www.forum.98ia.com

www.negahdl.com

نگاه دانلود

کاربر انجمن نودهشتیا love الهه آسمانی | پریسا

مقدمه:

مـــی دآنم یکــــی هَست 

یکی که اَز جنس من نیست

امآ روحش مانند من است

یک جآیی از این کُره ی خآکی

همآنند مَن است...

خدارا شُکر زَمین گِرد است

اینقدر دور زَمین می گردم

تا پیدایش کنم

دختر جنگجو و آرزوگر ما، امروز

برآی یافتن نیمه ی گُمشده اش

اِین چِنین زِنده است

نه برآی دیدن لآت های خیابان! 

بسم الله رحمن رحیم

بردارم در را باز کرد وواردشد لبخندی زدم وبه نشانه سلام خم شدم او جلوتر امد

رامین:سلام رویا خانووم خوبی خواهر گلم؟

من:بله مگه میشه شمارو که دیدم بد باشم

مرادر اغوش گرفت باتعجب فراوان دهن باز کردم 

من:رامین برادره من چیزی شده؟چی میخوای؟

رامین:من تازه از مشهد اومدم میای باهم بریم سره خاک مامان وبابا؟

من:باشه داداشه گلم ولی اول یک چیزی بخور تامن اماده بشم

بدون گفتن هیچ حرفی از کنارم گذشت ولی هربار که نام پدرومادرمان را زمزمه میکرد چشمانش داغ دار میشد قدم برداشتم واز پله بالا رفتم دراتاق باز بود داخل رفتم واماده شدم چادرم را برسر کردم واز اتاق بیرون امدم وبا برادرم از خانه خارج شدیم وبه سمته بهشت زهرا شروع به حرکت کردیم مدتی بعدازحرکت به بهشت زهراوبعد به مزار پدرومادرمان رسیدیم نگاهی به رامین انداختم اشک میریخت اورابه ارامی دراغوش گرفتم وخودم هم گریه کردم

رامین:رویا توازمن کوچیکتری من بایدتوروبغل کنم نه تومنو

من:رامین همچین نگو انگار ده سال بزرگتری فقط چهارسال بزرگتری

رامین:همین چهارسال زیاده دیگه من دانشگاهمو رفتم درسموخوندم سربازیمورفتم

من:اقای سهیلی خواهشا خودتونو باتجربه تر نبینید من هیجده سالمه وشما ....چندسالت بود؟

رامین:بیست ویک سال 

من:اها بیستویک سالتونه 

وسط حرفهایم مکث کردم نگاهی به اطراف انداختم وزیرلب نام خدارا اوردم چند دختر را دراطرافم دیدم که انگارقصد شیطنت بازی داشتند وبرادرم را دیدمیزدند 

رامین:رویا؟چی شد ابجی؟

من:رامین روتو اونطرف نکنیا

رامین:چی شد دختر؟

من:خجالت میکشم بگم

رامین:نه بگو

من:چندتا دختر با قیافه های هیولایی اونجاین دارن برا تونقشه میریزن

رامین:دیگه به جرم خوشگل بودنه دیگه رویا

من:اخی خوشگل مواظب باش ندزدنت.بعضی وقتا فک میکنم دختری نه پسر

فقط لبخندزد ودیگر هیچ نگفت دستش راگرفتم وبلندش کردم تا به خانه برویم برخاست وباهم به سمت ماشین حرکت کردیم وبعد از گذشت چند ساعت به خانه رسیدیم اولین کاری که انجام دادم رفتن سراغ کتاب هایم بود چندساعتی را به انها اختصاص دادم ولی دیگرخسته شده بودم که برخاستم به سمت در اتاق رفتم صدای قیژ در برادرم را به سوی من جلب کرد تاچشمش چرخید وبه من افتاد لبخند زد از پله پایین رفتم و وضو گرفتم تانماز بخوانم

من:رامین نمازخوندی؟

رامین:اره عزیزم نگران نباش

من:افرین

وشروع به خواندن نمازم کردم دیگر چیزی نمانده بود تا اسمان تاریک تاریک شود بعداز خواندن نمازم به سمت اتاق رامین رفتم دیدم دارد وسایلش راجمع میکند با کلافگی حرفم رازدم

من:رامین!چیکارمیکنی؟

رامین:رویا فقط یک روز میتونم خونه باشم بایدبرگردم مشهد

من:نمیشد توهمین تهران قبول شی؟

رامین:غرغر نکن تروخدا 

من:ازدسته این دانشگاهه تو

رفتم برایه رامین کوکوسیب زمینی درست کردم تانوراهه راه به این درازی گرسنه نماند تا غذارا درظرف ریختم رامین اماده شده بود ساکش دردستش بود وعجله زیادی داشت ازخانه بیرون رفت و وسایلش رادر ماشین گذاشت 

رامین:خداحافظ رویا مراقب خونه باشی مراقبه خودتم باش

من:حتما شماهم همینطور

ماشین را روشن کرد وحرکت کرد داخل خانه رفتم وبعدازخوردن کمی کوکو که برای خود گذاشته بودم روی تخت دراز کشیدم

.

.

.

هنگام اذان برخاستم ونماز صبح راخواندم وبعداز صبحانه به گلهای گلدان لب تاقچه اب دادم لبخندی زدم واز پله های اتاقم بالارفتم تا اماده شوم مانتوی مدرسه رابرتن کردم وچادرم را هم برداشتم وازخانه بیرون امدم چادرم را سرم کردم و باقدم های کوتاه به راه افتادم کتاب درسیم در دستم بود وهمینطور درسم راهم میخواندم به در مدرسه که رسیدم نفس عمیقی کشیدم تا برای شنیدن کلمات دختر پاستوریزه وبچه مثبت وهزارچیزه دیگر اماده شوم در را به جلو هل دادم اولین کسی که دیدم مدیر مدرسه خانوم الهام فر بود که داشت صحبت میکرد داخل صف خودمان رفتم افسانه دوستم که بعداز مرگه مادرش حال وروزه بدی داشت پشت سرم بود ومثل یک کوه یخ همینطور ایستاده بود 

الهام فر:خب دخترای خشگل خواهشا قراراتونو جا دبیرستان نزارین خب زشته دیگه ای بابا 

به حرفاش گوش نمیکردم اخه منکه تواون دسته دخترانبودم 

چندبار به اطرافم نگاه کردم همه داشتن باهم صحبت میکردند در واقع هیچکس به حرفهای خانوم الهام فر گوش نمی داد خنده تمسخرامیزی کردم وبه پشت سرم نگاه کردم افسانه همونطورسرش پایین بود وبی اهمیت ایستاده بود 

من:افی بسه دیگه چقد توخودتی دیوونه شدم بابا

جوابی نداد سرش رابالا اورد فقط نگاه کرد

من:چیه؟

افسانه:به الهام فر گوش بده

من:چرت میگه

نگار دوست دیگریم که رسید بالحن خوشی سلام کرد

من:سلام نگاری خوبی جوجو؟

نگار:سلام رویایی چی میگین پچ پچ میکنین؟

من:بریم سرکلاس برات میگم

سرش را به علامت قبول کردن تکان داد وهمه ایستادیم وبه حرفهای خانووم مدیر گوش دادم که کم کم زنگ زنگ را زدند وهمه به صورت صف وارد کلاس شدیم افسانه نشست ومنم نشستم نگار میزه جلویی من نشست میزها تک نفری بودند وماسه نفر اخره کلاس می نشستیم وقتی عطر تندی اومد فهمیدم شراره وپانته ا دارن وارد کلاس میشن وقتی وارد کلاس میشدن صدای لوسشون کلاسو پر میکرد دوتاشون دخترای لاتی بودن نشستند وبا ناخن هایشان ور رفتندوباصدای بلند میخندیدند 

نگار:اه اه این دوتا دراکولا اومدن

من:الان که کلاس منفجر بشه 

نگار به سمت افسانه چرخید وگله کنان اعتراض کرد

نگار:افی چته تو؟چرا اینکارا رو میکنی؟

افسانه:امروز مشاوره دارم میرم ببینم دردم چیه؟

من:عشقم انقد به خودت تلقین نکن به خاطر فوت مامانت ضربه روحی بهت وارد شد دردت چیه؟

افسانه:خب تو از فوت مادرت ضربه ندیدی؟

من:ببین عشقم من هم مامانم وهم بابامو از دست دادم ولی تو باباتو داری 

نگار:بچه ها بشینین دبیر اومد

اقای اخوندی وارد شدند وشروع به دادن درسه ریاضی شدند درسی که من ازان متنفرم کمی تمرین حل کردیم وامتحان هایمان را دادیم تقریباهمه تقلب کردند المیرا زرنگ کلاس برگه هارا مچاله میکرد وبه هر طرف پرتاب میکرد وهمه از رو اون می نوشتند اقای اخوندی هم کاری نداشت وهرگز سرش را بالا نمی اورد 

صدای زنگ تعدادی از بچه هارا ازخواب پراند وهلهله درکلاس شروع شد اقای اخوندی برگه های امتحانی را جمع کرد واز کلاس بیرون رفت اقای اخوندی معروف به پرفسوربارتازال بود بعداز خروج پرفسوربارتازال بچه های کلاس از جاهایشان برخاستند وداد های بلندی کشیدند نرگس از یک طرفه صدایم میزد وافسانه از یک طرف برایم مشکل شده بود نفس عمیقی کشیدم وبه سمت نرگس رفتم

نرگس:رویا خوبی؟

من:اره عزیزم معلومه که خوبم

نرگس:از خانواده چه خبر؟

نرگس به برادرم رامین علاقه زیادی داشت ولی خال بزرگی که روی صورتش بود خیلی اذیتم میکرد خنده ای به قول معروف پسرکش به او تحویل دادم تا امدم تغییرجهت دهم شراره که ادامسش را طوری عجیب میجویید جلوراهم را گرفت

شراره:به به خانوم پاستوریزه

من:شراره چی میخوای؟

شراره:هیچی چیزی نمیخوام 

من:پس برو کنار میخوام ردبشم

از پشت سرش پانته ا باموهای شرابی که رنگ کرده بود وبافت افریقاییش نمایان ترش کرده بود خنده لوسی کرد ودرکنارش شراره هم خندید

من:پت ومتین مگه نه؟

پانته ا:ببین بچه مثبت فک کردی چون چادرسرت میکنی دلت پاکه؟

من:شایددلم پاک نباشه ولی ظاهرم باشه یکم بهتره توچی میگی که نه دلت پاکه نه ظاهرت؟

شراره:پاتی بیابریم یک جایی که قدرمون بدونن

من:فیلمه جنایی هم که نگاه میکنی

خندیدم واز این دو جانور دورشدم نگار خودش رابهم رساند 

نگار:رویا من چیکارکنم؟این افسانه اصلاحرف نمیزنه که

من:شب میبریمش بیرون یکم شادش کنیم

نگار:باشه خبرشوبدی؟

من:امروز چندشنبه اس؟

نگار:سه شنبه

من:فردا تعطیله اخ جون

نگار:کجاش تعطیله کلاس کنکوره ساعت سه پاشی بیای

من:بدجوری زدی توذوقم

صدای زنگ توحیاط مدرسه پیچید 

نگار:اوه فلسفه ومنطق

من:وای

باهم از پله ها بالارفتیم و وارد کلاس شدیم همه استرس داشتند شراره وپاتی چشم ازمن برنمیداشتن نگاه های مشکوکشون باید یک علامتی میداشت اهمیتی ندادم ودرس خوندم دبیرمون خانوم ابدی واردشدند وبعدازسلام تعداد اندکی سوال پرسیدند که من همون چندتارو به خوبی جواب دادم افسانه هم بلندشد وحتی یک سوال راهم جواب نداد وبالاخره این دوزنگ باقی مانده هم به سرعت والکی تمام شد از نگارو افسانه خداحافظی کردم واز مدرسه بیرون امدم وهمینطور قدم برداشتم که پام پیچ خورد وبا شانه ام به اسفالت خیابان هاخوردم چند پسر که میگذشتند خندیدند وکمی مسخره کردند ولی وقتی برخاستم طوری بی محلی کردم که متوجه شدم پشیمان شده وخجالت کشیده اند بی اهمیت به راهم ادامه دادم تا به خانه رسیدم واردخانه شدم وبعداز یک حمام خوب به یک خواب عمیق فرو رفتم.... صدای زنگ تلفن بیدارم کرد پتوراکنار کشیدم وپیچ وتابی به بدنم دادم تلفن را جواب دادم

نگار:سلام رویا خوبی؟بریم باافسانه بیرون دیگه

من: خواب بودم نگار 

نگار:لوس نشی رویای من

من:باشه کی؟

نگار:من میام اونجا دونفری بریم دنبال افسانه

من:پس اماده شم؟

نگار:اره 

تلفن را قطع کردم ورفتم چای داغ داغی خوردم که حالم را بهترکرد وارد اتاقم شدم تا دیدم پنجره بازاست سمتش دویدم وفورا ان رابستم سوز پاییز بدنم را می لرزاند جلوی ایینه رفتم ووضع صورت وموهایم را مرتب کردم عادت داشتم ارایش ماتی بکنم تا رنگ وروی صورتم تغییرکند ولب هایم همرنگ پوستم نباشد خودم راکه جلوی ایینه برانداز میکردم اعتماد به نفسم بالاتر میرفت علاقه بسیارزیادی به موهای بور وطلاییم داشتم واز شانه کردن ان ها لذت می بردم به سرعت اماده شدم وچادرم را برسرم کردم واز خانه بیرون امدم روی تابی که وسط حیاط بود نشستم وبه اسمان خیره شدم خورشید داشت غروب میکرد تصویر زیبایی بود صدای در ریشه رویاهایم را برهم زد ومن ازجابرخاستم در را باز کردم بادیدن لبان سرخ نگار وخط چشم پر رنگی که کشیده بود اخم کردم وباعلامت ازاو پرسیدم که این چه وضعیس؟

نگار:ول کن دیگه گیر ندیا که اصلا حالش نیس

من:ازدست تو!

نگار:بیابریم

من:وایستا چادرمو بردارم احمق

نگار:نمیخواد بیابریم

دستم را کشید ودرخانه رابست در تمام راهی که خواستیم به افسانه برسیم به او ناسزا گفتم چندسالی میشد بی چادر بیرون نیامده بودم حالا همین الان که مانتو سفید وکوتاهم تنم بود وقته بی چادری بود زیرلب غرغر میکردم که ماشین نگه داشت من ونگار پیاده شدیم وزنگ خانه افسانه را زدیم هنوز نمیدانستم که کاخست یاخانه در خانه شان باز شد واز باغ پیچ در پیچشان عبورکردیم تا به دراصلی رسیدیم مستخدمین باکت وشلوارهای شیک از هر طرف خانه در حال دویدن بودند پدره افسانه شهرام جواهریان به طرفمان امد وباخنده ای پدرانه مارا به نشستن دعوت کرد

نگار:سلام عمو شهرام

مااورا عمو صدامیزدیم واوهم به ما میگفت دخترم!

عمو:سلام دخترم اومدین دیدن افسانه؟

نگار:میخوایم بریم بیرون بعد اومدیم دنبال افسانه اونم ببریم...

من:البته اگه شما اجازه میدین عمو شهرام؟

عمو:کجا میخواین برین؟

نگار:پارک یاشایدم رستوارن نمیدونم

عمو:ازاونجایی که افسانه حال خوشی نداره میزارم بریدبالاس

من ونگار مثل بچه ها ازپله ها دوییدیم بالا ووارد اتاق افسانه شدیم که باکتابش روصندلی نشسته بود وداشت مطالعه میکرد 

افسانه:شماکی اومدین؟

نگار:پاشو حاضرشوبریم

افسانه:رویا!چادرت کو؟

من:نگار کشیدم اووردم بیرون نزاشت سرم کنم

افسانه:اها کجابریم؟چخبره؟

نگار:بریم بیرون پاشو دیگه اه

افسانه که از کلافگی نگار ترسیده بود از جایش پرید وفورا اماده شد سه نفری از اتاق بیرون دویدیم وافسانه را کشان کشان به سمت خود میکشیدیم تاکمی حالش روبه راه شود سوارماشین افسانه که 206البالویی بود شدیم افسانه به زور راضی شد رانندگی کند من ونگارهم که گواهینامه نداشتیم پس کار خود افسانه بود ماشین روشن شد صدای بوم بوم ضبط ماشین را به لرزه انداخت نگار دستانش را درهوامیچرخاند وافسانه هم یک لبخند ریزی میزد به صورت افسانه نگاه کردم باصورت یک جنازه تفاوتی نداشت زیرچشمانش سیاه ولبانش همرنگ باپوست صورتش بود 

من:افسانه ارایشت کو؟

افسانه:ارایش نمیخوام حوصله ندارم

نگار:برابچ چقدشمابی حالین

من:چادرموکه دراووردی حالا لابد باید این پشت برقصم؟

جوابی نداد وصدای اهنگ را بلندتر کردطوری که شیشه های ماشین دچار لرزه های خفیفی شدند شیشه کناره من تااخربازبود وسرما داشت جانم را ازتنم می ربود طولی نکشید که به یک کافی شاپ رسیدیم افسانه به دستور نگار ایستاد وما سه نفری وارد کافی شاپ شدیم همه نگاه ها به سمت من بود ومن با ناز فراوان قدم برداشتم ومیز وسط کافی شاپ را اشغال کردم از کارم تعجب کردم من باغرور وتکبر قدم برمیدارم سرم را چرخاندم ومتوجه نگاه های مردان وزنان اطرافم شدم اصلا متوجه شالم نبودم که عقب رفته بود وموهای طلایی ام نمایان شده بود باعلامت افسانه متوجه شدم وانرا جلو کشیدم فقط اینبارنیست هربارمن بیرون میروم همه نگاهم میکنند چه چادری چه بدون چادر گارسون سمت مان امد وبالحن خوشی گفت:

گارسون:چی میل دارین؟

افسانه:اب پرتقال

نگار:نسکافه با بیسکوییت

گارسون به من نزدیک ترشد وصدایش را تغییر داد

گارسون:وشما؟

اب دهنم راقورت دادم نگار به من میخندید وافسانه هم یک خنده تمسخرامیزی کرد 

من:قهوه تلخ

گارسون:چشم

تا ازمیز دورشد نگار خنده بلندی کرد 

من:مرگ تقصیره تویه

نگار:چقدجالب

افسانه:تیغت خوب میبره

من:به قول رامین به جرم خوشگلیه

خندیدند بعداز اتمام عصرانه حسابی خسته بودم پشت چشم ناز می کردم وبالاخره خداحافظی کردم وبلندشدم تا خاستم قدم بردارم تلفن همراهم زنگ خورد

من:بله؟

جوابی نشنیدم ودوباره تکرارکردم

من:بله؟بفرمایید!!

وقتی بازهم صدایی نشنیدم تلفن راقطع کردم ودرون کیف دستی گذاشتم وبه راهم ادامه دادم از کافی شاپ بیرون امدم ویک اژانس خطی سوارشدم وتاخانه مان رفتم واردخانه شدم وچادرم را ازروی تاب برداشتم وبه سمت اتاق رفتم لباس هایم راعوض کردم وخوابیدم برای نمازصبح هم بیدارنشدم

.

.

.

.

چشمانم میسوخت سر دردشدیدی داشتم وشاهد سرفه های خشک وگلوخراشم شدم پتورا کنار زدم واز رختخواب بلندشدم ابی به صورتم زدم وبعد از صبحانه درسم راشروع کردم ولی سردردی که داشتم مانع شد قرص خوردم وکمی دیگراستراحت کردم دیگر فایده ای نداشت وقت رفتن به کلاس بود درس خواندن اثر نمیکرد دست هایم را داخل موهایم بردم وکمی عقب جلویشان کردم تا صاف شود گیره سرم را بستم واماده شدم چادرم رابرداشتم وازخانه بیرون امدم چند میلان بالاتر کلاسم بود پیاده به راه افتادم قسمتی از مسیر طی شده بود که تلفنم زنگ خورد بازهم همان شماره که زنگ میزد وچیزی نمیگفت جواب ندادم وانرا درکیفم انداختم وبی توجه به راهم ادامه دادم تلفنم چندین بار زنگ خورد انراخاموش کردم وکلافه قسمته دیگر مسیر که باقی مانده بود به اتمام رساندم واردکلاس شدم وروی صندلی نشستم کلاس ازساعت سه تا شش ادامه داشت اصلا حال وحوصله نداشتم ولی چاره ای نبود.... نگار کمی بعد رسید ولی افسانه همراهش نبود 

نگار:سلام خوبی؟

من:سلام افسانه کو؟

نگار:نیومد

من:چرا؟

نگار:حالش بده وقته مشاوره هم داره

من:باشه راستی یک شماره ای به من زنگ میزنه حرف نمیزنه

نگار:شمارشوببینم

شماره رونشون دادم 

نگار:از این دیوانه هاس دیگه.. محل نده

من:این کارا چه معنی میده؟

خانوم علامه که واردشد سکوت برقرارشد همه مشغول پاسخ به ازمون بودند تقلب دراین کلاس منجر به مرگ بود خانوم علامه بسیارجدی بودند بعداز ازمون تمریناتی انجام شد وبعداز اتمام کلاس از نگارجداشدم وازکلاس بیرون امدم هوا انقدر سرد بود که من را به لرزه های شدید وا داشته بوددستانم را زیرچادرم گرفتم وباقدم های محکم وسریع به سمت خانه حرکت کردم درخانه رابازکردم ودویدم سمت در وخودرا به شومینه رساندم وقتی گرم گرم شدم بلندشدم وبعداز صرف چایی نمازم را خواندم وبه تخت خوابم رفتم

.

.

.

.

صدای ساعت که بلندشد ازخواب پریدم وبلندشدم جلوی ایینه رفتم وموهایم را بافتم ازاتاق بیرون دویدم تا تلفنم را جواب بدهم بازهمان است کلافه شدم وتلفن راجواب دادم

من:بله بفرمایید؟اگه بخواین اینطوری کنین مجبورم بدم شمارتون کنترل کن

صدای هق هق گریه پشت تلفن پیچید ترسیدم وتلفن راقطع کردم وبه مدت یک هفته خاموش کردم بعداز یک هفته یاشایدم هشت روز انرا روشن کردم اماتاروشن شد دوباره تلفن شروع به زنگ خوردن کرد سیمکارتم راشکستم ویکی دیگر تهیه کردم خیالم راحت شده بود یک هفته بدون تلفن کلافه بودم بعداز راه اندازی سیمکارت با رامین تماس گرفتم 

من:سلام داداش خوبی ؟

رامین:رویاتویی؟سیمکارتتو عوض کردی؟

من:اره 

رامین:چرا؟

من:سوخت..

رامین:چرا؟

من:اب ریخت روش

رامین:خودت چطوری؟

من:خوبم توچی؟

رامین:منم خوبم ابجی

من:شیطونی نکنیا..

رامین:چشم

من:چشمت بی بلا

رامین:کاری نداری؟

من:نه خدانگهدار

رامین:مراقب خودت باش خداحافظ

نفسی عمیق کشیدم وخودم را روی تختم ولو کردم وکتابانم رابرداشتم وشروع کردم به درس خواندن برای امتحان ریاضی اردیبهشت که اخرین امتحان اردیبهشت بود اخه چیزی به خردادنمانده بود هیجانم فقط این بود که سال اخر دبیرستان راپشت سر می گذاشتم سالی پراز دلشوره ودغدغه خاطر دلم میخواست زمان به سرعت برق بگذرد وسال به پایان برسد وبه قول رامین سرنوشتم مشخص شود 

.

.

.

.

وای چقدر درازکشیدن ولم دادن درافتاب زمستانی زیرپنجره که نورافتاب از ان ردشده وسایه درختان روی زمین افتاده است لذت بخش وفرح انگیزاست دلم نمیخواهد بلندشوم کاش بازهم بخوابم ولی مدرسه همین است بایداز خواب هم زد به زور بلندشدم ومانتوی مدرسه تنگم را برتن کردم وچادرم راهم همینطور کمی به صورتم رنگ ولعاب دادم وبعداز خوردن صبحانه ازخانه امدم بیرون مثله همیشه سرم پایین بود وقدم هایم کوتاه که متوجه شدم چادرم از پشت کشیده میشود وبعداز ان هم صدایپارس سگ بلند شد کمی سرم راچرخاندم ومتوجه شدم پسری سگ خودرا به سمت من فرستاده تا چادرم را بکشد به طور کامل برگشتم سگ جلوی پایم نشسته بود تاپسره من رادید لبخندی غیرقابل تحمل برلب اورد خم شدم وسگش را نوازش کردم وبه سمت پسره هدایتش کردم 

من:لطفا به سگتون درست اموزش بدید

خم شد وسگش را نوازش کرد ودرهمان حال به من نگاهی کرد

پسر:معذرت میخوام

چیزی نگفتم واز او جداشدم وقدم هایم راسریع کردم تا زودتر به مدرسه برسم درحال راه رفتن زیرلب زمزمه کردم:

رویا تودیگه کی هستی

واردکلاس شدم تاواردشدم زمزمه شراره وپانته ا شروع شد چادرم را ازسرم برداشتم وروی صندلی نشستم وچون زمان داشتم کمی درس خواندم افسانه که واردشد تقریباگریه کرده بود 

من:سلام افسانه

افسانه:سلام خوبی؟

من:اره توچی؟

افسانه:خوبم

من:چیه؟گریه کردی؟

بغضی که توگلوی افسانه گیرکرده بود شکست 

من:افسانه؟چیه عزیزم؟

افسانه:رویا بابام ..بابا..

من:بابات چی؟

افسانه:داره ازدواج میکنه

من:چی؟

افسانه:یعنی نامادری میفهمی 

من:گریه نکن ببینم

افسانه:امشب میادخونه ما

من:چی میگی؟

افسانه:اسمش سوسن بابام تومحل کار باهاش اشناشده

من:عزیزم گریه نکن

افسانه:اگه ونداد نبود..

حرفشوقطع کرد 

من:وندادکیه؟

افسانه ساکت موند وچیزی نگفت

من:نه بابا؟ونداد اقایه پس

وسط گریه هاش لبخند زد وگفت:

افسانه:روانشناسه که میرم پیشش مشاوره عاشقم شده 

من:پس مبارکه

افسانه:به نگار نگی سوژه دستش بیاد

من:باشه 

افسانه:خیلی مهربونه از جلسه اول که رفتم پیشش فهمیدم بهم علاقه پیدا کرده بهم میگه افسانه جانم اول کاری

من:پس خوبه دیگه

چیزی نگفت منکه هنوز درشگفت بوده م گنگ نگاهش کردم 

افسانه:چرا اونجوری شدی رویا؟

من:تو یکبار گریه میکنی یکبار میخندی اخه ببین ونداد که باشه همه چیز درسته

افسانه:عشقای امروزی مسخره بازی

من:کی گفته؟هرکی مسخره باشه عشقشم مسخره بازیه الان یک روانشناس بیکارنیست عاشق بشه بعدا مثله این عشقای الان بفهمی خیانت کرده یا بفهمی دوست نداشته مطمئنم جدیه

افسانه:برام اهمیتی نداره

من:تو نمیخوای ادم بشی؟

افسانه:فرشته مگه ادم میشه؟

من:فرشته خانوم مقام انسان بالاتره ..بگم درجریان باشی

افسانه:حالا اینارو ول کن من متوجه شدم شراره وپانته ا خیلی نگاهت میکنن

بانگاه پرسشگری ازش خواستم توجیحم کنه

افسانه:نمیدونم عاشقت شدن ...حسودیشون میشه

من:اره واقعا من باید این دوتا رو کشف کنم

افسانه:وقتتو تلف نکن این جونورا غیرقابل کشفن

من:من کاشف بزرگیم

افسانه:باشه بابا کاشف

من:چرا نگار نمیاد؟

تهمینه که انگار حرفموشنید به هواپرید

تهمینه:نیومد من توراه رفتم دنبالش خواهرش نفس گفت نمیاد

تا کلمه نفس رو شنیدم حالتم تغییرکرد یکی ازحسودای درجه یک بود که چندین بارمتوجه حسودیش شدم فکر کردن به این حسودا هارو گذاشتم کنار ولی ناخوداگاه نگاهم به سمت شراره وپانته ا جلب شد که همینطور که افسانه میگفت خیلی مشکوک نگاهم میکردن

من:شراره چیزی شده؟

شراره:نه 

من:پس به چی زل زدی؟

شراره:جان؟من؟؟

طوری جان روکشیده ولوس گفت که ازحرف زدنم پشیمون شدم ولی باحالت تکبر وغروری به چشماش زل زدم 

من:تنها تو نه کناریت پاتی جونتم نگاه میکنه

پانته ا:اعتماد به نفست توحلقم

من:پانته ا اعتماد به نفسم میخوری؟!

صدای خنده بچه ها کلاس رو شلوغ کرد شراره که حسابی کم اورده بود قرمز شده بود وپانته ا هم منفجرشده بود دوستانی هم که ازاین دو دراکولا چندششون میشد زینب وزهرا هم خنده بلندی کردن هردوشون ازدواج کرده بودن یعنی ازدواج کرده های کلاس بودن که هم خیلی شیطون وهم جذاب بودن خلاصه از ورود دبیرناامید بودیم که معاون دبیرستان خانوم قنبری واردشد

قنبری:بچه ها چقد سرو صداس

المیرا:خانوم مادبیرنداریم

قنبری:اره تا اخر نداریم خواستین برین خونتون ولی قبلش با من یا خانوم الهام فر هماهنگ کنید

زینب:الان بیایم هماهنگ کنیم؟

قنبری:بله ولی بی سروصدا

بچه ها همهمه کردن من که داشتم کتابامو جمع میکردم کمی عقب موندم شراره اومدم سمتم ورودروی من ایستاد وباخشونت منوتهدیدمیکرد

من:ببین جوجه ماشینی یک چیزو اویزه اون گوشت کن بامن کل کل کنی بد میبینی...

حرفش راقطع کردم وازکلاس امدم بیرون ازکار خودم خندم گرفتم بلافاصله ازمدرسه بیرون امدم وچادرم را به وسیله دهن سگ نجس شده بود بااحتیاط سرم کردم واز مدرسه دورشدم ناگهان سرگیجه ام اوج گرفت وحالت تهوع به من دست داد حالم عجیب بود چشمان سیاهی رفت کمرم را به دیوار تکیه دادم کمرم کشان کشان پایین امد وبرروی زمین نشستم چشمانم بسته شد چیزهایی میفهمیدم صدای مردانه وکلفتی که باکسی دیگر بود

نفراول:فرزاد این خانوم حالش بده

نفردوم که انگار فرزاد بود بالحن نگرانی گفت:

بدو برو ماشینو بیاببریمش بیمارستان

برخلاف همیشه اولین کسی بود که باعث ارامشم شده بود انگار بابقیه پسرا تفاوت داشت خیلی دلم میخواست چشمامو بازکنم یاحرفی بزنم ولی بدنم توانشونداشت دهنم را به سختی تکان اندکی دادم

فرزاد:خانوم الان میرسونیمتون بیمارستان...افشین ماشینو روشن کن

یک لحظه دراغوشه یکیشون جا گرفتم نمیدونم چرا دلم میخواست اون فرزاد باشه نه افشین

.

.

.

.

در اتاق مراقبتهای ویژه بودم تاچشمام باز شد پرستار سمتم اومدم 

پرستار:دخترم خوبی؟

من:چی شده؟

پرستار:دوتا اقاشمارو اووردن اینجا

من:کی؟

پرستار:اطلاع ندارم اونا هزینه بیمارستان رو پرداخت کردن یکیشون حسابی نگرانت بود

من:اسمش چی بود؟

پرستار:نمیدونم

من:خانووم شما نفهمیدن کی هزینه درمانه منو پرداخت کرده؟یعنی چی؟

پرستار:ارومتر دخترم تو تاحالت کما رفته بودیا

پتو را روی سرم کشیدم وناخوداگاه اشکهایم صورتم راخیس کرد انقدر گریه کردم که چشمانم خمار شد وخوابم برد درمیانه صبح از شدت گرسنگی بلندشدم غذایم روی میز بود انرا خوردم وبلندشدم به سختی وضوگرفتم ونمازخواندم درحال برگشت سمت تخت بودم که یک برگه روی یک دسته گل توجه ام رو به خودش جلب کرد:

به خاطر تو خورشید را قاب می کنم و بر دیوار دلم می زنم

به خاطر تو اقیانوس ها را در فنجانی نقره گون جای می دهم

به خاطر تو کلماتم را به باغهای بهشت پیوند می زنم

به خاطر تو دستهایم را آیینه می کنم و بر طاقچه یادت می گذارم

به خاطر تو می توان از جاده های برگ پوش و آسمانهای دور دست چشم پوشید

به خاطر تو می توان شعله تلخ جهنم را

چون نهری گوارا نوشید

به خاطر تو می توان به ستاره ها محل نگذاشت

به خاطر روی زیبای تو بود

که نگاهم به روی هیچ کس خیره نماند

به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود

که دست هیچ کس را در هم نفشردم

به خاطر حرفهای عاشقانه تو بود

که حرفهای هیچ کس را باور نداشتم

به خاطر دل پاک تو بود

که پاکی باران را درک نکردم

به خاطر عشق بی ریای تو بود

که عشق هیچ کس را بی ریا ندانستم

به خاطر صدای دلنشین تو بود 

که حتی صدای هزار نی روی دلم ننشست

...عزیزم

عشق را در تو ، تو را در دل ، دل را در موقع تپیدن 

وتپیدن را به خاطر تو دوست دارم

من غم را در سکوت ، سکوت را در شب ، شب را در بستر

وبستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

من بهار را به خاطر شکوفه هایش

زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش را

به خاطر تو دوست دارم

از بعضی قسمت های نوشته تعجب کردم صدای من را که نشنید اصلامرا نمیشناسد.. برگه را سرجایش گذاشتم وبه دوشاخه گل رز قرمز نگاه کردم ناخواسته لبخندی برلبم مهمان شد 

.

.

.

.

چندبار چشمانم راباز وبسته کردم تکان خوردم وبه پهلوخوابیدم بادیدن دسته گل با خودم گفتم:

رویا تو کسی نیستی که ارزشه خودتو پایین بیاری حواست باشه

بعداز صرف ناهار اماده شدم تابه خانه بروم نمیدانم چرا اسم فرزاد از ذهنم پاک نمیشد....سوار ماشین شدم ادرسه خانه مان رافراموش کرده بودم...راننده منتظر بود باشک ادرس رادادم و مطمئن شدم بیماریم شدت پیدا کرده!..ازماشین پیاده شدم دیگر گیج گیج بودم دنیا دوره سرم میچرخید صدای تلفنم امیدی به من داد

من:الو...نگار؟

نگار:رویا توکجایی؟

من:نگار بیا..

نگار:کجا؟

من:ادرسشوبرات میفرستم

صدای نگار توی سرم بود طوری که انگار ضربه های محکمی به سرم وارد میشود همینطور قدم میزدم که صدای بوق ماشینی منرو سرجام نگه داشت نگار ازماشین پیاده شد واومد دستموگرفت وبرد توماشین برادرش نیما سلام گرمی کرد وجویای حال من شد

نیما:خانوم سهیلی بریم درمانگاه؟

من:نه ممنون

نگار:چیزیت شده؟

من:حالم بد میشه

نگار:میریم خونه ما

من:نه نه نمیشه

نگار:رویا حرف نباشه تواون خونه تنها چیکار میخوای بکنی؟

من:مزاحم نمیشم

نیما:رویا خانوم شما مراحمی

من:نه ممنون

نگار:رویا حرف نزن

من:حداقل برم خونه لباسامو عوض کنم

نیما:هنوز خیلی دور نشدیم 

نگار:پس برو نیما

سریع درو باز کردم ورفتم داخل خونه لباسامو عوض کردم وچادرمو که توی بیمارستان کثیف شده بوددراوردم رفتم تا چادره دیگرم را ازتوی کمد بردارم خیلی کم از ان استفاده میکردم چادرم به چیزی گیر کرده بود ومانع برداشتنم شد انقدر کشیدمش که بالاخره بیرون امد اما درکنارش دفتری پراز گردوخاک هم بیرون افتاد چادر وکتاب را درکیفم گذاشتم وازخانه بیرون امدم وسمت ماشین اقا نیمارفتم 

نگار:بریم

من:اره

ماشین رو روشن کرد وحرکت کرد بعداز نیمساعت به درب خانه شان رسیدیم نیمادر روباز کرد وجلوتر رفت

نگار:بفرمایین رویا جون

من:ممنون

از پله های خانه شان بالارفتم درحالی که نیما در خانه را باز میکرد نگار نگاهم کرد 

نگار:تعارف نداشته باشی خونه خودته

تودلم گفتم:اره نفس خونتونو از حلقم درمیاره...مادر نگار سمتم امد وبارویی خوش از من پذیرایی کرد داخل خانه رفتم وروی مبل های پذیراییشان نشستم مادر نگار سمیه بالبخند مادرانه ای که بدجور درمن تاثیرگذاشت گفت

سمیه:دخترم خوبی؟

من:بدنیستم خاله

سمیه:چیکارت شده بود؟

کمی باتلخیص برایش توضیح دادم وسط حرفهایم ناگهان صدای پاشنه کفشی در گوشم پیچید 

نفس:به به سلام

طوری سلام کرد که انگار داشت توهین میکرد پشت چشمی نازک کردم وگفتم

من:سلام خوبی؟

نفس:بله من عالیم

من:خب خداروشکر

کنارم نشست شباهت ظاهری زیادی به نگار داشت ولی باطنی دنیایی تفاوت داشت تلفنش زنگ خورد وباصدای لوسی گفت:

نفس:وای بالاخره زنگ زد..الو...اره توخوبی؟...نه دیشب خوش نگذشت...اخه تونبودی...بعدا باهم حرف میزنیم عزیزم....دوستدارم بابای

خنده تمسخرامیزی کردم وزیرلب زمزمه کردم:

اومده بگه من دوسپسر دارم

از اونجا بلندشدم وبه سمیه خانوم گفتم میرم پارک جاخونشون نگار تاشنید بلندشد وهمراهیم کرد قدم قدم سمت فضای سرسبز رفتم 

هوهوی باد..اوای اب..صدای جیرجیرک..وقشنگتر ازهمه خیش خیش برگها زیر قدم های من همینطور بین این فضای رویایی ..یک نیمکت چوبی..سمتش رفتم ونشستم ...نگار نبود ولی اینجا بهتره که تنها باشم زیپ کیفم رو باز کردم واون دفتر رو برداشتم گرد وخاکاشوپاک کردم عکس روی جلدش یک دختروپسر کوچولو بود که همدیگرو دراغوش گرفتند صفحه اول عکس مامان بابا بود..پس این دفتر خاطره است...صفحه دوم یک عکس دیگه.. یک خانوم و اقا بودن که کناره اسمشون باخط بچگانه ای نوشته بود خاله سیماوعموشهرام تعجب کردم وعجیب به فکر فرو رفتم تصاویری رو دوره تند از ذهنم گذشت صفحه بعد زدم مامانم وبابام با سیماوشهرام عکس گرفته بودن صفحه بعد من بودم ورامین بایک پسره دیگر ... بیشتر تعجب کردم همینطور صفحه زدم یک صفحه متن طولانی داشت که به طرز بچگانه وبدخطی نوشته شده بود:

وای مامان وبابام فوت کردن!من تنهاشدم..حالاباید چیکارکنم؟خاله سیما وعموشهرام بامامان فرشته وباباسهیل رفتن مسافرت بعدش وسط راه بایک ماشین خیلی خیلی بزرگ تصادف کردند...تازه خبر رسیدن دایی فرید!وای دیگه نمیشه قراره هم بازیم اونی که همیشه باهام بازی میکرد از دست بدم وبرم خونه داییم زندگی کنم تازه رامین که اصلابه بازی فکر نمی کنه وفقط به فکر درساشه واصلا بامن بازی نمیکنه حالاکه قراره از خونمون بریم....

اینجا مکث کردم اب دهنمو قورت دادم وادامشو خوندم:

حتما دوستم ناراحت میشه... ناراحت میشه اخه کی براش غذا درست کنه؟..بعد اون بیاد وبگه:خسته نباشی خانوم وبگه از اون چاییهای نامرئیت بیار..فکر کنم دیگه قرار تنهابشم ..غیر از اون هیچکس نمیاد بامن بازی کنه ..غم بزرگ تر اینکه من مامان وبابامو دیگه ندارم خداجون اخه چرا؟مگه من وداداشم چیکار کردیم؟منکه هنوز کوچیکم مامان وبابام که رفتن تنهاشدم..

این صفحه تموم شد زیرش نوشته شده بود: من هنوز پنج سالمه خدایه مهربون ...تعجب کرده بودم گنگ به صفحه نگاه میکرد میکردم انقدر غرق شده بودم که نفهمیدم چشمام بارونی شده دستم به لرزش افتاده بود صفحه بعدو خوندم:

یکبار بهش گفتم:وقتی بزرگ شدی باکی ازدواج میکنی..گفت:باتو؟...

زیرلب گفتم:

اون کیه؟..کیه که همه دفتر خاطره من نوشته اونه؟....چرا یکبار اسمشو ننوشتم..حالا هرکسی که باشه الان تموم شده..

اشکهایم میریخت روی دفتر اخر چرا الان من این دفترو میبینم؟..صفحه بعد رو زدم یک گردنبند بود گردنم کردم باز زمزمه کردم:

این دیگه چیه؟..شاید بابام بهم داده..

انقدر محو دفتر بودم که وقتی لاشوبستم بی اختیار سردم شد پالتومو بیشتر به خودم پیچیدم تاشایدی کمی گرم بشم اما باده سردی که از پشت سرم می وزید چنین اجازه ای نمی داد..ناچار بلند شدم وتصمیم گرفتم پیاده روی کنم موقع راه رفتن کمتر احساس سرما میکردم اما هنوز از نیمکت چوبی فاصله نگرفته بودم که غارغار تند کلاغی نگاهمو به سمت شاخه ها چرخوند..کلاغ سیاهی دنبال گنجشک کوچکی کرده بود وقصد داشت شکارش بکند..بلافاصله خم شدم از زمین سنگی برداشتم وباتمام قوا بطرف کلاغ پرت کردم ولی سنگ به کلاغ نخورد..کلاغ به گنجشک رسید وبانوک منقارش محکم برسرش زد .. یک سنگ دیگر..کلاغ این بار ترسید وپرکشید واز اونجا دور شد..اماکار از کار گذشته بود گنجشگ از بالای شاخه های درخت سقوط کرد وروی زمین افتاد دست وبالی زد وبیحرکت ماند..دوییدم سمتش واز روی زمین برداشتمش.سرش متلاشی شده بود...ازدهان کوچکش قطره ای خون بیرون زد در غمی تلخ فرو رفتم که یک صدا حالم را عوض کرد

نگار:من میگم از اینجا ببریمش

من:کجا؟

هاج و واج نگاهم کرد

نگار:ببریمش یک گوشه خاکش کنیم

من:اره..جایی هست؟

نگار گوشه باغچه پارک دوید روی زانویش نشست من نزدیکش رفتم

نگار:حالاچجوری خاکش کنیم؟

من:معلومه اول خاکارو بادستمون کنار میزنیم ویک سوراخ درست میکنیم وگنجشک رو میزاریم توی اون سوراخ وروش خاک میریزیم

نگارحرفم را عملی کرد باهم به راه افتادیم پاییز خیلی سوز داری بود خورشید ان گرماوحرارت سابقش را ازدست داده بود ودیگر صورت من رانمیسوزاند ..اسمان را اغلب ابرهای تیره وسیاهرنگی می پوشاندند باد که می وزید برگها را باخود این سو وان سو می برد...گل های پژمرده سربه خاک فرود اوورده بودند..به جای چهچهه خوش پرندگان غارغار خسته کننده کلاغا بگوش می رسید..

من:از کلاغا بدم میاد

نگار:چرا؟

من:خودت ندیدی مگه؟

نگار:اره دیدم

من:بعضی از مردا مثل یک کلاغ به دل زنا ضربه میزنن..ازکلاغا بدم میاد

نگار:ولی مردایی هم پیدا میشن که کبوتر سفیدی باشن وبه گنجشکا عشق میورزن

باسر تایید کردم به صورتی که نگار نبینه شروع کردم گریه کردن..

نگار:بریم خونه؟

اشکامو پاک کردم ولبخند زدم 

من:اره

نگار باتعجب نگاهم کرد

نگار:توگریه کردی؟

من:نه سرده قرمز شدم..بریم

راهه رفته شده را برگشتیم ودوان دوان سمت منزل نگار 

نگار:منم نگار مامان باز کن یخ کردم

دویدم بالا ورفتم سمت شومینه وخودم را گرم کردم خاله سمیه سمتمان امد وپشت سرش نفس هم امد

نفس:یخمک شدین؟

نگار:برو ببینم

خاله سمیه:خوش گذشت؟

من:بله فقط سرد بود

خاله سمیه:الان عصرونه حاضر میشه عموشهرام الان میاد

من:نباید مزاحم میشدم

نفس یک قری ریخت وخاله چشم غره ای بهش رفت وبه من لبخند زد ..نیما از اتاق بیرون اومد 

نیما:مامان من میرم دنبال مرسا

مامان:باشه مادر زود بیای

نیما:خداحافظ همگی

من به نگار نگاه کردم وباتعجب پرسیدم

من:مرسا کیه؟

نگار:نامزد داداشمه نگفتم که بچه های کلاس سوژه دستشون نیاد...تازه مهم نبود

من:باشه

نفس:نگار بیا بگوکدوم لباسمو بپوشم؟

من خندیدم وگفتم

من:مگه نگار بهت میگه؟

پایش را به زمین کوبید وباقدم های سریع دور شد ..خسته بودم بعداز عصرانه توی اتاق نگار به رویای شبانه خود فرو رفتم

.

.

.

.

.

نگار:رویا بلند شو..بلند شو دیگه

خمیازه ای کشیدم وبلند شدم اماده شدم ولی چادرمرو سرم نکردم بعداز صبحانه بانگار راه افتادیم سمت مدرسه ...نگار همینطور زیرلبش اهنگ میخواند:

خانومم...تویی بارونم..تویی عاشق شو ...دلم ارومم

خنده ریزی به کارهای عجیبش میکردم تالوس نشه واون ادامه میداد:

واسه من شیرین حرفات..کاش همیشه توی قلب من بشینی..خانومم...تویی بارونم..تویی عاشق شو ...دلم ارومم

من:بسه نمیخواد بخونی

چیزی نگفت وادامه داد به خواندنش تا رسیدیم وارد حیاط مدرسه شدم مرکز نگاه همه شده بودم مژگان همکلاسیم سمتم دویید وگفت:

مژگان:چه اندامی داری رویا..

من:وا مگه تاحالا ندیدی؟

مژگان:نه تو روشنایی

من:مرسی عزیزم

مژگان:چیشده چادر سرت نیس؟

من:همینطوری

رفتم سمت صف همه نگاهم میکردن وباهم پچ پچ میکردن..چه خوشتیپه..چرا چادرش سرش نیس؟...فک میکردم فقط خوشگله..جذابه پسرکش..روبه نرگس کردم وگفتم:

من:افسانه نیومده؟

نرگس:نه اومده..توکلاسه

من:نمیخواد بیاد سرصف خانوم قنبری دعواش نکنه

نرگس:الان میاد نترس

ساکت در صف ایستادم ورزش صبحگاهی انجام شدقران خوانده شد وهمه به سمت کلاس هایشان رفتند وارد کلاس شدم به افسانه سلام کردم ونشستم تمام امادگی های درسی را که باید میداشتم شمردم ویکی یکی به ان پرداختم به همه باید جواب میدادم ..که تابحال کجا بودم..؟وچرا چادر سرم نیس...؟!..زمان به سرعت میگذشت البته شاید از نظرمن اینطور بود که بی دلیل به مدرسه می امدم از مدرسه خارج شدم وبه اجبار خودم سمت خانه رفتم ونگار بالاخره راضی شد..دم در پسر کوچولویی ایستاد بود ودست گل زیبایی با گل های رز قرمز در دستش بانگرانی سمتش دویدم وگفتم:

من:پسرکوچولو؟

پسر:من مانی هستم

من:بله..مانی جان اینجاکارداری؟

مانی:رویا سهیلی؟

من:بله

مانی:این گل رو یک اقایی داد گفت بدم به شما..

من:من؟؟

مانی:اره

من:اسمه اقاهه چی بود؟

مانی:گفت بهت بگم دوستداره فقط همین

من:نمیدونی الان کجاس؟

مانی:نه یک جای دوراز اینجا اینو به من داد

من:مرسی

گل رو از دستش گرفتم عطر گل هارو استشمام کردم ...عطر رویایی..عطر خوش عشق 

مانی:خداحافظ

من:خدانگهدار

در رو باز کردم ووارد خانه شدم گل را در گلدان گذاشتم چند لحظه ای به اون خیره شدم باز برگه ای وسط قرمزیه گل ها نمایان بود برداشتمش:

فدای اون ناز مژه هات فدای چشم روشنت

فدای اون خستگی که میاد می شینه روی تنت

فدای مخمل صدات که خوندنت بال منه

اجازه می دی به همه بگم که این فقط مال منه

فدای اون بارونی که پاییز می ریزه رو سرت

فدای چتر روزه بارونی تو سفرت

فدای توکه هیچ روزی هیچکی نمی شینه به جات

فدای هرچی توداری مخصوصا اون رنگ چشات

فدای عطر خنده هات فدای طعم موندنت

فدای دوسنداشتنانت حتی فدای روندنت

فدای لحظه ای یه بارتو رویاها بوسیدنت

فدای لحن سلامات فدای روز دیدنت

فدای صبرو طاقتت فدای بی حوصلگیت

فدای بچه بودنت فدای کل زندگیت

فدای اون غروری که داری تو وقتش برسه

فدای اون راه که ازش تو رد میشی تامدرسه

فدای کوچه هایی که می گذری از کنارشون

فدای اون گل که یک روز یکی می خواد بده دست

دنیابهونس عزیزم فدای اسمت وخودت 

زیرلب زمزمه کردم:

توکی هستی ؟..کجایی؟چرا خودتو نشون نمیدی..؟

عقب عقب رفتم تا کمرم به دیوار اصابت کرد مژه هایم را برهم میزدم صدای زنگ تلفنم ترسوندم بادیدن شماره رامین صدام رو درست کردم:

من:بله؟

رامین:سلام خواهرم

من:سلام خوبی؟

رامین:اره خوبم

من:بالاخره زنگ زدی؟

رامین:اره

من:دانشگاه خوشمیگذره؟نمیخوای بیای؟

رامین:نه هنوز

من:باشه

نیمساعت شد صحبت کردیم وبعداز خداحافظی ارتباط قطع شد کمی کباب پختم و خوردم ورفتم تا درس بخوانم ولی این اتفاقات که چند روزاست پشت سره هم پیش می ایند بدجور فکرم را مشغول کرده بودند ..هرطور بود فکر وخیال را کنار گذاشتم ..درسم را شروع کردم تا وقتی هواتاریک شد کارم را ادامه دادم تا چند روز مدرسه نرفتنم را جبران کنم بعداز یک حمام دلچسب به تخت خوابم رفتم وخوابیدم

.

.

.

.

برخاستم واماده شدم تابه مدرسه بروم روزها میگذشتند وهیچ اتفاقی که در من تحول ایجاد کند پیش نمیامد هرروز مثل هم تا شبی که با نگار وافسانه به پاتوق همیشگیمان رفتیم من اینبار به خواسته خودم چادر سرم نکردم وبرعکس خودرا مجذوب تر از همیشه کردم سه نفری باقدم های کوتاه وغرور قدم برمیداشتیم تا به کافی شاپ رسیدیم وسفارش همیشگیم قهوه تلخ را سفارش دادم در کافی شاپ خوب بسته نبود وسوز وسرما به من میخورد برخاستم وسمت در رفتم احساس کردم کسی در حال واردشدن بود که بادیدن من خودراعقب کشید ودرتاریکی محو شد برایم شکی به وجود امد که کسی همیشه مرا دنبال میکند برگشتم وسر جایم نشستم بعداز صرف سفارشاتمان هر کدام به سمت خانه خودمان راه افتادیم

چندبار روی تخت جابه شدم ولی ازروی ان بلند نشدم...صدای زنگ مرابه زور بلند کرد دم در رفتم ودر را باز کردم پیک موتوری بود مردی ازروی ان پایین امد باتعجب ازسر تاپایم رابرانداز کرد وبالاخره دهن باز کرد

مرد:رویاسهیلی؟

من:بله

مرد:این نامه ماله ماست

من:از طرف کی؟

مرد:فقط ادرستونودادن

من:میشه بگین چه شکلی بودن؟

مرد:قدبلند بود وچشمای سبز داشت باموهای مشکی

به فکر فرو رفتم چشمای سبز؟...کی میتونه باشه؟...چشمای سبز برام اشناست..

مرد:اینجارو امضاکنید..

امضا کردم ووارد خونه شدم بااینکه هوا سرد بود ولی اینقدر مشتاق بودم بدونم تواین نامه چیه..روی تاب وسط حیاط نشستم پاکتوباز کردم پاکت عطر گله یاس رو داشت:

تقدیم به تو ای همه ی وجودم

تلخم و تلخیم الان خیلی بد جوری زیاد شده 

اونقدر که حتی نمی خوام شیرین بشم یا شیرینی کنم 

اونقدر که حتی باور نمی کنی 

تلخم چون فراموش کردی من رو 

روزهای بدیه 

روزهایی که تموم دنیا ایستادن جلوی من که نتونم بهت برسم 

ثانیه ها زود می گذشتن چون فکر می کردم میبینمت 

و دیر می گذشتن چون دائم تو دیدنت تاخیر میافتاد 

و اخر وقتی رسیدم و تو شکستی من رو 

بدجوری تلخ شدم 

رویا واقعا این قدر بود ارزش من ؟

این قدر بود تموم علاقه هامون به هم ؟

این بود همه ی صبر مجنون ها ؟

تو دلم کلی خبر خوب و حرف خوش داشتم که بهت بگم

اما.... بی خیال 

یادت هست من رو ؟ یادت هست بعد هر شکستن من یه ادم جدید میشدم ؟

امیدوارم نشه ولی این جون خوره ای که به جون من انداختی 

همین الان هم بلای جونم شده 

شکستم 

دعا کن این شکستن چیزی نباشه که کاری کنه منم فراموش کنم 

چون این فراموشی برای منم عذابه 

عذاب تلخیه 

تلخ 

چون این دفعه حتی تو نیستی که کمکم کنی تا بتونم رو پاهای خودم بایستم 

این دفعه نیستی تا با امیدهات امیدوارم کنی 

این دفعه نیستی تا امید آخرم باشی 

این دفعه نیستی تا به زور ازت حرف خوش بخوام 

این دفعه نیستی تا بخوام روزهای خوش رو به یاد بیارم 

این دفعه نیستی تا بتونم نشکنم 

این دفعه نیستی تا دستامو که هیچ وقت نمی گرفتی بگیری

این دفعه نیستی تا بوسه های ندادت رو باز بهم برسونی 

این دفعه نیستی که ازم تعریف کنی 

این دفعه نیستی تا وقتی دنبال معجزه میگردم بهت نگاه کنم 

این دفعه نیستی نه تو واقعیت نه تو رویا نه تو خیال

این دفعه نیستی نه کنار من نه تو خنده هام و نه حتی تو دلگرمی هام 

این دفعه نیستی تا بغض هام و با اون اداهای بچه گانت ساکت کنی 

این دفعه حتی نیستی که اشکام و پاک کنی

اخه می دونی من دوست ندارم اشکامو ببینی 

این دفعه نیستی که برام حرف بزنی مثل همیشه 

این دفعه نیستی تا بازم تلخ بشی و من شیرینت کنم 

این دفعه نیستی تا تو خلوت آغوش خیالیت جا بگیرم 

این دفعه نیستی تا از نگاهت خوشه خوشه ستاره بچینم و زندگیمو باهاش نورانی کنم 

این دفعه نیستی که وقت خداحافظی پشت سرت اشک بریزم و بغض کنم 

این دفعه نیستی که نفس های عمیق رو بعد رفتنت سر بکشم 

این دفعه حتی نیستی که بی خیال باشم 

خدایا دیدی ؟ 

چرا دوست داری عذابم بدی ؟

این آخریشه و به خودت قسم دیگه تحمل ندارم 

دیگه حوصله ندارم عاشق باشم و خودت میدونی چرا 

خودت میدونی این دلم چه چیزایی رو تحمل کرد اما این دیگه از توان من خارجه 

خدایا قسم به خودت به رویام به تموم نذر و نیازهام 

به تموم رویاهام و به تموم اعتقادهام 

به تموم بدی هام و به تموم حرف هام باهات 

دیگه طاقت ندارم 

خودت کمکم کن

باز دوباره یک نامه دیگه...یک چیز باورنکردنیه...اون کیه؟...ازکجامیدونه کجازندگی میکنم...ازکجا میدونه اسمم رویاس؟...خدایا منم ازت کمک میخوام اون کیه؟..

از روی تاب بلند شدم ورفتم نماز خوندم وتاشب درس خوندم وبعداز کلاس کنکور خوابیدم

.

.

.

بعداز صبحانه اماده شدم تابرم خونه افسانه وبعدباهم بریم کافی شاپ..چادرمو سرم کردم وازخونه بیرون اومدم اماتا خواستم در حیاط روباز کنم یک برگه از لای در افتاد:

یه وقتایی دلم میخواد برات دیوونه تر باشم

در قلبمو برات باز کنم و تورو توش جا بدم 

یه وقتایی دلم میخواد تموم خنده های عالم تو صورتت بشینه 

یه وقتایی دلم میخواد هر روز زندگیت حتی اگه بی من باشه خوش باشه 

یه وقتایی دلم میخواد بهت بگم خوشگل ترین دختر دنیایی چون هستی

یه وقتایی دلم میخواد بهت بگم اونقدر دوست دارم که خیلی بیشتر از یه نقطست 

یه وقتایی دلم میخواد طوری تو رو تو اغوشم بگیرم که تو هم تعجب کنی و بعد سرت و با شونه هام آشنا کنی

یه وقتایی دلم میخواد بی خود و بی جهت اسمت و رو در و دیوار - رو انگشتام و رو بدنم بنویسم 

یه وقتایی دلم میخواد داد بزنم که یکی هست که هر صبح به امید دیدنش بیدار میشم 

یه وقتایی دلم میخواد ساده بگمو ساده بشنوم 

یه وقتایی هم هست که فقط میخوام بشنوم 

یه وقتایی هست که میخوام دستاتو بگیرم و باهات قدم بزنم

دیگه کنجکاو شده بودم ودر عین حال نگران سرم گیج رفت وبه خاطره بدن ضعیفم دوباره فشارم اومد پایین برگشتم توخونه وروی تخت دراز کشیدم به چند برگه ای که به دستم رسیده بود نگاهی کردم همه باخطی خوش وخوانانوشته شده بود...ان هارالای دفتر خاطره ام گذاشتم ...صفحه های دیگر را نگاه کردم...چرا اسم دوست قدیمیم یادم نیست؟...تلفنم زنگ خورد دایی فرید بود!چیشده که از المان داره زنگ میزنه:

من:بله؟

دایی:سلام رویاخوبی؟

من:شمابهتری

دایی:رویا اصلاحوصله ندارم

من:بفرمایید..

دایی:اونجاچخبره؟

من:خوبه..اونجاچه خبره؟لابد دخترای سرتاپا پرتزیو...الکل...سیگار...

دایی:به توچه چش سفید

من:رویا دیگه تموم شد دیگه به من زنگ نمیزنی

دایی:حقت بود وقتی مامانت مرد وبابایه بی عقلتم بعدش میزاشتم توهم همونجا بمیری

من:عمره من دسته تونیس..درضمن توهیچ کاره ای وقتی خودتوبرادر مامان من حساب کنی معلومه اعتماد به نفست میره بالا وقتی مامان جونت زنه بابابزرگ من شد تو به دنیاومدی مامانه تو نامادریه مامانه منه پس توهم هیچ کاره ای..یعنی دایی من ورامین نیستی..

دایی:ببند دهنتورویاببند

من:چیه نمیخوای باواقعیت روبرو بشی...فک کردی چون یک دماغ عملی داری دیگه پسر شاه پریونی

دایی:خفه شو

تلفن قطع کردم وبعد گذاشتمش زیربالشت وروش دراز کشیدم ..به احترام بزرگترا اعتقاد داشتم ولی نه این فرید.... پنج شنبه بود تنها روزه رهایی ازدرس حتمانگار برنامه ای ریخته بود هنوز ساعت هشت ومن تاشب هیچ برنامه ای ندارم از اتاق بیرون امدم وبه سمت حمام رفتم شامپو وصابون را اماده کردم ودر وان اب داغ دراز کشیدم تلفن خانه راهم باخودم بردم تااگر زنگ خورد متوجه شوم...چیزی نگذشت بود که تلفنم زنگ خورد..نگار بود..

من:الو

نگار:سلام خوشگل خانوم

من:خوبی عزیزم؟

نگار:بلههه زنگیدم شمارو برای یک مهمونی دعوت کنم

من:مهمونی؟

نگار:جشن بالماسکه اس

من:چی؟لابد باید بادامن کوتاه بیاو وسط پسرا..

نگار:خودت میدونی..ولی بیا

من:نه نمیام

نگار:جونه نگار

من:مهمونی مال کیه؟

نگار:نمیشناسم..خودمم یکی از بچه های دانشگاه سونیا دعوت کرد

من:سونیا کی هست؟

نگار:خواهر دوسدختر دوست صاحب مجلس...میگن صاحب مجلس از اون دختر کشاس

من:باشه ساعت چند؟

نگار:ساعت هشت شب شروع میشه تایک شب

من:مرسی..فعلا

نگار:اماده باشی

ارتباط قطع شد بعداز حموم ناهارخوردم وبه اتاق رفتم تا ببینم لباسی دارم که به درد این جشن بخوره..ولی نه..اماده شدم ورفتم تاکمی خرید کنم...کم لباسی پیدا میشد که پوششه کاملی داشت باشه یااز عقب بازه بازبود یاازجلو ولی بین همه اینایک لباس منوسرجام میخکوب کرد سمت لباس رفتم سفید بود دامنی که همه از پربود فقط برای اینکه پادیده نشه زیرش حریری نرم داشت ....چندپر روی هم پف دارش کرده بود بالاتنش کاملاپرنسسی بود ...استینای بلند که تا ارنج تنگ واز اونجا به بعد ازاد بود وطول زیادی داشت وقسمتیش که روی کمر بود به صورت ضربدری دوخته شده بود

فروشنده:میتونم کمک کنم

من:بله من میخوام این لباسو بپوشم

فروشنده:بله بفرمایید

وارد اتاقک مغازه شدم لباس روتنم کردم وتوی ایینه قدی اون رو نگاه کردم یک شال داشت که نمیدونم چطور بسته میشد...ازاتاق بیرون امدم فروشنده کفش های مخصوص انرا نشانم داد ومن بعدازخریدن انها از مغازه بیرون امدم وبه سمت ارایشگاه رفتم...

واردسالن شدم وبعداز سلام به شیرین خانوم ..ارایشگر سالن روی صندلی نشستم

شیرین:رویا جان خوبی؟

من:بله 

شیرین:برولباستوبپوش تادرستت کنم

لباسموتنم کردم شیرین تالباس رو درتنم دید باحیرت نگاه کرد 

شیرین:چقدر قشنگه..عالیه بااین مثل یک فرشته میشی شک ندارم

تشکر کردم وروی صندلی نشستم 

من:شما از بالماسکه چیزی میدونید؟

شیرین:ببین رویا!این یک مهمونی ساده است.فقط فرقش بابقیه مهمونیا دراینه که لباسهای مهموناعادی نیست اوناهرکدوم به شکلی که خودشون دوسدارن لباس می پوشن وتغییرقیافه می دن وتااخر مهمونی مقل یه هنرپیشه نقشه اون شخصیت روبازی می کنن..

من:چه جالبه...من بااین لباس چه نقشی روباز میکنم

شیرین:یک فرشته قشنگ باچشمهای ابی ولبای قرمز

من:مطمئنی؟

شیرین:اره توخیلی زیبایی..وطبق شناخت من باوقار وباحیاء

لبخندی از روی تشکر به چهره مهربانش زدم وبی هیچ حرفی منتظر ماندم بعداز نیمساعت شیرین زیرلب گفت:

شیرین:صورتت تموم شد..حالاموهات

وبعدبلند دوباره تکرار کرد 

شیرین:صورتت تموم شد..حالاموهات...موهات باز بزارم؟

من:نه 

باسر تایید کرد وبعداز مدت طولانی شال را اورد وبه صورت قشنگی بست بعداز ان یک کلاه اورد که پری بزرگ روی ان بود ویک سمتش رو به بالا وسمت دیگرش پایین تر بود به نظرم برای عروس مورد استفاده قرار میگرفت اما نقابی به کلاه وصل بود ... چشمانم کاملا معلوم بود ...نقابی قشنگ بود که برشش باچشمانم همخوانی داشت لبانم قرمز روشن بود وچشمانم ارایش شرقی داشت ان گردنبند ظریفی که بین دفتر خاطره ام پیداکردم را گردنم کردم ..شیرین خانوم گوشواره ای اورد وگوشم کرد وشال را روی گوشم کشید گوشواره انقدر بلند بود که به طور زیبایی روی شانه ام افتاده بود اماگوشم را اذیت میکرد به ساعت نگاه کردم ساعت هفت بود یکباره دیگرخودرا در اینه قدی نگاه کردم واز شیرین تشکر کردم تاخواستم به اژانس زنگ بزن صدای بووق ماشینی از پشت درامد شیرین دم دررفت وگفت:

شیرین:اومدن دنبالت فرشته اسمونی

لبخند زدم واز سالن بیرون امدم مردی بالباس زورو وماشین براق و سیاهش نگاهم کرد وگفت:

مرد:من وظیفه دارم شمارو برسونم

من:چطور بهتون اعتمادکنم؟

مرد:من اومدم تاشمارو به قصری ببرم که جشن بالماسکه اس..من راننده هستم

درماشین روباز کرد وبعداز نشستن من حرکت کرد ...پس از یک مدت طولانی رانندگی رسید درست مثله یک قصر بود...ماشن های باکلاس ..دخترا وپسراباکلاس وبالباسای مارک دار..اینجا جای من نیست ازماشین پیاده شدم به اطراف نگاهی انداختم همه نگاه ها به سمت من بود شاید به خاطرلباسم بود..حرکت کردم یکم جلوتر نگار وافسانه که نقابشون دستشون بود دیدم اونا به خاطر نقابم منو نشناختن جلو رفتم وصدامونازک کردم

من:سلام

افسانه:رویاتویی؟چقد نازشدی

نگار:چقد خوشگل کردی عروس خانووم

به افسانه نگاهی انداختم یک لباس اندامی تنش بود که کاملاچسب بدنش بود ونگار که یک دامن سفید خالخالی ویک تاب عروسکی تنش بود وموهاش روخرگوشی بسته بود

من:شماهاچه نقشی روبازی میکنید؟

نگار:عروسک

افسانه:باربی

من:منم فرشته...حالابریم توکه خیلی سرده

وارد که شدیم باید از پله پیچ در پیچ طلایی بالا میرفتیم وسر پله ها خودمون رو معرفی میکردیم افسانه ونگار رفتن ومن باخجالتی که داشتم یواش قدم برمیداشتم وسرم رو پایین انداخته بودم وقتی به اخرین پله رسیدم سرمو بالا اووردم ونگاهی به روبرو انداختم یک لوستر بزرگ وقشنگ بود محو تماشاش بودم که وقتی صدای موزیک بلند شد سرموچرخوندم همه دونفری داشتند میرقصیدند گیج شده بودم..نگار وافسانه کلافه اومدن ومن رو سمت صندلیا بردند وسه نفری شروع کردیم به خوردن بستنی توی این هوای سرد..اون طرف سالن یک صندلی بود که یک مردی اونرونشسته بود صاحب مجلس اون بود ...کنجکاو بودم از پیش افسانه بلندشدم ودامنم رو گرفتم بالا وباقدم های اهسته به اون سمت حرکت کردم..کم کم داشتم میرسیدم که متوجه شدم اونم میخوادمنوببینه ولی تامتوجه نگاه من شد صورتشروبه طرف دیگه چرخوند...کسی به سمتم امد نگاهم کرد وگفت:

پسر:من دنیل هستم

من:افرین

پسر:جالب بود افتخار میدی باهم برقصیم؟

من:نخیر

پسر:چرا؟

من:دلیلمو نمیتونم بگم

ناامید رفت ومن خنده تمسخر امیزی کردم تا به سمت دیگر برگشتم دراغوشی اشنا افتادم..همان مرد از روی صندلی بلند شده بود..خودراعقب کشیدم وبه چشمانش نگاه کردم لبخندزد ومیان مردم گم شد ..تازه فهمیدم چشمانش سبز است...دختری می دویید وبه سمت من می امد نفس نفس میزد

دختر:فرزادوندیدی؟

من:نه؟فرزاد؟

دختر:من نازلی هستم..دوسدختر فرزاد

من:خوشبختم...ولی من فرزادرو نمیشناسم

نازلی:مثلا صاحب مجلس

وبعد دور شد دوباره به فکر فرو رفتم فرزاد..چشمای سبز بین یک نقاب قهوه ای...یعنی چی؟هیچ قضاوتی نمیشه کرد 

سرم درد گرفته بود از وسط مهمونا رد شدم وبه اتق پرو رفتم وروی مبل اون دراز کشیدم که پلکام سنگینی کرد وخوابم برد...

.

.

.

.

.

نگار:پاشو..پاشو رویاخوابالو

من:اینجا کجاست؟

نگار:خونه ما

من:بایدبرم خونه خیلی خستم

بلندشدم وازخونه بیرون اومدم ورفتم خونه دوباره که در روباز کردم یک برگه دیدم که نخونده برشداشتم وگذاشتمش توکیم وبعداز اینکه رسیدم به تخت دوباره خوابیدم 

نزدیکای عصر بیدارشدم ورفتم ببینم توی نامه جدیدچی نوشته:

به نام آنکه آثار وجودش به اشک تو پیداست 

سلام . حالت خوبه ؟؟ 

نمیدونم کجا هستی اما با تو حرف دارم 

می خواهم از همین اکنون با تو و با خیال تو حرف بزنم 

بگذار بگویند مجنونم . بگذار تهمت دیوانگی بزنند 

اما باور کن از تفکر به تو دست نخواهم کشید 

برای لحظه های با تو بودن عمریست نقشه می کشم 

از همین الان لحظه های وصال با تو را در ذهنم نقاشی کرده ام و 

بارها مرورشان کرده ام تا فراموششان نکنم 

بارها با تو حرف زده ام . 

بارها خیالت را تا به دم واقعیت رسانده ام .

بارها تصور کرده ام که چگونه خجالت یک عشق را 

در صورت هم خواهیم دید !!

بارها اشتیاق یک دیدار را در وجود خودم دیده ام و شنیده ام 

بارها دیده ام که اغوش گرمت چگونه به تن سردم پناه می دهد 

بارها عاشقانه تو را در خواب ناز بوسیده ام .

بارها دیده ام که چگونه ناز می کنی .

بارها قهر کردنت و منت کشیدن هایم را برای یک بار تبسم دیوانه کننده ات 

دیده ام . باور کن دیده ام .

بارها سکوت آواره وار من و تو را به هنگام پیاده روی ها دیده ام . 

به آن هنگام که دست بر دست و شانه به شانه 

عبور می کنیم 

از جاده جاده زندگی.

نقشه کشیده ام برای ان لحظه ها که تو سکوت می کنی و 

من با بوسه ای بر گونه ات تو را غرق خجالت می کنم 

نقشه کشیده ام که چگونه حتی اگر به دروغ از خوبی هایت 

جلوی اشنایان حرف بزنم تا حسرت همچون تو تا ابد در دلشان بماند 

نقشه کشیده ام که چگونه با تو باشم 

نقشه کشیده ام که چگونه با تو سپری کنم این زمان را 

نقشه کشیده ام که سفرهایمان تا کجا باشد 

به کجا و در چه زمانی 

می دانی ارزو دارم یک بار در اغاز پاییز در جنگلی باشیم 

درخت های بید مجنون انجا و در ان زمان بدجورعاشقانه هستند 

دوست دارم با تو باشم در کوه های سبز شمال در اواسط تابستان که 

پر از صفاست 

تصور کرده ام 

نقشه کشیده ام 

اما یک سوال 

تو تا کنون به من فکر کردی ؟؟

تا کنون تصور این که چگونه با من سپری کنی را کردی ؟؟

در هر صورت حرف ها زیاد است

برای همین بقیه را به دیدار خودمان واگذار می کنم 

لبخندی رو به نامه زدم وانرا کنار بقیه نامه ها گذاشتم...فکروخیال زیاد کردم...دوچشم سبز...فرزاد...دورم چخبره؟...این نامه ها ازطرف کیه؟...اون چشمای سبز مال اونیه که دیشب دیدم؟...اون فرزاده که چشماش سبزه؟...چطور میشه فهمید اون کیه؟...دوچشم سبز..بااسم فرزاد..شایدهمون فرزادیکه منوبرد بیمارستان...واقعاچخبره؟

بلندشدم واز پله ها پایین اومدم تلفنم زنگ خورد..یک شماره ناشناس بود:

دختر:سلام رویا؟

من:سلام بله خودم هستم شما؟

دختر:سونیا هستم

من:اممم نمیشناسم

دختر:خواهر نازلی..دوسدختر فرزاد

ناگهان قلبم تیر کشید چشمانم رابستم وادامه دادم

من:بله..کاری دارین؟

سونیا:میشه ببینمت؟

من:الان دیر وقته..باشه برابعد

سونیا:کجا؟

من:کافی شاپ...

سونیا:باشه عزیزم

من:ساعت سه خوبه؟

سونیا:عالیه

من:پس تابعد

سونیا:بای

ارتباط قطع شد تلفنو روی مبل پرتاب کردم..چرا؟...روی فرزادغیرتی شدم!...خفه شو رویا..تو هیچ کاره ای..پسره که همون فرزاد نیست..توهیچ قضاوتی نمیتونی بکنی..رفتم توحیاط صندوق پست رو نگاه کردم یک نامه دیگه مثله بقیه فقط یک شاخه گل رز هم داخل پاکتش بود:

آه که چقدر دلم از بی معرفتی آدم ها می گیرد . نمی دانم این رسم روزگار است یا رسم آدم ها ، که تا یادشان نکنی یادت نمی کنند . خیلی سخت است کسانی که دوستشان داری - صادقانه و از عمق وجودت- ، بی رحمانه - و شاید هم ندانسته - قلبت را تکه تکه کنند. خیلی انتظار بزرگی است این که بخواهی عزیزانت جویای احوالت باشند !!!!!

چند وقتی است از بودن توی جمع عذاب می کشم.اینجور وقت ها بیش تر احساس تنهایی می کنم .سخت تر از اینکه دنیای همه ی ادم های دور و برت با دنیای تو زمین تا اسمان فرق داشته باشد ؟! شاید باید به تنهایی خو کرد . شاید باید او را فهمید ... 

خیلی آدمِ اهل ارتباطی نیستم . شمار دوستانم هم شاید بیش تر از انگشتان یک دست نباشد . تا دنیای کسی را نزدیک به دنیای خودم نبینم اجازه نمی دهم پایش را توی دنیایم بگذارد. این که می گویم دوست یعنی دوست صمیمی - یا شاید دوستی که من فکر می کنم صمیمی است - ... این که می گویم دوست یعنی محرم ... یعنی کسی که می توانم دنیایم را با او قسمت کنم ... این که می گویم دوست یعنی ... یعنی دوست دیگر ... دوستی که با او به تنهایی به اندازه ی یک دنیا شادی ...

حالا چه شده که انقدر دلم گرفته نمی دانم . شاید دل من کوچک شده ، شاید هم آن ها بی معـ... ( نمی توانم تمامش کنم ...)

بگذار این چند خط را برای تو بنویسم .برای تو که به جرئت می توانم بگویم اولین کسی بودی که «دوست» را برایم معنا کرد ... برای تو که فکر می کنی این فاصله های لعنتی می توانند فاصله ی دل آدم ها را هم زیاد کنند ...برای تو که شیطنت های شیرینت را دوست دارم ... برای تو که هیچ وقت نخواستی بفهمی آدمی نیستم که برای دل خوش کرن دوستانم بهشان بگویم دوستشان دارم ... نخواستی بفهمی که وقتی می گویم «دوستت دارم » یعنی دوستت دارم ... می شود این یک بار را بفهمی؟؟!!

این چند خط هم برای تو ... مطمئنم هیچ وقت تصورش را هم نمی توانی بکنی که از شنیدن صدایت مثل بچه ها ذوق می کنم ... دلم هوایت کرده ؛ ... مطمئنم انقدر خودت را سرگرم کرده ای که خیلی وقت ها یادت می رود یک نفر اینجا دلش لک زده برای یکی تو

برای تو نمی دانم چه می توانم بنویسم .تو که خیلی زودتر از انچه فکرش را می کردم عشقم شدی . یک جورهایی شدی جزئی از وجودم .دلتنگی هایت دلتنگم می کند ، شادی هایت شادم ... لحظه های با تو بودن دلم نمی خواهد تمام شوند . زلالی دوست من ! زلال ... 

... و تو ! غریبه ی آشنا ... می شود برای تو سه تا نقطه بگذارم ؟! بار گفتن همه ی حرف هایی که ناگفته بمانند بهتر است روی دوش همین سه تا نقطه ...

حالا دلم از همه تان گرفته ... هیچ وقت فکر نمی کردم بشود کسی با داشتن یک دوست خوب تنها باشد ... و این دنیا پر از چیزهایی است که هیچ وقت فکرش را نمی کنی ...

اشک میریختم روی پله نشستم نامه را بغل کردم..جالب است برای کسی که نه میدانم کیست ونه کجا گریه میکنم!!..فقط موهای مشکی...چشمای سبز..باید باچشمای ابیه من همخونی داشته باشه...از روی پله بلند شدم وبه اشپزخانه رفتم وشام راخورده ونخورده بلندشدم وبه سمت تخت رفتم وخوابیدم

.

.

بلندشدم وبرای مدرسه اماده شدم بعداز صبحانه از خانه بیرون امدم وبه سمت مدرسه رفتم ..قدم های کوتاه در این سوز سرد ازار دهنده بود قدم هایم را سریع کردم چادرم را از روی زمین جمع کردم تا بالاخره به در مدرسه رسیدم سریعا وارد کلاس شدم اکثر بچه ها درکلاس بودن به همه سلام کردم و سمت صندلی خودم رفتم 

نگار:رویاخوبی؟

من:سردمه

افسانه:دیشب رفتی خوابیدی ..واقعاکه

من:خوب سردرد شدم

افسانه:نبودی ببینی صاحب مجلس..

حرفشو قطع کردم

من:اسمش چی بود؟

افسانه:نمیدونم ولی فکر کنم فرزاده

....منکه خودم میدونستم چرا پرسیدم؟

نگار:چرا دلتو برده؟

من:به همین خیال باش..اخه یک لبخندی بهم زد که انگار من دل اون بردم..چشماش سبزه؟..نه؟

نگار:اره

افسانه:راستی نازلی دوسدخترش چقد خوشگل وخوش اندام

نگار:همه جاشو عمل کرد از نوک پاش تافرق سرش

من:سونیاچی؟

نگار:اون فقط بینیشو عمل کرده

افسانه:خب پس پولدارن

نگار:همشو از فرزاد میگیرن خودشون اه ندارن باناله سودا کنن..نازلی بخاطر پول بافرزاده...دیشب قصرشو ندیدی؟

من:مامان وبابانداره؟

نگار:فرزادمیگه بچه که بوده مردن اونم باخالش زندگی میکرد دارایی باباش به فرزاد رسیده..مگر نه خالشم به اون صورت پولدارنیست

باورود دبیر علوم خانوم احمدی همه ساکت شدند دبیرشروع کرد درس دادن..ولی انقدر این چشما برام اشنایی داشت که نمیتونستم از فکرش دربیام..زنگ خورد دبیر از کلاس رفت بیرون من همینطور نشسته بودم...مثله اینکه این شبها شبهای پارتی بود اخه شراره!منو به مهمونی دعوت کرد

شراره:فرداشب تولدمنه..خوشحال میشم بیای

من:حتما

ازمن دور شد وبقیه رو دعوت کرد ...دلم نمیخواست تنهابرم ..اخه منکه کسیرو نداشتم...افسانه باونداد خیلی صمیمی بود حتی نامزد هم شده بودند...نگار هم که همیشه بادوسپسرش هومن میگشت که قصد ازدواج داشتند..من تنهاباید برم..نمیشه...نه نمیرم...بدون کسی نمیرم...دبیر سرکلاس بود داشت درس میداد ومن همینطور توفکر بودم..

به درس گوش دادم ولی چیزی نمیفهمیدم ...یکدفعه یک فکری به ذهنم رسید حتما اونیکه برام نامه میاره امروزم میاد اونجایی که نامه رو مزاره یک چیزی میزارم ودعوتش میکنم...وای رویا عقلتو ازدست دادی...ولی باید کشفش کنی..برای یک شب بی عقل باش

این زنگ هم خورد...شراره میگفت امشبم بالماسکه اس...چقدر همه بالماسکه میگرن..چیشده دوشب پشت سره هم مهمونیه!!!

تازنگ اخر داشتم برنامه میچیدم زنگ که خورد از مدرسه اومدم بیرون ورفتم سمت خونه هنوز نامه ای نبود نوشته رو گذاشتم همونجایی که همیشه نامه میذاشت متنش این بود:

امشب بیابه این ادرس.....

باید ببینمت خیلی فکرمو درگیر کردی لعنتی..

استرس زیادی داشتم ولی چاره ای نبود رفتم توخونه وتا ساعت یازده فقط درس خواندم وبعداماده شدم همون لباس سفیدمو تنم کردم ..قراربود با ماشین افسانه برم

توحیاط منتظر بودم تا بالاخره رسید...دروباز کردم یک نامه افتاد دم در وایستادم وخوندمش:

شیرین ترین بوسه دنیا بوسه تو بود

تقدیم به تو ای تمام وجودم

به نام انکه وجودم را به تو بخشید 

ازت تقاضا می کنم دستاتو بهم بدی . و تو باز هم با همان حجب و حیای همیشگیت امتناع می کنی 

می خندم و میگم درک می کنم 

اما درون قلبم شعله ایست از اتش که وجودمو میسوزونه 

باز راه میرویم و کمی حرف میزنیم و در میان خنده هایت به حرف های من 

دست هایت را میگیرم و تو از رفتار من یکه می خوری

دست هایت را رها نمی کنم و تو اعتراض نمی کنی 

کمی راه میرویم و صحبت می کنیم 

قلب یخی من کم کم ذوب می شود و قطره هایش از چشم هایم سرازیر میشود

نگاه می کنی: سرما خوردی ؟

من:اره بدجوری .

و تو می خندی که: شب ها رو خودت ملافه بنداز 

دست هایت را رها می کنم و به حرف هایت می خندم و باز هم قدم در جاده ای میگذاریم که 

پر از برگ های زرد و قرمز پاییزی ایست.

دست هایت را باز میگیرم 

و در میان پیاده روی هایم بوسه ای به دست هایت میزنم 

و تو را در میان بهت همه به اغوش می کشم 

چهره به چهره تو ایستاده ام 

و تو ترسان ازینکه چه فکری در سر دارم: چه کار می خوای بکنی ؟؟

می خوام اروم اروم بیام جلو

و تو به محض شنیدن این حرف چشم هایت را میبندی 

دوست دارم یه حماقت بزرگ کنم و لبام و رو لبات بزارم اما نه 

اروم لبام و تا گوشت میرسونم و می گم:دوست دارم عزیزه دلم 

و تو نفس گرمی میکشی که گرماش وجودم و اتیش میکشه 

دستامو باز می کنم 

اما تو از اغوشم بیرون نمیری 

با یه لحن سرد بهت میگم: نمی خوای بری ؟

نه میشه بازم بغلم کنی ؟

و من اروم دست هامو به روت میبندم 

و تو رو بیشتر به خودم فشار میدم دست هامو دورت میپیچم و سرتو روی شونم میزارم 

و نوازشت می کنم 

سعی می کنم حرف بزنم اما گریم میگیره و تو بغلت عین یه بچه گریه می کنم 

و تو سعی میکنی ارومم کنی اما خودتم شروع می کنی گریه کردن 

بعد از کمی اشک هامون تموم میشه اما دیگه حرفی نداشتیم 

تو هم قید تموم اعتقاداتت و زده بودی دستام و میگرفتی و قدم میزدیم 

اون قدر قدم زدیم که شب شد 

اون شب بر خلاف همیشه تا دم در خونتون رسوندمت 

و در اخر 

شیرین ترین شیرین دنیا 

بوسه ی تو بود

...............

من:سلام افسانه

افسانه:سلام پری کوچولو

من:البته باربی خانووم..

افسانه:ونداد امشب لباس پیتر پنو پوشیده..

من:حسابی پس دلتو برده..

افسانه:با این کاراش معلومه..هرروز میگه دوستدارم...خیلی حالم باهاش خوبه

من:پس یک شام عروسی باید بخورم

افسانه:معلوم نیس..راستی شیطون چی بود برات افتاد؟

من:قبض برق بود

افسانه:بله.!...

خندیدم وبه بیرون خیره شدم ...مثل ارایشگره لبام روقرمز..وچشماموشرقی ارایش کردم

رسیدیم ..یک باغ بود که درختای بلندی داشت ...اخه هوا به این سردی توباغ؟...باافسانه رفتیم دنبال نگار میگشتیم وقتی پیداش کردیم سه نفری کناره هم نشستیم همه نشسته بودند ووسط برای شراره خالی بود..وقتی وارد شد از طرز لباس پوشیدنش حالم بهم خورد..یک دامن کوتاه قرمز بایک نیم تنه تنگ که پوسته برنزه ش کاملا توی چشم بود..نقش افریقایی رو بازی میکرد فکر کنم..پانته ا هم دست کمی از اون نداشت وسط پرشد همه میرقصیدن وقتی ونداد وهومن اومدند نگار و افسانه بلندشدند ورفتند واخرهم دیگر پیداشون نشد..حتی تو شلوغترین جاها تنها بودم.. بلندشدم ورفتم قسمت دیگر باغ که خالی بود همینطور قدم میزدم که یک نیمکت چوبی دیدم رفتم نشستم وبه حوضه کوچکی که روبرویم بود خیره شدم همینطوربیحرکت...صدای اشنایی منو از جام بلند کرد...دوچشم سبز روبروم بود..شک ندارم که فرزاد بود

فرزاد:میتونم کمک کنم؟

من:اره..کمکم کن..توکی هستی؟

فرزاد:من فرزاد هستم

من:تو همونی هستی که منو بردی بیمارستان؟

چشماشوبست وبه ارومی جواب داد

فرزاد:اره..من همونم که تومهمونی دیشب بهت لبخند زدم...من همونم که برات نامه میفرستم..وقتی کلمه لعنتیرو تونامت دیدم دلم گرفت خودمو لعنت کردم که باعث ازاره پری قشنگی مثل توشدم

اشک میریخت ومثل یک بچه حرف میزد..خیلی سوال در ذهنم بود...تک تک جواباشومیدونست...ولی انقدر شوکه بودم که وقتی به خودم امدم تنهاعطرتنش مانده بود...دامنمو گرفتم وازجلوی پام جعمش کردم..ارام بااشک قدم قدم..کفشامو دراووردم وسط حوض قدم زدم ..عمقش کم بود حداقل به عمق مهربونیه من میرسید..

..اینهمه مدت بود وحالامن فهمیدم؟..هنوزم سوال دارم..به خودم اومدم ودویدم سمت سالن صدای اهنگ خیلی بلند بود طوری که جلوی گوشمو گرفتم قدماموبلندکردم ورفتم سمت درب خروج..تادیدمش سرعتموبیشتر کردم ورفتم جلوی ماشینش تاحرکت نکنه..ازماشین پیاده شد سرش پایین بود ویک کلام هم حرف نمیزد منم که مرده متحرک شده بودم همینطور به سکوت میگذشت که قدم برداشتم مغزم فرمان نمیدادراه برم قلبم فرمان میداد تاخواستم حرف بزنم صدای اشنایی سکوت رو شکست

مرسا:فرزاد ..کجایی؟

فرزاد:من اینجام عزیزم

صدای تق تق که اومدفهمیدم داره نزدیکمون میشه روبروم کنارفرزاد ایستاد..لبخند تلخی زدم مرسا پشت چشم نازک کرد وفرزاد دستش رو دور کمرباریک مرسا حلقه کرد این تصاویر روبروی من رخ میداد..انگارتیری درقلبم فرو میرفت..به طور نامحسوسی از این تصویر فاصله گرفتم ...حالم کاملابدشد بود

مرسا:رویا کجامیری؟

دیگه زبونم کار نمیکرد چشمامو بستم وفقط فهمیدم یک اغوش مانع برخوردم با زمین شد...

.

قبل از اینکه چشمام رو بازکنم فهمیدم توبیمارستانم ولی وقتی چشمام روباز کردم..چشمای فرزاد عقل وهوشم برد..اون منواوورده بیمارستان؟..مگه مرساپیشش نبود...خدایا دارم دیوونه میشم...عاشقش شدم..دیگه دوسش دارم...

فرزاد:حالتون خوبه؟

سرمو تکون دادم که علامت "بله"بشه

فرزاد:باید صحبت کنم

لبام که خشک خشک بود به زور تکون دادم وباصدای گرفته ای گفتم

من:چه حرفی؟

یک ابمیوه داد دستم...نشستم ..بی اهمیت به اطراف نگاه میکرد..

من:چه حرفی؟

اشکش روی گونه اش سر خورد وچشمای سبزش خیس شد..اشکش روپاک کرد سرشواووردبالا ونفس عمیقی کشید

من:حرفتوبزن..

فرزاد:فقط دلم میخواد نگات کنم ...هیچ حرفی ندارم

از روی تخت بلندشدم رفتم جلوی ایینه دیدم چشمای منم خیس شدن..تصویر اون هم پشت سرم دیدم

من:بایدبری..منو توبه هم نمیخوریم

فرزاد:این حرف چه معنی میده؟

من:معنی؟..معنیه مرسا معنیه پوله شما معنیه خانواده شما معنیه ..من ..معنیه تو

فرزاد:نمیفهمم

من:نمیفهمی؟نمیخوام ببینمت هیچوقت..چرا اینکارو میکنی؟..من دوست ندارم

چرا دارم خودموگول میزنم من دوسش دارم..رویا چی داری میگی؟..ساکت باش

فرزاد:داری حقیقتومیگی

دستمو گرفتم جلوش چشمامووبستم

من:بزار حقیقتوبگم...من به عشقای امروز اعتقاد ندارم

فرزاد:اما عشق ما امروزی نیست

من:منظورت چیه؟

لبخند تلخی زد

فرزاد:من همیشه عاشقتم..نامرد

اینو گفت ورفت بیرون ...همینطور ایستاده بودم..وقتی ازشوک درامدم لباسام رو پوشیدم وازبیمارستان اومدم بیرون نفهمیدم چیشد که به خونه رسیدم...انقدر حال بدی داشتم که متوجه تماسای رامین نشدم..من متوجه حرفای خودمم نیستم..تمام اندامم به شدت میلرزد انعکاس کلمه"نامرد"همچنان در مغزم میپیچید ...به سختی تسلط خودمروبه دست اوردم وارام ولرزان به سمت اتاق رفتم خودم روی تخت انداختم..چشم هایم راچندین بار باز وبسته کردم ..نه خواب بود ونه خیال وجمله ای که شاید تاثیر زیادی روی سنگ دلی مثل من داشت..

منظورش از "عشق ما امروزی نیست" چی بود؟..به کارهای احمقانم فکر میکردم واشک میریختم..امروز سعی کردم تغییر کنم روزی که دوباره متولد شدم..

اشکامرو پاک کردم بی اعتنا به فرزادوحرفاش رفتم وبرای خودم غذا درست کردم رابطمو با افسانه ونگار کم کرده بودم تا به این جشنای کذایی نرم ...اونا خودشون از وقتی نامزد دارن دیگه با مجردا نمیشینن ..ازدرس حسابی عقب بودم نه کلاس میرفتم ..نه مدرسه..رفتم سمت کتابام همینطور نوشتم وخوندم تا برای روزای اینده اماده باشم..ماه اینده امتحانات خرداد..

درست یک ماهه من درگیر فرزاد شدم..دیگه ازش بریدم..

.

.

(دوماه بعد)

دوماه شد..لعنتی..دوماه از فرزاد بریدم ولی یک روز نیست بهش فکر نکنم...دروغه بزرگی به خودم میگم..رامین داشت میومد تهران.. یک ترمش رو تموم کرد برای دوهفته خونه بود مثل همیشه ..البته طبق عادتم تواین دوماه موسیقی بی کلام گذاشتم وهمینطور به وضع خونه رسیدگی کردم ..ناهار روی میز اماده کرده بودم.. قرمه سبزی غذای موردعلاقه رامین..

لحظه شماری میکردم که رامین ببینم...اره صدای زنگ اومد..لبخند زدم تاغمه توی چشمام کمرنگ ترباشه درو باز کردم رامین بادیدن من خنده بلندی کرد بعدازسلام تعارفش کردم بیاد داخل شانه به شانه تا اتاق همراهیش کردم

من:خب دیگه خوبی؟

رامین:بله شماچطورین؟

براندازش کردم تپل شده بود وبرعکس همیشه خیلی به خودش رسیده بود

من:خوبم بدو قرمه سبزیا یخ کرد

باشنیدن کلمه قرمه سبزی خندید 

رامین:اای شیطون

ازپله پایین اومدم وخودم سر میزنشستم رامین یکم بعد اومد وباهم شروع کردم تلفن رامین که زنگ خوردلبخند عجیبی به تلفنش زد نگاهم کرد

رامین:الان برمیگردم

من:صبرکن همینجاحرف بزن

ولی حرفم اثری نداشت سابقه نداشت رامین اینکارو بکنه...تلفن مشکوک...تاحالا اینطور لبخند عاشقانه ای روی لبش ندیده بودم....غذام تموم شد ولی هنوز خبری از رامین نبود ..رفتم میوه شستم وگذاشتم توظرف وخودم اماده شدم تابرای کلاس تابستونیم.. کلاس موسیقی ازخونه بیام بیرون ..کلاس گیتار مورده علاقه ترین چیزیه که درحال حاضر داشتم..امادگی گرفتن گواهینامه هم داشتم...همه اینها بخاطر فراموش کردن فرزاد بود که هیچ تغییری درمن ایجاد نمیکنن

شایدبرای چندلحظه منو سرگرم میکردن نه بیشتر..انقدر در افکارم غرق بودم که نفهمیدم رسیدم وارد اتاق موسیقی شدم ...استاد جوونی داشتم که احساس خوبی نسبت بهش نداشتم..نگاهاش عادی نبودند...سلام گرمی کرد

بنیامین:سلام رویا جان

من:سلام

اسمش بنیامین بود وخودپسندیه بالایی داشت..گیتارو برداشتم وشروع کردم...وقتی صدای موسیقی تواتاق پخش شد..حس ارامش بهم دست داد ..تازه فهمیدم مهارت زیادی بدست اووردم..موسیقی که تموم شد ریشه افکارم ازدستم در رفت..

بنیامین:عالی شدی..بهت تبریک میگم

من:ممنون

بنیامین:حالامیخوام موزیک جدیدوبهت یاد بدم..بعداز اموزش این اخرین جلسه است که میای پیشم

ازحرف زدنش بدم میاد..جوابی ندادم...نگاهی کردم که فهمیدم منظورم روفهمید..اینکه ساکت باشه..احساس میکرد چشمای ابیش باعث میشه من دیوانه وار عاشقش باشم..من چشم ابی نمیخوام من چشمای سبز فرزاد میخوام..من موهای عسلی نمیخوام موهای مشکی میخوام..

من فقط اون میخوام..نه چشم ابی دوسندارم عاشق چشمای سبز اونم..

بنیامین:توفکری؟

من:مشکلی داره؟

بنیامین:نه

اموزش رو شروع کرد موسیقی جدید خیلی ارامش بخش بود ودرعین حال یاد اور فرزاد..عاشق صدای گیتار بودم..فقط ناله های طولانی واشکای من بوسیله اون غم منوبزرگتر میکرد..حالاشده بودم دختری تنها که انتظار دوچشم سبز میکشه فقط اون دوچشم ...حالاچشمای دریایی من که موجی شده بود در جستجوی چشمایی که ارامششو بهش برمیگردوند اشک میریخت..

من:دیگه کافیه..

بنیامین:داری گریه میکنی؟

من:نخیر..بایدبرم

بنیامین:حق نداری بری

من:اینرو شما تعیین نمیکنی

بنیامین:گریه کردنت تودله من غم بزرگی شد..حالاکه جلسه اخره بزاربهت بگم من دوستدارم

من:برام اهمیتی نداره

بلندشدم وازاتاق اومدم بیرون ..گریه میکردم اشکام گونه امو خیس کرد..تاخونه گریه میکردم وقتی رسیدم..اشکامو باسرانگشتم پاک کردم وارد حیاط شدم وازپله بالارفتم واردخونه شدم رامین روی تخت خوابیده بود...رفتم جلوتر که دفترخاطراتم بردارم که صفحه تلفنش روشن شد برداشتمش..پسوورد داشت فقط دیدم یک پیام داره ازطرف رهاس ...رها؟!!..نکنه رامین ...چطور ممکنه؟..وای خدایا..دیگه بسه..تلفنش گذاشتم واز اتاق اومدم بیرون..انقدرعصبی شدم که یادم رفت دفترخاطراتم رو بردارم ...اون بیشتر عصبانیم میکنه..باقدم های محکم وسریع رفتم سمت حمام اب داغ رو باز کردم ... وقتی وان پرشد...نشستم بدنم داغ شد..باصدای بلندگریه کردم..دیگه خبری ازفرزادنبود...اگر فقط یکبار دیگه ببینمش ازش عذرخواهی میکنم..واقعا به وجودش احتیاج دارم...انقدر گریه کردم که چشمام دیگه ندید ..اومدم بیرون ورفتم روی تخت اتاق خودم دراز کشیدم...

الان می تونم بگم چرا اینهمه دوست دارم، الان می تونم بگم چرا نمی تونم فراموشت کنم ، می تونم بگم ... . همش منتظرم که باز صدای مهربونتو بشنوم ، یعنی میشه؟ خدا جونم خودت از دلم خبر داری ، میدونی چی میکشم ، هر روز منتظر فردام ، فردایی که اونم باشه، فردایی که دوباره صدام کنه ، تو بگو با دلم چیکار کنم؟ از خدا میخوام که حتی کوچیکترین مشکلی واست پیش نیاد ، سپردمت به خودش.....

رامین:رویابلندشو..بلندشو چقد میخوابی؟

من:سرم دردمیکنه رامین

رامین:بلندشو دیگه

من:دست ازسرم بردار

رامین:این نامه برات اومده

ازجام پریدم نامرو ازدستش چنگ زدم باتعجب نگاهم کرد

رامین:سرت درد میکنه؟!!!

من:نه

پاکت خالی بود ...رامین باصدای بلند خندید ..پاکتو پاره کردم ودوباره خوابیدم....

بلندشدم واز اتاق اومدم بیرون رامین داشت باتلفن حرف میزد نزاشتم ببینتم صبر کردم وبه حرفاش گوش دادم

رامین:حتما..باشه عزیزم.........میام هفته اینده میام عزیزدلم..........خواهرم تنهاست رها انقد غر نزن.....قربونت تابعد

از پله اومدم پایین تلفن از دستش کشیدم توچشماش خیره شدم..خیلی طبیعی نگاهم میکرد

من:رها کیه؟

رامین:کرم خاکیه

من:مسخره بازی در نیار..رها کیه؟

رامین:کی میتونه باشه؟

من:رامین ازت توقع نداشتم

رامین:منکه نمیتونم تااخر عمر مجرد باشم

من:اگه به من بگی چی میشه؟ها؟

رامین:اصلا ابجی ..خانوممه شده زندگیم..مشکلیه؟

من:نه چه مشکلی؟راحت باش هر کار دوسداری بکن..فقط یادت نره

رامین:چیو یادم نره؟

من:که بامن چطوری حرف زدی..راستی خیلی دلت میخواد بری پیشش برو

رامین:پیاده شو باهم بریم...همه زندگیمو کردی نماز..همش حرفای فلسفی برام میبافی بزار زندگیموبکنم بچه..انقد نماز خوندی به کجا رسیدی؟..انقد به من گیر نده

من:میدونی همین چهار رکعت نماز که خوندی الان ادمی..

رامین:ساکت حرف نزن..نمیخوام صدات بشنوم

من:نماز نمیخونی نخون..برو همین مسخره بازیارو دربیار حالم ازت بهم میخوره توهم یکی شدی مثل دایی فرید

بلند داد زدم:

حالم ازهمتون بهم میخوره..

چشمام سیاه شد ومثل همیشه افتادم ولی اینبار هیچ کس مانع برخوردم بازمین نشد

.

.

چشمام باز کردم به اطرافم نگاه کردم نگار وافسانه باونداد وهومن بالای سرم بودند

ونداد:افسانه رویا چشماشوباز کرد

افسانه ونگار سرشون به سمت من چرخوندند

نگار وافسانه همزمان گفتند:

خوبی؟

من:اره ..شماها اینجا چیکار میکنین؟

هومن:وظیفه اس رویاخانوم

نگار:الهی قربونت بشم من انقدر ازمادوری که چی؟ازفردا فقط دوره همیم

افسانه:اره راست میگه

من:شما متحلین من مجردم نمیتونم بیام مزاحم بشم

ونداد:این چه حرفیه؟

افسانه:چرت نگو رویا من تورو خیلی دوستدارم چه ربطی داره؟

من:درهرصورت خلوتتون بهم میزنم

هومن:نه بهم نمیزنی

نگار:توعشق منی تونباشی همون بهتر خلوت بهم بخوره

من:باشه

ونداد:پس هفته اینده ما یک جشن خودمونی دعوتیم

من:منم دعوتم؟

افسانه:توتاج سری

من:راستی رامین کو؟

هومن:بیرون باتلفن حرف میزنه

نگار کمکم کرد بشینم.. شالمو کشیدم جلو..افسانه یک ساندویچ داد دستم

افسانه:بخورش شدی استخون

من:چرا دروغ میگی ؟

نگار:راست میگه خیلی لاغر شدی

چیزی نگفتم ...ده دقیقه دیگر بودند ولی بعداز این ده دقیقه بلند شدند ورفتند همزمان باخروج انها رامین واردشد کنارم نشست وبالحن خشنی گفت

رامین:دایی داره میاد...میخواد ازدواج کنی

شوکه شدم چندبار پلک زدم

من:چی؟!؟چه ارتباطی به اون داره؟

رامین:نمیدونم فقط میخواد ازدواج کنی

من:رامین غیرتت کجاست؟چرا توبهش چیزی نگفتی؟

رامین:گفتم به اون ربطی نداره هرچی گفتم با چندتا ناسزا جوابموداد

من:توواقعا میخوای این اجازه روبهش بدی؟

رامین:میگی چیکارکنم؟ماالان توخونه زندگی میکنیم باپول اون زنده ایم

من:نمیخوام زنده باشم باپول اون نمیخوام این زندگیرو من الان ازدواج نمیکنم..خودموبدبخت کنم که اون مرده بی ابرو گفته..الهی بمیره

رامین:توکه بلدی خودت جوابشوبده..فقط بیاد من نیستم

من:مگه کجایی؟

رامین:مشهد..دوهفته نمیمونم فقط یک هفته هستم

جواب ندادم فقط نگاهش کردم ...بعداز چند لحظه رفت ...بلندشدم ورفتم لب پنجره..به اسمان نگاه کردم..محوتماشابودم که تلفنم زنگ خورد برداشتمش شماره سونیا روی صفحه موبایل بود

سونیا:سلام رویا مثلاقراربود دوماه پیش هموببینم توفراموش کردی منم دیگه وقت نمیکردم زنگ بزنم..

من:ببخشید نتونستم بیام حالاچیکارم داشتی؟

سونیا:مرسا نامزده فرزاد

باشنیدن کلمه فرزاد حرفش قطع کردم

من:فرزاد کجاست؟

سونیا:مشکل همینجاست ..چند وقته نیست

من:چرا؟

سونیا:مرسا میگه اومده توروبغل کرده برده بیمارستان ..بعداونم گله کرده..فرزادم گفته دیگه مرسارو نمیخواد

من:نازلی کی بود پس؟

سونیا:اه اه دختره موزی اون توهم داره خودشو دوسدختره فرزاد میدونه

من:اها..ازدست من چه کاری برمیاد؟

سونیا:گفتم شاید توازش خبری داشته باشی

من:چطور باید خبرداشته باشم

سونیا:اخه عکس تو تصویر زمینه لب تاب وهمچنین موبایلش

من:مگه موبایلشونبرده؟اصلاچطور ممکنه؟

سونیا:منم نمیدونم..قبل ازاینکه بره مرساگفت

من:راستی توقبل ازاینکه این اتفاقات رخ بده به من زنگ زدی..کار اصلیت چیبود؟

سونیا:درسته فقط میخواستم اشنابشیم

من:اها خب من خبری از فرزادندارم اصلا نمیشناسمش..فقط اخر مهمونی داشتم میرفتم هوا بخورم که حالم بدشد وافتادم

سونیا:پس که اینطور باشه خداحافظ

جوابی ندادم وقطع کردم ..نیست؟..یعنی کجارفته؟..همش تقصیرمنه...

پرستار:خانوم سهیلی دکتر میخواد شماروببینه

رفتم روی تخت نشستم دکتر اومد ضربان قلبم رو چک کرد

دکتر:خانوم سهیلی شما نباید عصبی بشین..فکروخیالات منفی حالتون بد میکنه..درضمن نسبت به سن وقدتون وزن خیلی کمی داره شمادرحال حاضر چهل وهفت کیلوهستین حداقل باید پنجاه کیلوباشین

من:بله اقای دکتر

دکتر:کسی همراهتون هست؟

من:نه اقای..

صدای اشنایی چشمام رو گرد کرد این صدا صدای فرزاد بود

فرزاد:اقای دکتر من هستم

دکتر نگاهی به فرزادانداخت وگفت

دکتر:چه نسبتی باهاشون دارین؟

فرزاد:من همسرشون هستم

سرم تکون دادم وبه چشماش خیره شدم بی اعتنا سرش رو چرخوند به دکتر نگاه کرد

دکتر:ایشون اعصاب ضعیفی دارن که قابل بهبود فقط هرگز نباید فکروخیالایی که دوسندارن به ذهنشون راه پیداکنه

سرش روچرخوند سمتم باحالتی طلبکارانه نگاهم کرد

فرزاد:شنیدی دکتر چی گفت؟

من:اره گفت نباید اذیت بشه

همین لحظه رامین وارد شد اب دهنم قورت دادم فرزاد که انگار میدونست اون برادرمه سلام کرد دکتروپرستار از اتاق خارج شدند..رامین به سمت فرزاد حرکت کرد..من بلندشدم تا ازهر چیزی پیشگیری کرده باشم

رامین روبه فرزاد کردوگفت

رامین:شما؟

فرزاد:من؟یک عاشق هستم

رامین:اها..عاشق کی؟

فرزاد:دلبر توی این اتاق کیه؟

رامین:پس که یک عاشقی..عاشق رویا

رامین دستشوبالااوورد ومحکم به صورت فرزاد زد..صورت فرزاد به سمت من چرخید..لبش خونی شده بود..رامین یک ضربه دیگه به سینه اش زد..

من:رامین بس کن ...نزنش

رامین اومد سمت من دستشو اوورد بالا اما فرزاد مانع شد ودستش به صورت من نخورد..به صورت فرزادخورد..فرزاد افتاد تواغوشم بیهوش..غرق درخون..به رامین نگاه کردم متعجب به فرزاد ودست خونیش نگاه میکرد..

من:گمشو بیرون اشغال

رامین:خفه شو دختره چشم سفید

من:نمیخوام ببینمت

ودراین لحظه حقیقتی که مادرم بهم گفته بود وتودل من مونده بود باگریه بهش گفتم

من:رامین تو بردار واقعی من نیستی تو ..بچه فریدی که اون تورو به مامانم داده یعنی تو پسر دایی منی..انقدبی عقلی که نفهمیدی من همیشه جلوت شال سرمه اگر یک وقتی سرم نمیکنم چون حرف بابارو یادمه

رامین:چی داری میگی ؟

من:همش حقیقته باور نداری برو خونه توکمد مامان یک نامه هست که دست خط بابات فرید بروببینش

کلافه ازاتاق رفت بیرون پرستار وارداتاق شد

پرستار:اینجاچخبره؟

من:تازه اومدی؟زد کشتش

چند نفر دیگه اومدند وفرزاد بردند منم نشستم روتخت واشک ریختم نزدیکای عصربود که اومد تواتاقم روتخت نشست وبه چشمام نگاه کرد

فرزاد:دوستدارم

من:منم همینطور

سرمو انداختم پایین وخیلی ریز خندیدم

فرزاد:خجالت نکش عزیزم

چشمام رو بازوبسته کردم..سرموبه سمتش چرخوندم

من:توکی هستی؟

فرزاد:من فرزادم بیست ودو سالمه یک دیوانه عاشق

من:اقافرزاد اخه چرا اینقدر شما پنهونی عشقتو نشون میدی؟

فرزاد:میشه الان نگم؟

من:چرا؟

فرزاد:اخه الان وقتش نیست خانوومی

من:خیله خب

فرزاد:فردامرخص میشی باهم میریم بیرون

من:کجا؟

فرزاد:یک جای خوب

من:چرا؟کجا؟

فرزاد:چقد سوال توذهنت ؟..همه رو جواب میدم

من:میشه فردانریم؟

فرزاد:باشه عزیزم..راستی یک سوال بپرسم؟

من:اره

فرزاد:فردامیتونم بیام دم در خونتون

من:چرا؟

فرزاد:ببینمت خوشگلم

من:هفته اینده دوشنبه بیا

فرزاد:چشم

ساکت شد منم همینطور سرمو انداختم پایین ..حالاهست..حالااومده؟..چیکار کنم بهش چی بگم چه حرفی بهش بزنم؟..اصلا باهاش بمونم؟..خیلی سخت تو دو راهی گیر کردم..اصلاچطور ممکنه؟...این اشنایی از کجا شروع شد؟..چیشد بهم رسیدیم؟...چطور منو میشناسه؟...خیلی سوالا دارم که حتی اونم جوابشونمیدونه..شایدم بدونه بزار ازش بپرسم..

من:فرزاد؟

ولی نبود رفته بود...چقد بی سروصدا چشماشو ازم برداشت ورفت..واقعا وقتی نیست احساس قریبگی دارم

.

.

.

.

بلندشدم پرستار اومد سمتم وبالحن خوبی گفت

پرستار:عزیزم میتونی بری..همسرت پول درمانت حساب کرده

من:باشه ممنون

خندیدم وروی کلمه"همسر"متمرکز شدم..

پرستار:بیالباسات

من:ممنون

لباسم رو عوض کردم..واز بیمارستان اومدم بیرون ..سوار یک ماشین شدم وادرس خونه روبهش دادم ..تلفن زنگ خورد دایی فرید بود

من:بله؟

فرید:مرگ دختره بی عقل چرا همه چیزو به رامین گفتی؟

من:چون دلم خواست..داشت یکی میشد مثل تو..بی حیاء

فرید:ببین دختر کوچولو از خونه من میای بیرون..میری یک جای دیگه

من:باشه حتما

فرید:رامینم یک مدت میاد پیش من تا ادمش کنم بعد میفرستمش

من:خب تموم شد؟..راستی باید یک خونه جدا بهش بدی من به اون محرم نیستم ناسلامتی پسرداییمه

ارتباط از طرف اون قطع شد..منم بابی اعتنایی از ماشین پیاده شدم وارد حیاط که شدم دویدم سمت اتاقم یک چمدان برداشتم وهمه وسایلم رو گذاشتم توش واز خونه اومدم بیرون دوباره سوار همون ماشین شدم وادرس خونه افسانه رو بهش دادم اخه طبقه بالا خونشون خالی میخوان بفروشنش..همین که رسیدم عموشهرام داشت میومد بیرون بادیدنم سلام گرمی کرد وتا داخل خونه همراهیم کرد قضیه رو باحذف فرزاد براش تعریف کردم اونم باخوش رویی از من دعوت کرد..رفتم طبقه بالا یک پذیرایی بامبلای قهوه ای سوخته وکرمی دور تادورش چینده بود پذیراییش خیلی ناز ونقلی بود..وارداتاق شدم یک تخت دونفره ...که یک پارچه توری که بوسیله اون تخت پوشیده شده بود یک اینه وکمد قهوه ای سوخته که حتی کاغذ دیواری وفرش روی زمینش بااون هماهنگ بود ...لباسمو عوض کردم وروی تخت دراز کشیدم انقدر نرم بود که تاحدی داخلش فرورفتم ...یک خواب دوساعتی حالم رو خوب کرد..ودیدن افسانه بهتر..

افسانه:سلام همسایه

من:کی اومدی؟

افسانه:همین الان..اومدی همینجا دیگه؟

من:اره..اومدم خواب بودی بغل ونداد جونت

افسانه:چی میگی بیتربیت..نامزدیم محرم که نیستیم

من:بنظرم نامزد باشی دیگه به خطبه عقد احتیاج نداره..به شرطی ازدواج حتمی باشه

افسانه:رویا خودتی؟بچه مثبت ما چرااینطوری شده؟

من:اره..خودم..مگه دروغ میگم؟

افسانه:باهات موافقم کنترل ادم دست خودش نیست..البت وقتی اقاش پیشش باشه

من:باشه عزیزم..نشکاف

افسانه:رویا خوبی؟تغییرکردی؟

من:بهت بگم؟

افسانه:اره..خبری شده؟

من:سه ماهه یک پسره ای به نام فرزاد به من نامه عاشقانه میده..همون صاحب مهمونی اون جشن که خیلی پولدارن..

افسانه:وای فرزاد..

من:خب اون یک مدت عشقشو به من ابراز میکرد منم ناز میکردم که فهمیدم عاشق واقعیه....بیست ودوسالشه...یک غریبه اشنا..یک دیوانه عاشق..که دوتاچشم سبز داره

افسانه:بهش اعتماد داری؟

من:اره بخاطر من حاضر شد بابا پسرداییم رامین روبرو بشه

(افسانه ونگار هردو از این موضوع خبر داشتند)

افسانه:چیشد؟

من:حقیقتوبه رامین گفتم..کلابراهمین من اینجام..

همه ماجرارو با تلخیص براش تعریف کردم اونم دلش به حال من وزندگی پراز دغدغه وتشویش من سوخت..وقتی نامه هارو بهش نشون دادم خوند اونم باورش شد..حتی اون گلی که بهم داده بود باخودم اوورده بودم..افسانه هم برام تعریف کرد که ونداد چطور ادمیه..منم واقعا به موقعیتش حسودیم شد..خیلی دلم میخواست فرزاد کنارم باشه..

افسانه:ونداد خیلی مهربون فقط همین

برام از شباوروزایی که باهم بودند گفت خیلی جذابیت داشتند حتی توصحبتش..خیلی صحبت کردیم حرف زدنمون طولانی شد..نزدیک عصر بود که مستخدما بستنی میوه ای اووردن دوروز اینجا باشم نود کیلومیشم..شام نخوردم وخوابیدم

صبح شد..کلاس رانندگی دیرنشه..بلندشدم واماده شدم چادرم سرم کردم و رفتم سوار ماشین شدم..ساعت هشت تا دوازده بود..رانندگیم خوب شده بود مگان مشکی داشتم..کلاسم که تموم شد..برگشتم سمت خونه دروکه باز کردم بوی مرغ میومد از خیلی وقت مرغ نخوردم..دویدم سمت در اصلی از پله بالارفتم ووارد خونه خودم شدم..نه خبری ازاون رامین بود نه باباش..ازاد بودم مستقل...

وقتی وارداتاق شدم نگار وافسانه نشسته بودند وباهم حرف میزدند

من:سلام

نگار:سلام عروس خانوم

من:بله؟

افسانه:رویا بهش گفتم

من:اشکال نداره فقط سوژه دستت نیاد

نگار:خوش به حال فرزاد

خندیدم..از اتاق اومدم بیرون یک ابی به صورتم زدم همه ارایشامو پاک کردم

افسانه:رویابیاپاین ناهار

من:من بالامیخورم

دستم گرفت وبه سمت خودش کشید از پله پایین رفتیم وسرمیز نشستیم به عموشهرام سلام کردم وغذارو شروع کردم تقریبانصف بشقاب خورده بودم که ونداد اومد پشت سرشم هومن واردشد برای احترام بلندشدم ..شالمو کشیدم جلوتر..نگار باتعجب نگاهم کرد اخه خودش حجاب کاملی نداشت

من:توقع داری اینجاهم چادر سرم کنم

نگار:اخه نکه شما باچادر وبی چادر دل میبری..واسه اون بود

پشت چشم ناز کردم ونشستم بقیه غذام خوردم..غذام که تموم شد بلند شدم تقریباهمه غذاشون تموم کرده بودن افسانه ونداد بلندشدند رفتند عموشهرام هم ودونفر اخر هم هومن ونگار دیگه نموندند..منم همینطور اونجا نشسته بودم..یک ساعت ساکت وبی سروصدا وخیره به میز گذشت..رفتم سمت باغشون وسط باغ دویدم وبه اسان نگاه کردم وهمینطور درافکارم غرق بودم افکاری که همش در ارتباط بافرزاد بود که حالاخیلی دوسش داشتم..به دیواره باغ تکیه دادم حتی اینجاهم پوشیده بودم مانتو نسبتا کوتاه با یک شال ویک شلوارلی ساده همینطور که به لباسام دقت میکردم یک صدای اشنا حالم تغییر داد..صدای فرزاد بود که از دیوار اومد بود بالا

فرزاد:سلام قشنگم

من:فرزاد؟اون بالاچیکار میکنی؟

فرزاد:بپرم؟

من:نیفتی داغون بشی

فرزاد:نه

پرید افتاد روبروم خواستم کمکش کنم بلند بشه ولی نتونستم ..اعتقاداتم اجازه نداد

فرزاد:دیدی؟اومدم

من:بیابریم اونطرف کسی نبینت

من دویدم اونم دنبالم میدوید شالم از دور گردنم باز شد ایستادم از پشت سرم کنارشالم را گرفت وروی شانه ام انداخت به سمتش چرخیدم دستش را جلو اورد موهایم را داخل شال برد وانرا صاف کرد..

من:مرسی

فرزاد:خواهش میکنم خانووم خوشگله

من:یک چیزی بگم؟

فرزاد:بگوعزیزم

من:خیلی برام اشنایی..هرچی فکر میکنم یادم نمیاد

خندید وبه گردنبند جاکلیدیم نگاهی کرد

فرزاد:بعدا میبینمت

وبعد به طور خاصی گفت

فرزاد:دوستدارم

ودوید واز دیوار بالارفت همینکه به سمت دیگر پرید تلفنم زنگ خورد..شماره ناشناس بود

من:بله؟

صدای بنیامین پشت خط بود

بنیامین:سلام

من:شما؟

بنیامین:بنیامینم

من:ببخشید شما شماره منو از کجا اووردین؟

بنیامین:از خانوم رسولی گرفتم

من:کاری دارین؟

بنیامین:رویاخانوم دوستون دارم

من:ببخشید انگار اشتباه شده خداحافظ

تلفنم خاموش کردم ورفتم تواتاقم صبح زود بیدارشده بودم خوابم گرفت....

افسانه:رویا بلندشو دیگه

من:وای منم که از وقتی اومدم اینجا توشدی ساعت انگار کوکت کردم

افسانه:بلندشو بریم خرید..باید برا دوشنبه لوازم جدید بخری

من:الان خوابم میاد..

افسانه:خیلی لوس نباش..

خودشم کنارم دراز کشید وخوابید..

.

.

.

.

.

خیلی خوابیدم..وای..افسانه هم که هنوز اینجاست..

من:افی پاشو

افسانه:میخوام بخوابم

توجهی نکردم وبلندشدم..صبحانه خوردم ورفتم حمام بعداز اون رفتم تواتاق افسانه بلند شده بود..بیکاربودم رفتم تواتاق افسانه

من:افسانه حالابریم خرید؟

افسانه:باشه بروحاضر شو...یک درخواست میسشه چادر سرت نکنی؟

من:چرا؟

افسانه:تودست وپاست بخوای مانتو تنت کنی هی میدیش دست من..

من:باشه ولی فقط چون خودم میخوام

لباسامرو تنم کرد ویک مقدار ارایش کردم که از حالت عادی بودن در بیام..از اتاق اومدم بیرون افسانه جادر اصلی منتظرم بود دویدم سمتش براندازم کرد وگفت

افسانه:گفتم چادر سرت نکن نگفتم برو تیپ بزن

من:انقدر که توخوشگلی کسی به من نگاه نمیکنه

خنده تمسخرامیزی تحویل چشمهای خمارم داد ...باهم سوار ماشین شدیم وحرکت کردیم یک بازار شیک بود که همه قیمتاش بالابود

افسانه:پیاده شو

پیاده شدم ..شانه به شانه باهم قدم زدیم وارد پاساژ شدیم از پشت ویترین به مانتوها نگاه میکردم وافسانه هم نظر میداد..بعداز سه ساعت گردش در فروشگاه مانتوی سفیدی خریدم که کمربند مشکی بزرگی داشت ودور کمرم بسته میشد شلوارلی که تازانو تنگ وبقیش ازادبود وروی لژکفش سفیدی که خریده بودم رومیپوشاند ..کیف وکفش چرم بود کیف قهوه ای خیلی زیباوجمع وجور بود اون شال سفید وقهوه ای هم که خریده بودم کاملا با لباسام هماهنگ بود..والبته به اجبار افسانه یک دامن کوتاه چرم مشکی که بالای زانو بود وتاپ قرمز که داخل دامن میرفت با حساب خودش خریداری شد..بعداز خریدا خودشم یکم لوازم ارایش برامن وبراخودش خرید...بعداز خوردن بستنی سمت خونه رفتیم...تارسیدیم هردو رفتیم خوابیدیم

بازم مثل هرروز باصدای افسانه جان بلندشدم..کسل شده بودم..بعداز صبحانه تلفنم برداشتم تایک زنگ به رامین بزنم هرچی باشه تواین هیجده سال مثل برادرم بوده..

من:الو..رامین

رامین:شما؟

من:رویا

رامین:سلام دخترعمه..

من:شوخی نکن رامین.من تورومثل برادرم دوسدارم

رامین:شرمنده..عذر میخوام ولی من شمارویک دخترعمه بیشتر درنظر ندارم

من:رامین من بجز توکسیروندارم

رامین:پس اون پسره کی بود؟

من:اون بحثش جداست

رامین:الان چی میخوای؟

من:داداشمو رامین گلم

رامین:اها حالاشدم گل؟

من:توهمیشه گل بودی

رامین:حالایک فکری برات میکنم

من:توهنوزبردارمنی

رامین:باشه فعلا

ارتباط از طرف اون قطع شد..زیرلب زمزمه کردم:

همش تقصیر فرزاده

حرفمو پس گرفتم...چه ربطی به اون داره..خودم یک دفعه جار زدم..واقعا دست خودم نبود..گیتارمو برداشتم وشروع کردم به اهنگ زدن...انقدر غرق زدنبودم که وقتی صدای دست زدن نگار وافسانه باشوهراشون اومد ازجاپریدم..خوب شد شالم سرم بود

من:شماهااینجا چیکارمیکنین؟

افسانه:چقدرقشنگ میزنی

ونداد:اره افسانه جان میخوای یادبگیری؟

من:نه باباانقدر سخته اصلانمیشه

نگار:نمیشه دیگه نمیشه..نه

هومن:کلاعالی میزنی..

من:شمالطف دارید

همه دورم نشستند ویک صدا درخواست کردن دوباره بزنم..منم شروع کردم باناخونای بلندم تارای گیتارو به حرکت دادن ..غرق زدن بودم انقدر که نفهمیدم عموشهرام هم داره گوش میده..وقتی اهنگ تموم شد باز صدای دست زدن بلند شد

شهرام:افرین عمو..تبریک میگم

من:لطف دارین

شهرام:دوسداری پیانو یادبگیری؟

افسانه:صددر صد

من:اره ولی یک چیزایی راجبش میدونم

هومن:پس پیانو میزنی؟

من:ندارم که بزنم

نگار:که اینطور

شهرام:مشکلی نیست میتونی از پیانو پایین استفاده کنی

من:ممنون

خداحافظی کردن وهمه باهم رفتن پایین..تلویزیون رو روشن کردم..هیچ برنامه ای نبود که به درد من بخوره... رفتم حمام توی وان بودم ..به زندگی عجیب وغریبی که داشتم فکر میکردم..چه خبره؟..رفتن رامین..اومدن فرزاد..من ..خودم یک دختر تنها که حالا خودشو دست باد سپرده..دارم چیکار میکنم؟..دورم چخبره؟..خداجونم کمکم کن دیگه..از حمام بیرون امدم..وای از ناهار جاموندم دوساعت پیش میزرو چیندن..اشکال نداره به شام چیزی نمونده...رفتم جلواینه یکم به خودم رسیدم..تا بلندشدم برا شام صدام زدند مانتو وشالم رو تنم کردم واز پله پایین اومدم..

..فقط افسانه ونگار بودند نگاهی به انها انداختم هرو لبخند زدند..منهم لبخند برلب بودم سرمیز نشستم نگارلبخند زد وگفت:..

نگار:بچه ذوق کرده عاشقش شدند..

هردو خندیدند من اخم کردم وبااعتماد به نفس کامل گفتم:

من:فرد عادی عاشقم نشده ...یک اقای رمانتیک

هردو مات ومبهوت نگاهم کردند ومن بی توجه به انها شام میخوردم ..وسط غذا گفتم:

من:کجان شوهراتون؟

افسانه:الان میان

شاممو تموم کرده بودم بلندشدم و از پله بالا رفتم انقدر خسته بودم که تاسرمو روی تخت گذاشتم خوابم برد

.

.

.

.

بلند شدم وقت رفتن به کلاس رانندگی بود ..سریع اماده شدم وازاتاق اومدم بیرون هنوز هوا روشن نشده بود سرمو بالا اووردم وبه اتاق افسانه نگاه کردم هنوز برق اتاقش روشن حتما باونداد..ای شیطون خندیدم ازخونه بیرون اومدم به محض رسیدنم کنار مهرناز رفتم وبهش سلام کردم رابطه گرمی باهاش نداشتم ولی دوست خوبی برام بود..سوارماشین شدم ..اقای بهرامی شروع کردند اموزش دادن...تاساعت دوازده اونجا بودم وقتی رسیدم خونه اولین کاری که کردم خوردن ناهار بود وبعداز اون بلندشدم دوییدم سمت اتاق افسانه دستش گرفتم وکشیدم

من:افسانه خوابیدی پاشومن نگرانم

افسانه:اه بزاربخوابم

من:بلندشودیگه

همین موقع ونداد وارداتاق شد..مثل بچه گله کرد:

ونداد:رویا خانووم زنمو کشتی بزاربخواب

من:ببخشیدا ولی تاصبح بیدارنباشین که تا الان نخوابه

افسانه از جاش پرید به من نگااه کرد 

افسانه:تواز کجا میدونی؟

من:صبح که میرفتم چراغ روشن بود

وبعد خندیدم ونداد وافسانه نگاهی بهم کردند

...بلندشدم واز اتاق بیرون اومدم حال وحوصله هیچکاری رو نداشتم..فقط راه میرفتم وگوشه شالم روبالا وپایین میکردم تا ناهارکه همینطوری سرگردون بعدناهارم رفتم خوابیدم وتا روزه بعدش بیدار نشدم...

.

.

.

.

.

.

دوشنبه:

من:وای استرس دارم

افسانه:نترس من اینجام برو به خودت برس حموم رفتی؟

من:اره

افسانه:پس بدو

افسانه دستم را گرفت ودنبال خود کشید...شروع کرد به ارایش کردن صورت من ...نیمساعت طول کشید..لباساموپوشیدم واومدم توحیاط..صدای هربوق ماشین که میومد انگارقلبم کنده میشد..در اصلیرو باز کردم واومدم بیرون ...چند دقیقه بعد ماشین فرزاد جلوم پارک کرد..من حتی نمیدونستم اسمش چیه...فرزاد ازماشین پیاده شد..سمت من اومد وگفت:

فرزاد:سلام خوبی؟

من:بله...شماخوبی؟

باسر علامت داد که "بله"..سوارماشین شدیم..حرکت کرد..سرعت زیادش نشون داد عجله داره..یک ساعت توراه بودیم نه من حرف زدم نه اون..هردوساکت ..بالاخره ایستاد اب دهنم قورت دادم لبخند زد وپیاده شد..منم پیاده شدم..منظره خیلی روییای وقشنگی بود..نگاهش کردم وگفتم:

من:اینجاکجاست؟

فرزاد:باغمون

خندیدم بهم نزدیکتر شد وگفت:

فرزاد:بیا میخوام یک چیزی نشونت بدم

دنبالش دویدم تا بالاخره ایستاد..نشست روی نیمکت منم نشستم خندید وگفت:

فرزاد:اماده ای؟

من:چیه؟

فرزاد:گردنبندتو اووردی؟

من:اره

گردنبندمو از زیرشالم کشیدم بیرون نگاهم کرد ویک گردنبندازجیب کتش دراوورد یک کلید بود که داخل جاکلیدی گردنبند من میرفت..چی امکان نداره..!!!این همون فرزاد بعد این همه سال..اشکام ریخت دلم میخواست محکم بغلش کنم ولی این خلاف شرع بود..

من:فرزاد تویی؟

فرزاد:اره منم رویا کوچولو

من:باورم نمیشه

فرزاد:منم بعد دوسال باور کردم

من:چی؟!

فرزاد:توبرام اشنا بودی..توراه مدرسه دیدمت..دوسال تحقیق کردم که فهمیدم تو رویا سهیلی 

من:چی؟دوسال؟

فرزاد:اره

من:تودیگه کی هستی؟

فرزاد:حالا بامن ازدواج میکنی؟

من:ازدواج؟

فرزاد:اره

من:الان بایدبگم؟

فرزاد:نه هروقت دوسداری عشقم

من:اگه الان مطمئن بشم دوسمداری همین الان هم جواب میدم..

فرزاد:چطوری بهم اطمینان میکنی؟

من:داد بزن بگو دوست دارم جوری که همه دنیابشنون

فرزاد نزدیک گوشم اومد وگفت:

فرزاد:دوست دارم

من:چرا درگوشم میگی؟

فرزاد:چون توهمه دنیای منی

از حرفش تحت تاثیر قرار گرفتم ..همینطور خیره خیره بهم نگاه میکردیم

فرزاد:توالهه ای

من:الهه؟

فرزاد:یک بتی که من میپرستمت

چیزی نگفتم فقط لبخند زدم نگاهم کرد وگفت:

فرزاد:خیلی دوستدارم

من:منم عزیزم

افتاب به صورتم میخورد..گفتم:

من:از افتاب متنفرم

فرزاد روبروم جلوی افتاب ایستاد 

فرزاد:میخوای برات نقش ابرو بازی کنیم..

من:فرزاد خیلی عاشقتم

فرزاد:سال اینده توخونه خودمونیم میدونی؟

.

.

.

یک سال بعد

.

.

من:افسانه ولم کن..من بااون ازدواج نمیکنم

افسانه:چی میگی؟

باصدای بلند گریه کردم وگفتم:

من:توبه عشقت رسیدی..توکنار وندادی منونمیفهمی..ولی فرزاده من کو؟ها؟رفت زیر ماشین..مرده..حالامنم میخوام بااون باشم..میخوام خودمو بکشم

افسانه ونگار نتونستند کنترلم کنن منم هرچی به دستم رسید پرتاب کردم ..

من:دیوونه ها اون داشت میومدپیشم ماشین زیرش کرد..میفهمید؟اون عشقم بود..اون دنیام بود..حالم ازاین بنیامین بهم میخوره..بعدبرم زنش بشم..دست از سرم بردار 

نگار:عزیزم اروم

من:ولم کنین

دستامو ول کردن نشستم وتاجایی که تونستم گریه کردم وهی زمزمه کردم..

من:فرزاد..فرزاد

وزیرلب این بیت هارو زمزمه کردم:

خوابیدی بدون لالایی وقصه............................بگیراسو ده بخواب بی درد وغصه

فرزاد رومیدید که وسط خاک خوابیده ولبخند میزنه

دیگه کابوس زمستون نمی بینی...........................توی خواب گلای حسرت نمی چینی

دیگه حسرت این نمیخوری که منو نداری..

دیگه خورشید چهره ات رونمی سوزونه......................جای سیلیای باد روش نمی مونه

دیگه جای ابر من نمیشی دیگه ضربه رامین حالت بد نمیکنه

دیگه بیدارنمیشی بانگرونی.................................. ..........یاباتردیدکه بری یاکه بمونی

دیگه نگران نیستی که من هستم یانه..نگران نیستی که باشی یانباشی

رفتی وادمکارو جاگذاشتی.................................. .............قانون جنگلو زیرپا گذاشتی

به همه نگاه میکنم دنیا پر ازادم ولی تو نیستی..اصلاتو ازجنس اینها نیستی

اینجاقهرن سینه ها بامهربونی................................ .......تو توجنگل نمی تونستی بمونی

وقتی رامین قصد زدنمو داشت تو بودی که مانع شدی..تو 

دل توبردی باخورد به جای دیگه.................................اونج

پایان