماليم ؟ 

دو روز ديگر صداي پدر ومادرش در مي آمد .فرشته بزرگ ميشد ودليل جدا زندگي کردنمان را ميپرسيد ، آن وقت چه داشتم که به او بگويم ؟ 

مگرميشد که براي دخترم بگويم که زن عمويش شده ام ؟ يا که بايد عکس هاي فواد را نشانش ميدادم و ميگفتم که اين فرياد است ؟ آن وقت فواد چه ميشد ؟ حق دخترم اين نبود که با يک دروغ بزرگ شود .حق من هم نبود من حتي نميتوانستم يک لحظه آن دو را جاي هم بگذارم .

فرياد چه ؟ چند سال ميتوانست جدا زندگي کند و از من چيزي نخواهد ؟ او هم يک مرد بود وهر چه قدر هم که با هم غريبه بوديم ، عقد ميتوانست خيلي چيزها را تغيير دهد ...

پيشنهاد او ميتوانست راه رهايي من باشد اما به چه قيمتي ؟ به قيمت پا بند شدن ؟ آن هم بي هيچ دليل خوبي ؟ اين راهش بود ؟

-الهه خانوم ؟ 

با تکاني به زمان حال برگشتم ومتوجه اشک هاي بي دليلم شدم که داخل فنجانم ميچکيدند، بي آن که به آن ها اعتنايي کنم رو به سحر گفتم : 

-بله ؟ 

-فرشته خوابش برد .پدرتون هم زنگ زدن گفتم که داريد استراحت ميکنيد بعد يه تماس باهاشون بگيريد ...من دانشگاه کلاس دارم بايد برم .ميخوايد بعد کلاسم برگردم ؟ 

لبخند بي روحي زدم و گفتم : 

-باشه ممنون..نه من امروز خونه ام ، تو برو به درسات برس .

-مرسي .پس خداحافظ .

-خدانگه دارت .خسته نباشي ...

لبخند زد و نگاهش را از چشم هاي خيس من گرفت و رفت تا حاضر شود .اهي کشيدم و فنجان قهوه ام را به لب بردم .

من با جاذبه اي از خويشتن دور شدم

وبه جايي رسيدم که از تو نيز خبري نبود

وحالا همه چيز را گم کرده ام

تو را وخود را ...مرا راه بازگشتي نيست

راستي کدام نيروي جاذبه تو را اين قدر بالا برده است ؟

اي آسماني ؟!!

"مهدي جابري "

*** 

جلوي در استوديو از ماشينم پياده شدم .شخصي به طرفم آمد .باز هم تعجب کردم...آرن ! حوصله نداشتم ميدانستم که چه ميخواهد ..

-سلام ...شما اينجا !

گفت :

-سلام ...راستش اومدم تا بازم ازتون بخوام که فکر کنيد ..ديشب که درخواستم رو رد کرديد ...

با جديت گفتم: 

-من دليل اين همه اصرارتون رو نميفهمم..شما ميتونيد يه آموزشگاه ثبت نام کنيد !من نه کارم اينه نه وقتش رو دارم .

-من از شماخواهش ميکنم ...هر وقت که بتونيد هر ساعتي که بگيد من حاضرم .من ميخوام از شما ياد بگيرم ، از نوازنده ي چيره دستي که محبوب معشوق من بوده .

با استيصال نگاهش کردم .دلم براي اين مرد ميسوخت .براي قلب عاشق و زخم خورده اش وبراي چشم هاي هميشه سرخ از گريه اش .انگار متوجه ترديدم شد...گفت : 

-خواهش ميکنم .شده هفته اي يکي دوساعت قول ميدم که زود ياد بگيرم ...

بي اختيار لبخند زدم .از اين همه پافشاري اش خوشم آمده بود .نفس عميقي کشيدم وگفتم : 

-باشه .دو روز در هفته تو استوديو .ساعتش رو هم بايد با پويان هماهنگ کنم .

با ذوقي وصف نشدني گفت : 

-واقعا ممنونم ..جبران ميکنم ..فقط اگر جسارت نباشه ميتونم شمارتون رو داشته باشم که بتونيم ساعتش رو هماهنگ کنيم ؟ 

با آرامش گوشي موبايلم را از جيبم در آوردم ، قفلش را بازکردم وبه دست او دادم تا شماره اش را وارد کند .گوشي را به من برگرداند من هم شماره را گرفتم تا در گوشي او ثبت شود .بعد گفتم : 

-من بايد برم .راستش همه منتظر منن..

با لبخند رضايت مندانه اي گفت : 

-بله ..پس خدانگه دار .

زير لب جوابش را داد م و با گام هايي سريع به سمت ساختمان رفتم .

*** 

پويان با نارضايتي نگاهم کرد وگفت : 

-چي شده حالا ميخواي آموزش بدي ؟ اونم به يه مرد ؟ 

بي تفاوت جواب دادم : 

-نتونستم نه بيارم آرن از آشناهاست ..حالا جنسيتش چه فرقي داره ؟ با اجازه ات گفتم بياد اينجا .هفته اي دو روز دو ساعت ...

روي صندلي نشست .در لب تابش را باز کرد وگفت : 

-باشه اشکالي نداره .

ديگر حرفي نزدم .از وقتي به او جواب رد داده بودم رفتارش خيلي سرد شده بود اما براي من اهميتي نداشت .اگر اين رفتار باعث ميشد که آرام شود من مشکلي نداشتم .همين که او زندگي تازه اي را شروع ميکرد خوب بود .بلند شدم و همان طور که چادرم را سر ميکردم گفتم : 

-ديگه برم ..کاري نداري ؟ 

گوشي را از روي گوشش کنار زد تا صدايم را بشنود .حرفم را تکرار کردم .گفت : 

-نه ...خدافظ .

*** 

جلوي استيشن ايستادم و گفتم : 

-ببخشيد من از بستگان دکتر پارسا هستم ، هستن ؟

پرستار با خوش رويي گفت : 

-بله گفتن شما تشريف مياريد .الآن ميان .

تشکر کردم وکناري ايستادم .با ديدن آرن که از دور مي آمد نفس عميقي کشيدم .اين هفته تقريبا هر جا رفته بودم او هم بود ، ديگر داشتم از ديدنش خسته ميشدم .اول او سلام کرد .جواب دادم : 

-سلام احوال شما ...انتظار ديدنتون رو نداشتم .

با خنده گفت : 

-من بايد اينو ميگفتم ! من تازگي از سهامداراي اين بيمارستان شدم ... تقريبا زياد سر ميزنم .

من هم لب لبخند تمام عياري زدم و گفتم : 

-منم اومدم ديدن فرياد .

او هم خنديد .خوشحال بودم که ميديدم ميخندد آن قدر هميشه او را غمگين ديده بودم که ديدنش خنده اش مرا هم وادار ميکرد که بخندم .

گوشي اش را داخل جيب شلوارش سر داد .نگاهي به پرستار انداخت که حواسش به ما بود اشاره کرد که جلوتر برويم، اطاعت کردم .فاصله گرفتيم .

-راستي جلسه ي اولمون کي شد ؟ واينکه من سازم را از کجا بگيرم ؟ 

چادرم را روي سرم مرتب کردم وگفتم : 

-اتفاقا امشب ميخواستم بهتون خبر بدم .فردا ساعت سه خوبه ؟ براي ساز هم يه جايي رو ميشناسم که شماره اش رو پيامک ميکنم .

-عاليه ...ممنون .

-الهه اينجايي ؟

هر دو به سمت فرياد چرخيديم .جواب دادم :

-آره .داشتم با آقاي اوهانيان حرف ميزدم .

فرياد به شوخي و با خنده گفت :

-خبر نداري فاميليش رو عوض کرده ؟

ابروهايم را بالا بردم وپرسيدم :

-جدا ؟

آرن هم خنديد وگفت :

-فرياد ! حالا هي منو اذيت کن بابا خسته شدم از بس که همه ازم پرسيدن مسيحي هستي ؟ اينجوري بهتره !

فرياد باز هم خنديد وگفت :

-اخه يه دفه از اون کانال زدي يه کانال ديگه ..اوهانيان کجا موحد کجا !

من هم با خنده گفتم :

-فرياد ! خب چه اشکالي داره .

و روبه آرن ادامه دادم :

-پس تبريک ميگم آقاي موحد !

دوباره لبخند زد وگفت :

-ممنونم ولي براي بار صدم ازتون خواهش ميکنم شما همون آرن صدام کنيد ..استاد !

فرياد گفت :

-قضيه اين استاد چيه؟

آرن دستش را روي شانه ي او گذاشت وگفت :

-قضيه اينه که شما شرطو باختي الهه خانوم بالاخره قبول کرد که به من ويولن زدن ياد بده.

فرياد با تعجب نگاهم کرد .مداخله کردم وپرسيدم :

-شرط .

آرن توضيح داد :

-آر هفرياد شرط بسته بود که شما قبول نميکنيد .

سري به نشانه ي فهميدن تکان دادم ونگاهي به ساعتم انداختم .فرياد متوجه من شد وگفت :

-ما ديگه بريم .

آرن هم گفت :

-منم بايد برم با دکتر عسگري کار دارم ..پس فعلا خداحافظ .

با فرياد به سمت در خروجي راه افتاديم .پرسيد :

-چي شد قبول کردي ؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم :

-ساز زدن راه خيلي خوبيه براي تخليه احساسات.فکر کردم شايد بتونم کمکش کنم ..

-کمک ؟ در چه مورد ؟

-همين قدر بگم که وانم تو زندگيش يه شکست بزرگ داشته وحالا تو مرحله ايه که بايد از نو شروع کنه .

نگاهي به او انداختم .حرف هايم ذهنش را مشغولکرده بود .بحث را عوض کردم :

-موافقي قدم بزنيم وحرف هامون رو بزنيم ؟

-باشه !

شانه به شانه ي هم راه افتاديم .

-به پيشنهادم فکر کردي ؟

بي آن که نگاهم را از روبرو بگيرم گفتم :

-خيلي !به همه چيز فکر کردم ....به همه چيز ...ولي من هنوزم تنهايي رو ترجيح ميدم .

نگاهم کرد ومن هم نگاهش کردم تا اطمينانم را از چشم هايم بخواند .ادامه دادم :

-اين تنهايي رو با هيچ کس پر نميکنم تا وقتي که يه روزي دوباره دلم بلرزه ..تا وقتي که نميدونم !

تا وقتي که شايد يه کسي وارد زندگيم بشه که بتونه يه ذره جاي خالي اون رو پر کنه ولي تا اون موقع ميخوام تنها باشم .

جا نخورد .خوب ميدانستم که مطمئن بوده جوابم منفي است .پرسيد :

-با پدر ومادرم آشتي نميکني ؟

صادقانه جواب دادم :

-من قهر نيستم فقط فعلا ترجيح ميدم از هم دور باشيم .اونا حرف بدي نزدن من عروسشونم و ميدونم که چه قدر راشون سخته که خواستگاراي منو جواب کنن اونم وقتي هنوز سال پسرشون سر نيومده ...ميدونم که خير من رو ميخوان براي همينم روزي ودباره ميرم ديدنشون که اوني شده باشه که اونا ميخوان ..

-و پدرت ؟

-با اون مشکلي ندارم ! مياد خونه من وميره .پدرمه و من در قبالش وظايفي دارم که انجام ميدم وبا همه ي خوبي ها وبدي هاش دوستش دارم .

ايستاد و پرسيد :

-خوب فکر کردي؟پشيمون نميشي ؟؟

قاطعانه جواب دادم :

-خوب فکر کردم وهيچ وقت پشيمون نميشم .ميدوني فرياد تو باعث شدي بفهمم هنوزم خوشبختم ...خوشبختم چون برادري دارم که به خاطر من وآرامشم هر کاري ميکنه ...ازت ممنونم به خاطر همه ي خوبي هات ولي ميدوني من خوشحال ترم اگه ببينم تو هم خوشبختي ودلم ميخواد باور کني که اصلا تو وضع الان من مقصر نيستي .

به رويم لبخندي زد .به آسمان آفتابي بالاي سرمان خيره شدم و حس کردم که انگار دنيا دوباره به روي من لبخند ميزند .حس کردم که توانسته ام با همه ي مشکلاتم کنار بيايم ...ازخودم راضي بودم به خاطر اين سر سختي ...

پويان کيفش را جمع کرد .با ناراحتي ودلخوري گفتم :

-پويان ! من گفتم امروز بياد چون فکر ميکردم تو هم هستي ...نرو خواهش ميکنم .

بي آن که نگاهم کند پوشه اي را داخل کيف چرمي اش گذاشت و گفت : 

-نميشه الهه! با وکيلم قرار دارم .

سعي کردم ناراحتي ام را نشان ندهم.بلند شدو همان طور که به سمت در ميرفت مکثي کرد وگفت : 

-آرسته حدود ساعت چهار مياد منم سعي ميکنم زودتر برگردم نگران نباش .

بي اختيار لبخندي زدم .مهربان بود و به همين خاطر بهترين دوستم بود .

-باشه برو در پناه خدا .

لبخند گذرايي زد .جوابم را داد و رفت .

خودم را روي صندلي انداختم .ناهار سفارشي ام را بي ميل نگاه کردم .با سيب زميني هاي سرخ کرده ي مورد علاقه ام بازي کردم .گوشي ام را در آوردم ويکي از آهنگ هايي که معمولا گوش ميدادم را اجرا کردم و صدايش را بالا بردم .سعي کردم غذا بخورم تا انرژي بگيرم .

ستاره هاي سربي فانوسک هاي خاموش 

من و هجوم گريه از ياد تو فراموش 

تو بال وپر گرفتي به چيدن ستاره 

دادي منو به خاک اين غربت دوباره 

فکرم مشغول بود .ناراحت بودم .بي دليل ...غصه ام گرفته بود ...

دقيقه هاي بي تو پرنده هاي خستن 

آينه هاي خالي دروازه هاي بستن 

عاشقانه هايم را باخودم و اين آهنگ ها تقسيم ميکردم و شانه اي نداشتم تا سر به رويش بگذارم .دلم گرفته بود و از اين تنهايي خسته بودم ...خسته !

دست هايم را به دور خودم حلقه کردم .من به آغوشي احتياج داشتم ، آغوشي که نبود و...نداشتم!

شبانه هاي بي تو يعني حضور گريه 

با من نبودن تو يعني وفور گريه 

از تو به آينه گفتم ، از تو به شب رسيدم 

نوشتمت رو گلبرگ تو رو نفس کشيدم 

از رفتن تو گفتم ستاره در به در شد 

شبنم به گريه افتاد پروانه شعله ور شد 

اگه نرفته بودي جاده پر از ترانه 

جاده پر از غزل بود به سوي تو روانه 

اگه نرفته بودي گريه منو نميبرد 

پرنده پر نمي سوخت ...اگه نرفته بودي واگه نرفته بودي...

ستاره هاي سربي ...

صداي زنگ در مرا از عالم خودم بيرون کشيد .

&&&

آهنگ را قطع کردم .با طمانينه از جا برخاستم.ظرف هاي ناهارم را داخل آبدار خانه گذاشتم و بعد در را باز کردم .با ديدن قد وقامتش يک لحظه رنگم پريد و فکر تنهايي با او مرا به ترس انداخت .جعبه ي بسته بندي شده ي شکلاتي را به دستم سپرد و گفت :

-سلام استاد .تقديم به شما راستش روم نشد دفعه ي اول دست خالي بيام .

به زور لبخندي زدم و گفتم : 

-ممنونم زحمت کشيديد .بفرماييد .

داخل شد ودر را پشت سرش بست .به سمت اتاق کار اشاره کردم وگفتم : 

-شما بفرماييد منم الان ميام .

با لبخند کيف سازش را نشان داد و گفت : 

-راستي ببخشيد دير اومدم رفته بودم اينو بگيرم اين چند روزه همه اش مطب وبيمارستان بودم وقت نشده بود .

همان لبخند را روي صورتم حفظ کردم و گفتم : 

-اشکالي نداره .

ونگفتم که من آن قدر در خودم فرو رفته بودم که اصلا متوجه گذر زمان نشده ام چه برسد به تاخير او !

به سمت اتاق رفت من هم به آشپزخانه رفتم تا کمي آرام شوم و از اين ترس مسخره اي که گريبانم را گرفته بود خلاص شوم .مگر بار اولم بود که با نامحرمي تنها ميشدم !

چرا ناخودآگاه ترسيدم ! ازخودم ميترسيدم يا از او ؟ شايد بيشتر از خودم واز اين که بخواهم اين دلتنگي و بي کسي را با کسي پر کنم .

با دو فنجان چاي و همان شکلات ها نزد او برگشتم .به احترامم بلند شد .تعارف کردم که بشيند .کمي خيالم راحت شده بود ، شخصيت و وقاري که از خودش نشان ميداد نشان ميداد که ترس من بي مورد است .

مانتويم را صاف کردم ونشستم .طبق معمول مانتوي بلند وآزادي به تن داشتم وشال پهنم را هم جوري بسته بودم که موهايم پيدا نباشند .ويولنش را برداشتم وگفتم : 

-اول بايد کوک بشه .

ومشغول شدم .شکلاتي برداشت و با چاي مشغول شد ومن هم با مهارت ويولن را کوک کردم .گفت : 

-پشت در که بودم صداي آهنگ رو شنيدم ...از آهنگ هاي مورد علاقمه !

آهي کشيدم .نگاهش کردم و گفتم : 

-مورد علاقه ي من هم هست ! احتمالا به دليل همون درد مشترک .

و ويولن را جلويش گذاشتم .با ژست با کلاسي فنجانش را کنار گذاشت ونشان داد که گوشش با من است .من هم شروع کردم :

-از اجزا وسيم ها شروع ميکنم و نکات اصلي رو ميگم.

با دقت نگاهم کرد وبا گوشي اش صدايم را ضبط کرد .آرشه را نشان دادم و گفتم : 

-جنسش از رشته هاي موي دم اسب . سيم گير از جنس چوب آبنوسه وجنس چوب کل ساز هم معمولا از همين نوع چوبه .آرشه رو معمولا با دست راست ميگيرن .خود ساز هم روس سطح شانه نزديک گردن وسمت چپ قرار ميگيره .ويولن چهار تا سيم داره .سيم اول نت : مي ، سيم دوم نت : لا ، سيم سوم نت : ر ، وسيم چهارم نت : سل واصوات در ...

کم کم استرسم به کل از بين رفت و توانستم بهتر با او ارتباط برقرار کنم .يک ساعت بعد آرسته هم رسيد و يک ساعت بعد هم آرن با تمرين هاي جلسه ي اولش راهي خانه شد.حس جديدي نسبت به او پيدا کرده بودم .حس اعتماد ...اعتمادي نو و تازه جوانه زده ...

*** 

با استرس ويولن را در دست گرفت و به من نگاه کرد .خنده ام گرفت .بعد از چندين جلسه اي که داشتيم اين بار اولي بود که قرار بود براي من بزند .استرس داشت وميخواست که به روي خودش نياورد .از کارهاي اين شاگرد مغرورم خنده ام گرفته بود .لبخند مليحي زدم و گفتم : 

-راحت باش .سعي کن به حضور من توجهي نکني اينجوري راحت تري.تمام حواست رو بده به کارت .

با لبخند محوي جوابم را داد .چشم هايش را بست و شروع کرد .

گاهي فالش ميزد وگاهي هم ريتم از دستش در ميرفت اما آشکارا با استعداد بود و از تلاش خسته نميشد .نا اميد نميشد و بي آن که چيزي بگويم سعي ميکرد اشتباهش را اصلاح کند ومن تازه درک ميکردم که چه حس خوبي است که آدم دانش وهنرش را با کسي تقسيم کني وروز به روز پيشرفتش را به چشم ببيني .فکر کردم که روزي حتما به فرشته ي کوچکم هم ياد خواهم داد .دختر زيبايم که حالا چند قدم کوتاه برميداشت و از شوق روي پا ايستادنش سر از پا نمي شناختم .به جاي پدرش دست هاي مرا ميگرفت و به من تکيه ميکرد و من از خودم ميپرسيدم آيا او هم جاي خالي دست هاي پدرش را حس ميکند ؟ جاي خالي يک مرد را ...

قرآن با صداي بلند ي پخش ميشد و سکوت سنگين قبرستان را بر هم ميزد .دست هايم را روي سينه چليپا کردم و سعي کردم نگاهم به خاله زنک هاي فاميل نيافتد .انگار نگاهشان رويم سنگيني ميکرد .چادرم را جلوتر کشيدم .به فرشته نگاه کردم که کنار دستم در آغوش فرياد آرام گرفته بود و از خميازه هاي گاه وبيگاهش فهميدم که به زودي خوابش خواهد برد .مثل همه ي اين چند وقت به او حسادت کردم .به بي خبري و آرامشش .با حلقه ي ازدواجم بازي کردم .يک سال گذشته بود و اين حلقه براي يک ثانيه هم از انگشت من خارج نشده بود .حلقه ي فواد را هم به زنجير پلاک اهدايي خودش آويخته بودم و در گردن انداخته بودم. من هنوز هم اين پيوند را حفظ کرده بودم .

سرم را که بالا آوردم نگاهم در نگاه غمگين آرن گره خورد که بين مرد ها ايستاده بود و دست هايش را در هم گره زده بود .سرم را به نشانه ي سلام تکان دادم و همان طور جواب گرفتم .کمي بعد پويان هم از راه رسيد و دسته گل بزرگي را بين گل هاي ديگر جا داد .آهي کشيدم ونگاهم را دوباره معطوف سنگ قبر کردم که حالا بين آن همه گل گم شده بود .ناخود آگاه زهر خندي بر لبانم نقش بست .امروز اين همه گل آورده بودند فردا فراموش ميکردند و سال بعد هيچ کس به يادش نمي امد که چه شد که او رفت .اين رسم زندگي بود .فراموشي قانون نانوشته ي دنياي ما آدم ها بود .

فوژان بي صدا گريه ميکرد و عمو کنار فرياد با نگاه پر از غمي به قبر خيره شده بود وپدرم که دستش را روي شانه هاي او گذاشته بود وباز هم من تنها بودم ..

فرياد فرشته را به آغوش سحر سپرد که کنار من ايستاده بود ولبخندي به رويش زد .فرياد لبخند زد ومن هم با سري فرو افتاده موذيانه خنديدم .سحر بي آن که واکنشي نشان بدهد با بي تفاوتي صورت دخترم را بوسيد .فکر کردم که اگر فرياد خيالي در سرش داشته باشد فعلا به جايي نميرسد به کسي برخورده بود که حتي از خودش هم مغرورتر بود .سحر هيچ توجهي به هيچ پسري نشان نميداد با من خيلي صميمي شده بود .دانشجوي فوق ليسانس روانشناسي بودو خرج خودش را درمي آورد پدرو مادرش شهرستان زندگي ميکردند وآن طور که خودش ميگفت از وقتي براي ليسانس تهران قبول شده بود توانسته بود مستقل زندگي کند وگاهي هم به پدرو مادرش سر ميزد .کسي شربت تعارفم کرد بي آن که سرم را بالا بياورم با تشکري کوتاه دستش را رد کردم .

-الهه جان ؟

سرم را بالا آوردم آرسته ونگار بودند .

--سلام آرسته جان ..نگار خانوم ..خوش اومدين .

آرسته با لبخند گفت :

-ممنون عزيزم .بيا کنار ما بشين همه اش سر پا ايستادي .

آهي کشيدم و به روي هر دويشان لبخند زدم.

-راحتم ...ممنون .

نگار گفت :

-هر جور راحتي .

با لبخندم از او تشکرکردم .سرم نبض ميزد وپاهايم ذق ذق ميکردند دلم ميخواست زودتر تمام شود .خسته بودم .

براي ناهار همه به رستوراني رفتيم که عمو رزرو کرده بود .حتي يک لقمه هم از گلويم پايين نرفت هميشه نسبت به اين جوري غذاه ها حس بدي داشتم .دست خودم نبود .

بعد از سير شدن شکمشان دسته دسته و تک تک جمعمان را ترک کردند .در اخر باز هم ما بوديم و خودمان.فرياد زير گوشم پچ پچ کرد که به خانه شان بروم .عمو قرار بود با من حرف بزند .سري برايش تکان دادم و به سحر اشاره کردم که راه بيافتد .

***

جلوي در خانه از ماشين پياده شديم .عينک دودي ام را در اوردم و به ساختمان خانه ي پدري ام خيره شدم .مدت خيلي زيادي بود که به اينجا نيامده بودم .چند نفس عميق کشيدم و ذهنم را بستم تا هيچ خاطره اي را به ياد نياورم ديگر بس بود تحمل نداشتم .

در را با کليد بازکردم واول سحر را داخل فرستادم .فرشته خوابش برده بود وميدانستم که به علت زياد شدن وزنش سخت است مدام بغلش بگيرد .رو به جمع سلامي کردم و او را به اتاق سابق فواد فرستادم تا فرشته را روي تخت بخواباند .روي مبل تک نفره نشستم و چادرم را تا کردم و روي پاهايم گذاشتم .بوي خاک بهشت زهرا هنوزم در مشامم بود .

عمو پرسيد :

-دخترم حال و احوالت خوبه ؟ تو که به ما يه سر نميزني !

لبخند بي رنگي زدم و گفتم :

-وقت نميشه ببخشيد ...سرم شلوغه خيلي .

و چه دروغ بزرگي بود ! همه ميدانستند که من خودم نميخواهم به اين جا بيايم !خودم از اين دوخانه بريده بودم هر وقت که به اينجا مي آمدم من ميماندم و هجوم بي رحم خاطرات و من اين را نميخواستم .فواد را فراموش نميکردم عشقش را فراموش نميکردم خاطراتش را با تمام وجود حفظ ميکردم اما ديگر زخم دلم را تازه نميکردم .مدتي بود که لباس ها وسايل او را هم جمع کرده بودم .دلش را نداشتم که هر روز وقتي در کمدم را که باز ميکنم عطر هميشگي اش مشامم را پر کند .به هيچ کدامشان نگاه نکردم .فرياد ، فوژان ، عمو ، فوژان ...هيچ کدامشان !

-راستش الهه جان ، تو که از ما ناراحت شدي و سراغمون نيومدي من وفوژان هم يه مدت احوال خوشي نداشتيم .مغازه رو هم که پدرت تو اين مدت اداره ميکرد .قلب منم که خودت ميدوني خيلي وقته مشکل پيدا کرده .

نگاهم را به او دوختم .

-بعد از فواد ما هم دل زندگي کردن تو اين خونه رو نداريم .آلودگي هوا و شلوغي اين شهرم که ديگه براي ما قابل تحمل نيست .چند وقتي هست که فرياد دنبال کارهاست .من وفوژان ميخوايم براي هميشه بريم شمال زندگي کنيم .ميدوني که چند سال پيش تو زمين هاي ملک پدري فوژان خونه ساختيم ، تصميم گرفتيم براي هميشه بريم اونجا...فريادم که همين جوري جدا از ما زندگي ميکنه و براش فرقي نداره .راهم اون قدري نيست و ميتونه به ما سر بزنه .زير بار ازدواجم که نميره وما هم بي خيال شديم وقتي خودش نميخواد چي بگيم ...

متجب به آن ها خيره شدم ...به نظرم داشتند فرار ميکردند .فکر کردم که چه قدر اين روزها تلخ شده ام ...مثل زهر .صدايم را صاف کردم و حرفي زدم که با افکارم به شدت تناقض داشت .گفتم :

-من نميدونستم ! کارخيلي خوبي ميکنيد !!! اينجوري بهتره ...

فوژان آهي کشيدو گفت :

-آره مادر .هر چند که دلم اينجا پيش بچه هامه ولي اينجوري بهتره .منم ديگه نميتونم اين خونه رو تحمل کنم ...فرياد همه چيز رو درست کرده .

فقط سري به تاييد تکان دادم .نه خوشحال بودم نه ناراحت .به حال من چه فرقي داشت ؟ وضع من چه تغييري ميکرد ؟ هيچ !

عمو گفت :

-دخترم اگر بخواي ميتوني همراه ما بياي وپيش ما باشي .هر چند که اينجام پدرت هستو ما خيالمون راحته .اولش فکر ميکرديم که ازدواجت بهترين راهه ولي حالا ميبينيم که خودت به تنهايي ميتوني زندگيت رو بچرخوني وبرات خوشحاليم ...

نگاهم را از پدرم گرفتم که طبق معمول با سکوتش تصميم گيري را به عهده ي خودم گذاشته بود .لبخند محوي زدم و گفتم:

-نه ! ممنون بابا ، مامان ! ولي من اينجا راحتم زندگيم رو اينجوري که هست قبول کردم و ساختم .اميدوارم که شمام بتونيد اونجا به آرامش برسيد .نگران فريادم نباشيد من و بابا هستيم و هواشو داريم .خودم هر کاري داشته باشه براش انجام ميدم هر چي نباشه برادرمه .

فوژان لبخند زد جواب لبخندش را دادم وديگر چيزي نگفتم .اين دوري شايد به نفع همه بود .

دور شدن از اين خانه ، کوچه ، اين شهر و...همه ي چيز هايي که ما را به ياد فواد ميانداختند .

نگاه خيس فوژان را دنبال کردم و به قاب عکس فواد رسيدم .نفس عميقي کشيدم ونگاهم را از عکس گرفتم .ديگر بس بود .براي همه ي ما بس بود.

*** 

روي پا تختي به دنبال حلقه ام گشتم، سر جاي هميشگي اش نبود .با استرس دور وبر را نگاه کردم ...خم شدم وزير تخت را هم به دنبالش جستجو کردم ...نبود !!

-الي دنبال چي ميگردي ؟

موهايم را پشت گوشم زدم وبا کلافگي به او نگاه کردم و گفتم:

-حلقه ام ! حلقه ام نيست فواد !

وبا ناراحتي روي تخت نشستم و سعي کردم به ياد بياورم آخرين بار کجا دستم بوده است .کنارم نشست با دستش به موهايم شانه کشيد.سرم را به سينه اش فشرد.آن قدر ناراحت بودم که احساس ميکردم دارم خفه ميشوم.با نفس عميقي عطرش را به ريه هايم فرستادم وبه پيراهنش چنگ زدم وگفتم:

-دارم ديوونه ميشم ...کجا گذاشتمش ؟ بدون حلقه ام چه کار کنم حالا ؟!

سرم را بوسيد وگفت:

-فداي چشماي خوشگلت خانومم...نگران نباش پيدا ميشه اصلا اگرم نشد يه جديدشو ميگيريم.

نگاهش کردم وبا ناراحتي سعي کردم لبخند بزنم .با آرامش نگاهش را به من دوخت .آرام شدم آن قدر که باور کردم حلقه ام را پيدا خواهم کرد.سرم را زير چانه اش جا دادم وگفتم :

-هميشه ميدوني چه جوري آرومم کني فوادم !

باز هم روي موهايم را بوسيد و زمزمه کرد :

-دلم براي شنيدن اين ميم مالکيت آخر اسمم تنگ شده بود ...

سرم را از سينه اش جدا کردم وگيج و گنگ نگاهم را به او دوختم .پرسيدم :

-منظورت چيه ؟

لبخند دردآلودي زد وگفت :

-هيچي عزيزدلم ...هيچي...

موهايم را از جلوي صورتم کنار زد .برقي از حسرت در نگاهش درخشيد .

-بلند شو حاضر شو تا ديرت نشده.

و از کنارم بلند شد وبعد از اتاق بيرون رفت .گيج به مسير رفتنش خيره شدم ...نگاهم به سمت ساعت ديواري چرخيد .

به يکباره از خواب پريدم .موبايلم زنگ ميخورد .اول از همه با آشفتگي روي پا تختي به دنبال حلقه ام گشتم وبه محض يافتنش نفس راحتي کشيدم و آن را به دست کردم .بعد با نگاهي کوتاه به شماره جواب دادم .

-کجايي تو الهه ؟

کلافه دستي به صورتم کشيدم وبا گيجي گفتم :

-خونه ام آرن ! چطور ؟

با تعجب گفت :

-خونه اي ؟ مگه قرار نبود الان با هم کلاس داشته باشيم .

آهي کشيدم وگفتم:

-معذرت ميخوام ! خواب موندم.باش من تا نيم ساعت ديگه اونجام !

-باشه ! فقط آروم رانندگي کن ...

-باشه خدافظ .

بلافاصله از جا بلند شدم .حاضر و آماده از اتاق خارج شدم که سينه به سينه ي سحر شدم .با تعجب گفتم :

-تو اومدي ؟ پس چرا منو بيدار نکردي ؟

او هم که مثل من تعجب کرده بود گفت :

-نگفته بودين ! گفتم بذارم استراحت کنين .چيزي شده ؟

کلافه جواب دادم :

-نه هيچي...من ديرم شده بايد زود برم .مراقب خودتون باش.

واقعا عجب صبحي شده بود .به سرعت از خانه خارج شدم تا زودتر به استوديو برسم .

رو به آرن گفتم :

-خسته نباشي .براي امروز کافيه !

او که مشغول جمع کردن وسايلش شد ، من با همان کلافگي عجيبي که از صبح گريبانگيرم شده بود به صندلي تکيه دادم وچند نفس عميق کشيدم .

آرن گفت :

-صبح که نيومدي خيلي تعجب کردم هيچ وقت نشده بود تو حتي پنج دقيقه دير کني .

دست هايم را در هم قلاب کردم نگاهم را به حلقه ام دوختم و گفتم :

-خواب مونده بودم ...يعني داشتم خواب ميديدم.

دست از کارش کشيد وگفت :

-خواب ؟

سري تکان دادم وهمان طور خيره به حلقه ام گفتم :

-حلقه ام گم شده بود ، فوادم کنار من بود ...هر چي فکر ميکنم ميبينم خيلي خواب عجيبي بود .

اين بار نگاهم را به او دوختم و ادامه دادم :

-يه جوري باهام حرف ميزد انگار که ميدونست دارم خواب ميبينم !از صبح هر وقت به يادش ميافتم بيشتر ميرم تو فکر اين که اصلا اين چه خوابي بود ؟ براي اولين بار بود که ميومد به خوابم .

لبخندي زد وگفت :

-خيره ايشالا ! نگران نباش .زياد به معنيش فکر نکن ...ميدوني شايدم معنيش اين باشه که ديگه بهتره اون حلقه رو از دستت در بياري به هر حال ديگه ازدواجي نيست ...رابطه اي نيست ...بگذريم خودت بهتر ميدوني .

متفکرانه نگاهش کردم وچيزي نگفتم .به ياد حرف هاي فواد افتادم ، گفته بود يک حلقه ي جديد ! خدايا سرم داشت ميترکيد .

-اصلا بيا برو سر خاکش شايد اين کار بهت آرامش بده .

لبخند غمگيني بر لب آوردم و گفتم :

-فکر کنم بايد همين کارو بکنم .

واز جا بلند شدم .او هم برخواست و پرسيد :

-ميخواي من برسونمت ؟ اينجوري که تو توي فکري فکر نکنم درست باشه رانندگي کني !

اين بار يک لبخند واقعي بر لب آوردم و گفتم :

-نه ! ممنون ولي ميخوام تنها باشم ...مراقبم .

سري به تاييد تکان داد .ميدانست وقتي ميگويم نه ، رايم تغيير نميکند .

***

روبروي فرياد نشستم .با فنجان چايش مشغول بود .سحر فرشته را بغلم داد و بي هيچ حرفي به اتاق فرشته رفت ودر را بست .خنده ام گرفت اصلا دور وبر فرياد هم نميامد .

فرياد با اخم پرسيد :

-اين دختره چرا اين قدر با من لجه ؟ من باهاش خوبم برخورد ميکنم اين باز بد اخلاقه !

من هم فنجان چايم را برداشتم و با بي خيالي گفتم :

-ناراحت نشو ولي به نظر من جفتتون اخلاقتون مثل همه !اول خشک و مغرور بعد مهربون و شوخ !

خم شد فرشته را از بغلم گرفت وگفت :

-شايد !از يه طرفم خوشم مياد اخلاقش خاصه !

خنديدم.رو به من تشر زد :

-نخند ! نگفتم عاشقشم که !

انگشتم را روي بيني فشردم و با خنده گفتم :

-آروم تر ميشنوه !

موهاي فرشته را نوازش کرد وپرسيد :

-خوبي تو ؟ چه خبرا ؟

بي آن که حرفي از کابوسم و ماجراهاي امروز بزنم گفتم :

-خوبم ! هيچي بابا .مامان وعمو خوبن ؟ جا گير شدن ؟

سري تکان دادوگفت :

-راضي ان !منم اينجوري راحت ترم باور نميکني اين قدر مامان ميرفت تو اتاق فواد گريه ميکرد که اعصابم به هم ريخته بود حالا منم با خيال راحت به زندگيم ميرسم .

اهي کشيدم و حرفي نزدم .فکري در سرم داشتم که نميدانستم خوب است يا نه ! تصميم گرفتم به او بگويم .

-من يه تصميمي گرفتم فرياد .ميخوام يه خونه بگيرم يه جايي غير اينجا و خونه ي خودمون با بابا سه تايي زندگي کنيم .اين تنهايي داره هممون رو داغون ميکنه .

-چي از اين بهتر ! عاليه پيدا کردن خونه با من !

با لبخند گفتم :

-ممنون.ولي به بابا بايد خودم بگم .امشب ميرم اونجا باهاش حرف ميزنم وراضيش ميکنم .

جرعه اي از چايش را نوشيد ودوباره بحث را عوض کرد :

-آرن رو بيمارستان زياد ميبينم چه قدر اين چند وقته سر زنده شده من رو ياد دوران دانشجوييمون ميندازه.

-بهت گفته بودم که موسيقي راه خوبيه براي تخليه احساسات ، موافقم حالش خيلي خوب شده .

با کنجکاوي گفت :

-آخرشم نگفتي مشکلش چي بود .

نفسم را به بيرون فرستادم و گفتم :

-درست نيست که من در مورد زندگي خصوصيش برات بگم ولي براي ارضاي کنجکاويت خلاصه بگم که دختري رو ميخواست وبهش نرسيد ..

خنده ي معني داري کرد و گفت :

-بزرگترين ضعف زندگيما مردا همين شماهايين !

من هم جواب لبخندش را دادم و گفتم :

-و تو درک نميکني که چه قدر اين ضعف شيرينه !

نگاهش را از من گرفت .فرشته را بوسيد و گفت :

-توي وروجکم جزو همين جمعيت خونه خراب کن ميشي .خدا رحم کنه !

فرشته اخمي کرد که مرا بيشتر به خنده انداخت وبعد گفت :

عم !

به جاي عمو اين لغت را به کار ميبرد .فرياد با لذت او را بوسيد وگفت :

-جان عم ! چي ميگي وروجک خوردني ...

-خونه خراب کن شما آقايونيد جناب پارسا !البته ببخشيد ميون کلامتون شکر !

در حالي که از خنده سرخ شده بودم به سحر نگاه کردم که با اخم غليظي فرياد را چپ چپ نگاه ميکرد .فرياد زير لب گفت :

-زره يادم رفت بپوشم .

من خنديدم وسحر هم چشم غره اي رفت و به سمت آشپزخانه حرکت کرد .ديدم که فرياد با شيطنت مسير رفتنش را تعقيب کرد . گاهي به خاطر همين نگاه ها اميدوار ميشدم که فرياد هم دوباره عاشق شده باشد اما زود بود براي گفتن چنين حرفي ميدانستم که راهشان طولاني است فرياد امتحانش ميکرد ومن به جاي سحر ميترسيدم .

*** 

با عجله به سمت استوديو راندم نميدانستم کار واجبي که پويان ميگفت چه بود .آن هم درگير ودار اين روزها که من اين همه درگير اسباب کشي بودم و کار داشتم .

با سرعت از آسانسور خارج شدم و زنگ در را زدم .پويان در را به رويم باز کردو گفت : 

-خوب شد اومدي. 

اهسته گفتم : 

-چي شده ؟ نميدوني با چه سرعتي اومدم شانس اوردم سحر بود که فرشته رو پيشش بذارم !

با هيجان گفت : 

-دو نفر اومدن ديدنت .

بي حوصله گفتم : 

-خب اين چرا بايد اين قدر مهم باشه ؟ اصلا کي هستن ؟ 

خنديد وگفت : 

-دختر خبر نداري شانس بهت رو کرده .آقاي ... همون کارگردان معروف با تهيه کننده ي فيلم جديدش اومدن ديدنت .

گيج و بهت زده گفتم : 

-خب !

-خب که خب ديگه ! ميخوان موسيقي متنش رو تو کار کني ظاهرا کار آهنگسازيت براي فرزان رو گوش دادن و خوششون اومده .

سر جايم خشکم زده بود من ؟! اين ميتوانست برايم شانس بزرگي باشد .پويان که متوجه شد شوکه شده ام .آستينم را گرفت و مرا به سمت اتاق کشيد .

-زود باش معطل نکن .

وقبل از ان که اعتراض کنم در اتاق را باز کرد و مرا با خودش داخل کشيد .به زور زبان باز کردم و رو به دو مرد سلام دادم .اولي ميان سال بود قد کوتاهي داشت وکمي هم چاق بود ، حدس زدم که کارگردان باشد چون قيافه اش کمي آشنا بود وتهيه کننده هم مرد جواني بود که برعکس کارگردان قد خيلي بلندي داشت.

هر دو از جا برخاستند و رو به من سلام کردند .بر استرسم غلبه کردم و گفتم : 

-سلام از بنده است .بفرماييد خواهش ميکنم .

مرد ميانسال گفت : 

-پس خانوم پارسا شماييد ! همون ويولينستي که اين روزا حسابي سر زبوناست .

لبخند با وقاري زدم و گفتم : 

-شرمنده نکنيد خودم هستم .

مرد جوان هم با لبخند گفت : 

-وصف شماو آقاي ملکي رو زياد شنيديم .با اين سن کم جاي تحسين داره سر کار خانوم.

-ممنونم.

پويان گفت : 

-بهتره من تنهاتون بذارم .

قبل از آن که برود گفتم : 

-نه پويان بمون به هر حال بايد باشي .

پويان دوباره نشست.دو مرد هم اعتراضي نکردند .

مرد جوان گفت : 

-خب فکر کنم بهتر باشه بريم سر اصل مطلب .

من هم با بله ي کوتاهي او را تاييد کردم و به صندلي تکيه دادم .

*** 

چادر ساده ام را به سر انداختم و رو به سحر گفتم : 

-من زود برميگردم بابام هم قبل شش مياد خونه .مراقب خودتون باش. 

سحر با لبخند گفت : 

- نگران نباش. مراقبم .بهت خوش بگذره.برو منتظره .

با لبخند خداحافظي کردم .

روزگار عجيب خوب بود آن قدر که نگران بودم اتفاق بدي بيافتد .به خانه ي جديد نقل مکان کرده بوديم کنار پدرم بودن حالم را بهتر کرده بود .ديگر بين ما هيچ فاصله اي نبود .سد بين من و پدرم راز هاي بينمان بودند وديگر رازي نبود واين روزها بهتر يکديگر را درک ميکرديم مثل يک پدر ودختر واقعي ومن خوشحال بودم از اين زندگي تازه حتي به دور از خاطرات فواد .وضع کارم عالي بود .درگير ساخت آهنگي براي همان فيلم بودم و اميد بسياري داشتم که اين ترانه بيشتر فيلم را مطرح کند .

پا به کوچه گذاشتم و به او سلام کردم .او هم جواب داد و گفت : 

-سوار شو .مرسي که اومدي. 

لبخند زدم وگفتم :

-خواهش ميکنم .

سوار شدم و کمربند ايمني ام را بستم .آرن خواسته بود امروز با هم بيرون برويم ومن هم اين پيشنهاد دوستانه را قبول کرده بودم .گفته بود احتياج دارد تا مثل دو دوست با هم صحبت کنيم .

-تو فکري !

به ماشين هاي رنگارنگي که دور وبرمان بودند خيره شدم و گفتم : 

-نه همين جام !

خنديد وگفت : 

-دوست داري جاي خاصي بريم ؟ 

-پيشنهاد بيرون رفتن از تو بوده پس خودتم بگو کجا بريم .

-نظرت چيه بريم همون پارکي که دفعه ي اول رفتيم اونجا با هم حرف زديم ؟ 

با لبخند گفتم : 

-موافقم .

ودوباره بينمان سکوت برقرار شد .

از ذهنم گذشت که چه قدر به او اعتماد پيدا کردم هر چند که حالا ديگر تقريبا مدت خيلي زيادي از آشناييمان ميگذشت اما باز هم زود بود شايد ! 

کمي بعد خودش دست برد وپخش را روشن کرد .آهنگ ملايم و زيبايي سکوت را بر هم زد ..اولين دوربرگردان را پيچيد و گفت :

-اگه آهنگ رو دوست نداري خودت عوضش کن.

با لبخند کوتاهي گفتم :

-نه اتفاقا خيلي قشنگه.

کنار هم شروع به قدم زدن کرديم ، با ديدن همان نيمکت که از قضا امروز هم خالي بود لبخند روي لب هايم نقش بست وبا دو گام بلند خودم را به آن رساندم .يک دقيقه بعد او هم طرف ديگر نميکت نشسته بود .

-چه قدر زمان ميتونه آدم رو تغيير بده آرن ! انگار همين ديروز بود که همين جا کنار هم نشسته بوديم .حال اون روزم کجا و امروز کجا !

-اگه اينطوري نبود که آدم نميتونست سختي ها رو تحمل کنه ! فراموشي يه نعمته !چرا فرشته رو نياوردي ؟ من عاشق بچه هام .

خنديدم و گفتم :

-گفتم اذيتمون ميکنه نميذاره حرف بزنيم .بابام گفت يه شب دعوتت کنم بياي پيشمون ! به فريادم ميگم که بياد دور هم بهمون خوش ميگذره .پدرم خيلي دوست داره ببينتت .

-منم دوست دارم ببينمشون .چشم هر وقت تو بگي من حرفي ندارم .

تشکر کردم .

-از اينکه کنار پدرتي راضي هستي؟

با لحن رضايت مندانه اي گفتم :

-شايد باورت نشه ولي خيلي زياد !من وپدرم هميشه کنار هم زندگي کرديم ولي از هم دور بوديم !حالا بينمون فاصله اي نيست چون با هم صادقيم .هموني شديم که هميشه دوست داشتم باشيم .يه پدر و دختر خوب که با هم راحتن وکنار هم شاد.مادرم ، فاصله ي بين ما بود !

-مادرت ؟ چي شد که مرد ؟

-خودکشي کرد .اول مادرم همسر کس ديگه اي بود بعد ماجراهايي پيش اومد که مادرم فکر کرد که همسرش مرده و به خاطرش مجبور شد با پدرم ازدواج کنه وبعد فهميد که شوهرش نمرده بوده و اين درست همزمان با وقتي بود که فهميد منو حامله است ...خلاصه کار به جايي رسيد که خودش رو کشت .من زنده موندم و اون مرد .

-يه جورايي پدرت بازنده شد .

سرم را به تاييد تکان دادم وگفتم :

-درست مثل من !

سکوت حاکم شد .خودم ادامه دادم :

-سرزنشم نکن ولي نميتونم جلوي اين حسو بگيرم .من باختم .هر کاري هم بکنم اين خلا پر نميشه .

-درک ميکنم ! تو نبايد انتظار داشته باشي که بتوني فراموش کني .نميشه نيمي از قلبت ر واز دست داده باشي وحسش نکني .عاشقي يعني همين .نميتوني اون نيمه رو پس بگيري ولي شايد يه روزي بتوني رو اون نيمه ي ديگه قمار کني و دوباره دل ببازي.

با نااميدي گفتم :

-نه آرن ! نميتونم .هر چند که اين تنهايي رو نميخوام .هر چند که دلم يه پناه مثل شونه هاي فواد ميخواد ولي نميتونم .اين بار اگر اشتباه کنم بزرگترين ضربه رو دخترم ميخوره .

سعي کرد مرا متقاعد کند :

-درسته ولي تو اگر بتوني يه انتخاب درست داشته باشياين طور نميشه حتي شايد برات بهتر باشه .

اهي کشيدم وگفتم :

-شايد ! شايد هم اينطور نشه.

وبعد بغضم را با نفسم به بيرون فرستادم و سعي کردم با پلک زدن اشک هايم را پس بزنم .

-از خانواده ام برات گفتم ؟

-فقط گفتي که طردت کردن !

-در واقع من وضعم از تو خيلي بدتره .من فقط به خاطر خواستن مريم و تغيير دينم خانواده ام رو از دست دادم .وقتي خواستم مسلمون شم اونا طردم کردن منم مريم رو ميخواستم وهيچ چيزي برام مهم نبود پس عشقمو انتخاب کردم .من تنها فرزندشون بودم واونا بدترين کارو کردن حالا ازم ميخوان که برگردم ارمنستان پيششون ولي من نميتونم .حداقل به اين زوديا نميتونم برم وبگم که بخشيدمشون تو روزايي که بيشتر از هميشه تنها بودم اونا سراغي از من نگرفتن وقت ميخوام تا فراموش کنم . اگر تو وفرياد ور پيدا نکرده بودم تنهايي منو ميکشت الهه!ميدوني من همه ي روياهام رو کنار گذاشتم تا اونا رو به روياهاشون برسونم دکتر شدم چون اونا ميخواستن و هزران کار ديگه ! در حالي که خودم عاشق هنر بودم .هر چند که نقاشي رو ادامه دادم ...

من مريم رو خواستم وخدا نخواست که مال من باشه .شايد اينجوري امتحانم کرد تا ببيني که ايماني که از سر عشق اون به دست اوردم چه قدر عميقه . ، ولي بد امتحانم کرد.اگر مريم ازدواج کرده بود اين قدر اذيت نميشدم .حداقل ميدونستم يه گوشه ي اين دنيا داره نفس ميکشه وحالش خوبه فکر ميکردم من رو فراموش کرده و شاده ...

اشک هايم را با سر انگشت پاک کردم و گفتم :

-درکت ميکنم آرن ولي باور کن اونجوري هم وضعت بهتر از حالا نبود .ما ادما فقط فکر ميکنيم که اگر ميشد سرنوشت رو تغيير بديم همه چيز خوب ميشد . در صورتي که اين طور نيست .

موهايش را در چنگ کشيد و سيگاري ازجيبش در آورد.اخم کردم .

-دارم ترک ميکنم اينم مرهم دردم نبود .

فقط نگاهش کردم به من خيره شد ،لبخند کمرنگي بر لب آورد وگفت :

-خيلي خوبه که تو اين روزاي تنهاييم تو رو دارم ميخوام بدوني که خيلي ازت ممنونم و خيلي برام مهمي .

*** 

خون به صورتم دويد و سرخ شدم .انگار شيشه اي در دلم شکست وفرو ريخت .زبانم به سقف دهنم چسبيد .

نميدانستم چه اتفاقي برايم افتاده .دختر هجده ساله با احساسات تند وتيز نبودم ، من زن بودم زني که درد کشيده بود .يک عاشق شکست خورده ي تنها !

انگار متوجه حالم شد که گفت :

- ميرم بستني بگيرم .

فقط سرم را تکان دادم .او رفت و من ماندم وبيست سوالي ذهنم .من حس خاصي به آرن نداشتم پس چرا ؟ خدايا !

من محبت نديده نبودم که بايک جمله ي ساده آن هم از سر دوستي اين چنين خون به صورتم بدود .فواد چه بلايي بر سر من آورده بود ؟ کجا بود آن الهه ؟

-خدمت شما .موافقي کم کم بريم ؟

زير لب گفتم :

-ممنون.اره بريم .

و سر به زير و متفکر به راه افتادم .دلم ميخواست به خانه برگردم و با پدرم کمي حرف بزنم .شايد او دليل حالم را ميفهميد.

سوار شديم و من باز هم بي حرف در افکارم شناور شدم .

-آب شد !

با تعجب گفتم :

-چي؟

خنديد :

اون بستني بدبختو ميگم .بخورش آب شد اين قدر همش زدي .

با تعجب نگاهم به ظرف بستني رفت و ديدم که بستني ام آب شده بي خيال قاشقي در دهانم گذاشتم وبعد قاشقي ديگر ...

-بازم ممنون که اومدي !

تکاني خوردم و متوجه شدم که جلوي در خانه ي جديدمان هستيم.سعي کردم لبخند بزنم .

-خواهش ميکنم من ازت ممنونم.خوش گذشت .

ودستم به سمت دستگيره رفت .

-پاک يادم رفت .الهه يه لحظه صبر کن .پ

و برگشت تا از عقب چيزي بردارد .دستم را عقب کشيدم ومنتظر شدم .بسته ي مستطيل شکل بزرگي را به زور جلو آورد و به دستم داد .با تعجب و پرسش گر نگاهش کردم .

-براي شماست استاد .کادوي روز معلم ! براي تشکر از زحماتت..

لبخند محوي روي لب هايم نقش بست .در چشم هاي مهربانش خيره شدم و گفتم :

-ممنونم راضي به زحمتت نبودم .

او هم با شوق خنديد.دستي به موهايش کشيد و گفت :

-کارخودمه خيلي هم عالي نيست ذهني کشيدمش ولي دوست داشتم بهت هديه بدم.اميدوارم خوشت بياد .

با ذوق کاغذ روي بسته را کنار زدم .بوم نقاشي نسبتا بزرگي بود .کاغذ را که به کل کنار زدم چشمم به تصوير خودم افتاد.

ويولنم زير چانه ام بود و وچشم هايم به زيبايي کشيده شده بودند .در واقع زني که تصويرش کشيده شده بود بسيار از خودم زيباتر به نظر ميرسيد .نگاه از تصوير گرفتم و گفتم :

-واقعا عاليه! ممنون..

لبخند زد :

-قابلي نداره .خوشحالم خوشت اومده .

با همان لبخند گفتم :

-من ديگه برم .بازم ممنون.

ودر را باز کردم .

-خواهش ميکنم ...به سلامت .

با کليدم در را باز کردم .بوقي زد وبه راه افتاد

***

تابلو را به پدرم نشان دادم و گفتم :

-ميبيني چه قدر قشنگه ...آرن دوست خيلي خوبيه !

يک تاي ابرويش را بالا فرستاد و گفت :

-مطمئني فقط يه دوسته ؟

دوباره خون به صورتم دويد .آب دهانم را فرو دادم وگفتم :

-البته که مطمئنم !

وبلافاصله بحث را عوض کردم :

-پس فرشته کجاست ؟

-سحر وفرياد بردنش پارک .

با تعجب گفتم :

-سحر با فرياد رفت ؟

پدرم خنده اش گرفت :

-در واقع مجبور شد بره .فرياد با سياست مجبورش کرد و گفت که چون پرستارشه بايد همراهش باشه .

جرعه اي چاي از فنجانش نوشيد و ادامه داد :

-فرياد بهش علاقه داره ولي چيزي که هست اين بار داره طرفشو امتحان ميکنه .

با اطمينان گفتم :

-سحر از پسش بر مياد ، ميدونم که اعتماد فرياد رو جلب ميکنه .

پدرم لبخندي زد و سرش را به تاييد حرفم تکان داد.نگاهم را از تابلو ي نقاشي گرفتم و گفتم :

-ميرم وضو بگيرم نزديک اذانه !

***

با شنيدن صداي جر وبحث ويولنم را کنار گذاشتم ، نيم نگاهي به فرشته انداختم که سرش با اسباب بازي هايش گرم بود وبعد به سرعت روسري سرم کردم و از اتاق خارج شدم .صداي فرياد را تشخيص دادم :

-همتون مثل هميد ...همه ي شما زنا همينيد از اعتماد ما سوئ استفاده ميکنيد ...قرار بود با من صادق باشي سحر !

پشت ديوار مکث کردم ، شايد نبايد دخالت ميکردم .کنجکاو شدم.چند وقتي بود که روابطشان حسنه بود پس حتما اتفاقي افتاده بود که فرياد اين چنين عنان از کف داده بود .

صداي سحر از شدت بغض ميلرزيد :

-توهين نکن ...تهمت نزن ...بذار توضيح بدم فرياد !

فرياد اين بار عربده کشيد :

-چيو توضيح بدي ؟ چيزي که به چشمم ديدم رو ميخواي انکار کني ؟ اون پسره بغلت کرده بود !

-فرياد من ...

-ساکت شو سحر ...فقط ساکت شو .

بغض سحر شکست و صداي هق هقش به گوشم رسيد .

-با گريه هات نميتوني کاري از پيش ببري ..بد جور از چشمم افتادي سحر !

اين بار صداي سحر بالا رفت :

-اون تويي که از چشم من افتادي آقاي پارسا ...فکر کردي کي هستي ؟ من چرا بايد تو رو دور بزنم ؟ بريز بيرون اين افکار مسمومت رو ...تمومش کن اين بي اعتمادي رو ..من نخواستم انکار کنم خواستم توضيح بدم ولي تو نذاشتي ...اون پسر برادرم بود ، از شهرستان براي ديدن من اومده بود ...

حالا هم فقط برو ديگه نميخوام ببينمت ...از اولم اشتباه کردم که قبول کردم باهات دوست بشم. احمق بودم که فکر ميکردم کم کم اعتمادت به من جلب ميشه ...فقط برو ...

و به دنبال آن صداي کوبيده شدن در را شنيدم .

ميدانستم که در اين لحظه سحر احتياج به تنهايي دارد .پدرم که سر کار بود بهتر بود من هم مزاحمش نشوم تا کمي آرام شود بعد ميتوانستيم حرف بزنيم .

پاورچين پاورچين به اتاقم برگشتم ودر را بستم .گوشي ام را برداشتم و شماره ي آرن را گرفتم ، او بهتر ميتوانست فرياد را آرام کند .فرياد بايد آرام ميشد تا بتواند درست فکر کند تند رفته بود و سحر را ناراحت کرده بود اما اين ضربه حتي ميتوانست برايش مفيد باشد وشايد حتي درماني براي بي اعتمادي اش ، اول بايد با خودش کنار مي امد وبعد از دل سحر در مي آورد .

*** 

لباس پرنسسي آسماني رنگ فرشته را به تنش کردم و موهاي بلندش را خرگوشي بستم وتل آبي رنگي هم روي موهايش نشاندم.با ذوق خم شدم و گونه اش را بوسيدم . وگفتم :

-حالا تو مامانو بوس کن خوشگلم .

صورتش را جلو آورد من هم گونه ام را به لب هايش چسباندم و محکم دخترم را در آغوش کشيدم

-موما بابايي ؟

-بابايي رفته براي فرشته کوچولوي من کيک بخره امشب تولد فرشته ي منه اخه ...مگه تو فرشته ي مامان نيستي خوشگلم ؟

با ذوق خنديد ودست هايش را به هم کوبيد .

از جا بلند شدم و در آينه به لباس هايم نگاهي انداختم.سارافون سرخابي با گلدوزي هاي مشکي به تن داشتم به همراه زير سارافوني مشکي و شلوار جين طوسي وشال دو رنگ طوسي و سرخابي که بسيار هم به صورتم مي آمد .قرار بود تولد دو سالگي دخترم را جشن بگيريم .عمو وزن عمو هم آمده بودند و قرار بود امشب حسابي شلوغ شود .

ضربه اي به در خورد و سحر داخل شد .رو به او لبخندي زدم و گفتم :

-بيا حاضر شو ديگه کم کم مهمونا ميان .

لبخند کمرنگي زد و گفت :

-اگه اجازه بدي من برم ...نميخوام فرياد رو ببينم ...

نفسم را بيرون داددم وبا جديت گفتم :

-نه سحر نميذارم بري ...الان خيلي وقته که با هم قهريد ...ميدونم که اون اشتباه کرده وحق رو کاملا به تو ميدم ولي حالا که اون پشيمونه نبايد عقب بکشي .تو ميتوني اعتمادش رو جلب کني ...

متفکرانه به من خيره شده بود وبه حرف هايم گوش ميکرد.

-نرو ..سحر همين يه بار رو بهش فرصت بده .فرياد لياقتشو داره ...

رنگي از ترديد را در چشم هايش ديدم .دست هايش را بين دست هايم گرفتم و گفتم :

-اصلا حق نداري بري يعني چي منو تنها بذاري ...زود حاضر شو ..

فرشته را بغل کردم واز اتاق خارج شدم . فکر کردم که حتما فرياد بعدا بابت اينکارم ازمن تشکر خواهد کرد .

کم کم همه ازراه رسيدند دوستان هميشگي ام و آرن که ديگر دوست همه مان به حساب ميامد .بچه ها هر کدام با ساز هاي خودشان امده بودند قرار بود امشب خودمان خوش بگذرانيم.پدرم هم کيک بزرگي براي نوه ي کوچکش پخته بود .عمو و زن عمو هم تمام مدت فرشته را در آغوش داشتند و او را ميبوسيدند .فرياد وپويان هنوز نيامده بودند ...

با کمک سحر چاي تعارف کردم .حسابي شلوغ شده بود .شيريني هاي تازه را تعارف ميکردم که زنگ در به صدا در امد .

شيريني را روي ميز گذاشتم فرشته را از بغل فوژان گرفتم و با هم براي استقبال دم در رفتيم ...فرياد بود .

عروسک خرس بزرگي که در دست داشت را به دست من داد وفرشته را بغلم گرفت .فرشته هم مثل هميشه ذوق کرد وخودش را براي او لوس کرد .با لبخند خوش آمد گفتم واو را به داخل دعوت کردم .

ان دو وارد سالن شدند .مشغول سلام و عليک بود که دوباره زنگ زدند .در را باز کردم .پويان بود و يک دختر .

با لبخند شيطنت آميزي به پويان خيره شدم.او هم جواب لبخندم را داد وگفت :

-سلام .ببخشيد تا برم دنبال اين خانوم يه خورده دير شد.

لبخندم را حفظ کردم و گفتم :

-اشکال نداره .بفرماييد ...خوشبختم عزيزم .

دختر هم با لحن مليحي جواب داد :

-ممنون ..پويان از شما برام زياد گفته ...

ان دو را به داخل دعوت کردم و گفتم :

-پويان لطف داره .پس لازم نيست خودم رو معرفي کنم ؟

خنديدو گفت :

-نه الهه جون ..من رزام دوست پويان ...

رو به او لبخند زدم و گفتم :

-خوشبختم ..

به پويان هم گفتم :

-تبريک جناب ! بفرماييد .

او هم خنديد .دست رزا را گرفت وبا هم سراغ بقيه رفتند .کسي ضبط را روشن کرد، نگاهي به عمو وپدرم انداختم که بي خيال مشغول حرف زدن بودند و انگارکه برايشان مهم نبود .از ذهنم گذشت که چه چيزي آن ها را تغيير داده .من ؟ مرگ فواد ؟ وجود دخترم ؟ مسخره بود اگر هر کدام اين ها ميتوانستند دليل باشند .شايد هم برايشان مهم نبود و همين که فرزندان خودشان به قول آن ها راه درست را ميرفتند کافي بود و مهم نبود که بقيه چه ميکنند .

صداي آرن را زير گوشم شنيدم :

-چرا اينجا خشکت زده ؟

به خودم آمدم زير لب به طرز نامفهموي جوابش را دادم و از کنارش گذشتم .به آشپزخانه گريختم و دوباهر مشغول چاي ريختن شدم .

کيک خورديم و کادو ها را باز کرديم و من تمام مدت احمقانه ميخنديدم سعي ميکردم اصلا به نبودن فواد فکر نکنم ودوستانم همه بودند .پويان وفرياد هر دو شاد بودند .سحر ميخنديد ومعلوم بودک ه از بودن در اينجا راضي است .دست بهرام روي شکم برجسته ي آرسته مينشست و هر دو با ذوق ميخنديدند وتصوير آن روزهاي خودم را پيش چشمم مي اوردند .امير ونگار بي توجه به جمع عاشقانه با هم ميرقصيدند .پدرم و عمو و فوژان داخل اتاق رفته بودند و گل ميگفتندو گل ميشنيدند .دخترم با بادکنک هاي رنگارنگ باز ميکرد و آرن هم کودکانه هم بازي اش شده بود .

*** 

پويان گيتار امير را را روي پاهايش گذاشت .سوت کوتاهي زدو گفت :

-خب ديگه بچه ها دست به کار شين که ميخوايم خوش بگذرونيم .

آرسته پشت پيانو نشست وبه رويم لبخند زد .با ديدن او پشت آن پيانو و با آن وضع دوباره خاطره ي ديگري در ذهنم جرقه زد .سر برگرداندم نگاهم در نگاه آرن گره خورد که ويولنم را به طرفم گرفته بود .ساز را از او گرفتم .سعي کرد با نگاهش به من دلگرمي بدهد به زور لبخندي زدم تا خيالش راحت شود وبعد سر خودم داد زدم که بس است ديگر خسته شدم ! پويان گفت :

-همون اهنگ چهارم آلبوممون رو بخونيم ؟ بچه ها هر کي يه تيکه خانوما هم آزادن ديگه اينجا مشکلي نداره ...به ترتيب بعد من هر کي يه بيتو بگيره ...

همه به اين جمله اش خنديدند وبا شوق همراهي اش کردند .امير با گيتار شروع کرد .پويان هم با تمبک همراهي اش کرد .بقيه هم با بشکن همراهي مان کردند من هم کمي بعد با ويلونم همراهشان شدم وگذاشتم تا مثل هميشه اين صدا حالم را دگرگون کند .آرن هم فرشته را بغل گرفته بود دخترم هم با شوق دست هايش را به هم ميکوبيد .تعجبي نداشت کودکم از همان موقع که او را در بطنم داشتم به اين صدا انس گرفته بود .

پويان نگاهش را به رزا دوخت وشروع کرد :

-دنبال کي ميگردي عشق تو روبروته

هر چي دلت خواست بگو چه موقع سکوته !

نفر بعد امير بود :

-اين روزا فرصت کمه پيش اومد از دست نده

وقتش اگه بگذره واسه دوتامون بده

سحر هم با شيطنت فرياد را مخاطب قرار داد :

-چيزي نگفتي اما يه چيزايي فهميدم

با يه سوال شروع کن جوابتو من ميدم

به روي آن ها خنديدم و اين بار من تک نوازي کردم .فرياد هم در جواب شعر را ادامه داد :

-دارم ميام پا به پات اين پاو اون پا نکن

تکليف تو معلومه امروز وفردا نکن

من هم مثل بقيه بشکن زدم وامير با گيتار همراهيمان کرد .بهرام و آرسته نفران بعد بودند که با هم شروع کردند :

-شانس در هر خونه رو فقط يه بار ميزنه

ببين حالا اومده و وايساده جار ميزنه

درو اگه وا کني خودش مياد تو خونه

خوب تا کني قول ميدم کاري کنم بمونه

اين بار آرسته همراهيمان کرد .همه سر شوق آمده بودند .

نگار :

-دنبال کي ميگردي عشق تو روبروته

هر چي دلت خواست بگو چه موقع سکوته

رزا :

اين روزا فرصت کمه پيش اومد از دست نده

وقتش اگه بگذره واسه دو تامون بده

آرن : 

چيزي نگفتي اما يه چيزايي فهميدم 

با يه سوال شروع کن جوابتو من ميدم

من ادامه دادم : 

دارم ميام پا به پات اين پا و اون پا نکن 

تکليف تو معلومه امروز وفردا نکن

باز هم من بودم که آهنگ را ادامه دادم وفرياد بود که داوطلبانه ادامه ي شعر را خواند : 

-دل تو دلم نيست به خاطر تو 

دل تو دلت نيست به خاطر من

وآرن هم تکه ي آخر را زمزمه کرد: 

از چي ميترسي هواتو دارم

به من نگاه کن حرفتو بزن 

به من نگاه کن حرفتو بزن ...

با دلي لرزان نگاهم را بالا نياوردم مبادا چيزي ببينم .قلبم فرياد زدو ترسو خطابم کرد .خون به صورتم دويد.ازخودم پرسيدم اين چه حالي است ولي جوابي براي خودم نداشتم . 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

ضربه اي به در اتاقم خورد .بفرماييدي گفتم ومنتظر شدم تا داخل بيايد .

سحر بود .به رويش لبخند زدم .پرسيد : 

-ميشه يه چند لحظه وقتتو بگيرم .

صداي ضبطم را کم کردم و گفتم : 

-البته ! بيا تو بشين ! 

روبرويم روي تخت نشست . ودست هايش را درهم قلاب کرد .پرسيدم : 

-فرياد ديشب بلاخره عذر خواهي کرد ؟ 

تک خنده اي کرد وگفت : 

-يه جورايي ! اتفاقا ميخوام راجع به اون باهم حرف بزنيم !

يک تاي ابرويم را بالا بردم و گفتم : 

-باشه بزنيم !

نفسش را به بيرون فرستاد .چند بار مکث کرد مطمئن بودم که نميداند چگونه بايد شروع کند ...

-فرياد من رو گيج ميکنه الهه.از وقتي که روابطمون بيشتر وبهتر شد خوشحال بودم که ديگه اين قدر بينمون تنش نيست وبا هم کل کل نميکنيم ولي الان ميبينم وضع بدتر شده .اون معذرت خواهي کرد منم بخشيدم ولي ميدوني ته دلم لرزيده ، ميترسم که اشتباه کنم .ميترسم اگه بيشتر از اين باهاش ادامه بدم به هردومون آسيب برسه ...

دوباره مکث کرد وچند نفس عميق کشيد : 

-ميتونم از کارهاش بفهمم که بهم حس داره ولي هيچي بهم نميگه انگار که يه چيزي نميذاره با من راحت باشه ..من ميترسم ...ميترسم چون دارم هر روز بيشتر بهش وابسته ميشم و نميدونم بايد چه کار کنم!

حرف هايش که تمام شد نگاهش را به من دوخت .گفتم : 

-خب فک کنم فرياد احتياج داره با يه مشاور صحبت کنه ، حتي شايد بهتر باشه تو هم همين کارو بکني !

با ناراحتي گفت : 

-قبول نميکنه بهش گفتم ناراحت شد ، هر چي بهش ميگم بابا تو خودت دکتري تحصيل کرده اي زير بار نميره که نميره ...

-خب شايد بشه راضيش کنيم .

-نميدونم سعي کردم نشد !

-تا حالا هيچي از حسش بهت نگفته ؟ 

سرش را به نشانه ي نفي تکان داد وگفت : 

-مدام منو تو شرايطي قرار ميده تا امتحانم کنه .

با لحن دلگرم کننده اي گفتم : 

-خب اين خوبه تو که ريگي به کفشت نيست خودش خسته ميشه و بالاخره دم به تله ميده ...

لبخند کمرنگي زد و گفت : 

-شايد بهتر باشه يه مدتي ازش دور باشم ! ميخوام يکي دو هفته برم پيش خانواده ام .فکر ميکنم اين فرصت براي هردومون لازمه ...فاصله ميتونه فرياد رو هم به خودش بياره من تينا نيستم که من رو به جاي اون امتحان ميکنه ، درک ميکنم که ضربه خورده ولي من مقصرش نيستم .

چه ميگفتم .حق با سحر بود .

-حق با توئه نميدونم رفتنت درسته يا نه ولي اگه ميخواي بري من مشکلي ندارم به شرطي که بيشتر از دو هفته طول نکشه من دلم براي دوستم تنگ ميشه فرشته هم همين طور !

لبخند کم رنگي زد وگفت :

-ممنون که درکم ميکني ، قول ميدم بيشتر نشه دانشگاهم دارم پس برميگردم .

خنديدم و گفتم : 

-خواهش ميکنم زودتر برو دنبال بليتت آخر هفته است جا نموني .

با لبخند از اتاق بيرون رفت .ميدانستم که به محض رفتن سحر فرياد روي سرم خراب خواهد شد که چرا گذاشته ام او برود ولي به نظرمن هم اين فرصت لازم بود ، فرياد خودش هم نميدانست چه ميکند وچه ميخواهد وقتش بود که با احساساتش روبرو شود.

بي حوصله کاغذ هايم را جمع کردم و داخل کيف لپتابم گذاشتم .نگاهي به ساعتم انداختم بايد زودتر به استوديو ميرفتم .امروز موعد تحويل آهنگ بود .نتيجه ي چندين و چند روز زحمت را قرار بود امروز تحويل بدهم .تند وسريع يکي از مانتو هاي سنتي و شيکم را از کمد بيرون آوردم و پوشيدم .در حالي که دکمه ي شلوار جينم را ميبستم روسري مناسبي را هم از رگال جدا کردم تا سر کنم .فوژان چند روزي مهمانمان بود و حتي اگر سحر رفتني ميشد خيالم از بابت فرشته راحت بود .بعد از خداحافظي کوتاهي سريع از خانه خارج شدم.

*** 

مرد جوان يا همان تهيه کننده با لبخند چک را به طرفم گرفت و گفت : 

-هر چند که واقعا نميشه رو کار هنرمندي مثل شما قيمت گذاشت ولي قابلتون رو نداره .

چک را با لبخند گرفتم وبي آن که به مبلغش نگاهي بکنم روي ميز گذاشتم وگفتم : 

-ممنونم که اين فرصت رو به من داديد وميخوام بدونيد که برام افتخار بزرگي بود واز عمق احساسم براش مايه گذاشتم ، اميدوارم که راضي باشيد .

مرد ميانسال گفت : 

-البته که راضي هستيم سرکار خانوم اميدوارم مبلغ دستمزد شما رو هم راضي کرده باشه .

بي آن که نگاهي به چک بياندازم گفتم : 

-پولش اصلا مهم نيست جناب.

هر دو به رويم لبخند زدند .مرد جوان گفت : 

-اين فيلم قراره تو جشنواره امسال اکران باشه با توجه به داستان بکر و جديد و سطح بالاي پروژه اميد به بردن جايزه داريم .

من هم با رضايت سري تکان دادم و گفتم : 

-اميدوارم که به اوني که حقتونه برسيد .

-ما ديگه رفع زحمت ميکنيم .به اميد ديدار...

من هم زمزمه کردم : 

-به اميد ديدار.

آن دو رفتند من هم بعد از آن ها در ها را قفل کردم پويان براي کاري بيرون رفته بود .کليد را زير گلدان جلوي در گذاشتم تا وقتي آمد آن را بردارد و بعد به سمت خانه حرکت کردم .

*** 

خسته از کمردردي که از صبح امانم را بريده بود روي صندلي نشستم .پاهايم حس نداشتند .تمرين امروز هم حسابي خسته ام کرده بود .از آن بدتر که بعد از ظهر با آرن کلاس داشتم ! 

چند بار دستم رفته بود تا زنگ بزنم وکلاس را کنسل کنم اما خجالت کشيدم .در طول اين هفته آن قدر سرش شلوغ بود که به زحمت اين وقت را براي کلاسمان تعيين کرده بوديم وحالا هم که ديگر دقايقي بيشتر به ساعت قرار نمانده بود و ديگر نميشد کاري کرد . 

.سرم را ميان دست هايم گرفتم و لبم را محکم گزيدم مسکن هم خورده بودم اما فايده اي نداشت.زير دلم به طرز وحشتناکي تير ميکشيد که هر چند براي من معمولي وطبيعي بود اما تحملش مثل هميشه سخت.

بچه ها به شدت در تکاپو بودند امروز ضبط داشتيم وسر همه حسابي شلوغ بود .به صندلي تکيه دادم .دستم را به کمرم فشردم و چشم هايم را بستم نميدانم چه قدر گذشته بود که صداي آرسته را نشيدم : 

-الهه بيا اين آخري رو هم بريم تموم شه بري خونه ! 

از روي صندلي بلند شدم و با بي حوصلگي گفتم : 

-نه بابا بعدش هم يه ساعت با آرن کلاس دارم .

با تعجب گفت : 

-خب کنسل ميکردي ! 

- نميشد ...بريم زودتر .

با هم وارد اتاق ضبط شديم .پشت ميکروفون ها هر کس سر جاي هميشگي اش ايستاد خدا را شکر کردم که امروز فقط تمرين صدا ميکرديم وقرار نبود ويولن بزنم وگرنه تضمين نميکردم که از حال نروم .پويان در اتاق را بست وهمه ساکت شدند .هدفون را روي گوش هايم گذاشتم تا آهنگ را بهتر بشنوم نگاهم را به متن روبرويم دوختم .آرسته هم کنارم ايستاد . تيم اتاق ضبط هم مستقر شده بودند .پويان که سر جايش قرار گرفت آهنگ شروع به پخش شدن کرد وبعد هر کس به نوبت تکه ي تعيين شده ي خودش را ميخواند : 

بذار خيال کنم هنوز ترانه هامو ميشنوي 

هنوز هوامو داري و هنوز صدامو ميشنوي 

بذار خيال کنم هنوز يه لحظه از نيازتم 

اگه تمومه قصمون هنوز ترانه سازتم

بذار خيال کنم هنوز پر از تب وتاب مني 

روزا به فکر ديدنم شبا پر از خواب مني 

بذار خيال کنم تو دلتنگيات غروب که ميشه ياد من ميافتي 

تويي که قصه ي طلوع عشق و گفتي ودوستت دارم و نگفتي 

سرم را بالا آوردم .آرن پشت شيشه ايستاده بود .به رويم لبخند زد .

آرسته دورتر از ميکروفون ايستاد تا صدايش کمتر شنيده شود و همراه امير خواند : 

-بذار خيال کنم منم اون که دلت تنگه براش 

اوني که وقتي تنهايي پر ميشي از خاطره هاش 

اون که هنوز دوستش داري اون که هنوز هم نفسه 

بذار خيال کنم منم اوني که بودنش بسه 

وبعد نوبت من وپويان بود .باز هم همان احساس دلهره به دلم چنگ انداخت. کف دست هاي عرق کرده ام را به مانتويم کشيدم ومشتشان کردم ، هنوز هم نگاهش به من بود و همان لبخند پر محبت هميشگي بر لبانش نقش بسته بود .

دوباره فال حافظ و دوباره توي فالمي 

بذار خيال کنم بذار اگر چه بي خيالمي 

به خودم آمدم با پايان يافتن بيت سهم خودم سرم را به زير انداختم و سعي کردم که دوباره روي آهنگ تمرکز کنم ...وقتي به خودم آمدم که آهنگ به پايان رسيده بود و همه راضي از اتمام کار به هم خسته نباشيد ميگفتند .

کمي وقت تلف کردم تا آرام شوم و بعد به سمت اتاق تمرين رفتم ، جايي که هميشه کلاسم را با آرن برگزار ميکردم ، مثل هميشه به احترام من ايستادو سلام کرد.من هم جواب دادم و روبرويش روي صندلي نشستم .تمرين هاي جلسه ي قبل را مرور کرديم مثل هميشه عالي بود و معلوم بود که خوب تمرين کرده .درس هاي جديد را که ميدادم او با اشتياق گوش ميداد و يادداشت برميداشت .امير براي من چاي آورد و براي آرن نسکافه .

از او تشکر کرديم .استراحت دادم تا او هم نوشيدني اش را بخورد .دستم به سمت ليوانم رفت که خودکارش را زمين گذاشت وليوان را از دستم گرفت ، با تعجب نگاهش کردم ، در قندان را برداشت وچند قند داخل ليوانم انداخت .اخم هايم را در هم کشيدم وپرسيدم : 

-چه کار ميکني ؟ 

بي آن که به من نگاه کند با قاشق نسکافه اش چاي را به هم زد وگفت : 

-رنگت پريده .احمتالا فشارت به خاطر خستگي افتاده اينو بخور .

وفنجانم را به سمتم گرفت .بهت زده نگاهم را به او دوختم .

بي آن که حتي دستم را جلو ببرم تا فنجان را بگيرم هم چنان نگاهش ميکردم .توجه حسي بود که در آن لحظه به طرز خوش آيندي لمسش ميکردم لحظه اي به ياد فواد افتادم که هميشه اين جورمواقع بيشتر هوايم را داشت ، به ياد املت هاي سوخته اي افتادم که حاصل آشپزي آن شب هاي فواد بود و عجيب اين که همان ها خوشمزه ترين غذاهايي بودند که خورده بودم .

-الهه کجايي ؟ بگيرش ديگه ! 

با تکاني به خودم برگشتم فنجان را از دستش گرفتم وهمان طور که در دل خودم را لعنت ميکردم، سرم را به زير انداختم و تشکر کوتاهي کردم .

سري تکان داد و روي صفحه ي گوشي اش ضربه اي زد و صداي ضبط شده ي من شروع به پخش شدن کرد و او هم چيز هايي نوشت .

آرام چاي شيرين شده ام را جرعه جرعه نوشيدم وباز هم در افکارم غرق شدم .ازخودم ميترسيدم .مني که ادعايم ميشد که هيچ وقت نگاهم کج نرفته بود ، مني که حتي اول محرم فواد شده بودم و بعد عاشقش حالا مثل دختر بچه ها ته دلم قند ميسابيدند و از يک توجه کوچک واز روي دوستي او دل گرم ميشدم و براي خودم هزار تعبير ميکردم و هزار دليل و برهان مي اوردم .خسته از افکارم گفتم : 

-اشکالي نداره امروز کلاس رو يه کمي زودتر تمومش کنيم ؟ راستش حالم زياد خوب نيست .

سرش را بالا آورد و نگاهم کرد : 

-نه اصلا چه اشکالي ...

لبخند پر استرسي زدم وتشکر کردم.زودتر از او از جا بلند شدم تا بروم و وسايلم را بردارم .سرم گيج ميرفت وگرسنه هم بودم دلم ميخواست هر چه زودتر به خانه بروم . يا شايد هم دلم ميخواست فرار کنم وبروم نقطه اي که فقط من باشم و دخترم وبعد فکر کنم ودر قلبم کند وکاو کنم تا ببينم چه بلايي بر سر اين قلب نصفه نيمه ام آمده . 

*** 

شال قرمز را در يک دستم گرفتم وشال سفيدم را در دست ديگر.مردد بودم که کدام را بر سر کنم .

فواد هيچ وقت نميگذاشت بيرون شال قرمز سر کنم وبي تعارف ميگفت : 

-صورتت جذاب ميشه ! 

ومن روزهايي را به ياد داشتم که چگونه از شنيدن اين حرف تا بناگوش سرخ ميشدم و صورتم به رنگ همان شال در مي آمد و من از اين نهي شدن نه تنها ناراحت نميشدم که ذوق هم ميکردم .شال قرمز را به رگال شال هايم برگرداندم وشال سفيد را گذاشتم تا سر کنم .

امروز قرار بود ،آرن به مناسبت افتتاح کلينيک زيبايي اش که مدت ها بود براي تجهيزش تلاش ميکرد، براي ناهار ميزبان من وديگر دوستانش در نوا باشد .

در ابتدا از رفتن امتناع کرده بودم مخصوصا که فرياد هم چند روزي براي سميناري پزشکي به اصفهان رفته بود و فکر ميکردم که درست نيست تنها بروم ولي بعد اصرار هاي دل خودم وپدرم وهم چنين آرن باعث شد که رفتني شوم و حالا من ودخترم قرار بود حاضر شويم تا او به دنبالمان بيايد .

پدرم هم بعد از مدت ها ترجيح داده بود يک روز را به خودش مرخصي بدهد و همراه عمو و زن عمو به جمکران رفته بودند.فرشته ي کوچکم را روي تختم نشاندم و تاپ و دامن کوتاه نارنجي اش را به تنش کردم .جوراب هاي ساق بلند طرح دار سفيدش را پايش کردم و بعد آل استار هاي کوچکش را هم به پايش کردم و و بندهايش را دور مچ پايش روي جورابش شل بستم .موهايش را دم اسبي جمع کردم .

کليه ي وسايل مورد نيازش را داخل کيف جير سرمه اي خودم ريختم وبعد به سرعت مانتو و روسري ام را پوشيدم .در لحظه ي آخر کمي ريمل به مژگانم زدم و و بعد چادرم را از روي چوب لباسي قاپيدم ، دست دخترم را گرفتم و و با هم از خانه بيرون زديم .

*** 

کنار هم شاد بوديم و همه ميخنديدند آن قدر لواشک و آلوچه خورده بودم که هم سرم گيج ميرفت و هم ديگر جايي براي خوردن ناهار نمانده بود .در اين ميان دخترم هم از آلوچه ها بي نصيب نمانده بود وحسابي هم ذوق کرده بود ومن از ديدن قيافه ي جمع شده اش موقع خوردن آلوچه ها حسابي خنديده بودم .همه دو نفر دو نفر کنار هم راه ميرفتند و خوشحال بودند .آرن هم دخترکم را روي شانه هايش گذاشته بود وراه ميرفت و با او حرف ميزد گاهي هم با صداي بلند به شيرين زباني هاي او ميخنديد وگاهي هم من مجبور ميشدم جمله هايي که دخترم به زبان کودکانه اش ميگفت را ترجمه کنم وحتي گاهي کسي با دوربين يا گوشي از ما عکس ميگرفت و حتما هم پيش خودش ذوق ميکرد که توانسته شخصا عکس بگيرد وما هم همه بي توجه رد ميشديم و سعي ميکرديم با خوش رويي با طرفدارانمان برخورد کنيم .

با شنيدن صداي آرن به خودم آمدم وايستادم : 

-بيايد اينجا بشينيد يه عکس دسته جمعي بگيريم.

بقيه به سمت جايي که او گفته بود رفتند ونشستند من هم به پيروي از آن ها به همان سمت رفتم و نشستم .آرن هم دوربين را روي سه پايه اش گذاشت وتنظيم کرد .نگاهي به بچه ها انداختم .هر کس ژستي گرفته بود .پويان دست رزا را گرفته بود وروي پاهايش گذاشته بود .اميرو آرسته دستشان را دور گردن هم انداخته بودند .حتي بهرام هم دستش را روي شکم آرسته گذاشته بود و هر دو با خوشحالي ميخنديدند .با مکث نگاهم را از آن ها گرفتم .دخترم را بغل کردم ومن هم به روي دوربين لبخند زدم .

-خب همه بخنديد ولطفا کسي براي اون يکي شاخ نذاره .آرسته خانوم برا استاد شاخ بذاري کلامون ميره توهما ! 

صداي شليک خنده بلند شد و من هم به شوخي روي دست آرسته زدم که کنارم نشسته بود و بازيگوشي ميکرد .دکمه ي دوربين را فشرد وبه سمت ما دويد تا خودش هم بشيند .

نگاهي به دو طرف انداخت و بعد به طرف من آمد که انتهاي جمع هاي دو نفره تنها نشسته بودم .با خجالت سعي کردم خودم را بي تفاوت نشان بدهم وصداي قلبم را پنهان کنم .

نگاهم را به دوربين دوختم ، لبخند بي رنگي بر لب نشاندم که نشان از تلاطم درونم داشت و بعد دوربين سه بار فلاش زد .

آرن هم بلافاصله بلند شد تا برود و عکس را ببيند نگار با بهرام شوخي کرد و بساط کل کل را به راه انداخت ومن با استرسي که گريبانگيرم شده بود دخترم را به سينه فشردم .

درد يک پنجره را پنجره ها مي فهمند

معني کور شدن را گره ها مي فهمند

سخت بالا بروي ، ساده بيايي پايين

قصه ي تلخ مرا سرسره ها مي فهمند

اين قلب اين روزها بي وفا شده بود و گاهي با ديدن يک نفر و با ديدن توجه هاي کوچک آن شخص غوغا به پا ميکرد .قلبي که قرار بود بعد از فواد نتپد .همان قلبي که تمام و کمال به فواد تعلق داشت .چانه ام را آرام روي سر دخترم گذاشتم و زمزمه کردم: من به اون هيچ حسي ندارم ! فقط چون تنهام وقتي بهم توجه ميکنه حس خوبي بهم دست ميده !

قلبم داد زد : گر ميگيري ، ازش شرم ميکني .بهش فکر ميکني ! 

بغض به گلويم چنگ زد .عذاب وجدان تمام وجودم را سوزاند .

-الهه چرا نشستي ؟ بيا بريم ناهار ! 

از فکر او در آمدم و اين بار نگاهم در نگاهش گره خورد .در عمق چشمانش که تازه امروز به سياهي مطلقشان پي برده بودم انگار ، يک علامت سوال ميدرخشيد وهمان يک سوال بود که همه چيز را تغيير ميداد ومن اين را نميخواستم .

يک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن

چشم ها بيشتر از حنجره ها مي فهمند

با نفس عميقي نگاهم را از او گرفتم .او هم به خودش آمد و بدون حرف فرشته را از بغلم گرفت .روي پاهاي لرزانم ايستادم و به زور لبخند زدم تا نپرسد چه چيزي فکرم را مشغول کرده است .

ناهار را در سکوت خوردم .بقيه مشغول صحبت وشوخي بودند و من همان طور که قاشق قاشق غذا در دهان دخترم ميگذاشتم تمام فکرم مشغول بود و امان از مقايسه وقتي قلبم ومغزم در تلاش براي رد حکم يکديگر مقايسه ميکردند از خودم ميترسيدم و از احساسم...

*** 

صورت دخترم را بوسيدم که درخواب هم لبخند بر لب داشت وبعد در اتاقش را بستم و به اتاق خودم رفتم. 

اين پا و آن پا کردم تا بروم و با پدرم حرف بزنم .دو روز از وعده ي ناهارمان با آرن ميگذشت .فرياد در غيبت سحر به اينجا سري هم نزده بود ومن هم ترجيح ميدادم که مزاحمش نشوم تا بتواند با خودش و احساسش کنار بيايد اين فرصتي بود تا چند روزي با پدر ومادرش باشد .دو روز بود که افکارم ذهنم را مشوش تر از پيش کرده بودند ومن درمانده مانده بودم با حس نوپايي که نه ميتوانستم ونه ميخواستم قبولش کنم .دلم ميخواست تا بروم و با پدرم حرف بزنم اما رويش را نداشتم از بي وفايي ام بگويم ويا حتي از عذاب وجدانم ، حتي دستم به طرف ويولنم هم نميرفت و اين اولين بار در تمام طول عمرم بود که حتي صداي سازم هم نميتوانست طوفان درونم را آرام کند .ترسي که نميدانستم از چيست مرا از خودم هم دور ميکرد ...

-الهه بابا ؟ 

با ترس به پدرم نگاه کردم که نفهميدم از کي وارد اتاقم شده ، خودم را جمع وجور کردم و گفتم : 

-جانم بابا ...ببخشيد تو فکر بودم .

لبخند زد : 

-خدا ببخشه بابا جان ...ميشه يه کم با هم حرف بزنيم ؟ 

-بله حتما .

دلم بد جور به شور افتاده بود .

رو بروي من نشست و من لبخندي تصنعي بر روي لب هايم نشاندم ...

-حالت خوبه بابا ؟ دو سه روزه حال وحوصله نداري انگار ! 

نفس عميقي کشيدم و گفتم : 

-خوبم ! يه خورده سرم شلوغه ...فکرم درگيره .ميخواستين با من حرف بزنين ؟ 

مشکوک نگاهم کرد و انگار که فهميد نمي خواهم جواب درستي بدهم .

-اره آقاي مويدي رو که يادت هست ؟ همون دوستم که طلا فروشي داره ! 

سري به تاييد تکان دادم وبعد همان طور که کلافه با موهاي فر دارم بازي ميکردم گفتم: 

-بله چطور ؟ 

سعي کرد مقدمه چيني کند : 

-ببين دخترم من از اين حرف هيچ منظوري ندارم .تا حالا صد نفر از اين صحبتا کردن ولي من اصلا حتي به تو نگفتم ولي اين يکي يه ذره فرق ميکنه به نظر من خيلي مناسب بود و ازت ميخوام که بهش فکر کني .

چند لحظه پلک هايم را روي هم فشردم تا آرام شوم ، حدسم درست بود همان حرف هميشگي .همان حس بدي که اين جور مواقع به دلم چنگ مي انداخت حس اضافي بودن ، حس سربار بودن .

-پسر حاجي ميدوني هم سن و سالاي خودتم هست زنش رو تو تصادف از دست داده يه بچه ي چند ماهه داره الان هنوز يه سالم نشده ولي خب اون بچه احتياج به مادر داره و همچنين خود اون مرد نميتونه تنهايي به زندگيش برسه وبراي همينم ميخوان که براش زن بگيرن .خوب حاجي تو رو خواستگاري کرد ومنم گفتم که نظر تو شرطه ...

دست هايم را دور زانوانم قلاب کردم .پدرم از دل من خبر نداشت و داشت براي تنهاي ام راه کار ارائه ميداد و ميخواست که تنهايي مردي را پر کنم و مادر فرزند زني ديگر باشم . از خودم پرسيدم مگر به نظر آن ها من چه قدر ظرفيت دارم ؟ چه ميديدند که من نميديدم ؟ 

سرم را به زير انداختم و به جاي خالي حلقه ام نگاه کردم حلقه اي که درست از وقتي اين شک به دلم افتاده بود روي پا تختي ام گذاشته بودم و عهد کرده بودم وقتي دوباره آن را به دستم بياندازم که توانسته باشم با خودم کنار بيايم ...

-الهه جان ، ناراحت نشو فکر بدم نکن تو اگرم نخواي ازدواج کني مشکلي نيست .فقط چون اين پسر از نظر من يه مورد کاملا تاييد شده و مناسب بود خواستم که باهات در ميون گذاشته باشم و ميخوام که فکر کني باشه بابا ؟ 

موهايم از روي شانه هايم سر خوردند و صورتم را قاب گرفتند فقط سرم را به تاييد تکان دادم و گيج تر از گيج باز هم در افکارم شناور شدم...

بلند شد وبا شب به خير کوتاهي مرا تنها گذاشت .

اشک از کنار چشم هايم سر خورد .ناراحت نبودم وگريه ام از غم نبود گيج بودم ، خسته بودم و احساس نا تواني ميکردم ..دستم را جلو بردم و قاب عکسم را از روي ميز آرايشم برداشتم .من بودم در لباس سپيد عروسي و فواد که پيشاني اش را بر پيشاني ام چسبانده بود .دستي به روي تصوير کشيدم و زمزمه کردم : 

-کمکم کن فواد ! کمکم کن !

صداي بوق کوتاهي باعث شد توجه ام به سمت گوشي ام جلب شود .يک پيام داشتم . نيشخندي روي لب هايم نقش بست . پيام از آرن بود .بازش کردم : 

خرم آن روز کز اين منزل ويران بروم / ر احت جان طلبم و از پي جانان بروم

گر چه دانم که به جايي نبرد راه غريب / من به بوي سر آن زلف پريشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت / رخت بربندم و تا ملک سليمان بروم

چون صبا با تن بيمار و دل بي طاقت / به هواداري آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم بايد رفت / با دل زخم کش و ديده گريان بروم

نذر کردم گر از اين غم به درآيم روزي / تا در ميکده شادان و غزل خوان بروم

***

دسته گل مريم را روي سنگ گذاشتم و نشستم بعد زرورق دور گل ها را باز کردم و وبا سخاوت آن ها را بين مريم و فواد تقسيم کردم .زير لب براي دخترک فاتحه اي خواندم و به او گفتم :

-بازم خدا منو امتحان کرد واين دفعه بدجوري وا دادم ، آرن به تو خيانت نکرد ولي من دارم به فواد خيانت ميکنم با داشتن اين حس دارم بهش خيانت ميکنم ...

زانوانم را بغل گرفتم و سرم را روي آن ها گذاشتم .بعد از مدت ها نزد فواد آمده بودم و اين بار ...

-اين اولين باره که وقتي ميام پيشت خجالت ميکشم که حرف بزنم فواد.حسي تو دلم هست که شرم ميکنم از گفتنش به تو ! عهد کرده بودم که بهت وفاودار بمونم و تا جايي که تونستم موندم ، اما ...

اما يه حسي ته دلم هست که نميدونم چيه و اسمشو چي بايد بذارم .عشق نيست ، دوست داشتن نيست : عادتم نه ...نميدونم چيه که اين جوري حالم رو دگرگون کرده ولي نگران نباش فوادم .من اين حس رو از بين ميبرم حالا اسمش هر چي که ميخواد باشه ، سر قولم ميمونم .

رو حرفاي بابا خيلي فکر کردم ، حتي رو تفاوت هاي خودم و آرن .اول که اصلا من نميدونم اون چه حسي بهم داره و بعدم اين که هر چند اونم درگير يه ماجراي عشقي بوده ولي تا حالا ازدواج نکرده در حالي که من بيوه ام و يه بچه هم دارم.لياقت اون يکي خيلي بهتر از منه .در عوض پسر مويدي ، يادته که همون که قبل از تو هم خواستگارم بود ، به هم ميخوريم هم از نظر اعتقادي هم مالي واين که اونم بچه داره ! من مادر خوبي براي بچه اش ميشم و در عوض اونم بايد پدر خوبي براي بچه ي من باشه وهر دومون خوب تو نقشمون فرو ميريم . تا وقتي که فرشته ام بزرگ بشه و بتونه نبودنت رو قبول کنه وبهش بگم که پدر واقعيش بهترين مرد دنيا بوده . اينجوري اين حس عجيب هر چي که هست تو نطفه خفه ميشه وقلبم بازم براي تو ميمونه .شايد بچگانه باشه ولي من تصميمم رو گرفتم .

بهتره قبل از اين که اين شک رسوام کنه ازدواج کنم .با اين حسي که بهش دارم حتي نگاه کردن به اون هم گناهه ...گرفتن اين تصميم برام خيلي سخت بود ولي ميدونم اگر به اين حس ميدون بدم بيشتر از اين وابسته ميشم و اون وقت اگر اون حسي به من نداشته باشه ميشکنم و رک بگم فواد طاقت دوباره شکستن رو ندارم .سرزنشم نکن اتفاق افتاده عزيزم دست من بود .

دست هايم يخ زده بودند و فشارم افتاده بود اما حرف هاي دلم تمامي نداشتند .خسته از اين همه احساسات ضد ونقيض فقط اشک ناتواني ميريختم و از خودم بدم مي آمد به خاطر اين همه ضعف. آسمان تاريک و روش شد وبه دنبال آن صداي غرش مهيبي سکوت قبرستان را برهم زد .زهر خندي زدم .

آسمان هم امروز سر ناسازگاري داشت انگار .بي رحمانه تجديد خاطره ميکرد .به خودم گفتم :

چه بودم و چه شدم .به جايي رسيدم که با خودم و قلبم هم بيگانه شده ام ...

با شدت گرفتن باران کيفم را برداشتم و بلند شدم .با قدم هايي تند خودم را به ماشين رساندم .

***

جلوي پدرم ايستادم و صدايش زدم .نگاهش را از کاغذ هاي حساب وکتابش گرفت ، عينکش را پايين آورد و پرسيد :

-جان بابا ؟ کاري داشتي ؟

سرم را پايين انداختم و سعي کردم با محکم ترين لحن ممکن بگويم:

-من رو حرف هاتون فکر کردم بابا خيلي هم فکر کردم خواستم بگم ...

ناخود آگاه نفس آه مانندي کشيدم و ادامه دادم :

-خواستم بگم من حرفي ندارم ميتونيد اگر صلاح ميدونيد به حاج آقا مويدي وپسرشون بگيد که بيان صحبت کنيم .

سرم را که بالا آوردم ديدم که ناباورانه به من خيره شده .نقاب بي تفاوتي بر چهره زدم تا تلاطم درونم را پنهان کنم .با شوق گفت :

-چي از اين بهتر دخترم .من با حاجي حرف ميزنم که بيان و حرف هاتون رو بزنيد انشاء الله که خيره ثوابم داره .

بي آن که حتي لبخند بزنم گفتم :

-هر جور صلاح ميدونيد ...ميبخشيد من يه کم سر درد دارم ميرم تو اتاقم .

-باشه تو برو .شب به خير .

-شب به خير .

بي حوصله اول سري به فرشته زدم و مطمئن شدم که خواب است وبعد به اتاق خودم رفتم .

روي تخت دراز کشيدم .سرم را روي بالش گذاشتم و فقط به روبرو خيره شدم .به خودم گفتم :

همه اش تموم ميشه ...اين راه خلاصي از تمام تنهايي ها ومشکلاتمه ...تموم ميشه .

باز هم صداي اس ام اس گوشي ام بلند شد .اين بار بدون آن که حتي زحمت باز کردن پيام را بکشم دست م را روي دکمه ي کناري گوشي نگه داشتم تا خاموش شد .قاب عکس را برداشتم وبغل گرفتم .چشم هاي ورم کرده ام را بستم و پلک هايم روي هم گذاشتم .

***

با شنيدن صداي ضربه هاي محکمي که به در اتاقم کوبيده ميشد از خواب پريدم و.صداي فرياد بود : 

-الهه ؟ باز کن اين درو ببينم بابات چي ميگفت ؟ باز کن درو بت ميگم ؟ 

پوفي کشيدم .سريع مانتو وروسري پوشيدم و در را باز کردم .با ديدن چهره ي خاوب آلوده ي من اول کمي جا خورد ولي بعد خودش را جمع و جور کرد وبا لحن طلب کارانه اي گفت : 

-اين حرفايي که بابات گفت چيه الهه ؟ 

اخ ماهيم را در هم کشيدم و گفتم : 

-کدوم حرفا ؟ اصلا تو چه جوري اومدي تو فرشته کجاست ؟ 

بي حوصله جواب داد : 

-با سحر فرستادمشون بيرون ...طفره نر وجواب منو بده . تو ميخواي شوهر کني ؟ 

با پررويي گفتم : 

-آره تو مشکلي داري ؟ 

خودم خجالت کشيدم و لبم را محکم گزيدم او هم جا خورد و سرم داد زد : 

-آره مشکل دارم .ببينم مگه تو چيزي کم داري که ميخواي همچين کاري بکني ؟ هان ؟ 

بي حوصله دروغ بافتم : 

-از تنهايي خسته شدم .فرشته هم بزرگ تر شده و کم کم بهونه ي پدرش رو ميگيره .اين آقا هم مورد مناسبيه !

-الهه اون روي سگ منو بالا نيار اون موقع که دوست و آشنا ، پير و جوون ، مجرد ومتاهل براي خوساتگاريت صف کشيده بودن پاتو کرده بودي تو يه کفش که نميخواي حالا ميخواي زن يه مرد زن مرده بشي که يه بچه ي چند ماهه ام داره ؟ يه باره بگو ميخواي پرستار بچه اش شي ديگه ! 

با حرص گفتم : 

-اونم شرايطش عين منه ديگه پس از نظر تو هر کي بياد خواستگاري من ميخواد پرستار بچه ام شه ! 

کلافه دستي به صورتش کشيد وکمي آرام تر گفت : 

-تو يه زني ، فرق ميکنه ! 

نفس عميقي کشيدم و با جديت گفتم : 

-من خودم براي زندگيم تصميم ميگيرم فرياد ميبخشي ولي به تو ربطي نداره !

يک قدم به من نزديک شد وبا لحن تهديد آميزي گفت : 

-خيلي هم ربط داره .من نميذارم خودتو بدبخت کني .تو دردت يه چيز ديگه است اينو ميدونم ولي نميدونم دردت چيه !از چي فرار ميکني الهه ؟ بهم بگو! 

يک لحظه ماتم برد .سريع خودم را جمع و جور کردم و گفتم : 

-توهم زدي فرياد !

-اصلا هر چي .بالا بري پايين بياي نميذارم .ميخواي ازدواج کني ؟ باشه ولي دور اين يه قلمو خط قرمز بکش تو هزار تا خواستگار بهتر از اين داشتي و داري !

-من با همين ازدواج ميکنم تو هم حق نداري حرفي بزني .

از عصبانيت سرخ شده بود .

-به همين خيال باش .بالاخره ميفهمم دردت چيه ! 

با عصبانيت گفتم : 

-تو نميخواد مچ منو بگيري خيلي مردي کلاه خودتو سفت بچسب باد نبردش .

همان طور که به سمت در خروجي ميرفت بي تفاوت جواب داد : 

- تو کار من فضولي نکن من مثل تو بچه نيستم هر دقيقه يه تصميم بگيرم .ميدونم دارم چه کار ميکنم .

وبعد از خانه خارج شد و در را به هم کوبيد ، نفس عميقي از سر آسودگي کشيدم .فرياد بيش از حد حواسش جمع بود .

*** 

صداي زنگ تلفن را که شنيدم نگاهم را از صفحات کتابم گرفتم.پدرم از پذيرايي صدا زد :

-الهه بابا گوشي رو بردار با تو کار دارن !

بي حوصله گوشي بي سيم اتاقم را برداشتم وجواب دادم :

-بله بفرماييد !

-سلام الهه !

خون در رگ هايم منجمد شد ، به محض اين که توانستم به خودم مسلط شوم گفتم :

-سلام آرن ...تو شماره ي خونه رو از کجا آوردي ؟

لحنش به نظر دلخور بود :

-از فرياد گرفتم ! چرا چند روزه گوشيت خاموشه .استوديو هم که نمياي کلاسمون که هيچي !

-برات اس ام اس فرستادم که چند وقت کلاسمون کنسله .احتياج دارم يه مدتي خلوت کنم .

-چرا اتفاقي افتاده ؟

دلم لرزيد .او با آرامش حرف ميزد اما درون من تلاطمي بر پا بود .با تعجب و ناباورانه دستم را روي قلبم گذاشتم بلکه تپش هايش آرام تر شود .

هزاران اتفاق افتاده بود ودر قلب من غوغا برپا شده بود واو تازه ميگفت اتفاقي افتاده ؟ از اين بازار شامي که به راه انداخته بودم خبر نداشت .

-سکوتت من رو ميترسونه الهه ! چي شده بهم بگو !

باز هم دروغ بافتم :

-چيزي نشده .از بعد نقل مکان به اين خونه همه ي کارهام تلنبار شده ميخوام به کارهام برسم .

لبم را طبق عادت زير دندان گرفتم .

-سعي ميکنم باور کنم .الهه ! ميخوام ببينمت !

پوزخندي روي لب هايم نشست باز هم خبر نداشت که من از ديدن اوست که فرار ميکنم .

-فردا بعد از ظهر همون جاي هميشگي !

باز هم سکوت کردم .کف دستم عرق کرده بود و نگه داشتن گوشي حس بدي داشت .

-نه نيار باشه ؟ بايد حرف بزنيم .

ميخواستم بگويم باشد اما فردا شب خواستگاري ام بود .آهي کشيدم :

-نميتونم فردا شب مهمون داريم .

-تو بيا زياد طول نميکشه به مهمونا ميرسي !

صداي نفس هاي آرامش را ميشنيدم و انگار که از پشت تلفن گر ميگرفتم .به خودم گفتم :

-براي آخرين بار ...فردا شب همه چيز تمومه ..

ميخواستم جواب مثبت به پسر حاجي بدهم .پسر حاجي ! حتي اسمش را نميدانستم .نفس عميقي کشيدم وگفتم :

-باشه !

-پس ميبينمت ...فرشته کوچولوت رو از قول من ببوس ...شبت خوش !

لبخند محوي روي لب هايم نشست .

-حتما ...شبت به خير .

وقتي تماس را قطع کردم مطمئن بودم هک او هنوز قطع نکرده است .از سرم گذشت که شايد او هم به صداي نفس هاي من گوش ميدهد .

***

نگاهي به خانه انداختم که حالا از تميزي برق ميزد.ميوه و شيريني ها در ظروف چيده شده بودند و استکان هاي کمر باريک هم تميز شده و آماده بودند وانگار همه ي اين تدارکات به من دهن کجي ميکردند .با نفس عميقي نگاهم را از همه ي آن ها گرفتم و به خودم گفتم : به لحظه فکر کن !

و به اتاقم رفتم تا حاضر شوم...بين شال و روسري ها دست چرخاندم تا دوباره چشمم به شال قرمز افتاد و به خودم گفتم : اين آخرين باره ! و آن را برداشتم .

اي نبار وقتي به پارک رسيدم انگار آن نيمکت با خالي بودنش ميخواست با من حرف بزند .انگار همين يک گوشه ي دنيا فقط همين نيمکت سهم ما بود از کنار هم بودن. وامروز اينجا پايان قصه ي شروع نشده ي من و آرن بود ، بي آن که او بفهمد چه تلنگري به تمام باور هايم زده است و در دلم چه غوغايي بر پاست .

ديدم که به سمتم آمد .عينکش را پايين آوردو وقتي متوجه من شد برايم دستي تکان داد .لبخند بي رنگ و پر از غمي زدم و من هم دستي تکان دادم وبراندازش کردم .پيراهن چهار خانه ي آبي وسفيدي بر تن داشت و آستين هايش را هم بالا داده بود .شلوار جين آسماني رنگي پوشيده بود و ع وسييچ وکيف پولش را هم در دست داشت . به من که رسيد هر دو بي اختيار به روي هم لبخند زديم و او بود که گفت :

-چه قدر عوض شدي !

ومن سرم را به زير انداختم و لبخندم را پنهان کردم . وقتي احوال پرسي ميکرديم هم نگاهش را حس ميکردم که گه گاه روي صورتم متوقف ميشد .

مشغول تعريف کردن ماجراهاي روز افتتاحيه ي کلينيکش بود ومن نگاهم را به دست هاي در هم گره شده اش دوخته بودم و داشتم فکر ميکردم که دست هاي من ميان اين دست هاي بزرگ گم ميشود .دست هاييي که توانا بودند دست هاي يک جراح ... دلم اين تجربه را ميخواست حتي اگر گناه مي بود .دلم ميخواست به اين حس عجيب اجازه ي پيشروي بدهم اما عذاب وجدان نميگذاشت .من هيچ وقت در زندگي ام عشقي را تجربه نکرده بود که به خاطرش خودم را به آب و آتش بزنم واحتمالا هيچ وقت هم نميشد که تجربه کنم .با لذتي هر چند کوتاه گناه کنم حتي اگر آن گناه گرفتن دست هاي او باشد .

-الهه کجايي اصلا حواست هست ؟

به خودم آمدم و گفتم :

-ببخشيد ...نه !

لبخند زدو گفت :

-عيبي نداره استاد ..نميخواي بگي چرا اين قدر تو خودتي ؟ چي شده ؟

-چيزي نشده !

سکوت کرد .من هم حرفي نزدم .

-ميخوام يه چيزي رو بهت بگم الهه ولي نميدونم که گفتنش درسته يا نه ...فقط حس ميکنم بايد بگم !

قلبم هري ريخت . زير لب جواب دادم:

-باشه بگو ...گوش ميدم .

-مريم براي من خيلي عزيز بود جوري که بعد از رفتنش دنياي من ياهي مطلق بودو بس اما بعد ترها وقتي با تو آشنا شدم وقتي هم دردم شدي وبعد استادم ذره ذره منو به دنياي سپيدي برگردوندي من رو به خودم برگردوندي .کاري رو کردي که پدرو مادرم يا حتي بهترين دوستام نکردن ...

لبخند تمام عياري روي لب هايم نشست .گفتم :

-خوشحالم که اينا رو ميشنوم .

او هم لبخند کوتاهي زد و باز در قالب جدي اش فرو رفت .

-منم سعي کردم برات دوست باشم حتي گاهي يه برادر ولي سعي کردم هيچ وقت پام رو از حريمت فراتر نذارم .تو يه چيزي داشتي که من رو جذب ميکرد و در عين حال محدودم ميکرد وباعث ميشد فاصله ام رو با تو حفظ کنم . تو با همه ي راحتيت اعتقادات محکمي براي خودت داشتي وخلاصه بگم که برام جالب بودي و جذبت شدم .اين جوري بود که کم کم به هم نزديک تر شديم .ببين من اولم باهات رو راست بودم اين بار هم ميخوام همين طور باشه ...

نفسم به سختي بالا مي آمد وبه سختي سعي در کنترل خودم داشتم .آرزو کردم کاش حرفي نزند ...

-چند وقته که يه حسي اين قلب ترک خورده ي من رو وادار به تپيدن کرده چند وقته که يه حال عجيبي دارم .کنارت خوبم و بدون تو ...

دست هايم به وضوح ميلرزيدند آن ها را روي زانوانم گذاشتم و فشردم .دوباره لبم را زير دندان گرفتم احساس نا تواني بر من چيره شده بود و حتي نميتوانستم سرم را بالا بياورم .سستي عجيبي تمام وجودم را در بر گرفته بود اما ميدانستم که بايد قبل از شنيدن حرف هايش بروم ...بايد ...

به زور روي پاهايم ايستادم وگفتم :

-نگو آرن چيزي نگو ! بذار همه چيز همين طوري بمونه !

او هم بلند شد يک قدم نزديک تر به من ايستاد و گفت :

-بايد بگم الهه بايد ...يه حس عجيبي دارم ، مثل اون روز که مريم بهم زنگ زد ...

يک قدم عقب رفتم وسرم را به چپ و راست تکان دادم .آستين مانتويم را گرفت و نگهم داشت .در چشم هايم خيره شد وگفت :

-عاشقت نيستم حتي شايد نبايد بگم دوستت دارم ولي از يه چيزي مطمئنم اونم اين که با همين قلب نصفه نيمه وترک خورده همه جوره پات واستادم و ميخوامت .براي هميشه ميخوامت .

پلک هايم را روي يکديگر فشردم اشک مژه هايم را تر کرد و يک قطره با سر سختي خودش را به روي گونه ام سراند . قلبم فرياد زد و عذاب وجدان تمام وجودم را به آتش کشيد ...

-الهه !

لحن پر از تعجبش باعث شد چشم بگشايم ..با نگراني گفت :

-گريه براي چي ؟ چيزي نميخواي بگي ؟

لبخند پر از دردي روي لب هايم نشست .زمزمه کردم :

-شايد اشک شوقه يا شايد اشک حسرت ...چرا يه چيزي ميخوام بگم ..

چشم هايش برق زد .چند بار از دهان نفس کشيدم اما عجيب بود که انگار هوايي وارد ريه هايم نميشد .

-دارم ازدواج ميکنم ، امشب قراره برام خواستگار بياد !

وديدم که چگونه با گفتن همين يک جمله تمام غرورش را زير پاهايم له کردم ومن هم مثلل او درد کشيدم .خشکش زد .وقتي هق هق گريه ام بلند شد دوان دوان از او دور شدم وخودم را به ماشينم رساند م.

به دستور فوژان آرايش کرده بودم وحالا انگار همان آرايش روي صورتم دهن کجي ميکرد .انگار شبيه دلقک ها شده بودم .تمام مدت سرم را تا حد ممکن پايين انداخته بودم و گل هاي فرش را ميشمردم .

داماد ! که تاره هم فهميده بودم اسمش ماني است هم مثل من سرش پايين بود انگار فقط ما بوديم که نتيجه ي بحث هاي بزرگتر ها برايمان اهميتي نداشت .پسرش را نياورده بود ظاهرا پيش مانا خواهرش گذاشته بودند که خودش يک نوزاد داشت .دختر من هم به همراه سحر داخل اتاق بود و به دستور فوژان حق بيرون آمدن نداشت چرا که کوچک بود .من هم که عروسک نمايش امشب بودم .

تمام ذهنم نزد آرن بود و مدام حرف هايش را حرف به حرف و کلمه به کلمه در ذهنم مرور ميکردم .کاش اين کار را نکرده بودم .کاش ميتوانستم به پدرم بگويم اشتباه کرده ام ، اما خوب ميدانستم هک پدرم نظر مرا مثبت تلقي ميکند که آن ها را به خانه دعوت کرده .کاش ذهنم وقلبم اين قدر ضد يکديگر نبودند و ميتوانستم درست وغلط را از هم تشخيص بدهم .

-پسرم تو ميتوني براي فرشته ي من مثل بچه ي خودت پدري کي ؟ 

توجه ام به پدرم جلب شد وبعد من هم پرسش گر به ماني خيره شدم .

و بالاخره او سرش را بالا آورد .مکثي کرد وبا نگاه کوتاهي به من ادامه داد : 

-حتما ! چون من فقط از دختر شما ميخوام مادر خوبي براي بچه ام باشه پس منم بايد پدر خوبي باشم !

چه قدر همان يک کلمه ي فقطي که گفت به نظرم پر معني بود ! خوب فهميدم که حتي اگر همسرش باشم جايي در قلبش ندارم اما مهم نبود چون او هم قرار نبود جايي در قلب من داشته باشد ...

فرياد نيامده بود و پيغام فرستاده بود که اگر ماني را انتخاب کردم دور او را خط بکشم .تحت فشار بودم و بدي اش اين بود که آستانه ي تحملم به شدت پايين آمده بود .

-الهه بابا روي سخنم با تو هم هستا ! 

سرم را بالا آوردم .لب هايم به چيزي شبيه لبخند کش آمدند وکوتاه گفتم : 

-سعيم رو ميکنم !

وديدم که پدرم با رضايت سري تکان داد .او خوشحال بود ولي من ...

-خب من نظرم اينه که حرف هاشون رو بزنن و بعد الهه خانوم بازم فکرهاش رو بکنه وبعد ما جواب بگيريم بالاخره حرف يه زندگيه !

نگاهي به پدرش انداختم که اين حرف ها را گفته بود چهره ي مهرباني داشت .پدرم گفت : 

-بله درسته الهه جان بريد اتاقت .

روبروي هم نشستيم ومن قاب عکس روي ميزم را خواباندم تا او نبيند .نگاهش از قاب عکس دسته جمعي من فواد وبچه هاي نوا گذشت و روي ويولنم ثابت شد که روي ميز قرار داشت بعد پوفي کشيد و گفت : 

-من نيازي ندارم همسرم کار کنه .

شمشيرش را براي من از رو بسته بود .مني که خودم هم از شروع اين بازي پشيمان بودم .با لحن تلخي گفتم: 

-منم براي رفع نياز کار نميکنم . ويولنم قسمتي از وجودمه ، براي جايگاه فعليم تلاش زيادي کردم وميخوام که ادامه بدم .

-و اگر من به عنوان همسرتون نخوام ؟ 

پوزخندي زدم و گفتم : 

-هنوز که من قبول نکردم اگر بکنم شما بايد با اين کنار بيايد کار کردن جزو شرايط منه .

با لحن تمسخر آميزي گفت : 

-اون وقت چه جوري ميخواين به دو تا بچه برسيد ؟ 

اخم هايم را در هم کشيدم و گفتم : 

-براي اونم راه هاي زيادي هست .من و شما با هم دعوا که نداريم داريم ؟ 

چشم غره اي رفت و بي حرف به صندلي تکيه داد. نيامده اعصابم را به هم ريخته بود .کفتم : 

-بهتره شرايطتتون رو با خونسردي بگيد تا من بتونم بهشون فکر کنم .

لبخند کجي زد وگفت : 

-خوبه شروع ميکنيم .

با انگشت هايش شمرد .

-اول من با کار کردن زن مخالفم .دوم به حجاب به شدت حساسم يا کلي تر بگم متعصبم .سوم اين ازدواج بيشتر به خاطر پسرمه و برام مهمه که براش خوب مادري کني واين که قرار نيست جاي همسرم رو بگيري . در مقابل منم همين رفتار ودارم وقول ميدم که براي دخترت پدر خوبي باشم و نياز هاشو بر آورده کنم ...خب وشرايط تو ؟ 

بي تفاوت گفتم : 

-همه ي شرايطتتون قبول به جز همون کار کردن اي نبزرگترين شرط منه .مهرم هم خوش رفتاري با دخترمه کوچکترين بد رفتاري با اون معنيش طلاقه .در مورد پسرتون من خودم بي مادر بزرگ شدم پس دردش رو خوب ميفهمم نگران نباشين ...

سري تکان داد و با رضايت گفت:

-خوبه .سر کار کردنت هم کنار ميايم .

لبخند کجي تحويلش دادم و گفتم : 

-با اين حال وقت ميخوام که فکر کنم .

با اين کارم ميخواستم حرصش را در بياورم .کم همه چيز برايم غير قابل تحمل بود ، امشب وا هم داشت روي اعصابم راه ميرفت و خودنمايي ميکرد .در ذهنم به دنبال راه دررويي ميگشتم .اصلا به دلم نشسته بود که هيچ بيشتر از او بدم آمده بود .

-خب پس ميتونيم بريمپيش بقيه ؟ 

بلند شدم و گفتم : 

-بله البته ..بفرماييد ...

با هم جلوي بقيه ايستاديم .مادرش با اميدواري پرسيد : 

-خب نتيجه ؟ 

به ماني نگاه کردم او هم رو به جمع گفت : 

-ما حرف هامون رو زديم ولي هر دومون نياز دارمي تا بيشتر فکر کنيم .

پدرش سريع گفت : 

-البته ! شايدم بهتر باشه دو سه جلسه با هم بريد بيرون تا اخلاق هم دستتون بياد !

ما هم نشستيم .پدرم گفت : 

-البته چرا که نه ! 

ذهنم از آن جا پر کشيد .بايد راهي براي جمع کردن اين گندي که زده بودم پيدا ميکردم .

با خستگي خودم را روي يکي از صندلي ها ي سالن انداختم ، جاني در بدنم نمانده بود ، تمرين امروز ، آن هم بعد از مدتي که مدام استراحت کرده بودم وکم کار ، زياد از حد برايم سنگين بود گردنم هم درد ميکرد.

آرسته کنارم نشست و گفت :

-چيزي شده الهه ؟ چرا بعد از اين همه مدت که اومدي سر کار اين قدر خسته وبي حوصله اي ؟

با لحن خسته اي گفتم :

-يه خورده اوضاعم به هم ريخته ام چيزي نيست .

با لبخند گفت :

-اين کنسرت رو هم رد کنيم باز ميتوني يه مدت استراحت کني .

لبخند زدم ولي ميدانستم که استراحت دردي از من دوا نخواهد کرد .دستم را روي شکمش گذاشتم و گفتم:

-تو بيشتر از من بيشتر به اين استراحته احتياج داري .راستي يادم رفت بپرسم سونوگرافي رفتي ؟

خنديد وگفت :

-واقعا !! آره ...پسره !

من هم لبخند زدم وگفتم :

-ايشالا به سلامتي عزيزم ...

-ممنون .

-راستي الهه از آرن چه خبر ؟ از وقتي تو نيومدي اونم نديديمش .

باز هم قلبم ريخت .گفتم :

-يه مدت کلاسامون رو کنسل کردي مرتستش رو بگم ده روزه اصلا خبري ازش ندارم .

-آهان .

-بچه ها بيايد استراحت تمومه .

براي فرار از بحث بيشتر زودتر بلند شدم و دست آرسته را هم گرفتم تا بلند شود .نميدانم چرا تا ميخواستم از فکر او در بيايم ، چيزي يا کسي من را به ياد او مي انداخت .

کنار بچه ها رفتم. تمام اين ده روزي که در بي خبري دست وپا زده بودم از جلوي چشم هايم گذشت .بايد راهي براي از ميدان به در کردن ماني پيدا ميکردم وبعد همه چيز را به پدرم ميگفتم .

اما اين بي خبري شکاکم کرده بود ، اگر آرن پشيمان شده بود چه ؟ اصلا چگونه بايد به پدرم ميگفتم ؟ نه رويش را داشتم نه جراتش را .فقط اگر آرن مطمئنم ميکرد...

صداي افکارم فرياد زد : تو بايد مطمئنش ميکردي تا پا پيش بگذارد نه اينکه مثل احمق ها فرار کني !

-الهه حواست کجاست ؟

با ببخشيد کوتاهي افکارم را پس زدم وتا بتوانم تمرکز کنم .

***

چادرم را در آوردم ودر را پشت سرم بستم .بلافاصله صداي حرف زدن قطع شد .پوزخندي که بر لبم نشسته بود را پس زدم و وارد پذيرايي شدم .عمو وفوژان و پدرم نشسته بودند .حدس اين که در مورد چه موضوعي حرف ميزدند خيلي هم براي من سخت نبود .

بعد از سلام واحوال پرسي پرسيدم :

-خب جمعتون که جمعه ...دخترم کجاست ؟

در همان لحظه در اتاق فرشته باز شد وصداي سحر را شنيدم که گفت :

-فرشته خاله صبر کن موهات رو درست کنم بعد برو .

ودخترم که با شيطنت بيرون دويد .روي زانوهايم نشستم وصدايش زدم :

-فرشته ...دخترم ؟

نگاهي به من انداخت و بعد با شوق به طرفم دويد .بغلش کردم و بوسيدمش .وقتي او را در آغوشم داشتم خستگي به تنم راهي نداشت و سخت ترين کار ها برايم آسان ميشدند .

با هم روي مبل نشستيم ، سحر هم به جمعمان اضافه شد .رد لبخند فوژان را گرفتم و به سحر رسيدم .در اين چند روز حسابي با سحر جور شده بود . ، خبر نداشت که علف بر دهن بزي هم شيرين آمده است واحتمالا در آينده ي نزديک بايد براي فرياد آستين بالا بزند .

فرياد هم که کمابيش لام تا کام با من حرف نميزد و وقتي که من نبودم براي ديدن دخترم مي آمد واگر هم اتفاقي يکديگر را ميديديم به زور جواب سلامم را ميداد .

رفتار او هم بيشتر فضا را برايم خفقان آور کرده بود .هيچ کسي نبود که بتوانم رک حرف هايم را به او بزنم و خودم را سبک کنم .

-امروز خانم مويدي زنگ زده بود .

سرماي عجيبي از فرق سر تا نوک پاهايم را در نورديد .دخترم را محکم در آغوشم فشردم و رو به فوژان کردم که اين حرف را زده بود .نميدانم پدرم در نگاهم چه ديد که گفت :

-دخترم مجبور نيستي قبول کني ...بازم فکر کن .

قبل از آن که تمرکز کنم تا بتوانم حرف بزنم ، عمو گفت :

-عجب خانواده اي هستن چه پسري ...چه تخلاقي ...مگه آد م از خدا چي ميخواد !

سرم را به زير انداختم .من فقط ميخواستم باز هم آرن را ببينم ، ميشد ؟

فوژان گفت :

-رضا ! ما که نميخوايم با پسره زندگي کنيم ! الهه خودش بايد انتخاب کنه .

-بله حق با زن داداش .

فرشته را زمين گذاشتم و زير گوشش گفتم :

-برو پيش خاله سحر .

سحر هک متوجه حالم شده بود بلند شد و فرشته را بغل کردو دوباره به اتاق برگشت .چشم هايم را چند ثانيه بستم تا تمرکز کنم و بعد شروع کردم :

-يه مشکلي هست .ماني با کار کردن من مخالفه ، کوتاهم نمياد .

پدرم جواب داد :

-خب بعدا باهم کنار مياين دخترم !

قاطعانه گفتم :

-اين براي من مشکل بزرگيه ، شما خوب ميدونيد که من چه قدرر کارم رو دوست دارم وبراي رسيدن به جايگاهي که دارم زحمت زيادي کشيدم .در ضمن خودش گفت که شخصيت متعصبي داره .من ميفهمم که مرده و اگر من ناموسش بشم طبيعيه که روي من غيرت داشته باشه ولي شما ميدونيد که من تقريبا زندگيم عادي نيست و ممکنه در عرض يه بار بيرون رفتنم ده نفر بيان امضا بخوان يا حتي بخوان عکس بگيرم و من فکر نميکنم اون بتونه با اين شرايط کنار بياد ، منم الان حتي بيشتر از زندگي قبليم به آرامش احتياج دارم ونميخوام که هر روز سر شغلم يا شهرتم با همسرم بحث داشته باشم .

ديدم که پدرم به فکر فرو رفت .قلبم فرياد پيروزمندانه اي سر داد .ادامه دادم :

-از اينا گذشته وقتي درست به اين قضيه فکر ميکنم نميتونم مطمئن باشم که اين ازداوج کار درستي باشه .نميدونم که ميتونم وقتم را براي دو تا بچه تقسيم کنم ؟ ميتونم براي پسرش درست مادري کنم ؟ من حتي کاملا به دخترم خودم هم نميتونم برسم واگر سحر نباشه نميشه ! حالا دو تا بچه که يکيش هم نوزاده و رسيدگي زيادي هم ميخواد رو ميتونم کنترل کنم؟

بازم شما هر چي صلاح بدونيد من همون کارو ميکنم باباجون ولي خودم واقعا فکر نميکنم اين ازدواج کار درستي باشه .

عمو اخم هايش را در هم کشيد وفوژان دلسوزانه نگاهم کرد .نگاهم را از آن دو گرفتم و منتظر شدم تا پدرم حرفي بزند .

انتظارم کمي طولاني شد.کم کم داشت ترس برم ميداشت که نکند پدرم بگويد ...

-باشه دخترم .من خودم با حاجي حرف ميزنم و دلايلت رو ميگم.تو نگران هيچي نباش.

از ته دلم آرامشگرفتم وبا لبخندم از او تشکر کردم .ادامه داد :

-برو پيش دخترت .خسته هم هستي استراحت کنيد.

چشمي گفتم واز جا برخاستم .خيالم کمي راحت تر شده بود .

***

دستم روي نامش مانده بود .چند بار تا مرز فشردن انگشتم روي صفح موبايل رفتم وباز پشيمان شدم ودرگير همان احساسات ضد ونقيض شدم ..شب کنسرتمان بدو بسيار دلم ميخواست تا آرن را ببينم اما ، من الهه پارسا بودم و اين غرور و احساسات جور و واجور نميگذاشتند که اين چنين بي پروا درخواستم را با او مطرح کنم .

در آينه به خودم نگاهي کردم .قطره اشکي که از کنار چشمم سر خورده بود را پاک کردم و گوشي را داخل کيف کوچکم انداختم ودوباره با غم به تصويرم خيره شدم واز خودم پرسيدم که ميشود او بيايد ؟

روسري فيروزه اي رنگم را مرتب کردم و گره زدم .اين روسري به همراه سارافون طوسي وآي ست امشب بود .نگاهم را با آه کوتاهي از آينه گرفتم وبرخاستم تا نزد بچه ها بروم.

***

وقتي نامم روي اسنوبرد ها ظاهر شد وجمعيت هياهو کردند ، تعظيم کوتاهي کردم و وقتي راست ايستادم با تمام اميدم چشم به رديف ها دوخته بودم تا شايد او را ببينم اما لحظه اي بعد نا اميد ، گامي به عقب برداشتم تا سر جايم بروم .

کنسرت به پايان رسيد .اين بار فرياد هم نيامده بود وبعد از همه ي اين سال ها امشب اولين شبي بود که نه تنها خوشحال نبودم ، بلکه دلم ميخواست گريه کنم .اين تنهايي را نميخواستم ، واقعا نميخواستم .

-خانم پارسا ببخشيد .

ويلونم را داخل کيفش گذاشتم و سرم را برگرداندم تا مخاطبم را بيينم .

يکي از مسئولين تدارکات بود .دسته گلي را به سمتم گرفت وگفت :

-اينو يه آقايي دادن تا بدمش به شما ...خسته ام نباشيد .

با لبخند گفتم :

-ممنونم از لطفتون ...شما هم خسته نباشيد .

مرد را با لبخندم بدرقه کردم و بعد کنجکاوانه به دسته گلي که در دستم داشتم خيره شدم . يک دسته گل از رز هاي سفيد که با کاغذ کشي هاي قرمز و مشکي تزيين شده بود .نگاهي به کارت روي گل انداختم و بعد قلبم با شوق شروع به تپيدن کرد .روي يک کارت مشکي رنگ با روان نويس نقره اي نوشته بود .

آدم خوب قصه هاي من !

ساده ميگويم : دل تنگت شده ام !

آرن

لبخند بر لب هايم نشستو تمام خستگي ودلگيري ام را فراموش کردم .اگر ميخواستم با خودم رو راست باشم ، لحظه هايي در زندگي ام بود که بي هيچ حس بدي قلبمفقط بودن او را ميخواست .ميخواست تا او يک بار ديگر حرف دلش را بزند تا اين بار من هم بگويم که چگونه قلبم به بودنش و ديدنش عادت کرده .عادتي از جنس دوست داشتن .دوست داشتني هر چند نو پاو هر چند پر از احساسي تلخ مثل عذاب وجدان .

تا برايش بگويم که دل دادن به فواد تقدير بود و دل کندن از او اجبار روزگار ، اما دل بستن به او خواسته ي قلبم است ودل کندن اما محال ! برايش بگويم که من ، الهه پارسا دختري که هميشه جلوي خواسته هاي ديگران سر تعظيم فرود مي آورد چگونه بعد از مرگ فواد قيام کرد و حالا چگونه براي داشتن او با خودش ميجنگد .دستم را روي گل ها کشيدم و بعد با شوقي که تمام وجودم را گرم کرده بود بوي مست کننده ي آن ها را به ريه هايم فرستادم .

-الهه ؟

به سمت صدا چرخيدم .با ديدن سحر و دخترم .لبخندم عميق تر شد .دخترم را از سحر گرفتم و تمام شور و اشتياقم را با او تقسيم کردم .سحر گل ها را گرفت .اول با تعجب به آن ها خيره شد و بعد با ديدن کارت لبخند محوي زد و با اين کارش حدس مرا به يقين تبديل کرد. حدس اينکه فرياد در جريان همه ي اتفاقات بين من و آرن هست ! البته خيلي هم حدس زدنش سخت نبود .سحر هم مخبر خوبي بود وفرياد را در جريان ميگذاشت فرياد هم سعي ميکرد هم به من کمک کند و هم به دوستش .خنده ام گرفت .فرياد دخالت کردن هايش هم به سبک خودش است .گاهي زور ميگفت گاهي قهر ميکردو گاهي هم با آرامش حرفش را به کرسي مينشاند .فرياد بود ديگر ! از وقتي که فواد رفته بود هميشه در همه ي مسائل زندگي من ودخترم يک طرف قضيه بود .هميشه پاي اين برادر شوهر مهربان تر از برادر وسط بود .

*** 

کليدم را در آوردم وهمان طور که فرشته را بغل داشتم ودسته گل را در دست ،آرام در را باز کردم .دير وقت بود و سعي ميکردم سر و صدا نکنم .مجبور شده بودم اول سحر را برسانم و همين باعث شده بود اين قدر دير برسيم .

وارد پذيرايي که شديم با ديدن چراغ روشن ابروهايم از تعجب بالا پريدند .پدرم از جا بلند شد وبا سلام کوتاهي فرشته را از بغلم گرفت و به سمت اتاقش برد .چادر و روسري ام را در اوردم .وارد آشپزخانه شدم و گلدان را برداشتم تا گل ها را داخلش بگذارم .

در اتاق او را بست و رو به من گفت : 

-خوبي الهه ؟ خسته نباشي ! 

با لبخند گفتم : 

-ممنون بابا خوبم ...عمو وزن عمو خوابن ؟ 

-نه رفتن پيش فرياد ...چه گلاي قشنگي ! 

دسته گل را که روي کانتر گذاشته بودم برداشتم و داخل گلدان گذاشتم وگفتم : 

-از طرف آرن !

پدرم نگاه کنجکاوش را از من گرفت وگفت : 

-خوش سليقه اس .

گلدان را روي کانتر گذاشتم و بعد کنار پدرم رفتم و نشستم .

-دستي به موهايم کشيد وگفت : 

-امروز با مويدي حرف زدم .

عضلاتم شل شدند .با نگراني به پدرم خيره شدم .

-خيلي حرف زديم وقتي دلايلت رو گفتم اولش خيلي اصرار کرد که بازم بيان تا حرف بزنيد ولي من قبول نکردم.وقتي تو دلت راضي نيست منم اين وصلت رو نميخوام .

سرم را با آرامش روي شانه ي پدرم گذاشتم گونه اش را بوسيدم و گفتم : 

-ممنونم بابا ...واقعا ممنونم .

موهايم را نوازش کردو گفت : 

-تو عزيز دلمي الهه تا هر وقت که بخواي ميتوني کنارم باشي من از اينکه هستي خوشحالم ولي مطمئنم که بالاخره يکي در اين خونه رو ميزنه و من ميفهمم که دل دختر خوشگلم لرزيده و اون وقت بايد دستت رو بذارم تو دستش ...

خنديدم و حرفي نزدم .خودش هم خنديد.خوشحال بودم از اين که پدرم مرا درک کرده.يک بار ديگر گونه اش را بوسيدم و او هم بوسه اي روي پيشاني ام گذاشت .

*** 

پيراهن سرخابي رنگم را به تن کردم .موهايم را کنار زدم تا بند هايش را پشت گردنم ببندم که دست هاي او زودتر از من بند ها را گرفتن وگره زدند .چرخيدم و با لبخند دستم را بين موهاي خرمايي خوش حالتش فرو بردم وبا دست ديگرم گونه اش را نوازش کردم .از بين پستيو بلندي هاي ته ريشش گذشتم وبعد با اشتياق خودم را جلو کشيدم .چشم هاي قهوه اي اش برقي زدند و بعد او زودتر لب هايش را روي لب هايم گذاشت .نفسم که بند آمد عقب کشيدم ولبخند زدم .شانه هايش را با شيطنت بالا انداخت و خنديد .موهايش را به هم ريختم .سرش را کنار گوشم برد وزمزمه کرد : 

-الي ؟ يه چيزي برات اوردم .

با کنجکاوي نگاهش کردم .دست در جيبش بود وجعبه ي ارغواني رنگ مخملي را بيرون آورد.

در جواب نگاه پرسش گرم گفت : 

-حلقه ات که پيدا نشد .گفته بودم يه حلقه ي نو برات ميگيرم يکي که از قبلي هم بهتر باشه !!! 

لبخند زدم .در جعبه را باز کرد و آن را پيش چشم هايم گرفت .حلقه ي طلا سفيد بسيار زيبايي داخل جعبه ميدرخشيد .پهن بود وتمام سطح رويش با سه رديف نگين هاي ريز پر شده بود .گفتم : 

-واقعا قشنگه فوادم ! 

آن را از جعبه در اورد وهمان طور که به دستم مي انداخت گفت : 

-به خوشگلي تو نميرسه خانومم...مبارکت باشه .

آرام خودم را بيشتر به او نزديک کردم وبا لبخند دوباره لب هايم را روي لب هايش گذاشتم ...

با هيجان ودر حالي که قلبم به شدت ميکوبيد از خواب پريدم .عرق از سر و رويم مي ريخت .انگار از شوق همان بوسه بود که اين چنين از خود بيخود شده بودم .صداي اذان از گلدسته ي مسجد شنيده ميشدو آسمان گرگ و ميش بود .اين بار ديگر شکي نداشتم که فواد قصد دارد چيزي را به من بگويد و هم چنين شک نداشتم که بالاخره ميفهمم آن چيست .

برخاستم وبي سر وصدا بيرون رفتم تا وضو بگيرم .نمازم را خواندم و بعد تصميم گرفتم قبل از رفتن به استوديو ايميلم را چک کنم.

ند ايميل داشتم که نا خوانده حذفشان کردم .دو سه تايي را گذاشتم تا بعدا بخوانم اما ... يک ايميل توجه ام را جلب کرد از هماني بود که منتظرش بودم بازش کردم ومنتظر ماندم که لود شود ..

هيچ متني نبود فقط يک فايل پيوست وجود داشت .کليک کردم تا دانلود شود و باز هم منتظر ماندم .

فايل صوتي را باز کردم .کمتر از ده ثانيه بعد صداي ويولن ، اتاقم را پر کرده بود ومن تمام افکارم را پشت لبخند عميقي جا گذاشته بودم .اين قطعه کار خودم بود و هيچ کس بهتر از من نميدانست که نواختنش براي او چه قدر ميتواند سخت باشد ..ميدانستم که آرن ، همان شاگرد باهوشم چه قدر در نواختن اين قطعه مشکل داشته واين که حالا اين چنين بي نقص مينواخت براي من فقط يک معني داشت ويک دليل ...

ضربه اي به در اتاقم خورد.چشم از کتاب گرفتم و گفتم :

-بفرماييد ! وبعد صداي آهنگ را قطع کردم .از صبح بيشر از دويست بار اين ملودي را گوش داده بودم .در باز شد وسحر داخل آمد .

-الهه ميخوام فرشته رو ببرم پارک گير داده که مامانم بياد .تو هم که کاري نداري مياي بريم ؟

کتاب را روي پا تختي گذاشتم ، نشستم وگفتم :

-آره ميام ...الان حاضر ميشم .

-باشه مام بريم حاضر شيم .

بعد از بستن در بيرون رفت .مانتوي سفيدم را با شلوار جين طوسي و روسري سات طوسي صورتي ام ست کردم وچادر عربي ام را روي سر انداختم .بيرون رفتم .سحر و فرشته هم چند دقيقه بعد از من آمدند و حرکت کرديم .

...

فرشته را روي تاب نشاندم وآرام تابش دادم .موبايل سحر زنگ خورد .با ببخشيد کوتاهي که گفت از ما فاصله گرفت .من هم با آرامش دخترم را تاب دادم واجازه دادم تا افکارم براي خودشان جولان بدهند .

سحر برگشت .نزديک ما که رسيد گفت :

-من برم بستني بگيرم وبيام .

وقبل از آن که من دستم به سمت کيفم برود تا کيف پولم را بيرون بياورم رفته بود .با تعجب به رفتارش فکر کردم و بعد بي حوصله باز دخترم را تاب دادم و به خودم گفتم که من زيادي حساس شدم واو مثل هميشه است .

با هم سمت سرسره ها رفتيم .او را بالاي پله ها گذاشتم تا راحت باشد و بعد خودم پايين ايستادم .با خنده سر خورد و بعد قبل از ان که به زمين برسد بغلش کردم و گوشم از صداي خنده هايش پر شد .

بلاخره سحر برگشت .با تعجب پرسيدم :

-چه قدر دير کردي ؟

من ومن کرد :

-شلوغ بود ! بگير براي تو وفرشته ظرفي گرفتم که ر احت باشي.

با تعجب به دکه ي پارک نگاهي کردم که کاملا خلوت بود وبعد گيج از او تشکر کردم .با هم روي نيمکتي نشستيم وشروع به بستني خوردن کرديم .سحر گاهي حرفي ميزدو فکر من باز هم پي ماجراهاي اين چند وقت ميچرخيد ...

ميخواستم تا با آرن حرف بزنم ولي نميداسنم چگونه بايد اين کار را انجام بدهم .

-صورتش رو کثيف کرد .

به خودم آمدم ونگاهي به فرشته انداختم که تمام صورتش را کاکائويي کرده بود .آهي کشيدم و به گندي که زده بودم نگاه کردم .سحر گفت :

-دستشويي همين جاست .تو بشين من ميرم صورتش را بشورم .

بي حوصله سري تکان دادم .فرشته را برداشت و با هم سمت سرويس هاي بهداشتي پارک رفتند .

قاشق بستني ام را داخل ظرف فرو بردم .بستني ام را هم زدم .شل شده بود .بي ميل قاشقم را داخل ظرف چرخاندم .

-ميتونم بشينم ؟

به محض شنيدن صدا ظرف بستني از دستم افتاد .بي توجه به آن سرم را بالا آوردم تا مطمئن شوم اشتباه نکرده ام .خون به صورتم دويد و زبانم قفل شد .

کنارم نشست .دست هايش را در هم گره زد .موشکافانه نگاهم کرد و پرسيد :

-خوبي ؟

زبانم با تاخير به کار افتاد ودست پاچه جواب دادم :

-سحر..فرشته ...سحر فرشته رو برد صورتش رو ...نميدونم چرا ...

با خنده وسط حرفم دويد وگفت :

-من از سحر خانم خواستم کاري کنه تا بتونم تنها ببينمت .با فريادن نگرانشون نباش.

و تازه دليل رفتار هاي عجيب سحر برايم روشن شد . در دل ممنونش بودم اما کاش به من گفته بودند تا اين طور دست پاچه نشوم .

-نميخواي حرفي بزني ؟

سرم را بالا آوردم .چشم در چشم شديم .ميخواستم حرف بزنم وبگويم که دل تنگش بوده ام اما نميتوانستم ...در نتيجه فقط نگاهش ميکردم .همان طور خيره به من گفت :

-اين چند روز خيلي به من سخت گذشت ..

لبخند کجي زدم .

-اون روز انتظار هر حرفي رو داشتم غير از اون حرفت ....تمام اون روزا حالم بد بود الهه مثل اون روزاي بعد از رفتن مريم...ديگه نميخوام به اين حال بيافتم .ديگه نميخوام اشتباه کنم ودير برسم ...

قلبم کف دستم ميکوبيد و مطمئن بودم که او صداي تپش هايش را ميشنود .

من دوستت دارم الهه !

انگار زمان يک لحظه متوقف شد .پلک زدم وبعد آرام لاي پلک هايم را باز کردم تا مطمئن شوم خواب نيستم .

-براي من خيلي زيادي ميدونم ..با هم تفاوت زياد داريم ميدونم ...بهتر از من برات زياده ميدونم ..ولي با همه ي اينا بازم دوستت دارم.

نفسم بالا نمي آمد .قلبم با سرعتي باور نکردني ميکوبيد ...

-بدون احساس گناه دوستت دارم..بي عذاب وجدان دوستت دارم ...

لب زدم :

-پس مريم چي ؟ فواد چي ؟

لبخند زد و به قلبش اشار ه کرد .

-جاي اونا اينجاست .خودشون و خاطره هاشون براي هميشه اينجا ميمونن وفراموشم نميشن ..قرار نيست تو جاي مريم رو بگيري يا من جاي فواد اونا جايگاه خودشون رو دارن و ما هم ميتونيم سهم خودمون رو از قلب همديگه داشته باشيم .اولش احساس گناه ميکردم ولي بعد ديدم که اشتباه ميکنم .

اونا مردن الهه ! ما زنده ايم وحق زندگي داريم، حق عاشق شدن داريم ، حق خوشبخت شدن .اين مسخره است که براي اين که يه زندگي خوب و ايده آل ميخواي احساس گناه کني ، چون يه زندگي خوب حق هر آدميه ...

تمام جراتم را براي گفتن يک جمله به کار بستم :

-من بهت حس دارم آرن !

وبعد خون به صورتم دويدو باز زبانم قفل شد .با مهرباني به رويم لبخند زد و گفت :

-پس کنارم باش ، مال من باش تا بقيه ي عمرمون رو کنار هم باشيم..من دوستت دارم .

سرم را به زير انداختم و زمزمه وار گفتم :

-منم دوستت دارم .

وانگار زمزمه ام را نشنيد که بي محابا دستم را گرفت و من با خجالت وگر گرفتگي دستم را عقب کشيدم .

-شب کنسرت رفتم خونتون و با پدرت حرف زدم .

با تعجب نگاهش کردم .

-باهاش حرف زدم وسير تا پياز رو گفتم تا به دوست داشتنت رسيدم .اونم گفت که اگر بتونم راضي ات کنم حرفي نداره . به پدرت هم گفتم الهه من قول ميدم براي فرشته ي تو بهترين پدر باشم .تو رو ميخوام پس بچه اي که از وجودته رو هم ميخوام .هيچ وقت نميذارم کمبود پدرش رو حس کنه هيچ وقت نميذارم فکر کنه که من پدر واقعيش نبودم ..بهت قول ميدم ....به قرآني که با تمام وجودم بهش ايمان آوردم قسم که سر قولم مي مونم ...

با اطمينان حرف زدنش مرا دلگرم کيرد ومطمئن بودم که او بهترين انتخاب است اما نميدانستم چگونه جوابم را بگويم .

-تو هم دوستم داري الهه ؟

گوشه ي چادرم را گرفت وبا آن چانه ام را بالا داد .ناگريز باز هم در چشم هاي خيره شدم وزير لب جواب دادم :

-دوستت دارم !

ونگاهم سمت لب هايش رفت که با شادي از هم باز شده بودند .

دست در جيبش بردو جعبه اي را بيرون آورد .روي زمين جلويم زانو زد وجعبه را پيش رويم گرفت .

با ديدن جعبه ي مخمل ارغواني رنگ چيزي ته دلم فرو ريخت .اين جعبه را خوب به خاطر داشتم .در جعبه را که باز کرد کم مانده بود قلبم از حرکت بياستد .حلقه هم همان حلقه بود .با لکنت گفتم :

-اين همون حلقه است !

با تعجب به چهره ي بهت زده من خيره شد و گيج پرسيد :

-چي ؟ کدوم حلقه ؟

-يادته گفتم خواب ديدم حلقه ام رو گم کردم و بعد فواد گفت که يکي ديگه برام ميگيره ؟ چند شب پيش دوباره خوابشو ديدم يه جعبه ي مخمل ارغواني آورد ...آرن همين حلقه تو جعبه بود .خودش دستم کرد و گفت : مبارکت باشه ..

آرن لبخندي زد وگفت :

-پس من خيلي خوشبختم که اونم تاييدم کرده ...منظورش از نظر من فقط يه چيز ميتونه باشه الهه....با من ازدواج ميکني ؟

من هم شاد از اين کشف لبخند زدم .در چشم هايش خيره شدم و گفتم :

-بله !

با همان لبخند که براي من پر از معني بود ، با احتياط حلقه را به دستم انداخت .

-خب شما دوتا رو که به هم رسونديم .الهه براي اين که با هم بي حساب شيم تو هم امشب ميري به مامان ميگي که يه دختر پيدا کردم که تکه و ميخوام که بره خواستگاري ...

من و آرن هر دو هم زمان به سمت آن دو چرخيديم.فرياد بود که با خنده اين ها را ميگفت .سحر سرخ شد و سرش را به زير انداخت .آرن بلند شد ورفت فرشته را از بغل فرياد گرفت .گونه اش را بوسيد و گفت :

-باشه يه فکري هم به حال تو ميکنيم دکتر .

من هم کنار آرن ايستادم و گفتم :

-نگران نباش فوژان با من .غلط نکنم چشمش سحرو گرفته پس کارم زيادم سخت نيس.

وبعد همه با هم با صداي بلند شروع به خنديدن کرديم و نگاهم در نگاه مهربان آرن گره خورد .

***

چند ماه بعد : 

صداي فرشته را شنيدم که طبق معمول مشغول شيرين زباني بود .

-بابايي ميريم پيش خاله سحر ؟ 

وبعد صداي آرن را که داشت ميگفت : 

-آره دختر نازم .دوست داري بري ؟ 

-اوهوم .

-خب پس بيا تا من دخترم رو ببرم پيش خاله جونش که حسابي بهش خوش بگذره بعد از ظهرم من واون خرس عروسکي که بهت قول داده بودم با مامان با هم ميايم دنبالت .خوبه عروسکم ؟ 

صداي پر انرژي دخترم به گوشم رسيد: 

-ميسي...

-خواهش ميکنم عروسک بابا .بريم عزيزم .

خواب آلوده دوباره پلک هايم را روي هم گذاشتم .لبخند پر از رضايتي روي لب هايم نقش بسته بود .پتو را روي صورتم کشيدم تا نور اذيتم نکند .

از خواب پريدم .مطمئن بودم که ديگر خوابم نخواهد برد پتو را کنار زدم و بلند شدم .همان طور که روپوش ساتن صورتي ام را ميپوشيدم نگاهي به دور واطرافم انداختم و باز هم بي اختيار لبخند زدم .

رنگ آبي فيروزه اي ديوار ها را بسيار دوست داشتم .تضادآن با تخت بزرگ وسفيدي که وسط اتاق داشت و هاموني اش با کوسن هاي فيروزه اي آن و گل هاي رز سفيد روي پاتختي ، روحم را تازه ميکرد .

آرام حوله ام را برداشتم و داخل حمام خزيدم ...

تاپ سفيد اسپرتم را با شلوار برموداي جين پوشيدم و موهاي خيسم را روي شانه رها کردم .با وسواس تصويرم را در آينه از نظر گذراندم .غير لب هايم که کمي متورم شده بودند هيچ مشکل ديگري وجود نداشت .با رضايت خط چشم را برداشتم و دو خط باريک روي پلک هايم کشيدم وبعد يک مداد دودي رنگ داخل چشم هايم کشيدم که نماي چشم هاي خاکستري ام را جذاب تر کرد .سر وصداهايي که از بيرون اتاق واحتمالا از طرف آشپزخانه مي آمد نشان از حضور آرن داشت. لبخند زدم و با نفس عميقي بوي گل ها را به ريه ام کشيدم . عطر عجيبي داشتند شبيه عطر خوشبختي .ضربه اي به در اتاق خورد .

-عزيزم ميتونم بيام تو ؟ 

با همان لبخند وهمان حس خوب کنار در رفتم وخودم بازش کردم .با ديدن من لبخندي زد وگفت : 

-صبح به خير .خوب خوابيدي ؟ 

-بايد بگي ظهر به خير .مرسي عالي بود ولي نبايد ميذاشتي اينقدر بخوابم .

دستم را گرفت و همان طور که به سمت آشپزخانه ميرفت گفت : 

-بايد خوب استراحت ميکردي ، کاري هم نداشتيم من صبح فرشته رو بردم پيش سحرو بعدم يه سر به مريضام زدم .ديگه ام کاري ندارم ميتونيم با خيال راحت به برنامه ي بعد از ظهرمون برسيم .

صندلي را برايم عقب کشيد .پشت ميز نشستم .نگاهم به انواع و اقسام خوراکي ها افتاد .با شادي گفتم : 

-واي ممنونم آرن .

روبرويم نشست .

دست هايش را زير چانه اش گذاشت ، در چشم هايم خيره شد وگفت :

-اوني که بايد تشکر کنه منم الهه ! هيچ وقت تو زندگيم به اندازه ي امروز احساس خوشبختي نکرده بودم .

دستم را دراز کردم وروي دست هايش گذاشتم .نوازشش کردم و سعي کردم با لبخندم حس خوبم را به او هم منتقل کنم .او هم لبخند زد .

چند ماه گذشته بود وتمام اين چند ماه را صرف شناخت يکديگر کرده بوديم ، زير سقف يک خانه ودر کنار هم ولبريز از حس دوست داشتن براي از بين بردن تمامي احساسات مزاحممان تلاش کرديم .فرصت داديم و بعد زمان مثل هميشه همه چيز را حل کرد.زمان برد تا او را بشناسم و حالا بيش از پيش از انتخاب درست خودم مطمئن بودم وبه خودم مي باليدم .شايد ما واقعا براي کنار هم بودن آفريده شده بوديم ، براي زوج بودن .بند بند وجودم از اين پيونده خوشحال بود .بعد از همه ي اين چند ماه ، بعدامروزي که اولين روز زندگي واقعا مشترک ما حساب ميشد اطمينان داشتم که از اين به بعد باز هم ميتوانم در آرامش و خوشبختي زندگي کنم و من هم فقط همين را ميخواستم ....

-دلم ضعف ميره وقتي فرشته بابا صدام ميزنه وشيرين زبوني ميکنه .

افکارم را پس زدم و با خنده گفتم :

-اونم ميدونه که تو خوشت مياد بيشتر برات ناز ميکنه .

با صداي بلند خنديد .چشمکي زد وگفت :

-عيبي نداره من ناز زنم و دخترم رو نخرم چه کار کنم !

لبخند زدم و انگار که ته دلم قند آب کردند .فنجان خالي چايم را روي ميز گذاشتم و گفتم :

-من ميز رو جمع ميکنم .

او هم بلند شد .دستم را گرفت و گفت :

-نميخواد تو برو حاضر شو که به موقع به برنامه برسيم .من خودم اينا رو جمع ميکنم .موهاتم خشک کن سرما ميخوري .

اطاعت کردم و به سمت اتاقم رفتم تا حاضر شوم .

مانتو روسري ام را از کمد در آوردم و با وسواسدوباره اتو زدم . ميخواستم مانتوي دو رنگ آبي کاربني وسفيدم را با شال سفيد بپوشم .شلوار جينم را پوشيدم و بعد با غصه نگاهي به موهاي فردارم انداختم و به اين نتيجه رسيدم که حوصله ي خشک کردنشان را ندارم .کش سرم را برداشتم تا موهايم را جمع کنم .

آرن وارد اتاق شد با ديدن من اخمي کرد و گفت :

-تنبل !بشين من برا خشکش کنم .

خنديدم .روي چهار پايه ي مزير توالتم نشستم وهمان طور که سشوار را به برق ميزدم گفتم :

-کور از خدا چي ميخواد .

با خنده سرش را به چپ وراست تکان داد و بعد سشوار را روشن کرد .همان طور که موهاي بلندم را خشک ميکرد گهگاه نگاه هايمان در هم گره ميخوردند ولب هايمان پر از خنده ميشد .دست هايش که نوازش مانند روي موهايم به حرکت در مي آمدند رخوتي عجيب تمام تنم را در بر ميگرفت وصحنه هاي شب گذشته پيش چشمم زنده ميشد .لحظه هاي ناب کنار هم بودنمان.موهايم را دم اسبي جمع کرد و بعد شروع به بافتنش کرد.دنباله ي موهاي بافته شده ام را با کش کوچکي بست بعد کنار گوشم را بوسيدو زمزمه کرد :

-راضي هستي؟

از طريق آينه نگاهش کردم .دستم را روي گونه اش گذاشتم وگفتم :

-عاليه .ممنون عزيزم .

لبخند زد و پلک هايش را براي چند ثانيه روي هم گذاشت من هم با شوق تصويرش را با نگاهم مي بلعيدم .

از من فاصله گرفت و من هم بلند شدم تا لباس بپوشم .مانتويم را پوشيدم.شالم را روي سرم گذاشتم وبا مهارت مدل دار بستم .او هم در اين فاصله حاضر شده بود .پيراهن سفيدش را با کت تک سرمه اي و شلوار جين ست کرده بود .با رضايت نگاهش کردم .جلوي ميز توالت ايستادو عطرش را برداشت و با فاصله از لباسش اسپري کرد .نفس عميقي کشيدم .

-چطور شدم ؟

به خودم آمدم و ديدم که جلويم ايستاده ومن در تمام اين مدت با چشماني بسته بوي عطرش را به ريه هايم ميکشيده ام .يقه ي لباسش را مرتب کردم و گفتم :

-معرکه اس دکتر !

خنديدو گفت :

-شيطون نشو که اون وقت يه دفعه ديدي قيد جشن رو زدما !

خنديدم و گوشه ي لبم را گزيدم که باعث شد درد بگيرد وچهره ام در هم برود .

-چي شد ؟

با خنده گفتم :

-چيزي نيست از اثرات شيطوني ديشبه .

سرش را نزديک آورد وگفت :

-خب من به عنوان پزشک فقط يه درمان براش سراغ دارم اونم اينه که ...

لب هايش را روي لب هايم گذاشت و شروع به بوسيدنم کرد .من هم با رضايت همراهي اش کردم .

***

کنار هم روي صندلي ها نشستيم .با استرس سالن را از نظر گذراندم وزير گوش آرن پچ پچ کردم :

-اينجا چه قدر شلوغه ..استرس دارم .

دستم را گرفت و فشار داد.نگاهم کرد و گفت :

-عزيزم قرار نيست اتفاق خاصي بيافته آرام باش وچند تا نفس عميق بکش ...

سرم را به نشانه ي موافقت تکان دادم و کاري که گفته بود را انجام داد .سالن تاريک شد وبعد پرژکتور هاي سن روشن شدند و مجري روي سن آمد .همهمه ي جمعيت کم کم فروکش کرد .آرن هم چنان دستم را در دست داشت و همين باعث ميشد آرام باشم .

صداي مجري سکوت سنگين سالن را شکست .

-با عرض سلام وخير مقدم خدمت مدعوين و مهمانان گرامي به سي ويکمين جشنواره فيلم فجر . با آياتي چند از کلام الله مجيد و سرود جمهوري اسلامي برنامه رو آغاز ميکنيم .

در صندلي ام فرو رفتم .با پخش شدن صداي قرآن همان يک ذره استرس هم از وجودم رخت بربست.بعد هم سرود ملي پخش شد .

-خب به علت کمبود وقت برنامه رو سريع تر آغاز ميکنيم . از آقايوني که اسمشون رو ميخونم خواهش ميکنم براي اهداي جوايز تشريف بيارن .

بي آن که دست بزنم فقط به صداي مجري گوش ميدادم .اگر ميخواستم دست بزنم بايد دستم را از دست آرن جدا ميکردم و در آن لحظه اصلا دلم نميخواست اين کار را بکنم .

کانديداهاي هر بخش خوانده ميشدند و بعد تيزرها پخش ميشدند و در نهايت برنده ي هر بخش معرفي ميشد .هيجان داشتم و به نظرم زمان کند ميگذشت .بي صبرانه منتظر بودم .

کمي بعد زير گوش آرن پچ پچ کردم :

-اگر من جايزه رو نبرم چي ؟

در تارکي سالن هم برق چشم هايش را ميديدم .آرام جواب داد :

-مطمئنم که برنده ميشي.ولي حتي اگر يک ميليونم درصد هم نشدي يادت باشه که کانديد شدن هم افتخار خيلي بزرگيه .

با سر تاييدش کردم وباز دستش را فشردم .

-نامزدهاي بهترين موسيقي متن رو با هم ميبنيم .

اسنو برد ها روشن شدند وشروع به پخش تيزر ها کردند.وقتي نام من به عنوان کانديداي شماره ي 2 روي برد ها ظاهر شد با هيجان ودر حالي که قلبم در سينه پرواز ميکرد به آرن نگاه کردم .

-سيمرغ بلورين بهترين موسيقي متن تقديم ميشه به .....

براي کسري از ثانيه تمام سالن را سکوتي مرگ بار فرا گرفت ومن منتظر بودم که قلبم ازحرکت بياستد .

-سرکار خانم الهه پارسا براي موسيقي متن فيلم سکوت سپيد ..با دست هاتون همراهيشون کنيد .

کم مانده بود جيغ بزنم .با شادي خنديدم دورو برم همهمه شده بود . آرن دستم را فشرد .از جا برخاستم .جمعيت يک صدا براي من دست ميزدند و من هم مطمئن بودم که از شدت هيجان و هم چنين خجالت سرخ شده ام .چهره ي خندان وپر از غرور فواد پيش چشم هايم بود .اشک شوق در چشم هايم حلقه زد .جايش خالي بود .همان طور که از پله هاي سن بالا ميرفتم زير لب گفتم : 

-الوعده وفا فوادم ! الوعده وفا !

بعد با لبخند به رديف از مسئولين اهدا جوايز تشکر کردم و جلو رفتم تا جايزه ام را از نفر آخر دريافت کردم .بعد با شادي رو به جمعيت تعظيم کوتاهي کردم ودوربين هاببي وقفه فلاش زدند تا اين لحظه ها را ثبت کنند.مجري کمي از تريبون فاصله گرفت و قبل از رفتن به آرامي گفت : 

-دو دقيقه بيشتر نشه لطفا .

سري تکان دادم .جايزه ام را روي آن گذاشتم و مکثي کردم تا فکر کنم اول بايد چه بگويم .

-راستش اين اولين باريه که من همچين جايزه اي رو دريافت ميکنم و از شدت شادي حتي کلمه ها رو گم کردم ...خيلي خوشحالم ...امروز روز رسيدن من به آرزومه .

جمعيت دست ميزدند.از اين فرصت براي آرام کردن خودم وفرو دادن بغضم استفاده کردم وبعد در حالي که صدايم کمي ميلرزيد ادامه داد : 

-هميشه براي رسيدن به همچين موفقيتي تلاش کردم ...بايد تشکر کنم از خانواده ام و استاداي عزيزم به خاطر اين که هميشه تشويقم کردند ودلگرمي دادند.از دوستاي خوبم تو گروه نوا تشکر ميکنم که هميشه بي دريغ حمايتم کردن مخصوصا پويان ملکي عزيز که خيلي بهش مديونم وهمچنين از کاگردان محترم فيلم که به من اعتماد کردند .ميخوام اين جايزه رو به دو نفر تقديم کنم .

اول به عزيز ار دست رفته اي که آرزوش بود من رو روي اين جايگاه ببينه وهميشه تشويقم ميکرد ولي حالا ديگه بينمون نيست هر چند که ميدونم روحش هميشه کنارمه ...

دوم : به همسر عزيزم که باورهام برام زنده کرد . باورم کرد وبهم نشون داد ، براي زنده بودن و زندگي کردن هميشه بهانه اي هست ....ممنون از همه ...

جايزه ام را برداشتم و از تريبون فاصله گرفتم .باز هم جمعيت بودند که با دست هايشان من را بدرقه ميکردند .از سن که پايين آمدم آرن را ديدم که انتهاي رديف صندلي ها به انتظارم ايستاده است .با شوق به رويش خنديدم او هم با لبخند پر از غروري همراهي ام کرد .به او که رسيدم هنوز هم چند دوربين حرکاتم را دنبال ميکردند .آرن بي توجه به آن ها اغوش گشود و من هم بي محابا به آغوشش خزيدم واشک هاي شوقم را رها کردم .مهم نبود که طعمه ي دوربين ها شده ايم وفلاش هاي پي در پيشان خلوتمان را شکار ميکردند مهم آرامشي بود که من در آن لحظه از آن آغوش ميگرفتم .زير گوشم زمزمه کرد : 

-بهت افتخار ميکنم !!

دست آزادم را دور شانه اش حلقه کردم و حرفي نزدم .سکوت بهترني جوابي بود که براي اين جمله داشتم .سکوتي که پشتش دنيايي از ناگفته ها وجود داشت .

هر جا بري ميام، دلگرم وبي قرار 

بي من سفر نرو تنهام ديگه نذار 

تو با مني هنوز ، عطر تو با منه 

فردا داره به ما لبخند ميزنه 

------------------- پايان ------------------- 

3/4/92 ساعت 40 : 17

مريم حيدري 

انتشار : بهمن  92 

نویسنده:   http://www.forum.98ia.com/member83862.html

طراح جلد:     http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ناظر :          http://www.forum.98ia.com/member10566.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw. 98iA. Com