ham jense man

هم جنس من

دانلود رمان بیشتر

فصل 1:یه استرس شیرین ته دلم موج میزد، نمیتونم درست و واضح توصیفش کنم فقط همینو بگم که دستام یخ کرده بود واز شدت خوشحالی کم مونده بود با صدای بلند گریه کنم.برای بار هزارم به صورت خودم توی آینه نگاه کردم، اونقدرها هم زیبایی چشم گیری ندارم اما در بین همسن وسالهای خودم پر طرفدارم.با صدای مهسا خواهرم که با محبت بهم زل زده به خودم میام: خوشحالم که به آرزوت داری میرسی وبا اون که دلت میخواد ازدواج میکنی.از تعریفی که به کار برد ته دلم غنج میره وهمه هیجان درونیم به شکل یک لبخند گَل وگشاد ظاهر شد وهر کاری کردم نتونستم جمعش کنم.زندایی تارا با دیدن قیافه من با صدای بلند خندید ورو به مهسا گفت: تورو خدا اینو جمعش کنید مایه آبروریزیه امشب!!ودوتایی با هم خندیدند.لبامو غنچه کردم:نامردا!! من مایه آبروریزی ام؟زندایی تارا که خودش هم آرایشگرم بود خم شد واز گونه ام بوسید: شوخی کردم خوشکل خانوم.با صدای زنگ گوشیم از روی صندلیم کنده شدم وموبایلمو از جلوی آینه برداشتم وبا دیدن اسم علی روی صفحه گوشیم فوراً جواب دادم: بله؟صدای بم ومردونه علی توی گوشی پیچید: سلام.خوبی؟در صورتی که داشتم از ذوق منفجر میشدم خودمو کنترل کردم: من خوبم.توچطوری؟صداش آروم شد: مگه میشه تو همچین شبی بد باشم؟!!گونه هام سرخ شد: پس تو هم بلدی از این حرفها بزنی!!لحن صداش کمی جدی شد: بهم نمیاد؟دوست داری همون علی سابق باشم؟فوری گفتم: نه نه! اونو دوست ندارم.با صدای بلند خندید: قربونت برم.واسه اون علی فقط دختر خاله بودی.اما واسه این یکی همه چیزشی..چند ثانیه ای بینمون سکوت برقرار شد.علی سکوت رو شکست: مریم جان کی بیام دنبالتون؟به خودم اومدم وبا دیدن قیافه برافروخته مهسا جدی شدم وگفتم: وااای! بیا دیگه .هنوز راه نیفتادی؟!!قهقه ی زد: چشم تا 5 دقیقه دیگه اونجام.زیادی احساساتمو بروز داده بودم ولی اصلاً پشیمون نبودم.بعد از این همه سال که توی دلم نهال عشق یک طرفه به علی رو پرورونده بودم وتقریباً همه دوستام خبرداشتن که از بچگی علی رو دوست داشتم حالا امشب قرار بود من و اون برای همیشه مال هم باشیم. همین ماه پیش بود که خاله پروینم اومده بود خونمون وبا مادرم علاقه علی به من رو در میان گذاشته بود.خدا میدونه چی بهم گذشت تا به امشب برسم.این یک ماه مثل یک قرن گذشته بود.هرچند بخاطر نامزدیم با علی رابطه ما باخانواده طاهری به هم خورده بود چون شب قبل از خواستگاریِ خاله، به پسر اونها جواب بله داده بودم اما واسم مهم نبود چون رسیدن به عشقی مثل علی ارزشش رو داشت.تازه اش هم من وپسر طاهری که عقد نکرده بودیم، حتی بله برون یا شیرینی خورون و هرچی...هیچی بینمون نبوده.با صدای گوشیم به خودم اومدم.پیام بود از طرف دوستم گلاره.با ذوق بازش کردم: میخوای به عشقمون پشت کنی؟لبخند محوی روی لبم اومد: من وتو وصله ناجوریم واسه هم...خداحافظ عشق کهنه!!!سوء تفاهم پیش نیاد.من وگلاره خیلی با هم صمیمی بودیم.بعد از این که با دوست پسرش وحید به هم زد دچار کمبود اعتماد به نفس ویه جور افسردگی شده بود و من به عنوانِ رفیقِ دوران سختی به دادش رسیدم وسعی کردم با شوخی فکر وحید رو از سرش در بیارم.بنا بر این ازش خواستم شماره منو از گوشیش پاک کنه تا وقتی بهش اس میدم به جای اسمم شماره ام بیافته وتصور کنه که من پسرم ومن هم از این طرف اس های پسرونه میدادم. اون هم به این شکل جلوی هم اتاقیهاش وانمود میکرد که هنوز دوست پسر داره.البت به اینجا ختم نشد واون حتی زمانی که زنگ میزد با وجود اینکه صدای دخترونه من رو میشنید باز هم عاشقانه حرف میزد.من هم به این شوخی ادامه دادم.با صدای زنگ آرایشگاه مهسا از جا پرید وبعد از جواب دادن رو به من گفت: پاشو علیه.شنلم رو سرم انداختم. واز آرایشگاه بیرون اومدم.داییم هم کنار ماشین علی ایستاده بودوبا هم خوش وبِش میکردند علی تقریبا با دایی هم قد بود،قد متوسط تقریباً بلندی داشت یه خورده هم پُر ویا به قول مهسا که میخواست لج منو در بیاره چاق،عینک طبی وکوچکی به چشمهاش زده بود که خیلی بهش میومد، همه اش یکسال ازم بزرگتر بود.یه پیراهن اندامی سفید یقه مردونه پوشیده بود با شلوار نوک مدادی پارچه ای راسته.یک تیپ مردونه ومریم کُش.مهسا بهم تنه زد: جمع کن خودتو مریم،جلو دایی زشته.کمی کلاه شنلم رو جلو کشیدم.وبه سمت دایی وعلی رفتیم.علی با دیدن ما به همه سلام کرد.دایی در جلو رو باز کرد ونشست.علی هم نشست پشت فرمون.من وزندایی ومهسا با تعجب به هم نگاه کردیم.با صدای علی به خودمون اومدیم : سوار شید دیگه.خیابون شلوغه زشته" از ظاهر معلوم بود که قراره همه با ماشین علی بریم ودایی ماشینشو در نمیاره. اول زندایی نشست بعد مهسا بعد من. یعنی پشت صندلی دایی.یه خورده حالم گرفته شد ولی با خودم گفتم:اشکال نداره بعد از عقد وقت دارم واسش ناز کنم.از این تصور لبخندی روی لبم اومد که از دید علی که داشت از گوشه چشم نگاهم میکرد دور نموند.اما با یاد آوری حرفهای خانومِ آقای طاهری_ خانوم محمدی_که دیروز پشت تلفن بهم زد لبخندم روی لبم ماسید.نه که سِیِد هم بود بیشتر ترس برم داشت.میگفت: امید وارم همین طور که دل پسر منو شکوندی خدا دلتو بشکنه.میگفت:آرزو میکنم آبروت جوری بره که نتونی جمعش کنی.من که با پسرش دوست نبودم که بخواد به من دل ببنده .حتی یه بار هم باهم صحبت نکرده بودیم.فقط مثلاً امشب که زنگ زده بود جواب بگیره مامان گفته بود بله.فردا صبحش که خاله اومد و...مامان دوباره زنگ زد وگفت: نظرمون عوض شده.همین الان هم هرچی فکر میکنم نمیتونم قیافه پسرشون رو به یاد بیارم فقط یادم میاد به خاطر فوت یکی از دوستاش که چند ماه هم گذشته بود ریش داشت.از دست علی هم لجم گرفت انگار منتظر بود منو شوهر بدن بعد به خودش بیاد و ازم خواستگاری کنه.از شیشه به آسمون نگاه کردم وتو دلم گفتم: خدایا!خودت به خیر بگذرون. ماشین جلوی در حیاط توقف کرد.زندایی حرف دل من رو به زبون آورد ورو به دایی گفت: کاوه جان ما پیاده شیم بذار مریم جلو بشینه تو فیلمش خوب بیفته.وسریع خودش هم پیاده شد.دایی ومهسا هم در برابر حرف زندایی پیاده شدند.من هم در حین جلو نشستن یه معذرت خواهی تصنعی کردم وسوار شدم.زندایی زنگ در رو زد.بعد از دقایقی در حیاط باز شد وشوهر مهسا،حسین با دوربین کوچک دیجیتالیش روبرومون ظاهر شد وعلی هم ماشین رو به حرکت درآورد.جمعیت زیادی روی ایوان ایستاده بودند. با ذوق به همه نگاه میکردم،خاله پروین ظرف اسفند دستش گرفته بود ومادرم هم بادی به غبغب انداخته کنارش ایستاده بود.اونقدر غرق تماشا بودم که متوجه نشدم کِی علی از ماشین پیاده شد به جای خالیش خیره شدم.نمیدونم چرا یهو ته دلم خالی شد که با باز شدن در طرف خودم توسط علی هم دلم آروم نگرفت.آروم پیاده شدم،وقتی قامتم رو راست کردم واسه ثانیه ای نگاهم با نگاه علی گره خورد که در عوضش لبخند گرمی به صورتم پاشید و ناخودآگاه من هم لبخندی زدم وبا هم به طرف خونه به راه افتادیم.میتونستم خوشحالی رو از صورت تک تک فامیل بخونم،حتی عمه هام که همیشه مایه عذاب مادرم بودند هم ذوق وشوق داشتند.یه جورایی همه دوستم داشتن آخه من ذاتاً آدم آرومی بودم وهیچ وقت تو دعوای بزرگترها دخالت نمیکردم.به محض رسیدن به ایوان صورت من وعلی غرق بوسه شد.توی جمعیت چشمم به رویا همکلاسیم ودوست مشترک من وگلاره افتاد.قیافه اش نگران نشون میداد.با هم روبوسی کردیم، نمیدونم چرا با دیدن قیافه رویا استرسم بیشتر شد. ساعتی بعد من وعلی کنار هم روی مبل نشسته بودیم،امضاهامونو کرده بودیم ومنتظر بودیم تا عاقد ازما وکالت بگیره برای خوندن خطبه عقد.رو به رویا با اشاره پرسیدم که گلاره کو؟اون هم سرش رو به علامت تاسف تکون داد وهیچی نگفت وسرشو انداخت پایین.احساس کردم تمام بدنم از شدت استرس منجمد شده.گرمای دست علی روی دستم از یخ بستن کامل نجاتم داد: مریمِ من چرا یخ کرده!به سمتش برگشتم وبه چشمهاش خیره شدم خودم هم نمیدونستم علت ترسم چیه؟آقا از علی وکالت گرفت.حالا نوبت من بود: دوشیزه مریم کرامتی،آیا بنده وکیلم شمارا به عقد دائم علی توکلی با مهریه معینه یک جفت آینه وشمعدان ویک جلد کلام الله مجید و 114 سکه تمام بهار آزادی در بیاورم؟سکوت... صدای مهسا سکوت رو شکست: عروس رفته گُل بچینهعاقد که یه پیرمرد ریزه میزه بود با لحن بانمکی گفت: این وقت شب گل کجا بوده؟همه خندیدند.چرا من خنده ام نمیومد!! صداها ساکت شد وعاقد دومرتبه خوند: برای بار دوم دوشیزه خانم.......آیا بنده وکیلم؟صدای زنگ در اومد.دخترِ مَهروز(خواهر بزرگم)رفت در رو باز کنه.این بار مهروز گفت: عروس رفته گلاب بیاره.عاقد با متلک گفت: ایشالله امشب برمیگردن دیگه؟وای خدا اینا چقدر لفت میدن!!! من که مُردم؟ به صورت علی نگاه کردم.انگار اون هم دست کمی از من نداشت آخه دست اون هم دیگه گرمایی نداشت.دخترِ مهروز،فاطمه کنارم ایستاد وآهسته گفت:گلاره بود خاله.داره میاد داخل.با شنیدن اسم گلاره به صورت رویا خیره شدم.رنگ به رخ نداشت.عاقد برای بار سوم خواند: .....آیا بنده وکیلم؟خاله پروین قاب النگوی طلا رو توی دستم گذاشت.همه عزمم رو واسه گفتن بله جمع کردم وبه زور لبهام رو باز کردم: با اجازه ..گلاره وارد اتاق شد وروبروی من وعلی ایستاد به چشمام خیره شد.لبهام بسته شد واز جام بلند شدم.توی چشمهای گلاره هرچی که بود غیر قابل ترجمه بود.همه با تعجب به ما دونفر نگاه میکردند.گلاره با غیظ داد زد: این بود عشقی که ازش حرف میزدی؟ به خاطر این آشغال به من پشت کردی؟(و به علی اشاره کرد)ذهنم توان هضم کردن حرف گلاره رو نداشت.با سیلی که به صورتم زد به خودم اومدم.رویا به طرف گلاره خیز برداشت: بس کن دیوونهودستشو گرفت وبیرون بردش.گلاره همچنان دادوفریاد میکرد وبد وبیراه میگفت که:پس قول وقرارمون چی میشه؟ ماقرار بود واسه همیشه برای هم بمونیم".بی اختیار روی مبل نشستم.صورتم داغ داغ شده بود.جرات نگاه کردن به جمعیت رو نداشتم.سکوت سنگینی تو اتاق حاکم شده بود.به زور سرموبلند کردم و به صورت بهت زده علی نگاه کردم.علی با ناباوری بهم زل زده بود.خدامیدونست که توی ذهنش چی میگذشت.فقط چند بار سرشو به چپ وراست تکون داد وبه سرعت از جاش بلند شدواز اتاق بیرون رفت.به دنبالش بقیه هم بلند شدند وهر کس با گفتن حرفی از کنارم رد شدو از اتاق خارج شدند...تنها کاری که به ذهنم میرسید فرار از وسط اون جماعت بودبه همین خاطر توان باقیمانده ام رو جمع کردم وبه سمت اتاقم دوییدم.وقتی به اتاق رسیدم وپشت در نشستم تازه متوجه وخامت اوضاع شدم.حالا باز خوبه مثل فیلمها نگفته بود من ازت حامله ام! حالا میفهمم دلیل بیقراریم چی بود.بغضم شکست واشکهام پشت سر هم به صورتم راه پیدا کردند.دستهامو روی گوشهام گذاشتم تا صدای نیش وکنایه های دیگران وعذر خواهی های خونواده ام رو نشنوم...

فصل 2:خدارو شکر رویا در جریان شوخی مسخره بین من وگلاره بود.ای کاش به حرفش گوش کرده بودم وقبل از بله گفتن به علی گلاره رو قانع میکردم.هرچند با کمک رویا ومهسا تونسته بودم تو این یک هفته تا حدی دید خانواده ام رو نسبت به خودم روبراه کنم.اما اون همه آدم که اونشب شاهد ماجرا بودن و آدمهایی که با دهن لقیه همینها در جریان قرار گرفته بودن رو چجوری باید روشن میکردم!!از همه اینها گذشته دل علی رو چجوری صاف میکردم که حتی حاضر نمیشد به تلفن هام جواب بده؟

با صدای رویا به خودم اومدم: چرا ساکتی دختر سه ساعته حرکت کردیم.صدا ازت در نمیاد!

به زور لبهامو باز کردم: چی بگم؟

عارف شوهر رویا با خنده گفت: حداقل بگو اونجا که رسیدی وگلاره خانومو دیدی چجوری میخوای بکشیش؟

وخودش خندید.لبخند مصنوعی روی لبم نشست.رویا با دلسردی گفت: بلانسبت خانوم واسه اون عفریته!

دوباره سکوت بینمون برقرار شد.طفلک رویا وشوهرش به سختی تونسته بودن بابا ومامانو راضی کنن تا منو پیش گلاره ببرن.آخه باید همه چی معلوم میشد ویه راهی پیدا میشد تا دید دیگران رو نسبت به خودم درست میکردم.حتی اگه واسه همیشه علی رو از دست میدادم.از فکر از دست دادن علی بغض خفه کننده ای توی گلوم نشست.

با صدای عارف به خودم اومدم:مریم خانوم چیزی نمیخورین؟ نگه دارم؟

به زور بغضم رو قورت دادم: ممنون.فقط برین.

نگاه معنی داری بین رویا وعارف رد وبدل شد.رویا به سمت من که عقب نشسته بودم برگشت: مریمی،اونجا که رسیدیم خودتو کنترل کنیا! هیچی مثل زبون خوش کارساز نیست.

هرچند میدونستم کار غیر ممکنیه که خودمو کنترل کنم ولی واسه اینکه خیال رویا راحت بشه سرمو به نشونه باشه تکون دادم.ساعتی بعد عارف پرس وجو کنان خیابونها وکوچه ها رو میگذشت وبعد از مدتی درحالی که جلوی ساختمون بلندی نگه میداشت: بفرما،این هم خوابگاه بهار ساختمون شماره 3

همین قدر آدرس رو هم از آلاله هم اتاقی سابق گلاره گرفته بودیم که اونهم از دوستان دوران دبیرستان ما بودو ترم پیش فارغ التحصیل شده بود.رویا پیاده شد وزنگ رو زد.لحظه ای بعد صدای خانومی اومد: بله؟

رویا: سلام.خسته نباشید

- مرسی.بفرمایید

- ببخشید با گلاره ریاحی کار داشتم

- چند لحظه صبر کنید

دلم از عصبانیت میتپید وداشتم تو ذهنم بهترین برخورد اول رو مرور میکردم. دوباره صدای خانومه از آیفون اومد: کسی به این نام نداریم.

رویا با تعجب گفت: خانوم مطمئنید؟(بعد از دروغ گفت) خودش آدرس داده!

- من نمیدونم.ولی گلاره ریاحی نداریم... چند لحظه صبر کنید.

دقایقی بعد دختر جوانی با مانتوی مشکی وشلوار راحتی جلوی در ظاهر شد با خوشرویی به رویا سلام کرد ودست داد: میشه بپرسم شما؟

رویا: من یکی از دوستاشم.

دختره با دودلی وصدای آرومی پرسید: مریم کرامتی؟!

من از ماشین پیاده شدم: من مریمم.(یه ابرومو بالا دادم) خودِ گور به گورش کجاس؟

دختره پوزخندی زد: یه ماهی میشه از خوابگاه رفته.

بعد زیر لب ادامه داد: شما که باید بهتر بدونید!

از حرفهاش کنایه میبارید.نتونستم خودمو کنترل کنم.به سمت دختره حمله کردم ولحظه ای بعد درحالی که یقه اش تو مشتم بود به دیوار کوبیدمش: خفه شو آشغال.چرا من باید خبر داشته باشم؟

اونقدر زورم زیاد شده بود که رویا نمیتونست از دختره جدام کنه ومن هم بی وقفه حرصم رو سر اون بیچاره با مشت هام خالی میکردم.عارف مداخله کرد ومن رو عقب کشید.از خجالت عارف دستهامو بالا بردم که یعنی دیگه عصبانی نیستم. عارف هم منو ول کرد.دختره که تازه مجال حرف زدن پیدا کرده بود داد زد: چته افسار پاره کردی؟ بهت برخورد! باید بمیری همجنس باز بدبخت.

خاک بر سر گلاره کنن که همه عالم وآدم رو خبر کرده بود.خواستم دوباره به سمتش حمله کنم که عارف جلوم قرار گرفت من هم از ترس اینکه دوباره مجبور شه بهم دست بزنه تو جام ایستادم.رویا به دختره پرخاش کرد: بس کن دیگه خانوم.تو چی میدونی که اینطور زود قضاوت میکنی؟

خداروشکر بعد از ظهر وخلوتی بود وکسی دور وبرمون جمع نشده بود.دختره با همون عصبانیت رو به رویا گفت: قضاوت؟! همه بچه ها از اس های عاشقانه مریم جونتون خبر داشتن.فکر میکنین واسه چی گلاره ء لِز رو از اتاق انداختیم بیرون؟

برای دفاع خودم گفتم: گلاره لز نبود.اون دوست پسر داشت.

دختره که حالا آروم تر شده بود با نیشخندی گفت: منظورت احیاناً وحید که نیست؟

با تعجب بهش نگاه کردم تا بقیه حرفشو بزنه واون ادامه داد: چون هیچ وحیدی وجود نداره.توبا چشمای خودت وحیدو دیدی؟

سرمو به نشونه نه تکون دادم.اون هم در جواب این ساده لوحی من لبخند کجی زد وادامه داد: خواستم بیام ببینم معشوقه این عشق اساطیری کیه.فقط همین...

دیگه بقیه متلک هاشو نشنیدم وسوار ماشین شدم.حتی حال گریه کردن هم نداشتم.

عارف پشت فرمون نشست بدون اینکه به سمت من برگرده گفت: کاش خودتو کنترل میکردی!شاید میشد ازش آدرسی چیزی گرفت

به رویا نگاه کردم که داشت جیک تو جیک با دختره حرف میزد.در جواب عارف گفتم:اگه به رویا ایمان داری پس یه خورده دیگه منتظر باش.

عارف لبخندی زد: ما بهش ایمان داریم.برمنکرش لعنت..

ودوتایی باهم گفتیم: پیش باد..

لحظاتی بعد دختره در حالی که دیگه از اون اخم اولیه توی صورتش خبری نبود، نگاهی بهم انداخت وداخل رفت.رویا هم با لبهای خندون به سمت ماشین اومد وسوار شد وماشین به حرکت در اومد.

عارف:شیری یا روباه خانومی؟

رویا با لبخندی به عرض صورت: شیرِ شیر.

روبه من کرد: آدرس خانوم خرابکارو گرفتم

باید خوشحال میشدم یا ناراحت؟ اصلاً فایده ای داشت؟ بیتفاوت به رویا نگاه کردم.رویا ابروهاشو تو هم کرد: بخند دیگه مریمی..شاید گلاره بتونه با علی صحبت کنه.اینطوری علی توجیه میشه

لبخند بی جونی روی لبهام نشست.بعد از نیم ساعتی به مقصد مورد نظر رسیدیم.رویا از ماشین پیاده شد.تا خواستم منم پیاده بشم عارف و رویا باهم به سمتم برگشتن وتقریباً داد زدن: تو نَه..

با دلخوری گفتم:چطونه شما؟! خون آشام که نیستم!

رویا به سمت زنگ آپارتمان رفت وعارف رو به من گفت: میری جَری تر میشه بد تر میکنه.آروم باش مریم خانوم.بسپار به دست رویا خودش همه چیو درست میکنه.

فاصله ما با رویا زیاد بود.بعد از چند دقیقه در باز شد ورویا داخل شد.ساعتی گذشت در حالی که داشتم آب آناناسی که عارف واسم خریده بود رو میخوردم رویا از خونه بیرون اومد،قیافه اش داد میزد که از نتیجه راضی نیست.نگاهم به بیرون بود خطاب به عارف گفتم: به گمونم محاسباتتون اشتباه شد وخانومت این بار روباهه

قبل از اینکه عارف جواب بده رویا به ماشین رسید وسوار شد،در حالی که لبخندی مصنوعی به لب داشت به آب میوه های دست منو عارف اشاره کرد: خوب به خودتون رسیدینا!

ماشین حرکت کرد،عارف آب میوه رویا رو از داشبورت درآورد وبهش داد.طاقت نیاوردم وگفتم: خب؟

رویا : خب که چی؟

با دلخوری گفتم: نتیجه؟

توی فکر فرو رفت: علی آقات از ما یه قدم جلوتر بوده

عارف پرسید: واضح بگو ببینم چه خبر بود؟

رویا نفسشو با قدرت بیرون داد وگفت: گویا چند روز پیش علی گلاره رو پیدا میکنه وازش میخواد که واسه اثبات حرفهاش مدرک بیاره.گلاره هم نامردی نمیکنه و پیام های مریم رو به علی نشون میده.جالبش اینجاس که خودش هم اعتراف میکنه که اونهایی رو به علی نشون داده که واسه اثبات حرفش محکم تر بودن.

ته دلم خالی شد.احساس کردم دیگه دستم به علی نمیرسه.خدا لعنتت کنه گلاره...

ساعتی بعد سه تایی توی رستوران نشسته بودیم ومنتظر بودیم تا غذاهایی که سفارش داده بودیم برامون بیارن.عارف سعی میکرد موضوع بحثو عوض کنه:راستی مریم خانوم جواب نیمه دوم کنکور کی میاد؟

-ده-یازده روز دیگه

لبخندی زد وگفت: خدا کنه راه دور قبول شی

رویا با دلخوری گفت: اِه!!!!! عارف!! واسه چی راه دور؟ من دوست ندارم مریم ازم جدا شه.

من به جای عارف جواب دادم: نه رویا جون،خودم هم دوست دارم راه دور قبول شم.آخه اینطوری از این جَوِ خفقان آور دور میشم.

رویا ادامه داد: اما من دوست دارم مثل دوره لیسانس باز هم با هم توی یه دانشگاه باشیم...

سکوت بینمون برقرار شد.غذاها روی میز قرار گرفت.هیچ میلی به غذا نداشتم.دوباره عارف سکوتو شکست: با گلاره چقدر صمیمی بودین؟

رویا جواب داد: تو دبیرستان سه تایی باهم رفیق بودیم.من ومریم سال اول قبول شدیم،اما گلاره موند به سال دوم و از ما جدا شد.

رویا رو به من: مریمی چرا غذاتو نمیخوری؟

بغضم رو با جرعه ای آب فرو دادم: من سیرم

عارف با لبخند گفت: با چی سیر شدی؟توکه چیزی نخوردی! نکنه از عشق گلاره اشتهات کور شده

رویا با آرنج به بازوی عارف زد.از لحن عارف خنده ام گرفت وگفتم: آره.چه جورم! میخواستم بینمش که نذاشتین.اصلاً من از بچگی گلاره رو دوست داشتم..

با به زبون آوردن از بچگی دوست داشتن انگار داغ دلم تازه شد بی مهابا زدم زیر گریه واز جام بلند شدم وبه طرف سرویس بهداشتی دوییدم.

فصل 8:

با صدای امیر کمالی به خودم اومدم: موفق شدین خانوم کرامتی؟سرمو بالا آوردم وبهش اخم کردم: موفق میشم.لبخندی زد وهمونطور بهم خیره نگاه کرد.لبخندش فوق العاده حرص آور بود.توقع داشت توی چند ثانیه اشکال دفترو پیدا کنم.فکر کنم از قصد اشتباه حساب کرده بود که ببینه من حوصله ام تا چه حده! این بار با لحن دوستانه ای پرسید: میدونین اشکال از کدوم ستونه؟جواب دادم: بستانکاربا همون لبخند ادامه داد: خب این دیگه فکر کردن داره؟ چرا شروع نمیکنین!لجم داشت در میومد.بیشتر از خودم که مغزم داشت درجا میزد.من اولین بارم نبود که این کارو میکردم نمیدونم چرا امروز خنگ میزدم ومغزم فرمان نمیداد. با اعتماد به نفس کامل گفتم: اگه شما اجازه بدین وحواسمو پرت نکنین تا چند دقیقه دیگه تحویلتون میدم.ابروهاشو بالا داد: چشم(دستشو جلوی دهنش گذاشت)من اگه دیگه حرف زدم!شروع کردم به حساب کردن دوباره ء ستون بستانکار.همینطور که مشغول بودم سنگینی نگاه جفتشونو حس کردم.سرمو بالا آوردم، با پویا چشم تو چشم که شدم فورا سرشو پایین انداخت.بازم امیر سکوتو شکست: ماشالله دستتون فرزه ها! چشم که نبود!ترکوند.انگار انگشتهام قفل شد وهمه رو اشتباه میزدم،چپ چپ که نگاش کردم خودش موضوع رو فهمید وزد زیر خنده: چی شد چشمتون زدم!بالاخره زبون پویا باز شد ورو به من گفت: خانوم کرامتی توصیه میکنم جلوی امیر از تواناییهاتون استفاده نکنین چون اگه ازتون تعریف کنه باید واسه همیشه باهاشون خداحافظی کنید.از طرز بیانش خنده ام گرفت.امیر که حس میکرد ضایع شده رو به پویا گفت: بالاخره تخم کفترها کار خودشونو کردن زبون آقا باز شد! مرد حسابی من کجا چشمم شوره؟!پویا همونطور که لبخند به لب داشت سرشو پایین انداخت.من همچنان میخندیدم، امیر با اخم ساختگی همرا با خنده رو بهم گفت: نه مثل اینکه شما هم بدتون نیومد پویا مسخره ام کرد!خنده ام رو جمع کردم و با یه ببخشید دوباره سرگرم کارم شدم.بعد از چند دقیقه جمع زدنم تموم شد ومن همچنان اشکال رو پیدا نکرده بودم.غرورم هم اجازه نمیداد بهش بگم.بنا براین راه بعدی رو انتخاب کردم ودفتر روزنامه رو باکل تطبیق دادم.خداروشکر اشکال تو صفحات اول بود ومربوط به نقل از روزنامه به کل بود که توی کل یه صفر اضافه داشت.به طرفش گرفتم وبا لبخند گفتم: بفرمایید پیداش کردم.در حالیکه دفتر رو ازم میگرفت گفت: من مشکلشو امروز صبح توی یک ربع پیدا کردم.ناکس منظورش به من بود که 45 دقیقه لفت دادم.با تعجب گفتم: مگه خودتون دفترو ننوشته بودین؟-چرا.بالاخره هرکسی ممکنه که اشتباه کنه.لبخندی از رضایت زد وادامه داد: معلومه حوصلتون خوبه.دیگه احتیاجی نیست که کارهای منو مجددا چک کنید.خم شد ودفتر روزنامه وکلی رو بهم داد: روزنامه شو نوشتم، شما به کل منتقل کنید و جمع بزنید وتراز بگیرید.چشمی گفتم ومشغول شدم.یکشنبه ام هم به همین شکل گذشت.قرار بود طاهره بیاد خونمون وغروب باهاش برم دکتر. ساعت یک ونیم کارم که تموم شد از همه خداحافظی کردیم وبه سمت خونه به راه افتادیم.به خونه که رسیدم فوری یکی از وعده های خورشتم رو در آوردم وبرنج سفید هم درست کردم.از آشپزخونه که در اومدم دیدم طاهره رفته رو سطل آشغال ایستاده وداره واحد بغلی رو دید میزنه، آروم پرسیدم: اونور چه خبره؟هول شد میخواست بیاد پایین که نذاشتم وگفتم ببینه.دوباره چشم چرخوند ودر همون حین مشکوک پرسید: یعنی میخوای بگی تا بحال اینوَرو ندیدی!با یادآوری سقوطم از روی قابلمه خنده ام گرفت وگفتم: سعی کردم اما ناکام موندم.همونطور که حواسش به اونور بود گفت: نه خوشم اومد، پسر اینقدر باسلیقه! از روی سطل پایین اومد وبا خنده گفت: از واحد تو که دختری مرتب تره و به کتابهام که رو زمین پخش بودن اشاره کرد.ابروهامو بالا دادم: حالا تو هم طرف اونو بگیر!خم شدم وسعی کردم کتابهارو گوشه اتاق بچینم..در همون حین پرسیدم: حالا دکترِ چی میخوای بری؟آهی کشی: زنان وزایمان(با کمی مکث) نازاییبا تعجب بهش نگاه کردم: مگه بچه نداری؟آهی حسرت بار کشید: نه.دوازده ساله که از نعمتش محرومیمآخِی..! دلم به حالش سوخت.کنارش نشستم: خودتو ناراحت نکن، درست میشه.حالامشکل از کدومتون هس؟-از منواسه اینکه جَو رو عوض کنم آهنگ نسبتاً شادی گذاشتم و دستمو به طرفش دراز کردم: بی خیال عزیزم.ما چه گلی به سر بابا مامانهامون زدیم که بچه هامون به سر مابزنن.خندید و از جاش بلند شد ودوتایی با هم کلی رقصیدیم.صدای در اومد،سایه ی هیکل خپل ریحانه خانوم روی در افتاد.با دست به سرم کوبیدم: وای! الان پیش خودش چی فکر میکنه!طاهره هم که در جریان بود مثل من مضطرب شد.فوری پرید وصدای آهنگ رو قطع کرد.شال بلندم رو که حتی روی باسنم رو میپوشوند سرم انداختم و در رو باز کردم.ریحانه خانوم غضبناک بهم زل زد: مهمون داری؟با خونسردی گفتم: سلام.بله مهمون دارمزنَک بی تربیت بازم جواب سلامم رو نداد وبا غیظ گفت: اون هم دختر!همون لحظه در حیاط بازشد وپارسا وارد شد.خدایا من چرا اینقدر گند شانسم؟این برای چی اینقدر زود اومده؟ در جواب ریحانه خانوم بازهم گفتم: بلهیهو عصبانی گفت: مگه من نگفتم دوستهاتو نباید بیاری تو خونه؟پارسا به ما رسید، سلام سردی به من کرد وبه ریحانه خانوم هم سلام داد وخم شد بند کفشهاشو باز کنه.رو به ریحانه خانوم گفتم: ما که سروصدا نکردیم.صدای نکره اشو بالا برد: دیگه بدتر! خدا میدونه داشتین چیکار میکردین!ابروهامو بالا بردم: متوجه نشدم! مثلاً داشتیم چیکار میکردیم؟پارسا وارد واحدش شد.ریحانه خانوم با غیظ ادامه داد: خودت بهتر میدونی!-نه نمیدونم علت این بی حرمتی چیه!(هردو با غیظ وصدای نسبتاً بلند حرف میزدیم)-همین که دخترهای مردم رو میاری واز راه به درمیکنی!خدایا این چی میگفت!داد زدم : حرف دهنت رو بفهم زنیکه.من کیو از راه به درکردم؟در همین حین طاهره عین گرگ تیرخورده بیرون اومد: خانوم به ظاهر محترم.من شوهر دارم،بهتره اون فکر باطل که در مورد دوست من دارید رو هم از سرتون بیرون کنید.طاهره خانوم که دید یکی قاطی تر از خودم پشتم دراومده جری تر شد وگفت: من نمیگم! همه خبردارن.من که کف دستمو بو نکرده بودم!یه خورده عصبانیت بیشتر چاشنی لحنش کرد: هر کی از هر جارونده سمت من میاد.معلوم نیست از کدوم خانواده ای که اینطور چیزا واستون عادیه! (این حرفها رو به طاهره گفت)من پشتی طاهره در اومدم: با دوستم درست صحبت کنید طرف حساب شما منم.رو به من گفت: تو که حسابت روشنه.معلومه اصلاً خونواده نداری که همین طوری دختر مریضشونو ول کردن به امون خدا تا هر گندی که دلش خواست به بار بیاره.اگه به خاطر سنش نبود فکش رو میاوردم پایین.بغض به گلوم نشست.یهو در واحد بغل باز شد وپارسا بیرون اومد وجلوی ریحانه خانوم ایستاد: خانوم بَراری احترام خودتونو نگه دارید. من از آشنایان خانوم کرامتی هستم و هیچ وصله ای به این خونواده نمیچسبه!قند تو دلم آب شد.بدون اینکه به پارسا نگاه کنم به ریجانه خانوم که قدش تا سینه پارسا به زور میرسید زل زدم.اونکه دید سه به یک شدیم کم آورد رو باصدای آروم رو به پارسا گفت: تو که از هیچی خبر نداری!پارسا امون نداد وگفت: هرچی که هست،بار آخرتون باشه صداتونو بالا بردید.صاحبخونه اید که باشید! اجاره میدیم منتی به سرمون ندارید.ریحانه خانوم که دید حسابی ضایع شده به طرف راه پله ها رفت وزیر لب گفت: خلایق هرچه لایق. تو هم یکی مثل خودشصدای بسته شدن در بالا اومد.وای چه حالی بهم داد که یک مرد پشتم درا ومد واِلا این زنه تا غروب ولم نمیکرد.رو به پارسا گفتم: ممنون آقای طاهری ،واقعاً به دادم رسیدید.با خشکی تمام بدون اینکه نگاهم کنه درحالی که وارد خونه اش میشد گفت: به خاطر دوستی پدرم با پدرتون بود.ودر رو بست.آخه تو که خوشحالمون کرده بودی! میمردی به جای این جمله آخریه میگفتی خواهش میکنم؟با طاهره وارد خونه شدیم.بغض خفنی توی گلوم بود که سعی داشتم با سکوت مخفی نگه دارمش.سفره رو پهن کردیم.برای جفتمون غذا کشیدم اما میلم به خوردن نمیرفت.طاهره با مهربونی گفت: آبجی گلم، بیخیال! خودتو ناراحت نکنجواب دادم : آخه چطور ناراحت نشم؟وبغضم شکست وبا صدای بلند گریه کردم وبا همون گریه ادامه دادم: نمیدونم چه گناهی به درگاه خدا کردم که دارم تاوان پس میدم.الهی تیکه تیکه های گلاره رو برای خونوادش ببرن که اینطوری جواب دلسوزی منو دادسریع تو دلم گفتم: خدا نکنه.طاهره کنارم نشست وسرمو به شونه اش گرفت: عوض نفرین کردن دعا کن همه چی هر چه زودتر درست بشه.به همون حالت کمی گریه کردم تا سبک شدم.نمیدونم چرا واسم مهم نبود که پارسا صدامو میشنوه... ....ساعت هفت بود که ازداروخونه در اومدیم واز هم خداحافظی کردیم وبه سمت خونه راه افتادم.شب هم اونقدر ذهنم درگیر بود که خیلی زود خوابیدمفصل 9 :در واحدم رو که قفل کردم پارسا هم بیرون اومد.اول اون سلام کرد.بازم سرد وبیروح، من هم جوابشو دادم وحرکت کردم. از کوچه که در اومدم وپا به خیابون گذاشتم .به ایستگاه رسیدم ومنتظر اتوبوس موندم.هنوز چند لحظه نگذشته بود که اتوموبیلی جلوی پام توقف کرد،سرمو خم کردم دیدم پارساست.گفتم: مزاحم نمیشم.لبخند کمرنگی زد: تا جایی که مسیرمون یکی باشه میرسونمالحمدلله تعارف زدن به یه خانوم رو هم بلد نیست.من هم دیگه لوس بازی در نیاوردم وسوار شدم.اصلاً نمیدونستم ماشین داره.نه که حیاط کوچیک بود وفقط یه ماشین توی حیاط جا می شد واون هم مال صاحبخونه بود لابد ماشینشو تو کوچه ای،خونه همسایه ای چه میدونم یه جا دیگه میذاشته.اصلاً به من چه! با صدای پارسا مجبور شدم نگاهمو از بیرون بگیرم: میتونم یه سوال بپرسم؟-بفرماییدصداشو صاف کرد: چی باعث شده که ریحانه خانوم به خودش اجازه بده با شما این شکلی صحبت کنه؟از فضولی نمرده بود کلی بود! خنده ام رو تو خودم خفه کردم وبا صدای آرومی جواب دادم: یه چرت وپرتی خواهر زاده اش گفته بود.اینم باور کرده.با شک زوم کرد تو چشام.یعنی باید ادامه میدادم.اما من سکوت کردم. اینبار پرسید: بابا حالشون خوبه؟-خوبن شکر خدابا سوال بعدیش آتیشم زد: آقاتون چطورن؟ این چند وقته ندیدم بیان!معلوم شد از یه چیزایی خبر داره.حالم اساسی گرفته شد.لبخند کجی روی لبهاش نشسته بود.من هم از دروغ گفتم: خوبه،سرش امروزا شلوغه.لبخندش محو شد وجاش رو به یه اخم کمرنگ داد.چند ثانیه ای گذشت.با دیدن ایستگاه اتوبوس بعدی با تعجب پرسیدم: الان کجاییم؟با خونسردی گفت: مگه دانشگاه نمیرید؟وای حالا باید این همه راهو برگردم.گفتم: نه.باید برم سر کار همین کنارا نگه دارید.توقف کرد وروبهم گفت: از کدوم طرفه؟همین خواستم جوابشو بدم یهو چشمم به ایستگاه افتاد وگلاره رو لابه لای جمعیت منتظر دیدم.مثل فنر از جا کنده شدم وبه طرفش دوییدم.چند قدم مونده بود بهش برسم که گلاره متوجه من شد وشروع کرد به دوییدن.قصد نداشتم بزنمش آخه تو خیابون زشت بود فقط میخواستم باهاش حرف بزنم اما اون با دوییدنش باعث شد همه توجهشون به ما جلب بشه.هنوز چند قدمی از ایستگاه دور نشده بودیم که دست بردم به سمت کیفش وکشیدم اون هم تعادلش رو از دست داد واز عقب خورد زمین.عابرهای پیاده تو جاشون ثابت موندن وبه ما خیره شدن.دستمو به سمتش دراز کردم.اما اون دستمو پس زد وبلند شد. مانتوشو مرتب کرد.نگاهم به ماشین پارسا خورد که هنوز همونجا بود و داشت به ما نگاه میکرد.گلاره خواست بره که دستشو محکم چسبیدم: کجا؟دستشو کشید: به تو ربطی ندارهچشمامو نازک کردم: واقعاً به من ربط نداره؟زندگیمو تباه کردی کثافت!با وقاهت تمام تو چشمام نگاه کرد وگفت: کثافت تویی که با احساسات مردم بازی میکنیخدای من چقدر این بنی بشر پرروئه! دستمو آزاد کردم ومحکم زدم توی صورتش.اونم نامردی نکرد وجوابمو داد و زد توصورتم.خواستم بعدیو بزنم که دیدم یه سری مردهای فرصت طلب دارن میان نزدیکمون که جدامون کنن.سریع از گلاره فاصله گرفتم که فکر کنن دیگه دعوا نداریم.در همین حین ماشین پارسا آهسته حرکت کرد وکنار پیاده رو توقف کرد وخودش در حالی که پیاده شد ودر ماشین رو باز میکرد با لحن دوستانه ای گفت: بهتر نیست سوار شین؟من هم از فرصت استفاده کردمو دست گلاره رو به سمت ماشین کشیدم.اونهم زیاد تقلا نکرد وهمراه من سوار شد ولحظاتی بعد حرکت کردیم.من جلونشسته بودم،به صورت پارسا نگاه کردم،بد جوری توی فکر بود.حدس میزنم داشت به خودش لعنت میفرستاد از اینکه امروز صبح منو سوار کرده بود،لابد فکر میکنه من چقدر نحسم!با صدای گلاره به سمتش برگشتم که داشت با عشوه میگفت: نیگا کن چطوری آبرومونو بردی سر صبحی؟با نفرت گفتم: خفه شو قبل از اینکه خودم خفه ات کنم.چند ثانیه تو چشمام نگاه کرد وبدون اینکه چیزی بگه به بیرون خیره شد.بغض به گلوم نشست بدون اینکه سعی کنم برطرفش کنم باصدای لرزان گفتم: فقط بگو چرا؟گلاره بهم نگاه کرد چشمهاش قرمز شده بود با صدای آرومی گفت: آخه با احساساتم بازی کردی.از کوره در رفتم ودر حالی که گریه میکردم با عصبانیت گفتم: من با احساست بازی کردم؟ آخه الاغ من تو رو مثل مهسا ومهروز،چه بسا بیشتر دوستت داشتم.حالا اون هم گریه میکرد:اما بازیم دادی..-مگه همون اول روشنت نکردم که این یه شوخیه؟جواب نداد وبه بیرون خیره شد وشرع کرد به جویدن ناخن هاش.اینکارو وقتی استرس داشت انجام میداد.عین دبیرستان. به پارسا نگاه کردم.گوشه چشمی نگاهم کرد وبعد نفسشو با کلافگی بیرون داد.طفلک داشت بیخودی توی خیابونها ویراژ میداد.با شرمندگی گفتم: آقای طاهری معذرت میخوام که ...انگشت اشاره اشو بالا گرفت که یعنی هیچی نگو.من هم ساکت شدم و اون گفت: بی خیال.پیچید توی یکی از کوچه ها وهمون اولها نگه داشت.کوچه خلوتی بود.به سمت گلاره برگشتم وصداش کردم: گلاره،به من نگاه کن.با چشمهای متورمش بهم نگاه کرد.از این حالتش لجم گرفت و با غیظ گفتم: گریه ات به خاطر منه!سریع اشکهاشو پاک کرد وبا تعجب گفت: فکر کردی اینقدر احمقم که به خاطر یه دختر گریه کنم.یا شاید هم فکر کردی عاشقت شدم!عصبانی شدم وگفتم: اگه عاشقم نشدی پس واسه چی گند زدی به مراسمم؟!پارسا با دهن باز به مکالمات ما دوتا گوش میکرد.نمیدونم چرا جلوش اینقدر بی پروا داشتم با گلاره که هرلحظه ممکن بود چرندی از دهنش در بره صحبت میکردم!گلاره در جواب من گفت: اون موقع احمق بودم.بغض دوباره به وجودم هجوم آورد: پس چرا بعدش که علی اومد پیشت...اشکم سرازیر شد.نگاهمو ازش گرفتم وبه بیرون خیره شدم.پارسا سکوت رو شکست: من پایین منتظرم حرفاتون تموم شد صدام کن.با علامت سر باشه گفتم واون پیاده شد.به محض اینکه پارسا از ماشین فاصله گرفت دستهای گلاره دور گردنم حلقه شد، از این حالتش تعجب کردم فقط سرمو کج کردم وبه چشمهاش که حالا نزدیک گوشم بود نگاه کردم با صدای آرومی گفت: جلوی این یارو نمیتونستم راحت باشم، دیوونه معلومه که دوستت دارم،تو آبجیه منی..با تعجب دستهاشو از دور گردنم باز کردم: آبجی؟ پس بخاطر همین اونشب اینکارو کردی وبعدش جلوی علی هم ضایعم کردی!سریع سرشو تکون داد: نه!!!...من ...من.. فقط جَو گیر شده بودم.نه اینکه نخوام با من بمونیا!...من رو حرفهات حساب باز کرده بودم.فکر میکردم تو هم مثل منی ومن بالاخره ...بین حرفش رفتم وگفتم: یعنی چی که مثل توام؟سرشو پایین انداخت وبا صدای لرزانی گفت: دست خودم نیست،هیچ احساسی نسبت به جنس مخالف ندارم.یعنی حسیکه از صحبت کردن وارتباط با دخترها پیدا میکنم واسم لذت بخش تره.کمی مِن من کرد وادامه داد: میدونم فکر احمقانه ایه اما با خودم فکر کردم که اگه تو هم مثل من باشی دیگه مجبور نیستیم ازدواج کنیم ومیتونیم با هم یه خونه اجراه کنیمو ...دستهامو روی گوشهام گذاشتم: بسه دیگه ادامه نده.اونهم ساکت شد.از شیشه به پارسا نگاه کردم که به دیوار تکیه داده بود وسرشو پایین گرفته بود.دلم به حالش سوخت به ساعت نگاه کردم.ساعت نزدیک 10 بود.از گلاره پرسیدم: تا ساعت چند کلاس داری؟-تا دو(لبخندی زد)یکیش که گذشت بذار حداقل به بعدی برسمپارسا رو صدا زدم ، اونهم سوار شد.ازش خواستم مارو به ایستگاه برسونه آخه دیگه کرایه نمیکرد برم سر کار چون ساعت یک هم کلاس داشتم ومجبور بودم زودتر برم دانشگاه بنابراین با طاهره تماس گرفتم وگفتم نمیرم وبعد با گلاره به دانشگاه رفتیم.بماند که بعضیا که از کنارمون رد میشدن با چه تنفری به من نگاه میکردن.لابد از وضعیت گلاره خبر داشتن،واسه یه لحظه دلم به حالش سوخت ،یعنی اینقدر اوضاعش وخیم بود که دخترها ازش میترسیدن! چطورتو دبیرستان متوجه نشده بودم.شاید هم دست درازیهاشو بغل کردناشو به حساب صمیمیت وشوخی میذاشتم. گلاره به سمت کلاسش رفت ومن هم رفتم کتابخونه ودیگه ندیدمش. ساعت هفت که کلاسم تموم شد طاهره من رو تا دَم در خونه رسوند.لامپهای واحد پارسا خاموش بود.با یادآوری آبروریزی صبح خجالت کشیدم،بد هم نشد!حداقل میشه گفت تنها خوبی که واسش داشت این بود که حس فضولیش ارضا شد.من هم عجب آدم پرروئی اما!!!....دستهامو خشک کردمو از آشپزخونه بیرون اومدم.ساعت 10 شب بود ویک ساعت قبل پارسا اومده بود.صدای تلویزیونش قطع شد وبعد صدای یکی از درهای چوبی اومد.یه خورده اتاقو مرتب کردمو ساعت تقریباً یازده بود که روی تخت دراز کشیدم.گمون کنم اتاق خوابش رو همون اتاقی کرده بود که یه دیوارش نئوپانی بود(یعنی چسبیده به اتاق من)،چون صداشو نیمه شبها خیلی واضح داشتم.میتونستم حدس بزنم که چقدرتوی خواب وول میخوره.به سقف خیره شده بودم وبه وقایع امروز فکر میکردم.پارسا به آرومی وخیلی صمیمی پرسید: گلاره مریضه؟من هم به تبعیت از اون بدون اینکه احساس غریبگی کنم جواب دادم: نمیدونم. شایدبه همون آهستگی پرسید: میتونم یه سوال بپرسم؟-بپرسخیلی بی پروا پرسید: شما تا بحال باهاش بودید؟چایی نخورده پسرخاله شد!فوراً جواب دادم: نه!!ساکت شد.بعد از چند دقیقه پرسیدم : چرا فکر کردین که من...وسط حرفم پریدوبا لحن جدی گفت: من در مورد شما فکر نمیکنم.این پسره هم خوددرگیری داشتا!!بعد از کمی مکث گفت: شرمنده وقتتونو گرفتم،شب بخیربی ادب!.جواب شب بخیرشو هم ندادم.هرچند که تا صبح از بی ادبی خودم لجم گرفت که چرا جواب ندادم اما به ضایع شدنش می ارزید...فصل 9 :در واحدم رو که قفل کردم پارسا هم بیرون اومد.اول اون سلام کرد.بازم سرد وبیروح، من هم جوابشو دادم وحرکت کردم. از کوچه که در اومدم وپا به خیابون گذاشتم .به ایستگاه رسیدم ومنتظر اتوبوس موندم.هنوز چند لحظه نگذشته بود که اتوموبیلی جلوی پام توقف کرد،سرمو خم کردم دیدم پارساست.گفتم: مزاحم نمیشم.لبخند کمرنگی زد: تا جایی که مسیرمون یکی باشه میرسونمالحمدلله تعارف زدن به یه خانوم رو هم بلد نیست.من هم دیگه لوس بازی در نیاوردم وسوار شدم.اصلاً نمیدونستم ماشین داره.نه که حیاط کوچیک بود وفقط یه ماشین توی حیاط جا می شد واون هم مال صاحبخونه بود لابد ماشینشو تو کوچه ای،خونه همسایه ای چه میدونم یه جا دیگه میذاشته.اصلاً به من چه! با صدای پارسا مجبور شدم نگاهمو از بیرون بگیرم: میتونم یه سوال بپرسم؟-بفرماییدصداشو صاف کرد: چی باعث شده که ریحانه خانوم به خودش اجازه بده با شما این شکلی صحبت کنه؟از فضولی نمرده بود کلی بود! خنده ام رو تو خودم خفه کردم وبا صدای آرومی جواب دادم: یه چرت وپرتی خواهر زاده اش گفته بود.اینم باور کرده.با شک زوم کرد تو چشام.یعنی باید ادامه میدادم.اما من سکوت کردم. اینبار پرسید: بابا حالشون خوبه؟-خوبن شکر خدابا سوال بعدیش آتیشم زد: آقاتون چطورن؟ این چند وقته ندیدم بیان!معلوم شد از یه چیزایی خبر داره.حالم اساسی گرفته شد.لبخند کجی روی لبهاش نشسته بود.من هم از دروغ گفتم: خوبه،سرش امروزا شلوغه.لبخندش محو شد وجاش رو به یه اخم کمرنگ داد.چند ثانیه ای گذشت.با دیدن ایستگاه اتوبوس بعدی با تعجب پرسیدم: الان کجاییم؟با خونسردی گفت: مگه دانشگاه نمیرید؟وای حالا باید این همه راهو برگردم.گفتم: نه.باید برم سر کار همین کنارا نگه دارید.توقف کرد وروبهم گفت: از کدوم طرفه؟همین خواستم جوابشو بدم یهو چشمم به ایستگاه افتاد وگلاره رو لابه لای جمعیت منتظر دیدم.مثل فنر از جا کنده شدم وبه طرفش دوییدم.چند قدم مونده بود بهش برسم که گلاره متوجه من شد وشروع کرد به دوییدن.قصد نداشتم بزنمش آخه تو خیابون زشت بود فقط میخواستم باهاش حرف بزنم اما اون با دوییدنش باعث شد همه توجهشون به ما جلب بشه.هنوز چند قدمی از ایستگاه دور نشده بودیم که دست بردم به سمت کیفش وکشیدم اون هم تعادلش رو از دست داد واز عقب خورد زمین.عابرهای پیاده تو جاشون ثابت موندن وبه ما خیره شدن.دستمو به سمتش دراز کردم.اما اون دستمو پس زد وبلند شد. مانتوشو مرتب کرد.نگاهم به ماشین پارسا خورد که هنوز همونجا بود و داشت به ما نگاه میکرد.گلاره خواست بره که دستشو محکم چسبیدم: کجا؟دستشو کشید: به تو ربطی ندارهچشمامو نازک کردم: واقعاً به من ربط نداره؟زندگیمو تباه کردی کثافت!با وقاهت تمام تو چشمام نگاه کرد وگفت: کثافت تویی که با احساسات مردم بازی میکنیخدای من چقدر این بنی بشر پرروئه! دستمو آزاد کردم ومحکم زدم توی صورتش.اونم نامردی نکرد وجوابمو داد و زد توصورتم.خواستم بعدیو بزنم که دیدم یه سری مردهای فرصت طلب دارن میان نزدیکمون که جدامون کنن.سریع از گلاره فاصله گرفتم که فکر کنن دیگه دعوا نداریم.در همین حین ماشین پارسا آهسته حرکت کرد وکنار پیاده رو توقف کرد وخودش در حالی که پیاده شد ودر ماشین رو باز میکرد با لحن دوستانه ای گفت: بهتر نیست سوار شین؟من هم از فرصت استفاده کردمو دست گلاره رو به سمت ماشین کشیدم.اونهم زیاد تقلا نکرد وهمراه من سوار شد ولحظاتی بعد حرکت کردیم.من جلونشسته بودم،به صورت پارسا نگاه کردم،بد جوری توی فکر بود.حدس میزنم داشت به خودش لعنت میفرستاد از اینکه امروز صبح منو سوار کرده بود،لابد فکر میکنه من چقدر نحسم!با صدای گلاره به سمتش برگشتم که داشت با عشوه میگفت: نیگا کن چطوری آبرومونو بردی سر صبحی؟با نفرت گفتم: خفه شو قبل از اینکه خودم خفه ات کنم.چند ثانیه تو چشمام نگاه کرد وبدون اینکه چیزی بگه به بیرون خیره شد.بغض به گلوم نشست بدون اینکه سعی کنم برطرفش کنم باصدای لرزان گفتم: فقط بگو چرا؟گلاره بهم نگاه کرد چشمهاش قرمز شده بود با صدای آرومی گفت: آخه با احساساتم بازی کردی.از کوره در رفتم ودر حالی که گریه میکردم با عصبانیت گفتم: من با احساست بازی کردم؟ آخه الاغ من تو رو مثل مهسا ومهروز،چه بسا بیشتر دوستت داشتم.حالا اون هم گریه میکرد:اما بازیم دادی..-مگه همون اول روشنت نکردم که این یه شوخیه؟جواب نداد وبه بیرون خیره شد وشرع کرد به جویدن ناخن هاش.اینکارو وقتی استرس داشت انجام میداد.عین دبیرستان. به پارسا نگاه کردم.گوشه چشمی نگاهم کرد وبعد نفسشو با کلافگی بیرون داد.طفلک داشت بیخودی توی خیابونها ویراژ میداد.با شرمندگی گفتم: آقای طاهری معذرت میخوام که ...انگشت اشاره اشو بالا گرفت که یعنی هیچی نگو.من هم ساکت شدم و اون گفت: بی خیال.پیچید توی یکی از کوچه ها وهمون اولها نگه داشت.کوچه خلوتی بود.به سمت گلاره برگشتم وصداش کردم: گلاره،به من نگاه کن.با چشمهای متورمش بهم نگاه کرد.از این حالتش لجم گرفت و با غیظ گفتم: گریه ات به خاطر منه!سریع اشکهاشو پاک کرد وبا تعجب گفت: فکر کردی اینقدر احمقم که به خاطر یه دختر گریه کنم.یا شاید هم فکر کردی عاشقت شدم!عصبانی شدم وگفتم: اگه عاشقم نشدی پس واسه چی گند زدی به مراسمم؟!پارسا با دهن باز به مکالمات ما دوتا گوش میکرد.نمیدونم چرا جلوش اینقدر بی پروا داشتم با گلاره که هرلحظه ممکن بود چرندی از دهنش در بره صحبت میکردم!گلاره در جواب من گفت: اون موقع احمق بودم.بغض دوباره به وجودم هجوم آورد: پس چرا بعدش که علی اومد پیشت...اشکم سرازیر شد.نگاهمو ازش گرفتم وبه بیرون خیره شدم.پارسا سکوت رو شکست: من پایین منتظرم حرفاتون تموم شد صدام کن.با علامت سر باشه گفتم واون پیاده شد.به محض اینکه پارسا از ماشین فاصله گرفت دستهای گلاره دور گردنم حلقه شد، از این حالتش تعجب کردم فقط سرمو کج کردم وبه چشمهاش که حالا نزدیک گوشم بود نگاه کردم با صدای آرومی گفت: جلوی این یارو نمیتونستم راحت باشم، دیوونه معلومه که دوستت دارم،تو آبجیه منی..با تعجب دستهاشو از دور گردنم باز کردم: آبجی؟ پس بخاطر همین اونشب اینکارو کردی وبعدش جلوی علی هم ضایعم کردی!سریع سرشو تکون داد: نه!!!...من ...من.. فقط جَو گیر شده بودم.نه اینکه نخوام با من بمونیا!...من رو حرفهات حساب باز کرده بودم.فکر میکردم تو هم مثل منی ومن بالاخره ...بین حرفش رفتم وگفتم: یعنی چی که مثل توام؟سرشو پایین انداخت وبا صدای لرزانی گفت: دست خودم نیست،هیچ احساسی نسبت به جنس مخالف ندارم.یعنی حسیکه از صحبت کردن وارتباط با دخترها پیدا میکنم واسم لذت بخش تره.کمی مِن من کرد وادامه داد: میدونم فکر احمقانه ایه اما با خودم فکر کردم که اگه تو هم مثل من باشی دیگه مجبور نیستیم ازدواج کنیم ومیتونیم با هم یه خونه اجراه کنیمو ...دستهامو روی گوشهام گذاشتم: بسه دیگه ادامه نده.اونهم ساکت شد.از شیشه به پارسا نگاه کردم که به دیوار تکیه داده بود وسرشو پایین گرفته بود.دلم به حالش سوخت به ساعت نگاه کردم.ساعت نزدیک 10 بود.از گلاره پرسیدم: تا ساعت چند کلاس داری؟-تا دو(لبخندی زد)یکیش که گذشت بذار حداقل به بعدی برسمپارسا رو صدا زدم ، اونهم سوار شد.ازش خواستم مارو به ایستگاه برسونه آخه دیگه کرایه نمیکرد برم سر کار چون ساعت یک هم کلاس داشتم ومجبور بودم زودتر برم دانشگاه بنابراین با طاهره تماس گرفتم وگفتم نمیرم وبعد با گلاره به دانشگاه رفتیم.بماند که بعضیا که از کنارمون رد میشدن با چه تنفری به من نگاه میکردن.لابد از وضعیت گلاره خبر داشتن،واسه یه لحظه دلم به حالش سوخت ،یعنی اینقدر اوضاعش وخیم بود که دخترها ازش میترسیدن! چطورتو دبیرستان متوجه نشده بودم.شاید هم دست درازیهاشو بغل کردناشو به حساب صمیمیت وشوخی میذاشتم. گلاره به سمت کلاسش رفت ومن هم رفتم کتابخونه ودیگه ندیدمش. ساعت هفت که کلاسم تموم شد طاهره من رو تا دَم در خونه رسوند.لامپهای واحد پارسا خاموش بود.با یادآوری آبروریزی صبح خجالت کشیدم،بد هم نشد!حداقل میشه گفت تنها خوبی که واسش داشت این بود که حس فضولیش ارضا شد.من هم عجب آدم پرروئی اما!!!....دستهامو خشک کردمو از آشپزخونه بیرون اومدم.ساعت 10 شب بود ویک ساعت قبل پارسا اومده بود.صدای تلویزیونش قطع شد وبعد صدای یکی از درهای چوبی اومد.یه خورده اتاقو مرتب کردمو ساعت تقریباً یازده بود که روی تخت دراز کشیدم.گمون کنم اتاق خوابش رو همون اتاقی کرده بود که یه دیوارش نئوپانی بود(یعنی چسبیده به اتاق من)،چون صداشو نیمه شبها خیلی واضح داشتم.میتونستم حدس بزنم که چقدرتوی خواب وول میخوره.به سقف خیره شده بودم وبه وقایع امروز فکر میکردم.پارسا به آرومی وخیلی صمیمی پرسید: گلاره مریضه؟من هم به تبعیت از اون بدون اینکه احساس غریبگی کنم جواب دادم: نمیدونم. شایدبه همون آهستگی پرسید: میتونم یه سوال بپرسم؟-بپرسخیلی بی پروا پرسید: شما تا بحال باهاش بودید؟چایی نخورده پسرخاله شد!فوراً جواب دادم: نه!!ساکت شد.بعد از چند دقیقه پرسیدم : چرا فکر کردین که من...وسط حرفم پریدوبا لحن جدی گفت: من در مورد شما فکر نمیکنم.این پسره هم خوددرگیری داشتا!!بعد از کمی مکث گفت: شرمنده وقتتونو گرفتم،شب بخیربی ادب!.جواب شب بخیرشو هم ندادم.هرچند که تا صبح از بی ادبی خودم لجم گرفت که چرا جواب ندادم اما به ضایع شدنش می ارزید...فصل 10 :دیروز که به خاطر گلاره خانوم نرفتم سرکار امروز هم که از هشت صبح تا پنج غروب کلاس داشتم.الان هم اونقدر خسته ام که احساس میکنم صدای پارسا مثل اره برقی داره میره تو مغزم.داشت با یکی دعوا میکرد،حرف از چک اشتباهی و کسری واین حرفها بود،تا جایی که یادمه خدمات کامپیوتری داشت وفوق دیپلم کامپیوتر بود،نمیتونستم بفهمم جریان چک وحساب چیه! چند دقیقه ای که از ساکت شدنش گذشت یهو صدام کرد که باعث شد تکون بخورم: مریم خانوم!چه پررو...من آقای طاهری صداش میکنم! جواب دادم: بله؟با کمی مکث گفت: نمیدونم باید بهتون بگم یا اصلاً واستون مهم هست یا نه!با خودم هزار جور فکر کردم.که ادامه داد: خواهرم وشوهرش فردا میان دیدنم.برای شوهرش مشکلی پیش اومده.این چه ربطی به من داشت اونوقت؟ با بیتفاوتی گفتم: خب؟-آخه مادرم هم همراهشون میاداوه! از این یکی نمیشه گذشت.حالا پا میشه میاد منو میبینه میگه دیدی نفرینم گرفت!پارسا ادامه داد: با خودم فکر کردم شاید دوست نداشته باشی با هم روبرو بشین.شاید هم اشتباه میکردم.با صدای خیلی آرومی که فقط میخواستم خودم بشنوم گفتم: اما درست فکر کردین.در جواب من گفت: خب حالا میخواین کار خاصی کنین؟-چند روز میمونن؟-نمیدونم.اما فکر نمیکنم کمتر از 2-3 روز باشنواقعاً باید چیکار میکردم؟ خودش دنباله حرفشو گرفت: البته احتیاجی هم نیست کاری کنین.مادرم اونشکلی که فکر میکنین وحشتناک نیست.بابت اون تماس هم من به جاش معذرت میخوام،خب مادره دیگه..! زیادی حساسه.واِلا همچین مساله خاصی هم نبود....شیطونه میگه دیوارو رو سرش خورد کنم.اینم میبینه آتیش گرفتم داره هیزم زیاد میکنه! پریدم وسط حرفش: خودم یه فکری بابتش میکنم(یعنی دهنتو ببند)با خونسردی گفت: هر جور مایِلی.شب خوشمن هم با سردی جواب دادم: همچنیناز اونجایی که آقا پارسا زیادی گوشش تیز بود قید تلفنی حرف زدن رو زدم وبا SMS برای طاهره همه چیو توضیح دادم وقرار شد این چند روزه برم خونه ء اونها.کتاب هام و دو دست لباس با حجاب ویه سری وسایل لازمم رو هم داخل یه ساک گذاشتم.....صبح طاهره اومد دنبالم.اول با هم رفتیم خونشون و ساکم رو گذاشتم اونجا بعدش با هم رفتیم شرکت......حسابی درگیر کار بودم وداشتم تو دلم به امیر فوحش میدادم.مرتیکه پررو من وبا ماشین حساب اشتباه گرفته! خوب خودشو راحت کرده وکارهای دیگه رو بهم یاد نمیده.دیگه تراز گرفتن رو که خودم بلد بودم! اصلاً متوجه نشدم کی از اتاق بیرون رفت، با صدای پویا سرمو بالا آوردم: خانوم کرامتی چیه امروز بی حوصله این؟با چشمهای غمزده نگاهش کردم.از قیافه من خنده اش گرفت: درکتون میکنم،من حاضرم هرکاری کنم به جز جمع زدن.انگشتهامو در جهت مخالف شکستم ودر حالی که به بدنم کش وقوس میدادم گفتم: نه اینکه از جمع زدن بدم بیاد،دوست دارم کارهای دیگه رو هم یاد بگیرم.در همین حین امیر با فلاسک چای وارد اتاق شد وبا خنده رو به من گفت: ایشالله..فقط آسته آسته.توی لیوان روی میز پویا چای ریخت وبعد به لیوان من اشاره کرد: بریزم؟سرمو به نشونه بله تکون دادم وگفتم: ممنونبعد از ریختن چای پشت میزش نشست ورو به پویا در حالی که من مخاطبش بودم گفت: نه که خیلی مرتب میاین! توقع دارین همه چیو به سرعت یادبگیرین.بعد روشو طرف من کرد وبایه لبخند عریض 32 تا دندونش رو به نمایش گذاشت.با دلخوری گفتم: من از کار فراری نیستم،کلاسهام اجازه نمیده سه شنبه ها بیام.امیر جوابداد: آخه دوشنبه هم نیومدید!با یادآوری دوشنبه قیافه ام گرفته شد: مشکلی واسم پیش اومدکمی جدی شد وگفت: انشالله برطرف شده باشه وفوراً خودش رو باکارش مشغول کرد.بعد از چند ثانیه دوباره من رو صدا کرد: کار با excel رو بلدین؟سرمو بالا آوردم وجواب دادم: بلهلبخندی زد وگفت: اگه دوباره خدا نظری بندازه و زبون پویا باز بشه میتونین ازش کمک بگیرین.پویا فوراً سرشو بالا آورد وبا اخم گفت : دیگه لال که نیستم!امیر قهقهه زد: اونقد خوشم میاد حرص میخوری...پویا میخواست جوابشو بده اما با دیدن لبخند من اون هم لبخندی زد وبیخیال شد.سرشو به نشونه تاسف تکون داد وبا لبخند روبه امیر گفت: رعایت حضور خانوم کرامتی رو میکنم...بعداً جواب تو یکی رو میدم.امیر با لودگی صداشو نازک کرد: اِوا خاک بِسرم! حالا باید چیکار کنم؟با خودم فکر کردم چرا آدمهای دور وبر من هیچکدوم قیافه هاشون با رفتار واخلاقشون سِت نبود! -خانوم کرامتی اگه کارتون تموم شد بیاین پیش من واستون توضیح بدمپویا بود که این حرفو زد.کارم که تموم شد رفتم پیشش.اونهم یک سری توضیحات تکمیل کننده بهم داد واز من خواست که یکی از دفاتر رو که قبلاً خودش چک کرده بود رو با برنامه excel کار کنم تا به قول معروف ببینه چند مرده حلاجم. که خدا رو شکر از پسش براومدم.ساعت دو بود که همه کارهامون رو جمع وجور کردیم.پویا وامیر خداحافظی کردن وچند دقیقه بعد کامیار وبعدش من وطاهره وشوهرش از شرکت به مقصد خونه خارج شدیم.توی ماشین که نشستیم رو به حمید گفتم: شرمنده ها من مزاحمتون شدمحمید با صمیمیتی که توی شرکت کمتر ازش سر میزد بهم گفت: نه بابا چه مزاحمتی! چی از این بهتر که یه مهمون بیاد خونمون که طاهره ازش خوشش بیاد!طاهره با غیظ نگاهش کرد: من تا بحال از کدوم مهمونمون بدم اومده!حمید آروم خندید ....فصل 13:برای چندمین بار انگشتم رو روی دکمه اتصال گذاشتم،باز هم دو به شک بودم که تماس برقرار کنم یا نه.با صدای امیر از جام پریدم: خانوم کرامتی چایی رو واسه امروز میخواهیما!(اَه.. مزاحم!)صدای کامیار بلند شد: چقدر تو بشر پررویی خانوم کرامتی رو هم به کار گرفتی؟!امیر با اعتراض گفت: نه بابا! خودشون خواستن چنین لطفی کنن.(وبا صدای آرومتر ادامه داد) البته اگه پشیمون نشده باشن!با خنده از توی آشپزخونه جواب دادم: آقای کمالی بلدین صبر کنید!-اگه بدونیم بالاخره تشریف میارین بله...بلدیم!پویا با لحنی که معلوم بود از خنده میلرزه داد زد: میخواین بیام کمک!سرمو از آشپزخونه خارج کردم وروبه پویا که حالا توی دیدم بود با دلخوری گفتم: دست شما درد نکنه!یعنی ما بلد نیستیم یه چایی بریزیم تو فلاسک دیگه!یه لبخند دندون نما تحویلم داد منم با گفتن :تا پنج دقیقه دیگه..دوباره برگشتم توی آشپزخونه.صدای طاهره وحمید هم به جمع اضافه شد که نشون از باز شدن در اتاقشون بود.حمید گفت: چی شده که اینجا رو گذاشتین رو سرتون!کامیار جواب داد: چای امروز با خانوم کرامتیه بچه ها اذیت میکننصحبتهاشون ادامه داشت همچنین شنیدم که طاهره داشت واسه پویا وامیر خط ونشون میکشید.کنار سماور ایستادم. ایندفعه تصمیمم رو گرفتم که بهش زنگ بزنم.آخه با امروز 4 روز میشد که به خونه ام نرفته بودم. طاهره وارد آشپزخونه شد: چه خبر عروس خانوم؟استرس وجودمو گرفته بود.سرمو بالا آوردم:عروس خانومو مرض!نزدیکم شد: چته تو؟ چرا رنگت پریده؟ (چشماشو ریز کرد وبا بدجنسی گفت)نکنه واقعاً بلد نیستی؟ابروهامو در هم کردم: طاهره، جونِ مریم سر به سرم نذار!!کنارم ایستاد وبا تکون دادن سرش گفت: چیکار میکنی؟زیر لب جواب دادم: میخوام زنگ بزنم به پارسا ببینم اولیا مخدره تشریفشونو بردن یا نه!لبخند پهنی نشست رو صورتش: همون آقا جنتلمنه!همون عاشق دلخسته؟زدم به بازوش: خفه شو طاهره از استرس دارم میمیرم.میترسم بهش زنگ بزنم پیش خودش فکرایی بکنه...پرید وسط حرفم: صد در صد با قضیه ای که بینتون رخ داده چنین فکری میکنه.چشمامو گرد کردم: ممنون از دلگرمیت.دستمو گرفت وگفت با من بیا ومنو کشون کشون با خودش برد به طرف اتاقش.پویا که ما رو دید با لحن طلبکارانه و خنده داری رو به امیر گفت: اینو که دارن میبرن پس چایی چی شد!صدای امیر دراومد: هِــــی...ما چه بیخودی دلمونو صابون زدیم از دست خانوم کرامتی چایی میخوریم. (بعد داد زد) پاشو.. پاشو کامیار جان اون گوشیو بذار کنار چایی امروز دست خودتو میبوسه.ما دیگه وارد اتاق شدیم وطاهره در روبست اما صدای کامیار اومد: بخدا امیر پا میشم لنگمو میکنم تو حلقت...حمید تو جاش نیم خیزشد ومثلا ادای احترام کرد: من میگم اتاق چرا یهویی روشن شد نگو مریم خانوم قدم رنجه کردن! طاهره در جوابش گفت: خودتو لوس نکن ماموریت داریدلم هوری ریخت.این طاهره یه تختش کم بودا! چی میخواست به شوهرش بگه؟حمید ابروهاشو بالا انداخت: چه ماموریتی؟-باید از گوشیت زنگ بزنی به پارسا همون همسایه مریم ببینی مادرش رفته یا نه!منو میگی اصلاً موندم.کم مونده بود فکم بچسبه به زمین!با دهن باز به طاهره نگاه کردم: طاهره!!!!!!!!!خیلی ریلکس بهم نگاه کرد: خب که چی؟ بهش گفتم دیگه!من همینطور هاج و واج داشتم نگاش میکردم.یعنی دیگه چه چیزایی رو به شوهرش گفته! با صدای طاهره به خودم اومدم: قصد نداری شمارشو بدی؟ اصلاً شمارشو داری؟ واستا ببینم واسه چی باید شمارشو داشته باشی!!حمید صداش در اومد وبا اعتراض گفت: یعنی خونه ما بهتون بد میگذره؟یکم با اون هم تعارف تیکه پاره کردیم وبعد شمارشو دادم.حمید از گوشیش زنگ زد وبا خواهش طاهره که الهی با این جمله اش دورش بگردم گوشی رو گذاشت رو بلندگو بعد از چند تا بوق صدای پارسا اومد: بله؟وقتی بله گفت حمید انگار تازه فهمید داره چیکار میکنه فرتی گوشی رو قطع کرد.طاهره با اعتراض گفت: اِه..چرا قطع کردی؟حمید با ابروهای بالا داده گفت: بهش چی بگم؟ بگم چیکاره شم! همین طوری بگم سلام علیک.مادرتون رفتن خونشون؟ بعد نمیپرسه تو کی هستی چه کاره ای با مادر من چیکار داری؟بد هم نمیگفت.من وطاهره درمونده روی مبل نشستیم.حمید با صدای آرومی گفت: بهتر نیست خودتون صحبت کنید؟طاهره جای من جواب داد: به پسره به خاطر پسرخاله چلغوزش جواب رد داده زده ضایعش کرده اگه زنگ بزنه یارو هم احتمال داره تلافی کنه.حرف طاهره خیلی بیربط بود هم بابت پارسا هم بابت... با صدای کمی بلند گفتم: منظورت از چلغوز علی بود؟قیافه حمید طبیعی بود معلومه که خبرداره.ماشالله خبرگذاری طاهره قویه.طاهره که فهمید بابت علی دلخور شدم نگاه سرزنشباری بهم انداخت وبا لحن آرومی رو به حمید گفت: خودت زنگ بزن بگو از طرف مریمی جدی هم صحبت کن که بدونه از همه چی خبر داری.حمید هم دیگه مخالفتی نکرد ودوباره شماره رو گرفت.این دفعه تعداد بیشتری بوق خورد پارسا جواب داد: بله؟حمید گلوشو صاف کرد: سلام آقای طاهری خسته نباشید.-سلام.ممنون.بفرمایید-من برادر مریمم.همسایتونبا دست زدم به پیشونیم با صدای آرومی گفتم: من اصلاً برادر ندارم.طاهره با انگشت تهدیدش کرد:اصلاً کی گفت نسبت بگی؟میتونستم پوزخند پارسا رو از پشت گوشی هم ببینم: خوب هستین آقای کرامتی؟دیگه واسه جمع کردن سوتی حمید دیر شده بود.حمید هم بروی خودش نیاورد وادامه داد:ببخشید مزاحم شدم لابد خودتون میدونید واسه چی زنگ زدم دیگه؟-چه مزاحمتی.بله. امروز غروب راهی میشن.خواهرتون میتونن شب تشریفشونو ببرن خونشونبعد هم کمی باهم تعارف کردن وخداحافظی.به محض قطع کردن صدای طاهره بلندشد: که داداششی آره؟حمید از خنده رو صندلی ولو شد.من هم تشکر کردم واز اتاق خارج شدم.فقط همینو کم داشتم که جلوی پارسا ضایع بشم.داشتم به سمت آشپزخونه میرفتم که با صدای کامیار که سرش تو گوشیش بود متوقف شدم: زحمت نکشین خانوم کرامتی من واسشون بردم.تو جام ایستادم: واقعاً شرمندهسرشو بالا آورد وبا لبخند گفت: دشمنتون شرمنده.عوضش نوبت منم شما چای میبرینمن هم لبخندی زدم وبه سمت اتاق کارم رفتم.فصل 14:طاهره رو به زور از خودم جدا کردم.مثل بچه ها لباشو برچید و گفت: خداکنه بازم مادرش بیاد تو بیای چند روز پیشمون بمونی!چشامو گرد کردم: خدانکنه باز مامانش بیاد.از این دعاها نکن من همینطوری میام پیشت.بعد کیف دستیمو برداشتم وگفتم: شرمنده گلم که این چند روزه مزاحم شدم، برم که شوهرت خیلی وقته بیرون منتظره.وبدون اینکه وایستم جواب بده دوییدم بیرون..... چند دقیقه ای بود که تو راه بودیم.حمید سکوتو شکست: مریم خانوم یه سوالی بپرسم ناراحت نمیشین؟نگاهمو از بیرون گرفتم: بفرمایینکمی مِن ومن کرد : طاهره در مورد شما و دوستتون یه چیزایی میگفت.ببخشید یه وقت پیش خودتون فکر بدی نکنین. همینطوری از سر کنجکاوی میخوام بدونم چه حالتهایی داره.این طور آدمها چه جورین؟خدا ذلیلت نکنه طاهره که هیچیو از قلم ننداختی! ابروهامو بالا انداختم: من هیچی از حالاتش نمیدونم.یعنی هیچ وقت کوچکترین شکی نکردم که گلاره چنین آدمی باشه.شب نامزدیم اولین بار بود.با یاد آوری شب نامزدیم غم به دلم برگشت چشمهای علی جلوی نظرم اومد که بعد از حرف گلاره چه جوری بهم زل زده بود... آهی کشیدم.حمید گفت: شرمنده اگه ناراحتتون کردم.با کمی مکث ادامه داد: یه جایی خوندم این طور آدمها..یعنی بعضیاشون بر اثر یه اتفاق از جنس مخالف متنفر شده و رو به همجنس بازی میارن وامکان داره که درمان بشن.بهش نگاه کردم تا حرفی رو که تو دهنش مزه مزه میکنه به زبون بیاره اما اون ساکت شد.به همین خاطر پرسیدم: شما چیزی میخواین بگین؟گوشه چشمی بهم نگاه کرد: البته این فقط یه پیشنهاده.شما میتونین از در دوستی به یه روانپزشک نشونش بدین.مسلماً اگه درمان بشه میتونه آبروی رفته شما رو بهتون برگردونهتوی دلم گفتم: وهمین طور علی رو..انگار که بفهمه تو دلم چی میگذره گفت: ببخشید که اینو میگم..نامزد سابقتون دیگه ارزش فکر کردن نداره.با بهت بهش نگاه کردم که ادامه داد: کسی که به این راحتی روی حرف یه غریبه از شما میگذره پس اطمینان داشته باشین که بعداً توی زندگی هم به همین راحتی شونه خالی میکنه..این حرفها رو خودم هم بارها با خودم گفته بودم اما انگار لحن حمید تاثیر گذار تر بود.اونقدر ذهنم درگیر بود که نفهمیدم کی رسیدیم سرکوچه.میخواست بپیچه داخل که نذاشتم وبا کلی تشکر از ماشینش پیاده شدم.خودش هم پیاده شد وساکم رو تا دم در خونه آورد، یه تعارف الکی کردم اونهم خداحافظی کرد ورفت همین که میخواستم کلیدوبندازم تو در سایه ای رو پشت سرم احساس کردم.برگشتم دیدم پارساست که یه اخم عمیق بین دوتا ابروشه من تاشونه اش میشدم.لابد از ته کوچه به سمت خونه اومده واگر نه که من میدیدمش! بی اختیار سلام کردم.زیر چشمی که انگار داره رعیتش رو میبینه جواب سلامم رو داد.به وضوح دستم میلرزید اونقدر لجم گرفتم بود که دلم میخواست خودمو بزنم دستشو آورد جلو که کلیدو از دستم بگیره که واسه لحظه ای دستامون خورد به هم. انگار جریان برق بهم وصل کرده باشن سریع دستمو کشیدم.اما اون با بیتفاوتی کلید وتو قفل چرخوند ودرو باز کرد و خودش وارد شد.منم کلیدو در آوردم وپشت سرش وارد شدم.در حالی که خم شده بود که کفشاشو در بیاره زیر لب گفت: چرا بیشتر تعارف نکردی داداشتو که بیاد تو!پسره ی پررو داشت به من متلک مینداخت میخواستم بگم همکارم بود که با خودم گفتم اصلاً به این چه که توضیح بدم! من هم آهسته جواب دادم: کار داشت گفت مزاحم نمیشهآروم سرشو برگردوند و نگاه کوتاهی بهم انداخت و با یه شب خوش گفتن که اگه جاش یه کشیده زده بود تو صورتم بهتر بود وارد واحدش شد.من هم کفشامو در آوردم و وراد شدم.آخی...!هرچند اینجا هم مال خودم نیست اما از خونه مردم بهتره.شالم رو از سرم برداشتمو موهامو باز کردمو چند بار سرمو تکون دادم وجای کشمو ماساژ دادم.بعد هم حوله ام رو برداشتمو رفتم حموم. وقتی هم در اومدم اونقدر خسته بودم که سرم نرسیده به بالش بیهوش شدم.....توی جام دراز کشیده بودمو داشتم به حرفهای دیشب حمید فکر میکردم.صبر کافی بود من باید یه تغییری توی زندگیم ایجاد میکردم.تا کی باید دست رو دست میذاشتم که اوضاع خودش روبراه بشه! روی تخت سرپا ایستادم وبا انرژی یک دستم رو بالا گرفتم وگفتم: پیش به سوی زندگی جدید وقدم بلندی به سمت پایین تخت برداشتم که صدای قِــــررچ.. پاره شدن درز شلوارم تو اتاق پیچید.دلمو چسبیدمو رو زمین از خنده ولو شدم: اینم اولین قدم به سوی زندگی جدید......با طاهره تماس گرفتم وگفتم که خواب موندم وامروز نمیام سرکار وهمین طور ازش خواستم که واسم از مطب یه روانپزشک حاذق نوبت بگیره اون هم که انگار در جریان بود بعد از ساعتی زنگ زد وگفت واسه چهارشنبه یعنی دو روز دیگه عصر نوبت گرفته. حالا فقط مونده بود که با گلاره صحبت کنم.....بین دو کلاس با طاهره توی بوفه نشسته بودیم.با نگارش طاهره یه اس واسه گلاره با این مضمون فرستادم که: سلام. میتونم ببینمت؟(یه جور آشتی کنون)هرچند این جمله دومیه به دلم ننشست،اما دیگه سخت نگرفتم.بعد از دقایقی جواب داد: سلام.چه عجب! باشه عزیزم چه ساعتی؟کجا؟من هم جواب دادم :بعد از ساعت هفت امشب،جاش با تواون هم جواب داد که بیا خونه من.اس رو به طاهره نشون دادم:بیا! همینو میخواستی که منو به خونه اش دعوت کنه؟دستشو تو هوا تکون داد:اوووه! تو هم کشتی خودتو.حالا خوبه پسر نیست.بابا جون رفیق چند سالته.اتفاقاً بهتر! اینطوری نشون میدی که بهش بی اعتماد نیستی.سرمو تکون دادم:چی بگم والا.از دست تو!کلاس بعدی هم که تموم شد با طاهره به سمت خونه گلاره راه افتادیم.سر راه طاهره بنای اصرار گذاشت که شیرینی بخر.منم دیگه کوتاه نیومدم،من که مقصر نیستم که بخوام برم منت کشی! یه خورده حله حوله خریدم وباهم رفتیم.طاهره توی ماشین منتظرم نشست ومن پیاده شدم.جلوی در ایستادم ،نمیدونستم باید کدوم زنگو بزنم! بنا بر این به گوشیش تک زدم که لحظه ای بعد از آیفون صداش اومد: اومدی مریم جون؟بیا طبقه دوم واحد سمت راستودر رو باز کرد.برگشتم نگاهی به طاهره انداختم که با حرکت دادن دستش فهموند که برو من اینجا هستملبخندی زدم و وارد شدم....گلاره یه بلوز شلوار صورتی پوشیده بود وموهاش رو هم دم اسبی بسته بود،اگه بخوام راستشو بگم تو جمع سه نفره من ورویا و خودش.اون از ما دو تا قشنگ تر بود.با دیدن من دستهاشو باز کرد ومنم ضایعش نکردمو همدیگه رو مثل قدیم بغل کردیم...فصل 15 :سر کوچه ماشینو نگه داشت.خم شدم گونه طاهره رو بوسیدم: شرمنده که معطلم شدی. لبخندی زد: خواهش میکنم مریم جونم عوضش مشکل تو که حل بشه منم خستگی از تنم در میرهازش تشکر کردم و پیاده شدم.خدا رو شکر که خونه خودمون نبودم و اِلا بابام راهم نمیداد که بعد از ساعت نه اومدم خونه. چقدر دلم واسه صمیمیتی که قبلاً با خونواده ام داشتم تنگ شده بود،بابام که از گل نازک ترم نمیگفت،شوهر خواهرام که سربه سرم میذاشتن.خواهرام که بهترین دوستانم بودند ومادرم که از اعتماد به من سرشار بود.وعلی که داشت مال من میشد...آه! اشکالی نداره .قسمت این بوده شاید. به آسمون نگاه کردم یه دونه ستاره هم نبود وهوا ابری بود بالاخره ما رنگ پاییزو به این شهر دیدیم! یاد گلاره افتادم.حیف شد.اونقدر از دیدن من خوشحال شده بود که نتونستم حرفی از روانپزشک واین چیزا بیارم،با خودم گفتم بذار یکم باهاش صمیمی تر بشم! مسیر کوچه رو طی کرده بودم.در حیاط رو باز کردم و وارد شدم با صدای ریحانه خانوم مجبور شدم تو جام وایستم: سلام.سرمو بالا آوردم وگفتم : سلام خوب هستید؟اخماش در هم بود.احتیاج نبود چیزی بگه من خودم همه چیو فهمیدم.لبهاشو باز کرد: ساعت نزدیک ده شبه.ناخودآگاه لبخند جمع نشدنی روی لبم اومد: خونه همون دوستم که دیدینش بودماز دروغی که گفتم بدم نیومد چون انگار ریحانه خانوم باورش شد.سرشو بالا گرفت: من نپرسیدم کجا بودی وچه کار میکنی.نمیخوام هم که چیزی بگم که به تریش قبای بعضیا بر بخوره(وبه پایین اشاره کرد که فهمیدم منظورش از بعضیا پارساست) ولی سعی کن زود تر برگردی،اینو رو حساب نصیحت بذار،محیط سالم نیستوبدون حرف دیگه ای داخل رفت ودر رو کوبید.سرمو که پایین آوردم دیدم پارسا داره از پشت پنجره نگاهم میکنه بدون هیچ واکنش سریعی، پرده رو انداخت.چه بی ادب! حداقل با حرکت سر سلام میکرد!...از صدای شرشر بارون از خواب بیدار شدم.ساعت نزدیک شش صبح بود.دوییدم کنار پنجره چند دقیقه ای به آسمون خیره شدم،شدت بارون کم بود ومعلوم بود ساعت هاست داره میباره چون حیاط خیس خیس بود. آماده شدم وساعت هفت از خونه خارج شدم. چترمو برداشه بودم وآهسته زیر بارون تا ایستگاه واحد قدم زدم،از خیسی لبه شلوار لی لذت میبردم.از قصد آروم میرفتم که پارسا رو ببینم خودم هم نمیدونستم هدفم چیه! نزدیک ایستگاه بودم که کسی با شدت از کنارم دویید ورد شد وتوی ایستگاه جای گرفت.پارسا بود که لباسش تا سرشونه هاش خیس بود.پیش خودم گفتم چرا چتر برنداشته یا با ماشینش نیومده! این پسرا تحت هر شرایطی میخوان به همه ثابت کنن که قوی ان! خودم رو به ندیدن زدم وگوشه ای ایستادم. میخواستم چترمو بهش تعارف کنم اما با خودم گفتم تحویلم نمیگیره ضایع میشم.پس بیخیال شدم وبا اومدن اوتوبوس سریع سوار شدم.متوجه نشدم کی پیاده شد چون وقتی من پیاده میشدم توی اتوبوس نبود....ساعت پنج کلاس تموم شد،شدت بارون خیلی زیاد شده بود،تازه رعد وبرق هم شده بود چاشنیش! طاهره تا جلوی حیاط رسوندتم.همون چندمتر تا واحدم بارون قشنگ منو شست.به محض اینکه وارد خونه شدم لباسهامو درآوردم وسریع رفتم زیر دوش حموم وخودمو با آب داغ شستم و با خوردن یه قرص سرماخوردگی از یک مریضی احتمالی جلوگیری کردم.ساعت از ده گذشته بود اما صدایی از واحد پارسا نمیومد.نگرانش نبودم بیشتر از کنجکاویم بود که توجه میکردم.با صدای در حیاط از جام کنده شدم ورفتم پای پنجره به بیرون نگاه کردم.پارسا مثل موش آب کشیده داخل شد وبدون معطلی رفت تو.معلوم بود کفشهاش رو هم درنیاورد.هرچی هم منتظر موندم صدای حموم نیومد.یعنی همونطوری خوابید! بیخیال شونه هامو بالا انداختمو تو جام دراز کشیدم وبعد از دقایقی خوابم برد. ..چشمامو به زور باز کردم صدای خِس خس سینه بود،انگاری نفسی که سنگین بیاد.گوشمو به دیوار کاذب چسبوندم حدسم درست بود صدای پارسابود.آروم دستمو مشت کردم وبه دیوار کوبیدم:آقای طاهری ... چون صدایی نشنیدم دوباره وسه باره کارمو تکرار کردم دست آخر هم پارسای خالی صداش کردم.اما صدای نالش خفیفش که نشون از یه سرماخوردگی شدید بود تنها جوابی بود که دریافت کردم.سعی کردم بیتفاوت باشم وبخوابم اما مگه این وجدان درده گذاشت!! شدت بارون کم شده بود، از جام بلند شدم ودر حیاط خلوتو باز کردم ورفتم پشت در اتاقش وچند بار در زدم.اما بازهم جوابی دریافت نکردم،نمیدونم پیش خودم چی فکر میکردم که کلید رو از روی در اتاق خوابم برداشتم وبه قفل در اتاق پشتی پارسا زدم،احساس میکردم به خاطر شباهت در ها به هم باید قفلشون هم یکی باشه وحدسم درست بود وبا چرخوندن کلید در اتاقش باز شد.نگاهی به اتاق انداختم همونطور که فکر میکردم اتاق خوابش چسبیده به دیوار نئوپانی بود.پارسا به شِکم در حالی که یک پاش هم از تخت آویزون بود به خواب عمیقی رفته بود وهمچنان نالش میکرد وسنگین نفس میکشید.ته دلم از استرس پیچ میخورد.یه نگاهی به تیپم انداختم.یه پلیور گشاد خاکی رنگ تنم بود ویه شلوار تریکو سفید هم پام.همیشه روز های سرد این مدلی لباس میپوشیدم به قول مامانم بالا زمستون پایین تابستون.سرم هم لخت بود با خودم گفتم این طفلک اونقدر حالش بده که منو ببینه هم واسش مهم نیست.نزدیک صورتش شدم وآروم صداش زدم:آقا پارسا! دستمو روی بازوش گذاشتم:پارسا!خدای من تو تب داشت میسوخت.من باید چیکار میکردم.کلی تکونش دادم انگار مرده بود!با خودم گفتم اینطوری نمیشه باید دست به کار بشم.رفتم توی خونه اش وبعد از کلی برانداز کردن یه لگن پیدا کردم.چون توفریزرش یخ نداشت رفتم از واحد خودم برداشتم وآروم شروع کردم به پاشویه کردنش، لابلای چرندیاتی که میگفت یه بار پروند:نگار تو اینجایی! دلم میخواست لگن رو توسرش خالی کنم اما خودمو کنترل کردم.و خلاصه هر چی خونده بودمو دیده بودم روش پیاده کردم وبعد از ساعتی کم کم تبش پایین اومد ومن اصلاً متوجه نشدم که چه وقتی کنار تختش خوابم برد.... چشمامو باز کردم وبه صورتش نگاه کردم هنوز خواب بود.گردنم درد میکرد،به خاطر این بود که من نشسته خوابم برده بود.خواستم از جا بلند شم که چشمتون روز بد نبینه یه احساس بد بهم دست داد.با هزار نذر ونیاز زیرمو نگاه کردم.. واااییییی!!!!! حالا چکار کنم؟؟؟؟ تو چشام پر اشک شد فرش زیرم خیس از خون بود.گندت بزنن دختر!چرا یهویی؟ هیچوقت اینطوری شدید نمیومد روز اولم! تو جام ایستادم،حالا باید چیکار میکردم تنها کاری که به ذهنم میرسید این بود که با تمام قوا بزنم زیر گریه.اما نه ! باید تا قبل از بیدار شدنش اونجا رو تمیز میکردم. یادم اومد که مامان تو وسایل بهداشتیم شامپو فرش هم خریده بود.سریع دوییدم توی واحدم ویه خورده شامپو با آب قاطی کردم ویه اسفنج برداشتم وبعد از عوض کردن شلوارم دوباره به واحد پارسا برگشتم،اما دیر شده بود،پارسا توی جاش نشسته بود وبه خون روی فرش خیره شده بود سرشو بالا آورد ویه نگاه به من که مثل مجسمه خشک شده بودم انداخت وبا انگشت به لکه اشاره کرد: این چیه؟!چی میگفتم؟ با صدای لرزون سلام کردم وجلوش روی زمین نشستم.ترجیح دادم جوابشو ندم وخودم رو به نشنیدن بزنم. شروع کردم به تمیز کردن.خدارو شکر چون لکه تازه بود سریع پاک شد.خواستم از جام بلند شم که با صداش متوقف شدم: نمیخوای بگی چجوری اومدی اینجا! بدون اینکه سرمو برگردونم گفتم: حالتون خوب نبودخواستم دوباره برم که با پررویی تمام گفت: اما این جواب سوال من نبود! ابروهامو دادم بالا وبرگشتم ونگاه گذرایی بهش انداختم ودر حالی که کلید رو از تو قفل در میاوردم وبهش نشون میدادم گفتم: با این.فوری پرسید: کلید اتاق منو از کجا داری؟چه پررو!!!!!! دندونامو به هم فشار دادم:کلید اتاق خودمه که متاسفانه به اتاق شما هم میخوره. وبا کمی مکث ادامه دادم: خوشحال میشم اگه قفل درتونو عوض کنید.در ضمن ببخشید که بی اجازه پا به حریم همایونیتون گذاشتمبا خونسردی در جوابم گفت: من مشکلی با قفل ندارم البته اگر کسی بی اجازه وارد نشه!شما هم اگه ناراحتین میتونین قفل در اتاق خودتونو عوض کنید در ضمن منت سر من نذارید من ازتون نخواستم که کمکم کنید.نگاه سرزنش باری بهش انداختم و وارد اتاق خودم شدم.در رو که بستم در حالی که به خودم غرغر میکردم آماده هم میشدم که برم از سوپر مارکت سرکوچه برای خودم لوازم بهداشتی بخرم.دست آخر هم رو به دیوار دهن کجی کردمو از خونه خارج شدم.اونقدر از این خودشیرینی خودم عصبانی بودم که حد نداشت.سر کار نرفتم و تمام بعد از ظهر هم از درد کمر وپهلو به خودم پیچیدم و ساعت چهار طبق قراری که با گلاره داشتم از خونه خارج شدم.ازش خواسته بودم که باهام بیاد بیرون با هم دور بزنیم ولی هدفم بردنش به دکتر بود.البته من قصد نداشتم ببرمش به این زودی ولی با اصرار های طاهره مجبور شدم. ساعت شش نوبت دکتر داشتیم.یه خورده با هم قدم زدیم ویه کم تو فروشگاه نزدیک مطب چرخ زدیم وساعت یک ربع به شش بود که دستشو گرفتم وبه سمت مطب بردم.توی همون چند قدمی که داشتیم نزدیک مطب میشدیم رو به گلاره گفتم: میتونم یه خواهشی بکنم؟گلاره یه لبخند نمکی زد تو جون بخواه آبجی جوندستشو تو دستم فشار دادم: جونت واسه خودت.ولی هر چی بخوام انجام میدی؟صورتشو نزدیکم کرد: هرچی باشهجلوی مطب رسیدیم تابلو رو بهش نشون دادم: با من میای؟یه نگاه به تابلو انداخت وپقی زد زیر خنده: الحمدلله دیوونه شدی!این فکر میکرد واسه خودم میگم.لبخندی زدم: کی میگه هر کی بره پیش روانپزشک دیوونه اس؟هنوز داشت میخندید وقتی قیافه مصمم من رو دید شصتش خبردار شد نیتم چیه.توی جاش ایستاد وبهم نگاه کرد: تو هم فکر میکنی من مریضم؟!سریع دستمو تکون دادم: نه!! من فقط میخوام کمکمی کرده باشم.اگر تو نخوای ودوست نداشته باشی اصراری ندارم.دستشو گرفتم ومثلا عزم رفتن کردم اما اون تکون نخورد،برگشتم وبهش نگاه کردم،سرش پایین بود: اگه تو این طوری میخوای من هم حرفی ندارمسریع صورتشو بوسیدمو با هم وارد ساختمون شدیم.5 دقیقه بیشتر ننشسته بودیم که منشی گلاره رو داخل فرستاد.بعد از نیم ساعتی گلاره بیرون اومد.دکتر گفته بود باید چند جلسه دیگه هم بیاد منشی نوبت هامونو زد وبرای گلاره پرونده تشکیل داد ودوتایی خارج شدیم.اولش یه خورده گرفته بود اما بعد از بس که سربه سرش گذاشتم به راه اومد ولحظات آخر با خنده ازم جدا شد.فصل 16 :احساس کردم از توی هال صدا میاد.آروم چشامو باز کردمو یه شال روی دوشم انداختم و بی صدا از تخت پایین اومدم وبه سمت هال سرازیر شدم.در نهایت ناباوری پارسا رو دیدم که داره توی هال نماز میخونه.تو جام خشک شدم وبهش زل زدم.سلامشو که داد مُهرشو برداشت وبه طرفم اومد.خودمو عقب کشیدم که باعث شد لبخند کجی تحویلم بده واز کنارم رد شد وبه طرف در حیاط باریک پشت رفت.لبهامو باز کردم وبا تعجب گفتم: ببخشید!!!!! (یعنی که اینجا چه کار میکنید این موقع صبح!)رو پاشنه چرخید وبهم خیره شد: واحد خودم با کفش خیس رفته بودم روی فرش هال.اتاق اونوری هم فرش نداره.اتاق خواب هم که شما زحمتشو کشیدی، نمیخواستم نمازم قضا شهآره جون خودت!نه که هر روز صبح نمازتو سروقت میخونی؟ کو؟ ما که صدایی نمیشنویم.البته اینا رو توی دلم گفتم.در رو که باز کرد توی جاش ایستاد از روی سرشونه نگاهی به پشت یعنی داخل انداخت وآروم گفت: بابت دیشب ممنون.صبح باهاتون بد صحبت کردم، معذرت میخوامزیر لب گفتم: مطمئنی که بابت چیز دیگه ای نباید معذرت خواهی کنی؟روشو به سمتم کرد و یه ابروشو بالا داد وسرتاپامو نگاه کرد: اگر منظورتون ورود بی اجازه اس یا نه اصلاً منظورتون کلاً وروده باید خدمتتون عرض کنم که تا وقتی که اونجا نتونم نماز بخونم این وضع ادامه دارهوبی هیچ جوابی خارج شد.روی تخت نشستم .باید یه فکری به حال در میکردم.من و باش که شب خواستگاری فکر میکردم پارسا لاله واصلاً بلد نیست حرف بزنه.اما اینی که حالا میبینم خیلی پررو تر از این حرفهاست.صبح از رفتنش مطمئن شدم وبه محض اینکه از طبقه بالا صدا اومد وحس کردم ریحانه خانوم بیداره رفتم بیرون وصداش کردم.بعد از چند دقیقه بیرون اومد واز روی ایوان به سمت من خم شد.کمی با هم احوال پرسی کردیم که البته اون به زور جواب میداد بعد بحثو پیش کشیدم که: ریحانه خانوم ببخشید میشه قفل در اتاق منو که به حیاط پشت راه داره عوض کنین؟چپکی نگام کرد: به این زودی زدی خرابش کردی؟(بدون اینکه واسته جواب بدم خودش ادامه داد)نه دختر جون خودت باید تعمیر کنی.-خرابش نکردم.ولی باشه خودم عوض میکنم.فقط میخواستم اجازه بگیرمخواستم برگردم داخل که صدام کرد: اگه خراب نشده واسه چی میخوای عوض کنی؟ندونسته پروندم: آخه قفلش با واحد آقای طاهری یکیهابروهاشو بالا انداخت وبا تعجب گفت: تو از کجا میدونی!وای حالا یکی بیاد اینو جمعش کنه! واقعاً چه جوابی داشتم بدم؟ همینطوری درمونده نگاش کردم.یهو زد زیر خنده: فکر اینجاشو نکرده بودی نه! دست بالا دست بسیاره خانومممتوجه منظورش نشدم ابروهامو تو هم کشیدم ونگاش کردم واون ادامه داد: اگه خواست بازم کاری کنه کافیه جیغ بکشی من و آقا رضا سه سوته پایینیم.تازه دوزاریم افتاد.چه افکار راحتی داشت این!!! با تعجب گفتم: چی میگین ریحانه خانوم؟ اون نیومد که ! من رفتمباز گند زدم.ابروهاشو بالا داد وبازم خندید: برات دختر وپسر فرقی نداره نه!!!خداییش خیلی کنترل کردم خودمو که جواب ندم.همینطور واستادم نگاش کنم که ببینم کی خندیدنش تموم میشه! بعد از چند دقیقه که یه خورده آروم شد با خونسردی گفت: نه عزیز، قفل در رو نمیخواد عوض کنی.چون شاید بعداً بخوام دو واحدو یکی کنم دیگه چهل قفل نشه.با دلخوری گفتم: شما که گفتین میتونم عوض کنم!-من گفتم قفلی رو که خراب کردی تعمیرش کن.نه اینکه عوضش کنی!-پس اگه شما یه شب نباشین چی؟-اولاً که ما هیچ جا نداریم بریم .دوماً خودت گفتی تو اونجا رفتی پس اگه تو با اون کار نداشته باشی اون کاری ندارهبعد هم خداحافظی کرد وسریع پرید تو.اینم از فکر اساسی که گفته بودم.خب قفل رو هم که نباید عوض کنم.اصلاً یکی نبود به من بگه پارسا با تو چه کار داره.اون حتی چشم دیدن من رو هم نداشت چه برسه به این که....استغفرالله..اومدم داخل هنوز درو نبسته بودم که ریحانه خانوم صدام کرد ومجبور شدم دوباره بیام بیرون:بله کارم داشتین؟خیلی خونسرد گفت: راستی من وآقا رضا چند روزی میخوایم بریم با لیلا خونه خواهرم، میخواستم بگم از امشب که داریم میریم این چند روزه حواستون به بالا هم باشهدهنم از تعجب تا جایی که میتونست باز شده بود با تمام قوا گفتم: جان!!! شما که گفتین جایی ندارین برین!ابروهاشو داد بالا: دیگه اونقدرها هم که بی کس وکار نیستیم-نه منظورم این بود که پس من چیکار کنم؟-دیگه خود دانی فقط قفل درو عوض نکنوباز رفت داخل.این دیگه کی بود؟! من هم داخل اومدم.میدونستم که 5شنبه بود وپارسا تا شنبه نمیومد بنابراین خودم باید این دو شب رو خونه تنها باشم.تا غروب خونه رو مرتب کردم وکمی درس خوندم .ساعت از هفت گذشته بود که حوله ام رو برداشتم برم حموم .در همین حین ریحانه خانوم صدام کرد ورفتم بیرون وبعد از اینکه شماره موبایلمو ازم گرفت ازش خداحافظی کردم ورفتم حموم.... طبق عادت حوله ام رو دورم پیچیدم واز حموم دراومدم،چون درحموم به اتاق خواب متصل بود ابتدا وارد اتاق خواب شدم.خیلی ریلکس حوله رو از دورم باز کردم ومشغول خشک کردن بدن وموهای سرم شدم.نمیدونم چرا یهو سرمو به طرف هال برگردوندم.پارسا هم که سلام نمازش رو داشت میداد همزمان با من سرشو به طرفم کرد.واسه ثانیه ای دوتایی هاج وواج همدیگه رو نگاه کردیم.یهو یه جیغ بنفشِ خفن کشیدم: روتو کن اونور....! سریع نگاهشو گرفت منم که مونده بودم چیکار کنم پریدم رو تخت وپتو رو کشیدم روم.بعد از چند دقیقه که قشنگ خیس عرق شدم. صدای بسته شدن در هال رو شنیدم ومعلوم بود که از اون در خارج شده. این کِی اومده ؟ اصلاً مگه امروز 5شنبه نیست واسه چی اومده خونه؟در همون حین که پتو رو دورم پیچیده بودم از جام بلند شدم وکشون کشون اومدم توی هال که دوباره به در هال ضربه خورد.با عصبانیت گفتم: باز چیه؟پارسا با صدایی که معلوم نبود از کجاش در میاد گفت: شرمنده من کلید ندارم.در اینور قفلهبا حرص گفتم:بیا از اینور برو.دوباره پریدم رو تخت وپتو رو کشیدم روم.صدای پاشو شنیدم که داشت از تو اتاقم رد میشد در آخرین لحظات گفت: معذرت...میون حرفش پریدم: فقط برووصدای بسته شدن در رو شنیدم.سرمو بیرون آوردم ومطمئن شدم که رفته سریع از جام بلند شدم وتند تند لباسهامو پوشیدم.سرم درد گرفته بود،برای خودم کافی میکس درست کردم وضمن اینکه زیر لب داشتم بهش فحش میدادم خوردم.زیر لب طوری که میخواستم پارسا بشنوه گفتم:پسره ی پررو لااقل یه یالله بگو..از اون ور صداش اومد:گفتم! شما حموم بودین نشنیدین.دندونامو چنان با حرص به هم فشار دادم که فکم درد گرفت:خیلی خب حالا..!باز بگو که مقصر خودتی که فرشو نجس کردی! صدامو بلندتر کردم: باشه آقا جون.همین فردا یه کارگر میارم فرشو میشورم .خوبه!فوری جواب داد: لازم نکرده.هوا رطوبت داره فرش خوب خشک نمیشه اتاق تا یه هفته بو گند میگیره!دستمو به صورت مشت شده جلوی دهنم گرفتم: اِ..اِ...عجب رویی داره ها.نمیخوای بگی که قصد داری همچنان به رفت وآمدت ادامه بدی؟خیلی ریلکس گفت: از این به بعد اول صداتو میشنوم بعد میام تو.شما هم سعی کن تو خونه با وضع بهتری بگردی! درست نیست وقتی تو خونه تنهایین.دیدم بخوام ادامه بدم تا فردا صبح چونه میزنه.بیخیال شدم وبا گفتن یه باشه اونم با لحن غضبناک مسئله رو فیصله دادم. ساعت از ده شب گذشته بود که مامانم تماس گرفت این بار انگار به جای مامان کالبد بدون روحی با من صحبت میکرد: سلام.خوبی مادر!دلم نمیدونم چرا هوری ریخت :سلام مامان.خوبی؟-آره.توچطوری چه کارا میکنی؟-منم خوبم.(طاقت نیاوردم وپرسیدم) مامان طوری شده؟-نه اینجا همه چی امنو امانه.امروز خالت زنگ زد وبا هم آشتی کردیمطبیعتاً باید خوشحال میشدم اما استرس نمیذاشت.با سردی گفتم:جدی!! خداروشکر چی میگفت؟صدای مامان لرزید انگار دوست نداشته باشه حرفی رو بزنه اما مجبور بود.با کمی مِن ومن جواب داد: میخوان آخر هفته برن واسه علی خواستگاریانگار یکی یه ظرف آب جوش روی سرم خالی کرد بغض به گلوم چنگ انداخت ولی به سختی خودمو کنترل کردم که چندان هم موفق نبودم: اِ...! به سلامتی کی هست؟مامان که لحن غمگین منو شنید گفت: غریبه است.خودتو ناراحت نکنیا.ارزشتو نداشت.به گریه افتادم: ناراحت نمیشم.من خوشبختیشو میخواممادرم هم به گریه افتاد: الهی برات بمیرم مادر...وتلفن رو قطع کرد.وسط هال نشستم وصورتم رو روی فرش گذاشتم وبی صدا تو خلوت خودم اشک ریختم،دلم داشت میترکید،مامان با این خبر آب پاکی رو ریخت رو دستم که یعنی علی واسه همیشه از دستام رفت...از جام بلند شدم وبا یه سردرد عجیب به تخت خوابم پناه بردم واونقدر گریه کردم تا خوابم برد.....خواب میدیدم مراسم عروسی علیه.دوباره داشت لبخند میزد وهمه خوشحال بودند، من دستم از همه چی کوتاه بود همه سرزنش بار به من نگاه میکردند ومنو با انگشت نشونم میدادن.من همه اش گریه میکردم،نفسم بالا نمی اومد...با تکونی که به دستم اومد چشمامو باز کردم.پارسا کنار تختم نشسته بود.گلوم درد میکرد،خیلی...چشمهام میسوخت.درمونده نگاهش کردم.آروم صورتشو نزدیکم کرد:حالت خوبه؟یهو منفجر شدم وبا صدای بلند شروع کردم به گریه کردن.طفلک ترسید کمی خودشو عقب کشید.بعد که دید من دارم بی وقفه همینطور ناله میکنم از جاش بلند شد وکنارم روی تخت نشست: اتفاقی افتاده؟صورتمو توی بالش فرو کردم: نه...نهنوازش دستی رو روی موهام حس کردم.در حالی که هنوز داشتم گریه میکردم رومو به طرفش برگردوندم.یه لبخند کمرنگ تحویلم داد: غصه نخور.هرچی که هست درست میشه به خدا توکل کن.احتیاج داشتم.به محبت احتیاج داشتم.ناخودآگاه به طرفش خزیدمو خودمو انداختم توی بغلش .اولش واکنشی نشون نداد اما بعد از چند لحظه آروم دستشو روی موهام کشید و شروع کرد به دلداری دادنم.چند دقیقه که گذشت واز شدت گریه ام کم شد،احساس کردم سینه اش داره میلرزه انگار که داشت میخندید.سرمو بلند کردمو بهش نگاه کردم،یه لبخند شیطون روی لبهاش نشسته بود که وقتی دید دارم نگاهش میکنم پررنگ تر شد وآروم گفت: اگه تو دختر گذاشتی من امشب حموم واجب نشم!!سریع خودمو از بغلش بیرون کشیدم واشکامو پاک کردمو گفتم: واستا ببینم! مگه قرار نبود تا صدای منو نشنیدی نیای اینجا!در حالی که از جاش بلند میشد وهنوز داشت میخندید گفت: باشه از سری بعد.الان که نماز صبحمو خوندم. تو هم پاشو نمازتو بخون بعد بخواب تا دیگه کابوس نبینیچپ چپ نگاش کردم که خودش حساب کار دستش اومد ودرحالی که سعی میکرد لبخند شیطانیشو پنهون کنه گفت:آهان یادم نبود! اصلاً هرکاری دوست داشتی بکنوبعد به طرف در رفت.زیر لب گفتم: ممنوناونهم آهسته جواب داد: خواهش میکنماز جام بلند شدم ویه لیوان آب خوردم وبعد با یه آرامش عجیبی که خودم هم تعجب کردم از کجا اومد به یه خواب عمیق وشیرین رفتم.....صدای تق تق در باعث شد سرمو از تو جزوه ام بیرون بیارم: بله؟-منم.میشه بیام داخل؟یه نگاه به تیپم انداختم،قد بلوزم بلند بود،خوبه.روی سرم رو هم نپوشوندم،دیگه پارسا اون چه که نباید رو دیده بود... جواب دادم: بفرمادر رو باز کرد واومد داخل یه سلام کوتاه کرد وبه سمت هال رفت و به نماز ایستاد.همین طوری بهش زل زدم، من واقعاً لذت میبرم میبینم جوونها به نمازشون اهمیت میدن.. پوزخندی زدم، من واقعاًچطوردلم اومد یه همچین کِیسی رو ول کنم و به علی جواب بله بدم؟ این کجا علی کجا! پارسا راحت ده سانت از علی بلند تر بود،علی توپُر بود یا تقریباً میشد گفت چاق بود اما پارسا استیل درست و ورزشکاری چهار شونه،کلاً پارسا سر بود.خدایا من چرا داشتم علی رو با پارسا مقایسه میکردم؟! به خودم که نمیتونستم دروغ بگم، من علی رو با همه بی ریختیش دوست داشتم وحالا بعد از شنیدن خبر دیشب قلبم گرفته بود.احساس میکردم علی غرور وعشقی که از بچگی توی وجودم پرورونده بودم رو زیر پاش له کرده.با صدای پارسا به خودم اومدم: قصد داری همینطور بشینی اونجا و تا فردا نگام کنی؟از اینکه متوجه شده نگاش کردم جا خوردم وشرمنده سر به زیر انداختم.با جمله بعدیش با پاشنه رفت رو اعصابم: نمیخوای نماز بخونی؟آتیشی بهش زل زدم: میشه اینقدر گیر به نماز خوندن من ندی؟ کافر که نیستم!خودم میفهمم.دستشو به نشونه تسلیم بالا آورد: ببخشید.ببخشیدخوبه میدونست وضعیتم قرمزه،وسریع بلند شد ونماز بعدیشو شروع کرد.سرمو دوباره تو جزوه هام بردم ومثلاً وانمود کردم دارم درس میخونم ولی زیر چشمی حواسم به پارسا بود.از جاش بلند شد وبه سمت اتاقم اومد خودمو با جزوه مشغول کردم.که صداشو شنیدم: بیخودی اون دفتر وکتابو عذاب نده.خنده ام گرفت.سرمو بالا آوردم داشت به طرف در میرفت،یهویی نمیدونم چرا بی دلیل شاید هم از سرخود شیرینی پروندم: آقا پارسا ناهار خوردین؟انگاری مطمئن بودم الان میگه آره ومیره ومیذاره به حساب مودب بودنم که تعارف زدم اما در کمال ناباوری توجاش برگشت ودر حالی که چشماش از خوشحالی برق میزد گفت: نه..نخوردم..چی داری ناهار؟بعد با بینیش عمیق ،نفسشو داخل کشید: بوهای خوب خوبی که میاد مارو داشت از نماز غافل میکرد.وهمینطوری به طرف آشپزخونه سرازیر شد.عجب غلطی کردما! به قول مامانم بسوزه زبونی که بی موقع باز میشه.از جام بلند شدم ودنبالش رفتم، توی چهارچوب در آشپزخونه ایستادمو نگاش کردم.سرشو تو قابلمه ماکارونی فرو کرده بود. ناخودآگاه لبخند زدم،یهو به سمتم برگشت وبا یه لبخند ژکوند گفت: من موندم پیشت، خوشحالی؟!خنده ام وا رفت.سریع خودمو جمع کردم: پاشو برو واحد خودت،دم کشید برات میارم.لب ولوچه اش آویزون شد: اِ..ضد حال!!خب نگو خوشحال شدی یا نه؟یهو پررو شدم: من ناهار الکی به کسی نمیدم.سفره با توچشماشو نازک کرد وبهم خیره شد.منم بیخیال اومدم وتوی هال نشستم،چرا یهویی باهاش صمیمی شدم؟ واحد خودت.تو!!سرو صدایی راه انداخت که نگو! یکی نمیدونست فکر میکرد میخواد واسه یه لشکر سفره پهن کنه حالا خوبه نهایتاً دوتا بشقاب وچنگال بیاره ولیوان.که همه اش هم توی جاظرفی بود.از جام بلند شدم ورفتم کمکش ودودقیقه ای سفره رو پهن کردیم.پرید از واحد خودش نوشابه هم آورد.خداییش نیم ساعتی که پیشم بود کلاً غمم رو فراموش کردم وپابه پاش با همه ی تیکه هاش خندیدم.دست آخر هم رفت پای ظرف شویی ایستاد وهر چی گفتم نمیخواد خودم میشورم قبول نکرد وگفت: بذار این دو تا تیکه رو هم بشوریم که بعداً نگی اومد اینجا ناهارمم خورد ظرفهاشم گذاشت و رفت!خدارو شکر ریحانه خانوم نبود واِلا خدا میدونست در موردم چه فکرایی میکرد! بعد از ناهار طبق عادت یه خورده میوه شستم وکنار هم نشستیم ومشغول خوردن شدیم یهویی در حین خندیدن گفت: اگه مادرم بفهمه من اینجا نزدیک شمام!!وباز خندید.لبهامو جمع کردم: دیگه حرفی از من نمیزنه؟به چشمام زل زد: اگه نفرین کردنشو فاکتور بگیریم، نهدلم گرفت وقیافه ام کلاً گند شد وبا صدای آرومی گفتم: تو رو خدا بهش بگو بیخیال من بشه.به اندازه کافی مشکل دار شدم بعد از اون قضیهچشماشو ریز کرد: بعد از کدوم قضیه؟از سوال ناگهانیش جا خوردم.یعنی خبر نداشت که نامزدیم مالیده شده رفته پی کارش؟ سرمو پایین انداخته بودم. خودش دنباله حرفشو گرفت: میتونم یه خورده صمیمی تر حرف بزنم؟بهش نگاه کردم که گفت: من دوست نداشتم چنین اتفاقی براتون بیافته.شاید وقتی مامان گفت نظرت تغییر کرده به غرورم برخورد ولی من وابستگی نداشتم که بخوام ناراحت بشمو چه میدونم از خودم خل بازی در بیامپس خبر داشت.ادامه داد: مریم خانوم من شوخی کردم.من نمیدونم سر چه قضیه ای ..خیلی عذر میخوام..نمیدونم سر چه قضیه ای نامزدیتون به هم خورد ولی از مادر من به دل نگیرید اون آدمی نیست که از ته دل کسیو نفرین کنه.در حالی که سرم پایین بود گفتم: به خاطر گلاره بود که به هم خورد-بله؟دوباره حرفمو تکرار کردم.ابروهاشو بالا برد: گلاره با نامزدتون...! سریع حرفشو قطع کردم: نه..جلوی همه جوری وانمود کرد که همه... خودتون که در جریان مشکل گلاره هستین!سرشو به معنی آره تکون داد وبا لحن ترحم انگیزی گفت: چقدر بد!!!هردو ساکت شدیم.بعد، من بعد از کلی سبک سنگین کردن با خودم ،پرسیدم:میشه یه سوال بپرسم؟لبخند زد: اگه زیاد خصوصی نباشه در خدمتم.از این حرفش سرخ وسفید شدم.آخه من چه سوال خصوصی از تو دارم بپرسم؟!! بعد پرسیدم:شب خواستگاری نهایی مادرتون گفت شما عزایی هستین وهمه اش دو سه ماه از فوت رفیقتون میگذشت .البته بذارین به حساب کنجکاویا! شما که میگی حسی نسبت به من نداشتین چرا وانستادین حداقل یه مدت بیشتری بگذره بعد بیاین.لبخندی زد: اون سرو وضع شاید اولش واقعاً به خاطر رفیقم بود اما بعدش شد وسیله ای واسه حفظ ظاهر ودوست داشتم زود ازدواج کنم چون باید خودمو به یکی ثابت میکردم. وبعد ساکت شد.داشتم از فضولی میمردم واسه سوالی که داشت مورمورم میکرد که نمیدونستم بپرسم یا نه.بالاخره دلو زدم به دریا وپرسیدم: میخواستین خودتونو به نگار ثابت کنین؟این جمله رو خیلی آروم گفتم وزرتی هم پشیمون شدم.از حرفم جا خورد وزل زد تو چشام شاید توقع نداشت که از نگار چیزی بدونم. قشنگ خودشو زد به کوچه علی چپ تو جاش بلند شد وبا یه لبخند مصنوعی گفت: بابت ناهار ممنون خیلی چسبید.من دیگه برم که زیادی مزاحم شدم وبه طرف در رفت..منم ضایع شده خداحافظی کردم واون رفت.بیا !! همینو میخواستی که بزنه سه کُنَدِت!پیشدستی ها رو جمع کردم وبا افکاری که نمیتونستم به هیچ عنوان متمرکز کنم شروع کردم به درس خوندن.فصل 17:از در وارد شدم وبه کامیار سلام کردم،ضمن جواب سلام دادن به جعبه شیرینی روی میزش اشاره کرد.در حالی که داشتم از جعبه شیرینی برمیداشتم پرسیدم: به چه مناسبت؟لبخند مرموزی زد: کم شدن شر مزاحمدستم روی شیرینی موند: متوجه نشدم!امیر در حالی که تو دهنش پر بود ولپهاش تا حد ممکن باد کرده بود از اتاق خارج شد وبه سختی گفت: شرمنده من همیشه باقی ام.وبا همون دهن پر سعی کرد به من لبخند بزنه وبا علامت سر سلام کرد.کامیار خندید: بردارین خانوم کرامتی تا از دستتون نرفته.شیرینی مال دومادیه امیره.بخورین که این شیرینی خوردن دارهخندیدم ویه دونه برداشتم وبه سمت اتاق رفتم.پویا توجاش نیم خیز شد وسلام کرد.من هم سلام کردم وتبریک گفتم، قیافه اش در حالی که سعی داشت خوشحال باشه نشون دهنده یه غم سنگین بود.همین طور که بهش نگاه میکردم داشتم علت ناراحتیش رو هم که صد در صد مربوط میشد به باباش رو با خودم بررسی میکردم. بی دلیل یاد پارسا افتادم که دیروز غروب از همون پشت دیوار گفت داره میره بیرون وشب دیروقت برمیگرده ونماز صبح هم نیومد بخونه،یعنی از اینکه من درمورد نگار پرسیده بودم ناراحت شده بود!!! شونه هامو بالا انداختم وتو دلم گفتم: ناراحت شه به جهنم. گوشیم زنگ خورد، اسم گلاره روی صفحه خودنمایی میکرد.جواب دادم: بله؟-به!! احوال مریم جونِ خودم.چطوری؟لبخندی زدم: سلام عزیزم خوبی؟متوجه شدم که پویا داره زیر چشمی بهم نگاه میکنه،ادامه دادم: چه عجب یادی از ما کردی؟-نه که تو راه به راه به ما زنگ میزنی؟ریز خندیدم: لوس نکن خودتو.چه خبر؟پویا قید زیر چشمی نگاه کردنو زده بود ومستقیم زل زده بود بهم.گلاره با لوس بازی گفت: از اون جایی که خودت علاقه شدیدی به طی شدن دوره درمان من داری خواستم یاد آوری کنم که امروز ساعت چهار نوبت دارم.اصلاً به کل یادم رفته بود.لبخندی زدم: حتماً میام عزیزم.ساعت یه ربع به چهار جلو همون پاساژهاز هم که خداحافظی کردیم با یه لبخند پهن به پویا نگاه کردم.با خودم گفتم اینم کم فضول نیستا! اسم پارسا بد در رفته. اون هم لبخندی زد ودوباره مشغول کارش شد.اون روز بیشتر سرگرم کار بودیم وهر از گاهی از دست شوخی ها ومتلک های امیر میخندیدیم.دست آخر هم امیر وپویا همه رو برای سه شنبه شب بابت جشن نامزدی امیر دعوت کردن و از برق چشمهای امیر وقتی که رو بهم گفت: خانوم کرامتی حتماً بیاین.ما منتظریم! هم هیچی نفهمیدم.ساعت یک ونیم بود که از همه خداحافظی کردم وراه افتادم.بعد از خوردن ناهار ویه دوش سرپایی، تند تند آماده شدم وبه طرف مطب به راه افتادم. با دیدن گلاره همو در آغوش کشیدیم واز پله ها بالا رفتیم.اون روز که دربه در دنبالش میگشتم تا بکشکمش هیچ با خودم فکر نمیکردم که یه روزی دوباره باهاش صمیمی بشم.یک ساعتی بیرون روی راحتی نشسته بودم که گلاره اومد بیرون وبهم گفت پاشم برم تو دکتر میخواد باهام صحبت کنه،خودش بیرون نشست.از در که داخل شدم آقای دکتر که مرد میان سالی بود از جاش بلند شد وبه گرمی باهام احوال پرسی کرد انگار که چند ساله منو میشناسه........با صدای بوق وحشتناک ماشین سه متر از جا پریدم.مردی که پشت فرمون بود نیم تنه اش رو از ماشین بیرون انداخته بود وبا لحن طلبکارانه ای گفت: مگه داری توی خیابونای پاریس قدم میزنی؟بوق ممتد ماشین های پشت سر باعث شد حرکت کنه وبره.من مثل مسخ شده ها خودم رو به پیاده رو رسوندم. چشام از زور گریه داشت ذُق ذق میکرد.حرفهای دکتر داشت آتیشم میداد.از طرفی خوشحال بودم بابت گلاره،چون دکتر میگفت که همجنس گراییش بابت ترسش از جنس مخالفه ودلیلش هم میتونه یه شوک باشه وچون نمیتونه میلش به رابطه جنسی رو سرکوب کنه رو آورده به همجنس بازی، اما فکر به مابقی حرفهاش داغونم کرد،نمیدونم چرا گلاره اتفاق بین من وخودش رو برای دکتر توضیح داده بود ودکتر هم در حال بررسی این اتفاق بود که چرا گلاره بین اون همه دوست با من این کارو کرده.حرفهاش ویادآوری خاطرات راهنماییم مثل پتک تو سرم میکوبید.بغضم دوباره شکست برام مهم نبود که دیگران چجوری دارن بهم نگاه میکنن برام مهم گلاره بود،مقصر من بودم که گلاره این شکلی شده از اولش کِرم از من بود.گریه ام تمومی نداشت یاد حرفهای محبوبه خانوم معلم قرآن مسجدمون افتادم که هیچ وقت حرفهاشو جدی نمیگرفتم، اون موقع با خودم فکر میکردم عقل کُلم،اما حالا میفهمم من فقط یه بچه کودن بودم که با حماقت خودم آینده گلاره رو خراب کردم.به ساعتم نگاه کردم ساعت هشت بود ونزدیک سه چهار ساعت بود که من گریون وبی هدف توی خیابونها قدم میزدم.سر کوچه از ساندویچی دوتا ساندویچ ویه نوشابه خانواده گرفتم.اونقدر گشنه ام بود که اگه ده تا دیگه هم میگرفتم میتونستم بخورم ولی دوتا بیشتر نگرفتم.احساس میکردم اشکهای خشک شده ام باعث میشه پوست صورتم کش بیاد.توی حیاط که داخل شدم رفتم سر شیر آبخوری وصورتم رو شستم و وارد خونه شدم.از دیدن پارسا در حال نماز اونم توی خونه ام یه لبخند بی رمق زدم وسریع خودم رو جمع وجور کردم.وسایلهارو توی آشپز خونه گذاشتم وبه سمت اتاقم رفتم. دیگه قشنگ واسه خودش میومد ومیرفت وبا خودش فکر نمیکرد بابا من یه دختر مجردم درست نیست این رفت وآمد. دوباره فکر های گذشته به مغزم هجوم آورد.تازه به سن بلوغ رسیده بودم وتو اوج شهوت بودم با دیدن عکس های سکسی آب از لب ولوچه امآویزون میشد.فقط من اینطور نبودم خیلی از بچه ها مثل من بودن.با صدای پارسا سرمو برگردوندم که سلام میکرد.من هم سلام سردی کردم ومانتو ومقنعه ام رو در آوردم.جورابم رو هم از پام در آوردم ورفتم توی دستشویی دست وپام رو شستم واومدم بیرون مشغول خوندن نماز بعدیش شده بود.سفره کوچکم رو پشت سرش پهن کردمو ساندویچ ونوشابه ودوتا لیوان رو گذاشتم روی سفره وخودم هم کنارش منتظر نشستم که نمازش تموم بشه. دوباره رفتم توی فکر سال سوم راهنمایی..اون موقع ها میدیدم بعضی بچه ها که هیکلاشون درشت تر بود پشت حیاط مدرسه یه کارایی میکردن،من هم نگاهشون میکردم دوست داشتم من هم تجربه کنم اما نه با اونا.چون هیکلاشون از من درشت تر بود وممکن بود بهم آسیب بزنن.رویا تو راهنمایی تو مدرسه ما نبود ومن با گلاره دوست بودم ویه دختر دیگه به اسم بیتا.من وبیتا همیشه اون دخترها رو دید میزدیم اما گلاره نسبت بهشون بی توجه بود.یه روز زنگ ورزش بود و همه بچه ها توی حیاط بودن من وبیتا از فرصت استفاده کردیم ورفتیم توی کلاس که هیچکس نبود.-چیزی شده؟تکون خوردم وبه پارسا که حالا رو به من نشسته بود نگاه کردم وسرمو به معنی نه به چپ وراست تکون دادم وبلافاصله گفتم: بفرما شامیه نگاه به ساندویچا کرد وبا یه اخم کمرنگ گفت: واسه چی برای من خریدی؟میخواستم بگم برای خودم خریدم نه تو ،ولی جواب دادم: تنهایی بهم نمیچسبه!خداروشکر اهل تعارف کردن نبود واومد جلو.اونقدر ذهنم درگیر بود که متوجه نبودم اخم کردم...گلاره سر رسید ومچ منو بیتا رو گرفت.من نزدیک بود بزنم زیر گریه با اینکه خودم از بیتا خواستم با هم باشیم ولی دوست نداشتم گلاره من و بیتا رو باهم ببینه،باز جای شکرش باقی بود به خاطر ترس از ناظم ومعلمو بچه ها لباسامونو در نیاورده بودیم.بیتا به سمت گلاره رفت و صورتش رو نزدیک گلاره کرد،گلاره خودشو عقب کشید،بیتا به من چشمکی زد ومنم مطلبو گرفتمو به سمتشون رفتمو از پشت گلاره رو بغل کردمو بیتا دوباره صورتشو نزدیک گلاره کرد وتقلاهای گلاره بی فایده بود.من اون موقع هم هیکل گلاره بودم...-چرا نمیخوری؟نگاهی به ساندویچم انداختم که هنوز حتی یه گاز هم نزده بودم.اشتهام پریده بود،هرچی فکر میکردم بیشتر از خودم بدم میاومد.آیا باید اینا رو به دکترش میگفتم؟یا کار خوبی کردم که سکوت کرده بودم! یعنی شوکی که دکتر ازش حرف میزد همین اتفاقای بینمون بود.ولی حالا که فکر میکنم میبینم گلاره نه تنها بدش نیومد بلکه به جمع ما ملحق شد. اگه این پارسا گذاشت من دو دقیقه فکر کنم! با شک پرسید: اتفاقی افتاده؟!چیزی میخوای بگی؟یا خدا حالا پیش خودش چی فکر میکنه؟ واسش ساندویچ خریدم و واستادم تا نمازش تموم بشه و الانم توی فکرم..واویلا!!یه گاز به ساندویچم زدم ویه نگاه به مال اون کردم،پارسا هم هنوز نخورده بود! با تعجب بهش نگاه کردم: تو چرا چیزی نخوردی؟لبخندی زد: گفتی تنهایی نمیچسبه.منم خواستم با تو شروع کنم که بهت بچسبه،در جوابش لبخندی زدم اما خدا میدونه فکرم به کجاها که سرک نکشید..بعد از اون یک سال که اون موقع ها فکر میکردیم چیز طبیعیه بین دخترها وکلی هم از نظر خودمون بهمون خوش گذشت وارد دبیرستان شدیم بیتا نامزد کرد واز ما جدا شد من هم روال زندگی عادیمو در پیش گرفتم اما گلاره شاید کمرنگ تر ولی همچنان به شوخی ها ودست درازی هاش ادامه میداد.خداروشکر که بازیهامون فقط در حد معاشقه بودو کار به جاهای باریک نکشید. گاز بعدیمو به ساندویچ زدم.یاد سیلی که به صورت گلاره اون روز توی ایستگاه اتوبوس زدم افتادم.چونه ام لرزید،من چیکار کرده بودم؟ گرمای اشک رو روی گونه ام حس کردم.وبعدش نگاه خیره پارسا.دهنمو باز کردم که چیزی بگم که همزمان شد با ترکیدن بغضم وزدم زیر گریه.اخم های پارسا توی هم رفت: چیزی شده مریم؟کسی اذیتت کرده؟یهو چشمه اشکم خشک شد.جانننن!!!! مریم!!!! ته دلم قیلی ویلی رفت.همینطور بهش خیره نگاه کردم. اما اون هنوز همون لحن قشنگه رو داشت: با توام! میگم کسی اذیتت کرده؟!وای خدا جون.بهش بگو ادامه نده من جنبه ندارم.سرمو به معنی نه تکون دادم و دوباره یادم افتاد واسه چی میخواستم گریه کنم.سرمو انداختم پایین وبا لحنی شرمنده گفتم: من اذیتش کردم.دوباره بهش نگاه کردم.اخمش عمیقتر شده بود انگار میخواست با نگاش چیزی بهم بگه دست آخر هم طاقت نیاورد، قربونش برم هر چقدر افاده داشت نمیتونست حس کنجکاویشو پنهان کنه: کیو اذیت کردی؟دهنم باز نشده دوباره بسته شد.چی میگفتم؟ همینم مونده بود که پارسا بفهمه جرقه همجنسبازی گلاره رو من زدم اونم 9 سال پیش.همینطوری بهش نگاه کردم.خوب صورتشو وارسی کردم،پوست سبزه روشن.چشمهای مشکی درشت وابروهای پهن با لبهای خوش فرمی که نه درشت بود نه کوچیک از همه بیشتر بینیش توجهمو جلب کرد یه بینی استخونی خوش فرم و مردونه نا خود آگاه بدون توجه به موقعیت گفتم: بینیتو عمل کردی؟اخمهاش کمرنگ شد ویه لبخند گوشه لبش نشست که خیلی جذاب ترش کرد وآهسته گفت: نه! مادر زادی قشنگه.کوه اعتماد به نفس بود.انگار قبل از من زیاد این حرفو شنیده بود.خوبیش این بود که منم بینی خوش فرمی داشتم، لبخندی زدم ومشغول خوردن شدم.اونم دیگه حرفی نزد اما معلوم بود خودشو خیلی نگه داشته چون هرچند دقیقه نگاهم میکرد وتا نگاش میکردم نگاشو میگرفت. بعد از شام هم با یه تشکر خیلی دوستانه خداحافظی کرد ورفت..... آروم صدام کرد.توی جام نشستم وجوابشو دادم.اومد داخل وبا یه سلام کوتاه به سمت هال سرازیر شداومده بود نماز صبح بخونه،خوبه اگر واسه سرک کشیدن به واحد منم که شده بود نمازشو سروقت میخوند.دوباره توی جام دراز کشیدمو خوابیدم.ظهر به محض اینکه از شرکت برگشتم با رویا تماس گرفتم وقضیه دکتر رو براش تعریف کردم البته قسمت افکار وگذشته خودمو سانسور کردم. رویا کلی آرومم کرد وازم تشکر کرد که گلاره رو بخشیدم و خیلی خوشحال شد که دارم کمکش میکنم.شب هم با مامانم تماس گرفتم واین بار به خاطر لحن مهربون مامان بعد از قطع تماس دیگه گریه نکردم.پارسا ونماز خوندنش هنوز پا برجا بود.موقعی که داشت از خونه ام میرفت با لحنی صمیمانه ازم دعوت کرد که فردا شب برم شام خونه اش.اولش کلی تعارف کردم ولی دست آخر قبول کردم. از اینکه میدیدم پارسا پسر فهمیده ایه و ازم کینه ای به دل نگرفته خوشحال بودم.شاید اینطوری عذاب وجدانِ نفرین مادرش منو وِل میکرد....ساعت دوازده ظهر بود.داشتم وسایلم رو جمع میکردم که برم دانشگاه که با صدای پویا مجبور شدم سرمو بالا بیارم: دارین میرین دانشگاه؟این چه سوالی بود!! اون که میدونست.با این حال جواب دادم: بلهیه لبخند پهن زد که شرم نگاهشو که نفهمیدم واسه چیه رو پنهون کنه وگفت : فردا شب میاین؟من نمیدونم چه اصراری اینو امیر داشتن که من برم! حالا انگار من نرم مجلس سر نمیگیره.جواب دادم: اگه طاهره بیاد منم میام.لبخندشو جمع کرد ویه نگاه قدر شناسانه بهم انداخت وگفت: خسته نباشین.منم از جام بلند شدم وتشکر کردم واومدم بیرون .تو سالن از امیر وکامیار که باز در حال بحث کردن بودن خداحافظی کردم وبا طاهره براه افادیم.واسش تعریف کردم که پارسا واسه شام دعوتم کرده خونه کلی ذوق مرگ شد ویه برداشتهایی کرد که خدا میدونه.کلاسم ساعت هفت تموم شد وتا رسیدم خونه نزدیک هشت بود.چراغای واحدش خاموش بود،زهی خیال باطل! اینکه خودش هم نبود! من چه بیخودی خودمو از دیروز آماده یه شام پارسا پز کرده بودم! وارد که شدم یه راست رفتم حموم.همین که در اومدم صدای پارسا منو متوجه خودش کرد: مریم!! مریم خانوم!!!دهنِ باز شدم رو جمع کردمو گفتم: جانم!یا خدا!! این از کجام در اومد؟ ای بمیری مریم با این ابراز احساسات خرکیت! لب پایینمو گاز گرفتم.بعد از چند دقیقه سکوت جوری که انگار تازه حرفش یادش اومده باشه گفت: چیزه...آهان تا یه ربع دیگه منتظرم.میای دیگه؟پس یادش نرفته بود.تازه بوی غذا رو حس کردم.بی اراده لبخند زدم: چه زود پختی؟ تو که خونه نبودی!اَه..اَه..باز ضایع کردم.الان پیش خودش فکر میکنه دختره آمار خونه منو داره.اما ضایعم نکردو جواب داد: من آشپزیم خوب نیست،تازه اش هم دیر از سر کار اومدم وقت نداشتم.رفته بودم از بیرون غذا بگیرماز قضاوت زود هنگامم خجالت کشیدم وگفتم: ما راضی به زحمت نبودیم.تا یه ربع دیگه اون ورم.-چه زحمتی همسایه! من منتظرم.تا میزو میچینم بیانمیدونم به چه علت ولی دوست داشتم به خودم برسم.یه شلوارک برمودای مشکی براق که قدش تا وسط ساق پام بود پام کردم ویه تی شرت جذب سفید هم تنم کردم.با اینکه نسبتناً لاغر بودم اما اندامم بد جور خودشو توی لباسای تنگ نشون میداد.راستی چرا من هیچوقت لباس تنگ نمیپوشیدم؟ البته به غیر از لباسهای مجلسیم.یه آرایش مختصر کردم.موهام رو هم با سشوار خشک کردم وباز گذاشتمش وهمه رو جمع کردم واز روی شونه ام ریختم جلو وروی سینه چپم رو پوشوند.موهام تا کمرم میشد و خرمایی تیره بود که رنگش رو بیشتر توی نور نشون میداد.خودمو توی آینه نگاه کردم از ظاهرم راضی بودم با صدای پارسا که منو فرامیخوند مجبور شدم از آینه دل بکنم گوشیمو برداشتم واز در اتاق پشتی رفتم بیرون.دوتا ضربه به در زدم وبعد از شنیدن صدای پارسا وارد شدم.در حالی که سعی میکردم خنده ام رو از بابت این خاله بازی نگه دارم با صدای نسبتاً بلندی گفتم: صابخونه..سلام..صداش اومد که داشت بهم نزدیک میشد: صابخونه ریحانه خانومه که خدا سایه اش رو بالا سرمون نگه داره..با پایان جمله اش تو چهار چوب در قرار گرفت و واسه ثانیه ای بدون هیچ حس خاصی بهم نگاه کرد.از پایین تا بالا از بالا تا پایین،اخم کمرنگی کرد وسریع خودشو جمع کرد نزدیکم شد و به هم دست دادیم.به سمت آشپزخونه اش هدایتم کرد. گوشیم زنگ خورد.شماره ناشناس بود،اوایل چقدر از دیدن شماره ناشناس ذوق میکردم که شاید علی باشه،الان هم کم خوشحال نشدم اما خودمو کنترل کردم ودر مقابل نگاه پرسشگرانه پارسا جواب دادم: بله؟صدای ریحانه خانوم پیچید توی گوشی: سلام خوبی ؟لبخند بیجونی زدم وبه پارسا با انگشت بالا رو نشون دادم که یعنی ریحانه خانومه بعد انگشتمو جلوی بینیم به نشونه سکوت گرفتم.اونم با سر تایید کرد وبی صدا نگام کرد.ریحانه خانوم سراغ خونه رو گرفت واینکه آیا پارسا به واحدم اومده یا نه واین حرفا واینکه فردا عازمن که برگردن.. ولی من همه حواسم به پارسا بود که بی توجه به من داشت اندامم رو برانداز میکرد وبدجور به گردن وسینه ام خیره میشد.گلومو صاف کردم که باعث شد به صورتم نگاه کنه منم یه اخم فضایی تحویلش دادم که خودش حساب کار دستش اومد و ازم فاصله گرفت.از ریحانه خانوم که خداحافظی کردم هنوز آثار اخم رو پیشونیم معلوم بود،دوست نداشتم پذیرفتن دعوتش رو به حساب خاصی بذاره. دعوتم کرد به سمت آشپزخونه و خودش یکی از صندلی های میز کوچک چهارنفره اش رو واسم کشید بیرون تشکری کردم ونشستم.غذا کباب جوجه بود کلی گشنه ام بود ولی واسه حفظ کلاس کم خوردم بعد از شام که بلند شدم به سمت ظرفشویی برم پرید جلوم، جدی گفت: عمراً اگه بذارم تو بشوری.برو بشین فعلاً میوه بخوریم آخرشب خودم میشورم.دوتا تعارف الکی کردم واومدم توی هال نشستم.چند دقیقه بعد با بساط میوه اومد وکنارم نشست.مشغول خوردن میوه بودم که خودش سر حرفو باز کرد: ماجرای گلاره به کجا رسید؟جواب دادم: دارم میبرمش پیش روانپزشک.جای امیدواری هستلبخند زد: خوب کاری میکنی.آروم زیر لب گفت: دختر خوشکلیه ولی حیف که ...اهان! پس بگو جریان دعوتی چیه! دل شازده پیش گلاره گیر کرده که اینطور بال بال میزنه.خودمو با میوه مشغول کردم که دوباره سکوتو شکست: میتونم یه سوال بپرسم؟بهش نگاه کردم ومنتظر شدم که بپرسه.و اون ادامه داد: اون یارو کی بود که زنگ زد به من؟جواب دادم: همکارمدوباره اخم کرد وبی مهابا زل زد تو چشمام: فکر میکردم خیلی نامزدتو دوست داشتی وحالا حالاها با کس دیگه ای نمیپری!بارالها! این چی داشت میگفت؟ از جام بلند شدم وضمن تشکر بایه اخم غلیظ به سمت در رفتم دوباره صداش بلند شد: چی شد؟ هنوز چیزی نخوردی که! نکنه از حرفهام ناراحت شدی؟لحنش پر از کنایه بود.با غیظ به سمتش چرخیدم و بعد از اینکه از بابت فشار دندونام تمام فکم درد گرفت جواب دادم: علی خاک پامم بشه جایی توی دلم پیدا نمیکنه.در ضمن هرچند دلیلی نمیبینم واسه تو توضیح بدم اما چون خیلی مشتاقی میگم، اون یارو شوهر دوستم بودودوباره به سمت در رفتم که اینبار باجمله بعدیش سرجام میخکوب شدم: تا بحال کسی بهت گفته بود وقتی عصبانی میشی جذاب تر میشی؟خدایا! خدایا! خدایا! چرا اینقدر من ملعبه دست این و اون شدم که حالا این چلمنگ سر به سربم بذاره!دروبه هم کوبیدم و وارد واحد خودم شدم. دلم گرفته بود،با خودم گفتم:من چقدر احمقم که فکر کردم این فهمیدست!حوصله لباس عوض کردن نداشتم وهمونجوری رفتم زیر پتو

فصل 18 :کلاس واقعا خسته کننده بود.طاهره گفت تندی آماده شم تا ساعت هشت بیان دنبالم بریم خونه پویا اینا.وقتی درو باز کردم با دیدن ریحانه خانوم ناخواسته ذوق کردم: سلام رسیدن به خیر.

داشت گلدونای رو ایوون رو آب میداد روشو به سمتم کرد وبا لبخند گفت: سلام خوبی؟

واز پله ها پایین اومد ودر کمال ناباوری منو در آغوش کشید: تو خوبی؟ این پسره که دست از پا خطا نکرد ها! بگو تا بندازم اثاثشو توی خیابون پسره ی پررو رو...

خنده ام گرفت: اووووووووه! کی میره این همه راهو؟

وباز خندیدم.اونم که حالا خیالش راحت شده بود خندید.عجیب بود ریحانه خانوم ونگرانی اونم واسه من! ریحانه خانومو مهربانی اونم با من! چه جسارتـــــا!!! یه خورده با هم خوش وبش کردیم وبعد از دادن سوغاتیم که یه روسری بزرگ به رنگ آبی بود ازش تشکر کردم وداخل خونه رفتم.این اتفاقو به فال نیک گرفتم ومشغول آماده شدن شدم.طاهره میگفت خونواده پویا با حجابن واسه همین لباس پوشیده بپوشم من هم لباس مجلسی با خودم نیاورده بودم.واسه همین غروبی با طاهره رفتیم بیرون ویه تونیک مجلسی با ساپورت کلفت خریده بودم.بعد از حموم موهامو سشوار کردم.تونیکم ترکیبی از مشکی وطلایی بود،یقه قایقیش باعث میشد سرشونه لختم تا حدی دیده بشه اما چون بقیه لباسم پوشیده بود زیاد به چشم نمی اومد.آستینش سه ربع بود.وقدش یه وجب بالای زانوم بود ساپورتم هم مشکی باخطوط طلایی بود.پشت چشممو یه خط کلفت طلایی کشیدمو روش خط چشم نازک مشکی وبا دنباله کوتاه.موهامو به صورت سطحی اتو کشیدمو سر هرطبقه از موهامو با اتو به طرف بیرون تا حدی شکستم اگه وقت وحوصله داشتم موهامو بابلیس میکشیدم،بقیه موهام رو هم با یه گل سر درشت مشکی جمع کردم.رج گونه آجری اکلیلی رو به صورت کم رنگ به گونه ام زدم لبهام رو هم رژ مسی زدمو یه ریمل اساسی به چشمام.حالا خوبه کلی تاقچه بالا سر طاهره گذاشته بودم که حوصله مهمونی ندارم وگرنه خدامیدونست چجوری خودمو درست میکردم.با خودم عین خُلا خندیدم،قبلاً اینطوری نبودم.منظورم از قبلاً همین چند ماه پیش بود،یعنی قبل از خواستگاری علی.نه این که اون موقع ها به خودم نمیرسیدم اما خب اون موقع چون دست به صورتم نبرده بودم و آرایش چندان به دلم نمینشست حس خوشکل کردن هم به سرم نمی افتاد.تنها مزیت نامزدی این بود که ابروهامو گرفته بودم واین باعث شده بود قیافه ام زیبا تر بشه والبته اعتماد به نفسم هم بالا تر بره.

چون ساپورتم کاملاً بلند نبود وقدش تا وسطای ساق پام بود مجبور شدم درش بیارم وشلوار لی پام کنم تا اونجا عوضش کنم.مانتوی مخمل چوب کبریتی مشکیمو پوشیدمو بعد از پوشیدن کفش های پاشنه بلندم وبرداشتن صندل هام رفتم توی حیاط بعد از دوبار صدا زدن ریحانه خانوم اومد روی ایوان وخم شد از همون بالا روم.لبخندی زدم: سلام

یه نگاه تحسین برانگیز بهم انداخت: سلام.جایی میری؟

-آره.ریحانه خانوم دارم میرم مراسم نامزدیه یکی از همکارا.شاید شب دیر برگردم خونه،خواستم خبر بدم

لبخندی زد وگفت اشکال نداره؛در حال خداحافظی بودیم که گوشیم زنگ خورد حمید بود، جواب دادم: بله؟

-سلام.من سر کوچه ام دارم میام داخل توهم بیا بیرون

-نه نمیخواد بیای داخل.کوچه تنگه سخته

وسریع به طرف در رفتم تا از داخل کوچه اومدنش جلوگیری کنم.گوشیو قطع کردم و از ریحانه خانوم خداحافظی کردم وپریدم بیرون.همین از در حیاط خارج شدم با پارسا سینه به سینه شدیم.سریع خودمو عقب کشیدم،اول یه نگاه مات بهم کرد و سریع ابروهاش تو هم رفت.رد نگاهشو دنبال کردم، حمید اول کوچه ایستاه بود وداشت چراغ میداد.براش دستی تکون دادم وبی توجه به چشمای پارسا که داشت از شدت عصبانیت از حدقه در میومد به سمت ماشین دوییدم.توی ماشین، جلو که نشستم سلامی کردم ودوباره به پارسا که همچنان جلوی در ایستاده بود وداشت نگاهمون میکرد نگاهی انداختم.

-پس طاهره کو؟

-خونه.من بیرون بودم گفتم اول بیام دنبال شما

-خوشتیپ کردینا آقای رئیس.

لبخندی از روی ذوق زد: سلیقهء طاهره ام دیگه.

با خنده تایید کردمو به راه افتادیم.جلوی در خونه من رفتم عقب نشستم وطاهره اومد جلو نشست وبه سمت خونه پویا اینا به راه افتادیم.طاهره با ذوق به سمت من برگشت: چه خوشکل شدی بلا!

لبخند دندون نمایی زدم: ممنون جوجو.تو که بیشتر خوشکل شدی..

لبخندش خبیث شد: پارسائه اگه با این با این سرو وضع ببینتت کُپ میکنه!

ابروهامو بالا انداختم: آره واقعاً هم کُپ میکنه!

ودوتایی ریز خندیدیم. یهو پرسید: راستی از شام دیشب چه خبر؟ چی بهت داد.گدا بازی درآورد یا نه؟

هاج وواج نگاش کردم وبا ابرو به حمید اشاره کردم.حمید زد زیر خنده: یعنی مریم خانوم هنوز دستتون نیومده که طاهره نخود تو دهنش خیس نمیخوره؟

و هر دو خندیدن وبا چشم وابرو واسه طاهره خط ونشون کشیدم.حمید بحث وادامه داد: خب نمی خواین تعریف کنین؟

-چی بگم؟ کباب جوجه خریده بود.شامش خوب وساده بود.

-چیزی به روتون از بابت تلفن اون روز من نیاورد؟

-چرا اتفاقاً! پرسید اون که بهم زنگ زد کی بود؟اون هم با لحن پر از کنایه.من هم گفتم شوهر دوستم

طاهره با اعتراض گفت: اِ..چرا گفتی شوهر دوستم؟ میذاشتی از فضولی بمیره.

وسه تایی خندیدیم، باز هم حمید ادامه داد:ولی از شوخی گذشته، شما دختر خوب وخوش سیمایی هستین و به پسرهای دور وبرتون حق میدم که خیلی زود جذبتون بشن

طاهره با ابروهای بالا داده رو به حمید گفت: چشمم روشن!!!!!!

حمید بی توجه به حرف طاهره بازم ادامه داد: اون چند روزی که خونه ما بودین ،خودم و همینطور توی شرکت رفتارتون رو توسط کامیار زیر نظر داشتم و البته این نظر شخصی منه وکاملاً هم بهش مطمئنم شما لیاقت بهترین چیز ها رو دارین

بازم طاهره سوسه اومد: چشمم روشن!!!!

من لبخندی سر به زیر زدم: نظر لطفتونه آقا حمید،اینقد هندونه زیر بغلم ندید

حمید از توی آینه نگاهی بهم انداخت: من با کسی تعارف نمیکنم،اصولاً حرفمو رُک میزنم.به عقیده من دختر تحصیل کرده ای مثل شما..

باز طاهره گفت: چشمم...

حمید پرید وسط حرف طاهره: اِی بابا هنوز چشمای تو روشنه؟ نسوخت؟!

وخودش زد زیر خنده: بذار حرفمو بزنم عشقم

طاهره یه عشوه خَرکی اومد: بگو عزیزم راحت باش

وحمید اشک چشمشو که از خنده در اومده بود با انگشت پاک کرد وادامه داد: میخواستم بگم از نظر من شما میتونین به پرونده های بزرگ تر هم رسیدگی کنین وببرین خونه کارِتون رو

از ذوق نیشم تا بناگوش باز شد.حمید سریع گفت: اما..

-اما چی؟

-اما من ازتون میخوام توی شرکت من بمونین.چون هم حجم کار کمه هم بیمه تون میکنم ،هم حقوق ثابت میدم و هم اینکه قوت قلب خانوم بنده این.

وبا نیش تا بناگوش باز شده به طاهره خیره شد طاهره هم خودش رو واسه شوهرش لوس کرد.طاهره به سمت من: چی میگی مریم جونم؟

تا خواستم بگم که بذار یکم فکر کنم.طاهره رو به حمید گفت: قبول کرد... وشروع کرد به بالا وپایین پریدن.منم دیگه ذوقشو کور نکردم وخندیدم،تازه اش هم چی از این بهتر؟ کار سبک وحقوق ثابت وبیمه ام هم که میکنه.کلاسهامم با طاهره برمیدارم که با هم رفت وآمد کنیم.از حمید تشکر کردم واون هم با خوشرویی جوابم رو داد حالا میفهمم نگاه حمید اون روز توی آشپزخونه اصلاً نگاه کثیفی نبود وفقط یه کنکاش مردونه بوده، خوشحالم که رُک حرفهاشو زد.خدایا ممنونم که انسانهای دوروبرم رو از بندگان خوب ومهربونت قرار دادی.لبخند عریضی روی لبهام نشست.یهو یه چیزی یادم افتاد رو به حمید گفتم: راستی هدیه من رو خریدیدن؟

حمید لبخندی زد وربع سکه ای رو که گفتم بخره از جیبش در آورد،توی یه قاب زیبا گذاشته بودتش به سمتم گرفت: بله یادم بود

ازش گرفتم وتشکر کنان گذاشتم توی کیفم.پولشو غروب به طاهره داده بودم.اونا یه سکه تمام بهار خریده بودن.طاهره میگفت همون هفته پیش عقد کرده بودن واین یه جشن کوچیک بود که مثلاً نامزدیشون رو عَلَنی کنن.جلوی حیاط بزرگی ماشین رو نگه داشت.من وطاهره پیاده شدیم وخودش با راهنمایی مرد جوونی ماشین رو به داخل برد.هنوز پا به داخل حیاط نگذاشته بودیم که پویا به سمتمون اومد.من وطاهره دهنمون باز مونده بود.حقا که خوشتیپ شده بود.اون پویا که همیشه تریپ اسپرت بود حالا یه کت وشلوار نوک مدادی پوشیده بود با بلوز خاکستری روشن وکراواتش کمی تیره تر از کتش بود.موهاشم به شکل خیلی قشنگی فشن کرده بود.اونقدر محو زیباییش شده بودم که متوجه نشدم زل زده بهم وداره نزدیکمون میشه، با ضربه ای که طاهره به پهلوم زد خودمو جمع وجور کردم.طاهره در گوشم گفت: یه وجب قد وبالا چه تیپی زده ناکِس!

ودوتایی خندیدیم.پویا بهمون رسید وبا یه لبخند ریز سلام کرد.ما هم سلام کردیم و همونجا ایستاده مشغول صحبت وتعارف تیکه وپاره کردن شدیم.نگاه پویا روم کلید شده بود ،در همین حین حمید به جمع ما اضافه شدو چهار نفری وارد شدیم.من وطاهره جلو تر بودیم.حیاط نسبتاً بزرگی بود ودور تادورشو میز وصندلی چیده بودند.حق با حمید بود تعداد مهمونا کم بود وبه زور به دویست تا میرسید وانگار غریبه ء جمع ما بودیم.زن میانسالی با کت ودامن بلندی به رنگ پوست پیازی به سمتمون اومد وبا خوشرویی به ما دست داد.پویا وحمید به ما رسیدند وپویا معرفیمون کرد.دستشو دور شونه های خانومه انداخت: مامان گلمه.مامان جون آقای مظفری،حمید خان وخانومشون(وبه طاهره وحمید اشاهره کرد وبعد به من) وایشون هم مریم خانومِ کرامتی. ما معرفی من چشمهای مادره برقی زد ودوباره منو تو آغوش کشید: خوش اومدی عزیزم

نگاه معنا داری بین طاهره وحمید رد وبدل شد وحمید با خنده از پشت سربه پویا اشاره کرد ورو به آسمون بیصدا خدا رو شکر کرد.

از آغوش مادر پویا در اومدم وما رو به طرف بقیه مهمونا راهنمایی کردند.پویا به گوشه ای اشاره کرد که کامیار وخانومش نشسته بودن.به سمتشون رفتیم وبعد از سلام واحوال پرسی کنارشون نشستیم.حمید رو به پویا پرسید:پس امیر کجاس؟

-رفتن داخل،پیش بابام.الان میان بیرون

...معلوم بود از اون خونواده پر جمعیتان چون هرکی میومد باهامون سلام وعلیک میکرد میگفت آبجیمه یا زنداداشمه یا داداشمه یا شوهر خواهرمه یا بچه هاشون، معلوم بود شش-هفت تا خواهر وبرادرن.چند دقیقه ای که گذشت عروس وداماد هم به جمع اضافه شدند.همه ایستادیم وسلام واحوال پرسی کردیم.خواهر پویا،پریسا خیلی شبیه به خود پویا بود، ریز نقش بود وصورت جذاب وتو دل برویی داشت وبا لباس صورتی پرنسسیش مثل یه عروسک مامانی پشت ویترین شده بود.امیرم که نگـــــو!یه شیش تیغه ای کرده بود ویه تیپی زده بود که تو نگاه اول به چشمام شک کردم که خودش باشه.بعد از اینکه نشستن روی مبلی که صدر مجلس بود با طاهره وکیانا زن کامیار که حالا فهمیده بودم اسمش علیرضاست وفامیلیش کامیاره به سمت عروس وداماد رفتیم وهدیه هامونو دادیم وبعد با راهنمایی یکی از خواهرای پویا رفتیم به یکی از اتاقها که لباسهامون رو عوض کنیم.طاهره یه کت ودامن آبی روشن براق پوشیده بود وموهاش رو هم که نسبتاً کوتاه بود به طرف بیرون سشوار کشیده بود.کیانا یه بلیز سفید ترکیبی از حریر وگیپور تنش کرده بود با یه دامن مشکی تنگ تا روی زانوش و موهای بلوندش رو که تا شونه اش بود رو به صورت باز دورش ریخت.من هم موهام که یه خورده به هم ریخته بود رو مرتب کردمو با گیره به صورت شُل جمع کردمو ساپورتم رو پام کردمو اومدیم بیرون.خواهرش که مثل آدامس به ما چسبیده بود واسه آنی نگاهشو ازم نگرفت وبا لبخند زل زده بود بهم، منم هی لبخند ژکوند تحویلش میدادم. وقتی اومدیم بیرون دروغ نیست اگه بگم که پویا مبهوت به من خیره شده بود.اونقدر ضایع عمل کرد که علیرضا یا همون کامیار خودمون با آرنج زد به بازوش.من گونه هام از خجالت قرمز شده بود آخه جلو اینا همه اش با مانتو ومقنعه بودم.کنارشون که نشستیم حمید در گوشم گفت: بچه مون دل ودینش رو از یاد برد

وریز خندید منم اخم کوچیکی بهش کردمو به جمع جوونهایی که وسط میرقصیدن نگاه کردم.یه خورده که گذشت به پیشنهاد کیانا رفتم وسط ودوتایی با هم رقصیدیم.آهنگ اول روکه رقصیدیم هر چند دقیقه زیر چشمی نگاهی به پویا مینداختم که با لبخند بهم نگاه میکرد.آهنگ که تموم شد خواستم بشینم که با صدایی مجبور شدم بایستم.برگشتم جوون خوش سیمایی بود که از من میخواست برم باهاش برقصم.قبل از اینکه جوابی بدم با صدای پویا که درست پشت سرم بود رومو برگردوندم که رو به پسره با یه اخم کمرنگ ویه لبخند مردونه گفت: من قولشو گرفتم. من هم لوس بازی در نیاوردمو به پیشنهاد رقص پویا جواب مثبت دادم ودوتایی با آهنگ "درس عاشقی" احسان پایه رقصیدیم.اونقدر جذاب ومردونه میرقصید که من رو هم به وجد آورده بود.آهنگ که تموم شد تازه متوجه شدم که اصلاً تو این چند دقیقه به اتفاقات بد دور وبرم فکر نکردم.لبخندی زدیم واز هم دیگه تشکر کردیم وبی توجه به نگاه های معنی دار اطرافیان به خصوص حمید ذلیل مرده سر جامون نشستیم .بماند که چقدر کامیار وحمید با ادا واصول من وپویا رو خجالت زده کردن...بالاخره بعد از پذیرایی عزم رفتن کردیم.نمیدونم پویا در گوش حمید چی میگفت که حمید نیشش تا بناگوش باز بود وپویا هم تمام صورتش سرخ بود.از عروس وداماد خداحافظی کردیم نزدیک در خروجی بودیم که حمید رو به طاهره گفت: عزیزم مامانم حالش خوب نیست مثل اینکه بردنش بیمارستان.بریم اونجا

طاهره گفت: خب اول مریم رو برسونیم بعد میریم.

پویا رو به طاهره گفت: من میرسونمشون

من جواب دادم : راضی به زحمت نیستم خودم با آژانس میرم

طاهره رو به من گفت: چرا با آژانس.ما میبریم

حمید صداشو از لای دندوناش بیرون فرستاد: عزیزم.....

طاهره یه نگاه به پویا کرد،پویا ابروهاشو بالا داد وبه حمید اشاره کرد.طاهره با غضب به حمید نگاه کرد ومن رو نشون داد وبا چشم وابرو خط و نشون کشید.حمید شونه هاشو بالا انداخت وپویا رو به طاهره نشون داد.اِی بابا! چرا اینا پانتومیم اجرا میکنن ساعت دوازده شب.لجم گرفته بود من که میدونستم قضیه مامان حمید الکیه چون قهر بودن ومیخواد منو با پویا بفرسته چرا پس اینقدر خودشونو عذاب میدن! نا خودآگاه لبخندی زدم که از چشم این سه نفر دور نموند.در همین حین مامان پویا به سمتمون اومد وبا مهربونی غیر عادی گفت: وا!!چقدر زود دارین میرین!!

پویا سریع رو به مادرش کرد: آقا حمید وخانومشون دارن میرن.خانوم کرامتی تشریف دارن

چقدر قشنگ خودش برید ودوخت منم که اینجا بوقم! هیچ عکس العملی جز یه لبخند ساده نشون ندادم.طاهره لب ولوچه اش آویزون شده بود.با شوهرش خداحافظی کردن ورفتن.پویا رو به من گفت: یه چند دقیقه ای اگه صبر کنین برم سوییچ ماشینو بیارم. وبه حالت دو به سمت خونه رفت.به محض اینکه دور شد نطق مادرش وا شد: دخترمخش گذشت؟

-ممنون،دست شما درد نکنه

-خیلی قشنگ میرقصیدی

به جز ممنون دیگه چه کلمه ای میتونستم بگم؟

باز هم لبخند زدم: مرسی،شما لطف دارین

لبخند منظور داری زد: خواهش میکنم عزیزم،سلام منو به خونوادت برسون

-بزرگیتونو میرسونم

خدا رو شکر پویا برگشت.با اومدن پویا از مادرش بعد از اینکه حسابی منو تو بغلش فشار داد خداحافظی کردمو به راه افتادیم.توی ماشین که نشستیم فکرم به همه جا سرک کشید جز به کسی که کنارم نشسته بود.بیشتر از همه پارسا بی دلیل توی ذهنم بود مدام با خودم خشم ناگهانیش وهمینطور مهربونی یِهوییشو بررسی میکردم، از اون دسته آدما بود که ثبات شخصیتی ندارن ومدام رفتار دوگانه از خودشون بروز میدن.با صدای پویا از توی فکر بیرون کشیده شدم: روزانه میخونین؟

منکه اصلاً تو باغ نبودم با گیجی گفتم: هوم؟

لبخندی زد: منظورم دانشگاهه

من چقدر گیجم آخه جز دانشگاه چه چیز دیگه میتونه روزانه باشه.جواب دادم: نه.غیر انتفاعیه

سرشو به نشونه تایید تکون داد.دوباره پرسید: پشت کنکور هم موندین؟

-نه

-پس شاگرد زرنگ بودین!

لبخند کمرنگی زدم.ادامه داد: میخوام امسال ارشد شرکت کنم.همون رشته حسابداری به نظر شما چه کتابهایی رو بخونم بهتره؟

پسره اُسکُل منو با اون تئاتری که با حمید بازی کردن سوار ماشینش کرده که در مورد منابع ارشد بپرسه خب همینا رو که تو شرکتم میتونست بپرسه.سعی کردم خودمو عادی نشون بدم جواب دادم: نمیدونم.آخه من فقط سوالات کنکور چند سال قبل رو خوندم

بازم سرشو تکون داد.حوصله ام سر رفت.کاش با طاهره اینا برمیگشتم.با انگشتاش روی فرمون ضرب گرفته بود انگار میخواست چیزی بگه.ولی حرفشو تو دهنش چرخوند وگفت: میشه بپرسم چند سالتونه؟

بدون اینکه به سوالش دقت کنم گفتم: بله بپرسین

گوشه چشمی نگام کرد وبعد لبخند روی لبش نشست: خب چند سالتونه؟

من که تازه ذهنم سوال قبلی رو درک کرده بود از خجالت سرخ شدم وبی اختیار لبخند زدم: شرمنده من حواسم نبود

اونم که دید لبخند زدم خنده اش عمیق تر شد ومنتظر بهم چشم دوخت تا جوابشو بدم.من هم گفتم: متولد شصت وهفتم

آروم پلک زد: پس هم سنیم

از این که سنش رو درست حدس زده بودم از خودم خوشم اومد.برای خالی نبودن عریضه گفتم:اِ .. چه جالب!

خب حالا به من چه!به صفحه گوشیم نگاه انداختم.قیافه عصبانی پارسا از نظرم گذشت.از تصور اینکه الان به یه دلیلی توی کوچه باشه و من رو تو ماشین غریبه ببینه وباز از اون اخم قشنگا کنه ته دلم یه جور باحالی شد.دوباره پویا سکوتو شکست وخیلی جدی پرسید: خیابونتون تو کدوم خونه اس؟

اِی لال نشی.خنده ام گرفتم وبا دست خیابون مورد نظرو نشون دادم: تو اون خونه

خودش فهمید چپه گفته وریز ریز خندید.منم که بزور خودم رو نگه داشته بودم شروع کردم به آروم خندیدن. آروم از گوشه چشم نگاهم کرد ولبخند شیرینی زد وگفت: خدارو شکر باعث شدیم شما بخندین

خودم وجمع وجور کردم ودر حالی که لبخند میزدم گفتم:شرمنده.

آروم آروم آدرسو بهش دادم وبه سمت خونه رفت.وقتی داشتم از ماشین پیاده میشدم صدام کرد: مریم خانوم؟

اولین بار بود که منو به اسم صدا میکرد.نگاهش کردم.آب دهنشو قورت داد وزیر لب با کلافگی گفت: من چقدر بی عرضه ام

خب در این که شکی نیست.همینطور نگاهش کردم.دستی به موهاش زد: باید باهاتون صحبت کنم

سرمو تکون دادم: بفرمایید

-اینجا که نمیشه..اگه شما اجازه بدین با هم بریم جایی صحبت کنیم

-الان؟!

لبخندی زد: نه.الاان که منظورم نبود.

دیدم طفلک داره واسه دو کلوم حرف زدن میمیره.به دادش رسیدم: هر موقع شما مایلین

لبخندی از ته دل زد،البته من واسه حفظ کلاس یه کوچولو اخم کرده بودم.اون با همون لبخند گفت: پس اگر شما مایل باشین فردا بعد از شرکت ناهار در خدمتتون باشم.

منم با علامت سر باشه ای گفتم وازش خداحافظی کردم وداخل کوچه اومدم،از اینکه پارسا نبود لب ولوچه ام آویزون شد. واستا ببینم اصلاً چرا باید پارسا منو ببینه؟ مگه واسم مهمه؟ نه!!! خدا رو شکر نیست.این همینطوریشم در مورد من بد فکر میکنه چه برسه به این که ببینه یکی میاد منو میبره یکی دیگه برم میگردونه...

درو باز کردم ورفتم داخل.لامپای واحدش خاموش بود.بی صدا رفتم داخل واحد خودم.لامپارو روشن نکردمو یه راست رفتم داخل اتاق خوابم.بوی عطر تندش هنوز توی خونه بود از فکر اینکه پارسا توی خونه من بوده لبخندی به لبم نشست با نفس عمیقی بوی عطرشو به داخل ریه هام کشیدم.خدایا من چرا اینکارا رو میکنم! سرمو تکون دادم تا افکارش از سرم بیاد بیرون.مانتومو در آوردم و دستمو به سمت کلید بردم تا لامپو روشن کنم..

-روشن نکن

جیغ خفه ای کشیدم وبه تخت نگاه کردم.پارسا توی تاریکی روی تخت دراز کشیده بود.چند ثانیه ای گذشت تا تنفسم به حالت عادی برگرده.بدون اینکه نسبت به جیغ من واکنشی نشون بده آروم روی تخت نشست: چه عجب برگشتی!!!

کنایه اشو ندید گرفتم،ابرومو باالا دادم وگفتم: جالبه!! انگار مراسم نماز خوندنتون از این به بعد روی تخت برگزار میشه

سرشو بالا آورد وبهم زل زد.حتی توی تاریکی میتونستم چشمای به خون نشسته اشو ببینم،واسه یه لحظه ترسیدم ویه قدم رفتم عقب.کلافه دستی به موهاش کشید وبا صدای آروم ولی عصبی گفت: تو نگارو از کجا میشناسیش؟

تازه بعد از چند روز یادش اومده که بپرسه.غیر عمد لبخند کجی کنج لبم نشست که باعث شد از کوره در بره وبه سمتم حمله کنه وبا یه حرکت منو به دیوار چسبوند: منو مسخره میکنی بچه!حالا حالیت میکنم

من که از این حرکت ناگهانیش چشام شده بود قد نلبعکی با تته پته گفتم: من..من.. نمیشناسمش..

پرید وسط حرفم.انگشتشو روی بینیش گرفت:هیسسس..صداتو نشنوم..

به لبهام نگاه کرد وزیر لب گفت: تک تک این لحظاتو به خاطرت بسپار وبا جزییات واسه ء اون کثافت تعریف کن

دستشو به سمت دکمه پیراهنش برد وشروع کرد به باز کردن دکمه هاش. نمیدونم این چش بود!! عجب غلطی کردم خندیدما.دست پاچه شدم : هِی هِی گوش کن من اصلاً نمیشناسمش..تو خودت اسمشو آوردی! اون شب که حالت خوب نبود..

واسه لحظه ای از حرکت ایستاد با خیال اینکه بی خیال شده نفسمو بیرون دادم.اما یهو قهقهه ِ عصبی سر داد: فکر میکنی خرم؟ هوم؟ پشت گوشام مخملیه!(پشت چشماشو نازک کرد) پس اونم همینطوری رو هوا بعد از چند ماه امشب بهم زنگ زد حالمو بپرسه!

سمتم جستی زد وبا دستش به شونه ام فشار آورد وصورتشو نزدیک گوشام کرد: اون شکلی بهم جواب نه دادی که ضایعم کنی نه! بعد با اون نگار آشغال بشینی هر هر به ریشم بخندین آره!

تند تند نفس میکشید وخوردن نفس های داغش به گوش وگردنم حالم رو بد میکرد.دستامو به سینش فشار دادم وسعی کردم دورش کنم اما بی فایده بود چون با همه قدرتش داشت منو با تنه ی برهنه اش به دیوار فشار میداد،داشت سینه هام له میشد،نفسم بالا نمی اومد.همینطور که خودشو به من فشار میداد سعی داشت لباسمو بزنه به بالا ،تقلا بی فایده بود به محض اینکه دست داغش به پهلوی لختم خورد برق از سرم پرید.دیدم این اونقد عصبانیه که الان کاری نکنم میزنه یه بلایی سرم میاره.صورتشو جلوی صورتم آورد.مطمئن بودم الان رنگم شده گچ دیوار.نیشخندی زد: ترسیدی کوچولو! آخِی نقشه هاتون داره خراب میشه...

دِ بیا آش نخورده ودهن سوخته! لبهامو باز کردم ودر حالی که صدام به شدت میلرزید: به خدا اشتباه میکنی..من نگارو تا بحال ندیدم

دستشو روی بدنم بالا تر آورد.درست نزدیک سینه ام بود که بغضم ترکید: تورو خدا پارسا.. بهم کاری نداشته باش...من راست گفتم ...نگارو نمیشناسم..به همون نمازی که میخونی قسم میخورم..اسمشو خودت گفتی..

دستش از حرکت ایستاد.به هق هق افتادم.دست دیگه اش که روی شونه ام بود به سمت صورتم اومد.نگاهی به صورتش کردم دیگه از اون عصبانیت آتیشی خبری نبود، فقط یه اخم کم جون.دستشو روی جای اشکم گذاشت.صورتم رو عقب کشیدم.دندوناشو به هم فشرد ودر یه حرکت ازم فاصله گرفت.تازه نفسم بالا اومد.ولی مثل آدامس به دیوار چسبیده بودم. تند تند نفس میکشید .سینه ی برهنه اش بالا وپایین میرفت. هنوز نگاهش بهم بود.من کوچیکترین تکونی نمیخوردم ولی همچنان هق هق میکردم.خواست دهنشو باز کنه و چیزی بگه ولی من پیش دستی کردمو با صدایی که ضعف توش موج میزد گفتم: برو بیرون

دوباره اخماش تو هم رفت.صدام بالا تر رفت: گمشو قبل از اینکه داد وبیداد راه بندازم..نگاهی از سر نفرت بهم انداخت: خدا کنه که راست گفته باشی.چون اگه بدونم حدسام درست بوده باشه دفعه دیگه بهت رحم نمیکنم

و تند رفت ودر روبه هم کوبید.روی زمین نشستم وزار زار گریه کردم.هر چی از سر شب بهم خوش گذشته بود از دماغم آورد پسره ی مشکل دار.با همون لباسا توی تخت دراز کشیدمو زیر لب شروع کردم به عالم وآدم فحش دادم و نفهمیدم کی خوابم برد.

فصل 19 :

صدای زنگ گوشیم میومد،چشامو کمی باز کردم.هنوز هوا تاریک بود،بی توجه به صدای زنگ گوشی دوباره چشامو بستم وخوابم برد..

... بازم صدای زنگ گوشیم اومد،صدا از توی کیفم بود، از اون سر اتاق؛ به سختی از روی تختم بلند شدم،صدای شُر شر شدید بارون هم به گوش میرسید.دستمو به سمت کیف دراز میکنم تا بَرش دارم اما شونه ام یهو تیر کشید وباعث شد یه ناله ی کوتاه کنم.با دست دیگه ام گوشیو برداشتم؛ شماره طاهره بود جواب دادم: بله؟( گلوم سوزش وحشتناکی داشت، صدام هم دورگه شده بود)

-سلام دختر تو کجایی؟

-سلام. خونه ام خواب دیدی کله سحر؟

-کجا کله سحره! صدات چرا اینشکلی شده؟ مریض شدی؟

نگاهی به ساعت انداختم.ساعت 9:30 رو نشون میداد.چشام چهارتا شد: وای !!! من دیدم هوا تاریکه، فکر میکردم هنوز ساعت پنج، شیشه

طاهره گفت: هه. خسته نباشی،صدات چرا کلفت شده.نکنه داری به سن بلوغ میرسی!

وبلند بلند خندید.گفتم: کوفت.گمشو حوصله ندارم

خنده اش کم شد: چت شده گوگول؟ نکنه پویا دیشب حرفی زده؟

یهو انگار چیزی یادش اومده: راستی گفتم پویا!! نیستی ببینی با بچه مردم چیکار کردی؟ یکی دوبار از حمید سراغتو گرفت.الان هم اصلاً حواسش به کار نیست هی میره آشپزخونه هی میره تو اتاق.(با کنایه حاوی خنده) بچه ام کمروئه روش نمیشه از من چیزی بپرسه

قراری که دیشب با پویا داشتم به یادم اومد.اونقدر حالم خراب بود که بی خیال اون شدم وگفتم: نه بابا اون گناهی نداره. طاهره جان میشه خواهش کنم به حمید بگی امروز نیام؟ فکر کنم مریض شدم.

با لحن کنایه ای گفت: آفرین...از روز اول مرخصی گرفتنت شروع شد؟ این یه بارو میگذرم اما خانومی یادآوری کنم اینجا از این خبرها نیستا.منم دیگه پارتیت نمیشم

لبخند کم جونی زدم: پس دوست به چه دردی میخوره؟

ودوتایی با هم خندیدیم.البته من بیشتر تظاهر میکردم، بعد گفتم: یه جوری به پویا هم بفهمون سرما خوردم.فکر نکنه از اون دلگیر شدم.

-مگه چیزی گفته بوده که از دستش دلگیر بشی؟

-نه! چون گفتی منتظرمه. راستی دفعه قبل هم تو زنگ زدی جواب ندادم؟

-نه دختر خوب بار اولمه که زنگ زدم.تو هم جواب دادی

-پس به شوهرت میگی دیگه؟

-آره عزیزم،برو استراحت کن

ازش تشکر کردمو خداحافظی کردم.تونیکم رو که دیشب باهاش خوابیده بودم رو به سختی در آوردم.روی شونه ام کبود شده بود،صحنه های دیشب از خاطرم گذشت، حتی فکر کردن بهش ترسم مینداخت،از تصور اینکه اگه بی خیال نمیشد وبه کارش ادامه میداد؟ سرمو تکون دادمو سعی کردم بی تفاوت باشم. در حالی که خم میشدم تا تی شرتی از توی کشو بردارم.missed call گوشیم رو هم باز کردم،از اون چه که میدیدم ضربان قلبم بالا رفت. شماره علی بود،ساعت تماس مال دور وبر ساعت 4 صبح بود،یعنی واقعاً باهام کار داشته؟ یا دستش خورده! چی کارم داشته؟ گوشی تو دست های لرزونم بود ومن مسخ شده به شماره ی علی نگاه میکردم: یعنی گوشی دست خودش بود؟ باید بهش زنگ بزنم؟

لرزیدن گوشی توی دستم از فکر بیرون در آوردم با استرس بهش نگاه کردم شماره ی گلاره بود.از اون روزی که با هم به مطب روانشناسی رفته بودیم چند بار دیگه هم تماس گرفته بود که جواب ندادم.حال این یکی رو نداشتم گوشیو گذاشتم رو تخت ولباسم رو تنم کردمو به سمت دستشویی رفتم.از دیدن قیافه ام توی آینه دستشویی وحشت کردم. دور چشمهام ورم کرده بود و پوست صورتم به خاطر اشک های خشک شده کش میومد.به صورتم چند مشت آب خنک زدم که باعث شد تنم مور مور بشه.همه اش فکرم پیش تماس علی بود ودست آخر تصمیم گرفتم کاری نکنم اگه کاری داشت خودش دوباره تماس میگیره،دیگه غروری نمونده بود که با زنگ زدن بهش خُرد بشه.صبخونه ام رو خوردم وشروع کردم به درس خوندن، اون هم چه درس خوندنی!!

افکارم حسابی درگیر بود،از همه بیشتر اقدام احتمالی بعدی پارسا میترسوندتم.از جام بلند شدم وفکرمو عملی کردم. تشک وبالشم رو از روی تخت آوردم توی هال و گوشه ای گذاشتم.بقیه وسایلم رو هم از جمله لپ تاپم وکتاب هام رو گذاشتم توی هال.تنها چیزی که نیاوردم دِراور لباسم بود.از فکر خبیثی که تو ذهنم بود خنده ام گرفت.فقط میموند سرویس بهداشتی که اونم میتونستم موقعهایی که میخواستم برم، درو باز کنم.وسایلم رو که کامل آوردم بیرون در اتاق رو قفل کردم. نگاهی به هال کوچیکم انداختم: اشکال نداره من که یه نفر بیشتر نیستم همین یه اتاقم بسمه. حالا با خیال راحت تر درس میخونم.چون حوصله ناهار پختن نداشتم یه وعده خورشت درآوردم و با نون خوردم.بعد از ناهار هم حموم رفتم.تا بعد از ظهر دوبار دیگه هم گلاره زنگ زد وجواب ندادم.دو به شک بودم با کسی در مورد تماس علی صحبت کنم یا نه.که آخر هم به رویا زنگ زدم بعد از خوردن چند تا بوق جواب داد : بله؟

-سلام رفیق.

-سلام عزیزم.چه عجب!!! یاد فقیر فقرا کردی!!

بلند خندیدم: تو همیشه عشق من بود ی و خواهی بود

-مریمی بس کن.همین حرفا رو به گلاره زدی که اون طفلک هوایی شد دیگه.

دوتایی خندیدیم،بعد پرسید: چه خبر از درسها؟ میانترما شروع نشده؟

-چرا اتفاقاً این هفته دوتا امتحان دارم.تو چطور؟

-مال ما هم شروع شده.. حالا چه خبر؟ فقط نگو میخواستی خبرمو بگیری که باور نمیکنم

-حالا هی بی معرفتی مارو بکوبون تو سرمون.راستش میخواستم بهت یه چیزی بگم

لحنش نگران شد: چیزی شده؟

-نه.فقط..علی بهم زنگ زده

جیغی از خوشحالی کشید که باعث شد گوشیو از گوشم فاصله بدم،گفت: چی میگفت؟ آشتی ؟ یعنی یه عروسی افتادیم؟

-چه خبرته گازشو گرفتی؟! خواب بودم جواب ندادم

لحنش شُل شد: اَه..ضد حال!

کلی باهم صحبت کردیمو اون هم تایید کرد که به علی زنگ نزنم و خودمو کوچیک نکنم. در همون حین صدای در حیاط اومد که نشون از اومدن پارسا رو میداد.وقتی قطع کردم نزدیک هشت بود..میخواستم برم دستشویی اما با خودم گفتم بذار اول بره نمازشو بخونه بعد میرم.حالا تصور کنید که من همینطوریش هم دستشویی داشتم، استرس واکنش پارسا از قفل بودن در هم از طرف دیگه..چه شود!! کم مونده بود منفجر شم.یه ربعی با همون بدبختی گذشت..خبری نشد انگار قصد نداشت بیاد این ور چون همیشه به محض ورودش میومد.چون دیگه نمی تونستم خودمو کنترل کنم از جام بلند شدم و رفتم سرویس. وقتی داشتم دستهامو میشستم صدای در اتاق خوابم اومد.دلم ریخت.با استرس اومدم بیرون، به دیوار کاذب رو به دستشویی تکیه داده بود، از هولم سلام کردم خواستم بیام تو هال که صداش متوقفم کرد: اگه ریگی به کفشت نیست این کارا چه معنی میده؟ (وبه تخت خالیم اشاره کرد)

بهش نگاه کردم وسعی کردم خونسرد باشم،گفتم: وقتی امنیت ندارم..

ابروهاش تو هم رفت: من تا به حال دست از پا خطا کردم؟

پُررو به روی خودش هم نمی آورد دیشب چجوری زهره تَرَکم کرد.ابروهامو بالا دادم: پس لابد دیشب آقا رضا اون وحشی بازیا رو در میاورد!

تکیه اش رو از دیوار گرفت.از ترسم یه قدم عقب رفتم.همونجا ایستاد: قبول..دیشب تند رفتم.اما هنوزم ازت مطمئن نشدم

دیدم دیگه داره پُررو میشه درحالی که آهسته به سمت هال سرازیر میشدم: هرجور دوست داری فکر کن،چون اصلاً واسم مهم نیست

رومو ازش گرفتم وقدم بعدیمو محکم برداشتم هنوز پای بعدیم رو از در رد نکرده بودم که بازوم رو گرفت وبه داخل کشیدتم، بازومو از توی مشتش بیرون کشیدم وگفتم: گوش کن آقای طاهری، بار آخرت باشه به من دست زدی

حرفم که تموم شد تازه فهمیدم چقدر صدام بلند بوده،چون چشاش موج تعجب داشت،چند لحظه گذشت ابروهاش تو هم رفت ودر یه واکنش سریع هردوبازوم رو گرفتو منو به سمت صورتش نزدیک کرد: مثلاً میخوای چه غلطی کنی؟

روی انگشت پام ایستاده بودم، بازوهام داشتن له میشدن.تند تند نفس میکشد وبازدمش رو با قدرت به صورتم میزد، عجب نفس داغ وصدای گیرایی داشت؛ میخکوب شده بودم وهمینطور بهش نگاه کردم.اونم توی چشام زل زده بود، نگاهش رو توی صورتم چرخوند و روی لبهام ثابت شد.قلبم افتاد توی شلوارم از بس محکم تپید،رگهای گردنش متورم بودن،با صدای خفه ای که خودم به زور میشنیدم گفتم: ولم کن

وآب دهنم رو قورت دادم.اون هنوز منو محکم چسبیده بود دوباره به چشمام نگاه کرد و بلافاصله دستهام رو ول کرد. وقتی کف پام به زمین خورد از یه جای نامعلوم کمی قدرت گرفتم وگفتم : هرچند که اصلاً افکارت واسم مهم نیست اما بهت اطمینان میدم که بین من ونگاری که ازش حرف میزنی هیچ سَر وسِری نیست ومن اصلاً نمیشناسمش

هنوز اخماش عمیق بود وزل زده بود به چشمام.دستشو توی موهای پرپشت وخوش حالتش کشید ونگاهشو ازم گرفت و لبه ی همون تخت خالی نشست وآروم شروع کرد به حرف زدن: یه زمانی خیلی دوستش داشتم، همه چیزم بود

دوباره بهم نگاه کرد.منم که مشتـــاق!!!! به در اتاق تکیه دادم ونشون دادم که مثلاً میشنوم واون ادامه داد: همکلاسی بودیم، همه خبر داشتن که چقدر همو میخوایم تازه با خونواده ام میخواستم صحبت کنم، پیمان رفیق فابریکم بود واز همه چیم خبر داشت، این اواخر میدیدم که نگار خیلی زود رنج شده و وقتی در مورد حجابش میگفتم بهم خُرده میگرفت، کلافه نگاهشو به زمین دوخت: به چیزی خورده میگرفت که اوایل بهش میگفت غیرتِ دوست داشتنی

واسه یه لحظه فکر کردم چشماش قرمزه اما سریع با کشیدن نفس عمیقی پسش زد وادامه داد: تا اینکه پیمان توی تصادف مرد،با مرگ رفیق صمیمیم داغون شدم.هنوز یه ماه نگذشته بود که از بچه ها متوجه شدم که بین نگار وپیمان رابطه بوده، این بیشتر داغونم کرد هم رفیقم هم عشقم.. ساکت شد، انگار داشت از به یاد آوردن اون خاطرات عذاب میکشید. با صدام از فکر بیرون آوردمش: خب؟

نگاهی بهم انداخت.این بار مطمئن شدم چشاش قرمزه.دستشو تکیه گاه پیشونیش کرد وبهم نگاه کرد: مامان چند وقت قبلش هم هی درمورد تو بهم میگفت اما من چون دلم پیش نگار بود توجه نمیکردم اما بعد از اینکه از خیانت نگار خبردار شدم به پیشنهادش جواب مثبت دادم و یه بار تو رو توی مسیر دانشگاهتون نشونم داد،من هم دیدم تو هم خوش قیافه ای هم خونواده خوبی داری موافقت کردم.وقتی همه چی زود جفت وجور شد خوشحال بودم که پوز نگارو به خاک میمالم وغرور خورد شده ام رو ترمیم میکنم،اما وقتی فرداش مامانت تماس گرفت وگفت که منصرف شدین فکر اینکه کسی زیرآبم رو پیش خونواده ات زده دیوونم کرد وهر چی دهنم دراومد بار مامان وخواهرام کردم وزدم از خونه بیرون وتا یک ماه نرفتم خونه، بعدش هم که افتادم دنبال کارام که اینجا کافینت بزنم و اومدم اینجا

پوزخندی زدم: حالا چی شد که فکر کردی من با نگار هم دستم؟

دوباره ابروهاش توهم رفت: دیروز غروب بعد از اینکه تو رفتی بعد از گذشت هفت هشت ماه بهم زنگ زد حرف از دوستی دوباره و آشتی واین حرفها میزد وقتی خواستم از سرم بازش کنم وگفتم که با کس دیگه ای هستم با متلک بهم گفت که از جریان جواب نه خواستگاریم خبر داره. چون تو در موردش ازم پرسیده بودی فقط شَکَم به تو برد، اما حالا فقط میتونه کار شایان باشه چون اون از جریان خواستگاری خبر داشت،همون شبی که شما بله گفتین بهش خبر دادم.

همونطور به دیوار تکیه داده بودم.نگاهی از سرتا پا بهم کرد با کلافگی گفتم : اون طوری نگام نکن بدم میاد!

لبخندی نشست گوشه لبش ونگاهشو ازم گرفت. دلم به حالش میسوخت؛ گفتم: چرا باهاش آشتی نمیکنی؟ حالا که شر مزاحمتون کم شده!

پوزخندی زد وجای جوابم گفت: تو چرا باعلی آشتی نمیکنی؟ حالا که گلاره داره خوب میشه

از سوال بیجاش بهم برخورد اخمامو تو هم کردم: قضیه من با تو فرق میکنه، تو قضیه ما من مقصر بودم و کم هم تلاش نکردم که دوباره باهم باشیم.اما توی قضیه تو مقصر نگاره و تنها کاری که تو باید بکنی اینه که ببخشیش

از جاش بلند شد وکلافه دستی به موهاش کشید وبهم نگاه کرد: یعنی اگه علی به سمتت بیاد تو قبولش میکنی؟

این چه سوالی بود؟ من بارها وبارها به جوابش فکر کرده بودم.مصمم گفتم: نه..اون از چشمام افتاده. من هم واسه خودم غرور دارم( واقعاً حرفمو از ته دل زدم!!!؟)

یه قدم به سمتم اومد: پس از من هم نخواه که غرورم رو زیر پام بذارم وببخشمش..تو نمیدونی چی کشیدم تا با این قضیه کنار بیام.

چشماش به خاطر حضور اشک برق زد سریع نگاهشو ازم گرفت واز در بیرون رفت،موقعی که داشت میرفت بیرون زیر لب گفت: معذرت میخوام

بعد از اینکه رفت احساس کردم یه خورده اعصابم راحت شد واز طرفی هم دلم به حالش سوخت.به سمت هال رفتم ورخت خوابامو برداشتم ودوباره روی تخت پهن کردم، برای اولین بار با اطمینان به تصمیمم فکر کردم.یعنی اگه علی به سمتم بیاد من واقعاً قبولش نمی کنم؟ اگر هم بخوام قبولش کنم اشکشو در میاوردم.اصلاً واسه چی بهم زنگ زده بوده! مامان میگفت که آخر این هفته مراسم خواستگاریشه! کم ذهنم مشغول بود بدتر هم شد!!

به هر بدبختی بود ذهنم رو معطوف به درسم کردم وتا حدی هم موفق شدم، صبح روز بعد وقتی پارسا داشت از خونه اش خارج میشد صدام کرد و وقتی جوابشو دادم گفت که شب برنمیگرده وجمعه هم نیست میخواد بره خونه خودشون وبعد رفت.تا غروب حالم از بابت اینکه برنمیگرده گرفته بود ، تقریباً ساعت دور وبر یازده شب بود، وقتی توی رخت خوابم قرار گرفتم گوشیم زنگ خورد شماره خونه مهسا خواهرم بود، نگران شدم چه علتی بود که مهسا این موقع شب زنگ زده؟از طرفی هم بخش اعظم حواسم پیش خواستگاری علی بود.جواب دادم: بله؟

-سلام خدمت آبجی خوشکلم

-سلام عزیزم.چه خبر؟ طوری شده؟

-اووه! تو هم! چه خبری قرار بوده بشه مگه؟زنگ زدم حالتو بپرسم

نفسمو از سر آسودگی بیرون فرستادم: آخه دختر خوب این موقع شب زنگ میزنن واسه حال پرسیدن؟

قهقهه ای زد: نمی تونستم تا صبح واستم، باید خبر مهمی رو بهت میدادم

-چه خبری؟

-خاله اینا چند وقتی رو هست که واسه علی میرفتن جایی خواستگاری اما مامان از دروغ به تو گفت که امشب شب خواستگاریشه در صورتی که امشب بله برونش بود

دلم گرفت، یعنی این دو روزه بی خودی به خودم امیدواری دادم؟ مهسا ادامه داد: و اما اتفاق مهم.

دیگه چه اتفاقی افتاده بود که میتونست واسم مهم باشه با بی حالی گفتم: چه اتفاقی؟

-مامان هم به عنوان بزرگتر باهاشون رفته بود،میگفت سر مهریه بحث بالا گرفته،علی هم یهو قاطی کرده همه چیو به هم زده و کلاً وصلت کُن فیکون شده

وبازم خندید.من با بیحوصلگی گفتم: زشته مهسا نخند.حتماً باز خاله با مامان قهر میکنه

-جواب حرفت نباشه به جهنم.به مامان چه ربطی داره! علی لیاقتت رو نداشت، حقشونه.. بذار ضایع شن

شاید توی دلم یه کوچولو ذوق کردم اما به روی خودم نیاوردم ویه خورده با مهسا صحبت کردمو خداحافظی کردم. چقدر دوست داشتم بعد ازتماسم صدای پارسا از اون ور بیاد در حالی که اظهار نظر میکرد، چرا اونقدر که باید از به هم خوردن نامزدی علی خوشحال نشدم! شونه هامو بالا انداختم وتوی جام دراز کشیدم، به سقف خیره شدم : خدایا واقعاً پیمونه ام پر شده.دیگه ذهنم کشش اتفاقای دور وبرم رو نداره، از یه طرف احساسم به علی که هر روز داره کم رنگ تر میشه، از یه طرف فکر گلاره وعذاب وجدانی که تمومی نداره واز طرف دیگه هم حس ناشناخته ای که به پارسا دارم، اینا به کنار! یک سال دیگه که درسم تموم بشه ومجبور شم دوباره برگردم به شهرم وپیش طائفه ام با زخم زبون فامیلا وآشناها چیکار کنم؟ خدایا خودت کمکم کن... چشمامو بستمو خودم رو به دست خواب سپردم.

صبح روز بعد با بیحالی از جا بلند شدم وبعد از خوردن صبحانه مشغول درس خوندن شدم، به جرات میتونم بگم کسل کننده ترین روز تعطیلی بود که توی عمرم داشتم. تقریباً ساعت شش غروب بود که بارون مجدداً شروع به باریدن کرد، از اونجا که دیگه حس درس خوندن نداشتم توی جام دراز کشیدم وفارغ از دنیا به ملودی باران گوش دادم.هنوز دقایقی نگذشته بود که صدای زنگ گوشیم منو از فکر بیرون آورد،شماره گلاره بود به صفحه گوشیم نگاه کردم وزیر لب گفتم: ای کاش گذشته به یادم نمی اومد.. و تلفن رو جواب دادم:بله؟

-سلام.تو خوبی ؟

-سلام گُلم، من خوبم تو چطوری؟

نفسشو صدا دار بیرون داد: واسه چی اون روز از مطب یهویی زدی بیرون؟ مگه دکتر بهت چی گفت؟

آروم خندیدم که باعث شد حرصش در بیاد: کوفت!! واسه چی میخندی؟ میگم دکتر بهت چی گفت؟

با خونسردی گفتم: هیچی بابا! مربوط به خودم بود.

-هر چند باور نکردم ولی خُب اگه دوست نداری بگی اصراری نمیکنم.فقط زنگ زدم بگم که فردا عصر نوبت دارم، میای؟

-عزیزم شرمنده،من دوشنبه وسه شنبه روزی یکی امتحان میانترم دارم که درست درمان نخوندمشون اگه اشکالی نداره این یه بارو تنها برو..

اومد میان حرفم: نه آبجی ! چه اشکالی؟پس من خودم میرم.کاری نداری؟

-بازم شرمنده خدافظ

-خواهش میکنم.خدا نگهدار

تلفن رو که قطع کردم دوباره به 8-9 سال پیش برگشتم، روزی که تولد گلاره بود و من وبیتا با هم تمام روز رو توی بازار گشته بودیم ودست آخر پول تو جیبی هامونو روی هم گذاشتیم ویه خرس گنده پشمالو خریدیم قرار بود عصر بریم خونشون.وقتی رسیدیم جز گلاره هیچ کس خونه نبود،وضع مالی خوبی داشتن ودارن، گلاره تک دختر بود،اون روز همه رو از خونه فرستاده بود بیرون تا به قول خودش یه بعد از ظهر دخترونه داشته باشیم با لوس بازی تمام کیکمون رو خوردیم وهمه رو به سرو صورتمون مالیدیم وچون تمام سرو کله هامون شیرین وچسبی شده بود سه تایی رفتیم حموم.. صدای وحشتناک آسمون منو به زمان حال آورد، هوا تاریکِ تاریک بود، افکار احمقانه ام رو پس زدم واز جام بلند شدم وبرای خودم شام سبکی دست وپا کردم وبعد از خوردن شام دوباره سر درسام نشستم حسابی غرق درس خوندن بودم که یهو همزمان با صدای رعد آسمون برق ها هم قطع شد، با اینکه میدونستم ریحانه خانوم اینا بالا هستن ولی ترس برم داشت باز هم نعمت حضور پارسا رو درک کردم وبا خودم گفتم: ای کاش اینجا بود.

توی جام نشسته بودم وبا سیستمم آهنگ ملایمی گذاشتم تا بلکه ذهنم رو از ترس منحرف کنم اما موفق نمیشدم وهمه اش سعی میکردم با چشمام توی تاریکی دنبال سوژه ای واسه ترسیدن بگردم. صدای ضربه ای که به در هال خورد باعث شد تکون شدیدی بخورم وبا ضربه بعدی تقریباً از روی تخت به سمت در پرواز کردم.وقتی قامت ریحانه خانومو توی چهارچوب در دیدم احساس کردم فرشته ایه که از آسمون نازل شده از جلوی در کنار رفتم وتعارفش کردم بیاد داخل. اون هم داخل اومد وگوشه ای نشست وبا لبخند مهربانی گفت: به آقا رضا گفتم بیام پایین یه وقت تنهایی نترسی

لبخندی زدم: لطف کردین

به سمت آشپز خونه رفتم تا چیزی واسه خوردن بیارم اما مانعم شد، کنارش نشستم، بعد از چند ثانیه سکوت گفت: همسایه ات چطوره؟

لبخند کم جون زدم تو دلم گفتم: پارسا ای کاش دیگه هیچ وقت خونتون نری... جواب دادم: آقای طاهری مرد خوبی هستن

سر به زیر انداخت وچون خونه تاریک بود نمیتونستم حالت صورتشو خوب ببینم، گفت: مادرش زن خیلی خانومیه، سید هم هست

میخواستم بگم من هر چی میکشم از خانومی ایشونه ولی زبون به دهن گرفتم.ادامه داد: میگفت دنبال یه دختر خوب برای پسرش میگرده(یهو زل زد به چشام) راستی تو و آقای طاهری با هم همشهری هستین نه!

لبخندی زدم: بله..و پدر ایشون یکی از دوستان پدرم هستن

ادامه داد:من به روی مادر آقای طاهری نزدم که همسایه پسرش یه دختر مجرده( توی دلم خدارو شکر کردم) با خودم گفتم شاید کار درستی نباشه، البته اگه میدونستم باهم آشنایین که اینقدر محافظه کاری نمیکردم

فوری گفتم: نه ریحانه خانوم کار درستی کردین

در حالی که متفکرانه نگاهم میکرد: یه سوال بپرسم راستشو میگی؟

ابروهامو بالا بردم: تا سوالتون چی باشه!!

خندید، من هم.ادامه داد: تو مشکلی با ازدواج کردن نداری؟

ابروهام به حالت سوالی توی هم رفت ومنتظر شدم سوالشو واضح تر بگه.و او که حالتم رو درک کرد گفت: منظورم اینه که تو میتونی با یه پسر ازدواج کنی؟ یعنی اندام داخلیت دخترونه اس؟

از تصوراتی که توی ذهن ریحانه خانوم بود بلند زدم زیر خنده.اون قدر خندیدم که اشکم در اومد و هر کاری میکردم موفق به مهار کردنش نمیشدم، در همین حین برقها هم اومد، ریحانه خانوم با تعجب داشت به من نگاه میکرد ومنتظر بود بهش یه جواب درست درمان بدم، یه خورده که از شدت خنده ام کم شد رو به ریحانه خانوم گفتم: دقیقاً بگو در مورد من چی میدونی؟

ریحانه خانوم در حالی که صداش آروم بود گفت: لیلا گفت تو با دخترها رابطه جنسی داری

سرمو به طرفین تکون دادم وتوی دلم به حال خودم تاسف خوردم وآهسته پرسیدم: حوصله دارین براتون تعریف کنم؟

سرشو به معنی آره تکون داد،من که میدونستم الان داره از فضولی میمیره منتظرش نذاشتم و شروع کردم مختصراً تعریف کردن: اشتباه به عرضتون رسوندن شما هم با اشتباه بیشتری برداشت کردین، اولاً من با هیچ دختری رابطه جنسی نداشتم( آره جون عمه ام!) دوماً من همه اندامم چه داخلی چه خارجی کاملاً دخترونست. جریان از این قراره که یکی از دوستان من که سابقاً هم خوابگاهی لیلا جون بودن به من ابراز علاقه کرد وبهم وابسته شد

به اینجای حرفم که رسید ریحانه خانوم با دستش زد پشت دست دیگه اش.لبخندی زدم: اینها شاید یه جور بیماریه. وچون من این مسئله رو جدی نگرفتم درست شب نامزدیم اون خانوم اومد وهمه چیو به هم زد و آبروم دود شد رفت هوا، هم اعتماد طائفه ام رو از دست دادم هم نامزدم رو

سکوت کردم.ریحانه خانوم از نگاهش ترحم می بارید، از این دست نگاهها متنفر بودم اما ترجیح دادم سکوت کنم، با لحن دلسوزانه ای پرسید: نامزدت ولت کرد!!

سرمو به معنی آره تکون دادم وگفتم: البته هنوز عقد یا محرمیتی در کار نبودا

نفسشو با آسودگی بیرون داد: که اینطور... خب پس خدا رو شکر.خوب شد باهات صحبت کردم.خدا میدونست من چقدر گناهتو گردن گرفتم

به سمتم خم شد ودرحالی که پیشونیم رو میبوسید گفت: منو میبخشی دخترم؟

لبخندی دوستانه به صورتش پاشیدم: من از شما کینه ای به دل نگرفته بودم که حالا بخوام ببخشمتون چون میدونم که واکنش شما همه اش سوء تفاهم بوده

خوشحال شد،میتونم بگم عمیقاً از ته دل خوشحال شد وگفت: خودم هم چند وقتی بود که شک کرده بودم که شاید اشتباه کرده باشم اما میخواستم از خودت بشنوم

بعدش هم ازم خداحافظی کرد ورفت، وضو گرفتم ونمازم رو خوندم وبعدش هم نماز شکر به جا آوردم.حتی نماز هم منو به یاد پارسا می انداخت و این باعث شد به تغییراتی که توی ذهن و قلبم رخ میداد مشکوک بشم.اما چون صبح زود باید میرفتم شرکت زود خوابیدم.

فصل 20 :

به کامیار سلام کردم وبدون اینکه به اتاق کار خودم نگاهی بندازم به سمت اتاق حمید رفتم، در باز بود حمید به داخل دعوتم کرد وبه هردو سلام دادم وبا طاهره که از جاش بلند شده بود دست دادم.بعد از کلی صحبت حمید پوشه ای رو به سمتم گرفت: این متن قرار داده، حقوق پیشنهادی رو هم زیرش نوشتم بخونش اگه موافقی امضا کن واگه مبلغ دیگه ای مد نظرته بگو

پوشه رو ازش گرفتم وبه سمت اتاق خودم اومدم.پویا سرش پایین بود وتو کارش غرق بود، با صدای نسبتاً بلندی سلام کردم سرشو بالا آورد و بهم نگاه کرد امیر با خوشروی جواب سلامم رو داد: بَه!! احوال خانوم کرامتی عزیز.. خوب پارتیتون کلفته یه ریز مرخصی هستینا!!

لبخندی زدم: چیه آقای کمالی نکنه حسودیتون میشه؟

در همین حین نگاهی هم به پویا کردم که حالا کمی از حالت تعجب بیرون اومده بود وبا نگاهی دلخور داشت نگاهم میکرد امیر در جوابم گفت: کی! من حسودیم بشه؟ عمراً.. من عاشق کارمم احتیاجی به پارتی ندارم

خندیدم و در حالی که به سقف نگاه میکردم: خدا رو شکر

آهسته خندید وسر جاش نشست.من هم پشت میزم نشستم ومشغول خوندن متن قرارداد شدم و متوجه نشدم که امیر از اتاق خارج شده،سرم رو بلند کردم ونگاهم با نگاه پویا تلاقی کرد با صدایی آهسته گفت: کسالت برطرف شد؟

مطمئنم لحنش هر چی که بود متلک نبود.ولی حدس میزدم پشت این نگرانی ظاهری بیشتر منظور خودش نهفته بود. لبخندی شرمگین زدم: بابت چهارشنبه معذرت میخوام.حالم زیاد خوب نبود

درحالی که لبخندی گوشه لبش مینشست تکیه اش رو از صندلی گرفت وکمی به جلو متمایل شد: خواهش میکنم این چه حرفیه؟ مُسَلمه که سلامتی شما مهمتره

بعد از کمی مکث ادامه داد: واگه قابل بدونید من هنوز هم سرحرفم هستم ومنتظرم که ناهار در خدمتون باشم

بی اختیار لبخندی زدم که باعث شد اون جوابی رو که میخواد از لبخندم برداشت کنه ودر حالی که نفسش رو از سر آسودگی بیرون میداد گفت: پس امروز بعد از ساعت اداری در خدمتتون هستم

دوست داشتم بمونم خونه ودرس بخونم اما از طرفی هم حس کردم اگه برای بار دوم هم درخواستشو رد کنم شاید زشت باشه بنابراین با علامت سر نشون دادم که موافقم و پوشه به دست از جام بلند شدم وبه طرف اتاق مدیریت رفتم،با محتوای قرارداد و همچنین حقوق پیشنهادی موافق بودم بنابراین بعد از امضا کردنش دوباره به اتاقم برگشتم، امیر که حالا پشت میزش نشسته بود با دیدنم پَروند: خوب با رئیس روسا میگردینا!

همچین خودشونو تحویل میگرفتن که یکی ندونه فکر میکنه یه شرکت بین المللیه که سال به سال کارمنداش رئیسشونو نمیبینن! لبخندی زدم وگفتم: آقای کمالی شما هم خوب زبونتون نیش داره ها!!!

نیشش تا بناگوش باز شد ومن ادامه دادم: درست نیست... حالا که قراره مدت زمان بیشتری رو با هم همکار باشیم درست نیست همو اذیت کنیم..

دوست داشتم ببینم عکس العمل پویا نسبت به این جمله ام چیه اما خودمو نگه داشتم که بهش نگاه نکنم.امیر اومد وسط حرفم: مدت بیشتر! یعنی تا چند وقت دیگه؟

در همین حین طاهره وارد اتاق شد: یعنی خانوم کرامتی کارمند رسمی شرکت شدن

با صدای طاهره مجبور شدم رومو برگردونم که نگاهم به صورت پویا افتاد که حالا به راحتی برق خوشحالی توش دیده میشد.هم پویا هم امیر همزمان با هم گفتم: مبارکه..

و امیر ادامه داد: وَ شیرینی؟

صدای کامیار از بیرون اومد: اِی کارد به خوره به اون شیکم که همه اش به فکرشی!

امیر با اعتراض گفت: حالا نه که شیرینی وسط باشه تو نمیخوری؟ خوبه موقع خوردن چنان پیشقدمی که لُپهات رگ به رگ میشه

صدای خنده کامیار وپویا به هوا رفت ومن وطاهره هم آروم میخندیدیم.کامیار وارد اتاق شد ورو به امیر گفت : باشه بابا خودتو نکش.

ورو به من گفت: تبریک میگم خانوم کرامتی. البته من با امیر جان استثناعاً این یه مورد رو موافقم و شیرینی میخوام.

با لبخندی تشکر کردم.امیر مثل بچه هایی که حرفشونو به کُرسی نشوندن گفت: دیدی گفتم موقع خوردن پیشقدمه؟!

از این حالت امیر خنده ام گرفت وگرفتن شیرینی رو موکول کردم به روز بعد البته هیچ کدوم به یه جعبه شیرینی قانع نبودن و گفتن یه خوردنی دیگه..حالا انگار چه پست مهمی گرفته بودم!!ولی واسه حفظ ظاهر گفتم که فردا همه به رو به یه میان وعده مهمون میکنم وبا همین حرف تا حدی قانع شدند وبالاخره اجازه دادن که به کارمون برسیم . تا ساعت یک، سه چهار نفری از حسابرس های خارج از شرکت که میومدن ، امیر با ذوق رسمی شدن من رو بهشون خبر میداد وهمه بهم تبریک گفتن.من کلی حرص خوردم ودلم میخواست سرشو از تنش جدا کنم،حس میکنم پویا هم چنین حسی رو نسبت به امیر داشت چون حسابی با چشم وابرو واسش خط وگرو میکشید.حدوداً یک ونیم بود که امیر کارش رو تموم کرد ودر حالی که لبخند معنی داری به پویا میزد از همه خداحافظی کرد ورفت.بعد پویا از جاش بلند شد ودر حالی که کتش رو از پشتی صندلیش برمیداشت رو به من گفت: پایین منتظرتونم

با لبخندی بدرقه اش کردم،خدا رو شکر شعورش میکشید که جلوی کامیار وحمید اینا با هم خارج شدن وِجهه خوبی نداره. وسایلم رو جمع کردم وبه فاصله چند دقیقه ای بعد از خداحافظی خارج شدم.وقتی رسیدم جلوی ساختمون پویا هم ماشین رو از پارکینگ درآورده بود جلوی پام ترمز کرد.سوار شدم وحرکت کردیم.در حین راه جز مسائل کاری حرف خاصی نزدیم، بعد از نیم ساعتی جلوی رستوران شیکی که طبقه دوم ساختمون بود نگه داشت.به فاصله چند ثانیه ای بعد از پیاده شدنش من هم پیاده شدم ودوتایی با هم وارد رستوران شدیم. به محض ورودمون، چندتا دخترکه میزی در گوشه ای از سالن رو احاطه کرده بودن توجهشون به سمت ما و سپس نگاهشون روی پویا میخکوب شد وبعد منو ملامت بار نگاه کردن.به تیپ پویا نگاه کردم: پلیور یقه هقتی به رنگ سفید تنش بود که با کت اسپرت کرم رنگش اون رو پوشونده بود وشلوار جین تیره ای که پاهاش رو کشیده تر نشون میداد، موهاش رو هم مثل همیشه فشن مرتب کرده بود.یکی از ابروهاش تا حدی زیر چتر یهای نامنظمش مخفی شده بود که جذابیتش رو دوچندان میکرد، به خودم نگاه کردم با دیدن مقنعه وشلوار مشکیم وکفشهای اسپرتم که حالا اختلاف قدیم با پویا بیشتر شده بود؛ به اون دختر ها حق دادم که اونطور ملامت بار نگاهم کنن. دختر ها همه اشون ناز بودن و انگار که هر چهار نفر همین الان از آرایشگاه اومده بودن، خاک بر سرم با این تیپ پسرکُشم! اما پویا انگار اونها رو نمیدید و من رو به سمت میزی که کنار پنجره بسیار بزرگ رو به خیابون بود هدایت کرد.طوری نشستیم که دختر ها میتونستن نیم رخ هردومون رو ببینن. نگاهی به داخل رستوران انداختم جز ما دو سه میز دیگه هم اشغال شده بودند ولی در کل خلوت بود و این حس آرامشی به من میداد، البته اگه اون چهار نفر میذاشتن.چند ثانیه ای که گذشت پویا از صندلی روبروم بلند شد وبعد از اینکه کتش رو درآورد و روی همون صندلی گذاشت، اومد و روی صندلی کناری من نشست،یعنی رو به خیابون وپشت به دخترها، با لبخند ملایمی رو به من گفت: حالا خوب شد؟

از این که پی به حس درونیم برده بود خجالت زده سر به زیر انداختم.در همین حین گارسون مِنو به دست بالای سرمون ظاهر شد ومنو ها رو به دستمون داد در سکوت غذامون رو سفارش دادیم وبعد از رفتن گارسون بی هدف به بیرون خیره شدم،باران مجدداً شروع به باریدن کرده بود چند دقیقه ای به همین سکوت گذشت سنگینی نگاه پویا رو به نیم رخم به خوبی حس میکردم،از این سکوت کلافه شده بودم که پویا گلوشو صاف کرد و من به سمتش برگشتم با لبخند جذابی گفت: بیا در مورد یه موضوع دیگه سکوت کنیم.

لبخندی به لبهام اومد وگفتم: شما قرار بود صحبت کنید.

سرشو به معنی حرفم چند بار تکون داد و با صدای آرومی گفت: ترجیح میدم اول ناهار سِرو بشه ،بعد!

ابروهامو بالا بردم و اون باز هم ادامه داد: فقط سکوت نکنیم چون خوب متوجه شدم که توی سکوت تفاهم داریم

با اینکه به حرفش خندیدم اما از اصطلاح تفاهمش خوشم نیومد.چرا داشت دنبال تفاهم میگشت؟ با صحبت های متفرقه در مورد درس وشرکت، ناهار رو خوردیم وبعدش سوار اتوموبیلش شدیم و بی هدف حرکت کرد.دلم میخواست بزنم استیل صورتشو بیارم پایین،بس که وقت کشی میکرد،بابا من دوشنبه امتحان میان ترم دارم....

نگاهمو از بیرون گرفتم وبه نیم رخش خیره شدم،متوجه نگاه من شد،لبخندی روی لبش نشست ودر حالی که گوشه چشمی نگاهم میکرد گفت:چند وقته که آقا حمید وطاهره خانومو میشناسید؟

-از موقعی که اومدم دانشگاه،نزدیک به سه ماهه

یه لحظه برگشت نگاهم کرد و دوباره به روبرو چشم دوخت: من گمون میکردم خیلی پیش تر با هم آشنا شدید آخه خیلی روتون شناخت داشت

بدون سنجیدن موقعیت گفتم: شما از کجا میدونید که تا چه حد منو میشناسه؟

لبخند سردرگمی زد وگفت: ناراحت نمیشید اگه رُک صحبت کنم؟

خدا روشکر میخواد رُک حرف بزنه! با لبخند گیجی گفتم: چه طور؟

لب پایینش رو واسه ثانیه ای به دندون گرفت وگفت: ما هفت تا خواهر وبرادریم که من یکی مونده به آخریَم.وضع مالی خوبی نداشتیم.مادرم خونه دار بود وپدرم بنا.از بچگی روی پای خودم وایستادم،هم درس میخوندم هم کار میکردم. خواهر وبرادرهام هر کدوم بعد از ازدواجشون رفتن پی زندگی خودشون وبعد از بیماری پدرم خرج زندگی روی دوش من بود. خدا رو شکر هم تونستم به اوضاع خونواده ام سر وسامونی بدم هم به زندگی خودم.

نمیدونم چرا داشت این حرفها رو به من میزد؟ اینا که دیگه اجازه نمیخواست! این الان رُک بودنش بود؟ با ادامه حرفهاش به سوالات ذهنیم پاسخ داد: روزی که طاهره خانوم شما رو به عنوان همکار موقت معرفی کرد.به نظرم خیلی عذر میخوام ولی به نظرم دختر تُخسی اومدین که مجبور بودم تا یک ماه هر روز ببینمتون. اما روزهای بعد فهمیدم قضاوت بیجایی کردم وشما همه حرکاتتون از روی حجب وحیاست. ذره ذره احساس کردم که نمیتونم نسبت بهتون بی تفاوت باشم یا اینکه فقط بخوام به چشم یه همکار ببینمتون،وقتی میخندیدین از ته دل شاد میشدم و وقتی توی خودتون بودین کنجکاوی اَمونم رو میبُرید و دوست داشتم هرجور که شده ناراحتیتون رو برطرف کنم اما ذات گندی که دارم اینه که از بچگی گوشه گیر وکم حرف بودم ونمیتونستم مثل خیلی از جوونهای دیگه به راحتی دل دختری رو به دست بیارم.با امیر در مورد این موضوع صحبت کردم و اون هم از حمید راجع به شما پرسید وحمید هم با توجه به شناختی که ازتون داشت تاییدتون کرد. شب مراسم امیر وقتی شما رو با چهره جدیدی دیدم کم مونده بود ضایع بازی در بیارم وهمه رو متوجه حس درونیم بکنم..

تموم مدتی که داشت حرف میزد نگاهش به روبرو بود ومن با اخم عمیقی بهش نگاه میکردم سرعت ماشین رو کم کرد وبرای چند ثانیه نگاه طولانی بهم کرد که مجبور شدم سرمو پایین بندازم وبا صدای آرومی گفت: شما...شما اولین دختری هستین که باعث شدین دلم بلرزه

با این که افکارم خیلی درگیرتر از این بود که این مساله بخواد ذهنمو مشغول کنه اما حس خوشایندی که در این طور مواقع یه دختر داره به زیر پوستم دوید،ولی ظاهرم رو حفظ کردم وهمونطور سربه زیر اخم کردم. پویا ادامه داد: همه اعضای خونواده ام به انتخابم آفرین گفتن حتی پدرم که از پشت پنجره شما رو دیده بود. با اینکه به حرفهای حمید که همه اش تعریف از شما بود اعتماد دارم اما به چشم ودل خودم که شما رو پذیرش کرده بیشتر اعتماد دارم...

اگر در شرایط عادی بود دوست داشتم با چشم باز به پویا نگاه کنم وبا ذهنی آزاد بهش فکر کنم . از نظر من اون جوان برازنده ای بود،اما شرایط من فرق میکرد،درسته که اون به نظر خودش من رو با همه شرایطم قبول داشت،اما اگه پی به موقعیت اجتماعی من بین آشنایانم ببره باز هم به من ابراز علاقه میکرد؟ مسلماً نه! کدوم پسریه که با دختری بخواد ازدواج کنه که همه بهش میگن همجنسباز و نامزدش هم سر سفره عقد ولش کرده ورفته؟! بی اختیار بغضی خفه کننده توی گلوم نشست وباعث شد چونه ام بلرزه تا نگاهش به صورت غم زده من افتاد ماشین رو گوشه ای متوقف کرد ورو به من با دست پاچگی گفت: مریم خانوم ببخشین. من ابداً قصد ناراحت کردنتون رو نداشتم.

سرمو به معنی نفی حرفش تکون دادم اما کلمه ای حرف نزدم، چرا که مطمئن بودم به محض باز کردن لبهام بغضم میترکه، از این که اینقدر ضعیف ونازک نارنجی شده بودم از خودم متنفر شدم.چند تا نفس عمیق کشیدم و تا حدی آروم شدم.به چهره پویا نگاه کردم، کلافه بودو با اخم غلیظی به روبرو خیره شده بود.اگه بگم با اخم کردنش جذابیتش چند برابر شده بود دروغ نگفتم. از این که بی دلیل آزرده بودمش ناراحت شدم با صدایی آهسته گفتم: من از دستتون نارحت نشدم.

نگاهشو به سمت من برگردوند.ومن ادامه دادم:من نمیدونم آقا حمید به شما چی گفته که شما اینطور مطمئن حرف میزنید! به هر حال ازشون ممنونم.اما آقای رضوان شما شناخت واضحی از من ندارید، از خونواده ام از شرایط فرهنگیمون و وضع مالیمون..

بین حرفم اومد وخیلی مصمم گفت: اینهایی که فرمودین مهم هستن اما توی تصمیم من تغییری ایجاد نمیکنه.

-اما شما باید..

دستشو به نشونه سکوت بالا آورد ومن به اجبار ساکت شدم واون گفت: دوست دارم روی پیشنهادم جدی فکر کنین وبعد جوابمو بدین.

بعد نگاهش رو به من دوخت و گفت: باشه؟

سرمو به نشونه باشه تکون دادم وبه بیرون نگاه کردم.با دریافت موقعیت توقفمون فهمیدم که در نزدیکی خیابون مطب روانشناسی هستیم.تا خواست مجدداً حرکت کنه ازش خواستم نگه داره،در رو که باز کردم با بُهت گفت: چرا میخواین پیاده شین؟ شما که گفتین ناراحت نشدین!

خنده ام گرفت، گفتم: نه آقای رضوان.اتفاقی نیفتاده نزدیک جایی هستیم که میخواستم برم.

فوراً گفت: خب میرسونمتون

در جوابش سریع گفتم: ممنون خودم میرم

اونقدر قاطع پاسخ داده بودم که قانع بشه.سری به نشونه تایید تکون داد ومثل بچه های معصوم به چشام خیره شد: به حرفهام فکر میکنید؟

پیاده شدم و رو بهش با لبخندی سر تکون دادم. صورتش از هم باز شد وبا هیجان گفت: تا هر وقت که شما بگین منتظر پاسختون میمونم.

ازش بابت ناهار تشکر کردم و دررو بستم و همونجا ایستادم تا از نظرم دور شد.با اینکه به گلاره گفته بودم به همراهش نمیرم اما چون نزدیک بودم به سمت مطب راه افتادم.حدوداً بیست دقیقه ای طول کشید تا به مطب رسیدم ساعت حدود چهار ونیم عصر بود وقاعدتاً باید نیم ساعتی میشد که گلاره پیش دکتر باشه از پله ها بالا رفتم وبعد از سلام به منشی روی مبل نشستم.خانم منشی به حالت سوالی نگاهم کرد و از اونجا که تقریباً منو میشناخت گفت: دوستتون قرارشون رو کنسل کردن.خبر نداشتین؟

در حالی که از جام بلند میشدم ولبخندی مصنوعی به لب داشتم گفتم: اوه.حتما چون من باهاش نیومدم قرار امروز رو کنسل کرده

در جوابم گفت: اما ایشون همه قرار هاشون رو کنسل کردن وگفتن که دیگه نمیخوان بیان

اونقدر عصبانی شدم وبا عجله از مطب خارج شدم که نمیدونم اصلاً با منشی خداحافظی کردم یا نه!

با عجله تاکسی دربست کردم وبه طرف خونه گلاره راه افتادم.پشت در که رسیدم چند دقیقه بعد از اینکه زنگ زدم صدای گلاره اومد: بله؟

بلافاصله گفتم: بله وکوفت.باز کن درو

چند ثانیه ای طول کشید و بعد در رو باز کرد،با عجله به سمت بالا دویدم و وقتی در واحدش رو باز کردم احساس کردم تو هاله ای از ابر ودود فرو رفتم، بوی تند سیگار همه فضا رو پر کرده بود،این دود کار یه نخ دو نخ نبود راحت گویای دو سه بسته اس. بدون اینکه بگردم در حالی که با مقنعه ام جلوی دهنمو بینیم گرفته بودم به سمت پنجره دوییدم وتا آخر بازش کردم. چند تا نفس عمیق کشیدم و بعد با دقت بیشتری داخل خونه رو نگاه کردم.گلاره زیر اُپن نشسته بود.یه تاپ دو بنده صورتی با یه شورتک لی پاش بود واندام زیباش رو به خوبی نشون میداد.موهای فِر موقت وبلندش هم به صورت پخش و پَلا وباز دورش ریخته بود.قیافه اش فوق العاده داغون شده بود،چشمهای خمار ولبهای کبود.تا خواستم حرفی بزنم لبخند کجی روی لبش نشست وبا صدای گنگی گفت: سکسی شدم؟

عصبانی بودم،با دیدن این وضعیت عصبی تر هم شدم وبا صدای نسبتاً بلندی گفتم: سکسی بودنت بخوره توی سرت.چرا مطب نرفتی؟

چشاش پر اشک بود به سیگارش پُکی زد وبا صدای آرومی گفت: دوست ندارم برم،

کلافه گفتم: چی شد که نِمیری؟

از کنارش کارت دعوتی رو برداشت وبدون هیچ حرفی به سمتم گرفت.کارتو ازش گرفتم وبا تعجب گفتم: این چیه؟

وچون جوابی نداد خودم کارتو باز کردم.کارت دعوت برای جشن عروسی بود: مهران وسونیا

که روی پاکت اسم گلاره بود که به این مراسم دعوت شده بود.سرمو بالا آوردم تا سوالمو بپرسمم که اون خودش زودتر جوابمو داد: دو ماهه که عقد کردن ومن الان فهمیدم.دوماهه که سونیای عوضی نامزد داره اما همچنان دست وپا شکسته میومد پیش من

از جاش بلند شد وسیگارش رو روی سنگ اُپن خاموش کرد وبا صدای بغض داری در حالی که به یه نقطه نامعلوم نگاه میکرد با دست خودش رو اشاره کرد: میدونی به من چی میگه؟ میگه شوهرم کارش طوریه که هرشب نمیتونه پیشم باشه.میگه بعد از عروسیم هم میام پیشت

حساب کار دستم اومد.از جام بلند شدم وکارت رو کناری گذاشتم ودر حالی که طعنه ای ناخواسته روی لحنم بود گفتم: خب مراسمشو به هم بزن همونطوری که..

صداش به طرز وحشتناکی بالا رفت وبا چشمهای از حدقه بیرون زده به من خیره شد وبا فریاد گفت: آره..همونطور که مراسم تو رو به هم زدم..اصلاً دوست داشتم به هم بزنم وحتی ذره ای از کارم هم پشیمون نیستم..اما توی احمق چیکار کردی؟ اومدی کمکم کردی..

وبه طرفم حمله کرد وبه عقب هُلم داد.صداش میلرزید.حتی یه بچه هم میتونست بفهمه معنی حرفهای گلاره بر عکس اون چیزیه که به زبون آورد.تمام بدنش میلرزید،روی کف پا به زمین نشست وتوی خودش مُچاله شد وریز ریز اشک میریخت وبا صدای نامفهومی چیزی رو با خودش زمزمه میکرد: خسته شدم...خدا کنه بمیرم....آخه تا کی...

دلم به حالش سوخت.کنارش نشستم ودرحالی که دستمو روی موهاش میکشیدم وصدام هم بغض داشت گفتم: چیکار میکنی با خودت گلاره؟دیوونه به خاطر یه دختر بی ارزش خودتو به این روز در آوردی؟

سرشو به چپ وراست تکون داد وگفت: مشکل من اینه که هیچ کس نمیفهمه من توی چه شرایطی هستم.بابا منم دخترم، یه دختر معمولی..نمیتونم عاشق همجنس خودم باشم..من از این عصبانی ام که از من پنهون کرده.انگار من یه هیولام!!!

دوباره سرشو توی حصار دستهاش فرو کرد.با کلافگی وصدایی خفه گفتم: چی شد که این شدی گلاره؟

سرشو بالا آوردو با چشمهای غرق اشکش بهم خیره شد وبا لبهای لرزون گفت: تو نمیدونی!

دلم ریخت پایین وهمونطور بهش نگاه کردم.دوست داشتم منظورش اونی که من برداشت کردم نباشه.پوزخندی زد: پس یادته!

یهو صداش بالا رفت: پس یادته کی این روی رابطه جنسی رو به من نشون داد!

قلبم از به زبون آوردن اون خاطرات به درد اومده بود.با صدای خیلی پایینی گفتم: بس کن

گلاره شنید وصداش بالا تر رفت: پس یادته که بیشتر از من خودت بودی که لذت میبردی؟

سرمو پایین انداختم وچشام از شدت اشک تار شد.دوباره داد زد: یادته که من چقدر بدم میومد؟ اما تو چی گفتی؟ گفتی فقط قراره یه مدت خوش باشیم.یادته؟

با دو دستش بازوهامو گرفت وتکونم داد: چرا ساکتی؟ بگو یادته یا نه!

اشکام روی گونه هام سُر خوردن با صدای لرزانی گفتم: خواهش میکنم بس کن

جیغ زد: چیو بس کنم؟ .. ها؟ چیو بس کنم؟ فکر میکنی با پسرشو امتحان نکردم!!!

با تعجب بهش نگاه کردم.دستامو ول کرد واز جاش بلند شد وبا عصبانیت همراه با گریه دردآوری گفت: همون وحید کثافتی که هیچ کس وجود خارجیشو باور نداره باعث شد با پسرش رو هم امتحان کنم.اما تنها چیزی که عایدم شد فقط درد بود وبی عفتی...

دوباره بهم نزدیک شد: اما به لطف تو وبیتا فهمیده بودم که رابطه با دخترها حال بیشتری داره

و شروع کرد به یادآوری کردن یکی از اون خاطرات کذایی.گوشهامو چسبیدم وبا التماس گفتم: بسه گلاره..تو رو خدا بس کن

دستامو از روی گوشام برداشت: باید یادت بیاد تا دیگه سرکوفتم نزنی..

بهش نگاه کردم ودر حالی که از شدت گریه نفسهام منقطع وکوتاه کوتاه شده بودن گفتم: اگه.. بگم..غلط کردم..راضی میشی.. چون مقصر بودم میخواستم..کمکت کنم.

در حالی که کیفمو برمیداشتمو به حالت فرار از خونه خارج میشدم داد زدم: دیگه کاری به کارت ندارم..هر کاری میخوای بکن و دوییدم بیرون.اونقدر تند دوییدم که فکر کنم اگر مسابقه بود اول میشدم به محض اینکه سر خیابون رسیدم تاکسی دربست کردم وتا خونه اومدم.توی ماشین به زور خودمو نگه داشته بودم طوری که گلوم از فشار بغض درد گرفته بود.به محض اینکه سرکوچه نگه داشت همینطوری پولمو جلو انداختم.میدونستم که زیاد دادم اما منتظر نموندم که بقیه اش رو بده ودوییدم به سمت خونه.کلید رو توی در انداختم بدون دیدن اطرافم رفتم توی خونه وبه محض ورودم رفتم توی اتاق خواب وخودمو انداختم روی تخت و به بغضم اجازه فرو ریختن دادم وتا جایی که میتونستم بلند گریه کردم. یهو در پشت اتاق خوابم با شدت باز شد وپارسا توی قاب جا گرفت،چقدر دلم براش تنگ شده بود،احساس کردم تنها چیزی که میتونست توی اون لحظه خوشایند باشه دیدن اون بود اما توی شدت گریه ام تاثیری نداشت ومن همونطور که نگاهش میکردم همچنان گریه ام به راه بود.با تعجب حاوی نگرانی گفت: چی شده؟

سرمو تکون دادم: هیچی..هیچی..

نزدیکم شد.دوست داشتم مثل همون شبی که کابوس میدیدم خودمو بندازم توی بغلش اما خودمو نگه داشتم که این بار صداش بالا رفت: به خاطر هیچی این طور گریه میکنی و جون آدمو به لبش میرسونی!

جونِ کی؟ پارسا! به خاطر گریه های من! با جمله بعدیش چشمام از تعجب زد بیرون که با عصبانیت گفت: اصلاً مگه تو ساعت دو کارِت تموم نمیشه! کجا بودی تا الان! نمیگی نگرانت میشم!

خدای من درست میشنیدم؟ اون ساعت کاری منو حفظ کرده بود ومنتظرم بوده! آب دهنمو قورت دادم و بی حرکت نگاهش کردم.حالا اشکام بی صدا میبارید وصدام هم فقط از شدت تعجبی لذت بخش قطع شده بود.کلافه دستی به موهاش کشید وبا صدای عصبی گفت: دلم واست تنگ شده بود...

زمانی به خودم اومدم که صدای بسته شدن در اتاقم اومد.ولحظاتی بعد صدای بسته شدن در حیاط که نشونه خروج پارسا رو میداد. خدایا این حرفها ناشی از چی بود؟!!!

صدای زنگ گوشیم بلند شد با نگاه کردن به صفحه گوشیم برای یه لحظه پارسا وگلاره و موقعیتم وهر چیز دیگه ای از ذهنم پر کشید.فقط کم داشتم که الان علی بهم زنگ بزنه! همین که دکمه پاسخ رو زدم دوباره افکار به ذهنم هجوم آورد و واسه یه لحظه پشیمون شدم اما دیگه دیر شده بود وحالا بد بود که قطع کنم، بدون اینکه حرفی بزنم گوشی رو گذاشتم روی گوشم.بعد از چند ثانیه صدای بم علی توی گوشی پیچید: الو؟ مریم..

چرا مثل گذشته ها از شنیدن اسمم از زبون علی، اون حس قشنگ بهم دست نداد.صدام فوق العاده دورگه شده بود. خودمو خونسرد نشون دادم: بله؟

-خوبی؟

-ممنون

-مریم باید باهات حرف بزنم.

با سردی گفتم: در چه مورد؟

صدای بازدمشو شنیدم وبا مکث گفت: در مورد اتفاقهایی که بینمون افتاد..در مورد..

بین کلامش رفتم: میخوای توهینهایی که از دهن مردم شنیدم حالا از زبون خودت بشنوم؟...بگو.. من آماده ام.

با لحن دلخوری گفت: مریم تو چته؟ صدات چرا گرفته؟ اتفاقی افتاده؟

خودم هم میدونستم دارم ناراحتی هامو بی خودی سر علی خالی میکنم،اما اون لحظه تنها حسی که داشتم این بود که حقشه..

جواب دادم: باید به شما توضیح بدم!!! حرفتو بزن

صداش پایین رفت: شما!! (سکوت) یه وقت دیگه بهت زنگ میزنم الان انگار حالت خوب نیست..

از کوره در رفتم: حالم واسه تو یکی همیشه همینطوریه.حرفتو الان بزن چون بعداً شاید دیگه به تماست جواب ندم.اصلاً واسه چی زنگ زدی به من؟ مامانت خبر داره!! واااای!!! از حرف مردم نترسیدی؟ مگه تو نمیدونی من یه همجنسبازم؟ ها!! مگه خبر نداری مردم پشت ِسرِ من...

با صدای بلندش لابلای فریاد من گفت: خبر دارم که در موردت اشتباه کردم..

ساکت شدم. چند ثانیه سکوت... با صدای آرومی گفت: من ..فهمیدم..که تو همجنسباز نبودی..

با صدای گنگی گفتم: چی؟!

-مهسا بهم گفت. همه چیو..هر چی که از خودت و رویا دوستت شنیده بود..گفت که دوستت در حقت نامردی کرده

باز هم رفتم بین کلامش چون اصلاً حوصله نداشتم بقیه حرفهاشو بشنوم.با حس انزجار گفتم: میدونی چیه؟

-هوم؟

-از آدمهای دهن بینی مثل تو ..حالم به هم میخوره.دیروز گلاره گفت مریم بیماره قبول کردی..امروز مهسا گفت مریم سالمه ،دوستش بیماره قبول کردی ، خدا میدونه فردا کی قراره چی بهت بگه وتو بی هیچ چون وچرا قبول کنی!

به نفس نفس افتاده بودم اما کوتاه نمی اومدم: حالا من یه چیزی بهت میگم تو قبول کن،الان من اون چیزی شدم که گلاره گفته بود.(و با لحن کش داری گفتم) من یه هــم جنــس بــازم

و تلفنو قطع کردم.اینا چی بود گفتم!!!! برای اولین بار از گفتن چنین دروغی پشیمون نشدم.فکر پارسا به ذهنم هجوم آورد واحساسی در درونِ من که حالا واضح تر خودشو بهم نشون میداد،. رفتم لبِ پنجره.مدام دستم میرفت روی شماره اش وهی دستمو پس میکشیدم یه حس بد ودوگانه داشتم: اگه بهش زنگ بزنم پیش خودش میگه دختره بی جنبه منتظر بود من یه حرفی بزنم وامکان داشت الان یه جایی با دوستاش خوش بگذرونه واصلاً یاد من هم نباشه واز طرفی هم با خودم میگفتم اگر بهش زنگ نزنم و واقعاً به من احساسی داشت و حرفهاش رو از دلش زده بود چی؟ اونوقت فکر میکنه من ازش خوشم نمیاد یا واسم اصلاً مهم نبوده که اون چی گفته!

در آخر هم عمل دوم رو انجام دادم.یعنی در واقع هیچ کاری انجام ندادم و بهش زنگ نزدم.تا آخر شب فکر گلاره و حرفهایی که به علی زدم وحرفهایی که پارسا بهم زده بود توی ذهنم رژه رفت واز طرفی هم نگران پارسا بودم که هنوز برنگشته بود.نمیدونم کی خوابم برده بود اما تا موقعی که بیدار بودم پارسا برنگشت.

فصل 21:چشامو باز کردمو به ساعت گوشیم نگاه کردم،نزدیک شش صبح بود واز واحد پارسا صدا میومد.با فکر اینکه الان به بهونه نماز میاد اینور سریع پریدم و وضو گرفتم وروی سجاده ام منتظر نشستم.چند دقیقه گذشت اما خبری نشد. من هم بلند شدم ونمازمو خوندم.اگه بابام نماز خوندنم رو میدید میگفت مثل کلاغ بودم وزمین رو نوک میزدم بس که تند خوندم. اصلاً اعمالم دست خودم نبود.بدون اینکه چادرم رو در بیارم رفتم پشت در واحد پارسا،آهسته در زدم صدایی نیومد همینطوری شانسی دستگیره رو تکون دادم و از خوش شانسی قفل نبود.در رو باز کردم و وارد خونه اش شدم.توی اتاق خوابش نبود وتختش خالی بود،آروم رفتم توی هال اونجا هم نبود.صدای ذکر گفتنش از اتاق بغل میومد وقتی به اونجا هم سرک کشیدم در کمال ناباوری دیدم که اتاقش فرش شده، نمازش تموم شده بود ودر حالت نشسته تسبیح به دست داشت ذکر میگفت.به سمتم برگشت ولبخندی تحویلم داد،خون گرمی به زیر پوستم دوید.با همون لبخند گفت: دیروز که از خونه خودمون برمیگشتم با خودم آوردمش که دیگه بابت نماز خوندنم مزاحمت نشم(منظورش فرش بود)،صداش قطع شده بود وسر تاپا نگاهم میکرد زیر لب گفت: چقدر چادرت بهت میاد!نگاهی به چادرم کردم.خدای من!! چرا این چادرمو سرم کرده بودم،چادر عروسی که سر سفره عقد سرم بود،فقط به این خاطر با خودم آورده بودمش که مامان یه وقت نبینتش و غصه نخوره و در اصل چادرنمازم یکی دیگه بود والان اینقدر هول کرده بودم که متوجه نشدم کدومو سر کردم.مطمئن بودم الان به وضوح رنگم پریده چون حالت نگاه پارسا هم عوض شد وبا اخم کم جونی گفت: طوری شده؟چشم های گرد شده ام رو ازش گرفتم وبی هیچ حرفی برگشتم واحد خودم.به محض اینکه درو بستم چادرو از سرم درآوردم وگلوله کردم وبه گوشه ای پرت کردم وزیر لب گفتم: لعنتی! هرکاری میکنم یه اثری ازت توی زندگیم هست..سایه ای رو پشت سرم حس کردم برگشتم ونگاهم به نگاه پارسا گره خورد که تازه داشت وارد اتاقم میشد،آهسته درو بست ودر حالی که به سمت چادرم میرفت گفت: باید حدس میزدم که چنین طرحی مال یه چادر نماز معمولی نیستوخم شد واون رو از روی زمین برداشت ودر حالی که تاش میکرد گفت: درست نیست وقتی باهاش نماز خوندی اینشکلی پرتش کنی..از کارم خجالت زده شدم وسرم رو پایین انداختم..-من نبودم اتفاقی افتاده؟!سرمو بالا آوردم وبدون اینکه متوجه لحن حاوی کنایه اش بشم گفتم: نه..چطور!لبخند کجی گوشه لبش نشست: خدا رو شکر فکر کردم زبونم لال..زبونت لال شده!لبخند به لبم اومد و دوباره روی لبم ماسید.چادر هنوز توی دستهاش بود، به سمتم گرفت: اگه دیدنش اذیتت میکنه بذار جایی که جلوی دیدت نباشهتا دستمو دراز کردم که ازش بگیرم، دستشو کشید عقب وبا لبخند مرموزی گفت: از اونجا که من همسایه خوبی هستم وخیلی به فکرتم کمکت میکنم و اونو از جلوی چشمات دور میکنم.خندید و به سمت در رفت وبا همون شیطنت همیشگی گفت: تا تو آماده بشی صبحونه من هم آماده اسواز اتاقم خارج شد،چادرم هم با خودش برد.آخیییش... خدارو شکر رفت! اونقدر صورتم داغ شده بود که حس میکردم هر لحظه ممکن بود خون از منافذ پوستم بزنه بیرون! به صورتم آبی زدم و نیم ساعت بعد رفتم به واحدش.پشت میز نشسته بود و داشت صبحونه میخورد،خوشم میاد اصلاً رمانتیک بازی تو مرامش نبود، حداقل وانَستاد من بیام بعد شروع کنه به لُمبوندن!نزدیکش که شدم نیم خیز شد وبا دهن پر گفت: دیر کردی..ببخشید شروع کردم.چه مودب شده بود!!نشستم ودر سکوت صبحونه ام رو خوردم البته اون گهگداری مزه پرونی میکرد اما من ساکت بودم وخودم هم دلیلش رو نمیدونستم.بعد از صبحانه ازش تشکر کردم واز خونه زدم بیرون.به استگاه واحد که رسیدم رفتم توی فکر،خوش به حالش چقدر توداره! اصلاً به روی خودش هم نیاورد دیروز غروب چطور واسم دلتنگیشو بیان کرد! صدای بوق ماشینی باعث شد از فکر دربیام .پارسا با کمی فاصله جلوتر از ایستگاه توقف کرده بود، بهم اشاره کرد که برم بشینم قصد داشتم تعارفشو رد کنم ونَرَم به همین خاطر با علامت سر تشکر کردم.دنده عقب گرفت وشیشه رو داد پایین وبا صدای کشداری همراه با لبخند گفت: بفرماییدهمون موقع اتوبوس به ایستگاه نزدیک میشد.پارسا گفت: مریم جان زود سوار شو جلو راهم.منم سریع سوار شدم.نگاهم به بیرون بود وفضای ماشین رو صدای موسیقی ملایمی که پخش میشد پر کرده بود.-تو از چیزی ناراحتی؟بهش نگاه کردم.نگاهش به روبرو بود.دوست نداشتم ضعف نشون بدم با بیخیالی گفتم: نه.چطور؟از گوشه چشم بهم نگاه کرد: پس چرا باهام حرف نمیزنی؟قلبم خودشو محکم به سینه ام میکوبید ومن واقعاً نمیدونستم علت این تپش غیر طبیعی چیه ولی تنها حسی که اون لحظه داشتم این بود که وقتی داره باهام حرف میزنه برگرده وبه چشمام نگاه کنه،فکر کنم سکوتم طولانی شد چون با کلافگی گقت:علت ناراحتیت به من ربطی داره؟سریع گفتم: نه.ابداً..من اصلاً ناراحت نیستم!با لبخندی که اصلاً از سرِ شوخی نبود گفت: پس علت گریه های دیشبت از بابت چی بود؟(وبا صدای پایین تری همراه با خنده گفت)نکنه دلتنگ من بودی!وبرگشت وبه چشام خیره شد،دلم فرو ریخت اما خودمو نباختم و سعی کردم به سختی لبخند بزنم واسه یه لحظه اتفاقات دیروز تو ذهنم گذشت.جواب دادم: علت گریه های دیروزم بابت خودم نبود..مربوط میشد به یکی از دوستام.ونگاهم رو ازش گرفتم،احساس کردم دارم زیر نگاه سنگینش ذوب میشم،حتی اگه از گوشه چشم هاش باشه!با لحن کنایه ای گفت: خدا رو شکر!برگشتم بهش نگاه کردم.بدون اینکه نگاهم کنه ادامه داد: فکر کردم شاید از ابراز دلتنگی من ناراحت شدی ونمیخوای باهام حرف بزنینتونستم از حالت چهره اش چیزی رو تشخیص بدم.دوست داشتم ادامه بده و در مورد احساسش حرف بزنه اما با جمله بعدیش حالمو اساسی گرفت: اما حالا متوجه شدم همسایه ی فهمیده ای دارم واز حرفام برداشت بدی نکرده.(و روشو مجدداً به سمتم کرد) باید بهم حق بدی بعد از دو ماه وخورده که تقریباً توی یه خونه زندگی کردیم هرکی دیگه هم جای من بود دلش تنگ میشد..بقیه حرفشو دوست نداشتم بشنوم دوست داشتم سرش داد بکشم وبگم: اصلاً هم فهمیده نیستم و دقیقاً همون برداشتی که گفتی رو کردم.ازم آدرس پرسید و با لبخند مصنوعی گفتم: ممنون خودم میرم.مزاحمت نمیشم.چپ چپ نگاهم کرد که فهمیدم بهش برخورد چون گفت: چیه میترسی آدرس محل کارتو کسی بفهمه؟طعنه قاطی حرفشو به منظور بد گرفتم وجواب دادم: آره..نه که جای بدنامی کار میکنم دوست ندارم کسی بفهمه از چه راهی پول در میارم..سریع ماشین رو گوشه ای نگه داشت و در حالی که معلوم بود قشنگ داره جلز و ولز میکنه با عصبانیتی که مثلاً میخواست حرص منو در بیاره گفت: پس خودت برو چون دوست ندارم پام به اینجور جاها باز بشهمن هم با حرص گفتم: چشم..از ماشینش پیاده شدم و در روبه هم کوبیدم.کمی از ماشین عقب تر اومدم.خدا رو شکر جای خوبی نگه داشته بود وسریع تاکسی گیرم اومد،من هم تا دم در اداره دربست کردمش،با خودم فکر کردم این چند روزه چه دست به دربست کردنم فرز شده بود؛خنده ام گرفت اما با یادآوری حرفهای پارسا لبخندم ماسید،چقدر خوش خیال بودم که فکر کردم به من احساسی داره!البته بیخودی از کوره در رفتما! بیا!! روی یه ابراز دلتنگیه بی موقع علی رو هم پَروندم..کرایه تاکسی رو حساب کردم وپیاده شدم،وقتی داشتم وارد شرکت میشدم انگار یه حسی از درون منو وادار کرد برگردمو سر خیابون رو نگاه کنم،اون چیزی رو که چشمام میدید باور نکردم واسه ی همین با دقت بیشتری نگاه کردم با نزدیک تر شدن ماشینش مطمئن شدم که خود پارساست.کمی مونده بود که به شرکت برسه دور زد ورفت.خدایا آیا این تعقیبش میتونست از سر همون عادت همسایگی باشه؟! با ذهنی مشغول وارد شرکت شدم. دروغه اگه بگم اونروز فکرم درگیر پارسا نبود.حتی وقتی همکارا گیر دادن که شیرینی بگیرم هم افکارم جمع نبود،خدا رو شکر کامیار قبول کرد زحمتش رو بکشه ولی با پول من.کارد بخوره به شکماشون که جیب مارو هنوز حقوق درست وحسابی نگرفته خالی کردن! بالاخره دهنشونو با کباب ومخلفاتش بستم(اِی گدا!! حالا انگار چند میلیون خرج کرده که اینقد غُر میزنه!!)....تو مسیر کوچه که قدم گذاشتم صدایی باعث شد به پشت سرم نگاه کنم: آی خانوم کجا کجا!؟برگشتم وبا دیدن رویا وعارف از خوشحالی جیغ کشیدم وبالا وپایین پریدم.بعد از کلی بوس وبغل وجیغ وداد بالاخره داد عارف در اومد:بَهَه....! بسه دیگه، حالا هی من هیچی نمیگم!تا فردا اینا همو میبوسن میلیسن.از خجالت سرخ شدم:ببخشید آقا عارف آخه خیلی ذوق زده شدم..بفرمایینوبه داخل دعوتشون کردم، بعد از خوردن ناهار عارف توی هال دراز کشید تا استراحت کنه که مارو غروب ببره بیرون.منو رویا هم توی اتاق من به صحبت نشستیم.حرفهای علی رو موبه مو واسش تعریف کردم و همین طور اتفاق دیروز وامروز صبحو.صحبتهام که تموم شد رویا عین بچه ها منو بغل کرد: دیدم..با تعجب گفتم: چیو؟-عشقو..تو چشات دیدمخنده ام گرفت: مرگِ من. چه شکلیه؟از تو بغلم بیرون اومد وبه چشمام نگاه کرد: وقتی داشتی در مورد علی صحبت میکردی همه چیو تند تند گفتی و ازش رد شدی اما وقتی موضوع پارسا رو میگفتی همه اش مکث میکردی انگار توذهنت داری مرورش میکنی..وسط حرفش رفتم: اما من قضیه علی رو هم با جزییات گفتم!اما تفاوتش این بود که با علی از پشت تلفن صحبت کردم واسه همین نمیتونستم حالات چهره اش رو توضیح بدم.قیافه اش رو ترش کرد وباکف دست زد به پیشونیم: خاک تو سر کج سلیقه ات کنم.تو فقط لیاقت همون علی خِپلو داری.بی اختیار رگفتم:هوی! مواظب حرف زدنت باشا!!رویا با یه نگاه غمزده ای چشم دوخت بهم: مریمی!!! نگو که هنوز بهش احساسی داری..تو فکر رفتم.واکنشم غیر ارادی بود من نمیخواستم از علی دفاع کنم.سرمو بالا آوردم رویا رو تار میدیدم با اولین پلکی که زدم اشک از چشمم چکید: من فقط خواستم به عشق بچگیم احترام بذارم..من ..من دیگه دوستش ندارم..بخدا اون..خیلی دلم شکسته بود...مخصوصاً وقتی به مامانم گفتن که بهم بگه اس ندم و زنگ نزنم بهش ..من ..نمیخواستم در موردم ..بدون اینکه خودم بخوام صدام بالا رفته بود وداشتم با گریه حرف میزدم.رویا منو محکم در آغوش کشید: قربونت برم الهی، مریمیه خودم.. میفهمت ناناسم..الهی پارسا بیاد بگیرتت، تو رو خدا گریه نکن چشمای قشنگت خراب میشه صدای شاکی عارف باعث شد از بغل هم در بیایم: رویا من داره بهش حسودیم میشه ها!!خنده ام گرفت.شالم رو که عقب رفته بود جلو کشیدم( جلوی پارسا همه جوره گشت زده بودم حالا جلو عارف چه حجابی رو کردم!!) لهجه اش رو عین پیرزن بدبینا کرد: صد دفعه گفتم با این دختره نگرد مادر! آخر از راه به درت کردرویا جیغ کشید: عارف..من با صدای بلند خندیدم،میدونستم عارف منظور بدی نداره.بعد با لبخندی ادامه داد: منو که نذاشتین دودقیقه رو هم پلک بذارم!پاشین آماده بشین بریم بیرونوپشت بند حرفش وارد سرویس بهداشتی شد.رویا هم تندی شروع کرد به آرایش کردن.من همون مانتوی سورمه ایمو برداشتم که تنم کنم رویا با اعتراض گفت: قصد نداری اینو بپوشی که!با تعجب به مانتوم نگاه کردم: چرا اتفاقاً همین قصدو دارم. چطور؟از جاش بلند شد و مانتو رو از دستم کشید:غلط کردی واسه من تیپ بچه مدرسه ای ها رو میزنه! وبه سمت کشوی لباسهام رفت وبعد از کلی گشتن مانتو کرم رنگم رو به همراه شلوارکتان قهوه ایم برداشت وداد به دستم.مدل لباسام از شدت چروکی قابل تشخیص نبود با حالتی مظلومانه به رویا نگاه کردم:جون من ببین چقدر چروکه! بیخیال..عارف از دستشویی بیرون اومد وبا دیدن من لبخندی زد وگفت: چرا گریه میکنی مریم خانوم؟رویا درحالی که کرمش رو روی صورتش پخش میکرد گفت:گولشو نخوریا مظلوم نمایی میکنه.توبرو تو هال ما تا یک ساعت دیگه آماده میشیم میایمچشای من وعارف چهار تا شد. گفتم:یک ساعت میخوایم چیکار کنیم؟رویا طوری منو نگاه کرد که اگه بهم میگفت خفه شو سنگین تر بودم.عارف هم که همین نگاه رویا به من کافی بود که حساب کار دستش بیاد وبی هیچ حرفی اتاقو ترک کنه.درو بستم ومشغول اتو کردن لباسام شدم.بعد از یه آرایش ملایم تیپم رو با یه شال طرح دار ترکیبی از سه رنگ مشکی قهوه ای کرم،که بیشترش قهوه ای بود کامل کردم.کفشهای ورنی پاشنه بلند قهوه ایم رو که با کیفش ست خریده بودم رو هم برداشتم وروی تخت منتظر رویا خانوم نشستم وایشون دقیقاً راس همون یک ساعتی که گفته بود آماده شد.رویا که چه عرض کنم شده بود عروس خانوم...بهش تذکر دادم که آرایشش زیاده اما توجهی نکرد.مدت دانشجویی هم آرایش میکرد اما نه به این شدت.از جام بلند شدم واز اتاق اومدم بیرون.عارف توی حیاط بود،کفشهامو که پوشیدم رویا هم اومد بیرون وبا لوَندی گفت:قشنگ شدم عارف؟عارف هم بعد از چند ثانیه بی حرکت بودن یهو اخماش توهم رفت وگفت: برو کمش کنخنده ام گرفته بود اما به زور خودمو نگه داشتم وسرمو انداختم پایین.رویا با یه لبخند مصنوعی گفت:اِ..! عارف اینجا که کسی مارو نمیشناسه!صدای عارف بالا رفت: نمیشناسه که نشناسه.این دلیل نمیشه که مرداش محرم باشن زود باش برو کمش کن.رویا لباشو جمع کرد وبا غیظ رفت تو خونه،نه بابا این عارف زن ذلیل خودمون بود که این شکلی برخورد کرد!!!!!یاد حرف مهروزمون افتادم که همیشه میگفت:عشق مردها به زنشون رو میشه از روی غیرتشون به راحتی فهمید.هِی خواهر..چطور یکی واسه ما غیرتی نشد بفهمیم دوستمون داره!تو همین فکرا بودم که صدای در حیاط باعث شد سرمو بالا بگیرم،پارسا بود که وارد حیاط شدومشکوکانه به من وعارف نگاه کرد.عارف سرشو به طرف پارسا برگردوند ومن بی اختیار سلام کردم.به سردی جواب سلامم رو داد نگاهش روی عارف ثابت موند دیدم هوا پسه سریع معرفی کردم: آقا عارف ایشون همسایه ی من آقای طاهری هستن.خدا خدا میکردم پارسا ضایع نکنه که خداروشکر نکرد، به هم دست دادن اما چه دست دادنی اگه پارسا آهن گداخته میذاشت کف دست عارف بهتر بود با اون طرز نگاه کردنش اما عارف با یه لبخند عریض وگرم دست داد وگفت: پس آقا پارسا شمایین!!مثل یخ وا رفتم.یادم نبود که رویا وطاهره کپی برابر اصل همدیگه ان ونخود تو دهنشون خیس نمیخوره..پارسا یه ابروشو داد بالا: ما همدیگه رو میشناسیم؟عارف حتی نیم نگاهی به من ننداخت تا ببینه که دارم بال بالک میزنم: من همسر دوست مریم خانومم. وشما رو از تعریفهای مریم خانوم میشناسم..دیگه به معنای واقعی گندی زد که نمیشد جمعش کرد وپوزخند غیر قابل تحمل پارسا روی لبش نشسته بود.اما کنه بازی عارف به همینجا ختم نشد و رو به پارسا تعارف زد که با ما بیاد.پارسا هم انگار بدش نمیومد که بیاد اما داشت ناز میکرد عارف هم کنه تر شد واینقدر تعارف زد که پارسا راضی شد که بیاد.در همین حین رویا هم بیرون اومد وبا دیدن پارسا اول کلی به من ایما واشاره کرد وبعد با پارسا سلام واحوال پرسی کرد.فقط یه خورده رژ لبش رو کمرنگ کرده بود وسایه اش رو اصلاً به عارف نگاهی هم ننداخت آروم طوری که کسی نشنوه در گوشش گفتم: طوری که تو رفتی تو من فکر کردم یا نیمای یا اگرهم بیای آرایشت رو کامل پاک میکنی!خندید وگفت:من اگه قرار باشه بخاطر این چیزای کوچیک قهر کنم که همش باید تو خونه باشمودوتایی ریز ریز خندیدیم وپشت سر آقایون از خونه بیرون اومدیم.علی رقم اصرار عارف مبنی بر با ماشین اون رفتن پارسا قبول نکرد ودست آخر با پرشیای پارسا رفتیم.من و رویا عقب نشستیم ومن درست در تیررس نگاه پارسا بودم ومدام زیر لب به عارف فحش دادم که اینطور منو جلوی پارسا بی آبرو کرد.هوا رو به تاریکی بود و از صبح یه قطره بارون هم نزده بود وآسمون صاف بود تا قسمتی ابری...اینم از اخبار هواشناسی امروز.اصلاً متوجه نشده بومدم که دارم زیر لب میخندم.ناخودآگاه سرمو بالا آوردم ونگاهم با یه جفت چشم مشکی توی آینه گره خورد.پارسا بادیدنم بعد از چند ثانیه چشمکی زد ونگاهشو گرفت ومن هنوز در بهت این حرکت به آینه خیره مونده بودم که با نیشگونی که رویا ازم گرفت به خودم اومدم.پارسا رو به عارف گفت: خب عارف جان مقصد کجاست؟عارف شونه هاشو بالا انداخت وگفت: هرکجا که خانوما بگنمن که تو عالم هپروت..رویا رو به پارسا گفت: بریم خرید؟عارف به رویا گفت: عزیزم یه چیزی بگو که به درد ماهم بخورهوبا یه لبخند ژکوند به سمت رویا برگشت.اما نگاه رویا از صدتا کتک بدتر بود وعارف رو وادار کرد که دوباره به سمت جلو برگرده من وپارسا از توی آینه به هم نگاه کردیم ولبخند روی لبهامون اومد.پارسا با اظهار نظربجاش جو رو نجات داد: من با خانومِ شما موافقم وخرید رو میپسندمهر سه با تعجب به پارسا نگاه کردیم که رو به عارف ادامه داد:البته به شرطی که بعدش یه شام دوستانه دور هم بخوریم و البته از سر باز کردن خانوما باعث میشه منو شما هم فرصت واسه آشنایی بیشتر پیدا کنیمرویا با اعتراض گفت: نه که ما به شما چسبیدیم که بخواین ما رو از سر باز کنین!پارسا با خنده گفت: منظورم شما نبودین چشام گرد شد: یعنی فقط من مزاحمم دیگه که میخواین از سر بازم کنین!!!!پارسا دستهاشو به نشونه تسلیم بالا آورد: حرفمو پس میگیرم.رسماً غلط کردماز این حالتش خنده ام گرفت.اما خودمو نباختم وبا غضب به آینه وقاب چشماش خیره شدم.ولی رویا وعارف خندیدن. پاچه خوار صبح که گند زد به هرچی احساس نشکفته وتازه شکفته ام.حاله چه واسه من از آینه قِر وغمیش میاد!!!!شیطونه میگه برم بزنم....لا اله الا لله...جلوی یه پاساژ بزرگ چند طبقه نگه داشت رویا هم مثل این قحطی زده های خرید نکرده از ماشین پیاده شد ودست من رو میکشید و همه مارو نگاه میکردن جلوی هر ویترینی یه Stop میزد و وارسی میکرد یهو چشمش به مغازه بعدی میافتاد: واااای!! مریمی اونجا رو نگاهوباز مثل اسب رم کرده به سمت مغازه بعدی میرفت ومنم که چون دستمو محکم چسبیده بود عین کش دنبالش کشیده میشدم خلاصه تو همون طبقه اول فکر کنم کیف پولش خالی شد و کف پای منم تاول زد قدِ گیلاس، و توی دلم پارسا رو لعن ونفرین کردم که چرا با رویا موافقت کرد رو به عارف کردم وبا التماس نگاهش کردم ورویا رو اشاره کردم. منظورم رو فهمید اما از اونجا که رویا تحویلش نمیگرفت شونه هاشو بالا انداخت که یعنی کاری از دست من برنمیاد..دیدم اگه بخوام هی دنبالش برم که این چه تفریح اومدنی شد! بنابراین خودم هم قصد کردم دست به کار شم وچشامو باز کنم وبه ویترین ها نگاهی بندازم.جلوی یه مانتو فروشی ایستادیم ومشغول وارسی مانتوهاش شدیم ازاونجایی که رویا سیراتی نداشت تیر من به سنگ خورد وباز هم لذتی نصیبم نشد.صدا پارسا از پشت سر باعث توقف رویا شد: ببخشید؟باهم به سمتش برگشتیم.عارف چند قدم عقب تر ایستاده بود وپارسا نزدیک ما.رویا با لبخند گفت: بله؟پارسا منو اشاره کرد ورو به رویا گفت: میشه دوستتون رو به من قرض بدین؟باهاشون کار دارمرویا لبخند عریضی زد:البته.چرا که نه!ای رویا بمیری که همون یه ذره آبروی مونده رو هم مالوندی رفت.به محض اینکه رویا به سمت عارف رفت به حالت سوالی به پارسا نگاه کردم.مثلاً میخواستم حرفشو بزنه.متعجب نگام کرد:بد کردم نجاتت دادم؟!اَوه! پس دروغ گفت که رویا منو ول کنه. هر چند که دل خوشی ازش ندارم ولی بازم دستش درد نکنه،با دست به جلو اشاره کرد که یعنی حرکت کنیم.یه نگاه به رویا وعارف انداختم دوتایی داشتن با هم رو به ما لبخند میزدن بازم خدا روشکر حداقل به خاطر من وپارسا با هم آشتی کردن،صدای پارسا منو از فکر درآورد: خب حالا از ما پیش عارف چیا گفتی؟خیلی خونسرد گفتم:هیچیابروهاشو بالا انداخت: پس اسم منو از کجا میدونست؟با همون حالت جواب دادم: من به عارف چیزی نگفتم.به رویا هم همون قدری گفتم که خودت پشت دیوار بودی وشنیدی وبعدش تذکر دادی که در موردت حرف نزنیم.چشاشو تنگ کرد انگار که داره با خودش مرور میکنه بعد از چند لحظه با خودش گفت:آهانآخیییش فِسِش خالی شد...همینطور که قدم میزدیم سرمو هم میچرخوندم.دیدم که رویا وعارف وارد یکی از لوازم آرایش فروشی ها شدن.من وپارسا هم رفتیم طبقه بالا،عجیب بود که اینقدردوتایی ساکت بودیم پشت ویترین یکی از مغازه ها لباس شب های خیلی قشنگیی بود که تو همون نگاه اول جذبش شدم وبه سمتش رفتم پارسا هم به دنبالم اومد .یکی از پیراهن ها بیشتر از بقیه منو جذب خودش کرد.یه لباس بلند ترکیبی از حریر وساتن بود به رنگ بنفش که یقه هفت باز داشت روی سینه اش و رکاب هاش چین خورده بود که باعث میشد سینه ها کمی درشت تر به چشم بیاد ویه کمر بند درشت نقره ای وپر از ملیله درست به فاصله ی کمی پایینتراز سینه خورده بود وانتهای دامن بلندش کمی از حریر دنباله داشت. ولی من تابحال یه چنین لباس خانومی نپوشیده بودم یعنی خیلی کم فقط مراسم مهسا ومراسم خودم..یه آه کوتاه کشیدم.تازه اگر هم بخرمش کجا بپوشم!؟ بازم صدای پارسا بود که باعث شد نگاهمو از لباس بگیرم: میخوای امتحانش کنی؟بهش نگاه کردم.بدم نمیومد که تنم کنم..چون جوابی ندادم به سمت در مغازه رفت ودر روباز نگه داشت منم با کمی مکث حرکت کردم و وارد شدم. فروشنده دوتا خانوم جوان بودن که یکیشون روسریشو به شکل زیبایی دور سرش با حجاب بسته بود ولی اون یکی که از همون بدو ورود داشت با چشماش پارسا رو قورت میداد به وحشتناک ترین شکل ممکن خودش رو درست کرده بود.توی دلم یه صلوات نثار اموات رویا کردم که نذاشت مانتو صورمه ایمو بپوشم.خانوم با حجابه به سمتمون اومد وبا خوشرویی گفت: سلام.چه خدمتی از دستم برمیاد؟پارسا با لبخندی مکش مرگ من جواب داد: اون پیراهن بادنجونی پشت ویترین رو اگه میشه به سایز ایشون بیارین.تو دلم گفتم خاک برسرت مریم که این پارسا پسره میگه بادنجونی اونوقت تو اونو به رنگ بنفش دیدی!!خانومه یه نگاه سرتاپا بهم کرد وگفت: ماشالله مانکنی هستی عزیزم.نیشم تا بناگوش باز شد که با جمله پارسا که در گوشم گفت لبخندم ماسید: جَوگیر نشو بازار گرمیشهبا غیظ نگاش کردم.بدون اینکه به من نگاه کنه به یه نقطه نامعلوم زل زد وگوشه لبش هم یه لبخند مسخره نشسته بود. خانومه پیراهنو به دستم داد وبه سمت اتاق پرو هدایتم کرد.دخترجلفه هم همچنان پشت میزش واستاده بود ویه آدامس نیم کیلویی انداخته بود تو دهنش وبه چندش آور ترین وضع ممکن داشت میجویید وپارسا رو برانداز میکرد.اما پارسا بهش حتی از لحظه ورود نیم نگاهی هم ننداخت.قربونش برم دله نیست..رفتم تو اتاق پرو خدا رو شکر کفش پاشنه بلند پام بود.تندی لباسامو عوض کردمو موهام رو هم دوباره جمع کردم وبا دیدنم توی آینه دلم غش رفت واقعا دوست داشتم بخرمش.مشتی به درخورد صدای خانومه اومد: پوشیدی؟ میشه ببینمت؟درو باز کردم وخانومه جلوی در نمایان شد: وای عزیزم چقدر بهت میاد انگار مناسب تو دوختنش..میخواستم ذوق کنم اما جمله پارسا اومد تو ذهنم که گفت بازار گرمیشه به خاطر همین فکر کردم خانومه داره اغراق میکنه دوباره به آینه نگاه کردم.یقه اش بیش از حد باز بود وسینه ام تا حدی نمایان بود.خب یه ایراد پیدا کردم که بگم نمیخرمش و بدون ضایع شدن مغازه روترک کنم.که خانومه با خودشیرینی بیجاش مانع اظهار نظرم شد رو به پارسا گفت:آقا بیاین ببینین چه به تن خانومتون برازنده اس.تا رفتم بگم نه وبخوام درو ببندم پارسا جلوم ظاهر شد.ناخودآگاه دستم به طرف یقه ام رفت و گردنبندمو تودستم گرفتم.فقط به چشمای پارسا نگاه میکردم که محصورش کنم نتونه به لباسم نگاه کنه اما چندان موفق نبودم وپارسا کاملاً براندازم کردو در آخر یه لبخند گرم مهمونم کرد و زیر لب گفت:خیلی بهت میاد.احساس کردم داره گرمم میشه.لبخند گیجی زدم وبا یه تشکر دست وپا شکسته سریع در اتاق پرو رو بستم.پیراهنو درآوردم ودادم به دست خانومه که پشت در بود.با عشوه گفت: پسند شد عزیزم؟جواب دادم: نه یقه اش خیلی بازه.درو بستم وشروع کردم به پوشیدن لباسهام.وقتی اومدم بیرون پارسا توی مغازه نبود.خانومه یه لبخنده گل وگشاد رو لبش بود اما دختره انگار به صورتش ترشی مالونده بودن. با چشم پرسیدم پس این چناری که پیشم بود کو؟خانومه با همون لبخندی که حالا داشت حالمو به هم میزد گفت: معلومه تازه عروس دومادین نه!لبخندی زدم: چطور؟-آخه من گفتم شما پسند نکردین اما ایشون پول لباس رو حساب کردن و خریدن.دهنم باز موند.ادامه داد: تازه بهش گفتم اگه کفش ست لباس رو هم میخوان ته همین طبقه مغازه کفش فروشی هست. الان هم گمان کنم رفته کفششو بخره.دیگه بعید بود! تشکر کردم واومدم بیرون با چشم دنبال کفش فروشی گشتم وبه محض دیدنش به سمتش تقریباً دوییدم. پارسا توی مغازه واستاده بود.باحالت تعجبی گفتم:پارسا!به سمتم برگشت:خوب شد اومدی عزیزم نمیدونستم سایز پات چنده.بیا یه پا بزنجانم!! عزیزم؟ من همینطور مات مونده بودم که دوباره صدام زد:بیا ببین سلیقه ما رو میپسندی؟با پاهای شل رفتم سمتش.فروشنده که پسر جوونی بود کفش های پسند پارسا رو توی دستش گرفته بود ومنتظر بود که یکی ازدستش بگیره.نزدیک پارسا شدم وکمی روی پام بلند شدم تا نزدیک گوشش چیزی بگم که با نزدیک کردن ناگهانی سرش به دهنم باعث شد لبهام بخوره به گوشش.سریع خودمو عقب کشیدم ولی منتظر واکنش بعدی نموندم وفوری با صدایی آروم گفتم:میشه بپرسم معنی این کارا چیه؟بدون اینکه صورتش حالت اون شوهر مهربونا رو از دست بده گفت: کاری نکردم که!وسریع سرش رو عقب برد وکفش هارو از فروشنده گرفت وجلوی پام زانو زد.واقعاً سر از رفتارهای ضد ونقیضش در نمی آوردم.به هر حال داشت زیاده روی میکرد،خودمو عقب کشیدم:من کفش نمیخوام. ومغازه رو ترک کردمو با کمی فاصله وسط پاساژ ایستادم.پارسا عذرخواهی کرد ودنبالم اومد بیرون وجلوم ایستاد.همین خواست حرفی بزنه گفتم:برو پیراهنو پس بدهقیافه اش تو هم رفت: چت شد مریم؟چشام گرد شد:یعنی چی که چم شده؟ واسه چی تو باید اون لباسو بخری وقتی من ازش خوشم نیومده!پوزخندی زد:خب اینو بگو.میریم یکی دیگه میخریم.بهش نمیاد اینقدر خنگ باشه با تعجب گفتم: چرا خودتو میزنی به اونراه؟ میگم چرا تو باید بخری؟لبخندش جمع شد وفقط بهم نگاه کرد.خدایا یعنی معنی نگاهش همونیه که من فهمیدم! نه نه نه نباید این باشه.این نیست من باز دل میبندم واون باز همه ی حرکتاشو نقض میکنه.نگاهمو ازش گرفتم وزیر لب گفتم: بریم پیش رویا وعارف.بی هیچ حرفی کنارم به حرکت دراومد.چند قدمی نرفته بودیم که رویا وعارف سروکله اشون پیدا شد.دستاشون پر از خرید بود خوشم میاد که رویا دست به خریدش فرز بود درست برعکس من.به سمت ما اومدن؛من یه لبخند مصنوعی زدم اما پارسا همچنان قیافه اش در هم بود.عارف نزدیک پارسا اومد:جیب ماکه حسابی خالی شد،اگر شما رضایت بدین بریم تا از پا در نیومدیمپارسا وعارف باهم همقدم شدن ورویا اومد کنارم با آرنج زد به پهلوم: چی بهش گفتی مریمی پِرتینگش آویزون شده؟شونه هامو بالا انداختم وگفتم: بیخیال.چیا خریدی؟وبه راحتی از موضوع منحرفش کردم ومشغول حرف زدن شد.ولی من هیچکدوم از حرفهاش رو گوش نکردم چون همه ی حواسم به پارسا بود..من که برخورد بدی نکردم مگه نه؟ اَه چرا این کارا رو میکنه؟چرا اگه حسی بهم داره خودشو میپیچونه؟ اگرهم حسی نداره پس غلط میکنه میره پیراهن میخره و تعقیبم میکنه وابراز دلتنگی میکنه واصلاً غلط میکنه دلش واسم تنگ میشه.وقتی رفتیم رستوران هم تا موقعی که بریم خونه همه اش تو فکر بود وشونه هاش آویزون،فکر نمیکردم واقعاً به خاطر همون دوکلوم من اینطور حالش منقلب باشه به خاطر همین وقتی عارف ورویا ازم علت پرسیدن گفتم:من واقعاً نمیدونم.از اونجایی که اوضاع روابط اجتماعی آقایون وخیم تر از خانومهاس وفقط اسم خانوما بد در رفته عارف از اون چی که انتظار میرفت زود تر با پارسا صمیمی شد وشب هم رفت توی واحد پارسا خوابید،رویا هم از بس توی پاساژ فعالیت داشت خیلی زود خوابش برد ومن تا نیمه های شب درس خوندم،هرچند فکر نکردن به اتفاق امشب تقریباً غیر ممکن بود اما درس هم مهم بود وباید نمره ی خوبی میگرفتم البته هردوتا امتحانم رو آماده بودم.ساعت نزدیک سه ونیم بود که احساس کردم دیگه بسه هر چقدر درس خوندم جزوه هامو جمع کردم واز جام بلند شدم وپشت پنجره ایستادم در کمال ناباوری دیدم که داره برف میاد،دونه های برف، ریز وبا فاصله روی زمین میریختن وفضای شاعرانه ای رو خلق کرده بودن،دوباره به داخل نگاه کردم تا از خواب بودن رویا مطمئن بشم که چشمم خورد به پلاستیک حاوی لباسم،خدا رو شکر رویا خسته بود وزود خوابید واِلا اصلاً حوصله جواب دادن به سوالاش رو نداشتم.یه شال ابریشمی بزرگ داشتم سریع از کشو درآوردمش وانداختم روی سرم وشونه هام درِ هال رو آهسته باز کردم ورفتم توی حیاط؛ چند قدم که از در فاصله گرفتم وبه وسط حیاط رسیدم دستامو از هم باز کردم وصورتم رو به آسمون گرفتم چشمامو بستم و زیر لب گفتم: خدایا شکرت..بابت همه چیزاز تماس دونه های ریز برف با صورتم حس خوشایندی داشتم.-شب قشنگیه مگه نه!چشامو باز کردم وبه در واحد پارسا نگاه کردم.بسته بود،خدایا فکر کنم دارم خیالاتی میشم همینطور گیج داشتم به در بسته نگاه میکردم که صداشو از پشت سرم شنیدم: من اینجامچطور متوجه حضورش نشدم،روی پله های ریحانه خانوم اینا نشسته بود وداشت نگاهم میکرد.نوک بینیش قرمز شده بود واین باعث میشد چهره اش مثل پسر بچه ها به نظر بیاد.لبخندی زدم: خیلی وقته اینجایی؟جوابمو نداد وفقط نگاهم کرد..بعد از چند ثانیه یه لبخند مهربون زد که توی اون هوای سرد احساس گرما بهم دست داد. خواستم برگردم داخل که صداش تو جام متوقفم کرد: از من بدت میاد؟!چرا چنین سوالی پرسید؟میخواستم بگم بدم که نمیاد هیچ..فکر میکنم ازت خوشم هم بیاد(تازه فکر میکنم!!!!) دست پاچه گفتم: نه..بدم نمیاد..چرا اینو میپرسی؟سرشو پایین انداخت.چطور شانس نداشتیم مثل داستانها مشروب بخوره و توی مستی احساسشو بهم بگه.نوبت به ما که رسید خدا یه نمازخونشو رسوند.یه نگاه سرتاپا بهش انداختم توی اون برف روی پله ها با اون لباس تو خونه شبیه به تابلوهای نقاشی شده بود. مریم دلت میاد ناراحت ببینیش؟ چکار کنیم که اینقدر دل رحمیم! با صدای آرومی گفتم: بابت رفتارم توی پاساژ معذرت میخوام.سرشو بالا آورد وبهم خیره شد،من ادامه دادم:در حقیقت خیلی هم ازلباسه خوشم اومده بود . مخصوصاً که تو خریدیشاین چی بود گفتم؟! خب مریم گند زدی خیالت راحت شد؟یه لبخند دندون نما زد واز جاش بلند شد،به علت اینکه دیدم هوا پسه سریع به سمت واحد خودم دویدم.با اعتراض گفت: اِ.. کجا میری پس؟پریدم تو واحد وگفتم : شب بخیرودر رو بستم.صدای خنده اش میومد بعد آروم طوری که من بشنوم گفت: تازه داشتیم حرفهای قشنگ قشنگ میزدیم که!با صدای آروم خندیدم و رفتم توی جام دراز کشیدم.خدایا ممنون که داری قلبم رو به احساسی جدید روشن میکنی.. نمیدونم چقدر فکر کردم ولی هرچی که بود میدونم تا آخرین لحظه پارسا موضوع فکرم بود....

فصل22:باصدای گوشیم از خواب بیدار میشم.تختم مرتب شده معلومه که رویا بیدار شده.گوشیمو جواب دادم: بله؟صدای طاهره تو گوشی پیچید: سلام.بدو درو باز کن کلی سوال دارم.-اومدمتلفنو قطع کردم واز جام بلند شدم،صدا زدم: رویا؟صداش از تو آشپزخونه اومد: بیدار شدی؟ بیا صبحونه آماده اس-سلام.دوستم اومده میرم درو باز کنمچادرنمازم رو سرم کردم واز خونه بیرون اومدم.هوا سوز سردی داشت.گوشه های حیاط کنج دیوار،بعضی جاهاش برف نشسته بود. دروباز کردم،بعد از سلام واحوال پرسی وارد خونه شد.مثلاً مشکل درسی داشت که اومده بود پیشم ولی تا ظهر حتی یه سوالم ازم نپرسید،نشست با رویا به فک زدن،بدنم به خاطر اینکه رو زمین خوابیده بودم کرخت شده بود(چون رخت خواب اضافی نداشتم فقط یه پتو از پارسا گرفته بودم وروی زمین خوابیدم)،یه دوش گرفتم ونزدیکای ساعت دوازده باهم حاضر شدیم وبه سمت دانشگاه راه افتادیم.هر چی به رویا اصرار کردیم باهامون بیاد قبول نکرد وگفت میخواد استراحت کنه .عارف هم صبح زود با پارسا رفته بود..... بعد از کلاس اولی که یه ساعت هم زود تر تموم شده بود با طاهره توی بوفه دانشگاه نشسته بودیم و قهوه میخوردیم.کسی صدام زد.سرمو برگردوندم دیدم لیلا به همراه همون دختره که زده بودمش یعنی نازی پشت سرم ایستادن،با سردی سلام کردم.لیلا سرشو پایین انداخته بود،بهش میخورد که خجالت میکشه.اما نازی قیافه اش عادی بود.به حالت سوالی به نازی نگاه کردم:امرتون؟نازی تکه کاغذی رو به سمتم گرفت و گفت: میشه اینو بدی به گلاره؟ابروهامو بالا انداختم وبدون اینکه برگه رو بگیرم گفتم: مگه خودت نمیبینیش؟-بیشتر واحدامون جداست اون دوتا کلاسی هم که دیروز باهاش مشترک داشتم نیومده بود.اگر ایشون(به برگه دستش اشاره کرد)عجله واصرار نداشتن من هم مزاحم شما نمیشدمچه لفظ قلم هم واسه من حرف میزنه! در حالی که برگه رو که توش یه شماره موبایل نوشته شده بود از دستش میگرفتم. پرسیدم: بهش بگم جریان این شماره چیه؟!صداشو پایین آورد: دیروز یه آقای جوونی اومده بود خوابگاه سراغ گلاره رو میگرفت،من هم از سر کنجکاوی رفتم دم در.میخواستم بگم کنجکاوی نه وفضولی.همونطور که واسه من اومدی..منم که جانانه ازت پذیرایی کردم!ادامه داد: چون مرد بود به روی خودم نیاوردم که گلاره آدرسشو به ما داده بود.اونم کلی التماس درخواست که حداقل شماره گلاره رو بهش بدم ولی من واقعاً شمارشو نداشتم،دست آخر هم خودش شمارشو داد و گفت به گلاره بگم که حتماً باید ببینتشتعجب کرده بودم یعنی کی میتونست باشه! پرسیدم: خودشو معرفی نکرد؟سرشو پایین انداخت وبه نشونه تایید تکون داد وزیر لب گفت: گفت به گلاره بگم وحید.نا خودآگاه لبخندی روی لبم نشست که از این سه نفر پنهون نموند.خودمو جمع کردم:باشه بهش میدم.میتونی بریوسریع رومو برگردوندم.دستی به شونه ام خورد وبعد صدای نازی که مجبور شدم دوباره نگاش کنم: فکر کنم یه معذرت خواهی بهت بدهکارم-بابتِ؟-تو رفتارت شبیه گلاره نیست..از خاله ی لیلا شنیدم.بازم لبخند زدم: اشکال نداره. هم لیلا هم نازی یه لبخند زدن وخداحافظی کردنو رفتن.طاهره با کنجکاوی برگه رو از دستم کشید: وحید کیه؟شونه هامو بالا انداختم واز دروغ گفتم :نمیدونمبه ساعت نگاه کردم،نزدیک دو بود وکلاس بعدی ساعت 4 تشکیل میشد،در یه تنش مغزی تصمیمم رو گرفتم با یه عذر خواهی از طاهره از بوفه بیرون اومدم وبا شماره وحید تماس گرفتم.بعد از خوردن 5-6 تا بوق جواب داد: بله؟صداش گرفته بود معلوم بود از خواب بیدارش کردم: سلام.ببخشید آقا وحید؟-سلام.بله خودم هستم.شما؟-من دوست گلاره ام.نذاشت حرفم تموم بشه با کلافگی گفت: گفتم شماره رو بدین به گلاره نه اینکه خودتون..پریدم وسط حرفش: نه اشتباه نکنید.من دوست صمیمی گلاره هستم...نمیدونم میشناسید یا نه.اسمم مریمهبا لحن مشکوک: مریم؟! کدوم مریم؟فکر کنم حدسم درست بود با شک گفتم: مریم کرامتیتک خنده ای کرد: پس بالاخره پیداتون شد؟ با صدای بلند قهقهه زد: رقیب عشقیِ من به خندیدن ادامه داد ومن در سکوت این ور خط منتظر بودم ببینم کی دهنشو میبنده.بعد از چند دقیقه گفت: خب امرتون؟-فکر نمیکنم گلاره علاقه ای به دیدنتون داشته باشه.ولی من باید علت اصرار شما رو بدونم-باید!!-بله.من باید بدونم.چون الان تنها رفیق صمیمیش منمتو دلم گفتم:آره جون خودم چقدر هم الان با هم صمیمی هستیمبا کمی مکث گفت: نمیشه شما یه جوری ...ترتیبی بدین تا منو گلاره همدیگه رو ببینیم؟!-اول باید علتش رو بدونمپوفی کرد: آخه شما در جریان هیچی نیستید که...-چرا یه خورده هستم-مثلاً چی؟-همونی که شما از گفتنش خجالت میکشینمیدونم زده بودم به در پررویی اما حس مسئولیتی از درون بهم میگفت: دربرابر گلاره مسئولمبا صدای آرومی گفت: من باید...آخه چه جور بگم.میشه همدیگه رو ببینیم؟-الان که فقط تا ساعت چهار بیکارم.بعدش هم چون برام مهمون اومده مقدور نیست.تا چند روز آینده بهتون خبر میدم،پرسید: الان اینجایید!!!جواب دادم: بله من توی دانشگاه گلاره درس میخونمبعد با صدایی که انگار ذوق زده شده گفت: گفتین تا چهار بیکارین؟با تعجب گفتم: بله چطور؟-الان ساعت دوئه.من دو ونیم پارک نزدیک دانشگاهتونم.باشه؟برای حفظ کلاس یه خورده با تاخیر گفتم: به خاطر گلاره ...باشه.... ساعت دو ونیم بود ومن سلانه سلانه به طرف پارک میرفتم.خدا میدونه با چه مکافاتی طاهره رو پیچوندم.من حتی نمیدونستم وحید چه شکلیه؟ آخه ساعت دو بعد از ظهر تو این هوای سرد جز شما دو تا اُسکل کی میاد پارک؟ چشم چرخوندم یه جوون هیکلی وفوق العاده خوش تیپ روی یکی از نیمکت ها نشسته بود.شک کردم همونجا واستادم گوشیشو به سمت گوشش برد وبعد صدای موبایل من در اومد،روش سمت دیگه ای بود فهمیدم خودشه.نزدیکش شدم صدای گوشیم باعث شد روشو به سمتم برگردونه قطع کرد واز جاش بلند شد: سلاممنم سلام کردم ونشستم.یه نگاه گذرا بهم انداخت وبه سر به زیر به روبه رو چشم دوخت.اما من مثل این طلبکارا نگاش میکردم که انگار تمام اموالمو بالا کشیده.چند لحظه بعد به صدا در اومد: چرا اینشکلی نگاهم میکنید؟با لحن بی ادبی گفتم: واقعاً کنجکاوم بدونم به چه علت اینقدر اصرار دارین که ببینیدش؟پشت چشماشو نازک کرد صورتشو به طرفم برگردوند: من یه اشتباهی کردم.گلاره فرصت جبران بهم ندادابروهامو بالا انداختم: مهم ترین چیز زندگی یه دخترو ازش گرفتین.چه جبرانی میخواستی کنی؟مشکوک نگاهم کرد: منظورتون رو نمیفهمم.با پیروزی سرمو بالا گرفتم: خوب میدونین چی دارم میگم.خودتونو به اون راه نزنینسرشو کامل بلند کرد: نه.من واقعاً منظورتون رو نمیفهمم.منظورتون از مهم ترین چیز چیه؟یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش انداختم وهیچی نگفتم.چند ثانیه بعد انگار تازه متوجه منظور من شده باشه پوزخندی زد: پس اونطور که ادعا میکنید در جریان نیستید.چینی به بینیم انداختم: چطور!-خانوم کرامتی من عاشق گلاره ام.اگه شما بذارین ودست از سرش بردارین...یعنی خودتونو بکشین کنار تا میدان برای من هم باز بشهدهنم باز موند ،من دست از سر گلاره بردارم؟! با گیجی گفتم: شما چی از من میدونید؟لبخندی زد: گلاره به خاطر تجربه رابطه جنسیش با شما منو پس زد اینو روز آخر یعنی 7 ماه پیش وقتی داشت باهام بهم میزد گفت.خدا لعنتت کنه گلاره . جواب دادم: من هیچ وقت هیچ رابطه جنسی با هیچ کس نداشتم.چه دخترش چه پسرشبا گیجی نگاهم میکرد.من ادامه دادم: اونها فقط یه شوخی بچگانه بود.شوخی که حتی آقایون هم ممکنه با هم بکنن اما گلاره جدی گرفته بود.من یه انسان طبیعی ام که نامزدیم به خاطر همین مساله یعنی حماقت گلاره خانوم به هم خورد.(البته سوء تفاهم پیش نیاد میدونم که به رابطه من وبیتا وگلاره میگن معاشقه اما برای حفظ ظاهر جلوی وحید گفتم شوخی تا از شدتش کم کنم) برای تکمیل جمله ام گفتم: من اومدم تا شما حرفاتونو بزنین.میشنومیعنی زر اضافی ممنوع جون بِکَن. ابروهاشو تو هم کرد: اگه حرفهای شما درست باشه پس علت رفتار گلاره رو نمیفهمماز کوره در رفتم: علت رفتارش حرکت ناشایست شماست که بهش تجاوز کردین...خودمم نمیدونم چرا سیم پیچم اتصالی کرد.هاج و واج بهم نگاه کرد وزیر لب زمزمه وار گفت: تجاوز؟؟!!وادامه داد: خودش اینو بهتون گفته؟من بی این که چیزی بگم با اخم به روبرو خیره شدم.اون به همون حالت زمزمه گفت: اما من کاری نکردم.همون یه ذره هم با اجازه خودش بود..یعنی در اصل به درخواست خودش.میخواست لذت بودن با مرد رو تجربه کنه.. اما من به حرفش گوش نکردم ودختریشو ازش نگرفتمبا تعجب بهش نگاه کردم: یعنی گلاره هنوز دختره؟با کلافگی گفت: اگه کار دست خودش نداده باشه آره.بعد از چند دقیقه که منگِ نگاه کردن بهش بودم وتو ذهنم داشتم حرفهای گلاره رو مرور میکردم اون شروع کرد به تعریف کردن: من بوتیک لباس دارم. لباسهای بیرونی.گلاره و یکی از دوستاش از مشتری های ثابتم بودن.برعکس بقیه دخترا گلاره به من توجهی نداشت میومد خرید میکرد ومیرفت انگار که من درختم.تو جشن نامزدی یکی از دوستام گلاره رو دیدم وبعد از اینکه آمارشو درآوردم فهمیدم که دوستش دختردایی دوست منه که اونشب به مهمونی دعوت شده دیگه بیخیال ننشستمو پی اش افتادم خلاصه بعد از کلی دوندگی و واسطه قرار دادن بهم روی خوش نشون داد، بعد از مدتی رابطه امون از حالت سرد خودش در اومد و با هم صمیمی تر شدیم.من دیگه به یه دوستی ساده قانع نبودم و خواستار ازدواج بودم اما گلاره میترسید بعد از کلی کلنجار رفتن از زیر زبونش کشیدم که از رابطه جنسی وحشت داره. من عاشقش شده بودم و حاضر نبودم به خاطر چنین مساله ای از این موضوع بگذرم.تا اینکه یه روز خود گلاره بهم پیشنهاد داد اولش قبول نکردم اما بعد از اصرارش به ناچار واسه اینکه بتونم برای ازدواج راضیش کنم پذیرفتم. بعد از اون قضیه هم کم کم ازم فاصله گرفت وبعدش هم منو کاملاً از زندگیش حذف کرد.سعی کردم بیخیالش بشم ولی نشد علاقه من به گلاره از سر عادت نبود من...من عاشق گلاره اماِ ی نامرد صحنه ای که منتظرش بودم رو سانسور کرد.پسره ی لوس حالا مثلاً میگفتی چی میشد؟ برای اینکه از فضولی نَمیرم گفتم: پس دردی که گلاره ازش حرف میزد بابت چی بود؟طوری نگاهم کرد که فکر کنم اگه جاش بود با مشت میکوبید تو فرق سرم.بعد زد به پررویی و جمله ای رو گفت که از خجالت سرخ شدم: از در پشتی رفتم تویعنی خـــاک بر سرم بذارن، یکی نیست بگه مریم مشنگ تو که آی کیوت در حد مرغه خبرمرگت بعداً یا واسه یکی دیگه تعریف کن وبفهم یا از خود گلاره بپرس سرمو از شرم پایین انداختم.وحید آهسته ادامه داد: من هنوزم دوستش دارم و حاضرم به خاطر بدست آوردنش هر کاری که بگین رو انجام بدم. من تو این دوسالی که با گلاره بودم بهترین روزهای عمرم رو تجربه کردماز صداش صداقت میبارید.به ساعتم نگاه کردم.سه ونیم بود در حالی که از جام بلند میشدم: شمارمو سیو کنید،بهتون اطلاع میدم که چکار میشه کرد.تا در ورودی پارک باهم اومدیم.خداحافظی کردمو براه افتادم.میتونستم برق شادی رو تو چشماش ببینم.هنوز چند قدم از پارک دور نشده بودم که صدای بوق ماشین و بعدش صدایی آشنا: بیا سوار شوبرگشتم پارسا بود که داشت با غضب نگاهم میکرد.باید اعتراف کنم که از قیافه ی عصبانیش میترسم چه توی تاریکی چه حالا تو روز روشن.دوباره صدام زد: با تو امحرکتی به خودم دادم وسوار شدم.نذاشت کامل درو ببندم که پرسید: اون کی بود؟پس علت اخمش این بود؟ خودمو زدم به اون راه: کی؟موشکافانه نگام کرد: همون لندهوری که یه ساعته ور دلش نشستی!به روی خودم نیاوردم یعنی بدم نمیومد یکم حرصش بدم پرسیدم: اینجا چکار میکنی؟یهو سرم دادی کشید که کم مونده بود گلاب به روتون جامو خیس کنم: حرفو عوض نکن میگم اون کدوم خری بود؟با چشای گرد شده نگاهش کردم بعد تازه موقعیت رو فهمیدم،اصلاً این چیکارهء منه! با صدایی که سعی میکردم لرزشش معلوم نشه گفتم: به تو هیچ ربطی ندارهیه طرف لبش به پوز خند بالا رفت: چشم جناب سرهنگ روشن...راست میگی به من ربطی نداره...پیاده شواز ماشین پیاده شدم ودرو به هم کوبیدم.وارد محوطه دانشگاه شدم.برخوردم زشت و بدور از ادب بود تازه اش هم بابای من هنوز سرهنگ نشده بود وسرگرد بود ولی بابای پارسا سرهنگ بود.چرا مثل بچه آدم نگفتم که کی بود؟ چرا ناراحتش کردم؟اَه..گوشیم زنگ خورد،رویا بود جواب دادم: بله؟-سلام خوبی؟پارسا رو دیدی؟-آره.این چرا اومده بود اینجا؟-وا!!! مگه بهت غذاتونو نداد؟با تعجب گفتم: غذامون؟-آره ناهار برات فرستادم.شرمنده دیر شد گفتم واسه کلاس بعدیت گشنه نمونی.شماره ات رو هم بهش دادم.نه که تو دوره لیسانس هم از غذای دانشگاه نمیخوردی...اونقدر از خودم لجم گرفته بود که حد نداشت وصدای رویا رو به زور میشنیدم.واسش دست وپا شسکسته قضیه رو توضیح دادم وگفتم شب بقیه اش رو میگم.تلفن رو قطع کردم وبا اعصابی داغون رفتم سرکلاس. فصل23:احساس درد تو ناحیه گردنم پیچید.با دست سمت چپ گردنمو فشار دادم،چشامو باز کردم،رویا بیشتر فضای بالش رو اشغال کرده وسر من روی زمینه،نشستم،تلویزون روشنه وداره برفک نشون میده. پارسا وعارف هم هر دو تاق باز خوابیده بودن و هم دورشون وهم روی لباساشون پر پوست تخمه بود.خم شدم و کنترل رو از روی سینه پارسا برداشتم وتلویزیون رو خاموش کردم،فیلمش همه اش بزن بزن بود ومن و رویا هیچی ازش نفهمیدیم چون تمام مدت با هم حرف میزدیم وتازه رو اعصاب این دو تا هم بودیم،با یاد آوری برخورد دیشب پارسا که اصلاً حرکت زشت دیروزم رو به روم نیاورد وحفظ ظاهر کرد لبخند روی لبم میاد،اون پسرخوبیه،فقط حیف که ... ولش کن.دیگه نمیخوام انکار کنم من واقعاً بهش علاقه مند شدم شاید سه ماه برای شکل گیری یه احساس زمان کمی باشه ولی من با تمام وجود دارم حسش میکنم. یه چشمش رو باز کرد: سیر نشدی از دیدنم؟هول کردم: چی؟!لبخندی زد و آروم چشماشو باز کرد.تو جاش نشست و بعد از اینکه یه نگاه کوتاه به رویا وعارف انداخت از جاش بلند شد: دنبالم بیامنم این بار اطاعت کردم واز جام بلند شدم وبه دنبال اون به اتاقش رفتم.وارد که شدم درو بست وروی تختش نشست ویه لبخند عریض وشیطون هم روی لبش بود منم یه لبخند بیجون تحویلش دادم وبه دیوار تکیه دادم.از چشمای جفتمون خواب میبارید حالا انگار مجبور بودیم نصفه شب با هم حرف بزنیم.بعد از چند دقیقه که خوب براندازم کرد دیگه صدام دراومد:صدام کردی بیام که نگاهم کنی؟-اشکالی داره؟از جواب صریحش خجالت کشیدم وسرمو انداختم پایین.-خجالت هم بلدی بکشی؟با همون حالت گفتم: معذرت میخوام ..من برخورد بدی داشتمصداش که حاوی کنایه بود آزارم میداد: عادت داری نه!سرمو بالا آوردم وسوالی نگاش کردم.ادامه داد: آدمو سنگ روی یخ میکنی بعد معذرت خواهی کنی!راست میگفت بابام هم همیشه بهم خرده میگرفت که قبل از فکرکردن حرف نزن قبل از حرف زدن فکر کن.اینم فهمید که من چه اخلاق گندی دارم. صداش که حاوی خنده شد بهم انرژی داد: حالا نمیخواد خودتو ناراحت کنی رویا یه چیزایی بهم گفت ولی حالا بیا خودت بهم توضیح بدهمن نمیدونم آخه به این چه ربطی داشت؟ ولی این که میدیدم براش مهمه باعث شد ته دلم مالش بره،لبام به خنده باز شد: چرا فکر میکنی که من باید بهت جواب پس بدم؟خیلی جدی جواب داد: هر چی که به تو مربوطه به منم مربوط میشه خنده ام خشک شد.این الان ابراز علاقه بود؟!سرشو انداخت پایین: مثل همیشه در برابر حرف مامانم کم آوردم.به صورتم نگاه کرد: میدونی چیه؟ مامانم زن خیلی خوبیه و الکی از کسی تعریف نمیکنه از کسی هم بد نمیگه..ومن..باید اعتراف کنم که سلیقه اش در مورد تو حرف نداره.از حرفهاش سر در نمیاوردم.ادامه داد: بعد از قضیه جواب نه دادنت هیچ وقت جلوی من بدت رو نگفت من هم از خواهرام شنیدم که به تو زنگ زده وناراحتی کرده ولی میدونم ته دلش هیچی نیست.لبامو جمع کردم: چرا اینها رو میگی؟از جاش بلند شد: من زیاد بلد نیستم مقدمه چینی کنم، زیاد هم وقت ندارم...راستش چطور بگم.توی چشمام خیره شد: میشه ازت بخوام راجع بهم فکر کنی؟داشتم پس میفتادم. برای مطمئن شدن خودمو زدم به کوچه علی چپ: به چی فکر کنم؟کلافه دستی تو موهاش کشید.میدونستم که داره از دستم حرص میخوره خیلی مصمم زل زد تو چشام: به ازدواج با مندیگه واقعاً فشارم افتاد.ته دلم عروسی به پا شد که نگـــــو .ولی چرا یهویی؟فکر کنم سوالم رو باصدای بلند پرسیدم چون جواب داد: یکی دو هفته ای هست که دارم به این موضوع به صورت جدی فکر میکنم اما قصد نداشتم به این زودی اقدام کنم وبهت بگم اول میخواستم از احساس تو هم به خودم مطمئن بشمبا تعجب گفتم: یعنی الان مطمئنی که پا جلو گذاشتی؟خندید،اما تلخ..گفت: میدونی رویا واسه چی بیخبر ویهویی اومده دیدنت؟از پشت در صدا اومد.من وپارسا به هم نگاه کردیم،پارسا انگشتشو جلوی بینیش گذاشت وبا اشاره به من گفت حرف بزنم. گفتم: مگه نیومده دیدن من؟در حالی که به در نزدیک میشد: چرا ولی یه علت دیگه هم هست-چه علتی؟به پشت در رسید بی معطلی دستگیره رو چرخوند ودرو باز کرد که همزمان رویا وعارف وارد اتاق شدن که اگه عارف رویا رو نگرفته بود رویا وسط اتاق پخش میشد.عارف مثلاً دلخور رو به پارسا گفت: آقا میخوای درو باز کنی یه اطلاع بده شاید ما آمادگی نداشتیم...پارسا با صدای بلند خندید ورو به رویا گفت: خودتون علت اومدنتونو بهش توضیح بدینعارف ورویا با لبخند به من نگاه کردن وعارف یهو گفت: تبریک میگم مریم خانوم دلخور نگاش کردم وگفتم: من که هنوز جواب ندادمبا دست زد پشت پارسا وبا کنایه گفت: بابا اینقدر دل جوون مردم رو نصف شبی نلرزون خدا رو خوش نمیاد.پارسا چیزی نگفت ومن لبخندی از روی شرم زدم.رویا من رو بغل کرد ورو به عارف گفت: دوست منو اذیت نکن..الانم برید بیرون ما با هم حرف داریم.عارف هم دست انداخت دور گردن پارسا: پس چی که میریم...از اتاق رفتن بیرون.عارف درحالی که درو میبست سرشو آورد داخل: البته روز خدا رو هم نگرفتن! ورفت.من ورویا هم خندیدیم وبعد رویا یهو خنده اش فروکش کرد: میدونستی علی ازت دوباره خواستگاری کرده؟ خونواده ات هم تقریباً جواب بله دادنانگار یکی یه دیگ آبجوش رو سرم خالی کرد.ته دلم یخ شد وبه سختی گفتم: چی؟وا رفتم. رویا : مریمی چی شدی؟..عــارف..عـــارفبه سختی لبامو باز کردم:خوبم.عارف وبعدش هم پارسا پریدن تو اتاق.عارف رو به رویا: به دقیقه کشید ما رفتیم بیرون چی کارش کردی؟رویا با دست پاچگی: بهش گفتم دیگه..عارف وپارسا غضبناک به رویا نگاه کردن. ته دلم ضعف کرده بود ولی برای دفاع از رویا گفتم: بابا چیزیم نیست.پارسا نگاهش رنگ سرزنش گرفته بود.نکنه پیش خودش فکر کنه من از شدت خوشحالی از شنیدن خبر اینطوری شدم بلافاصله رو به رویا گفتم: غلط کرده خواستگاری کرده... دقیق توضیح بده ببینم چی شده.پارسا رفت وبا یه لیوان آب برگشت.تشکر کردم و در حالی که آب رو میخوردم رویا توضیح داد: پریروز با مهساتون تلفنی صحبت میکردم.گفت که خاله ات به مامانت گفته و دوباره خواستگاری کردتت.مامانت هم گفته هرچی مریم بگه. ولی خود مامانت میترسه بهت بگه تو عصبانی شی.در کل همشون به این وصلت راضیَن.حتی بابات،البته به غیر از مهسا...مهسا میگفت بابات هم راضیه میگه اینطوری حرفتون از دهن مردم هم جمع میشه.. مامانت هم امروز ظهر با من تماس گرفت وگفت از مهسا شنیده که من اومدم دیدنت وازم خواست که راضیت کنم. بیشتر چون دلم واست تنگ شده بود اومدم ولی علت اصلیم این بود که درجریان بذارمت و تو گرفتن تصمیمت بهت کمک کنم.لبخند مصنوعی به روش زدم و سرمو انداختم پایین روم نمیشد به صورت عارف وپارسا نگاه کنم.پارسا با صدای آرومی گفت: بعد از اینکه من از دانشگاهتون برگشتم رویا خانوم این موضوع رو تعریف کرد...ساکت شد.صدای خندون عارف دنباله حرف پارسا رو ادامه داد: این شازده هم گفت اگه دیر بجنبم مرغ از قفس پریدهوبلند خندید.پارسا با پشت دست زد به پهلوی عارف وزیر لب گفت: ساکت شو دیگه آبرومو بردیسرمو بالا آوردم وبه چشمهای پارسا خیره شدم.اون هم.. انگار فقط ما دوتا تو اتاق بودیم واون دوتا بوقَن. چقدر حرف تو چشمامون بود پارسا سکوت سنگین بینمون رو شکست: من آدم سرسختیم،اگه بدونم رفیق راهم همپامه،تا آخرش هستمعارف ورویا با مسخره بازی تمام دست زدن.عارف: براوو، به این میگن یه شعار محکم.بعد رو به من گفت: پاشو مریم خانوم کمربند همت ببند که راه سختی در پیش داریلبخندی زدم: دیگه جواب رد به علی دادن که راه سختی نیسترویا آروم گفت: آخه فقط این نیست.خونواده آقا پارسا هم هست...یادت که نرفته؟دوباره ته دلم خالی شد،همه ی حرفهای خانوم محمدی توی ذهنم اومد..به اینجاش فکر نکرده بودم،اون موقع اگه جواب بله داده بودم خیلی محترمانه عروسشون بودم اما حالا چی؟ بعد از به هم خوردن یه نامزدی دست از پا دراز تر ....بی اختیار اخمام تو هم رفت.پارسا با لبخند گفت: حالا وقت زیاد بهتره استراحتی بکنی.فردا هم امتحان داریرویا در گوشم گفت: هنوز هیچی نشده مردم چه هوای زنشونو دارن.از خجالت سرخ شدم وبا آرنج زدم به پهلوی رویا.پارسا هم سرشو تکون داد ودر حالی که لبخندی روی لبش بود.شب بخیر گفت واتاق رو ترک کرد.عارف با صدایی شبیه پچ پچ گفت: حالا دیگه مبارکه..خم شدم بالش رو از رو تخت گرفتم که به سمتش پرت کنم .عارف سریع دویید تو هال.من ورویا هم خندیدیم وهمونجا کمی صحبت کردیم وبعد خوابمون برد.. صبح با انرژی تر از همیشه از خواب بیدار شدم. عارف ورویا خواب بودن و از واحد خودم صدا میومد.تو هال سرک کشیدم پارسا نبود فهمیدم که توی واحد منه.رفتم اون ور و دیدم سفره صبحانه چیده با دیدن من خیلی مودبانه گفت: دیدم خوابن دلم نیومد سروصدا کنم.ببخشید که بی اجازه اومدم اینجابه در تکیه دادم وبا پوزخندی گفتم: آخی..نه که تا بحال بی اجازه نیومدی اینجا!؟ابروهاشو بالا انداخت ودست به سینه ایستاد: از این به بعد هم بدون اجازه میام.این دیگه چقدر پرروئه.به تبعیت از خودش منم ابرومو بالا بردم: اونوقت به چه علت؟دست گذاشت رو نقطه ضعفم: آدم برای اینکه بیاد پیش کسی که دوستش داره اجازه نمیخوادمنو میگی! انگار تو دلم قند میسابیدن.لبامو بهم فشردم وبا صدای آرومی گفتم: میرم صورتمو بشورموقتی وارد دستشویی شدم توی آینه به خودم نگاه کردم وعین خلا خندیدم.خدایا شکرت...تا اینجاشو درست کردی از این به بعدشم خودت درست کن..با هم صبحونه خوردیم وخودش منو تا دانشگاه رسوند.طاهره جلوی ورودی منتظرم بود وما رو دید وبا پارسا سلام واحوال پرسی مودبانه ای کرد به محض اینکه پارسا رفت مثل وحشیا بهم پرید: چشمم روشن..سریع همه چیو تعریف کن ببینم.خندیدم و کلیت موضوع رو واسش تعریف کردم.هر چند خیلی خوشحال شد اما با قیافه غم زده گفت: حمید میگفت پویا ازت خواستگاری کرده کی جوابشو میدی؟لبامو کج ومعوج کردم: پسر خیلی خوبیه ولی با توجه به اتفاقاتی که واسم افتاده فکر میکنم پارسا بهترین گزینه اس که از همه چیزم هم خبر داره.طاهره هم تایید کرد وبا هم به سمت کلاس به راه افتادیم.فصل 24:امروز فوق العاده روز سختی بود البته امتحانم که ساعت اول بود خوب بود اما کلاس بعد از ظهر استاد فوق العاده اذیت کرد تا به تحقیقامون نمره بده.می مونه فقط یه امتحان دیگه اونم دوشنبه هفته بعده .دوست داشتم من هم با رویا اینا فردا برم شهرمون. از اول ترم که اومدم همه اش اینجا بودم .طاهره ازم خداحافظی کرد ورفت ومن منتظرم که رویا بیاد دنبالم تا با هم بریم خونه گلاره........خسته کلیدو انداختم تو در درو باز کردم و پشت سرم رویا اومد توی حیاط و زیر لب غر میزد: تو اگه حرف نزنی میمیری؟با کلافگی گفتم: جون بچه های آیندت بیخیال رویا.-زهر مار.به خدا اگه نقشه هامو به هم میریختی میکشتمتبا عصبانیت به سمتش برگشتم: خودتو کشتی با نقشه کشیدنت.آدم میره بازار مرزی اینقدر خرید نمیکنه که تو توی این دو روز که اومدی اینجا خرید میکنی.حالا میمردی یه برنامه دیگه میریختی؟ (با دهن کجی اداش رو درآوردم)فردا بریم خرید..خم شد وکفش هاشو درآورد: اصلاً همینه که هست.ناراحتی میتونی نیای-باشه نمیام-تو غلط کردیکفشامو درآوردم.در واحد پارسا باز شد وعارف تو قاب در جا گرفت: سلام.بیاین این ور شام حاضره.شیرین یا روباه؟رویا با کیفش زد به بازوی من ومنو کنار زد ورو به عارف گفت: نزدیک بود به خاطر زبون دراز این خانوم روباه باشیمو باغیظ نگاهی به من انداخت ورفت داخل.عارف رو به من با خنده گفت: باز چه دسته گلی به آب دادی؟با دلخوری گفتم: اِ ! دست شما درد نکنه حالا اون یه چیزی میگه. ودر حالی که از جلوش رد میشدم گفتم: فعلاً که همه چی روبراههداخل که شدم پارسا پیش بند بسته بود وپای گاز ایستاده بود با دیدنش با اون وضع خنده ام گرفت که از چشم های تیزبینش دور نموند: بله خنده هم داره..خانوما رفتن پی گردش منِ بدبخت وایستادم به کار بایدم بخندی..دیدم این بخواد حرف بزنه تا صبح ادامه داره در حالی که کمی سرمو خم میکردم:علیک سلامشیطون نگاهم کرد: مگه هوش واسه آدم میزاری! سلامرفتم داخل اتاق خوابش که از اونجا برم داخل واحدم لباسمو عوض کنم(یعنی اسکل بازی در حد جام جهانی) صدای پارسا اومد: چادر رنگی بخوای هستا..برگشتم وبا غیظ نگاهش کردم دیدم داره میخنده.منظورش چادر عروسم بود؛به نظرم اصلاً شوخی بامزه ای نبود.یهو دلم خواست حرصشو در بیارم گفتم: اونو نگه دار یه وقت دیدی مجبور شدم دوباره بپوشمشخنده اش خشک شد وبا یه ابرو بالاداده بهم نگاه کرد منم یه لبخند واسش زدم و از صحنه جرم دور شدم.....سر میز شام.عارف رو به رویا: خب تعریف کن ببینم نتیجه چی شدرویا با خنده: اگه میدیدی این دوتا چجوری بهم نگاه میکردن!(منظورش من وگلاره بودیم) عین دو تا گرگ تیرخورده ولی مثلاً من از همه جا بیخبر بودم و اینا وانمود میکردن با هم دوستن.عارف خندید: چکار کردی؟رویا لقمه شو فرو داد: هیچی دیگه مثلاً قرار گذاشتیم بریم بیرون دور بزنیم وخرید کنیم.عارف لقمه تو گلوش گیر کرد ودر حالی که میخندید گفت: جون من رویا راستشو بگو به خاطر گلاره چنین برنامه ای ریختی یا بابت خودت.من وپارسا خنده مون گرفت.رویا قاشقشو تو بشقابش گاشت: دستت درد نکنه.یعنی میگی من ضعف خرید دارم؟عارف لبهاشو جمع کرد: ما غلط بکنیم چنین حرفی بزنیم.شما صاحب اختیاریدرویا با عشوه خندید.بعد انگار یاد چیزی افتاده باشه رو به من گفت: راستی مریمی..-چیه؟-به وحید هم زنگ بزن آدرس بوتیکشو بگیر-واسه فردا؟ یعنی بدون زمینه چینی؟-من که قرار نیست تا ابد اینجا بمونم که نهایتاً فردا شب.نا چاراً با سر باشه ای گفتم.زیر چشمی نگاهی به پارسا انداختم دیدم قیافه اش تو همه وتو فکره.به روی خودم نیاوردم وبه شام خوردنم ادامه دادم.بعد از شام عارف واسه خودشیرینی داوطلب شد که ظرفها رو بشوره پارسا هم بساط میوه رو آماده کرد ومنو رویا هم تو هال نشستیم.رو به رویا با صدای آرومی گفتم: طفلک پارسا..شما مثلاً مهمونای منین.رویا خندید وبا صدای آرومتری رو به من گفت: دیگه زن وشوهر که این حرفا رو ندارن که..-اِی کوفتریز خندید.پارسا با ظرف میوه اومد وکنارمون نشست. رویا گوشیمو از روی اُپن برداشت: بیا به اون قُزمیت هم یه زنگ بزن هماهنگ کن.با خنده گوشیو گرفتم و شماره ی وحید رو گرفتم.با دومین بوق گوشیو برداشت: سلام مریم خانوم.چه خبر؟با صدای بلند خندیدم.یهو پارسا با اخمی غیر ارادی گفت: خیله خب.بسه!رویا از خنده غش کرد رو زمین و دلشو چسبید.خنده ام خشک شد: سلام آقا وحید.با لحن دلخوری گفت: اگه شما هم شرایط منو داشتین حالتون بهتر از من نبود.-معذرت میخوام،دست خودم نبود.-خب حالا بگین چه خبر؟-خبر خاصی نشده،راستش یکی از دوستام و گلاره فردا میخوان بیان خرید میخواستیم اگه میشه آدرس بوتیک تونو بدین که مثلاً اتفاقی همو ببینید.خنده تلخی کرد: من تو این مدت زیاد گلاره رو دیدم اما هر بار بدتر از دفعه قبل ازم فاصله گرفته.با دیدن من اتفاقی نمی افتهبا تعجب همراه با عصبانیت گفتم: پس میشه بپرسم چرا اینقدر اصرار داشتین یه جوری قرار ملاقات جور کنم؟-من میخواستم با میل خودش بیاد نه اتفاقی-خب اگر دوست ندارین قرار فردا کنسلیهو هول شده گفت: نه نه.الان آدرس رو اس میکنم براتون.فقط چه ساعتی میاین؟لبخند به لبم اومد(البته لبخندم بیشتر از طرز نگاه کردن پارسا وعارف که حالا به جمعمون اضافه شده بود نشعت میگرفت) گفتم: احتمالاً قبل از ظهر-پس منتظرتونم-باشه.کاری ندارین؟-نه.فقط..فقط ممنونم-خواهش میکنم.هنوز که کاری نکردم.-در هر حال.اگه امری ندارین خداحافظ-عرضی نیست.خدا حافظتلفنو قطع کردم ورو به رویا گفتم: دیگه فهمیدی چی به چی شد؟ یا باز توضیح بدمدستشو تکون داد: برو بابا تو هم انگار شاخ غول شکسته.فردا میخوای بری سر کار؟با علامت سر جواب مثبت دادم و پرتغالی برای خودم پوست گرفتم.رویا که لجش در اومده بود: یعنی باهامون نمیای؟سرمو به چپ وراست تکون دادم که یعنی نه.یهو گفت: به پویا هم فردا جواب میدی؟تکه پرتغال پرید تو گلوم وبه معنای واقعی داشتم خفه میشدم.رویا با مشت زد پشتم.وقتی رفت پایین با بهت به رویا نگاه کردم.که صدای پارسا نگاه منو از رویا گرفت که با تعجب میگفت: پویا کیه؟یعنی اگه اون لحظه رویا رو میکشتم حالیم نبود.رویا که دید دارم با نگام قورتش میدم زیر لب گفت: ببخشید حواسم نبود از دهنم دررفت. این بار صدای معترض عارف اومد: نمیخواین بگین که آقا پویا کیَن؟رویا به جای من جواب داد:همکار مریمهبعد طوری به من نگاه کرد که انگار دودل بود که بقیشو بگه یا نه ولی چون اخم منو دید روشو ازم گرفت وادامه داد: که از مریم خواستگاری کرده بود.و پارسا طلبکارانه رو به من گفت: وشما هم ازش فرصت گرفتین که بهش فکر کنین درسته؟برای چندمین بار از اینکه هیچ چیز توی زندگیم مخفی نیست لجم گرفت.ولی بیشتر از این ناراحت شدم که پارسا من رو شما خطاب کرد.خیلی خونسرد جواب دادم:این پیشنهاد مال چهار روز قبله.من همون موقع جواب رد رو دادم اما به اصرار خودش گفتم چند روز فکر میکنم الانم واسه این بهش زودتر از موعد میخوام جواب بدم که بیخودی دل خوش نکنهاما هنوز کلافه نگام میکرد.از جام بلند شدم و رو به عارف وپارسا گفتم: بابت امشب ممنون.و رو به رویا: من میرم بخوابم.در اتاق رو قفل نمیکنم.هر موقع خواستی بیاعارف با قیافه ای در هم گفت: ناراحتی نداره که مریم خانوم-من اصلاً ناراحت نیستم. خداحافظوبا قدمهای بلند واحد پارسا رو ترک کردم.اتفاقاً خیلی هم ناراحت شدم.واسه من دادگاه تشکیل داده بودن وداشتن هنوز هیچی نشده محاکمه ام میکردن.اصلاً به پارسا هم جواب رد میدم دلم خنک شه..به خودم نهیب زدم: واقعاً دلت خنک میشه؟صدای پچ پچشون میومد ولی من موفق به شنیدن نمیشدم.چند دقیقه بعد رویا اومد.خودمو به خواب زدم.آروم کنارم روی تخت دراز کشید ودر حالی که نازم میکرد در گوشم میگفت: مریمی؟ میدونم خواب نیستی ولی چشاتو باز نکن... معذرت میخوام از دهنم پرید...ولی خودمونیما بدم نشد که...اینطوری پارسا میفهمه تو معطل پیشنهاد اون نبودی چشامو باز کردمو دستمو انداختم تو موهاش: من تو رو میکُشم رویا در حالی که میخندید: آی. آی موهامو کندی دیوونه...وبا صدای بلند میخندید.مشتی به دیوار خورد وبعد صدای عارف: رویا چیکار میکنی؟خونه رو گذاشتی روسرتدستشو گرفت جلوی دهنش وبا هم ریز خندیدیم.در گوش رویا گفتم: حالا شوهرت چه واسه ما چسی میاد!رویا چپ چپ نگام کرد: مریمی داشتیم؟اون شب تا نیمه های شب با رویا صحبت کردیم بیشتر جنبه صحبتمون علی بود وبرخورد احتمالی خانواده رو بررسی کردن واین که چه واکنشی از جانب من مناسب تره.و بهترین گزینه این شد که با خود علی صحبت کنم تا بدون ناراحتی قضیه رو جمعش کنیم.بعد از اینکه رویا خوابید من بازم فکر کردم ونمیدونم چه ساعتی خواب منو در بر گرفت.

فصل 25:از این همه شک وتردید بیزارم،وقتی پارسا بهم پیشنهاد ازدواج داد احساس کردم دیگه جای دودلی ونگرانی نیست اما وقتی سردی و رفتار دوگانه پارسا رو میبینم حس میکنم خودش هم از احساسش مطمئن نیست وبه قول عارف ترسیده که مرغ از قفس بپره. خدایا نمیشد یه حال اساسی بهمون میدادی زندگیمون روشن میشد تا برای رفع کردن ابهاماتم اینقدر به مغز نداشته ام فشار نیارم؟!-چه عجب!!!!سلامرومو به طرف در برگردوندم.امیر بود که داشت وارد اتاق میشد کمی نیم خیز شدم:سلام.صبحتون بخیرلبخندی زد وادامه داد: باز قبل از رسمی شدنتون بیشتر میدیدیمتون!لبخند شرمگینی زدم: ایام امتحاناته.16-17 روز دیگه هم تا بیست روز امتحانات ترم شروع میشه دیگه فکر نکنم تو این مدت بتونم بیام.سرشو به معنی تایید حرفام تکون داد: خوبه .انشاءالله موفق باشین-ممنون-سلامپویا بود.جواب سلامشو دادم وبعد از کمی صحبت های روزانه مشغول به کار شدیم.امیر که برای آماده کردن چای از اتاق خارج شد رو به پویا گفتم: ببخشید آقای رضوان؟سرشو بالا آورد: بلهبرای جلوگیری از دست پاچگی احتمالی کمی با بینیم هوارو به داخل ریه هام فرستادم:باید با هم صحبت کنیمبا لبخند گرمی سرشو تکون داد وگفت: حتماً! هر موقع شما بگین.لبخند شل وولی زدم ومشغول کارم شدم.خودم هم علت استرسم رو نمیدونستم.من با جواب منفی دادنم به پویا خیال پارسا رو راحت میکردم که در حال حاضر هیچ پسری دور وبرم نیست. واون میتونه راحت منو پیچ بده وبره رو اعصابم مثل امروز صبح که داشت منو میرسوند شرکت.با یاد آوری حرفهاش بی اراده دستهام لرزید. با خونسردی داشت رانندگی میکرد وبی مقدمه گفت: به پیشنهاد ازدواجم فکر میکنی؟به سمتش برگشتم: چطور؟با کمی من ومن گفت: من دوست ندارم مثل همکارت جواب منو فوری بدی.متوجهی که!سرمو تکون دادم: نه مطمئن باش واضح فکر میکنمتا خواستم دوباره به بیرون زل بزنم که متوجه راز دلم از توی نگاهم نشه گفت: منظورم اینه که...حتی اگه جوابت بله بود.با تعجب بهش نگاه کردم.اون ادامه داد: دوست دارم به خودمون فرصت بدیم.تا بیشتر به روحیات هم آشنا بشیماونقدر حرصم گرفته بود که دوست داشتم خرخره اشو بجوئم.پسره ِ الاغ مگه هفت تیر روسرت بود که از من خواستگاری کنی؟اخم کردم وبا خم کردن سرم یه باشه نامفهوم گفتم وتا رسیدن به شرکت حرفی نزدیم،فقط موقع پیاده شدنم گفت: امیدوارم از اظهار نظرم دلخور نشده باشیبا صدای امیر از فکر کردن بیرون اومدم وچون هیچی از حرفهاشو نفهمیده بودم با گیجی نگاهش کردم: بله؟یه نگاه عاقل اندر سفیه انداخت بهم: کجایی خانوم کرامتی؟ با شرمندگی نگاهش کردم : معذرت میخوام.میشه دوباره بگین!یه نگاه معنی دار بین امیر وپویا رد وبدل شد ومن به شرمندگیم افزوده شد.ادامه داد: میگم کارهای دفتری کمه خودم به تنهایی از پسش برمیام.شما از این به بعد با نرم افزار حسابداری شرکت کار کنید.با دست به پویا اشاره کرد: پویا بهتون یاد میده.از هر موقعی که بخواین میتونین شروع کنینومن هنوز داشتم مثل مشنگها بهش نگاه میکردم.یه لبخند دندون نما بهم زد: به کارتون برسید.فکر کنم بعد از امتحاناتون باشه بهترهورفت وپشت میزش نشست. تصمیم گرفتم یه کاری بکنم که از احساس پارسا به خودم مطمئن بشم.یعنی حالا که میدونم به من یه حسایی داره باید یه کاری کنم خودشو از احساسش مطمئن کنم.چی گفتم؟!....-مریم خانومسرمو برگردوندم.پویا با ماشینش کنارم به آرامی حرکت میکرد.لبخندی زدم: بله؟-سوار شین لطفاًو در جلو رو باز کرد.خداییش از خدام بود سوار شم نه که اصلاً حوصله واحد سوار شدن نداشتم.هم هوا سرده هم ماشین گرمتره.(عجب دلیل نانازی داشتم!)یه تعارف الکی زدم: ممنون مزاحم نمیشم-این چه حرفیه.بفرماییدمنم سوار شدم.چند دقیقه ای گذشت، البته نه به سکوت، پویا نسبت به دفعات قبل پرحرف تر شده بود ولی بازم تو مسائل کاری.خدایا دوره وزمونه برعکس شده.یکی مثل وحید که دختره بهش پیشنهاد میده این سرباز میزنه.یکی مثل پارسا وعلی که با دست پس میزنن با پا پیش میکشن یکی هم مثل این پخمه که کنار دختر مثلاً مورد علاقه اش نشسته وذهنش فرا تر از مسائل کاریش نمیره.اَی شیطونه میگه بزنم خودمو بکشم یه ملتو از دست خودم راحت کنم.واسه ی گوشیم پیام اومد.بازش کردم پارسا بود: سلام.هر وقت کارِت تموم شد بگو بیام دنبالت.واسش فرستادم: کاری باهام داری؟جواب داد: نه.گفتم بیام ببرمت خونههمچین یه نموره یه جام خارید تلافی حال گیری صبحشو در بیارم.جواب دادم: آخه نِفله.تواین سه ماه کِی کسی اومده دنبالم که حالا تو بخوای بیای؟سریع به گوشیم زنگ زد.منم رد دادم وبلافاصله سایلنت کردم وگذاشتم توکیفم.برای اینکه یه وقت پویا فکر بد نکنه زیر لب طوری که بشنوه با خودم گفتم: دختره پرچونه.جواب بدی میخواد یه ساعت حرف بزنه.گوشه چشمی نگاهم کرد وبا لبخند گفت:نکنه من هم زیاد حرف میزنم،شما ناراحت میشینخندیدم: شما الان زیاد حرف میزنین!!!خودش هم خندید.خنده اش رو به آرامی فرو خورد: شما میخواستین چیزی بهم بگینبا یاد آوری اینکه میخواستم بهش جواب منفی بدم.خنده ام فروکش کرد وجاش رو به یه لبخند شرمگین زد.خدایا یعنی واسه یه دختر کاری سخت تر از این هست که به پسری جواب رد بده در حالی که دلیلی واسه رد کردنش نداره؟گلوشو صاف کرد: طوری شده؟سرمو به معنی نفی تکون دادم:نه در واقع... میخواستم بگم..به پیشنهادتون فکر کردمفکر کنم 100% قضیه حل شد چون با دیدن قیافه ام پی به موضوع برد.با دست چپش به آرومی دست روی ریش نداشته اش کشید: میشه علتش رو بدونم؟بدون اینکه نگاهش کنم در حالی که سرم خم بود گفتم: شما از همه جهت خوبین..اما من موقعیتم مناسب ازدواج با شما نیستاومد میون حرف زدنم: مشکلتون چیه؟یه نگاه گذرا بهش کردم یه اخم عمیق مهمون صورت همیشه مهربونش شده بود.دوباره سرمو به زیر انداختم: مشکل که نمیشه گفت..من..یعنی چرا اتفاقاً مشکلهیعنی جون از کف پام جمع شده بود داشت از سر زبونم درمیومد که چی؟ یه دو کلمه قرار بود به یکی لال تر از خودم بگم.یهو گفت: به خاطر نامزد سابقتون میگید؟با شدت سرمو به سمتش کردم: ها؟از گوشه چشم یه نگاه گذرا بهم انداخت: معذرت میخوام اما اگه مشکلتون به ایشون مربوط میشه..من با این قضیه مشکلی ندارمیعنی حمید، طاهره خدا نسلتونو از رو زمین برداره.ادامه داد: من ندونسته و نشناخته بهتون پیشنهاد ازدواج ندادم.به سختی لبامو باز کردم: یعنی میدونین علت به هم خوردن نامزدیم چی بوده؟سرشو به آرامی تکون داد.من دیگه سر کار نمیرم ودوستیم رو برای همیشه با طاهره به هم میزنم.نه! قبلش یه خودشو شوهرشو تکون میدم بعد..عصبی شدم.خیلی،دستهام میلرزید.توی خیابون نزدیک کوچه خودمون بودیم.در حالی که سعی میکردم صدام بالا نره گفتم: نگه داربا تعجب گفت: چرا؟دندونامو به هم فشردم: گفتم نگه داربه آرامی گوشه ای متوقف کرد و من سریع پیاده شدم.وتا حد ممکن قدم هامو تند برمیداشتم.صدای قدم هاش وبعد صدای خودش: خانوم کرامتی..مریم خانوم صبر کنین...اما من گوشم بدهکار نبود وهمچنان میرفتم.از ایستگاه واحد سر خیابون هم گذشتم.اول همقدمم شد: یهو چی شد مریم خانوم؟اما از اونجایی که من حتی بهش نگاه هم نکردم. جلوی راهم رو سد کرد: با شماماز عصبانیت تند تند نفس میکشیدم.با صدای آرومی گفتم: جواب من تغییری نمیکنه آقای رضوان.بیشتر از این...-چرا یهو ناراحت شدین.از اینکه من در مورد گذشته شما خبردارم؟با کلافگی سرمو تکون دادم وتوی چشماش خیره شدم: از اینکه آدم نمیتونه دو کلوم با کسی درد ودل کنه. از اینکه رفیق صمیمیم همه چیمو میذاره کف دست شوهرش وشوهرش هم از اون بدتر ...چشماشو بست وبا بینیش نفسشو داخل کشید:از این نارحت شدین؟-کم چیزیه؟به پیشونیش چین انداخت و گفت: اینکه همین اول از همه چی خبر داشته باشم خیلی بهتره که فردای دوروز دیگه توی زندگی..یهو قاط زدم وصدام ناخواسته بالا رفت: اول بذار از جواب بله من مطمئن بشی بعد تو زندگی خصوصی من سرک بکشینازش گذشتم وقدمی نرفته دوباره نگاهش کردم:به آقای مظفری هم بگین بابت همه محبتاشون ممنون.وباز با همون سرعت به راه افتادم.دوباره باهام هم قدم شد: صبر کنین مریم خانوم شما اشتباه متوجه شدینبا غضب گفتم: نمیخوام چیزی بشنومبا سماجت گفت: اما من باید بگم. منتو جام ایستادم وبا صدای بلند گفتم: گفتم نمیخوام چیزی بشنوم.شما هم بهتره برینچشماش گرد شد.چند نفری ایستادن وبهمون خیره شدن.اصلاً دوست نداشتم آخرش اینطوری بشه.با کلافگی سرمو انداختم پایین.اشک تو چشام جمع شد، دوباره بهش نگاه کردم.دلخور داشت نگاهم میکرد با صدای خیلی آرومی گفتم: معذرت میخوام...لطفاً بروودوباره به راه افتادم.بغض سنگینی داشت خفه ام میکرد.آب دهنمو قورت دادم بلکه فرو بره اما نشد.وارد کوچه که شدم بغضم بی صدا ترکید واشکام بروی گونه ام جاری شدن. دم در که رسیدم متوجه شدم که ماشین پارسا سرکوچه توقف کرد.اما خودمو زدم به ندیدن وسریع وارد خونه شدم.همون بدو ورود کیفم رو پرت کردم گوشه ای وخودم به دیوار کاذب تکیه دادم وزدم زیر گریه.زانوهامو توی بغلم جمع کردمو سرمو روشون گذاشتم.صدای در واحد پارسا اومد.سریع از جام بلند شدم که در اتاق خوابم رو قفل کنم که پارسا از در پشتی وارد اتاق شد وجستی زد ودرست در لحظات آخر که درو داشتم میبستم نگه داشت.و جلوم قرار گرفت،به صورت خیسم نگاه کرد وبا اخم گفت: چی شده؟تا خواستم جواب بدم با نعره گفت: اون کی بود؟با کف دستم هولش دادم،البته اون از جاش تکون نخورد بلکه من یه قدم به عقب اومدم منم با عصبانیت گفتم: به تو چه عوضی؟اصلاً تو چکاره ای؟ کلانتر محل!!از عصبانیت پره های بینیش باز وبسته شد.سپس پوزخندی زد: آهان اینم شوهر دوستت بود.نه؟-نه...این یکی...(لبهامو به هم فشردم) دوست پسرم بود.دندوناشو به هم فشرد وبا یه دست از زیر گلوم به عقب هولم داد.منم با خیال راحت که الان میخورم به دیوار خودمو ول کردم.اما اصلاً یادم نبود که جا حوله ای فلزی به دیوار نصبه.سرم به منگوله اش خورد،ضعف کردم،دودستی سرمو چسبیدم و تکیه به دیوار سُر خوردمو روی زمین نشستم.دست پاچه شد: چی شد مریم؟کنارم نشست ودر حالی که سعی میکرد دستهامو از روی سرم برداره گفت: بذار ببینم نشکسته باشهاز حرصم دست انداختم توی موهاش ومحکم کشیدم و با غیظ گفتم: آخخخخ.سرم دردگرفت!وموهاشو ول کردم.با تعجب به من نگاه کرد وآروم با دستش سرشو مالید: چرا وحشی بازی درمیاری؟خنده ام گرفت.اما سریع خنده امو خوردم وزیر لب گفتم: همکارم بود..پویاخندید ودر حالی که چهارزانو مینشست گفت: دردت میاد اول مثل آدم جواب بدی؟..حالا سرت خیلی درد میکنه؟لبخند کجی زدم: چیزی نیست..اعصاب نداریا!!!نمردیمو یه بار این آدم بود: معذرت میخوام..حالا بهش چی گفتی؟-هیچی بهش جواب منفی دادم.خواست مجابم کنه،منم قاطی کردمابروهاشو بالا انداخت: واسه این مساله داشتی گریه میکردی؟شونه هامو بالا انداختم.با اخم کمرنگی گفت: یعنی هنوزم حس میکنی غریبه ام که بهم نمیگی؟چشمامو ریز کردم: هنوز؟!!! من احساس میکنم تو غریبه تر از غریبه ای. یا نه بهتره بگم تا وقتی که من واسه تو غریبه ام تو هم واسه من غریبه ایبا حق به جانبی گفت: منظور؟سرمو با کلافگی تکون دادم: مگه نخواستی به خودمون زمان بدیم؟.. خب پس توقع نداشته باش همه غریبگیمونو بذاریم کنار اون هم قبل از تصمیم قطعیمونشونه هاشو بالا انداخت: اما من منظورم این نبود..من-تو چی؟- من فکر کردم..-تو چی فکر کردی؟-من فکر کردم...(نفسشو بیرون داد) من اصلاً فکر نکردم..تو راست میگی من تکلیفم با خودم مشخص نیست.رفت توی فکر،یهو رنگ عوض کرد وبا لودگی گفت: بــــی خیالودست انداخت داخل مقنعه ام ودسته ای مو از روی پیشانیم بیرون کشید.که چون چتری هامو با گیره بالای سرم جمع کرده بودم باعث کشیدگی موهام شد،از شدت درد قیافه ام تو هم رفت: آخ آخ..موهامو کندیبا غیظ بهش خیره شدم.در حالی که سعی میکرد نخنده گفت: دردت اومد؟بعدش هم منفجر شد وبا صدای بلند خندید: قیافه ات خیلی باحال شدهبا مشت زدم به بازوش: رو آب بخندیبعد موهام رو که همونطور رو هوا مونده بود رو به آرامی داخل فرستادم وبا دلخوری گفتم: دیگه موهامو نکش..خیلی بدم میادبا خباثت تمام لبخند زد: کار خوبی نکردی دختر خانوم که نکته ضعفتو گفتی.وایندفعه دست انداخت وموهامو از پشت سر از روی مقنعه کشید که باعث شد مقنعه ام بره عقب.دستشو پس زدم باز چتری هامو کشید.باصدای تیز جیغ جیغ میکردم:نکن..اِ میگم نکن.. دیوونه نکشاونقدر به اینکارش ادامه داد که از شکل وقیافه در آوردتم.خسته که شد عقب رفت: ناهار که نخوردی!در حالی که نفس نفس میزدم: نه..-بریم بیرون؟به سمت سرویس بهداشتی رفتم: حسش نیستبه دنبالم داخل اتاق خواب اومد: برم بگیرم.تو خونه بخوریم؟در دستشویی رو باز کردم: نه نمیخواد.تو فریزر کوکتل دارم.-پس تا تو لباساتو عوض کنی من هم آماده میکنمخسته تر از اونی بودم که بخوام تعارف کنم. گفتم: باشهوقتی بیرون اومدم.سفره رو پهن کرده بود وصدای جلز ولز روغن از آشپزخونه میومد.تازه یادم از رویا اینا اومد: راستی عارف ورویا کجان؟روشو به سمتم کرد: چه عجب در اومدی؟ دیگه داشتم میومدم سند بذارمبا اخم نگاش کردم.ادامه داد: رویا که با گلاره رفتن خرید(در حین ادای این جمله کلی هم چشم وابرو اومد) عارف رو هم مغازه گذاشتم-تو واسه چی این موقع روز اومدی خونه؟-یه سی دی نرم افزاریمو جا گذاشته بودم کوکتل هارو از تو تابه در آورد.توی بشقاب ریخت وبه سمتم گرفت: غذای مخصوص سرآشپز آماده است.تا به سمت سفره اومدم.اون هم به سمت در هال رفت: خب اگه کاری نداری با بنده.رفع زحمت کنمبا تعجب گفتم: کجا؟ تو که هنوز چیزی نخوردی!به سمتم خم شد وچند تیکه از تو بشقاب برداشت وفوری انداخت تو دهنش: هاااا.سوختم سوختمخندیدم.درو باز کرد ورفت بیرون.به در هال تکیه زده بودم وداشتم نگاهش میکردم.که یهو صدای ریحانه خانوم جفتمونو مثل برق خشک کرد: سلاممن که خون تو مغزم منجمد شد.پارسا رنگش شد گچ دیوار.به سختی جواب سلامشو دادم.یه لبخند معنی دار به من وپارسا زد واز در حیاط خارج شد.به محض خروجش من وپارسا به هم نگاه کردیم وهمزمان گفتیم: وااای!من ادامه دادم: حالا چیکار کنم؟این همینطوریشوم بی داریه میدَنگه.پارسا زیر لب گفت: این پیرِ سگ این وقت بعد از ظهر بیرون میخواد بره واسه چی؟-اِ!! بی ادب!زشته این مدل حرف زدنیه لبخند بیجون زد: اوه..ببخشید عزیزم.کفشاشو پاش کرد .در حالی که به سمت در میرفت با خنده گفت: خب ما کار خودمونو انجام دادیم.فعلاً بایمن هم خداحافظی کردمو داخل اومدم.ساعتی نگذشته بود که صدای در حیاط اومد.سرمو از لای در هال بیرون آوردم: کیه؟صدای رویا اومد: کوفته. درو باز کنشالم رو سرم کردم و درو واسش باز کردم.با دلخوری گفتم: علیک سلاماومد داخل: میشه بپرسم گوشیتو چرا جواب نمیدی؟زدم به پیشونیم: آخ.سایلنت بود.شرمندهقیافه اش آویزون نشون میداد.با هم داخل اومدیم.رو بهش گفتم ناهار خوردی؟در حالی که دکمه های مانتوشو باز میکرد: آره.با گلارهبه دیوار تکیه داد؛پرسیدم: چه خبر؟مانتوشو در آورد: هِی..همچین بد نبود.-قیافه ات چیز دیگه ای میگهلبخند کمرنگی زد: نه جدی میگم.اتفاق بدی نیفتاد خودم فکرم درگیره.مانتو وشالشو واز دستش گرفتم و به جالباسی آویزون کردم: مثل بچه آدم تعریف کن دیگه، لج درآربالش رو از روی تخت برداشت واومد تو هال وروی زمین دراز کشید: خب طبق حدسی که میزدم گلاره از دیدن وحید عصبانی شد و بنای رفتن گذاشت. به وحید حتی محل نذاشت،طفلک وحید یه دنبالش میدویید،این خاک بر سر....رویا رفت توی فکر،بازوشو تکون دادم: نتیجه چی شد؟ تا این جاش که بد بود!دوطرف لبشو داد پایین: از اونجا رفتیم خونه گلاره،البته با من هم یه خورده سنگین شد ولی منو که میشناسی؟ بیخیال ننشستم واز زیر زبونش کشیدم بیرون که هنوزم وحیدو دوست دارهبا تعجب گفتم: پس دردش چیه؟-نمیدونم. یعنی بهم گفت ها ولی من احساس میکنم یه چیز دیگه باشهدلم فرو ریخت.نکنه حماقت گذشتمونو واسه رویا تعریف کرده باشه! پرسیدم: چی بهت گفت؟-همون که تو گفتی..از دردش میترسه،من هم کلی نصیحتش کردم،گفتم بابا جون از بد جایی شروع کردین.(ورو به من گفت) قبول داری وحید هم عقل درست وحسابی نداره؟ آخه کدوم آدم عاقلی تو اولین رابطه...با سر تایید کردم ورویا ادامه داد: بهش گفتم دیوونه اولش درد داره،تازه اگه طرفو دوستش داشته باشی همون هم برات لذت بخشه.مگه من وعارف نیستیم؟ خلاصه کلی فک زدم تا آخرش راضی شد به وحید فرصت بدهبا تعجب گفتم: فرصتِ چی؟ یعنی تو این فرصت وحید چیشو باید ثابت کنه؟رویا سرشو تکون داد: چی بگم والله.حالا یه فکری میکنیم تا همین جاشم چند کیلو کم کردم. تو چه خبر؟ پویا رو چیکار کردی؟قیافه ام آویزون شد: هیچی دیگه بهش جواب رد دادم.-اِ !! نه بابا! خوب شد گفتی... مثل بچه آدم جزییاتو بگو اینو که خودم میدونستممن هم همون چیزیو که به پارسا گفته بودم رو به رویا هم گفتم.دیگه قصد دارم جلوی دهن گشادمو بگیرم.بعد یادم از ریحانه خانوم افتاد: راستی رویا!-چیه؟-پارسا داشت از واحد من میرفت بیرون ریحانه خانوم دیدمونرویا ابروهاشو انداخت بالا: جانم!! اونوقت پارسا اینجا چیکار میکرد؟زدم به بازوش: منحرف سی دیشو خونه جا گذاشته بود یه سر هم به من زد.با حالت مشکوک نگاهم کرد: یعنی باور کنم؟ هوی نه که ما رفتیم زِر وزِر هی برین ور دل هم ها! با اخم گفتم: یعنی تو همین قدر منو شناختی نامرد؟لباشوجمع کرد: آخه غیر این نیست.غیر اینه؟از جام بلند شدم وخودمو انداختم روش وتا تونستم قلقلکش دادم....دور وبر ساعت پنج بود که پارسا وعارف هم اومدن ورویا اینا عزم رفتن کردن،با این که قرار بود من هم هفته بعد برم اما بینهایت با رفتن رویا احساس دلتنگی کردم،مخصوصاً که قصد داشتم از شنبه هم سر کار نرم.موقع رفتن رویا در حالی که بغلم کرده بود سرشو گذاشت رو شونه ام ودر گوشم گفت: مریم جون تورو خدا یه خورده به خودت برس اینقدر لِخه به لِخه نگردبا دلخوری گفتم: یعنی اینقدر وضعم خرابه!!با خنده صورتمو بوسید وگفت: عزیزم تو خوبی فقط یه خورده این شلختگیاتو بذار کنار وبیشتر به خودت برس اینقدر نسبت به ظاهر بیرونت بی تفاوت نباشالبته راست هم میگفت خودم هم به این مساله زیاد فکر کرده بودم.بعد از رفتن عارف ورویا پارسا دوباره رفت کافینت ومن تا شب تو خونه تنها بودم. البته زنگ زدم به گلاره وبا همدیگه آشتی کردیم(این هم از نصایح گُهربار رویا جونم) ازش خواستم که فردا صبح یعنی پنجشنبه بیاد تا غروب پیشم اون هم از خدا خواسته قبول کرد. گوشیم دوبار از جانب خونه زنگ خورد ومن حس جواب دادن نداشتم،یعنی میترسیدم مامان باشه وحرفی از علی بزنه، با لپ تابم آهنگ "توراست میگی" مرتضی پاشایی رو گذاشتم هر چند مناسبتش نمیخورد اما واسه درآوردن اشک من بهونه خوبی بود.یه دل سیر گریه کردم تا سبک شدم،بعدش هم واسه شام کتلت درست کردم.در حال چیدن سفره بودم که پارسا هم از راه رسید،البته اول وارد واحد خودش شد بعد از در پشتی اومد اینور.با خنده داشتم نگاهش میکردم که پرسید: چیه،چرا این شکلی نگام میکنی؟-الان مثلاً میخواستی حفظ ظاهر کنی که اول رفتی واحد خودت؟!خندید وگفت: راست میگیا! چه فاجعه ای بدتر از این که ریحانه خانوم ما رو باهم دید!درحال خوردن شام بودیم که مجدداً گوشیم از جانب خونه زنگ خورد،گذاشتمش رو سایلنت،پارسا مشکوک نگاهم کرد: کی بود؟-از خونست. حتماً مامانمهبا تعجب گفت: پس چرا جواب نمیدی؟شونه هامو بالا انداختم: نمیدونم،نفسشو بیرون داد وبا لبخند گرمی گفت: جواب بده.نترسوبادی به غبغب انداخت وادامه داد: من اینجامپقی زدم زیر خنده: عجب دلگرمی ای...!دلخور نگام کرد: خب حالا تو هم.جواب بده دیگه.به صفحه گوشیم نگاه کردم و رو به پارسا گفتم: قطع شدهمزمان با این حرفم دوباره گوشیم شروع کرد به زنگ خوردن،پارسا با چشم وابرو اشاره کرد که بردار.من هم جواب دادم: بله؟مامان: سلام مریم جان خوبی؟صدای مامان نسبت به دفعات قبل بشاش تر بود.جواب دادم: ممنون.شما خوبی؟ بابا چطوره؟مامان: باباتم خوبه.سلام میرسونه-سلامت باشین.چه خبر؟مامان: سلامتی.رویا هم اونجاست؟-نه بعد از ظهری حرکت کردنمامان: تو چرا باهاشون نیومدی؟-دوشنبه یه امتحان میانترم دارم،گفتم دیگه بعد از اون بیام تا شروع امتحانات خونه بمونم.... یه خورده با هم صحبت کردیم،نکته جالب اینجا بود که مامان حتی کوچک ترین اشاره ای به جریان خواستگاری علی نکرد.در حین اینکه داشتم با مامان حرف میزدم پارسا هم سفره رو جمع کرد گوشیو که قطع کردم با خنده گفت: نه به اولش که نمیخواستی برداری نه به اینکه رضایت نمیدادی دل بکنی!خودم هم به حرفش خندیدم...

فصل 26:گلاره : مریم من یه معذرت خواهی قلمبه بهت بدهکارممن:واسه چی؟گلاره که کنارم مثل من تاق باز روی تخت دراز کشیده بودبه پهلو به سمت من چرخید: واسه اینکه نذاشتم به عشق بچگیت برسی..من واقعاً کار احمقانه ای کردم. الان که به اون شب فکر میکنم با خودم میگم من واقعاً چرا چنین کاری کردم؟حتی الان بعد از گذشت چهار ماه ترس برم میداره پوزخندی زدم: خوبه که به این نتیجه رسیدی؟اما کم هم به نفعم نشد!با تعجب گفت: چطور!؟-اون قضیه باعث شد که بفهمم علی یار همیشگی نیست،اونقدر که من دوستش داشتم دوستم نداشت.اگر اون موقع به پسر آقای طاهری جواب بله نمیدادم اون هم اقدامی نمیکردیهو یاد جمله عارف افتادم: ترسیده مرغ از قفس بپره... جالبه،اون اتفاق دوباره تکرار شد اما اینبار برعکس،خدایا حکمتتو شکر!گلاره: ساکت شدی! رفتی توی فکر!من هم به پهلو به سمتش چرخیدم: گلاره تو این مدت بازم با کسی رابطه داشتی؟ ..امم ..اون دختره ؟ اسمش چی بود؟..گلاره دوباره تاق باز دراز کشید: سونیا-آره..بازم..میون حرفم اومد: نه...اومد طرفم ولی به خونه راهش ندادملبخندی زدم: آفرین.یاد بگیر که عزت نفس داشته باشی، غرور برای زن صفت واجبیهخندید.گفتم: خره نخند.جدی گفتم،حدیث پیغمبره که میگه فروتنی صفت خوبیه اما نه برای زن-جدی!-اوهومدر حالی که لبخند خبیثی به لبام بود گفتم: اِی کلک! راستشو بگو ببینم، واقعاً چرا راهش ندادی؟لبخند با نمکی زد: باید یه حرکتی به زندگیم بدم.خیلی راکد شده بودبا شک گفتم: و اون حرکت چیه؟!صورتش قرمز شد.با تعجب بهش گفتم: گلاره تو خجالت کشیدی؟ یاللعجائب!!!!!!!!زد به بازوم وبازم لبخند زد.با انگشت به پهلوش سیخونک زدم: بگو ببینم اون حرکت چیه که اینطور خجالت کشیدی؟با صدای آرومی گفت: میخوام ازدواج کنمبا صدای بلند خندیدم: خدا جونم..یعنی اینقدر رویا تاثیر داشت که از دیروز تا حالا تصمیمت عوض شد؟از روی تخت جستی زدم: الان بهش خبر بدم از خوشحالی غش میکنهسریع پرید ودستمو گرفت: نه مریم.فعلاً به هیچکی نگو،تازه تصمیم گرفتم که فکر کنم.یعنی بیشتر باید فکر کنم.به سمتش برگشتم ودستمو روی شونه اش گذاشتم: هر چند خیلی برام سخته.اما خیالت راحت باشه..به هیچکی نمیگم.ولی به شرط اینکه خُل بازی درنیاری و درست مثل آدم فکر کنی.چشماش پر اشک شد وبغلم کرد ودر گوشم آهسته گفت: مرسی مریم جونم،هر کاری لازمه انجام میدم تا احترامتو دوباره توی طائفه ات بدست بیاری.حتی اگه دیگه به علی نرسیبا دست زدم پشتش: ممنون عزیزم.ممنونم-راستی یه خواهشسرشو از روی شونه ام برداشت: چی مریم جونم؟-امشبو با هم باشیمچشماش گرد شد: واسه چی؟با صدای بلند خندیدم: دیوونه منظورم اینه که امروز سی ام آذره یعنی امشب شب یلداست مگه ندیدی صبح با مامان صحبت میکردم؟ (صبح مامان زنگ زد که امشبو برم خونه اما من قبول نکردم واز دروغ گفتم با دوستامم که یه وقت اونا رو جو نگیره پاشن بیان )سرشو تکون داد: بابا واضح صحبت کن ما بیخودی دلمونو صابون نزنیم.چپ چپ نگاش کردم وبا غیظ گفتم: گلاره!!!خندید: باشه حالا چرا میزنی؟ چشم میمونم،اما واسه خواب نه-نه تورو خدا بیا بمون شب هم تو تخت خواب من ور دلم بخواب!!!!!!!!!گلاره با صدای بلند میخندید...با هم رفتیم بیرون وکلی میوه وهله هوله خریدیم،چون حدس میزدیم هندونه ها چنگی به دل نزنن کوچیکشو خریدیم.وقتی برگشتیم،در حیاط رو که بستم ریحانه خانوم مثل غول چراغ جادو روی ایوان ظاهر شد: سلام مریم جون.یلدات مبارکسرمو بالا گرفتم وسلام کردم.گلاره هم سلام کرد.ریحانه خانوم رو به ما گفت: فکر میکردم برگردی شهرت!لبخند مصنوعی زدم: نرفتم دیگه!!-اشکالی نداره.میخواستم بگم شام بیاین بالا.من وآقا رضا هم تنهاییم.البته به لیلا هم زنگ زدم بیاد اما گفت تو خوابگاه با دوستاش میخواد باشه وفقط یه سر میاد اینجا.به آقای طاهری هم زنگ میزنم.شما میاین؟با لبخند گفتم: دستتون درد نکنه ریحانه خانوم شما لطف دارین اما من مهمون دارمریحانه خانوم نذاشت حرف من تموم بشه رو به گلاره گفت: تو هم بیا دخترم،من وآقا رضا خیلی مهمون دوست داریمگلاره ی بی فکر هم فِرتی گفت: چشم.حتماً میایم.من با چشمای گرد شده به گلاره نگاه کردم.ریحانه خانوم نیشش تا بنا گوش باز شد:پس منتظرتونم ،فعلاً خداحافظو رفت تو.با خشم به گلاره گفتم: گندوک..واسه چی گفتی باشه؟!!!!قیافه اشو مظلوم کرد: گناه داشت،زنِ به این بزرگی ندیدی چه اصراری میکرد! آخِی طفلکیا مهمون دوست داشتن!به این حالتش خندیدم و وارد واحد شدیم.واسم پیام اومد بازش کردم پارسا بود: تو هم میری بالا شام؟اگه تو میری منم بیامبراش فرستادم: مگه تو هم میای؟(هاااا چه قدر خباثت حال میده...یو ها ها) جواب داد: دارم برات کوچولوفرستادم: به خواب ببینی.مانتومو در آوردم وجاش یه تونیک پوشیدم ویه شال رنگارنگ و شاد هم سرم کردم و وقتی ریحانه خانوم صدامون کرد یه مقدار از خوراکیامونو برداشتیمو با گلاره رفتیم بالا.چند دقیقه بعد پارسا هم اومد.با دیدن گلاره یه لبخند خبیث بهم زد وهی اشاره میکرد. آخر هم طاقت نیاورد و وقتی داشتیم سفره رو جمع میکردیم در گوشم گفت: راستشو بگو از صبح چیکارا کردین!از اونجایی که من هم آدم مریضی هستم جواب دادم: کارای خوب خوبوشیطانی ریز ریز خندیدم.چپ چپ نگام کرد ودیگه چیزی نگفت.بر خلاف اصرارهای ریحانه خانوم مبنی بر این که دست به سیا ه و سفید نزنیم من وگلاره ظرفها رو شستیم.بعد از شام موقع خوردن آجیل بود که لیلا هم به جمع پیوست، با من نسبتاً خوب بود اما به گلاره اخم کرده بود.من هم که دیدم گلاره راحت نیست از ریحانه خانوم تشکر کردم وبه بهونه اینکه گلاره باید بره، جمعشونو ترک کردیم.پارسا هم که از دست نگاههای لیلا (که دلم میخواست کلشو بکنم)کلافه شده بود پشت بند ما خداحافظی کرد واومد پایین.ازش خواستم که بیاد گلاره رو برسونیم.یعنی خودش تعارف زد من هم از خدا خواسته قبول کردم.بعد از اینکه گلاره رو رسوندیم.توی راه مسیرشو منحرف کرد.با تعجب گفتم: خونه نمیریم؟گوشه چشم نگاهم کرد: نه..بریم یه کم دور بزنیم.اشکالی داره؟شونه هامو بالا انداختم: اتفاقاً خیلی هم خوبه.و تا مقصد که خارج از شهر بود دیگه حرفی نزدیم.هوا سوز سردی داشت به همین خاطر از ماشین پیاده نشدیم.همینطور توی سکوت دوتایی به روبرو که نمایی ازبالای شهر بود نگاه میکردیم، که پارسا سکوتو شکست وبا یه لبخند مرموز رو به من گفت: که کارای خوب خوب میکردین!خنده ام گرفت: موندم تو چطور خودتو از سرشبه نگه داشتی!و قهقهه زدم.طوری که اشکم از گوشه چشمم اومد.خنده ام که تموم شد نگاهم به پارسا افتاد که با یه لبخندِ محو،خیره داشت نگام میکرد.معذب شدم و سرمو انداختم پایین.دستشو آورد زیر چونه ام وآروم صورتمو بالا آورد: چرا ساکت شدی؟ ..پارسا: خیلی قشنگ میخندیصورتمو عقب کشیدم وبه روبرو خیره شدم.صدای آروم ونگران پارسا باعث شد دوباره نگاهش کنم: می ترسم مریم-از چی؟نگاهشو به روبرو دوخت: میترسم قبل از اینکه من اقدامی بکنم واز احساسم مطمئن شم تو بری خونه تون وبا دیدن علی دوباره به سمتش کشیده بشی...لبخند کجی زدم وبا خودم گفتم ما دل باختیم وآقا تازه میخواد از احساسش مطمئن بشهاما جمله بعدیش دلمو گرم کرد.پارسا: اما خودِ خرم هم میدونم که چه مرگمه... اگه یه موقع خدایی نکرده حتی اگه شده به زور تو به سمت علی بری... من حسی که اون موقع پیدا میکنم رو میدونم چیه؟با صدای آرومی گفتم: چیه؟رو به من گفت: پشیمونی..از اینکه تو رو از دست دادملبخندی زدم وهمونطور نگاهش کردم.اون هم به چشمام نگاه کرد ونگاهش سُر خورد روی لبهام،صورتشو آورد جلو درست در چند سانتیمتری صورت من بود که ناخواسته صدام از گلوم خارج شد: نه زودهپارسا که تازه انگار به خودش اومده باشه یهو صورتشو عقب کشید وصاف نشست: بریم؟با صدایی که خودم هم به زور شنیدم گفتم: بریمتا خونه هیچکدوم حرفی نزدیم من هم رگهای گردنم گرفت از بس به یه طرف نگاه کردم.پارسا منو جلوی در پیاده کرد وخودش رفت که ماشین رو ته کوچه پارک کنه.وقتی وارد خونه شدم حرفای پارسا دوباره از ذهنم گذشت وباعث شد لبخند به لبهام بیاد،خوب شد نذاشتم ببوستما! همین غروبی به گلاره گفتم آدم باید عزت نفس داشته باشه،فکر کن منو میبوسید!رفتم دستشویی وبعدش لباسهامو عوض کردم.در همین حین پارسا هم وارد واحدش شد.من هم وضو گرفتم وتوی هال به نماز ایستادم،هرچند یه خورده دیر شده بود ونزدیک بود که قضا بشه...جانمازم رو تا زدم ودر حال تا کردن چادرم بودم که احساس کردم کسی پشت سرمه،یهو برگشتم وبا دیدن پارسا نفسمو بیرون فرستادم: دیوونه ترسوندیم.واسه چی یهویی میای؟ نمیگی..به سمتم جستی زد ولبهاشو به لبهام دوخت و همونطور به عقب هولم هم میداد تا به دیوار چسبوندتم.اونقدر شوکه شده بودم که چادر از دستم ول شد وبا گرفتن بازوش سعی کردم به عقب هولش بدم اما اون با تمام قدرت لبهامو با لبهای داغش میکشد،درست یک دقیقه تمام اینکارو کرد و وقتی لبهاشو برداشت احساس کردم لبهام دیگه حسی نداره.قبل از اینکه من دستمو آزاد کنم بخوابونم توی گوشش سریع به سمت اتاق خواب دوید،توی قاب در ایستاد وبا یه لبخند دندون نما گفت: بد جوری به دلم مونده بود.ممنونبا عصبانیت گفتم: خیلی آشغالیابروهاشو بالا انداخت: تازه کجاشو دیدی خانومی..بذار از بابات بگیرمت.اونموقع بهت میگم.تا به سمتش دوییدم اون هم به دو از در پشتی خارج شد.دستمو به لبهام کشیدم که حالا داغ شده بود؛ اینم از عزت نفسم که به لجن کشیده شداما خودمونیما این جمله آخریه نافرم به دلم نشست. فصل 27 :صبح جمعه یا بهتره بگم ظهر جمعه با صدای زنگ گوشیم از خواب بیدار شدم.به صفحه گوشیم نگاه کردم طاهره بود،هرچند حس جواب دادن نداشتم،اما بازم دکمه اتصال رو زدم: بله؟طاهره: بله وبلا.هیچ معلوم هست کجایی؟ چرا جواب نمیدی؟با لحن سردی گفتم: خونه ام.کاری داشتی مگه؟لحنش شل شد: چه خبر؟ خوبی؟با کنایه گفتم: خوبم به لطف دوستانبا حالت مشکوکی گفت: چیزی شده مریم.چرا اینطوری صحبت میکنی؟-نمیدونم.واقعاً کی میدونه چرا اینشکلی صحبت میکنم؟-انگار حالت خوش نیست.فردا بیا شرکت تعریف کن ببینم چتهبا عصبانیت گفتم: بیام تعریف کنم که باز بذاری کف دست شوهرت؟ تا اونم به هرکی که ازش در مورد من پرسید بگه!با تعجب گفت: من متوجه نمیشم مریم.حمید پیش کی چی گفته؟ فردا اومدی شرکت بگو اگه خطایی ازش سر زده ادبش میکنمجواب دادم: من دیگه به اون شرکت نمیام.تو هم لطف کن نه به روی شوهرت بیار نه دیگه به من زنگ بزن. ممنون خدانگهداروتلفنو قطع کردم.دوست نداشتم اینجوری برخورد کنم،خودم هم علت بعضی از کارهای عجولانه ام رو نمیدونستم.برام پیام اومد: سلام.صبح بخیر برای یکی از دوستام مشکلی پیش اومده بود سعی میکنم تا شب برگردم. مواظب خودت باش(پارسا)بدون اینکه بهش جواب بدم گوشی رو روی سایلنت گذاشتم تا از شر تماس احتمالی طاهره راحت شم....تا آخر شب تا موقعی که بیدار بودم پارسا نیومد چند باری بهش پیام دادم.اونایی که حرفی بود مثلاً کجایی؟ کی برمیگردی؟ اینا رو جواب میداد اما مسیج های عشقولانه ام رو جواب نمیداد.بازم همون احساس ضد ونقیض به سراغم اومد. با همین استرس خوابیدم.صبح روز بعد یعنی شنبه کفش وکلاه کردمو رفتم خونه گلاره دوست داشتم این روزها بیشتر پیشش باشم.وقتی رسیدم خونه اش چشماش از شدت خواب باز نمیشدداشت با تعجب نگاهم میکرد که وارد خونه شدم.پرسید: چه عجب زود زود یاد ما میکنی!آفتاب از کدوم طرف در اومدهبا خنده گفتم: از سمت همیشگیش.ولی من این بار از دنده درست بیدار شدم.خندید: چه خبرا؟به سمت آشپز خونه رفت وچای ساز رو روشن کرد.جواب دادم: هیچی دلم گرفتهبا شیطنت گفت: ای شیطون نکنه به من علاقمند شدی واز ترس اینکه بپرم دلت گرفتهبدون اینکه ته دلم کینه ای داشته باشم گفتم: آره اتفاقاً منتظرم شب عقدت برسه بیام همه چیو به هم بریزم.مستاصل کنارم نشست: اینقدر اون کار احمقانه ام رو بروم نیار بخدا خودم مثل سگ پشیمونملبخندی زدم: نه بابا شوخی کردم.دلم بابت چیز دیگه ای گرفتهبا شک پرسید : از چی؟ نکنه عاشق شدی؟با سر تایید کردم.با هیجان بالا پرید: کــــی؟ بگو زودپرسیدم: قول میدی بین خودمون بمونه؟باشه ای گفت ومن به طور مختصر براش تعریف کردم وهمچنین این موضوع که نمیتونم بفهمم پارسا دوستم داره یا نه و ...وقتی حرفهام تموم شد گلاره لباشو کج کرد وگفت: یه جورایی تابلوئه که دوستت دارهبه حالت سوالی گفتم: چه جورایی مثلاً؟-خب اینکه ازت خواستگاری کرده یعنی اینکه دوستت داره دیگه.و اِلا چرا باید بهت پیشنهاد ازدواج بده؟اما من قانع نشدم: پس حرفهای بعدیش چی؟اینکه ازم خواست سریع تصمیم نگیرم.یا اینکه گفت تکلیفش با خودش معلوم نیست.!گلاره سرشو تکون داد: چی بگم والله.میگم بیا امتحانش کنیم بسنجیمش.با هیجان گفتم: چطوری؟ فکر خاصی به ذهنت میرسه؟با لبخند گفت: تو اول بگو ببینم دوستش داری؟بلافاصله گفتم: آره معلومه.چشماش گرد شد: قدیما دخترا یه حیایی خجالتی سرشسون میشد..خندیدم.در حالی که از جاش بلند میشد گفت: تو امروزو تا غروب اینجا باش تا وقتی هم که خودش تماسی نگرفته خودتو سبک نکن.......نزدیکای ظهر بود که یهو گلاره به حالت جیغ گفت: یافتمپرسیدم: چیو؟گفت: راهِ حلولبهامو جمع کردم: گلاره واقعاً خجالت نمیکشی یعنی از صبحه داری به این موضوع فکر میکنی؟منو در آغوش کشید: پس چی! بهت گفته بودم که هر کاری از دستم برمیاد انجام میدم.اولین کار یه پیام جوک یا قطعه ادبی براش بفرست وبعدش گوشیتو خاموش کن-چرا؟-تو کاری که من گفتم رو انجام بده تا بهت بگم.یه سخن از کوروش کبیر برای پارسا فرستادم وبه محض دریافت پیام تحویل گوشی رو خاموش کردم. مشغول ناهار خوردن که شدیم رو به گلاره گفتم: نقشه ات فقط همون یه قدمو داشت؟خندید: نه عشقم.دو قدم بعدیش رو خودم انجام دادم. با تعجب گفتم: چیکار کردی؟گلاره: اول همون موقع که سرگرم ناهار درست کردن بودی من رفتم توی اتاق و زنگ زدم به رویا وهماهنگ کردم که اگه پارسا باهاش تماس گرفت وخبر تو رو گرفت بهش بگه که من برای تو تور پهن کردم.از طرفی هم با وحید هماهنگ کردم که شب بیاد اینجا؛ فکر کن وحید کُپ کرد بهش زنگ زدم ولی فعلاً تنها مهره دم دستمهچشام گرد شد: تو چیکار کردی! واسه چی!!! که چی بشه؟ خیلی نقشه احمقانه ایهقاشقشو گذاشت تو بشقابش: اَه..مریم قرار نشد دیگه نحس بازی دربیاریا! من نقشه ام مو لا ی درزش نمیره.برای تو کامل تعریف نکردمبا حرص گفتم: خب مثل بچه آدم واسه منم تعریف کن دیگه! بعدشم اگه پارسا نگران من بشه به رویا زنگ نمیزنه به عارف زنگ میزنهجواب داد: خب به رویا میگیم زنگ بزنه بهش و اظهار نگرانی کنه وبعدشم که پارسا راهی اینجا شد دیگه میاد ومیبینه بله یه پسر غریبه اینجاست و... دیگه حالا واسه آخرش یه فکری میکنیم نهایتاً دیدیم کار داره به جاهای باریک میکشه میگیم هدفمون چی بوده.هوم؟ نظرت چیه؟شونه هامو بالا انداختم: نمیدونم،کار خطرناکیه.وحید چی گفت؟ قبول کرد؟با خنده گفت: یه خورده زر زر کرد که نمیدونم کار اشتباهیه ودرست نیست با غیرتش بازی کنیمو از این حرفا.بعد که دید دارم دلخور میشم قبول کرد ساعت نه شب بیاد اینجا.به رویا هم میگم همون موقع با پارسا تماس بگیرهبه ناچار تن به این نقشه گلاره دادم وقبول کردم تا علاقه پارسا به خودم رو بسنجیم.از همین لحظه که ساعت از دو گذشته بود استرس منو در برگرفت.ساعت تقریباً هشت وربع بود که رویا به گوشی گلاره اس داد با این مضمون: خاک توسرت گلاره با این نقشه آبکیت. پارسا الان به عارف زنگ زد وخبر اون مریم دربدرو گرفت،من از ترسم هنوز چیزی نگفتم.نهایتاً تا همون ساعت نه میتونم دووم بیارممنو گلاره رنگمون به زردی گرایید.بلافاصله گلاره زنگ زد به وحید و اونهم تا نیم ساعت بعد رسید.و درست به محض رسیدنش شروع کرد به نصیحت کردن ما دوتا که این چه کاریه؟ برای چی بچه بازی درمیارین؟ هرچقدر دعواتون کنن حقتونه و...اوووه مغزمونو خورد.اما من وگلاره مرغمون یک پا داشت که حالا که تا اینجا اومدیم تا تهش میریم وتهش کجا بود خدا میدونه.بیست دقیقه بعد دوباره رویا به گوشی گلاره پیام داد: الان میخوام بگم،فقط تو پیامی با این مضمون برام بفرست:"امشب به عشق واقعیم یعنی مریم میرسم با محبت نشد بازور" فقط یادتون نره من در جریان هیچی نیستمگلاره هم بلا فاصله اونچه که رویا گفته بود رو برای رویا فرستادبه پنج دقیقه نکشید شماره عارف افتاد رو گوشی گلاره وگلاره رد تماس داد.بار دوم وسوم و درست تا نیم ساعت بعدصدای زنگ آیفون اومد. گلاره سراسیمه بلند شد وجواب داد وبعد رو به من گفت: پارساست.آماده ای؟قلبم توی سینه ام داشت پر پر میزد،به وحید که داشت با عصبانیت نگاهم میکرد نگاهی انداختم وبعد رو به گلاره با سر تایید دادم.صدای در هال بلند شد که نشون دهنده ی این بود که کسی داره لگد میزنه وبعد صدای پارسا: باز کن دَرو.با اشاره گلاره سریع پریدم توی اتاق واز لای در به بیرون چشم دوختم،گلاره به سمت در هال رفت تا درو باز کنه.وحید با صدای آرومی گفت: ولی ما داریم کار اشتباهی میکنیم.گلاره با التماس گفت: خواهش میکنم وحید بذار نقشه مون درست پیش بره.وحید سرشو از روی تاسف تکون داد وبه اتاقی که من توش بودم نزدیک شد ومنتظر موند تا گلاره در هال رو باز کنه.به محض باز شدن در پارسا مثل گرگ تیر خورده وارد شد وپشت سرش حمید وطاهره هم داخل شدن.طاهره به محض ورودش یه کشیده خوابوند تو صورت گلاره: دختره هرزه آخر هم کار خودتو کردی؟قلبم به درد اومد،گلاره طفلک گناه داشت.گلاره هیچی نگفت.پارسا به سمت وحید دویید ویقه بلوزشو رو توی مشت گرفت: مریم کجاست؟وحید یه نگاه خشمگین به گلاره انداخت وتوی یه حرکت مشتهای پارسا رو از یقه لباسش جدا کرد وبه این اتاق اشاره کرد: اینجاستای خاک تو سرت وحید که ما اینهمه سفارشت کرده بودیم.پارسا به سمتم اومد ودر رو باز کرد و وقتی دید من با مانتو وشلوار وسط اتاق سُر ومُر وگنده ایستادم با تعجب به من نگاه کرد وبعد یهو شاخکاش تکون خورد و رو به وحید گفت: بذار ببینم تو وحید نیستی؟وای یادم نبود که پارسا قبلاً وحید رو دیده.وحید سرشو تکون داد و گفت: بله خودمم.میتونستم گیج شدن رو از صورت پارسا بخونم. پارسا رو به گلاره گفت: من نمیفهمم؛اینجا چه خبره؟!تا گلاره دهنشو باز کرد جواب بده وحید پیشدستی کرد: من به جای این دوتا خانوم کوچولو بابت این شوخی بیجا از شما معذرت میخوام ،البته بهشون تذکر دادم ولی کو گوش شنوا؟حمید وطاهره با تعجب به هم نگاه کردن،گلاره نگاه غضب آلودشو به وحید دوخت،پارسا نگاه عصبیش شامل من شد ویه قدم به سمتم اومد وبا دودلی پرسید: این چی میگه؟شوخی کردی!آب دهنمو قورت دادم وهر چی به مغزم فشار آوردم نتونستم جمله مناسبی پیدا کنم، تنها چیزی که به لبهام رسید این بود: ببخشیدچشماشو تنگ کرد وبعد لبهاشو جمع کرد ویه تو گوشی محکم نثارم کرد.چشمای هر چهارتاشون از تعجب گرد شد. حمید به سمت پارسا خیز برداشت: چیکار میکنی پسر؟دستمو گذاشتم روی گونه ام وبهت زده به پارسا چشم دوختم.گلاره به وحید توپید: حالا سبک شدی؟دلم بد جور هوای گریه داشت اما به خاطر غرورم جلوی خودمو گرفتم.اصلاً روم نمیشد به طاهره نگاه کنم.پارسا دستشو از توی دست حمید بیرون کشید ودوباره به سمتم اومد از ترسم یه قدم عقب رفتم.مچ دستمو گرفت ومنو به دنبالش کشید.تا حمید خواست قدمی برداره دستشو به نشونه ایستادن بالا آورد و رو به حمید گفت: شرمنده داداش امشب خیلی اذیت شدی.حمید با نگاه سرزنش باری به من گفت: وظیفه کوچیکم بود.منم به اندازه شما نگران مریم خانوم بودم.دلم میخواست سرحمید داد بکشم،داشت با این اظهار نظر بیجاش بیشتر از اونچه که اتفاق افتاده بود تحقیرم میکرد میخواست غرورمو بشکنه در حالی که هنوز دلم به خاطر دهن لقیش به پویا ازش صاف نشده بود.پارسا سرشو با تاسف تکون داد وبه سمت در خروجی رفت.منم هیچ تقلایی واسه ایستادن نکردمو به دنبالش رفتم.توی ماشینش نشستیم وبدون هیچ حرفی به حرکت دراومد....چند دقیقه ای گذشت؛با انگشت اشاره ام داشتم روی قسمتی که سیلی زده بود رو نوازش میکردم و مدام آب دهنمو قورت میدادم تا بغضم فروکش کنه.صدای پارسا سکوتو شکست: این چه کاری بود مریم؟جوابی ندادم.ادامه داد: وااای خدا چقدر جلو شوهر دوستت خجالت کشیدم! دختره ی دیوونه حتی عارف هم خبردارشد، من دارم به جات خجالت میکشمبازم جوابی ندادم. پارسا: تو واقعاً پیش خودت چه فکری کردی دختر؟ نشستی با اون گلاره ی ناقص العقل نقشه ریختی که با من شوخی کنی!باز بعد از چند ثانیه سکوت با هیجان بیشتری گفت: اگر وحید لو نمیداد یا من نمیشناختمش تا کجا میخواستین به این بازی احمقانه ادامه بدین؟به زور ازلای لبهام صدام خارج شد: میخواستم واکنشت رو بدونمماشین رو گوشه ای متوقف کرد وبا حرص گفت: واکنش من؟!چون جوابی ندادم خودش سوالمو پاسخ داد: من هزار بار مُردمو زنده شدم تا به خونه گلاره برسم.خدا میدونه که چه صحنه هایی رو تصور نکردم.حتی میخواستم به پلیس زنگ بزنم.با چشمای اشک آلودم بهش نگاه کردم: یعنی واقعاً نگرانم شده بودی؟چشماش از عصبانیت گرد شد: من داشتم دیوونه میشدم مریم!از کوره در رفتم وداد زدم: پس واسه چی زدی توی صورتم؟ چون نگرانم شده بودی! چون مَردی پس باید تحت هر شرایطی قدرتو به رخ بکشی؟ حتی وقتی که نگرانمی!اونم به تبعیت من با همون صدای بلند جواب داد: وقتی میبینم با چه جون کندنی پیدات کردمو درست زمانی که میخوام بزنم یکیو ناکار کنم میفهمم باهام شوخی کردی بیام بغلت کنم!زدم زیر گریه ودر حالی که درو باز میکردم گفتم: فکر کنم اگه شوخی نبود تو کمتر ناراحت میشدی!از ماشین پیاده شدم.صدام کرد: مریم چرند نگو وایستااما من قدم های بلند برمیداشتم واز ماشین دور میشدم.صدای بسته شدن در ماشینش اومد وبعد صدای پاهاش که هر لحظه سرعت میگرفت.منم سرعتم بالا رفت وتقریباً به دو تبدیل شد.همینطور صدام میکرد: وایسا مریم.دیوونه بازی در نیاربا گریه گفتم:آره من دیوونه ام.دنبالم نیایهو دست انداخت روی شونه ام ومنو برگردوند وبه آغوش کشید و در گوشم گفت: دیوونه ی همین دیوونه بازیاتم گلمسرمو روی سینه اش گذاشتم وبه اشکهام که حالا ناشی از رضایت بود اجازه باریدن دادم.چند دقیقه ای که گذشت آروم منو از خودش جدا کرد وبا صدایی آهسته گفت: بریم؟زیر لب گفتم : بریمسوار ماشین که شدیم گوشیش زنگ خورد به صفحه نگاه کرد و بعد به من: عارفه، اون بیچاره ها رو هم نگران کردمخنده امو به زور قایم کردم،نمیدونست که خود رویا هم در جریان نقشه است.وقتی به تماسش پایان داد وبه عارف گفت که : به خیر گذشته ازش پرسیدم: تو حمید وطاهره رو از کجا پیدا کردی؟پارسا: همون موقعی که بهم پیام دادی منم برات چندتا فرستادم اما چون سرم شلوغ بود متوجه نشدم که بهت رسیدن یا نه.ساعت تقریباً هفت بود که متوجه شدم بهت نرسیدن، بهت زنگ زدم دیدم خاموشی،چند بار دیگه هم زنگ زدم.با خودم گفتم شاید کارت تو شرکت طول کشیده همونجا موندی،رفتم شرکت دیدم تعطیله. برگشتم خونه از توی وسایلت کارت شرکت رو پیدا کردمو به حمید زنگ زدم، اونم گفت که اصلاً امروز سرکار نرفتی! راستی واسه چی نرفتی؟به روبروم نگاه کردم: دیگه نمیرم،درسام زیادهدوباره بهش نگاه کردم: خب بعد چی شد؟-هیچی دیگه وقتی حمید هم گفت ازت خبرنداره بیشتر نگران شدم.به عارف زنگ زدم واونها هم گفتن که ازت خبری ندارن ورویا خانوم هم گفت که از ظهر گوشیت خاموشه،وای مریم وقتی الان یاد یه ساعت پیش میفتم اشکم میخواد درآدساکت شد.من با لحن دلسوزانه ای گفتم: بمیرم الهی عذرت میخوامبا لبخند نگام کرد: خدا نکنه عزیزم، منم کم مقصر نبودم نباید میذاشتم شک تو به اینجا بکشه..پرسیدم: خب حمید اینا رو از کجا پیدا کردی؟-خودشون اومدن.یه وقت دیدم حمید داره بهم زنگ میزنه جواب که دادم گفت با خانومش سرکوچه ان ازم خواست همه با هم دنبالت بگردیم،میخواستیم بریم به پلیس خبر بدیم که تماس عارف مانع شد که گفت خونه گلاره ایباز رو به من با لحن متعجب وعصبی گفت: آخه این چه کاری بود دختر مَردمو سه ساعت الاف کردی!با حرص گفتم: اَه!!! ول کن دیگه! حالا ما یه اشتباهی کردیم.گفتم ببخشید دیگهخنده ی جذابی کرد ویهو دست انداخت دور گردنمو وسرشو به سرم نزدیک کرد وبوسه ای روی سرم گذاشت: قربونت برم حرص نخور که من از غروب به اندازه جفتمون حرص خوردم.دستشو از دور گردنم باز کردم ودر حالی که توی جام صاف مینشستم نگاهی بهش انداختم وبا لحن شیطونی گفتم: حواست باشه داری بیش از حد بهم دست میزنیا!با صدای بلند خندید: باشه خانـــــوم..بتازون فعلاً..بعد از اینکه رسمی شدیم من میتازونموباز باصدای بلند خندید.. فصل 28:-یه چیزی بگم؟-بگو-میشه بری واحد خودت؟-نچچند دقیقه گذشت دوباره پرسیدم: به چی فکر میکنی؟-به تو چه!-پارسا!-جــــونـــَم؟دوباره به سقف زل زدم و هیچی نگفتم.دیدم سینه اش داره میلرزه همونطور که سرم روی سینه اش بود برگشتم وبه صورتش نگاه کردم: واسه چی میخندی؟پارسا: توی هرچی تفاهم نداشته باشیم تو فضولی داریماخمی کردم وگفتم: اولاً لفظ فضولی زشته باید بگی کنجکاوی، دوماً کنجکاوی نیست وجزو الزاماته که چیزیو از من پنهون نکنی چون من استادِ جبران کردنمچشماشو تنگ کرد: شما خیلی بیجا میکنی عزیزم که بخوای چیزیزو ازم پنهون کنیمنم به تبعیت از خودش چشمامو تنگ کردم: پس بگو داشتی به چی فکر میکردینگاهشو ازم گرفت: به چند ماه پیش-کدوم قسمت هابه صورتم نگاه کرد: به شبِ خواستگاریناخودآگاه اخم کردم: به چیش فکر میکردی؟پارسا: وقتی به مادرم گفتم که واسم دختر پیدا کنه فقط قصدم ازدواج بود شاید بچگونه فکر کردم اما باید ازدواج میکردم تا به نگار بفهمونم که پابندش نیستم و واسم فرقی نمیکرد که دختری که مادرم پیدا میکنه کی باشه فقط دوست داشتم یا هم سطح نگار یا بالا تر از اون باشه، وقتی مادرم گفت دختر آقای کرامتی همکار بابا بدون اینکه ببینمت قبول کردم چون سطح خونوادگیتون بالا تر از خونواده نگار بود،شاید وضع مالی نگار خوب بود اما مادر وپدرش از هم جدا شده بودن و اون اسماً با مادرش زندگی میکرد چون مادرش همه اش سفرهای خارج از کشور تشریف میبردن، وقتی توی مسیر دانشگاهت دیدمت اصلاً به قیافه ات دقت نکردم، با یه نگاه سطحی گفتم: خوبه؛مادرم هم تعجب کرده بود از این عجله منساکت شد وبهم لبخند زد.ابروهامو بالا بردم: راحت باش خیلی قشنگ داری به احساست نسبت به من اعتراف میکنی من واقعاً لذت میبرمقهقهه ای زد و منو تو آغوشش کشید مجبور شدم دوباره دراز بکشم؛شدت خند اش کم شد: تا اینکه شب خواستگاری وقتی وارد پذیرایی شدی واسه یه لحظه همه افکارم ونقشه هام از ذهنم پرکشید؛وقتی معصومیتت رو با اون اخم کمرنگ وبچگونه توی صورتت دیدم با خودم گفتم شاید دارم از سر لجبازی با یکی دیگه، با تو ازدواج میکنم اما همه سعیمو میکنم تا خوشبختت کنم.مخصوصاً که قاب صورتت توی روسری ساتن طلائی می درخشید.لبخندی زدم: خودم رنگ روسریم یادم نبوداخم کرد: آخه شما حواستون جای دیگه بود.هیچی نگفتم وسمت راست صورتم رو روی سینه اش گذاشتم. وبا دستم دکمه دوم پیراهنشو باز کردمو دوباره بستم. پرسید: چرا امروز سر کار نرفتی؟همینطور که با دکمه پیراهنش ور میرفتم جواب دادم: همینطوری؟لحنش تغییر کرد: قرار شد چیزیزو از هم پنهون نکنیم!از سر ناچاری گفتم: با پویا بد صحبت کردم روم نمیشه برم سر کار،با طاهره هم قهرمپارسا: اولاً چرا همکارتو به اسم کوچیک صدا میکنی؟ بار آخرت باشه،دوماً واسه چی با طاهره قهر کردی؟گفتم: اولاً جلوی تو اسم کوچیکشو آوردم خودشو با فامیلیش صدا میکنم،دوماً با طاهره هم به خاطر اینکه اسرار منو پیش شوهرش گفته واونم یه مقداریشو به پویا گفته قهر کردمپارسا با حرص: پویا وکوفت، کدوم اسرارتو گفته؟نفس عمیقی کشیدم: اینکه نامزد داشتم وبه هم خورد...گوشیش شروع کرد به زنگ خوردن.سرمو برداشتم وتو جام نشستم،گوشیشو از جیب شلوارش درآورد وبا لبخند گفت: مامیهرو به من گفت: هیچی نگوجواب داد: سلام-....-قربونت برم تو خوبی؟ -....-هیچی چه خبر میخوای باشه جز کار و کارخنده ام گرفت، با خودم گفتم بذار یه کم اذیتش کنم،دفترم رو برداشتم وبا خودکار روش نوشتم: خیلی فیلمی به خداخنده اش گرفت ومجبور شد با سرفه مهارش کنه: نه آب دهنم پرید تو گلومنوشتم: آره جون عمه اتپارسا در جواب تلفن: اِ ! جدی!گوشی رو گذاشت روی بلندگو وپرسید: خب خوابتو تعریف کن ببینم چی دیدی؟خانم محمدی: خواب میدیدم خوشحال بودی ومیخواستی یه خبر خوب بهم بدیپارسا: خب؟مامانش: همین دیگهپارسا با تعجب: توکه گفتی کُل شب خوابِ منو دیدی این که به یه دقیقه هم نمیرسیدمادرش خندید: این موضوع خوابم بود،حالا بگو چه خبر خوشی میخواستی بهم بدی؟پارسا با خنده گفت: مادرِ من چرا فکر میکنی که همه خوابهاتون بلااستثناء تعبیر میشه؟مادرش با لحن گرفته ای گفت: پس بیخودی دلمو صابون زدم؟پارسا : شما دیشب خواب دیدی، از صبح گذاشتی گذاشتی الان ساعت یازده ونیم شب یادت اومده ازم بپرسی؟مامانش: آخه وقتی صبح بیدار شدم گذاشتم به حساب خواب و اینکه شاید تعبیر نداره اما هرچی بهش فکر میکنم حس میکنم خیلی واقعی بوددر همین حین پارسا خودکارو از دستم گرفت ونوشت: بهش بگم؟سریع نوشتم: نه. چیو میخوای بگی؟لبخند گرمی زد ودر جواب مادرش گفت: البته بی خبر هم نیستم اما شاید شما خوشحال نشیمادرش با نگرانی گفت : چی شده مادر؟من اینور بال بال میزدم وبا حرکت لب میگفتم: نگو نگوپارسا گفت: میخواستم جایی واسم برین خواستگاریسرم یخ کرد،مادرش با هیجان گفت: قربونت برم چرا خوشحال نشم؟ بگو کیهبا درموندگی بهش نگاه کردم وسرمو تکون دادم و رو برگه نوشتم: چیکار میخوای کنی؟بازم لبخند زد وبه مادرش گفت: میشناسیش غریبه نیستمامانش: کیه بگو دیگهصدای دختر جوونی هم از اون ور خط اومد: چی میگه مامان؟خانوم محمدی در جواب خواهر پارسا گفت: میخواد بریم خواستگاریصدای جیغ از خوشحالی خواهرش هم اومد. پارسا با تعجب گفت: مامان بابا خونست نسترن اینشکلی جیغ میکشه!مامانش با خنده گفت: نه نیست، یکی از همکاراش جشن بازنشستگی داشت هنوز نیومده،حرفو عوض نکن بگو کیه؟دیگه فکر کنم خونم از حرکت ایستاد وفشارم نیست ونابود شد فقط بهت زده به پارسا نگاه میکردمپارسا: دختر آقای کرامتی،مریمیهو لحن مامانش تغییر کرد و گفت: بچه ساکت باش ببینم این چی میگه؟ درست شنیدم پارسا؟پارسا لبخندی زد: درست شنیدی مامانمخانوم محمدی: اون که قبلاً به ما جواب رد داد، اینهمه دختر چرا اون؟پارسا: هر کاری میکنم نمیتونم فراموشش کنم،این مدت همه اش در موردش تحقیق میکردم،الان هم تو همین شهر درس میخونه ومن زیاد میبینمشمامانش: آخه من بهش زنگ زدم و بد صحبت کردم! بعدش هم اون به خاطر یکی دیگه به تو جواب نه داد یادت که نرفته؟پارسا: مهم نیست مامان، اون یه اتفاق بود بعدش هم هر آدمی ممکنه تو زندگیش اشتباه کنه مهم اینه که من حالا دوستش دارممامانش: پارسا یه جوری حرف میزنی انگار از جواب مثبتش مطمئنی نکنه باهاش حرف زدی؟پارسا خندید: یه جورایی آره،اما بهتون نمیگم باید برین خواستگاریمامانش با لحن شُل و وِلی گفت: نمیدونم چی بگم والا،باشه هر جور تو دوست داری،کِی زنگ بزنم؟قبل از اینکه پارسا حرفی بزنه صدای نسترن اومد: چی چیو باشه گوشی رو بده به منوصدای نسترن اومد: هیچ معلوم هست چی میگی پارسا؟پارسا با اخم: علیک سلاممیخواست گوشی رو از روی پخش برداره من نذاشتم. نسترن: سلام. باز میخوای بریم خواستگاری اون دختره؟پارسا همچنان اخمو جواب داد: دختره اسم داره،اسمش هم مریمهنسترن: مردم شانس دارن والا! با عالم وآدم میگردن بعدش هم بی هیچ حرف وحدیثی شوهر میکننپارسا: این فوضولیا به تو نیومدهنسترن با حرص: حقته پس مونده یکی دیگه رو بگیری،بی لیاقتی دیگهپارسا داد زد : خفه شو نسترن که همین الان راه میفتم میام حسابتو میزارم کف دستتتلفن رو از رو پخش برداشت،وبا همون لحن عصبی به صحبتش ادامه داد: گوشیو بده به مامانبغضم گرفت،به من گفت پس مونده! چند تا نفس عمیق کشیدم وسعی کردم به صحبتهای پارسا که داشت مامنش رو به خاطر حرف نسترن سرزنش میکرد گوش ندم،سرم ناجور درد گرفته بودتلفنش که تموم شد به سمتم اومد: قربونت برم یه وقت حرفای اون بی عقلو به دل نگیریابدون هیچ حرفی سر به زیر انداخته وبه پاهام خیره شده بودم،با دست چونه ام رو گرفت وصورتم وبالا آورد: ناراحت شدی؟دستشو پس زدم: میشه بری واحد خودت؟ احتیاج دارم تنها باشمبا درموندگی گفت: من که میخواستم از رو اسپیکر بردارم خودت نذاشتی!سرمو تکون دادم: مهم نیست، الان میخوام تنها باشملبخندی زد: جای منو همین گوشه موشه ها هم پهن کنی قول میدم تا صبح حرف نزنم که تو فکر کنی تنهاییخنده ام گرفت: تو حرفم نزنی نمیذاری من فکر کنم تنهامبا شیطونی گفت: چطور؟ابروهامو بالا بردم : کور خوندی آقا پسر اگه فکر کردی حرفو به اون طور مسائل میکشونم!با صدای بلند خندید ودر حالی که به سمت در میرفت: با اینکه از غروب به خاطر فشار ترس واسترس جیگرمونو آوردی تو دهنمون اما شب خوبی بود.با لبخندی گفتم: واسه منم همینطوردرو باز کرد وتو قاب در ایستاد و دستشو بوسید وبه سمتم فوت کرد و بی صدا وبا حرکت لب گفت: شبت بخیرسرمو تکون دادم: شب بخیروقتی رفت خنده هم از لبم رفت،عصبی بودم اما گریه نکردم، چشمامو بستم وزیر لب گفتم: خدایا همه چی درست میشه.. مگه نه؟فصل 29:دوشنبه بود و من آخرین امتحان میانترمم رو دادم وداشتم به سمت خونه برمیگشتم به مامانم گفته بودم که بعد از امتحان به قصد برگشت به خونه حرکت میکنم،توی دانشگاه طاهره رو دیدم به سمتم اومد و من هم به خاطر دوستی و همچنین احترام سنش بی ادبی نکردم، خیلی حرف زد و خودش هم گفت که حمید مقصره واز طرف حمید هم عذر خواهی کرد،بعد از امتحان هم حمید به گوشیم زنگ زد وکلی جلوی طاهره با هم حرف زدیم اما باهاش اتمام حجت کردم که به شرکت برنمیگردم نه به خاطر کدورت بینمون، به خاطر هم حجم درسم هم از پویا خجالت میکشیدم هر چند طاهره آخر هم کاملاً راضی نشد اما اجباراً قبول کرد.هر کاری هم کرد منو برسونه قبول نکردم وگفتم خرید دارم ،حالا خرید هامم زیاد نبود ولی خب دیگه... همینطور داشتم با خودم فکر میکردم که احساس کردم یه ماشین آشنا سرکوچه ایستاده،به پلاکش نگاه کردم: وای خدای من ماشین بابامه.به سمت ماشین رفتم،بابام رو صندلی راننده خوابش برده بود.بمیرم الهی حتماً خیلی منتظر مونده،با انگشتم آروم به شیشه زدم،سرشو به طرفم برگردوند وسریع پیاده شد،بدون اینکه مثل من هیجان زده بشه یا لبخندی بزنه باهام روبوسی کرد(البته این اخلاق خاص پدرم بود به قول مهروز نظامی منش بود) با هم به سمت خونه راه افتادیم، خیالم راحت بود که پارسا تا ساعت 8 نمیاد خونه والان ساعت 5 بود.کلید انداختم توی در هال وخودم اول وارد شدم وبابام هم پشت سرم، به محض اینکه بابا در رو بست صدای پارسا از اتاق خوابم اومد: چه عجب اومدی!پوست صورتم شروع کرد به گرم شدن ودهنم نیمه باز موند وقلبم به وحشتناک ترین شکل ممکن شروع به تپیدن کرد. جرات نگاه کردن به بابامو نداشتم، بابام به طرف اتاق خوابم آهسته حرکت کرد،صدای پارسا دوباره به گوش رسید:کجایی پس؟ نکنه رونما میخو...هم زمان با بابا توی قاب در رو بروی هم قرار گرفتند.پارسا با چشمای گرد شده به بابا خیره شد. وبعد از چند ثانیه سکوت کشنده پارسا با صدای آرومی گفت: سلام عموبابام با رنگ پریده به عقب برگشت وبه من نگاه کرد: اینجا چه خبره مریم؟بغض به گلوم اومد وبلافاصله شکست واشکم جاری شد؛خواستم یه چیزی سر هم کنم اما فقط چند تا جمله نامفهوم گفتم وساکت شدمپارسا که اوضاع وخیم منو دید به آرامی گفت: عمو من همه چیو واستون..بابام داد کشید: هیچی نمیخوام بشنومصدای هق هق من خفه شد وپارسا مثل میخ به بابا خیره شد.بابا نگاه سرزنش بارشو به پارسا دوخت: خوب روی پدرتو سفید کردی،آقا پارسا!پارسا با حرص گفت: هیچ خلافی نکردم که پدرم خجالت زده بشهپدرم دوباره فریاد زد: چه خطایی از این بالاتر که تو توی خونه دختر منی؟ توی اتاق خوابش؟پارسا هم صداشو برد بالا: هنوز اون قدر غیرت دارم که به کسی که دوستش دارم صدمه ای نزنمصدای سیلی که بابا به گوش پارسا زد تو فضای خونه پیچید،پارسا صورتش که تکون نخورد هیچ حتی نگاهش رو هم از بابا نگرفت,دوست داشتم بهش بگم بسه،با بابام جروبحث نکن،اما مثل مسخ شده ها وسط هال ایستاده بودم واشکام بیصدا میریختنددوباره بابا سکوت رو شکست: گمشو بیروننه بابا اینجوری با پارسا حرف نزن،غرورشو جلوی من خورد نکن.(اینا رو تو دلم گفتم) پارسا نگاه غمگینشو به من دوخت.دوباره بابا: همین حالابا چشم وابرو اشاره کردم که برو.پارسا با قدم های بلند از در هال خارج شد،بابام به سمت من اومد: خوب از اعتمادم سوء استفاده کردی مریمتا خواستم چیزی بگم سیلی پدرم صورت من رو هم نوازش کرد،دستمو گذاشتم روی صورتم وبا صدای بلند گریه کردم، ولابلای گریه هام گفتم: بابا بخدا ازم خواستگاری کردهبابا فریاد کشید: خفه شو،هیچی نگو برو وسایلتو جمع کن بریم خونهسریع به سمت اتاقم رفتم و ساکم رو که از قبل آماده کرده بودم رو برداشتم وازاتاق بیرون اومدم،بابام جلو جلو راه افتاد واومد بیرون وشروع کرد به صدا کردن: آقای براری..آقای براریجلوی در کفشامو پام کردم وهمچنان بساط فس فسم براه بود،آقا رضا وریحانه خانوم با هم اومدن بیرون. آقا رضا رو به بابا گفت: بَه سلام آقای کرامتی عزیزبابا با خشم گفت: چه سلامی چه علیکی؟آقا رضا: چی شده !بابا با اخم: مگه قرار نبود شما از همه رفت و آمد ها به خونه دختر من خبر داشته باشی!ریحانه خانوم با اعتماد به نفس کامل اومد جلو: بله که خبر داریمبابا: پس میشه بپرسم این آقا چطور اومده تو خونه دختر من؟ریحانه خانوم وآقا رضا با هم: کی؟سرمو بالا آوردم: آقای طاهری رو میگهریحانه خانوم با دیدن قیافه من: بمیرم الهی، دخترم چرا گریه کردی؟بابا همچنان منتظر جواب بود.آقا رضا گفت: ایشون مستاجر من هستندبابا شد بشکه باروتِ در حال انفجار: تو واحد کناری رو به یه مرد مجرد اجاره دادی؟ اونوقت من الان باید بفهمم؟صدای در حیاط اومد؛ برگشتم پارسا بود،وای پارسا با اومدنت چیو میخوای ثابت کنی؟بابا با غضب نگاهی به پارسا انداخت، آقارضا گفت: حالا مگه چی شده برادر من چرا شلوغش میکنی؟ جوون مردم دلبسته دخترت شده،خلاف شرع که نکرده!بابا: وقتی از همتون شکایت کردم اونوقت میفهمی چی شده،و رو به من: راه بیفتوخودش از در حیاط خارج شد ومن هم به دنبالش،لحظه آخر که از کنار پارسا میگذشتم، آروم گفت: مریم من متاسفم.برگشتمو نگاهش کردم.توی نگاهش اضطراب موج میزد ،با این حال لبخند گرمی زد: قول میدم همه چیو درست کنمسرمو تکون دادم ودوباره اشکام سرازیر شد واز در خارج شدم.

فصل 30:سرم سنگینی میکرد،تمام دیروز وامروز رو گریه کرده بودم،بابام لج کرده بود ومیگفت دیگه نمیذاره دانشگاه برم. خونه شده بود حکومت نظامی گوشیمو ازم گرفته بود وهیچ کس حق نداشت خصوصی باهام صحبت کنه فقط با التماس از مهسا خواستم تا به پارسا پیام بده وبهش بگه به گوشیم نه زنگ بزنه نه اس بده،چشمام ذُق ذق میکرد.رفتم به سمت ساکم که از دیروز که اومده بودم حتی بازش نکردم تا وسایلهامو در بیارم،به محض باز کردن زیپش دیدم جعبه مکعب کادوپیچ شده روی ساکم قرار گرفته،با خودم گفتم: من که کیفمو پر کرده بودم اینو چجوری جاش داده؟میدونستم از طرف پارساست بازش کردم ودر کمال تعجب دیدم که کفش ست همون لباسیه که خودش برام خریده بود،پا زدم اندازه ام بود،هم خنده ام گرفت هم بغض کردم.یه نگاه به وسایلهام انداختم دیدم،شلوار کتان ودوتا از مانتو هام رو به همراه حوله ام رو برداشته تا این جعبه جا بشه با خنده زیر لب گفتم: امان از دست تو پارسا!با صدای مامان که پشت در بود سریع کفشو جعبه اش رو زیر تخت جا دادم: بفرما داخلمامانم اومد تو،حتی به صورتم نگاهی ننداخت،به ساکم نگاه کرد وگفت: الان بازش کردی؟من: آرهبه چشمام نگاه کرد: من باهات غریبه ام؟سرمو به طرفین تکون دادم: کی چنین حرفی زده؟بغض کرد: پس چرا بهم نگفتی؟صدام لرزید: اگه میگفتم یه دردسر تازه بود.نمیخواستم دوباره اسباب کشی کنیم. بابا دلش از من شکسته بود نمیخواستم حواسش همه اش به من باشه..مامان من دختر بدی نیستمنمیدونم کی صدام بالا رفته بود وداشتم گریه میکردم.مامانم دستاشو باز کرد ومنم خودمو انداختم توی بغلش وآروم شروع کرد به نوازش موهای بلندم،چقدر به آغوش مادرم احتیاج داشتم.آغوشی که بیش از چهار ماه از نعمتش بی نصیب بودم.بعد از تقریباً یک ربع صدای مامان سکوتو شکست: یه خبر بد دارم مریمسرمو آوردم بالا وبا اضطراب نگاهش کرد،سرشو انداخت پایین وگفت: به درخواست پدرت امروز بعد از ظهر با خونواده خاله ات قرار خواستگاری گذاشتمسرمو مثل مَنگ ها تکون دادم: چـی!........با احساس خیسی صورتم آهسته چشمامو باز کردم.مامان بالای سرم داشت اشک میریخت وبه محض دیدن چشمای بازم منو بغل کرد: چت شد مادر؟وبا صدای بلند گریه کرد.حالا من هم گریه میکردم،چند دقیقه گذشت تا هر دو آروم شدیم؛تو اتاق خودم بودم وساعت نشون میداد که مدت زمان بیهوشیم به پنج دقیقه نرسیده ومامانم با پاشیدن قطرات آب به صورتم بهوشم آورده.کلی با هم حرف زدیم و مامان آخر هر جمله اش این جمله رو میگفت: چرا بهم نگفتی مریم؟بهش ملتمسانه نگاه کردم: مامان پارسا دوستم دارهمامان غمگین نگاهم کرد: تو چی؟سرمو پایین انداختم. مامان با صدایی آهسته: پس دوستش داری!به چشمای غمگینش نگاه کردم.مامان لبخند کجی زد: یادمه علی رو هم دوست داشتیتا خواستم حرفی بزنم با علامت دست وادار به سکوتم کرد وادامه داد: عاشق شدن های تو آتیشیه وزود گذر، گفتی علی رو دوست داری ورو حرف پدرت در اومدی وبه پارسا جواب منفی دادی،یادت که هست؟با صدایی آروم گفتم: عشق من به علی آتیشی نبود،حاصل یک عمر بود که ذره ذره شکل گرفته بود.اومد توی حرفم: اون که حاصل یک عمر بود اینطور گذاشتیش کنار این یکی که حاصل دوسه ماهه چطور میذاریش کنار؟حرف حساب جواب نداشت،پرسیدم: مامان اگه جای من بودی حاضر بودی دوباره به سمت علی بری؟مامانم لبخندی زد: نهتو جام نشستم وصورت مامانم رو بوسیدم: خیلی ماهی مامانم،خیلی دوستت دارمخودشو از من جدا کرد: از دست تو دختر که هیچ وقت بزرگ نمیشی!از جاش بلند شد.با نگاهی پر از خواهش پرسیدم: با بابا صحبت میکنی؟سرشو تکون داد: شما بچه ها عادت دارین اول خرابکاری کنین بعد از من کمک بخواینبعد که دید هنوز دارم بهش نگاه میکنم گفت: در مورد پارسا هیچ قولی نمیدم.قرار امروز هم سرجاشه،اما بعداً سعی خودمو میکنم باباتو مجاب کنم تو وعلی به درد هم نمیخورینبازم از مامان تشکر کردم واتاق رو ترک کرد.

فصل 31:مهسا: اخماتو وا کن مریمبا غضب به مهسا نگاه کردم: چطوره همین از در رفتم بیرون برم علی رو بغل کنم!ابروهاشو داد بالا: مریم خیلی رو داری بخدا،یه خُرده خجالت هم خوب چیزیهنگاهمو ازش گرفتم ودوباره خودمو تو آینه دیدم، از آرایش ذره ای خبر نبود،فقط به خاطر این که چشمام پف کرده بود یه خورده داخل چشممو مداد کشیده بودم،لباسم رو هم کت وشلواری به رنگ زرشکی تشکیل میداد،بلوز زیر کتم سفید رنگ بود شالم هم مدل چروک وبه رنگ سفید بود.همین طور داشتم به غر غر های مهسا گوش میدادم که صدای زنگ در بلند شد،قلبم اومد تو دهنم؛ از روبرو شدن با علی به دلیلی نا معلوم به حد مرگ وحشت داشتم ، یک ربعی از اومدنشون گذشته بود که مهسا اومد دنبالم که بیا بشین کنارمون،البته لحن مهسا همچین دوستانه نبود: مریمِ کوفتی مامان میگه تو هم بیا بِتِمرگ کنارمون.پشت سر مهسا از اتاقم خارج شدم،خاله پروین به محض دیدنم از روی مبل بلند شد و به سمتم اومد،حتی نگاهی به سمت علی نکردم که ببینم چی پوشیده! خاله ام منو در آغوش کشید: الهی دورت بگردم، خوبی؟من مثل مداد دستام کنارم آویزون بود ودر جواب خاله فقط گفتم: ممنونعمو محمد شوهر خاله ام هم از جاش بلند شد وسلام کرد، جواب سلامش رو دادم، صدای علی اومد: خوبی مریم؟بدون اینکه نگاهش کنم مثل جوابی که به مادرش دادم: ممنونکنار مامان جا گرفتم،مهسا کنار بابا نشسته بود،بعد از چند دقیقه سکوت دوباره چونه هاشون گرم شد،تازه فرصت کردم به صورت علی نگاه کنم،کوچکترین تغییری نکرده بود،مثلاً از دوری من لاغر شده باشه واین حرفا(چه دل خجسته ای دارم من!)فقط موهاشو تا جای ممکن کوتاه کرده بود وقیافه اش نسبت به چهار ماه پیش بامزه تر شده بود، یه بلوز کتان سفید واسپرت پوشیده بود با شلوار لی نوک مدادی،سرمو انداختم پایین اصلاً واسم مهم نبود که میخ شده روم وداره نگاهم میکنه،دوست داشتم بفهمه که نگاهش تاثیر 4 ماه قبل رو نداره.همه حواسم پیش پارسا بود که اصلاً منو یادش هست؟ نکنه این مدت بازیم داده وحالا که نیستم داره زندگی عادیشو میکنه! با صدای صلوات جمع به خودم اومدم،سرمو بلند کردم وبه لبهای خندون بابام چشم دوختم که داشت جملات زجرآوری رو ادا میکرد: هرچی شما بگین،حاج مَمَد، ما که مخالفتی نداریم، قبلاً حرفامون رو هم زدیم واین دوتا جوون هم قبلاً حرفاشونو زدن دیگه مابقی کارها با خانوما.با بهت به مادرم نگاه کردم که آروم زیر لب گفت: فعلاً هیچی نگوخاله ام با قیافه ای که انگار نه انگار قبلاً اتفاقی افتاده گفت: اگرموافق باشین آخر همین هفته عقدشون باشهمامانم شونه هاش رو بالا انداخت: من چی بگم؟بعد رو به بابام گفت: بهتر نیست مریم وعلی با هم صحبت بکنن؟ که اگه خدایی نکرده کینه وکدورتی بینشون هست برطرف بشه؟بابام با قیافه ای که معلوم بود 100% با حرف مامانم مخالفه نفسشو بالا کشید وگفت: من نمیدونم وبعد رو به علی گفت: خودت چی میگی علی آقا؟علی نگاهی به من انداخت ورو به بابام گفت: با اجازتون من هم با خاله موافقمبعد بابام رو به من گفت: بلند شو مریم جان با علی برین تو اتاقت با هم صحبت کنیداز جام بلند شدم وبدون لحظه ای مکث به سمت اتاقم براه افتادم ورفتم داخل، علی پشت سرم وارد شد، من روی صندلی میز مطالعه ام نشستم وعلی هم لبه تختم تمرگید.همین طور سرم پایین بود که علی سکوتو شکست: یعنی حتی لایق نگاه کردن هم نیستم!اخم کردم وگفتم:خودت چی میگی؟نفسشو بیرون فرستاد: واسه یه لحظه خودتو بذار جای من، من نمیتونستم تصمیم درستی بگیرم،اصلاً مغزم کار نمیکردناخواسته پوزخندی روی لبم نشست.علی ساکت شد، با صدایی آهسته گفتم: کافی بود از خودم توضیح میخواستیتا خواست حرف بزنه دستمو آوردم بالا یعنی ساکت شو؛ ادامه دادم: اما چیکار کردی؟ رفتی پیش گلاره (با کنایه گفتم)واونقدر به من پابند بودی که هنوز یه مدت نگذشته رفتی جای دیگه خواستگاری؛ راستی چرا بهَم خورد!..آهان بذار خودم بگم، تو این دوره وزمونه آدمی احمق تر از من پیدا نمیشه که مهریه اش رو بندازه 114 تا مگه نه؟لبخندی زد، اخم کردم: کجای حرفم خنده داشت!به چشام زل زد: میدونی اونا چندتا سکه گفته بودن؟من جوابی ندادم وفقط نگاهش کردم؛خودش ادامه داد: گفته بودن114 تاابروهامو بالا انداختمو گفتم: پس توقعاتتون رفته بالا! چطوره ایندفعه مابرای شما مهریه قرار بدیم؟اخم کرد: اصلاً کی گفته مراسم به خاطر مهریه به هم خورد! من قبل از به توافق رسیدن جمعو ترک کردم، تا همون جاش هم به اصرار خونواده ام نشسته بودم ولی هر کاری کردم نتونستم خودمو راضی کنم...دوست نداشتم مجابم کنه دنبال بهونه بودم ولی اون با خونسردی داشت قانعم میکرد، در انتهای حرفش گفت: حالا چیه؟ دیگه نمیتونی به من فکر کنی؟ یا نمیخوای که فکر کنی؟با خونسردی گفتم: نه میتونم فکر کنم ونه میخوامیهو از جاش بلند شد.با همون خونسردی گفتم: چی شد!با اخم غلیظی نگاهم کرد: فکر نمیکنم حرفی مونده باشه،میرم بیرونسرمو به نشونه تایید حرفش تکون دادم واز اتاق خارج شد،به فاصله چند دقیقه ای بعد ازعلی خارج شدم،مهسا ومامان با شک وبقیه با لبخند به من نگاه میکردن وعلی همچنان اخمو بود.شصتم خبردار شد علی کار خودشو کرده،رفتم وکنار مامان نشستم،خاله با لبخندی کذایی رو به مامان گفت: خب خواهر بیا حرفهای خودمونو بزنیم،حاج محمد هم روبه من لبخندی زد وازم تشکر کرد.مامانم آهسته از من پرسید: مریم جان یعنی الان کاملاً موافقی؟دیدم خاله داره به مکالمه من ومامان گوش میکنه.فقط مامان رو ملتمسانه نگاه کردم وهیچی نگفتم.مامان بدون اینکه به بابا نگاهی کنه ومثل همیشه کسب اجازه کنه رو به خاله وحاج محمد گفت: اگه اجازه بدین ما شب جواب قطعیمونو میدیمبابام با تعجب گفت: پوران!خاله قیافه اش تو هم رفت: وا! پوران جان چه حرفا میزنی!میخوای تا شب مثلاً به چی فکر کنی؟مامانم بدون اینکه منش بزرگتر بودنش رو از دست بده گفت: ایندفعه فرق میکنه، لازمه که کمی فکر کنیمخاله پروین بازهم با تعجب گفت: من نمیفهمم، شما که علی منو میشناسین، خونواده منو میشناسین،دو تا جوون هم که با هم مشکلی ندارن،چرا میخوای تو کارشون نه بیاری!ملتمسانه به مهسا نگاه کردم. مهسا در گوش بابا چیزی گفت.حاج محمد که دید لحن زنش داره عصبی میشه با لبخندی مصنوعی گفت: پروین جان؛ تا شب که چیزی نمونده،بابا چپ چپ به مهسا نگاه کرد وبعد رو به جمع گفت:من هم با نظر پوران موافقمتمام این مدت علی با اخم به من نگاه میکرد،خلاصه هر جوربود مجلس خواستگاری تموم شد و با لب و لوچه آویزون رفتن، به محض اینکه در حیاط بسته شد وبابا به داخل خونه برگشت،رو به مامان گفت: آخه زن این کار چی بود؟ من از رفتار این بچه(منو اشاره کرد) میترسیدم تو زدی همه چیو خراب کردیمامان با حق به جانبی گفت: هیچی رو خراب نکردم، مگه دخترم چشه! صحیح وسالم،تحصیل کرده ،خانوم.بابام با کنایه گفت: خانوم!مامانم عصبی شد وگفت: الکی رو دختر خودت حرف نساز، حرف رو هم عوض نکن من بحثم رو پروین خواهر خودمهبابا با عصبانیت گفت: من نمیفهمم تو چی میخوای؟ کی از علی بهتر میخوای باشه!مهسا دست منو گرفت وبه سمت اتاقم بردم، مامان جواب داد: اگه راحت موافقت کنیم فردای دو روز دیگه رو دخترمون سوارن،چرا متوجه نیستی!منو مهسا وارد اتاق شدیم، مهسا گفت:آماده شو بریم خونه مهروزصدای بابا و مامان کمتر شد ومعلوم بود ادامه بحثشون به اتاقشون راه پیدا کرد، مهسا خندید: مامان رفت تو فاز نرمشتلخ لبخند زدم و گفتم: جای تعجب داره که مهروز امروز نیومدهودر همین حال کتم رو از تنم در اوردم،مهسا جواب داد: فاطمه دومین روزشه،مهروز همه حواسش به اونه،بعدش هم آمار اینجا رو با مسیج از من میگیره، با ذوق گفتم: وای خدا جونم یعنی فاطمه هم بزرگ شده!لباسهای بیرونم رو پوشیدم ودر حالی که کیفم رو برمیداشتم گفتم: پس بین راه یه جا نگه دار واسه فاطمه کادو بخرمبا هم از اتاق خارج شدیم.صدای آیفون اومد مهسا جواب داد ورو به من گفت: بریم حسین اومدبعد مامانو صدا کرد: مامان جونم کاری باما نداری ؟مامان از اتاق خارج شد ورو به من گفت: تو هم باهاشون میری؟بابام هم اومد بیرون.در جواب مامان گفتم: بلهبابا با تحکم رو به مهسا گفت: خودت میبریش ، خودت هم میاریشمهسا سرشو پایین انداخت: چشم بابابابا بدون اینکه نگاهی به من بندازه رفت داخل اتاق،دلم خیلی گرفت، اگه پارسا رو توی خونه ام نمیدید اینطور نسبت بهم بی اعتماد نمیشد،با مهسا از خونه خارج شدیم، حسین خیلی ریلکس سلام واحوال پرسی کرد،درست مثل همیشه انگار نه انگار اتفاقی افتاده، من عقب نشستم وبراه افتادیم،بعد از چند دقیقه حسین گفت: یه پرشیای سفید از دم در خونتون دنبالمونهاحتیاجی به نگاه کردن نبود،میتونستم حدس بزنم کیه،مهسا گفت: حسین آروم برو بذار رد شه، سرعت ماشین حسین کم و کمتر نزدیک به توقف شد تا ماشین پشت سری رد بشه،به محض عبورش،پارسا نگاهی به من کرد وچشمکی حواله ام کرد،حسین با خنده گفت: این باجناق آینده ما نبود!!!مهسا خندید و رو به حسین گفت: اگه جرات داری جلوی بابا بگوخودم هم لبخندی روی لبم نشست،پس پارسا هم اومده،با مهسا جلوی یکی از فروشگاه های که همیشه ازش لباس میخریدیم پیاده شدیم وبرای فاطمه دختر مهروز یه تاپ شلوارک عروسکی دخترونه خریدم وبراه افتادیم، پارسا رفته بود، میتونم بفهمم که هدفش از این کارش فقط این بود که به من دلگرمی بده،... فاطمه توی اتاق خودش روی تخت دراز کشیده بود،به سمتش رفتم ودر آغوش کشیدمش،وقتی به دنیا اومد من کلاس اول راهنمایی بودم، خیلی دوستش داشتم چون بیشتر از سنش که 11 سال بودمیفهمید،الان هم که تقریباً شده بود هم هیکل من،(اصلاً دقت کردین بچه های الان چقدر درشت شدن!!!) کادوشو دید وکلی ذوق کرد: خاله جون دستت درد نکنه؟صدای مهروز از پشت سرم اومد: چرا زحمت کشیدی مریم جان؟مهروز از من 8 سال بزرگتر بود ولی چون 19 سالگی ازدواج کرده بود و 20 سالگی هم مادر شده بود یه جورایی به رفتارش میخورد بزرگتر باشه،سرمو برگردوندم: وظیفمه آبجی جونخم شد وپیشونیمو بوسید: قربونت برمیه ربعی باهم صحبت کردیم وگزارشات رد کردیم. صدای تلفن بلند شد: مهسا رفت جواب بده،الیاس شوهر مهروز اومد داخل وبا خنده گفت: پس ما کی قراره پاچلاقمون رو ببینیم؟بعد با صدای بلند خندید؛مهروز لبخندی زدو گفت: چیه خوشحالی!الیاس رو به من گفت: من یامان از این پسره علی بدم میاد! یعنی اگه همه عالم و آدم از من بدشون بیاد من از این خوشم نمیاد،مهروز گفت: زشته الیاس،؛پررو نشو هرچی باشه پسرخالمونهحسین در زدو داخل شد،فاطمه رو تختش نشست،حسین با خنده رو به الیاس گفت: ما که توی راه چشممون به جمال پاچلاق روشن شد،افتاده بود دنبالمونالیاس لبخندی از روی تعجب زد،مهروز خندید: بابا نگین پاچلاق، مریم ناراحت میشهاز شرم قرمز شدم، که باعث شد هر سه بخندن، مهسا با قیافه آویزون وارد اتاق شد، مهروز پرسید: کی بود مهسا؟مهسا: مامان بود، میگفت همین که شما رفتین مامان پارسا زنگ زدهخنده مون خشک شد، مهروز: خب چی میگفت؟مهسا: واسه خواستگاری زنگ زده ومامان هم جواب رد داده،دلم فرو ریخت؛مهروز لبخندی شیطانی زد وگفت: دَم مامان گرمهمه با تعجب بهش نگاه کردیم.مهسا گفت: مهروز من میگم مامان جواب رد داده!مهروز با اعتماد به نفس گفت: فهمیدم چی گفتی، من میدونم مامان چرا اینکارو کرده ودلیلش هم اینه که مامان نمیخواد دو دستی مریم رو تقدیم کنه،الان خونواده طاهری زبونشون بلنده که مریم به سمت اونها کشیده شده،مامان میخواد شاخشونو بشکنهمهسا پشت لبشو خاروند: ایول سیاستالیاس دستشو رو سینه اش گذاشت: مخلص مادرزنمون هم هستیمفاطمه رو به الیاس گفت: بابا حداقل بذار جلو خود مادرجون خودشیرینی کنبا این حرف فاطمه همه زدیم زیر خنده...فصل 32:سرمو برده بودم توی کتاب که مثلاً به حساب خودم درس بخونم، اما دریغ از درک حتی یک کلمه اش،همه اش داشتم توی ذهنم این ده روزی رو که اومده بودم اینجا رو مرور میکردم،اون شب خاله پروین زنگ زد که جواب قطعی بگیره، مامان هم قاطعانه جواب رد داد؛ بماند که تا یک ساعت با خواهرش پشت تلفن بحث میکردن، من واقعاً از دست خودم شرمنده بودم که داشتم باعث ایجاد ناراحتی بین مامان وخواهرش ومامان وبابام میشم،چند روز پیش با مهسا ومهروز رفتیم خرید وقتی موقع برگشت میخواستیم تاکسی بگیریم علی جلوی پامون توقف کرد ، با کلی اصرار سوار شدیم،کلی حرف زد ودست آخر ما سه تا خواهر تونستیم مجابش کنیم که آقاجون ما به درد هم نمیخوریم، خداروشکر علی آدم نرمی بود وبه راحتی قانع میشد،خانوم محمدی تا حالا دوبار دیگه هم زنگ زده وهر بار مامانم به یه دلیلی رد کرده، مطمئنم پارسا مجبورش میکنه، تو این ده روز پارسا از طریق مهسا وحسین خبرم رو میگیره ومن هم متقابلاً همینطور، مامان بابا رو راضی کرده که بذاره امتحاناتم رو بدم به شرط اینکه یکی از اعضای خونواده ام ببرتم یکی بیارتم وبه هیچ وجه به خونه خودم نرم... با باز شدن در اتاقم توسط مهسا از فکر بیرون اومدم، مهسا گوشی به دست نزدیکم شد: خب باباو مامان رفتن بیرون،یه سوال بپرسم؟-بپرس-پارسا چند سالشه؟ آخه خیلی مودب وسنگین حرف میزنه نیشخندی زدم وتو دلم گفتم: پارسا وسنگین صحبت کردن! جواب دادم: 31 سال همسن مهروزهبا تعجب ابرو بالا انداخت: یعنی از حسین هم بزرگتره! بعد مثل برق گرفته ها ادامه داد: الان پارسا زنگ میزنه مثل بچه آدم صحبت کن وباهاش هم اتمام حجت کن این آخرین باریه که دارم چنین لطفی در حقتون میکنم، بگو زودتر بیاد بگیرتتبا خنده بغلش کردم: قربونت برم آبجی گلم، گوشی شروع کرد به زنگ خوردن سریع جواب دادم: سلام-سلام، مریم، خوبی قربونت برم؟ -سلام ، خدانکنه عزیزمپارسا با نگرانی: مریم من واقعاً شرمندتم، همه اش تقصیر من بودرفتم میون کلامش: بالاخره دیر یا زود میفهمیدن، مقصر تو نبودیپارسا با صدایی آرومی گفت: در هرحال بازم شرمنده ام، اگه اون اتفاق نمیافتاد شاید خیلی چیزا تغییر میکردیهو تن صداش کمی بلند شد: راستی چرا هی جواب رد میدین؟!دلم خواست دروغ بگم ، لحنم رو مظلوم کردم: راستش واسه مامانم برخورد آبجیتو تعریف کردم مامان هم گفت وقتی خونواده پارسا راضی نیستن بهتره من هم فراموشت کنمپارسا با دلخوری گفت: معلوم هست چی میگی مریم؟ یعنی همین!بعد با همون مظلومیت ساختگی گفتم: تازه من حتی از علاقه خودت هم مطمئن نیستمیهو میون حرفم داد کشید: بس کن دیگه مریم، باید خودمو چجوری بهت ثابت کنم که نکردم! اینقدر این حرفو نزن، به این شَکِت حساس شدمبا ترس گفتم: یهو چت شد پارسا!پارسا: اعصاب واسه آدم نمیذاری که. اصلاً واسه این که بهت ثابت کنم میرم با بابات صحبت میکنم، هرچی بادا باد. خدافظتا رفتم چیزی بگم صدای بوق اشغال تو گوشی پیچید هر چی هم گرفتمش خاموش بود، عجب غلطی کردما!....سه روز بعد یعنی 15 دیماه اولین روز امتحانم بود که بابام منو برد دانشگاه، هر چی داخل برگه جواب دادم نتیجه همون چیزی بود که تو میانترم خونده بودم،که نتونستم زیاد خوب جواب بدم،یکی از سوالات رو که اصلاً حس میکردم تو کتاب نیست.وقتی از سالن اومدم بیرون، دیدم طاهره منتظرمه، به سمتش رفتم، طاهره: چطور بود؟با کلافگی گفتم: گند بود، خدا کنه نیفتمطاهره با تعجب گفت: این که خیلی خوب بود، مگه نخونده بودی؟سرمو تکون دادم وبغض کردم وتا حدی تعریف کردم، طاهره هم کلی ناراحت شد: اشکالی نداره پارسا پسر خوبیه، حتماً همه چی درست میشهبا هم به طرف در ورودی دانشگاه حرکت کردیم طاهره گفت میخوان با حمید از پرورشگاه بچه بگیرن، از خبرش خوشحال شدم . با دیدن منظره بیرون خشکم زد، پارسا داشت با بابا صحبت میکرد،هیچی نمیشد از قیافه هاشون خوند.همونجا با طاهره اونقدر صبر کردیم تا پارسا از بابا جدا شد.بعد به سمت بابام رفتم، طاهره هم بعد از سلام واحوال پرسی از بابا ازَمون جدا شد، سوار شدم وبراه افتادیم،...بابا با صدای بلند داشت رادیو گوش میداد وبه نظر من هیچ چیز عذاب آور تر از این نیست که در حالی که استرس داری تو ماشین یه مسیر طولانی رو به رادیو گوش بدی، بابا صدای پخش رو کم کرد، وگلوشو صاف کرد: امتحان چطور بود؟در حالی که سرم خم بود جواب دادم: خوب نبود.بابا با کلافگی نفسشو بیرون فرستاد: با شرایطی که تو داشتی باید هم خوب امتحان نمیدادیوزیر لب ادامه داد: ما خیالمونه که دخترمون تنهایی بهتر درس میخونه، دخترمون به خیالشه که فرستادیمش دنبال شوهربغض کردم وبا صدایی لرزون گفتم: بابا تو رو خدا باهام اینجوری حرف نزن من دق میکنموزدم زیر گریه.بابام زیر لب گفت: لا اله الا لله..وماشین رو کنار جاده متوقف کرد.چند دقیقه ای گذشت واز شدت گریه ام کم شد، بعد بابا با آرامش شروع کرد به صحبت کردن:وقتی من موافق ازدواج تو وپارسا بودم سر رو سر مادرت گذاشتی(یعنی فکراتونو یکی کردین) که اِلا وبلا علی ، ومنو جلوی همکارم شرمنده کردین؛بعدش هم که موافق شدم با اون رسوایی که دوستت به بار آورد دیگه کامل جلوی دوست وآشنا روسیاه شدم،حالا هم که ...توی سکوت به روبرو خیره شد،من مرد نیستم ولی میتونم عمق باری رو که تو اون لحظه روی دوش پدرم بود رو حس کنم،به قول مهروز خدایا به هر کی دختر میدی اول بخت بلندشو بده،(این مهروزمون هم چه حرفای قشنگی میزنه ها!!)بابا ادامه داد: صبح جناب طاهری خودش زنگ زد والان هم پسرش جلومو گرفت، از نظر من پسر خوبیه، اما قبول کن که کاری که کردین اشتباه محض بود.به چهره خسته اش نگاه کردم: معذرت میخوام باباسرشو بالا وپایین برد: موافقم اما به یه شرطبدون این که حرف بزنم بهش نگاه کردم، گفت: به شرط اینکه بشینی سر درسات وبقیه امتحاناتت رو خوب بگذرونی، بعد از امتحانات در موردش حرف میزنیم، باشه؟لبخندی زدم ودوباره زدم زیر گریه.تا خونه حرفی نزدیم، به خونه که رسیدیم برای مامان قضیه رو تعریف کردم، اون هم لبخندی زد وگفت: من هم یه خبر خوب دارم، با تعجب نگاهش کردم که ادامه داد: صبح مادر وخواهر های پارسا بی خبر اومدن اینجا من هم تو رودربایسی ازشون پذیرایی کردم، خیالت راحت باشه اونقدر حرف زدیم که هر چی کینه وکدورت بینمون بود از بین رفتهپریدم ومامان رو بغل کردم: قربونت برم تو بهترین مامان دنیاییمامانم در حالی که منو از خودش جدا میکرد با غر غر گفت: مثل بچه ها رفتار میکنی،تو رو چه به شوهر؟فصل 33:-دوشیزه مریم کرامتی برای بار چهارم وبار آخر میخوانم آیا بنده وکیلم شما را به مهریه معین یک جفت آیینه وشمعدان و پانصد سکه تمام بهار آزادی به عقد دائم پارسا طاهری در بیاورم؟از همون زیر چادرنگاهی به صورت خندون گلاره ورویا وطاهره که کنار هم ایستاده بودن انداختم وبه روشون لبخند زدم،صدای پارسا رو در گوشم شنیدم: دِ بگو دیگه دق مرگ شدمبا صدای رسا گفتم: با توکل به خدا و با اجازه بزرگترا بلهنسترن و نسرین خواهرهای پویا شروع کردن به کل کشیدن وهمه با هم دست زدن وبعضیا هم صلوات فرستادن و دوباره سکوت همه جارو فرا گرفت وعاقد زیر لب آیات مربوطه رو قرائت کرد، فرصتی شد که اتفاقات این مدت رو مرور کنم، زمانی حس کردم عاشق شدم که حتی به سن بلوغ هم نرسیده بودم و دلبسته کسی شدم که شاید حتی ذره ای به من علاقه نداشت وکورکورانه تمام نوجوانیم رو به پای عشقی بچگانه و پوچ گذروندم، حس کردم هرکس که جملات قشنگ تری توی لحن صحبتش داشته باشه بهتر عاشق میشه وتکیه گاه محکم تریه، اما غافل از اینکه به قول مهروز خیلی از مردها زبون رام کردن همسرشون رو ندارن ولی هزار برابر عاشق ترن، پارسا خودش رو به من ثابت کرد زمانی که هر کاری میتونست بکنه وهر بلایی که بخواد سرم بیاره خودش رونگه داشت وحالا در کنارمن همپای من باهم پیوندی آسمانی میبندیم، پارسا یکیه هم جنسِ خودم، هم جنسِ خاکپارسا: من نذر کردم اگه همه چی درست بشه بریم پابوس امام رضا(ع)به صورتش لبخند زدم: اِن شاءاللهدستی به شونه ام خورد، برگشتم، ریحانه خانوم بود،به صورتم لبخند زد وخم شد وگونه ام رو بوسید: ایشالله خوشبخت بشین، شما سومین مستاجرمن بودین که با هم ازدواج کردین، من وپارسا با تعجب به هم نگاه کردیم. وریحانه خانوم با صدای بلند خندید فصل آخر:27 اسفند 1390: برای بار آخر وسایل هارو چک کردم،صدای گوشیم بلند شد،دست انداختم روی میز مطالعه برداشتمش،گلاره بود جواب دادم: جانم گلاره؟گلاره: من آماده ام، نزدیک شدین زنگ بزن میام دم در-باشه آجی،ما هم دیگه داریم حرکت میکنیم، اول میریم دنبال رویا اینا-باشه پس منتظرتونم،گوشی رو قطع کردمو ساک بدست رفتم رو ایوون،پارسا داشت بقیه وسایلها رو جابجا میکرد،به محض دیدنم به سمتم اومد وساک رو گرفت، صدای زنگ در حیاط بلند شد: مامان آیفونو زد وحسین ومهسا شیرینی به دست وارد شدن؛حسین با صدای بلند: سلام بر اهل خانهمن وپارسا جواب سلامشو دادیم؛ حسین در جعبه رو باز کرد،پارسا با تعجب گفت: شیرینی به چه مناسبت؟حسین با لبخندی مرموز شونه بالا انداخت: همینطوریپارسا هم با خنده گفت: من میمیرم واسه شیرینی بدون مناسبتو دست انداخت ودوتا شیرینی با هم برداشت وهردو رو چپوند تو دهنش،حسین با دست دیگه اش که در جعبه رو نگه داشته بود زد پشت پارسا: کوفتت بشه،من شیرینی به تعداد شمرده بودم اگه کم بیاد چی؟پارسا که یه خورده از حجم محتویات دهنش کم شده بود با دهن پر جواب داد: کوفت خودت بشه شکم پاره ،خودت نخورحسین گفت: اینطوریاست!بعد یدونه رولت بزرگ برداشت وگذاشت تو دهنش،با خنده گفتم: بابا خودتونو خفه نکنین، من نمیخورم که به بقیه برسهمهسا یکی برداشت وبه سمت من گرفت: حسین داره شوخی میکنه وشیرینی رو به سمتم گرفت،ازش گرفتم وتشکرکردم به محض اینکه حسین رفت داخل خونه وپارسا دوباره به سمت ماشین رفت رو به مهسا گفتم: حالا بگو مناسبتش چیه؟مهسا لبخندی زدو گفت: امروز جواب آزمایشم رو گرفتم،مثبتهاز خوشحالی جیغ کشیدم وبغلش کردم واونقدر سر وصدا کردم که همه فهمیدن، بابا با این که نوه دومش بود اما از خوشحالی سر از پا نمیشناخت وبه یمن وجود بچه مهسا با این که هنوز به دنیا نیومده وجنسیتش هم معلوم نبود بر خلاف روزهای دیگه با من وپارسا با مهربانی خداحافظی کرد ولحظه ای که به سمتش رفتم تا بهش دست بدم ،دست منو کشید وبغلم کرد وبعد از اینکه پیشونیمو بوسید با صدای آرومی گفت: مواظب خودت باش دخترم،التماس دعااشک تو چشام جمع شد وتو دلم خدارو شکر کردم،مامان باز کلی سفارش کرد: لباس گرم بپوشین ، پارسا جان این مریم خیلی بچه اس ،نذاری هله هوله بخوره مسموم بشهمن ومهسا همزمان با هم گفتیم: اِ مامان بازم شروع کردی؟گوشیم زنگ خورد،طاهره بود،جواب دادم: بله؟طاهره: سلام، ما اول جلینیم، منتظر شما،کجایین؟-سلام، شرمنده طاهره جان چقدر زود رسیدین، ما هنوز دنبال رویا واینا وگلاره نرفتیمطاهره با حرص: بیاین دیگه، این آقا وحید مارو کشت بس گلاره گلاره کرد، بردارین نامزدشو بیارین تا خدایی نکرده چیزیش نشدهخندیدم: چشم چشم،الان میایمتماس رو که قطع کردم مهروز والیاس وفاطمه هم رسیدن ، به دو به سمتشون رفتم وروبوسی کردم، وقتی با مهروز روبوسی میکردم آروم درگوشم گفت: مریم جان، اختلاف سنی تو با پارسا باعث میشه که اون تصمیمات عاقلانه تری بگیره پس به حرفش گوش کنخندیدم،زد به بازوم: کوفت چرا میخندی؟-آخه تو این مدت خیلی از نصایح گهر بارت یاد کردم، از قیافه مهروز معلوم بود چیزی از حرفهام نفهمیده،پارسا صدام کرد: بیا دیگه مریم،اون بنده خداها منتظرمونناز بغل مهروز بیرون اومدم وسوار ماشین شدم، به محض اینکه به حرکت در اومدیم واز در حیاط خارج شدیم، مامان ظرف آبی رو که دستش بود رو پشت سرمون خالی کرد،اول رفتیم دنبال رویا وعارف، من رفتم عقب نشستم وعارف جلو نشست،بعدش رفتیم دنبال گلاره، جلوی در خونه گلاره منتظرش بودیم، که دوباره گوشیم زنگ خورد طاهره بود، جواب دادم: بله؟-بله ومرض، کجایین پس؟-اومدیم دنبال گلاره، میخواین شما آهسته حرکت کنین، باز یه جا دیگه همو ببینیمطاهره با خنده: ما هم چنین قصدی داریم، ولی آقا وحید طاقت نمیارهخندیدم: پس یه کوچولو دیگه منتظر باشین ما هم میایم،اصلاً تقصیر خودتونه،اگه از اول میومدین خونه ما چرا الان باید نیم ساعت تو جلین معطل باشین!طاهره: خب حالا توهم! ایشالله تو راه برگشت-ایشاللهگلاره با مامان وباباش اومدن جلوی در، همه پیاده شدیم، سلام واحوال پرسی کردیم،پارسا چمدان گلاره رو جابجا کرد، مامان گلاره من ورویا رو کشید به کناری وگفت: ببینید بچه ها درسته که وحید وگلاره نامزدن اما چون هنوز نامحرمن خودتون حواستون به همه چی باشه من به پدر گلاره نگفتم که وحید هم داره میاد، من دیگه سفارش نکنم،با رویا کلی زبون ریختیم تا مادر گلاره رو آروم کردیم،وبعد از اینکه بابای گلاره هم کلی نصیحتمون کردن،که تند نرین و هرجا توقف نکیندو..... حرکت کردیم.وقتی به طاهره اینا رسیدیم، گلاره رفت تو ماشین اونها نشست،یعنی چیدمانمون رو از قصد به این شکل درآوردیم که رابطه بین گلاره ووحید با طاهره وشوهرش دوستانه تر بشه، توی راه بودیم، من سرمو گذاشته بودم رو شونه رویا واز آینه جلوی ماشین به چشمهای پارسا نگاه میکردم که هر از گاهی شیطون میشد و بغلهای چشمش چین میخورد معلوم بود که داره لبخند میزنه،وسایلمو قرار بود ببرم واحد پارسا وگلاره هم میخواست بیاد جای الان من بشینه به این فکر میکردم که بعد از عید باید برم وسایل ها رو جابجا کنم، و این یک سال باقیمونده از درسم رو طوری برنامه ریزی کنم که به قولی که به بابا دادم بابت نمراتم هم عمل کنم، مخصوصاً که اولین امتحانم رو با نمره 11 افتاده بودم وکلی جلوی بابا شرمنده شده بودم.رویا آروم در گوشم گفت: یه چیزی بگم قول میدی وحشی نشی؟بهش نگاه کردم: چی؟با لبخند شرمگینی در گوشم گفت: من دارم مامان میشم ولی هنوز حتی به عارف هم نگفتمبا ذوق دستامو به هم کوبیدم: وای خداجونم امروز دوتا خبر خوش یک شکل دریافت کردمپارسا با لبخند گفت: رویا خانوم تبریک میگمرویا با تعجب به من نگاه کرد: دوتا؟سرمو به نشونه تایید تکون دادم: قبل از تو ،مهسادر حالی که از حرص لبهاشو میجویید: مبارکش باشه، من تورو میکشمعارف سرشو به عقب برگردوند: وایسین ببینم، تبریک واسه چی بود!!!با لبخند عریضی گفتم: تبریک بابا شدن شماعارف با مسخرگی تمام هر چهارتا انگشتشو گذاشت تو دهنش، از خنده دولا شده بودم،دوباره در آورد: جونِ من؟ اذیتم نمیکنین؟پارسا در حالی که پخش ماشین رو روشن می کرد گفت: یه آهنگ شاد به افتخار آقا عارف که داره بابا میشهو صدای آهنگ زندگی چیست منصور فضای ماشین رو پر کرد، وهمه شروع کردیم به خوندنگوشی پارسا زنگ خورد، به سمت من گرفت: مریم جان جواب بدهحمید بود،جواب دادم: سلامحمید: سلام مریم خانوم، از آقا پارسا بپرسین کجا نگه داریم، گلاره خانوم میگه بابا اَمان؛ بریم اونجا؟رو به پارسا گفتم: آقا حمیده، میگه بابا امان بریم؟قبل از اینکه پارسا جواب بده، عارف گفت: اگه جمع موافقین، فعلاً وانستیم، بریم بِش قارداش، یه نون وپنیرگوجه دبش هم مهمون منپارسا گفت: هوا خیلی سرده ها!تازه راهش فرعی هم هستمن ورویا با هم گفتیم: زیاد که نمیمونیم!پارسا سرشو تکون داد: باشه هر چی بقیه بگندر جواب حمید که اونور خط بود گفتم: میریم بش قارداشحمید: من راهشو بلد نیستم،شما جلو برین ما هم دنبالتون میایممن: باشه، در ضمن آقای راننده محترم، در حین رانندگی با تلفن صحبت نفرماییدحمید با صدای بلند خندید: چشمخندیدمو قطع کردم،ساعتی بعد بش قارداش توقف کردیم، هوا سوز سردی داشت، وبرخلاف روز های گرم سال خیلی خلوت بود،بعد از اینکه میان وعده خوردیم ، خانوم ها بلند شدیم که توی اون طبیعت زیبا کمی عکس بگیریم ، در حین اینکه قدم میزدیم از طاهره پرسیدم: از پویا چه خبر؟بهم چپ چپ نگاه کرد: چه عجب یادی از اون طفلک کردی!لبخند زدم: خداییش خودت که در جریان بودی چقدر مشغله فکری داشتمسرشو تکون داد: هفته پیش با یکی از فامیل های امیر نامزد کردنتا رفتم لبخند بزنم قیافه اش عبوس شد: فکرشو بکن! فردای نامزدیش باباش تموم کردبا افسوس آهی کشیدم: خدا بیامرزش، بیچاره پویا، امیدوارم خوشبخت بشهطاهره لبخند زد: من هم امیدوارم، پویا پسر خیلی خوبیهبا تعجب گفتم: ولی دقت کردی خبرگذاریت ضعیف شده! یه هفته اس نامزد کرده وتو الان که من ازت پرسیدم گفتیطاهره با صدای بلند خنندید: آخه دلیلی نداشت بگم، تو همه اش درگیر مراسم خواستگاری ونامزدی خودت بودی، واِلا خیالت تخت من از سمت خبرگذریم هیچ وقت استعفا نمیدمبعد از اینکه کلی عکس گرفتیم وبرگشتیم، دیدیم آقایون دارن بساط رو جمع میکنن، گلاره دستمو کشید وکمی ازشون فاصله گرفتیم، در گوشم گفت: نظرت چیه یه کم وحید وپارسا رو جز بدیمبا تعجب گفتم: چیکار میخوای کنی؟با دوتا دستاش قاب صورتم رو گرفت وصورتشو نزدیک کرد، فهمیدم نقشه اش چیه، لبخند زدم ومنم باهاش همقدم شدم، صورتهامونو تا حد امکان به هم نزدیک کردیم وبی حرکت ایستادیم ودماغ تو دماغ به هم لبخند زدیم،اما چون دستهای گلاره دوطرف صورتمون رو پوشونده بود از دور نمای بوس دیده میشد، یهو صدای فریاد وحید بلند شد: گلاره میکشمتبا صدای وحید همه به ما نگاه کردن،بعد وحید شروع کرد به سمت ما دوییدن وپارسا هم یه لنگ کفششو در آورد وپشت سرش، با اشاره گلاره مثل جت از جامون در رفتیم، صدای خنده های طاهره ورویا وشوهرانشون تو صدای باد گم میشد وچند خانوار دیگه که اونجا بودن با تعجب به ما نگاه میکردن ومن وگلاره همچنان میدوییدیم وبا صدای بلند میخندیدیم، یهو وحید دست انداخت دور کمر گلاره وروهوابلندش کرد وبه سمت خودش چرخوند ولبهاشو رو لبهای گلاره گذاشت، همه شروع کردن به جیغ ودست زدن، زود هم لبهاشو برداشت، اونقدر حواسم به اونا بود که از پارسا غافل شدم، بهم رسید ، از کار وحید خنده اش گرفته بود در حالی که کفشش دستش بود نزدیکم شد: شانس آوردی مریم که خنده ام گرفتدستامو پشتم قلاب کردم وجلوش خم شدم وعقب عقب راه میرفتم: مثلاً اگه خنده ات نمیگرفت چی کار میکردی؟ابروهاشو بالا انداخت : خودت بهتر میدونیکفششو پاش کرد وفاصلمون رو باقدمی بلند از بین برد و در حالی که پیشونیمو میبوسید گفت: قربونت برم با من این کارو نکن، من بینهایت حسودملب پایینمو گاز گرفتم: زشته پارسا، حسودی گناهه، داریم میریم زیارت امام هشتم، همین جا این گناهو ترک کن،بادی به غبغب انداخت: یعنی میگی بی غیرت باشم؟سرمو به چپ وراست تکون دادم: من نگفتم بی غیرت باش، گفتم حسود نباشو روی نوک انگشتام واستادم ولبهامو گذاشتم روی لبهاش، اون هم دستشو گذاشت پشت کمرم و لبهامو بوسید، صدای اعتراض حمید شنیده شد در حالی که داشت به ما نزدیک ونزدیک تر میشد: خجالت هم خوب چیزیه! یک نفر رعایت سن مارو نمیکنهبازوی پارسا رو گرفت واز من جداش کرد، وبه سمت ماشین ها برد، من و وحید وگلاره هم در حالی که لبخند به لبمون بود به جمع پیوستیم

جهت دانلود رمان بیشتر به وب تک سایت مراجعه کنید