be range shab

به رنگ شب

دانلود رمان بیشتر

اتاق کاملا به هم ریخته بود و بوي تند سیگار فضاي ان را پر کرده بود. انگار کسی ساعتها یا حتی روزها در انجا سیگار می

کشیده است به طوري که هر تازه واردي در بدو ورود از بوي تند و زننده ان مشمئز می شد.

سروش بی حوصله لباس عوض می کرد یک دست کت و شلوار و یک نگاه سطحی در اینه اما هیچ یک باب دلش نبود و ارزو

می کرد هرگز به این مراسم پاي نگذارد. ولی مثل اینکه چاره اي نداشت.حکم پدر بود و بس.بالاخره هم علی رغم میل باطنی

اش به دلیل احترام به شخصیت خود و پدر یکی از شیک ترین کت و شلوارهایش را پوشید و بدون اینک هدر اینه نظري

بیندازد روي تخت ولوشد.

سیگار روشن را از گوشه زیر سیگاري برداشت و بین لبهایش قرار داد و به سقف خیره ماند . در چهره جذاب و مردانه اش

غمی جانکاه لانه کرده بود .رنگ به چهره نداشت فروغ و درخشش از چشمان سبز رنگ گیرایش گریخته بود. مثل یک بیمار

مالیخولیایی به فکر فرو رفته بود.

بعد ازمشاجره و بحث هاي یک ساله بالاخره پدر موفق و او حاضر به چشم پوشی از دختري شده بود که تمام قلبش را تسخیر

کرده بود.

در عالم خود بود که صداي در او را مجبور کرد با عجله سیگار را در زیر سیگاري خاموش کند. چند لحظه بعد مادرش

شیرین ) در حالی که لبخندي بر لب و کرواتی بسیار زیبا و هماهنگ با رنگ چشمان او در دست داشت وارد اتاق شد و با

تعجب پرسید: - هی پسر چه کار می کنی ؟ چه خبره!...بوي گند سیگار تموم اتاقت رو پر کرده!

ونگاهی به سروش انداخت که با فریاد او در امیخت.

-چرا با لباس مهمانی ولو شدي روي تخت؟...الان چروك میشه ها.

و غرولندکنان به طرف پنجره رفت پذده هاي ابی گلدار را کنار کشید.پنجره را باز و هواي الوده و کثیف را با کتابی که از قفسه

برداشت بیرون راند. قدري خشبو کننده هلو که معمولا سروش براي از بین بردن بوي سیگار میزد اسپري کردو گفت:- به

جاي اینکه به خودت عطرو اودکلن بزنی این سیگار مسخره رو دود میکنی.

اگه پدرت متوجه سیگار کشیدنت بشه می دونی که چه عکس العملی نشون می ده. سروش گویی در دنیاي دیگري به سر می

برد به سختی تکانی خورد و لبه تخت نشست و در حالی کحه سعی در دزدیدن نگاهش داشت گفت: - مادر بس کن ... تورو

خدا بس کن.و

اما شیرین کلافه انگشت روي لب فرزند گذاشت و گفت: قرار شد دیگه حرفش رو نزنیم...خوب؟

لبهی سروش رئی انگشت مادر سر خورد و با التماس گفت: حداقل تو یکی میتونی درکم کنی...ناسلامتی من پسرتم یا به قول

خودت پاره تنت. شیرین کلافه جواب داد می دونم می دونم ولی عزیزم خودت زیر بار رفتی...پس خواهش میکنم دیگه بس

کن .من نه طاقت ناراحتی تورو دارم نه میتونم جولوي پدرت بایستم.

-باشه ولی خودت خوب میدونی که فقط به خاطر تو که بیش از این بین من و پدر قرار نگیري تن به این ازدواج مسخره

دادم.اگه اون سکته لعنتی رو نکرده بودي مجبور نبودم براي سلامتی شما نظري کنم که حالا براي ادا کردنش مثل خر توي

گل بمونم ومطمئن باش پدر نیتونست مثل امروز خوشحال باشه.

-ولی پدرت فقظ خوشبختی تورو می خواد و میدونم چیزي در سیما دیده که فکر میکنه لیاقت همسري تورو داره تو با چشم

دلت نگاه میمنی و پدر با چشم عقل. والا به حال من فرقی نداره که الهه عروسم باشه یا سیما.من فقط دلم می خواد پسر

نازنینم خوشبخت بشه . سروش باکلافگی اهی کشید و برخواست.چندین بار طول اتاق را قدم زدپریشان و مستاصل بود. از

حرکت باز نایستاد دست در هوا چرخاندو گفت: - پدر با این کار زندگی من و سیما رو تباه میکنه. من هیچ وقت نمی تونم

سیما رو دوست داشته باشم یا خوشبختش کنم... مطمنم که خیلی زود از من خسته میشه و ترکم میکنه.

-نه پسرم ! بعد از ازد.اج وقتی مسئولیت یک زندگی رو قبول کردي کم کم عشق الهه از سرت دور میشه... مخصوصا وقتی

پاي بچه به میون بیاد.

-نگفتم سیما عیب داره اما من علاقه اي بهش ندارم. شیرین ابروانس را گره کرد و با تندي گفت: چه کار کنم؟ می دونی که

حرف حرف پدرته اون هنوز می خواد مثل دیکتاتور هاي پنجاه سال پیش عمل کنه. اشفتگی مادر سروش را وادار کرد که به

علامت اتش بس دست ها را به هوا بلند کند. - باشه باشه... دیگه حرف نمی زنم . تموم... خوبه؟

شیزین قدري سرش را به طرف شانه مایل کرد و با لبخندي مهربان گفت:- پاشو پسرم... پاشو یه دستی به موهاي قشنگت

بزن و حاضر شو... زود بیا پایین تا یه چیز خنک و شیرین بدم بخوري شاید سگرمه هات باز بشه .سروش از روي اجبار لبخند

تلخی به لب راند و گفت:- چشم مادر.تو برو من هم الان میام.

-افرین. حالا شدي پسر خوب خودم.

نگاه بی قرار سروش دنبال مادر بود .صداي خسته و غم زده اش شیرین را در استانه در موقف کرد ( مامان.((

-جانم.

سروش راهی براي رهایی از کلافگی نمی یافت در حالی که سرش را به علامت تاسف تکان میداد با صداي لرزانی گفت:

-نمی دونم ... هنوز نمی دونم شاید خودم رو سپردم دست سر نوشت...شاید هم ازش فرار کردم.

نگاه پر حسرت شیرین به فرزند با اهش درامیخت و بی کلام خارج شد.بدون شک در وجود او به خاطر تنها فرزندش غوغایی

بر پا بود .

شاید اگر جمشید حرف شنو بود با او حرف می زد و جلوي این ازدواج را می گرفت اما او همسرش را خوب می شناخت. هیچ

کس و هیچ چیز نمی توانست تصمیم جمشید را عوض کند.حداقل چیزي که در طی سی سال زندگی با همسرش فرا گرفته

بود این بود که هیچ گاه روي حرف او حرفی نزند.

جمشید از شادي موفقیتش در پوست خود نمیگنجید ودر حالی که زیر لب ترانه اي زمزمه میکرد مشغول واکس زدن کفش

هایش بوداما به محض مشاهده چهره درهم و رنگ و رو پریده شیرین لبخندش زایل و متوجه سروش در طبقه بالا شد. از این

رو قیافه حق به جانبی گرفت و گفت:

-ببین شیرین !اگه پسرت می خواد دیوونه بازي در بیاره و اون بی چاره ها رو هم به حال و روز تو بیندازه همین حالا تکلیف

من رو روشن کن.

نمی خوام سنگ روي یخ بشم. اصراري هم به ازدواج سروش ندارم ولی این رو بدون که هیچ وقت تا زمانی که زنده ام محال

بتونه الهه رو به عنوان عروس به این خونه بیاره.

-خواهش میکنم بس کن جمشید ! ... اون راضیه . دوباره همه چیز رو خراب نکن الان صدات رو می شنوه... توو خدا شر

درست نکن.

-فقط بهش حالی کن جلوي مردم ادا در نیاره و با ابروي من بازي نکنه.

صداي شیرین که می گفت: (( باشه عزیزم...باشه)) به سختی از سوي اشپز خانه شنیده شد.لحظاتی بعد با لیوان هاي شربتبه

میان حال بلز گشت و از جمشید دعوت کرد تا گلویی تازه کند . در همین حال سروش از پله ها سرازیر شد جذاب تر و با وقار

تر از همیشه با قد صدو هشتادو پنج سانتی متر چنان در کت و شلوار یشمی رنگ خود جلب توجه میکرد که گویی مانکن

است.

شیرین به محض دیدن فرزند بلا فاصله به طرف منقل کوچکی رفت که دقایقی قبل اماده کرده بود تا با دود کردن اسپند گوئی

تمتمی اثار شوم چشم هاي شور و بلا ها را از فرزندش دور گرداند.

لحضاتی بعد سروش در حالی که غرق در افکار خود بود پشت فرمان ماکسیماي سیاه رنگش قرار گرفت و مسافر گذشته

نچندان دور خود شد.

ان روز را به یاد اورد که در بارش نم نم باران جلوي در منزل متوقف شد مادرش سعی داشت قبل از لک شدن ملحفه ها بر اثر

قطرات باران انها را ججمع اوري کند.

پاورچین جلو رفت و بند رخت را کمی پایین کشید و سلام کرد. شیرین به محض دیدن پسرش لبخندي از سر شوق زدو گفت

:

-اومدي مامان! بجنب که به موقع رسیدي.

-چشم.مخلص مادر عزیزم هستم. ولی شرط داره خانومی!

و گوشه ملافه را گرفت و منتظر جواب مادر ماند. اما شیرین ابروانش را در هم کشید و گفت: - شرط بی شرط. یالا تا ملافه ها

لک نشده بجنب.

-مگه من از شما چی می خوام که زیر بار نمیري؟

-خودت می دونی چی می خواي . پس بی خودي بحس رو کش نده.

سروش با قهر روي از مادر گرفت. هر ملافه اي رو که از روي بند رخت جمع می کرد با حرص در سبد قرمز رنگ پلاستیکی می

کوبید از این رو شیرین با اوقات تلخی صدایش را بلند کرد و گفت: - چه کار می کنی؟ این طوري که یه اتو کشی می اندازي

گردنم بچه .سروش دست از کار کشید و گفت:

-چه کار کنم!اخه مگه تو و پدر برام اعصاب می گذارید.

شیرین لباس هاي باقی مانده را با عجله در سبد گذاشت و ان را به دست گرفت و به سمت ساختمان به راه افتاد . سروش

شرمنده از رفتار تند خود فاصله ایجاد شده را با یکی دو قدم پر کرد . سپس در حالی که سبد را از دستان مادر میگرفت

گفت:

-الهی قربونت برم مامان. قلط کردم... بگو که از دستم ناراحت نیستی . نگاه شیرین مثل همیشه موجی از عشق به صورت

فرزند پاشید اما بدون گفتن حتی یک کلمه وارد ساختمان شد و یکراست به اشپزخانه رفت.

سروش جلوي در ورودي او را مخاطب قرار داد و وقتی با بی اعتنایی او روبه رو شد سبد را در گوشه اي نهاد و وارد اشپزخانه

شد .شیرین در حال چشیدن طعم غذا بود با این وجود متوجه حضور سروش شد و گفت:

-ول معطلی. گفتم نه یعنی نه.

-من هم الزامی نمی بینم حکما با اجازه شما ازدواج کنم.

چشم هاي جمشید حالت تراخم گرفت . هواي ریه اش انقدر سنکین شده بود که به راحتی قادر به نفس کشیدن نبود بی اراده

به سمت سروش یورش برد و با گفتن کلمه (( گستاخ)) یقه او را چسبید.

این اولین بار بود که پدر و پسر دست به یقه می شدند شیرین پریشان وپر اضطراب به قصد میانجی گري جلو دوید و گفت:

-محض رضاي خدا...جمشید!سروش!

سروش با مشاهده مادر سر به زیر انداخت اما جمشید همچنان بر افروخته و عصبانی بود. سروش را به سمت دیوار هل دلده

گفت:

-من پسري به اسم سروش ندارو... می تونی جل و پلاست رو جمع کنی و هر خراب شده اي که می خواي بري...هر غلطی هم

می خواي بکن.

سروش در حال انفجار بود اما جوابی به پدر نداد. شیرین پنجه در گونه انداخت و گفت:

-این کار از شما بعیده...صلوات بفرستید.

اما جمشید همچنان عصبانی بود از پله ها بالا دوید و چند لحظه بعد در حالی که با عجله چند تکه لباس درون ساك ورزشی

سروش ریخته بود پایین امد و ساك را با اخم و تخم جلوي او پرتاب کرد و گفت:

-هري

سروش سکوت اختیار کرد اما جمشید دست بردار نبود گفت:

-گفتم بزن به چاك. همین الان

سروش نگاه حسرت باري به مادر انداخت و ساك را از زمین بلند کرد . شیرین به علامت نفی سر تکان می داد. باور نداشت

جو ارام و صمیمی خوانواده اش چنین متشنج شده باشد. احساس می کرد زیر پاهایش هر لحظه در حال خالی شدن است و او

به زودي نقش بر زمین خواهد شد . با این وجود به سختی جلو رفت و ساك را از دست سروش خارج کردو گفت:

-خواهش می کنم تمومش کنید.

-اما جمشید از حرفش بر نمی گشت در حالی که به سمت اتاقش می رفت گفت:

-تو که من رو خوب می شناسی ! همین که گفتم

سروش کمی این پا و ان پا شد سپس با دندان قروچه اي ساکش را از دست مادر قاپید و به راه افتاد اما هنوز به استانه در

نرسیده بود که صداي بر خورد جسمی با زمین اورا وادار به توقف کرد.شیرین با رنگ پریده نقش بر زمین شده بود . سروش

مشتی بر فرقش کوبید و فریاد زد(( مامان )) با صداي فریاد او جمشید از اتاقش خارج شد و با دیدن شیرین در ان وضعیت

دچار وحشت و اضطراب شد.پدر و پسر دستپاچه و سراسیمه بودند سروش اب قند درست می کرد و جمشید سر شیرین را به

زانو گرفته بود و با پاشیدن اب به صورت او قصد به هوش اوردنش را داشت

این اضطراب دیري نپایید زیرا شیرین چشم باز کرد و با دیدن سروش ناگهام او را در اغوش گرفتو با اشک و اه گفت:

-مادرت بمیره کجا می خواي بري؟!

جمشید سر به زیر انداخت و شیرین به او نهیب زد:

-دیگه نمی خوام این صحنه هارو تو این خونه ببینم... حالا همدیگر رو ببوسید و اشتی کنید

سروش بلافاصله دست پدر را بالا اورد و بر ان بوسه زد جمشید نیز فرزند را به اغوش کشید و با نوازش موها بوسه اي بر

پیشانی او نهاد و گفت:

-مامانت رو به دکتر نشون بده خدایی نکرده مشکلی پیدا نکنه.

-من هحتیاج به دکتر ندترم . اگه شما دیوونه بازي در نیارید من خوب خوب میشو

در این لحظه صداي بوق ممتد اتومبیلهاي پشت سر سروش را متوجه چرتغ سبز راهنمایی کرد اتومبیل را به حرکت در اورد

اما همچنان گذشته هاي تلخش را مرور می کرد.

روزي را به خاطر اورد که سعی داشت الهه را براي قطع رابطه شان مجاب کند. با کسالت روي میز لم داده بود دست و دلش به

کار نمی رفت خود را در برزخی می دید که رهایی از ان غیر ممکن به نظز می رسید گذشتن از عشق الهه در باورش نمی

گنجید از سویی با تفاقی که براي شیرین افتاده بود دلشوره از دست دادن مادر را نیز داشت در افکار خود غوطه ور بود که

صداي زنگ تلفن همراهش او را متوجه شماره روي صفحه گوشی نمود. الهه بود. نیم خیز شد و گوشی را برداشت اما براي

ایجاد ارتباط تردید داشت. لحظاتی بعد گوشی را روي میز انداخت و بر خاست. فکر کرد هواي بیرون کمی از رخوت وجودش

خواهد کاست. اما با باز کردن پنجره موجی از هواي الوده و دم کرده تابستان به دفتر کارش هجوم اورد . ازدحام اتومبیل ها و

سر و صداي بر خاسته از ترافیک سنگین انسان و ماشین او را وادار کرد که پنجره را ببندد . بار دیگر صداي زنگ تلفن همراه

شد. با اکراه ارتباط را بر قرار کرد صداي عصبانی الهه در گوشی پیچید.

-این روز ها سر به هوا شدي! ده بار باید زنگ بزنم تا جواب بشنوم .

-حالم خوش نست . سر به سرم نذار.

-این هم شد جواب؟ یکباره بگو نمی خواي منو ببینی راحتم کن دیگه.

-این چه حرفیه؟! اگه گذشتن از تو برام اسون بود که اینقدر عذاب نمی کشیدم.

-پس چرا تلفن هام رو جواب نمی دي ؟ چرا سرد و بی تفاوت شدي؟

پلکهاي سروش روي هم افتاد خودش را در خلا می دید . با نا امیدي گفت:

-ما فقط دو راه داریم. یا از همه چیز می گذریم و یک زندگی مشترك رو شروع می کنیم یا همدیگه رو فراموش می کنیم و

هر کس دنبال زندگی خودش می ره و

-من به خاطر تو از همه چیزم می گذرم.

-اما من نمی توانم الهه! من قادر نیستم به همه چیز پشت پا بزنم.

-منظورت چیه؟ !

-باید سعی کنیم همدیگر رو فراموش کنیم.

-راه دوم!؟... خب به نظر خیلی ساده می یاد . زن که توي دنیا قحط نیست من نه یکی دیگه.

-تو می گی چی کار کنم !

-به جاي این حرفا جلوي پدرت در بیا.

-فکر می کنی این کار رو نکردم ! من همه ره هارو امتحان کردم ولی بابا یک کلام . اون نه رفتار تو رو دوست داره نه لباس

پوشیدنت رو .چطوري می تونم قانع اش کنم.

-تو احتیاج به رضایت پدرت نداري.

-دارم...براي خوشبختی به این رضایت نیاز دارم. نمی خوام مراسم عقدم بدون حضور پدر و مادرم باشه.

-با این حساب عشق من در مقابل عشق اونا پشیزي نمی ارزه!

-دنبال تفسیر حرف هاي من نباش.

-تو هم دنبال دست به سر کردن من نباش. خودم یه راهی پیدا می کنم.

سروش رغبتی به ادامه گفتگو نشان نداد . نه ان روز و نه در روز هاي بعد .

شیرین متوجه کسالت و رنگ پریدگی پسرش بود از این رو در مراقبت از او تلاش می کرد و در خوراندن تقویت کننده ها به

خصوص اب میوه اصرار فراوانی داشت . تا انکه روزي که نباید فرا رسید شیزین لیوان اب پرتغال را به دست سروش داد و با

رادیو کوچک قهوهاي رنگی که ان را از ایام جوانی به یادگار داشت در مبل فرو رفت.

موج رادیو را روي فرکانس ایستگاه مورد نظرش تنظیم کزد. شنیدن نمایشنامه هاي رادیویی سر گرمی مورد علاقه او بود.

سروش جرعه اي از اب میوه اش را نوشید و گفت:

-زیادش کن من هم بشنوم مامان.

-نمی خواد. داستانش عشقیه می ترسم فیلت یاد هندوستون کنه.

-فیل من که جایی نرفته درست وسط هندستونه.

-بمیرم واسه اون دلت. چه زجري می کشی مامان.

-خدا نکنه .زبونت رو گاز بگیر دنیاي من تویی. عشق من تویی. الهه من تویی .بدون تو هیچ کس رو نمی خوام.

-مادر جاي خود زن و بچه هم جاي خود.

سزوش اهی کشید و گفت:

-فعلا به ازدواج فکر نمی کنم.

-اما پدرت فکر می کنه.

-منظورت چیه مامان؟!

-بابات با اقاي افشار یه صحبت هایی کرده و مزهی دهن او را امتحان کرده. مثل اینکه اقاي افشار بدش نمی یاد تو دامادش

بشی.

چشم هاي گرد شده سروش به لبهاي مادر خیره ماند .

باور نمی کرد پدر مستبدش بدون نظر خواهی از او به خاستگاري دختري رفته باشد که حتی به اندازه سر سوزنی به او گرایش

ندتشت با تعجب پرسید:

-منظورت اینه که بابا از سیما خاستگاري کرده ؟!!

-اره.

-ولی اون هنوز بچه است... بابا فکر می کنه من دنبال عروسک می گردم! چطور به خودش این اجازه رو داد.

-حالا که طوري نشده. هنوز که چیزي معلوم نیست.اصلا شاید سیما نخواست.

-بابا حق نداره با زندگی من بازي کنه.در همین لحظه صداي جمشید که ارام و بی صدا وارد ساختمان شده بود بلند شد:

-باز هم صحبت منه؟

سروش مثل برق گرفته ها از جا پرید و با دیدن پدر بر شدت عصبانیتش افزوده شد و گفت:

-تو فکر می کنی من عروسک خیمه شب بازي ات هستم؟ تو...

جمشید میان کلامش پرید و گفت:

-تو نه! شما.

-ببخشید یادم رفته بود ادب رو رعایت کنم ! حالا میشه بگید من این وسط چه کاره ام؟

-تو پسر منی و من صلاحت رو بهتر از خودت می دونم.

-ولی زندگی من متعلق به خودمه شما حق ندارید براي من تصمیم گیزي کنید . گفتی الهه نه و روي حرفت پا فشاري کردي.

اما این حرف رو نمی زارم به کرسی بنشونی.

-البته باید بگم که تو لایق سیما نیستی اما من فقط به خوشبختی تو فکر می کنم نه اون.

-نه نه نه. دیگه به شما اجازه نمی دم در مورد من تصمیم بگیري . دیگه حرف سیما توي این خونه نمی یاد همان طور که حرف

الهه نیست.

-حرف الهه توي این خونه نیست! واقعا این طوره ؟ نقل تو و مامانت جز الهه خانوم چی می تونه باشه. تو ناز می منی مادرت

هم می خره. پاي مامان رو وسط نکش . شیرین گفت:

-باز شروع کردین! بابا بسه دیگه .

جمشید نگاهی به شیرین انداخت و با غیظ گفت:

-تا تکلیفم رو با این پسره خودسر تموم نکنم این بحث تمومی نداره.

-ببین کی به کی میگه خود سر!

-می بینی شیرین خانوم! می بینی! تاثیر رفتار هاي الهه خانوم رو در اقا پسرت رو در یاب . ببین چطور وقیحانه به من بی

حرمتی می کنه.

-شما وادارم می کنی بی ادبی من رو ببخشید اما من زیر بار حرف زور نمی رم.

-پس هنوز دنبال راه حلی براي رسیدن به عشق الهه خانوم هستی درسته!

-اگه پیدا کنم که بله.

-بله و درد . بله و کوفت. می بینی شیرین ! میبینی! وجود این دختر توي زندگی ما سایه انداخته انگار نمی خواد دست از

سرمون بر داره . می تر سم همه زحماتی که براي حفظ خانواده ام باد هوا بشه.

جر و بحث جمشید و پدرش بالا گرفت.سروش با علی رغم انکه براي مدتی ارتباط خود را با الهه قطع کرده بود اما در واقع به

دنبال راهی براي رسیدن به او بود و امروز که پدر او را مورد ملامت و سرزنش خود قرار می داد در صدد دفاع جو متشنجی به

وجود اورد که حاصل ان دگر گونی حال مادر شد . وقتی شیرین با چهره کبود شده پیراهن سروش را کشید . سروش چون

دیوانگان به سر و روي خود می کوبید . تا رسیدن اورژانس و انتقال شیرین به بیمارستان دل توي دل پدر و پسر نبود . شیرین

بلا فاصله در سی سی یو بستري و مورد مداوا قرار گرفت در تمام لحظاتی که او در کما به سر می برد جمشید سرش را بین

دست ها پنهان کرده بود و دعا می خواند و سروش در میان اشک حسرت و ندامت نظر می کرد و صلوات می فرستلد. او

سلامت مادر را از خدا می خواست و در مقابل اجابت این دعا خود را مطیع اوامر پدر می خواند.

در منزل افشار هر کس با شور و نشاط سرگرم انجام کاري بود. مهوش با سلیقه اي خاص، هر طرف سالن پذیرایی را با گل هاي

خوشبو و زیبا ترئین می کرد و از اینکه دخترش با پسر دلخواه خود و خانواده اش وصلت می کرد، بسیار خوشحال و راضی به

نظر می رسید. جلال نیر دستور تهیه شیرینی و میوه و چیدن آنها را درجایگاه خاص خود می داد. امیر تنها کسی بود که در

هیچ امري دخالت نمی کرد و سرگرم خواندن روزنامه بود. او تا حدودي از عشق و علاقه سروش و الهه با خبر بود اما در این

شرایط که همه چیز حالت رسمی به خود گرفته بود و اکثر اقوام و بستگان به این مراسم دعوت شده بودند، لزومی نمی دید

که با اطلاعات ناقص و ضعیف خود، وسایل رنجش و آزردگی خواهر را فراهم آورد .

سیما نیز به اتفاق خواهرش مینا سخت مشغول انتخاب لباس بود. او سعی داشت لباسی مناسب و برازنده انتخاب کند تا ذره

اي از ارزشهایش کاسته نگردد. او با یک متر و هفتاد، گیسوانی کاملا بلند و سیاه، چشمانی درشت و به همان رنگ، پوستی

کاملا سفید و شفاف و مقذاري نمک در چاله روي لپش جذابیت خاصی داشت. دختري کاملا زیبا و بی عیب و نقص بود که به

راحتی می توانست بر بیننده اثر کند. اما هیچ گاه از اصول اخلاقی و دینی خود پا فراتر نگذاشته و به نجابت پایبند بود .

از بین لباسهایش، ماکسی خوش رنگی را انتخاب و با کمک مینا به تن کرد. مینا با مشاهده خواهر زیباي خود، گوئی او را در

لباس سفید عروس می بیند، ذوق زده دستها را به هم فشرد و گفت :

-اوه سیما جون چقدر بهت میاد. خیلی خوشگل شدي .

سیما چرخی زد و مقابل آیینه ایستاد. چرخید راست، چرخید چپ، فکر می کرد آیینه دروغ می گوید. نگاه مضطربش را از

آیینه برگرفت و گفت :

-تورو خدا راست بگو مینا، اگه بهم نمیاد عوضش کنم .

-چی میگی دختر! معرکه شدي .

و تابی به چشم هاي درشت و قهوه اي رنگش داد و افزود :

-فکر کنم سر و کار پسره امشب به بیمارستان بیفته .

-لوس نشو مینا .

-پس چی؟... خیلی هم دلش بخواد که خواهر مثل ماه من رو داره صاحب میشه .

-فکر می کنی خوشش میاد .

-غلط می کنه که نیاد .

سیما با لحن شیرین و آواز داري گفت :

-مینا

مینا دستها را به علامت تسلیم بلال برد و در حالی که، نگاه و زبانش با هم شیطنت می کردند گفت :

-شوخی کردم. به شرافتم قسم دفعه آخره که به شوهر جنابعالی بی احترامی میشه .

-حالا شد .

زنگ آیفون به لبهاي سیما قفل زد و گویی ثانیه شماري به قلبش اتصال داد و به سرعتش در آماده شدن، فزونی بخشید

جلال براي استقبال و خوش آمدگویی آماده شد. لحظاتی بعد مدعوین یکی پس از دیگري وارد شدند .

با ورود مهمانان سرو صدا و هیاهو آغاز شد. کم کم محفل گرم می شد که صداي زنگ آیفون به صدا در آمد و بار دیگر جلال

را به هواي استقبال از میهمانان جدید بیرون کشاند و این بار خانم و آقاي مقامی به همراه سروش در آستانه در ظاهر شدند.

به راستی که سروش تحسین هر بیننده اي را بر می انگیخت و در آن لحظه نگاه جلال تحسین آمیز بود، او را در آغوش فشرد

و به گرمی پذیرا شد، لحظاتی بعد در سالن پذیرایی، جمع به احترام تازه واردین و براي عرض ادب از جا برخاستند و جلال

مراسم معارفه را انجام داد .

بازار احوالپرسی حسابی گرم شد، چند دقیقه اي طول کشید تا هرکس در جاي خود بنشیند و مجلس کمی آرام بگیرد. در این

بین سروش ساکت و سر به زیر بود. چقدر دوست داشت و آرزو می کرد به جاي سیما، الهه وارد می شد و طبق رسوم چاي و

شربت تعارف می کرد، اما هر بار که سربالا می گرفت، فاصله بین رویا و واقعیت را بیشتر درك می کرد. او مغموم و ساکت،

فقط گه گاه پاسخ سوالات پرسیده شده را می داد، تا جایی که از دید حضار یک داماد خجالتی به شما می آمدکه ادب حکم

می کرد سکوت اختیار کند .

حرفهاي زیادي رد وبدل شد و ظاهرا توافقات انجام پذیرفته بود که شیرین درخواست کرد تا عروس خانم نیز به جمع آنها

اضافه شود .

مهوش با عجله برخاست، خنده اي تحویل عمه بدري داد و از کنار او رد شد و به آشپزخانه رفت. سیما مشغول چیدن

لیوانهاي شربت توي سینی بود. مادر سراسیمه جلو رفت و کارکردن دختر باسلیقه اش را نظارت کرد و با خنده گفت :

-عجله کن مامان جون، همه منتظرند .

لرزش محسوسی سراپاي وجود سیما را فراگرفته بود. با شرمی که مقتضاي موقعیت بود گفت :

-من آماده ام مامان. فقط نمی دونم چرا دست و پام می لرزه /

مهوش لب تو داد و خندید. فرصت دلگرمی دادن نداشت اما مهربان و خونسرد گفت :

-پس لیوانها رو زیاد پرنکن تا یه وقت نریزه توي سینی .

-این کار رو کردم ولی باز هم می ترسم .

مادر دست در گردن دخترش انداخت و با بوسه و نوازش گیسوان او گفت

-چیز مهمی نیست فکر کن یک مهمونی معمولیه... تا چند دقیقه دیگه حاضر شو و بیا، زیاد معطل نکن ...

مادر که رفت. سیما سینی شربت را به دست گرفت، نفسی عمیق کشید و آماده رفتن زل زد به مینا، لبهاي مینا مرتب به هم

می خورد و در حالی که به نظر می رسید چیزي زیر لب زمزمه می کند، به صورت خواهرش فوت کرد و گفت :

-اصلا نگران نباش. برات آیۀ الکرسی خوندم و فوت کردم .

سیما گفت مرسی و آب دهانش را قورت داد و با گفتن بسم ا... به طرف سالن رفت. پس از ورود به پذیرایی، سیما با متانت و

ادب خاص خود سلام کرد. مجلس به یکباره ساکت شد و از هیاهو افتاد و همه نگاهها به او چرخید، انصافا که کمالات و

زیباییهاي این دختر انکارناپذیر بود. نگاه تحسین آمیز و خریدارانه جمشید به عروش آینده اش خیره ماند و سلام گرمی

نثارش کرد .

در طول پذیرایی سروش حتی نیم نگاهی به سیما نینداخت. جمع متوجه این موضوع شده بودند و بعضی در گوشی پچ پچ می

کردند : "داماد این قدر خجالتی هم نوبره ."

سیما از همه پذیرایی کرد تا مقابل سروش رسید، لبخند نمکینش را چاشنی سلام آهسته و دلنشینش کرد، اما سروش بی

تفاوت دست بالا برد و با تشکر مختصر لیوانی برداشت.سخن ها از تعاریف پسر و دختر آغاز و تا مراسم عقد و عروسی، خرید،

تعیین مکان و زمان آن کشیده شد. اما در تمامی مدت سروش حرف نزد و تنها با حرکت سر و لبخندي اجباري تمامی موارد

را تأیید کرد .

سیما زیر چشمی به سروش نظر انداخت. مثل دیگران فکر نکرد.این قیافه یک داماد خجالتی نبود، این قیافه یک انسان

ناراضی بود. در حالی که فکر کرد آنها جزو آن دسته از دختران و پسرانی نبودند که از قبل با رابطه یا آشنایی نزدیک داشته

باشند، به خود نهیب زد: " نه، اشتباه می کنی، تمامی پسرها وقت خواستگاري همین قدر خجالتی و عصبی نشان می دهند ."

مراسم تقریبا در حال پایان یافتن بود که جمشید از والدین سیما درخواست کرد تا عروس و داماد آینده براي گفتگوي

کوتاهی کمی در باغ قدم بزنند. جلال تابی به سبیلهاي سفید و پرپشتش داد، نگاه پر مهرش را به همراه لبخندي در صورت

محجوب وخجول دخترش پاشید، سپس نگاهی به داماد آینده که او نیز محجوب به نظر رسید انداخت وگفت :

-چرا که نه، این یه رسمه... در ضمن بهتره دختر و پسر همین اول سنگهاشون را وا بکنند .

سروش ترش شد سر بیخ گوش جمشید برد، آهسته اما به تندي زمزمه کرد:

-بابا لزومی براي این کار نیست... به فرض که من با سیما به توافق نرسم!... چه کار می کنی ؟ مراسم رو به هم می زنی؟

-مسلمه که نه .

-پس این مسخره بازي ها چیه؟

-رسمه پسرم. برو، زشته ... این قدر هم پچ پچ نکن. دارن نگاه مون می کنند .

سروش از گوشه چشم نظر انداخت، جمشید درست می گفت. همه نگاهها به او دوخته شده بود. شرمنده کمی در جاي خود

جابه جا شد و با لبخندي تصنعی گفت :

-با اجازه آقا افشار

و با اکراه برخاست و در حالی که مهر سکوت بر لب زده بود، به اتفاق سیما وارد باغ شد. سکوتش سیما را خسته کرده بود، اما

حجب و حیا اجازه شکستن این سکوت را به دختر سیه چشم عاشق نمی داد .

بالاخره هم این سروش بود که با سنگین شدن فضا تصمیم گرفت تا خود به این سکوت بی دلیل پایان بخشد. با این فکر به

ناگاه ایستاد و سیما نیز متعاقب او در حالی که سر به زیر داشت، ایستاد. سروش در حالی که با نوك کفش به لبه جدول باغچه

ضربه می زد، گفت :

-ببخشید خانم افشار... مثل اینکه شمارو خسته کردم، درسته؟

کلمه "نه" که از دهان سیما خارج شد، سروش به صندلی هاي چیده شده در زیر آلاچیق اشاره کرد و گفت :

-خانم افشار اجازه میدین اون طرف بیشینم؟

سیما بدون اعتراض از ردیف گل هاي زنبق رد شد، پا گذاشت روي موزائیک هاي مدل ستاره و رفت طرف آلاچیق، صندلی

دایره شکل فلزي را کنار کشید و تعارف کرد. سروش جانب ادب را رعایت کرد و بعد از نشستن او، نشست. در آن لحظه

نگاهش با نگاه گرم سیما گره خورد، سر به زیر شد. نگاه سیما متن از قبل آماده شده اش را پاك کرد، از این رو بیهوده در پی

یافتن واژه هاي مناسب گفت :

-نمی دونم می تونم مرد مناسبی براي یه زندگی مشترك باشم

-شکسته نفسی می کنید

نه، واقعیت رو گفتم... شاید یه جورایی سرنوشت ما در مقابل هم قرار داده .

کتابخانه

سیما دختر تیزهوشی بود، کلام سروش را قاپید و گفت :

-یعنی من انتخاب شما نیستم!؟

سروش از تیزهوشی سیما جاخورد و به لکنت افتاد .

-اوه نه، منظورم این نبود... نمی دونم .

گیج و گنگی سروش، سیما را در شک و شبهه انداخت. از این رو گفت :

-خواهش می کنم رو راست باش... من طاقت شنیدن دارم .

سروش سراسیمه، دستپاچه شد، می دونست اگر آن مجلس به هم بخورد به طور قطع جمشید غوغاي حسابی به راه می

اندازد و کسی که بیش از همه آسیب خواهد خورد مادرش شیرین است. در جرو بحث قبلی پدر و پسر، شیرین به علت سکته

قلبی راهی بیمارستان شده بود و یک جنجال دیگر کافی بود تا او نعمتی چون مادر را براي همیشه از دست بدهد و این امري

نبود که دلش به آن راضی گردد بنابراین در صدد جبران، من من کنان گفت :

-ببخشید مثل اینکه سوء تفاهم ایجاد کردم. آخه من تجربه اي ندارم و نمی دونم این جور موقع ها چطور باید حرف زد .

-اگه اینطوره اشکال نداره، ولی اگه موضوعی هست که باید بدونم، خواهش می کنم بگو .

-نه ... فقط... می دونید ...

-نکنه این ازدواج باب میل شما نیست. اگه اینطور باشه می تونم درکتون کنم...در ضمن می تونم به بهانه فکر کردن، از شما

وقت بگیرم و دو سه روز دیگه جواب رد بدم. این طوري مشکل شما هم حل می شه .

سروش با احساس شرم در حالی که مستأصل و پریشان به نظر می رسید در صندلی جابجا شد و گفت :

-شما اشتباه می کنی. من فقط می خواستم بگم سعی می کنم مرد زندگی باشم یعنی مردي که شما دوست داري .

-غیر از این چیزي از شما نمی خوام .

سروش گویی در بن بست گرفتار آمده است، کلافه بود. براي خلاصی از این گفتگوي بی فایده گفت: - پس می تونیم به جمع

ملحق بشیم .

و در حالیکه با لبخندي تصنعی سعی در خوشحال نشان دادن خود داشت، ایستاد و با دست راه را براي سیما باز کرد .

با ورود آن دو به سالن پذیرایی صداي کف زدن برخاست. هانیه شادمان کل کشید و جمشید که خوشحالی غیرقابل وصفی

داشت از جا برخاست و ظرف شیرینی را برداشت و شروع پذیرایی کرد. حدود نیم ساعت تعارفات و تبریکات ادامه یافت تا

آنکه میهمانان رفته رفته آهنگ خداحافظی نموده و خانواده افشار را تنها گذاشتند .

با خروج آخرین نفر سیما مثل نعش ولو شد. مهوش با تعجب نگاهش کرد و پرسید :

-کوه کندي دختر

-خیلی سخت بود مامان! حتی سخت تر از کوه کندن

مهوش پیشانی فراخ دخترش را بوسید و با لحنی پر محبت گفت:

-امروز استرس زیاد داشتی، برو بالا استراحت کن

-ممنون مامان، واقعا به استراحت احتیاج دارم

گونه مادر را بوسید و به اتاقش دوید.

مشغول تعویض لباس بود که ضربه اي به در خورد از این رو با دستپاچگی خود را

پوشاند .

امیر بود. با اجازه خواهر داخل شد و یکراست لبه تخت نشست. براي حرف زدن کلافه بود از این رو شیشه عطر را برداشت و

فشرد، رایحه دل انگیز عطر کلنیک در هوا پخش شد.

سیما از برادر گله داشت پس زحمت فکر کردن را از او گرفت و گفت :

-چرا قاطی مهمونها نبودي امیر؟ !

-مهم بود؟

-نبود؟ !

چهره امیر به ناگاه تغییر کرد، عصبی و متعجب در شب چشمان خواهر زل زد و گفت :

-تو جدي جدي این پسره رو دوست داري؟ !

-منظور؟ !

می خواخ بدونم... جواب بده .

-امیر اذیت نکن... می خواي شبم رو خراب کنی

-سیما! تو می تونی با یه نفر دیگه، حداقل با مردي که اهل زندگی باشه ازدواج کنی. آخه سروش... - آخه سروش چی؟...

ببین امیر تو از اون بدت میاد. در حالیکه من دلیلش رو نمی دونم .

امیر برافروخته، به قصد ترك اتاق بلند شد، اما قبل از خروج به سمت سیما چرخید و گفت :

-پس الهه چی میشه؟

یه گره ابروهاي سیما را هفت و هشت کرد .

-به منظور ت چیه!؟

-سروش، الهه رو خیلی دوست داره... فکرکن دختر...با سرنوشت خودت بازي نکن .

سیما ماکسی یشمی رنگ خود را به چوب رختی آویزان کرد، سرد و بی اعتنا گفت :

-الهه فقط دوست دخترشه .

-من که فکر نمی کنم، موضوع بالاتر از اینهاست

-اگر به فرض هم این طورباشه چه دلیل داره که سروش بیاد خواستگاري... خانواده آقاي مقامی اون قدر ثروت دارند که دنبال

مال و منال کس دیگه اي نباشند. اگر هم موضوع دوست داشتن در میون بود، سروش می تونست بره دنبال عشقش... من که

زورش نکرده بودم .

-تو متوجه نیستی... آقاي مقامی هیچ وقت اجازه این ازدواج رو نمی داد .

سیما در کمد را باز کرد. شاید بیست دست لباس مجلسی در کمد آویزان بود. بین کت دامن سیاه و ماکسی جیر جایی براي

لباسش باز کرد و گفت :

-سروش بچه نیست

-دلیل این همه علاقه تو نمی فهمم !

-علاقه دلیل می خواد حضرت آقا؟

-نمی خواد!؟

-باشه. می خواي بدونی؟بهت میگم. اولا سروش یه نابغه است، رتبه تک رقمی در کنکور سراسري و رتبه اول در کنکور

کارشناسی ارشد، حداقل براي من یکی، خیلی مهمه.با اینکه سروش یه پسر یکی یک دونه است، اما یه مرد کامل و متکی به

نفسه. پسرهاي همسن و سال او به جاي کار، سوار ماشین هاي مدل بالاي پدرشون یا اهدایی پدرشون میشن و قد خیابون ها

رو متر می کنند. هر شبشون با یه دوست دختر جدید توي فلان شهرك لب ساحل یا فلان محله تهرون و امثالهم می گذره اما

سروش در اوج جوونی یه مرد خود ساخته است. نمیگم بدون کمک پدرش به اینجا رسیده، اما سرمایه هاي پدرش رو حیف و

میل نکرده که هیچ، لیاقت خودش رو با افزایش سرمایه هاي بکار برده، به اثبات رسونده .

-خب خانم خانما! دوما رو از قلم انداختی .

ابروان سیما بالا رفت و گفت :

-سروش علاوه بر ظاهر آراسته اش یه مرد باشخصیته، اون تمام اصول ادب و نزاکت رو رعایت می کنه، بد دهن نیست،

شوخی نابجایی ازش ندیدم. در ضمن سالم و پاکه، که این می تونه مهم ترین امتیاز باشه .

امیر با لبخندي تلخ سري تکان داد و گفت :

-سیما من فقط خوشبختی تو رو می خوام و خدا کنه که اشتباه نکرده باشی. اما اگه احساس کردي سروش بهت بی اعتنایی

می کنه یا اذیت میشی، می خوام ...

سیما،متوقع میان کلام برادر پرید و گفت :

-امیر بس کن! هنوز هیچی نشده آیه یأس میخونی .

امیر احساس کرد بحث نتیجه اي ندارد، از این رو گفت :

-جون تو نمی خواستم ناراحتت کنم... خدا میدونه چقدر دوستت دارم. من از سروش بدم نمیاد، اما دلم نمی خواد هیچ وقت

حتی به اندازه سرسوزن تورو ناراحت ببینم... خدا کنه دلت مثل امشب شاد باشه... اصلا فرامو کن .

سیما درصدد دلجویی، با مهربایی گفت :

-دلخور شدي؟

امیر جلو آمد و پیشانی خواهر را بوسید و از اطاق بیرون رفت .

سیما هیچگاه به خود اجازه نداد به حرفهاي برادر بیندیشد. تنها مسئله اي که برایش اهمیت داشت این بودکه به خواسته

دلش رسیده بود و حالا سروش را متعلق به خودش می دانست. خواسته اي که فقط در رویاهاي شیرین خود آن را جستجو

می کرد. لا قید نسبت به گفته هاي برادر، لباس عوض کرد و مقابل آیینه ایستاد. چشم در چشم سیاه خود دوخت و لبخند

نمکینش را نثار منعکس شده خود کرد و گفت :

-تو بردي دختر... مبارکه .

بی حوصله و کلافه وارد اتاق شد. به هیچ چیز و هیچ کس جز الهه فکر نمی کرد. دمق روي تخت ولو شد و بلافاصله سیگاري

آتش زد. نگاهش به تلفن، گوش به زنگ بود. اما می دانست الهه تماس نخواهد گرفت، زیرا الهه به دلیل سردي و بی تفاوتی از

سوي درمقام قهر برآمده بود. ازاین رو دقایقی با خود کلنجار رفت تا بالاخره گوشی را برداشت و شماره گرفت. تا برقراري

ارتباط، دست زیر بالش برد و قاب عکس کوچکی بیرون کشید، نگاه تبدارش در چشمان آبی صاحب عکس خیره مانده بود که

صداي گرفنه الهه او را به خود آورد .

-تویی سروش ...

-سلام .

-چه عجب! یادي از ما کردي؟

-دلم خیلی گرفته .

-دوست داري با من درد دل کنی؟

-می خوام ولی می دونم که تو تحمل شنیدنش را نداري .

الهه سراسیمه شد و گفت :

-اتفاقی افتاده!؟

-همونی که ازش می ترسیدم... به خدا پام پیش نمی رفت، اما چاره اي نداشتم .

-نه!!! این امکان نداره .

-به خاطر مامان نذري کردم که توش موندم

گویی الهه را به آتش کشیدند، از خود بیخود شد و با داد و فریاد بناي ناسزا گفتن را گذاشت و لحظاتی بعد ارتباط را قطع

کرد. سروش با رخوت سر روي بالش گذاشت، اما نمی توانست بی تفاوت از کنار الهه بگذرد، از این رو بار دیگر شماره او را

گرفت و به محض برقراري ارتباط گفت :

-خواهش می کنم قطع نکن

-فکر میکنی حرفی مونده باشه که نگفتی !

-من فقط یه خواستگاري ساده رفتم، هنوز که چیزي معلوم نیست

-سروش! من از تو توقع چنین کاري نداشتم. چطوري راضی شدي!؟

-تو که از اوضاع من خبرداریریال ماه پیش نزدیک بود مادر رو از دست بدم. به من حق بده الهه .

-چطور می تومن این کار تو رو توجیه کنم

-اما من به خاطر تو خیلی از حرمتها رو شکستم و جلوي پدرم ایستادم. واقعا نمی خوام بهاي بدست آوردن تو، از دست دادن

مادر و بی حرمتی به پدرم باشه، می فهمی چی می گم !

-نه. متأسفانه من نمی تونم تو رو درك کنم. از نطر من تو مرد بی دست و پا و چلمنی هستی .

-خیلی بی انصافی! نو واقعا نظرت اینه؟... من از نظر تو بی عرضه ام !

-فکر نمیکنم غیر از این باشده

-به نظر تو، اگه بدون توجه به رضایت و خشنودي پدرم زندگی مشترك با تو رو شروع کنم، با عرضه میشم!... یا اینکه با یه....

شیرین به نشانه قدرشناسی و سپاس از عمر دوباره اي که خداوند متعال به او ارزانی داشته بود با کاروان عازم جمکران،

همراه دوستان جلسه قرآنی اش، راهی شد. این بهترین فرصت بدست آمده براي سروش بود تا دور از دیدگان مادر با پدرش

به گفتگو بنشیند. از این رو با تهیه بریانی اصفهان که از غذاهاي مورد علاقه پدرش بود، به خانه بازگشت. سالاد کاهویی تهیه

کرد و با آراستن میز شام به انتظار ورود جمشید نشست، اما جمشید که کمتر اتفاق افتاده بود بدون شیرین اوقاتش را سپري

کند؛ کمی دیرتر از حد معمول راهی منزل شد و در هنگام ورود بدون سر زدن به آشپزخانه،یکراست به اتاقش رفت. دلش

نمی خواست جاي خالی شیرین را ببیند و باکسالت بیشتري به رختخوابش پناه ببرد. وقتی انتظار سروش براي خروج او بی

نتیجه ماند خودش را به پشت در اتاق پدر رساند و چند ضربه اجازه ورود خواست.

-بیا تو بابا.

سروش در را گشود و با چهره اي باز سلام کرد و گفت:

-مثل اینکه قد ندارین شام بخورین.

-میل ندرام. خواب بهتره

-می دونم. نمی تونی جاي خالی مامان رو ببینی.

-حسودي ات میشه که این قدر دوستش دارم.

-یه جورایی آره، یه جورایی هم کیف می کنم... حالا پاشید تا با هم شام بخوریم.

-نمی خوام دست پخت مادرت رو بخورم. وقتی نیست تا ازش تشکر کنم، غذا زهرم میشه.

-ولی من یک شام فوق العاده تدارك دیدم، همونی که دوستش داري!

-بریونی!

-دقیقا.

لبهاي جمشید به لبخندي گشوده شد و بلافاصله از جا برخاست.

سر میز شام جو آرام و دل انگیزي برقرار بود. سروش با شعف از کار و پروژه هایی که در سر می پروراند صحبت می کرد و پدر

با تشویق او را در راهش مصمم تر می ساخت. تا آنکه با پایان یافتن شام جمشید تشکر کرد و گفت:

-دستت درد نکنه بابا خیلی خوشمزه بود، ولی اگه دختر بودي هنوز وقت شوهرت نشده بود.

-چطور مگه؟

-اولا شام که از بیرون بود و من هنر خودت رو ندیدم. دوما سالاد کاهوت یه مشکل اساسی داشت، کاهوها آن قدر درشت

خرد شده بود که توي دهن جا نمی شد. درضمن سس هم یه چاشنی هایی می خواست که شما استفاده نکردي.

-با این حساب لازم نبود از من تشکر کنی.

-بالاخره زحمت کشیدي... غصه نخور کم کم راه می افتی. البته فکر کنم سیما جون آنقدر لوست کنه که از این یک ریزه هنر

هم بیفتی.

ابروان سروش گره خورد و در سکوت مشغول جمع آوري ظروف شد، اما جمشید که متوجه حالت فرزندش شده بود گفت:

-چی شد، به هم ریختی؟

-نه. چیزي نیست.

-من تو رو خوب می شناسم. وقتی ناراحتی تمام اجزاي صورتت گره می خوره.

سروش بلافاصله در صندلی جاي گرفت، بهتر می دید دنباله بحث را ادامه دهد و با گفتن نظرات شخصی خود او را متوجه

اشتباهاتش بکند از این رو گفت:

-مگه شما خوشبختی من رو نمی خواي بابا!

-بازم حرف هاي تکراري.

-این حرفهاي تکراري مربوط به آینده منه. شما باید به من و حرفهام بها بدي

-بگو گوش میدم

سروش براي گفتن حرف دلش دچار تردید شده بود. نمی دانست از کجا شروع کند، تا همان جمله اول پدر را مثل اسپند روي

آتش به تقلا نیندازد. لحظاتی در چشمان نافذ جمشید خیره ماند و در حالی که رفته رفته سراسر وجودش از التماس لبریز

می شد گفت:

-خواهش می کنم بگذارید در مورد آینده خودم، خودم تصمیم بگیرم

-فکر نمی کنم غیر از این بوده

-سیما انتخاب شما بود نه من

-ولی بله رو تو گفتی

-می ترسیدم. می ترسیدم بگم نه شما داد وقال کنی و مادر صدمه ببینه

-تو اشتباه می کندي. من با شیرین حرف هام زده بودم. بهش گفتم اگه سروش از سیما خوشش نیومده، اجباري نیست.

-ولی مامان به من چیزي نگفت

-اون مشکل خودته. می تونی ازش توضیح بخواي. من در این مورد بی تقصیرم. درسته که با ازدواج تو و الهه مخالف بوده و

هستم، اما حاضر نبودم تو رو به یه ازدواج تحمیلی مجبور کنم.

-پس خواهش می کنم این نامزدي رو به هم بزنید.

-حالا!!... حالا که دیگه کل بازار می دونن من و آقا جلال فامیل شدیم! دیوونه شدي؟

-خواهش می کنم بابا! من به سیما علاقه اي ندارم

-دیگه دیر شده... خیلی خیلی دیر شده

-زندگی من تباه می شه

-چرا؟ دلیل خاصی داره؟

-چطور می تونم با دختري که هیچ علاقه اي بهش ندارم یه زندگی مشترك رو شروع کنم . بابا! زندگی حرف یه روز، دو روز

نیست، اگه عمري باشه، نقل سالهاس.

-سیما دختر فوق العاده اي است. سالهاست که می شناسمش.تمام ویژگیهاي یک زن کامل و ایدئال رو داره، می دونم که

خوشبخت میشی. از لحاظ ظاهري هم که رو دست نداره.

سروش پوزخندي زد و گفت

-فکر می کنید اگه یه دختر خوشگل بود باید براش مرد

-فکر می کردم براي خوشگلی الهه است که براش می میري

-این طور نیست

-پس میشه بگی چطوره!

-الهه با همه دخترهاي دور و برم فرق داره. شاید اولش گرفتار چشم و ابرو و به قول معروف خال لبش شدم اما این می

تونست مقطعی باشه. الهه شلوغ و پر هیاهو هست اما بی حجب و حیا نیست.

-ممکنه دلیل اصلی خود تو بودي

-منظورت رو متوج نمیشم!

-تو تا حالا سعی کردي از موقعیت هاي ایجاد شده سوء استفاده کنی؟ بارها با هم تنها بودید! هیچ وقت عنان و اختیارت رو از

دست دادي؟

-به شرافتم قسم هنوز بهش دست نزدم

-این نکته مهمی است

-با این وجود الهه اون طور که شما فکر می کنی نیست. ما همدیگر رو دوست داریم بگذارید شانس مون رو امتحان کنیم

-الهه باید خودش رو به من ثابت می کرد. دو ساله که می شناسمش و یک ساله که به طور جدي دم ازخواستگاري می زنی.

اون دلایل مخالفت من رو میدونست اما در رفع اشکالش هیچ اقدامی نکرد

با شنیدن این جملات بارقه امید در دل سروش روشن شد و با التماس گفت:

-خواهش می کنم این فرصت رو بهش بدید بابا!... قول میدم اون طور که شما می خواي رفتار کنه.

-بهتر بود این راه حل رو خودتون کشف می کردین نه اینکه با علم به این مسئله که بدونم دارم فریب می خورم...

سروش حرف پدرش را برید و گفت:

-قول میدم فریبی در کار نباشه. الهه خودش را اصلاح می کنه

جمشید صبر و حوصله بیش از اندازه اي به خرج داده بود. برخاست و در حالیکه آشپزخانه را ترك می کرد گفت:

-دیگه براي این حرف ها دیر شده

سروش بلافاصله از کوره در رفت و گفت:

-همین فردا به آقاي افشار زنگ می زنم. بهتره به فکر یه داماد دیگه باشه

-تو چنین غلطی نمی کنی

-نمی گذارم به من زور بگی

-بهتره قبل از هر اقدامی خوب فکر کنی. بیشتر به فکر مادرت باش!

-شما حق نداري تهدید کنی... شما این مسئله رو دست آویز قرار دادي تا من رو به خاك سیاه بنشونی... شما این کار رو با

مادر نمی کنی.

جمشید در حالی که وارد اتاقش می شد گفت:

-می تونی امتحان کنی! همین الان زنگ بزن به آقاي افشار و بگو که نامزدي بهم خورده

و در پشت سر خود بست.

سروش زمزمه کرد.

-باشه. تو بردي ولی قسم به جون مامان که بدون اون دنیا رو نمی خوام. هرگز دست به عروس تحمیلی تو نمی زنم.

چنان خود را سرگرم کار کرد که جاي هیچ بهانه اي براي جمشید باقی نگذاشت بدین ترتیب مجبور به دیدار سیما هم نبود. از

طرفی سیما براي تماس یا سرزدن نامزدش ثانیه شماري می کرد اما هر چه بیشتر می گذشت امیدش کمتر می شد و رفته

رفته به این نتیجه می رسید که حرفهاي برادرش حقیقت محض بوده و سروش هیچ علاقه اي به او نداشته و ندارد و الهه

چیزي بیش از یک دوست دختر معمولی براي سروش است.

با افکار آشفته و پریشان تصمیم گرفت تا پدر را در جریان انصرافش قرار دهد و درس و ادامه تحصیل را بهانه این انصراف

قلمداد کند. از این رو مترصد رسیدن فرصت مناسب، وقتی پدر را مشغول باغبانی در باغچه حیاط یافت و به سراغش رفت.

جلال با قیچی تیز و دسته قرمزش گل هاي خشک شده را از شاخه جدا می کرد . دلش نمی خواست براي ندادن غنچه مجدد،

بهانه اي به دست بوته هاي گل سرخش بدهد. آواز می خواند: " اي خدا دلم تنگ اومده... شیشه دلم اي خدا زیر سنگ

اومده" و قیچی می زد.

سیما از پشت سر نزدیک شد. شاخه گل رزي چید. بو کشید. عطرش مست می کرد. سلام کرد و صدا زد:

-بابا

-جان بابا

با لبخند نمکینش خستگی را از تن پدر زدود و گفت:

-می گذاشتی سید علی خودش هرس می کرد

-بگذارم لذت همصحبتی با گل ها رو فقط سید ببره

گفتگوي پدر و دختر گل انداخت، لحظاتی بعد سیما بدون آنکه قادر باشد حرفهایی را که روي دلش سنگینی می کرد به زبان

بیاورد، سر به زیر سمت ساختمان به راه افتاد،اما جلال با یک جمله او را متوقف کرد:

-فکر کنم می خواستی چیزي به بابا بگی

نگاي معصومانه سیما به سمت پدر چرخید. لبخندي تلخ بر لب راند و گفت:

-راستش می خواستم با شما مشورت کنم، اما روم نشد.

جلال با تبسم جلو رفت، با نگاهی مهربان، تمام محبت پدرانه اش را نثار فرزند کرد و گفت:

-چیزي هست که بابا باید بدونه؟

-فکر نمی کنید براي ازدواج خیلی زوده... من می خوام ادامه تحصیل بدم

-مگه خیالی غیر از این داري؟

-آخه...

جلال مجال ادامه صحبت نداد،گفت:

می دونم، فکر می کنی اگه متأهل بشی دیگه نمی تونی دنبال درس بري

-درسته بابا، مطمئنم که دیگه نمی تونم

-اشتباه تو همین جاست... اتفاقا همسر آینده ات فردي تحصیل کرده است.سروش فوق لیسانس معماري است... یا آرشیتکته

و مطمئنم که دوست داره و می خواد که همسرش تحصیل کنه و ایمان دارم می تونه کمکت کنه تا در کنکور موفق بشی.

-ولی بابا! فکر نمی کنی ازدواج خیلی برام زوده... من فقط نوزده سال دارم. در حالی که این روزها سن ازدواج کمی بالا رفته

-من کاري به این دخترهاي امروزي ندرام. زمان ما دخترها ده ساله می رفتند خونه شوهر و خیلی هم خوب شوهر داري و

بچه داري میکردند. تو هم ماشاا... دختر کاملی شدي. تازه اگه می خواستم مثل دیروزي ها فکر کنم، چهار سال هم از

ازدواجت گذشته.

-بابا

-بدو دختر بدو برو دنبال کار و بارت.

-ولی من باید بیشتر فکر کنم

جلال قیچی را کنار گذاشت، رفت ته باغ موتور آب را روشن کرد، برگشت و سر شیلنگ را در ردیف زنبق ها گذاشت و گفت:

-ببین دخترم! شوهر پیراهن نیست که یک روز خوشت بیاد و یه روز هم از او سیر بشی و درش بیاري... تو هفته پیش در

کمال صحت عقل و با خوشحالی به درخواست خانواده مقامی پاسخ مثبت دادي... قرار نیست سر یک هفته پشیمون بشی،

اون وقت باید هفته اي یک شوهر برات پیدا کنم... سروش اگه توي این یه هفته به تو سر نزده، تو شرکت کار داشته. من بهش

سر زدم... اون سخت مشغول کاره، داره یه کم سرش رو خلوت می کنه تا براي مراسم عقد و عروسی مشکل کاري نداشته

باشه. در ضمن سلام هم رسوند ولی من فراموش کرده بودم.

لبهاي سیما از دو طرف گشوده شد. بکلی یادش رفت به چه منظور به ملاقات پدر آمده است. دستکش سیاه را از لبه باغچه

برداشت و به کمک جلال قیچی زد و شاخ و برگ جمع کرد.

سرگرم تهیه جهیزیه و وسایل تزئینی بود و حسابی سرش شلوغ بودو در این اثنا سروش نیزگاهی تماس می گرفت و به طور

رسمی و خلاصه احوالپرسی می کرد. سیماي کم سن و سال و کم تجربه و تا خرخره غرق عشق، به همین تماس هاي کوتاه و

رسمی بسنده می کردو

خرید عروسی و تدارکات آن انجام یافته بود و زمان مراسم نزدیک تر می شد. خانم و آقاي افشار براي دخترشان سنگ تمام

گذاشته بودند. یک دستگاه آپارتمان بسیار شیک با تمامی تجهیزات و امکانات و یک دستگاه اتومبیل زانتیا جهیزیه سیما را

شامل می شد. وقتی اقوام و بستگان سروش براي جشن جهیزیه به منزل سیما رفتند تمامی حضار انگشت به دهان مانده

بودند.

جلال شیک ترین و گران قیمت ترین اثاثیه و مبلمان منزل را براي دخترش فراهم کرده بود و به حق که سیما با تزئینات

بسیار زیبایی که خود آنها را تهیه کرده بود زیبایی آپارتمانش را دو چندان ساخته بود. آشپزخانه اوپن با کابینت هاي ام دي

اف لیمویی و کاشی هاي آبی مکمل دکوراسیون هال و پذیرایی مدل تی بود. قالی هاي کرم رنگ با نقش ریز ماهی، مبل هاي

مدل ایتالیایی آبی رنگ، پرده هاي دو رنگ حریر سفید و گیپورهاي شکلاتی نمایش کوبیسم داشت. بوفه پشت میز

ناهارخوري مملو از نقره و کریستال بود. راحتی هاي داخل هال با تابلو قدي که تصویري از فصل بهار بود، همخوانی می کرد.

آیینه تمام قدر کنار شومینه همه را وادار می کرد خود را در آن نگاه کنند. انواع دکوري ها، کنار ستون ها و لابه لاي مبل ها

چیده شده بود.با اینکه سیما از آزردن حیوانات متنفر بود، ولی به اصرار و سلیقه مهوش دو سه تا تاکسی درمی حواصیل،کلاغ

و بره داشت.

در این میان سروش نیز از این همه زیبایی و مدرنی به حیرت افتاده بود. سیما چون فکر می کرد سروش ذاتا عاشق رنگ آبی

است، سعی کرده بود از رنگ مورد علاقه او بهشت زیبایی بسازد و حقیقتا هم که موفق شده بود و او را حسابی غافلگیر کرده

بود. اما سروش به تنها چیزي که فکر نمی کرد،سیما بود.

برخلاف سیما که روز به روز شاداب تر از روز قبل نشان می داد. سروش بدترین روزهاي زندگی خویش را می گذراند. به همین

دلیل، بیمار و رنجور به نظر می رسید. این اواخر حتی به سرو وضع خودش هم نمی رسید. ریشش کاملا پر شده بود و حال و

حوصله هیچ چیز و هیچ کس رو نداشت.

وقتی سیما متوجه زنگ پریدگی و افسردگی او شد. علی رغم آنکه سروش درتمام مدت سه ماه نامزدي شان زیاد به دیدنش

نرفته بود و فقط چند بار به همران شیرین او را در خرید عروسی همراهی و طبق معمول در حین خرید نه زیاد اهمیت داده

بود و نه اعمال سلیقه اي کرده بود. مدتها با خود کلنجار رفت تا آنکه راضی به تماس شذ و خواستار یک دیدار با او گردید.

ابتدا سروش طفره رفت ولی با اصرار سیما براي ساعت شش بعداز ظهر قرار گذاشت.

قبل از آنکه عقربه هاي ساعت به عدد شش برسد، سیما خود را به محل قرار رساند. هنوز چند دقیقه اي تا وقت قرارشان

مانده بود. خوشحال از اینکه بدقولی نکرده است. به انتظار ایستاد. زمان دیر و کند می گذشت و او بیقرار، این پا و اون پا می

کرد. حدود نیم ساعت کنار خیابان معطل شد. در این مدت افراد زیادي ایجاد مزاحمت کردند که به نحوي آنها را دست به سر

کرد. رفته رفته عقربه هاي ساعت به عدد هفت نزدیک می شد و اوبه شدت عصبانی و خسته بود، در حالی که مزاحمی سمج

با پژوي 206 آلبالوئی رنگ دست از سرش بر نمی داشت.

از آمدن سروش مأیوس و از آزارهاي پسر جوان آزرده خاطر شد، از این رو تصمیم گرفت با گرفتن تاکسی به منزل بازگردد.

اما پسر جوان پابه پاي او با اتومبیل در تعقیبش بود و پشت سر هم کلماتی بلغور می کرد.

-سوار شو خانم خانما... آه چقدر ناز میاي... تو فقط سوار شو... ناز کشیدن ازما... دربست مخلصیم.

سیما به شتاب قدم هایش افزود. عبوس شد و ابرو در هم کشیده و گفت: "اگه دست از سرم برنداري پلیس خبر می کنم...

برو گورت رو گم کن" و شتابان گوئی که می دود سعی کرد از اتومبیل جوانک فاصله بگیرد. اما جوان سمج دست بردار نبود.

در این موقع اتومبیل سیاه رنگی جلوي پژو متوقف شد. سیما حسابی ترسیده بود، اما به محض دیدن اتومبیل سروش آن قدر

خوشحال شد که انگار دنیا را به او عطا کرده اند، پاك بدقولی او را فراموش کرده سراسیمه جلو دوید و سوار شد. به هن و

هن افتاد و رنگ به رخ نداشت.

سروش با ترش رویی پرسید:

-مزاحمت شده بود؟

-سیما از ترس درگیري با هول گفت:

-نه بابا، ولش کن.

همین وقت راننده پژو ترمز نیش داري زد و با صداي بلندي گفت:

-شازده! ... آدم خانم به این خوشگلی رو یک ساعت توي خیابون قال نمی گذاره، ممکنه از تو زرنگ تر قرش بزنه.

بعد خندید، قهقهه احمقانه، بعد هم یه دنده گاز داد و رفت.

رگ تعصب و غیرت سروش به غلیان درآمد. روي پدال گاز فشرد و با چند دنده خودش را به پژوي مذکور رساند و با یک ویراژ

راه را بر او سد کرد.

سیما فریاد زد:

-تورو خدا ولش کن سروش.

اما سروش اهمیتی نداد و با عصبانیت به سمت پسرجوان یورش برد. مزاحم سمج حتی فرصت باز کردن در اتومبیلش را پیدا

نکرد، سروش او را با یک حرکت بیرون کشید. سیلی اول او را گیج کرد اما مردم به سروش اجازه سیلی دوم را ندادند. حلقه

اي گرد آنها بوجود آمد و سروش در محاصره چند جوان از مرد مزاحم فاصله گرفت. بالاخره قائله با وساطت مردم خاتمه یافت

و سروش با توپ پر پشت فرمان اتومبیل نشست. درتمام آن لحظات، سیما احساس افتخار می کرد .

سروش یک جوان متعصب جلوه کرده بود و این به امتیازات او می افزود و با این وجود جرات حرف زدن نداشت. به همین

دلیل مدت طولانی سکوت کرد تا آنکه سروش گفت:

-شما خانم ها جز دردسر براي آأم فایده اي ندارید... میشه بگی چرا می خواستی من رو ببینی؟

-فکر می کردم می دونی!

-حاشیه نرو. می بینی که حوصله ندارم.

-پس باشه براي بعد.

-ببینم تو فکر می کنی من بیکارم! با اون همه مشغله کاري، خودم رو به اینجا رسوندم. حالا میگی باشه براي بعد! واقعا که.

سیما انتظار چنین رفتاري را نداشت اما آن را به حساب جو به وجود آمده گذاشت و گفت:

-به خودت تو آیینه نگاه کردي؟

سروش نگاه تمسخر آمیزي در آیینه انداخت، دست به ریشش گرفت و گفت:

-مگه چمه؟

-چت نیست !

-فقط کارم زیاده...یه کم خسته ام،همین.

سیما یک نظر در چهره او انداخت. سروش حتی با ریش هم مردي جذاب و دوست داشتنی بود. موهاي بلندش چهره درهمی

براي او ساخته بود، اما با این همه ژولیدگی و غمی که در چهره داشت، براي سیما ستودنی بود. با لحنی آمیخته به گلایه

گفت:

-این قیافه یه مرد خسته نیست... این قیافه یک مرد شکست خورده است.

سروش با یه نیم نگاه تند در چشم او براق شد و گفت:

-شکست در چی!؟

-زندگی

-خودت تنهایی فکر کردي؟

-تو افسرده اي، موضوعی هست که آزارت میده.

-این همه زحمت کشیدي تا اینجا اومدي که همین چیزها رو بگی... می تونستی تلفنی حرفهات رو بزنی

سیما جا خورد، انتظار این همه سردي را نداشت، متوقع گفت:

-دیدن من برات خیلی سخته،نه؟

-منظورم این نبود که شما رو نبینم. می خواستم توي زحمت نیفتید و کسی هم مزاحمتون نشه... مثل نیم ساعت قبل.

سیما به کنایه هاي سروش اهمیت نمی داد. براي قهر و آشتی و ناز کشی نیامده بود، می خواست هر چه زودتر تکلیفش

روشن گردد از این رو گفت:

-ناسلامتی ما با هم نامزدیم، ولی من تا حالا نخواستم که مثل خیلی از دخترها و پسرهاي جوون حداقل یک شام مهمون

نامزد گرامی ام باشم...

سروش حرفش را برید و گفت:

-خب می تونستی تقاضا کنی

-بهتر می دیدم ازم تقاضا بشه

-واسه این گله هاي بچگانه...

این بار سیما میان حرف سروش پرید و گفت:

-شاید از نظر شما من بچه باشم ولی از دیدگاه خودم این طورنیست ... شما فکر می کنی من هنوز بچه ام و درك درستی از

مسائل ندارم، ولی نه آقاي مقامی، شما اشتباه می کنید.رفتارهاي شما کاملا غیر عادیه و اگر کسی دیگري جز من نامزدتون

بود، حتم دارم تا به حال صدبار شما رو پاي میز محاکمه می کشاند.

-حالا شما قصد داري من رو محاکمه کنی، خانم کوچولو.

-نه... من فقط می خوام تکلیف خودم رو روشن کنم

-تکلیف روشنه! سه روز دیگه می نشینی سر سفره عقد.

-من نمی خوام با یه مرده متحرك عروسی کنم. با کسی که نمیدونم چه احساسی نسبت به من داره و اصلا چطور فکر می

کنه.

سروش برآشفت و صدایش را حسابی بالا برد:

-می خواي برات عربی برقصم تا بدونی هستم و نفس می کشم

سیما جا خورد، کمی عقب کشید. پلک زد و لب جمع کرد. اما بلافاصله به خودش آمد و با لحنی محکم و جدي گفت:

-صدات رو بیار پائین. جواب سر بالا هم نده. دلم می خواد هر مسئله اي که هست بدونم. می خوام در جریان باشم. دلم نمی

خواد کورکورانه ازدواج کنم و بعدش پشیمون بشم... این حق مسلمه منه، نه؟

سروش کلافه شد و با دندان غروچه اي گفت:

-چه جریانی؟... اینقدر گیر نده!

رو کرد به سیما لحنش را ملایم تر کرد و افزود:

-ما قرار باهم ازدواج کنیم، پس این کار رو می کنیم.

-این جوري نه

سروش بی حوصله گاز داد، مانور شروع شد، چپ و راست سبقن می گرفت. سیما ترسید، به رانندگی سروش اطمینان

نداشت، گفت:

-همین جا پیاده میشم... نگه دار.

اما سروش توجهی نکرد. ماکسیما زوزه کشان از بین اتومبیلها رد می شد. این بار سیما با صدایی بلند فریاد زد:

-گفتم نگه دار

سروش با فریاد سیما به خود آمد و ناچار اتومبیل را به گوشه اي کشید و ترمز کرد. سیما بی درنگ بیرون پرید و در خلاف

جهت، شروع به دویدن کرد. گریه امانش نمی داد. اشک پهناي صورتش را پوشانده بود. اشک می ریخت و می دوید.

سروش با حرکت ناگهانی او غافلگیر شده بود و تا بخ خودش آمد سیما دورتر و دورتر می شد. مستأصل مانده بود اگر به گوش

جمشید می رسید، آن هم سه روز به عروسی، بی شک جنجال به پا می شد. براي خودش خوب بود، چون شر سیما از سرش

باز می شد، اما بی شک شیرین صدمه می دید. مجددا نگاهی در آیینه انداخت. سیما مسافتی دورتر از او دستش را براي

اتومبیل ها بلند می کرد.

سراسیمه دنده عقب گرفت و بر پدال گاز فشرد. به موقع رسید. زیرا یک تاکسی جلو پاي سیما ترمز کرد. جلو تاکسی ترمز

نیش داري زد. تند و بی معطلی، ترمز دستی را کشید و بیرون پریده و فریاد زد:

-خواهش می کنم نرو سیما. معذرت می خوام سیما بیا سوار شو.

سیما اعتنایی نکرد ولی راننده تاکسی غر زد:

-بر پدر مردم آزار لعنت

و پاگذاشت روي پدال گاز و دور شد. سیما گریه می کرد، اما سروش خونسرد گفت:

-سوار شو

سیما روي صندلی اتومبیل نشت ولی هم چنان گریه می کرد.سروش به نقطه نامعلومی زل زد و با انگشن روي فرمان ضزب

گرفت، اما رفته رفته حوصله اش سر رفت و گفت:

-همین طور می خواي گریه کنی؟ نمی خواي حرف بزنی؟

سیما با بغض جواب داد:

-می خواستم با شما در مورد زندگی آیندمون صحبت کنم ولی شما...

سروش حرفش رو برید.

-من از شک هاي بی مورد تو اصلا خوشم نمیاد.

-ولی ... من...فقط...و ساکت شد.

-خب تو چی؟... بگو چی می خواستی بگی؟

-من...من... من دوستت دام، خیلی زیاد، بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی. دلم می خواد تا آخر عمر کنارت باشم...من تورو

براي خودم می خوام، آرزومه تا ابد مال من باشی... فقط مال من... اما اونقدر احمق خودخواه نیستم که عشق رو زورکی طلب

کنم یا بخوام اون رو از کسی بدزدم... متوجه هستی که چی میگم.

اعتراف به عشق و دلدادگی از طرف دختري که در سروش احساس نفرت به وجود آورده بود، نمی توانست احساس علاقه و

محبیت، هرچند ناچیز، در وجود او به غلیان در آورد. از این رو سرد و عاري از هر نوع احساسی گفت:

-آخر حرفهات رو متوجه نشدم

سیما به خودش جرأت بخشید، گفت:

-توقع ندارن مدام دور وبرم بپلکی و هی بگی دوستم داري و من برات ناز کنم، اما اون قدر که تو فکر می کنی بچه نیستم

تو مریضی، یک بیمار افسرده روحی... تازگی ها شنیدم با دختري به نام الهه دوست هستی.

اسم الهه زنگهاي خطر را به صدا در اورد . سرش چرخید و زل زد توي صورت سیما و تند شد:

-کی گفته!؟

-اینش مهم نیست مهم اینه که من عشق الهه رو نمی خوام اکه دلت پیش اونه برو.

-چرنئ نگو دختر

-سروش به خدا اون قدر دوست دارم که به خاطر توهر کاري کی کنم .اگه الهه رو دوست داري من اجازه نمی دم این عروسی

سر بگیره .باید زودتر به من می گفتی.

اعتقاد سیما سروش را به خنده اي مضحک وا داشت. گفت:

-این چه دوست داشتنی است که حاضري من رو به دیگري پیش کش کنی!

-تو معنی عشق رو نمی فهمی شاید واقعا عاشق الهه نیستی. دلم نمی خواد تو رو غمگین و ناراحت ببینم ... برام سخته که از

تو دست بکشم ولی سخت تر اینه که تو رو توي قفس خودم اسیر ببینم . من پرنده ها رو دوست دارم ولی دلم نمی یاد اون

هارو توي قفس بیندازم و از دیدنشون لذت ببرم . پرنده باید ازاد باشه و از پریدن و پرواز لذت ببره.

-انگار پدر درست می گفت !... تو دختر فهمیده و با کمالاتی هستی.

-جاي تعارف و تعریف نیست پاي زندگی من و شما و الهه در بینه ... اگه بگمزندگی من رو تباه نکن فکر می کنی از سر خود

خواهی این حرف رو می زنم یا اینکه بی خود و بی جهت فقط از روي هوس می گم که دوست دارم. اما خواهش می کنم ازت

تمنا می کنم که با زندگیه هر سه نفرمون بازي نکن.

-پس می ترسی تو قمار بازنده بشی؟

-توي قمار عشق تو شکستن هم شیرینه تو راحت و راضی از زندگی باش من یه جوري با خودم کنار میام ... شاید هم زود

فراموشت کردم . نمیدونم.

-پس خودت رو بازنده این قمار بدون خانوم کوچولو.

-لزومی نداره یه بازي مسخره راه بیاندازیم . اونم به خاطر بزرگتر ها... بالاخره راهی براي خاتمه این بازي هست.

-بس کن سیما

-من با اقا جمشید صحبت می کنم مطمئنم که همه چیز درست میشه.

نام جمشید اه از نهاد سروش بر اورد. تازه متوجه شد که تا کجا ها پیش رفته است از این رو پشیمان از گفته هایش گفت:

-خوب! هذیان تموم شد یا باز می خواي چرت و پرت بگی ...دختر تو فقط سه روز به عروسیت مونده بهتر فکر کارهاي

خودت باشی نه این چرندیات.

-شوخی نکردم می خوام بدونم کجاي زندگی تو ایستاده ام؟

-مطمئن باش اول اولش.

-سروش! بعد از سه روز دیگه جاي برگشتی نیست خوب فکر کن... نگذار همه چیز خراب بشه

-تو خوب فکر کن و نگذار همه چیز خراب بشه... من فکر هام رو کردم که اومدم خاستگاري

-سیما می خواست تایید سروش را بشنود پرسید:

-مطمئنی که می خواي من زن زندگیت باشم ... یعنی الهه اي در کار نیست؟

-نه الهه اي در کاره و نه هیچ زن دیگه اي ...جنابعالی همسر بنده خواهید بود... همین.

سکوت سکوت و سکوت.

سیما احساس غریبی داشت.رفتار سروش برایش عجیب بود.سروش گاهی او را با دست پس می زد و گاهی با پا پیش می

کشید . دلیل رفتار او را نمی دانست شاید اگر واقعیت را می دانست براي رساندن او به الهه کمکشان می کرد . پس با خود

عهد بست که در چند روز باقی مانده به عروسی اگر به رابطه سروش و الهه مزمئن گردد از سر راهشان کنار برود. سروش نیز

غرق در افکار به حرف هاي سیما فکر می کرد به هرحال سیما یک زن بود و حس زنانه اش به او نحیب می زد دل و دین

همسر اینده اش جاي دیگري است. می دانست سیما گناهی ندارد و نباید بازیچه دستش قرار بگیرد اما انگار دلش می

خواست با جمشید لج کندتا به پدرش بفهماند که نمی تواند یک زندگی اجباري را به او تحمیل کند باید از سیما عذر می

خواست و توضیح می داد اما جرات این کار را نداشت.

می دانست که سیما میرود و او با فتنه اي بزرگ از جانب پدرش روبرو می شود . از این رو به دلیل عشق به مادر و گرمی

حضور او و لج لازي با پدر عزمش را براي نابودي و فناي زندگی سیما جزم کرد وقتی مقابل در ویلایی منزل افشار متوقف شد

با خدا حافظی سرد و بی احساس سیما و قیافه عبوس و ترش او فکر کرد به زودي سیما مورد باز خواست اعضاي خانواده اش

قرار خواهد گرفت و پشت سر ان جمشید نیز او را مورد باز خواست قرار خواهد داد . از این رو سراسیمه پیاده شد و او را به

نام خواند سیما چند قدمی در ایستاد و به سمت او چرخید .سروش نفس عمیقی کشید و لبخندي چاشنی چهره جذابش کرد

قلب سیماي بی چاره مثل کبوتر در قفس سینه بال و پر می زد جوري که صراي ضربان قلب خود را می شنوید سروش سر به

زیر و حسابی شرمسار نشان داد.

قصد داشت با لحنی پر عطوفت دل جویی کند گفت:

-معذرت می خوام... متاسفم که ناراحتت کردم... من .. من واقعا نمی دونم با یه خانوم چطور باید رفتار کرد ... رفتار بی ادبانه

چاکرت رو به حساب بی تجربگی اش بگذار.

نفس سیما گرم بود به ارامی گفت:

-اشکالی ندتره... نباید به شما شک می کردم و شما رو با حرف هاي مسخره ام ازاز می دادم.

-به هر حال متاسفم ... حالا بخند ... دلم نمی خواد با اخم خدا حافظی کنیم . سیما لبخندي زد و متعاقب ان چال گونه اش

نمایان شد . سروش احساس عجیبی یافت تا ان لحظه به خنده سیما توجه نکرده بودبا لبخند چنان نمک و جذبه اي در

صورتش پیدا می شد که دل هر مردي را می لرزاند و او نیز از این قاعده مستثنی نبود.

قلبش لرزید و نفس در سینه اش حبس شد و به صورت سیما خیره ماند . به حق که او یک دختر زیبا روي شرقی تمام اعیار

بود محو تماشایش بود که با صداي او به خود امد .

-تشریف نمی یارید منزل . سروش اب دهانش را قورت داد و گفت:

-ممنون دیرم شده.

و به زحمت نگاهش را از سیما گرفت و سراسیمه سوار شد.دست انداخت توي فرمان و پا گذاشت روي پدال گاز دست بلند

کرد و بوق زد .

چهره سیما با ان لبخند نمکین از نطرش محو نمی شد . حس عجیبی داشت سیما به مانند الهه دلش را لرزانده بود . بعد از

الهه هیچ دختري نتوانسته بود اثري چنین شیرین در او بگذارد.احساس در هم و غریبی رهایش نمی کرد . وقتی به خانه

رسید بر خلاف همیشه سز حال به نظر می رسید و بعد از خوش و بش و شوخی با مادر انگولک قابلمه غذا کتش را بیرون

اورده و انگشت سبابه را چنگک یقه ساخت و ان را روي دوش انداخت دست در طرف میوه برد و و پرتغالی که سرخی درونش

به پوستش اثر کرده بود برداشت و گفت:

-کلی کار سرم ریخته... طرح این پاساژ رو که تموم کنم یه نفس راحت می کشم .

منتظر جواب نماند دوید توي پله ها جمشید نگران ابرو ریزي با وقت کمی که به عروسی مانده بود عصبی گفت:

-دوباره رفته بودي سراغ اون خانوم خانوما؟

سروش پله اخر ایستاد بدش نمی امد با پدر زور گویش کل کل کند از این رو گفت:

-با اون یکی خانوم خانوما بودم ... می تونی زنگ بزنی بپرسی.

-مثل اینکه داري ادم می شی.

-شنیدم مرئ ها سی سالگی ادم می شن من هنوز پنج سال وقت دارم

-پس تو حالا حالا ها ادم نمی شی

-شب به خیر . در ضمن مامان من شام نمی خورم صدام نزنید.اماده دوش گرفتن شد تا به سر و ریخت هپلی هپو خود صفایی

بدهد احساس خوبی داشت . فکر کرد لزومی ندارد بیش از این خود را بیازارد. بالاخره یک طوري می شد.

پس حوله را برداشت و به حمام رفت. شیر اب را باز نکرده بود که صداي زنگ تلفن همراه مجبورش کرد از حمام خارج شود .

هرکس پشت خط بود ول کن نبود. حوله را به دورش پیچید و گوشی را برداشت و روي تخت ولو شد.

صداي الهه معجونی از عصبانیت عشق حسد و غم بود . با لحنی تند و گزنده پرسید:

-کجا بودي؟

سروش به عکس دو نفره با مادرش زل زدو گفت:

-جاي خاصی نبودم .

-می دونستم تو هم مثل بقیه دروغ گویی... تقصیر منه که به تو اعتماد کردم

-منظورت چیه الهه؟ چرا واضح صحبت نمی کنی؟!... چرا به جاي سلام و احوال پرسی کتکم می زنی.

-تو با اون دختره لعنتی رفته بودي بیرون درسته؟

-فرض که رفتم ... نامزدمه !

-هیچی پس خدا حافظ

-گوش کن الهه... گوش کن قطع نکن ... سیما یه جورایی بو برده براي همین خواست من رو ببینه. ما راجع به توصحبت کردیم

اون می خواست بدونه چه رابطه اي بین ما وجود داره؟

-تو بهش چی گفتی؟

-هیچی انکار کردم.

-تو ... تو ... من رو انکار کردي. تو به خاطر سیما وجود من رو انکار کردي.

-مثل اینکه تو اصلا متوجه نیستی من در چه موقعیتی قرار دارو... گفتم سعی می کنم راهیبراي جلو گیري از این پیوند پیدا

کنم اما اگه نتونستم هر کودوم از ما دیگري رو فراموش می کنه. این اخرین حرفمه. متوجه شدي.

-شاید تو قادر به این کار باشی اما من نمی تونم سروش. من تمام لحظه هام رو با اسم تو پر کردم بدون تو زندگی برام معنایی

نداره ... پدرت رو هر طور شده راضی کن سروش. خواهش می کنم.

با ردو بدا شدن چند جمله ارتباط قطع شد سروش چون رختی که گل میخ اویزان شده باشد سست و بی رمق روي تخت ولو

شد و چشم به طاق اتاق دوخت.

می دانست وعده هاي پوچ و تو خالی به الهه می دهد زیرا در دو روز باقیمانده به مراسم که تمامی تشریفات قبل از ان انجام

پذیرفته بود قادر نبود کاري صورت دهد تمامی حواس او به تیک تاك هاي منظم قلب مادر بود تا با تلنگري از حرکت باز

نایستد.

سیما، بی نهایت زیبا و ستودنی به نظر می رسید. سروش نیز در هیبت داماد، خوش سیما و بسیار برازنده، گویی که خداوند

این دو را بري آسایش و لذت یکدیگر آفریده است. وجود سیما سرشار از عشق و شعف بود، اما در اعماق وجود سروش غمی

جانکاه از عشقی نافرجام لانه کرده بود. سروش سعی فراوان در ظاهر سازي داشت در حالی که چشمان بی درخششش

دروغگو نبود .

با این وجود، با اتمام مراسم عقد بود که احساس دوگانه اي یافت. در حالیکه پنج در سال در تب عشق الهه سوخت و جز او به

هیچ زنی فکر نکرد، اکنون خود را صاحب و مالک دختري می دید که از لطافت و زیبایی چیزي از فرشته هاي آسمانی کم

نداشت. دختري که معجونی از زیبایی، نجابت، هوس، شیطنت و لطافت بود. به طوري که حرکات و شیطنت هایش نگاه او را

بی اراده به دنبال خود می کشید .

و در انتهاي شب، در سکوت محض، مستأصل مانده بود. سیما سر به زیر، کنار شومینه ایستاده بود و با دسته گلش ور می

رفت. سروش نیز روي کاناپه مدل ایتالیایی لم داده بود و با گذاشتن دست زیر چانه اش، زل زده بود به صورت سیما. حالا

مالک این دختر بود، دختري تحسین برانگیز، با چشمانی گیرا و پرفروغ به رنگ شب، سحرانگیز،زیبا و رویایی، در حالی که

لباسی بسیار زیبا از گیپور و سنگ به تن داشت. طره اي از گیسوانش که پشت تاج قرار گرفته بود روي شانه هاي بلورینش

سر می خورد. اندام متناسبش در لباس مدل ماهی با دنباله اي که روي زمین کشیده می شد جذابیت خاصی داشت طوري که

سروش احساس می کرد یک پري دریایی در مقابل خودش می بیند .

سیما با این پا و اون پا، گاه زیر چشم و گاه گوشه چشم منتظر عکس العمل سروش بود. سروش مدت زیادي در سکوت به

نظاره این بت زیبا نشست سپس بی اراده به سویش رفت.ضربان قلب سیما بالا گرفت گویی با تپش هاي تند قصد خروج از

قفسه سینه اش را داشت. درآن لحظه صداي سروش آشکارا می لرزید، چانه سیما را بالا برد. آفتاب گرم وسوزاننده نگاهش را

در صورت او پاشید و گفت :

-تو محشري .

سیما به لبخندي اکتفا کرد. اما لبخند نمکین او تاب را از سروش گرفت. خم شد و بر چال گونه او بوسه زد. اکنون الهه را

فراموش کرده بود. او نیز یک مرد بود مثل هزاران مرد دیگر، چطور می توانست از زنی زیبا که همسر قانونی اش بود بگذرد.

بی اراده دست سیما را گرفت و به اتاق خواب برد. سیما حرفی نمی زد احتیاجی هم نبود. او با تپش تند قلبش و سرخی گونه

از احساسش می گفت. اما در لحظه ورود به اتاق خواب به یاد سفارش مادرش مبنی بر اقامه نماز افتاد و گفت :

-اگه اجازه بدي می خوام نماز بخونم

سروش قادر به تکلم نبود، با تکان سر موافقت خود را اعلام کرد و بی درنگ به سوي حمام رفت. سیما آرایش صورتش را پاك

کرده و وضو ساخت و براي نماز سر سجاده ایستاد. سروش فکر کرد با آب حمام می تواند از هیجانش بکاهد، اما لحظاتی بعد

بی فایده بیرون آمد و با مشاهده سیما سر سجاده متعجب شد و در دل گفت: " شب از نیمه گذشته... چه نمازي می خونه؟".

دور زد و مقابل او ایستاد. چهره سیما معصومیت خاصی یافته بود و هر لحظه او را بیشتر تحت الشعاع خود قرار می داد، صبر

کرد. نماز سیما که تمام شد سوال کرد .

-چی می خوندي؟...نماز قضا؟

-نماز شب زفاف

-تو بقیه نمازهات رو می خونی؟

-البته! مگه شما نمی خونی؟

-فکر نمی کردم که دختري که غرق ثروت باشه و هر روز به یکی از کشورها سفر می کنه به فکر این چیزها هم باشه

-مامان میگه ما هر چه داریم از خداست... هر چه بیشتر داشته باشیم باید بیشتر عبادت کنیم .

-جالبه

سیما جواب نداد. سجاده را تا زده و چادر از سرگرفت و از اتاق خارج شد. سروش تاقباز روي تخت رها شد. براي آمدن سیما

لحظه شماري می کرد. به هر حال او داماد بود و آن شب، شب زفافش. اما حس و حال او با زنگ تلفن همراهش به هم ریخت.

دستش را کش داد و گوشی را برداشت از آن سوي خط صداي گریه می آمد. الهه بود، سراسیمه نشست. سستی و شعفی که

از برخورد با سیما بدست آورده بود بکلی از وجودش رخت بربست. صدایش خش دار و سنگین شد، گفت :

-چرا گریه می کنی؟... اتفاقی افتاده؟

الهه پریشان و ملتمس بود .

-سروش تو رو خدا، تو رو خدا بیا .

-چی شده دختر! چرا حرف نمی زنی؟

-سروش من بدون تو می میرم

خاطرات یک عشق بزرگ در مقابل دیدگان سروش به رقص درآمد اما در آن لحظه بناچار گفت :

-ولی ما یه قول و قرارهایی داشتیم

-من نمی تونم تو رو فراموش کنم... این پنبه رو از گوشت در بیار

-ولی الهه من ...

-دنبال واژه هاي ناب براي توجیه این ازدواج لعنتی نباش. تو مال منی... فقط مال من

-سروش براي قطع امید در دل الهه گفت :

-خواهش می کنم! بهتري دیگه به من زنگ نزنی

-دست از سرت برنمی دارم مطمئن باش

-باشه ولی الان نمی تونم حرف بزنم باشه براي یه وقت دیگه

-خلی بی شرمی! چطور دلت میاد من رو فراموش کنی و با سیما جونت ...

اما هق هق گریه امانش را برید. نگاه سروش به در اتاق بود تا با ورود سر زده سیما غافلگیر نگردد، گفت :

-گفتم که بعدا با هم صحبت می کنیم. حالا خواهش میکنم آروم باش .

-سروش باورم نمی شه! من هستم الهه!... کسی که براش می مردي چطور این قدر سرد و بی تفاوتی؟

سروش با خشم چشم بست. صداي گریه الهه آزارش می داد از این رو ارتباط را قطع کرد و برخاست. شاید اگر آن شب الهه

بیتاب در آتش حسادت نمی سوخت، سرنوشت طور دیگري با سیما تا می کرد و سروش براي همیشه متعلق به او می شد. اما

انگار کلاف سرنوشت این دختر ار با نخ سیاه بافته بودند. سروش به صرافت پیدا کردن بهانه افتاد. سیما بی خبر از همه جا،

گیسوانش در توري سه گوش کوچکی پیچید. لباس خواب ابربشمینی به تن کرد. باید تجدید آرایش می کرد، ریمل زد،

ماتیک مالید. گوئی مجسمه سازي قهار پیکر تراش این بت زیبا بوده است. بیرون آمد. سروش به محض مشاهده او همه چیز

را فراموش کرد .

این دختر هر چه می کرد و هر چه می پوشید دیدنی بود و عقل و هوش از سر بیننده می برد. بی اراده جلو رفت اما این بار

الهه و حرف هاي او هر لحظه به مغزش خطور می کرد و او را به حالتی عجیب دچار می نمود، وقتی به سیما رسید آشکارا می

لرزید. سیما متوجه حال او بود فکر کرد فشار او پائین افتاده است .

دست او را در دست گرفت. کاملا سرد شده بود مثل یک تکه یخ.سروش چندین بار پلک زد گویی چهره الهه در نظرش

مجسم شد، زیرا سرگیجه توانش را گرفت، مردمک چشمانش غلتی خورد و نقش بر زمین شد. سیما داد کوچکی زد و به روي

او خم شد. با ضربات دست او سروش چشم باز کرد. سیما لبخندي زد و گفت :

-حالت خوبه... میرم یه شربت درست کنم حتما فشارت پایین افتاده .

و با عجله به آشپزخانه دوید. دو سه دقیقه نشد که با لیوانی شربت باز گشت. سروش تقریبا نشسته بود. شربت را گرفت و

لاجرعه سرکشید سیما براي برخاستن نیم خیز شده بود که سروش مانع شد اما زنگ تلفن همراه بار دیگر او را دگرگون

ساخت. سروش به خوبی آگاه بود که الهه پشت خط است، خودش را سرزنش کرد: "کاش خاموشش کرده بودم". کلافه

برخاست و به هال رفت. چند دقیقه بعد بازگشت اما کلافه و سردر گم بود. رنگ و روي زرد او سیما را به وحشت انداخت از

این رو جلو رفت و گفت :

-حال تو اصلا خوب نیست باید بریم بیمارستان

-چیزي نیست، نگران نباش. فقط سرم درد می کنه. فکر کنم با مسکن رو به راه بشم

-باشه تو برو دراز بکش خودم برات میارم

چند لحظه بعد سروش با خوردن تعدادي قرص کدئین دار زیر پتو خزید و سیما در حالی که نگران به نظر می رسیدبراي

آرامش بیشتر او از اتاق خارج شد .

صبح روز بعد خورشید خانم از پنجره تاق سرك کشید، نشست روي صورت سروش، گونه هایش که گرم شد چشم باز کرد.

نمی دانست کجاست. چند بار پلک زد و سر بالا آورد، آنجا آپارتمان محل زندگی اش بود. به یا د شب گذشته افتاد. شبی که

او پر از التماش بود و اگر الهه زنگ تلفن همراهش را به صدا در نمی آورد صبح امروز زندگی جدیدي را آغاز می کرد. کلافه در

تختخواب رها شد. از سیما که او را مقصر اصلی سکته مادرش می دانست متنفر بود اما نمی دانست چگونه شب گذشته با آن

همه احساس و شعف قصد ایجاد رابطه کرده بود. افکار آزار دهنده اي احاطه اش کردند. بالاخره در کلنجار با عقل و دل، علی

رغم عهدي که با خود بسته بود، به این نتیجه رسد که سیما چون ماري خوش خط و خال او را سمت خود می کشاند.بنابراین

تصمیم گرفت اسیر جادوي هوس این دختر نگردد و با او مبارزه اي آغاز کند.او اعتقاد داشت براي شروع این زندگی فقط

جاذبه هاي جنسی کافی نیست. با این افکار برخاست و به میان هال رفت اما با کمال تعجب در صورت هانیه خیره ماند. -

صبح خیر شازده دوماد

-سلام!... سیما کجاست؟

-مثل اینکه یادتون رفته. امروز پاتختی است...سیما رفت آرایشگاه .

بی حوصله پایین سالن آرایش و زیبایی، توي پیاده رو رژه می رفت، چپ و راست، پایین و بالا. با دیدن سیما گویی از انتظار

بیهوده اي رهایی یافته است سلام کرد و در اتومبیل را گشود. بین راه حرف نمی زد. به فکر مقابله با جادوي این افسونگر زیبا

بود. فکر نمی کرد کسی بتواند او را در عهدي که با خود بسته است متزلزل گرداند .

می دانست سیما به راحتی قادر است هر مردي را به زانو در آورد. همین حالا هم که کنارش قرار داشت، از فاصله نیم متري

چنان احساسی به او انتقال می داد که تمام قول و قرار هایی را که با خود بسته بود، باد هوا می دید. سیما جاذبه خارق العاده

اي داشت و او سعی در مقابله داشت و بهترین چاره را براي این مقابله در دوري گزیدن می دید. همچنان در سکوت با خود

کلنجار می رفت که سیما سکوت را شکست و با صداي زیبایش که دست کمی از دوبلورهاي سینما داشت، پرسید :

-حالت چطوره؟

-خوبم ، براي دیشب معذرت می خوام

-خواهش می کنم

سروش سکوت اختیار کرد وسیما به تبعیت از او سر به زیر انداخت و ساکت ماند. مقابل منزل افشار، مهوش با منقلی کوچک

به همراه شیرین که قرآن مجید را در دست داشت. به انتظار چشم به انتهاي خیابان داشتند. سروش در مقابل دیدگان منتظر

آنها متوقف شد و با احترام در اتومبیل را براي سیما گشود.سیما دوان دوام خود را در آغوش مادر رها کرد، مهوش با شور و

حرارت دخترش را در آغوش فشرده، بویید و بوسید. گویی که سالها از دیدن او محروم بوده است. قدري سر سیما را عقب

کشید و در صورت او خیره ماند :

-الهی مادر دورت بگرده... مثل یه تکه ماه شدي عزیز دلم... اگه بدونی از دیشب تا حالا چقدر دلم برات تنگ شده .

سیما با ابراز دلتنگی بار دیگر در آغوش مادر لغزید. بعد نوبت به شیرین رسید. شیرین نیز سیما را در آغوش کشید و بعد از

احوالپرسی و تبریک، به او سفارش کرد که مراقب پسر یکی یکدانه اش باشد. شیرین حال عجیبی داشت هیجانزده و نگران

بود. او از پسرش تردید داشت و می ترسید. زیرا سروش باها تهدید کرده بود: "کاري خواهم کرد که سیما روزي هزار بار

آرزوي مرگ کند". از این رو با دلهره فرزند را در دست گرفت و از سرعتش کاست تا از بقیه فاصله بگیرد. باید اطمینان

حاصل می کرد و از سروش قول می گرفت. آهسته در گوش او نجوا کرد :

-سروش مادر!... دیوونه بازي که در نیاوردي

-این چه حرفی است مادر؟

-تو رو خدا گناه داره... مادرجون! یه وقت طفل معصوم رو اذیتش نکنی .

-خیالت راحت باشه خانمی

-چطور خیالم راحت باشه

-اینو دیگه نمی دونم... ولی چشم کاریش ندارم

-به خدا دختر به این ماهی هیچ جاي دنیا گیرت نمی اومد

-خودم یه ماه شب چهارده اش رو داشتم

-خجالت بکش بچه

-شما و پدر خجالت بکشید که این ازدواج را به من تحمیل کردید

-گذشته ها گذشته مادر... دیگه تمومش کن

سپس لحن التماس آمیزي به خود گرفت و افزود :

-سروش تو قسم میدم به جون خودم که نگذاري سیما چیزي بفهمه

مقاومت در مقابل مادر براي سروش سخت بود. دست روي چشم گذاشت و به معنی اطاعت سر خم کرد.

منزل افشاري باغی به مساحت دو هزار متر مربع باساختمانی مجلل و شیک که درست در میانه باغ خودنمایی می کرد. اطراف

ساختمان کاملا گلکاري شده بود و درختان میوه و تزئینی بیشتر درکنارهاي دیوار باغ، بین جدولهاي سیمانی، به چشم می

خورد. در سمت راست ساختمان استخري بزرگ قرار داشت که تا شغاع دو متري اطراف آن با سنگ هاي رودخانه اي تزئین

شده بود. در سمت چپ ساختمان فضایی در حدود سیصد متر مربع چمن کراي شده بود که در حشیه و میانه آن، گل هاي

زیبایی به رنگهاي مختلف روییده بود که بی شباهت به فضاي پارك نبود.چندین درخت کهنسال در این محوطه سایه افکنده

و فضاي بسیار مفرحی به نمایش می گذاشت. از مقابل در ورودي ساختمان تا میانه محوطه چمن، سنگفرش شده بود و تا زیر

درختان که آلاچیقی با میز و صندلی در آنجا قرار داشت، ادامه یافته بود. از کنار استخر و این محیط چمن کاري تقریبا تا

کنارهاي دیوار که درختان میوه و سروهاي سر به فلک کشیده قرار داشتند چیزي به چشم نمی خورد، مگر باغچه هاي

کوچکی از گل. جلال دستور داده بود تا آن شب تمام این فضاي باز را از میز و صندلی پر کنند. زن و مرد از فضاي زیبا و مفرح

باغ لذت می بردند .

شاید اکثر پسران فامیل در دل آرزو می کردند که جاي سروش می بودند و روزي مالک این باغ زیبا می شدند، زیرا جلال در

وصیت نامه خویش این خانه را به سیما بخشیده بود. جلال براي همسرش مهوش و فرزندانش امیر،سیما و مینا هر کدام یک

قسمت از ثروت و مایملکش را در نظر گرفته بود این خانه، تنها بخش از ارثیه اي بود که به سیما تعلق داشت. بخش عظیم

ثروت جلال در شهر شمالی رشت قرار داشت، که شامل زمینهاي چایکاري، برنجکاري و باغهاي زیتون می شد ونیز تعدادي

مغزه و آپارتمان در تهران داشت .

دقایق به سرعت سپري می شدو رفته رفته زمان خداحافظی فرا می رسید. سیما بیشتر دور و بر مینا و مهوش می پلکید و

ازمصاحبت آنها کمال استفاده را می برد. انگار که سالهاي سال از آنها دور بوده است و مینا مدام با مزه پرانی او را وادار به

خنده می کرد و تلخی جدایی را کامش زایل می نمود .

جشن و شادي آن شب تا حدود ساعت ده طول کشید. مدعوین آهنگ رفتن می نمودند و به فاصله چند دقیقه از یکدیگر

برخاسته و با تبریک مجدد آنجا را ترك کردند تا جایی که جز خانواده آقاي مقامی و افشار کس دیگري باقی نماند. جلال که

انسان آدابدانی بود، از قبل دستور طبخ شام را داده و الحق سنگ تمام گذاشته بود. دو خانواده تا پاسی از شب گرد هم جمع

بودند و پس از صرف شام به گفتگو نشستند. هر کس راجع به کار و حرفه خویش داد سخن می داد و از مزایا و مشقت هاي

آن سخن به میان می آورد. سیما از علاقه اش به رشته معماري و ادامه تحصیل در آن مقطع سخن به میان آورد در این میان

جمشید تنها مشوقش بود، در حالی که براي کمک قول هایی نیز می داد. سروش زیاد قاطی نمی شد و گاه پاسخ سوالهاي

پرسیده شده را می داد. تنها مسئله اي که او را وادار به حرف زدن می کرد موضوع ادامه تحصیل سیما بود. زیرا با خود می

اندیشید اگر سیما مشغول درس خواندن و بعد از مدتی هم روانه داشگاه شود خود به خود از هم دور خواهند شد .

لحظه خداحافظی، سروش و سیما هر یک پشت فرمان اتومبیل خود قرار گرفتند. و پس از خداحافظی ، از نظر خانم و آقاي

افشار دور شدند. سروش بی حوصله به محض اطمینان از دور شدن پا روي پدال گاز فشرد وبه سرعت اتومبیلش افزود؛ طوري

که در چند لحظه حدود صد متر از سیما فاصله گرفت در قاصله چند ثانیه تقریبا ار دیدش محو شد. سیما در رانندگی تبحر

داشت، در حالی که جز مینا کسی از دیوانه بازي هایش اطلاعی نداشت .

در آن لحظه فکر کرد سروش سر به سرش می گذارد. تصمیم گرفت تبحرش را به رخش بکشد، با این فکر، کمربند ایمنی را

بست و بر سرعت اتومبیلش افزود در آن نیمه شب در بزرگراه اتومبیل زیادي در تردد نبود، پس از چند لحظه از سروش

سبقت گرفت. به محض مشاهد سیما، پاي سروش روي پدال گاز شل شد و با نگاه متعجب در تعقیب اتومبیل سیما به حرکت

درآمد. اتومبیل سیما مسافتی پیمود و با سرو صداي لاستیک ها دور خود چرخی زد و متوقف شد .

نفس در سینه سروش حبس شد و عرق سرد روي پیشانی اش نشست. فکر کرد عن قریب اتومبیل سیما واژگون گردد. اما

سیما خونسرد دنده عقب گرفت و با سرعت سرسام آوري به موازات او ترمز کرد. خنده نمکینش را تحویل داد گفت :

-خوشت اومد .

سروش هاج و واج بود. عدم عکس العمل او سیما را وادار به حرکت کرد. سروش پس از مکثی طولانی به خود آمد. با آنکه

شجاعت دیوانه وار سیما را تحسین کرده بود، اما این موضوع از عصبانیتش نمی کاست. با ورود به پارکینگ، برافروخته به

اتومبیل سیما نزدیک شد، دو دستش را روي در گذاشت و مانع از خروج او گردید. عبوس در چشمان سیما خیره شد، اما باز

دل بی تابش لرزید. هر گاه در چشمان سیاه این دختر خیره می شد، احساس می کرد در ظلمت شب در چهی عمیق افتاده

است و توان بیرون آمدن از آن را ندارد. براي فرار از دام چشمان این غزال سیه چشم، چشم بست وباز کرد، اما صدایش

آشکاره می لرزید :

-تو کله ات بوي قورمه سبزي میده دختر!؟

لبخند سیما آتش به جانش انداخت. سست و بی اراده شد، اما عصبانیتش فروکش نکرده بود، به زحمت نگاهش را دزدید.

چرخی زد و به گلگیر جلو تکیه داد و گفت :

-هیچ وقت... دیگه هیچ وقت نبینم از این دیوونه بازي ها در بیاري... نمی تونم جواب پدر و مادرت رو بدم .

-تو فقط براي جواب به پدر و مادر نگران شدي یا براي خودم؟

-مسلمه که براي خودت... بین صد تا پسر دیوونه مثل تو گیر نمیاد!... ببین سیما!دلم نمی خواد تورو مرده ببینم... می فهمی؟

-باشه... حالا چرا ناراحت شدي؟ دفعه آخر... قول میدم .

سیما پیاده شد و مقابل سروش ایستاد. با نگاه پر شرار، آتش به جان او انداخت و گفت :

-بخشیدي؟

سروش به جاي جواب فرار را ترجیح داد و به سمت آسانسور دوید. سیما مقابل در بسته آسانسور، لاقید شانه بالا داد،مجبور

بود وسایلش را به تنهایی حمل کند، از این رو چمدانش را از صندوق عقب برداشت و منتظ پایین آمدن آسانسور ماند در

طبقه سیزدهم در آپارتمان شماره 609 باز بود. چشم چرخاند ولی اثري از سروش دیده نمی شد، براي تعویض لباس به سوي

اتاق خواب رفت، دستگیره را چرخاند اما در از داخل قفل شده بود. حسابی دست و پایش را گم کرده بود، عقب عقب رفت و

روي کاناپه ولو شد. فکر کرد همین ابتداي زندگی مرتکب خطا شده و سروش را از خود رنجانده است، کلافه در انتظار نشست.

شاید سورش نرم می شد و براي ناز کشیدن بیرون می آمد... اما انتظارش بیهوده بود. بالاخره خستگی روز و بیخوابی شب

گذشته اثر خود را گذاشت و او با همان لباس و آرایش روي کاناپه به خواب رفت .

سروش گره کراواتش را شل کرده بود، حوصله لباس عوض کردن نداشت. ولو شده بود روي تخت و سیگار پشت سیگار دود

می کرد. گفتی که با احساس دوگانه خویش در جنگ بود و از یک سو آرزو می کرد سیما در بزند و او پر تمنا در بگشاید و از

سویی یاد قول و قسم خود افتاده بود و احساس می کرد باید با احتیاط بیشتري با این افسونگر زیبا رفتار کند .

تقریبا یک پاکت سیگار دود کرد. در یان مدت صدایی از سیما برنخاست. عقربه هاي ساعت به پنج صبح نزدیک می شد که

دلشوره امانش رابرید. بی سرو صدا از اتاق خارج شد، کلید برق را زد. نگاهش روي کاناپه خیره ماند،سیما با همان هیبت روي

مبل به خواب رفته بود. چهره مظلوم و بچگانه او، دل سروش را نرم کرد. نزدیک سیما شد. مژگان بلندش روي گودي

چشمانش چتر انداخته بود. الحق که چشم و ابروي این دختر مثال زدنی بود. ابروان بلند و کشیده او مثال دو شمشیر تیز و

بران، چنان بیننده را تحت تأثیر قرار می داد گه گوئی با شمشیر به جنگ دشمن رفته و او را مغلوب خویش ساخته است.

بینی کوچک و سر بالا با لبانی گوشتالود و خوش فرم او مثال فرشته ها ساخته بود .

مسحور این همه زیبایی با دلی پر از تمنا پائین کاناپه زانو زد. تمام زیبایی هاي او را ستود. دیگر تاب و توام از کف داده بود و

یاراي مقاومت در مقابل هدیه اي که خداوند به او ارزانی داشته بود، نداشت .

براي رسیدن به کام دل زبان در کام چرخاند، اما بی اراده نام الهه بر زبانش جاري شد. ناگهان از حالت طبیعی خارج شد. لب

گزید و بی محابا به اتاق خواب پناه برد. دیوانه وار به دور خود می چرخید.یاد الهه، فکر خیانت به او و قسمش او را در هم می

پیچید. الهه عشق ار دست رفته اش بود، در حالی که هنوز آتش آن عشق در سینه اش فروزان بود وسیما! دختري که بدون

خواست و اراده او وارد زندگی اش شده بود. چون کلافی سردر گم در خود می پیچید، احساس می کرد تمایلش به سیما از

روي هوس و غرایز نفسانی است، از این رو عصبانی پائین تخت زانو زد و بی اراده و به دفعات سر به لبه آن کوبید. با این عمل

دردي شدید در پیشانی خود احساس کرد کمی عقب کشید و چهار زانو نشست .

سیگار آتش زد. پک پک پک... اما کلافه بود و چون یک بیمار روانی رفتارهاي عجیبی داشت. وسوسه خروج از اتاق و تصاحب

سیما او را به مرز جنون می کشاند. جادبه

را در هوا پخش کرد و آتشش را نمایان ساخت. تا به خود آمد، سوزش شدیدي پشت دستش احساس کرد. دلش می خواست

فریاد بزند، اما فریاد را در گلویش شکست و مثل مار به خود پیچید .

ساعت از ده صبح گدشته بود که چشم

باز کرد. بلافاصله وقایع شب گذشته در مقابل دیدگانش به رقص درآمد. عصبانی و کلافه از رفتار کودکانه خود، برخاست و با

احتیاط وارد اتاق خواب شد. روي تخت کاملا دست نخورده بود. باید لباس عوض می کرد. تخت را دور زد. سروش با کت و

شلوار روي زمین خواب بود و دور و برش مملو از خاکستر و ته مانده سیگار بود. خم شد فیلترها را در زیرسیگاري انداخت و

با لبه قوطی کبریت خاکسترها رو جمع کرد. سپس از کمد دیواري بالس و ملافه برداشت، ملافه را روي سروش کشید و بالش

را نزدیک سر او قرار داد .

چهره پف کرده سروش حکایت از دگذراندن شب قل داشت و او تقصیر این را کاملا بر عهده خود می دید و به شدت خود را

ملامت می کرد. با فکر جبران، بلافاصله پس از تعویض لباش آماده طبخ ناهار شد. از شیرین شنیده بود که سروش عاشق

قورمه سبري است. بنابراین براي ناهار قورمه سبزي تدارك دید. میز آشپزخانه را به طرز زیبایی چید. با هندوانه سبدي

درست کرد و قاچ هاي قالب زده هندوانه را درونش قرار داد. با خیار و گوجه فرنگی اشکال گوناگون درست کرد و روي ظرف

سالاد را تزئین نمود .

پس از فراغت براي رهایی از آرایش شب گذشته حمام گرفت.عقربه هاي ساعت دیواري یک بعداز ظهر را رد کرد بود که

سروش تکانی به خود داد و چشم باز کرد. با احساس سوزش پشت دست چپش با اوقات تلخی نیم خیز شد. اجساس کرد

تمام استخوانهایش خرد شده است. چرخید و به سمت پهلو قرار گرفت متوجه بالش و ملافه شد کمی گردنش را ماساژ داد و

گوش تیز کرد. در سکوت، صداي آب از سمت حمام شنیده می شد. به سختی بلند شد و به دستشویی رفت و به جان جعبه

کمک هاي اولیه افتاد، پماد سوختگی زدي و چسب چسباند ، سچس به آشپزخانه رفت، به شدت احساس ضعف و گرسنگی

می کرد. بوي خوش قورمه سبزي تمام فضاي خانه را آکنده بود و این بر ضعف و گرسنگی اش می افزود .

با مشاهده میزي که به آن زیبایی آراسته شده بود کاملا به اشتها آمد و با ولع برشی از هندوانه در دهانش گذاشت. از قابلمه

هاي روي اجاق گاز، بخار بر می خاست بوي خوش برنج ایرانی و قورمه سبزي دل مرد شکموئی مثل او را به قار وقور انداخته

بود. کتري قل قل می زد و از کنار قوري چینی بخار به سمت بالا متصاعد می شد .

فنجانی برداشت و چاي ریخت و پشت میز آشپزخانه نشست .

سیما دقایقی قبل از حمام خارج و متوجه حضور او در آشپزخانه شده بود. از این رو در لباس عجله به خارج داد. شلواري

سفید رنگ با فاق کوتاه، بلوزي جلو باز به زنگ آبی آسمانی که بند کمرش روي شکم گره می خورد به تن کرد. گیسونش را

چندین بار در هوا چرخاند تا کمی از رطوبتش گرفته شود و با سشوار مقدار دیگري از رطوبت آن را گرفت، ولی گیسوانش آن

قدر پر پشت و بلند بود که کاملا خشک نشده بود و هنوز نمدار بود. برس کشید و گیسوانش را رها ساخت. کرم و بعد ریمل

زد. ماتیک مالید و از اتاق خارج شد. سروش چاي می نوشید. گره کراواتش پائین کشیده و سرش شانه نشده بود. قیافه هپلی

هپولی اش هم جذاب بود .

سیما با دلهره جلو رفت و با صداي گرم و گیراي خود سلام کرد. صداي گرم او سروش را متوجه خود ساخت. سر بالا گرفت.

نمی دانست چرا ولی بی اختیار برخاست و سلام کرد. سیما لبخند همیشگی خود را به رویش پاشید و گفت :

-براي دیشب معذرت می خوام

اما سروش محو تماشاي خورشید زیبایش شد. سکوت او سیما را وادار کرد تا با طنازي بپرسد :

-چاي یا ناهار؟

سروش چشم بست و گفت :

-اگه ناهار حاضره، بیشتر ترجیح میدم

سیما خم شد و فنجان نیم خورده چاي را از مقابل سروش برداشت. وقتی قصد چرخیدن کرد. پرده اي از گیسوان نمدارش

روي صورت سروش سر خود و بار دیگر او را متوجه خود ساخت. از این رو سراسیمه پنجه در مچ او انداخت، نفس در سینه

سیما حبس شد. اما سروش به محض مشاهده چسب زخم، چشم بست و پلکهایش را محکم فشرد. لحظه اي بعد با دندان

غروچه در حالی که مستأصل به نظر می رسید، صندلی را عقب کشید و بی محابا بیرون زد .

گریه هاي شبانه و اوقات تلخی هاي روزانه اش با یافتن یک شغل مناسب در یک آزمایشگاه تشخیص طبی دولتی کمتر شد.

در فاصله چند روز تشریفات اداري انجام شد و پس از مصاحبه و ارائه مدارك لازم در آن محل مشغول به کار شد. این امر

موجبات خوشحالی زاید الوصفی را در وجودش فراهم کرد و کمی به رفتارش تعادل بخشید. عاطفه نیز درصدد بدست آوردن

دل او و ایجاد رابطه اي نزدیک تر و صمیمی تر به عنوان شیرینی استخدام تدراك یک پارتی به یادماندي را داد. آن شب

آپارتمان صد متري اسکوئی پذیراي دختران و پسران شلوغ قرن بیست و یک بود. امان اسکوئی پس از مدتها کار بی وقفه، با

مشاهده شور و نشاط آنها خستگی در می کرد .

در میان مدعوین جوانی بلند قامت و چهار شانه، حضور داشت که هیکل ورزیده اش با بازوانی قوي ماهیچه هاي در هم

پیچیده از زیر تی شرت تنگ و چسبانش به خوبی نمایان بود.چشم و ابروي سیاه همراه با پوستی سبزه و گیسوانی بلند که

روي شانه اش ریخته بود جذابیت مردانه اي به چهره اش می بخشید .

مهرداد پسر برادر عاطفه بود که سه روز قبل از فرانسه وارد ایران شده بود و عاطفه که فرصت دیدار او را نیافته بود بهتر دید

در جشن آن شب به بهانه تازه کردن دیدار و معرفی اش به امان و الهه از او دعوت به عمل آورد. مهرداد توانسته بود در بدو

ورود توجه دوستان الهه را به خود جلب کند از این رو الهه شربت به دست شروع به پذیرایی کرد تا آنکه مقابل مهرداد رسید

و با طنازي تعارف کرد . مهرداد که از مدتها قبل محو تماشایش بود با لبخند لیوانی از داخل سینی برداشت؛ امابعد، پشیمان

شده باشد، لیوان را در جایش قرار داد و سینی را از دست الهه گرفت و روي میزي که کنارش قرار داشت گذاشت و گفت :

-پذیرایی رو بگذار به عهده دیگران... تو فقط از مهمانی ات لذت ببر

-رسم فرانسوي هاست؟

مهرداد به روي خود نیاورد، صحبت را عوض کرد و گفت :

-می دونی عمه عاطفه هیچوقت درباره شما درست و حسابی چیزي نگفته بود .

-شاید قابل ندونسته

-این چه حرفیه!... ولی فکر کنم دلیلش رو بدونم... عمه عادت داره آدم رو سورپریز کنه .

-عمه لطف دارند

الهه لبخند پر شیطنتی زد و چند قدمی از او فاصله گرفت، اما مهرداد با لهجه فرانسوي او را مخاطب قرار داد :

-هی ... مادام !

الهه ایستاد فقط سر چرخاند و از گوشه چشم نگاه کرد و گفت :

-بله مسیو

-دریا... می تونم دریا صدات بزنم

مجلس حسابی گرم بود، اما الهه بی صبر و قرار، هر چند دقیقه نگاهی به ساعتش می انداخت. عقریه ساعت به هشت نزدیک

می شد که زنگ آیفون او را سراسیمه کرد. مهرداد جزئیات حرکات او را زیر نظر داشت و از برخورد و عملکرد او به خوبی

حدس می زد که شخصی این دختر را این گونه بیتاب ساخته است، فقط می تواند یک مرد باشد.با احساسی که نمی دانست

چه نامی برآن بگذراد، بی صبرانه منتظر ورود مهمان الهه ماند. الهه دکمه آیفون را زد و شتابان بیرون دوید .

نفس مهرداد حبس شد و چشمانش در انتظار دیدار رقیب به در آپارتمان خیره ماند. جوان تازه وارد در مدت دو ساعت چنان

خود را مالک الهه فرض می کرد که حسادت، تحمل دیدار رقیب را از او سلب کرده بود. سروش بنا به اصرار بیش از حد الهه

این دعوت را پذیرفته بود. او می اندیشید در قبال جفایی که به عشق الهه کرده است، پذیرش این دعوت برآورده ساختن

کوچکترین خواسته یار می باشد. از این رو با دسته گلی زیبا از رزهاي زیبا از رزهاي قرمز از پله ها بالا آمد و آن را با لبخند

تقدیم الهه کرد. لبهاي الهه به خنده گشوده شد . ردیفی از صدف هاي سفید را به نمایش گذاشت :

-واي سروش چقدر قشنگه... مرسی ...

قابل شما رو نداشت، دلم می خواست دسته گلی بعدي رو براي عروسی ات بیارم .

-ولی من به همه گفتم که ما نامزدیم

-ولی الهه ...

-نمی تونی چند ساعت فیلم بازي کنی؟

سروش وقتی التماس را از آبی چشمان الهه دید، بدون اعتراض لب فرو بست. او قبل از همه با استقبال گرم عاطفه و امان روبه

رو شد. امان مشتاق دیدار او از نزدیک بود و البته از لحاظ ظاهر در دل به انتخاب دخترش آفرین گفت. مهرداد شق و رق

تکیه زده بود به مبل سلطنتی و آرنج را تکیه دسته مبل ساخته بود. خونسرد و موشکافانه چشم به سروش داشت. رقیب قدر

بود و از میدان به درکردن او دشوار می نمود .

این موضوع او را حسابی کلافه کرده بود. باید سروش را محک می زد. به همین دلیل مترصد رسیدن فرصت شد و بالاخره

زمانی که دوستان الهه گرد عاطفه جمع بودند پهلو به پهلوي او ایستاد. چشم به لبهاي خندان ترانه دوخت و گفت :

-نمی دونم خدا این همه فرشته رو چطور آفریده

سروش با تعجب به او نگاه کرد و پرسید :

-براي فرشته بودن زیباي کافیه!؟

-فکر می کنی چی کم داره!؟

سروش کنجکاو پرسید :

-ببخشید شما رو بجا نیاوردم

مهرداد چرخی زد و رو در روي سروش دست دراز کرد و گفت :

-مخلص شما مهرداد

مهرداد فرصت را غنیمت شمرد وباب مصاحبت را باز کرد. الهه متوجه خوش و بش آن دو شد. دوست نداشت بین مهرداد و

سروش دوستی ایجاد شود. می ترسید سروش لو برود و مهرداد متوجه تأهل او گردد. به همین دلیل جلو رفت و گفت :

-سروش!یه لحظه میاي

سروش دستش را بالا برد و گفت :

-صبر کن اومدم

مهرداد چشمان تیز بینی داشت و حلقه اي که در انگشت کشیده سروش می درخشید از چشمانش مخفی نماند. ناگهان دست

چپ سروش را گرفت و گفت :

-مثل اینکه شما دو نفر ازدواج کردید و همه ما بی خبریم

-این ... این... حلقه ... چیزه ...

سروش به لکنت افتاد اما الهه به دادش رسید و گفت :

-من ازش خواهش کردم یک حلقه بخره و دستش کنه... اشکالی داره؟

-لزومی داشت؟... اونم قبل از نامزدي

-دلم نمی خواد دخترا دوره اش کنند

-خب زبون داره!... می تونه به دخترهاي سمج بگه یه فرشته خوشگل مثل تو رو داره

نگاه تند سروش نشان داد از نحوه بیان مهرداد خوشش نیامده است. با نگاه و لحن تند گفت :

-شما عادت داري در مسائل خصوص دیگران دخالت کنی؟

مهرداد جا خورد و گفت :

-آه... نمی خواستم فضولی کنم... فقط کمی کنجکاو شدم... الهه حق داره بترسه که مردي مثل شما رو از دست بده .

بعد به علامت تسلیم دستها رو بلند کرد و در حالی که سر تکان می داد قدمی به عقب گذاشت و فاصله گرفت. الهه نفس

حبس شده اش را بیرون داد :

-نمی تونستی این لعنتی را در بیاري؟

فقط قرار بود یه تبریک کوچولو بگم و برم. نمی دونستم باید مواخذه بشم. چرا نمی گی متأهلم و هیچ رابطه اي میون ما وجود

نداره

انگشت الهه رو لبش سرخورد و گفت :

-هیس... می شنوند

سروش با غیظ روي از الهه گرفت اما چشمش به مهرداد افتاد، گفت :

-از اون پسره احمق اصلا خوشم نیومد

مهمونی تا نیمه شب ادامه یافت و وقتی عقربه هاي ساعت یک بامداد را نشان داد او آهنگ رفتن کرد. الهه می دانست که

سروش نگران تنهایی سیما درخانه است. این اواخر دچار حسادت شدیدي شده بود که به هیچ عنوان قادر به کنترل آن نبود،

از این رو در اداي هر جمله ناسزایی نیز براي سیما چاشنی آن می کرد. در آن لحظه نیز وقتی سروش براي رفتن به خانه عجله

نشان داد، ترش شد و با لحن تند و زننده اي گفت :

-مثل اینکه دختره پاك عقل و هوش از سرت برده. از وقتی اومدي همش به ساعتت نگاه کردي .

سروش سکوت کرد و الهه افزود :

-بگو... خجالت نکش. بگو که بیشتر از من دوستش داري. بگو که به همین راحتی من رو فراموش کردي

-این طور نیست. سیما فقط نوزده سال داره... تو اگه تا این وقت شب تنها بمونی نمی ترسی؟

-نه، از چی بترسم !

-خب شاید سیما ترسو باشه

-اي بابا! نترس... آل نمی بردش

-الهه!... خواهش می کنم کمی منطقی باش

-منطقی!؟... در چه مورد؟... یه نفر عشقم رو از چنگم در آورده. به من نگاه کن!... من الهه هستم!سروش .

قلب سروش در هم فشرده شد. با آنکه از الهه اجتناب می کرد اما همچنان او را دوست داشت. از این رو لحن ملایمی به خود

گرفت و گفت :

-ما همه حرف هامون رو زدیم، بگذار زندگی ام رو بکنم.

بیشتر اوقات در تنهایی سپري می کرد زیرا سروش چنان خودش را مشغول کار و شرکت ساخته بود که وقتی به منزل می

رسید شام خورده و نخورده به بستر می رفت و صبح روز بعد، قبل از آنکه مجالی براي یک گپ صمیمانه بوجود بیاورد منزل

را ترك می گفت. اجتناب او، به همراه برخوردهاي سرد و بی تفاوت، براي سیما جاي سوال داشت؛ براي دختري که تجربه

چندانی از زندگی نداشت، سکوت و انتظار بهترین گرینه بود .

اما آنن شب فرق داشت. سروش هیچ گاه تا آن ساعت بیرون از خانه نمی ماند. با این احساس که اتفاقی براي او افتاده است

دلشوره عجیبی پیدا کرد. چندین بار به تلقن همراه او زنگ زد، ولی تلفن خاموش بود. تلفن شرکت نیز زنگ می خورد ولی

کسی پاسخگو نبود. با گذشت هر لحظه دلشوره اش مضاعف میگشت. بیتاب با رسیدن عقربه ها به ساعت دو و نیم، بی تأمل

لباس پوشید و سراسیمه بیرون زد .

نگهبان با مشاهده او با کمر خمیده اش به آرامی جلو آمد و علت را جویا شد،سیما گفت :

-سروش دیر کرده، نگرانم عمو جلال!... تو رو خدا در رو باز کن

عمو جلال کمر خمیده اش را جلو داد و در حلی که می گفت: " خودت رو ناراحت نکن. ان شاء ا... که اتفاقی نیافتاده"، با

شتاب در پارکینگ را باز کرد. سیما بی توجه به حرفهاي عمو جلال، پشت فرمان نشست و استارت زد. اتومبیل از جا کنده

شد، ولی مقابل در پارکینگ با چراغهاي پر نور اتومبیل سروش مواجه و مجبور به توقف شد. آسوده خاطر نفس عمیقی

کشیدد و بلافاصله دنده عقب گرفت و راه را براي اتومبیل باز کرد وقبل از آنکه سروش پیاده شود، بی تأمل با اسانسور بالا

رفت. نگاه تند سروش در تعقیب او بود. عمو جلال در حالی که در را می بست، سلام کرد و سروش را متوجه خود کرد :

-آقاي مقامی! خانم خیلی نگران بودند... عن قریب که طفلی سکته کنه... البته من بهشون گفتم که ناراحت نباشند و شما

شکر خدا سلامتی .

سروش به سردي جواب داد و به تندي بالا رفت. سیما مانتوي خود را در آورده بود و با عصبانیت در کاناپه فرو رفته بود. او در

یک هفته اخیر بیش ازحد توانش صبوري کردهبود و اگر هر زن دیگري جاي او بود تا به حال کل طایفه اش را درجریان

زندگی اش قرار داده و حسابی آبروریزي به راه می انداخت.سروش با دیدن چهره مصمم و عصبانی او حساب کار دستش آمد

از این رو سعی کرد با پیشدستی چیزي هم طلبکار شود. قیافه حق به جانبی گرفت، سوییچ را پرت کرد، کتش را در آورد و با

غیظ روي کاناپه کوبید و در حالی که گره کرواتش ر اشل کرد با چشمهاي تنگ شده غرید :

-خانم این موقع شب کجا تشریف می بردن!؟

سیما نگاه پر غیظی به او انداخت، ولی پاسخی نداد وروي گرداند. سروش برویش خم شد،یک دست به پشتی کاناپه و با دست

دیگر چانه او را محکم گرفت و بالا داد، براق شد و گفت :

-خوشم نمیاد زنم این وقت شب از خونه بیرون بره... بعد از این هر قدر هم که دیر کنم سرکار علیه اجازه نداري سرخود را ه

بیفتی دنبال بنده...شیر فهم شد؟

سیما با غیظ دست سروش را پس زد، غم و اندوه توأم با عصبانیت در چشمان سیاهش موج مز زد، برافروخته او را هول داد.

سروش تعادلش را از دست داد،سکندري خورد و با برخورد پشت پایش به لبه میز ایستاد. سیما رو در رویش ایستاد و گفت:

-دلم می خواست او قدر مرد بودي که بتونی حقیقت رو بگی، اما انگار اشتباه گرفتم

منتطر سروش نماند و به سوي تبعید گاهش دوید .

سروش جا خورد، می تدانست حق با سیماست. او بدون بهانه از همسرش دوري می کرد و این با هیچ منطقی قابل پذیرش

نبود. با این وجود رفتار سیما را حمل بر گستخاي او دانست و با عصبانیت به سراغ او رفت. سیما تاقباز روي تخت ولو شده

بود،چهره اش به صفیدي گچ می مانست و لبان داغ بسته اش بی شباهت به میت نبود. سروش عصبانی و برافروخته با

چشمان سرخ نزدیک شد. در آن لحظه احساس تنفر دروجودش بع غلیان افتاده بود. وحشیانه چنگ در یقه سیما زد و با یک

ضرب او را از تخت بلند کرد و محکم به دیوار چسباند. سیما مثل موشی که در تله گرفتار آمده باشد لبریز از ترس شد.

سروش سرد و خشن دستاها را از دو طرف سیما روي دیوار گاشت، چشم در چشم او دوخت و گفت :

-دنبال مرد می گردي! خوب گوشهات رو باز کن ببین چی می گم... دفعه آخره که توي روي من می ایستی... این دفعه می

گذرم، ولیدفعه بعد دندونهات رو توي دهنت خرد می کنم

چرخید که بره ولی سیما آزرده از لحن تند و زننده او فریاد زد :

-برو به جهنم

سروش از کوره در رفت، چرخید و با پشت دست محکم سیلی زد. سیما روي تخت پرت شد،سروش ول کن نبود با چشمان

گرد شده در چشمان او خیره شد و گفت :

-بگذار روشنت کنم . اگه دلت مرد می خواد، بهتره به فکر پیدا کردنش باشی...، دیگه نمی خوام در این مورد چیزي بشنوم .

سپس با خشم او را به عقب راند و از اتاق خارج شد. قلب سیما از رفتار ناشایست او به درد آمده بود. در حلی که بی صدا

اشک می ریخت مقابل آیینه ایستاد ،صورتش کاملا متورم و قرمز شده بود. سنگینی دست سروش را روي گونه اش احساس

می کرد. به سمت در رفت و آن را از داخل قفل کرد. همان جا پشت در نشست و به حال خود گریست. چه آرزوهایی که در

سر می پروراند! گویی تمام محاسباتش غلط از آب در آمده بود وسروش آن مرد رویایی که او فکر می کرد نبود. مرد با

شخصیتی که آداب سخن گفتن را رعایت می کرد! کسی که در درس اول و در کار ساعی و کوشا بود. فرزندي که آوازه نیکو

بودنش دربازار پیچیده بود و همه حسرت داشتن چینین فرزند خلفی را می خوردند. تمام این رویا چقدر دور از ذهن می

نمود. بالاخره پس از ساعتی گریه، با تأثیر قرص مسکن به خواب رفت. برخلاف او خواب از چشمان سروش گریخته بودو بار

سنگینی را روي وجدانش احساس می کرد. زیادي تند رفته بود. حق را به سیما می داد. او مرد ترسوئی بو د که جرأت گفتن

حقیقتی که با زندگی و آینده همسرش بازي مکرد. او حق نداشت به دلیل عشقی که به مادرش داشت، زندگی این دختر

جوان و زیبا را نابود سازد. اگر سیما در این سن و سال کم شکست می خورد،شاید دیگر هیچ گاه خو را نمی یافت و از زندگی

و عشق سرخورده می شد. حسابی از رفتار خود منزز شده بود، زیرا چنان با پشت دست در گوش سیما نواخته بود که

دستش هنوز درد می کرد، از این رو نادم و پشیمان خود را لعن و نفزین می کرد و در دل دعا می کرد استخوان صورت سیما

نشکسته باشد .

پشیمان و بیقرار، چند بار تا پشت اتاق سیما رفت، اما شرم جرأت در زدن را از او گرفته بود. بالاخره نزدکی طلوع خورشید

نادم و خجول پشت در اتاق سیما ایستاد. فکر عذرخواهی بود و راهی براي دلجوئی. دستگیره ر ا چرخاند، در قفل بود، ضربه

زد. صدایی بلند نشد. دوباره در زد. سیما چشم باز کرد نیم خیز شد صداي سروش از پشت در شنیده می شد

-سیما... سیما... خواهش می کنم در رو باز کن... سیما... سیما .

صورتش گزگز افتاد، کرخ شده بود بلند شد مقابل آیینه ایستاد. حالش از خودش به هم خورد. نیمی از صورتش متورم و کبود

بود چشم راستش از شدت تورم باز نمی شد. جرقه اي از نفرت درونش شد. صداي سروش هنوز از پشت در شنیده می شد.

جلو رفت و در را باز کرد. سروش مات و مبهوت ماند اما سیما طعنه را چاشنی پوزخندش کرد، گفت :

-چیه! برام صبحانه آوردي... ممنون آقاي محترم... شام دیشب کافی بود

و با تنه زدن به او به سمت دستشویی رفت. سروش عین مجسمه خشکش زده بود گویی حرفهاي سیما را نشنید. ناگهان مثل

اینکه تازه به خودش آمده باشد با چشمهاي گرد شده که مردمک آن ثبات خودش را از دست داده بود، صورتش را پوشاند.

نفسهایش بلند بود. به سمت سیما چرخید ولی سیما در همان لحظه داخل دستشویی شد. دیوانه وار به اتاق دوید لباس

پوشید و آفتاب نزده خانه را ترك کرد. حسابی گیج بود، سرگردان در خیابانها چرخ می زد و اشک می ریخت. هیچ وقت تا

این حد رذل و کثیف نبوده است، چطور توانسته بود این عمل زشت را با دختري که نام همسرش را داشت انجام دهد. به هیچ

چیز فکر نمی کردف نه شرکت، نه گذر زمان. از وقتی از خانه بیرون زده بود،بیهوده وبی هدف خیابانها و اتوبانها را دور می زد.

ناگهان مثل برق گرفته ها ترمز کرد و دور زد و راه نیاوران را در پیش گرفت. پس از طی مسافتی و عبور از چند خیابان اصلی

و فرعی مقابل در سبز رنگ و رو رفته اي متوقل و پیاده شد. زنگ زد،صداي ضعیفی از پشت در شنیده شد: "کیه؟ "

دعا دعا کرد که نادر هنوز در این خانه سکونت داشته باشد. به مجرد باز شدن در گل از گلش شکفت و نادر را در آغوش

کشید. نادر لب غنچه کرد، چسباند به گون چب، گونه راست، زل زد توي چشمهاي سروش و گفت :

-باورم نمیشه پسر!تو کجا؟ اینجا کجا؟... چی شده یادي از فقیر فقرا کردي داداش؟ صداي سروش در امواج صوتی سه موتور

سوار کله خراب گم شد :

-دلم خیلی تنگ شده بود... به جون تو همیشه یادت هستم ولی فرصتش رو نداشتم

نگاه ملامت بار نادر تا ته کوچه دنبال ویراژ موتور سواران بود ولی زبانش تعارف گر سروش بود :

-بیا تو... بیا تو پسرکه خیلی باها حرف دارم

منزل نادر روي تپه هاي بالاي نیاوران قرار داشت. آنها از راهرو کوچک گذشتند و از پلکان ده پله که به حیاط منتهی می شد

بالا رفتند. اتاق نادر درحیاط پائینی بود بقیه ساختمان مسکونی در پلکان بالاتر و به اصطلاح حیاط بالایی قرار داشت. سروش

کنار درخت انار که کرك و پرش ریخته بود و فقط انارهاي ترك خورده اش را نگاه داشته بود گذشت. پاي پله آخري ایستاد

گفت :

-اهل خونه خواب نباشند

-بابا مگه اونا دیو دو سر هستند که تا لنگ ظهر بخوابند

-مگه ساعت چنده؟ !

-خوبی که ساعت به دستت بسته است... یادهه جناب

-نمی خواي یاا... بگی

-ما اونطرف نمیریم بیا اینجا تو اتاق خودم

سروش گوشه اي از اتاق را براي خود انتخاب کرد و همان جا نشست. نادر از دوستان دوران دبیرستان و دانشگاهش بود.

سروش معماري می خواند و باید دوره کارشناسی ارشد طی می کرد و بدین ترتیب نادر پس از گرفتن لیسانس عمران رفته

رفته از او فاصله گرفت بنابراین مدت مدیدي بود که یکدیگر را ملاقات نکرده بودند. نادر خوشحال از دیدار غافلگیر کننده

سروش، لحظاتی به قصد پذیرایی او را تنها گذاشت و چند دقیقه بعد با سینی انباشته از تنقلات بازگشت. نگاهی در چهره

خسته و کسل سروش انداخت و گفت :

-غلط نکنم، صبحانه مبحانه یوخ

-تو هیچ وقت آدم نمیشی نادر

-آخه تو از آدمیت چه خیري دیدي که من رو دعوت می کنی

سروش بی حوصله نیشخند زد و گفت :

-راستش رو بخواي هیچی

-بفرما آقا! این روزها نون تو خریته... از شوخی بگذریم... بیا جلو یه چیري بخور... مثل میت شدي

سروش با سر تشکر کرد و برش کوچلی از کیک را به دهان گذاشت. اما گویی لقمه خیال پائین رفتن نداشت. به سرفه افتاد.

نادر از فلاسک چاي ریخت و به دستش داد. سروش هول هولکی حرعه اي سرککشید. اما سوخت و دست تکان داد جلوي

دهانش و به زحمت لقمه اش را قورت داد. نادر کاملا به روحیا او آشنا بود. فکر کرد مشکلی او را به آنج کشانده است. شروع

کرد به حرف زدن. هز هر دري سخن راند تا آنکه بالاخره با کمی دست دست کردن به پشتی لم داد پا روي پا انداخت، گفت :

-مشکلی پیش اومده؟

-نه!... چطور مگه؟

نادر در چشمان او خیره شد و گفت :

-خودت خوب می دونی که به هر کس بتونی دروغ بگی به من نمی تونی

-دست بردار نادر... دست بردار

-بگو ببینم چته؟... تو بی خودي خونه نادر نیومدي

سروش آه کشید و گفت :

-کاش همه مثل تو من رو درك می کردند

-الهه که خوب تو درك می کنه

نام الهه حسرت را میهمان لبهاي سروش کرد :

-الهه... الهه... الهه... واااي

-چیه!... بهم زدین؟

-اگه بدونی چه بلایی سرم اومده!... اون وقت سراغ الهه رو از من نمی گیري

-داري دقم میدي ... میگی چته؟

سروش براي درد دل تردید داشت از این رو با من و من گفت :

-من...من... من ازدواج کردم

-پوف... مبارکه پسر... نصفه جونم کردي

-آخه...آخه ...

-آخه چی؟... حتما الهه خانم دمبت رو گرفته و از خونه پرتت کرده بیرون

سروش دمق و به هم ریخته بود، حوصله شوخی نداشت برآشفت وبه یکباره ایستاد. کلافه و مستأصل آهنگ رفتن کرد.نادر

با تعجب از رفتن او ممانعت بعمل آورد و گفت :

-اي بابا!معلوم هست چه مرگته! بگیر بنشین بابا! غلط کردم... چشم دیگه شوخی نمی کنم

-نادر به خدا حالم خیلی خرابه... شوخی نکن

سروش لب باز کرد گفت. از سکته مادر، مخالفت پدر، عشق دیوانه کنند الهه، ازدواج با سیما و بی اعتنایی بعد از آن

نادر متعجب به فکر فرو رفت هیچ واژه اي براي دلداري به ذهنش خطور نمی کرد، گفت :

-بهتره الهه رو فراموش کنی... اگه سیما دختري است با صفاتی که گفتی!حیفه... از دستش نده

-باور کن الهه دخلی به این موضوع نداره. موضوع خود سیماست. من به اون علاقه اي ندارم. سیما یه زن تحمیلیه! زنی که

پدرم به من تحمیل کرد

-میشه بگی اون چه شکلی داره که تو نمی تونی به عنوان همسر قبولش داشته باشی

-میخواي باز جوشی ام کنی و بعد بگی متهم اصلی من هستم! خیلی خب پس گوش کن جناب بازپرس!اولا براي زندگی عشق

نیازه که پدرم اون رو از من گرفت. من بدون علاقه نمی خوام هیچ ارتباطی با سیما داشته باشم. دوما سیما یه دختر دست و

پاچلفتی و بی عرضه است. اون حتی نمی تونه از حق خودش دفاع کنه. داره مثل یه راهبه با من زدگی می کنه، ولی صداش

در نمیاد. اعتراض نمی کنه. دلم میخواد جلوم وایسته و بگه: "مرد! چه مرگته؟ اگه نمی تونی با من زندگی کنی تمومش کن".

اما اون سربه زیر و ساکت، فقط به وظایف خونه داریش عمل می کنه و بس .

-شاید براي خودش دلایلی داره. شاید هم روش نمی شه براي این مسئله با تو جدل کنه. شما هر دو به زمان نیاز دارید. بهش

فرصت بده

-می دونی نادر! تو مثل برادرم هستی براي همین باهات راحتم.سیما فکر می کنه با لباس و آرایش می تونه تو قلب من را

پیدا کنه، ولی اون سخت در اشتباهه من با وسوسه این دختر زیبا مقابله می کنم

-تو زده به سرت! تو افکار مالیخولیایی پیدا کردي. توقع نداشته باش یک زن رو در مدت یک ماه بشناسی ،شاید سالها بگذره

و تو همسرت ور نشناسی، اما در یک شرایط سخت، غیر قابل باور برات جلوه کنه

سروش سر روي زانو گذاشت و گفت :

-این چرت و پرت ها رو ولش کن... بگو با سیما چکار کنم!؟ اگه کسی بفهمه آبروم میره دیگه نمی تونم جایی سربلند کنم

-خیلی داغونش کردي؟

سروش خجالت کشید و سر به زیر انداخت. نادر گفت :

-یه چند روز برید مسافرت

-جوك میگی!؟... ما روباش که با کی می خوایم بریم سیزده بدر

نادر بلند شد رفت کنار در پرده را کشید، چنگ انداخت تو موهاي چتري جلوي پیشانی اش، خیره شد به آسمان، گفت :

-می خواي بیاریش اینجا؟

-خونه شما؟

-آره... اتفاقا خواهرم نگین اینجاست... شوهرش رفته مأموریت، سکی دو هفته اي پیش ما می مونه... فکر کنم این طوري

خانمت هم احساس تنهایی نمی کنه .

مهوش در حال تدارك میهمانی پاگشا، تهیه فراوانی دیده بود. اما قبل از هر اقدامی ترجیح داد نظر سروش را براي زمان آن

جویا گردد و چون روزهاي ابتدایی زندگی دخترش بود و ترجیحا رفت و آمدي نداشت، به همین دلیل تلفن را براي دعوت

برگزید، اما تماس هاي مکرر با تلفن منزل و موبایلهاي آن دو بیهوه بود. ترس و دلشوره وادارش کرد تا امیر و مینا را روانه

منزل دخترش کند .

مینا مقابل برج مسکونی مینو ایستاده بود و بی نتیجه شاسی زنگ را می فشد. آپارتمان به آیفون تصویري مجهز بود،سیما با

افسوس و اشک شهاد حرکات خواهر و برادر بود. در حالی که جرأت باز کردن در را نداشت. می دانست با آن شکل و شمایل

دفتر چند هفته اي زندگی اش بسته خواهد شد. مینا ناامید شد. به طرف امیر چرخید و چانه بالا داد :

-مثل اینکه خونه نیست... بریم .

امیر یاد عمو جلال افتاد. اما قبل از آن بوق اتومبیل سروش لبهاي مینا را به خنده گشود :

-خودشه! سروشه .

اتومبیل سروش روي پل متوقف شد. دلهره روبه روشدن با انها را داشت امابا لبخند مینا جرأت یافت و جلو رفت :

-سلام... چرا دم در ایستادین مگه سیما خونه نیست؟

-فکر کردیم باشماست... موبایلش خاموشه... مال شما هم خاموش بود. از صبح تابه حال به هر دري زدیم نتونستیم ردي از

شما پیدا کنیم. مامان در جروي دلشوره داشت براي همین اومدیم.

-ولی فکر می کنم رفته خرید، بیخود نگرانی

امیر با خنده گفت :

-جانمی خواهرم خانم شده... چشم نخوره

مینا با چشم و ابرو او را دعوت به سکوت کرد. سپس لحن رسمی به خود گرفت و گفت :

-سروش جان می بخشید مزاحم شدیم. مامان قصد داشت براي مهمونی پس فردا تلفنی دعوت کنه، ولی امروز با غیبت شما

حسابی ترسیدیم... به هر جهت حالا ما حضورا شما و سیما جون رو به مهممونی پاگشا براي پس فردا دعوت می کنیم...

یادتون نره کل فامیل جمعند .

سروش حال تهوع پیدا کرد، گیج و منگ به دنبال جواب گفت :

-چشم حتما با سیما جون در میون می گذرام... هر چی خانم بگه

با خداحافظی امیر و مینا سروش نفس راحتی کشید و با عجله کلید را داخل قفل چرخاند. سیما تمام حرکات و سخنان آنها را

از آیفون دید و شنید و به محض ورود سروش به ساختما برج، به اتاقش دوید و خودش را در آن زندانی کرد. سروش وارد

آپارتمان شد. نگاهش به اطراف چرخ خورد . وقتی اثري از سیما نیافت به اتاق او نزدیک شد اما در قفل بود. گفت :

-تو اونجایی... یه چیزي بگو... می دونم که هستی... سیما... سیما...حرف بزن .

عصبانیت صورت سیما رو سرخ کرده بود سعی کرد صدایی از خود در نیاورد. لبه تخت نشست و چشم به در بسته اتاق

دوخت. سروش ناامید ازجواب زبان به عذرخواهی گشود و گفت:

-باشه در رو باز نکن... ولی حداقل به حرفهام گوش کن. من براي تقصیرم عذري ندارم. خدا می دونه که چقدر خجالت زده و

شرمنده ام...آره! آره تو دختر ناز پرورده آقاي افشاري حتما تا حالا از گل بالاتر هم نشنیدي... ولی حالا چی! یه غول بیابونی

پیدا شده و مثل یه گرگ وحشی به جونت افتاده، نه؟

نفس عمیقی کشید و افزود :

-مثل سگ پشیمونم... ببخش سیما، تو رو خدا ببخش

اما تلاشش بیهوده بود. سیما جواب نمی داد. ناامید به سمت کاناپه رفت و بدون اینکه به چیزي فکر کند به نقش ریز ماهی

گلهاي قالی خیره ماند .

سیما با اون سن و سال کم و عشق آتشین به راحتی قادر به بخشش همسرش بود. یک به یک جملات سروش رابلعید و از

اینکه او را تا این حد زار و پریشان می دید بیتاب برخاست و بیرون رفت. سروش پشت به او روي دسته مبل نشسته و به

پایین خیره شده بود. آهسته نزدیک شد تا کاملا پشت او قرار گرفت. آرزوي ملاطفت و نوازش از سوي او را داشت. دلش می

خواست خودش را در آغوش او رها کرده و هاي هاي بگرید و از بی وفایی هاي همسرش شکوه و گلایه کند، اما شرم و حیا به

او اجازه نمی داد. از این رو با تردید دست روي شانه سروش گذاشت. دل سروش فرو ریخت بی محابا برخاست و مقابل سیما

سر به زیر شد و با لحنی که او را شرمسار نشان می داد گفت :

-دیگه هیچوقت تکرار نمی شه... قول میدم

سیما مظلومانه و با پشت دست اشک را از چهره اش زدود و گفت :

-اشکال نداره من دلگیر نیستم... تقصیر خودم بود نباید شما رو عصبانی می کردم

سروش احساس علاقه اي به همسر زیبا و جوان خود نمی کرد.تنها عاملی که او را وادار به عذر خواهی و ملاطفت می نمود

دلسوزي،همدردي و احساس گناهش بود. اما در آن لحظه قدر شناس رفتار سیما، مهربان شدو گفت :

-خیلی ممنون که در رو باز نکردي

-خیلی دلم می خواست این کارو می کردم

-ولی نکردي !

-نتونستم،یعنی نمی خواستم تو رو از دست بدم

-به هر حال ممنونم

سیما انگشت لاي دندان ها گذاشت، لب و لوچه اش را جمع کرد و گفت :

-حالا با مهمونی چه کار کنیم؟

-بهتره بگیم مهمونی رو بگذران بعد از ماه عسل یه چند روزي آفتابی نمی شیم... خودبخود همه چیز حل میشه

-فکر خوبیه ولی اگر خونه بمونیم بدون شک عمو جال می فهمه و لو میریم

-پس چه کار کنیم من که با این قیافه هیچ جا نمیرم

-میریم خونه دوست من، خوبه؟

سیما با صراحت مخالفت کرد و گفت :

نه نه... اطلا حرفشم نزد، من روم نمیشه

-من با نادر صحبت کردم. نادر از دوستهاي قدیمی و صمیمی منه. یه خواهر داره که دختر خوب و شوخی است. مطمئنم بهت

خوش می گذره... قول میدم جاي بدي نبرمت

-تو بهش گفتی که ...

-نمی دونی که چه حالی داشتم. نادر تتنها کسی است که وقت گرفتاري و ناراحتی به دادم میرسه

-اگه تو بخواي... حرفی ندارم

-پس یه زنگ به مامانت بزن و بگو که نمی تونی فعلا دعوت شون رو قبول کنی

-نمی دونی چقدر خوشحالم... قدم رنجه فرمودید، مخصوصا همسرتون افتخار دادند

-ممنون... کی باشه جبران کنیم

-این حرف ها چی؟ ... منزل خودتونه. بفرمایید ... اتاق خودم رو براتون تمیز کردم این جوري راحت ترین .

-واقعا شرمنده کردي

-چقدر تعارف می کنی پسر

نادر از طبقه متوسط جامعه محسوب می شد و سبک و سیاق زندگی اش فرسنگ ها از طبقه اشرافی فاصله داشت، اما قلب و

روحی بزرگ به همراه دریایی از کرم ضعف مادي اش را می پوشاند. سیما قدم در راهروي باریک و کم نور گذاشت. یه حس

خوب پیدا کرد. بوي صفا و صمیمیت از خشت و گل دیوارها به مشام می رسید .

نادر می دانست سیما از طبقه مرفه و ثروتمندي است، با خجالت کف دست ها را به هم سائید و گفت :

-ببخشید اگه مثل خونه خودتون نیست

سیما در حالی که سعی در پنهان داشتن صورتش داشت جواب داد :

-این چه حرفیه؟... مگه فرقی داره؟

-به هر حال خوش آمدید، تورو خدا راحت باشید، بنشینید

سیما بري تشکر بی اختیار سر بالا گرفت. با این حرکت چهره اش نمایان گشت. نادر یکه خورد و قدمی عقب گذاشت و

بلافاصله با عذر مختصري اتاق را ترك کرد. سروش خجالت کشید و کلافه به دنبال او بیرون دویدو نادر زیر سایه انار ایستاده

بود وبه تنه آن لگد می کوبید. سروش نزدیک شد . نادر بی درنگ چرخید از شدت عصبانیت حالت خفگی پیدا کرده بود.

گفت :

واقعا که خیلی بی شعوري سروش... خیلی بی شعور

-تو دیگه نمک به زخمم نپاش خودم می دونم چه غلطی کردم

-به تو هم میگن مرد! با اون هیکل گندت خجالت نکشیدي دست روي این طفل معصوم بلند کردي؟ همچین داغونش کردي

که اصلا معلوم نیست چه شکلی هست !

-حالا که شده .

-ممکنه بازم بشه، حتما دفعه بعد دندون هاش ر و خرد می کنی...یا اینکه پاهاش رو قلم می کنی؟

-اگه می خواي ادامه بدي، برم

نادر کلافه سر تکان داد و گفت :

-برو پیشش تنها نباشه... بگم نگین چاي و شیرینی بیاره

روي تخت پر از لباسهاي رنگارنگ شده بود، شاید هر کدام را چند بار به تن کرده و بیرون آوره بود. اما به نظرش هیچ یک

چنگی به دل نمی زد. این یکی از عادت هاي او شده بود که با هر وسیله ممکن جلب توجه کند. آرایش تند، لباس هاي تنگ و

کوتاه مدلهاي مختلف مو، کفش هاي عجیب و غریب، عطرهاي گران قیمت و ... به زیبایی خودش غره بود و از اینکه مورد

توجه دیگران خصوصا جنس مخالف قرار گیرد لذت می بود و احساس غرور در وجودش به اوج می رسید .

آن شب نیز که منزل مهرداد دعوت داشت، در انتخاب لباس ابتکار عجیبی به خرج دادو خوب می دانست که توجه مهرداد را

به خود جلب کرده است. بنابراین بدش نمی آمد تا او را به دنبال خو د بکشند و بازیچه قرارد دهدو با این فکر برخلاف عرف

میهمانی رسمی، لباس ساده و معمولی انتخاب کرد. در بین مدعوین با آن لباسهاي فاخر، بیش از همه به چشم می آمد

درحالی که این دقیقا مقصودش بود. اما عاطفه می اندیشید براي سرشکسته کردن او، ین گونه لباس پوشیده است وبا لباس

غیر رسمی به آن مهمانی قدم گذاشته است.

مهرداد تمام مدت زیر چشم حرکات او را زیر نظر داشت و غیر از احوالپرسی کوتاه در بدو ورود، دیگر سراغی از او نگرفته

بود. هر دوي آنها به نوعی سعی داشتند تا نظر دیگري را به خود جلب کنند، اما الهه مغرورتر از آن بود که بابا مصاحبت را با

مهرداد باز کند. از این رومهرداد به هواي نشان دادن تابلوهاي نفیس پدرش جلو رفت و گفت:

-قصد داري تا آخر مهمونی یه گوشه بنشینی؟

-شما پیشنهادي دارید!؟

-می تونیم یه چیزي بخوریم و در مورد نقاشی و نقاشان بزرگ صحبت کنیم

-شنیدن پدرتون آثار برجسته اي از یک نقاش بزرگ را به قیمت گزافی خریداري کرده، درسته؟

-اگه مایل باشید اون ها رو به شما نشون میدم

الهه برخاست و مقابل تابلو به گفتگو پرداخت. مهرداد تمام توجه اش را به او داده بود، لحظاتی بعد در حالی که سعی داشت

موضوع صحبت را عوض کند، او را به سمت میز پذیرایی راهنمایی کرد. یز بیضی دوازده نفره از نوشیدنی و تنقلات انباشته

بود، ظروف عتیقه اي که خدا می دونه به چه دوره اي تعلق داست به خوراکیها رنگ و روي دیگري بخشیده بود. پسته خندان

دامغان، گردوي سفید گیلان و بادام کاغذي اصفهان درکاسه هاي بازروبندي و گل مرغی به هم فخر می فروختند. نقل اعلاي

تبریز، پشمک استکان زد و قطاب یزد،کاك و نان برنجی کرمانشاه، گز و پولک اصفهان داد از هنر ایرانی می زد. مهرداد تعارف

کرد الهه بی میل بود. مهرداد به سلیقه خود انتخاب کرد، لیوان لب طلایی را از آب پرتقال پر کدر و جلوي او گرفت. محو

آسمان آبی چشمان او شدو گفت:

-بدون این لباسها هم می تونستی جلب توجه کنی

الهه یکه خورد ولی به وري خودش نیاورد و گفت:

-من احتیاجی به جلب توجه نداردم

-این یک حقیقت محضه

الهه انگار از سخن مهرداد خوشش نیامده باشد ابرو درهم کشید و به حیاط رفت. مهرداد نیز به دنبال او وارد حیاط شد.

الهه روي پله سوم ایوان نشسته بود. مهرداد پاورچین نزدیک شد و یک پله بالاتر از او نشست. سکوت آدمها و جیر

جیرحشرات. بالاخره این مهرداد بو د که سکوت را شکست و گفت:

-شب قشنگیه!دلم می خواست هیچ وقت تموم نمی شد

الهه سربالا گرفت چشم به ستاره ها دوخت:

-چرا؟

-نمی تونی حدس بزنی؟

الهه با گفتن "نوچ" شانه بالا داد.

-وقتی توي به هواي لطیف! یه شب مهتابی! توي یه باغ با صفا! کنار یه فرشته آسمانی بنشینی... کیه که دلش بخواد او شب

تموم بشه

الهه ته دل از تشبیه مهرداد لذت برد و از اینکه توانسته بود نظر او را به خودش جلب کند، راضی به نظر می رسید، ولی براي

آزردن او ابروان بلوندش را در هم کشید وبا تندي و تلخی برخاست و با عجله به سمت در به راه افتاد. مهرداد صدایش را بلند

گرد و گفت:

-بهتره فکر جنگیدن با من نباشی

الهه با خشم زیر لب زمزمه کرد:

-کور خوندي آقا... کور خوندي

سر کج کرد و گونه عاطفه را بوسید. چشم چرخاند به طرف صندلی عقب اتومبیل توي چشمهاي الهه زل زد و گفت:

-عمه جان یک کم به این دخترت آداب معاشرت یاد بده، خوبه بدونه هر جایی چگونه رفتار کنه! یا چه لباسی بپوشه که

مضحکه دیگران نشه.

الهه شنید، شکلک درآورد و با عشوه رو گرداند. مهرداد خنده اش گرفت، عاطفه متوجه الهه نبود گفت:

-دیوونه شدي عمه! یه حرف میگی، الکی می خندي... قاطی داره بچه!

-یاد یه موضوع افتادم خنده ام گرفت

-دلم می خواد چند ماهی که ایران هستی زیاد ببینمت، خدا می دونه اگه بري چند سال دیگه بر می گردي

مهرداد آهنگ صدایش را پایین آورد تا الهه نشنود سر بیخ گوش عاطفه برد و نجوا کرد:

-اینو هستم عمه... تو برنامه ریري کن، چاکرتم دربست

-اي شیطون! اگه عمه یه دختر به نام الهه نداشت فکر نکنم دربست چاکرش می شدي

-حالا دیدي عمه! ما چاکر خودتیم نه دختر خانم بد اخلاقت

-برو، برو ما خودمون ختم عالمیم

-فدات، مواظب این الهه زیبایی باش، ببینم چه کار می کنی عمه، می خوام وقتی برمی گردم فرانسه متأهل شده باشم

-واسه سرت گشاد نیست؟

-مگه ما چه مونه عمه خانم!

-هیچی عمه، ولی با سروش چه کار می کنی؟ اون دوتا دیوونه همدیگه هستند... تازه این همه دختر چشم آبی ریخته تو

فرانسه.... تحفه است!؟

-این بابا! می خوام چه کار عمه! می خوام همدمم یه دختر شیرین زبون فارسی باشه...متوجهی که

امان، حوصله سر رفته دست روي بوق گذاشت و فشار داد:

-تشریف نمیاري خانم

چند لحظه بعد مهرداد در سکوت کوچه در ردیف جدولها قدم می زد، دقیق شده بود به اطراف، یه ردیف شمشاد کوتاه پشت

دیوار آقا عباسی، یه چنار که با قدر بلندش از میان درخت هاي کوچه قد برافراشته بود تا هرصبح زودتر از همه سلام بده به

خدا.

پیکان قراشه کارگر خانم ساعدي با روغن ریزي اش آسفالت را خراب کرده بود. چند قدم جلوتر یه کاج قدیمی با یه عالمه

سوزن هاي خشکیده، پنج تا نارون پشت هم بعد یه پل ،یه عالمه آشغل راه عبور آب بسته بود. پشت دیوار پلاك 110 درخت

نبود. " چه آدم هاي بی ذوقی"، رسید به چهار راه پیچید سمت راست، باز یه ردیف شمشاد. یه سرو تکان می خورد، انگار

یادش رفته بود سر شب نماز بخونه، داشت عبادت می کرد، یه قطره باران چکید نوك بینی اش، سر به آسمان بلند کرد و

گفت:

-برگردم بارون گرفت.

سیما تحت تاثیر نگین شاد و سر زنده نشان می داد و به نظر می رسید تلخی شروع زندگی جدید را فرامو ش کرده است.

نگین دختري شیطان و بذله گو بود که با جوك ها و لطیفه هاي نابش سیما را وادار به خنده می کرد طنین خنده هاي این دو

زن جوان شادي را براي اهل خانه به ارمغان اورده بود مادر نادر همسرش را سالهاي پیش از دست داده بود و با وجود اینکه در

سنین جوانی بیوه شده بود مسئولیت فرزندانش را خود به عهده گرفته بود فریبا اشپز بیمارستان بود و از این راه مخارج

زندگی و تحصیل فرزندانش را فراهم می اورد نادر لیسانس عمران و نگین تکنسین اتاق عمل بود ولی همسرش به او اجازه کار

نمی داد . بیژن مامور خرید شرکت صادراتی پسته ایران رفسنجان بود و براي خرید و تحویل محموله به طور مرتب به استان

کرمان سفر می کرد.

اینبار نیز براي انجام ماموریت عازم رفسنجان شده بود به همین دلیل نگین براي رهایی از تنهایی میهمتن منزل مادرش شده

بوداین روزها براي ان دو و خانواده نادر فراموش نشدنی بود.سیما با عشق و علاقه وافر در کار اشپزي به فریبا و نگین کمک

می کرد و در شستن ظروف و تمیز کردن خانه کوتاهی نمی نمود. با انکه نگین سعی داشت خودش کارهارا انجام دهد ولی

سیما زیر بار نمیرفت و به هر صورت ممکن در تمام کارها کمک می کرد . شب همگام گرد نادر جمع می شدند از دست هاي

هنر مند و صداي دلنشین او لذت می بردند . فریبا با تخمه و اجیل و تنقلات سر انها را گرم می کرد و انها تا پاسی از شب را به

بازي و لودگی می پرداختند.

ورو صورت سیما کاملا خوابیده بود اما اثار کبودي ان مشهود بود با این حال هرچه زمان می گذشت چهره واقعی او نمایان تر

می شد و زیبایی خود را مجددا به دست می اورد سروش نیز پشیمان از کرده خود بیش از پیش با او مهربانی می کرد و این

امر باعث شده بود تا سیما به کلی رفتار گذشته او را به کلی فراموش کند و به اینده امیدوار گردد.

نادر در مدت کوتاه اشنایی با سیما او را دختري محترم و بسیار شایسته یافته بود و لازم می دید سروش را پند دهد و به

شروع زنگی راغب سازد به این بهانه وقتی سیما و نگین پاي قصه هاي هزارو یک شب از زبان فریبا نشسته بودند او را در

خلوت خود گیر اورد . سروش نگاهی به او انداخت قیافه اش داد می زد قصد نصیحت دارد . از این رو سروش فرصت صغرا

کبري چیدن را از او گرفت و گفت:

-نکنه هوس نصیحت داري ؟

-درست فکر کردي.

-تو رو خدا حوصاه اش رو ندارم نادر... ول کن جون من.

-تو هیچ وقت حوصله نداشتی ولی حالا باید یکی گوشت رو بگیره و ادمت کنه.

-نادر! تو رو خدا بسه . می دونی که من چه عهدي با خدا بستم من در قبال داشتن مادرم عهد کردم مطیع پدر باشم . ولی

همون موقع عهد دیگري هم بستم . سیما توي زندگی من اضافه است.

-اخه احمق دیوونه ! تو دیگه چی می خواي ! این دختره کامله ... خوشگل. نجیب. مهربون . خانوم .

-خب که چی

-پیچ پیچی.

-همه رو می دونم . ولی به تنها چیزي که اهمیت نمیدم اونه.

-اخرش که چی؟

-نمی دونم

-تو یه احمقی سروش! اون میتونه ارزو هر مردي باشه.

-فعلا که براي من یه کابوسه.

-لگد به بخت خودت نزن.

-بخت من فقط الهه بود نمی دونم کی از خواب بلند می شم و می بینم از این کابوس وحشتناك رها شدم. تو فکر می کنی

ممکنه یه روزي الهه رو در کنار خودم ببینم.

-خجالت بکش مرد! تو متاهلی.

-چه تاهلی! چه کشکی! این که من دارم زندگی نیست یه جهنمه.

-مگه تو زندگی هم می کنی ؟ از 24 ساعت هفت 8شت ساعت خونه اي اون هم توي رختخواب و در حال خروپف من نمی

دونم این سیما چطور حرف نمی زنه.

-گفتم که بی عرضه است.

-بی عرضه صفت مناسبی نیست . بگو خوددار و صبوره . بگو شکیبایی بیش از حدش دیینه ات کرده . بگو بیش از حد خانومه

و شخصیتش اجازه نمی ده دادو قال راه بیندازه.

-برو بابا تو هم دلت خوشه.

-حیف نون!... تو بی لیاقت ترین مرد دنیایی... البته فکر نکنم صفت مردونگی بهت بیاد.

سروش براشفته شد یقه او را چسبید و در حالی که او را به دیوار می کوبید گفت:

خیلی داري تند میري . اگه به خاطر رفاقت و نون نمکی که با هم خوردیم نبود می دونستم چه کارت کنم

.-سروش! می ترسم وقتی چشمات رو باز کنی که دیگه خیلی دیر باشه... احمق نباش.

ضرباتی که به شیشه خورد ان دو را وادار کرد سراسیمه از یکدیگر جدا شوند و طوري وانمود کنند که در حال شوخی و مزاح

هستند.

نگین وارد شد . با تعجب نگاهی به ان دو انداخت سپس لبهاي قیطانی اش را جمع و چشم هاي گربه اي اش را تنگ کرد و

گفت:

-هیچ وقت از کارهاي شما دوتا سر در نمی یاوردم ... نه شوخی تون معلومه نه جدي تون ... با اقا سروش بیایید بالا بیژن بر

گشته.

نادر یقه اش را صاف کرد و گفت:

-ا... کی اومده؟

-یه ربعی میشه ... چند بار صدات زدم انگار نشنیدي.

-داشتیم گپ می زدیم تو برو ما الان می یایم

-معطل نکن بیژن عجله داره . می خواد زودتر راه بیفتیم.

فریبا زودتر از شبهاي قبل غذا را سرو کرد تا بچه ها قبل از نیمه شب روانه کرج شوند . نگین از فرصت کوتاهی استفاده کرد

و ادرسش رت به سیما داد و از او خواست تا در صورت بروز مشکل رویش حساب کند.

به مجرد خداحافظی نگین سیما احساس دلتنگی کرد . ندیم و همصحبت شیزینش رفته بود نگاهی به اتاق تاریک نادر که

شبها را با نگین در ان سر می کرد انداخت . دلش گرفت اهی کشید و بی رغبت چند قدمی جلو رفت . ولی قبل از ورود براي

گفتن شب به خیر ایستاد و رو به نادر گفت:

-خیلی زحمت دادیم نادر خان . انشاءا... یکی دو روز دیگه حتما رفع زحمت می کنیم باید ما رو ببخشید.

و با گفتن شب به خیر رفت . نگاه نادر گویی نگران خواهر باشد تا ورود به اتاق دنبال او بود در حالی که با خود زمزمه می کرد:

(( چرا خدا نعماتش را به کسانی می بخشد که لیاقتش را ندارند)) رو به سروش کرد و گفت:

-بهتره تنهاش نگذاري این یکم ترسناکه

-حوصله اش را ندارم نادر.

-اون این پایین زهرترك می شه پسر.

پسرك فراري! کلافه چشم بست می دانست براي فرار از دام عشق سیما از او اجتناب می کند . ازاین رو با یک جمله گلایه

امیز خود شیرینی کرد و گفت:

-می خواي من رو از سر خودت باز کنی ها ن ... شاید شبها نمی گذارم بخوابی.

-تو هنوز بزرگ نشدي سروش خیلی بچه اي خیلی.

-جنابعالی به کمالات رسیدید و ما بی نصیبیم.

-سروش تو 25 سالته پدرم وقتی به سن تو بود من و نگین رو داشت و یک خانواده چهار نفره رو اداره می کرد ولی تو مثل

بچه ها رفتار می کنی نمی دونم کی می خواي به زندگی ات برسینمی خواي بفهمی که تو شوهرشی و مسئولیت داري.

سروش بی حوصله گفت:

-من اتیاجی به نصیحت ندارم شب به خیر.

جرو بحث فایده اي نداشت. نادر پله ها را دو تا یکی بالا دوید نگاه سروش تا ورود به ساختمان دنبال او بود. بعد چشم

چرخاند به سمت اتاق نادر پرده ها کشیده بود سایه سیما دست رو کلید برق گذاشت و همه جا تاریک شد شروع کرد به قدم

زدن . سیگار . قدم . سیگار .قدم تا وقتی خواب بر چشمانش چیره شد اهسته و پاورچین در را باز کرد و داخل شد سیمت

خواب بود یواش و بی سر و صدا پتویی بر داشت و در گوشه دیگر اتاق پهن کرد و خوابید . عقربه کوچک نزدیک پریدن روي

عدد هشت بود که سیما در رختخواب جا به جا شد و کش و قوسی به بدنش داد همان طور که دمر خوابیده بود چشم هایش را

گشود . نگاهش در صورت سروش ثابت ماند . فکر کرد چقدر این پسر لجباز و بدخلق را دوست دارد . با نگاهی پر گلایه زمزمه

کرد _ (( مغرور )) و با اهی پر حسرت بر خاست و براي شستن دست و صورت بیرون رفت. کنار حوض کوچکی در پلکان

بالائی نشست صورتش را می شست که صداي صبح به خیر نادر در گوشش پیچید.

لبخند نمکینش را چاشنی علیکش کرد کمی خودش را عقب کشید که برگ هاي خشک شده درخت انگور زیر پایش خرد شد

نادر صابون مایع را لب پاشویه گذاشت و پرسید:

-سروش هنوز خوابه؟

پلکهاي سیما به علامت تایید روي هم افتاد . نادر پرسید:

-شما براي صبحانه تشریف میاري بالا یا منتظر سروش می مونی؟

-فرقی نداره اما اگر اشکال نداره ترجیح میدم صبحانه رو با فریبا خانوم بخورم.

بلند شد و در حالی که صورتش را خشک می کرد پا در پلکان گذاشت پله دوم نادر صدایش زد:

-سیما خانوم.

-سیما ایستاد. نادر پرسید:

-می تونم چند دقیقه وقتت رو بگیرم؟

-خواهش می کنم بفرمایید.

نادر با من و من گفت:

-نمی دونم چطوري شروع کنم

-راحت باشید شما با برادرم امیر براي من فرقی نداري .

-می ترسم فضولی باشه .اصلا فراموشش کن.

سیما کنجکاوشد:

-مربوط به سروشه؟

نادر چشم بست و سر تکان داد .نگرانی هم بر کنجکاوي سیما اضافه شد پرسید:

-میشه بگی موضوعچیه؟

-چیز خاصی نیست فقط ... اي بابا ! ... هر وقت می خوام یه حرفی بزنم گریپاچ می کنم .چند بار به نگین گفتن به شما بگه ...

ولی زیر بار نرفت.

نادر ذکلافه سیما را دعوت به نشستن روي پله کرد و خودش نیز دو پله پایینتر نشست و با لحن دوستانه اي گفت:

-سالهاست سروش رو می شناسم . پسر خوب . خوش قلب است مهربون و فداکار ... می دونی! حداقل توي رفاقت که این طور

بوده ... هیچ دلم نمی خواد حرفی بزنم که خدا ي نا کرده زندگی شما رو به هم بزنه بر عکس دوست دارم سروش سر عقل بیاد

و در رفتارش تغییري بوجود بیاره.

-نمی دونم سروش به شما چی گفته اما اگه واسه صورتم میگی ! تقصیر خودم بود اون دلش نمی خواست این اتفاق بیفته حالا

هم حسابی پشیمونه بارها عذر خواهی کرده.

-درسته ولی میترسم باز تکرار بشه سروش یکم قاطی کرده کنترل اعمالش دست خودش نیست.

-شما زیادي حساس شدي براي اینکه عصبی نشه می دونم بعد از این چطور رفتار کنم.

-کاش سروش قدر شما رو می دونست می ترسم وقتی این رو بفهمه که دیگه خیلی دیر شده باشه.

-سروش مشکلی داره که من نمی دونم چیه اما ان قدر دوستش دارم که منتظر می مونم منتظر می مونم تا از من بخواد

کمکش کنم.

نادر لبخندي تلخ به لب راند و گفت:

-پس من دیگه حرفی ندارم حسابی مواظب عشقت باش دو دستی بهش بچسب

-مطمئن باش دو دستی بهش می چسبم اما قبلا به دستام چسب می زنم.

صداي خنده شان بلند شد سروش داشت نگاه می کرد . نمی دانست چرا ولی به شدت ناراحت شد دلیل عصبانیتش هرچه بود

... حسادت! غیرت! یا حس دیگري... کاملا او را بر اشفت بر افروخته و عصبانی نزدیک شد سیما به محض دیدن او جا خورد و

تمام قد ایستاد . با عکس العمل سیما نادر سرش را برگرداند و او هم جا خورد زبانش بند امد و گفت:

-س س سلام... بیدار شدي!

-دوست داشتی خواب باشم؟

نادر وا رفت چشم بست باز کرد با نیم نگاهی به سیما عذر خواست و به سرعت از پله ها بالا دوید سیما بر افروخته به خود

جرات بخشید و گفت:

-این چه طرز حرف زدن سروش؟

سروش کفري بود نگاهش را امیخته به ملامت کرد و گفت:

-فکر کردي شوهرت اینقدر بی غیرته.

-تو چی داري می گی ؟!

-زنهایی مثل تو رو باید توي خونه زندونی کرد والا ممکنه کار دست ادم بدین.

سیما چنان بر اشفت که جلو چشمانش سیاهی رفت بی اراده سیلی محکمی به صورت سروش نواخت که اورا براي لحظاتی

شوکه ساخت بعد اشک ریزان به اتاقش دوید و شروع به جمع اوري لوازم شخصی اش کرد.

نادر از پنجره اشپزخانه تمام وقایع را دید و از اینکه براي سیما دردسر ایجاد کرده بود از خود شرمسار شد .نادم و پشیمان

قلمی به دست گرفت و براي دل رنجور او چند بیتی نوشت:

))-اینجا دلی شکسته

تو این قفس کبوتري با بال. پر شکسته کنج قفس نشسته

اي ادما نگاش کنید!

یکی پاشه ابش بده

یکی بره دونش بده

یکی بره غصه هاشو بر داره و بادش بده

پرنده قصه ما بدون عشق زودتر از اینها می میره

کاشکی می شد در قفس باز بشه

پرنده کوچک ما

از اسارت رها بشه((

قطره اشکی از چشم نادر بر روي نوشته اش چکید . سر بلند کرد . نگاهی به حیاط انداخت سروش هنوز انجا ایستاده بود و

جاي سیلی را ماساژ می داد . بر خاست و کاغذي را که با کلماتش سیاه کرده بود مچاله کرد و در سطل زباله انداخت .

کاپشنش را برداشت و به حیاط زد از کنار سروش رد شد اما در استانه در ایستاد و گفت:

-این رسم رفاقت نبود

-تو جاي من !... چی فکر می کردي؟

-حداقل حرمت نون و نمک نگه می داشتی بی معرفت

سروش کلافه چنگ در موهایش کشید و گفت:

-معذرت می خوام انگار مغزم از کار افتاده

-بی خیال ... اینجا خونه خودته هر ئقت دوست داشتی و قابل دونستی بیا ولی بدون خانمت.

-نادر گفتم که معذرت می خوام

-من بی غیرت نیستم سروش یهچند روزي می رم خونه نگین ... شما راحت باشین.

و به راه افتاد. اما سروش سراسیمه گفت:

-کجا!... نرو... تورو خدا صبر کن نرو ... وایسا مرد.

نادر ایستاد. سروش پشیمان و با لحن التماس امیزي گفت:

-چرا متوجه نیستی! این کارها فقط به خاطر اینه که حالش رو بگیرم.

نادر می دانست سروش رفتارش را توجیه می کند. ولی به روي خود نیاورد و گفت:

-راه درستی انتخاب نکردي.

-می دونم ... میدونم ... می دونم.

-می دونی و مثل کبک سرت رو کردي زیر برف

-نادر اگه بري من هم سیما رو بر می دارم می رم.

نادر چاره اي نداشت گفت:

-پس قول بده تا اینجا هستی اذیتش نکنی

-تو منو بخشیدي که نه؟

-اگه سیما خانوم تو رو ببخشه منم می بخشم.

-یعنی برم بگم دستت درد نکنه که زدي تو گوشم .

-فکر نمی کنی حقت بود! تازه فکر کنم تنها کار عاقلانه اي که کرد همین بود ... حالا دردت گرفت؟

-نمی دونی چه ضرب دستی داره

-نوش جونت ولی بهتره بري از دلش در بیاري.

سروش نادر را در اغوش کشیدو با عذر مجدد از او دلجویی کرد سپس یکراست به سراغ سیما رفت ولی قبل از انکه دست

گیره را بچرخانددر باز شد و سیما با ساکش در استانه ان ظاهر گردید. نگاهش در دیده در دیده اشکبار سما گره خورد .

خندید دسته ساك را گرفت و با نوك انگشتان سیما را به داخل هول داد و با لحن ملایمی گفت:

-قهري:

سیما جواب نداد روي از او بر گرفت اما سروش به دنبال دلجویی گفت:

-معذرت خواهی فایده داره یا نه؟ ... اگه نداره می تونم بگم غلط کردم ... شکر خوردم ...شما ببخش.

باز سیما جواب نداد رو در روي او ایستاد با انگشت سبابه چانه او را بالا داد و گفت:

-توکه زدي پدر صاحب بچه رو در اوردي ... این من هستم که باید گریه کنم خانومی.

سیما خنده اش گرفت ودر حالی که سر به زیر می شد زمزمه کرد:

-بی مزه

-معلومه که بخشیدي می دونستم.

خنده سیما به ابروان درهم کشیده تبدیل شد قیافه حق به جانبی گرفت و مثل اینکه از بازیچه بودن خسته شده باشدگفت:

-می خوام باهات جدي صحبت کنم.

-بگو گوش می دم.

سیما براي نظم بخشیدن به افکارش دست دست کرد بالاخره در مقابل چشمان منتظر سروش گفت:

-درست بیست روز از ازدواجمون میگذره . من هیچ علاقه اي در تو نسبت به خودم احساس نمی کنم . اگر این ازدواج غلط

بوده مقصرش خودتی نمی تونم دلیلی براي کارهات پیدا کنم . هیچی با هم جور نیست یه روز ناز ! یه روز کتک ! یه روز

توبیخ! یه روز معذرت! یعنی چی؟! ... من حق دارم بدونم چه بلایی داره سرم میاد ... اگه تمام زن و شوهرها اینطور زندگی می

کنند حرفی ندارم ولی اگه حقیقتا مشکلی هست می خوام بدونم... اگه عیب و ایراد از منه بگو تا خودم رو اصلاح کنم و اگه

فکر می کنی اصلاح شدنی نیستم ازادي هر جور می خواي تصمیم بگیري ولی از این موش و گربه بازي خسته شدم ...دیگه

حوصله ام سر رفته ... می فهمی سروش خسته شدم.

سروش باید راهی براي گریز از انبوه سوالات سیما می یافت.این حق انکار نا پذیر زن جوانش بود تا از او دلیل و توضیح

بخواهد . به همین دلیل براي فرار از مسئولیت با اکراه گفت:

-دوست داري واقعیت رو بدونی؟

-اره... اونم تمام و کمال

-جرات شنیدنش رو داري؟

یه حس بد توي وجود سیما دوید . سروش ادامه داد:

-خب بالاخره خودت می فهمیدي شاید هم تا حالا فهمیده باشی ... من ...من...

سروش مکث کرد، نفس در سینه سیما حبس شد.پرسید :

-خب .. تو؟ !

-من بعد از عروسیمون متوجه شدم که ...

سروش بعد از مکث طولانی در حالی که نمی دانست چظور این دورغ شاخدار را در فهم سیما بگنجاند، بالاخره بعد از کلی

دست دست کردن گفت :

-سیما... من بیمارم .

-چه بیماري؟

-چطوربگم، خودت تا حالا متوجه نشدي؟

سیما با تعجب گفت :

-نه...نه

سروش یه هنرپیشه تمام و کمال شد. با دیده پر اشک ولب پر التماس گفت :

-سیما باور کن دوستت دارم ولی دلم نمی خواد به پاي من بسوزي نمی خوام بیشار از این اذیت و آزارشی

-این چه حرفیه سروش؟ این چه حرفیه؟ تو باید به من بگی، هر کار که لازم باشه برات می کنم. اگه اینجا درمان نشدي،

میریم آمریکا یا اروپا

-نه سیما...من...من ...

-نفس در سینه سیما حبس شد، گفت :

-بگو دیگه جون به سرشدم .

-سیما من...من ناتوانم

سیما مثل مجسمه خشکش زد. واکنشی نشان نداد. سروش فهمید توانسته است سیما را تحت تاثیر قرار دهد با زیرکی اضافه

کرد :

-اولش دلم نمی خواست تو رو از دست بدم،ولی بین دو راهی گیرکرده بودم، نمی دونستم چه باید می کردم. ولی حالا که تو

رو دارم شرمنده ام، از خودم خجالت می کشم. نمی دونم چرا با آینده تو بازي کردم، تو می تونستیی شوهر خوبی داشته

باشی، بچه دار بشی. ولی حالا یه شوهر نفله و علیل گیرت اومده.... حالا فهمیدي چرا رفتارهاي دوگانه اي دارم؟ چند دقیقه

پیش هم واسه همین به تو و نادر گیر دادم. نمی دونی چقدر حسودیم شد .

یه سطل آب سرد خالی شد روي سر سیما. شرط عقل بود که در کمتر از 24 ساعت از زندگی سروش محو شود، اما در آن

موقعیت اندیشید باید مثل ستون پشت سر همسرش بایستد، از این رو گفت :

-چرا از اول نگفتی. می تونستیم بریم پیش یه متخصص

-چن بار بگم، نمی خواستم تو رو از دست بدم. در ضمن به هیچ وجه دلم نمی خواد موش آزمایشگاهی دکتر ها باشم

-سروش تو خیلی احمقی... تو در مورد من چه فکري کردي؟

-ولی من حق ندارم درهاي خوشبختی رو به روي تو ببندم. تو حق داري زندگی کنی مثل تموم زنهاي دنیا و از زندگی ات

لذت ببري

-زندگی که تو توش نباشی رو نمی خوام

-سیما لگد به بخت خودت نزن،بگذار یه مدت دیگه از هم جدا بشیم تا هر کس بره دنبال سرنوشت خودش

سیما فکر کرد حال سروش را درك کند. از این رو براي امیدواري دادن، یا دم زدن از عشق واقعی خود گفت :

-مثل اینکه تو معنی عشق رو نمی فهمی!عشق که خودخواهی نیست... عشق یعنی فداکاري،سوختن مثل پروانه، آب شدن

مثل شمع. نه سروش... نه، من هیچ وقت تو رو تنها نمی گذارم. تو نگران هیچی نباش، من تا آخرش هستم .

-بالاخره به روز خسته میشی... لگد به بخت خودت نزن

-وقتی خسته شدم میرم... حالا دیگه هیچی نگو...باشه !

سروش درحالی که از دروغهاي خود به حال تهوع افتاده بود، براي پایان بخشیدن به بازي احمقانه اش، گفت :

-تو یه فرشته اي سیما... یه فرشته واقعی .

سیما خودش را در آغوش سروش رها کرد. سروش یکه خورد با مکث و کمی تردید دستهایش را بالا آورد و نوازشگر بازوان

سیما ساخت. نمی دانست، چرا ولی صداي تپش هاي تند قلبش را می شنید .

با این اندیشه که سروش در موردبیماري اش حقیقت را گفته است، تمام توانش را به کار بست تا این راز پنهان بماند و او از

نظر روحی دچار آسیب نگردد. سروش نیز سعی داشت جو خانه را آرام نگاه داشته و به سیما ثابت کند که قصدي از رفتارهاي

گذشته اش نداشته است و آن همه تند خویی و بی حوصلگی اش ناشی از بیماري اش بوده است. به همین دلیل وقتی آثار

کبودي و ضرب دیدگی صورت سیما زایل شد، با خیالی آسوده طی تماسی تلفنی خبر بازگشتشان را داد و آمادگی خودشان

را براي میهمانی اعلام کرد. سپس سیما را در جریان گذاشت و براي برطرف کردن هر گونه شک و شبهه اي تصمیم به تهیه

هدایایی گرفت تا به عنوان سوغات براي خانواده هاي خود پیشکش ببرند. با این تصمیم یکی دو ساعت در خیابان ها و

پاساژهاي اطراف منزلشان چرخ زند تا موفق به تهیه هدایایی شدند که باشهر تبریز و سلیقه خانواده ها سنخیت داشت.

سروش که کمی تغییر روحیه داده بود، شوخی می کرد و سربه سر سیما می گذاشت و در تهیه هدایا سلیقه به خرج می داد .

میهمانی افشار بی شباهت به مراسم عروسی نبود، مهوش اکثر اقوام و آشنایان را دعوت کرده و چنان تدارکی دیده بود که

همه انگشت به دهان مانده بودند. خانم و آقاي مقامی نیز در این جشن شرکت داشتند. شیرین با مشاهده شادي عروس و

فرزندش، آرامش خاصی یافته بود. در حالی که مشتاق شنیدن نظر سیما راجع به سروش و زندگی جدید بود، فرصتی مناسب

یافت و سیما را به حرف گرفت. نگاه و مهر مادرانه اش را در ظلمت چشمان سیما دوخت و گفت :

-نمی خواي چند دقیقه کنارم بشینی؟

سیما با لبخند در کنار او جاي گرفت .

-به کم وقتت رو به ما بده عروس خانم

-اختیار دارید مادر... در خدمتم

-خب عزیز دلم! از زندگی بگو، سروش من که بداخلاقی نمی کنه؟... زندگی باهاش سخت نیست؟

-وقتی سروش هست هیچی سخت نیست، همه اش راحته، آسایشه

-الهی پیر بشی مادر، انشاءا... صدسال زندگی خوب و خوش داشته باشید....من دیگه هیچ آرزویی ندارم جز اینکه بچه

سروش رو بغل کنم. او وقت با خیال راحت سرم را زمین می گذرام و می میرم

-خدا نکنه مادر، ان شاءا... بعد از صدو بیست سال .

-اي بابا چه خبره دخترم! عمر نوح می خوام چه کار... به قدر کفایت بسه

سروش که از مدتی قبل آنها را زیر نظر داشت، با درهم شدن چهره مادر، جلو آمد. در حالی که بشقابی حاوي کیک بدست

داشت سر میز نشست و گفت :

-مادر شوهر و عروس خوب دل دادید وقلوه گرفتید... سر مارو دور دیدین،غیبت دیگه .

نگاه مهربان مادر موجی از عشق را به صورت فرزند ریخت و گفت :

-الهیی مادر فدات بشه. آخه پسر خوب،یک ماهه عروسی کردي هنوز یه سري به مادرت نزذي. یه تلفن خشک و خالی می

کنی و تمام .

-به خاطر سفرمون بود

-نمی تونسی حداقل براي خداحافظی بیاي ببینمتون

-می دونی مامان خیلی عجله اي شد! سیما هم با مادرش تلفنی خداحافظی کرد

-خدا کنه شما خوش باشین، دل من هم خوشه

سیما به قصد دلجویی خم شد و شیرین را بوسید .

سروش که طاقت دیدن ناراحتی و دلگیري مادر را نداشت بعد از کلی سربه سر گذاشتن با او، برش کوچکی از کیک را به

چنگال زد و با خواهش و تمنا آن را در دهان مادر گذاش. شیرین در حالی که لقمه اش را می بلعید با انگشت به سیما اشاره

کرد و بریده بریده پرسید :

-پس...سیما... چی؟

سروش برش دیگري از کیک را به چنگال زد و جلوي دهان سیما گرفت. سیما دهان باز کرد و کمی سرش را جلو کشید اما

سروش که شوخی اش گرفته بود، خامه روي کیک را به لبهاي سیما مالید، سپس با لبخندي پر شیطنت مابقی را در دهان خود

گذاشت. سیما چشم گرد کرد و خامه را با انگشت از روي لب گرفت و بی معطلی به صورت سروش مالید. شوخی بالا گرفت و

سروش به قصد تلافی انگشت به خامه روي کیک آغشته کرد. ولی سیما قبل از غافلگیر شدن تیز و بز بیرون دوید .

سروش چند قدمی استخر او را در تله انداخت. سیما اطراف را نگاه کرد. افتاده بود توي تله. پشت سرش استخر و در دو

طرفش محوطه سنگ چین و گلکاري بود .

سروش خونسرد جلو آمد و سیما در حال عقب نشینی، صورت پوشانده بود و التماس کرد :

-سروش تورو خدا نه... جون تو غلط کردم

سروش بی اعتنا در حالی که بدش نمی آمد کار سیما را تلافی کند، با گامهاي شمرده جلو آمد

-کاریت ندارم، فقط می خوام یه خرده ژله بهت بدم... ژله دوست نداري؟

-جون من اذیت نکن

گام آخر سیما مصادف با فریاد سروش بود .

-وایسا نرو عقب، سیما .

سیما با آخرین گام احساس کرد زیر پاهایش خالی شد، تعادلش به هم خورد و قبل از آنکه دست سروش به او برسد درون

استخر پرتاب شد .

سروش سراسیمه بارها او را به نام خواند. اما در تاریکی اثري از سیما دیده نمی شد. با وحشت به میان استخر شیرجه زد و در

جستجوي او شنا کرد. چند لحظه بعد سیما بی حرکت روي آب بالا آمد. سراسیمه او را بغل زد و کناره استخر کشاند و با

سرعت هر چه تمام تر از آب بیرون گشید لبه استخر خواباند چند ضربه با پشت دست به صورت او نواخت ولی سیما واکنشی

نداشت. هول شد و سعی کرد تنفس مصنوعی بدهد چند بار عمل بازدم را انجام داد. سیما که خود را به غش و ضعف زده بود

با زیرکی چشم باز کرد. نگاهش در صورت هراسان سروش چرخ خورد و گفت :

-اگه می دونستم یه همچین نجات غریقی داره هر ده دقیقه یکبار خودم رو توي آب غرق می کردم سروش بدجوري ترسیده

بود. ناراحت از شوخی سیما،تند شد و گفت :

-دختره دیوونه.. نزدیک بود از ترس بمیرم، هیچ از شوخی ات خوشم نیومد .

سروش با عصبانیت قصد برخاستن کرد اما سیما دست او را گرفت. گرم و پرحرارت در او اثر کرد و گفت :

-دوستت دارم سروش... دوستت دارم

با آنکه آب از سر و روي سروش می چکید، احساس سرما نمی کرد، در چشمان سیما خیره شد اما قبل از هر نوع عکس

العملی با فریاد جمشید به خود آمد :

-سروش بابا... سروش .

هر دو دستپاچه برخاستند و در جواب یکصدا شدند :

-بله آقاجون

جمشید پا در پله ه گذاشت، به سمت صد چرخید، در تاریک روشن باغ قار به دیدن نبود، جلو رفت. ردیف کاکتوس ها را تا

آخر رد کرد نگاهش روي پسر و عروسش خیره ماند، مثل موش آبکشیده شده بودند.با دلههره علت را جویا شد .

سیما در جواب پیشدستی کرد و گفت :

-پام سرخورد افتادم توي استخر، سروش مجبور شد بیاردم بیرون

-شوخی می کردین؟

سروش سرخاراند و با خنده کجی گفت :

-جوونیه دیگه آقاجون

-زود باشین تا سرما نخوردنی این لباسها رو در بیارین... یالا برین تو

بازم یکصدا شدند :

-چشم آقاجون .

سروش دوید و سیما را به دنبال خود کشید. جمشید محو تماشا شده بود، فکر کرد چقدر فرزندش احساس خوشبختی می

کند. نفسی عمیق کشید و شادمان به ساختمان بازگشت. پیرمرد حتی براي لحظه اي به مغزش خطور نکرد که ممکن است

همه اینها یک تصور و خیال بیش نباشد

سیما از در پشتی ساختمان وارد شد. مینا بشقابهاي کثیف میوه را به آشپزخانه می برد با مشاهده هیکل خیس خواهر جیغی

کوتاه کشید و علت را جویا شد.سیما حوصله سین جیم شدن را نداشت، جواب داد :

-هیچی بابا، چه خبرته افتادم تو استخر دیگه

-پس کو سروش! نکنه خفه شده !

-لوس نشو! چرا چرند میگی

وکمی به عقب مایل شد سر کج کرد و با اشاره سروش را به داخل دعوت کرد. مینا با مشاهده هیبت سروش هاج و واج گفت:

-شما دو تا زده به سرتوت! تو هواي به این سردي هیچ دیوونه اي کنار استخر نمیره چه برسه به توش

-مینا، سخنرانی بسه، قبل از اینکه مامان ما رو ببینه به دادمون برس. لباس، واسه من و سروش... زود، تند، سریع .

دست سروش را گرفت و از پله بالا دوید. سروش براي اولین بار قدم به اتاق سیما می گذاشت با تعجب غرق تماشا شد همه

چیز رنگ و بوي خودش را می داد. فکر کرد، گریختن از عشقی بدین وسعت، امکان دارد!؟

چشمش افتاد به قاب عکس رو پاتختی، که تصویري از خودش در آن قرار داشت. قاب عکس را سیما با دستهاي خودش

بزرگ با مرواریدهاي صورتی وسط رو تختی به چشم می خورد. s درست کرده بود تلفیقی از هنر گل چینی و سرامی، دو تا

پرتره چهره سیما روي دیوار، سروش را مبهوت کرد. سیما جلو رفت دست هایش را جلوي چشم او به حرکت در آورد و گفت :

چرا ماتت برده! زود باش لباس هات رو در بیار. اگه مامان ما رو این ریختی ببینه سرجفتمون بالاي داره .

سروش بی اعتنا چرخی زد، گفت :

-محشره .

-اتاقم رو می گی... خوشت اومد .

-خیلی سلیقه به خرج داري،ببینم تو عاشق عتیقه جاتی؟

-آره تو دوست نداري؟

-اگه نداشتم که با تو عروسی نمی کردم

چشم هاي سیما گرد شد. هاج و واج با دهان نیمه باز خیره ماند. لحظه اي بعد قهر آلود مشت به سینه سروش کوبید :

-اي بدجنس،خیلی لوسی

بار دیگر نگاهشان در هم گره خورد. نگاه سیما پر شور و حرارت بود. شعله هاي سوزانی که کم کم بر وجود سروش آتش می

افکند و او را در حرارت خود ذوب می کرد. باز احساس دوگانه اي سروش را گیج و منگ ساخت. دست چپش را براي نوازش

گونه هاي برجسته سیما بالا آورد، اما جاي سوختگی تمام حس اشتیاق را از وجودش فراري داد. کلافه روي گرداند و با

انگشت شست روي سوختگی را فشرد. صدایی مثل ناقوش در ضمیر ذهنش زنگ خورد : "نفرین به من ."

سیما متعجب نبود. بالعکس اعمال و رفتار خو را سرزنش کرد و از سروش فاصله گرفت و زبان به عذر گشود .

سروش به یادآورد براي توجیه رفتارش چه دروغ هایی تحویل او داده است، از این رو کمی بر خود مسلط شد و در پی ادامه

دروغ هایش گفت :

-عیب نداره، بالاخره درست میشه... می دونم که سلامت خودم رو بدست میارم... فقط باید که کمی صبر کنم

سیما فکر کرد سروش را از این وضعیت نجات بخشید، حرف را عوض کرد و گفت :

-نمی خواي لباسهات روي در بیاري... سرما می خوري!؟

-بهتره جفتمون این کار رو بکنیم و گرنه مجبوریم یه هفته با سوپ و دارو سر کنیم

در این موقع مینا ضربه اي به در نواخت. پر شیطنت، لبخندي زد و کت و شلوار آبی نفتی امیر را روي تخت انداخت و گفت :

-دفعه دیگه حتما یک دست لباس اضافه با خودتون بیارین .

گارسون ظرف محتوي پیتزا را مقابل سیما گذاشت . سیما در مقام تشکر لبخندي به روي زن جوان پاشید . زن در حالی که

محو تماشاي او شده بود پرسید:

-چیز دیگه احتیاج ندارین؟

-ممنون

زن جوان به سختی نگاهش را از سیما بر گرفت و دور شد . سروش لبخندي چاشنی کلامش کرد و گفت:

-شانس اورد زن بود و الا چشماش رو از کاسه در می اوردم.

سیما برشی از پیتزا را برداشت و در حالی که به ان گاز می زد گفت:

-می دونم که واقعا این کار رو می کردي. یادته! وقت نامزدي با اون پسره راننده پژو دعوات شد. نمی دونی چه کیفی کردم .

اصلا فکر نمی کردم تو اهل کتک کاري باشی.

-اتفاقا نیستم. بستگی به ضرورتش داره.

-من به شوهري مثل تو افتخار می کنم.

سروش در سیاهی چشمان سیما خیره ماند و گفت:

-تو راستی راستی به چی من افتخار می کنی؟! توي کار تو موندم به خدا.

سیما در جواب لبخندي نمکین بر روي سروش پاشید و گفت:

-ایمان دارم همه چیز درست می شه . تو از خدا نا امیدي ولی من مطمئنم سلامتت رو به دست مییاري. قصد دارم برم پیش

اقا امام رضا از اونجا هم پیش برادر و برادر زاده هاش اگه قرار باشه تمام ایران رو بگردم ولی سلامت تو رو از اقام می گیرم.

سروش از احساس لطیف سیما به وجد امد اما طبق معمول احساسش را سرکوب کرد و با خونسردي گفت:

-ولی من اجازه نمی دم خانوم کوچولو.

-اخه چرا؟!

-می دونی اگه بخواي تمام امام زاده هاي ایران رو بگردي باید چند سال ایرانگردي کنی! تو بنیه چنین سفر سخت و طولانی

اي رو نداري. من هم طاقت دوري تورو

-من به خاطر تو هر کاري می کنم

-پس فقط به من فرست بده ... شاید با مشاوره یا چند تا دکتر حالم بهبود پیدا کرد.

-هر طور میل توست.

سروش دست در جیب برد و جعبه سرمه اي رنگ جواهري رو مقابل چشمهاي سیما گرفت و گفت:

-خیلی نا قابله اما پر از حرفه.

سیما به لبخندي اکتفا کرد .جعبه را از دست سروش گرفت و در ان را گشود . گردنبند زیبا و ظریفی بود ان را بیرون کشید .

دو قلب در هم فرو رفته که با نگین هاي الماس تزئین شده بودند. سیما نگاه قدر شناسی به سروش انداخت و گفت:

-خیلی قشنگه مرسی.

-گفتم که قابل تو رو نداره.

-امشب رو هیچ وقت فراموش نمی کنم.

سروش از بازي گرفتن احساسات سیما راضی نبود اما براي اثبات علاقه اش و راهی براي دوري گزیدن از او چاره اي نمی دید

مگر اینکه سیما را مدیون محبت هاي خود گرداند . از این رو به فریبکاري اش ادامه داد و. گفت:

-تو امشب رو فراموش نمی کنی و من خوبی هاي تو رو . اگه تمام دنیا رو می گشتم نمی تونستم همسري مثل تو پیدا کنم.

-تو راستی راستی از ایتکه من همسرت هستم احساس رضایت می کنی؟

-می دونم بعضی وقت ها بد اخلاق میشم اما رفتار من مربوط به بیماریمه. تو باید من رو ببخشی.

-با اینکه بعضی وقتها مثل عقرب می شی اما من تا بهبودي تو تمام تلخی ها رو تحمل می کنم.

سروش لبخندي شیرین به روي سیما پاشید اما در دل او را ملامت کرد و گفت:

)) -کاش تحمل نمی کردي تو یه کوچولوي احمقی.((

فصل 5

تنهایی مثل خوره به جانش افتاده بود، با چاي و بیسکوییت به سراغ الهه رفت. از لاي در سرك کشید و گفت:

-مزاحم نیستم؟

الهه برخلاف همیشه با خوشرویی گفت:

-بیا تو عاطفه جون

-حوصله ام سر رفته بود گفتم یه چاي و گپ می چسبه.

-بدم نمیاد

الهه تک صندلی اتاقش را جلو کشید. در حالی که سینی را از دست عاطفه می گرفت او را دعوت به نشستن کرد و گفت:

-مگه بابا خونه نیست؟

-نه از بیمارستان تلفن زدند، رفت

-شغل بابا رو اصلا دوست ندارم. همه اش اتاق عمل، مریض؛ مجروح، مرده ... اَه اینم شد شغل.

-در عوض پدرت به خیلی ها زندگی دوباره می بخشه

-ولی آسایش رو از زندگی خودمون گرفته! مامان خدا بیامرز هم از این موضوع خیلی ناراحت بود، ولی بابا همیشه خوب می

دونست که مامان رو چطوري راضی کنه...

-پدرت فقط دلایل قانع کننده داره. تقریبا هر روز به چند انسان جان دوباره می بخشه، این خیلی لذت بخشه،نه؟

-به این موضوع زیاد فکر کردم، ولی من به پدرش و عشقش احتیاج دارم، همیشه داشتم... هیچ وقت مثل بچه هاي دیگه با

پدر نبودم. اون یا بیمارستانه یا مشغول مطالعه، همیشه از زور بیخوابی دچار سردرد میشه. یادم میاد که مامان مکرر می گفت:

"وقتی پدرت خونه است زیاد سرو صدا نکن، بگذاز به چند ساعتی استراحت کنه."

اون وقتی براي پارك یا سینما رفتن با مارو نداشت اغلب تنها می رفتیم. آن قدر که مادر خدا بیامرزم خاطره دارم از پدرم

ندارم!... می فهمی چی میگم عاطفه جون.

-آره... من هم بیشتر وقت ها احساس تنهایی می کنم، خیلی دلم می گیره... مثل الان.

-بهتره خودت رو از تنهایی دربیاري

عاطفه چشم تنگ کرد و با کنجکاوي پرسید:

-چطوري؟

-بچه

-بچه!؟

-این طوري براي هر دوتون بهتره

-تو ناراحت نمیشی

-مادر سالهاست رفته و دیگه هیچ وقت بر نمی گرده. من نمی تونم به خاطر عشق و احساسی که مادر داشتم و دارم، خواسته

ها و تمایلات شما رو نادیده بگیرم، دیگه بچه نیستم که به پر و پات بپیچم...به زودي هم میرم سر خونه و زندگی خودم دلم

نمی خواد خودخواه باشم. بهتره که تو به فکر خودت و آینده ات باشی.

عاطفه با تعجب و شعفی که در بیانش پیدا بود گفت:

-الهه تو هیچ وقت مثل امروز نبودي.

-دیگه نمی خوام خودخواه باشم. درسته فاصله سنی ما کمه، ولی هشت ساله که مثل مادر کنارم بودي، نباید ناسپاس باشم...

وقتشه که واقع بین باشم.

عاطفه برخاست با نوك انگشت گیسوان کوتاهش را پشت گوش راند. لحاف پشم شیشه را کنار کشید و لبه تخت نشست و

گفت:

-خدا کنه که به تمام آرزوهات برسی، الهی سفید بخت بشی دختر

-تمام آرزوي من سروشه

-راستی چند وقته ازش خبري نیست! مثل مهرداد

-مهرداد رو نمی دونم ولی با سروش قهرم

-سر چی؟

-کار رو بهونه کرده بهم سر نمی زنه من هم قهر کردم

-کار خوبی کردي، ولی چرا گوشه گیر شدي، چرا نمیري بیرون

-حوصله اش رو نداشتم

-اگه دلت بخواد زنگ می زنم مهرداد بیاد دنبالت

دقایقی بعد الهه در صندلی جولی اتومبیل مهرداد نشسته بود.مهرداد در را چشم به مسیر دوخته بود و طوري وانمود می کرد

که از دیدن صحنه و مناظر لذت می برد:

-پاییز تهرون قشنگه

نگاهش به امتداد پل هاي هوایی بود، افزود:

-چقدر عوض شده... ترافیک خیلی کمتره

و چشم دواند دنبال دخترها و پسرهاي جوان و گفت:

-عجب تبپ هاي می زنند... اینا که روي هر چه اروپایی است کم کردن!

اما تمام توجه و حواسش به الهه بو. الهه رفته رفته بی حوصله شد. خیابانهاي شلوغ تهران برایش جالب نبود، یه موج طوفانی

از دریاي متلاطم چشمانش به صورت مهرداد پاشید و گفت:

-فکر کنم دل تو براي تهرون تنگ شده. ولی من حوصله دیدن این خیابونهاي شلوغ رو ندارم

مهرداد تکانی به خود داد، نشان داد که به سختی نگاهش را از طرف می گیرد، پرسید:

-چیزي فرمودید؟

-گفتم تا کی می خواي تو این ترافیک قد خیابونها را متر کنی؟

مهرداد با خونسردي آزار دهنده اي جواب داد:

-خب هر جا که دوست داري امر کن، در خدمتم

الهه بی حوصله جواب داد:

-فقط یک جا وایسا، سر گیجه گرفتم

لحظاتی بعد مهرداد مقابل یک کافی شاپ متوقف شد. سر میز الهه با نگاههاي حریص و هرزه دو پسر جوان سر به زیر انداخت

و با گلدان کوچک روي میز خود را مشغول ساخت. می اندیشید دلیل این همه سردي و بی اعتنایی از سوي مهرداد چیست.

او که قادر بود هر مردي را اسیر خواست و اراده خویش کند، در مقابل مهرداد کم آورده بود. زیر لب غرید : "موجود مغرور"

مهرداد که می دانست الهه را به اندازه کافی آزار داده است سکوت ممتدش را شکست و با اشتیاق گفت:

-راستی الهه! می تونم شماره دوستت رو داشته باشم؟

-منظورت کدوم یکی شونه!

مهرداد با زیرکی و شیطنت گفت:

-می خواستی کی باشه!... دوست آتیش پارت دیگه، همون که از همه شلوغ بود.

-ترانه؟!

-زدي تو خال! خودشه

-چرا همون شب از خودش نگرفتی؟

-حواسم جاي دیگه بود، وقت نشد.

-حالا حواست جمع شده؟

مهرداد پلکهایش را روي هم انداخت و لبخند زذ، الهه پرسید:

-حالا مطمئنی جوابت نمی کنه

-فکر نمی کنم دختر مغروري باشه. در ضمن اگه بدونه نظري ندارم و فقط دلم می خواد قبل از رفتن همسر آینده ام رو

انتخاب کنم... ممکنه استقبال هم بکنه

الهه شماره ترانه را روي کاغذي نوشت و مقابل مهرداد گذاشت، کلافه و عصبی بدون آنکه مزه قهوه اش را بچشد از جا بلند

شد و آهنگ رفتن کرد. دق دلی مهرداد خالی شد گویی از آزار الهه لذت می برد، موذیانه لبخند زد و به دنبال او از جا

برخاست.

روز جمعه ترانه طی تماسی تلفنی از الهه دعوت کرد تا براي صرف عصرانه در یکی از رستورانهاي فرحزاد او و مهرداد را

همراهی کند. الهه ابتدا طفره رفت، ولی با اصرار ترانه پذیرفت.آن بعداز ظهر دلنشین جمعه، الهه صندلی عقب اتومبیل

نشست، مهرداد دکمه بخش صوت را زد، ترانه اي از خواننده معروف فرانسه، ریکی مارتین، طنین انذاز شد. اتومبیل زوزه

کشان در حرکت بود. مهرداد در طول مسیر ترانه را مخاطب خود قرار دهده و از هر دري سخن می راند و اگر الهه حرفی می

زد بی تفاوت از کنار آن رد می شد. او زیرکانه و در ظاهر، نشان می داد که تمام حواسش به ترانه است و از مصاحبت او کمال

لذت را می برد. ترانه دختري نبود که از لحاظ ظاهر با الهه برابري کند، ولی به عکس، دختري شلوغ و پرهیاهو بود و لحظه اي

آرام و قرار نداشت. لطیفه هاي او مهرداد را وادار به خنده هاي بلند می کرد. تا اینکه، خنده هاي مهرداد و شیطنت و شلوغی

ترانه، حسادت الهه ار برانگیخت. از این رو با ترشرویی مهرداد را مخاطب قرار داد و گفت:

-بهتره یک خورده هم حواست به جلو باشه.

مهرداد با لبخند معنی دار در آیینه انداخت و جواب داد:

-خیالت راحت حواسم جمعه

-بیشتر جمعش کن، خیابون رو به روت است، نه دست راستت.

نگاه نافذ مهرداد در آیینه مهر سکوت را بر لبهاي الهه زد.

فضاي رستوران مفرح بود، صداي آب روان، جیک جیک گنجشک و پر زدن یا کریم ها روي شاخ و برگ درختان روح انسان

رو تازه می کرد. مهرداد با صفاترین مکان را انتخاب و خانم ها را دعون به نشستن کرد.

-تا شما خانمها سفارش بدین، من برم دستهام رو بشویم

مهرداد دور شد و الهه با اشاره به گارسون درخواست منو کرد

کیک و قهوه بهترین گزینه بود. با دور شدن گارسون، مهرداد بازگشت و لبه تخت نشست. از جعبه دستمال کاغذي بیرون

کشید و دستهایش را خشک کرد. نگاهش به اطراف چرخ خورد، گویی دفتر خاطرات ذهنش را ورق می زند گفت:

-جاي قشنگیه! خاطرات زیادي از این محل دارم. پاتوق شب جمعه مون اینجا بود. چقدر خوش می گذشت. چرند می گفتیم و

سر به سر همدیگه می گذاشتیم. هنوز طعم آلو خشکه و آلبالوهاش زیر زبونمه.... یادش بخیر، چقدر زود گذشت... از آخرین

باري که به این محل اومدم یازده سال می گذره، ولی دیگه مثل اون وقت ها نیست، اکثر باغها خراب شده و به جاش سبز

شده.حیف... حیف.

ترانه گفت:

-هی پسر! یه چیز بگو دلمون باز بشه، روضه نخون تو رو خدا.

مهرداد خندید:

-تو اگه از صبح تا شب شوخی و ورجه وورجه کنی خسته نمیشی؟... پرانرژي و پر حررات! اگه بقیه دختر خانمها هم مثل تو

بودند بد نبود.

ترانه انگشت زد نوك زبانش یه تیکه از چتري جلوي پیشانی اش را فرم داد. پلکهاي پف کرده اش را با ابرو بالا کشید و گفت:

-دلم نمی خواد یه گوشه بشینم و حسرت گذشته ها یا آینده اي که هنوز نیومده بخورم. این طوري جز عذاب چیزي نصیبم

نمیشه... یه ضرب المثل خارجی هست که میگه: "گذشته رو به خاطر بیار، به آینده فکر کن. اما اکنون زندگی کن" الان وقت

زندگی کردنه وقت عشق و صفا.

مهرداد گره اي به ابروان خوش فرمش انداخت و با نیشخندي گفت:

-تفکر جالبی داري

اما الهه با یادآوري مادر با حسرت گفت:

-گذشته رو نمی شه فراموش کر. مادرم جزو گذشته است ولی من نمی تونم فراموشش کنم. اون همه جا کنارمه، باهام حرف

می زنه، غذا می خوره، راه میره، درس می خونه و فکر می کنه. چطور می تونم فراموشش کنم!

-ولی من نگفتم گذشته رو فراموش کن، گذشته رو به خاطر بیار ولی حسرتش رو نخور

-میشه حسرت از دست دادن بهترین موهبت زندگی ام رو نخورم؟

ترانه همین که دید گفتگویشان حالت درام به خو گرفته است بی حوصله گفت:

-اصلا ولش کن... اگه اینطوري پیش بریم، فکر کنم بعد از ظهرمون خراب بشه...اگه ممکنه در مورد چیزهاي دیگه صحبت

کنیم

دقایقی بعد مهرداد خسته از نشستن و سکون گفت:

-اگه قهوه تون تموم شد، قدم بزنیم

ترانه با اشتیاق جستی زد و در حالی که برمی خاست دست الهه را کشید و گفت:

-پاشو تنبل

الهه به سختی تعادلش را حفظ کرد:

-چقدر هولی دختر!صبر کن من مثل تو زبر و زرنگ نیستم

ترانه با شیطنتهایش رشته افکار الهه ار پاره می کرد. گاهی می پرید جلو و عقب راه می رفت ولطیفه می گفت. گاهی هم

مهرداد را به دنبال خود، مقابل دکه ها متوقف می ساخت، همانند بچه ها بالا و پایین می پرید و بهانه می گرفت. کارهاي او

مهرداد را به خنده وا می داشت، که گاهی نیز با انگشت به سر ترانه می نواخت و می گفت:

-دیوونه کوچولو! اینقدر آت و آشغال نخور، رو دل می کنی... لواشک! زغال اخته! آلبالو!... بچه قاطی می کنی ها.

ترانه در جواب کم نمی آورد:

-نترس اون با من

-چیش با تو!

-مریضی اش دیگه... اون با من.

دقایقی بعد با خداحافظی و رفتن ترانه سکوت سنگینی در اتومبیل بر قرار شد. آیینه حکایت از بی حوصلگی الهه داشت و

انتظار مهرداد براي شکستن این سکوت بیهوده بود.از این رو صدر بار کج و راست شد تا آنکه گفت:

-چقدر ماشین ساکت شد! این دختر زلزله است

-خب اول من رو می رسوندي

-زخم زبون دیگه؟... شما الهه اي نیستی که دفعه اول دیدمش. خیلی فرق کردي... به زور حرف می زنی... به زور می خندي...

نمی دونم، شاید از من خوشت نمیاد؟

-چرا باید از شما بدم بیاد!؟

-همین جوري! بعضیها از بعضیها خوششون نمیاد دیگه.

-من از تو بدم نمیاد... ولی اگر هم این طور باشه، خودت دلیلش رو بهتر می دونی

-بابت اون شب متأسفم، از صمیم قلب عذر می خوام

الهه چشم دوخت به سمت راست خیابان، تابلوها به سرعت از مقابل دیدش عبور می کرد. سوپر مارکت آزادي، خرازي مرمر،

تعمیرگاه صوتی- تصویري پگاه ، شرگت دانا رایانه، رستوران البرز. یه نفس عمیق کشید،چشم بست.

-اشکال نداره

مهرداد اسیر عشق بود. نا امید دریافتن راهی براي بدست آوردن دل الهه گفت:

-پس دیگه آتش بس؟

-من با کسی جنگ نداشت

-با این که مدت زیادي از آشنایی ما نمی گذره، ولی تقریبا با روحیاتت آشنا شدم... می دونم که از من دلگیري و دلم می

خواد ازصمیم قلب من رو ببخشی

-باشه دیگه حرفش رو نزن

-پس جمعه بیام دنبالت؟

الهه با تأمل کوتاهی لبخندي دلنشین زد و گفت:

-با کمال میل

خیلی سریع شروع کرد به پختن و مخلوط کردن مواد سالاد الویه. سپس آنها رو گذاشت لاي نان باگت. هیچ وقت مثل آن روز

زرنگ نشده بود که صبح کله سحر از خواب شیرینش بزند و ساعت پنج صبح مشغول تهیه غذا شود. ساندویچ ها که آماده

شد فلاسک را چاي کرد و سبد پیک نیک را بست. دوش گرفت و با آرایش ملایم به زیبایی چهره اش افزود،یه نگاه توي آیینه

انداخت، بی نقص بود. نشست روي صندلی بادي عاطفه و چشم دوخت به ساعت دیواري بزرگ نقره اي که شباهت به ساعات

میادین شهر داشت. به محض پریدن عقربه کوچک روي عدد هشت، زنگ آیفون به صدا در آمد. سبد لیمویی رنگ حسابی

سنگین شده بود و حملش در پله ها براي دختر تنبلی مثل او مشکل می نمود. با این حال دقایقی بعد سبد و فلاسک چاي را

مقابل مهرداد روي زمین نهاد و سلام کرد.

قلب مهرداد فرو ریخت، ولی جزو آن دسته مردانی نبود که نقطه ضعف نشان داده و زود وا بدهد...با یک نگاه او را برانداز کرد

و گفت:

-اسپرت پوشیدي

-براي دشت و جنگل چی باید می پوشیدم!؟

مهرداد جواب نداد. وسایل را در صندوق عقب اتومبیل جا داد، سپس در جلوي اتومبیل را براي الهه باز کرد، ولی الهه صندلی

عقب نشست. مهرداد در حالی که احساس کنفی می کرد پرسید:

-هنوز قهري؟

-نه، ولی می دونم چند دقیقه دیگه ترانه اونجا می شینه.

-کو حالا ترانه؟ حس می کنم از من فاصله می گیري.

-خواهش می کنم شروع نکن مهرداد.

ترانه مجال نمی داد کسی از طبیعت اطراف لذت ببرد، یکریز حرف می زد. خاطره، جوك، لطیفه و وقتی کم می آورد شکلک

و ادا و اطوار چاشنی صورت ریز نقش و بانمکش می کرد. آن قدر گرم شلوغ کاري خودش بود که وقتی مهرداد ترمز کرد

متعجب نگاهی به اطراف انداخت و پرسید:

-رسیدیم؟

فصل زمستان چهره زیبایی به مناظر اطراف بخشیده بود. هوا کاملا سرد شده و نسیمی خنک نوازش گر صورت طبیعت بود.

نهر آب، درختان عریان زمستان، گل و لاي باقیمانده از بارش چند روز گذشته، الهه را در جستجوي جایی براي پهن کردن

زیر انداز، دچار دردسر کرده بود. بالاخره با زحمت قطعه اي از زمین خشک را یافت و زیراندازش را پهن کرد. مهرداد وسایل

را از اتومبیل خارج و کنار دست او روي زمین گذاشت. به حرکات بچه گانه ترانه خیره شد و گفت:

-این دختر حالا حالاها بزرگ نمیشه

-طبیعتا هم باید یه همچین اخلاقی داشته باشه، چون محیط زندگی اش شاده.

-خواهر و بردار داره؟

-بردارهاي دوقلو که به زلزله گفتن زکی.

-قول میدم از خواهرشون یاد گرفتن

-راستی آقا مهرداد!... شنیدم شما هم دو تا خواهر داري

-آره چند ساله که ندیدمشون...آمریکا هستند و رفتن به اونجا کمی مشکله

-ان شاءا...که هر چه زودتر ببیندشون

-در صورتی که من هر چه زودتر ازدواج کنم

-پس جمله ام را اصلاح می کنم، ان شاءا... دختر مورد علاقه ات رو پیدا می کنی و به همین زودي ها عروسی ات سر می

گیره.

غم و حسرت میهمان چشمان مهرداد شد. دمق سر جلو برد و با ابروان در هم کشیده، در چشمان الهه خیره شد و گفت:

-فکر نکنم آدم خوش شانسی باشم

-چرا این طور فکر می کنی؟

-دختري که بعد از سالها جستجو یافتم و خونه قلبم رو یکجا به نامش کردم، صاحب داره

-مهرداد!...خواهش می کنم.

-نه، بگذار بگم، باید احساسم رو بدونی...آره... من عاشقم، ولی عاشقی که همون ابتدا شکست خورد...من باختم و تو برام

دست نیافتنی شدي... اما دلیلی نداره که عاشق نمونم...قلب من براي ابد خونه عشق توست الهه! اونو به نام تو زدم و مطمئن

باش که درش رو به روي هیچ کس باز نمی کنم.

الهه با ملامت سر تکان داد، لبخندي به اجبار زد گفت:

-خواهش می کنم... دیگه نمی خوام در این مورد حرفی بشنوم

الهه براي خاتمه این گفتگو برخاست، اما قبل از آنکه قدمی جلوتر برود، پایش در گل و لاي فرو رفت و با عصبانیت گفت:

-اه... گندت بزنن

مهرداد روي حصیر دراز شد و گفت:

-چشمات رو باز کن دختر

در همین لحظه ترانه جلو دوید و گفت:

-تنبل خان تشریف آوردي پیک نیک یا قصد داري خواب قرضی ات را جا کنی؟

مهرداد بلند شد.

-قدم بزنیم

ترانه پشت چشم نازك کرد.

-نوچ

مهرداد هواي ریه اش را بیرون داد و طبق قولی که به ترانه براي آموزش فنون رزمی بود، برخاست و گفت:

-اوکی! برم لباس عوض کنم

و ساك کوچکی را از صندوق عقب اتومبیلش برداشت و مسافت اندکی از آن دو فاصله گرفت و در پناه درختان لباسهایش را

تعویض کرد. ترانه با دیدن او در لباس سیاه رنگ کنگ فو با هیجان گفت:

-براوو... معرکه شدي پسر... اصلا خود خود بروس لی.

مهرداد سري به تعظیم فرود آورد. شروع کرد به گرم کردن.ترانه نیز به تقلید از او بالا و پایین می پرید ولی تمام حرکاتش را

نیمه کاره رها می کرد. الهه با مشاهده عرق و هن هن ترانه، جلو رفت و گوشه مانتوي او را کشید و او را به زور متوقف کرد و

گفت:

-کار هر بز نیست خرمن کوفتن آآآ می خواهد و مرد کهن.

ترانه در حالی که نفس نفس می زد جواب داد:

-خیلی ... سخته دختر... جدي جدي ... کا من نیست

مهرداد شروع به نمایش حرکات کنگ فو کرد و با صلابت و قدرت حرکات و ضربه هاي این ورزش سنگین و زیبا او را به

نمایش در آورد. صداي قفل شدن مفصل هایش در فضا، احساس غریبی در وجود الهه برپا می کرد و او را وادار می ساخت تا

کمی در مقابل او انعطاف نشان دهد. ترانه براي هر حرکت دست می زد و مثل بچه ها با ذوق و شوق بالا و پایین می پرید.

نمایش مهرداد با پرشی بلند از روي ترانه پایان یافت. ترانه با چشمهاي گرد شده جستی زد و به پاهاي صد و هشتاد درجه باز

مهرداد خیره ماند. سپس در حالی که لبهایش به خنده اي گشوده می شد به بازوان مهرداد اشاره کرد و گفت:

-اینا گوشته یا آهن!؟

-دوست داري امتحان کن.

-یه تیکه شو گاز بزنم؟!

-نه خنگول!... مشت بزن،یه ضربع بزن امتحانش مجانیه.دخترك شیطان به عواقب کار فکر نکرد فرود آمدن مشتش در شکم

مهرداد با جیغش در آمیخت:

-آي دستم... آي دستم

الهه با تندي گفت:

-خل شدي دختر! ممکن بود انگشتت آسیب ببینه

مهرداد ابروانش را بالا داد و رو به ترانه گفت:

-طوري که نشدي

بعد با لبخندي شیطنت آمیز چوبی از صندوق عقب اتومبیل بیرون آورد. از کنار زیر انداز رد شد این ور نهر آب چوب را به

سمت الهه دراز کرد:

-این دفعه شما امتحان کن

-خیلی دلت می خواد قیافه بگیري،نه؟

مهرداد با ناراحتی سر به زیر انداخت و گفت:

-اصلا ولش کن

الهه با دیدن ناراحتی مهرداد گفت:

-بدم نمیاد امتحانش کنم.

مهرداد از روي نهر پرید، ترکه ضخیم اما صاف و صیقلی گردو را جلوي الهه گرفت و نگاه بیقرارش را در صبح آفتابی چشمان

او دوخت و گفت:

-پس مواظب دستت باش. اینجا رو محکم نگه دار و با تمام قدرت به این ناحیه ضربه بزن.

-الهه با هیجان گفت:

-حاضري؟

مهرداد نفسی عمیق کشید، عضلاتش را منقبض کرد.

پنجه هاي الهه دور چوب قفل شد با تمام قوا که کمی هم غیظ چاشنی آن کرده بود، محکم به شم مهرداد کوبید. فریاد الهه و

شکستن چوب در هم پیچید. قطعه اي نوك تیز از چوب، به کف دست الهه فرو رفته بود و خون، جهشی بیرون میزد. سرو

صداي ترانه، مهرداد را که غافلگیر شده بود وادار به فریاد کرد:

-میشه بس کنی! بگذار ببینم چی شدن

ترانه میان گریه اش داد می زد:

-دیگه فکر کردن نداره... زودتر بریم بیمارستان.

فصل 6

دروغ می گفت حال نداره و سرما خورده. یه عاشق بی حوصله مثل مهرداد، نه حال حمام کردن داشت، نه اشتهاي غذا

خوردن، دیگه جواب تلفن هم نمی داد، حتی تلفن هاي ترانه، سین جیم کردن هاي پروین هم کلافگی را به بی حوصلگی اش

اضافه کرده بود، اما از زیر بار صحبت کردن با مادر نتوانست شانه خالی کند .

پروین پر ملامت به سر و وضع فرزند با ته ریش و موهاي ژولیده نظر افکند. با آنکه فرزندش سالهاي نوجوانی و پس از آن را

در غرب گذرانده بود، ولی خوي و رفتار شرقی ها هنوز در خصوصیات اخلاقی اش مشاهده می شد. یه نگاه به گذشته هاي

دور انداخت. یاد ایام جوانی و عشق پر شورش افتاد، وقتی که فتح ا... واسه داشتنش شب و روز نداشت چه روزهاي تلخی

بود، ولی تخلی عشق هم شیرین. با یک آه، دفتر خاطراتش را بست. زبان به ملامت فرزند گشود و گفت :

-من تو رو بهتر از خودت می شناسم، درسته که ده دوازده سال از من دوري بودي، ولی من بزرگت کردم... هر مادري

فرزندش رو بهتر از خودش می شناسه... حالا به من میگی چی شده؟

مهرداد مریضی را بهانه کرد، ولی پروین جلو رفت و صورت تنها پسرش را نوازش کرد، نگاهش حاکی از پنج سال دلتنگی بود.

در چهره او دقیق شد، انگار نشست روي شبکه عصبی و سر خورد بین سلولهاي مغزي مهرداد ،گفت :

-چشم هاي عاشق پسرم نمی تونه رازدارباشه... عزیزدلم! تو چی رو می خواي از مادرت پنهان کنی .

حلق اشک چشمان مهرداد را خیس کرد، در حالی که به سختی جلوي ریزش آن را می گرفت، سر به شانه مادر گذاشت و

گفت

-خیلی بدشانسم، میون این همه دختر چرا باید عاشق کسی شوم که صاحب داره

گوش پروین تیز شنیدن و ذهنش کنجکاو دانستن، ابروانش به علامت سوال بالا رفت و پرسید :

-کی مادر!؟

مهرداد سر به زیر، مردمک چشمش را به تاق دوخت و بی تأمل گفت :

-الهه

پروین لب و لوچه اش را جمع کرد و گفت :

-الهه خودمون!؟

-غیر از او به کی می تونستم دل ببندم

-من الهه رو دوست دارم و حتی با عاطفه هم صحبتی داشتم...ولی عاطفه جسته و گریخته چیزهایی در مورد پسري بنام

سروش گفت .

مهرداد خشمگین مشت به دیوار کوبید و گفت :

-سروش... سروش... سروش. پسره الدنگ. نمی دونم چطوري شرش از سر الهه کم کنم .

-اگه این طور که میگی اون نامزد داره، فراموشش کن... یه دختر دیگه

-تو که اون دیدي مادر! چطور می تونم فراموشش کنم. الهه مظهر زیبایی و لطافته، مظهر عشقه. این براي یه مرد کافی

نیست که واسه خاطرش بجنگه

-زیبایی صورت می تونه عشق به ارمغان بیاره ولی دوامش رو نه .

-می خواي منصرفم کنی... می خواي یاد بدي که با دلیل و منطق فراموشش کنم .

پروین چرخی زد و مقابل آیینه ایستاد. نگاهی به چهره منعکس شده اش انداخت. آثار و علائم پیري در چهره اش نمودار شده

بود. انگشت به چروکهاي زیر چشمش کشید، گفت :

-عشقی که با یک وصال تموم بشه عشق نیست. عشق باید توي تمام سلولهاي بدنت نقوذ کنه .

-اگه یه روز الهه صورت زیبایش رو از دست بده چی؟... خداي نکرده، زبونم لال با یه اتفاق یا حادثه! دیگه این زیبایی را

نداشته باشه بازم عاشقش می مونی؟

-بهش فکر نکردم... ولی این فقط یه احتماله. تو دلت می خواد با فرضیات قانعم کنی .

در نگاه پروین، موجی از غم گذشته بود. بار دیگر دفتر خاطراتش را ورق زد، روزهاي تلخ و شیرین را به یاد آورد.آیینه عبرت

شد و گفت :

-یه نگاه به من بینداز! یه روز پدرت برام می مرد... تا قول من رو از خانواده ام گرفت خواب و خوراك نداشت... مثل پروانه

دورم می گشت، یه پروین می گفت صد تا پروین از بغلش در می اومد... اما حالا چی تا گرد پیري روي چهره ام نشست، پرنده

عشقمون پر زد و رفت. می بینی پسرم! اما هیچ چیز توي زندگی کم نداشتیم، عشق، بچه، پول و خیلی از چیزهایی که بعضی

ها حسرتش رو می خورند... فکر می کنی چرا خودش جاي دیگه، نمی دونم چرا به من سر می زنه،شاید دلش به حالم می

سوزه، شاید هم شرمنده است... نمی دونم... نفهمیدم تقدیر با من چه کرد !

-شاید پدر یه عاشق واقعی نبوده

-شاید ولی این رو می دونم که وقتی به سن تو بود و به قول خودش عاشق، حال و روزش بدتر از تو بود .

-ممکنه به حرفهات فکر کنم... شاید مغرم بتونه مسائل و تجزیه و تحلیل کنه ولی مطمئنم قلبم نمی گذاره

مهرداد نا امید به التماس افتاد. درست می گفت که قلبش اجازه تفکر را از مغزش گرفته است،چون گفت :

-مادر الهه رو از آقاي اسکوئی خواستگاري کن

و بدون آنکه منتظر جواب بماند پنجه هایش را دور بازوان مادر قفل کرد، و با التماس گفت :

-سروش هنوز رسما به خواستگاري الهه نرفته، بهتره که ما پیشدستی کنیم...سنگ مفت گنجشک هم مفت /

-فکر می کنی تأثیري داشته باشه .

مهرداد فکر کرد می تواند سنگ جلو پاي سروش بیندازد و بازي اي را شروع کند که برنده آن قطعا خودش باشد، از این رو

گفت :

-بهتره با آقاي اسکوئی صحبت کنی. این طوري سروش مجبوره تکلیف الهه رو روشن کنه... اگه مرد زندگی است! بسم ا... من

قول میدم بکشم کنار ولی اگه غیر از اینه هیچ قولی نمیدم.

بی خبر اما آگاه دلیل در پی دلجویی تصمیم به دیدار او گرفت.این بار در پوشیدن لباس و آرایش صورت دقت زیادي به خرج

داد. نیرویی وادارش می کرد تا در مقابل مهرداد خود نمایی کرده و او را به مرز جنون بکشاند. شاید از اینکه می دید مهرداد

مثل مرغ سر کنده برایش بال بال می زند، لذت می برد و از اینکه به تعداد کشته و مرده هایش اضافه می کرد،به خود غره می

شد. در آیینه خیره شد. همیشه از دیدن خودش لذت می برد.بوسه اي به انگشت سبابه زد و آن را روي چهره منعکس شده

اش در آیینه چسباند، بعد انگشت توي قوطی ژل زد و چتري جلوي پیشانی اش را فرم داد. مجددا ماتیک مالید، شیشه عطر

را برداشت اما با شنیدن زنگ تلفن شیشه عطر را روي دراور گذاشت و گوشی را برداشت. صدا آشنا بود با التهاب گفت :

-سروش تویی؟

-منتطر کسی بودي؟

-بالاخره یادت اومد الهه اي هم هست

-عقرب شدي !

-فکر کردم به زندگی ات چسبیدي و من رو فراموش کردي

-کاش می تونستم. اما حالا نه زندگی دارم نه تو رو .

-منظورت چیه!؟

-دلم می خواست درد دل کنم. جز تو هیج کس نمی تونه محرم رازم باشه و تسلی ام بده

-چیزي شده؟

-هر کاري می کنم نمی تونم به این زندگی جهنمی سر و سامون بدم. دارم عاریه زندگی می کنم .

-می دونستم! ماه که هیچی اگه سالها هم باهاش زندگی کنی، محاله بتونی من رو فراموش کنی... من هنوز منتظرم سروش!...

یه اطمینان قلبی بهم میگه تو بالاخره مال من میشی

-رویاهاي ما خیلی دوره... خیلی دور

-اشتباه کردي، اما هنوز وقت جبران داري

-بالاخره تصمیم می گیرم. بالاخره از این کلافگی خارج میشم و تکلیف خودم و سیما رو روشن می کنم

صداي عاطفه در گوشی پیچید: "چه کار می کنی دختر! دیر میشه دیگه". سروش حرف رو عوض کرد و پرسید :

-به سلامتی کجا؟

-خونه دائی فتح ا...

سگرمه هاي سروش درهم شد و به تندي گفت :

-بگو خونه مهرداد

-چیه!ناراحت شدي؟

-حسادت چنان سروش را تحت الشعاع خود قرار داده بود که بدون خداحافظی ارتباط را قطع کرد. صداي عاطفه که او را به

نام می خواند اجازه ریختن اشک را از الهه سلب کرد. پی در پی نفس عمیق کشید و با لبخندي تصنعی غم را از چهره اش

زدود و سپس به میان هال رفت و مقابل عاطفه چرخ زد و گفت :

-چطوره؟

-معرکه است

پروین ذوق زده پذیرایی می کرد. شربت، شیرینی، چاي، آجیل.گویی از دیدار الهه غافلگیر شده باشد، دست و پایش را گم

کرده بود. صحبت هایش نظم خاصی نداشت هر بار به یک شاخه می پرید. الهه حوصله چنین گپ هایی را نداشت. زل زده بود

به در و دیوار، مبهوت زیبایی و هنر نقاشان در تابلو رنگ روغن بود که هر بار با تعارف پروین به دنیاي اطرافش باز می گشت.

بالاخره هم بی حوصله شد و سراغ مهرداد را گرفت. پروین گفت:

-پسره این روزها با عالم و آدم قهره

-چرا؟

-فکر کنم آب و روغن قاطی کرده

الهه خندید .

-یعنی چی؟

-چه می دونم... برو از خودش بپرس... پاشو مادر، توي حیاط تمرین می کنه .

الهه از راهروي تاریک و باریکی که به حیاط منتهی می شد گذشت. آنقدر گلدان در راهرو چیده شده بود که فکر کرد از

گلخانه عبور می کند. در کشویی را باز کرد، لابه لاي درختان سرك کشید. مهرداد به سختی مشغول تمرین بود. الهه نزدیک

شد و با تک سرفه اي او را متوجه خود ساخت .

-سلام...تو!... اینجا...غافلگیرم شدم

-دیدم احولی نمی گیري، گفتم چه فرقی می کنه، ما بریم احوال این آقاي بی معرفت رو بپرسیم .

-فکر می کردم دلت نمی خواد من رو ببینی

-می بینم که از رو نمیري... دوباره تمرین می کنی که بلاي جونم بشی .

موجی از شرار در نگاه مهرداد ریخت، بیقرار شد و گفت :

-فعلا که تو بلاي جون من هستی .

-می خواي من رو سرو پا نگه داري؟

-مهرداد به خودش آم، عذز خواست و او را دعوت به نشستن کرد و گفت :

-فکر کردم قهر کردي و دیگه نمی بینمت

-دلم برات سوخت

-اگه دلت برام می سوزه،حداقل بهم رحم کن

-عشق با ترحم رو دوست داري؟

-نه! ولی هر جور مال من باشی من راضی ام... تو مال من باش، دیگه هیچ نمی خوام .

-می تونی زنی رو دوست داشته باشی که دلش جاي دیگه است .

مهرداد با التماس گفت :

-اگه عشقم رو قابل بدونی... قول میدم خوشبختت کنم، به خدا کاري می کنم که خیلی زود سروش رو فراموش کنی

-به فرض هم که سروش رو فراموش کردم، تو هم می تونی او و عشقی که بین ما بوده را فراموش کنی، یا اینکه هر روز

چماقش می کنی و می کوبی تو سرم .

-قول میدم هیچ وقت اسمی از سروش نبرم.... قسم می خورم... تو فقط بگو آره .

غیبت الهه، پروین را به صرافت گفتگو انداخت. با آنکه با عاطفه رودرباستی نداشت، اما براي گفتن حرف دلش کلی کبرا و

صغرا چید. دست آخر هم پرده هاي ساتن شاه بلوطی را کنار کشید و از وراي پرده حریر، حیاط را زیر نظر گرفت. الهه و

مهرداد گرم گفتگو بودند. چه چیز می توانست حرارت یک مرد را آن قدر بالا ببرد که سردي هواي زمستان را در وجود خود

احساس نکند. نگاه از بچه ها گرفت. نظري اجمالی به درختان عریان انداخت. چرخید با سر اشاره به حیاط کرد و گفت

-به نظر تو این دو تا به هم میان؟

-به نظر تو این دو تا به هم میان؟

عاطفه دندان هایش را در لبخندي به نمایش گذاشت و جواب داد:

-چیه زن داداش! مهرداد چیزي گفته؟

-نظرت چیه؟

-ببین زن داداش! من از خدامه الهه عروس شما بشه، ولی خودت که می دونی او پسره دست بردار نیست

پروین جلو آمد، توقع داشت یا گلایه، گفت :

-من که نباید از مهرداد براي تو تعریف کنم، مهرداد فوق لیسانس تربیت بدنیه، اهل کار، اهل خونه و خونواده... نجیب،

ظاهرش هم که بد نیست .

-چرا خواستگاري نمی کنه؟

-چه می دونم! الهه میگه پدر پسره مخالفه .

-این هم شد بهونه، آخرش که چی، نکنه الهه باید خونه باباش بترشه، تا پدر شازده راضی بشه .

-چی بگم زن داداش؟

-تو هم یکریز بگو چی بگم، چی بگم... اسکوئی رو در جریان بگذار... ببین نظرش چیه؟

-می ترسم الهه با من چپ بیفته، منو معاف کن زن داداش، خودت یه طوري با الهه و پدرش صحبت کن، از تو بشنوند، بهتر از

منه.

با پافشاري عاطفه چند روزي را مرخصی گرفت تا کمی هم به خانواده اش رسیدگی کند. خوشحالی الهه زایدالوصف بود. از

وقتی یادش می آمد، هر زمان پدر در مرخصی بود، بیشتر اوقاتش را با او می گذراند. هنوز هم احساس کودکی می کرد و

نیازمند دستهاي پرمهر پدر بود. آغوش گرم و نوازش هاي عاشقانه مادر را کم داشت، نوازش هایی که می توانست عشق را هر

چه باشکوه تر در قالب کلمات فارسی در صحراي بی خار قلبش بکارد. از این رو تمامی عشق گمشده را در نگاه پدر جستجو

می کرد. وقتی شنید پدر براي یک هفته در مرخصی به سر می برد از خوشحالی جیغ کوتاهی کشید و هیجانزده در بالا و

پایین پریدن ها، کودکی کرد، سپس گلایه مند گفت :

-چرا نگفتی تا مرخصی بگیرم .

امان اسکویی، یادگار عشق روزهاي جوانی اش را برانداز کرد. گل زیبایش پرپر شده بود، اما غنچه اش به ثمر می نشست.

دست کشید به گلبرگ لطیف و صورتی زنگ گونه هاي تک فرزندش گفت :

-فکرش رو کردم... شیفت صبح در خدمت مادر،شیفت بعدازظهر هم در خدمت دختر .

الهه شیطنت کرد، گوشه چشمی به عاطفه انداخت و گفت :

-عاطفه جون!... تا بعد از ظهر که نوبتم میرسه بابا رو تموم نکنی

امان خنده کنان پس گردن دخترش زد و گفت :

-برو پدر سوخته ...

با رفتن الهه، امان روزنامه صبح را برداشت و در مبل راحتی فرو رفت، اما زنگ تلفن مجال خواندن را از او گرفت. عاطفه از

آشپزخانه صدا بلند کرد :

-عزیزم، میشه جواب بدي .

امان معمولا از پاسخگویی به تلفن هاي منزل طفره می رفت، حوصله احوالپرسی و تعارفات پشت تلفن را نداشت، زیر لب غر

زد و گوشی را برداشت .

-به به... پروین خانم، حالتون چطوره، آقاي فرشچی چطورند؟

با رد وبدل شدن یکی دو جمله امان گفت :

-خب دیگه، من خداحافظی می کنم و گوشی رو میدم به عاطفه جون

پروین دست و پایش را گم کرده، هول شد :

-نه نه راستش با خودتون کار داشتم

-خواهش می کنم بفرمائید

-می خواستم براي یه امر خیر خدمت برسم... البته اگه شما مهرداد من رو قابل بدونی و به غلامی بپذیري

-مهرداد نور چشم من، ولی... راستش... چطور بگم... الهه نامزد داره .

پروین نقطه ضعف سروش را پیش کشید. کلی دلیل و برهان آورد که چون نامزدي آنها رسم نیست، مهرداد حق آزمایش خود

را دارد. دست آخر هم نظر امان را جویا شد. امان حریف زبان پروین نبود. شاید هم نخواست که باشد، چون گفت :

-من شناخت کافی از سروش و مهرداد ندارم. تازه یک هفته است که هر دوشون رو دیدم، ولی بدم نمیاد روابطم با عاطفه و

خانواده اش محکم تر بشه .

با این جواب گویی دنیا را دو دستی تقدیم پروین کرده باشند، شادمان گشت و گفت :

-خواهش می کنم راجع به این موضوع به الهه حرفی نزنید... در حال حاضر جوابش مشخصه... فقط تکلیفش رو با سروش

کنید... فکر کنم بهتره سروش رو وادار کنید به خواستگاري الهه بیاد

-از شما چه پنهون، چند بار بهش گوشزد کردم. گفتم که دوست ندارم این پسره همین طوري باهاش تماس داشته باشه. ولی

الهه جواب میده، سروش داره پدرش رو راضی کنه .

-شاید هیچ وقت نتونست پدرش رو راضی کنه، آخرش چی، از پسر من بگذریم، الهه می خواد تا آخر عمر به پاي یه احتمال

بنشینه؟

وقتی امان گوشی را گذاشت یه نفس عمیق کشید و زمزمه کرد: "دختر داري چقدر سخته، کاش بودي کاترین ."

سرك کشید به آشپزخانه، عاطفه میوه می شست.بلند شد و بی سر و صدا داخل شد. پنجه انداخت دور پنجه هاي او، پرتقال

را از لاي انگشتانش بیرون کشید و در ظرفشویی انداخت. عاطفه سر سایید به صورت امان و گفت: "اذیت نکن". امان در

چشمان خیره شد و گفت :

-اینها رو ولش کن.. بیا، کارت دارم .

و او را به دنبال خود کشاند و یکی از صندلی هاي آشپزخانه را عقب کشید و او را دعوت نشستن کرد. عاطفه با تعجب

پرسید :

-چیزي شده؟

-یعنی تو نمی دونی؟

-چی رو باید بدونم؟

-الان با پروین خانم صحبت می کردم

-ا...پس چرامن رو صدا نزدي؟

-با سرکار علیه کار نداشت، بنده حقیر رو مورد التفات قرار داد

چشم هاي عاطفه به رومیزي گل آفتابگردونی اش خیره ماند، خیلی دوستش داشت، ناگهان چشمش به پارگی کوچکی در

روي آن افتاد اخم کرد و گفت :

-ا... این کی پاره شده؟

سر بالا گرفت تا شکوه کند اما با چشمان منتظر امان روبرو شد. گفت :

-بالاخره میگی چکارت داشت؟

-تو واقعا بی خبري؟

-چرا گفته، ولی من تقصیري ندرام، من از اولم خودم رو کنار کشیدم. الان هم به من هیچ ربطی نداره. دلم نمی خواد الهه از

چشم من ببینه .

-نظرت چیه؟

-من اصلا نظر ندارم

-نمی خوي نظر من رو بدونی؟

-نظر تو که معلومه، نظر شما نظر دخترتونه

-اتفاقا کاملا برعکس

-یعنی چه!؟

-یعنی من مهرداد رو دوست دارم و اون رو به سروش ترجیح میدم

عاطفه مبهوت شد .

-امان تو چشم هاي من نگاه کن.... خواب نمی بینم... تو واقعا مهرداد رو دوست داري؟

-چرا که نه، او پسر مودب و باوقاري است، در ضمن سالم و ورزشکاره، می دونم عزیز دردانه من رو خوشبخت می کنه...یه

کاري کن این پسره از سرش بیفته

-امان! پاي من رو وسط نکش، خیلی زحمت کشیدم تا من رو به عنوان مادر قبول کنه الان هشت ساله که دارم تر و خشکش

می کنم هنوز به من مادر نگفته نمی خوام از همین عاطفه جونی هم که میگه بیفتم

مثل همیشه پشت فرمان اتومبیل سیاه رنگش آرمیده بود. اما این بار به جاي تپش هاي تند قلبش، با دلشوره منتظر الهه بود

که صداي برخورد انگشتان دستی به شیشه او را مثل برق از جا پراند. تا چشمش به اونیفورم پلیس راهنمایی خورد مثل یخ وا

رفت. دکمه پایین بر را زد و شیشه به آرامی پایین آمد. افسر جوان انگشت به سمت نقطه اي نشانه رفت و گفت :

-می تونی اون تابلو رو بخونی؟

سروش امتداد انگشت افسر را دنبال کرد و چشمش به تابلوي توقف ممنوع افتاد. از ترس حمل با جرثقیل با دستپاچگی

گفت :

-دیگه داشتم می رفتم جناب سروان

-این دقیقا همون کاري یه که باید انجام بدي ولی فعلا مدارك

سروش کارت اتومبیل و گواهینامه اش را جلوي افسر راهنمایی گرفت او هم مدارك را به همراه یک قبض جریمه پانزده هزار

تومانی بازگرداند، افسر جوان به سروش یادآور شد بیشتر مراقب علائم راهنمایی و رانندگی باشد و توصیه کرد تا قبل از

رسیدن اتومبیل گشت هر چه سریع تر از آن محل دور شود و قبل از شنیدن تشکر سروش به سراغ اتومبیل را در دنده قرار

داده نیم کلاچ بالا آورد اما اتومبیل به حرکت در نیامده بود که در جلو آن باز شد و کسی خود را با عجله روي صندلی پرتاب

کرد. بی اراده رو گرداند و به محض دیدن الهه چهره عبوس و غضبناکش باز شد و لبخندي جاي آن را گرفت. دقایقی بعد در

رستورانی دنج و با صفا در خیابان فرشته مقابل هم نشسته بودند. سکوت سنگین آن دو با نزدیک شدن گارسون شکست و

آنها را مجبور به انتخاب غذا ساخت. با فاصله گرفتن گارسون الهه با گلایه گفت :

-فکر کردم براي همیشه فراموش شدم .

سروش هنوز عاشق بود اما به خودش اجازه نمی داد با وجود داشتن همسر، چشم در چشم او بیندازد وچون گذشته ابراز

علاقه کند از این رو چشم به رقص نور لامپهاي نئون روي شیشه دوخت و گفت :

-روزگارم سگی شده

هر چه سروش تلخی زندگی اش می گفت، الهه راضی تر به نظر می رسید او که در چند ماه اخیر با اشک و دعا سروش را از

خداوند تقاضا می کرد، با شنیدن این جمله گفت :

-جز این انتظار دیگه اي نداشتم

-بگو چه کار کنم الهه؟

-خودت رو خلاص کن

-میشه؟! میشه یه دختري رو عقد کرد و بعد از دو سه ماه بهش گفت هري خوش اومدي

-پس می خواي چه کار کنی؟

-اگه می دونستم از تو نمی پرسیدم

الهه با اصرار تقاضاي این دیدار را کرده بود،زیرا قصد داشت مهرداد را دست آویزي قرار دهد تا با واسطه آن حس حسادت را

در وجودش سروش بع غلیان بیندازد، از این رو گفت :

-من نمی دونم در زندگی تو چی می گذره و مشتاق شنیدن هم نیستم. یه روزي عاشقت بودم اما تو از من خواستی این عشق

رو انکار کنم، خیلی سعی کردم تا مثل امروز خوددار باشم. حالا هم اگه خواستم ببینمت واسه اینه که بدونی مهرداد به من

ابراز علاقه کرده. واقعا نمی دونم چه جوابی بهش بدم

سروش بی اراده دگرگون شد، گویی با جرقه اي وجودش را به آتش کشیدند. سرخی گوشهاو گونه هایش دل الهه را گرم کرد.

به همین دلیل ادامه داد :

-راستش بهش گفتم پاش رو از کفش تو بیرون بکشه

سپس نگاه التماس آمیزش ررا در نگاه سروش دوخت و افزود :

-نباید این حرف رو بهش می زدم؟

سروش گویی گیج و منگ بود،زیرا نه قادر به پاسخ گویی بود و نه می توانست افکارش را متمرکز کند. به همین دلیل الهه با

شرح ماجرایی که بین آنها اتفاق افتاده بود، لحظه به لحظه او را جري تر می کرد، تا آنکه سروش بی اراده روي میز کوبید و

گفت :

-بسه دیگه .

نگاهها به سوي آنها دوخته شد اما سروش بی اعتنا ادامه داد :

-غلط کرده!مگه از روي نعش من رد بشه...به چه جرأتی به خودش اجازه ابراز علاقه داده .

الهه از حجم نگاهها احساس سنگینی می کرد انگشت روي لب گذاشت و گفت :

-یواش تر... همه دارن نگاه مون می کنند .

سروش دکمه پیراهنش را باز کرد و گفت :

-بریم بیرون، دارم خفه میشم .

برف سنگین و هواي سرد بیرون نمی توانست از گرماي وجود سروش بکاهد، اما زیرکی الهه در دلداري و دلدادگی اش او را

آرام کرد، به نحوي که لحظه به لحظه گزارش روزهاي زندگی اش را به الهه داد و او را به درجه بالایی از اطمینان رساند، الهه

فاتحانه لبخند می زد، زیر همه چیز طبق میل او پیش می رفت .

تحت تأثیر دیدار سروش، محیط خانه را نیز تحت الشعاع خود قرار داده بود. نوار کاستی داخل ضبط صوت گذاشت و آن را

روشن کرد. با پخش موزیک چرخ زد و روي مبل راحتی رها شد. امان، شطرنج به دست بالاي سرش ایستاد :

-چه خبره بابا!!؟ کبکت خروس می خونه

منتظر جواب نماند، جعبه شطرنج را مقابل چشمان الهه گرفت و گفت :

-شطرنج می زنی؟

شادي الهه زاید الوصف بود. به علامت مثبت سر تکان داد. امان مبل را دور زد و مقابل او نشست، جعبه شطرنج را باز کرد و

شروع به چیدن مهره ها نمود. الهه در حالی که زیر چشم، پدر را می پایید، مهره ها را بر روي صفحه سیاه و سفید شطرنج

قرار داد. چقدر دوست داشت او را در آغوش می گرفت و در حالی که سر به شانه اش می گذاشت درد دل می کرد. کاش گوش

پدر مهربان و سخت کوشش را شنواي زجرهاي کشیده و هجر متحمل شده می دید. اما جرأت به زبان آوردن حقایق را

نداشت. چطور می توانست راز ازدواج سروش را بر پدر فاش کند. چگونه می توانست. به او بگوید قصد دارد یک زندگی را

نابود می سازد و بر ویرانه هایش آشیانه خودش را بسازد، چگونه می توانست بگوید قصد دارد چون زالو بر جان سیما بیفتد و

او را در عنفوان جوانی به خزانی بی برگ و بار تبدیل کند. با افکار پریشان چهره اش را در هم کشید و به فکر فرو رفت. امان

با گذاشتن هر مهره روي صفحه شطرنج زیر چشم او را می پایید، متوجه تغییر حالت او بود. لحن پدري مهربان را از او دریغ

نکرد و گفت :

-دختر بابا دلش نمی خواد یه خورده با پدرش درد دل کنه؟

الهه در چشمان مهربان پدر زل زد، لبخندش ناز دختر یکی یکدانه بود گفت

-چه عجب باباجون! یاد دخترت و درددلش افتادي

-دیدي بابا! من که همیشه به یاد تو هستم... حیف که فرصت زیادي ندارم، تازه هر وقت که من خونه ام یا نیستی یا خوابی و

الا چه چیزي بهتر و بالاتر از این که وقتم را با عزیز دلم بگذرونم .

الهه سرباز چهارمش را دو خانه جلو برد و گفت :

-از خودت، سروش ، آینده ات .

-بابا !

-نکنه خجالت می کشی

-خجالت که نه. ولی شما انگار دنبال یه چیزي می گردي .

امان دست پشت مهرها انداخت و بلافاصله آنها را جمع کرد. جعبه شطرنج را کناري گذاشت و گفت: - حق دارم نگران آینده

تنها دخترم باشم، ندارم!؟

-اتفاقی افتاده بابا؟

-نه چه اتفاقی؟... من فقط یک دختر با کمالات جلوي چشمام می بینم که آرزومه هر چه زودتر تور سفید عروسی رو روي

سرش بیندازه

-زوده... هنوز زوده بابا

-نمی خوام آرزو به دل از دنیا برم

-دور از جون بابا! الهی صد سال زنده باشی

-شاید یک سوم این که گفتی زنده بمونم اما براي همین قدر هم تضمینی نیست. مرگ هر لحظه در کمین آدمه... به من حق

بده نگران آینده ات باشم... می خوام استقلال تو رو ببینم و این تنها یک خواهش معمولی نیست .

-دستوره !

-می خوام فکر کنی و حتی یقین کنی که دستوره .

-همون که گفتم، زوده

امان نگاه ملامت بارش را از الهه گرفت، برخاست و به سوي پنجره رفت. پرده را کنار کشید وایستاد. خیابان شلوغ بود زن و

مردي که صدایشان را نمی شنید به جان هم افتاده بودند، یکی این بگو یکی او ن بگو، شاید زن و شوهر بودند سر مسئله اي

پیش پا افتاده، مشاجره می کردند. عینک از چشم برداشت. بینی اش را لاي دو انگشت ماساژ داد، باز عینک را به چشم

گذاشت و با لحنی جدي تر گفت :

-من دلیل قانع کننده می خوام

الهه داشتن اختیارات و آزادي را بهانه کرد. اما امان بدنبال جواب قانع کننده بود. سر چرخاند وبا چشمهاي براق شده انگشت

نشانه رفت گفت :

-شما از سروش می خواي هر چه زودتر بیاد خواستگاري

-ولی بابا

-ولی بی ولی... همین که گفتم .

الهه برآشفته با دو دست صورت خود را پنهان ساخت. صدایی د رضمیر ذهنش زنگ خورد: "لعنتی ...لعنتی... یعنی چی شده؟

چرا بابا دیوونه شده؟". کلافه بود ولی بیشتر ترسیده نشان می داد تا غمگین. با رفتار غیرعادي او امان جلو آمد و پرسید :

-مگه تو سروش رو دوست نداري؟

الهه چرخ زد، روي مبل دو زانو نشست و رو به اما پرسید :

-موضوع چیه بابا؟... شما هیچ وقت به این موضوغ کوچک ترین اشاره اي نکرده بودي و حالا به یکباره چنین تصمیمی

گرفتی .

امان خم شد، دستش را روي مبل تکیه گاه بدنش ساخت و در چشمان منتظر الهه خیره شد و گفت: - خیلی وقته که بهش

فکر کردم، دنبال فرصت می گشتم... این چند روز را براي همین موضوع مرخصی گرفتم... هر روز یک نفر تو رو از من

خواستگاري می کنه و من نمی دونم چطور دست به سرشون کنم دلم می خواد سروش تکلیفت رو روشن کنه

-چه تکلیفی؟ تکلیف ما روشنه

0نه دخترم،هیچ چیز روشن نیست. همه چیز مثل شب سیاه و تاریکه... می خوام هر چه زودتر با سروش ملاقات کنم

دهان الهه خشک شد و زبانش مثل چوب بی حرکت ماند، بالاخراه با هر جان کندنی بود گفت :

-براي چی؟

-این طوري نمیشه،سه چهار ساله بدون اینکه تو رو رسما نامزد کنه به بهونه ازدواج با تو ارتباط داره. می خوام تکلیف این

رابطه و نوعش مشخص بشه .

-ولی شما می دونی !سروش به خاطر پدرش ...

حوصله امان سررفت عصبانی شد و تشر زد .

-من این حرفها سرم نمیشه، یا سروش میاد خواستگاري یا ...

جمله اش را تمام نکرد، قاطع بود. برافروخته از حس بدي که فکر می کرد با سرنوشت دردانه اش بازي می شود. خواست تا

جدیت بیشتري نشان دهد اما با دیدن چهره مبهوت و اشکبار الهه پشیمان شد. الهه مستأصل و پریشان وسط هال ایستاد.

تعادل نداشت. نفسش به شماره افتاده، فریاد زد :

-یا چی ؟...یا چی پدر؟

-اجازه میدم خواستگارهات بیان و تو مجبوري که یکی از اونها را انتخاب کنی .

-نمی تونی مجبورم کنی

-این حرف آخره

الهه گریه کنان به اتاقش دوید. بالش پر را جلوي دهانش گرفت تا صداي هق هقش را کسی نشنود.

فصل 7

زمستان چترسفید خود را گسترانیده بود. زن و مرد خود را در لباس هاي گرم پیچیده بودند و ترجیح میدادند بجز در موارد

ضروري، در هواي گرم و مطبوع منزل روز خود را به پایان برسانند. تردد در کوچه و خیابان مشکل بود و یخبندان انسان و

ماشین را وادار به احتیاط می نمود. روي زمین خیس و لغزنده،گاه پاهاي پیرمردي یا کودکی سر می خورد و او نقش بر زمین

می شد. لغزندگی خیابان اتومبیلها را بیش از عابرین پیاده درد سر می انداخت. در این میان، سردي هوا و عریانی فصل

زمستان در محیط زندگی سیما کاملا مشهود بود .

او بدون احساس خوشبختی به آشیانه سرد و بی عشقش راضی بود. اما گویی تقدیر نیز با او سر جنگ داشت و آن شب شوم

را برایش رقم زد. شبی که پایه گذار رنجهاي بی نهایت این فرشته کوچک شد. برفی شدید باریدن گرفته بود و تردد را در

خیابانها مشکل می نمود و ترافیک سنگین در اثر وضعیت بد جوي بوجود آمده بود که باعث دیر رسیدن سروش به منزل

گشت. سیما به شدت نگران منتظر بود. بی حوصله بافتنی اش را به گوشه اي پرتاب و شماره تلفن همراه سروش را گرفت اما

ارتباط امکان پذیر نبود .

صداي اپراتور تلفنی در جواب اعلام می کرد: "مشترك مورد نظر در دسترس نمی باشد".سیماعصبانی گوشی را به گوشه

کاناپه پرتاب کرد و با پریشانی کنار پنجره ایستاد، طبقه سیزدهم به خیابانهاي اطراف مشرف بود، تعدد چراغهاي اتومبیل ها

نشان از ترافیک کند و سنگین داشت، به خود دلداري داد :

"می دونم سروش در ترافیک گیر کرده ."

اما فکر تصادف سروش دلشوره عجیبی بر جان او انداخته بود.اضطرابش دو ساعت به طول انجامید تا آنکه کلید داخل قفل

چرخید و سروش در آستانه در ظاهر شد. سیما نفسی عمیق کشید و گفت :

-داشته سکته می کردم

-تقصیر من نبود، نمی دونی بیرون چه خبره !

-آره می دونم، رادیو پیام هم گوش دادم ولی فکر نمی کردم پنج شش ساعت توي ترافیک بمونی .

سروش پالتویش را به دست سیما داد و گفت :

-خیلی گرسنمه

-تا شما دست و صورتت رو بشوري، غذا رو کشیدم

-بجنب که طاقت ندارم. سیما پالتو را آویزان کرد و به آشپزخانه رفت، میزي را که از قبل چیده بود چک کرد و غذا را در

مایکروفر قرار داد. قنجان کریستال را از چاي داغ پر کرد و روي میز گذاشت. سروش یکریز حرف زد. از هواي بیرون و اوضاع

به هم ریخته آن گفت. مدتها بود که سیما او را چنین شاد و سرحال نیافته بود. خرسند از شادي او گفت :

-کاشکی همیشه برف بیاد

سروش با گفتن "چرا" تعجب خود را نشان داد

و سیما در حسرت محبت گفت :

-براي اینکه تو برام حرف بزنی... دوست دارم تو حرف بزنی و من نگاهت کنم .

سروش بی اعتنا قنجان چاي را برداشت در حالی که جرعه اي از آن را می نوشید، گفت

-به به... تو هواي به این سردي چاي داغ می چسبه .

- من... از اون.... خوشم... نمیاد... خوشم نمیاد.

شیرین با نگرانی پرسید:

- دعواتون شده؟

- چه ربطی داره!... بنده تحمل دیدن عروس آقای مقامی رو ندارم، فقط همین.

- گیجم کردی پسر! فکر کردم اومدی به مادرت سر بزنی... حالا بریم تو بشین یه چای برات بریزم، بعد ببینم حرف حسابت چیه.

شیرین در حالی که پشت چشم نازک می کرد وارد ساختمان شد. سروش زیر پا برف آب کرد تا عصبانیت فرو نشاند. چند لحظه بعد نشست روی صندلی ننویی جمشید، جلو عقب، جلو عقب. گرمای برخاسته از شومینه نشست روی پاهایش. شیرین با سینی چای دقیقا مقابلش نشست و با لحن پر ملامتی گفت:

- بهتره جلو پدرت از این چرت و پرت ها سر هم نکنی

سروش پر اضطراب نگاهی به اطراف انداخت و گفت:

- راستی بابا نیست؟

- نه... با آقای افشار رفته رشت، برنج بیاره.

سروش زیر لب زمزمه کرد: " واسه همین چیزها من رو بیچاره کرد".

شیرین متوجه صحبتهای او شد از این رو با ملامت گفت:

- تو اصلا معلوم هست چته؟ مگه می خوای برنج مجانی بیاره! پولی میده... افشار نبود یکی دیگه.

- پدر حق نداشت این معامله رو با من و زندگی ام بکنه... شما حق انتخاب رو از من گرفتید... من حق داشتم خودم برای آینده ام تصمیم بگیرم، آینده ای که مال من بود، نه پدر.... ظلمی که شما به من کردید، هیچ پدر و مادری در حق اولادش نمی کرد.

- چه معامله ای پسرم!... پدرت شایسته ترین دختری رو که می تونست برات انتخاب کرد.

- این نظر پدر بود نه من

- نکنه دوباره یا داهه افتادی فکر می کردم کاملا فراموشش کردی.

سروش پوزخندی زد:

- فراموش! عشق که فراموش نمیشه

- یعنی چه!... نکنه باز هم الهه رو می بینی!؟

سروش شرمنده سر به زیر انداخت و شیرین به تندی گفت:

- خیانت می کنی؟!

- به کی؟

- به همسرت! به شریک زندگی ات!

- چی؟... تو اسم اونو می گذاری همسر؟

شیرین چنگ انداخت روی گونه اش و گفت:

- خدای من چی دارم می شنوم، هیچ معلوم هست چی داری میگی!؟.... سیما می دونه که تو با الهه....

- سیما چیزی نمی دونه، نباید هم بدونه.

-منظورت چیه؟! چی داری میگی!؟

سروش از جا پرید جلوی پای شیرین زانو زد، زار و ملتمس گفت:

- مامان! آقای اسکوئی داره برای ازدواج به الهه فشار میاره.

- نکنه می خواستی تا آخر عمر نگهش داره. بالاخره اونم باید سر و سامون بگیره. ان شاءا... که خوشبخت بشه مادر... براش دعا کن عاقبت به خیر بشه.

سروش سر به زانوی مادر، زانو زد، با حسرتی که صدایش را خش دار و شکسته کرده بود، گفت:

- ولی مادر! اگه نتونم با سیما ادامه بدم، نمی خوام الهه رو از دست بدم.

شیرین با نوک انگشت چانه سروش را کمی بالا داد. نگاه تند و معناداری به او انداخت و گفت:

- می خوای با سیما چه کار کنی؟

- سیما باید بره....

شیرین با چشم های گرد شده عصبانی و آشفته سروش را از خود راند و سراسیمه ایستاد.

- تو غلط می کنی!مگه شهر هرته؟ عروس دو ماهه رو می خوای طلاق بدی واسه اینکه دلت جای دیگه بنده؟

- چرا که نه؟

- خفه شو... تو پسره احمق بی شعور هیچ می فهمی چی از دهنت در میاد... تو اگه سیما رو نمی خواستی، غلط کردی با سرنوشتش بازی کردی چطور راضی میشی یه دختر نوزده ساله رو توی این سن، مطلقه یا چه می دونم بیوه کنی... اونم فقط به خاطر دختری که اگر شعور داشت تا حالا خودش رو از زندگی تو بیرون کشیده بود.

سروش با خونسردی گفت:

- این عروس رو شما به من تحمیل کردید.

- ما که سر عقد بله نگفتنیم، گفتیم!؟

- فقط به خاطر تو بود مامان... فقط به خاطر تو.

- یعنی چی؟!

سروش برخاست، مقابل شیرین ایستاد نوازشی به بازوان نحیف مادر داد و پنجه هایش را در آنها قفل کرد. در نگاهش عشق و علاقه به مادر موج می زد، لحن پرالتماس به خود گرفت و گفت:

- دلم نمی خواست بلایی سرت بیاد... الانم نمی خوام اذیتت کنم، ولی نمی دونم چرا دیوونه شدم و این حرفها رو می زنم... شاید برای اینکه می ترسم دیر بشه و الهه رو از دست بدم.

شیرین گامی به عقب رفت، صد جور فکر به مغرش خطور کرد، آبروی چندین ساله جمشید در خطر بود، حقیقت را به رخ سروش کشید و گفت:

- وقتی پای سفره عقد نشستی برای همیشه الهه رو از دست دادی

اما احساس نفس تنگی شیرین را وادار به نشستن کرد. سروش دست و پا گم کرده پرسید:

- قرصهات کجاست مامان؟

- روی دراور

چند ثانیه بعد سروش با جعبه دارو بازگشت، محتویاتش را زیر و رو کرد، قرص شیشه ای کوچکی درآورد و زیر زبان شیرین گذاشت.لحظاتی بعد حال شیرین بهبود یافت. حرفهای بی مقدمه سروش او را شوکه و بناگاه بر تمام ذهنیاتش خط بطلان کشیده بود. او که تاکنون می اندیشید فرزندش از زندگی راضی و به سیما کاملا علاقه مند شده است، دنیای دیگری را در مقابل خود می دید. چگونه می توانست این حقیقت تلخ را باور کند. حقیقتی که حتی فکر آن پشتش را می لرزاند. علی رغم آنکه حال و نای درست حسابی نداشت، قوایش را خمع کرد و با اشاره به سروش فهماند که مقابلش بنشیند، سپس لحن ملامت باری به خود گرفت و گفت:

- تو معنی زندگی رو می دونی! می تونی برام تعریفش کنی؟

- چطور می تونم زندگی نابود شده ام رو تعریف کنم...

- اشتباه تو همینه. تنها چیری که برای تو مهمه اینه که فکر می کنی چون این زندگی بهت تحمیل شده باید از دیگران انتقام بگیری خصوصا سیما. از یه طرف هم عشق الهه چشمات رو کور و عقلت رو زایل کرده، یه نگاه به دور برت بینداز. مگه تو نمیگی به خاط من تن به این ازدواج دادی.... پس پسرم زندگی تو فقط الهه نبوده.... من هم سهمی توی زندگی ات داشتم، اگه مخالف پدرت بودی، ولی سعی کردی بی حرمتش نکنی.... پس او هم جزئی از زندگی توست.

فکر می کنی به همین سادگی می تونی عهد و پیمانی رو که با سیما بستی نادیده بگیری! یا اینکه می تونی او رو با سه شماره از زندگی ات بیرون کنی!.... زندگی یه لباس نیمدار یا یه جنس عتیقه نیست که اون رو بگذاری تو پستو و بعد به راحتی فراموش کنی... بقول سهراب سپهری " زندگی چیزی نیست که لب تاقچه عادت از یاد من و تو برود". نه!... نه پسرم!نه! تو کاملا در اشتباهی. شاید بتونی سیما رو مثل آب خوردن طلاقش بدی که البته بعید می دونم، ولی نمی تونی فراموشش کنی. فکر اون تا آخر عمر عذابت میده. فکر اون مثل بختک به جونت می افته و سنگینی بار وجدانت میشه. طلاق سیمایعنی شکستنش، اون هم با این سن و سال کم. شاید دیگه نتونه اون جور که دلش می خواد زندگی کنه، یا به مردها اطمینان و اعتماد داشته باشده. کاری که تو با سیما می کنی از قتل نفس هم بدتره.... تو با این کارتم مرتکب جنایت میشی. یه کم عاقل باش پسرم،لگد به بخت و اقبال خودت نزن، سیما بخت بلندی است که نصیبت شده.

- سیما مشکلی نداره. همه مشکلها از منه، من آدم نیستم، من دیوم،سیما یه فرشته است.... در ضمن کسی که باید وجدانش در عذاب باشه پدره نه من.

شیرین دیگه تحمل جواب های سر بالای سروش را نداشت، با عصبانیت به او توپید و گفت:

- دیگه نمی خوام حرفی بشنوم. در ضمن حق نداری در این مورد با پدرت صحبت کنی.

- با پدرم! مگه دیوونه شدم؟ هنوز عقلم سر جاشه.

- تو که سیما رو اذیت نمی کنی، هان؟

- نترس کاریش ندارم.

- اگر سیما رو اذیت کنی شیرم رو حلالت نمی کنم

هنوز با ناراحتی در چهره سروش خیره بوده که با اضطراب پرسید:

- سیما چیزی راجع به الهه می دونه؟

- در حال حاضر نه، ولی از گذشته ام خبر داره

- یه وقت بهش حرفی نزندی مادرجون، تو رو خدا آبرومون رو جلو خاندان افشار نبری.

- مطمئن باش مادر، هیچ وقت پای الهه رو وسط نمی کشم، حداقل آبروی آقای مقامی رو اینطوری نمی برم

- حیف این دختر که نصیب تو شد. پدرش اون رو برای پسر یکی از ملاکین بزرگ تهران در نظر گرفته بود. با اصرارهای بیش از حد پدرت راضی به این وصلت شد. حالا اگه سر سال دخترش رو طلاق بدی بفرستی خونه باباش، نمی دونم چی پیش میاد، شاید افشار بزرگ با دستهای خودش خفه ات کنه.

سروش بلند شد، چند دقیقه ای طول اتاق را قدم زد، کمی آرامش پیدا کرد. گفت:

- من امروز برای این حرفها نیومدم.

- بازم می خوای تنم رو بلرزونی؟

صدای سروش ملودی غم می زد، گفت:

- پدر الهه نمی دونه که من ازدواج کردم برای همین اولتیماتوم داده که هر چه زودتر تکلیف دخترش رو معلوم کنم

- تکلیف دخترش معلومه.... تکلیف تو هم معلومه.

- مامان!

- مامان و زهر مار. نکنه توقع داری برم برات خواستگاری؟

- چرا که نه؟.... ( رو رو می بینید تو رو خدا

شیرین از کوره در رفت. چنان بیخ گوش سروش نواخت که بیچاره مثل مجسمه خشکش زد. سیلی ای که در عمر بیست و پنج ساله خود هیچ گاه طعمش را نچشیده بود. شیرین برافروخته و عصبانی با انگشت به در خروجی اشاره کرد و گفت:

- از این خونه برو بیرون.

دسته گل و جعبه شیرینی را در دستانش جا به جا کرد، کف دستش عرق سرد نشسته بود. پر تردید شاسی زنگ را فشرد. الهه بی صبرانه انتظار می کشید. با شنیدن صدای زنگ پله ها رو دو تا یکی اما پایین پله سروش را زار و پریشان یافت در حالی که رنگ به رو نداشت و دستهایش آشکاره می لرزید و اگر اختیار در دست خودش بود همان جا پایین پله ها از حال می رفت. الهه با اعتراض گفت:

- این چه قیافه ایه که به هم زدی؟ مثل سکته ای ها!... چته؟

- نمی دونم، حالم اصلا خوش نیست، می ترسم.

- یه کم به خودت مسلط باش، نمی خوام پدر تو رو با این قیافه ببینه.

- دست خودم نیست، حس عجیبی دارم. چطور بگم... مثل کسی که می خواد بره دزدی.

- اوووو... تو دیگه شورش رو در آوردی. فقط قراره جلوی بابام فیلم بازی کنی، جدی که نیست.

- تو داری کار دست من میدی الهه، می ترسم. اگه کسی سر از کارم در بیاره بیچاره میشم. اولین قربونی این ماجرا هم مادرمه.

- مطمئن باش اگه تو محکم و جدی باشی، کسی نمی فهمه. حالا هم خودت رو جمع و جور کن، یه نفس عمیق بکش، با بسم ا... بریم بالا.

هر چه الهه گفت سروش مو به مو انجام داد. اما اضطراب پوست تنش شده بود. خود را در موقعیتی می دید که دیگر راه بازگشت نداشت. پشت سر الهه به راه افتاد. امان و عاطفه دم در، جلو پاگرد منتظر و آماده خوشامدگویی بودند. سروش به هر زحمتی با خویشتن داری احوالپرسی کرد. در سالن پذیرایی با گرمای شوفاژ کم کم گرم شدو کمی آرام گرفت. امان یکریز حرف زد، سروش در جواب دادن در نمی ماند تا آنکه بالاخره درازای حرف به الهه کشیده شد و نفس در سینه او حبس شد. امان فنجان گیره طلایی را روی میز گذاشت، نگاه موشکافانه اش را روی سروش متمرکز کرد و با لحنی جدی و رسمی گفت:

- دیگه فکر نمی کنی دیگه وقتشه نامزدیتون رو رسمی کنی؟

سروش دست و پایش را جمع کرد. حرفی برای گفتن نداشت، اما امان منتظر پاسخ بود. از این رو بدون تأمل گفت:

- البته... ولی من قبلا با الهه خانم صحبت کردم ایشون در جریانه

امان با نگاه و لحنی تمسخر آمیز گفت:

- که پدرتون راضی نمیشه بیاد خواستگاری.

سروش به لکنت افتاد.

- اه... بله... خوب می دونید...پدر البته...

امان می دانست سروش بیهوده دست و پا می زند، حرفش را برید و گفت:

- شاید پدرتون هیچ وقت به این وصلت راضی نشه!.... شما تا کی می خوای الهه رو بلاتکلیف نگه داری؟.... تا همین حاله هم فرصتهای زیادی از دستش رفته. نمی خوام فرصتهای بعدی رو هم از دست بده.

- کلام شما متین، اگه من تا بحال پا پیش نگذاشتم، فقط برای احترام به سنتها بوده.

- اگر شما تا این حد به سنتها پایبند هستی، چرا برای آبروی ما احترام قائل نمیشی؟ من نمی تونم به همه توضیح بدم که شما قصد داری با دخترم ازدواج کنی... سروش حق را به امان داد، گفته های او را تأیید کر.

- بله... درسته... ولی به من هم حق بدید... من به کمی فرصت احتیاج دارم.

- ماه رمضان در پیشه... دلم می خواد قبل از اون مراسم نامزدی شما برگزار بشه.

چشمهای سروش گرد شد، توقع چنین صراحتی را نداشت،به التماس افتاد.

- آقای اسکوئی بی انصافی نکنید، من... من وقت بیشتری نیاز دارم.

- شما پنج ساله که به اصطلاح خودتون بدون مجوز پدر گرامیتون با دختر من رفت و آمد می کنی.... باید به همه اینها خاتمه بدی. بهتره که آقای مقامی بزرگ حتما در مراسم خواستگاری حضور داشته باشه غیر از این من حاضر نیستم دخترم رو به شما بدم... می دونی آقا سروش! من دخترم رو از سر را نیاوردم. الهه برای من خیلی عزیزه. دلم نمی خواد با ازدواجی که باب میل خانواده شما نیست بی احترامی بشه. متوجهی که چی میگم.... پس رضایت خانواده ات، مخصوصا پدرت، شرط اول موافقت منه.

بدون شک با این عرقی که کرده بود پا بیرون می گذاشت می چایید، دستمال کشید روی پیشانی، عرق پاک کرد و گفت:

- اگه نتونستم راضیشون کنم چی؟

- یا الهه رو توسط خانواده ات خواستگاری می کنی و قبل از ماه رمضان نامزدی شما اعلام میشه یا اجازه میدم دیگر خواتستگارهاش پا پیش بگذازند و مطمئن باش که قطعا یکی از آنها را انتخاب خواهد کرد.

سروش چشم بست وسر به زیر انداخت. احساس قمار بازی را داشت که بدون آسی برای رو کردن با حرکتی غافلگیر کننده بازی را باخته است. الهه از گوشه چشم نگاه کرد، سروش را بازنده یافت، حساب کار دستش آمد. باید سعی خود را می کرد و به نحوی دل پدر را رم می ساخت، از این رو قهر آلود ناز دخترانه کرد و گفت:

- بابا من که به شما گفتم به این زودی ازدواج نمی کنم حتی با سروش.

- من حرفی از ازدواج نزدم. که البته به اون هم اشاره می کنم، ولی قبل از همه اول باید نامزدی شما اعلام بشه، بعد از اون آقا سروش مهلت داره ظرف مدت یک سال اسباب ازدواج رو فراهم کنه.

نوبت عاطفه بود که پدر میانی کند، سکوت سنگینش را شکست و به قصد دلداری دست به شانه الهه گذاشت و گفت:

- زیاد خودت رو ناراحت نکن، پدرت صلاحت رو می خواد... ما هر دو سروش رو خیلی دوست داریم، اما هر چیزی یک اصولی داره. داشتن یه دختر دم بخت بدون این حرفها، حاشیه داره. حالا فکر کنید به رابطه غیررسمی خودتون!

نگاهی به سروش انداخت و اضافه کرد:

- فکر می کنم آقا سروش هم به این مسئله اهمیت میدن... درست نمیگم؟

سروش لای منگنه پرس شد.

امان برای ماه رمضان که مصادف با ایام عید نوروز بود التیماتوم داد، سپس طوری وانمود کرد که گاه رفتن فرا رسیده است گویی دو زاری سروش در قلک افتاد، تکانی به خودش داد و برخاست.

- با اجازه آقای اسکوئی.

برای خداحافظی آن قدر سراسیمه و دستپاچه بود که اگر الهه به دادش نمی رسید به طور حتم شست پایش به چشمش می رفت. الهه تا خروجی ساختمان او را بدرقه کرد. سروش با رسیدن به هوای تازه، نفسی عمیق کشید. چهره افسرده اش نشان از غم و اندوه دونش داشت. ناامیدی در رفتار و گفتارش مشهود بود، گفت:

- توی بد مخمصه ای افتادم الهه.

دانه های اشک از گونه الهه سرازیر شد و گفت:

- وقتی از من بریدی و تن به ازدواج دادی، خودم رو یه هفته توی اتاق حبس کردم. غیر از آب و قند چیزی از گلوم پایین نرفت. هر چی پدر و عاطفه علت ناراحتی و افسردگی ام رو جویا می شدند از جواب دادن طفره می رفتم. نمی دونم چرا دلم نمی خواست اونا بدونند تو متأهل شدی . یه جورایی احساس می کردم ممکنه یه معجزه یا یه اتفاق تو رو به من برگردونه. اما حالا درست وقتی که احساس می کنم این معجزه اتفاق افتاده باید همه چیز گره بخوره.

سروش کلافه سر تکان داد و گفت:

- نمی دونم، من واقعا گیجم

الهه با پشت دست و لبه آستین اشک را از چهره اش زدود و گفت:

- تو باید انتخاب کنی. سیما یا من!

- من رو تحت فشار قرار نده الهه، من شرایط مناسبی ندارم.

- فکر می کنی شرایط من خوبه! می خوای همین طوری دست روی دست بگذاری.

- میگی چه کار کنم!؟... من در حال حاضر هیچ اقدامی نمی تونم بکنم.... امشب هم اگه اینجا هستم واسه اینه که فکر می کردم یه طوری دلشکستگی تو جبران کنم

- سروش!... می فهمی چی داری میگی!

- من قصد فریبت رو ندارم الهه. ولی کاری از دستم برنمیاد.

- تو بی عرضه ای، ولی من دیگه طاقت ندارم... یکی ازز همین روزها میرم سراغ سیما، خودم بهش میگم که گورش رو گم کنه و بره.

- الهه بفهم. سیما زن منه. فکر می کنی او شوهرش رو دو دستی تقدیمت می کنه؟

الهه جا خورد و چنان آتش حسادت در دلش روشن شد که رنگ باخته با لبهای سفید و داغ بسته گفت:

- شوهرش...!؟

سروش او را دعوت به آرامش کرد و لحظاتی بعد با کلافگی او را ترک کرد. بی هدف می راند، چنانچه متوجه نشد چگونه و چه وقت سر از سد کرج در آورده است، اتومبیل را به کنار جاده کشید و متوقف شد. آب دریاچه مثل قیر سیاه بود و دل انسان را به هراس می انداخت اما او فاقد هر گونه احساس در ظلمت شب دریاچه خیره ماند. پاکت سیگار را کف دستش تکان داد و یک نخ بیرون کشید و کنج لبش گذاشت، فندک زد. خیره به نور چراغها، پک زد.

7-4

عقربه های ساعت روی دیوار بدون توجه به حال پریشان سیما با یکدیگر مسابقه زمان گذاشته بودند. دلشوره وادارش می کرد مرتبا به دستشویی برود. سروش باز دیر کرده بود و او با التهاب و نگرانی اشک می ریخت. دلش نمی خواست بلوا به پا کند.. از این رو مستأصل و ناچار امیر را پنهانی در جریان امر قرار داد. امیر با سی و یک سال سن پر تجربه و پخته، خواهر کوچک را دلداری داد و او را دعوت به آرامش کرد اما دل عاشق سیما آرام و قرار نداشت. امیر بناچار برای خروج ناگهانی از منزل در آن وقت شب بهانه ای تراشید و پس از تماس با بیمارستان ها و کلانتری ها حوالی محل کار و سکونتش با خیالی آسوده راهی منزل خواهر شد. عقربه های ساعت عدد یک را نشان می داد و سیما جز اشک چاره دیگری نمی یافت. امیر به دلداری بسنده کرد و گفت:

- شاید کاری برایش پیش اومده

سیما قبول نی کرد. مدام کوسن مدل ماهی را در شکمش فرو می برد و پیچ و تاب می خورد. ورد زبانش بود: "سروش محاله دیر کنه".

امیر با رفتارهای خواهر کوچک خود به شک افتاد و گفت:

- دعوا کردین؟

نگاه متعجب سیما پشت لب و لوچه ورچیده اش گم شد. جواب داد:

- از کجا فهمیدی؟

- از رفتار خواهر کوچولوم که طاقت نداره شوهرش یه شب تا ساعت دو و سه دیر کنه... شاید خواسته درس عبرتت بده، مردها همشون لجبازند.

بعد نصیحتش کرد تا دست و صورتش را بشوید و صبوری پیشه کند. امیر متعقد بود اخبار ناگوار زودتر از باد خواهد رسید، پس ترس و نگرانی سیما را بی جهت شمرد. دلداری داد، دلداری.... بالاخره سیما آرام گرفت.

به آشپزخانه رفت و میوه آورد. امیر نخورد، چای آورد امیر نخورد. امیر خمیازه کشید اما خواب از چشمانش گریخته بود، درد دل خواهر و برادر تا بالا آمدن آفتاب از مشرق ادامه داشت. بالاخره پلک های امیر سنگین شد و روی هم افتاد، اما دو چشم سیاه سیما به در چوبی آپارتمان خیره ماند. عقربه های ساعت از عدد هفت گذشته بود که کلید داخل قفل چرخید و در باز شد و سروش کسل و دمق با قیافه آشتفته وارد شد. سیما غم را فراموش کرد، نفسی عمیق کشید و لبخند زد. سروش عکس العملی نشان نداد، اما چشمش که به امیر افتاد به طرف سیما چرخید. چشمان پف کرده سیما خبر از شب زنده داری و شک می داد، اما توجهی نکرد و با تندی گفت:

- امیر اینجا چه کار می کنه؟!

- دلواپس تو شده بودم به امیر خبر دادم دنبالت بگردیم

- نترس خانم! بادمجان بم آفت نداره

با صدای سروش، امیر چشم باز کرد، سلام کرد و گفت:

- هی پسر! هیچ معلوم هست کجا گذاشتی رفتی... خواهر کوچولوی ما رو حسابی دلواپس کردی

سروش سرد و بی احساس پاسخ داد:

- شرکت بودم،یه کار فوق العاده داشتم باید تمومش می کردم.

- حداقل می تونستی به تلفن بزنی... شایدم ترجیح دادی سیما اذیت بشه.

سروش از کنایه امیر خوشش نیامد ابروانش را در هم کشید و گفت:

- چرا باید سیما رو اذیت کنم؟

چرخید و کاملا رو در روی امیر قرار گرفت، رفتارش سرد و خشن بود.

- من فقط غرق کار بودم و متوجه گذشت زمان نشدم. وقتی به خودم اومدم که صبح شده بود... حالا هم که اینجام

سیما احساس کرد گفتگوی میان آن دو کم کم به جر و بحث تبدیل خواهد شد از این رو میان حرفشان پرید و گفت:

- خب خدا رو شکر سالمی

و دست سروش رو گرفت و در حالی که او را به سوی اتاقش می کشاند رو به امیر کرد و با گفتن "الان برمی گردم" سروش را به درون اتاق کشید و در را بست. سروش عصبانی کتش را روی تخت پرتاب کرد و به طرف سیما اشاره کرد و گفت:

- بهت گفته بودم اگه دیر کردم، نه دنبالم بگرد نه کسی رو در جریان بگذار

سیما از ترس جار و جنجال کوتاه آمد.

- حق با توست، معذرت می خوام

- ببین سیما! هیچ دلم نمی خواد کسی توی زندگی من دخالت کنه.... مخصوصا این برادر سمجت

- باشه باشه. یواش تر صدات رو می شنوه زشته.

اما سروش لج کرد صدایش را بالاتر برد و گفت:

- بدرک که بشنوه. اگر تو نمی تونی بهش بگی ، خودم می دونم چطور رفتار کنم.

سیما نمی خواست امیر سر از اسرار زندگی اش در بیاورد، باز کوتاه آمد.

- هر چی تو بگی... هیس... باشه... حالا بیا بریم صبخانه بخور

- نمی خورم... میل ندارم

-برات میارم اتاقت

سروش دقیقا فریاد کشید:

- برو بیرون راحتم بگذار... گفتم نمی خورم

سیما از ترس آبرو ریزی باز هم کوتاه آمد و بیرون رفت. به اطراف نگاه کرد، اثری از امیر نبود، صدای سیفون آب را که شنید خیالش راحت شد، احتمالا امیر مکالمه آن رو را نشنیده بود، هوای ریه اش را با فوت محکمی بیرون داد و به آشپزخانه رفت.

امیر در که با حوله کاغدی دست و صورتش را خشک می کرد جلو آمد. به دنبال سروش چشم چرخاند، اثری از او نیافت. با چشم و ابرو سراغش را از سیما گرفت. سیما خونسردی اش را حفظ کرد و گفت:

- خوابید

امیر با تعجب چانه بالا داد، دست لا به لای موهایش برد، خمیازه کشید و نشست سر میز، صبحانه خورده نخورده نیم خیز شد، بوسه زد به پیشانی خواهر ، تمام قد که ایستاد گفت:

- تو هنوز خیلی بچه ای، تجربه زندگی نداری، زیاد برای دیر و زود آمدنهای سروش خودت رو ناراحت نکن... در ضمن این قدر کنج خونه نشین الان دو هفته است که به ما سر نزدی.

سیما برای بدرقه بلند شد و گفت:

- دلم نمی خواست اینطوری خونه خواهر ت بیای، خیلی بد شد، ببخشید تو رو خدا

- بخشیدمت به سروش، برو تو خوشگل خانم، برو استراحت کن، دیشب یه لحظه هم نخوابیدی

امیر رفت. سیما کسل از بیخوابی شب گذشت مشغول رتق و فتق امور منزل شد. بعد از فراغت، فکر کرد قدری استراحت کند. به اتاق خوابش رفت. آن قدر خسته بود که سرش به بالش نرسیده به خوابی عمیق فرو رفت. عقربه های ساعت عدد دو را رد کرد که چشم باز کرد کمی بدنش را کش و قوس داد و نشست. چشمش به ساعت دیواری افتاد. چند بار پلک زد، مطمئن شد که درست می بیند.وقتی متوجه گذشت زمان شد، دو دستی توی صورتش کوفت و گفت: " وای گاه سروش بیدار شده باشه".

به سرعت به میان هال دوید سروش روی کاناپه سه تایی دراز کشیده بود و تلویزیون تماشا می کرد. به لکنت افتاد. برای سلام و عذر خواهی زبانش به سختی در کام چرخید.

- سلام... ببخشید خوابم برده بود. شما خیلی وقته بیدار شدی؟

سروش نگاه چپ چپی به او انداخت و گفت:

- فرقی هم می کنه؟

سیما ناخن جوید گفت:

معذرت می خوام، گرسنه ای؟

- نه... اتفاقا کاملا سیرم، غذای خوشمزه ای بود، ممنون.

- شما تنها ناهار خوردی؟

- از نظر تو اشکالی داره؟

سیما جواب نداد. به آشپزخانه رفت، مشتی آب به صورتش پاشید، سپس به سراغ غذا رفت، اما به آن لب نزد، سرک کشید توی هال،سروش بی تفاوت و خونسرد تلویزیون تماشا می کرد. رفته رفته به سروش و رفتارهای او مشکوک می شد. ماههای اولیه شروع زندگی مشترک می تواند برای تمامی زوج ها از خاطره انگیزترین روزها محسوب گردد. گردش و تفریح به انضمام ناز کردن، اما برای سیما کاملا برعکس بود " زندونی خونه و نازکش سروش". آن قدر از سروش و رفتارهای او متعجب بودکه گاه فکر می کرد او در مورد بیماری اش نیز دروغ گفته است، مع الوصف از حقیقت می ترسید وبدون کنجکاوی ترجیح می داد خاموشی را برگزیند.

8-1

با غروب هر خورشید و پایان یافتن روزی دیگر، دلشوره الهه مضاعف می شد و ترس از آنکه سروش نخواهد و یا نتواند برای خلاصی از این وضعیت راهی بیابد او را کلافه و عصبی می نمود و وادار می کرد حداقل روزی یک بار با سروش تماس بگیرد وهر بار سوال تکراری خود را بپرسید: "بالاخره چه کار کردی؟"

سروش در تنگنایی قرار گرفته بود که خلاصی از آن را میسر نمی دید. با فشارهای الهه و سردر گمی زندگی اش، کاملا گیج بود و اختیارش را در دستان خودش نمی دید این اواخر هر تلفن الهه مسبب سنگینی عذاب سیما شده بود. او کاری جز دعوا و مرافعه نداشت.

آن شب هم مثل شبهای دیگر با اعصابی خرد به خانه بازگشت. الهه بدجوری به پر و پایش پیچیده و او را کلافه کرده بود. به همین دلیل به محض ورود گویی که بخت از اقبال سیما برگشته است در پی او چشم چرخاند و صدایش زد.

این اواخر سیما بسیار لاغر و رنجور به نظر می رسید و میل و اشتهایی به غذا نداشت. خواب و خوراکش حسابی کم شده بود وزنش از مرز 68 کیلوگرم که که وزن طبیعی زنی با قد 170 سانتیمتر بود، حدود پنج کیلوگرم پائین تر آمده بود. زیر چشمانش به گودی می زد و فروغ و درخشش از آنها گریخته بود. با شنیدن صدای سروش لرزه بر اندامش افتاد. سراسیمه از جا کنده شد و خود را به او رساند. آشکارا می لرزید و وحشت زده بود. طبق معمول هر شب وقت جنجال و ناسز ا فرا رسیده بود. زبانش را که به سقش چسبیده بود به سختی تکان داد و گفت:

- سلام کاری داشتی؟

سروش به موهای پشت گردنش چنگ زد، خونسرد اما خشن بود.

- کار! آره...آره، کارت داشتم... نه، ...یه سوال داشتم.

- بپرس

سروش به چشمان سیاه سیما زل زد، نگاهش گفت اما از لبهایش نیز استفاده کرد.

- می خوام ببینم تو خسته نشدی؟

سیما با تعجب پرسید:

- منظورت چیه سروش؟!

- منظورم واضح و روشنه... دیگه نمی تونم این زندگی رو تحمل کنم

- آخه چرا!؟ گناهی از من سر زده؟

نگاه سروش تند و گزنده بود. پنجه دور بازوان سیما انداخت، نگاهی آکنده نفرت و کینه به صورت او انداخت و گفت:

- موضوع اینکه من یه آدم علیل و نفله ام. وقتی از خودم بدم میاد معنی اش اینه که از تو هم بدم میاد... ازت متنفرم سیما.

چشمان سیما بارانی شد، رخوت سراپای وجودش را فرا گرفت، زانو زد و با التماس گفت:

- چرا؟... چرا؟ من که اعتراضی ندارم.

- چرا نمی فهمی؟ چرا حالیت نیست؟ این زندگی نیست که ما داریم، این نکبته. من نمی خوام جوونی تو به پای من حروم بشه بفهم چی میگم.

سروش به نگاهش رنگ التماس بخشد و افزود:

- بهتره توافقی جداشیم

سیما مثل تیری که از چله کمان رها شده باشد از جا جهید.

- نه!... این امکان نداره سروش....نه

- ولی من حاضر به ادامه این زندگی نیستم

سیما دست دو طرف شقیقه هایش گذاشت، گیج بود.

- هنوز چهار ماه نشده سروش... من...من.

کلمات از دهانش می گریخت غافلگیر شده بود، در حالی که انتظار فحش و ناسزا را می کشید ناباورانه در مقابل خواسته خودخواهانه سروش مستأصل مانده بود. اما رفتار سروش نشان می داد مصمم و جدی است زیرا گفت:

- سیما... من و تو راهی جز طلاق نداریم

- هر کاری می خوای بکن ولی این یکی نه... امکان نداره

سروش عصبانی به طرف سیما حمله کرد، دست بالا برد ولی نزد، گفت:

- دختره نفهم دلت می خواد تا آخر عمر مثل راهبه توی این خونه زندگی کنی....آخرش که چی؟ تو دلت بچه نمی خواد، اصلا تو می فهمی که دو نفر چرا باهم ازدواج می کنند و میرن زیر یک سقف، بهتره خر نشی.

لحن سروش عوض شد، جدی و قاطع گفت:

- می خوام قبل از ماه رمضان تکلیف مون روشن بشه.

در آن لحظه سیما برای التماس کردن مرز نمی شناخت، گفت:

نه سروش...آبروی پدرم میره... این کار رو با پدرم نکن

سروش از کوره در رفت یقه سیما را چسبید او را از زمین بلند کرد وبه دیوار کوبید، دندان های ردیفش را روی هم قفل کرد و گفت:

- من با آبروی هیچ کس کار ندارم،مثل بچه آدم سرت رو میندازی پایین، فردا میریم دادگاه... شیرفهم شد.

- نه ... من نمیام، مگه جنازه ام رو ببری.

سروش دندان غروچه رفت و گفت:

- می برم، حتی اگه جنازه ات باشه

سیما با التماس افتاد اما سروش دیگر متوجه اطرافش نبود.

دیوانه وار سیما را هول داد. سیما سکندری رفت و با برخورد بدنش به میز ناهار خوری نقش بر زمین شد. سروش هنوز متوجه بیهوشی سیما نشده بود و یکریز ناسزا می گفت و روی حرفش پافشاری می کرد. اما لحظه ای بعد با مشاهده جسم بی حرکت سیما سراسیمه زانو زد:

- سیما.... سیما

اما صدایی از سیما برنخاست. با دلهره و اضطراب به صورت او سیلی زد، پلکهای سیما به آرامی باز شد اما کاملا گیج و منگ بود و مجددا روی هم افتاد. سروش سراسیمه به آشپزخانه دوید. آب، پشت سر آن قندان را در لیوان سرازیز کرد. آب لیون لبریز شد، در حالی که با قاشق غذاخوری آن را هم می زد، به بالین سیما بازگشت، چند قطره آب به صورا او پاشید. سیما با چند بار پلک زدن بالاخره چشم گشود. سروش با نگرانی پرسید:

- خوبی؟

سیما در تأیید پلک زد. سروش سر او را کمی بالا آورد ولیوان آب را جلوی دهانش گرفت و او را وادار کرد تا جرعه ای از آن را بنوشد. اما سیما به سرفه افتاد. سروش از عمل نفرت انگیز خود شرمنده و خجل بود و توضیحی برای رفتار ناشایست خود نداشت. نادم و خجل سیما را در آغوش کشید و در حالی که بغض گلویش را می فشرد در پی هم عذرخواه شد.

- ببخش سیما... من دیوونه شدم.... ببخش... غلط کردم... غلط کردم

سیما کم کم به خود مسلط شد قوایش را جمع و خودش را از آغوش او بیرون کشید. بیش از دل شکستگی ، ترسیده بود.سراسیمه به اتاقش دوید. مشت به دیوار کوبید و خود را ملامت کرد. اما عصبانیتش فروکش نکرد، از این رو سر به دیوار کوبید، کوبید، کوبید تا آنکه با بغض زانوی غم به بغل گرفت. خودش می دانست رفتار زشت و کریهش به هیچ وجه قابل بخشش نیست. اما به دنبال راهی برای عذرخواهی بود. از آن سو سیما احساس می کرد قلبش شکسته و غرورش جریحه دار گشته است، عصبانی و مستأصل به دور خود می چرخید ناگهان مثل اینکه چیزی به خاطر آورده باشید خم شد و از کشوی میز کاغذی برداشت و در کیفش گذاشت، لباس پوشید و از لای در سرک کشید، سروش سر به زانو داشت، پاورچین به در آپارتمان نزدیک شد و در یک آن بیرون زد. سروش با صدای در به خود آمد و سراسیمه به دنبال او دوید، اما آسانسور حرکت کرد. چند لحظه روی پا تعلل کرد سپس کفش به پا نکرده به سمت پله های اضطراری دوید، وسط پارکینگ نفسش کاملا بند آمده بود. در همان لحظه سیما استارت زد و به راه افتاد. سروش نفس چاق نکرده بود، با این وجود، در حالی که نام او را فریاد می زد شروع به دویدن کرد. اما سیما توجهی نکرد، چنان به زانتیا گاز می داد گویی قصد شرکت در مسابفه دارد. یادآوری حرکت سروش و نگاه پرنفرت او دلش را پر درد می ساخت. سروش تا اواسط خیابان بدنبال او دوید تا آنکه از نفس افتاد و ایستاد. در حالی که نفس نفس می زد، خم شد از بالای تاق چشم نگاه کرد. سیما سر پیچ ترمز نیش داری کرد و با همان سرعت پیچ را رد کرد و از نظرش ناپدید شد.

روی آسفالت زانو زد نفسش به شماره افتاده بود و هن و هن می کرد اما تعلل فایده ای نداشت، بلافاصله برخاست با عجله به سوی آپارتمانش دوید. لباس پوشید و چند دقیقه بعد در حالی که نمی دانست در جستجوی سیما به کجا سر بزند پریشان و سرگشته، خیابانها رو دور می زد.

با فکر اینکه سیما به خانه پدرش قهر رفته است سری به آنجا زد. اما پشت در که رسید جرأت فشردن زنگ را نیافت، با نگاه به تیر برق به فکر افتاد از آن بالا رود، این کار را انجام داد اما اثر ی از اتومبیل سیما نیافت، آسوده خاطر و کمی خوشحال پایین امد. دومین جایی که به ذهنش رسید منزل پدری خودش بود. ولی تا آنجا مسافت زیادی بود طاقت نیاورد و با تلفن همراهش تماسی برقرار کرد و با یک احوالپرسی کوتاه، بی مقدمه سراغ سیما را گرفت. شیرین بی اطلاع بود و سروش برای رفع نگرانی مادر مجبور به سر هم کردن اراجیف به هم بافته خود شد. دیگر جایی به ذهنش نمی رسید کلافه و عصبانی بر سرعت اتومبیلش افزود عقربه کیلومتر شمار از سرعت 110 گذشت. بین اتومبیل ها مانور می داد، به هیچ وجه توجهی به موقعیت و اطراف نداشت. وقتی به خودش آمد که نزدیک چهار راه با چراغ قرمز مواجه شد. برای ترمز کردن خیلی دیر شده بود.

8-2

چشم باز کرد روی تخت بیمارستان بود سر درد و سر گیجه داشت تلاش کرد تا سرش را از روی بالش بلند کند ولی نتوانست زیرا پرستار دست روی شانه اش گذاشت و مانع شد پرستار سن و سال دار بود و پر تجربه در حالی که فشار خون می گرفت زیر چشمی نگاهی به او انداخت گفت:

- تصادف شدیدی داشتی ... نباید تکون بخوری .... حداقل تا جواب سیتی اسکن بیاد .

سروش به خودش فکر نمی کرد با عجز و التماس از دکتر ایوبی سراغ مجروحین و مصدومین حادثه را گرفت. ایوبی به حال عمومی سروش واقف بود و می دانست اسیب جدی ندیده است او را در جریان ماوقع قرار داد . تا بنا گوش سروش زرد شد سکوت تنها کاری بود که از دستش بر می امد . ایوبی تاکید کرد برای اطمینان خاطر بیشتر به مدت بیست و چهار ساعت تحت نظر خواهد بود و قبل از ترک اتاق توصیه که هرچه زود تر خانواده اش ر در جریان قرار دهد و خودش را برای باز جویی افسر کشیک اماده سازد . ان روز از صبح علی الطلوع برای او حادثه افرین و زجر اور بود . مشاجره با مهندس ناظر شرکت گریه و التماس های الهه مشاجره خیابانی با راننده تاکسی بلایی که سر سیما اورده بود و سر انجام تصادفش مثل فیلم بر پرده ذهنش نقش بست چقدر احساس تنهایی و بی کسی می کرد فکر کرد مستحق چنین بلایی بوده است . یاد سیما افتاد لحظه ای که پلک بر هم نذاشت و نقش بر زمین شد . متاسف چشم بست تا خود را ملامت کند که صدای باز شدن در اتاق وادارش کرد تا به جانب صدا بچرخد افسر بلند قامتی با اونیفورم سبز رنگ نیروی انتظامی وارد شد بی انعطاف به نظر می رسید خشک و رسمی جلو امد دست گذاشت روی پشتی صندلی ان را عقب کشید و نشست . سروش با رنگ و روی پریده سلام کرد. افسر جوان گوشه چشمی به او انداخت و پوشه ابی رنگی را باز کرد . کروکی صحنه تصادف ! فرم شکایت ! برگه بازجویی را رو گذاشت . از نحوه و علت تصادف و دلیل بی توجهی سروش به چراغ قرمز پرسید بعد از مدارک و معاینه . بیمه نامه اتومبیل سراغ گرفت . دست اخر هم معرفت کرد و شماره تلفت نادر را در اختیار تلفنخانه بیمارستان قرار داد و با بر قراری ارتباط بیرون رفت چهل دقیقه طول کشید تا نادر به بیمارستان رسید با مشاهده چهره درب و داغان سروش حسابی جا خورد و گفت:

- با خودت چه کار کردی مرد ؟

سروش گویی فرشته نجات را دید گفت:

- به دادم برس نادر ... بدبخت شدم.

- کسی طوری شده!؟

- نمی دونم ... فقط شنیدم یه خانوم بار دار ضربه مغزی شده

- خیلی خوب ... حالا چه خبرته ! پیش امده دیگه پیش میاد

- نادر اگه اون خانوم بمیره بیچاره میشم

- تو فعلا به فکر خودت باش من میرم ته توش رو در میارم .

نادر معطل نکرد رفت سمت ای سی یو در انتهای راهرو مقابل در ای سی یو مرد جوانی حدود سی سال پریشان و سر در گم نشسته و چشم به در رو به رویش دوخته بود با احتیاط به او نزدیک شد سلام کرد و خودش را معرفی کرد مرد جوان که محمود نام داشت ابتدا کمب جا خورد خیلی دوست داشت که بر خورد بد نشان دهد ولی در ذاتش نبود جانب ادب را نگه داشت و از حال همسرش نیلوفر و نحوه تصادفش گفت . نادر اصرار در کمک رسانی به هر نحوی داشت اما در مورد نیلوفر جز از جانب خداوند کاری از کسی ساخته نبود .

نادر ماندن بیشتر را جایز ندانست و به سرعت به نزد سروش بازگشت تا او را در جریان ماوقع قرار دهد . سروش سعی کرد تا برخیزد ولی نادر با یک جهش جلو رفت و مانع شد.

- پسر عقلت رو از دست دادی ! بدنت خرد و خمیره ... یه امشب رو استراحت کن .

اما سروش بیتاب و کنجکاو بود نادر پتو را تا سینه او بالا کشید و گفت:

- بخواب ببینم ... مگه من چغندرم خوب رفتم دیدمش دیگه ... حالش بد نیست اگه بهوش بیاد مشکلی نداره .

نادر تازه به ذهنش رسید که از چند و چون ماجرا به نوعی اگاه شود از این رو سراغ سیما را گرفت. وقتی از اصل ماجرا با خبر شد کلی سروش را ملامت و سرزنش کرد .سروش به التماس افتاد و گفت:

- تورو خدا سیما رو پیدا کن .

- زن توست ! من دنبالش بگردم .

نادر ناگهان به یاد خواهرش نگین افتاد . این تهنا احتمال ممکن بود . معطل نکرد شماره خواهر را گرفت . سروش فقط شنید که نادر میگه :

- نه به جون مامان راست می گم اگه سیما اونجاست گوشی رو بهش بده.

نادر به محض شنیدن صدای سیما بدون انکه جوابی بدهد گوشی را به دست سروش سپرد .صدای سروش اشکارا می لرزید.

- الو ... خودتی سیما ؟

سیما جواب نداد سروش به التماس افتاد

- بهت احتیاج دارم خیلی تنهام سیما .

سیما با سردی گفت:

- اگه این کارها برای برگشتنمه بهتره خودت رو خسته نکنی .

- من تصادف کردم سیما یه نفر داره می میره .

سیما بهم ریخت دلشوره ای عجیب بر وجودش رخنه کرد رفتار سروش را فراموش کرد و با هول و ولا پرسید :

- کدوم بیمارستانی؟

عجول بود و سراسیمه در مقابل ممانعت نگهبان از ورودش به التماس افتاد . با هزار خواهش و تمنا بالاخره داخل شد اطلاعات در جستن سروش به دادش رسید. منتظر پایین امدن اسانسور نماند دوان دوان پله ها را بالا دوید در اتاق شماره 104 باز بود . ماتش برد . بعد از یک تردید کوتاه با قدم های لرزان جلو امد .

- چه بلایی سزت اومده! ... پیشونیت ... پیشونیت بدجوری ورم کرده زیر چشمات سیاه شده .

- حالم خوبه ... فقط یه کوفتگی جزیی است نگران نباش فردا مرخص میشم....

اما سیما اشک ریخت گریه گریه ... بالاخره با مهربانی و دلداری بی سابقه سروش کمی ارام شد و جویای چند و چون ماجرا گشت . وقتی علت را شنید تقصیر را به گردن خود انداخت و خودش را به باد ملامت گرفت .

در این موقع نادر که دقایقی قبل برای تهیه دارو بیمارستان را ترک کرده بود وارد شد. با دیدن سیما جا خورد و گفت:

- ببخشید ! ... شما با هواپیما تشریف اوردین ؟

چشمان تر سیما در نگاه متعجب نادر خیره ماند . لبریز از التماس گفت:

- اقا نادر ! سروش راست میگه ... مشکلی نداره؟

- اولا که مشکلی نداره دوما چه معنی داره ساعت دو بعد از نصفه شب یک زن جوون تنها راه بیفته توی جاده! حداقل با بیژن می اومدی ... اگه به هر علتی مجبور به توقف می شدی ممکن بود هر بلایی سرت بیاد ... در ضمن فکر نکن چون به فرمونت خوبه می تونی هر جور و هر وقت که دلت خاست رانندگی کنی .

سیما جا خورد با چشمان متعجب چشم در چشم سروش دوخت و منتظر عکس العمل او ماند . عکس العمل سروش یه لبخند پر مهر بود رو کرد به نادر و گفت:

- قول میده دیگه تکرار نشه شما خانوم بده را ببخشید .

شلیک خنده بلند شد ولی لبخنذ سیما به سرعت کم رنگ شد و با دلهره پرسید :

- اقا نادر اگه امکانش هست می خوام مصدوم رو ببینم .

نادر تا بخش ای سی یو او را همراهی کرد محمود هنوز با چشم خیس خیره به در ای سی یو نگاه می کرد .

نادر او را با انگشت نشانه رفت . سیما خودش را جمع و جور کرد جلو رفت و سلام کرد.نگاه محمود حاکی از کنجکاوی بو . با مشاهده چشمان قرمز و پف کرده سیما حدس زد که او باید با تصادف در ارتباط باشد . به سردی سلام کرد و بدون تامل برخاست و چند بار عرض راهرو ره قدم زد . بعد مقابل سیما ایستاد و به تندی گفت :

- با من کاری داشتی ؟

سیما جودش را معرفی کرد :

- همسر اقای مقامی هستم راننده ماکسیما.

- حدس می زدم ... خب حالا اومدی احوال همسرم رو بپرسی... می تونی بری تو نگاهش کنی.

- من از صمیم قلب متاسفم امیدوارم که ایشون هرچه زود تر به هوش بیاد و سلامت خودشون رو بدست بیارن .

محمود متاصل و وامانده نشست . سیما فکر کرد تار های سفید روی شقیقه هو در مدت 24 ساعت رنگ باخته است با یه صندلی فاصله نشست . اطمینان داد که از هیچ کمکی فروگذار نخواهد بود . حتی برای اعزام نیلوفر به خارج از کشور امادگی خود را نشان داد . محمود حوصله حرف زدن نداشت از این رو با حرکت سر و چشم تشکر کرد .

سیما مغموم برخاست و مقابل نادر گفت:

- بهتره بابا رو خبر کنم

- می دونی ساعت چنده ! نزدیک سه صبحه ... می خوای زنگ بزنی اون ها را هم زا به راه کنی ... این وقت صبح کاری از دست کسی بر نمیاد بهتره عاقل باشی و تا شروع وقت اداری و تعویض شیفت صبر کنی .

سیما حق را به جانب نادر داد و بعد از ملاقات دکتر معالج نیلوفر به نزد سروش باز گشت . سروش سرا پا انتظار بود به محض مشاهده سیما سراسیمه پرسید :

- چه خبر ؟

سیما هر چند از دکتر تابان شنیده بود گفت و قوت قلب داد . سروش کمی ارام گرفت و در پی دلجویی از رفتار نا شایست خود نگاه پر اندوهش را به چشمان او دوخت و گفت :

- فکر نمی کردم بیای .

سیما صندلی را جلو کشید نشست . موجی از محبت را با نگاه به چهره همسرش پاشید و دستان گرم و مهربانش را پناه دست ام ساخت با انگشت نوازش کرد :

- فکر نمی کردم که بخوای بر گردم

- خیلی بی انصافی سیما ... من تمام طول خیابون رو ئنبالت دویدم فریاد زدم و لی تو توجهی نکردی

تو اگه جای من بودی چه کار می کردی؟

سروش سرش را روی بالشجا به جا کرد و به سقف خیره شد . نفس عمیقکشید و گفت:

- خودم هم نفهمیدم که دارم چه کار می کنم ... سیما تو باید من رو ببخشی . خیلی شرمنده ام ... می دونم تا عمر داری نمی تونی این حرکت زشت رو فراموش کنی.

سیما با لبخند نمکینش خیره شد باز به قلب و روح سروش شرر زد و گفت:

- اشتباه می کنی ... من الان هم فراموش کردم .

- چون توی این وضعیت قرار گرفتم این حرف رو می زنی .

سیما برخاست کنار پنجره ایستتاد و گفت :

- اگخ عاشق بودی حالم رو می فهمیدی .

سروش جوابی نداشت . حق با سیما بود او علاقه ای به همسرش نداشت . اگر هم در جستجوی او دچار حادثه گشته بود از سر ندامت و شرمندگی بعلت عمل غیر انسانی اش بود . از خودش و از تمام مسائلی که باعث ازار و اذیت این دختر جوان می شد ناراحت و عصبی بود . کاش می توانست خودش را ار این سردرگمی رهایی بخشد .اما او قادر به این نبود کلافه چشم بست و با صدایی که از چاه بالا می امد گفت:

- سرم درد می کنه اگه بخوابم شاید اروم بشه

سیما بی صدا در کنار تخت او نشست چشم های نگرانش خیره به سروش بود تا انکه اسمان ابی شد و خورشید رخ نمایاند . خستگی بر وجودش مستولی شد و سر به لبه تخت تکیه داد اما در همان موقع با صدای نادر از جا پرید:

با گونه های گاگون به دنبال نادر دوید . محمود تنها نبود بستگان نیلوفر به تازگی رسیده و گردش حلقه زده بودند . جلو رفت و تبریک گفت و شکر خدا را به جای اورد .پدر نیلوفر نگاهی به سر تا پای او انداخت و با عصبانیت گفت:

- اون شوهر لندهورت چه مرگش بود که چراغ قرمز رو ندید؟

سیما در حالی که دچار دلهره و تشویش شده بودگفت:

- سروش در شرایط خوبی نبوده . همیشه احتیاط میکنه نمی دونم چرا این اتفاق افتاد ...

نادیا خواهر نیلوفر میان حرف سیما پرید او هم توپش پر بود :

- بچه خواهرم سقط شده این جنایته ... خودشم که نزدیک بود زبونم لال از دنیا بره . حالا بر و بر نگاه می کنی و کلاس بالا حرف می زنی اون تو شرایط خوبی نبوده... واقعا که

- ب...ب...ببخشید سروش حتما جبران میکنه.

- چی رو جبران می کنه ... بچه مرده اش رو زنده می کنه ! سپس عصبانی دست بالا برد و در گوش سیما خواباند . طفلی سیما قلبش بیشتر از جای سیلی درد امد .

قدمی عقب رفت دست جای سیلی گذاشت قطرات اشک بی اراده از چشمان زیبایش فرو چکید . محمود و نادر با مشاهده این صحنه جلو دویدند . نادر گوشه مانتوی سیما را بین دو انگشت گرفت و عقب کشید . دلش به حال سیما سوخت ولی جو به وجود امده اجازه واکنشی به او نمی داد . اما محمود به نادیا تند شد و رو در رویش ایستاد و گفت:

- این مسخره بازیها چیه ؟ ... خجالت بکش!

- مسخره بازی!؟ ... خواهرم داره می میره ... مسخره بازی چیه ؟

محمود کفری دندان غروچه رفت و گفت :

- اره ... اره ... مسخره بازی این بنده خدا چه کاره است که بی حرمتی می کنی ... لابد اگر شوهرش دستتون بیفته تیکه بزرگه اش گوششه

- پس چی مگه می زارم قصر در بره

- بسه دیگه این اتفاق برای هر کسی ممکنه بیفته ... هیچ عمدی در مار نبوده ... فقط مشیت الهی بوده .

- چرا دفاع می کنی محمود.

اما خیلی زود لحن پر تمسخری به خود گرفت و افزود :

- مردها همه شون مثل هم هستند . اگه زنتون بمیره کک تون هم نمی گزه ... این نشد خب یکی دیگه.

محمود چنان بر اشفت که بی محابا دست بالا برد و در گوش نادیا خواباند

8-4

دستپاچه کشوی میز را زیر و رو کرد، دسته چک و چند برگ تراول برداشت چند دقیقه بعد با دو میلیون وجه نقد از بانک خارج شد. جلو در بیمارستان همزمان با جلال ترمز کرد. جلال هراسان به محض دیدن او سراسیمه جلو دوید و گفت:

- چی شده بابا؟

سیما اطمینان داد. با اضافه شدن مهوش و امیر، دهان سیما در مقابل سوالات سریال وار آنان بازماند. جلال به دادش رسید.

- یالا دخترم بریم بالا، تا با چشم های خودم سروش رو نبینم خیالم راحت نمیشه

جلال زودتر از دیگران بر بالین سروش حاضر شد، گریه افتاد. در حالی که شکر خدا را می گفت خم شد و پیشانی او را بوسید. متعاقب او دیگران نیز وارد شدند. شلوغ کاری امیر و مینا لب های سروش را به خنده باز کرد. احساس ترس و تنهایی از وجود او گریخت و آرمش خاصی یافت. مهوش پتو را تا سینه او بالا آورد، دست نوازش به صورت او کشید و گفت:

- پدر و مادرت خبر دارند؟

- نه، ترجیح میدم مادر چیزی ندونه، هیجان براش قدغنه

- کار درستی کردی که خبر ندادی... ما هستیم.... آقا جلال رو مثل پدر خودت بدون.

جلال لبه تخت نشست.

- ناراحت نباش پسرم... نمی گذارم پات به کلانتری برسه... الان زنگ می زنم به وکیلم،سیما گفت که بیمه شخص ثالث رو تمدید نکرده بودی... می خوام که پیگیر این ماجرا بشه تو خیالت راحت.

سروش شاکر و قدرشناس دست جلال را فشرد، اما جلال لزومی به تشکر نمی دید، دامادش بود و جزیی از خانواده، پس انجام هر کاری را جزو وظایف خود می دید. امیر بالای سر مهوش،دست روی پشتی صندلی گذاشت و در حالی که به سمت جلو خم می شد گفت:

- غیر از شما کسی آسیب دیده؟

- یه خانم!.... تا دیشب بیهوش بود ولی نادر گفت که امروز صبح زود از کما خارج شده و برای عمل آماده اش می کنند.

امیر به فکر افتاد دنبال کارهای پذیرش برود، مهوش کار او را تأکید کرد و گفت:

- خدا خیرت بده پسرم زودتر برو... در ضمن با خانواده مصدوم هم سلام علیکی داشته باش،ببین چه جور آدمهایی هستند و مزه دهنشون چیه؟

امیر رفت اما دقایقی بعد به سرعت بازگشت. جلال با تعجب پرسید:

- هان!....پس چی شد؟... برگشتی!

-سیما خودش همه کارها رو کرده. پول که به حساب ریخته بود... با آقای.... هان یادم اومد....با آقای جوادی دنبال تکمیل پرونده بودند... دیدم موندنم ضرورت نداره برگشتم.

مهوش کنجکاو شد:

- چه جور آدمیه؟

- کی؟

- جوادی دیگه

- خیلی باشخصیته،فکر نمی کردم تحویلم بگیره،انسان با ادب و کمالاتیه، این طور که فهمیدم دبیر دبیرستانه

اخبار خوب سروش را به هیجان واداشت،به زحمت نیم خیز شد ولی فشاری که در قفسه سینه احساس کرد مانع از حرکت او شد رنگ از رویش پرید و نفسش بند آمد،مینا هول شد و گفت:

- چیه!...درد داری؟

سروش ازدرد شکایت شدید کرد:

- لا مذهب نفسم رو بند میاره

- من موندم!مگه ماشینت ایر بگ نداره!؟

- آره، ولی نمی دونم چرا کار نکرد، یکی دو بار هم به نمایندگی اطلاع داده بودم، ولی خودم پشت گوش انداختم و دنبال تعمیرش نرفتم .

سیما خسته و کسل در حالی که فرط خستگی و بیخوابی روی پابند نبود وارد شد، همه نگاه ها به سوی او چرخید و منتظر ماند.

- خانم جوادی رو بردن اتاق عمل، تا حالا که همه چیز به خیر گدشته.

چهره رنگ و رو رفته او دل مادر را به درد آورد.

- بمیرم مادر... تو داری از حال میری رنگ مثل گچ سفید شده

-سیما لبه تخت خالی کنار پنجره نشست

- چرا این قدر شلوغ می کنی مامان... من که چیزیم نیست... فقط یه کم خسته ام.

مهوش جلو رفت دست روی پیشانی او گذاشت و گفت:

- مثل یه قالب یخ شدی

مهوش گره روسری او را شل کرد سپس او را وادار به درازا کشیدن کرد و رو به امیر گفت:

- بدو مامان.... بدو چند تا آبمیوه بگیر... قول میدم این دختره از دیشب تا حالا هیچی نخورده

سروش نگاهی به سیما انداخت، مهوش حق داشت، خستگی مفرط ناشی از بیخوابی و دوندگی رنگ به روی او نگذاشته بود. چشمهای درشت و براقش در اثر گریه و بیخوابی فروغ و درخشش خود را از دست داده بود. نگاه مهوش در زوایای صورت سیما چرخ خود، با مشاهده سه ردیف سرخی جای انگشت روی گونه او نگران و عصبی پرسید:

- صورتت چی شده؟

سیما روسریش را جلو کشید .

- هیچی مامان

مهوش ابروانش را در هم کشید و با لحنی قاطع گفت:

- با تو هستم دختر،صورتت چی شده؟

- جای سیلی خواهر خانم جوادیه

مهوش برآشفت.

- غلط کرده!دختره بی همه چیز...

سیما حرف مادر را برید:

- مامان اگه تو هم جای اون بودی همین کار رو می کردی، این عکس العمل طبیعیه.

سروش کفری شد اذیت و آزار خودش کم بود حالا غیرمستقیم اسباب ناراحتی و اذیت این دختر را بوجود آورده بود. با فکر دلجویی به سختی نیم خیز شد.

- ببخش سیما... به خاطر من... خیلی اذیت...

اما احساس درد نگذاشت جمله اش را تمام کند. نفسش به شماره افتاد. درد سرتاسر قفسه سینه اش پیچید رنگش به سفیدی گرائید و مانند کسی بود که روح از بدنش نزدیک به خروج است. سیما نگران و سراسیمه از تخت پایین پرید. رنگ و روی سروش همه را وحشت انداخته بود. با کمک امیر و سیما او بار دیگر دراز کشید. چند لحظه بعد کمی آرام شد و تنفسش حالت عادی پیدا کرد. جلال فکر کرد سروش نیاز به ارامش و استراحت بیشتر نحت نظر پزشکان معالجش دارد. به همین منظور بلافاصله آهنگ رفتن کرد، اما قبل از خروج با چشم و ابرو به سیما اشاره کرد که بیرون از اتاق انتظارش را می کشد. با خداحافظی آنها سکوت در اتاق طنین انداز شد. سیما پتو را روی سروش صاف کرد و گفت:

- الان برمی گردم

چرخید که بره، ولی پنجه دور مچش قفل کرد و پرسید:

- تو که نمی خوای بری!؟

سیما لبخند زد.

- نه...بابا کار داره، زود برمی گردم

قفل پنجه های سروش باز نمی شد. اما نگاه گرم سیما، او را وادار کرد تا با لبخندی به آرامی انگشت باز کند. قلب سیما تند می زد، در حالی که عقب عقب می رفت. نفس حبس کرد و بیرون زد، پشت در اتاق هوای ریه اش را بیرون داد. گونه هایش گل انداخت، گرم شده بود. چقدر تشنه محبت بود، اما قانع!با یک جرعه سیر می شد. سر بلند کرد دنبال پدر، در انتهای راهروی دراز،دو قدم بعد از ایستگاه پرستاری جلال ایستاده بود. نزدیک شد. جلال نگران دختر عزیز کرده اش بود.

به دستور پزشک باید غذای مایع درست می کرد و چند روزی سروش را از غذاهای سفت و سخت پرهیز می داد. مثل پروانه گرد او می چرخید و مانند پرستار قابل و ماهر پذیرایی و پرستاری می کرد. با کیسه آب گرم سینه او را کمپرس می کرد و بعد روغن می زد و ماساژ می داد. بطوری که سروش به سرعت به سلامت خود دست می یافت. برخلاف سروش، این سیما بود که بدلیل مراقبت شبانه روزی کاملا از پا درآمده بود و بیخوابی و تقلای فراوان کم اشتهایش ساخته و وزنش را چند کیلویی پایین تر آورده بود. برای سروش جای تعجب داشت،شنیده بود برای کسی بمیر که برات تب کند، ولی سیما، محبت ندیده و نشنیده، برایش می مرد و مثل موم در کنار حرارتش آب می شد و خم به ابرو نمی آورد. برای سروش جالب بود که او حتی احساس رضایت هم می کرد. سروش عشق را در عمق چشمان پر اضطراب، دستهای پر محبت و شیرینی کلام سیما می دید اما آن دو هیچ گاه، تا این اندازه به هم نزدیک نبودند تا سیما عشق و محبتش را این چنین بی دریغ نثار همسر گرداند. بالاخره محبتهای بی دریغ او کار خود را کرد و سروش را تحت تأثیر قرار داد. سروش کلاف در هم پیچیده ای شد که میان زمین و آسمان سر درگم مانده بود،یک سو الهه، یک سو سیما، در کار خود مانده بود. اما الهه با تماسهای مکرر مجال فکر کردن را از او می گرفت.

چهار روز مراقبت شبانه روزی تمام نیرو و توان را از وجود او گرفت، خودش را به زور می کشاند. از ترس تنفسهای تند و بی نظم سروش،شبی یکی دو ساعت بیشتر نمی خوابید و اصرارهای سروش نیز برای استراحت او بیهوده بود.

بالاخره بیخوابی و کم اشتهایی کار خود را کرد و وقتی برای بردن غذا به آشپزخانه رفته بود تعادلش را از دست داد و روی میز آشپزخانه سرنگون شد. چند لحظه بعد با رومیزی سر خورد و نقش برزمین شد صدای شکستن ظروف سروش را که تقریبا بهبود یافته بود نیم خیز کرد. صدایش زد و وقتی جوابی نشنید بناچار از تختخواب پایین آمد و به آشپزخانه رفت. رومیزی سیما پیچیده شده و با صورت نقش بر زمین شده بود. وحشتزده جلو رفت، رومیزی را کنار زد. سیما در برابر ضربات سروش عکس العملی نشان نداد. ترسید: "خدای من تمام تنش یخ کرده".

- سیما!... سیما!.... تورو خدا جواب بده.... سیما چت شده!... سیما.....

پاشیدن آب هم به صورت سیما فایده ای نداشت با عجله برخاست و شماره اورژانس را گرفت. بعد از دادن آدرس و تأیید اورژانس،سعی کرد تا سیما را از جا بلند کند، ولی چنان دردی به قفسه اش وارد شد که احساس کرد قالب تهی می کند. از این رو دست از تلاش بیهوده کشید و ظروف شکسته را از دور و بر او جمع کرد. یک ربع اورژانس به دادش رسید. معاینه و فشار خون نشان از ضعف شدید سیما داشت. افت شدید فشار خون با ترزیق سرم و اطمینان از پیشرفت بهبودی او آنجا را ترک کرد. سروش بعد از مشایعت آنها به بالین سیما بازگشت. سیما به خوابی عمیق فرو رفته بود. لبه تخت نشست. احتیاج نبود به چهره او دقیق شود این سیما، سیمایی نبود که چهار ماه پیش به خانه اش آمده بود:

"خدای من! این همون عروسکیه که چهارماه پیش به خونه من اومد؟"

آهی بلندکشید، انگار نادم و پشیمان بود:

" وای... وای.... من با تو چه کار کردم! چقدر شکسته و رنجور به نظر میای. رنگ و روی زرد و بدن یخ زده ات بیشتر شبیه میته تا انسان زنده....".

و با شرم صورت میان دو دست پنهان کرد و افزود:

- چطور باید تقاص گناهانم رو پس بدم... من دارم به این دختر ظلم می کنم.... خدایا من رو ببخش ... ببخش....

بی محابا بلند شد، اما در آستانه در متوقف شد. گویی با نگاه قصد اعتراف داشت.

- من به درد تو نمی خورم سیما... تو لیاقت یه مرد واقعی رو داری، من حتی مردونگی نداشتم که با سرنوشتت بازی نکنم! کاش بابا مجبورم نمی کرد. کاش الهه نبود و من عاشقش نبودم. شاید می تونستم مرد زندگی و رویاهای تو باشم. در حالی که سر به زیر بیرون می رفت بار دیگر زیر لب زمزمه کرد:

- کاش من رو شرمنده محبت هات نمی کردی..... من قادر به جبران عشق و محبت تو نیستم.

فصل9

9-1

ماه رمضان به همراه فصل زیبای بهار در راه بوده زن و مرد، پیر و جوان در تکاپوی استقبال از این دو مناسبت میمون و مبارک، گرم خرید و خانه تکانی، ثانیه شمار لحظه تحویل سال بودند. امان که از جانب پروین تحریک می شد در این اواخر به الهه بیش از پیش فشار می آورد مُصر بود که سروش، قبل از ماه رمضان تکلیف الهه را روشن کند. الهه تحت فشار روحی سختی قرار گرفته بود و متعاقب آن با تماس های مکرر این فشار را به سروش که به تازگی از بند جراحات و صدمات ناشی از تصادفات بود، منتقل می کرد.

در این میان سروش مستأصل مانده بود، با آنکه با اتفاق اخیر شرمنده محبت های همسرش شده بود، همچنان به عقاید خود پایبند بود و دلیل کافی برای ایجاد یک رابطه عاشقانه نمی یافت. از این رو رفتار یکی دو ماه قبل خود را در پیش گرفت. سیما نیز وقایع تلخ را فراموش کرده و با جان و دل به زندگی و مراقبت از سروش دل بسته بود. در این بین شیرین چون از عشق و علاقه فرزندش به الهه آگاه بود، رفت و آمدش را بیشتر کرد تا راه و رسم زندگی و شوهرداری را به عروس جوان و بی تجربه خود بیاموزد. توصیه های او ختم می شد به طریقه لباس پوشیدن و نوع آرایش. سیما نیز او را آویزه گوش می کرد و برای جلب رضایت سروش از هیچ کوششی فروگذار نبود. این دختر خوش پوش و خوش اندام الحق که در امر انتخاب لباس و نوع آرایش موفق بود و سروش را حسابی تحت تأثیر قرار داده بود، وقتی سروش به منزل می آمد و در مقابل فرشته ای چون او قرار می گرفت، تاب و توان خود را از دست می داد. اما به دلیل قسمی که خورده بود، با دل پرتمنایش در جنگ می افتاد و به بهانه های مختلف، گوشه اتاقش را پناهگاه امنی در مقابل نیروی جاذبه این افسونگر زیبا می ساخت.

این اواخر ذهن او بیشتر مشغول سیما بود، به طوری که هر جا و هر زمان سیما در مقابلش مجسم می شد.به او می اندیشید علت این امر ناراحتی وجدانش به علت عمل زشتی بوده که ُآن شب مرتکب شده است. نمی خواست به خودش بقبولاند که به سیما علاقمند است و به وجود او عادت کرده است. از این رو هر بار که فکر سیما به ذهنش خطور می کرد، آن را سرکوب می کرد و به خود یادآور می شد که هر انسان فقط یک بار عاشق می شود و عشق او فقط الهه است. الهه نیز با تماس های مکرر این موضوع را یادآور می شد. تا آنکه در آخرین تماس، روز جمعه را برای خواستگاری تعیین کرد.

سیما با تنی چند از دوستانش قرار گذاشته بود روز جمعه به توچال برود و این فرصت مناسبی بود تا سروش خود را برای رفتن به منزل اسکویی و خواستگاری از الهه آماده سازد. اما برخلاف گذشته، این بار برای دیدار الهه ثانیه شماری نمی کرد. حسی درونش بیدار شده بود و به او نهیب می زد. شور و اشتیاق اولیه از وجودش گریخته بود و جای آن را دلهره و اضطراب، به همراه احساس گناه فراگرفته بود. مع ذلک بعد ازاصلاح صورت، حمام کرد و مشغول تعویض لباس شدکه صدای بسته شدن در آپارتمان را شنید. سیما بازگشته بود و او را به نام می خواند.

سروش در حالی که شلوار سیاه خوش دوختی به پاداشت از لای در سرک کشید:

- سلام خانم کوچولو... اومدی.

سیما ابرویی بالا داد و پرسید:

- جایی میری؟

- خونه یکی از رفقام دعوت دارم.

- عالیه.

- چرا؟!

- این جوری تلافی تنها موندنت در میاد

- قصد تلافی ندارم

- ولی من از صبح تا حالا فقط به فکر تو بودم.... بیچاره بچه ها! اسکی بهشون زهر شد

- قرار بود فقط خوش بگذرونی

سیما کمی نزدیک شد و مقابل او ایستاد، گرمای نگاهش را در صورت سروش پاشید و گفت:

- بدون تو هیچ جا به من خوش نمی گذره

خون به گونه های سروش دوید، اما سروش چرخید و رفت. بلوز یقه قایقی کجش یه سر سوزن از زیبایی اندامش را نمایان ساخته بود اما دامن ماکسی سیاه و بلندش بقیه اندامش را پوشانده بود، گیسوان سیاه پرکلاغی اش را روی قرمزی رنگ بلوزش رها کرد و بیرون آمد. آستانه اتاق سروش ایستاد،سر به چهارجوب تکیه داد. سروش گره کراواتش را سفت می کرد. بیش از همیشه جذاب و خوش قیافه به نظر می رسید. در سکون به نظاره اش ایستاد. نمی دونست چرا تا این پسر مغرور و از خودراضی را دوست دارد. سروش ادکلن زد. دستهای ژل خورده اش را لابه لای موهایش کشید و روی از آیینه گرفت. چرخید که چشمش به سیما افتاد، لبخند زد و گفت:

- اینجایی... متوجه نشدم

سیما با نوک انگشتان موهایش را به عقب راند و لبخند زد. سروش نزدیک شد دست بالای سر او روی چهارچوب گذاشت و خیره شد. سیما گره کراوات سفت و یقه او را صاف کرد و باطنازی گفت:

- خوش بگذره

سروش خم شد، پیشانی او را بوسید. سپس انگشت روی گونه برجسته سیما به حرکت درآورد و بی اراده گفت:

- اگه دوست نداری،نمیرم

اما سیما پشت چشم نازک کرد و گوشه پیراهن او را کشید و او به سمت در آپارتمان هدایت کرد و گفت:

- دلم نمی خواد دوستات فکر کنند زن ذلیلی

و در آپارتمان را باز و انگشت سبابه اش را به سمت بیرون نشانه رفت. چشمک و خنده نمکین او، سروش را بیقرار کرد. احساس کرد میلی به رفتن ندارد، دلش هوای سیما را داشت. ضربان قلبش با دیدن او و بودن در کنار او تندتر می زد. اما سیمای از همه جا بی خبر او را به زور وادار به رفتن کرد. به محل هایی که گل و شیرینی سفارش داده بود سر زد و راهی منزل اسکویی شد. در راه به الهه و سیما هر دو فکر می کرد. عشق چندساله اش به الهه را با زنجیر محبتی که سیما به تازگی برگردنش بسته بود، در کفه ترازو قرار داد. مستأصل ماند، گیج و سردرگم. نزدیکی های منزل اسکویی کنار خیابان متوقف شد. افکارش به هم ریخته و آشفته بود. احساس می کرد مقابل سیما مسئول است و این خواستگاری پنهانی در حالی که زنی را در عقد ازدواج خود دارد، بی شباهت به کار دزدی است که سر سفره ای نان و نمک خورده و نمکدان را دزدیده است. می دانست خلاف مردانگی عمل می کند، هر چند ازدواجش از روی اجبار و بدون علاقه بوده است. لازم بود قوایش را جمع کند و به افکارش نظم ببخشد، دقایقی درون اتومبیل نشست. چشم بست و سعی کرد به هیچ چیز جز الهه فکر نکند، اما تلاشش بیهوده بود. چهره معصوم و زیبای سیما لحظه ای از نظرش دور نمی شد، لحظات تلخ و شیرین چند ماه زندگی مشترک یکی پس از دیگری بر صفحه ذهنش نقس بست. صحنه جاری شدن خطبه عقد، بهانه گیری های بعد از آن و مشاجره های مکرر با سیما، شوخی شب مهمانی افشار و پرت شدنشان در استخر،یادآوری شبی که بی اراده سیما را هول داد و پس از آن تصادفش، محبت ها و مراقبت های بی وقفه سیما در حالی که او از شدت ضعف و بیماری نای راه رفتن نداشت، گله و شکایت نکردن او از طریقه زندگی ای که برایش رقم زده بود، تحمل تنهایی و مهمتر از همه بهانه احمقانه ای که از آن به عنوان بیماری یاد کرده بود. یک مرد چقدر می توانست بی انصاف باشد و این همه فداکاری و تحمل را در مقابل آزار و اذیت فراموش کند و مثل گربه کوره به دنبال عشق و هوس خود باشد. کلافه و عصبی با فشار بر پدال گاز، با سر و صدای زیاد به راه افتاد.

چشم از ساعت برنمی داشت. سروش تأخیر کرده بود. هر چه زمان بیشتر می گذشت، امید به آمدن او دلش کمتر می شد. عقربه های ساعت از هشت هم گذشت سعی در برقراری تماس کرد ولی گوشی سروش خاموش بود و تلفن منزلش نیز جواب نمی داد. امان با وجود رضایت قلبی،ابروانش را در هم کشید و با ترشرویی که لازمه جذبه اش بود، گفت:

- می دونستم این پسره احمق جربزه زن گرفتن نداره، از اول هم نباید روی حرفش حساب می کردم.

الهه به شدت عصبانی بود. کلافه، با این پا اون پا کردن گفت:

- شاید برایش اتفاقی افتاده... سروش سرش بره قولش نمیره

- از سرش خبر ندارم ولی فعلا که پای قولش نایستاده.

آن شب سروش به منزل اسکویی نرفت، و کار الهه تا طلوع آفتاب گریه بود. صبح روز بعد وقتی سر کار حاضر شد، اولین اقدامش گرفتن دو ساعت مرخصی بین ساعت 10 تا 12 بود. تا آن موقع دست و دلش به کار نرفت. خطای مکررش در انجام وظایف محوله، رییسش را وادار به تذکر کرد، اما برای او اهمیت نداشت. رأس ساعت ده لباس پوشید، کارت زد و بیرون رفت. داخل ساختمان شرکت سروش، چنان هول و عصبانی بود که انتظار آسانسور را نکشید و از طریق پله ها چهار طبقه را به حالت دو بالا دوید. وقتی مقابل مهتاب،منشی مخصوص سروش ایستاد، نفسش به شماره افتاده بود و هر کدام که از دهانش خارج می شد با مکثی کوتاه همراه بود.

سروش به محض گشودن در و دیدن الهه جا خورد و گفت:

- اینجا چه کار می کنی؟

- می خواستم مطمئن بشم اتفاقی برات نیفتاده. ولی نه!... مثل اینکه حالت از من بهتره.

سروش در را بست و در حالی که با خودکارش ور می رفت گفت:

- قصد داشتم امشب باهات تماس بگیرم

الهه پوزخند زد. سروش خوب می دانست چه کرده است و قبل از آن می دانست الهه مثل انبار باروت منتظر جرقه ای برای انفجار است. با خونسردی، که کمتر در خود سراغ داشت، او را دعوت به آرامش کرد و برای پرهیز از جار و جنجال و آبرو ریزی گفت:

- اینجا جای مناسبی برای صحبت کردن نیست.

- اِ اِ!.... به آبروی آقا لطمه وارد می کنه؟

- الهه!... خواهش می کنم یه کم عاقل باش. اگه دیشب می اومدم، باز هم برای پدرت فرقی نمی کرد. وقتی زن نداشتم، نتونستم پدر و مادرم روی برای خواستگاری راضی کنم وای به حالا که زن دارم.

- مثل اینکه خیلی هم دوستش داری.

سروش با رخوت روی صندلی رها شد. موجی از مهر و محبت را در نگاهش به چهره الهه پاشید و گفت:

- خودت می دونی که چقدر دوستت دارم، ولی تا سیما زنمه نمی تونه بیام خواستگاری.

- پدرم صبر نمی کنه سروش!.... چرا نمی فهمی!.... بالاخره مجبورم می کنه ازذواج کنم.

سروش به آرامی زمزمه کرد:

- شاید ما قسمت هم نباشیم

اما الهه شنید و با نگاه تند و گزنده ای گفت:

- نکنه تو از سرنوشتت راضی هستی و من احمق دارم وقتم رو الکی هدر میدم.

9-2

بعد از افطار احساس خستگی مفرطی داشت. نماز خواند و فکر کرد تا رسیدن سروش قدری بخوابد اما چرتش تبدیل به کابوسی وحشتاک شد. خواب دید در باغ زیبایی به اتفاق سروش قدم می زند و از میوه های شیرین و با طراوت آن تناول می کند. در میان باغ چرخ زنان و رقصان بود و سروش در حالی که دست مهر و محبت به سر و رویش می کشید و مشتاقانه خریدار ناز و عشوه اش شده بود، به دنبالش به هر جا روان بود، ناگاه طوفان سختی در گرفت و درختان باغ در هم پیچید. وحشتزده در حالی که از ترس به خود می لرزید پشت تخته سنگی پناه گرفت وسروش را به کمک طلبید. لحظاتی بعد با فرونشستن طوفان از پشت تخته سنگ بیرون آمد، اما بلافاصله متعجب شد، از آن باغ سرسبز و درختان پرمیوه جز بیابانی برهوت و درختان خشک چیزی به جا نمانده بود. سراسیمه و آشفته در حالی که بر سرو رویش قطرات عرق نشسته بود، به دنبال سروش به هر سو نظر کرد، ولی میان آن بیابان بی آب و علف تنهای تنها مانده بود. ترس و وحشت بر وجودش چیره گشت وبا صدای بلند سروش را فریاد زد.

سیما در کابوس وحشتناک خود دست و پا می زد که صدای سروش او را به خود آورد. چند بار پلک زد تا چشم گشود. سروش را نگران بالای سر خود یافت. گویی با دیدن او آسوده خاطر شد، زیرا لبخند زد و گفت:

- خواب می دیدم.

- آره... داشتی تو خواب داد می زدی... تمام بدنت خیس عرق شده

- خیلی وحشتناک بود

سروش لبه تخت نشست. دست کشید به گیسوان بلند سیما و با نوازش آنها گفت:

- بعضی وقت ها آدم خواب نمی بینه، بلکه دچار کابوس میشه.

سیما زل زد به چهره دوست داشتنی سروش و با اضطراب گفت:

- خواب بدی بود. من و تو توی باغ گردش می کردیم که یکدفعه طوفان سختی آمد و اونجارو تبدیل به بیابان کرد.... نمی دونم کجا بودی خیلی دنبالت گشتم انگار در طوفان گم شدی.

اشک حلقه چشمانش را خیس کرد و افزود:

- می ترسم سروش... می ترسم، یه وقت خدای نکرده بلایی سرت نیاد!

سروش چانه اش رو سر سیما گذاشت در حالی او را نوازش می کرد گفت:َ

- بی خود نگران نباش... خواب سر شب که تعبیر نداره... به دلت بد راه نده.

سپس برخاست و دست سیما را گرفت:

- یا الله، بلند شو دست و صورتت رو بشوی.... من هم یه چای بریزم گرم شی.

سیما به زور از تخت پایین آمد. دست و صورت که شست، نشست کنار شومینه، سروش با دو لیوان چای خوشرنگ جلو آمد، تازگی ها خیلی مهربان شده بود، لبخندی زد و مقابل او نشست. این اواخر خیلی فکر کرده بود،سعی داشت تا راهی برای نزدیک تر ساختن روابطش با سیما بیابد و با نذری قسمش را بشکند و حال که سرنوشت او را در کنار همسری چنین مهربان و فداکار قرار داده است، الهه و عشق دست نیافتنی او را فراموش کند و قدر سیما و لحظه های جوانی شان را بیشتر بداند. فنجان چای را به لب نزدیک کرد و گفت:

- بهتر شدی؟

- حالم بهتره، ولی فکرم بدجوری مشغوله

- دلم نمی خواد با خیال و اوهام فکرت رو خراب کنی، از ذهنت بیرونش کن

- سعی می کنم

- سعی نه.... قطعا بیرونش کن

- می ترسم... می ترسم واقعیت پیدا کنه... اگه بخوای ترکم کنی....

سروش به علامت سکوت انگشت روی لب گذاشت.

- هیس

- نه... بگذار حرفم را بزنم. بگذار بگم توی دلم چی می گذره.

سروش برخاست و کنار سیما نشست. امواج گرم نگاهش را در صورت سیما رها کرد و گفت:

- من اینجام... پیش تو... پس لزومی نداره نگران باشی.

- اگه همه اینها خواب باشه چی!... اگه بیدار بشم و ببینم تو اینجا نیستی چی؟

- دیوونه شدی!... من که جایی نرفتم.

- از همیشه عاقل ترم. اگه باز هم بخوای ترکم کنی؟ اگه مثل دو ماه پیش تصمیم به جدایی بگیری؟ می بینی! شاید خوابم تعبیر بشه.

سروش آه پرحسرتی کشید و گفت:

- بابت گدشته ها متأسفم. بالاخره همه چیز درست میشه. به زودی! قول میدم.

دو تا قطره شبنم روی گونه های سیما سرخورد، گفت:

- نمی گذارم کسی تو رو از من بگیره

سروش بوسه بر چادر سیاه شب زد و گفت:

- هیچ کس نمی تونه ما رو از هم جدا کنه. مطمئن باش به همه این ماجراها خاتمه میدم! فقط باید یه قول به من بدی.

- چه قولی؟

- قول بده تمام رفتارهای گذشته من رو ببخشی

سیما لبخند زد، اما سروش با شرمساری افزود:

- یه چیزهایی هست که تو نمی دونی، می خوام برای اونا هم من رو ببخشی

- چه چیزهایی؟

- الان نمی تونم بگم. وقتش که برسه خودت می فهمی

سیما قصد داشت تا سروش را در همان لحظه وادار به اعتراف کند، اما زنگ تلفن همراه باعث شد تا سروش با دیدن شماره روی آن با عذرخواهی به اتاقش برود.

به محض برقراری ارتباط،الهه گفت:

- سلام! کجایی؟... چه کار می کنی؟

- خونه ام، تلویزیون نگاه می کردم

- انگار بد موقعی مزاحم شدم

- طعنه نزن، حرفت رو بزن

- می خواستم یه چیزی بگم ولی مثل اینکه برای تو دیگه اهمیت نداره

- چی برای من اهمیت نداره؟ چرا سربسته حرف می زنی؟

- این جور که بوش میاد تو از زندگی مشترکت راضی هستی. پس می بینی که حرفی برای گفتن نمی مونه.

- میشه بری سر اصل مطلب؟

الهه به من من افتاد و سروش گفت:

- قرار خواستگار بیاد، نه؟ پسره رو می شناسی؟

الهه پس از مکث طوالنی در حالی که سروش را در انتظاری پر التهاب نگاه داشته بود،گفت:

- مهرداد.

سروش به ناگاه طوفانی شد. حس حسادت در وجودش به غلیان درآمد. شاید اگر نام دیگری را می شیند، تا این حد برافروخته و عصبی نمی شد. گوشی را پرتاب کرد و گیج و منگ جلو پنجره رفت. سراپای وجودش از کینه و حسادت پر شد، به نحوی که تنفس تند و سنگین شده بود. شاید اگر به خودش نمی آمد، از پنجره به بیرون پرتاب می شد.

مرهمی برای آرامش و تسکین خود نمی یافت،سیگار را که در ایام جدل با پدر به دست گرفته بود،کنار گذاشته بود. ولی احساس نیاز می کزد. کشوی میز را کشید و بسته سیگار را بیرون آورد. یه نخ گذاشت کنج لبش، روشن نکرد. بلند شد. کلافه بود. چنگ زد به موهاش، یادآوری نام مهرداد آتش حسد را در وجودش شعله ور می ساخت. سیگار را در مشتش مچاله کرد و مشت گره کرده اش را محکم به دیوار کوبید، با شدت درد پاهایش تا خورد و زانو زد. دستش را تکان داد و آن را زیر بغل گرفت،لحظاتبی بعد کلافه،صورتش را میان دو دست پنهان ساخت و گریه می کرد! انتظار سیما به درازا کشید. مزاحمت را جایز نمی دانست، اما لحظاتی بعد با صدای گریه سروش هراسان شد و سرزده به اتاق او دوید. سروش روی زمین خم شده بود و گریه می کرد. تمام وجودش به لرزه افتاد،پاهایش سست شد و رمق از آنها گریخت. با پاهای لرزان نزدیک شد دست به شانه سروش گذاشت،سروش در چشمان نگران او خیره شد،لبهایش را جمع کرد و در دهان فرو برد. قطرات اشک از گونه هایش سرازیر بود. متأسف سرتکان داد. و بی محابا آپارتمان را ترک کرد. سیما مات و مبهوت بیرون رفتن او را نظاره کرد،حتی برای لحظه ای به ذهنش خطور نکرد کابوسی که دقایقی بیش دیده است، به این سرعت به حقیق پیوسته باشد.

نگاه الهه روی پوستر "موج دریا" خیره بود، آنقدر نگاه کرد تا احساس نمود دریا وحشیانه و با تمامی عظمتش قصد هجوم به اتاق او را دارد. از این رو صورت را میان دستها پنهان کرد و سر به زیر انداخت. امان قصد داشت تا در حضور او سروش را ملامت و روز خواستگاری را یادآور گردد. مستأصل بود و راه گریزی نمی یافت. با این وجود با قدم های سنگین و دل پراکراه به سراغ پدر رفت. امان پشت میز تحریر چوب گردو با آن کنده کاری بسیار ظرقب و دقیق نشسته بود و عینک به چشم،مشغول مطالعه بود. وقتی الهه را در آستانه در دید لبخندی زد و او را به درون دعوت کرد نگاه امان عاشقانه بود، عشق یک پدر به تک فرزندش، با یک عالمه آرزوهای شیرین و خواستنی. اما الهه با کج خلقی فرصت بروز احساسات را از او گرفت و گفت:

- میشه بگید چی توی سرتون میگذره؟

- توی ذهن یه پدر چی می تونه بگذره؟

- شما باید فرصت بیشتری به سروش می دادی.

- فرصت دادم، ولی دیدی که! حتی عرضه نداشت سر قرار حاضر بشه.

- چه فایده داشت اگه باز هم تنها می اومد.... شما قبول می کردی؟

- شاید قبول نمی کردم... ولی بازهم بهش فرصت می دادم

الهه لحن پرالتماسی به خود گرفت و گفت:

- تو رو خدا یه فرصت دیگه بهش بده بابا

- بهتر می دونم این فرصت رو مهرداد بدم

- من هیچ علاقه ای به مهرداد ندارم

امان برخاست، کنار قفسه کتابخانه ایستاد و گفت:

- فردا شب مهرداد و خانواده اش برای خواستگاری میان... دلم می خواد دخترم عاقلتر از اینها باشه.

-بابا تو رو خدا رحم کن. من بدون سروش می میرم

- همین که گفتم. تو با مهرداد نامزد میشی، اگه دیدی پسر لایق و شایسته ای نیست، حرفی ندارم. اون وقت هر کاری دلت خواست بکن.

- شما داری من رو مجبور می کنی؟

-هر جور دوست داری تعبیر کن.

الهه با عصبانیت در را محکم به هم کوبید و با گریه به اتاقش دوید. می دانست تلفن زدن به سروش هم فایده ای نداد، او بی جهت دست و پا میزد. سروشی که او می شناخت، مردی نبود که به راحتی وجدانش را زیر پا بگذرد و حق همسری که هر چند علاقه و یا حتی رابطه ای با او نداشت، جفا کند. سروش یک عشق از دست رفته بود و او می بایست مرد رویاهایش را به فراموشی بسپارد و سیما را قربانی عشق نافرجام خود ننماید. اما او دختر حسودی بود که هر چه می خواست باید به هر قیمتی به چنگ می آورد، همان طور که از بچگی این عادت ناپسند را داشت و با هر حربه ای، چه بسا گریه، تهدید و حتی زیرکی ، به مقصود مورد نظر خود می رسید.

هیچ کس برای او اهمیت نداشت، او حتی عشق پاک و واقعی مهرداد را نمی دید و با لجبازی لگد به بخت خود می زد. آن شب سخت تر از شبهای چند ماه اخیر گذراند. وقتی آسمان قصد کرد چادر سیاهش را از سر بگیرد، پلکهای سنگینش روی هم افتاد. عقربه های ساعت، ده صبح را نشان میداد که عاطفه بالای سرش ایستاد و گفت:

- نزدیک ظهره، نمی خوای پاشی خانم؟

الهه با زحمت پلکهایش را گشود و گفت:

- دیشب نخوابیدم... خیلی خوابم میاد.

- حیفه.... روز عید داره تموم میشه و تو هنوز تو رختخوابی

الهه تازه متوجه زمان شد. تکانی به خود داد و نیم خیز روی آرنج راستش تکیه زد و گفت:

- خدای من!... امروزعیده.... وااای!.... عیدت مبارک.

عاطفه خم شد و پیشانی او را بوسید و تبریک عید گفت.

الهه با یادآوری مهرداد پرسید:

- بابا هنوز سر حرفشه؟

- آزه... ولی دلم می خواد بدونی من این وسط هیچ کاره ام. با خودت فکرنکنی چون مهرداد پسر برادرمه، تمام این برنامه ها رو من چیدم.

- این چه حرفیه عاطفه جون! خیالت راحت باشه.

عاطفه بار دیگر پیشانی الهه را محل فرود بوسه خود ساخت و با لبخند و خیالی آسوده بیرون رفت.

الهه لحاف پشم شیشه نقش ستاره اش را کنار زد و بلند شد. چشمش به آیینه افتاد، نفس عمیق کشید، به تصویرش زل زد و گفت:

- هر چه باداباد! یه نامزدی مصلحتی چه اشکالی داره؟

و در حالی که با تکان دادن انگشت سبابه اش خط و نشان می کشید،زیر لب زمزمه کرد:

- صبر کن آقا پسر! یک پدری ازت دربیارم که دو تا پا داری، دو تا دیگه هم قرض کنی،زودتر برگردی فرانسه.

فصل10

10-1

پسر اون هم از نوع فرنگ رفته و ورزشکار، خجالتی ، نوبره. گونه هاش گل انداخته بود. تند تند عرق روی پیشانی اش را خشک کرد. دست و پا گم کرده، دکمه کت خوش دوختش را هر دو سه ثانیه باز می کردو دوباره می بست. گره کراوات راه کج زرشکی و طوسی اش را قدری شل کرد تا نفسش بالا بیاید. موهایش را کوتاه کرده و به طرز زیبایی با حرار ت سشوار فرم داده بود. با آن قد و بالای بلند و هیکل ورزیده، در کت و شلوار نوک مدادی خوش دوخت فرانسوی اش هیبت فوق العاده ای یافته و الهه را وادار به تحسین می کرد، اما به زبان... نه.

الهه در سکوت نظاره گر بود و از اینکه سخنی از خواستگاری پیش نمی آمد راضی به نظر می رسید. تا اینکه پروین با حوصله سر رفته، گره در ابرو کرد:

- کم کم داره وقت رفتن میرسه ولی هیچ کس به اصل مطلب و اینکه چرا دور هم جمع شدیم اشاره ای نمی کنه.

حرفها شروع شد تا آنکه با شنیدن نظریات دو خانواده و شروط الهه شیرینی پخش و مجلس به پایان یافت. با رفتن مهمان ها غم سنگینی بر دل الهه نشست، بدون شب به خیر و با اوقاتی تلخ به گوشه اتاق ده متری اش پناه برد. پوسترهای رو در و دیوار اعصابش را درهم می ریخت. چشم دوخت به تلفن باید حال سروش را می گرفت. از این رو گوشی را برداشت و شماره گرفت.

سروش برای قبول و پذیرش موضوع، با خودش در جنگ بود، اما با جوی که بر زندگی اش حاکم بود، نمی توانست تصمیم قاطع و نهایی را بگیرد. از این رو وقتی، صدای الهه را شنید، از سر حسد و ناامیدی گفت:

- همه چی تموم شد؟

الهه پس از یک سکوت نسبتا طولانی گفت:

- یک حلقه نمی تونه من رو پایبند کنه.

- اگه مثل من نتونی راه فرار پیدا کنی؟

- تو دست و پات رو زنجیر بستی، ولی من یک طناب کهنه و پوسیده رو انتخاب کردم

- اگه اون به قلبت راه پیدا کنه و من رو فراموش کنی!!؟

- مگه سیما تونست به قلبت راه پیدا کنه؟

سروش سکوت کرد، جوابش روشن بود. سیما در خطوط افکارش راه پیدا کرد بود و از راه عقل به قلبش نیز نزدیک تر میشد. از جواب طفره رفت و گفت:

- این پسره تا کی موندگاره؟

- فکر کنم یک ماه ونیم، شاید هم دو ماه.

- پس یه جوری دست به سرش کن

- مهردادی که من می شناسم به این راحتی ها دست بردار نیست

سروش برافروخته لحنش را تند کرد و گفت:

- غلط کرده... پسره احمق! ببین الهه! دوست ندارم زیاد دور و برش بپلکی آ.

- احتیاج به سفارش شما نیست حضرت آقا ولی مجبورم برای پیدا کردن بهونه باهاش رفت و آمد کنم.

آتش حسد برافروخته شد و الهه هر لحظه بر هیزمش می افزود. چنان می نمود که شعله های این آتش بر جان دیگران نیز خواهد افتاد. سروش دیوانه وار گوشی را به زمین کوبید و تنوره کشان از اتاق خارج شد. هر چیز که مقابلش قرار داشت زیر لگدش خرد و خاکشیر می شد. لگد زیر تاکسی درمی حواصیل، مشت در آیینه قاب فلزی ستون شومینه، لگد زیر گلدان پایه بلند سبز و سفید صنایع دستی، یکی پس از دیگری اثاثیه می شکست. سیما مات و مبهوت نگاه می کرد، ولی جرأت حرف زدن نداشت. سروش تقریبا تمام دکوری و میزهای عسلی را شکست. بعد دست روی کنسول کشید و قاب عکس های چیده شده را به زمین ریخت. سیما در حالی که خاموش اشک می ریخت، جلو رفت قابهای شکسته را از زمین جمع کرد. سروش گویی افسار گسیخته بود زیرا وقتی سیما را مشغول جمع آوری خرده شیشه و عکس ها دید بی اراده چنگ در گیسوان او زد او را با مو از جا کند. دل سیما ضعف رفت، نالید. ولی از ترس صدایش را بلند نکرد. سروش سر او را به عقب کشید و چشمان پر شَرَش را در چشمان بی فروغ او دوخت و از لابلای دندان های کلید شده اش گفت:

- ازت متنفرم... متنفر... می فهمی... حالم ازت به هم می خوره.

چشمانش دو کاسه خون و نگاهش پر از خشم و نفرت بود سیما را هول داد. سیما با ضرب زمین خورد. دردی عمیق در استخوان پایش پیچید اما از ترس سکوت کرد نمی خواست بهانه ای برای آزار و اذیت بیشتر خود به وجود بیاورد. سروش گویی حرص و کینه اش را فرو نشاند زیرا گوشه میز تلویزیون کز کرد. چشمش افتاد به سیما که مظلومانه اشک می ریخت. با خود زمزمه کرد: "دیوونه شدم".

خود را در برزخی می دید که خلاصی از آن میسر نبود. دلش به حال سیما می سوخت. نمی دانست چرا تا آن حد بی اراده شده و قادر به کنترل اعمال خود نیست. چیزی به قلبش چنگ می انداخت که عمق وجودش را می سوزاند و این احساس فراتر از یک دلسوزی ساده بود. باز هم پشیمان، مثل دفعات قبل! خیز برداشت و چهار دست و پا جلو رفت. گیسوان پریشان سیما را به نرمی عقب راند و گفت:

- نمی خوای نگام کنی؟.... می بینی بازم سروشت دیوونه شده!

سیما تکانی به خود داده و خودش را کنج دیوارش کشید. بغض گلویش را می فشرد. هوای گریه داشت. برای جلوگیری از ریزش اشک و حفظ غرور، دماغش را بالا کشید و آب دهانش را قورت داد. سر به زانو گرفت. سروش گریه می کرد! دستش را برای نوازش روی شانه سیما گذاشت. اما سیما با غیظ او را پس زد. این زندگی نبود، جهنم داغی بود که هر لحظه و هر ثانیه اش عذاب و آتش بود. سروش را پس زد و گفت:

- تنهام بگذار

سروش با شرمندگی گفت:

- می دونم، عذر خواهی کردن مسخره است من هیچ توضیحی ندارم.

- تو دیوونه ای.... دیوونه.

- حق با توست.... این کارها فقط از یه دیوونه برمیاد.

سیما قادر نبود جلوی طغیان رودخانه چشمانش را بگیرد. با پشت دست آبهای شور روی گونه هایش را زدود و با صدایی که از بغض می لرزید گفت:

- دیوونه ای که با یه تلفن به هم می ریزه.

سروش مبهوت در او خیره شد.

- منظورت چیه!؟

- از همون روز اول، تنها چیزی که تو رو به هم ریخته، همین تماس های لعنتیه.

- اشتباه می کنی سیما

سیما با غیظ اشک را از گونه هایش پاک کرد و سروش را با دست پس زد و گفت:

- اگه به خاطر دیگری شکنجه ام می کنی، باید بگم احمقی سروش... خیلی.

سروش مثل گچ روی دیوار سفید. اما با سعی فراوان خودداری کرد و گفت:

- هیچ کس وجود نداره.... تو خیالاتی شد.

- فکر می کنی خرم، نه؟....فکر می کنی چون سن زیادی ندارم، انداره یه گاو هم سرم نمیشه!؟نه آقا سروش...نه...تنها چیزی که من رو پایبند تو و این خونه کرده، عشقه. اونم یه عشق خرکی، ولی اگه بدونم جسم و روح تو به دیگری تعلق داره.... آتش این عشق روی توی سینه ام خاموش می کنم و برای همیشه فراموشش می کنم.

سروش به هیچ وجه نمی دانست دلش چی می خواد. خراب و کلافه بود. الهه را فراموش کرد و گفت:

- پس دوستم نداری! چون حاضر نیستی برای عشقت بجنگی!

- اگه بدونم مال منه نمی گذارم کسی حتی به سایه اش هم نزدیک بشه. ولی این عروس شش ماهه جز دروغ از همسرش چیزی نشنیده. دروغی که به خاطرش دستش رو داغ می کنه.

سروش مبهوت شد. سیما به سرعت از مقابل او گریخت. لباس پوشید و دوید جلوی در آپارتمان، اما قبل از خروج سر چرخاند و گفت:

- دلم می خواد امشب رو با مادرم باشم... بعدا....بعدا زنگ بزن.

سروش هاج و واج ماند.

- زنگ بزنم!؟.... برای چی؟..... کجا داری میری!؟

- اگه تو بخوای بر می گردم. اگه نخوای باز هم استقبال می کنم. هر چی تو بخوای همون میشه.

سروش مثل تیری از چله کمان رها شد. از جا جهید. دست روی چهار چوب در گذاشت و راه را بر او سد کرد و گفت:

- تو داری اشتباه می کنی.... پای هیچ زنی در میون نیست.

- من یه زنم سروش... یه زن... احساس یه زن هیچ وقت بهش دروغ نمیگه.... منتظر تلفنت هستم.

نگاه سروش غم داشت و صدایش التماس گفت:

- نرو....نرو سیما.... به من فرصت بده.... باید فکر کنم.

اما سیما با ضرب دست او را پس زد و بیرون رفت و قبل از آنکه در آسانسور بسته شود گفت:

- تنهایی بهتر می تونی فکر کنی.

سروش وامانده به در تکیه زد. سیما از نظرش محو شد. خودش را گول زده بود، سیما همه چیز را می دانست، با وجود این صبورانه تحملش کرده بود. در را که بست پاهایش تا خورد و پشد در ولو شد. منظره پیش رویش بی شباهت به میدان جنگ نبود. سیما رفته بود و اگر اراده می کرد با یک تلفن برای همیشه از زندگی اش خارج می شد و او می توانست به خواسته ها و رویاهای دست نیافتنی اش برسد. در حالی که این دقیقا همان چیزی بود که می خواست، اما احساس خوشحالی نمی کرد، بلکه احساس می کرد تمام غم های دنیا روی سینه اش سنگینی می کند. بلند شد. کلافه، سر در گم و عصبی، طول و عرض اتاق را قدم زد. آن قدر به موهایش چنگ زد که در هم ریخته و ژولیده شد. افکارش نظم نداشت،قادر به تفکر نبود. بعد از مدتها سراغ سیگار رفت با حرص پک می زد، دریچه را باز کرد و ریه اش را از هوای تازه پرساخت. قطره اشکی که بی اراده فرو چکید برای سیما بود. نگاهش را به سقف آسمان دوخت. فریاد زد:

- سیما...سیما... برگرد....

چرخید،صدایش کم کم در گلو خفه می شد:

- برگرد...برگرد....بر....گر...د.

روی زمین ولو شد و به تاق اتاق خیره ماند،سقف اتاقش بی ستاره بود. چشم به شمعدانی های لوستر، با خودش درد دل کرد: "هی پسر چت شده؟ قاطی کردی، نه!...هیچ خودت می دونی چی می خوای.... چرا رفتن سیما این طور وجودت رو به هم ریخته؟ نکنه دوستش داری دیوونه؟.... سیما مال تو نیست،اون یه پرنده قفسی است، پرهایش رو باز کن و پرش بده"

سر بلند کرد و چشم به اطراف چرخاند، خانه را سکوت غمباری فرا گرفته بود. سیما با دلی شکسته و چشمانی اشکبار آنجا را ترک کرده بود. دلش به درد آمد، اشک ریخت. او بدون آنکه بخواهد و سعی کند دلبسته همسرش شده بود.

10-2

دم در پارکینگ ترمز کرد چند برگ اسکناس به عنوان عیدی کف دست عمو جلال گذاشت بخ زانتیا گاز داد سر پیچ ترمز کرد سر چرخاند رو به پنجرهباز طبقهسیزدهم. روی گلبرگ گونه هاش شبنم نشسته بود . گاز داد و کلاج را رها کرد . با سر و صدای لاستیک ها به حرکت در امد . اسمان گریه می کرد باران تند بهاری و رقص برف پاکن روی شیشه جلوی دیدش را می گرفت از این رو محتاط از سرعت اتومبیل کاست . در منزل پدر مقابل شومینه خاموش نشست اعضای خانواده خوشحال اما متعجب از دیدار سر زده او گردش جمع شدند.

جلال دلتنگ دختر صبورو مهربان احوالپرسی کرد و جویای احوال سروش شد:

- داماد گریز پای من چطوره :

- خوبه سلام رسوند .

- چرا نیومد.

- مشغول کار بود نخواستم مزاحمش بشم

امیر با کنایه گفت:

- پدر این سروش تو خیلی بچه پر کاری است . روز های عید هم دست از سر شرکت بر نمی داره ... مخصوصا ده و یازده شب .

دروغ بزرگ سیما باید اورا دستپاچه می کرد اما خونسردی اش را از دست نداد و گفت:

- شرکت تازگی ها توی یه مناقصه برنده شد . سروش داره شبانه روز روی پرژه اش کار می کنه . باید بتونه بهترین کار رو با کمترین هزینه انجام بده .

مهوش با اعتراض دست در هوا بلند کرد و گفت :

- ا ... چه خبرتونه ! ... دادگاه واسه بچه ام تشکیل دادین؟

مینا دست به کردن خواهر اویخت با خوشحالی پرسید :

- امشب پیش ما میمونی درسته؟

- خوب معلومه که می مونم اصلا واسه همین اومدم .

جلال نگاه موشکافانه ای به فرزندش انداخت و پرسید :

- مشکلی که به وجود نیومده ؟

- چه مشکلی بابا ؟

- مثلا قهر که نیومدی!

سیما لبخند کجی زد و جواب داد:

- چه حرفا ... دیگه چی بابا !

جلال به سیاهی شب چشمان دخترش زل زد و گفت:

- تو چشمای بابا نگاه کن ! ... زاست میگی ؟

- بابا ! ... ول کن ... حالا دلم خواسته شب عید بیام خونه بابام ... اشتباه کردم؟

- نه دخترم کار خوبی کردی . ولی یه دختر وقتی میره خونه بخت صلاح نیست شوهرش رو تنها بگذاره.

- اگه ناراحت شدین بر گردم .

- ناراحت نشدیم یه کم شک کردیم.

- میخوای تلفن بزنم تا خیالتون راحت بشه ؟

وبلا فاصله تلفن همراهش را از کیفش خارج ساخت و شماره سروش را گرفت ولی قبل از فشردن دکمه سبز مینا گوشی را از دستش گرفت و گفت:

- احتیاجی به این کارها نیست

سپس رو به پدرش کرد و افزود :

- چرا این قدر گیر دادین ؟ طفلک دلش خواسته یه شب عید با خانواده اش باشه خبط که نکرده !

سیما از اینکه مدافع خوبی مثل مینا پیدا کرده بود خوشحال شد و گفت:

- تو فرشته نجاتد من بودی و هستی . قربون خواهرم برم .

اما مهوش کنجکاو بود و شامه تیز ی داشت . گوش امیر را لای دو انگشت گرفت و گفت:

- اصلا اقایون بیرون .

جلال کتابش را روی میز گذاشت و بلند شد .

- خانوم ها با اجازه ... تا مهوش خانوم گوش بنده را نپیچانده شب همگی به خیر .

شلیک خنده بلند شد . امیر دست در گردن پدر انداخت و در حالی که به اتفاق او هال را ترک می کرد گفت:

- فقط ما زیادی بودیم

حرفهای زنانه شروع شد . هانیه اولین کسی بود که احساس خواب الودگی کرد و شب به خیر گفت. مینا هم حدود های ساعت دوازده گیج و منگ به اتاقش رفت.مهوش از غیبت مینا استفاده و سوالهایش را خصوصی تر کرد.

- مادر جون هنوز فکر مادر شدن نیفتادی ؟

سیما جا خورد ولی به روی خود ش نیاورد و گفت :

- واه چه عجله ای داری مامان !

- بچه زندگی ادم رو شیرین می کنه شور و نشاط به زندگیتون می بخشه

- فعلا که حسابی به مات خوش میگذره بچه باشه برای وقتی که زندگی مون یکم سوت و کور شد.

- تو همیشه عادت داری حرفهای من رو به شوخی بگیری . می ترسم خانواده سروش برات حرف درست منن . اگه زودتر بچه بیاری دیگه حرف توش نیست ... اینطوری برای تو و سروش هم بهتره.

- بنده خدا شیرین خانوم اهل این حرفها نیست ... تازه همیشه نصیحتم میکنه اول خودم و سروش رو خوب بشناسم بعد به فکر یه نفر اضافه باشم .

- اینها همش حرفه پای عملش که بیفته همه ازت طلبکار میشن .

- خب امدیم من بچه دارنشدم تکلیف چیه ؟

مهوش یکه خورد نگاهی پر معنا به فرزندش انداخت و پرسید :

- چیزی هست که من نمی دونم ؟

- نه فقط یک سوال ساده است ... جواب میدی ؟

مهوش چانه بالا داد:

- اگه تو بچه دار نشی تصمیم با ما نیست .

- خب اگه سروش بچه دار نشه چی؟

- تو هستی که باید تصمیم بگیری .

سیما در چهره مادر خیره شد منتظر عکس العمل او در مقابل کلمه طلاق بود قاطع گفت :

- تصمیم من ... طلاقه.

مهوش به تندی گفت:

- یعنی تو به خاطر بچه خیلی راحت از زندگی و شوهرت دست می کشی ... نه باورم نمیشه ... نه این حرفدختر من نیست .

- پس باید تا اخر عمر در حسرت بچه بمونم و با یک مرد اجاق کور زندگی کنم .

- هیچ تضمینی وجود نداره که در ازدواج بعدی صاحب بچه بشی.

- میشه بپرسم چه چیزی از نظر شما اشکال داره ... طلاق یا ازدواج مجدد .

- اولا دختری که تازه شش ماهه ازدواج کرده از این چرت و پرتها نمیگه . دوما اگه یه همچین اتفاقی برای تو بیفته پدرت سکته می کنه .

- یعنی چه ؟

- تو فکر می کنی ابروش رو از سر راه اورده . توی سر و همسر ! بازار و محل کسب ! خودت بگو ... براش ایرو می مونه ؟

- یعنی من باید فدای ابروی بابا بشم .

- نه... نه دخترم پدرت راضی نکیشه تو فدای .اون بشی ولی حالا که شکر خدا یه شوهر خوب جوان و سالم داری .الحمدا... شما دوتا هم که کشته مرده هم هستید .پس تو رو خدا نصفه شبی چرند و پرند سر هم نکن . بلند شو ... بلند شو برو بخواب ... این فکر های بیخود هم از سرت بینداز دور .

سیما اهی اکنده از حسرت کشید اما توی دلش بود مهوش نشنید سپس گفت:

- چشم مامان ... معذرت می خوام ... دیگه حرفش رو هم نمی زنم .

سیما شب به خیر گفت پیشانی مادر را بوسید و به اتاقش رفت . احساس کرد چقدر به انجا تعلق خاطر دارد ارامش خاصی یافت . کاش راه بازگشتی بود تا شور و نشاط دخترانه اش را با بالا و پایین پریدن ها . سر به سر گذاشتن با پدر و مادر هانیه مینا و امیر به دست اورد . اما افسوس که حس جوانی و نشاط از او گریخته بود و کم کم تبدیل به بیماری افسرده می شد . کاش می توانست از زندانی که خود برای خود ساخته و زندانبانی چون سروش بگریزد . امااو اسیری بود که بدون زندانبانش قادر به نفس کشیدن نبود . تمام شب را به سروش و رفتار های دو گانه او فکر کرد . سعی داشت به سروش اعتماد داشته باشد و وجود هر زنی را نفی کند . بیشتر دوست داشت دروغهای همسرش را باور کند تا احساس واقعی خود و وجود زنی دیگر را .

حس تازه ای میهمان قلبش شده بود. حسی به شیرینی شکلات و داغی آفتاب ظهر. تازه متوجه علت فرارش از سیما شده بود. او از عشق می گریخت، عشقی که او را در عهد و قسمش متزلزل و رفتارش را نامتعادل ساخته بود. دیگه، فرصت فکر کردن به الهه را نداشت. سیما رفته بود و خانه سرد و ساکت و تحمل آن برایش غیر ممکن به نظر می رسید. شب را با افکار پریشان به سپیده صبح پیوند زد. به محض ورود به شرکت طبق معمول تلفنهای خصوصی اش چک کرد، چند پیغام کاری بود. خواست پیغام گیر را خاموش کند که صدای سیما مانع شد:

"سلام میرم رشت. لطفا برای پیدا کردنم با کسی جز خودم تماس نگیر".

چند بار پیغام را شنید. سیگاری زیر لب گذاشت، آتش زد. به پشتی صندلی تکیه داد، دستهایش را پشت سرش قفل کرد. اما دود سیگار به چشمش رفت. به سمت جلو خم شد، سیگار را لای دو انگشت گرفت. سیما کسی را در جریان نگذاشته واین علامت خوبی بود. در همین موقع، ضربه ای به در خورد و او را از عوالم خود بیرون کشید. مهندس سلجوقی معاون شرکت به نظر عصبانی می رسید. برای داد و قال جلو آمد ولی در مقابل چهره خراب سروش خویشتن داری کرد و گفت:

- چته پسر!... چرا اینقدر داغونی؟

- خوبم، چیزی نیست چه کار داری؟

سلجوقی زبان به ملامت گشود و گفت:

- ما به زحمت توی این مناقصه لعنتی برنده شدیم، می دونی چقدر وقت داریم؟ اگه اینجوری پیش بره بیچاره میشیم.

- دیگه چی شده مهندس... تو فقط غر می زنی و آیه یأس می خونی... چی شده؟

- وقتی ورشکست شدی و بابت چکهایی که دادی افتادی گوشه زندان، می فهمی چی میگم.

- من می افتم زندان... تو چته؟

سلجوقی با کلافگی نشست و گفت:

- آقای مقامی! من چیزیم نیست، من فقط نگران شما و شرکت هستم

- می ترسی بیکار بشی؟

- برای من و امثال من کار زیاده. چرا نمی خوای من رو دوست خودت بدونی....اگه مشکلی پیدا کردی، بگو شاید بتونم کمک کنم.

سروش از جواب دادن طفره رفت. سلجوقی ایستاد و گفت:

- باشه... ولی این نقشه ها رو اصلاح کن.

- بگذار روی میز، می برم خونه

سلجوقی با کلافگی نقشه ها رو روی میز گذاشت و بیرون رفت. باید سیما را می دید. برای دیدار او بیقرار بود. تصمیم آخر را گرفت. می خواست سیما صاحب اختیار قلبش باشد. بی تأمل بیرون زد. ساعاتی بعد در اتوبان قزوین بود که تلفن همراهش زنگ خورد. هند فری را در گوش گذاشت. الهه بود. الهه سراسیمه و مضطرب می گفت نمی تونه زیاد صحبت کنه و اصرار داشت هر چه زودتر سروش ملاقات کند. سروش در حالیکه سعی داشت از دیدار الهه سرباز بزند گفت:

- نمی تونی تلفنی بگی، گوش میدم،بگو.

- نه می خوام ببینمت...کارت خیلی مهمه که نمی تونی برگردی؟

سروش برای اولین بار در مقابل لحن جدی به خود گرفت و گفت:

- آره... کارم خیلی مهمه. میرم رشت دنبال سیما

الهه برآشفت:

- می دونستم....خیلی بی صفتی.... تو داری هر دوی ما رو بازی میدی.

ارتباط قطع شد. سروش گیج و منگ نزدیک بود بار دیگر حادثه بیافریند. بناچار اتومبیلش را به گوشه اتوبان کشاند و پیاده شد. اتومبیل را دور زد و با یک جست روی صندوق عقب نشست. به جاده و اتومبیلهایی که با سرعت سرسام آوری طول اتوبان را می پیمودند چشم دوخت در حالی که حرفهای الهه مثل یه لشکر زرهی روی سلول مغزش رژه می رفت. فکر کرد حق با الهه است قبل از ازدواج با سیما تکلیف او را روشن نساخته بود و هنوز هم انتظار داشت تا به عشقشان پایبند بماند. بار دیگر دستخوش طوفانی شکد که الهه برپا ساخته بود. به سرعت سوار شد و با رسیدن به اولین دور برگردان، در محور قزوین- تهران قرار گرفت و با سرعت سرسام آوری راند.

سرد و بی احساس شماره گرفت، لم دادف هند فری را در گوشش جا به جا کرد:

- منتظرم.... بیا بیرون.

الهه عجول و سراسیمه مانتو پوشید. دکمه هایش را در راه پله بست و به سمت اتومبیل دوید. وقتی کنار سروش نشست تنفسش تند بود و قلبش پر طپش، نگاه سروش در چشمان او خیره ماند. به خاطر آورد چقدر عاشق رنگ آبی است. چشمانی که آرزوها و رویاهای شیرین خود را در عمق آبی آنها ساخته بود. خاطرات شیرین پنج سال گذشته، مانند فیلم بر پرده ذهنش نقش بست. برای دیدن مکله قصر رویاهایش ثانیه شمار لحظه ها بود. و حالا همه چیز به یکباره تغییر کرده و کاخ آرزوهایش در هم شکسته و دست سرنوشت بازی جدیدی به راه انداخته بود و او دیگر آن سروش همیشگی نبود. او در برزخی به نام زندگی مشترک دست و پا می زد و هر چه بیشتر برای نابودی آن تلاش می کرد بیشتر وابسته می شد. سکوت او الهه را سر غیظ انداخت، با تندی رو به سروش کرد و گفت:

-چی شد تغییر عقیده دادی؟

سروش کلافه بود.

- الهه من حال درست و حسابی ندارم خواهش می کنم کنایه نزن

الهه لاقید شانه بالا داد و با کنایه گفت:

- مجبور نبودی برگردی میرفتی سراغ عشقت

سروش برآشفت اتومبیل را با سرعت به کنار خیابان کشید. صدای کشیده شدن لاستیک ها روی آسفالت داغ بلند شد. سروش مستأصل در چشمان الهه خیره ماند لحظه ای بعد با التماس سر روی فرمان گذاشت و گفت:

- اینقدر عذابم نده الهه.... بس کن... تو رو خدا بس کن.

الهه با لحن نیشداری او را آزار داد و گفت:

- حالا دیگه از من و حرفهام عذاب می کشی... باشه... باشه خفه میشم

سروش سر از فرمان بلند کرد. به موهایش چنگ زد و به نقطه نامعلومی خیره شد و گفت:

- من تو برزخم الهه، توی برزخ.... به من فرصت بده بگذار خودم رو پیدا کنم. خودم هم نمی دونم چی می خوام، همه چیز عوض شده، هیچی سرجاش نیست.

مردمک چشم الهه ثباتش را از دست داد. تشویش و اضطراب در لرزش دستهایش هویدا بود:

- تو به من قول دادی... تو منو امیدوار کردی .... تو حق نداری....

بغض راه گلویش را می فشرد. قدرت تکلمش را از دست داد. سروش دگرگون شد، باز هم عصبانی و کلافه گاز داد و مقابل اولین کافی شاپ متوقف شد. دو تا برج زهر مار مقابل یکدیگر پشت میز دو نفره ای نشستند، تا آنکه گارسون دستور گرفت و چند دقیقه بعد با سفارش بازگشت. میلی به خوردن در هیچ کدامشان نبود. الهه با غذا بازی و زیر چشمی سروش را می پایید. بالاخره خوصله اش سر رفت، سکوت را شکست و گفت:

- نمی خوای بدونی چرا خواستم ببینمت؟

سروش بی حوصله سر تکان داد و الهه افزود:

- بابا اصرار داره حالا که قراره مهرداد برگرده فرانسه عقد کنیم.

منتظر عکس العمل سروش ماند، اما سروش انگار نشنید، زیرا بدون توجه با ظرف خلال دندان بازی می کرد. الهه با تعجب او را مخاطب قرار داد و گفت:

- هی!... سروش!... با تو هستم مرد!حواست کجاست؟

مکث کرد و منتظر ماند. عکس العملی از سروش ندید. به تندی گفت:

- شنیدی چی گفتم؟

سروش سر بلند کرد. آرنجش را تکیه گاه میز ساخت و دست زیر چانه زد، سرد بود مثل برفی که یخ زده است، گفت:

- من متأهلم الهه.

چشمان الهه گرد شده بود. زبانش لکنت داشت و گفت:

- منظورت چیه!...خب...خب خودم می دونم

- فکر می کنی رهایی از قید و بند ازدواج آسونه؟

ابروان الهه پایین افتاد و چشم تنگ کرد و گفت:

- تو چی داری میگی سروش!حالت خوبه؟

چشمهای سروش غم داشت، متأسف سر تکان داد. الهه تندی کرد.

- چرا من رو امیدوار کردی... چرا بهم وعده و وعید دادی!

- حالا میگی چه کار کنم؟

- تکلیف من رو روشن کن

- تو آزاد...آزاد،....دست وپای من بسته است، کاری از دستم ساخته نیست.

الهه برافروخت شد،انگشت به سمت سروش نشانه رفت و گفت:

- فقط یه چیز می تونه دست و پای تو رو بسته باشه.....!

تنفسش تند و سخت شد قفسه سینه اش آشکارا بالا و پائین می رفت، با عصبانیت افزود:

- تو عاشق سیما شدی؟!

سروش سر به زیر انداخت.آتش حسادت در وجود الهه برافروخته شد. دیگر تاب ماندن نداشت. به سرعت صندلی را عقب کشید و شروع به دویدن کرد. سروش غافلگیر شد، ناچار چند اسکناس روی میز انداخت و با عجله به دنبال او بیرون دوید. الهه هنوز موفق به گرفتن تاکسی نشده بود. جلو رفت و گفت:

- بچه نشو الهه.... برگرد بریم توی ماشین... من که حرفی نزدم.... چرا بچه بازی در میاری.

الهه بدون مقاومت سوار شد. سروش لحن جدی و محکمی به خود گرفت و گفت:

- می دونی این شش ماهه من چه کشیدم؟! می دونی چه بلاهایی سر این دختر طفل معصوم آوردم تا بقول تو دمش رو بگذاره رو کولش و بره.

سروش در نقطه ای قرار گرفته بود که قصد داشت سیما را به عنوان همسر و شریک زندگی باور و عشق او را تمام بپذیرد. اما الهه که به خوبی به روابط آنها آگاه بود و در طول مدت زندگی زناشویی آن دو، هر حربه ای را به کار بسته بود تا این پیوند آسمانی را بگسلد، به جنجالی که برپا کرده بود دامن زد و با عصبانیت گفت:

- مثل اینکه من بازیچه تو شدم، نه؟ اما اشکالی نداره.... از آدم بی عرضه ای مثل تو بیش از این نبایستی توقع داشته باشم.

- تو هیچی نمی فهمی دختر!

- شما که یه نابغه ای و باهوش! توضیح بده تا من هم بفهمم

- فکر می کنی احتیاج به توضیح هست!؟.... من یه مرد متأهلم و در مقابل همسرم مسئول. حتی اگه این زن تحمیلی من باشه و علاقه ای بهش نداشته باشم، نمی تونم هیچ تعهدی به تو بدم.

- حالا به این نتیجه رسیدی؟ اما من نمی گذارم آب خوش از گلوت پایین بره.

- اینقدر خودخواه نباش الهه!

- خودخواه!

نگاهی از سر توقع به سروش انداخت و افزود:

- تو درست میگی. من خودخواهم، تو باید زندگی خودت رو بکنی. من هیچ وقت به تو تعلق نداشتم و نخواهم داشت. یکی نیست به من بگه دختره احمق چرا این عشق لعنتی رو باور کردی و شش سال از بهترین روزهای عمرت رو حروم کردی.

- الهه! من در موردم عشقم به تو دروغ نگفتم.خدا می دونه با خلوص نیت و به قصد ازدواج با تو رابطه داشتمو اما امروز....

- دیگه نمی خوام چیزی بشنوم. نمی خواد بگی اتفاقی افتاده و همه چیز تغییر کرده.

سروش کلافه چنگ در موهایش زد و گفت:

- بگذار زندگی ام رو بکنم

آتش حسادت چنان در وجود الهه برپا شد که قادر نبود جلو خشم خود را بگیرد و به همین دلیل، دستگیره اتومبیل را کشید. سروش با حرکت غافلگیر کنند او بی محابا ترمز کرد، در همان لحظه صدای کشیده شدن لاستیکهای اتومبیل دیگری در پشت سر اتومبیل سروش شنیده شد . متعاقب آن بواسطه صدای بوق و چند ناسزا به خود آمد. اما الهه بدون توجه پیاده شد. سروش بناچار اتومبیل را به کنار خیابان کشید و به دنبال او شروع به دویدن کرد. وقتی شانه به شانه الهه رسید، گفت:

- خواهش می کنم. الهه صبر کن.

الهه ایستاد. با غیظ در صورت او براق شد و گفت:

- فکر نمی کنم حرفی مونده باشه.

- ولی من نمی خوام اینطوری تموم بشه

- اِ اِ اِ.... دوست داری چطوری تمومش کنیم؟ بگو. بگو من در خدمتگزاری حاضرم

سروش در اوج کلافگی گفت:

- می خوام درکم کنی. می خوام به من حق بدنی. می خوام برای شروع این زندگی تو مشوقم باشی.

الهه قهقهه ای از روی تمسخر زد، سپس چشم در چشم او براق کرد و گفت:

- خیلی پر رویی

- می دونم توقع زیادی دارم، ولی اگه دوستم داری نخواه عذاب بکشم و مهمتر از اون دست به گناه کبیره بزنم. سیما گناهی نداره، نباید بگذاریم قربونی عشق من و تو بشه.

الهه برای لحظاتی چشم در چشم سروش خیره ماند. موج التماسی که در چشم سروش بود، همیشه در طلب او تلاطم بود، اما امروز این چشمها برق خاصی داشت که این دختر دورگه را به سرحد جنون و حسد رساند، فکر کرد باید به هر نحوی شده است این مرد خوش سیما و جذاب را از آن خود گرداند، از این رو در مقام خدعه و نیرنگ بر آمد و با ابری ساختن چشمها و اشک،بار دیگر در دل سروش اثر کرد و گفت:

- باشه من حرفی ندارم.....

و مثل کودکان بنای هق و هق گریه را گذاشت. سروش تحت تأثیر او قرار گرفت. هنوز شعله های عشق پنج ساله را در دلش خاموش نساخته بود. با اشک الهه احساس غم کرد و گفت:

- بسه خواهش می کنم

اما الهه از میان سیلاب اشک گفت:

- تو حق داری. سیما گناهی نداره، اما من چی؟ تو می خوای عشقت شمع محفل دیگری باشه!.... باشه من به مهرداد اجازه می دهم تا صاحب اختیار قلب و روح و جسمم باشه.

نام مهرداد حسادت خفته سروش و تنها عاملی او را به سوی الهه و عشق او، پس از ازدواج سوق می داد را بیدار کرد. به سختی آب دهانش را قورت داد و گفت:

- تو بهش بله نمیگی،میگی؟ من فقط می خوام تو مال مهرداد نباشی.

- پس باید هزینه اش را بپردازی.

وضع اپارتمان همچنان به هم ریخته و نا بسامان بود. خسته و بی رمق روی کاناپه ولو شد . دور و برش را نگاه کرد صحنه شب گذشته جلوی چشمانش به رقص در امد . چهره مظلوم سیما در نظرش مجسم شد در حالی که گیسوان او را در چنگ داشت و صدایی از گلوی او خارج نمی شد . فکر کرد فکر ... باید تصمیم می گرفت. تصمیم عاقلانه تماس تلفنی با سیما و خواهش برای بازگشت او بود اما به یاد اوردن مهرداد و تصاحب الهه توسط او وجودش را به اتش می کشید و زبانه های خشمش را شعله ور می ساخت . تمام شب را به الهه و سیما فکر کرد بالاخره با احساس حسادت نتیجه گیری و خود را متقاعد ساخت که هیچ تعلق خاطری به سیما نداشته و ندارد و اگر این اواخر به او بیشتر اهمیت داده دلیلش فقط عادت و دلسوزی بوده است .

با این تصمیم درنگ نکرد شماره سیما را گرفت . لحن سیما سرد بود .سردی کلامش در استخوان سروش نشست و او را وادار کرد تا بی پرده سخن بگوید .

- هنوز رشتی؟

بله سیما سوال دوم سروش را به دنبال .

- نمی خوای برگردی؟

- خواستن من مهم نیست ولی می دونم تو چی می خوای .

- خب!

سیما دلشکسته و مغموم با صدایی که از بغضش را میلرزید گفت:

- تو ازادی سروش ... هر جا دلت می خواد برو ... تو به من تعلق نداری .

- متاسفم نمی خواستم این طوری تموم بشه .

سیما بمانند دیوار چینه ای که یکی از اجر هایش را بیرون بکشند فرو پاشید . احساس تلخ شکست تمام وجودش را در بر گرفت . به سختی به خودش مسلط شد گفت:

- بعد از اینکه یه وکیل خوب پیدا کردم باهات تماس می گیرم . هر طور که تو بخوای جدا میشیم .

سزوش دست گذاشت جلوی دهانش و بغض قورت داد :

- نمی دونم می تونی من رو ببخشی ؟

- شاید شاید یه روزی بخشیدم ... شاید.

ترانه غمگین کلام سیما مثل خنجری بود که در قلب سروش فرو امد . انچه سروش می گفت با انچه قلبش می خواست تفاوت فاحشی داشت . شاید اگر اختیار تکلم را به دست قلبش می سپرد هیج گاه دل سیما را نمی شکستو باعث رنجش خاطرش نمی گشت . باغ سبز چشمانش خیس شد :

- برگرد خونه ات . این خونه متعلق به توست . من امشب میرم .

سیما دستپاچه شد:

- نه باید بمونی . دلم نمی خواد به این زودی کسی بویی ببره من می تونم یه مدت برم هتل .

- نه این جوری نه . تنهایی صلاح نیست .

- فقط دلم نمی خواد هر روزاز طرف خنواده ام دادگاهی بشم و جواب و سوال پس بدم . من توضیحی براشون ندارم ... در ضمن نمی خوام کسی برای وساطت اعصابم رو خرد کنه .

- حالا که با جدایی توتفق کردی بهتره تا تموم شدن کار بیایی خونه ... قول میدم به هیچ وجه مزاحمت نشم .

در موردش فکر می کنم خدا حافظ.

سروش با عصبانیت گوشی را روی تلفن کوبید . از خودش از رفتارش از پدرش از الهه از زمین و زمان عصبانی و دلگیر بود . احساس کرد از شدت گرما گر گرفته است . به اشپز خانه رفت و بطری اب را از یخچال بیرون کشید . جرعه ای نوشید و مابقی را روی سرش خالی کرد . ارام نشد با خشم بطری را پرتاب کرد بطری با برخورد با کابینت خرد خاکشیر شد و کفاشپزخانه از خرده های ان پر شد . بدون توجه به خرده شیشه ها پا جلو گذاشت ولی چند تکه خورده شیشه در پایش فرو رفت سرامیک اشپز خانه قرمز شد خم شد و تکه های شیشه را بیرون کشید . در حالی که رد سرخی از خون روی قالی و موکت به جای می گذاشت حمام رفت و دوش اب سرد را باز کرد و مدت زیادی زیر ان ایستاد . خودش هم علت رفتارش را نمی دانست . به زمین و زمان فحش و نا سزا می داد و مشتهایش را به دیوار حمام می کوبید . ناگهان بیرون زد . لباش پوشد و خانه را ترک کرد . حدود ساعت سه بامداد بود که با حال خراب در حالی که از مستی روی پا بند نبود به خانه بازگشت .

این همه اتمبیل های رنگ و وارنگ و مدل جدید به بازار عرضه شده بود هنوز هم بنز مدل قدیمی اش را ترجیح می داد زیر سایه کاج پارکش کرد . پیاده شد سید علی باغبان توی گلخانه شیشه ای با گلدان ها ور می رفت قدم گذاشت روی پله های ایوان و صدا بلند کرد :

- خدا قوت سید.

سید دست به سینه شد و عرض ارادت کرد . جلال به جنباندن سر اکتفا نمود و داخل ساختمان شد . بوی قورمه سبزی از توی حیاط گیجش کرده بود .بو کشید .

- به به

دلش ضعف رفت جلوی در ورودی در حالی که جورابهایش را در می اورد به دنبال اهل منزل چشم چرخاند . مینا درازکش جلوی شومینه کتاب می خواند . نیم خیز شد و گفت:

- سلام بابا

- علیک سلام دختر گلم مامانت کو؟

مینا بدون کلام با انگشت طبقه فوقانی منزل را نشانه رفت و بار دیگکر متئجه کتاب فیزیکش شد .

به ندرت اتفاق می افتاد مهوش از استقبال همسرش غفلت کند جلال در حالی که کنجکاو به نظر می رسید بلا فاصله از پلکان بالا رفت از مقابل اتاق سیما که رد شد احساس دلتنگی کرد اهی کشید و چشم به در باز انباری انداخت . اهسته و بی صدا جلو رفت و از لای در سرک کشید .

معلومه کجایی خانوم ؟

مهوش به سمت صدا چرخید و گفت:

- سلام اقا ... کی اومدی؟

- حالا دیگه بعد از سی و پنج سال باید منتظر بمونم هانیه برام چای بیاره ؟

و وارد انباری شد اما به محض ورود چشمش به روروک افتاد و گفت:

- این چیه؟!

- مگه نمی بینی !

قند در دل جلال اب شد و گفت :

- یعنی دارم بابا بزرگ میشم ؟

مهوش یاد جوونی هاش افتاد چقدر زوذ گذشت مثل گذر اب در جوی کاش می شد گرد پیری را از موهایش می زدود . بلوز و شورت رکابی را مقابل چشمان جلال گرفت و گفت:

- یادت میاد سیما که به دنیا اومد چه رقصی کردی ؟

جلال مسافر گذشته ها شد . انگار همین دیروز بود حظ کرد گفت:

- دنیا یه طرف سیمای باب هم یه طرف

مهوش خرید تقریبا کاملی کرده بود کالسکه قنداق فرنگی روروک ساک دستی سرویس حمام پتو و ... همه را نشان جلال داد و گفت :

- هنوز تخت و کمد نخریدم ... البته اسباب بازی که جای خود داره . پارچه هم خریدم دادم به اکبر اقا لحاف دوز دو سری رخت خواب هم بدوزه .

- به سلامتی حالا چند ماه داره؟

- کی؟

- سیما دیگه

مهوش بلند شد چهره اش کمی کسل نشان می داد گفت:

- فکر نکنم خبری باشه .

جلال نیز به دنبال او بلند شد

- هنوز مسجد نساخته گدا درش نشسته خانومی !

گپشون تا رسیدن به طبقه پایین ادامه داشت . مهوش برای پذیرایی از همسرش با یک چای داغ به اشپزخانه رفت و جلال برای سر گرم کردن خود روزنامه را برداشت و تای ان را باز کرد صفحه اول با تیتر درشت نوشته شده بود (( کارت ورود به جلسه کنکور ... توضیع می شود )) رو کرد به مینا و گفت:

- بابا ! سیما ثبت نام کنکور کرده؟

- بله اقاجون

- بهش زنگ بزن یاد اوری کن کارت ورود به جلسه اش رو بگیره

- شما که سیما رو میشناسی بابا ... هواس خودش از من جمع تره

مهوش با چای داغ بازگشت . نشست روی کاناپه پای کوتاه پشت بلند پا انداخت رو پا نگاه کرد به پرده های زرشکی گفت :

- بالاخره قرارمون چی شد کی باید اینا رو عوض کنیم ؟

- مگه همین ها چشه ؟

قیافه مهوش درهم شد و جواب داد :

- ده سال چشم توی رنگ ایناست دیگه خسته ازشون خسته شدم .

جلال خندید .

- واویلا ... پس چطور تونستی این سی و پنج ساله من رو تحمل کنی ؟

- ا ... اقا جلال ! از این شوخی ها نداشتیم ا.

- و دست برد زیر میز و نخ ابریشم و قلاب را برداشت برای مینا رو تختی سر انداخته بود .می دونست دیر یا زود او نیز به خانه بخت خواهد رفت . به همین دلیل به فکر تهیه جهیزیه افتاده بود . جلال روزنامه را بست یه حبه قند حل دار مهریز یزد را در دهانش گذاشت . از سر فنجان هورت کشید و گفت :

- زنگ بزن به سیما بگو فردا شب شام میریم خونش .

مهوش یه زنجیره زد گفت:

- تو رو خدا بچه ام رو توی درد سر نیانداز خودت که دخترت رو میشناسی می خواد سنگ تموم بزاره می افته به زحمت .

- ای بابا! ... خب دلم واسه دختر نازنینم تنگ شده سروش که کم لطفه و سالی به دوازده ماه به ما سر نمی زنه ... گفتم ما بریم .

- توقع نکن جلال جوونن. به جای شام خوردن با من و توی پیر مرد میرن لونل پارک فرحزاد دربند.

- یعنی که چی؟ ... بگو لازم نکره مزاحم شیم خلاصم کن دیگه .

لبخند مهوش دقیقا همین معنا را داشت .

- می دونم خیلی سخته که سروش را فراموش کنی ولی برای من سخت تره که بدونم شریک اینده ام دلش جای دیگه ای است.

- مطمئن باش اگه نتونم سروش رو فراموش کنم پا توی زندگی تو نمی گذارم .

مهرداد نفس عمیقی کشید . سینه پهنش را جلو داد و دستانش را از دو طرف روی لبه تخت گذاشت و به اسمان کم ستاره خیره شد .

- تورو از دست نمیدم الهه... حتی اگه به قیمت جونم تموم بشه

- چه فایده داره زنی رو که علاقه ای بهت نداره بخوای به زور تصاحب کنی .

مهرداد از جا پرید نیم خیز شد طرف الهه دلش لبریز از عشق بود زیر نور مهتابی های ابی رنگ در صورت او خیره شد فکر کرد شب چهاردهم ماه امشبه صداش زنگ دار شد و گفت:

- خیلی سنگ دلی الهه ... خیلی ... چطور دلت میاد قلبو رو یشکنی ؟یعنی تا این حد از من بدت میاد ... اگه این طوره چرا تا پای مراسم نامزدی پیش امدی ؟

الهه با صراحت گفت: بابا مجبورم کرد

مهرداد زمزمه کرد : (( من بازیچه شدم؟ ))

خیلی خود دار بود که تا پایان شام و رساندن الهه به منزلش کلامی حرف نزد .وقط خداحافظی هردویشان سرد و خشک رفتار کردند . مهرداد دنبال کلامی برای التیام بخشیدن به غرور شکسته اش بود و قبل از انکه الهه کلید را در داخل قفل بچرخاند زبان در کام چرخاند و با صدای لرزانی گفت:

- خیلی دوستت دارم ... خیلی زیاد ولی فکرشم نمی کردم عمر نامزدی ام انقدر کوتاه باشه.

متاسف سر تکان داد و افزود :

- بهت اجازه نمی دم غرورم رو بشکنی

دست در هوا چرخاند تا گلایه کند اما پشیمان شد سپس با اکراه حلقه نامزدی را از انگشتش بیرون کشید و جلوی الهه گرفت. الهه باورش نمی شد با تعجب حلقه را گرفت . اشک در چشمان مهرداد حلقه زد . لب گزید که جلوی فرو چکیدن اشکش را بگیرد. اما موفق نشد . از این رو چشم بست و رو گرداند.-1

هوای رشت هم به مانند دلش گرفته بود. نم نم باران بر شیشه جلوی اتومبیل می خورد. نوار کاستی داخل پخش گذاشت، صدای دلنشین خواننده او را تحت تأثیر قرار داد.

"یه روز عاشق عشقی، یه روز دشمن سازش

یه روز اهل نوازش، یه روز دشمن خواهش

یا یکرنگی موندن یا یکپارچگی محض یا از ریشه سوزوندن...."

با قطره قطره های باران، دانه های اشک از گونه های برجسته اش بر روسری می چکید. غم شکست سنگین بود. اما فکر انتقام به سرش راه نمی یافت. به خوبی آگاه بود در جریان دادگاه، سروش دفاعی از خود نخواهد داشت و در نهایت رأی دادگاه، هر چه باشد به نفع خود اوست. هر چند سروش قلب، احساس، جوانی و نشاط او را به بازی گرفته بود و با این کار او را برای همیشه نابود می ساخت، ولی راضی نمی شد تا علیه او اقدامی صورت دهد. از این رو خود را قانع ساخت تا طبق او اقدامی صورت دهد. از این رو خود را قانع ساخت تا طبق میل و خواسته سروش رفتار کند. با افکار پریشان و چهره مغموم به برج مینو رسید. چراغ ها روشن بود پس سروش هم بود. نیم ساعت با خودش کلنجار رفت تا اتومبیل را در پارکینگ پارک کرد. می دانست در آن وضعیت رفتن به آن خانه صلاح نیست. اما تنها مسئله مهم این بود که بدون جار و جنجال از سروش جدا و بلافاصله تهران را ترک گوید. به طبقه سیزدهم که رسید کلید را بیرون آورد، ولی پشیمان شد و ترجیح داد صاحبخانه در را بگشاید. با این فکر شاسی زنگ را فشرد. چند لحظه بعد سروش پشت در ظاهر شد و با دیدن او جا خورد، ولی نتوانست خوشحالی اش را پنهان سازد. در حالی که راه را برای او باز می کرد گفت:

- سلام، خوب شد اومدی... خیلی نگرانت بودم.

سیما پاسخی نداد و بی تفاوت، از مقابل دیدگان مشتاق او، یکراست به اتاقش رفت. سروش با اینکه می دانست، حق با سیماست، دلخور شد. ولی ترجیح داد مزاحمتی برای او ایجاد نکند و او را به حال خودش بگذارد. با این حال وجود سیما دلش را بیقرار ساخته بود. می رفت اتاق، می آمد بیرون. لم می داد روی مبل، ولو می شد روی زمین. تلویزیون را روشن می کرد، خاموش می کرد. بدجوری کلافه بود. وقتی شکمش به قار و قور افتاد فکر کرد به بهانه شام سیما را بیرون بکشد. سوسیس ها را در ماهیتابه خرد کرد و با افزودن روغن آنها را سرخ نمود. گوجه و خیارشور ورق کرد و چید توی دیس، گذاشت توی سینی، آمد پذیرایی. سینی را روی میز ناهارخوری گذاشت و رفت پشت در اتاق سیما در زد. سیما به محض گشودن در اتاق با ترشرویی در چشم او خیره شد، اما سروش با مهربانی لبخندی زد و گفت:

- یه چیزی واسه شام حاضر کردم. بیا بخور

سیما با سردی گفت:

- میل ندارم

- یعنی تا وقتی من توی این خونه هستم قصد داری خودت رو حبس کنی و اعتصاب غدا راه بیندازی؟

سیما مظلومانه سر به زیر انداخت و بغض کرد. سروش به آرامی نزدیک شد و به قصد دلجویی دست روی شانه او گذاشت، ولی سیما شانه اش را عقب کشید، حوادث چند ماه اخیر از سروش مردی پریشان و عصبی ساخته بود که با اندک برخوردی از کوره در می رفت. در آن لحظه حرکت سیما اعصابش را به هم ریخت، به همین دلیل بازوی سیما را گرفت و او را به طرف خود کشید. نگاه پر خشم سروش با نفس های تندش همراه بود. نگاه سیما در زوایای صورت او چرخ خورد، بی اراده اشکش سرازیر شد. اشک آتش به جان سروش افکند. گر گرفت. بازوی سیما را رها کرد و با شرمساری چشم بست .سپس با تأمل کوتاهی در حالی که سعی لحن دلجویانه ای به خود بگیرد گفت:

- فکر می کنی تقصیر منه. خیلی سعی کردم ولی....

سیما بغضش را قورت داد. این روزها آن قدر بغض قورت داده بود که احساس گلو درد داشت،روی از سروش گرداند و گفت:

- احتیاجی به توضیح نیست، چون هیچ توضیحی نداری.

سروش به علامت تسلیم دست بلند کرد:

- درسته من توضیحی ندارم.

- دلم می خواد این مدتی که مهمونتم، من رو به حال خودم بگذاری. حالا اگه میشه تنهام بگذار

سروش به سختی نفسش را بیرون داد و عقب عقب بیرون رفت. چشمش افتاد به سینی غذا، معطل نکرد زد زیر سینی،سینی با محتویاتش در هوا چرخ خورد و وسط پذیرایی پخش شد. صدای شکستن ظروف بغض سیما را شکست و با صدای به هم خوردن در آپارتمان با صدای بلند شروع به گریستن کرد.

خیلی وقت بود که صدایی نمی آمد، پاورچین سرک کشید توی هال،سروش نبود. پاگذاشت بیرون، اما متعجب شد. صحنه، صحنه جنگ بود، فکر کرد چطور وقت ورود متوجه چنین ریخت و پاشی نشده است. دم در آشپزخانه خرده های سوسیس رفت زیر پایش. از این رو غرید:"اَه، گندیده". آن آت و آشغال ها با جارو برقی تمیز نمی شد. جارو و خاک انداز می خواست. با احتیاط از روی خرده شیشه رد شد. وقتی دمپایی به پا کردن، چشمش افتاد به خون خشک شده قهوه ای رنگ که تا کنار در حمام ادامه داشت. با رخوت در آستانه ورود به آشپزخانه نشست. یک تکه از شیشه را برداشت و نگاه کرد. چشم چرخاند به اطرفا، صد رحمت به بازار شام، شیشه از دستش افتاد. نالان شد که چرا این وضعیت به وجود آمده است، دلیل می خواست، اما کسی نبود. بق کرد، بعد بغض، بعد هم اشک، سروش را به باد ملامت گرفت:

- تو چه مرگته؟.... چی می خوای؟....چرا داری همه چیز رو نابود می کنی؟.... چرا ناراحت کردن من اینقدر برات مهمه؟....سروش تو داری دیوونم می کنی!.... به من بگو چه اتفاقی داره می افته!به من بگو....

گفت، گفت، گفت. عقده هایش که خالی شد، بلند شد و تمیز کرد. دیگر اثری از صحنه درگیری چند روز قبل نبود. با حساس خستگی به رختخواب رفت ولی خوابش نمی برد. کلافه، این پهلو به آن پهلو می شد و گاهی با خود زمزه می کرد: "نکنه بلایی سر خودش بیاره". انتظار او تا طلوع سپیده به طول انجامید، تا وقتی که سروش با اوقاتی تلخ وارد شد و یکراست به اتاقش رفت و خود را در آن پنهان ساخت. این اوضاع همچنان ادامه یافت تا جایی که از شرکت سراغ او را گرفتند. سیما برای تماس های مکرر جواب نداشت. بناچار از وجود او اظهار بی اطلاعی می کرد. سیما روزهای سختی را می گذراند و احساس می کرد باید هرچه سریع تر خود را از صحنه زندگی همسرش خارج کند. از این رو در جستجوی یک وکیل مجرب با مرجان نشاط آشنا شد و بلافاصله مدارک لازم را برای ارائه به دادگاه تهیه و تنظیم نمود. در این بین، الهه موضوع بهم خوردن نامزدی اش را از سروش کتمان و هر روز با تلفن، گزارش های دروغین از عشق و دلدادگی مهرداد تحویل سروش می داد تا آتش کینه و حسادت را در درون او روشن نگه دارد. نمی خواست سروش برای تعویق انداختن طلاق سیما داشته باشد.

با امضای سروش درخواست طلاق به جریان می افتاد. دل توی دل سیما نبود، فشار سنگینی را تحمل می کرد که از حد توانش بالاتر بود و ناخواسته در راهی قرار گرفته بود که دور از ذهنش می نمود. فکر می کرد شب زنده داری و دیوانگیهای سروش برای رهایی از او و این زندگی جهنمی است. با اسناد و مدارک طلاق به منزل بازگشت. سروش خواب بود. خود را مشغول کار ساخت. غذا درست می کرد، دستش می لرزید، گردگیری می کرد، قلبش می تپید؛ واهمه گنگی داشت. شوریده دل و مضطرب در انتظار بیدار شدن سروش بود که بالاخره نزدیکی های ظهر سروش با احساس سر درد در حالی که شقیقه هایش را می فشرد به میان هال آمد.

- چقدر سرم درد می کنه.

دل سیما فرو ریخت. با صدای لرزانی گفت:

- سلام.... کمکی از من بر میاد؟

ده روز می شد که او صدای سیما را نشنیده بود، از این رو با تعجب گفت:

- امروز آفتاب از کدوم ور سر زده! بالاخره ما رو قابل یه سلام دونستی

- چرا با خودت این کارها رو می کنی..... تو که هر جور بخوای من همون رو انجام میدم، پس چرا داری خودت رو نابود می کنی؟

سر درد امان سروش را بریده بود، پلک زد و در حالی که سر تکان می داد روی کاناپه رها شد و گفت:

- یعنی برات اهمیت داره.... فکر نمی کنی کسی که زندگی و آینده ات رو تباه کرده،باید بمیره.

- من نمی تونم تو رو درک کنم. ولی با این شب زنده داری ها نمی تونی عذاب وجدانت کم کنی.

سروش پوزخند زد:

- فکر می کنی این کارها برای عذاب وجدانه؟

- قطعا نمی خوای بگی....

ولی حرفش را نیمه تمام گذاشت. سروش در انتظار جواب پرسید:

- پس چرا حرفت رو تموم نمی کنی. بگو... شاید حق با تو باشه.

سیما دست در هوا بلند کرد و با گفتن: "اصلا ولش کن"، بدون مقدمه دست در کیفش برد و مدارک را بیرون آورد و در حالی که آنها را جولی سروش می گرفت، گفت:

- فقط احتیاج به امضای تو داره.

سروش یکه خورد. انگار انتظار نداشت سیما به این زودی دست به کار شده باشد. کمی دست دست کرد و پرسید:

- اینها چیه؟

- درخواست توافقی طلاق، اگه جور دیگه ای درخواست می کردم دردسرمون خیلی زیاد می شد.

سروش صدای تپش قلب خودش را می شنید. با دستپاچگی گفت:

- حالا باید چکار کنم

- فقط امضا کن

سروش مردد بود، پرسید:

- تو مطمئنی؟

- من دیگه از هیچی مطمئن نیستم. فقط هر کاری رو تو بخوای انجام میدم... بدون چون و چرا.

سروش سراسیمه بلند شد، بازخواست فرار کند، اما سیما مانع شد و بی درنگ مچ او را گرفت و او را وادار به نشستن کرد و گفت:

- بیشتر از این عذابم نده.... تمومش کن.

سروش روی کاناپه وا رفت. سیما خودکار را به دستش داد. دست های سروش می لرزید. نگاهی به سیما انداخت، ولی سیما نگاهش را دزدید. سروش فکر کرد هر لحظه قلبش از سینه بیرون می زند، برافروخته بود دستش به دفعات جلو بد و پس کشید تا آنکه سیما چشم بست و او امضا کرد. نفس در سینه سیما حبس شد. آرزو می کرد سروش هرگز پای آن برگه ها را مضا نکند. با امضای آخر برگه دیگر تاب نیاورد، با سرعت اوراق را قاپید. گریه می کرد، بلند بلند؛ به اتاقش دوید و در را قفل کرد.

رخوت سرا پای سروش را فرا گرفت. ناله سیما مثل پتک بر فرقش فرود می آمد. بغض کرد،یه قطره اشک روی گونه هاش دوید و زبانش یه تکان کوچک خورد: "دوستت دارم".

چک پشت چک، حساب خالی، برگشت می خورد و می آمد شرکت. مهندس سلجوقی جوابگو نبود و سعی بی دریغش برای روبه راه کردن اوضاع نابسامان شرکت بی نتیجه ماند و بالاخره حکم جلب سروش صادر شد. سروش بی خیال دنیا در پی رفقا شبانه،قید کار و شرکت را زده بود. میان این همه گرفتاری جلسه دادگاه هم اضافه شد. هر دویشان رأس ساعت مقرر در دادگستری حضور پیدا کردند. سروش پشیمان بود ولی سیما برافروخته و عصبی اجازه نزدیک شدن نمی داد. سروش گوشه سالن کز کرده بود که چشمش به مردی افتاد که خیره شده بود به سیما، خون دوید جلوی چشمانش و به طرف او حمله کرد، دست به یقه شدن همانا و و ساطت همان، صدای منشی که آنها را می خواند، باعث شد سروش لباسش را مرتب کند و از مقابل چشمان براق سیما وارد اتاق قاضی شود. چند لحظه بعد قاضی دادگاه را رسمی اعلام کرد و بعد از قرائت دادخواست توسط منشی سوالات خود را شروع نمود.

- فقط هشت ماه از ازدواج شما می گذره، علت چنین درخواستی چیه!؟

سروش جوابی نداد،قاضی مجددا پرسید:

- با شما هستم آقای مقامی! آیا دلیل محکمه پسندی داری؟

سروش مات و مبهوت فقط نگاه کرد و اگر قاضی مجددا سوال خود را تکرار نمی کرد به خودش نمی آمد.

- آقای مقامی شما علت این تقاضا رو عدم تفاهم ذکر کردی. ممکنه بیشتر توضیح بدی.

سروش نیم نگاهی به سیما انداخت. بسکه خجالت می کشید گونه هایش سرخ و گوشهایش داغ شده بود. هیچ دلیل و توضیحی برای قاضی نداشت باید به چی اعتراف می کرد؟ به دلیل عشق به دختری که سالها دوستش داشته حاضر به نابودی زندگی مشترک و پیوند ابدی ازدواج است، برای لجبازی با پدری که این ازدواج را به او تحمیل کرده ، عهد و پیمان نابخردانه ای بسته است. این ابلهانه ترین و بچه گانه ترین علت برای طلاق زنی بود که خالصانه او را با تمام بدرفتاری ها و نا ملایماتش تحمل کرده و عاشقانه حاضر به هر نوع فداکاری شده بود. هر چه به خودش فشار آوردف نتواتست جمله ای بیابد و پاسخ مناسبی بگوید. سکوت ممتد او قاضی را وادار به سوال از سیما کرد. سیما نیز به دلیل تألمات روحی قادر به پاسخگویی نبود و به جای او وکیلش خانم نشاط رشته کلام را به دست گرفت و گفت:

- جناب قاضی موکل من خانم افشار به دلیل تألمات روحی قادر به صحبت نیست بنابراین از محضر دادگاه تقاضا دارم تا به اینجانب اجازه صحبت بفرمائید. موکل من خانم افشار بنا به درخواست و اصرار پدر تن به این ازدواج اجباری داده. این ازدواج از نظر خود زوجین رسمیت نداره چون این دو نفر بدون رضایت قلبی پای اوراقی را که دست و پای آنها را به عنوان شریک زندگی می بنده امضا کرده اند و پس از گذشت چندین ماه هنوز قادر به قبول این زندگی نیستند. این زوج در طول مدت هشت ماه جز درگیری و جر و بحث کار دیگری نداشته و زندگی زیر یک سقف برای آنها مشکل و طاقت فرسا گشته، به این دلیل زوجین از حضور محترم دادگاه تقاضا دارهد هر چه زودتر به این ازدواج فلاکت بار پایان دهد.

سروش انتظار نداشت، زیر لب زمزمه کرد: "چرا همه چیز رو گردن خودت انداختی دیوونه.... حداقل از من بد می گفتی".

- آقای مقامی شما هم گفته های خانم نشاط رو تأیید می کنید؟

سروش با دو دلی گفت:

- ب ب. له.

پس از سوال و جواب تصمیم قاضی به حضور والدین و تشکیل جلسه مشاوره منجر شد. سیما یکه خورد، پریشان شد.

- نه این امکان نداره...پدرم من رو به زور به عقد این مرد درآورده....حالا چطور ممکنه با طلاق من موافقت کنه. تو رو خدا آقای قاضی این مسئله رو بین خودمون حل و فصل کنید....پای اون ها رو وسط نکشید. قاضی با وجود سن و سال کم آنها روی حرفش اصرار کرد:

- راه دیگه ای نیست، حداقل یه داور از بین اعضای خانواده داشته باشید.

سیما به التماس افتاد و با گریه تقاضا دشت که پای خانواده اش به میان کشیده نشود. ولی قاضی زیر بار نمی رفت. گریه های سیماف سروش را بیتاب کرد. گویی سیما خنجر به قلبش می زد، زیر جلو رفت و در حالی که سعی داشت او را آرام کند، دست او را گرفت و به دنبال خود از دادگاه بیرون کشید. گوشه سالن ایستاد، زل زد تو چشم های خیس سیما و گفت:

- دیگه نمی خوام پات رو اینجا بگذاری... فهمیدی؟

سیما با پشت دست اشکهایش را پاک کرد. بغضش هنوز تو گلویش بود و صدایش می لرزید:

- چرا؟.... مگه این همون چیزی نیست که می خواستی؟

- آره.... ولی دیگه نمی خوام.

سیما برآشفت:

- چیه؟ تصمیمت عوض شده! تو هر روز به یک رنگ در میای. دیگه از دستت خسته شدم. ازت بدم میاد سروش.... ازت متنفرم..... می خوام هر چه زودتر تمومش کنم.

عصبانی بود با کف دست سروش را پس زد و بیرون دوید. سروش در تعقیب او از ساختمان دادگستری خارج شد. هیچ کدام حال درست و حسابی نداشتند. سیما از رفتارهای دوگانه سروش که گاه او را با دست پس می زد و گاه با پا پیش می کشید، ناراحت بود و سروش از اینکه نمی توانست الهه را برای همیشه از زندگی خود خارج و با سیما که به تازگی احساس می کرد بیش از پیش دوستش دارد به زندگی ادامه دهد، مستأصل و درمانده بود۰

12-2

سروش دراز کشیده بود روی کاناپه سه تایی و چشم بسته بود . ابروانش در هم گره خورده بود و عصبانیت در چهره اش موج می زد . اما در مقابل ذهنش را فقط یک واژه اشغال کرده بود (( وصال )) .

اهسته کلید را در قفل چرخاند وارد شد سیما به محض شنیدن صدای در مثل فنر از جا پرید اما قبل از اینکه فرصت فرار بیابد سروش راهش را سد کرد و در حالی که پنجه در پنجه او قفل می کرد گفت:

- از من متنفری کوچولو ... ولی من دیوونتم ... یعنی دیوونم کردی .

صداش هر لحضه سنگین تر می شد .

- هر کار دلت می خواد با این شوهر گناهکارت بکن ولی طلاق نه ... طلاق نه.

سیما با وجود گذشت هشت ماه از زندگی مشترکش هرگز سروش را این گونه گرم و پر محبت ندیده بود و حالا با شنیدن این جملات قلبش به شدت می تپید و اگر قفسه سینه اش جلوی ان را سد تکرده بود قطعا بیرون می زد . نگاه پر سوالش را در چشمان گیرا و پر التماس شوهرش چرخ خورد . دریایی از عشق در چشمان سروش موج می زد . با نگرانی پرسید :

- تو حالت خوبه ؟

- هیچ وقت به اندازه الان و این دقیقه خوب نبودم ... دوستت دارم سیما ... د.ستت دارم.

سیما گویی اسوده شده زیرا چشم بست و به ارامی سر بر شانه همسرش نهاد . گریه کرد اما گریه شادی . سروش با احساس ندامت گفت:

- جبران می کنم ... جبران می کنم.

یک دنیا حرف نگفته داشتند .سروش با یاد اوری سیما در لباس سپید عروسی لبخندی به روی او پاشید و به سمت اتاق به راه افتاد اما در استانه در صدای زنگ ایفون سیما را وادار کرد تا او را پس بزند و به سمت ایفون خیز بردارد سروش با دلخوری دست روی چهار چوب گذاشت راه را برای او سد کرد و گفت:

- دیگه نمی گذارم چیزی مانع رسیدن من به تو بشه بگذار زنگ بزنند ... ولشون کن .

سیما دلهره داشت. دستپاچه شده بود دلش می خواست فرار کند گفت:

- ممکنه کسی کار واجبی داشته باشه زود بر می گردم .

سروش خنده کجی کرد و راه را برای او باز کرد و گفت:

- دوست داری فرار کنی ... باشه ... برو.

سیما با گونه های گر گرفته به میان هال پرید چند لحظه نگذشت که با جیغش سروش را پای تصویر ایفون کشاند سروش با عصبانیت مشت به دیوار کوباند و گفت:

- محمودی احمق ... چکم رو برگشت زده حم جلب گرفته .

- حالا می خوای چی کار کنی؟

- هیچی باید برم کلانتری.

- نه نمی خواد بری خودم جوابشو ن رو میدم . میگم خونه نیستی .

- نه ... دلم نمی خواد فراری باشم از این کارها خوشم نمیاد. تقصیر خودمه نباید شرکت رو ول می کردم .

نگاه عاشقانه اش را در عمق چشمان سیما دوخت و با لبخندی گرم و مهربان افزود :

- زود بر می گردم خانومی نترس چیزی نیست . و در حالی که دگمه هایش را می بست پا در اسانسور گذاشت . سیما چشم به تصویر روی ایفون دوخت.سروش بعد از یک جرو بحث کوتاه سوار اتومبیل گشت نیروی انتظامی شد .چشمان منتظر سیما تا روز بعد به در خیره ماند . چقدر بخت اقبالش کوتاه بود . می اندیشید چه چیزی بین او و سروش فاصله می انداخت ... تقدیر!؟...تمام شب را رژه رفت تا انکه با طلوع خورشید و شروع وقت اداری خودش را به شرکت رساند این اولین بار بود که قدم به محل کار سروش می گذاشت.

هیچ کدام از کارمندان شرکت با او اشنایی نداشتند. جلو رفت و از مهتاب منشی شرکت سراغ سروش را گرفت ولی مهتاب اظهار بی اطلاغی کرد و گفت:

- اقای مقامی حدود یک ماهی می شه که شرکت تشریف نیاوردند.

- می خوام اقای سلجوقی رو هرچه زود تر ببینم

- ایشون هنوز تشریف نیاوردن

- منتظر می مونم .

دل نگران جا عوض می کرد جلوی پنجره دم راه پله . می نشست روی مبل چرو سیاه بلند می شد راه می رفت روی اعصاب مهتاب . سلجوقی نیامد . ناگهان به یاد تلفن همراه او افتاد پرسید:

- اقای سلجوقی تلفن همراه ندارند؟

- من اجازه ندارم شماره ای در اختیار شما بگذارم .

سیما عصبانی شد و فریاد زد:

- مثل اینکه اصلا متوجه نیستی من کار واجب دارم.

ابرو های مهتاب بالا رفت و با لحنی جدی گفت:

- من مسولیت دارم . جز انجام وظیفه کار دیگه ای نمیکنم.

سیما فکر کرد خودش را به مهتاب معرفی نکرده است . از این رو لحن ملایم تری به خود گرفت و گفت:

- من مقامی هستم همسر اقای مقامی فکر کنم حالا بتونی شماره سلجوقی رو بدی .

با شنیدن این جمله مهتاب سراسیمه مقابل پای سیما بلند شد. گویی شرمنده شده بود زیرا سرش را به سمت شانه خم کرد و با حالتی عذر خواهانه گفت:

- چرا زود تر معرفی نکردین. خوشوقتم خانوم مقامی .

- معذرت می خوام . اعصابم به هم ریخته است .حالا اگه میشه شماره اقای سلجوقی رو بده .

مهتاب مشغول نوشتن شماره سلجوقی بود که سه نفر با سر و صدا وارد شرکت شدند.داد و قال و فریاد و نا سزا ان هم حواله سروش .بس که یریز و یک صدا حرف میزدند سیما نمی فهمید چی میگن . مهتلب انها را به ارامش دعوت می کرد .

- بفرمایید بنشینید اقایون خونسردی خودتون رو حفظ کنید .

فتوت از همه هیکل دار تر بود جلو امد و گفت :

- ای خانوم بنشینم که چی بشه من پولم رو می خوام ... این مرتیکه کدوم گوری رفته؟

سیما هیچ وقت با این موارد بر خورد نکرده بود از لحن فتوت خوشش نیامد ابروانش را در هم کشید و گفت:

- لطفا مودب باشید اقا .

- ادب کیلویی چنده خانوم!... پول ... میفهمی پول ... من پولم رو می خوام خوارزمی با ان قد بلند و سبیل های اویزانش جلو امد داد نمی زد هوار می کشید :

- چند میلیون تومن اهن و میل گرد تحویلش دادم به جاش این برگه بی ارزش رو گرفتم.شما بودی چی کار می کردی؟

سیما ترسید یک قدم عقب رفت ولی به قصد اطمینان بخشیدن به طلبکاران گفت:

- شما نگران پولتان نباشید . قول می دم همه اش پرداخت بشه.

صداقت قد کوتاه وگردو قلمبه ابرو در هم کشید :

- سر کار علیه؟

- همسر اقای مقامی هستم.

صداقت پوزخند زد صدایش خیلی بلند تر از ان دوتای دیگر بود .

- به به ... چشم ما روشن میشه بگی همسر گرامیتون کجا تشریف دارن ؟

سیما جا خورد ترسید :

- اطلاعی ندارم... خودم هم دنبالش می گردم.

فتوت با طعنه زدن گفت :

- پس اقا فلنگ رو بسته.

- گفتم نگران پولتون نباشید همه اش پرداخت می شه... فقط چند روزی به من فرصت بدید.

خوارزمی قیافه حق به جانب گرفت ولی کنایه زد:

- باشه خانوم ... ایشون چند روز برای خروج از کشور وقت لازم دارن.تعارف نکنید بگید...شاید ما هم با دسته گل اومدیم فرودگاه.

ماندن سیما جایز نبود چنگ انداخت روی میز و شماره سلجوقی را برداشت بیرون دوید سه نفری با داد و فریاد به دنبال او بیرون دویدند اما سیما تیزو بز اتومبیلش را از پارک در اورد .فتوت مشت روی صندق عقب کوبید اما سیما گاز داد و با ویراژ دور زد . فتوت انگشت به دهان ماند .

- بد جنس ! عجب دست فرمونی داره ... دیدین چطوری زد به چاک .

سیما خیلی دور شده بود دیگر دست طلبکارا به او نمی رسید شماره سلجوقی را گرفت . با برقراری ارتباطخودش را معرفی کرد بعد از رد و بدل شدن چند جمله ادرس کلانتری را گرفت راهی انجا شد

گویی تلخی نگاه سروش به کامش ریخت، گفت:

-سیما اون قدر برات مهم شده که به خاطرش سرم فریاد می کشی؟

-ببین الهه! من نیومدم باهات جر و بحث کنم. فقط می خوام بدونم به سیما چی گفتی؟

-همون چیزهایی که تو جرأت گفتنش را نداشتی. بهش گفتم بره به درک. گفتم پاش رو اززندگی ما بکشه بیرون

سروش به ناگاه از کوره در رفت و فریاد زد:

- تو غلط کردی به چی حقی رفتی سراغ سیما. مگه من برات ننوشتم، مگه نگفتم پات رو از زندگی من بکش بیرون؟

الهه باور نداش. دهانش نیمه باز مانده بود، با کمی تعلل و نگاهی پرتوقع، لحنش را به کنایه آمیخت و گفت:

- به همین سادگی!...فراموشت کنم، هان؟

- تو حق نداشتی... تو... حق... نداشتی الهه

- حق داشتم. نزدیک شش ساله برای تو و به خاطر عشقمون... می فهمی عشقمون جلو همه ایستادم. چه حرفها که نشنیدم. حتی کسانی رو که با خلوص نیت و عشق پا پیش گذاشتند، از خودم روندم. حالا بعد از این همه سال عشقمون رو به خاطر یه دختر بی سروپا....

سروش میان حرفش پرید و گفت:

- مواظب حرف زدنت باش

الهه جا خورد، قهقهه دیوانه واری زد، لحظاتی بعد در حالی که قهقهه اش به خنده تلخ و اشک تبدیل می شد، پرسید:

- خیلی دوستش داری؟

- سروش سر روی فرمان گذاشت. گویی صدایش از ته چاه در می آمد، گفت:

- آره.. دوستش دارم

الهه با لبه آستین اشکهایش را پاک کرد و گفت:

-سروش! توی چشمهای من نگاه کن

سروش به سمت او چرخید و الهه افزود:

-توی چشمهای من نگاه کن و یه بار دیگه حرفت رو تکرار کن.

-متأسفم.. بهتره همدیگرو فراموش کنیم

سرخی از گونه های الهه گریزان، بدنش سرد و زبانش سنگین شد گفت:

-دروغ میگی... تو فقط خودت رو مدیون سیما می دونی.... مطمئنم که دوستش نداری.

سروش متأسف سر تکان داد:

- چرا درک نمی کنی!... سیما همسرمه...شریک زندگیمه

-پس من چی؟ من این وسط جه کاره ام

- ما اشتباه بزرگی مرتکب شدیم، من رو ببخش من بیاید تو امیدوار می کردم

- اما کردی

- تو اشتباه خودت رو نادیده می گیری و همه گناه رو به گردن من می اندازی...این درست نیست. تو می دونستی من در چه برزخی دست و پا می زنم، اما به جای کمک با حسادتت زندگی ام رو تبدیل به جهنم کردی

من!حسادت! تو می خوای بگی من زندگی ات رو نابود کردم

- نمی گم فقط تو مقصر بودی ، اما بی تقصیر هم نبودی، به خدا قسم بعد از عروسی با سیما، سعی داشتم تو رو فراموش کنم. باور کن همیشه بهترینها رو برای تو می خوواستم و دعا می کردم بعد از من خوشبخت باشی و به تمام آرزوهات برسی. اما تو برای من چه کار کردی! تو با تلفنه ای بی موقع آسایش رو از من گرفتی و با علم کردن عشق مهرداد، من رو که با زندگی جدید در جنگ بودم به مرز جنون کشاندی. حسادت نمی گذاشت به سیما فکر کنم. برای همین جنگی رو با اون شروع کردم که بازنده اش خودم بودم. جنگیدم و سعی کردم خردش کنم، از هر وسیله ای برای شکستنش استفاده کردم. شکنجه های روحی و جسمی اون رو نشکست، این من بودم که شکستم. سیما با صبر و حوصله، با فداکاری ها و مهربونی هاش من رو اسیر محبت خودش کرد. اون قدر دوستش دارک که زندگی بدون اون برام معنا نداره... می فهمی الهه! دوستش دارم.

اشک پهنای صورت الهه را پوشانده بود، صورتش را میان دو دست پنهان کرد و گفت:

- دیگه نمی خوام ببینمت... من رو ببر خونه

سروش بی معطلی راه افتادو نگاه مستقیم الهه به خیابان دوخته شده بود اما گویی هیچ چیز از این خیابان شلوغ را نمی دید. او باور نداشت عشق سروش روزی پایان یاید. برای سروش این آخرین دیدار تلقی می شد. به همین دلیل برای گفتن آخرین حرفهایش گفت:

- زندگی ما ناخواسته در مسیری قرار گرفت که هیچ کدوم رضاین نداشتیم، اما هردومون به جای استفاده از عقل و درایت و حتی ذره ای انصاف راه خطا رو پیشه کردیم. من برای تو به خاطر خودخواهی خودم به سیما بد کردم. وقتی یادم میاد برخلاف اخلاق و روحیاتم چقدر کتکش زدم و ناسزا بارش کردم، از خودم بدم میاد. الهه! ما خودخواهانه با آینده یه زن بازی کردیم...

زنی که امروز شرمنده ام تو صورتش نگاه کنم، من بار گناه سنگینی رو به دوش می کشم. بارگناهی که مجبورم می کنه، نیمه های شب رو به خدا بشینم وبا استغفار طلب بخشش کنم

در دل الهه آتشی بر پا شد که هیچ چیز قادر به خاموش ساختن آن نبود. قفسه سینه اش به تندی بالا و پایین می رفت. احساس می کرد چیزی راه تنفسش را مسدود ساخته است. نگاه ناامیدش را به لبهای سروش دوخت و گفت:

- یعنی همه چیز تموم شد.

اما سروش رغبتی به ادامه این بحث نداشت، او گفتنی ها رو گفته بود و در آن لحظه فقط یک مسئله ذهنش را اشغال کرده بود، از این رو پرسید:

- سیما غیبش زده... دیروز صبح کله سخر از خونه زده بیرون... تمام تهرون رو زیرو رو کردم ولی هیچ ردی ازش پیدا نشد

به من چه ربطی داره! به درک

- خودت خوب می دونی که ربط داره... بگو چی بهش گفتی؟

- اگه نخوام بگم چی؟

- هیچی... ولی این رو بدون که اگه بلایی سرش بیاد ازت نمی گذرم

حسادت در وجود الهه به اوج رسید، فریاد زد:

- نگه دار

- بچه نشو بگذار برسونم

- نمی خوام، نگه دار

سروش متوقف شد و الهه سراسیمه بیرون پرید و شروع به دویدن کرد.

سروش زیر لب زمزمه کرد : "برای تو آرزوی خوشبختی می کنم، می دونم یه روزی می فهمی که هر دومون اشتباه کردیم و برام آرزوی خوشبختی می کنی. به سلامت خانمی."

سه روز تهران را زیر و رو کردند. اما سیما مثل یه قطره آب شده و به زمین فرو رفته بود. جلال علی رغم میل باطنی اش عکس و مشخصات او و اتومبیلش را در اختیار نیروی انتظامی قرار داد. پرونده ای براساس مفقود شدن سیما تشکیل شد. جز دعا کاری از کسی ساخته نبود. مهوش یکریز اشک می ریخت و دست به درگاه خداوند و با نذر، به ائمه اطهار توسل می جست.سروش بیش از همه دلواپس و نگران بود. چون او حالا می دانست سیما فرارش چه بوده است. از این رو می ترسید که مبادا بلایی سرخودش آورده باشد. از این رو حوصله جمع را نداشت. به حیاط رفت وزیر بید کهنسال که بالای استخر چنر انداخته بود،نشست. قار قارکلاغها اعصابش را به هم ریخت. زل زد به آبی استخر، یاد الهه افتاد و گفت: "نابودم کردی دختر". سربلند کرد و به آبی آسمان نگریست، باز هم الهه آنجا بود، غرید: "دست از سرم بردار الهه." در همان لحظه دسته ای از گنجشکان، پر سر و صدا، برای نوشیدن آب لبه استخر نشست. اما سروش همچنان در افکار خود غوطه ور بود و حسرت گذشته ها را می خورد. با خود می اندیشید کاش الهه را از حریم خصوصی زندگی اش دور نگاه داشته بود و شماره تلفن و آدرس منزلش را با بی خردی در اختیار او نمی گذاشت. تکیه زد به شانه مهربان بید، طاقت بی تابی های مادر سیما را نداشت. همان جا ماند و ثانیه شمار لحظه هاشد.

هانیه ناهار می پخت، مهوش کز کرده بود پایین مبل، جلال یه ساختمان فرو ریخته بود، جمشید دلدرای می داد، شیرین اشک می ریخت، امیر رژه می رفت. مینا بق کرده بود ودر حالی که پا می لرزوند، زل زده بود به تلفن قدیمی و طلایی رنگ. با صدای زنگ تلفن خیز برداشت، اما امیر پیشدستی کرد و گوشی را برداشت. چشم های حضار به دهان امیر دوخته شد. کلمه " اصفهان" که از دهان او بیرون آمد، نگاهها متعجب گردید و با قطع ارتباط، هیاهو آغاز شد، امیر در مقابل انبوه سوالات کاملا گیج شده بود. به علامت اعتراض دست بالا برد و گفت:

- چه خبرتونه بابا! جناب سروان حق دوست گفت سیما رو اصفهان پیدا کرده اند. تموم.

جلال یه نفس عمیق کشید و در مبل رها شد و گفت:

- من سر از کارهای این دختره در نمیارم... بگو اصفهان رفتی سر گور پدرت؟

شیرین اشک را از صورتش دور کرد و گفت:

- قصاص قبل از جنایت نکنید وقتی بیاد حتما برامون توضیح میده

- آخه یه دختر جوون و تنها! راه افتاده توی جاده! می دونی چقدر خطر سر راهش وجود داره! اگه وسط بر و بیابون ماشینش خراب می شد! ممکن بود هر بلایی سرش بیاد. اینهاست که اعصابم رو به هم می ریزه.

- مهوش یک لیوان آب به دست او داد و با دلسوزی گفت:

-سکته می کنی مرد.

-نمی دونم این دختره چه فکری پیش خودش می کنه همه کارهاش مرموز یه کلام با آدم مشورت می کنه. دیدی! سرهمین زندان رفتن سروش پا شده بود یکه و تنها رفته بود سراغ هرمز... نمی دونی هرمز چه گرگی است.

اسم سروش که به میان آمد، امیر زد وسط پیشانی اش و با یادآوری او، به سمت حیاط دوید و او را به اسم خواند.سروش به آرامی جواب داد:

-من اینجام امیر... زیر بید.

- مژده بده

- چشمان سروش گرد شد و لبهایش شکفت و گفت:

- سیما پیدا شده؟

- اول مژده

- باشه... یه پیرهمن برات می خرم

امیر گفت "اصفهان" منتظر عکس العمل سروش ماند، عکس العمل سروش یه نفس عمیق بود، چهره اش راضی نشان می داد. متعجب شد ولی به روی خودش نیاورد. لحظاتی بعد به جمع اعضای خانواده پیوستند. دیگر کسی دلواپس و نگران نبود. هانیه میز ناهار را چید و بعد از ناها، هر کس گوشه ای را برای استراخت برگزید.سروش اتاق خواب سیما را برگزید، در را قفل کرد و با کنجکاوی به کنکاش اتاق پرداخت. کشوی دراور را زیر و رو کرد، یه آلبوم توجهش را جلب کرد. دراز کشید روی تخت و دقیق شد به تصاویر. قطره های اشک از گوشه چشمش سرازیر شد و بوس زدو به تصویر خندان سیما، یه صفحه ورق زد کلید کوچکی روی سینه اش سر خورد. به ذهنش رسید این کلید مربوط به دفتر خاطرات باشد شروع به جستجو کرد تا آنکه لابه لای کتابهای دفتر کوچکی را یافت. خواند، اشک ریخت، خواند، اشک ریخت. دقیقا مثل کسی که در روز جزا نامه اعمالش را به دستش داده اند، احساس گناه و خطا می کر. تازه فهمید چقدر ظالم بوده است. تلفن همراهش که زنگ خورد به خودش آمد در حالی که اشک پاک می کرد، بدنش را کش داد و گوشی را برداشت با یکی دو جمله رنگ از رویش پرید. زبانش خشک شده اش به کامش چسبید، نیم خیز شد و با قطع ارتباط سراسیمه بیرون زد. صدای شیرین را شنید که می گفت:

- وایسا... کجا مادر!

چشمان حضار با نگرانی به جایی دوخته شده بود که سیما با ابروانی درهم کشیده ایستاده بود و سر به زیر داشت. جلال با دلهره های سه روزه در حالی که عصبانی و برافروخته به نظر می رسید، دستش را بالا برد اما نزد و با ملامت او اکتفا کرد و گفت:

- آخه این چکاری بود دختر!... داشتیم از دلواپسی می مردیم. تازگی ها مرموز شدی، کارهای عجیب و غریب می کنی.... حداقل فکر آبرمون رو بکن بچه.

با انگشت جمشید و شیرین را نشانه رفت و افزود:

- یه نگاه به این بنده های خدا بینداز. تو برای اون ها چه توضیحی داری؟

سیما آب دهان قورت داد عقب رفت، قوا جمع کرد و گفت:

- من برای هیچ کس توضیحی ندارم.

جمشید با مهربانی جلو رفت و در حالی که پیشانی عروسش را محل فرود آمدن بوسه اش می ساخت، گفت:

- می دونم دلیل قانع کننده ای برای مسافرتت داری، ولی بهتر بود حداقلیه نفر رو در جریان می گذاشتی همه ما روزهای سختی رو گذروندیم.

سیما ابراز تأسف کرد اما جمشید با خواهش پرسید:

- حداقل یه توضیح مختصر.

- نمی تونم

- جلال در چشمان فرزندش براق شد و گفت:

- نمی تونم، جواب قانع کننده ای نیست. تو مجبوری به خانواده شوهرت جواب پس بدی.

سیما با نوک انگشت شقیقه هایش را فشرد احساس سردرد داشت. سیستم عصبی اش کاملا به هم ریخته و در حالی که کم کم کنترل خود را از دست می داد فریاد زد:

- نمی تونم... نمی تونم.

امیر دیگر طاقت نیاورد، از کوره در رفت و با صورتی برافروخته مقابل او ایستاد و گفت:

- دختره از خود راضی اصلا می فهمی به ما چی گذشته! می دونی کجاها رو که نگشتیم!... بیمارستانی نمونده که نرفته باشیم... کلانتری، آگاهی ، راهنمایی، پزشکی قانونی، دوست و آشنا هر جا که فکرش رو بکنی. من و سروش به حال مرگ رسیدیم اون وقت خانم با خیال راحت داره اصفهان رو سیر می کنه.

سیما از اینکه مورد استنطاق قرار گرفت بود، ناراضی و کلافه به نظر می رسید به همین دلیل فریاد زد:

- به جهنم... اصلا از همه تون بدم میاد.

امیر کنترلش را از دست داد، چنان به صورت او نواخت که بلافاصله گوشه لب او پاره شد و خون از بینی و دهانش جاری گشت. سیما معصومانه در چشمان امیر خیره ماند. ندامت را در چشمان برادر دید، چند گامی به عقب برداشت و در حالی که متأسف سر تکان می داد، به ناگاه شروع به دویدن کرد. و قبل از آنکه امیر به او دسترسی یابد به درون اتومبیلش پرید و با قفل کردن درها، استارت زد. امیر روی شیشه کروید و فریاد زد:

- دیوونه نشو سیما برگرد... گفتم که معذرت می خوام

سیما با چند سانتی شیشه را پایین آورد و با تهدید گفت:

- اگه یه بار دیگه پا پی من بشی، بخدا خودم رو می کشم... بگذارید یه مدت تنها باشم.

- جواب سروش رو چی بدم؟

- سیما لبخند تلخی به لب راند و گفت:

- سروش!؟... بهش بگو ازش متنفرم. بره به جهنم

امیر هاج و واج در چهره او خیره ماند و سیما با فرصت به دست آمده دنده عقب گرفت

از دفتر اطلاعات سراغ الهه اسکویی را گرفت. عجول و سراسیمه پله ها را سه طبقه بالا دوید. پشت در اتاق 310 نفسش به شماره افتاده بود و احساس می کرد شش هایش در حال ترکیدن است. ایستاد نفسی تازه کرد و آهسته دستگیره را چرخاند و وارد شد.

الهه مثل گچ سفید بود. سرم به دست و اکسیژن در بینی داشت و در حالتی شبیه به کما به سر می برد. سروش، با گام های سنگین جلو رفت. بغض کرد، اشک بی اراده بر گونه هایش سر خورد و گفت:

- دیوونه کوچولو.... این چه کاری بود؟

چشمهایش را فشرد، انگشت هایش را لابه الی موهایش کشید. کلافه و متأسف بیرون زد. امان زیاد رو به راه نبود، در حالی که روپوش سفیدش را از تن بیرون می آورد، احوالپرسی مختصری انجام داد و بدون مقدمه چینی پرسید:

- نمی دونم چرا الهه دست به این کار احمقانه زده!...هنوز امکانش بوجود نیامدا ازش سوال کنم... تو نمی دونی چرا این بلا رو سرخودش آورده؟

اما سروش بی اعتنا به سوال امان پرسید:

- چطوری این اتفاق افتاد؟

- دیشب الهه گریون و پریشون میاد خونه. عاطفه فکر کرده بود مزاحمش نشه، بنابراین اون رو به حال خودش می گذاره، اما وقتی من رسیدم، خواستم علت ناراحتی اش رو جویا بشم... چندین بار به سراغش رفتم ولی جواب نداد... خیلی ترسیدم و با کمک عاطفه در رو شکستیم... مثل یک تکه یخ روی زمین ولو شده بود تا رسیدن اورژانس سعی کردم کمکش کنم... شکرخدا حالا خطر رفع شده و تا یکی دو روز آینده هم به طور حتم بهتر و بهتر میشه.

امان بار دیگر سوال خودش را تکرار کرد و پرسید:

- تو دیروز الهه رو ندیدی؟

سروش کلافه سر تکان داد، از مقابل دیدگان مشتاق و پرسشگر امان برخاست و مقابل قفسه کتابها ایستاد. یه نفس عمیق کشید، گفت:

- الهه طاقت شنیدن حقیقت رو نداشت... نمی دونم شما چقدر به من حق می دید؟

امان به تندی گفت:

- پس تو الهه من رو آزار دادی!؟

سروش دست ها را به عنوان اعتراض بلند کرد و گفت:

- قصاص قبل از جنایت نکنید.

- حاشیه نرو، برو سر اصل مطلب.

سروش با کمی این پا و اون پا کرد بناگاه ایستاد گفت:

- من ازدواج کردم

امان خشکش زد. لحظاتی بعد لحنش را مثل نیش عقرب زهرآگین ساخت و گفت:

- پس عشق مجنون دروغ بود!... تو...تو... تو دختر من رو فریب دادی... تو...

سروش حرفش را برید و گفت:

- اشتباه نکنید آقای اسکویی، من ده ماهه که ازدواج کردم. الهه هم خبر داره.

- ده ماه!!!... چطور ممکنه...پاک گیج شدم.

سروش تمام وقایعی را که اتفاق افتاده بود شرح داد، اما گویی در باور امان نمی گنجید، زیرا در حالی که متحیز به نظر می رسید گفت:

- نمی تونم باور کنم، گیج گیجم

- خدا شاهده بارها از الهه خواستم من رو فراموش کنه و به زندگی خودش برسه، اما الهه از هر حربه ای برای عذاب روحی من استفاده می کرد تا آنکه به دلیل سردر گمی در زندگی، کار و شرکت رو رها کردم و افتادم زندان. چند روز قبل وقتی آزاد شدم با کمال تعجب متوجه شدم همسرم غیبش زده. به دنابلش تهرون رو زیر و رو کردم تا آنکه فهمیدم الهه رفته سراغش...

- دیگه احتیاجی نیست ادامه بدی. بقیه اش رو خودم می تونم حدس بزنم، تو هم با الهه دعوا کردی اونم این کار احمقانه رو انجام داد... می دونی از چی تعجب می کنم، از اینکه چرا با وجود اینکه می دونست تو زن داری، به مهرداد جواب رد داد و به سرعت یک روز کاری کرد که اون بیچاره دمش رو بگذاره رو کولش و برگرده فرانسه.

سروش با دهان نیمه باز به امان خیره ماند. بعد از مکث کوتای پرسید:

- منظورتون چیه؟... مگه الهه و مهرداد نامزد نیستند!؟

- نه... الهه همان روز اول نامزدی اش رو با مهرداد به هم زد.

سروش در اوج کلافگی گفت:

- ولی الهه هر روز زنگ می زد و از مهرداد گزارش میداد، اینکه کجا رفته، چه کار کرده، چی گفته، چی شنیده. این قدر تلفن زد که از شدت حسادت دیوونه شدم. این اواخر، حتی خونه رو ترک کردم. واسه همین کار شرکتم مختل شد و نتوتستم چک هام رو پاس کنم و افتادم زندون. اگه سیما نبود باید حالا حالاها آب خنک می خوردم.

- همه اش تقصیر من بود. اگه می دونستم الهه تا این حد تو رو دوست داره، اصرار به رضایت پدرت نمی کردم

سپس امان نزدیک شد و در حالی که دست بر شانه سروش می گذاشت، افزود:

- من پدر خودخواهی بودم، اما حالا می خوام جبران کنم، هر کاری بگی می کنم فقط دلم می خواد الهه نازنینم رو خوشحال ببینم

نگاه سروش امواج پرتلاطم دریای سرزنش بود، گفت:

- من یه مرد متأهلم، من در قبال همسرم تعهداتی درام که باید به آنها عمل کنم.

امان دلخور و کلافه به پشتی صندلی تکیه زد و گفت:

حالا من با این دختر چه کار کنم؟ اگه سیما زنت نبود این حق رو بهت نمی دادم، اجازه نمی دادم با عواطفش بازی کنی. اما حالا!... می دونم که الهه دق می کنه.

امان مستأصل برخاست و افزود:

- فعلا نمی تونم افکارم رو متمرکز کنم... بهتره بریم ببینیم الهه در چه حالی است.

سروش برای خداحافظی دستش را پیش برد و دست امان را دست فشرد و گف:

- اگه الهه من رو نبینه براش بهتره...شاید زودتر بتونم فراموشم کنه.

و از مقابل دیگان حسرت بار امان از آنجا دور شد. وقتی مقابل منزل افشار متوقف شد دل توی دلش نبود. با عجله پایین پرید و زنگ زد. در حیاط با صدای کلیک باز شد. دوان دوان به سمت ساختمان دوید. چشمان مشتاقش به دنبال سیما این سو و آن سو چرخید. اثری نیافت. اما با مشاهده چهره های درهم و گرفته حضارز با هیجانی که با ترس آمیخته شده بود پرسید:

- سیما هنوز نرسیده؟

کسی جرأت پاسخ گفتن نداشت، انگار به لبهایشان قفل زده بوند، با اضطراب بیشتری آب دهان قورت داد و گفت:

- اتفاقی افتاده؟!

جوابش باز هم سکوت بود. رمق از زانوانش گریخت و برای جلوگیری از افتادنش تکیه زد، صدایش آشکارا می لرزید، گفت:

- محض رضای خدا یک جوابم رو بده.

مینا با گام های سنگین جلو رفت. به راحتی می شد موج غم را در چشمان او دید. سروش در چهره او دقیق شد و گفت:

- سیما حاضر نشده برگرده... درسته؟

مینا با صدای بعض آلودی جواب داد:

- سیما اومد خونه... ولی دوباره رفت.

- چرا؟!

مینا به سمت امیر چشم غره رفت نگاه سروش در چهره امیر چرخ خورد و منتظر ماند. امیر کوسنی را که میان دستانش به بازی گرفته بود به گوشه ای پرتاب کرد و گفت:

- فکر نمی کردم بگذاره بره. فقط می خواستم بهش بفهمونم اشتباه کرده.

سروش حس زیر پاهایش خالی شد. زیر بی اراده زانو زد. دیگه زار شده بود، گفت:

- تو چه کار کردی امیر؟

مهوش با غیظ و طعنه گفت:

- آقا کاری نکردن... فقط زدن دک و دهن دختر نازنیننم رو خونین و مالین کرد.سیما هم بهش برخورد، گذاشت و رفت.

این جمله مثل تیر خلاصی بود که بر پیکر سروش وارد آمد. به شدت احساس ضعف کرد. دیگه نه می شنید، نه می دید. با شانه های افتاده و حالی زار و خراب بیرون زد/

خونریزی بینی اش بند نمی آمد. از جعبه دستمال کاغذی بیرون کشید، یکی، دو تا... ده تا. جلوی بینی گرفت و در حالی که آن را می فشرد سرش را بالا نگه داشت. لحظاتی بعد پیاده شد. با آنکه می دانست آبی که در جوی جریان دارد تمیز نیست بناچار دستمالش را در آب فرو برد و خون را از بینی و لبش شست . سپس تکه ای از دستمال را لوله کرد و در سوراخ دماغش چپاند و به چرخ جلو تکیه زد، احتیاج به چیزی داشت گرمای برخاسته از وجودش را خنک سازد. از این رو پاهایش را در آب فرو برد. شانس با او یار بود که کوچه کم ترددی بود و اگر احیانا اتومبیلی از آنجا گذر می کرد متوجه وجود او نمی شد. آن قدر آنجا نشست تا هوا کاملا تاریک شد سپس در حالی که از شدت سردرد ناله می کرد پشت فرمان قرار گرفت. ولی قبل از استارت زد نگاهی در آیینه انداخت، خیلی مضحک شده بود. دستمال را از بینی اش بیرون کشید. خونریزی بند آمده بود، دستمال را از شیشه به بیرون پرتاپ کرد. مشت روی فرمان کوبید و گفت: باشه بی معرفت، اینطوری خواهرت رو می زنی". می دانست اشتباه بزرگی مرتکب شده است و آسیب روحی جدی به خانواده، مخصوصا پدرش وارد آورده است. پس برای پرهیز مدد از اشتباه راه منزل مهرنوش را پیش گرفت و در فاصله زمانی اندکی به آنجا رسید.

کره، مربای آلبالو، عسل و خامه، پنیرو گردو میز آشپزخانه را مملو کرده بود، صبحانه اش را با اشتها تمام کرد و بلند شد. مینا لقمه اش را به زور قورت داد و گفت:

- وایسا ببینم، کجا!؟... صبر کن من هم می خوام بیام

و نیم خیز شد. اما امیر دست روی شانه او گذاشت و در حالی که توا برخاستن را از او سلب می کرد گفت:

- بنشین، بهتره خودم تنهایی برم. باید باهاش حرف بزنم

سپس امیر به طرف جلال چرخید و گفت"

- کاری نداری بابا؟

جلال یه جرعه از چایش را نوشید و گفت:

- نه پسرم برو، حواست رو جمع کن حرفی نزنی که دلخور بشه. هر طور شده راضی اش کن برگرده خونه

امیر در میان حیاط منزل خاله مهرنوش تحت تأثیر محیط قرار گرفت. هر سو نظر می انداخت گل بود. رزها زرد و قرمز، پیچ امین الدوله که تاق نصرت بسته بود بالای سرش معرکه بود، نفس عمیق کشید و ریه هایش را از رایحه خوشبو پرساخت، ارضا شد، خندید و گامی جلو رفت، اما آفتاب گردان سرسایید به شانه اش، یاد پریسا افتاد، دلش گرفت. لابه لای آفتاب گردون ها بود که او را پیدا کرد. یه خورشید میان تمامی خورشیدهای زمینی اما داغ تر و سوزاننده تر، حیف که زود غروب کرد. علیرضا فرصت دمق شدن را از او گرفت. جلو آمد و با سلام و احوالپرسی به دنبال مینا چشم چرخاند. امیر که متوجه بیقراری او شده بود گفت:

- بیخود خودت رو خسته نکن هر چی التماس کرد نیاوردمش

علیرضا دمق شد ولی باید جواب حال گیری امیر را می داد، گفت:

- بالاخره نوبت ما هم میرسه

- کو تا نوبت ما.... فعلا کنفی شما حال میده

- باشه، دارمت امیرجون... دارمت

- ما چاکرتیم

- ما بیشتر

احوالپرسی با خاله را زیاد طول نداد و با اشاره او پا در راه پله مارپیچ گوشه هال گذاشت و بالا رفت. جورابش روی سنگهای گرانیت سر می خورد.

پشت در اتاق سیما که رسید خودش را جمع و جور کرد و ضربه زد. وقتی جوابی نشنید بار دیگر برای در زدن دست بلند کرد ولی دستش در هوا باقی ماند زیرا در باز شد و سیما در آستانه آن ظاهر گردید. چهره سیما غمگین و افسرده بود. بلافاصله خواهر را در آغوش کشیدو گفت:

- کاشکی قلم دستم می شکست ولی تو روی تو بلندش نمی کردم. فقط خدا می دونه این چند روزه چی کشیدم

برای توجیه رفتارش ادامه داد:

- خدا می دونه ما چی کشیدیم، کجا ها سرنزدیم. اگه تو هم جای ما بودی حالی بهتر از ما نداشتی. جایی که خیلی روی اعصاب من و سروش تأثیر منفی گذاشت، پزشکی قانونی بود. شاید بیشتر از ده تا جنازه دخترهای جوون رو دیدیم... وقتی مسئول سردخانه می خواست ملافه ها رو کنار بزنه، من و سروش می مردیم و زنده می شدیم... سروش طاقت نیاورد حالش به هم خورد... این جند روزه هم دائم در تماسه و سراغ تو رو می گیره... داره دیوونه میشه. چرا خودت رو از سروش قایم می کنی...چرا این قدر عذابش میدی؟

سیما با خونسردی گفت:

- دیگه نمی خوام ببینمش

- من از کارهای تو سر در نمیارم... آخه چرا؟

- چراش باشه برای دادگاه

چشمهای امیر گرد شد.

- دادگاه!؟... زده به سرت؟

- نه، اتفاقا خیلی در موردش فکر کردم... در ضمن فکر می کنم سروش هم همین رو می خواد.

امیر گیج شده بود با حیرت انگشت روی شقیقه هایش گذاشت و گفت:

- تو حالت خوبه!؟

خنده کج سیما لپش را چال کرد، گفت:

- بهتر از همیشه

امیر هوای ریه اش را به صدا بیرون داد، قیافه حق به جانبی گرفت و گفت:

- خوب گوش کن سیما! با اینکه سر از کارهات در نمیارم ولی تو حق نداری با بچه بازی آبروی خانواده رو زیر سوال ببری. سروش چه کار کرده!؟... می خوام بدونم

- نمی تونم... بپرس

- می دونم که دلیل قانع کننده ی نداری.، والا می گفتی

برادر دلیل می خواست، سیما کلافه بلند شد، پیشانی اش را به دیوار چسباند، با امتناع از گفتن حقایق گفت:

- چیزهاییی هست که به تو نمی تونم بگم ولی شاید یه روزی به مامان گفتم

- با این حساب قصد نداری بری خونه خودتون

سیما با تکان سر حرف امیر را تأیید کرد. امیر گیج و سر در گم گفت: "پایین منتظرم"، رفت اما وقت پاینن رفتن از پله ها متفکر بود و به محض دیدن مهرنوش پرسید:

- خاله! شما نمی دونی سیما چشه؟

- نه والله

- ظرف این دو سه روز حرفی نزده؟ اشاره ای به ناراحتی اش نکرده؟

- خیلی تو خودشه، بیشتر وقتش رو طبقه بالا می گذرونه. وقت شام یا ناهار سعی داره غمش رو پنهون کنه، اما پشت اون خنده ها یه غم بزرگ لونه کرده، یه جوریه مثل اینکه دلش شکسته.

- باید به مامان توصیه کنم خیلی مراقبش باشه

سپس با بوسیدن مهرنوش افزود:

- ممنون خاله، خیلی بهت زحمت دادیم، ان ساءا... جبران کنیم

علیرضا به جای مادر، گفت:

- ان شاءا... عروسی خواهرت جبران می کنی

امیر گاردش را بالا آورد، ژست بوکسورها را گرفت، گفت:

- بیا جلو تا زحمت های تو یکی رو جبران کنم

- ای بابا! حالا جرا عجله داری، بگذار همون عروسی جبران کن

امیر خیز برداش اما علیرضا پشت مهرنوش پناه گرفت و گفت:

- مامان کاش می شد گربه حجله رو جلوی پای برادر زن کشت... اون وقت چی می شد؟

امیر خندید:

- هنوز مسجد نساخته، گدا درش نشسته

سیما ریخت و پاش اتاقش را جمع و جور کرد، ملافه های استفاده شده را تا زد و با خود به طبقه پایین آورد و با تشکر و قدردانی از زحمات خاله وارد حیاط شد علیرضا با شاخه های رز قرمز که از باغچه چیده بود جلو آمد، آهسته در گوش سیما نجوا کرد

- اینا رو بده مینا خانم... بهش بگو چاکرشم به مولا

سیما با لبخندی تلخ آنها را گرفت و گفت:

- حتما

نگاه علیرضا نشان از پشیمانی داشت.

مهوش جلو دوید و با قربان صدقه و اشک از دخترش استقبال کرد. مینا طبق معمول زیر زیرکی با ادا و اطوار لب های سیما را به خنده می گشود. هانیه دایه پیر مشغول اسپند دود کردن و ذکر دعا بود.

حلقه دور سیما تنگ بود، سوالاتی که یکی پس از دیگری جواب می خواست کلافه اش کرد. ناگهان یاد علیرضا و امانتی او افتاد، دست در کیفش برد و شاخه هی رز را بیرون کشید رو به مینا گفت:

- ببین چی برات آوردم

نیش مینا تا بنا گوش باز شد و با گونه های گلگون و گر گرفته پرسید:

- از طرف علیرضاست؟

- آره... البته فقط این گلها رو نفرستاده، یه پیغام هم چاشنی اش کرده

چشمهای مینا شیطنت کرد

- اِ.... چه پیغامی!؟

سیما در چشمان قهوه ای خواهر خیره شد، دستش را برای نوازش صورت او پیش برد و پرسید:

- خیلی دوستش داری؟

مینا با شرم نگاهش را به زیر انداخت و گفت:

- خیلی زیاد

- پیغامش همین بود

نگاه مهوش و امیر در هم گره خورد و لبخندی میهمان لبهایش شد، مینا با احساس شرم به سمت اتاقش دوید. سیما با فرصت به دست آمده، خواهر را بهانه قرار داد و جمع را ترک کرد. نمی خواست به چیزی یا کسی فکر کند، اما چهره سروش در مقابلش نمایان شد. با احساس دلتنگی عکس او را از کشوی میز بیرون کشید و به تصویر خندان او خیره شد. فکر کرد قادر است با تمام خطاها و بدخلقی هایی که از او دیده بود، او را ببخشد اما یادآوری الهه لبخندش را کمرنگ ساخت.

زمزمه کرد: "قول میدم فکرت رو از مغزم و عشقت رو از قلبم بیرون کنم..."

بوی مشمئز کننده ظرف زباله فضای ساختمان را آکنده بود چنان که سروش را مجبور کرد تا به اوضاع آشفته آشپزخانه سرو سامانی بدهد. از روز آزادی، دل خوش ندیده بود و روزها را با دلهره و نگرانی شب پیوند می زد، در حالی که به خورد و خوراکش زیاد اهمیت نمی داد و به طور قابل ملاحظه ای نحیف و رنجور گشته بود. حوصله اصلاح و حمام را هم نداشت. تنها مونسش پاکت های سیگاری بود که یکی پس از دیگری دود می شد. تحمل آن خانه بدون سیما برایش زجرآور و غیر ممکن به نظر می رسید. بارها قصد گریز از آنجا را کردف اما چشم انتظاری سیما وادار به ماندنش می نمود. فرار سیما و پنهان شدنش نشانه خوبی نبود و این بر دلشوره اش می افزود. گله مند خداوند، ساعت ها در تنهایی و خلوت شکوه می کرد:

می دونم که گناهکارم. می دونم که در حق سیما ظلم کردم، اما امروز پشیمونم، امروز لطف و رحمت تو رو می خوام... سیما رو به من برگردان خدا. دلش رو نمر کن، شاید گناهم را ببخشه... خدایا چرا همیشه بین من و عشق فاصله می اندازی! یعنی عشق به من نیومده!؟ یعنی من مستوجب عذابم!؟ اما خدایا دیگه طاقتم تاق شده، یا سیما رو به من برگردون یا برای همیشه از شر این نفس های زجرآور راحتم کن.

فوت کرد و دود سیگار را بیرون داد. دستش را بالا آورد و به جای کمرنگ سوختگی نگاه کرد، نیشخند زد اما تلخ بود و یادآوری اش تلخ تر. خواست زبان به گلایه بگشاید که زنگ تلفن همراه، فوت کرد به ابر خیالش. امیر بود، از سیما اخبار داشت، دستخوش هیجان شد و بیتاب گفت:

- همین الان راه می افتم

- نه...نه، لازم نیست بیایی. خودم تا نیم ساعت دیگه اونجام. منتظرم باش.

ارتباط قطع شد و سروش در انبوهی از سوالات بی جواب فروماند. مستأصل به دفعات گوشی را برداشت تا مستقیم با منزل افشار تماس برقرار کند و از این طریق از سیما کسب اخبار کند. اما ترس ناشی از توهمات، مانع از اتخاذ هرگونه تصمیم گیری می شد. طاقت خانه را نداشت. بی صبر بود. از این رو لباس پوشید و به سرعت بیرون زد. مقابل ساختمان برج به چپ و راست رژه می رفت. چشم از انتهای خیابان برنمی داشت. ثانیه های به کندی می گذشت. نیم ساعتی که امیر از آن دم زده بود گویی هرگز پایان نخواهد رسید. از این رو بی صبر و طاقت شده بود. بالاخره اتومبیل امیر از پیچ گذشت و وارد خیابان شد. سروش به محض مشاهده او دست بلند کرد و سوت زد. امیر به جانب صدا چرخید و با مشاهده سروش ترمز کرد. سروش پریشان و نامرتب بود، جلو آمد بی معطلی سوار شد و گفت:

- بریم

- کجا؟

- بریم دیگه... بریم پیش سیما

- دست بردار سروش، بچه شدی؟

سروش به التماس افتاد:

- جون سیما راست بگو، حالش خوبه؟ نمی خوای که برای خبر زبونم لال...

- والله به خدا، به پیر، به پیغمبر سیما حالش خوبه

سروش به پشتی صندلی تکیه زد،نفس عمیقی کشید و گفت:

- کی اومد خونه

- بریم بالا برات توضیح بدم

- اول می خوام سیما رو ببینم

- اما می خوام سیما نمی خواد تو رو ببینه

- می دونم، ولی من باید ببینمش

امیر سوییچ را بست و پیاده شد. سروش نیز بناچار پیاده شد. دستهایش را روی سقف گذاشت و گفت:

- تو من رو ببر پیش سیما... بقیه اش به عهده خودم

- چرا نمی فهمی سروش... سیما نمی خواد تو رو ببینه. خیلی هم مصممه

- سیما فقط دچار سوءتفاهم شده، باید براش توضیح بدم. می دونم که متوجه اشتباهش میشه

امیر اتومبیل را دور زد مقابل سروش ایستاد و با لحنی قاطع گفت:

- قبل از اینکه برای سیما توضیحی داشته باشی، لازمه من در جریان قرار بگیرم

نگاهش را از چشمان منتظر امیر دزدید و گفت:

ترجیح میدم مسائل خصوصی زندگی ام بین من و سیما باقی بمونه

امیر با یک جست روی کاپوت نشست و گفت:

- سیما خیلی اذیت شده... من برادرشم، نمی تونم ناراحتی اش رو ببینم... اگه دوست نداری می تونی مخفی کاری کنی... ولی قول کمک نمیدم

- خودش چیزی نگفته؟

امیر ابرو بالا داد و لب گزید چشم به سبزینه نم زده چشم سروش دوخت و گفت:

- نمی دونم بین شما چه اتفاقی افتاده، ولی بنظر میاد سیما تصمیم به جدایی گرفته

سروش چشم تنگ کرد:

- یعنی طلاق می خواد!!!؟

امیر سر تکان داد، سپس اتومبیل را دور زد و پشت فرمان نشست و گفت:

- توصیه می کنم فعلا دور و بر سیما پیدات نشه، خیلی عصبانیه، می ترسم همه چیز رو خراب کنی. اگه تصمیمت عوض شد می تونه زنگ بزنی، با هم صحبت می کنیم

امیر سروش امیر را غافلگیر کرد به سرعت درون اتومبیل پرید و گفت:

- می خوام سیما رو ببینم... راه بیفت

- نمی خوای برای نظرش احترام قائل بشی؟

- تو جای من بودی چه کار می کردی؟

- صبر می کردم

- خیلی داغونم امیر.... بیشتر از این کشش ندارم، احتیاج به آرامش دارم، می خوام سیما کنارم باشه، می خوام درکم کنه، توقع زیادی است؟

- سیما که حرفی نمی زنه، امیدوار بودم حداقل تو بگی چی شده. این طوری فکر نکنم هیچ کدام به نتیجه ای برسید.

سروش به پشتی صندلی تکیه زد، لبه پنجره را تکیه گاه آرنجش ساخت و به نقطه نامعلومی خیره شد. امیر راه افتاد. دلش برای سروش می سوخت، احساس می کرد او بیش از همیشه نیاز به همدردی و مصاحبت دارد. از این رو بر سرعتش افزود تا محلی مناسب برای یک گپ دوستانه بیابد. چند دقیقه بعد مقابل یک رستوران دنج و خلوت متوقف شد و گفت:

- از ظاهرت پیداست چند روزه غذای درست و حسابی نخوردی. بیا پائین

سروش شوق رفتن داشت اما می دانست در آن لحظه باید تسلیم خواست و ارداه امیر باشد، از این رو پیاده شد. رستوران خلوت بود. امیر گوشه دنجی را انتخاب کرد و نشست و با انگشت روی میز ضرب گرفت سعی داشت با شوخی سروش را از کسالت بیرون بیاورد به همین دلیل گفت:

- حالا چرا این طوری ماتم گرفتی... دنیا که به آخر نرسیده.... اصلا ناراحت نباش خودم برات یه زن خوب سراغ دارم

سروش بی حوصله دست روی دست امیر گذاشت و حرکت دادن انگشتان او را متوقف کرد و گفت:

- حوصله شوخی ندارم امیر، یه کم جدی باش

امیر قیافه حق به جانب گرفت و گفت:

- اگه می خوای جدی باشم بهتره باهام رو راست باشی

- امیر خواهش می کنم دوباره شروع نکن، گفتم که سیما دچار یه سوءتفاهم شده....

- پس نمی خوای بگی شما دو تا چه مرگتونه؟

- ترجیح میدم این مسئله بین من و سیما حل و فصل بشه

امیر کفری شد نفسش را هو کرد و گفت:

- باشه، حرف نزن... هیچ کدومتون حرف نزنید. اصلا می دونی چیه؟ هر غلطی که دلتون می خواد بکنید

سروش آرنجش را به میز تکیه داد و سرش را میان دو دست گرفت و گفت:

- خیلی دلم می خواست حرف هایی که روی دلم سنگینی می کنه بیرون بریزم. ولی نمی تونم! از من نخواه. فقط کمکم کن. سیما رو راضی کن برگرده

نگاه امیر در چشمان محزون سروش خیره ماند. فکر کرد به میهمانی غم پایان دهد، از این رو گفت:

- می دونم که سیما روی دنده لج افتاده. این را هم می دونم که اگه بدونم راجع به برگشتنش به خونه تو رو در جریان گذاشتم حسابی ازم دلخور میشه. ولی باشه... می برمت خونه.

گل از گل سروش شکفت، تمام قد ایستاد، امیر با تعجب گفت:

-کجا!؟

- خواهش می کنم،بلند شو.

امیر لب جمع کرد و با انگشت به صندلی اشاره رفت.

- بنشین... اول غذا، بعد سیما

سروش فکر کرد کل کل کردن فایده ندارد. روی صندلی ولو شد و گفت:

- فقط جون من معطلش نکن

امیر لاقید شانه بالا داد و گفت:

- خر ما از کرگی دم نداشت... پاشو بریم آقاجون

سروش مثل فنر از جا پرید:

- دمت گرم... نوکرتم به مولا

بین راه فقط صدای موتور اتومبیل شنیده می شد. سروش در افکار خود غوطه ور بود، انگار دنبال واژه ها می گشت. امیر نیز در پی جستن دلیلی بر رفتارهای سیما متفکر بود. وقتی مقابل در منزل متوقف شد، سروش تازه به خودش آمد و لرزش محسوسی سراپای وجودش را فرا گرفت واژه ها از ذهنش گریخت. با قدم های لرزان جلو رفت ولی تا رسیدن به ساختمان به دفهات ایستاد تا بر خودش مسلط گردد. مهوش اولین نفری بود که به استقبال او آمد، بر پیشانی او بوسه زد، مهربان و دلسوز گفت:

- خدا بگم این دختره رو چه کارش کنه... ببین این بیچاره رو به چه روزی انداخته

لبخندی کمرنگی روی لبهای سروش نشست:

- خوبی مادر...

- قربونت مادرجون. شکر خدا خوبم

-سیما... سیما کجاست؟

- والا من سر از کارهای سیما در نمیارم... رفتارش خیلی عجیب شده.. ساکتهف حرفی نمی زنه. فکر کردم حداقل ممکنه تو توضیحی داشته باشی.

لحظاتی در چهره سروش خیره ماند، سپس افزود:

- چرا... چرا سیما مدام حرف از طلاق می زنه؟

سروش با احساس شرمندگی چشم بست و سر به زیر انداخت. جوابی برای مهوش نداشت. مهوش نگاه ملامت باری به او انداخت و اضافه کرد:

- حال سیما خوب نیست. خیلی افسرده است.

- حال منم بهتر از اون نیست

- دارم می بینم... دارم می بینم

آه کشید و با ناراحتی روی مبل ولو شد و افزود:

- با دخترم چه کار کردی سروش!؟... چرا این قدر پریشان و آزرده خاطره!؟

برای شنیدن جواب مکث کرد سپس در پی انتظاری بیهوده گفت:

- نمی خوای توضیح بدی؟

- وقتی سیما رو ندیدم و نمی دونم چرا خونه رو ترک کرده چه توضیحی دارم، بگذارید اول ببینمش

دل مینا سوخت، فکر کرد سروش لای منگنه پرس شده، به قصد خلاصی گفت:

- بهتره تا سیما متوجه حضورت نشده بری بالا

نگاه مظلومانه و چهره رنگ پریده سروش دل مهوش را به درد آورد. از این رو او را در آغوش گرفت و گفت:

- اگه بیشتر از سیما، دروغ گفتم، ولی خدا می دونه به اندازه سیما دوستت دارم... برو بالا پسرم... برو

سروش پیشانی مهوش را بوسید. عذر خواست و با اجازه قدم در پله ها نهاد. پشت در اتاق سیما دلهره و تشویش امان سروش را بریده بود، موهایش را مرتب کرد و ضربه ای به در نواخت. در که باز شد، نگاهشان در هم گره خورد، اما قدرت تکلم از هردویشان سلب شده بود. چشمان سروش برق خاصی داشت موجی از عشق، شرم، عذر خواهی و خواهش را به سوی همسرش روانه کرد. برق نگاهش سیما را نرم کرد، اما یادآوری الهه و راز عشق آن دو، قلب او را در هم فشرد و قبل از عکس العمل سروش به سرعت در را بست. سروش جا خورد، اما بعد از تأمل کوتاهی به خود آمد و مجددا ضربه زد اما این بار نه در باز شد و نه صدایی از سیما برخاست. بی تفاوتی و لجبازی او، سروش را به التماس انداخت

- سیما در رو باز کن... محض رضای خدا در رو باز کن. بگذار بیام تو... سیما... خانمم... سیما در رو باز کن

سیما آن قدر عصبانی و ناراحت بود که صدای سروش آزارش می دادف بالشی را محکم به سمت در پرتاب کرد و فریاد زد:

- برو پی کارت

برخورد سیما نشان می داد که ماندن آنجا بی فایده است، سروش در صدد دلجویی باز التماس کرد:

- بگذار فقط یه لحظه ببینمت، همه چیز رو توضیح میدم. تو اشتباه می کنی، سیما تو رو خدا لج نکن. در رو باز کن...

وقتی از سوی سیما نا امید شد، چرخ زد و به در تکیه داد و در حالی که کم کم به سمت زمین سر می خورد گفت:

- می دونم خیلی اذیتت کردم، ولی قول میدم جبران کنم... من شوهر خوبی نبودم، هر دومون می دونیم. ولی حالا عوض شدم. سیما بخدا دوستت دارم حتی بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی. حالا تنها کسی که می خوام تو هستی... برگرد خونه

لحظاتی سکوت کردف تا شادی دل سیما نرم شود و در را به رویش بگشاید، اما وقتی بار دیگر از جانب او ناامید شد افزود:

- بیا بیرون... من رو از اینی که هستم داغون تر نکن.... بیا بیرون سیما. بیا بیرون.

سیما گریه می کرد، اما قلبش سنگ شده بود التماس های سروش دلش را نرم نکرد. فقط چند قدم جلو رفت گوشش را به در چسباند. صدای سروش را به وضوح می شنید.

- سیما تو همیشه من رو می بخشیدی، این دفعه هم ببخش. یه فرصت دیگه می خوام... برگرد خونه

سیما کم کم روی زمین رها شد، هق هق گریه هایش را سروش نشنید. نمی دانست او با خودش می جنگد تا رام کلمات همسرش نشود. اما سروش که رفته رفته کلافه و عصبی می شد صدایش را بلند کرد. او آن قدر غرور داشت که اگر در جریانات به وجود آمده احساس تقصیر نمی کرد، هرگز به سیما التماس نمی نمود از این رو برخاست و مقابل در ایستاد و فریاد زد:

- سیما! برای آخرین بار میگم، در رو باز کن

سکوت

- لعنتی چرا نمی فهمی، به خدا دوستت دارم... باشه، اشتباه کردم.... بابا غلط کردم، اصلا شکر خوردم

بی اعتنایی سیما او را به شدت عصبانی کرد، به حدی که برآشفته، صدای گلویش را میان در رها کرد و فریا برآورد:

- سیما اگه برم دیگه برنمی گردم، در رو باز کن لعنتی... در رو باز کن

با بلند شدن سر و صدا، امیر و مینا به سرعت از پله ها بالا دویدند. سروش با مشت و لگد به جان در افتاده بود. امیر جلو دوید، دست او را گرفت و او را دعوت به آرامش کرد. اما سروش گویی دیوانه شده بود، سعی داشت خو را از چنگاه امیر بیرون بیاورد و به هر ترتیبی وارد اتاق سیما گردد.

- ولم کن امیر من باید این در رو بشکنم.... ولم کن

- ای بابا! آروم بگیر مرد.... این کارها چیه؟

- من زنم رو می خوام.... تا اون رو نبرم از این خونه نمیرم

فریادش را بلندتر کرد

- سیما بیا بیرون

حرکات دیوانه وار سروش مینا را به وحشت انداخت، از این رو گفت:

- آقا سروش تو رو خدا آروم تر... حال مامان خوب نیست

سروش با مشاهده مینا در چشم های او زل زد و با التماس گفت:

- تو رو خدا مینا جون تو راضی اش کن. بهش بگو دوستش دارم. بهش بگو دیوونه اش هستم. بگو برگرده، بگو در رو باز کنه

مینا سعی کرد تا سروش را آرام کند ولی سروش زل زد به دربسته اتاق سیما، گویی یکباره رگ غیرتش جوش آمد زیرا بی محابا بیرون زد. امیر چند قدمی به دنبال او دوید و صدایش زد، ولی سروش بدون توجه و به سرعت دور شد. امیر کفری و بی حوصله به سراغ سیما رفت و با لحنی قاطع او را صدا زد.

- سیما تا سی ثانیه دیگه یا میای بیرون یا میام تو

سیما می دانست سروش رفته است، از این رو در را باز کرد. امیر با مشاهده او دست بالا برد اما نزد و گفت:

- تو چه مرگته دختر! پدر این پسره رو در آوردی. مثل زنها گریه می کرد

سیما با خونسردی گفت:

- همه اش دروغه

- بس کن سیما اگه دروغه چرا حال خودت این قدر خرابه. اون قدر گریه کردی که چشمهات باز نمیشه

- من به حال خودم گریه کردم

امیر انگشت گذاشت تخته سینه سیما و گفت:

- این یکی دروغه

مات و متحیر گوشه کاناپه بق کرده بود و چشم به پرده های زرشکی داشت اما برخلاف همیشه که تا چشمش به آنها می افتاد به جان جلال نق می زد، ساکت و خاموش، بدون آنکه به رنگ پرده ها اهمیت بدهد، به اتفاقات اخیر و به رفتار سیما و دامادش فکر می کرد، او از صمیم قلب سروش را دوست داشت و از رنجش خاطر او در عذاب بود. به همین دلیل از سیما عصبانی و متوقع به نظر می رسید. از این طرف سیما که خود را موظف به گفتن حقایق می دانست، با طمأنینه در مقابل او به گرمی سلام کرد.

مهوش نیم نگاهی به او انداخت و با غیظ رو گرداند. سیما می دانست رفتار مادرش از سر بی خبری است، از این رو زانو زد و سر روی پای مادر گذاشت. از گرمی وجود او گرم شد، فکر کرد به یک ستون فولادی تکیه زده است و به آرامی گفت:

- ببخشید مامان، من شما رو خیلی اذیت کردم

- تو همه رو اذیت کردی... من، پدرت،سروش، امیر، مینا و حتی خودت

سیما با چشمهای غمبار در چشمان مادر خیره شد و گفت:

- خیلی صبوری کردم مامان... نردیک ده ماه، به خاطر شما، پدر و عشقم

مهوش دستهای مهربانش را نوازشگر خرمن گییسوان فرزند کرد و با تعجب پرسید»

- صبوری!... برای چی!؟

سیما به یاد روزهای خوب بچگی افتاد. رزوهایی که زیاد دور نبودند. با حسرت از دست دادن آن روزها، آهی کشید و گفت:

- برای تمام بلاهایی که سروش سرم آورد

مهوش با نگرانی دست دو طرف صورت او گذاتش در چشمانش خیره شد و پرسید:

- بلا! چه بلایی!؟

- خیلی مفصله... الان نمی تونم بگم... فقط برای طلاق کمکم کنید

مهوش احسا کرد دچار سر گیجه شده است و قادر به هضم مسائل نیست.کلافه پرسید

- سر در نمیارم... ولی به نظر میاد سروش از دوری تو حسابی اذیت میشه چون خیلی نحیف و رنجور شده

- فکر کنم مثل دفعه های قبل دچار عذاب وجدان شده

مهوش این بار سراسیمه از جا برخاست، بیناب دانستن حقیقت بود فریاد زد:

- دیگه طاقت ندارم، یا الان میگی چی شده، یا با پدرت میریم سراغ سروش

اما سیما رو در روی مادر ایستاد. با آن همه بی مهری و بی وفایی، با آن همه عذاب و اذیت،هنوز هم سروش را دوست داشت و دلش نمی خواست او مورد بازخواست خانواده اش قرار بگیرد. از این رو با لحن پرخواهشی گفت:

- نمی خوام وارد جزئیات زندگی ام بشم. پس مجبورم نکن بگم، چون امکان نداره

مهوش لحظاتی در چشمان فرزند خیره ماند، به نظرش رسید دختر لوس و دردانه ای تربیت کرده که با یک جر و بحث ساده زندگی اش را به تاراج گذاشته است. پس دست به سینه سیما گذاشت و او را با هول از خود راند، سپس برای اینکه مجبور نباشد در چشمان او نگاه کند، رو گرداند و پرسید:

- نمی دونم روی چه حساب و کتابی باید از دادگاه تقاضای طلاق کنیم؟

سیما با خونسردی جواب داد:

- عدم تفاهم

- به همین راحتی. حداقل باید دو سه سال تو راهروهای دادگاه بدوی آخرش هم آشتی

- من پام رو توی دادگاه نمی گذارم

- هم خدا رو می خوای هم خرما.

- وکالتم روبه بابا میدم

مهوش دیگه تاب و توانش را از دست داد. در حالی که مثل اسپند روی آتش ملتهب شده بود گفت:

- فکر آبروی پدرت رو کردی؟

- ده ماهه که فقط فکر آبروی شما و پدرم بودمف اما دیگه طاقت ندارم

- نمی خوای به من بگی چی شده؟

سیما به قرمزی لب مادر خیره شد و گفت:

- قول میدی بجز بابا بین خودمون بمونه؟

مهوش با تکان سر تأیید کرد و سیما تمام قوایش را جمع کرد و سر به زیر گفت:

- فقط توی یک جمله خلاصش می کنم، نه توضیحی بخواه نه سوال بپرس. خوب گوش کن مامان، بین من و سروش هیچ رابطه ای وجود نداره

تمام گوشت و پوست مهوش متوجه یه سوال شد، پرسید:

- یعنی چه!؟

- ما بیشتر شباهت به خواهر و برادر تا زن و شوهر... واضح تر بگم، من فقط عقد کرده سروشم

سیما با سرعت به سمت پله ها دوید و مهوش را در بهتی خاموش فرو برد.

یکراست به آشپزخانه رفت، شکمش از گرسنگی به قار و قور افتاده بود، چشم چرخاند. در داخل یخچال تقریبا همه چیز گندیده و غیر قابل خوردن بود. سیبی برداش و گاز زد، با پشت پا در یخچال را بست. در حالی که به سیبش گاز می زدبه اناق خواب رفت و روی تخت رها شد. چشم های نگران سیما از مقابل دیدگانش دور نمی شد. چشم های عاشقی که هر روز به بهانه ای آنها رو خیس و تر می کرد. با حسرت بالشش را در صورتش فرو برد. تمنای وجود سیما را داست، آرزوی گم شدن در شب یلدای گیسوان او را، آرزوی وصل و رسیدن به اوج لذت و خوشبختی. اما افسوس الهه همه چیز را نابود ساخت و کاخ آرزوهایش را فرو ریخت. احساس شکست تاب و توانش را گرفته بود و اطمینان و اعتماد به نفسش را زایل ساخته بود، گیج و سردگم نیم خیز شد، لبه تخت نشست و لب به گلایه گشود:

- چرا خدا؟ آخه این چه سرنوشتیه؟ چرا وقتی شانس قسمت می کردی به من ندادی؟ ای خدا! سیما به زور وارد سرنوشتم شد... اومد و عشق الهه را در نشرم کمرنگ کرد... عاشق شدم... عاشق یه دختر سیه چشم لجباز... حالا که من رو پایبند خودش کرده، چرا نیست... چرا می خواد ترکم کنه

کلافه چنگ به موهایش زد و از ورای پنجره به آسمان پر ستاره زل زد و گفت:

- آخ سیما.. سیما... این آتیشی که بپا کردی هر دومون رو با هم می سوزونه، همه چیز رو خراب نکن برگرد... برگرد.

پلک زد از لابه لای مژگان بلندش چهره پدر را شناخت. دست ناتوانش را بلند کرد و دیگر هیچ نفهمید. در انتهای شب سوم به هوشیاری کامل رسید و نسبت به محیط اطرافش آگاهی کامل پیدا کرد. نگاهش در چشمان نگران پدر گره خورد، و با صدایی شبیه ناله گفت:

- بابا

- جان بابا

- من کجام؟

- بیمارستان عزیزم؟

- چرا؟

لبخند امان تلخ بود.

- چی بگم باباجون!

الهه کمی به ذهنش فشار آورد و یادش آمد که شیشه قرص عاطفه را یکجا بلعیده و به دنبال آن به یاد آخرین دیدارش با سروش افتاد، چهره در هم کشید و با اشک گفت:

- آخ بابا... کاش می گذاشتی بمیرم

امان گیسوان نرم دخترش را نوازش کرد و گفت:

- این حرف رو نزن دختر خوشگلم.... الهی صد سال زنده باشی. اگه تو نباشی بابا هم می میره

- بابا

- جانم

- سروش می دونه؟

- حالا وقت این حرفها نیست؟

- فقط بگو می دونه یا نه.

- فرض که بدونه... که چی؟

- انوقت می دونه چقدر دوستش دارم. می دونم که تغییر عقیده میده.

امان متأسف سر تکان داد:

- واسه این حرفها وقت زیاده، انرژی ات رو هدر نده. بیشتر استراحت کن.

الهه با احساس بدی که از فضای بیمارستان به او منتقل می شد گفت:

- می خوام برم خونه

- فردا... فردا حتما میریم خونه

بلندگو نام دکتر اسکوئی را پیج کرد. امان روپوش سفیدش را مرتب کرد، گوشی را روی گردنش آویخت و در حالی که بر می خاست با یک توصیه خارج شد.

- فکرهای بیخود نکن... زود بر می گردم

الهه هنوز تحت تأثیر دارو قرار داشت، چند لحظه بعد به خوابی عمیق فرو رفت و صبح زود بعد در منزل بود.

نگاهش در زوایای اتاق ده متری اش چرخ خورد، عروسک، عروسک... پوستر... قاب عکس . پوزخند زد، فکر کرد برج پیزا هر لحظه می ریزه، کلاغ سیاه نوک قرمز قصد حمله داشت، آبشار نیاگارا در حال طغیان به اتاقش بود، حالش دگرگون شد، مملو از تنفر، به سمت آنها حمله برد. کله عروسک ها را کند. پوسترها رو ریز ریز کرد. وقتی خالی شد، پایین تخت زانو زد. دست برد زیر تخت و جعبه کوچکی بیرون کشید. عکس های سروش را بیرون آورد، نگاه کرد و اشک ریخت، نگاه کرد و اشک ریخت. حال عجیبی داشت لحظه ای به باریدن و لحظه ای بعد چون چشمه ساری خشک منتظر ابری بارانزا بود که ضربه ای به در نواخته شد، جعبه را زیر تخت برد.

امان گفت:

- نخوابیدی بابا؟

الهه دست کشید و گیسوانش را با نوک انگشت پشت گوش برد، اشکهایش را پاک کرد و گفت:

- بفرمایید بابا... دربازه.

امان با سینی چای وارد شد. اما با ریخت و پاش اتاق همان دم در اتاق خشکش زد، ترسید. فکر ی به مغرش خطور کرد: "نکنه این دختره باز هم کار دست خودش بده". با قدم های لرزان جلو آمد، مقابل الهه چهار زانو زد و سینی را روی زمین گذاشت. دست کشید به پرتوهای خورشید که نشسته بود روی دخترش، گفت:

- عزیز بابا... این کارها چیه؟

اشک در آسمان الهه حلقه زد، چشمانش بارانی شد و با بغض گفت:

- دیگه حوصله شون رو نداشتم

- دنیا به آخر رسیده!؟

- برا ی من، آره

امان کلافه بود. با صدا نفس را بیرون داد، دست به زانو کوبید و گفت:

- فکر نمی کردم دختر ضعیف النفسی تربیت کرده باشم

الهه در جستجوی مرهم بود. سر به زانوی پدر گذاشت و دراز کشید. آرام، اما درمانده و وازده بود و گفت:

- بابا

- جانم

- به نظر تو عشق وجود داره!؟

- تا از عشق چه تعبیری داشته باشی

- تعبیر تو از عشق سروش چیه؟

- ببین دخترم! پیوند زناشویی یه جور عهد و پیمان آسمانی است، رشته ای که به این آسونی نمیشه پاره کرد، ازدواج عهدی است بین دو انسان. بین انسان، خدا و کتاب آسمانی اش. سروش یا نباید تن به این ازدواج می داد یا بعد از ازدوجا تمام گذشته اش را فراموش کرد. ببین بابا.... تو باید بهش حق بدی. می دونم نمی خواسته تو رو آزار بده.

الهه به روی خودش نیاورد، گفت:

- من سالهای عمرم را به پای عشقش نشستم. نباید این جفا را در حقم می کرد.

- به هر حال تو می دونستی که ازدواج کرده. شرط عقل بود که راحتش می گذاشتی

- اگه عقل داشتم که این بلا رو سر خودم نمی آوردم. آخه پدر عشق که عقل سرش نمیشه

امان چند بار کلامش را سبک و سنگین کرد تا آنکه با تردید پرسید:

- تو رفته بودی سراغ زن سروش؟

الهه سراسیمه نیم خیز شد و نشست.

- پس شما سروش رو دیدی؟

- آره، سروش اومد بیمارستان. همه جریانات رو برام تعریف کرد. در ضمن گفت زنش رو خیلی دوست داره و محله اون رو طلاق بده.

الهه لب جمع کرد، انگار پوزخند زد، اما حسادتش را آشکار کرد و گفت:

- همون بهتر که گورش رو گم کرد

- نظرت راجع به سیما چیه؟

- خاک تو سر سروش کنند که به خاطر یه دختر خوشگل تاب و توان خودش رو از دست داد.

- سیما هر چه که هست همسر اونه. به هر حال بهتره که سروش رو به حال خودش بگذاریم، ما حق نداریم محاکمه اش کنیم... همه ما مقصریم... من، تو، سروش، پدرش و سرنوشت.

- اما من چی؟

- باید فراموشش کنی، اون حالا به دنیای دیگه تعلق داره. بیشتر از این خودت رو اذیت نکن. سروش رو از ذهنت و دلت بیرون کن

- سخته

- ولی میشه

- تو تونستی بابا؟

امان در چشمهای الهه خیره شد. یاد همسر آلمانی اش اشک را میهمان چشمانش کرد، دست کشید روی گلبرگ لطیف صورت الهه، نوازش داد و گفت:

- هیچ وقت نتونستم مادرت رو فراموش کنم. اگرهم خواستم نمی تونستم. چون تو آنقدر شبیه اون خدا بیامرز هستی که من قادر به فراموش کردنش نیستم، ولی بابا جون!... ما باید به زندگی ادامه بدیم و در کنار غمها و شادیها گاهی چیزهایی رو که دوست داریم از دست بدیم. حالا به هر نحوی. ولی باید قوی بود و اعتماد به نفس داشت. من همون قدر که در قلبم برای مادرت جایی داشتم و احترام قائل بودم به همان اندازه عاطفه رو دوست دارم. قلب آدمها اون قدر وسعت داره که بشه دیگران رو هم دوست داشت

- به نظر شما سروش ارزش ان همه عشق و علاقه رو داشت

- من نمی توننم در مورد سروش قضاوت کنم، شاید او بیشتر از ما زجر کشیده باشه، کی می دونه!؟

- هِلو

- مستر مهرداد

- یس

لهجه امان فارسی شد و گفت:

- سلام مهرداد جان، خودتی؟

- بله.. شما!؟

امان خود را معرفی کرد، احوالپرسی چند دقیقه ای از وقت مکالمه را پر کرد، امان با دست دست کردن به اصل پرداخت و از ازدواج سروش و خودکشی الهه گفت.

مهرداد گیج و متعجب پرسید:

- از من چه کاری ساخته است؟

- می دونم که الهه غرورت رو شکسته و این رو هم می دونم که سخته غرورت رو زیر پا بگذاری ولی خواهش می کنم باهاش تماس بگیر. فکرش رو مشغول کن. نمی خوام به سروش فکر کنه.

- الهه ای رو که من شناختم برام تره هم خرد نمی کنه. ولی با این وجود هر چه شما بگی.... چشم

- تو از الهه دلگیری، نه؟

مهرداد آه کشید، حسرت میهمان کلامش شد و گفت:

- آخ... از دست این الهه

- کاش اینجا بودی. به کمکت خیلی نیاز دارم

- اگه می تونستم دریغ نمی کردم... من از همین راه دور همر کار که از دستم بربیاد، انجام میدم.

با پایان یافتن مکالمه، مهرداد در خودش فرو رفت. الهه را با تمام وجود دوست داشت و حتی می پرستید و شنیدن خبر خودکشی او ضربه سنگینی بر جسم و روحش وارد آورد. مستأصل و درمانده بیرون زد، نسبت به محیط اطراف بی تفاوت بود. انگاهر نه می دید و نه می شنید. تمام حواسش به الهه بود. فکر او لحظه ای رهایش نمی کرد. عشق دخترک گستاخ، اما دوست داشتنی شیرین، در اعماق قلبش لانه کرده بود. فکر کرد.... راه رفت... باید قادر به شکستن غرورش و بخشش الهه می شد. اما تردید داشت، آیا الهه باز هم غرورش را خواهد شکست؟ آیا قادر به فراموش کردن سروش خواهد بود و قلبش را بی تکلف در اختیارش خواهد گذاشت؟ باز راه رفت و فکر کرد. مانع بزرگ که همانا سروش بود از سر راهش برداشته شده بود. راغب شد، نیشخند زد. باید امتحان می کرد، کمی اراده لازم بود تا الهه را برای همیشه مالک گردد. حالا الهه در شرایطی قرار گرفته بود که نیاز مبرم به عشق و محبت داشت. شاید او موفق می شد محبتش را در قلب الهه تبدیل به عشق جاودانه سازد. بناگاه ایستاد، نگاهش به اطراف دقیق شد. اثری از رودخانه سن نبود. " من کجام؟" تاکسی گرفت و به آپارتمانش بازگشت. برای تلفن زدن عجول و سراسیمه بود، با هول و ولا کلید را در قفل انداخت، آپارتمان شصت متری اش کاملا به هم ریخته و نا مرتب بود. لباسهایش ولو و یلی روی کاناپه، ظرفهای نشسته توی ظرفشویی، روی کابینت هم پر از خرت و پرت و آشغال. دنبال گوشی تلفن، چشم به اطراف چرخاند ، اما ندید. لباسها را زیر و رو کرد. از بازار شام هم شلوغ تر شد، باز هم گوشی رو ندید. آشپزخانه، هال، اتاق خواب زیر و رو شد، گوشی پیدا نشد. کلافه و عصبی لگد حواله اثاثیه کرد. یه کن از دق و دلی اش که خالی شد، پنجره را باز کرد. سر بیرون برد و ریه اش را از هوای تازه پر کرد. منظره رو به رو نمایی از رودخانه آرام سن بود که پذیرای قایقهای توریستی با مسافران گردشگر شده بود. تردد اتومبیلهای روی پل، رفت و آمد زن و مرد در ساحل رودخانه، وادارش ساخت تا پنجره را ببندد،به سکوت بیشتری نیاز داشت. به اتاق خواب بدون پنجره اش رفت. پایین تخت نشست و سر به زانوانش گذاشت: "شاید بهتر باشه تلفن زدن رو فراموش کنم. شاید گم شده گوشی حکمتی داشته و من بی خبرم". فکر کرد، غصه خورد. اما صدای زنگ تلفن مثل فنر از جا پراندش، سراسیمه به دنبال صدا این طرف و آن طرف دوید. اثری از گوشی نیافت، از تقلا افتاد وبا دقت گوش سپرد، صدا از جای در بسته ای می آمد. تنها در بسته، در دستشویی بود، جلوتر رفت صدای زنگ قوی تر شد با تردید در را باز کرد،گوشی همان جا بود. یادش آمد آن قدر عجله داشت که رب دو شامبرو گوشی را روی توالت فرنگی اندخته بود، گوشی را برداشت اما زنگش قطع شد، بی تفاوت شانه بالا داد و گفت : " هر کی باشه دوباره زنگ می زنه." به میان هال آمد، شلوار ورزشی و کمربند سیاه را روی دست مبل انداخت و جا باز کرد، نشست. شماره گرفت. بوق اشغال زد، دوباره و سه باره گرفت تا آنکه زنگ خورد. دعا دعا کرد الهه گوشی رو بردارد. صدای خودش بود اما ضعیف و غمدار. احوالپرسی کرد الهه به جا نیاورد.

با دلخوری ابروانش را گره زد و گفت:

- حق داری، نباید هم بشناسی. یعنی هیچ وقت من رو نشناختی... نخواستیک ه بشناسی

- مهرداد تویی؟

- چه عجب!... پس هنوز یادت نرفته

- چی شد یادی از ما کردی؟

- هیچ وقت فراموشت نکردم... فکر کردم تو این طور راحت تری، حالا هم اگه زنگ زدم واسه اینه که چند شبه خوابهای آشفته می بینم. خواب دیدم، زبونم لال... اصلا ولش کن.. خوبی؟

- مثل همیشه

- ولی صدات این رو نمی گه... به نظر میاد که مریضی

- نه خیلی هم خوبم

مهرداد شیطنت کرد:

- مطمئنم که حالت خوب نیست

- چطور مگه؟

- حتم دارم. اگه خوب بودی همین الان با لنگه کفش می اومدی اینجا و پدرم رو در می آوردی

- خیلی بدجنسی، یعنی من اینقدر بدم؟

مهرداد مکث کرد، بعد موج عشق را در دریای آرام و غمزده صدایش رها کرد و گفت:

- دلم خیلی برات تنگ شده

الهه سکوت کرد. مهرداد پشیمان از گفته خویش با دل نگرانی پرسید:

- ناراحت شدی؟... چه کارکنم... دست خودم نیست.... می دونی که دیوونتم، نمی تونم فراموشت کنم. این یکی دو ماهه همش با خودم جنگیدم ولی من جنگجوی خوبی نیستم

- تو رو خدا بس کن

- می دونم از من متنفری... در ضمن خوب می دونم دلت کجاست...

الهه حرفش را بردی:

- مهرداد دوباره شروع نکن

صدای مهرداد خش دار شد.

- یا دوستم داشته باش یا کاری کن که ازت متنفر بشم

الهه زیر و رو شد، به هم ریخت. کلافهف برای پایان دادن به مکالمه، بهانه آورد. مهرداد برای تماس های بعدی اجازه خواست. الهه مردد گفت:

- به شرطی که از این حرفها نباشه.

هاله ای از غم چهره الهه را پوشاند. آنتن گوشی را میان دندان هایش گرفت. به مهرداد فکر کرد، قدم زد. عشق را دروغ می پنداشت، دروغی محض. مردها را متهم به بی وفایی و بی مهری نمود و مهرداد را از این قاعده مستثنی نکرد. به یاد قصه قدیمی خانم هاویشام افتاد، باید استلای دیگری می شد تا انتقام شدیدی از مردها می گرفت پاییز آمد. بادهای خزان به همراه ریزش برگ ها آغاز شد. گاهی آسمان چنان درهم و گرفته می شد که گویی خاکستری تیره اش رنگ مطلق غم بود و گاه چشمان عشاق نگران، چنان می بارید که گویی عقده هایش را در اعماق کره خاکی فرو می برد. صدای خرد شدن برگ های خشک شده در زیر پای عابران همانند ناله خسته جوان عاشقی بود که قامتش از غم جدایی خم و قلبش مانند برگی که از شاخه جدا گشته در گردباد حوادث سرگردان بود، گاهی روی زمین با صدای خش خشی سر می خورد و تنش آلوده گرد و غبار زمین گشته، توان برخاستنش سلب و در مرداب گل آلود جویها دست و پا می زد و گاه دل از دنیا بریده، با پرواز به دور دستها اوج می گرفت و در حریم پاک آسمان پروانه ای رقاص گشته، سرک در کوی و برزن می کشید. آری پاییز آمد تا با عاشقان خسته دل بگرید و در سوگ جدایی ها نشسته ناله سر دهد. آری پاییز آمد در عمق چشمان بی فروغ سروش لانه کرد. پاییزی ترین فصل چشم سروش آغاز شد. گاه سیل آسا می بارید و گاه همانند درختی لختی شده از شاخ و برگ، تنها و وامانده می نشست و منتظر رحمت خداوند در فصول بعدی میشد.

آن روز هم مثل روزهای قبل دمق و پکر بود. با اکراه به سمت در رفت اما به محض گشودن آن چشمهای غمزده اش اسیر موج محبت نگاه مادر شد. با دستپاچگی سلام کرد و گفت:

- اِ... چه بی خبر... حسابی غافلگیر شدم

در چشمان جمشید دیگر اثری از غرور و نخوت نبود، دست فرزند را به گرمی فشرد و گفت:

- خب که حالا غافلگیر شدی... قصد داری مارو دم در نگه داری آقاجون.

سروش راه رو باز کرد در حالی لحنش نشان از شرمندگی داشت، گفت:

- فقط نگاه نکنید، همه جا ریخت و پاشه

شیرین دست به صورت زبر و اصلاح نکرده پسرش کشید، بوسه زد و گفت:

- پسر شلخته من از کی تا حالا خجالتی شده؟

خنده سروش تلخ بود، سر مادر را بغل گرفت نوازش کرد و بوسید:

- خوش آمدی مامان... دلم خیلی گرفته بود

- کاش مادرت می مرد و تو رو اینقدر ناراحت نمی دید

- این چه حرفیه مادر! خدا نکنه

جمشید کتش را بیرون آورد و روی دسته مبل انداخت سپس به سمت پنجره رفت انگشت کشید روی شیشه، گرد و غبار نشسته بود انگشتش را فوت کرد، سر چرخاند سوی شیرین و گفت:

- مثل اینکه دلتون نمی خواد بنشینید

شیرین گویی دستور می گرفت، نشست. سروش برای اولین بار به تنهایی میزبان پدر و مادر شده بود. به همین دلیل سراسیمه و دستپاچه رفتار می کرد. در آستانه ورود به آشپزخانه پرسید:

- چی میل دارید... چای یا میوه؟

جمشید گویی از سردی هوا فاصله می گرفت از پنجره فاصله گرفت و گفت:

- هیچ کدوم، چند دقیقه بنشین. وقت برای خوردن زیاده

اما سروش با اضطراب از شنیدن اخبار دلسرد کننده از سوی سیما، مشغول جمع آوری ریخت و پاش شد، شیرین لبخند زد و گفت:

- اونا رو ولشون کن.... بیا بنشین، از خودت بگو. می خوام بدونم در چه حالی

رخوت بر جان سروش افتاد، با کوله ای از لباس های در دست روی کاناپه رها شد، شعف دیدار والدین از وجودش رخت بربست و جای آن را غم و حسرت گرفت، گفت:

- حالم خرابه مامان... خیلی خراب

- تو زیادی سخت گرفتی. نباید خودت رو این قدر اذیت کنی... همه چیز درست میشه.

- خسته ام.... بلاتکلیف... تنها و دلمرده... اصلا حوصله هیچ چیز و هیچ کس رو ندارم

جمشید سر به زیر انداخت و گفت:

- هر پدری آرزوی خوشبختی فرزندش رو داره. من هم دوست داشتم خوشبخت باشی... فکر می کردم سیما می تونه جای الهه رو بگیره، مطمئن بودم که می تونه. سیما یه دختر کامله و امتیازهای زیادی داره، ولی مثل اینکه اشتباه می کردم.

سروش با یک آه حسرت را چاشنی کلامش کرد و گفت:

- سیما... سیما... سیما... آخ که این دختر من رو بیچاره کردو رفت

نگاه شیرین قصد داشت تا اعماق وجود سروش نفوذ کند، به کنکاش درون او پرداخت و گفت:

- چرا سیما رفته؟

- تقصیر الهه است. دیوونه رفته سراغ سیما، نمی دونم چی بهش گفته، اما هر چی هست سیما دیگه حتی حاضر نیست ریختم رو ببینه

ابروان جمشید گره خورد و گفت:

- الهه!... متوجه نمی شم

سروش نگاهی از سر شرم به پدرش انداخت و بلافاصله سر به زیر شد. شیرین متوجه اوضاع بود، قبل از آنکه جمشید رشته کلام را بدست بگیرد، گفت:

- ناراحت نباش.میرم باهاش صحبت می کنم. می دونم که قانع میشه مادر

- اتفاقهایی افتاده که شما نمی دونید.... من سیما رو خیلی رنجوندم، فکر نکنم بتونه من رو ببخشه

جمشید گفت:

- با اینکه گیج شدم ولی خودم باهاش صحبت می کنم بابا... نگران نباش

سروش سراسیمه گفت:

- نه، شما نه پدر

- چرا!... به چه دلیل؟

- دلم نمی خواد غرورتون بشکنه

- چرا فکر می کنی غرورم می شکنه

- سیما سر لج افتاده، نمی خوام جلو یه دختر کم سن و سال کم بیاری

- بخاطر همین غرور لعنتی با سرنوشت تو بازی کردم، همون بهتر که بشکنه.

سروش به تازهای سفید و خاکستری موی پدر زل زد و افزود: نمی دونی چقدر دوستت دارم بابا...به خاطر نشکستن غرور شما حاضر شدم هر کار بخوای انجام بدم.... اما نمی گذارم کسی این غرور رو بشکنه، حتی اگه خودم صد هزار بار دیگه بشکنم.

جمشید لبریز از احساسات، سروش را در آغوش گرفت و گفت:

- منو ببخش بابا

- نمی خوام خودت رو سرزنش کنی... من پشیمون نیستم. خدا می دونه چقدر سیما رو دوست دارم و از اینکه شما به این ازدواج وادارم کردید از صمیم قلب خوشحالم

شیرین با دلهره گفت:

- اگه سیما برنگرده چی؟

سروش با احساس سرما و مورمور در اندامش، گفت:

- زور که نمی تونم بگم، می تونم؟

اما چشمان منتظر شیرین نشان داد جواب قانع کننده ای دریافت نکرده است از این رو سروش در چشمهای مادرش خیره ماند و گفت:

- اگه برگشت نوکرشم، اگه نه... عشق اون رو هم کنار عشق الهه دفن می کنم

جمشید موجی از ظن را به صورت او پاشید و گفت:

- تو به راستی الهه رو فراموش کردی؟

- منظورت چیه پدر!... نکنه به من شک داری؟

- خبر داشتم که بعد از ازدواجت هم اون رو می دیدی...

سروش نگاه تندی به مادرش انداخت، اما به سرعت نگاهش را دزدید و گفت:

- یه چیزهایی اتفاق افتاد، که افتاده، صحبت از اون ها دردی رو دوا نمی کنه

- ولی من می خوام بدونم اگه سیما برات مهمه، چرا از مادرت خواسته بودی بره خواستگاری الهه.

بار دیگر نگاه سروش در چشمان مادر خیره ماند، اما شیرین روی از او برگرداند و مشغول تازدن لباسهای در هم ریخته سروش شد، سروش وقتی پدر را در انتظار دید و گفت:

- شب عروسی وقتی همه رفتند خودم رو با یه فرشته تنها دیدم، یه دختر زیبا و خوش اندام که عطر گیسوانش هوای خونه رو پر کرده بود. دلم به تمنا افتاد. نمی دونم چی شد که الهه رو فراموش کردم... خب منم یه مردم مثل همه مردهای دنیا، از خدا که پنهون نیست از شما هم پنهون نباشه، عقل از سرم پرید. اسیر شهوت شدم، خواستم همون شب خودم رو بسپرم دست سرنوشت. ولی می دونی بابا!... سرنوشت دستم رو پس زد. الهه با تلفنهاش زیر و روم کرد. یادم افتاد دختری که دلم رو باد داده، دختری است که شمه به من تحمیل کردی. وقتی مامان تو سی سی یو با مرگ دست و پنجه نرم می کرد، نذر کردم دیگه با شما مخالفت نکنم و هر چه شما بخوای همون باشه، برای همین قبول کردم به خواستگاری سیما برم، اما هنوز دلم پیش الهه بود. اگه یادتون باشه، در مدت نامزدی یه بار دیگه به شما التماس کردم که این ازدواج رو بگیری، اما شما تهدیدم کردی. یادت هست!؟... روز بعد هم پشت دستم رو داغ کردم که دیگه هوس این دختر سیه چشم بلند گیسو رو نکنم... روزهای بعد هم اذیت و آزارهام شروع شد... محل سگ بهش نمی گذاشتم، ولی دم نزد... صبرش فوق العاده بود... فکر نمی کردم یه دختر نوزده ساله این قدر با درایت باشه، هر کس دیگه ای جای اون بود، دنیا رو خبردار می کرد... ولی بی زبون همه شکنجه ها رو تحمل کرد و دم نزد و با وجود تمام رفتارهای وقیحانه ام، هر وقت دچار دردسر و مشکل می شدم، کمکم می کرد و مثل پروانه دورم می چرخید... سیما واقعا عاشقم بود. رفته رفته جذب رفتارش و شیفته خلق و خوی او شدم، ولی با این احساس مبارزه و عشقش رو سرکوب کردم، تا اینکه تصمیم به طلاق گرفتم. با هم توافق کردیم و رفتیم دادگاه. اون جا بود که دیدم کار از این حرفها گذشته و دوستش دارم...آخه یه آدم از زندگی چی می خواد... یه زن خوب، نجیب و فداکار و مهم تر از همه اینکه اون زن دیوانه وار دوستم داره و حاضر به هرنوع فداکاری است. می دونستم که با سیما به سعادت می رسم، ولی قبل از اینکه فرصتی رای زندگی باهاش پیدا کنم، افتادم زندان.سروش نفس عمیقی کشید و افزود:

اما حسادت چشمهای الهه رو کور کرده بود. بخدا بابا! بارها ازش خواسته بودم فراموش کنم. من نمی خواستم به سیما خیانت کنم، اون طور که شما فکر می کنی من بی غیرت و نامرد نیستم.

من در شرایط خاصی قرار داشتم، کسی که زندگی اش رو دوست نداره ممکنه با هر پوست خربزه ای که زیر پاش می افته سر بخوره. به جون مامان قصد نداشتم سیما رو فریب بدم و با الهه خوش باشم. اما الهه دست از سرم بر نمی داشت، به هر بهانه ای باهام تماس می گرفت و با حرفهاش دنیام رو تیره و تار می کرد. به من حق بده بابا! من او رو دوست داشتم و از اینکه یه عاشق سمج دور و برش می دیدم، مثل دیوونه ها حرص می خوردم. عاملی که نمی گذاشت من و الهه دنبال زندگی خودمون باشیم، حسادت بود نه عشق. الهه به سیما حسادت می کرد و من به مهرداد. در صورتی که یه عاشق واقعی باید آرامش خاطر و خوشبختی معشوقش رو بخواد. می دونم که اشتباه کردم و امروز دارم تاوان گناهاهم رو پس میدم.

سروش بلند شد. در حالی که طول و عرض اتاق را قدم می زد، گفت:

- حالا من صاحب یه زندگی شدم که دوستش دارم و ازش راضی ام. نمی دونم الهه می تونه این رو بفهمه!؟

جمشید گفت:

- اگه می فهمید نمی رفت سراغ سیما

سروش دیگر اهمیت نمی داد. روزی اگر اسم الهه را می شنید، مثل اسپند روی آتیش بالا و پایین می پرید، اما اکنون بی تفاوت از کنار نام او رد شد. گفت:

- کلمه طلاق رو شنیده بودم. فکر می کردم یه جور راه حله، یه راه فرار. یه چیزی مثل دور انداختن. نمی دونستم این قدر سخته... تقریبا مثل یه جنایته.. وقتی دادخواست توافقی رو امضا کردم، مثل کسی شده بودم که توی چاه عمیق افتاده و مدام پایین تر و پایین تر میره. انگار که این چاه ته نداشت... سخت بود...خیلی سخت... قادر نبودم گناه بزرگی به نام طلاق رو مرتکب بشم. حتی اگه با این کار به آرزوی دیرینه ام می رسیدم

آه کشید و زل زد به قاب عکس سیما و گفت:

- روز اول ازدواجم رو سرسری گرفتم. فکر می کردم شناسنامه ام رو سیاه کردم و بالاخره یه راهی برای رهایی خودم پیدا می کنم، اما توی این چند ماهه متوجه شدم که ازدواج و پیمان زناشویی چیزی بالاتر و برتر از چند تا امضا و یه بله گفتنه. شاید اگه در شرایط ازدواج نبودم، هیچ وقت به عشق الهه پشت پا نمی زدم، ولی من با ازدواج در موقعیت خاصی قرار گرفتم. من باید حق رو انتخاب می کردم و سیما حق بود، سیما حقیقت زندگی من بود...

سروش در چشمهای جمشید زل زد و گفت:

- شما بگید! انتخاب من غلط بوده پدر؟

جمشید عینک قاب فلزی طلایی رنگش را از چشم برداشت انگشت کشید وری چشمها و گفت:

- شاید اگه من قضاوت کنم حمل بر طرفداری از سیما باشه، چون سیما رو خودم انتخاب کردم... اما با این وجود تو بهترین کار رو انجام دادی و من به داشتن فرزندی مثل تو افتخار می کنم.

شیرین گرمی محبتش را ریخت کف دست، دست گذاشت میان دستهای فرزند، گفت:

- خودت رو ناراحت نکن.... خودم با سیما صحبتم می کنم و راضی اش می کنم که برگرده.

- مامان خواهش می کنم جلوی جمع راجع به گذشته من و الهه چیزی نگو

- فکر می کنی سیما تا حالا چیزی نگفته

- مطمئنم نگفته و نمیگه

- باشه هر طور تو بخوای

شیرین از سبزینه نگاهش یه شاخه عشق مادرانه چید و تقدیم سروش کرد و گفت:

- فقط یه خواهش کوچک ازت دارم، دلم می خواد روم رو زمین نینداری

- بگو مادر... امر بفرما... دربست چاکرم

- دوش بگیز،یه صفایی به خودت بده، میرم بیرون.البته هر دو نفرتون مهمون من.

سروش خندید.

- کی باشه روی مادر نازنینم رو زمین بیندارم... بگو بمیر... می میرم

- حالا نمی خواد بمیری... فعلا برو دوش بگیر

به به شیرین جون حال شما چطوره؟... مشتاق دیدار.

احوالپرسی خانم ها حدو مرز نداره، از کل طایفه یاد می کنند تا نوبت به خودشان برسه، مهوش از هر دری پرسید، در حالی که سیب پوست می گرفت، گفت:

- هنوز بهتر نشدی؟

- چی میگی مهوش خانم! با این حال و اوضاع بچه ها، خیلی عجیبه که تا حالا راهی بهشت زهرا نشدم

دل هر دو مادر از دست ندانم کاری فرزندانشان پر بود. درد دل آنها دقایقی طول کشید تا آنکه شیرین، به قصد فرار از بار سوالات مهوش رو به مینا کرد و گفت:

- سیما جون خونه نیست؟

مینا خیره شد به مادر، وقتی عکس العملی ندید،گفت:

- تشریف دارن، الساعه میان خدمتتون

مهوش در حالی که چای تعارف می کرد گفت:

- قبل از اینکه سیما بیاد، دوست دارم بدونی که ما به تصمیمی که او گرفته راضی نیستیم. همه ما سروش رو دوست داریم و دلمون نمی خواد بین اونا جدایی اتفاق بیفته

- سیما فقط عصبانی است.... یه مدت بگذره بدون شک آروم میشه

- خدا کنه. با ما که حرف نمی زنه... من هم سر از حرفهاش درنمیارم. یک کلمه گفت و بعد هم خواهش کرد که دیگه ازش سوال نکنیم

- باید قانعش می کردی برگرده

- خیلی بهش اصرار کردم ولی به گوشش نمیره. در ضمن از من نشنیده بگیر. فکر کنم وکالتش رو داده به جلال. جلال هم با وکیلش مشغول یه کارهایی هستند.

شیرین با نگرانی گفت:

- شما باید جلویش رو می گرفتی

- جلال که خطی از من نمی خونه... مخصوصا وقتی پای سیما در بین باشه

- می تونم چند دقیقه با سیما تنها باشم؟

مهوش بی تأمل برخاست و او را به سمت بالا راهنمایی کرد.

شیرین معمولا از پلکان فراری بود، قلبش به او اجازه تحرک سنگین را نمی داد. از این رو به آرامی پلکان را بالا رفت پشت اتاق سیما نفس چاق کرد و در زد. سیما به هوای مادر او را به درون اتاق دعوت کرد اما با مشاهده او سراسیمه از جا جست و با لکنت، سلام کرد. شیرین هیچ گاه مهر و محبت را از سیما دریغ نکرده بود، در آن لحظه نیز پر عطوفت گفت:

- خوبی دخترم

هاله ای از غم صورت زیبای سیما نشست و کنج چشمهایش را نمدار ساخت. شیرین بدون آنکه منتظر جواب او بماند گفت:

- اما حال سروش من خیلی بده... بچه م داره دق می کنه

- چرا ایستادید، بفرمایید مادرجون

و به دنبال راهی برای فرار از ادامه صحبت افزود:

- حال آقاجون خوبه؟ خیلی دلم براشون تنگ شده. کسالت برطرف شده؟

- تا وقتی شما دو تا قهرین، من بدتر میشم که بهتر نه

سیما سر به زیر انداخت و گفت:

- خیلی سعی کردم زندگی ام رو حفظ کنم ولی نشد.

- چرا شد، خودت نمی دونی

- منظورتون رو نمی فهمم!

- هیچ وقت از سروش خواستی تا دلیل رفتارهاش رو برات توضیح بده

لحن سیما آمیخته ای از گلایه و کنایه بود:

- راجع به چی توضیح بده؟

- راجع به الهه، تو و دلش

نام الهه آتش حسادت به جان سیما انداخت. گونه های صورتی اش قرمز و برافروخته شد. زبان کشید به لبهای خشکیده اش گفت:

- پس هر چی الهه گفته راست بوده

- نمی دونم الهه چی گفته ولی مهم اینه که سروش چی می خواد

سیما با سردی جواب داد:

- خب!... سروش چی می خواد؟

- سروش خیلی دوستت داره و تو این مسئله رو نادیده گرفتی

سیما با پوزخندی جواب داد:

- هر زنی وقتی پا به خونه بخت می گذاره ، عشق و محبت رو از ثانیه اول می بینه، نه یک سال بعد

شیرین به قصد توجیه رفتارهای سروش گفت:

- سروش به اصرار ما تن به ازدواج داد در حالی که دیوونه وار الهه رو دوست داشت

- منم دارم کاری می کنم که بع عشقش برسه. بد می کنم!؟

- آره بد می کنی، بدتر از بد.

- چرا!؟... وقتی جایی توی زندگی اش ندارم! بهتره برای دیگری خالی اش کنم

- فکر می کنی وقتی پای رقیب به میون میاد، یه زن میدون رو خالی می کنه یا می جنگه

سیما کلافه شد، چنگ زد به موهاش و سر به زیر انداخت. شیرین برای نوازش او جلو رفت و در حالی که دستهای لرزانش را نوازشگر خرمن گیسوان او می ساخت گفت:

- سروش تحت تأثیر تو قرار گرفته. مطمئنم خیلی دوستت داره. اون می خواد زندگی اش رو با تو از سر بگیره. می خواد جبران کنه... مطمئنم می تونه خوشبختت کنه

آرامش سیما در حد لحظه ها بود، کمی از شیرین فاصله گرفت و با قاطعیت گفت:

- من به سروش اطمینان ندارم

- یه فرصت کوچک به سروش بده

لحن التماش آمیز شیرین باعث شد تا سیما نرمی نشان دهد و بگوید:

- بابا باید تصمیم بگیره، بابا هم عصبانی است

- تو عصبانی اش کردی، خودت آرومش کن. در ضمن نظر تو برای من اهمیت داره. تو می تونی سروش رو ببخشی؟ می تونی به باردیگه از نو شروع کنی؟

سیما کلافه سر تکان داد و گفت:

- نمی دونم... نمی دونم

- به دلت رجوع کن

- دلم دیگه حرف نی زنه، بدجوری آزرده شده. چینی قلبم شکسته... هیچ چینی بند زدی نمی تونه بندش بزنه، من با امید و آرزو پا به خونه سروش گذاشتم ، ولی اون خردم کرد، تحقیرم کرد... شکسته شدم و زیر پای اون و الهه له شدم، دیگه نمی خوام بیشتر از این تحقیر بشم

- عجله نکن دخترم، بگذار سروش یه بار دیگه امتحان پس بده

- اگه دوباره فیلش یاد هندستون کرد چی؟... در حال حاضر چیزی رو از دست دادم، نمی تونم ریسک کنم

- اگه به سروش اطمینان نداری به من اطمینان کن....

سیما مردد بود از این تصمیم نهایی را به عهده پدر گذاشت و گفت:

- با اینکه برای شما احترام زیادی قائلم، ولی چی بابا بگه.

اما در حقیقت او هرگز پدرش را در جریان این دیدار قرار نداد

16-2

با نصیحت دوستان و آشنایان کمی خود را جمع و جور کرد و تلاش و پشتکار را سر لوحه کار شرکت قرار داد تا آنکه رفته رفته بار دیگر خود را جمع و جور کرد و تلاش و پشتکار را سرلوحه کار شرکت قرار داد تا آنکه رفته رفته با دیگر سوار بر کارشد. پروژه مناقصه به بهترین نحوی که در حال پایان یافتن بود. از طرفی با دلگرمی شیرین، بی صبرانه انتظار بیهوده ای می کشید. در حالی که بدون هیچ اثریف روزی ده بار به موبایل سیما زنگ می زد، اما با دستگاه خاموش او مواجه می شد، اما با دستگاه خاموش او مواجه می شد. سیما تلفن های منزل را هم جواب نمی داد. رفت و آمد او به منزل جلال بیهوده بود، زیرا سیما به هیچ طریقی حاضر ملاقات با او نبود. بالاخره اواسط آبان ماه، احضاریه دادگستری به دست مهتاب رسید. مهتاب از اینکه حامل پیام ناخوشایندی بو، احساس دلهره و اضطراب داشت. اما چاره ای نبود. احضاریه را روی میز سروش نهاد و به مجرد رویت آرم دادگستری رنگ باخت. با دستهای لرزان تای کاغذ را باز کرد. با خواندن مندرجات روی آن سراپای وجودش به لرزه افتاد. موهای بدنش راست شد و تنش یخ زد. باور نداشت سیما درخواست طلاق کرده باشد. با دستانی لرزان پیاپی درخواست را خواند. سیما وکالتش را تمام و کمال به جلال سپرده بود و افشار ینز با به خدمت گرفتن وکیلی برجسته، دادخواست طلاق را تنظیم کرده بود. در دریایی از توهمات غوطه ور شد آن قدر به عشق و علاقه سیما اطمینان داشت که هیچ گاه تصور چنین تصمیمی را از سوی او نمی کرد. ناباورانه و کلافه خواند، خواند، خواند. هر بار احساس ضعف و ناتوانی بیشتری بر وجودش غلبه می کرد. بایدی جایی را برای خالی کردن عقده دل می یافت، فکر کرد سراغ نزدیک ترین همسایه خود برای درد دل با خدا برود، سراسیمه بیرون زد، در کمتر از یک ساعت خود را به امامزاده... رساند. گنبد سبز رنگ حرم را که دید سلام داد "السلام و علیک یا امامزاده..." وارد شد. صحن صفای امامزاده مملو از گل و گیاه بود، صف طویل گلدان های شمعدانی لبه حوض دایره شکل، روح تازه ای در جان آدمی میدمید. جلو رفت، زیر سایه نارون، لب حوض نشست و دست در آب فرو برد، ماهی های قرمز پا گذاشتند به فرار، وضو گرفت. مقابل کفشداری خم شد و جوراب به پا کرد، مقابل حرم دست روی سینه جلو رفت. با طواف و اشک، پنجه در ضریح انداخت و به راز و نیاز پرداخت. یه گره زد به گره پارچه سبزی که حاجتمندی قبل از او گره زده بود، سیما رو طلب کرد. سپس برسر سجاده ایستاد و با خواندن نماز حاجت باز هم سیما را طلب کرد. از همان جا چشم دوخت به سنگ مزاری که با پارچه سبز پوشیده شده بود، در دل آرزو کرد کاش می تونست سر روی سنگ مزار بگذارد و مثل آن وقت ها که در طلب خواسته های کودکانه اش، در آغوش مادر گریه می کرد، گریه کند اشک بریزد و حاجتش را طلب کند. نالید:

- حاجتمندم... از سر نیاز اومدم.... من رو از درت نرون... من رو آشتی بده با دستهای مهربون خدا...

با آه و ناله، اشک و التماس، گفت گفت گفت تا آنکه، بیخود شد، خواب بود یا بیدار صدایی در گوشش پیچید.

- پسرم... بلندشو باباجون... بلندشو، می خوام در امامزاده رو ببندم

سروش پلکهای پف کرده اش را به سختی گشود، پیرمرد خمیده قامت لبخندی زد و گفت:

- دیر وقته پسرم، باید امامزاده رو ببندم... بلند شو باباجون

سروش دست به صورتش کشید و نیم خیز شد.

- اصلا نفهمیدم چطور خوابم برد

- خیلی گریه کردی، صدای ناله ت رو می شنیدم. وقتی ساکت شدی حدس زدم خوابت برده، دلم نیومد صدات کنم ولی حالا ساعت دهه... من معمولا در اینجا رو بعد از نماز مغرب و عشا می بندم

سروش موهای ژولیده اش را مرتب کرد و چند برگ اسکناس از کیفش بیرون کشید مبلغی را داخل حرم انداخت و مبلغی را در جیب پیرمرد گذاشت و بیرون رفت. در حال کفش پوشیدن بود که صدای پیرمرد، مجبورش کرد سر بچرخاند:

- دلت جایی اسیره؟

سروش جواب نداد، یه نیشخند زد و به راهش ادامه داد. پیرمرد خوش سیما و مهربان صدا بلند کرد و گفت:

- اگه چیزی رو که می خوای بدست نیاوردی... توکل کن پسرم... توکل

دادخواست طلاق را به دیوار مقابل تختش چسباند. احساس عجیبی داشت. رخوت تمام وجودش را فراگرفته بود. تلوتلو خوران لبه تخت نشست. سیگار گذاشت کنج لبش و فندک زد، پک عمیق، دودی را که حاصل از پک عمیقش بود به سمت دادخواست فوت زد، سپس با تکیه بر بالش پاهایش را دراز کرد. روی احضاریه خیره ماند. سیگار سیگار، بلاتکلیف بود. از سیما توقع نداشت. فکر می کرد سیما در حقش بی وفایی کرده است. از این رو عصبانی و دلگیر بود. شب ناآرامش را به سپیده صبح پیوند زدف مقابل شرکت برای تعویض اتومبیل منتظر سلجوقی ماند. نمی خواست بلافاصله شناسایی گردد. دو رو متوالی حوالی منزل افشار کشیک کشید، اما اثری از سیما نبود و کلافه به خانه بازگشت. روز سوم تا حوالی بعداز ظهر با خونسردی آرنجش را لبه در تکیه زد و با کف دست نیمرخش را پوشاند. اتومبیل سیما از موازاتش گذشت.

سیما به قصد دیوار دوستش صدف، یکی دو خیابان دورتر از محل سکونتش، در کوچه بن بستی که منتهی به دو باغ بود، متوقف و پیاده شد. در عقب را باز کرد و کیف دستی اش را برداشت، اما همین که چرخید جیغش بلند شد. مات و مبهوت به سروش خیره ماند. سر و وضع سروش با ته ریش و موهای ژولیده، حالی از بیقراری و بیخوابی اش بود. دل سیما به لرزه افتاد، ضربان قلبش بالا گرفت. سروش برافروخته بود با چشمهای قرمز و لبهای کبود، آشفته و پریشان به چشمان او زل زده بود. اما سیما خیلی زود خودش را جمع و جور کدر، ابروانش را در هم کشید با اخم رو گرداند،قصد داشت از مقابل سروش بگریزد، اما پنجه های سروش دور بازویش قفل شد، و او را با عصبانیت به بدنه اتومبیل کوبید. چهره سیما با احساس درد دهم شد، ولی به روی خودش نیاورد، لبهای لرزانش را بسختی گشود و با صدای خفه ای گفت:

- برو پی کارت

اما سروش لبخندی تلخ به لب راند و با لحنی آرام و سرد گفت:

- کارم تو هستی

گره ابروهای سیما باز نشده دوباره رد هم شد:

- ما حرفی برای گفتن نداریم... فکر کنم تا حالا دادخواستم به دستت رسیده باشه

سروش انتظار نداشت، چشم بست و بازوی سیما را رها کرد. پشت به او ایستاد و در حالی که کلافه سر تکان می داد، با صدایی که گویی از ته چاه بالا می آمد گفت:

- تو واقعا این رو می خواستی؟

سیما آنقدر عذاب کشیده بود که در آن لحظه، بدون توجه به حال سروش، گفت:

- تو که بدت نمی اومد... حالا یه مرد آزادی.... برو آقاجون... برو به دنبال عشقت

سروش با فشار به چشم هایش چشم بست، و در حالی که سروش را با تأسف تکان می داد گفت:

- نمی گذاری تا برات توضیح بدم. نه می گذاری ببینمت، نه جواب تلفن هام رو میدی. تو اشتباه می کنی سیما... من...

سیما با یه پوزخند میان حرف او پرید و گفت:

- چی داری بگی؟... آخ سیما جون دوستت دارم. الهه به درد من نمی خوره. تو زن ایده آل منی. می پرستمت... می خوای به مشت شر و ور تحویلم بدی

سروش تقریبا فریاد زد:

- فکر می کنی برای چی اینجا هستم لعنتی

اما بلافاصله لحنش رنگ التماس گرفت و سینه به سینه او ایستاد. سیما گرمی نفسهای او را به خوبی احساس می کرد. تمام وجودش سرشار از عشق به مردی که اکنون چشم در چشمش دوخته و با نگاه بیمارش خنجر در قلب زخمی و رنجورش فرو می کرد. نفسش به تندی گرایید، ولی قدرت نشان دادن واکنشی نداشت. اگر کمی به خودش جرأت می بخشید، در آغوش سروش رها می شد، زار می زد و از بی مهری های او می گفت و تمام تلخیها و مرارتهای گذشته را دور می ریخت، اما افسوس به سروش و عشق او تردید داشت. از این رو بار دیگر ابرو در هم کشید و با ترشرویی سعی کرد خود را از چنگال او رها سازد، اما سروش به او مجال حرکت نداد. موج عشق و التماس را در نگاه عاشقش به جان او ریخت و گفت:

- هر کاری دوست داری با من بکن. روی صد دفعه بکش. محل سگ نگذار ولی طلاق نه سیما. طلاق نه... دربدرم نکن سیما

سیما باز به تقلا افتاد:

- دیگه خیلی دیر شده، بگذار برم سروش

سروش با نوک انگشت چانه سیما را بالا داد، سبزی رنگ چشمانش را به زبانش ریخت و با احساس عمیق گفت:

- چرا باور نمی کنی سیما.... دوستت دارم...به خدا دوستت دارم

سیما از تک و تا افتاد و در حالی که اشک در چشمان زیبایش حلقه می زد، از سروش فاصله گرفت. اشک تنها التیامی برقلب شکسته و دل رنجوش بود. سروش به آرامی نزدیک شد و با مهربانی گفت:

- گریه می کنی؟

سیما جواب نداد و لی بغضش ترکید. شانه هایش به شدت تکان می خورد. سروش نیز حالی بهتر از او نداشت. سیما را به جانب خود کشید و او را در آغوش گرفت و گفت:

- قول میدم سروشی باشم که تو میخوای، فقط برگرد خونه... برگرد ... من بدون تو نمی تونم زندگی کنم

اما سیما بناگاه از آغوش او گریخت و فریاد زد:

- تو فکر می کنی من یه احمقم. می دونی که چقدر دوستت دارم برای همین با احساساتم بازی می کنی

- این چه حرفیه سیما... من..

سیما در حالی که با پشت دست اشک هایش را پاک می کرد، صدایش به فریاد شبیه بود، حرف او را برید و گفت:

- دیگه هیچی نگو... برو... از اینجا برو.

- دوباره شروع کردی سیما. تو رو خدا بس کن

اما سیما با تحکم خاصی به کلامش بخشید و گفت:

- چی رو بس کنم... نمی خوای بگی که الهه ای نبوده! نمی خوای بگی که عشقی به اون نداشتی، سروش! یه نگاه به من بینداز. نه ماه توی یه اتاق حبسم کردی. من معنی زندگی رو درک نکردم. من معنی عشق رو نفهمیدم. فقط یه چیز از تو دیدم آزار و اذیت، بعدش هم عذرخواهی... ولی هربار که کارت راه افتادف شدی همون سروش قبلی. نمی دونم امروز چی شده که ابراز علاقه می کنی... یا من احمقم، یا تو دمدمی مزاج و هوسباز. کسی که بتونه هر روز عاشق یه نفر باشه، لایق عشق و دوست داشتن نیست

- تو حق داری سیما.... هر چی بگی حق داری، ولی حالا الهه ای نیست. باور کن راست می گم...

سروش بار دیگر در چشمهای سیما خیره شد و گفت:

- سیما! من خودم، احساسم و قلب عاشقم رو به تو هدیه می کنم... می خوام در کنارم بمونی و ترکم نکنی

اما سیما باور نداشت. پوزخندی زد و متعاقب آن خنده ای مستاننه سر داد که سروش را متعجب کرد. چند لحظه بعد در حالی که سعی داشت جلوخنده مسخره خود را بگیرد:

- می دونی اولش شک داشتم... ولی حالا مطمئنم که حدسم درست بوده

سروش با تعجب پرسید:

- چه حدسی!؟

- خودت رو به کوچه علی چپ نزن... من پایگاه خوبی برای تو هستم، نه... تا من هستم هیچ وقت زمین نمی خوری

- متوجه منظورت نمیشم

سیما لب یوری کرد.

- پس هیچی

و به قصد رفتن چرخید اما سروش مچ او را گرفت. سیما با نفرت به جانب سروش چرخید و گفت:

- ولم کن سروش... و الا داد و بیداد راه می اندازم

- سیما لج نکن بیا بریم خونه

- چته سروش؟ تو چته؟ دیروز الهه... امروز من... فردا نوبت کیه؟!

- سیما باورم کن

- نه ماه باهات زندگی کردم به انتظار روزی که به دروغ هات پایان بدهی و من رو همسر خودت بدونی، ولی نشد. کارهای تو فقط یه دلیل داشت، اون هم عشقت به الهه... الهه ای که هنوز نتوستی فراموشش کنی. اگه یادت باشه قبل و بعد از نامزدی گفته بودم اگه زنی به نام الهه دز زندگی ات هست، همین حالا برو، ولی تو انکار کردی. تو باید به من می گفتی. سروش تو همیشه من رو به بازی گرفتی. نمی تونم باورت کنم. نمی تونم، به من حق میده.

سروش بیقرار فریاد زد:

- پس کی به من حق میده

اما سرعت لحنش آرام شد و با التماس گفت:

- سیما نابودم می کنی، نرو

سیما با سردی گفت:

- متأسفم

و به سمت اتومبیلش به راه افتاد. سروش با دندن غروچه به سمتش دوید، بازوان او را گرفت و به شدت فشرد، طوری که سیما با جیغ کوتاهی ناله سر داد. سروش خشمگین بر فشار پنجه هاش افزود و سیما از شدت درد به سمت پایین خم شد. با رنگ رفت سیما، سروش به خودش آمد اما او را با عصبانیت هول داد که به بدنه اتومبیل برخورد کرد. نفس در سینه سیما شکست و احساس ضعف کرد. سروش کنترل رفتارش را بکلی از دست داده و بر آن تسلطی نداشت. گهی خشمگین و گاهی زار و ملتمش می شد،سعی کرد تا براعمالش فائق آید، صورتش را میان دو دست پوشاند، باردیگر با التماس گفت:

- دلت می خواد به پات بیفتم. باشه... هر چی تو بگی... هر چی تو بخوای... فقط برگرد

سیما توجهی نکرد در اتومبیل را به قصد سوار شدن باز کرد اما سروش در را به شدت به هم کوبید و با چهره برافروخته تهدید کرد.

- خوب گوش کن دختره لجباز یکدنده... اگه تو لجبازی من از تو لجبازترم، ولی مطمئن باش این آتشی که بپا کردی بیشتر از من خودت رو می سوزونه...

نگاه سرد و خشنش را در چشمان سیما دوخت و افزود:

- تو بدون من نمی تونی زندگی کنی

سیما از خودخواهی سروش برآشفت و با غیظ گفت:

- برو به جهنم... دیگه نمی خوام ببینمت

سروش کلافه چنگ به موهایش زد:

- این حرف آخرته لجباز>

سیما با لحنی که حسادت زنانه اش را کاملا آشکار می ساخت جواب داد.

- بهتره بری تدارک عروسی ات رو ببینی. اگه خرج و مخارج عروسی هم کم داری، حاضرم کمک کنم

سروش احساس کرد چیزی درون سینه اش شکسته شد دستش را روی قفسه سینه اش گذاشت، فشاز مختصری داد و چشم بست.

- خیلی بی انصافی سیما

- حتم دارم تمام انصافهای دنیا رو تو داری... ببین سروش ما به زودی جدا میشیم، دیگه دلم نمی خواد ببینمت. حالا برو

سروش با التماس به قلبش اشاره کرد و گفت:

- با این چه کار کنم؟

سیما لاقید شانه بالا انداخت و کنایه زد:

- بده دست صاحبش... به من چه

- سیما تمومش کن... این بازی مسخره رو تموم کن

- ببین سروش! من نمی تونم... نمی تونم یه عمر شاهد این باشم که با من زندگی کنی و به الهه عشق بورزی

- منظورت چیه؟!

- حالا دیگه مطمئنم که تو من رو فقط به خاطر پولم می خوای... چون...

هنوز کلام سیما تمام نشده بود که دست سنگین سروش بر گونه او فرو آمد. سیما هاج و واج به سروش خیره ماند. سروش پشیمان از کرده خویش برای دلجویی دست جلو برد ولی سیما دست او پس زد و بی معطلی سوار اتومبیل شد. سروش به زانو در آمد، سیما دور شد. سروش زمزمه کرد.

- دیگه همه چی تموم شد.

17-1

اواسط آذر ماه باران تندی بر شهر تهران باریدن گرفته بود. صدای برخورد قطرات باران روی شیشه و شرشر آب توی ناودون، دل بیقرار الهه را در هوای سروش به پرواز در می آورد. فراموش کردن سروش و خاطرات شیرین گذشته، از عهده اش خارج بود و از پس آن برنمی آمد. در آرزوی دیدن روزی بود که سیما به سروش، عشق و زندگی، پشت پا بزند و او را با قلبی شکسته، تنها رها سازد و آنگاه سروش پشیمان از کرده خویش به پایش آفتاده طلب بخشش کند. فکر می کرد، آن روز، روزی خواهد بود که سروش تقاص بی وفایی اش را پس خواهد داد. با احساس تلخ تنهایی و شکست، بارها در ذهن خود نقشه انتقام کشیده بود. گاه سروش را به دست سرنوشت می سپرد تا روزگاهر خود دست انتقام او باشد و گاه با یادآوری عشق عمیق و ریشه دارش، پریشان و سرگشته در هوای عشق او گم می شد. در آن غروب غمگین جمعه، یک آن از فکر و خیال سروش خارج نمی شد. آن قدر فکر کرد تا سراسیمه برخاست، جعبه کوچک خاطراتش را که مملو از عکس و یادگاری بود برداشت، لباس پوشید و بیرون زد. برای گرفتن تاکسی معطل نکرد، وقتی مقابل برج مسکونی مینو متوقف شد، قدرت قدم برداشتن نداشت. دانه های درشت باران به صورتش سیلی می زد، از لابه لای چشمان تنگ شده اش نگاه کرد، نور ضعیفی از پنجره طبقه سیزدهم سو سو می زد، تردید داشت: "سروش تنهاست!؟" با این فکر مدتی زیر باران تند و سرد آذر ماه قدم زد. خیس شده بود و می لرزید. حال عجیبی داشت. احساس می کرد قلبش تکه ای یخ تبدیل شده است. سرمای ناشی از هوا و دمای پایین بدنش او را به حالتی شبیه غش نزدیک می ساخت، بالاخره به هر زحمتی بود موفق شد بر خود تسلط یابد. در طبقه سیزدهم نیز برای در زدن مردد بود، اما با کنلجار رفتن بین عقل و دل ، بالاخره در زد. صدای سروش را که شنید، آشکارا می لرزید، با لبهای کبود و هیکلی مثل موش آبکشیده، با ترس و اضطراب قدمی عقب رفت و چرخید، گویی پشیمان شده بود و قصد فرار داشت.

وقتی سروش در آپارتمان را گشود، او جرأت روی گرداندن نداشت. سروش سرتا پای او را برانداز کرد و با خیال آنکه سیما به سراغش آمده است، گوشه مانتوی الهه را لای دو انگشت گرفت و کشید. وقتی الهه به سمت او چرخید سروش با تعجب گفت:

- تو اینجا چه کار می کنی الهه!؟.... این چه ریختی است!... حالت خوبه؟

الهه ساکت بود، بغض داشت، آسمان ابری چشمانش، نم نم می بارید. لبهای کبود ولرزانش یارای تکان خوردن نداشت، جعبه را بین انگشتان ظریف و کشیده اش مقابل سروش گرفت. سروش گرفت. سروش منقلب شد، جعبه را گرفت و با دل نگرانی گفت:

- تو حالت خوب نیست... بیا بریم تو

الهه با تردید وارد شد و گوشه ای از کف پوش بدون فروش را برای نشستن انتخاب کرد، دل سروش به درد آمد و گفت:

- چرا روی زمین نشستی؟... بیا بنشین اینجا تا برات یه چای داغ بیارم

الهه به سرمایی که در عمق نفوذ کرده بود فائق نمی شد، گوشه کاناپه کز کرد. سروش با چای بازگشت و گفت:

- تا داغه سر بکش، گرم میشی

صدای برخورد دندان ای الهه با فنجان، سروش را وادار به توجه کرد، الهه سر تا پا خیس بود، با دلسوزی گفت:

- بهتره لباست رو عوض کنی این طوری مطمئنم سرما می خوری

الهه پلک زد انگار از خدا می خواست.سروش به اتاق سیما رفت، بلوز شلواری از کمد بیرون کشید و روی تخت انداخت و بازگشت، گفت:

- برو تو اتاق سیما لباست رو عوض کن

الهه به زحمت از جای خود بلند شد. زیاد درچشم سروش نگاه نمی کرد، سر به زیر به اتاق سیما رفت، در آستانه در ایستاد. حسادت لرزش اندامش را گرفت، از فرق سر تا نوک پا آتش شد، می دونست و شنیده بود که اینجا تبعید گاه سیماست. نگاهش در اتاق چرخ خورد، اتاق سیما اثاثیه زیادی نداشت. یه تخت فرفورژه آلبالویی با روتختی زرشکی، یه تخته فرش دایره شکل، آن هم با نقش و نگار و رنگ زرشکی، چشم دواند روی قاب عکس های روی کنسول، سیما در لباس سفید عروس سر بر شانه سروش داشت. گر گرفت، داغ شد. نهال کینه خرید، کاشت در زمین صاف قلبش، نشست لبه تخت، چشمش به لباس های روی تخت افتاد، برداشت و بو کشید، فکر کرد سیما هیچ گاه آنها رو به تن نکرده است. چشم دوخت به کمد دیواری و بی اراده بلند شد. لباسها را زیر و رو کرد، یکی پس از دیگری بو می کشید، بلوز آبی عطر خاصی داشت، با انتخاب شلوار سفید آنها را تن پوش اندام زیبایش کرد. آیینه به او گفت سلیقه سیما حرف ندارد، برس کشید به موهای خیسش، عطر سیما رو زد، برای بیرون رفتن ترس داشت، افتاده به جان کشوها ملافه ای پیدا کرد و خود را در آن پیچید و بیرون آمد. سروش دست به جیب رو به پنجره ایستاده و به نقطه نامعلومی خیره ماند بود. دوباره پرنده عشق بال زد و در لانه قلبش نشست. با آه و حسرت نگاهی به سروش انداخت و جلو رفت، با سرفه صدایش را صاف کرد و گف:

- سیما کی بر می گرده؟

سروش به سمت او چرخید همان نیم نگاه متوجه لباسهای سیما شد ولی به روی خودش نیاورد گفت:

- بهتر شدی؟

- ممنون

سروش دستها را از جیب بیرون کشید و رو به الهه کرد، دیگر تحت تأثیر او قرار نمی گرفت، پرسید:

- چرا اومدی اینجا؟

- ناراحت شدی؟

سروش چشم بست، با دیگر رو از الهه گرفت و چشم به رقص باران دوخت و گفت:

- نباید می اومدی

الهه با ناراحتی ملافه را گوشه ای پرتاب کرد و روی کاناپه رها شد و گفت:

- چرا عصبانی میشی الان میرم. فقط اومده بودم...

اما بغض به او اجازه نداد تا جمله اش را تمام کند. سروش از پنجره فاصله گرفت و گفت:

- ببین الهه! من حال خوشی ندرارم. تو باید وضعیت زندگی من رو درک کنی

- تو دیگه چرا حالت خوب نیست! به قول خودت عشق و زن و زندگی... همه چیزکه داری... پس دیگه چه مرگته

سروش نگاه معناداری به الهه انداخت و پرسید:

- به نظر تو توی این خونه بوی زندگی میاد!؟

- منظورت چیه؟... نکنه هنوز با سیما قهری؟

- اینو باید از خودت سوال کنی

- چرا من!؟

- تو بودی که رفتی سراغش... مثل اینکه یادت رفته در کمال بی رحمی آشیونه ام رو به هم ریختی... حالا میگی چرا من!

- می خوای بگی سیما هنوز برنگشیته؟

سروش بغض کرد با صدای لرزانی گفت:

- سیما تقاضای طلاق کرده

ولی الهه گرم شد. شعفی گنگ وجودش را در برگرفت، به ذهنش خطور کرد سیما به زودی از زندگی سروش خارج می شود او خواهد توانست بار دیگر و برای همیشه مالک و صاحب اختیار جسم و روح سروش گردد. امیدوار جستی زد و کنار سروش نشست.

- حالا می خوای چکار کنی؟

سروش جا خورد خودش را کنار کشید و در چشمهای الهه براق شد وگفت:

- من سیما رو دوست دارم. محاله طلاقش بدم

نهال کینه یه جوونه تازه زد، شعله های آتش در چشمان الهه رقص حسد می کرد، گفت:

- تو که قرار بود طلاقش بدی، حالا که خودش داره میره، پس بگذار بره.

سروش عصبانی برخاست و فریا زد:

-یه بار بهت گفتم و برای آخرین بار میگم. از زندگی من برو بیرون

- ولی سروش...

- دیگه نمی خوام چیزی بشنوم... بیرون

- تو حق نداری با من اینطوری صحبت کنی

- من حق دارم بکشمت، چون زندگی من رو خراب کردی. اگه بهت چیزی نمیگم به خاطر احترام به گذشته هاست، ولی تو این رو درک نمی کنی.

- گذشته!؟.... تو به گذشته احترام می گذاری!؟... در حالی که من هستم و جلوت ایستادم

صدایش را بلندتر کرد.

- ببین یه نگاه به من بینداز! من کی هستم؟.... همونی که روزی صدبار قربون صدقه اش می رفتی. تا هر شب صداش رو نمی شنیدی، نمی خوابیدی! تا اشکش رو می دیدی رنگ از روت می پرید! پس چی شد؟ اون همه عشق و علاقه کجا رفت؟ حالا به جای اینکه به من، به وجودم، ارزش و احترام بگذاری به یک خیال از گذشته احترام می گذاری!

سروش کلافه دست بالا برد و گفت:

- الهه سعی کن بفهمی! اینا مال وقتی بود که من به سیما تعهدی نداشتم

- پس تعهدی که به من داری چی؟

- من هیچ گونه تعهدی به تو ندارم

قلب الهه نامنظم می زد، یه لحظه قصد ایستادن و لحظه ای بعد قصد دویدن داشت، احساس می کرد سرش سنگین شدهف روی گردنش اضافی استف تکیه داد. قفسه سینه اش بالا و پایین می شدف چشم بستف کمی آرام گرفت. برخاست رو در روی سروش ایستاد.

- یا من رو بکش، یا دیگه هیچ وقت حرفی از جدایی نزدن

سروش در چشمان آبی الهه خیره شد، مدتها بود که این چشمها جادوی خود از دست داده بود و در قلب یخی او اثری برجا نمی گذاشت. یخ نگاهش را به قلب الهه ریخت و گفت:

-اگه سیما طلاق بگیره، قول میدم بکشمت....

سپس چشم تنگ کرد و با لحنی پر از نفرت، از لابه لای دندان های کلید شده اش گفت:

- حالا از جلو چشم هام دور شو...

الهه باور نداشت ، نگاهش از نگاه سروش جدا نمی شد، به پیراهن سروش چنگ زد و با التماس گفت:

- می دونم که دوستم داری، تو داری دروغ میگی

زار زد.

- بگو که دوستم داری بگو سروش... بگو.

الهه به گریه افتاد. سروش غافلگیر شده بود، سعی کرد تا او را از خود دور ساد اما صدای باز شدن در آپارتمان توجهش را به آن سو جلب کرد. در آن لحظه نگاهش با نگاه بهت زده سیما گره خورد، رنگ از رخسارش پرید و با دستپاچگی الهه را از خود راند. لبهای سروش به هم دوخته شده بود و قدرت تکلم نداشت، نگاه سیما روی الهه و لباسهای تن او چرخ خورد، متأسف سر تکان داد و بی محابا در را به هم کوبید و گویی قصد فرار داشت، گریخت. سروش تازه به خودش آمد و جلو در دوید اما جرآت بیرون رفتن نداشت. پشت در زانو زد و گریست، صدای هق هق مردانه اش موبر اندام الهه راست کرد. از این رو الهه پاورچین به اتاق سیما خزید و لباسهای خیسش را بار دیگر به تن کرد و بیرون آمد. سروش هنوز پشت در گریه می کرد. بالای سر او ایستاد و با تردید گفت:

- میشه بری کنار، می خوام رد بشم

سروش ناگهان ساکت شد و سر بلند کرد،با دیدن الهه ساکت و سرد برخاست. الهه ترسید. اما سروش خشن و سرد جلو رفت الهه با وحشت گامی به عقب گذاشت، سروش دست بردار نبود هر چه الهه عقب عقب می رفت او نزدیک تر می شد تا آنکه الهه به دیوار پشت سرش چسبید، نگاه سروش نشان می داد عزمش را برای کشتن او جزم کرده است، الهه از ترس آب دهانش را قورت داد و با التماس گفت:

- تو رو خدا سروس... من نمی خواستم... ببخشید.... تورو خدا بگذار برم

سروش با غضب مشتش را بالای سر الهه روی دیوار کوبید و از لابه لای دندان هی کلید شده اش گفت:

- اگه یه بار دیگه... فقط یه بار دیگه ببینمت... قسم می خوردم که می کشمت... حالا برو گمشو

الهه از ترس دوید در پوشیدن کفش دچار مشکل شده بود، سروض هنوز دق دلی اش را خالی نکرده بود فریاد زد:

- سروش مرد.... مرد... مرد... اینو تو اون کله پوکت فرو کن

الهه شکست، مثل یه ظرف بلور پودر شد. در آپارتمان شماره 609 جایی برای او نبود. باقلبی شکسته و خسته، بیزار از زمانه غم سردگمی همنوای باران، در خیابانها رها شد. باران جسم زمینی اشش را شست اما روحش زیر چتر شیطان ماند تا نعمت زلال شدن را از دست بدهد.

انگار هر بدشانسی تازه او را عاشق تر و بیقرار تر می ساخت، تا جایی که هیچ کس را جز سیما نه می دید و نه صدایش را می شنید. تک تک سلولهای بدنش سیما را صدا می زد. گاز و کلاچ و دنده از دستش عاصی بود اما ظاهرش نشان نمی داد. سرد و خاموش، مغرور و سرکش. چهار راه وارسته متوقف شد و شماره گرفت، هانیه پاسخگوی تماس بود، پرسید:

- سیما خونه است؟

- هست ولی خودت می دونی پای تلفن نمیاد

- دیگه کی اونجا است؟

- خانم حیاطه داریم میریم خرید اگه کارش داری صداش بزنم

- نه لازم نیست با مینا کار دارم

- مینا خونه نیست، ولی دیگه باید پیداش بشه. مینا جون که بیاد ما میریم.

- مجددا تماس می گیرم

سرکوچه برای خروج مهوش و هانیه ثانیه شماری می کرد. بیقرار شده بود، کلافه و عصبانی اش کرده بود. بالاخره سر و کله مینا پیدا شد و به دنبال آن چند دقیقه بعد اتومبیل مهوش خارج شد. دنده عقب گرفت و با سرعت سرسام آوری از چهار راه گذشت و مقابل منزل افشار متوقف شد. با اینکه عصبانی بود ولی تمام حرکاتش با طمأنینه بود، خونسردی عجیبی داست. شاسی زنگ را فشرد، صدای مینا که در آیفون پیچید. دست گرفت جلوی دهانش و گفت:

- مأمور برق

مینا دکمه آیفون را فشرد، کیف کولی اش را به گوشه ای پرتاب کرد و بیرون دوید اما با دیدن سروش جا خورد. هر چه سروش نزدیک تر می شد، قلب او تندتر می زد. سروش با نگاهی تند و گزنده گفت:

- بگو سیما بیاد

مینا با لکنت گفت:

- سی...سی... سیما خونه نیست

ولی سروش توجه نکرد از مقابل چشمان گرد شده او گذشت.

حرکات و رفتار سروش شباهت به یک ربات داشت. میان هال ایستاد اما قبل از آنکه دهانش را با نما سیما پر کند او را در آشپزخانه یافت که پشت میز آشپزخانه نشسته بود و چای می نوشید، آرام و بی صدا جلو رفت و یک قدمی او ایستاد. سیما با دیدن یک جفت کفش مردانه سرش را بالا آورد اما با دیدن سروش سراسیمه صندلی را پس زد و عقب عقب رفت. سروش فقط نگاهش کرد. نه التماس داشت، نه عصبانی، سرد سرد گفت:

- حاضر شو بریم خونه

سیما یاد شب گذشته افتاد، گفت:

- خونه!؟.... منظورت کدوم خونه است؟... همون جایی که بوی خیانت میاد...! همون جایی که در و دیوارش شاهد خیانت یه مرد به همسرشه!

سروش دندان غروچه رفت. با چشمهای قرمز و نفسهایی که هر لحظه تندتر می شد به طرف سیما گام برداشت، اما سیما مثل برق گرفته ها از جا پرید و به سرعت باد خود رابه اتاقش رساند و همان جا پناه گرفت. سروش هنوز خونسردی خود را از دست نداده بود، آرام قدم در پله ها گذاشت. اما مینا دیگر طاقت نیاورد، جلو دوید و راه را بر او سد کرد و گفت:

- سروش جان تورو خدا بیا بنشین خودم صداش می زنم، قول میدم بیاد پایین.

سروش بی اعتنا از مقابل مینا گذشت اما مینا سمج شده بود و از هر طرف جلوی او می پیچید و التماس می کرد، سروش انگاهر مینا را نمی دید بی اعتنا بالا رفت، پشت در اتاق سیما باز هم سرد سرد بود، گفت:

- سیما در رو بازکن

سیما در جواب فریاد زد:

- مجبورم نکن که بهت بد و بیراه بگم. از اینجا برو، برو دیگه نمی خوام ببینمت

- میگم در رو باز کن لعنتی

- برو به درک

- تا سه می شمارم.... اگه در رو باز کردی که هیچ ، اگه نه می شکنمش

- تو هم اگه نری پلیس خبر می کنم

سروش تلخ شد، گویی یه مغز بادام تلخ به دهانش گذاشت، زیرا ناگهان به هم ریخت و شمارش کرد.

- سیما1... سیما2...

- برو به درک

مینا هنوز التماس می کرد:

- سروش از خر شیطون بیا پایین. سروش جون سیما! آروم بگیر...

سروش گویی که مینایی وجود ندارد، همچنان بی اعتنا شمارش کرد.

- سیما3

شماره ضرب 3 پای سروش در هم آمیخت و میان در رها شد. فریاد مینا در فضای خانه پیچید و در کج شد. سیما مثل پرنده ای که در دام صیاد افتاده باشد دنبال راهی برای فرار بود. اما سروش نیروی عجیبی یافته بود، قدرت عشق و خشمش در هم آمیخته و او را برای به دست آوردن چیزی که می خواست مصمم می کرد. بدون توجه به خواهشهای مینا او را به گوشه ای هول داد و نزدیک شد. سیما از ترس به دیوار تکیه زد و صورت را میان دو دست پوشاند. سروش سینه به سینه اش ایستاد، پنجه دور مچ های ظریف همسرش قفل کرد و به آرامی دستهای او را پایین آورد، ترس در عمق چشمان براق سیما لانه کرده بود. به آرامی گفت:

- امروز این مسخره بازی رو تموم می کنم... راه بیفت

سیما عبوس شد و او را پس زد اما سروش به او مجال فرار نداد با یک حرکت او را روی تخت سرنگون کرد، مینا برای دفاع روی سیما افتاد. مثل یه مگس مزاحم شده بود از هر طرف رانده می شد از طرف دیگر بیخ گوش سروش وز وز می کرد.

- تو رو خدا کاریش نداشته باش سروش... از اینجا برو.... تورو خدا برو... محض رضای خدا اذیتنش نکن...

دیگر حوصله سروش سر رفت، او را با یک حرکت بلند کرد. جذبه چشمانش مینا را واردار به سکوت کرد. سروش مچ سیما را گرفت و او را به دنبل خود از اتاق بیرون کشید. سیما با تقلا خود را به نرده ها چسباند تا به نحوی از دست سروش خلاص شود اما سروش با ضرب دست او را کشید و با یک حرکت او را میان بازوان خود گرفت و از پله ها سرازیر شد. مینا حریف سروش نبود تنها راه چاره را در سد کردن راه می دید، مقابل در دست روی چهار چوب گذاشت و گفت:

- مگه از روی نعش من رد بشی... نمی گذارم از اینجا ببریش بیرون

- برو کنار مینا... این زن مال منه... پس جاش توی خونه منه... حالا تا به سرم نزده، برو کنار

مینا با تردید کنار رفت و سروش با سرعت در حالی که روسری مینا را می کشید سیما را به دنبال خود کشاند و به زور در اتومبیل نشاند. لحظاتی بعد با رسیدن به خیابان اصلی روسری را جلوی سیما گرفت و گفت:

- اینو سرت کن

سیما عصبانی روسری به سر کرد. در طول مسیر و تا رسیدن به مقصد ساکت بود و حرفی نمی زد. سروش به محض بستن سوییچ اتومبیل نگاه تند و غضبناکش را به او دوخت. با جدیت توصیه کرد.

- کاری نکن که آبروریزی بشه. بی سر وصدا پیاده شو

سیما دلخور و عصبانی پیاده شد. سروش امان عکس العملی به او نداد بلافاصله نزدیک شد و دست او را گرفت و گفت:

- بریم بالا

اما سیما غیظ داشت، دستش را عقب کشید و گفت:

- ولم کن

- می خوای دوباره در بری؟

سیما به پاهاش اشاره کرد و گفت:

- پا برهنه کجا برم حضرت آقا؟

سروش جوابی نداد اما سیما را با ضرب دنبال خود کشاند و بدرون آسانسور هول داد. سیما گوشه آسانسور کز کرد. سروش تا طبقه سیزدهم بیقرار این پا و اون کرد و همین که آسانسور متوقف شد، سیما را به دنبال خود به درون آپارتمان کشید. به سیما کارد می زدی خونش در نمی آمد. چشم دوخت به چشمهای سروش، برق عصبانیت در چشم هر دوی آنها موج می زد، سیما چون گذشته از مقابل سروش فرار کرد اما در آستانه در چرخید تا در قفل کند دستنش به سینه سروش خورد با غیظ گفت:

- برو بیرون... راحتم بگذار

اما سروش بازوی او را گرفت چشمان عاشق و بیقرارش را در چشمان پرنفرت او دوخت تا با نرمی کلامش عذرخواه گردد و دلجویی کند اما سیما مجال ابراز احساسات را از او گرفت و گفت:ک

- ازت متنفرم... حالم ازت به هم می خوره

سروش با دلخوری چشم بست و بی اراده سیما را ضرب هول داد، سیما سکندری خورد، تعادلش را از دست داده و نقش بر زمین شد. سروش لحن قاطعی به خود گرفت:

- یادت باشه!... بالباس سفید به این خونه اومدی با کفن میری.... پس بهتری مثل بچه آدم به زندگی ات برسی

سپس به قصد بیرون رفتن تا استانه در جلو رفت اما گویی پشیمان شده باشد، ایستاد. سیما پخش زمین بود کلید اتاق را جلو پای او انداخت و گفت:

- این هم کلید، اگه خواستی قفلش کن اما اگه من بخوام بیام تو، از کلید تو اجازه نمی گیرم

در اتاق را با غیظ به هم کوبید، پشت در نفسش را آزاد کر. مستأصل بود. ساید این رفتار سیما را برای همیشه از دست می داد، اما به سیم آخر زده بود. باید تکلیف خود را روشن می ساخت و به این قصه پرماجرا خاتمه می داد. کلافه به آشپزخانه رفت بطری آب را از یخچال به چیزی داشت تا او را کمی خنک و آرام سازد. آب بطری را روی سرش خالی کرد. اما احساس قوی در وجودش موج می زد که او را ناآرام ساخته بود، تن تبدارش را به زحمت حرکت داد روی راحتی ولو شد. سیگاری آتش زد، پک... فندک طلایی اش را به بازی گرفت. روش خاموش، روش خاموش، از دست سیما عصبانی بود ولی از اینکه بار دیگر او را مورد ازار و اذیت قرار داده بود خود را ملامت می کرد.

چشم از اتاق سیما برنمی داشت. بناگاه برخاست و جلو رفت. سیما میان تخت زانوانش را بغل گرفته بود و گریه می کرد، دلش لرزید، آهسته و آرام نزدیک شد و لبه تخت نشست. دست مهربانش را نوازشگر خرمن گیسوان پریشان او ساخت و گفت:

- اگه می دونستی چقدر دوستت دارم... این قدر اذیتم نمی کردی

سیما غیظ داشت سر بالا آورد تغیر کرد. متوقعانه در چشم سروش خیره شد و گفت:

- چطور روت می شه!... تو یه دروغگوی رذلی حالم از دروغهات به هم می خوره. دیگه نمی خوام چیزی بشنوم

- باور کن من هیچ رابطه ای با الهه ندارم... قسم می خورم... به جون مادرم، به خدا، به هر چی می پرستی قسم من هیچ رابطه ای با الهه ندارم

سیما پوزخندی زد و گفت:

- انتظار داری چیزی رو که دیدم انکار کنم؟

- آره... آره... انکارش کن. تو واقعا چی دیدی!؟

سیما با غیظ از تخت پایین آمد، کنار پنجره ایستاد به برج های سر به فلک کشیده رو به رویش زل زد و گفت:

- یه دختر بلوند خوشگل! در حالی که لباسهای من تنش بود... توی خونه من در آغوش شوهر من.... این دقیقا همون چیزی بود که دیدم

سروش بلند شد و پست سر او ایستاد و با نوک انگشتانش گیسوان پریشان او را از نیمرخش کنار کشید و عاشقانه زمزمه کرد:

- می خوام باور کنی سیما... خودم رو... عشقم رو و احساسم رو

سیما قادر به نشان دادن عکس العمل نبود سروش مثل جادوگری او را افسون جادوی خود کرده بود، به زحمت با صدایی که از ته چاه در می آمد گفت:

- از خیانت متنفرم سروش.... نمی تونم ببخشمت... نمی تونم

- تو جدی جدی فکر می کنی من بهت خیانت کردم!

- نکردی!؟

- سیما چرا به من شک می کنی!؟ به خدا قسم، دلم لبریز از عشق توست... فقط تو...

سیما با شانه سروش را پس زد:

- بسه دیگه

سروش قدمی عقب رفت، اما احساس کرد وقت دلخور شدن نیست. باید توضیح می داد، از این رو گفت:

- اگه گوش می کنی، امروز برات میگم... هر چی تو بخوای، از سیر تا پیاز... از روز اولی که با الهه آشنا شدم تا به امروز ... فقط می خوام بدونی هر چی میگم حقیقت محضه... می خوام باور کنی.

منتظر جواب سیما نماند، روی چهار پایه میز آرایش نشست، پنجه ها را در هم قفل و دو ناخن شصت را به بازی گرفت، از عشق الهه الهه، مخالفت پدر، بیماری شیرین و ازدواج اجباری. سیما شنید. از یه عاشق لیلا مثل او انتظاری نمی رفت جز بخشش، تلخی و مرارت گذشته با یه قاشق عسل از اعتراف به دلدادگی سروش شیرین شد و گلایه هایش را آغاز کرد در آن لحظه از سیما ناز بود و از سروش نیاز. سیما شکوه می کرد و سروش عذر خواه، عهد و پیمان می بست. اما هنوز یک سوال ذهن سروش را مشغول ساخته بود، پرسید:

- راستی! چی شد اومدی خونه؟

- نمی دونم. به بهانه بردن وسیله های شخصی، می خواستم تو رو ببینم. کلی به بابا عز و التماس کردم تا اجازه داد.

سروش برخاست و جلوی پای سیما زانو زد.

- می تونی منو ببخشی؟

سیما لبخند نمکینش را بر روی او پاشید و سروش در جواب گفت:

- دوستت دارم... خیلی دوستت دارم... بگو گه دیگه تنهام نمی گذاری

سیما بار دیگر لبخند زد و سروش گفت:

- خیلی وقت بود که خنده قشنگت رو ندیده بودم. دیگه همه چی تموم شد. حالا دنیا مال ماست، دلم می خواد فقط بخندی، روزهای اشک و تنهایی دیگه تموم شد.

- چند روز دیگه سالگرد ازداجمونه... می دونستی؟

شادی سروش در چرخی که به دور خود زد نمایان شد، با شعف دستهایش را به هم سایید و گفت:

- فکرش رو بکن من و تو یه بار دیگه کنار هم. اما این بار مخلصت می دونه چه قدر عشقش رو بدونه

اما سیما با نگرانی گفت:

- دلم شور می زنه سروش

- فکرای بد به سرت راه نده

- دست خودم نیست

- روزمون رو با این حرفها خراب نکن دختر... بلند شو

سپس او را از اتاق بیرون کشاند و در حالی که مقابل خود روی راحتی های هال می نشاند گفت:

- می دونی!... امروز قصد دارم فقط نگات کنم. آخه دلم خیلی برات تنگ شده.

- دیوونه شدی؟

- دقیقا

سیما خنده نمکینی کرد و با عشوه گفت:

- دیوونه

سروش با خنده او بیتاب شد، مقابلش زانو زد و گفت:

- می خوای بدونی که ازت خوشم اومد؟

با لبخند سیما انگشت روی چال او گذاشت و گفت:

- یادته چند روز قبل از عروسی دعوامون شد... وقت خداحافظی خواستم که بخندی

لبخندی زد.

- دستم سر خورد تو این چال قشنگت. همون موقع کارم رو ساختی، دلم لرزید... بعد از اون یه لحظه هم از جلوی چشمهام دور نمی شدی... اگه یادت رو به خاطر عشق الهه سرکوب نمی کردم، اصلا هیچ کدام از این اذیت و آزارها رو نی کشیدیم... خیلی احمقم.. نمی تونم خودم رو ببخشم

سر روی زانوی سیما گذاشت. احساس می کرد تا روزها و هفته ها برای بلاهایی که سر او آورده است باید دلجویی کند. می دونست هیچ کلامی نخواهد توانست ذره ای از دردها و آلام همسر جوانش را بکاهد. سیما با مهربانی او را دلداری داد و گفت:

- دلم نمی خود بیشتر از این خودت رو آزار بدی... وقتشه گذشته ها رو فراموش کنیم

سروش سر بلند کرد، در امواج پر محبت نگاه سیما گم شد، گفت:

- تو روح بزرگی داری، مهربون و بخشنده. فکر می کردم باید به پات بیفتم، التماس کنم و قسم بخورم تا باور کنی. تو خیلی خوبی سیما خیلی خوبی .... بیشتر از اون که من فکرش رو می کردم

لحن عوض کرد:

- امروز خیلی اذیتت کردم، نه؟.... ولی راه دیگه ای به ذهنم نرسید

مکثی کرد و با لحن دلجویانه پرسید:

- خیلی ترسیدی؟

- آره... تو خیلی خطرناکی پسر

- تازه کجاش رو دیدی... من بعد خواست رو جمع کن خانم

سیما لب پایینی اش را گاز گرفت و با لبخندی گفت:

- دفعه دیگه حنات پیش من رنگ نداره آقا.

- فدات

اما سیما مثل فنر از جا پرید. سروش یکه خورد و پرسید:

- چی شد؟

سیما بغل صورتش کوبید، و با نگرانی گفت:

- وااای... مینا. یه زنگ به مینا بزنم والا تمام شهر رو خبر می کنه

سروش با خونسردی جواب داد:

- کار خوبی می کنی... بعدش حاضر شو میریم بیرون

- کجا!؟

- می خوام ببرمت پیش مامان. می خوام عروس خوشگلش رو ببینه و خیالش راحت بشه

سیما گفت: "هر چی تو بگی". گوشی رو برداشت و شماره گرفت. هانیه پشت خط بو. وقتی از زبان هانیه اسم کلانتری و شکایت ازسروش را شنید با شرمندگی رو به سروش کرد و گفت:

- مثل اینکه بابا از تو شکایت کرده

دل سروش مکدر شد، ولی به روی خودش نیاورد گفت:

- اشکال نداره تو نگران نباش، درست میشه

اما بغض سیما شکست و اشکش سرازیر شد. سروش با نگاه او را ملامت کرد و گفت:

- دیوونه... چند بار بگم... دیگه نمی خوام چشمهای قشنگ رو خیس ببینم... تو که گناهی نداری تقصیر خودم بود، نباید دیوونه بازی در می آوردم

- اگه من آحمق می گذاشتم یه بار باهام حرف بزنی، به اینجاها نمی کشید

- کاری است که شده، پاشو صورتت رو بشوی... من هم میرم سر خیابان شیرینی می خرم زود برمی گردم... امشب باید همه باهم آشتی کنیم

- تو از دست بابا دلگیر نیستی؟

- اگه من هم جای بابات بودم و یه دختر خوشگل و با کمالات مثل تو داشتم، تمام پلیسهای شعر رو برای محافظتش خبر می کردم. حالا پاشو به جای غصه خوردم لباست رو عوض کن و صورتت رو بشور، زود برمی گردم

سروش غافل از همه جا با شادمانی میوه، شیرینی و گل تهیه کرد و با هیجان زاید الوصفی راهی خانه شد. مقابل برج با دیدن اتومبیل گشت کلانتری، دلخور و آزرده خاطر پا در آسانسور گذاشت ولی وقت ورود به آپارتمان طوری رفتار نمود که انگار اتفاقی نیافتاده است، یاا... گفت و وارد شد. جلال برافروخته و با چشمهای گرد شده دست به کمر، درطول سالن پذیرایی رژه می رفت. مأمور نیروی انتظامی نیز پشت میز ناهارخوری نشسته بود و با نوک انگشت به میز ضربه می زد. سلام کرد و خوش آمد گفت. خرت و پرت خریدش را روی میز ریخت و برای بوسیدن جلالجلو رفت اما جلال با دست او را پس زد، دل سروش از بی حرمتی جلال گرفت، ولی جلال پدر سیما بود بعد از سختی هایی که برای رسیدن به او کشیده بود، باید دندان روی جگر می گذاشت و خم به ابرو نمی آورد. از این رو زبان به عذر تقصیر گشود و گفت:

- می دونم که کارم درست نبوده... اما شما بزرگ تر هستید من رو به جوانی و خامی خودم ببخشید. حتما سیما براتون گفته. قول میدم من بعد هر جور که شما و سیما دوست دارید، همان طور رفتار کنم. می دونم که انتظار زیادی است ولی شما بزرگواری کن و از تقصیر من بگذر.

جلال ظالمانه سعی در تحقیر سروش داشت، رو به مأمور کلانتری کر و گفت:

- من از این آقا شکایت دارم. لطفا ببریدش

افسر جوان که به نظر وظیفه آمد جلو رفت. دستبند آهنی و ضخیم را مقابل چشمان سروش گرفت و به دستهای او اشاره کرد، سروش به تندی گفت:

- باری چی بیام به چه جرمی؟

- ورود غیر مجاز، وارد کردن خسارت، ضرب و شتم اهالی منزل و مهمتر ازهمه دزدیدن دختر ایشون

- دزدیدن دختر این آقا!

به سمت جلال چرخید و افزود:

- مثال اینکه یادتون رفته آقا جلال، سیما زنمه... زن من.. متوجه این.

سروش گویی تازه به یاد سیما افتاد با وحشت چشم به اطراف چرخاند، احساس کرد از وجود سیما در آن خانه خبری نیست. سراسیمه به این سو و آن سو پرید و سیما را صدا زد. ولی اثری از سیما نیافت. با خشم و کینه صدایش را بلند کرد و گفت:

- گوش!... چه کارش کردی؟... سیما کجاست؟

- سیما رفت و دیگه هیچ وقت بر نمی گرده.... تو بهتره که خودت را برای طلاق حاضر کنی. من هیچ وقت اجازه نمیدم دخترم با مرد شارلاتانی مثل تو زندگی کنه. دیگه اجازه نمیدم حریم خانواده افشار با وجود کثیف آشغلی مثل تو آلوده بشه. اگه دخترم بمیره بهتر از اینه که با کثافتی مثل تو زندگی کنه. بهتره باری همیشه فراموشش کنی.

- شما جای پدرمی، جواب توهین هاتون رو نمیدم

- فرض که جواب دادی، حیوون کثیفی مثل تو چه جوابی داره؟

سروش با دندان غروچه حرصش را فرو نشاند. کلافه و سردر گم بود، سرخورده از ظلم زمانه، احساس کرد قامتش شکسته و توان ایستادن بر پاهای رنجور و نحیفش را ندارد. نمی دانست چرا جلال چنین نستهایی به او می دهد و آن طور بیشرمانه توهین می کند. همانجا در آستانه در کم کم به سوی زمنی رها شد، احساس کرد نه اشکی برای ریختن و نه فریادی برای بانگ زدن دارد.جلال جلو آمد، میان در گاهی ایستاد و گفت:

- خودت می دونی که سیما وکالتش رو به من داده.اون هنوز بچه است، بد و خوب رو از هم تشخیص نمیده. فکر کردی با حرفهای احمقانه ات خامش کردی، ولی این رو بدون تا پدرش زنده است دستت بهش نمیرسه... پس فراموشش کن.

سروش سراسیمه دست جلال را گرفت و التماس کرد:

- من بدون سیما می میرم... این ظلم رو در حق من نکن... التماست می کنم.

- بدون سیما می میری با بدون پولهاش؟

سروش احساس کرد غرورش جریحه دار و شخصیتش لگدمال شده است، با دلخوری دست جلال را رها کرد و به زحمت روی پا بلند شد. دست جلو مأمور دراز کرد و منتظر ایستاد. جلال که هدفی جز خرد کردن او نداشت، گفت:

- من از شکایتم صرف نظر کرد، ولش کنید

و به اتفاق مأمور کلانتری از آپارتمان خارج شد، اما دم در آسانسور به سمت سروش چرخید و گفت:

- آقای مقامی بهتره به فکر جایی برای محل سکونتتون باشید، من به آپارتمانم احتیاج دارم

سروش با عصبانیت در را به هم کوبید.

فصل 18

مینا با شادی دخترانه اش از در کانون زبان بیرون آمد، اما به محض دیدن سروش لبخندش محو شد و با اضطراب گفت:

- تو اینجا چه کار می کنی!؟

- باید باهات حرف بزنم

- ولی من اجازه ندارم. خواهش می کنم از اینجا برو سروش

- حالا دیگه همه تون از من فرار می کنید. مامانت، هانیه، حتی امیر! همه امیدم به توست.... تو رو خدا کمکم کن مینا.

مینا سر به زیر انداخت و سروش گفت:

- می رسونمت. بین راه راحت تر می تونیم حرف بزنیم. لحظاتی بعد مینا در حلی که سعی می کرد خود را از فشار سوالات مسلسل وار سروش رهایی بخشد، چشم به نقطه نامعلومی دوخت و گفت:

- سروش تو حریف بابا نمی شی. بهتره سیما رو فراموش کنی.

- ولی زندگی من ربطی به پدرتو نداره

- بابا وکالت داره، بفهم.

- سیما می تونه وکالتش رو پس بگیره. چرا این کاررو نمی کنه؟

- نمی دونم. راجع به سیما چیزی از من نپرس

- توقع داری از کی بپرسیم؟

- با خود بابا صحبت کن

- مینا! می خوام تو بهم لطف کنی. یه جوری سیما رو راضی کن منو ببینه.

- نمی تونم سروش. اصرار نکن.

- سروش با کلافگی به سرعت اتومبیلش افزود. سپس در حالی که سعی داشت از بین اتومبیلها لایی بکشد، گفت:

- من باید سیما رو ببینم. می فهمی! باید.

اما مینا با مشاهده سرعت بیش از اندازه سروش با وحشت صورتش را میان دستها پنهان ساخت و فریاد زد:

- خواهش می کنم سروش! یواش تر.

سروش با دیدن رنگ پریده مینا به خودش آمد و از سرعت اتومبیل کاست، اما هنوز مصمم بود تا دل مینا را نرم سازد، از این رو گفت:

- حداقل بگو چرا سیما نمی خواد من رو ببینه. اون که من رو بخشیده بود!

- نمی دونم. نمی دونم. گفتم راجع به سیما از من سوال نکن

- یعنی نمی خوای جواب بدی؟

مینا با کلافگی روی از سرش گرفت و ساکت شد. سروش وقتی سماجت او را در کتمان حقایق دید، در سکوت او را تا در منزل رساند، سپس با نگاه حسرت باری به در و دیوار باغ، از آنجا دور شد.

روزها می گذشت و سروش، بدون آنکه موفق به تماس با سیما گردد، نا امید و مستأصل خود را سرگرم کار نموده بود، روزها به هفته و هفته ها را به ماه گره می زد. تلاش بی وقفه و شبانه روزی ای را آغاز کرده بود. می دانست جلال به جنگی تمام عیار برخاسته و او قادر به یافتن دلیل قانع کننده ای برای سرپوش گذاشتن بر رفتارها و برخوردهای تند و آزار دهنده اش نخواهد بود.

اولین جلسه دادگاه نیز طبق پیش بینی او آغاز شد و جلال به همراه وکیلی برجسته و سرشناس در دادگاه حضور یافت. سروش در مقابل ارائه دلایل و مدارک مستدل از سوی جلال هیچ گونه دفاعی از خود نداشت، حتی درخواست او مبنی بر حضور سیما در جلسات دادگاه نیز رد شد. از این رو گاهی متوصل به خشونت می شد و با تندی قصد داشت او را متوجه اشتباه خود گرداند و گاه در عین ناامیدی با انعطاف سیما را از جلال طلب می کرد. او قادر نبود به قاضی یا جلال ثابت کند که دستخوش یک سری عواطف و تألمات روحی و روانی بوده و از این رو چون کلافی سردر گم سررشته زندگی را از دست داده است. علی رغم تلاس های او، جلسه اول دادگاه به نفع جلال به پایان رسید. آشفته تر از قبل دادگستری را ترک کرد، اما قادر نبود به همین سادگی دست از سیما و عشق او بردارد. به همین جهت تمام راهایی را که فکر می کرد احتمال رسیدن به سیما را دارد امتحان کرد. اما تلاشش بیهوده بود، زیرا سیما چون قطره ای آب زمین فرو رفته بود. از این رو آخرین چاره را در برخورد جدی جلال دید.

در حالی که سعی داشت بر پریشانی و آشفتگی خود تسلط یابد وارد بازار شد و یکراست به مغازه جلال رفت.

امیر به محض مشاده او جلو آمد و در حلی که با گذاشتن دست به سینه او از ورودش ممانعت بعمل می آورد، گفت:

- گفته بودم حق نداری پات رو بگذاری اینجا

- ولی من از شما طلبکارم

- طلبکار!

شما تما زندگی من رو به تاراج بردید

امیر سینه به سینه سروش ایستاد و در چشمان او براق شد و گفت:

- خودم می کشمت

- هر کاری می خوای بکن

- باور کن بلوف نمیام، بهتره گورت رو گم کنی

دیگه سروش بین اعضای خانواده افشار احترام نداشت، با عصبانیت پلکها را به هم فشرد و در حالی که برای ورود به حجره امیر را هول می داد گفت:

- مثلا می خوای چه غلطی بکنی؟

با دست به یقه شدن آن دو و ایجاد سر و صدا، جلال از دفتر حجره بیرون آمد، اما به محض مشاهده سروش، چون شیری درنده غریده و گفت:

- گفته بودم دیگه نمی خوام ببینمت. هری....

امیر با شنیدن صدای پدر، سروش را به سمت در هول داد، اما سروش از زیر دستان او گریخت و مقابل جلال با صورتی برافروخته ایستاد و گفت:

- تو حق نداری زن من رو قایم کنی. ازت شکایت می کنم

- هر غلطی می خوای بکن اما جلوی چشمهای من نیا.

سروش در حالی که تند تند از راه بینی نفس می کشید، گفت:

- شیطونه میگه...

اما سکوت کرد و حرصش را با کوبیدن مشتش در کف دست دیگر فرنشاند. در این لحظه امیر جلو آمد و در حالی که سعی داشت او را به نحوی از حجره بیرون کند، گفت:

- شیطون غلط می کنه با تو... برو بیرون مرتیکه عوضی

سروش گویی کنترل رفتارش را از دست داد زیر امیر را با یک ضرب هول داد. امیر چند گامی سکندری خورد و روی فرشهای چیده شده در گوشه حجره فرود آمد. جلال بی معطلی سیلی آبداری در گوش سروش خواباند. سروش با لمس کردن جای سیلی در چشم جلال خیره ماند

جلال با قاطعیت گفت:

- میری؟... یا پلیس خبر کنم!

ایام سختی را سپری می کرد در حالی که برای پرداخت مهریه سیما و بدهی جلال به دنبال پروژه ای وسیع بود، موفق شد پروژه شهرک المپیاد را در مناقصه ای برنده شود. پروژه المپیاد کاری عظیم بود و احتیاج به سرمایه گذاری فراوانی داشت و این دقیقا نیاز اولیه و مهم او بود تا آنکه تواست با تقلای فراوان بین دوستان و آشنایان خود و جمشید، سرمایه داری بزرگ و سرشناس بیابد و با بیان دیدگاههای خود و تشریح دقیق پروژه او را راضی به سرمایه گذاری در شرکتش کند. بدین نحو گامهای اولیه را به سوی ساخت و ساز شهرک المپیاد برداشت. آن قدر در کار غرق شده بود که فرصتی برای فکر کردن به گذشته های تلخ و بی سرو سامانش نمی یافت. شب تا نزدیکی سپیده روی نقشه ها و پروژه های ساختمانی کار می کرد و صبح زود خانه را به قصد شرکت ترک می نمود. شیرین از اینکه او را سرگرم و راضی می دید. حرفی نمی زد و حتی او را به تلاش و پشتکار بیشتر نیز تشویق می نمود.

روزگار بدین منوال سپری شد تا آنکه پس از گذشت هفت ماه دز یکی از بعداز ظهرهای اواسط هفته آخرین احضاریه دادگاه به طور اتفاقی به دست شیرین رسید. فکر نمی کرد که کار سروش و سیما تا به آن مرحله کشیده باشد. با دیدن برگه احضاریه قلبش فشرده شد و احساس کرد دنیا دور سرش چرخ می خورد، تعادلش را از دست داد و نقش بر زمینشد. با بلند شدن سر و صدا، جمشدی سراسیمه به میان هال دوید و وقتی شیرین را نقش بر زمین یافت آه از نهادش برخاست و سراسیمه بسویش شتافت. برای گذاشتن قرص زیر زبانی درنگ نکرد. با جذب شدن قرص شیرین کمی آرام گرفت و به سختی نشست و با انگشت به سمتی که برگه احضاریه افتاده بود اشاره کرد. جمشید چالاک جستی زد و کاغذ را برداشت اما به محض خواندن متن آن، سست و بی رمق نشست.

- این پسره داره چه کار می کنه... چرا به ما حرفی نمی زنه!؟

- بچه همه ناراحتی هاش رو توی خودش می ریزه. این چند ماه چقدر زجر کشیده و به ماه حرفی نزده.

جمشید با عصبانیت گفت:

- اشتباه کرده! باید می گفت. باید مارو در جریان قرار می داد، شاید راه حلی پیدا می کردیم خانم.

- حالا چی میشه؟

- نمی دونم

با صدای چرخیدن کلید در قفل، سر جمشید و شیرین به سمت در چرخید. سروش با عجله از پله ها دوید و چند لحظه بعد با نقشه های ساختمانی از پله ها سرازیر شد، ولی قبل از خروج به چهره پدر و مادر دقیق شد و پرسید:

- سلام... چیزی شده!؟

جمشید احضاریه را جلوی صورت او گرفت و گفت:

- این چیه؟

دستهای سروش بی رمق شد و نقشه ها پخش زمین گردید، چشم بست و نفس در سینه حبس کرد، سپس احضاریه را از دست جمشید قاپید و گفت:

- چند بار سعی کردم بهتون بگم، اما ترسیدم حال مامام بد بشه.

جمشید هوای ریه اش را بیرون داد و پرسید:

- تو در جلسات دادگاه غایب بودی؟

سروش تکان داد. جمشید علت را پرسید:

- چرا !؟

- حرفی برای گفتن نداشتم.

- یعنی چه؟ بچه پای زندگی ات در میونه. خیلی راحت میگی نرفتی! حرفی نداشتی... خیلی احمقی سروش.

- هر چی شما بگی، هستم

- تو اگه سیما رو می خواستی باید می رفتی دادگاه

- وقتی سیما اونجا نیست برم با کی حرف بزنم؟

- خب با پدرش، با وکیلش

- حتما باید به جلال التماس می کردم، نه؟

- البته... مگه اشکالی داره؟

سروش عصبانی چرخ زد و مشتش را حواله دیوار کرد و با کلافگی گفت:

- یه عمر التماس کردم به تو، الهه، جلال و سیما... دیگه حالم از هر چی التماسه به هم می خوره، دیگه نمی خوام التماس کنم... نمی خوام، می فهمی؟ شاید سیما خودش می خواد بره، پس من جلوش رو نمی گیرم

از راه بینی نفس می کشید، ادامه داد:

- مگه الهه رو از دست دادم چه اتفاقی افتاد... می بینی زنده ام دارم نفس می کشم.... الهه نشد سیما... خب، سیما نشد یکی دیگه

سپس با رخوت روی پلکان نشست و با صدایی خسته و غمگین افزود:

- من احمق همه اش دارم زار می زنم، التماس و خواهش. آخه بابا من هم آدمم. غرورم جریحه دار شده، شخصیتم زیر سوال رفته، دیگه بسه... بسه... دیگه نمی خوام

- ولی پسرم...

سروش حرف جمشید را برید و گفت:

- نه، دیگه همه چی تموم شد. اگه سیما خودش برگشت که هیچ، والا محاله دنبالش برم

- بدهکاریت چی میشه؟

- تا قرون آخرش رو میدم. از این به بعد فقط کار می کنم. قول میدم خیلی زود قرضشون رو بدم... جلال فکر می کنه من دخترش رو به خاطر ثروتش گرفتم... باشه عیب نداره. بگذار هر جور دوست داره فکر کنه، بالاخره من هم خدایی دارم.

- من با جلال صحبت می کنم

- نه... نه... به هیچ وجه

- یعنی چه پسر!... این کار رو باید بسپری به دست بزرگتر ها

سروش برآشفته رو در روی پدرش ایستاد و گفت:

- به هیچ عنوان به شما اجازه نمی دم با افشار رو به رو بشید

- این راهش نیست پسر، نباید تسلیم بشی

- نمی دونم چه اتفاقی افتاده، ولی هر چه هست جلال رو کاملا زیر و رو کرده... می ترسم همان طور که من رو بی حرمت کرده، شما رو هم بی احترام کنه. باورت نمیشه پدر، جلال دیوونه شد، منتظر فرصته تا زخم بزنه، رفتارهاش خیلی عجیبه... دلم نمی خواد به خاطر شما رو در روی جلال بایستم. در ضمن می خوام اگه یه روزی دوباره سیما کنارم بود، از حرفها و رفتار خودم پشیمون نباشم. پس خواهش می کنم شما دخالت نکنید.

شیرین با بغضی لا به لای صدای محزونش گفت:

- بگذار من برم دنبالش

- نه... گفتم که نه.... من به اندازه کافی شماها رو اذیت کردم، به خدا تحمل ندارم کسی شماها رو بی حرمت کنه... جلال بی شک تو روت در میاد مادر، می دونم قلب مهربون تو طاقت بی حرمتی رو نداره. اگه تو نباشی دنیا رو زیر و رو می کنم. بگذارید همه چیز هر جور که دلش می خواد پیش بره، من راضی هستم به رضای خدا.

- یعنی دیگه سیما رو نمی خوای؟... دیگه دوستش نداری؟

سروش با نوک انگشتانش دو طرف شقیقه هایش را فشرد و با کلافگی گفت:

- چطور می تونم دوستش نداشته باشم. سیما همه وجودمه... نمیگم عشق اولمه، ولی مطمئنم آخری است

- پس چرا به این راحتی می خوای ازش دست بکشی؟

- شما نمی دونی! جلال دیوونه شده، مطمئنم طلاق سیما رو به هر نحوی شده می گیره. من حربه ای برای دفاع از خود ندارم. اشتباهات من دلیل محکمی است توی دستهای اون. مدرک داره و وکالت، عصبانی است و بی منطق، مجبورم تسلیم خواسته هاش باشم... تنها خواهشم از شما اینه که خودتون را با فکر های بیخود آزار نکنید و شکنجه ندید... من دارم زندگی می کنم، کار می کنم، و ا زشرایط موجود هم راضی هستم...

سپس زل زد به چشمهای روشن مادر که رنگینه آنها را به ارث برده بود، گفت:

- نمی خوام بلایی سرت بیاد مامان. من جز شما دو نفر کسی رو ندارم، اگه سایه شما هر بالای سرم نباشه، دیگه دنیا رو نمی خوام

سپس در حالی که بر دست مادر رنجور خود بوسه می زد گفت:

- می خوام قول بدی دور و برخانواده افشاری نمیری

- ولی...

انگشت روی لب مادر گذاشت و گفت:

- هیس... فقط قول بده

- به جان تو نمیرم... خوبه؟

سروش لبخندی تلخ به لب راند، سپس چشم در چشم جمشید دوخت و شیرین را مخاطب قرار داد و گفت:

- پدر هم باید قول بده ولی می خوام این قول رو تو ازش بگیری.

جمشید ابروانش را در هم کشید و گفت:

- تو داری با کی لج می کنی!... به سیما ، خودت یا زندگی ات.... این رسمش نیست پسر... پای سرنوشت و آینده ات در میونه

- خواهش می کنم بحث نکن پدر... من فکرهام رو کردم. سیما اگه خودش رو زن می دونه، بر می گرده و اگه غیر از این باشه بین ما دیگه چیزی وجود نداره

فصل 19

بهار با ترنم آواز چکاوک ها بر کالبد تهران نشست پنجره ها باز بود و دلها مشتاق دیدار او. شکوفه های سیب و گیلاس برای عطر افشانی مسابقه داشتند، خانم بهار لبخند پرمهرش را به روی آنها پاشید و جلو رفت اما با دیدن پنجره بسته با پرده ای برگ های زرد رقصنده در باد و پسرکی که در پس پرده خران قدم می زد، آه کشید و دل نگران در چشمان پسرک خیره ماند. اما فصل پاییزی چشم او پایانی نداشت گویی این چشم ها قصد نداشت هیچ فصل دیگری را تجربه کند، از این رو دلگیر و افسرده پاییز را صدا زد.

- بهار آمد، کوله ات را بردار برو.

اما پاییز کرکره چشمان پسرک را پایین کشید و در پس آن پنهان شد. بهار در هم پیچید، غرش کرد، آسمان لرزید. و بار دیگر امواج پرلطافتش در چشمان پسرک ریخت. پاییز در پناه قلب پسرک سرخورد و غضبناک ابرو در هم کشید و سه ماه پاییز را به کمک طلبید و طوفان به پا ساخت. پسرک به همراه برگ های خزان زده در گردباد پاییزی گم شد. بهار آه کشید. برآشفته دست برهم کوبید، از برق دستانش آسمانی نورانی شد، اما دیگر اثز از پسرک پاییز نبود. بهار به هق هق افتاد و در جستجوی اثزی از گمشده پاییزی اش ترانه باران را زمزمه کرد، اما افسوس...

روزها و هفته ها سپری شدند، سروش آمد وشد فصلها را ندید، با زمستان نخوابید و با بهار بیدار نشد. سرخورده از عشق و غمگین از بخت و اقبال به امید وصال دست در دست روزگار نهاد و همبازی او گشت. طوری که با یک نگاه نمی شد پی به درون خسته و خرابش برد. ظاهر آراسته و جذاب با لبخندی از روی اجبار او را در نظر دیگران بی غم ترین فرد روی زمین نشان می داد. حالا با شعار کار زندگی می کرد و در مدت هشت ماه از قبول و اجرای پروژه المپیاد، ثابت کرد یکی از بی نظیرترین آرشیتکت های زمان خود محسوب می شود. سرعت در انجام کار،به کار بردن هوش فوق العاده اش در استفاده از کم ترین فضا در ساخت شیک ترین و مستحکم ترین بنا، کار او را بسیار متمایز ساخته بود، به طوری که تمامی واحدهای شهرک در همان مراحل اولیه به فروش رفت و سرمایه ای عظیم به شرکت و سرمایه گذاران آن منتقل کرد. این موفقیت دلگرمی و انبساط خاطرش را فراهم آورد و او را با تمام قوا به انجام و اتمام پروژه تشویق کرد. تا آنکه بالاخره لحظه ای که از آن گریزان بود فرارسید، اولین روز شروع هفته وقتی فارغ از افکار در هم و پریشان به همراه مهندس سلجوقی مشغول تنظیم لیست سفارش خرید یک سری شیر آلات و تزیینات سرویس های بهداشتی بود، مهتاب با رنگ و رویی پریده و با ترس و اضطراب برگه ای را مقابل دیدگانش نهاد.حکم نهایی دادگاه بود. به محض مشاهده حکم چنان در هم ریخت که سلجوقی احساس کرکد صدای شکستن چیزی را در وجود او شنیده است. احتیاج نبود سروش لب بگشاید،سلجوقی بی تکلم و متأثر بیرون رفت و سروش را در عوالم خود تنها گذاشت. لحظه ای تلخ و زجرآور بود. باوری که هیچ گاه در ذهنش نمی گنجید. اندیشید: "سیما و این همه بی مهری؟ محال است." با تن خسته و رنجور به هر زحمتی بود خود را به منزل رساند. پاهایش قدرت تحمل سنگینی بدنش را نداشت. به زور خودش را از پله ها بالا کشیده و به اتاقش رفت. حکم مچاله شده را صاف کرد و خواند، سیما از نظر دادگاه عقد کرده تلقی و نیمی از مهریه اش به اجرا درآمده بود و سروش موظف به پرداخت معادل 500 سکه شده بود. در موقعیت کنومی تهیه و پرداخت این مهریه به سادگی آب خوردن بود، ولی این چیزی نبود که دل عاشق و خسته این پسر جوان می خواست. او به قدر کافی از دوری و انتظار دیدار سیما زجر می کشیدو حکم طلاق ضربه شدیدی بود که او زا کاملا از پا در آورد. با این وجود برای آخرین بار تلاشها بار دیگر به سراغ افشار رفت.

مهوش در چشم های بیمار و بی فروغ سروش خیره ماند. دلش می خواست به رنج و غم این پسر جوان پایان ببخشد ، اما از همسر خود واهمه داشت. به همین دلیل راه را بر او سد کرد و گفت:

- تو که می دونی جلالچه اخلاقی داره. خواهش می کنم برو... اگه سر برسه غوغا به پا می کنه.

- فقط اجازه بدین یه نظر سیما رو ببینم. قول میدم زود برم

- سروش! تو نه ماه با دختر من زندگی کردی، من فکر می کردم دختری رو که توی پر قور بزرگ کردم با تو به اوج خوشبختی رسیده. چطور روت میشه تو روی من نگاه کنی!

- به خدا جبران می کنم. فقط بگذارید سیما رو ببینم

- سیما نیست. تو هم وقتت رو تلف نکن

- با سیما چه کار کردین؟.... سیما کجاست؟

- نپرس... فقط برو

سروش برای ورود به منزل به تقلا افتاد و بی تفاوت به عکس العمل مهوش به حیاط دوید. همه جای ساختمان و باغ را زیر و رو کرد، اما اثری از سیما نیافت، ناامید رو پله های ایوان نشست و در چشم مهوش خیره ماند و گفت:

- بالاخره پیداش می کنم. آب که نبوده به زمین فرو بره

- بیخود تلاش نکن، تو محاله سیما رو پیدا کنی... حالا هم تا سرو کله جلال پیدا نشده زودتر برو

- خواهش می کنم مادر.

- برو پسرم... من به جلال تلفن زدم، الانه که سروکله اش پیدا بشه. نمی خوام بی حرمتت کنه

- چرا آقا جلال این قدر از من متنفر شده!... من از سر جوونی یه خطایی مرتکب شدم، اما حالا می خوام جبران کنم... مادر! نگذارید زندگی ام از هم بپاشه.

قطرات اشک برگونه مهوش نشست، مقابل سروش زانو زد و گفت:

- دیگه خیلی دیر شده آخه سیما....

در همین لحظه جلال با سروصد وارد حیاط شد. مهوش سراسیمه از سروش فاصله گرفت و گفت:

- آقا جلال چه خبره!... تو رو خدا این قدر شلوغ نکن

- باز که این آقای محترم اینجا پیداش شد.

- داشت می رفت شما آروم باش

سروش برخاست، اما با خشم سر به زیر انداخت و ساکت ماند. جلال سینه به سینه او ایستادد و گفت:

- بعد از قرار محضر دیگه نمی خوام ببینمت

- ولی آقا جلال...

- ما حرفی برای گفتن نداریم... برو

- بگذارید گذشته ام رو جبران کنم

- گفتم برو

- حداقل بگذارید از زبون خود سیما بشنوم. اگه اون بگه برو، به خدا دیگه پشت سرم هم نگاه نمی کنم

- حرفهای سیما رو از زبون من می شنوی! برو و دیگه هم پشت سرت را هم نگاه نکن

ماندن آنجا فایده ای نداشت، چهره جلال کاملا مصمم بود و اگر بیش از این پافشاری می نمود، باید با برپا شدن جنجال و احتمالا دخالت نیروی انتظامی آنجا را ترک می کرد، از این رو ناامید و مستأصل بیرون زد، اما با یاد آوری ویلا شمال افشار به سرعت راه رشت را پیش رو گرفت.

سید مظفر در باغچه مشغول رسیدگی به گل ها بود، موازات او ترمز کرد و به سرعت پیاده شد و با عجله به سمت ساختمان شروع به دویدن کرد.

سید مظفر با تعجب او را مخاطب قرار داد و گفت:

- چی شده آقا سروش!

اما سروش توجهی نکرد و با عجله وارد شد. لحظاتی بعد افسرده و غمگین مقابل سید مظفر ایستاد و گفت:

- سیما اینجاست؟

- سیما خانم!... دو روز پیش رفتن آقا

سروش با کلافگی به بدنه اتومبیل تکیه زد و زیر لب زمزمه کرد: "چرا یاد اینجا نبودی احمق". سپس در چشمان سید مظفر خیره ماند و گفت:

- نمی دونی کجا رفته؟

- فکر کنم خانم سفر خارج رفتم

- تو مطمئنی!!!؟

- آره، ولی نمی دونم کدوم کشور

سروش از نظر روحی به هم ریخت و با از دست دادن روحیه، قوای جسمی خود را نیز از دست داد و در بستر بیماری افتاد. جمشید و شیرین دل نگران، اما بی خبر از علت بیماری، به تیمار فرزند پرداختنید. علی رغم مراقبت ها و رسیدگی های بی دریغ آنها، حال سروش روز به روز به وخامت می گرائید، تب و لرزهای مکرر قدرت جسمانی او را پایین آورده و او را به شدت ضعیف ساخته بود، جواب آزمایشها منفی و بیماری خاصی مشاهده نمی شد، ولی این معمای لاینحل ذهن پزشک معالجش، دکتر رفیع را به خود مشغول ساخته بود. رفیع که از عکس و آزمایشات سورش چیزی دستگیزش نشد تصمیم گرفت تا از راه دیگری وارد شود. زیرا احتمال می داد او از موضوعی رنج می برد و علت بیماریش را باید درجای دیگری یافت. پس ضمن یکی از ویزیت هایش با سروش تنها ماند. سروش خاموش و بی صدا در تب می سوخت. داروها و پاشویه های شیرین هم موثر واقع نشده بود، رفیع درجه ای زیر زبان او گذاشت ،چند لحظه بعد با تأسف گفت:

- مثل اینکه تب تو نمی خواد بیاد پایین اگه همین طوری پیش بری خدا می دونه چه اتفاقی می افته

سروش با کلمات بریده و متقاطع با صدای ضعیفی گفت:

راحت.م بگذار.

- ما داریم برای بازگشت هر چه زودتر سلامتی تو همه تلاشتون رو می کنیم ولی خودت هم باید همکاری کنی

- علاج درد من مرگه... مرگ

ضعف بی حالی و عدم تمایل او به ادامه گفتگو، وادار تا جشم ببندد. رفیع بدون سماجت و پافشاری بیرون رفت. جمشید و شیرین در سالن پذیرایی بی صبرانه انتظار خروج دکتر را می کشیدند به محض مشاهده او جلو رفته و جویای احوال سروش شدند. رفیع با حدش هایی که زده بود، پدر و مانر نگران را دعوت به آرامش می کرد، آنها را در جریان امر قرار داد و تقاضای همکاری کرد، نگاه جمشید صدها سوال داشت به پرسیدن یکی اکتفا کرد و گفت:

- منظورتون اینه که سروش بیمار روحی است!؟

رفیع به علامت مثبت سر تکان داد. جمشید ناباورانه گفت:

- چطور ممکنه!... سروش تب و لرز داره.. فکر نمی کنید تشخیصتون اشتباهه؟

- من به تشخیصم اطمینان دارم، حالا خواهش می کنم با دقت به سوالهای من پاسخ بدید. سروش به تازگی ضربه روحی نخورده؟

پاسخ رفیع در کلمه" بله" بود اما شیرین چشمان نمناکس را به طبقه بالا دوخت، آه و حسرت را چاشنی کلامش کرد و گفت:

- زندگی سروش داره از هم می پاشه... بچه ام زنش رو خیلی دوست داره، ولی برخلاف تمایلش همسرش تقاضای طلاق کرده. فکر کنم امروز و فردا حکم بدستش برسه

رفیع با تأسف سر تکان داد و ناباورانه پرسید:

- چطور متوجه نشدید؟

- سروش چسبیده به کار. چند ماهی بود که حتی اسم همسرش رو به زبان نمی آورد. این قدر سرگرم ساخت و ساز پروژه اش بود که شب دیر وقت می آمد و صبح زود می رفت. چطور می توننستیم متوجه حالش باشیم

- ظاهر امر نشون میده که سروش سعی داشته با کار زیاد از شدت تألمات روحی اش کم کنه، غافل از اینکه خستگی ناشی از انی همه تلاش و ضربه شدیدی که از ناحیه حکم بهش وارد اومده، اون رو کاملا از پا انداخته... می خوام وسایل شخصی سروش رو بگردید. احتمالا حکم طلاق به دستش رسیده... با وصفی که شما از عشقش دارید این تنها عاملی است که می تونه اون رو از پا درآورده باشه.

شیرین نگاهی از سرنیاز به رفیع انداخت و به سرعت از پله ها بالا دوید. چنان که یادش رفت بیماری قلبی دارد. سروش خواب بود. آهسته صدایش زد و و قتی از خواب او اطمینان یافت، شروع به جستجو کرد. بالاخره لای سر رسید برگه چروک شده ای را یافت که میانه آن با تیتر درست نوشته بود "رأی دادگاه" با دستهای لرزان خارج شد و کاغذ حکم را مقابل چشمان بهت زده جمشید گرفت و با رخوت روی مبل رها شد. جمشید سری به تأسف تکان داد، حال عجیبی پیدا کرد صدای خرد شدن ستون فقراتش در گوشش پیچید، احساس کرد کمرش شکسته و دیگر قادر به ایستادن روی دو پا نیست. رفیع برگه را قاپید و در حالی که خداحافظی می کرد اطمینان داد که از هیچ کوششی برای سلامت دوباره سروش دریغ نخواهد کردو دقیقا عصر همان روز به اتفاق دکتر کیانفر متخصص حاذق در رشته اعصاب و روان بار دیگر مراجعه کرد. کار درمان آغلز شد و به فاصله چند روز در معاینات بعدی اثری از نب در بدن سروش مشاهده نگردید. با این وجود سروش به علت ضعف و رنجوری بیش از حد بناچار چند روزی را دربستر بیماری باقی ماند. علی رغم میل باطنی در معالجه بیماری شا در اثر تجویزهای صحیح دکتر رفیع و روان درمانی به موقع دکتر کیانفر و مراقبتهای بی دریغ پدرو مادر طی دوهفته سلامت جسمانی خود را به دست آورد و با دیگر سرپا ایستاد. سیرین از سلامت دوباره فرزندش چنان شادمان بود که بلافاصله گوسفندی در حضرت ابوالفضل جلو پای او قربانی و تمام آن را یکجا به موصصه خیریه سالمندان اهدا کرد.

سروش با احساس بهبودی روزی دو سه ساع را دز شرکت به سر می برد. این اواخر عمده کارهای شرکت را در منزل انجام می داد. تن بیمارش هنوز قدرت و توان گذشته را به دست نیاورده بود. زود به زود خسته می شد و احساس ضعف می کرد. هنوز یک نگارنی وجودش را بیقرار ساخته بود که مانع از بازگشت کامل سلامتی اش می شد و آن حضور در محضر و جاری شدن صیغه طلاق بود.

مبالغ تعیین شده را به صندوق دادگستری واریز کرد و در روز معین در محضر حضور یافت. جلال به همراه وکیلش آیرم به محضر وارد شدند. سروش به سختی تن رنجور و خسته اش را به حرکت درآورد و به احترام جلال ایستاد. نگاه بی فروغش در موج پرنفرت نگاه جلال خیره ماند. گویی متوجه ضعف و بیماری او شد زیرا سر به زیر انداخت. سروش سلام کرد و نگاه مضطربش را به اطراف چرخاند و قا صدای شبیه ناله پرسید:

- سیما هنوز برنگشته!؟

جلال سرد بود، در چشمان منتطر سروش نگان نکرد، گفت:

- طرف حساب تو من هستم با سیما چه کار داری؟

تمام امید سروس ناامید شد. با رخوت روی صندلی نشست و گفت:

- فکر نمی کردم تا این حد بی ارزش باشم. حتی لیاقت یه خداحافظی خشک و خالی را هم نداشتم؟

جلال دل سنگ نبود فقط آزرده بود، دلش برای سروش سوخت ولی اجازه ابراز آن را به خود نداد. دفتردار هم مزید بر علت شد و فرصت را از او گرفت.

- آقایان افشار و مقامی

جلال بلند شد گامی به سوی دفتر برداشت اما سروش او را به نام خواند و متوقفش ساخت. جلال چرخید و گفت:

- برای حرف زدن خیلی دیر شده...

خنده سروش تلخ بود، گفت:

- خدا نعمتی به من داد که قدرش رو ندونستم. حالا هم تا عمر دارم منتظرش می مونم، شاید یه روز دوباره درهای رحمتش رو به سوی من باز کنه

جلال با تمسخر گفت:

- آره.. بهتره منتظره رحمتش بمونی

کنایه جلال به قلب سروش چنگ زد، ولی به روی خودش نیاورد کیفش را باز کرد و چند بسته چک مسافرتی مقابل دیدگان جلال گرفت و گفت:

- محبتی رو که در حق من کردید هیچ وقت فراموش نمی کنم. اگه یه تونستم جبران می کنم

- چی هست!؟

- بدهی من به شما...

بسته های تراول را میان دست های جلال قرار داد و افزود:

- بفرمایید سیصد و پنجاه میلیون تومان... همش تراول پانصدهزار تومای است.

جلال احساس کرد کم آورده است ولی به روی خود نیاورد تشکر مختصری کرد و پولها را به آیرم سپرد و بلافاصله وارد دفترمحضر شد. سروش حال خوضی نداشت به کمک مهندس سلجوقی و با دست و پای لرزان وارد شد مقابل میز دفتردار ایستاد. با دیدن دفتر ثبت، حالش دگرگون شد. رنگ از چهره اش پرید و لبهایش مانند گچ سفید شد. دفتر دور سرش چرخش درآ»د و قبل از آنکه سلجوقی در گرفتنش موفق باشد به شدت با زمین برخورد کرد. جلال بی اراده به سویش خیز برداشت اما آیرم دست او را گرفت و مانع شد. سلجوقی سر سروش را بالا گرفت. سرامیک سفید قرمز شده بود، ترسید. در جستجوی محل زخم چشمش به شکاف بالای ابروی سروش افتاد، خونریزی داشت، صدا زد:

- سروش؟

سروش با ناله چشم باز کرد. منشی محضردار شربت آب قند را میان دندان های کلید شده او ریخت. سروش به زحمت آب دهانیش را قورت داد و نیم خیز شد. قطره های خون چکید روی پیراهن سفیدش، اما بی توجه تمام نیروش را جمع کرد و با دست گذاشتن به شانه سلجوقی برخاست و گفت:

- کجا رو باید امضا کنم؟

محضر دار انگشت گذاشت.

- اینجا... اینجا... اینجا...

سروش دستهای لرزانش را بالا آورد اما اشک مانع از دیدنش می شد با پشت دست اشکش را پاک کرد، دلش شکسته بود، مغموم برای امضا دست جلو برد اما مردد بود توان انجام آن را در خودش نمی دید، به هم ریخت، خواست دستش را عقب بکشد اما سلجوقی مانع شد، دست روی دست او گذاشت، قاطعانه گفت:

- تمومش کن

سروش چند نقظه را بر روی دفتر امضا کرد با آخرین امضا بغش ترکید و مثل بچه ها گریه سرداد. جلال نیز اشک می ریخت او هم انسان بود. با آنکه در لحظه طلاق نقطه مقابل سروش شده بود، ولی قبل از این ماجراها علاقه بی حد و حصری به دامادش داشت و او را چون فرزندی دوست داشت. با وجودی که در دل گرو محبت یکدیگر داشتند با تبر کینه و نفرت تبشه به ریشه خود زدند. سروش سر کج کرد، تو چشمهای خیس جلال زل رد و با بغض گفت:

- به سیما بگو دوستش دارم... بگو تا نفس می کشم چشم به راهش هستم

بعد دست به علامت خداحافظی بالا آورد. جلال با اکران دست او را فشرد، ولی تحت تأثیر گرمای برخاسته از تن سروش قرار گرفت. احساس غریبی یافت، احساس جنایتکاری را داشت که ناخواسته مرتکب قبل غیر عمد شده و بر سر جنازه نادم و پریشان، بر سر و روی خود می کوبد. فکر کرد دچار اشتباه وحشتناکی شده و ازاین حس بدنش به لرزه افتاد. حال سروش آن قدر خراب بود که متوجه تغییر حالت و دگرگونی جلال نشد. برای آخرین وداع خم شد و صورت جلال را که در افکار خود عوطه ور بود بوسید و گفت:

- می دونم که داماد خوب و ایدئالی نبودم... من واقعا لیاقت دختر شما را نداشتم. واسه تموم بدیها و بی حرمتی ها حلالم کنید آقا جلال

طاقت جلال تاق شد، در حالی که از کرده خود پشیمان به نظر می رسید سراسیمه بیرون زد

فصل 20

روزها و هفته ها در پی هم رفت و به ماه و سال پیوست. چندین بهار به استقبال سروش امد اما او هنوز در تند باد فصل جدایی پاییز سرگردان بود. در مرز سی و سه سالگی سرش را به کار گرم کرده بود الحق توانسته بود طی پنج سال موفقیت هتی قابل توجهی کسب کند . به طوری که کارنامه درخشانی از سوابق کاری خود بر جای گذاشت . پس از اجرا و اتمام پروژه المپیاد چندین پروژه را با بهترین کیفیت و کمیت به اتمام رساند .کارهای درجه یک با دوام و شیک شرکت سازه گستر (( جبال البرز )) را از دیگر شرکتها متمایز می ساخت او توانسته بود با تلاش و کوشش مستمر خود و سرمایه شریکش خورزمی شرکت را گسترش داده و علاوه بر تهران در رامسر و اصفهان نیز شعباتی تاسییس کند . حالا مرد متمولی بود منزل ویلاییش یک و مجللی در زعفرانیه خریداری نموده و منزل پدری اش را در هم کوبیده و به جای ان برج هفده طبقه ای بنا کرده بود .جمشید نیز که در مرز شصت سالگی به سر میبرد به اصرار او حجره اش را واگذاز و خانه نشین شده بود تا سالهای باقیمانده از عمرش را در کنار همسرش شیرین به مراقبت ومحافظت از او بپردازد.سروش به جز اخر هفته بقیه ایام را دئر خارج از تهران در کنار پروژهه ی رامسر و اصفهان به سر میبرد . ان روز پنج شهنبه بود که خسته و کسلاز کار و رانندگی طولانی در جاده چالوس به منزل بازگشت. شیرین میز شام را اماده و به اتفاق جمشید انتظار ورودش را می کشیدند . سروش به محض ورود سر و صدا به راه انداختمحیط سرد و بی روح خانه کمی جان گرفت.دست و صورت شست لباس عوض کرد و سر میز نشست . شیرین سوپ را در بشقاب تو گود گل سرخی قدیمی کشید و گفت:

- خیلی زحمت می کشی مادر ... چه خبره !... یه کمی هم به خودت برس .

سروش سوپش را مزه کرد و گفت:

- خانومی!...ادم تا جوونه باید کار کنه.

سپس زل زد در چشمهای جمشید و ابرویی بالا داد و گفت:

- غیر از اینه؟

شیرین حرص کرد:

- کا کنه ... روز بره سر کار شب هم بالای سر زن و بچش باشه .نه اینکه دو هفته ای شک بار بیاد خونه به پدر و مادرش سر بزنه.

سروش بشقاب سوپش را کنار گذاشت چنگال زد ران مرغ را از دیس بلند کرد و گفت:

- حالا فهمیدم دردت چیه مامان !...تو رو خدا بذار شامم رو بخورم از گرسنگی دارم می میرم ... اشتهام رو کور نکن .

- واه ... یعنی چه ؟ تا میام حرف بزنم سر بالا جواب میدی.

سروش نه حوصله جر و بحث داشت نه طاقت دلخوری مادر را لبخندی زد و با مهربانی گفت:

- قربون اون شکل ماهت برم . معذرت می خوام ولی جون من دوباره شروع نکن . بگذار شام بخورم بعد.

جمشید فکر کرد به این بحث بی نتیجه و همیشگی پایان دهد گفت:

- یه خبر خوش !

سروش با تعجب چانه و ابرو بالا داد . جمشید هیجانزده گفت:

- تا چند روز دیگه مادرت از تمهایی در میاد.

جمشید یه جوری گفت که سروش نزدیک بود شاخ در بیاره لب جمع کرد:

- یعنی چی بابا؟!!

- دختر عموت یلدا دانشکده پرستاری تهران قبول شده

- جدی؟

- شنبه قراره بیاد تهران باید بری فرودگاه دنبالش.

سروش در چشمهای شیرین زل زد و گفت:

- یعنی یلدا این قدر بزرگ شده ... عروسی من قاطی بچه ها بود . باورم نمیشه !

- می بینی که مادر !بچه های مردم بزرگ شدن و دانشگاهی ولی تو هنوز سر خونه اولتی.

- مامان !...بس کن.

سروش...سروش مامان

سروش غلتی زد و سرش را زیر بالش برد اما شیرین نشست لبه تخت بالش را کنار زد دست کشید توی انبوه موهای او صدا زد:

- سروش جان ...مامان...نمی خوای پاشی؟

سروش پلک زد خمیازه ای کشید و چشم باز کرد در چشمهای مهربان مادر و سلام کرد چشمش افتاد به لیوان اب پرتغالی که در دستهای شیرین چشمک میزد لبخند زد و گفت:

- چه خبره مامان جون ؟ اول صبحی مهربون شدی؟

- پدر صلواتی به من تیکه می اندازی؟

سروش نیم خیز شد :

- چاکرتم ... تو تاج سرمی زندگیه من فقط تو هستی عزیز خانوم .

شیرین بلند شد لبه پتو را بین انگشتانش گرفته و کشید :

- پاشو ... پاشو ... الان دختر عموت میرسه حیرون میشه .

سروش با اکراه لبه تخت نشست:

- گفتیم یه امروز صبح بگیریم بخوابیم.

چشمش افتاد به لیوان اب پرتغال یه جرعه نوشید یه متلک پراند:

- سلام گرگ بی طمع نیست .

خودت رو لوس نکن ... بلند شو ببینم .

- چشم قربان اطاعت.

وبلا فاصله حمام گرفت. لباس پوشید . صبحونه خورده نخورده رفت توی پارکینگ.اما چند لحظه بعد دوباره برگشت و گفت:

- مامان من هفت ساله که یلدا رو ندیدم . اگه نشناختمش چی؟

- برو حیا کن پسر خب نذیذی که ندیدی. فوقش یه خورده قدش بلند شده قیافه اش که عوض نشده.

سروش لا قید شانه بالا انداخت و رفت. ساعتی بعد فرودگاه بود و پشت در سالن ترانزیت به انتظار فرود هواپیما ای پا و اون پا می کرد.بالا خره اطلاعات فرودگاهلحظه فرود پرواز شماره 754 ایران از شیراز را اعلام کرد . سروش وارد ازذحام استقبال کنندگان شد چشم به مسافرانی دوخت که یکی پس از دیگری بعد از تحویل بار از سالن خارج می شدند بی صبرانه تک تک مسافران را زیر نظر گرفت اثری از یلدا نیافت. سالن تقریبا خالی شد کلافه و نگران چشمبه اطراف می چرخاند که صدایی او را به خود اورد .

- شما منتظر کسی هستی؟

- یلدا خانوم !؟

- بله پسر عمو ... خودشه.

سروش لبخندی زد دسته چمدان را گرفت و گفت :

- چقدر بزرگ شدی اصلا نشناختمت .

- نه جونم تو پیر شدی .

1-20

سروش چمدان را کج کرد روی چرخ ها که مستقر شد به دنبال خود کشید و داخل پارکینگ ان را در صندق عقب اتومبیل موسویش گذاشت چند لحظه بعد میدان ازادی و از انجا وارد بزرگراه مدرس شد . یلدا دختر شیطان و شلوغی بود لحظه ای ارام و قرار نداشت مدام سروش را به حرف می کشید و از هر دری سخن می راند . انقدر سر سروش گرم شد که به هیچ وجه متوجه گذشت زمان نشد . وقتی به خود امد که مقابل منزل متوقف شده بود . در بردن وسایل به یلدا کمک کرد و در استانه ورود به منزل پدر را صدا زد :

- جمشید خان ... جمشید خان بفرما ئید امانتی تون رو تحویل بگیرید .

جمشید با عجله از اتاقش بیرون دوید. به محض دیدن یلدا با خوشحالی جلو امد عمو و برادر زاده در هغوش یکدیگر لغزیدند .جمشید سه چهار تا بوسه به گونه های یلدا زد و از فرق سر تا نوک پا براندازش کرد و گفت:

- ماشاا...چقدر بزرگ شدی عمو ماشاا...ماشاا...

سروش که کمتر با کسی شوخی می کرد در ان لحظه در دنباله حرف جمشید با شیطنت گفت:

- هم بزرگ شده هم خوشگل.

گونه های یلدا گل انداخت و سر به زیر شد . صدای باز شدن در بزرگ شیشه ای حال سر های همه را به ان طرف چرخاند .شیرین با دیدن یلدا ذوق زده پرسید:

- ا...کی رسیدین؟...ببخشید داشتم گل هارو اب می دادم.

لحظاتی بعد همگی در راحتی های حال لم داده و چای می نوشیدند . سروش چای خورده نخورده عذر خواست و بلند شد شیرین سراسیمه پرسید:

- ظهره کجا مادر!... بمون ناهار بخور بعد می ری.

- خیلی کار دارم مامان باید فردا اصفهان باشم . دوشنبه هم یکراست برم سر پروژه رامسر کار امروزم زیاده اصرار نکن .

دست بلند کرد و.

- تا جمعه.

خداحافظی کردو رفت. منزل جدید شیک و ویلایی بود دارای دو سالن بزرگ که سالن اول به اشپز خانه دو خواب و راه پله های طبقه فوقانی منتهی می شد و سالن دوم که پذیرایی اصلی را شامل می شد به اشپز خانه منتهی می شد .

طبقه فوقانی نیز دارای چهر خواب و دو سرویس بهداشتی بود . خانه جنوبی بود به همین دلیل در جلویی به پارکینگ و ساختمان منتهی می شد . شیرین یکی از اتاق های طبقه ی بالا را برای یلدا اماده کرده و او را یکراست به اتاقش راهنمایی کرد. یلدا به محض ورود چرخی دور خود زد و گفت:

- وای زن عمو ... دستت درد نکنه چقدر اتاقم خوشگله. ... می تونم یه گشتی توی خونه بزنم ؟

و با اجازه ی شیرین کنجکاوانه هر دری مقابلش بود باز کزد اتاق خالی اتاق خالی . حمام . اتاق سروش. وارد شد احساس عجیبی یافت . طبقه پایین تقریبا تمام اثاثیه شیک و مجلل بود

اما در اتاق سروش همه چیز فرق داشت .

یک سری اثاثیه ساده و بی رنگ و رو فضای اتاق را پر کرده بود . نگاهش در زوایای اتاق چرخید . تا روی زیر سیگاری ثابت ماند .ده ها ته سیگار در ان خاموش شده بود . خارج شد و به حیاط رفت. حیاط پر از گل و گیاه بود .اب استخر هم کثیف بود و باید عوض می شد .

فکر کرد چقدر اب بازی و اب استخر عوض کردن را دوست دارد. یلدا ان روز را استراحت کرد .و صبح روز بعد برای ثبت نام و انتخاب واحد راهیه دانشگاه شد .

کار ثبت نام تقریبا تمام روز های هفته را پر کرد و اصلا متوجه گذشت زمان نشد .اخر هفته را نیز به اتفاق شیرین و جمشید سری به عمه مرضیه و عمو جهان در شهریار زد . وبعد از یک دیدار شاد و مفرح با شروع هفته جدید درس و دانشگاه را اغاز کرد.محیط جدید برایش لذت بخش بود.با روحیه باز و سر خوشی که داشت خیلی زود موفق به یافتن دوستان بی شماری شد و به زودی به دلیل زیبایی خیره کننده و قد و بالای بلندش لقب دختر شیرازی را بین دانشجویان پسر پیدا کرد و هنوز هفته اول ورودش به دانشگاه بود که از هر سو پیشنهاد دوستی می گرفت. با اینکه شلوغ و نال ارام بود اما از خانئواده ای اصیل و سنتی بود و بیشتر سعی داشت در محیط جدید و ازاد دانشگاه تحت تاثیر قرار نگیرد.

دو هفته گذشت و سروش طبق معمول هر پنج شنبه حدود ساعت نه شب به منزل رسید . انقدر خسته بود که اگر رهایش می کردند سه شماره خواب هفت پادشاه را هم دیده بود .

اما صحیح نبود بعد از غیبت طولانی اش شام نخورده جمع را ترک کند . دست و صورتش را شست و به جمع حضار گرد میز شام پیوست. یلدا یکریز حرف می زد.انرژی این دختر تمامی نداشت. دهان که باز می کرد دل شیرین ضعف میرفت.

شام که صرف شد سروش مقابل تلویزیون روی زمین نشست و به کاناپه تکیه داد .وقتش رسیده بود چندتا سوال هم او بپرسد.

- خوب دختر عمو جان ! تعریف کن ببینم ...از دانشگاه چه خبر ؟

- فوق العاده بود ... فکر نمی کردم دانشگاه اینقدر جالب باشه.

سروش نگاهش را از صفحه تلویزیون گرفت در چشمهای یلدا زل زدو پرسید:

- چه چیز دانشگاه برات جالب بوده ؟

- همه چی.استادهاش محیطش بچه ها .

سروش انگار حرف های یلدا را نمی شنید زیرا در صورت او خیره مانده بود یلدا با شرم خود را جمع و جور کرد و گفت:

- چرا اینجوری نگام می کنی؟

سروش پوزخند زدو مجددا به صفحه تلویزیون خیره شد و گفت:

- داشتم به حرف های اون روزت فکر می کردم.

- چه حرفی!؟

- همین که من پیر شدم تو عروسی من فقط سیزده سال داشتی عین وروجک اینورو اون ور می پریدی حالا از ان روز هفت سال می گذره ومثل یه خانوم جلوم نشستی .

مکث کرد. با حسرت پرسید:

- تو فکر می کنی سیما هم به اندازه من پیر شده ؟

- جدی که نگفتم ... به خدا شوخی کردم ... تو اصلا با گذشته فرقی نکردی فقط از اون حالت پسرونه در اومدی حالا بیشتر شباهت به مردها میدی ... یه خورده بفهمی نفهمی جا افتاده شدی.

- می خوای دلداری بدی .

- قبول نداری از ایینه بپرس.

سروش اه کشید . چشم بست به یاد گذشته ها به فکر فرو رفت چند لحظه بعد بناگاه نیم خیز شد و پرسید :

- تو عروسی ما رو یادته یلدا؟

- اره خیلی عالی بود.

- سیما رو چی ؟ سیما رو یادت میاد؟

- خوب معلومه تو این چند ساله هرچی عروسی رفتم هنوز به خوشگلی اون ندیدم .

اه سروش از دل یک مرد دلشکسته بر می خاست .

- خیلی بی لیاقت بودم که نتونستم نگهش دارم نه؟

- تو نباید خودت رو مقصر بدونی خب قسمت تو هم این جوری بود . بهتره فراموشش کنی.

انگار حوصله سروش سر رفت . ولی نه می خواست با یاد سیما خلوت کند شب به خیر گفت و به اتاقش رفت.

فصل21

21-1

کاج قدیمی داشت برگ خشک می کرد، معلوم نبود برای اون آه کشید یا برای خودش،لبه استخر نشست و به یاد روزهای رفته اشک ریخت. این کار همیشگی اش بود، آلمان هم یک لحظه خاطراتش گم نمی شد. جلال از پنجره اتاق خواب او را دید. غم این دختر روز به روز پیرترش می کرد. کتابش را بست و بیرون آمد. با لحنی گرم و مهربان، گفت:

- چرا اینجا نشستی دختر... سرما می خوری بابا.

سیما یکه خورد، دفتر خاطراتش را بست. اما سرش را بلند نکرد تا اشکش را پدر ببیند، گفت:

- می خواستم هوا بخورم

جلال یک قدم دیگه برداشت، پهلو به پهلوی او ما پشت به استخر نشست و گفت:

- از وقتی برگشتی دوباره بداخلاق شدی. همش توی خودتی... دوباره چت شده بابا؟

- چیزی نیست. حالم خوبه.

- دوباره فیلت یاد هندستون کرده؟

- هیچ وقت نتونستم فراموش کنم.

- می دونم عزیز دلم، ولی تا کی... تو دیگه بیست و شش سالته... تا کی می تونی با یه خاطره زندگی کنی. خاطره ای که حتی ارزش یادآوری هم نداره.

سیما بغض کرد و لب ورچید. اما دل جلال لرزید و گفت:

- فکر نمی کردم این همه دوستش داشته باشی، وَ اِلا اصراری به طلاق نمی کردم.

سیما آهی کشید و گفت:

- نابودم کردی بابا

- باور کن اون لیاقت تو رو نداشت... من موندم تو عاشق چه چیز او پسر بودی... اگه به خاطر قیافه اش بود که این چند ساله ده ها نفر تو سرتر از اون پیدا شد.

- چرا فکر می کنی من عاشق صورت و ظاهر سروش بودم

و در حالی که چشم به اطراف می چرخاند، دونه دونه اشک فشاند و افزود:

- سروش برای من فقط سروش بود

- حالا خوبه می دونستی خاطر خواه دختر دیگری بود... چرا باور نمی کنی؟ سروش فقط دنبال پول بود

- اگه این طوره چرا بدهی شما رو پس داد

- نمی دونم،شاید یکی از نقشه هایش بود یا می خواست منو یه جوری از این تصمیم منصرف کنه، ولی دیدی که کور خووند.

بعد از گذشت شش- هفت سال جر و بحث فایده نداشت، سیما بی حوصله گفت:

- باشه.... تو بردی بابا.... تو به چیزی که می خواستی رسیدی، ولی حالا میخوام راحتم بگذاری

- راحتی بی راحتی، باید تصمیم بگیری. مینا یه دختر سه ساله داره ولی دختر بزرگم هنوز مجرده، می خوام هر جه زودتر به این وضع پایان بدی.

- آره... آره... شما زور بلدی بابا... همون طور که زوری طلاقم رو گرفتی... همون طور که روزها توی یک اتاق حبسم کردی و هر کار دلت خواست کردی، زوری هم عروسم کن... ولی این رو بدونید که داماد منتخب جنابعالی،جیزی جز یه تشییع جناره عایدش نمیشه.

جلال برافروخته شد، عصبانیت وادارش کرد بعد از شش سال زبان بگشاید و بگوید:

- اون پسره احمق بی شعور یه حیوون کثیف بود... اون ناجوون مرد شکم دختر مردم رو بالا آورد،بعد هم ولش کرد به امان خدا... فکر می کنی دختر بیچاره چیزی از زیبایی و حسن خدادادی کم داشت... حیوونی مثل قرص ماه بود. وقتی اشک می ریخت جگرم آتش گرفت... می گفت سروش ولش کرده، اون هم خودکشی کرده ولی با کمک به موقع پدرش، خودش زنده مونده و بچه اش سقط شده... التماس می کرد سروش رو بهش برگردونم

سیما با چشمهای گرد شده و با دهان نیمه باز پرسید:

- از چی حرف می زنی بابا؟

- از عشق و هوسبازی سروش خان که تورو به این روز انداخته

دستهای سیما در هوا ماند.

- بابا شمرده و واضح بگو. راجع به کی حرف می زنی.

- راجع به دختری به نام الهه

- الهه!؟... شما الهه رو از کجا می شناسی؟

منتظر جواب نماند و افزود:

- پس برای شما هم دروغ سر هم کرده

جلال مستأصل گفت:

- نمی خواستم چیزی راجع به الهه بگم. یعنی نمی خواستم بیشتر از این با روحیه و احساسات تو بازی کنم... فکر می کردم یه مدت بعد از طلاق سروش رو فراموش می کنی و به زندگی ات می رسی.

ملاقات الهه یک بار حقایق تلخ را آشکار ساخته بود. سیما با دلهره در توهمات فرو رفت: "شاید سروش تمام حقیقت رو نگفته و گوشه ای از آن رو کتمان کرده." یأس و ناامیدی بر روجودش چیره گشت. به سختی زبان در کام چرخاند و گفت:

- الهه رو کی دیدی بابا؟

- یک روز قبل از اینکه سروش بیاد سراغت... حجره بودم که یه دختر بالا بلند و زیبا وارد شد. فکر کردم مشتری است، به اصغر اشاره کردم: "خانم رو راهنمایی کن". ولی اون با عذر مختصری گفت که قصد داره با من صحبت کنه... یه آن به مغرم خطور کرد شاید با امیر در ارتباط باشه، برای همین به دفتر راهنمایی اش کردم... ساکت بود هر چه صبر کردم حرف نزد. مجبور به سوال شدم، پرسیدم:

- ببخشید خانم من شما رو می شناسم!؟

دخترک غمگین بود و نگاهش حسرت داشت، گفت:

- الهه اسکوئی هستم

به ذهنم فشار آوردم ولی این اسم برام ناآشنا بود، گفت:

- کاری از دستم برمیاد!

زل زد به چشمام، تمام وجودش التماس بود، گفت:

- همه امید من شمایی

فکر کردم جوونه برای امرارمعاش یا تهیه جهیزیه اش به کمک مالی نیاز داره، اما اون گفت:

- چیز زیادی از شما نمی خوام... فقط برای پس گرفتن زندگی ام اینجا هستم

چشمام داشت از حدقه در می اومد، متعجب پرسیدم:

- زندگی ات!؟ از کی؟ از من؟!

- از دخترت سیما

تا بناگوشم زرد شد، دلشوره افتاد به جونم با تشویش گفتم:

- محض رضای خدا درست حرف بزن ببینم چه اتفاقی افتاده... من متوجه منظور شما نمیشم

گریه افتاد، زار زد و التماس کرد:

- من فقط سروش رو می خوام

بدنم یخ زد، موهای تنم راست شد. انگشتانم قدرت نگه داشتن تسبیح رو نداشت، حال سکته پیدا کرده بودم. بالاخره به هر زحمتی بود لب باز کردم و پرسیدم:

- منظورت دامادمه

- اونی که شما داماد خودتون می دونید تا هفت، هشت ماه پیش نامزد من بوده و قرار بود با هم ازدواج کنیم

- پس چرا نکردین؟

- سروش آدم طمعکاری است... وقتی پدرش پیشنهاد ازدواج با دختر شما رو بهش داد، رفتارش کمی تغییر کرد. با هزار وعده و وعید من رو پای خودش نشوند. می گفت بگذارم یه مدت با دختر این خانواده وصلت کنه،بعد از اینکه پول کلانی به جیب زد و شرکتش رو گسترش داد،طلاقش میده.

بیچاره دخترک چنان گریه می کرد که دل سنگ آب می شد، جعبه دستمال کاغذی رو گرفتم جلوش. دو سه تا دستمال بیرون کشید، در حالی که اشکش رو پاک می کرد ادامه داد:

- سروش عاشقم بود و هست و قسم خورده که دست به دختر شما نمی زنه و نزده... طاقت دوری من رو نداشت برای همین مخفیانه صیغه شدیم و یه مدت بعد من ناخواسته حامله شدم. وقتی موضوع رو بهش گفتم حسابی عصبانی شد و میدان رو خالی کرد. ادعا داشت تمام نقشه هاش رو خراب کردم، دعوامون شد... من احمق هم خودکشی کردم. اگه پدرم پزشک نبود تا حالا همه متوجه بیچارگی و بدبختی من شده بودند. پدرم مردانگی کرد و سر و ته قضیه رو هم آورد، اما حالا می خواد سروش رو ببینه. اعتقاد داره که سروش باید هرچه زودتر من رو به عقد رسمی خودش در بیاره. آخه پدرم از ازدواج سروش نمی دونه و این عمل او رو به حساب عشق و جوونی اش گذاشته.

مثل بید می لرزیدم، فاصله ای با سکته نداشتم. دلم می خواست زمین دهن باز می کرد و من رو می بلعید. با این وجود به هر زحمتی خودداری کردم و پرسیدم:

- حالا سروش چی میگه؟

- قاطی کرده یه روز منکر همه چیز میشه و یه روز هم التماس می کنه که صبر داشته باشم... همین امروز از من خواهش کرد تا برم خونه اش، گفت سیما قهر کرده و خونه نیست من هم قبول کردم و رفتم. دو سه ساعتی با هم بودیم که یکدفعه سیما پیداش شد و ما رو باهم دید... سروش حسابی عصبانی شد تمام برنامه هاش به هم ریخته بود... از من کمک می خواست تا راه چاره ای بیابیم تا بتونه از دل سیما در بیاره.

دخترک باز هم گریه کرد و با التماس گفت:

- آقای افشار اون به درد دختر شما نمی خوره. سروش مال منه، ما همدیگر رو خیلی دوست داریم. سروش شاید بتونه از پولهای شما دست بکشه اما از من نه... من از شما چیزی نمی خوام،فقط سروش رو به من برگردونید... اون متعلق به سیما نیست.

با التماس و گریه،سروش رو گدایی کرد. وقتی رفت مثل کسی بودم که یه سطل آب سرد روی سرش ریخته باشند. یاد دادخواست طلاق و نامه پزشک قانونی افتادم خیالم راحت شد که حداقل به تو کاری نداشته... با این حال وقتی امتناع از نزدیکی با تو رو می دونستم، نمی دونی چه حالی شدم... نمی خواستم صدمه بیشتری ببینی،برای همین مخفی کردم و خودم دست به کار شدم. البته اگه یادت باشه اون شب چندین بار ازت پرسیدم که رفتی خونه خودتون یا نه.

سیما با احساس سرگیجه و تهوع تعادلش را از دست داده و نزدیک بود به میان استخر سرنگون شود ولی جلال به موقع دست او را گرفت و به سمت خود کشید. نفس سیما بالا نمی آمد سر را بر شانه پدر گذاشت. جلال پرعطوفت گیسوان ابریشمین او را نوازش کرد.

- به خدا نمی خواستم ناراحت بشی عزیزم... خودت مجبورم کردی... شش ساله این راز رو توی دلم نگه داشتم و باکسی در موردش صحبت نکردم

سیما به سختی جلو هق هقش را گرفت. نفس عمیق کشید، اما بغض داشت با صدای لرزانی گفت:

- دروغه.... دروغه بابا. باورم نمیشه... سروش من نمی تونه تا این حد پست و کثیف باشم.

- من هم تا وقتی که الهه رو ندیده بودم، دلم نمی خواست تو از سروش جدا بشی، ولی بعد از اعترافات الهه چاره دیگه ای نداشتم

سیما با گلایه پرسید:

- پس چرا حال و حوصله هیچ کس رو نداشتی... چرا همه سوالهام رو بی جواب گذاشتی

- سروش بازیگر خوبی بود و من تحت تأثیرش قرار گرفته بودم... آن قدر دلشکسته و زار به نظرم می رسید که فکر می کردم تصمیم اشتباهی گرفتم

- شاید سروش تقصیری نداشته و احساسش واقعی بوده

- خود هم دچار تردید شده بودم. برای همین بعد از روز محضر به آدرسی که الهه از محل کارش داده بود، رفتم. سراغش رو از پذیرش گرفتم و در مدت انتظار از همکارانش در مورد سروش پرس وجو کردم، نامزدی اونها تأیید شد. به مجرد دیدن الهه موضوع طلاقت رو باهاش درمیان گذاشتم و ازش خواهش کردم که یکبار دیگه حقیقت رو بگه... نمی خواستم به عذاب خداوند گرفتار بشم و به ناحق این ظلم رو در حق سروش کرده باشم... الهه من رو به خونه اش برد. آلبوم خانوادگی اش رو نشونم داد، عکسها مربوط به یه مهمانی بزرگ در منزل الهه بود. عکسهای دسته جمعی به اتفاق اعضای خانواده و دوستانش... می دونی بابا! تاریخ کامپیوتری که پایین عکسها ثبت شده بود، دقیقا بیست روز بعد از عروسی شما رو نشون می داد... چطور می تونستم رابطه اونارو انکار کنم.

- کاش به من گفتم بودی بابا

- فکر می کردم این همه سال به تحصیلت سرگرمی و سروش رو فراموش کردی... هر بار که می اومدم آلمان تو رو نسبت به دفعه قبل شادتر دیدم. اگر هم در ازدواجت پافشاری نکردم، برای این بود که به درسهات لطمه نخوره

- کاش هیچ وقت ازدواج نمی کردم... من خیلی بدبختم

- چرا این فکر رو می کنی عزیز دلم، تو خوشبخت بودی و هستی. درسته که از لحاظ روحی شکست خوردی و لطمه دیدی، ولی این قابل جبرانه... در ضمن همه مردها بی غیرت و نامرد نیستند.

سیما در حالی که اشک می ریخت و متأسف بود، گفت:

- حساس ترین سالهای زندگی ام رو از دست دادم... عشقم، قلبم، اعتماد به نفسم. شاید از مردها متنفر باشم و از ازدواج گریزون. اما به مردهایی مثل شما و امیر احتیاج دارم و برای ابد دوستتون دارم... اگه سروش به من و عشقم پشت پا زد، دلیلی نداره از کسی انتقام بگیرم، یا همه رو مثل اون ببینم... الان فقط فرصت می خوام... خودم رو گم کردم. می خوام یه مدت تنها باشم. باید اعتماد به نفسم رو دوباره بدست بیارم. می خوام خودم سروش رو بیندازم دور. همانطور که اون این کار رو با من کرد. سیما نگاه غمبارش را به زمین دوخت، گفته های پدر مثل پتکی بود که بر فرقش فرود می آمد. دیگه حرفی برای گفتن نداشت، بعد از سالها پاسخ سوالاتش را شنیده بود، دلیل اصرار ناگهانی پدر برای طلاق و زندانی شدنش کنج اتاق، تا جاری شدن صیغه طلاق و انتقال بی وقفه اش به آلمان. همه و همه برایش روشن شده بود.

با دلی آکنده از بغض و کینه خودش را در اتاق حبس کرد. باید راضی به باور خیانت سروش می شد، پس شد. برای فرار از فکر و خاطرات او باید ذهن مشغولی می داشت، از این رو به فکر تأسیس شرکت و آغاز کار در ایران افتاد. با این تصمیم به کمک جلال و پشتکار خود به فاصله دو ماه موفق به تأسیس شرکتش شد. در مدت تحصیل و کار در آلمان طرحهای بسیار جالب و موفق از پیامهای تبلیغاتی ارائه کرده بود که اتفاقا با استقبال کارخانجات مختلف رو به رو شده بود. کارش را خوب بلد بود،زیرا بلافاصله بعد از افتتاح شرکت با پیامهای تلویزیونی و بیلبورد، با تبلیغ از شرکت خود، مورد توجه بسیاری از کارخانجات و شرکتهای مختلف قرار گرفت و ظرف مدت کوتاهی مشتریان زیادی را به خود جلب کرد. چنان خود را گرم کار ساخت که دیگر فرصتی برای فکر کردن به سروش و خاطرات گذشته پیدا نمی کرد. تلاش مستمر و به کار بردن تمام قوا،به زودی از او فردی سرشناس ساخت. قراردادهای مختلف از تلویزیون،سینما، کارخانجات و شرکتها روی میزش تلنبار و مجبور شده بود با به کارگیزی نیروهای جدید، کمی به کارش سرعت بخشد. این در حالی بود که سعی داشت برای اطمینان از کمیت و کیفیت اجرایش، شخصا با مراجعین ملاقات کند. آن روز نیز برای بازبینی و رفع اشکالات فیلم تبلیغاتی اش به دعوت مسئول دفتر سینما... سری آنجا زده بود. بعد از پایان کار در سالن اصلی به انتظار مهندس صمیمی مسئول روابط عمومی شرکتش ایستاد. بیکاری او را وادار به تماشای پوسترها و تصاویر روی دیوار کرد. " شام آخر" یه قدم جلوتر " اثیری" پوستری بزرگ لیلا میخکوبش کرد. "یک هنرپیشه مقتدر" امواج صدای آشنایی در گوشش پیچید، از خود بیخود شد

- خانم خانما.... یلدا خانم... بسه دیگه... چهل دفعه این عکسها رو نگاه کردی... بیا بریم الان فیلم شروع میشه.

- اَه... چقدر هولی... کو تا فیلم شروع بشه.

- باشه نیا... من که رفتم تو سالن... اگه تونستی توی تاریکی....

اما کلمات در دهانش ماسید، خشکش زد، خیره ماند، به ظلمت شب در چشمان سیاه سیما،تا آمد به خودش بجنبد و دهان باز کند مهندس صمیمی پرید ت حسش،گفت:

- بریم خانم... کارم تموم شد.

نگاه حسرت بار سیما توی صورت یلدا چرخ خورد، خاموش و بی صدا به دنبال مهندس صمیمی به راه افتاد. دل سروش ریخت، یه حس عجیب تمام نیرویش را گرفت. دیدار عشق و رقیب بعد از شش سال احساسی تلخ و شیرین بود. هاج و واج به نقطه ای که دیگه اثری از سیما نبود خیره ماند. یلدا از تماشای پوسترها که سیر شد، نزد سروش بازگشت. اما با تعجب زاویه دید او را تعقیب کرد و گفت:

- جن دیدی!؟

صدای سروش انگار از ته چاه در می آمد گفت:

- سیما

یلدا بیتاب به اطرف چشم چرخاند و پرسید:

- کو؟... کجاست؟... نشونم بده!

- رفت

- چرا گذاشتی بره

- با شوهرش بود

- مگه ازدواج کرده

- سیما با غریبه ها سینما نمیره، اخلاقش رو می دونم. حتما شوهرش بود

حال سروش بدتر از آن که توان ایستادن روی پاهایش را داشته باشد. یلدا متوجه حالش شد، گفت:

- بریم خونه سروش؟

صدای سروش خسته بود.

- آره،بریم.

سروش حال مساعدی نداشت، از این رو یلدا پشت رل نشست. در طول مسیر تمام حواس و توجهش به سروش بود. هیچ وقت او را چنین آشفته و خراب ندیده بود. سروش چشم بسته بود و لبهایش خشک و رنگ پریده به نظر می رسید. یلدا برای حرف زدن مردد بود. بالاخره با حس کنجکاوی پرسید:

- خیلی دوستش داری؟

- کاش نداشتم.... نمیدونم کی برگشته ولی ای کاش نمی دیدمش... امشب تمام رویاهام خراب شد.

- تقصیر منه. نباید اصرار می کردم بریم سینما

- بی معرفت... بی معرفت.... بی معرفت.

- قصاص قبل از جنایت نکن

سروش گر گرفته بود و احساس گرما می کرد. آتش حسادت و در وجودش شعله افکنده بود دست رو دستگیره گذاشت و گفت:

- نگه دار... حالم بده

یلدا کنار بزرگراه کشید و ترمز کرد. سروش پیاده شد. چند متر جلوتر به نرده های کناره اتوبان تکیه داد و سر به آسمان بلند کرد؛ سگرمه های ابرها توی هم بود، هوای گریه داشتند، آهی کشید و پر حسرت ناله کرد:

- پشت دیوار بلند شبت یه خیمه زدم توی چادر خیالم، با یادش خوش بودم... خودش رو از م گرفتی، با خیالش چه کار داشتی.... تا کی باید کفاره گناه نکرده ام رو پس بدم.... اگه همسرم رو به عشق ترجیح دادن گناهه، پس سزاوار این عذابم.

باران چکه کرد، یه قطره روی دستش یکی روی گونه اش.آسمان به جای چشمانش گریست. چشم دوخت به اتوبان، وسط بلوار یه ردیف شمشاد لخت و بی لباس صف طولیلی بسته بودند. باران تند شد، شمشادها سردشون شد لرزیدند. یلدا با شدت گرفتن باران، گذاشت روی دنده و جلوی پای او ترمز کرد. سروش گویی او را ندید، زیرا همچنان بی حرکت در جای خود باقی بود، یلدا بناچار پیاده شد ولی همان ثانیه اول خیس خیس شد. آسمان دهان باز کرده بود و قصد داشت زمین و زمان را بشوید.

سروش چشمان تبدارش را در صورت یلدا دوخت و گفت:

- بالاخره برگشتی

یلدا متوجه حال وخیم سروش شد، می دانست او را با سیما اشتباه گرفته اشت از این رو با مهربانی گفت:

- بریم توی ماشین.... سرما می خوری

اما سروش بی توجه گفت:

- می دونستم برمی گردی... دیگه نمی گذارم بری

یلدا با دلهره گفت:

- سروش!... سروش!... چت شده؟منم یلدا!... بیا بریم خونه.

اما سروش با صدای لرزانی گفت:

- دوستت دارم...

یلدا بی محابا یک سیلی در گوش سروش نواخت و گفت:

- به خودت بیا مرد

سروش کلافه شده بود، صورتش را میان دو دست پنهان کرد. مشت کوبید و روی کاپوت لگد زد زیر لاستیک، فریاد کشید.

- لعنت به من... لعنت به تو سیما... لعنت به دنیا... لعنت...

یلدا با وحشت جلو رفت و گفت:

- من دارم از ترس سنکوپ می کنم سروش... تو رو خدا دیگه از این کارها نکن.

سروش بچه شده بود سر جنباند، گفت:

- باشه... هر چی تو بگی.

پولک اصفهان رو خالی کرد تو قندان، با چای دبش سیلانی گذاشت وی سینی، به میان هال آمد. جمشید از گوشه روزنامه سرک کشید و تشکر کرد.

جواب شیرین یه لبخند شیرین تر از نامش بود،نشست. فنجانی مقابل جمشید گذاشتی و گفت:

- ماهی رو گذاشتم تو فر... تا میرم حمام بهش سر بزن

- زیر و رو کردن که نمی خواد

- نه تنبل خان، پیچیدمش لای کاغذ مخصوص... فقط بوی سوختگی حس کردی خاموشش کن.

بعد از نوشیدن چای و یک گپ کوتاه،شیرین به حمام رفت. جمشید بار دیگر مشغول مطالعه شد که با دیدن سروش، روزنامه را به گوشه ای پرتاب کرد و سراسیمه جلو پرید. نگاهش به سروش بود و مخاطبش یلدا، گفت:

- چه اتفاقی افتاده عمو!... سروش چشه؟

- رفته بودیم سینما، انگار سیما رو دید.... یکدفعه بهم ریخت.

- کمک کن تا شیرین نرسیده ببریمش بالا

سروش تب داشت، می لرزید، جمشید عجول و سراسیمه لباسهای خیس را از تن او بیرون آورد. پتو را تا سینه اش بالا کشید و رو به یلدا گفت:

- برو یه جوشانده گرم درست کن

رفت و برگشت یلدا چند دقیقه بیشتر طول نکشید. جمشید جوشانده را به لبهای سروش نزدیک کرد. سروش جرعه ای نوشید در چشمان پدر خیره شد، جمشید با مهربانی لبخند زد و گفت:

- بهتر شدی بابا؟

سروش پلک زد، یلدا از سمت دیگر تخت نزدیک شد و گفت:

- بگذار دکتر خبر کنم

- خوبم.. شما برید، می خوام تنها باشم

سروش با فکر و خیال سیما خودش را عذاب داد. تب ناشی از سرماخوردگی و آتش حسادت کار خود را کرد و او را به مرز جنون و کابوس کشاند. نیمه های شب با صدای ناله هایش یلدا را سراسیمه از خواب پرانده و به اتاقش کشاند. سروش مثل کوره می سوخت. بلافاصله یلدا ظرفی از آب پر و شروع به پاشویه کرد. تا دمیدن سپیده حوله خیس حوله خشک، بالاخره تب سروش پایین آمد.

در هوای سرد دی ماه زیر باد و بارش، سرمای حسابی خورد و چند روزی بستر بیماری ماندگار شد. اما تنهایی اش را نادر پر کرد. نادر در حالی که دورادور مراقب یلدا بود از سر زدن و نصحیت او غافل نمی ماند، ولی از هر دری وارد می شد آخر آن ختم به سیما می شد از این رو گفت:

- از نگین می خوام که بره سراغش

- تا همین الان هم خیلی خریت کردم. دیگه حرفش رو هم نزن

- اما لبات یه چیز میگه و دلت یه چیز دیگه پسر

سروش آهی کشید و گفت:

- هفت سال پیش یه غلطی کردم و پای دفتری رو که نباید، امضاء کردم... همه جوونی ام رو به خاطر ش هدر دادم. فکر می کنم دیوونگی بسه. می خوام عاقل باشم و از زندگی لذت ببرم

- بابا گلی به جمالت... ما که جند ساله حرفمون همینه، ولی به گوش تو فرو نمیره... خودم یه دختر خوب برات سراغ دارم

- نه عزیزم، به تو زحمت نمیدم.... خودم از عهده اش برمیام

نادر با تعجب لب و لوچه اش را پایین داد و گفت:

- راستش رو بگو، تو یه هفته است به خاطر سیما کله پا شدی،یکهو چت شد... مگه میشه آدم یه شبه کسی رو فراموش کنه؟

- اشکالی داره؟

- اشکالی که نداره اما...

- اما چی؟

- تو یه فکرهایی تو سرته.... می خوای چه کار کنی؟

- زندگی... می خوام زندگی کنم نادر، من یاد سیما رو دیشب کشتم... برای همیشه اون رو از فکر و قلبم خارج کردم،سخت بود ولی بالاخره این کار رو کردم.

- این عاقلانه ترین کاری بود که انجام دادی

سروش دست در ظرف شیرینی برد،یه تکه شیرینی را به دهانش گذاشت و با دهان پر گفت:

- تصمیم گرفتم ازدواج کنم.... تو می شناسیش. رنگ از روی نادر پرید

21-2

یک روح سرگردان و شبگرد شده بود و خواب راحت از چشمانش گریخته بود،با وجودی سردی هوا، توی حیاط می پلکید و با چیره شدن خستگی کز می کرد توی راحتی پذیرایی کنج دیوار شب سیگار دود می کرد غصه می خورد،سیگار دود می کرد غصه می خورد... حسود شده بود، حسادتی که تا مغز استخوانش را می سوزاند. سیما شمع محفل دیگری بود و این آتش کینه و نفرت را دلش شعله ور و او را ترغیب می کرد. فکر آزردن سیما و انتقام لحظه ای آرامش نمی گذاشت. هر شب راه می رفت فکر می کرد و غصه می خورد، حسادت را میهمان نفرت و هر دو را دعوت به دل پریشان و خسته اش کرده بود. یک صبح سرد زمستانی وقتی شیرین برای نماز و تهیه صبحانه از خواب برخاست با دیدن او که گوشه راحتی کز کرده بود و به خواب رفته بود متعجب شد. با دلهره بالای سر او رفت. پیشانی او را لمس کرد اما تب نداشت. خیالش راحت شد. پتویی روی او انداخت و به آشپزخانه رفت و مشغول تهیه صبحانه شد. یلدا چند روزی میشد که از شر سختگیریهای سروش راحت شده بود و یه کمی آزادتر از گذشته رفتار می کرد . برای رفتن به کوه، بی صبر و تحمل، کوله بست و به آشپزخانه دوید،صبحانه خورد و آماده رفتن خداحافظی کرد. شیرین نگران و کنجکاو دانستن علت رفتار سروش بود، پرسید:

- ببینم زن عمو... نمی دونی چرا سروش اینجا خوابیده؟

با انگشت به کاناپه سه تایی اشاره کرد. یلدا از آشپزخانه سرک کشید، با تعجب چانه بالا داد و گفت:

- وااا! این چرا این جوری خوابیده

- آخرش این پسره من رو می کشه...ببین با خودش چه کار می کنه

یلدا فکر کرد وقتش رسیده است تا شیرین از حقیقت ماجرا آگاه شود، از این رو گفت:

- می دونی چیه زن عمو! اگه راستش رو بخوای هفته پیش سروش،سیما رو با شوهر ش دید و همین موضوع منقلبش کرد... از آن شب هم حالش خرابه

شیرین با تعجب پرسید:

- یعنی سیما برگشته؟

یلدا سرتکان داد. شیرین ساکت ماند و به فکر فرو رفت. باید سیما را پیدا می کرد. از این رو به مجرد خروج یلدا سراغ تلفن رفت و شماره منزل افشار را گرفت. صدا ناآشنا بود. با این وجود سراغ سما را گرفت،سیما خانه نبود با یکی دوجمله تلفن شرکت او را گرفت و زنگ زد صدای آمرانه مردی از پشت خط شنیده شد، اما سیما شرکت هم نبود. از این رو پیغام گذاشت و شماره تلفن داد . انتظارش یکی دو روز به طول انجامید تا آنکه بالاخره روز سوم وقتی برای پاسخگویی گوشی را برداشت صدای زیبا و دلنشین سیما را شنید. از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید، احوالپرسی گرمی کرد و گفت:

- خوبی دخترم

- شما!؟

- حالا دیگه مادرت رو نمی شناسی؟

بند دل سیما پاره شد. رخوت و سستی روی دست و پاش نشست و به لکنت افتاد

اما شیرین مهربان و کمی گلایه آمیز گفت:

- خیلی بهت بد کریم که رفتی و پشت سرت رو هم نگاه نکرید. نه سراغی گرفتی نه حالا دیگه مارو یادت میاد.

- خدا می دونه که شما رو به اندازه مادرم دوست دارم. شاید از مادرم تندی دیده باشم ولی شما همیشه به من لطف داشتید

- این حرفها رو ولش کن دخترم، از خودت بگو... چه کار می کنی... یکی برگشتی؟

- چهار پنج ماهی میشه...یه شرکت تبلیغاتی انداختم،سرم گرمه

- پس اومدی که موندگار بشی

- اگه خدا بخواد

شیرین کلی درد و دل کرد،زیر و زبر زندگی سیما رو بیرون کشید، در پایان گفت:

- فقط زنگ زده بودم حالت رو بپرسیم... تو مثل دخترمی. فکر کنم آن قدر حق به گردنت داشته باشم که یه بار دیگه روی گلت رو ببینم... البته اگه قابل بدونی

- این چه حرفیه! شما برای من خیلی عزیزی... چشم.سر یه فرصت، خدمت می رسم.

- قول میدی.

- البته... ولی شما هم باید قول بدی که تنها ملاقاتتون کنم

- پس کجا میریم... مگه قرار نبود بریم توچال؟

رویا سرچرخاند به طرف صندلی عقب، گفت:

- توچال کدومه دختر... داریم میریم دیزین

کسری آیینه را روی چشمهای قشنگ و خاکستری رنگ یلدا تنظیم کرد و گفت:

- شما تا حالا دیزین نرفتی؟

شیطان پرید توی چشمهای یلدا، برق خاصی بهشون داد. یلدا هم سرش داد تو دل پر هوس کسری و گفت:

- اگه بیرون ازتهرانه، ترجیح میدم نریم

رویا و عسل یکصدا شدند.

- اَه... تو همه اش قرص "نه" خوردی

عسل دستهای یلدا را گرفت و با ولع از دیزین تعریف کرد و گفت:

- اگه یه بار.... فقط یه بار دیزین رو ببینی مشتری پر و پا قرص میشی

- می ترسم به گوش سروش برسه، دعوام کنه

رویا دل خوشی از سروش نداشت گفت:

- برو بابا تو هم با اون پسرعموی گنده دماغت.... همچین با آدم رفتار می کنه انگار ارث و میراث دستمون سپرده

یلدا کج و کوله شد و در تأیید حرف او گفت:

- آخه خواهر نداره، می خواد عقده هاشرو سر من خالی کنه. ادای برادرها رو در میاره

عسل سر کج کرد بیخ گوش یلدا گفت:

- جون!من از این برادرها دلم می خواد.

یلدا با پس گردنی گفت:

- دیوونه

کسری زل زد به آیینه، دل پرهوسش پرکشید روی لبهای خوش فرم یلدا، شیطان سلولهای مغرش را اجاره کرده بود، زیر لب زمزمه کرد: "بالاخره تصاحبت می کنم خوشگله... نمی دونی چه خواب های قشنگی برات دیدم."

یلدا آن قدر گرم شوخی شد که نفهمید کی و کجا متوقف شدند. وقتی از اتومبیل پیاده شد خود را دز یک ویلا یافت. یک ویلای بزرگ و شیک. کش و قوسی به بدنش داد و خستگی در کرد. یه نفس عمیق، ریه ها را از هوای تازه پر کرد و چشم به اطراف چرخاند. سقف شیروونی مملو از برف بود جلوی ایوان برفهای پارو شده رو هم انباشته بود. شاخه های درخت زیر برف سنگین کمر خم کرده بودند. همه چیز سفید و زیبا بود. کسری جلو آمد.

- می پسندی؟

- مال خودته؟

- قابل شما رو نداره

لبخند یلدا برای گرم شدن کسری کافی بود. یه قدم عقب عقب رفت و تعارف کرد.

- بفرمایید کلبه حقیرانه ما قابل تعارف نیست

یلدا، رویا، عسل و پشت سرشان کسری داختل ساختمان ویلا شدند. تمام وسایل و اثاثیه رفاهی مهیا، آتش شومینه هم به راه بود. یلدا جلو شومینه دوید، گرما به سرعت در تار و پود وجودش رخنه کرد، گرم شد. به دور و بر نظر انداخت و گفت:

- نگفته بودی ویلای به این قشنگی داری

- خب حرفش پیش نیومده بود

رویا در حالی که به آشپزخانه می رفت، با اشاره کسری را فراخواند. پج پج آن دو شروع شد.

- حالا نمیشه این قدر ویلا ویلا نکنی، می ترسم گندش در بیاد

- زکی... دویست تومن برام آب خورده... گنده چی چیش دربیاد... تا فردا مال ماست، خیالت راحت.

صدای زنگ بلند شد، کسری سر از یخچل بیرون آورد به صدای بلند گفت:

- اومدن

یلدا باتعجب پرسید:

- کی؟

کسری با لبخند مغرورانه گفت:

- امروز به افتخار شخص شما یه پارتی عالی تدارک دیدم

ابرویی بالا داد و افزود:

- قصد داشتم سورپرایزت کنم

- خجالتم میدی

کسری انگشت انداخت تو زنجیرش،آن را به بازی گرفت، گفت:

- بالاخره جبران می کنی، درسته؟

با ورود میهمان ها سرو صدا درفضای ساختمان پیچید،کسری برای استقبال جلو رفت. هیاهو و همهمه به پا شد، دختر و پسر با سایزهای مختلف و قیافه های اجق و وجق وارد شدند، مراسم معارفه زیاد طول نکشید. یلدا مشمئز شده بود.

کسری را یه گوشه گیر آورد پرسید:

- پس اسکی چی میشه؟

- چاکرت در خدمته... من و شما میریم اسکی. بچه ها هم تدارک جشن رو می بینند، چطوره؟

و دقایقی بعد با پوشیدن لباس مخصوص راهی پیست شدند. کسری هم صحبت خوبی بود شوخ و سرزنده و سازگار با روحیاتش. تا بعداز ظهر که به ویلابرگشت احساس خستگی نکرد، تاز هاونج ورجه وورجه هایش شروع شد، حوالی ساعت هفت از ترس سین جیم های سروش هی عر زد: بریم ... بریم

اما عسل و رویا انگار تازه گرم شده بودند، نق می زدند: "اه... دوباره قرص بریم خورد."

رفته رفته مجلس شکل دیگری به خود گرفت. مشروبات الکی سرو شد، دختر و پسر فرقی نداشت. یلدا رفته رفته نگران و نگران تر می شد زیرا هر لحظه یکی از اواع مخدرات به پذیرایی اضافه می شد. با هزار بدبختی از خوردن مشروب شانه خالی کرده بود، حالا نمی دونست با گرس چه کار کنه. بالاخره به کسری تند شد و گفت:

- می خوام برم خونه... همین الان

حرفهای قشنگ کسری به دلش اثر نکرد. برای رفتن به خونه پایش را در یک کفش کرده بود. شایان یه لیوان آب پرتقال تعارفش کرد گفت:

- این رو بخور، خونسردی ات رو حفظ کن

یلدا عصبانی بود، زیر لیوان زد، لیوان با سر و صدا شکست اما کک هیچ کس نگزدی. کسری برافروخته دست یلدا را گرفت و به دنبال خود کشاند، اما یلدا به تقلا افتاد. کسری گفت:

- می خوام باهات حرف بزنم

و او را به داخل اتاق هول داد و در را بست. یلدا وحشتزده شد پرسید:

- چرا در رو قفل می کنی؟

کسری براق شد و با تندی گفت:

- چرا این کار رو کردی... شایان بهت محبت کرد

یلدا از روی سادگی گفت:

- سروش بهم گفته این جور جاها لب به هیچی نزنم

کسری ادایش را در آورد و گفت:

0 سروش...سروش. سروش خر کیه... مثلا توی اون آب پرتقال چی بود

یلدا شانه بالا داد:

- چه می دونم... مثلا.. اکس

کسری قهقهه زد:

- دیوونه! اکس رو می ریزن تو آب پرتقال؟

جلو رفت، چشمان پرخواهشش را در چشم یلدا دوخت و گفت:

- من واسه امروز خیلی خرج کردم... می دونی کرایه اینجا و این ریخت و پاش مهمونی چقدر برام چقدر خرج برداشته؟

یلدا وحشتزده عقب رفت. کسری باز هم جلوتر، گفت:

- ششصد، هفتصد تومن خرج کردم.... فقط به خاطر اون چشمهای قشنگت

یه قدم دیگه جلو رفت سینه به سینه یلدا ایستاد و گفت:

- تشنمه... تا این عطش فرو کش نکنه، از اینجا بیرون نمیری

به بهانه کار رفته بود شمال ولی می خواست از سیما و فکر های عذابآور او فرار کند.

با غیبت او شیرین فکر کرد موقعیتی مناسب یافته است. از این رو پنهان از چشم جمشید، سیما را برای روز بعد دعوت کرد. سیما رأس ساعت مقرر طبق ادرسی که از شیرین گرفته بود به خیابان زعفرانیه رفت. کوچه یاس دنبال پلاک 156 بود. وقتی پیداش کرد مات ماند اما لاقید شانه بالا داد و پیاده شد. برای فشردن شاسی زنگ تردید دشت و می ترسید. دلشوره دهانش را خشک کرده بود. بالاخره لحظاتی بعد شیرین هیجانزده به استقبالش شتافت. دیگه سیما داشت پس می افتاد. وقتی روی مبل پذیرایی نشست، فکر کرد نفس های آخر را می کشد. شیرین متوجه حال زار او بود، برایش شربت آورد. سیما به زحمت جرعه ای نوشید. با اضطراب چشم به اطراف چرخاند و پرسید:

- کسی خونه نیست؟

- نه خیالت راحت باشه. سروش تا دو سه روز دیگه نمیاد. جمشید رو هم فرستادم دنبال نخود سیاه...یلدا هم رفته دانشگاه تا بعداز ظهر برنمی گرده

سیما با شنیدن نام یلدا حسابی جاخورد و به یادش آمد دختر بلند قد و زیبایی که با سروش دیده است همین نام را داشت سعی کرد خونسرد نشان دهد، گفت:

- یلدا کیه؟

- دختر برادر جمشیدخان.دانشگاه پرستاری می خونه. چند ماهی هست که از شیراز اومده

- با شما زندگی می کنه؟

- آره، دختر خوبیه.... از وقتی اومده اخلاق همه عوض شده، مخصوصا سروش

شیرین بدون غرض گفت، اما رنگ از روی سیما پرید. حسادت شبنم را میهمان چشمان براقش کرد، در حالی که سعی داشت جلو فرو چکیدن اشک را بگیرد نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:

- زیاد نمی تونم بمونم... خیلی کاردارم

- کجا!!؟... هنوز پنج دقیقه نیست که نشستی مگه می گذارم بری

سیب پوست کند داد دست سیما،سر صحبت را به کار و زندگی کشاند.

سروش پشت اتومبیل "بی ام و" و مدل جدیدی که جلو در پارک بود، متوقف شد. خوب براندازش کرد اما نتونست حدس بزند مهمان مادرش چه کسی است. بدون عجله داخل شد، ولی کنجکاو به سالن نشیمن سرک کشید، اثری از کسی نیافت ترجیح داد مزاحمتی ایجاد نکند. چرخید و قدم در پله ها گذاشت. اما پله دوم ایستاد نیرویی وادار به ماندنش می کرد. جاذبه ای از سالن پذیرایی او را به سوی خود می کشید. قدرت تصمیم گیری اش سلب شد بود از این رو بی اراده جلو رفت. پشت در سرفه کرد. آرام دستگیره را چرخاند، اما به محض گشودن در مبهوت ماند. سیما سراسیمه ایستاد و با نگاه پرتوقع به شیرین، در چشم سروش خیره ماند. سروش زود خودش را جمع و جور کرد. تمام توانش رابه کار بست تا به نوعی نفرتش را نمایان سازد. بنابراین چند قدم جلو رفت، سرخم کرد و از بالای عینک آفتابی اش به سیما چشم دوخت و با لحنی سرد و خشن گفت:

- چشم ما روشن... ببین کی اومده!... اگه خبر می کردی گاوی، گوسفندی،شتری جلو پاتون قربونی می کردم.

کنایه سروش برای سیما سنگین تمام شد ولی به حرمت شیرین خویشتن داری کرد و با صدای لرزانی گفت:

-فقط اومده بودم احوالپرسی مادرجون

سروش تند شد.

- پرسیدی؟... حالا می تونی بری.

سیما چشم بست، چیزی درونش فرو ریخت. اشک هایش که سرازیر شد بیرون دوید. شیرین هاج و واج به سروش نگاه می کرد و در حالی که حسابی غافلگیر شده بود به دنبال سیما بیرون دوید و صدایش زد. ولی سیما توجه نکرد. نشست پشت فرمان، با چشمهای خیس آتش به جان شیرین زد و گفت:

- از شما توقع نداشتم شیرین خانم

سیما رفت. شیرین خجالت زده و عصبانی بازگشت. سروش جای سیما نشسته و چشم بسته بود. شیرین کنترل خود را از دست داده و برافروخته فریاد کشید.

- فکر نمی کردم این قدر بی شعور باشی سروش.... این چه کاری بود! خیلی احمقی... دیوونه خودخواه

سروش با خونسردی چشم باز کرد و خیره در چشم مادر گفت:

- گرمای بدنش رو احساس می کنم... بو کن... حس می کنی! عطر تنش همه جا پیچیده.

شیرین بغض کرد.

- تو دیوونه ای پسر

سروش دست در بشقاب برد و تکه ای از سیب گاز رده سیما را برداش و به دهانش گذاشت. جوید، لذت برد.شیرین نگران سر تکان داد حرف زدن با سروش فایده ای نداشت او اصلا در این دنیا نبود.

شیرین تا بازگشت جمشید در تلاطم بود، رنگ و روی رفته اش همسر مهربان و دلسوزش را نگران و سراسیمه ساخت، اما او برای بازگو کردن حقیقت مستأصل بود، تا آنکه با بیقراری جمشید، وادار به اعتراف شد. آه از نهاد جمشید برخاست، دست روی دست کوبید و گفت:

- اشتباه کردی خانم.... باید به سروش می گفتی

- می خواستم بگم ولی سروش رامسر بود. ترجیح میدادم وقتی برگشت باهاش در میون بگذارم. فکرش را هم نمی کردم... که این طوری غافلگیر بشم.

- الان کجاست؟

- از صبح تو اتاقشه

- میرم سراعش

- نصیحتش کن. بخدا از دست این کارهاش خسته شدم

جمشید بلافاصلا به سراغ سروش رفت و گفت:

- مزاحم که نشدم

سروش حتی نیم نگاه هم نینداخت، گفت:

- امیدوارم برای نصیحت نیومده باشی

- اتفاقا

- می بخشی... ولی مزاحمی

جمشید کلافه شد:

- این کارها از تو بعیده سروش

- تنهام بگذار

جمشید جلو آمد و با مهربانی گفت:

- بگذار کمکت کنم

سروش تکانی به خود داد،صندلی روی چرخهایش چرخید، با نگاه سرد و بی فروغش در چشمان پدر خیره شد و گفت:

- حالم خوبه... احتیاج به ترحم و دلسوزی هم ندارم. حالا اگه خیالت راحت شد، می تونی بری.

سروش هیچ گاه تا این حد گستاخ نبود. جمشید دلخور و عصبانی شد، اما به خوبی می توانست حال فرزندش را درک کند. از این رو با خویشتن داری دم در ایستاد و گفت:

- سیما به دعوت مادرت اینجا بود. طفلک حسابی خجالت زده است.

سروش کنجکاو لب گشود. اما قبل از آنکه کلامی بر لب بیاورد جمشید بیرون رفت. مدتی مردد به در خیره ماند، اما کنجکاوی امانش را برید. با عجله خود را به آشپزخانه رساند. شیرین سلاد درست می کرد. دست دست کرد، یه نگاه زیر چشمی به او انداخ و جلو رفت. ناخنک زد،یه برش خیار برداشت و گاز زد ،پرسید:

- شما از سیما خواسته بودی بیاد اینجا!؟

شیرین قهر بود پشت چشم نازک کرد، گفت:

- مگه فرقی هم داره. تو آبروی منو بردی. طفلک مثل ابر بهار اشک می ریخت

سروش احساس رخوت و سستی کرد. نشست. صداش غم داشت. پرسید:

- گریه می کرد؟

- والله من نمی دونم چه مرگته... از این طرف چند ساله مثل زن مرده ها افتادی گوشه خونه، انگار تمام دنیا سیما بود و بس... اون که رفت تو رو هم با خودش برد. این چند سال تحملت کردم همه دیوونگی ها، بیخوابی ها و زار زدن هات رو... همه این سالها سوختم و صدام در نیومد. آخه پسر... مگه یه مادر چقدر تحمل داره... تو داری دیوونم می کنی... بخدا جون به سر شدم

- می دونم خیلی اذیتت کردم. کاش این یه دونه پسر رو هم نداشتی.

شیرین ترش شد:

- زبونت رو گاز بگیر

پس چشمان تب دار فرزندش زل زد، دستان او را دست فشرد و افزود:

- دلت می خواد از سیما بپرسی؟... خب بپرس

سروش کلافه سر تکان داد و باخنده کجش گفت:

- دیگه فرقی نمی کنه... می خوام عاقل باشم مامان، نمی خوام چشم به ناموس دیگران بدوزم

- خیلی با اطمینان حرف می زنی

- منظورت چیه!؟

- منظورم اینه که تو نه شناسنامه سیما رو دیدی نه عقدنامه اش رو

سروش هاج و واج بلند شد.

- جان مامان!... یه ...یه بار دیگه بگو

- درست فهمیدی سیما هنوز مجرده

دنیا را دو دستی تقدیم سروش کردند، جستی زد و فریاد کشید:

- شکرت خدا... باورم نمبشه پس اون پسره کی بود؟

- حتم دارم همکارش بوده. سیما یه شرکت تبلیغتی راه انداخته، پیامهای بازرگانی و تبلیغاتی طراحی می کنه

- آدرسش... آدرسش رو داری؟

21-3

- دستت رو بکش کنار عوضي

کسري ابرو بالا داد

- نوچ... نوچ... نوچ خيلي بداخلاق شدي

و قصد کرد تا به يلدا نزديک شود اما يلدا چنگ به صورت او انداخت يه خط سرخ از خون روي گونه کسري نقاشي شد. کسري کفري به جان يلدا افتاد. يلدا وحشتزده داد وقال به راه انداخت اما صدايش در هياهوي بيرون گم شد. درگيري آغاز شده بود اما يلدا حريف شيطان وجود کسري نبود به زودي

نيرويش را از دست داده و در حال تسليم بود. بدنش يخ زده و عرق سرد روي پيشاني اش نشست، دستانش کار نمي کرد. اما با نزديک شدن صورت کسري به صورتش چنگ زد به موهاي کسري و سر او را عقب کشيد. کسري عصباني نيم خيز شد و سيلي محکمي به صورت يلدا نواخت. يه رد سرخ از کنار بيني يلدا سرازير شد. او بي دفاع فرياد زد: "يا زهرا". انگار خدا صدايش را شنيد زيرا در شکست و مأمورين نيروي انتظامي مثل مور و ملخ محاصره اش کردند. کسري با وحشت دست گذاشت روي سرش، دسبند آهني دور دستهاي گناهکار او قفل شد. يلدا خودش را جمع و جور کرد سر به زانو گذاشت و هق وهق گريه سر داد. اما با صداي آرام نادر، کمي آرام شد.

- ديگه همه چي تموم شد. گريه نکن... هيس... آروم

اهل ويلا در حالي که در شرايط و تعادل رواني مناسبي قرارنداشتند دستگير و روانه کلانتري شدند. آثار جرم اعم از مشروبات الکي ، نوشابه هاي نيروزا و فرصهاي روان گردان کشف و ضبط گرديد. يلدا با ضمانت نادر آزاد شد. اما بين راه يکريز گريه مي کرد و قدرت هرگونه عکس العمل تندي را از نادر گرفته بود. نادر مجبور به دلداري شد.

- حالا خدا رو شکر به خير گذشت ولي خودمونيم خيلي شانس آوردي

- خاک بر سر بي شعورم کنند. فکر مي کردم رويا بهترين دوستمه

- اگه عاقل بودي همون شب که سروش برات خط و نشون کشيد، مي گذاشتي اش کنار

- رويا مدام دور و برم مي پلکيد و عذر مي خواست. فکر کردم پشيمون شده

- نمي دونم چرا و چطور با رويا دوست شدي ولي حداقل دوستات رو از بين دانشجوها و همکلاسي هات انتخاب کن

- تو که به سروش نميگي، ميگي؟

- تا مجبور نباشم، نه

- قول ميدم ديگه يه ساعت هم بيرون از خونه نمونم

نادر خنديد:

- نه به اون شوري شور... نه به اين بي نمکي

يلدا اشک هايش را پاک کرد، زل زد به نيمرخ نادر که چشم به جاده داشت، پرسيد:

- تو مواظبم بودي

نادر سر تکان داد. نخواست از دلهره هاي يه عاشق بگه، دروغ گفت:

- سروش ازم خواسته بود. دستمال کاغذي بيرون کشيد، به دست او داد و افزود:

- اشک هات رو پاک کن. اگه من چيزي نگم تو با اين شکل و شمايل خودت رو لو ميدي. شيرين خانم حال خوشي نداره، ممکنه با ديدن تو پس بيفته

شيطنت هميشگي کوله بارش رو بسته و سفر کرده بود،يلدا مظلومانه گفت:

- باشه

- حالا حرفهاي خوب بزن... يه ساعتي تا خونه راهه... ديگه گريه نکن تا پف چشمهات بخوابه

- هر چي تو بگي

نادر خنديد. يه دنده سبک، گاز داد.

********************

مقابل در دانشگاه بي صبرانه انتظار مي کشيد. ثانيه ها را طپش قلبش مي شمرد. چشمانش براق و دلش گرم بود. بالاخره سر وکله يلدا به اتفاق پريا و زهره پيدا شد، ولي آن قدر گرم صحبت بود که متوجه حضور نادر نشد. نادر بناچار اتومبيلش را به حرکت درآورد و در موازات او بوق زد. پريا شانه به شانه

يلدا قدم بر مي داشت به سمت صدا چرخيد و با تنه زد به شانه يلدا گفت:

- مثل اينکه شازده با سرکار خانم کار داره

يلدا امتدا انگشت پريا را تعقيب کرد،با تعجب گفت:

- نادره... اينجا چه کار مي کنه!؟

سپس جلو رفت. چشمهاي خاکستري اش را در نگاه نادر دوخت. يکي دو جمله بينشان رد و بدل شده بود، پرسيد:

- بهتر شدي؟

- يه کم... مي دوني، فراموش کردنش خيلي سخته، هر بار که يادش مي افتم موهاي تنم راست ميشه و واسه خريتي که کردم، به خودم لعن و نفرين مي فرستم. من احمق به هيچ چيز فکر نکردم. نمي دونم چطور شد که سر از بيرون شهر درآوردم و صدام در نيومد.

- بايد ممنون سروش باشي که در بدترين شرايط هم به فکر توست... با اينکه به خاطر سيما قاطي کرده، ولي حواسش به تو هست.

يلدا از نزديک شاهد زجر و عذاب سروش بود، گفت:

- نبايد تنهاش بگذاري. سروش احتياج به کمک داره

- خدا مي دونه هر کاري از دستم برآمده کوتاهي نکردم. زير بار ازدواج هم که نميره. مثل اينکه توي اين دنيا فقط يه زن وجود داره، اون هم سيماست

نگاه يلدا کنجکاو و پرسشگر بود، گفت:

- راستش رو بخواي خيلي دوست دارم راجع به گذشته سروش يه چيزهايي بدونم. هيچ وقت جرأت نکرد از خودش بپرسم، زن عمو هم که جسته و گريخته به يه سري اسامي و چند تا خاطر ه کوتاه اکتفا مي کنه

- دوست داري از کجاش بدوني؟

- مي خوام از الهه بدونم... از اينکه سروش با آن همه عشق و علاقه، چطور تن به ازدواج با سیما داد و الهه را برای همیشه کنار گذاشت

نادر دست زیر چانه برد، یاد گذشته افتاد و گفت:

- نمی خوام پا روی حق بگذارم... الهه خیلی زیبا بود، شبیه مادر آلمانی اش کاترین... رعنا،بلوند، چشم آبی... خیلی خاطرخواه داشت. یادمه وقتی دانشگاه می رفتیم، چندباری سر راه سروش سبز شد. یکی دو روز که ازش خبری نشد،سروش مثلی اینکه چیزی گم کرده باشه، مدام پی اش می گشت. وقتی فهمید

محصله، رفت دبیرستانش رو پیدا کرد. رفته رفته یه رابطه ساده به عشقی بزرگ تبدیل شد. سروش اگه یه روز الهه رو نمی دید تمام روز رو بیقرار بود... بالاخره بعد ازدو سال، تصمیم به ازدواج گرفتند که با مخالفت شدید جمشیدخان رو به رو شدند. جمشید خان به هیچ عنوان زیر بار نمی رفت. بالاخره میون یکی از همین مشاجره ها بود که شیرین خانم سکته کرد و راهی بیمارستان شد... با سکته شیرین، سروش جا زد. از اون به بعد بیشتر توی خودش بود و کمتر حرفی از ازدواج با الهه می زد. جمشیدخان یکی از دوستان صمیمی آقای افشار بود که طی رفت و آمد خانوادگی شیفته رفتار و منش سیما شده بود

و او را در خور و شایسته سروش می دید. بنابراین از فرصت استفاده کرد و بدون اطلاع سروش، سیما رو خواستگاری کرد.

- چطور شد سروش تن به ازدواج داد. تحت تأثیر زیبایی سیما قرار گرفته بود؟/

- نه این طور نیست. الهه بیش از حد زیبا بود و سروش به زیبایی دیگران اهمیت نمی داد سروش بیشتر نگارن شیرین خانم بود. هر جنجال کوچک یه فرص زیرزبونی، اورژانس، نوارقلب و کلی دارو می گذاشت روی دستش.

- ولی سروش بیش از اینها مادرش رو اذیت کرد. طی این هفت سال که شامل یک سال زندگی مشترک و یک سال جریان دادگاه و طلاق و پنج سال بعد از آن می شود، خیلی بیشتر از آنجه که باید، به مادرش ضربه زده و آزارش داده.

- درسته ولی ما باید به قسمت هم عقیده داشته باشیم و اینکه عمر دست خداست.. به هر سروش ناخواسته موجبات آزارمادر ش را فراهم آورده و میاره. شاید هم اگه زیر بار ازدواج با سیما نمی رفت، یا حتی به زور با الهه ازدواج می کرد،شیرین خانم هم سکته نمی کرد... چه می دونم!

- برای من قابل درک نیست، اگه آدم واقعا عاشق باشه امکان نداره عشقش به پایان برست. ولی سروش در عرض چند ماه زندگی مشترک کسی را که سالها مثل بت می پرستید کنار گذاشت...به نظر من یا عشق دورغه یا سروش واقعا عاشق نبوده

- سروش در موقعیتی قرار داشت که باید انتخاب کرد... اصلا تو به عشق اعتقاد داری؟

چشم و ابروی مثال زدنی یلدا با زبانیش همراه شد:

- به هیچ وجه

چشمهای بازیگوش نادر در پس نگاه یلدا خانه کرد:

- پس با این حساب تا حالا عاشق نشدی

- نه الحمدا... ولی شما چی! راستی چرا شما تا حالا ازدواج نکردی؟

لبخند کمرنگ نادر طعم شیرین عشق را داشت:

- تا حالا مهر هیچ دختری به دلم نیفتاده بود. بعد از این همه سال از یکی خوشم اومده. اون هم زل زد توی چشمهام و گفت که هیچ وقت عاشق نمیشه

شرم زیر پوست یلدا دوید، گونه هاش گلگون شد. صداش می لرزید ولی می خواست به کوچه علی چپ بزنه، گفت:

- راستی بعد از طلاق و رفتن سیما، سروش مجددا یاد عشق گذشته اش نیفتاد؟

نادر ترجیح می داد بیشتر راجع به خودشان حرف بزند، از این رو بی حوصله گفت:

- الهه تا یکی دو سال به هر طریقی سر راه سروش سبز می شد. خیلی تلاش کردک تا دوباهر دل سروش رو به دست بیاره، ولی فایده ای نداشت. یادمه دفعه آخر سروش حسابی عصبانی شد. یه جر و بحث مفصل با هم کردند بعد از اون دیگه هیچ وقت الهه رو ندیدم

- سروش که سیما را از دست داده بود چرا با الهه لج می کرد؟

- برای سروش،الهه یه عشق تموم شده بود و این برای قابل درک نبود... خوب یادمه اون روز من و سروش تو یه رستوران نزدیک شرکت مشغول صرف ناهار بودیم که سروکله الهه پیدا شد. فکر می کنم از قبل مارو تعقیب می کرد. وقتی وارد رستوران شد بدون تعارف صندلی را کنار کشید و نشست و

بدون اینکه حرفی بزنه خودش را با سالاد مشغول کرکد و گاهی هم ناخنکی به غذای سروش می زد. سروش اولش ساکت بود ولی رفته رفته کلافه شد و گفت:

- چرا دست از سر کچل من برنمی داری... برو دختر... برو راحتم بگذار.

الهه یه گوشه چشم به من انداخت که احساس کردم سرمیز اضافی هستم. براین همین غذام روبرداشتم و پشت میز کناری نشستم. خودم رو مشغول خوردن غذا نشان دادم ولی به وضوح صدای آنها را می شنیدم. الهه با خونسردی گفت:

- چرا به خوشبختی که در انتظارمونه پشت پا می زنی. چرا لج می کنی؟

- پاشو برو الهه می خوام یه لقمه غذا کوفت کنم... می گذاری یا نه؟

- سروش تو دوسال پیش وقتی سیما رو عقد کردی یه جور دیگه بودی.

سروش با تمسخر گفت:

- خوبه خودت میگی... اووووهَ... دوسال پیش... دخترجان من دو سال پیش خر بودم

- نه، الان خری.... یک ساله که سیما رو ندید. اون رفته پی عیش و کیف خودش آلمان... اون وقت تو دیوونه نشستی اینجا و زانوی غم بغل گرفتی

اسم سیما که می آمد سروش برآشفته می شد، گفت:

- اگه یه بار دیگه... فقط یه بار دیگه راجع به سیما این طور حرف بزنی، خدا شاهده داغونت می کنم

دیگه مثل گذشته ها به الهه برنمی خورد، گفت:

- تو احمق چرا نمی خوای باور کنی که سیما رفته

- زندگی من به تو ربطی نداره الهه. بهتره دیگه توی زندگی خصوصی دیگران دخالت نکنی.

- زندگی تو... بی انصاف یه نگاه به من بیندار، بیست و پنج سالمه، هفت ساله به امید تو نفس می کشم

- خب خر بودی

الهه باورش نمی شد که سروش این طور وقیحاننه جوابش را بدهد، لب ورچید بغض کرد:

- اینه جواب اون همه عشق و علاقه؟

- تا حالا بهت از گل نازک تر نگفتم. وقتی رفتی سراغ زنم و زندگی ام رو زیر و رو کردی باز هم چیزی نگفت. اما دیگه نمی خوام ریختت رو ببینم. می بینی که اشتهام کور شده... وقتی می بینمت دیگه غذا هم نمی تونم بخورم.

- خیلی بی شعوری سروش

- درسته، من بی شعورترین مردی هستم که تو می شناسی... حالا بزن به چاک

اما الهه لج کرد و گفت:

- نمیرم.... باید تکلیفم رو روشن کنی

- چه تکلیفی دختر!... ما نه رابطه ای داشتیم،نه تو عقد کرده منی. چی برای خودت بلغور می کنی... کدوم تکلیف!

صدای الهه می لرزید.

- عمر از دست رفته من چی میشه؟

- اگه تا حالا پای من نشستی تقصیر خودته. وقتی بیست و دو سالت بود گفتم برو... حلالیت خواستم و دیگه هم دنبالت نیومد. اگه فکر می کنی پنج سال دوستی مون غرامتی داره حاضرم بپردازم

الهه مثل فنر از جا پرید، دستش به سرعت برق بالا رفت و روی صورت سروش فرود آمد.

- بی شرم

سروش شوکه شد، چشم اطراف چرخاند، تمام نگاه ها متوجه او بود. از لابه لای دندان های کلید شده اش گفت:

- برو گمشو... برو به درک

الهه تعادل روحی اش رو از دست داده بود. با پشت دست هر چی روی میز بود به گوشه ای پرتاب کرد. صدای جارو جنجال الهه و شکستن ظروف،صاحب رستوران را با غضب وادار به دخالت کرد... خواست داد و فریاد راه بیندازه ولی من جلوش رو گرفتم و آرومش کرد. قول دادم تمام خسارت رو می پردازیم ... یه اشاره کردم به سروش که الهه رو با خودش بیرون ببره،سروش هم اونو به زور به دنبال خودش کشاند... می ترسیدم باز هم درگیر بشن، برای همین گواهینامه و سوییچ اتومبیل را به عنوان گرو به مدیر رستوران دادم و به سرعت خودم رو به آنها رسوندم... سروش یه چیزی هم از عصبانیت بالاتر بود.

اگه به موقع نرسیده بود، دندانهای الهه رو توی دهنش خرد می کرد... خیلی سعی کردم، آرومش کنم ولی نتونستم. دیگه حوصله سروش سر رفته بود و می خواست به هر ترتیبی شده از دستش راحت بشه. می دونی، تا قبل از دیدار آخرشون، سروش به نوعی سعی داشت احترام الهه رو نگاه دار و همین موضوع باعث شده بود تا الهه جرأت پیدا کنه و به عشق دوباره سروش امیدوار باشه. اما سروش آن روز روی تمام خیالات الهه خط کشید و اون روی برای همیشه از زندگی اش خارج کرد.

- دلم برای الهه میسوزه، اون طفلی جز عشق گناهی نداشت

- تو اشتباه می کنی، الهه مقصر اصلی جدایی سیما و سروش بود

- نه، این طورنیست. سیما گه عاقل بود نباید عشق سروش را نادیده می گرفت و حرفهای الهه رو قبول می کرد.

- این دقیقا مسئله ای که چند سال ذهن سروش را به خودش مشغول کرده. اون طور که سروش برام گفته، کوچکترین نقطه ابهامی برای سیما باقی نگذاشته بود، ولی انیکه سیما رفت و دیگه اثری ازش نیافت، حسابی کلافه اش کرده بود. می دونی! سروش بعد از رفتن سیما انگار که مرده باشه بی روح و بی احساس

فقط کار می کنه بدون اینکه برای کار یا پولی که به دست میاره اهمیتی قائل باشه... یه جورایی شده بود مثل کسی که اسیر آهه... یه عاشق تنها و بی تکیه گاه... با چشمانی که همیشه از اشک حسرت خیس بود. سیما رفت و حکم شبگرد رو در رویاهاش پیدا کرد.

- چطور تونست عشق الهه رو فراموش کنه دختری که پنج ، شش سال بهش علاقمند بود. اما اون با سیما فقط نه ماه زندگی کرد. متعجبم سیما طی نه ماه زندگی اون هم بدون رابطه زناشویی، چطور تونست در سروش همچین اثر عمیقی بگذاره!؟

- سیما دختر خارق العاده ای بود.... یه دختر با تمام خصوصیات ایده آل... زیبا، مهربان، فداکار و صبور

- فکر می کنی سیما حاضر باهاش یه بار دیگه زندگی با سروش رو امتحان کنه؟

- خدا کنه این کار رو بکنه

یلدا، لب کج کرد:

- نمی دونم چرا! ولی یه جورایی از سیما خوشم نمیاد

- نکنه پشت چشمی نازک کرد. نادر خندید.

- مواظب باش این حرف رو جلوی سروش نزنی و الا از چشمش می افتی. نادر برخاست و افزود: بهتره دیگه بریم

یلدا یه برش کوچک از کیک رابه دهن گذاشت و بلند شد. نادر بهانه ای برای درد دل پیدا نکرد. دم در منزل مقامی به من و من افتاد. نتوانست حرف دلش را بزند. حداحافظی کرد، اما قبل از آنکه یلدا وارد ساختمان گردد،صدایش زد.

یلدا چرخید و دو سه قدم جلو رفت.

- کار داشتی؟

نادر کلافه بود، این پا و اون پا، عضلات صورتش را منقبض کرد و چشمان پراشتیاقش را در چشمان منتظر یلدا دوخت. بازم جرأت از زبانش گریخت،به یک جمله کوتاه اکتفا کرد:

- فراموشش کن

********************

حسرت داشتن یه دختر خوشگل و شیرین، مثل " نازنین" به دلش مانده بود. لبهای خوش فرمش در بوسه های عاشقانه اش تمرین پدر بودن می کرد. غرق محبت کودک سه ساله بود و پاسخگویی به احوالپرسی های نگین. نگین فکر کرد سروش حوصله به خرج داده و نازنین را تحمل می کند، برخاست او رابه

آغوش کشید و گفت:

- مامان چه خبره! آقا سروش رو اذیت نکن

- چه کارش داری؟ بگذار راحت باشه

نگین دستهای کوچک نازنین را میان دستهایش گرفت و اجازه حرکت را از او سلب کرد. سروش موهایش را مرتب کرده و قبل ار آمدن نادر سرصحبت را بار کرد وگفت:

- نادر تازگی ها عوض شده.. توی خودشه، حوصله نداره و به کار هم اهمیت نمی ده، مشکلی پیش اومده

لبخند نگین با کنایه همراه شد.

- این موضوع تو را یاد چیزی نمی اندازه؟

- یعنی نادر هم مثل قاطی کرده؟

و با کنجکاوی بیشتر دهان بار کرد، اما نادر یا ا... گفت و وارد شد:

- سلام، چطوری؟

- علیک برادر... خدا بد نده، مریضی!؟

- ای ... بفهمی، نفهمی... یه سرماخوردگی جزیی دارم

نگین پشت چشم نازک کرد و در حالی که از اتاق خارج می شد، گفت:

- سروش جون یه خورده این پسره رو نصیحتش کن

سروش دست به شانه نادر گذاشت و چشم دوخت به نگین و گفت:

- ما خودمون محتاجیم به نصیحت

نگین با لبخندی سرتکان داد و رفت. سروش نفسی عمیق کشید، رو کرد به نادر، متوقع بود، با دلخوری گفت:

- حالا دیگه ما رو محرم نمی دونی، منی که برای تو حتی یه واو از زندگی ام رو هم از قلن نینداختم، این رسمشه؟

- از حرفات سر در نمیارم

- بیا با هم رو راست باشیم

- در چه موردی!؟ا

نگاه سروش ملامت بار بود. چشم تنگ کرد و گفت:

- فکر کنم دیگه وقتش رسیده باشه سرو سامون بگیری

- چی شده فکر سرو سامون داد ما افتادی؟

- آخه می بینم دوستم بدجوری گیرپاچ کرده

- چرند نگو

سروش کلنجار رفتن را آغار کرد،قفل زبان نادر باز نشد. فکر کرد باید نادر را محک بزند، چندین اسم را در ذهنش ردیف کرد. ناگهان فکری به مغزش خطور کرد، بشکن زد: "چرا تا حالا بهش فکر نکرده بودم؟ خودشه! دختر عموی نازنینم". بادی به غبغبش انداخت و دستها را با شعف به هم سائید و گفت:

- می دونی پسر تو روزم رو خراب کردی. اومده بودم یه خبر خوش بدم ولی پاک یادم رفت

- تو و خبر خوش!؟

سروش پوزخند زد:

- چیه؟ من آدم نیستم؟ و لحن پرهیجانی به خود گرفت و افزود: بالاخره تصمیم گرفتم یه سرو سامونی به زندگی ام بدم. می خوام ازدواج کنم

نادر با دستپاچکی و لکنت گفت:

- م . م. مبارکه.... با ... کی؟

سروش نه گذاشت و نه برداشت، گفت:

- یلدا... به نظر تو عالی نیست؟

درست زد به خال، نادر مثل گچ سفید شد و در حالی که با سستی و رخوت به پشتی صندلی تکیه می زد با صدایی شبیه ناله گفت:

- مبارکه

ابروهای سروش در هم گره خورد،گفت:

- ناراحتی می خوام سر و سامان بگیرم... نترس بابا تو رو فراموش نمی کنم

نادر تمام توانش را به کار بست تا نتقطه ضعفی نشان ندهد، ولی حالش آن قدر زار بود که یک بچه د وساله هم می فهمید چه اوضاع و احوالی دارد. سروش پیاز داغش را زیاد کرد و گفت:

- فکر نمی کردم بعد از سیما بتونم به کسی ابراز علاقه کنم

قلب نادر نزدیک به ایستادن بود. سروش گفت:

- می دونی نادرجون! همه چیز برای ازدواج مهیاست.... فقط یه اشکال وجود داره

- چه اشکالی!؟

- بوی رقیب میاد

نادر وا رفت. سر به زیر انداخت و گفت:

- خیالاتی شدی... البته حق داری یه کم وسواس به خرج بدی. با اون شکستهای پی در پی هر کس دیگه ای هم جای تو بود خیالاتی می شد

سروش پشت سر نادر ایستاده بود دستها را به پشتی صندلی تکیه داد و سرخم کرد و آهسته زیر گوش نادر گفت:

- خیلی دوستش داری؟

نادر به سرعت به سمت سروش چرخید و گفت:

- منظورت چیه؟!

لبخند سروش پر از شیطنت بود، ابرو بالا داد و گفت:

- میگن کوچه علی چپ تازگی بن بست شده... دنده عقب بگیر بیا بیرون

نادر بر آشفت یقه سروش را گرفت:

- تو راستی راستی دیوونه شدی مرد

سروش دست نادر را پس زد در حالی که برمی خاست، نگاه ملامت بارش را در چشمهای مغرور او دوخت و گفت:

- اگه آدم کسی رو دوست داره، تا اون رو از دست نداده، مرد و مردونه میره جلو و بهش میگه.

********************

صدای سیما را که می شنید گوشی را می گذاشت و ارتباط را قطع می کرد.انگار جرأت حرف زدن نداشت. دم شرکت کشیک می کشید، واژه در پی واژه در ذهنش ردیف می کرد، اما به محض خروج سیما خودش را زیر صندلی پایین می کشید. حتی حرأت جلو رفتن هم نداشت. بالاخره پس از چند روز

قایم باشک، سیما را تعقیب کرد، اما سیما یکراست به منزل رفت و فرصت هرگونه غافلگیری را از او سلب کرد. از این رو با افکار پریشان تا نزدیکی غروب در پس دیوار کوچه رژه رفت. آنقدر در پناه درختان قدم زد تا آسمان چادر سیاه شب را بر سر کشید. مستأصل نگاهی به دیوارهای بلند باغ انداخت. دلش به هوای عشق سیما به آن سو پر می کشید. خودش هم نمی دانست چرا قادر به فراموش کردن او نیست. عشق سیما در تار و پود وجودش چنگ انداخته بود، طوری که در سالهای فراق یاد او پیوسته در خاطرش مانده و هرگز کمرنگ نشده بود. عشقی که هر روز جان تازه ای می گرفت و او را از روز قبل شیداتر می کرد. بالاخره به خودش جرأت بخشید و در حالی که از التهاب و هیجان می لرزید شاسی زنگ را فشرد. صدای خسته و پیر هانیه به گوشش اشنا آمد:

- سلام هانیه خانم شمایی؟

- شما!؟

سروش به التماس افتاد.

- تو رو خدا هانیه خانم، نمی خوام کسی متوجه من بشه، سروشم

- تویی پسرم

- تو رو خدا یواش تر

- کسی صدای منو نمی شنوه، راحت حرفت رو بزن

- هانیه خانم! میشه خواهش کنم یه طوری سیما را بفرستی بیرون

- آخه چطوری... بهش چی بگم

- بگو یکی از همکارهای شرکتشه... بگو عجله داره باید بره

- اگه بفهمه ناراحت میشه... من نمی تونم مادر

سروش ده دقیقه تمام التماس و درخواست کرد بالاخره هانیه پذیرفت و سیما را به بهانه مهندس صمیمی بیرون فرستاد. سیما بی خبر ار همه جا در باغ را گشود و قدم در کوچه گذاشت، یه نگاه به چپ و یه نگاه به راست اما کسی را ندید خواست رو برگرداند تدر تاریک کوچه سایه مردی را کنار درخت دید

چشم تیز کرد. با شک و تردید و لحنی پر اضطراب گفت:

- آقای صمیمی... شما هستی؟

سروش تا زیر نو لامپ گازی تیر برق جلو آمد. نفش در سینه سیما حبس شد. یه قدم عقب رفت:

- تو؟

و در حالی که با تأسف سر تکان می داد، عقب عقب رفت. اما سروش سراسیمه جلو دوید و با آهنگ پرخواهش صدایش زد:

- خواهش می کنم نرو سیما... بمون

سیما حال عصبی پیدا کرده بود. معجونی از خشم و کینه و عشق و احساس، نه یارای بروز خشمش را داشت و نه جرأت غلبه بر احساسش، بی اراده ایستاد. چیزی درونش فرو ریخت. چشم بست و به دیوار پشت سرش تکیه داد. سروش نزدیک شد بعد از سالها خود را در مقابل کسی می دید که تمام روح و

احساسش را با خود به یغما برده بود. نگاه عاشق و پرتمنایش را در زوایای صورت سیما پاشید. او را برانداز کردو با حسرت آه کشید. سیما چشم باز کرد سروش را در مقابل خود یافت. به نظرش رسید چقدر عوض شده اشت، اما مثل همیشه جذاب و دوست داشتنی می نمود. در آن لحظه نگاه دیوانه وار

سروش صورتش را برافروخته و ضربان قلبش را نامنظم ساخت. نمی خواست دستخوش احساسات گردد سر به زیر انداخت و ساکت ماند. سروش نفسی عمیق کشید. اما صدایش اشکارا می لرزید، با صدای خسته و شکسته ای گفت:

- خوبی؟... دلم خیلی برات تنگ شده بود

سیما جواب نداد.

سروش همچنان او را نظاره می کرد، زیبایی های سیما به بلوغ رسیده بود. با لبخندی تلخ گفت:

- می دونی!... خیلی خانم شدی... خانم و زیبا

سیما سر بلند نکرد لب گزید و پوزخند زد. سروش به خوبی دلیل رفتار او را می دانست از این رو با لحنی دلجویانه گفت:

- واسه رفتار اون روزم شرمنده ام... باید ببخشی. راستش برای عذرخواهی اینجام و به قصد توجیه رفتارش افزود:

- می دونی! یه چیزهایی در موردت شنیده بودم که انتظار نداشتم، به همین دلیل حسابی ازت دلخور بودم

سیما نمی خواست سرش را بالا بیاورد زیر نمی خواست سروش سیل اشکهایش را ببیند. از سویی نمی خواست لب باز کند زیرا بغض گلویش را می فشرد، از این رو ترجیح داد به سکوت سنگینش ادامه دهد. سروش بمانند تشنه ای که با قطره های آب، جان تازه ای می گیرد با نفسی که به سختی بالا می آمد

و صدای خسته اش گفت:

- نمی خوای حرفی بزنی... یه چیزی بگو... دعوام کن... فحشم بده ولی با من حرف بزن سیما

سیما شانه هایش را بالا داد صدایش از ته چاه در می آمد، گفت:

- از اینجا برو

- میرم ولی با تو

سیما سر بالا گرفت، نگاهش تند و پرملامت بود، عضلات صورتش با غیظ در هم پیچید. دست گرفت جلوی دهانش و ناگهان شروع به دویدن کرد. سروش غافلگیر شده بود. قبل از هرگونه اقدامی، سیما داخل باغ شد و در را بست. به در باغ فشار آورد، فریاد زد:

- محض رضای خدا در رو بار کن سیما... نرو... برگرد... سیما... سیما...

صدای سروش در گوش سیما پیچید و آزارش می داد. اشک ریزان و قبل از آنکه کسی متوجه حالش گردد، خودش را به اتاقش رساند و در آنجا پناه گرفت. سرو ش کلافه بود، مشت و لگد حواله در باغ کرد. آن قدر عصبانی و افسار گسیخته بود که وقتی پشت فرمان نشست، نفهیمد دیوانه وار رانندگی می کند.

زمانی به خودش آمد که اتومبیل گشت راهنمایی متوقفش کرد.

بهار بار دیگر از راه رسید و لباس زیبای شادی به تن ها پوشاند. خانواده یلدا نیز به تهران آمدند و در کمال رضایت از نادر و خانواده اش، مراسم نامزدی باشکوهی برگزار و قرار عقد و عروسی را برای تابستان تعیین کردند. حالا دیگه نادر اکثر اوقاتش را در منزل مقامی می گذارند. این موضوع کمی سروش را آزرده خاطر ساخته بود. مشاهده آن دو که لحظه ای از عشق و دلدادگی دور نبودند، او را در حسرت از دست دادن سیما فرو برده بود و در پی جستن راهی برای دلجویی از سیما، به تفکر وا داشته بود. پس روز شمار ایام در کمین لحظه ای مناسب نشست و روز سیزدهم فروردین ماه روزی که تقریبا همه مهیای سفری کوتاه به نام سیزده بدر بودند، با این حدس که سیما نیز مثل او دل و دماغ بیرون رفتن ندارد و ترجیحا گوشه خلوت خانه را بر می گزیند، به مجرد خروج خانواده اش راهی منزل افشار شد. مدتی درآن حوالی چرخ زد. تردد اتومبیلها خیلی کم بود، فقط گاه گذاری یک اتومبیل با تعداد سرنشین که سبزه زد شده سفره هفت سین را روی کاپوت یا سقف اتومبیل گذاشته بودند رد می شد. با خلوت شدن کوچه، مرغ عشقش به آن سوی دیوار باغ پر کشید. فکر کرد از دیوار بالا برود، ولی از ترس آبروریزی منصرف شد. بالاخره نقشه ای به ذهنش رسید زنگ آیفون را فشرد و با لهجه اصفهانی گفت:

- عذر می خوام خانم، ماشینم پنچرس جک ندارم... زن و بچه همرامس اگه لطف کنید و کمکم کنید ممنون میشم

سیما برای کمک، جک سوسماری را از صندوق عقب بیرون آورد و شتابان بیرون رفت، اما در را که باز متحیر ماند. سروش مترصد فرصت از غفلتش سو جست و وارد باغ شد.سیما برای لحظه ای هاج و واج او را نگاه کرد سپس به تندی گفت:

- با اجازه کی اومدی تو؟

لحن سیما،سروش را دلگیر کرد، ولی به روی خودش نیاورد و گفت:

- فکر کردم سیزده را با تو باشم

- اشتباه فکر کردی

لبخند سروش تلخ بود، گفت:

- تو فکر بهتری داری؟

- آره... من میرم تو... تو هم میری بیرون

سروش کلافه شد. رفت طرف استخر، لبه آن ایستاد. یه نفس عمیق ، سپس هوای ریه اش را بیرون داد. با یادآوری گذشته به جانب سیما که هنوز کنار در ایستاده بود چرخید و با صدای بلند گفت:

- یادمه وقتی مثل موش آبکشیده از استخر کشیدمت بیرون یه جور دیگه حرف می زدی... مهربون و پرحرارات

سیما نمی خواست درگیر احساساتش گردد. در حالی که از شدت علاقه خود به سروش آگاه بود، ولی هنوز از او عصبانی و دلگیر به نظر می رسید و قادر به بخشش نبود. پس با تمام قوابه جنگ با احساساتش رفت وبدون پاسخ گفتن به او طرف ساختمان به راه افتاد.سروش از اینکه نتوانست نظر او را تغییر بدهد احساس ضعف کرد، ناامید و پریشان به راه افتاد ولی پشت در مردد ماند. باید از فرصتی که به دست آورده بود، کمال استفاده را می برد. نباید کوتاه می آمد و میدان را خالی می کرد. فکر کرد اگر سیما را می خواهد باید به هر قیمتی بماند. با این فکر به سمت ساختمان حرکت کرد و روی اولین پله ایوان ایستاد. سیما را به نام خواند اما جوابی نشنید با دیگر صدایش را بلند کرد و گفت:

- سیما ما دیگه بچه نیستیم... عمرمون داره به پای یک اشتباه هدر میره... این قدر لجبازی نکن بیا بیرون

سیما برآشفته بیرون آمد. نگاه تند و سرزنش باری به سروش انداخت و با لحنی که معجونی از خشم و التماس بود، گفت:

- تو از جون من چی می خوای؟ چرا راحتم نمیگذاری! بگذار به درد خودم بمیرم... از اینجا برو... برو ... می فهمی... برو

آشفتگی سیما، سروش را زیر و رو کرد سه پله ایوان را با طمأنینه بالا رفت و مقابل او ایستاد. نگاه نافذ و بیقرارش را دز چشمان براق و زیبای سیما دوخت و با التهان گفت:

- دوستت دارم سیما... به خدا دوستت دارم. چرا از من فرار می کنی... چرا این قدر شکنجه ام میدی؟

گرمی عشق روی گونه ای خوش فرم و برجسته سیما دوید، بی اراده شد. یقه سروش را گرفت و با صدای لرزانی گفت:

- اگه دوستم داشتی چرا از زندگی ات بیرونم انداختی؟

نگاه پر مهر سروش بر قلب سیما شرر زد، با انگشت چتری پیشانی سیما را کنار کشید،سرشار از عشق و محبت اما گلایه آمیز گفت:

- مثل اینکه یادت رفته... این بی وفایی را در تو در حق من کردی..

می دونستی مدارکت مستدله... می دونستی من برگ برنده ای ندارم. دلم به دیدن تو خوش بود. اما تو در کمال بی رحمی خودت رو از من پنهان کردی

سیما ناگهان به هم ریخت و قدمی عقب رفت. لحن سردی به خود گرفت و گفت:

- به هر حال هر چه نباید اتفاق نمی افتاد، افتاده... بهتره همدیگر رو فراموش کنیم

- من سالهاست که فراموشت کردم سروش... سالها

سروش چشم تنگ کر:

- پس چرا تا حالا ازدواج نکردی؟

- تو نمی دونی چرا؟.... تو که باید بهتر از هرکس دیگه ای بدونی.. وقتی یه دختر تو سن نوزده سالگی بدترین شکست زندگی اش رو می خوره، چطور می تونه به زندگی آینده اش فکر کنه و به مردها اعتماد داشته باشه... سروش تو من رو نابود کردی.. می فهمی ... نابود

- فکر می کنی حال من از تو بهتره؟ تو هم زندگی من رو نابود کردی... می دونستی دوستت دارم ولی بی رحمانه رهام کردی و رفتی.

سروش چرخید و چشم بر فراز سپیدار بلند دوخت ، آه کشید وگفت:

- پدرت فکر می کرد من چشمداشتی به ثروتش دارم. نمی دونی چطور تحقیرم میکرد...به خدا اگه به خاطر تو نبود، می دونستم چطوری جوابش رو بدم، ولی من همه سرکوفتها و تحقیرها را به خاطر تو تحمل کردم

احساس سرما بدن سیما را به مور مور انداخ، دچار لرزش محسوسی شد. رد حالی که غروز چشمانش را کور و گوشش را کر کرده بود سر به زیر به طرف ساختمان گام برداشت اما قبل از داخل شدن سر چرخاند و گفت:

- دیگه برای این حرفها خیلی دیر شده

سروش ناامید گفت:

- فکر نمی کنی به اندازه کافی مجازات شدم. من تقاص همه گناهانم رو پس دادم. التماس چمنزار چشمان سروش را نمدار کرد، افزود:

- سیما من سی و سه سالمه. می خوام تشکیل خانواده بدم. دلم می خوادم طعم پدر شدن رو بچشم... دلم می خواد مادر بچه هام تو باشی... این توقع زیادی است؟

سیما دست گرفت مقابل دهانش تا جلوی هق هق گریه اش را بگیرد. به سختی بغضش را قورت داده و با صدایی که از ته چاه در می آمد گفت:

- نمی تونم... دیگه نمی تونم ببخشمت سروش... از اینجا برو

- این حرف آخرته؟

- من برای ازدواج مجددم به پدر قول دادم، نمی خوام چیزی مانع این تصمیم بشه. خواهش می کنم برو... برو و دیگه سراغ من نیا

سروش با دهان نیمه باز به جایی خیره شده بود که دیگر اثری از سیما نبود. عرق سردی بر پیشانی اش نشست. باورش نمی شد سیم آن طور بی رحمانه او را از خود براند. در حالی که ناامید نشان می داد سلانه سلانه بیرون رفت.

از ناحیه سیما رنجیده خاطر و ناامید شده بود. پس بار دیگر برای فرار از واقعیات به کار پناه برد و راهی رامسر شد، پروژه رامسرش رو به اتمام بود و مراحل نهایی عملیات را طی می کرد و تقریبا تمامی ویلاها به فروش رفته بود . در مدت یکماه اقامت در رامسر، به غیر از تماسهای گاه و بیگاه با هیچ یک از اعضای خانواده اش رابطه ای نداشت و با احساس دلتنگی ترجیح می داد مدتی را دور از خانواده اش و تهران سر کند. اواخر اردیبهش ماه، پروژه رامسر را تحویل داد و قرار داده اش را به نحو احسن به اتمام رسانید. به دلیل تنوع در رنگ، نما، طرح داخلی ساختمانها و طراحی فضای سبز بسیار زیبا و متفاوت از فضای کوهستان، طرح از استقبالی بی نظیر برخوردار و به همین دلیل تقدیر نامه های متعددی به انضمام پیشنهاد چنیدین پروژه جدید دریافت نمود ، ولی به دلیل تألمات روحی از پذیرفتن قرار دادهای سنگین امتناع نمود. کارهای جزیی و خرد را به مهندس سلجوقی واگذار کرد و به تهران بازگشت.

چیزی به پایان ترم یلدا نمانده بود و در عیبت طولانی او که حدود دوماه به طول انجامید، تاریخ مراسم عقد تعیین و پدر یلدا مبلغ قابل ملاحظه ای برای تهیه جهیزیه به حساب جمشید واریز کرده بود. کار یلد شده بود بعد از ساعت درسی به اتفاق شیرین برای خرید اسباب و اثاثیه جهیزیه، راهی بازار بزرگ شود. شیرین نیز که دختری نداشت از همراهی یلدا لذت می برد و تمام سعی و تجربه اش را در اختیار او قرار می داد، تا اینکه اتاق اضافی طبقه بالا از اسباب و اثاثیه یلدا پرشد. جمع خانواده آن قدر سرگرم تدارکات عروسی بودند که سروش را فراموش کردن و غیبت طولانی او در نظرشان کوتاه آمد. سروش در بدو وروود تحت تاثیر حال و هوای منزل و اعضای خانواده، احساس دلتنگگی عجیبی پیدا کرد، ولی تمام توانش رابه کار بست تا شادی دیگران را زایل نگرداند . بنابراین کمتر در جمع حاضر می شد و بیشتر خود را مشغول کار و مطالعه نشان می داد تا اینکه امتحانات یلدا به پایان رسید و اعضای خانواده او به جمع آنها در تهران پیوستند تا در هفته باقی ماند به مراسم، در رفع کم و کاستی ها بکوشند. شاید آن روزها بدترین روزهای زندگی سروشبود. خاطرات تلخ گذشته مثل فیلم بر پرده ذهنش نقش می بست و او را در اوج غم و اندوه فرو می برد. از دلی به درگاه خداوند، فریاد می زد که هیچ گاه حتی برای لحظه ای از آن شاده نشده بود. هر شب در راز و نیاز شبانه اش برای به دست آوردن سیما نذر و نیاز تازه ای می کرد.

دهم مرداد فرا رسدی یلدا به اتفاق نگین و خواهرش یاسمین با بدرقه صحرا مادرش و شیرین در حالی که اسپند دود کرده بود و سکه ای به رسم سنت به عروس پیشکش کرد. راهی آرایشگاه شد. نادر نیز با خواهش و تمنا سروش را به کار کشیده بود و او را برای انجام بعضی امور معوقه به دنبال خود می کشید. نادر برخلاف روزهای قبل ، گرفته و نگران به نظر می رسید. چیزی فراتر از خستگی ناشی از دوندگی اش بود. سروش او را زیر نظر داشت و بالاخره، حوصله سر رفته پرسید:

- ببینم پسر کشتیهات غرق شده! آدم روز عروسی اش این قدر عبوس نمیشه

نادر مقابل آیینه ایستاد یه نفس عمیق کشید و گفت:

- اتفاقا خیلی هم خوشحالم

- پس چرا قیافه ات مثل کسی است که لیمو ترش قورت داده

نادر شلوارش را از رخت آویز بیرون کشید و گفت:

- فقط یک کم نگرانم

- دلیلی برای نگرانی وجود نداره.... همه به این وصلت راضی و خوشحال هستند. درضمن تمام کارها روال عادی خودش رو سیر می کنه. توی باشگاه هم همخ چیز مرتبه... می بینی! جای نگرانی نیست

نادر گفت: "نگارنی من برای این چیزها نیست". سپس مکثی کرد و چشمان نگرانش را در چشم سروش دوخت و افزود:

- اگه یلدا پشیمون بشه، چی؟

- تو دیوونه شدی

- سروش! یلدا یازده سلا از من کوچک تره. اگه حالا پشیمون نشه ممکنه دو سه سال دیگه از من بدش بیاد

- تو خیلی احمقی نادر.. شش ماهه قاپ دختر عموی مارو دزدید.. حالا فکر چهار سال دیگه رو می کنی

- نمی دونم حسابی قاطی کردم... راستی سروش!تو شب عروسی ات چه حالی داشتی؟

یه فشار سنگین به سروش وارد آمد. حالش گرفته شد ولی به هر زحکت بو دخویشتن داری کرد و گفت:

- اولش دلم میی خواست سر به تن سیما نبود. و این عروسی یه جوری به هم می خورد... وقتی آماده پوشیدن لباس دامادی بودم، حالم آن قدر خراب بود که فکر می کردم دارم کفن پوش میشت برم توی قبر، ولی اواسط مجلس وقتی خطبه عقدخونده شد، یک کم آرام تر شدم. می دونی نادر، پیمان زنا شویی پیمان مقدسیه. بیشترین عملی که من رو به سوی سیما می کشاند و از الهه دور می کرد همین عهد و پیمان بود. بعد از عقد نگاهم بی اراده دنبال سیما این ور و آن ور می دوید. با خنده هاش لبهام باز می شد. وقتی عکسهای دو نفره می گرفتیم بارها نگاهم رو به زحمت ازش دزدیدم. اون دختر زیبا و دلنشین که دست کمی از فرشته های آسمونی نداشت، زنی بود که من نمی خواستمش و دلم می خواست یه جوری از شرش راحت بشم، قسم می خورم که از همان شب اول، در مقابلش بی اراده بو دم، اگه الهه مدتی من رو به حال خودم گذاشته بود، امشب دختر من تو عروسی ات می رقصید و سیما قدم به قدم یلدا را به همراهی می کرد.

نادر در چشمان خیس سروش خیره ماند پشیمان از آغاز کلام گفت:

- نمی خواستم راحتت کنم

سروش در حالی که برای جلوگیری از ریزش اشک با نوک انگشتان به چشمانش فشار می آورد گفت:

-یاد نگاهش آتش به جونم می زنه. من قدر زندگی و خوشبختی رو ندونستم

آهی کشید و افزود:

- ولی تو با من فرق داری نادر. مواظب زندگی ات، عشقت و خوشبختی ای که به دست آوردی باش

باغ زیبای ونک پذیرای میهمانان این جشن فرخنده بود. مدعوین یک به یک، دو به دو و گروهی با استقبال و خوش آمدگویی جمشید و قاسم عموی نادر وارد می شدند. رفته رفته تمامی میزها پر شد. اما چشمان منتظر سروش اثری از گمشده خود نیافت. بالاخره عروس و داماد وارد باغ شدند وصدای هلهله و شادی فضای باغ را آکنده کرد. دقایقی بعد خطبه عقد جاری و آن دو رسما زن و شوهر اعلام شدند. سروش با مشاهد این صحنه دچار انقلاب درونی شد و محابا سالن را ترک کرد و در گوشه ای از باغ پنهان شد. بغض گلویش را می فشرد. وقتش رسیده بود با صدای بلند زار بزند و دقیقا همین کار را انجام داد. در گوشه انتهایی باغ روی کنده های خرد شده درخت نشست و به اشکهایش اجازه جاری شدن داد. اشک ریخت، ناله زد، به راه افتاد. آیینه نشان داد آن چشمهای قرمز و متورم را آب نمی تواند التیام بخشد. ترجیحا مدتی بیرون از باغ درون اتومبیلش نشست تا آثار گریه را از چشمان مرد سی و اند ساله دور کند. دستگاه پخخش را را روش کرد و چشم به رفت آمد درون باغ دوخت. صدای دلنشین خواننده در گوشش نجوای عشق می خواند که کم کن چشمهایش گرم شد و خواب او را در ربود. نمی دانست چه مدتی به خواب رفته تا اینکه با صدای ضرباتیبه شیشه چشم گشود. نادر سراسیمه بود، پیاده شد.

دستپاچه و شرمسار گفت:

- راستش برای استراحت چند لحظه چشم بستم اصلا نفهمیدم چطور خوابم برد

منتظر جواب نماند به ساعتش نگاه کرد وافزود:

- اوه خدای من ساعت ده و نیمه... واقعا شرمند

نادر چپ چپ نگاهش کرد و کلافه گفت:

- سیما خیلی وقته اومده، دیگه داره میره.. هر چی دنبالت گشتم نتونستم پیدات کنم... هیچ معلوم هست تو چته>

سروش جز نام سیما هیچی نشنید، سر خم کرد در آیینه بغل موهایش را مرتب کرد، پرسید:

- عکس العملش چطور بود؟

- خوب بود.. .تمام مدت کنار مادرت نشسته بود

چشم سروش به در باغ بود گفت:

- تو برو من خودم میام

نادر رفت و چند دقیقه بعد سروش به خود مسلط شد و به راه افتاد. اما آن قدر سراسیمه بود که متوجه شند چگونه و با چه کسی برخورد کرد و نقش زمین شد. اشتیاق دیدار سیما او را از جا کند و به تندی برخاست ولی قبل از آنکه دهان به عذر بگشاید چشمش به سیما افتاد که مچ پایش را گرفته و از درد به خود می پیچید. پاشنه کفش سیما شکسته و پیش بدجوری پیچیده بود. دستپاچه و نگران پرسید:

- پات درد می کنه؟

سیما با شنیدن صدای سروش سر بالا گرفت و تازه متوجه شد با چه کسی برخورد کرده است. با غیظ بلند شد ولی قدم اول صدای ناله اش به هوا برخاست.

سروش با دل نگرانی پرسید:

- بگذار کمکت کنم

ولی سیما با عصبانیت او را پس زد و گفت:

- خودم می تونم برم

و یک قدم برداشت اما از شدت درد رنگ از رویش پرید و تعادلش به هم خورد ولی قبل از آنکه به زمین اصابت کند،سروش او را در هوا قاپید. این بار نگاهشان در هم گره خورد،سروش گفت:

- اینقدر لجبازی نکن دختر بگذار کمکت کنم

سیما چاره ای نداشت. به تنهایی قادر یه حرکت نبود. دست لرزانش را روی شانه سروش گذاشت. سروش با التهاب او را تا نزدیکی اتومبیل همراهی کرد. باز غرور و کینه میهمان دل سیما شد، قصد کرد تا خود پشت فرمان بنشیند اما سروش مخالفت کرد وگفت:

- تو با این وضعیت نمی تونی رانندگی کنی، خودم می رسونمت

- خودم می تونم رانندگی کنم

- ولی تو باید بری بیمارستان

سیما با لجبازی گفت:

- چیزی نیست پام کمی رگ به رگ شده با یه پماد رو به راه میشه

سروش اخم کرد و با دلخوری گفت:

- اگه از مصاحبت من خوشت نمیاد قول میدم یه کلمه هم حرف نزنم

سیما می دانست که با دردی که تحمل کند قادر به رانندگی نیست بنابراین مخالفتی نکرد و به کمک سروش روی صندلی جلو جا گرفت. سروش قادر نبود نگاه خسته و بیقرارش را از شب چشمان او بدزدد. اما درد چهره سیما را در هم کشد و او را وادار کرد پشت فرمان نشسته و حرکت کند و طبق قولی که داده بود یک کلمه هم حرف نزند. سیما زیر چشم حرکات او را در نظر داشت، اما سروش فقط به مسیر مقابلش چشم دوخته بود و در سکوت مطلق رانندگی می کرد. برای سیما بودن و نفس کشیدن در کنار سروش، مدتها بود که فقط یه آرزو به نظر می رسید. اکنون به آرزویش به حقیقت پیوسته و صدای نفسهای او و طپش قلبش را می شنید. بر سر دو راهی بزرگی گرفتار آمده بود. کافی بود با یک اشاره سروش را برای همیشه متعلق به خودگردان اما واژه ای به نام تردید تصمیم او را در پرده ای از ابهام فرو می برد.

با توقف اتومبیل مقابل بیمارستان سیما به خود آمد. سروش بلافاصله خود را به اطلاعات رساند و درخواست ویلچر کرد و سیما را به کمک آن به اورژانش هدایت کرد. کارهای مقدماتی انجام و با جواب عکس رادیولوژی مشخص شد که تاندوم ساق پای سیما آسیب دیده است. پزشک کشیک اصرار به گچ گرفتن پای او داشت ولی سیما باوجود اصرارهای سروش، زیر با نرفت و به بانداژ ساده ای اکتفا کرد. دل سیما در پی تشکر از محبت بی شائبه و دوندگی بیش از حد سروش در تب و تاب ود، ولی غرور مانع شد و برخلاف میلش با تند خویی باعث رنجش و آزار او شد. سروش در حالی که از رفتار و گفتار آزار دهنده سیما حسابی دلخور شده بود، بار دیگر او را در سوار شدن کمک کرد. چند متری از بیمارستان فاصله نگرفته بودند که گفت:

- بهتری؟

- آره مسکنش خیلی قوی بود. خیلی بهت زحمت دادم، مرسی.

- تقصیر من بود.... مثل همیشه. از هولی که بیام توی باغ و تو ببینم، این بلا سرت اومد

سیما برای آزردن بیشتر سروش بالحن کنایه آمیزی پاسخ گفت:

- ولی من دقیقا از هولی که تو را نبینم عجله داشتم

سروش انتظار نداشت. جا خورد و حالش حسابی گرفته شد. از این رو با غیظ پا روی پدال گذاشت، کلاچ دنده گاز، کلاچ دنده گاز... وقتی مقابل منزل افشار روی پل متوقف شد ترمز دستی را کشید و بیرون پرید. خداحافظی نکرده با سرعت گویی که از سیما می گریزد از آنجا فاصله گرفت.سیما با حسرت نگاهش کرد، سروش در حالی که عصبانی ، زیر سنگ ریزه های کف خیابان لگد می زد از نظرش محو شد.

ساعتی بعد به اتفاق پدر و مادر و اقوام، عروس و داماد را تا منزل و به اصطلاح حجله همراهی کرد و همگی پس از دست به دست دادن آن دو، در مدت کوتاهی آنجا را ترک گفتند. تنها یک نفر زیر پنجره ایستاده و نگاه حسرت بارش را به آنجا دوخته بود به راه رفت نگاه کرد، ناگهان مجنون و سرگشته، پشت فرمان نشست و به اتومبیلش گاز داد. وقتی به خود آمد زیر پنجره برج مینو سیگار می کشید و قدم می زد.

-1

-سروش مادر... سر راهت که برمی گردی جواب آزمایشهام رو بگیر... قبضش رو گذاشتم توی جیب شلوارت.

- چشم عزیزجون

نادر ماه عسل بود. فقدان او کار سروش را بیش از اندازه سنگین تر کرده بود. به همین دلیل چند روزی می شد که عجول و سراسیمه به نظر می رسید. آن روزصبح نیز با عجله منزل را ترک کرد و تا نزدیکی غروب در شرکت ماند و آن قدر گرم کار شد که بکلی خواهش مادرش را فراموش کرد و زمانی که برای دادن وجه دستی به آبدارچی شرکت دست در جیب بردو بیرون کشید، تازه چشمش به قبض آزمایشگاه افتاد. آه از نهادش برخاست. کارها را نیمه کاره رها کرد و خودش را بلافاصله به آزمایشگاه رساند، جواب آزمایش را که گرفت. با تشکر چرخید. اما تنه اش به تنه خانم جوانی خورد. به محض دیدن زن، کلمه ببخشید در دهانش ماسید. نگاهش با تعجب در او خیره ماند و گفت:

- الهه!!

الهه سر بالا گرفت. ناباورانه لبخندی زد و گفت:

-سروش!... باورم نمیشه، خودتی؟

زبان سروش به سختی در کام چرخید:

- خوبی؟... اینجا چه کار می کنی؟

و چشمش افتاد به شکم برآمده الهه، افزود:

- بچه دار شدی؟

- اگه خدا بخواد.... تو چی... تو بچه داری؟

لبخندی که گوشه لب سروش نشست تلخ بود، گفت:

- زن هم ندارم چه برسه بچه

الهه با تعجب گفت:

- مگه با سیما آشتی نکردی؟

سروش متأسفم سر تکان داد، بعد لاقید شانه بالا برد و پرسید:

- ولش کن از خودت بگو... از زندگی ات راضی هستی؟

- داستانش خیلی مفصله... فکر کنم نه حوصله شنیدنش رو داشته باشی نه وقتش رو

- اگه ماشین نداری برسونمت. بین راه بیشتر از خودت برام بگو

الهه در حالی که بار نه ماهه اش رو حمل می کرد، آرام به دنبال سروش به راه افتاد. مثل گذشته صندلی جلو نشست، اما زود به دلش گرفت. سروش استارت زد، پرسید:

- کجا باید برم؟

- شهرک غرب

گذاشت توی دنده، زیر چشم نگاه کرد، سپس رو گرداند و گاز داد، پرسید:

- بنظر شکسته و رنجور میای، بخاطر بارداریته؟

آه الهه یه دنیا حسرت داشت، گفت:

- به خاطر بدبختی و زجرهایی است که کشیدم

- منظورت که من نیستم

- تو!... نه بابا... حاضر بودم تا آخر عمر شکنجه گرم تو بودی، ولی من یه روز هم توی خونه اون مرد عوضی نمی رفتم

- میشه واضح تر حرف بزنی

- می دونی سروش! در طی سالهایی که دنبال تو بودم و مهرداد را دنبال خودم می کشیدم. از یه چیز غافل بودم، اون هم اینکه خدایی هست و من باید تقاص پس بدم.

- دوست داشتن که گناه نیست. چرا فکر می کنی باید تقاص پس می دادی

- من باید تقاص تو، مهراد و سیما را پس می دادم

- باور کن من بخشیدمت، ولی نمی دونم در حق مهرداد چه ظلمی کردی.

- نه، تو هیچی نمی دونی. من خیلی بدی کردم، مخصوصا به تو وسیما

- بهتره قراموشش کنی. سالها از اون موضوع می گذره

الهه صورتش را پنهان کرد و گفت:

- باعث رفتن سیما من بودم ... فقط من

سروش به دل نگرفت، گرفت:

- شاید با دیدن اون صحنه، سیما عصبانی و دلگیر شد، ولی روز بعد سوءتفاهم ها برطرف شد. مقصر اصلی جدایی ما جلال بود که من علت پافشاری اش رو هنوز نفهمیدم

الهه فکر کرد شاید فرصت دوباره ای برای اعتراف به گناه دست ندهد، گفت:

- علت پافشاری جلال رو فقط من می دونم... نمی دونی وقتی اون جوری زار می زدی چه حالی پیدا کردم. از شدت حسادت حال خفگی داشتم. وقتی به خاطر سیما تهدیدم کردی، دیگه هیچی نفهمیدم... خدا می دونه که دیوونه شده بودم. باید از تو انتقام می گرفتم

مکثی کرد و افزود: "رفتم سراغ پدر سیما..."

چشمهای سروش گرد شد، میان حرف الهه پرید، گفت:

- تو چه کار کردی؟

الهه سر به زیر انداخت، یه کم ترسیده بودم، اما در گفتن حقیقت مصممم بود:

- اگه بدونی چه کار کرد من رو می کشی... ولی میگم

دستهای سروش از کار افتاد:

- بگو و راحتم کن

- آقای افشار رو که دیدم زدم زیر گریه، پیرمرد تحت تأثیر قرار گرفت. کلی دروغ سر هم کرد و تحویلش دادم

- چطور تونستی؟

- دوستت داشتم سروش... می خواستم به هر قیمتی تو رو بدست بیارم

سروش از کوره در رفت، عصبانی فریاد کشید:

- چی بهش گفتی... لامذهب

الهه به لکنت افتاد، اما گفت:

- گ. گف. گفتم که...ب.با تو.. باتو رابطه داشتم

سروش در جا ترمز کرد. هاج و واج به الهه خیره شد و گفت:

- تو این کار رو نکردی!!!

الهه متأسف سر تکان داد و افزود:

- بهش گفتم که از تو باردام بودم و چون تو حاضر نشدی من رو به عقد خودت در بیاری خودکشی کردم... گفتم که تو چشمت دنبال پولهای اوناش

سروش با رخوت و سستی سر روی فرمان گذاشت، صدایش التماس داشت:

- دیگه بسه... ادامه نده

الهه در حالی که اشک می ریخت، ادامه داد:

- چند ساله عذاب وجدان دارم....دیگه نمیتونم این بار سنگین را با خودم این ور و اون ور ببرم

سروش با صدای لرزانی گفت:

- زندگی ام رو نابود کردی الهه... چطور دلت اومد!

- فکر می کردم اگه سیما برده دوباره همه چیز مثل سابق میشه... فکر می کردم تو دوباره مال من میشی

سروش صورتش را میان دستها پنهان ساخت و گفت:

- حالا می فهمم چرا رفتار جلال عوض شد و به سرعت طلاق سیما رو گرفت... سوالی که پنج سال ذهنم رو به خودش مشغول کرده... وای الهه.... الهه تو چه کردی؟

- تو باید من رو ببخشی

سروش ناگهان تغییر چهره داد، براق شد. تند و گزنده گفت:

- تو من رو به خاک سیاه نشوندی... بیچاره ام کردی. حالا توقع داری ببخشمت... واقعا که... بخدا اگه حامله نبودی...!

ساکت شد و خشمش را فرو خورد. چند لحظه بعد مجددا اتومبیل را در دنده قرار داد و به راه افتاد. الهه شرمند بود، اما خشنود از بازگویی حقیقت، گفت:

- احتیاج نیست تو خونت رو کثیف کنی، به اندازه کافی کتک نوش جان کردم... می دونی بعد از اینکه از تو ناامید شد، دلم بدجوری گرفته بود. می خواستم از همه مردها انتقام بگیرم، مهم نبود چه جوری ، ولی باید این کار رو می کردم. طفلی مهرداد هدف انتقامم شد... هر وقت از تو جواب رد شنیدم او رو با دست پیش می کشیدم و وقتی هم که از جانب تو به امید تازه ای دست پیدا می کردم اونو پا پس می زدم... بیچاره مثل عروسک خیمه شب بازی نخهاش رو داده بود دست من. من احمق عشقش رو نادیده گرفت و بازی اش دادم... با همه این احوال یه بار دیگه نامزد شیدم، دیوانه وار عاشقم بود. مثل بت من رو می پرستید، مدام برام هدیه می خرید، مثل بچه ها شادی می کرد. مثل کسی بود که انگار دنیار رو بهش دادن... یک ماهی که ایران بود، خیلی اصرار به عقد داشت، ولی من زیر بار نرفتم و بهانه آوردم... مهرداد با هزار امید و آرزو رفت، تا اینکه مدارکش رو ترجمه کرد و به همراه وکالتنامه به ایران فرستاد. فقط لازم بود یه "بله" بگم و بقیه عمرم را خوشبخت زندگی کنم، ولی دویده بود و آپارتمانش را عوض کرده بود و همه چیز روی برای رفتن من مهیا ساخته بود من احمق بیشعور به همشون پشت پا زدم و در حالی که شیرینی خورده مهرداد بودم، به عقد اشکمهر که یک مهندس بیکار و ژیگول بود در اومدم. چند روز اول زندگی ام فکر می کردم تو عرش خدا سیر می کنم. ولی یه هفته بعد، اداهاش شروع شد. از من ایراد می گرفت، از لباس پوشیدنم، راه رفتنم، خندیدنم و خلاصه تمام کارهام. بعد از اون شک هم به ایرادهاش اضافه شد. مجبورم کرد تا دست از کار بکشم و استعفا بدم. به هر کس سلام می کردم پشت بندش یه کتک مفصل نوش جان می کردم، حالا فرق نمی کدر این سلام به برادرش باشه یه به بقال سر کوچه. کارش به جایی رسیده بود که توی خونه حبسم می کرد... صبح که می رفت تا موقع برگشتنش زندونی خونه بودم. تلفن رو قایم می کرد، پنجره ها رو از بیرون رنگ زد و از داخل جوشش داده بود تا رنگ آفتاب را هم نبینم. چند بارقصد خودکشی کردم اما نتونستم... می دونی، حتی اجازه نمی داد برم خونه پدرم، دلم برای دیدن خانواده ام پر می کشید، مخصوصا برای برادر کوچولوم آیدین. ولی بار که اسم اون ها رو به زبون می آوردم، یه دعوای مفصل داشتیم و یه کتک حسابی می خوردم. نزدیک یک سال دوام آوردم. بالاخره به کمک عاطفه، بابا رو در جریان گذاشتم و به هر بدبختی بود طلاقم رو گرفتم.

سروش متأثر گفت:

- چرا این قدر اذیتت می کرد. مگه دوستت نداشت؟

- یه چیزی بالاتر از عشق، اون مجنون بود. آن قدر عشق و علاقه اش زیاد بود که می ترسید من رو از دست بده. تا با کسی سلام و احوالپرسی می کردمف فکر می کرد طرف منظوری داره و از من خوشش اومده... از هیچ کس کاری برای من ساخته نبود. چاره من فقط طلاق بود. ولی اشکمهر هر بار از دادگاه فرصت می خواست تا جبران کنه. نمی دونی چطوری جلوی قاضی زار می زد و عذرخواهی می کرد. هر بار دلم برش می سوخت و بر می گشتم آش همون آش بود و کاسه همون کاسه.

الهه با یادآوری گذشته های تلخ و زجر آور ، آهی بلند کشید و افزود:

- آخرش هم یه روز که دیوونه شده بود و می خواست خونه رو آتش بزنه با داد و فریاد و کمک خواهی همسایه ها رو به کمک طلبیدم. خونه مون مملو از مأمورین آتش نشانی و کلانتری بود. همان شب ازش شکایت کردم، با نامه های پزشک قاانونی به علت ضرب و شتم و پرونده های قطوری که در دادگستری داشتم، بدون معطلی حکم طلاقم صادر شد... بعلت تألمات روحی و آزارهایی که شده بودم، مدتی افسرده و بیمار بودم. مهر و محبتهای بیش از حد عاطفه من رو به زندگی برگردوند.. بالاخره با کمک بابا تو همون بیمارستانی که بابا کار می کرد، در قسمت آزمایشگاه مشغول به کار شدم... کم کم تونستم همه چیز را فراموش کنم و زندگی عادی ام را از سر بگیرم.

سروش کنجکاوانه پرسید:

- پس این بچه اشکمهره؟

- نه، حدود یکسال پیش ، مجددا ازدواج کردم

- بامهرداد؟

- نه بابا، مهرداد بدجوری دلشکسته بود. هیچ وقت نتوست من رو ببخشه. بالاخره هم با یک دختر کرمانشاهی که برای تحصیل به دانشگاه سوربون فرانسه رفته بود ازدواج کرد.. الانم یه پسر یک سال و نیمه داره

سروش نفس عمیقی کشید و پرسید:

- حالا از زندگی ات راضی هستی؟

- آره زندگی آروم و بی دردسری دارم... درسته که از یه عشق پرشور خبری نیست ولی ازش راضی ام

- منظورت اینه که شوهرت رو دوست نداری؟

- اوه نه.. حمید مرد مهربون و فداکاری است و من خیلی بهش علاقه مندم.

- پس چرا میگی زندگی خالی از عشق و شور و نشاطه!

- می دونی سروش! حمید آدم تودار و سربه زیر است، بیشتر غرق مطالعه است.

- شغلش چیه؟

- جراح اورتوپد و چهل و سه سالشه

- چطور چنین انتخابی کردی؟

- می دونی بعد از شکنجه های جسمی و روحی از ناحیه اشکمهر، از مردها وحشت داشتم، مخصوصا از جوون ترها. همیشه آرزو می کنم هیچ دختر دیگه به دام ازدواج با اشکمهر نیفته... او با ظاهر فریبنده اش دل هر دختری را خالی می کنه اما درونش مثل یه دیو سیاهه

- خدا رو شکر که سختیهات تموم شد. ان شاءا... تا چند روز دیگه مادر میشی و تمام غصه هها یادت میره.

لحن الهه به التماس آمیخته شد و گفت:

- سروش؟

نگاه سروش موجی از اندوه بود:

- هان؟

- می خوام حلالم کنی.... قصد نداشتم کسی رو آزار بدم... مخصوصا تو رو

- شاید سرنوشت خودم سیاه بوده. اگه زندگی آدمها رو میشه با حرف به هم ریخت، همون بهتر که زندگی نباشه

- تو چرا ازدواج نمی کنی؟

- نمی دونم، نمی دونم چر انمی تونم سیما رو فراموش کنم. هنوز دوستش دارم، هنوز منتظرم برگرده

الهه حسادت کرد. به عشق سروش غبطه خورد و گفت:

- سیما باید قدر تورو بیشتر از اینها بدونه... چرا باهاش حرف نمی زنی شاید دست از لجاجت برداره

- سیما باورم نداره.... فکر می کنه بهش دروغ میگم

- می خوای باهاش حرف بزنم... شاید این طوری وجدانم راحت بشه

- نه نه... لزومی به این کار نیست. می خوام سیما خودش انتخاب کنه با همه اوصافی که از من شنیده، چه بد و چه خوب

- تو نمی تونی زنها رو بشناسی، ما زنها خیلی حسودیم... سیما قطعا نمی تونه گذشته ای رو که من نشونشون دادم فراموش کنه. سیما تو رو یه خیانتکار می دونه، بهتره حقیقت رو از زبون من بشنوه

- گفتن حقیقت فایده ای نداره. اون ها بی دلیل و مدرک دروغهای تو رو قبول کردند. ولی مطمئن باش حقیقت را نمی تونند باور کنند... گذشت زمان همه چیز را حل می کنه. سیما یا پدرش یه روزی می فهمند که تمام حرفهای تو دروغ محض بوده، شاید هم تا حالا متوجه شده باشند.

الهه دلیلی برای پافشاری نمی دید، گفت:

- هر طور میلته

دقایقی بعد سروش مقابل آپارتمان مسکونی الهه متوقف شد. الهه پیاده و قبل از خداحافظی،سر از شیشه اتومبیل داخل برد و گفت:

- از سیما هم برای من حلالیت بطلب... اگه یه روزی باهم آشتی کردین خوشحال میشم یه سری به من بزنید... بی صبرانه منتظر دیدارتون هستم

به کاناپه لم داده بود و دکمه های کنترل را بدون توجه به برنامه تلویزیون فشار می داد و کانال عوض می کرد. شیرین از آشپزخانه صدا زد:

- چای بریزم مامان؟

دو سه دقیقه بعد سینی چای را گذاشت روی میز و پرسید:

- کاری که خواسته بودم انجام دادی؟

سروش لبخند زد، آزمایش را مقابل صورت مادر گرفت و گفت:

- بفرمایید خانم خانما اینهم امانتی شما

سروش گردنش را ماساژ داد و ابراز خستگی کرد. فنجان پیرکس گل آبی را به لبهایش نزدیک کرد و گفت:

- می تونی حدس بزنی امروز چه کسی رو دیدم؟

شیرین با کنجکاوی پرسید:

هر کی بوده زیاد خوشحالت نکرده

- شاید باید خوشحال می شدم، چون امشب چیزهایی شنیدم که خودم از آنها بی خبر بودم

جمشید در حالیکه با حوله موهایش را خشک می کرد وارد سالن نشیمن شد، بالا سر سروش ایستاد و گفت:

- جریان از چه قراره... بگید ما را هم مستفیض کنید

نگاه کنجکاو شیرین در صورت جمشید خیره ماند، گفت:

- من هم مثل تو از همه جا بی خبرم

سروش یه جرعه چای سرکشید و با کمی مکث گفت:

- امشب الهه رو دیدم

شیرین و جمشید متعجب یکصدا شدند.

- الهه!؟

- آره الهه، با اینکه امشب به چیزهایی اعتراف کرد که حقش بود بکشمش، ولی اون قدر رنجور و آزرده خاطر بود که دلم براش سوخت... می دونی، آرزو کردم کاش هیچ کدوم از این اتفاقها نیفتاده بود و ما زندگی خودمون رو می کردیم

شیرین در جواب گفت:

- خب اگه اینطوره، هنوز هم دیر نشده، به هر حال تو یه روز دوستش داشتی.. ممکنه دوباره خاکستر اون عشق شعله بگیرده

- چی میگی مامان... اولا الهه شوهر کرده و بارداره. دوما مطمئنم تا آخرین نفس دیگه هیچ زنی را، غیر از سیما نمی تونم دوست داشته باشم

- نمی خوای فکر سیما رو از سرت بیرون کنی. فکر نمی کنم اون دیگه تمایلی به زندگی با تو داشته باشه

- به هر حال چه بخواد، چه نخواد چه با من زندگی کنه یا کس دیگه، من همیشه دوستش داشتم و خواهم داشت. نمی تونم فراموشش کنم ، چون سخته... خیلی سخت

جمشید در حالی که حوله را به کناری پرتاب می کرد گفت:

- حالا الهه چی می گفت:

سروش هر چه شنیده بود گفت، و شیرین و جمشید شنیدند و در حیرت فرو رفتند. جمشید متفکر پرسید:

- اگه درست فهمیده باشم جلال زندگی تو رو به پای یه مشت دروغهای بی پایه و اساس الهه نابود کرد.

سیما سرد و بی احساس عاشق بیقرارش را رنجیده اطر از خود می راند.از ان روح بزرگ که هر لحظه قادر به بخشش بود دیگر خبری نبود.سروش مایوس نبود و با احساس دلتنگی بار دیگر به سراغش رفت.وقتی با امتناع او از ملاقات روبرو شدبی حوصله تر از همیشه و بدون توجه به قیل و قال منشیدر دفتر سیما را باز کزد و به زور وارد شد . سیما غضبناک در در چشم او براق شد.اما سروش توجه نکرد و با تندی گفت:

- تو نمی تونی هیچ دری رو به روئ من ببندی.

سیما ابروانش را در هم کشید و با لحن سردی گفت:

- فکر نمی کنم به شما بدهی داشته باشم . در ضمن از این مزاحمتهای گاه و بیگاهت هم خسته شدم.

لبخند سروش تلخ بود .دلش از طعنه های نیش دار سیما گرفت. اما به روی خود نیاورد گفت:

- اگه امروز اینجا هستم برای پایان دادن به اصطلاح به همین مزهحمتهاست.

حالت سیما بیشتر به تمسخر شباهت داشت.گفت:

- خب من سراپا گوشم. زودتر تمومش کن چون خیلی کار دارم.

سردی سیما سروش را دچار رخوت و سستی کرد . بی رمق روی صندلی ولو شد این همه تحقیر قلبش را می فشرد. با اندوه گفت:

- فکر نمی کردم اینقدر سنگ دل باشی.

سیما پوزخند زد :

- موضوع اینجاست که من دیگه دل ندارم. دل بیچاره من زیر پاهای تو و الهه له شد . تکه تکه شد . دیگه دلی نمونده که سنگی باشه یا شیشه ای .

- بگو ... هرچی گلایه داری بگو. من اینجا هستم تا شکوه های تو رو بشنوم .

-فکر نمی کنی برای این حرفها خیلی دیرشده؟ یه وقتی دوست داشتم ولی مدتهاست که فراموشت کردم . تو رو .عشقت رو . زندگی مشترکمون رو . اذیت و ازار هات رو . الهه رو ...اصلا همه چیز می فهمی... همه گذشته هارو فراموش کردم .

- دروغ میگی هنوز هم دوستم داری

- اگه دوستت داشتم الان همسرم بودی و مادر بچه هات بودم.

- من برای داشتن تو غرورم رو زیر پا گذاشتم . به سراغ تک تک تعضای خونوادت رفتم . رفتم به پدرت التماس کردم .زار زدم ولی اون با بی رحمی تمام تحقیرم کرد . علت رفتارش رو نمی دونستم . تا اینکه جلسه اول دادگاه تونیومدی.از قاضی تقاضا کردم که جلسه بعدی با حضور تو تشکیل بشه ولی پدرت یک وکالت نامه تمام و کمال داشت و قاضی تقاضایم رو رد کرد . با مدارکی که پدرت داشت تو همسر عقدی من محسوب می شدی و من شانس کمی داشتم ممکن نبود از پس پدرت بر بیام . جلال مصمم بود تو رو از من بگیره و من اون موقع نمی دونستم چرا.

- و حالا؟

- من تمام حقیقت زندگیم رو به تو گفته بودم . بدون هیچ نکته مبهمی باید من رو باور می کردی . تو نباید می رفتی.

سیما دلیلی برای ادامه بحث نمی دید. گفت:

- بببین سروش! چرا این حرفها رو پیش می کشی؟بین ما دیگه هیچ ارتباطی وجود نداره.یعنی از اولم وجود نداشت...هرچی هم بوده تموم شده . بهتره فراموشش کنی.

- تو فراموش کردی!

سیما انگشت روی قفسه سینه اش گذاشت و کگفت:

من!؟...سپس طرف پنجره چرخید و پشت به سروش ایستاد و افزود:- اره. اره فراموش کردم ...خیلی وقته فراموش کردم . وقتی هر روز چشمم به در بود که سروش من .... می فهمی سروش من یه بار دیگه دیوونه بشه و بیاد و من رو با زور دنبال خودش ببره فراموش کردم .وقتی نزدیک شش سال تو غربت چشمم به تلقن بود که عزیز ترین موجود زندگی ام یه زنگ خشک و خالی بزنه فراموش کردم. وقتی هر روز به صندوق نامه ها نگاه می کردم و حتی یه دست خط کوچک هم از شریک زندگی ام نمی دیدم فراموش کردم وقتی هر شب به یاد عشق جوونی از دست رفته ام گریه می کردم فراموش کردم .می بینی سروش ؟ من فراموشت کردم. تو برای من مردی.سروش اه کشید و چشم بست . احساس کرد هوای درئن ریه هایش سنگین و نفس کشیدن رایش مشکل شده است . به سختی لب گشود و با صدایی شبیه ناله گفت:- دروغ میگی... تو داری دروغ میگی.

سیما به خیابان پر رفت و امد زل زد چشمش افتاد به مردی که دست همسرش را محکم در دست گرفته و ار عرض خیابانعبور می کرد گفت:

هیچ وقت تا این حد جدی نبودم .

- تو تا این حد از من متنفری؟

سیما لاقید شانه بالا انداخت گفت:

- هر جور دوست داری فکر کن.

سروش توقع نداشت. هر لحظه داغان تر می شد گفت:

- باورم نمیشه تو فقط می خوای ازارم بدی نه؟

سیما با تندی و بی حوصله گفت:

- هرچه باید میشنیدی شنیدی... بهتره از اینجا بری.-

سروش کلافه برخاست مستاصل بود. نگاهش به پشت سر سیما خیره ماند.برای ترک کردن انجا مردد بود. فکر کرد:

(( دیگه محاله دنبالش بیام )) پس باید حرف اخر را می زد .جلو رفت. شانه به شانه او ایستاد و از ورای پنجره به نقطه نا معلومی خیره شد سیما سر چرخاند نگاهش به سروش گذرا بود اما قلبش لرزید به فکر مقابله افتاد:

- چرا نمیری...چرا راحتم نمی گذاری؟

سروش سکوت کرد. سیما چرخید که فاصله بگیره اماسروش بازویش را چسبید. نگاه عاشق و بیقرارش را در چشمان مضطرب او دوخت. لبهای لرزانش را به سختی حرکت داد و گفت:

- اگه قراره از اینجا برم باید برای همیشه دل بکنم ... نمی خوام با تردید برم .

سیما به تقلا افتاد اما پنجه های قوی سروش دور بازوانش قفل شده و اجازه هر نوع حرکتی را از او سلب کرده بود. نگاه تند و پرسشگر سروش در چشمان سیاه سیما خیره ماند . لحن محکم به خود گرفت و گفت:

- توی چشمهام نگاه کن و بگو از من متنفری.

سیما اخم کردو با تندی گفت:

اینجا محل کاره. ممکنه کسی مارو ببینه...ولم کن.

- تا جوابم رو نگیرم ولت نمی کنم.

سیما براشفته شد صدایش را بلن کرد.

- من زن تو نیستم سروش. مراقب رفتارت باش.

اما سروش بی اعتنا چشم در چشم او دوختو گفت:

- جواب بده... از من متنفری؟

سیما سر به زیر انداخت . تمام قوایش را جمع و لحنش را امیخته به نفرت کرد و گفت:

- چی دوست داری بشنوی؟ می خوای بدونی ازت متنفرم؟ اره اره...متنفرم.دیگه نمی خوام ببینمت.

سروش بار دیگر صدایش را بالا برد اما این بار شمرده شمرده با قاطعیت گفت:

- سیما!...گفتم...توی چشمهام...نگاهکن...وبگو.-

سیما سر بالا گرفت ولی جرات نگاه کردن در چشمان منتظر سروش را نداشت.مثل گنجشکی که در دام افتاده لاشد به تندی نفس می کشید. قلبش از شدت طپش در حال بیرون زدن از قفسه سینه بود.سروش چانه او را کمی بالا داد. نگاه مملو از عشقش را در چشمان خیس او دوخت . نگاه مشتاقش در زوایای صورت سیما چرخی خورد و با التهاب گفت:

- چرا عذابم میدی؟

قطرات اشکبی اراده از چشمان سیما سرازیر شد سروش با ملاطفت اشک را از چهره او زدود. نگاه عاشقو دیوانه وارش تا عمق وجود سیما را می سوزاند.به خوبی اگاه بود که سیما دروغ می گوید . لحظاتی بعد بدون انکه کلامی بر لب بیاورد سراسیمه خارج شد سیما مثل مجشمه خشکش زده بود . وقتی منشی شرکت با پرونده ها وارد شد بی درنگ به سوش پنجره چزخید و گفت:

- نه تلفن وصل کن نه کسی رو می پذیرم.

کتایون که بیرون رفت با رخوت در صندلی رها شد . سر روی میز گذاشت هوای گریه داشت هرچه خود داری کرد نتوانست جلوی ریطش اشک هایش را بگیرد . سروش حق داشت او دروغ می گفت و با این رفتار بیشتر قصد اذیت و ازار داشت احساس کرد تحمل هوای انجا را ندارد. عینک افتابی اش را به چشم زد و به سر عت خارج شد.

جلال مقابل تلويزيون نشسته و مشغول تماشاي فيلم سينمايي بود. مهوش نيز به اتفاق براي بازديد مهرنوش به منزل خواهر ش رفته بود. سيما روي تختش دراز کشيده بود. چند روزي مي شد که شرکت نرفته و خود را درون اتاقش حبس کرده بود. ديدارهاي مکرر سروش و اعتراف به عشق و دلدادگي او را بيتاب و بيقرار ساخته بود و احساس مي کرد ديگر بدون سروش قادر به نفس کشيدن نيست. اکنون سايه هاي شک و ترديد را از خود دور ساخته و با تمام وجود سروش را آرزو مي کرد. پس لازم بود که جلالرا در جريان گذاشته و او را از تصميم خود آگاه سازد. براي همين دستي به گيسوانش کشيد و لباسهايش را مرتب کرد و با طمأنينه از پله ها پايين رفت. پدر را مشغول تماشاي تلويزيون يافت. بي سر وصدا با آشپزخانه ررفت. در يخچال را باز کرد. با وجود آنکه چند روزي مي شد غذاي درست و حسابي نخورده بود، تمايلي به خوردن نداشت. بي ميل ناخنکي به کيک زد. در يخچال را بست. کتري رو اجاق گاز بر سرو کله خود مي کوبيد. فنجاني از کابينت بيرون کشيده و از چاي پر کرد. آرام و بي صدا از آشپزخانه خارج شد. جايي نزديک پدر انتخاب کرد و نشست. جلال غرق فليم بود، نيم نگاهي از سر محبت به فرزند انداخت..

لبخندي زد و مجددا چشم به صفحه تلويزيون دوخت. سيما نيز ساکت و خاموش به صفحه نلويزيون خيره ماند، اما اون نه چيزي مي ديد و نه چيزي مي شنيد. نيم ساعتي در همان حال بود که جلال با تمام شدن فيلم، تلويزيون را خاموش کرد .

و براي ريختن چاي از جاي خود بلند شد. به آشپزخانه رفت و با چاي خوش آب و رنگي بازگشت، اما در کمال تعب متوجه شد که سيما هنوز به صفحه خاموش تلويزيون چشم دوخته است. نگران، در حالي که مي نشست او به نام خواند و گفت:.

- سيما... بابا.. خوبي؟.

سيما چشمان بي فروغش را به جانب پدر چرخاند و گفت:.

- ا من بودي بابا؟.

- چته دخترم... چند روزي ميشه دوباره تو خودتي..

سيما آب دهان قورت داد، يه کم جرأت لازم داست، گفت:.

-من بايد باهاتون حرف بزنم بابا..

- خب حرف برن دخترم. مي دوني که دوست ندارم تودار باشي..

سيما زل زد به چشمان سياه پدر که ظلمت شبش را از او به ارث برده بود،گفت:.

- شما خوشبختي من رو در چي مي بيني؟.

جلال لبخند زد و با مهرباني گفت:.

- چي مي خواي بگي باب، برو سر اصل مطلب.

سيما مردد بود، ولي بايد مي گفت. پس کمي به خودش جرأت بخشيد و گفت:.

- من بدون سروش نمي تونم زندگي کنم.

جلال برآشفته شد و با خشم گفت:.

- نمي خواي بگي که سروش رو ديدي؟ سيما پلک زد.

- نه يک بار بلکه چندبار.

دست جلال بالا ولي پشيمان شد، نزد. گفت:.

- فکر نمي کردم اين قدر احمق باشي دختر.

- شما سروش رو از من گرفتي بابا، ولي عشقش رو نتونستي از دلم بيرون کني.

جلال سمت شومينه رفت. دستها را هوا چرخاند وگفت:.

-اون لياقت زندگي با تو را نداشت.

- چرا؟... چرا؟.... چون شما در کمال سادگي فريب يه دختر بي شعور رو خوردي؟.

- تو نمي خواي باور کني که سروش يه احمق خيانتکار بود.

- نه، چون هيچ مدرکي دال بر خيانتش نديدم. اگه سروش آدم کثيفي بود به هم رحم نمي کرد بابا... چرا نمي فهمي.

- چون براي تو نقشه داشت دخترک ابله.

- چرا نمي خواي دست از اين افکار پوچ و تو خالي برداري پدر؟ الهه يه دروغگوي تمام عيار بود، فقط همين. به خدا اگه مي دونستم به خاطر اون دروغهاي مسخره زندگي ام رو نابود کردي، هر طور بود جلوت مي ايستادم. من بهت اعتماد داشتم بابا. من وکالتم رو به شما دادم، چون فکر مي کردم صلاحم رو بهتر ازهر کس ديگه اي نشخيص ميدي. ولي تو نديده و ندونسته زندگي ام رو تباه کردي.

- من کاري رو کردم که فکر مي کردم درست بود... الان هم پشيمون نيستم.

سيما پوزخند زد:

- نه، بابا... تو دروغ ميگي. تو هيچ وقت احساس آرامش نکردي. تو پشيموني... مي دوني چرا!چون خودت هم نمي دوني چه کار کردي.... تو اون قدر پشيموني و عذاب وجدان داري که هر شب با قرصهاي لعنتي آرام بخش مي خوابي....

نذر و نيازهات بيشتر شده... چون مي خواي بار گناهت را سبک کني، درسته؟.

احساس رخوت و سستي سر تا پاي وجود جلال را فرا گرفت، به پشتي صندلي تکيه داد و گفت:.

- شايد حق با تو باشه. من بايد تحقيق مي کردم. بايد از سروش مي خواستم که توضيح بده. ولي سروش هم هيج وقت از من توضيح نخواست. اون اگه براي حرف زدن با من پافشاري و اصرار مي کرد شايد....

- ولي تو هم اين کار رو نکردي بابا... تو در حق من ظلم کردي.

- يعني تو مي خواي وجود الهه رو هم انکار کني؟.

سيما پوزخند زد..

- فکر مي کني الهه براي چي اين کار رو با من کرد؟ اون خوب مي دونست که که سروش رو از دست داده. الهه فقط مي خواست از من انتقام بگيره... و پدر ساده من خيلي راحت گول اون مار خوش خط و خال رو خورد.

.جلال قيافه حق به جانبي به خود گرفت و گفت:.

- ببينم سروش تو رو پخته!نه؟... اين ها همه اش حرف هاي اونه دختر. براي همين بود که نمي خواستم تو رو ببينه.

- همه ملاقاتهاي من با سروش بيشتر از يک ربع هم نمي شد. من هنوز به اون فرصت دفاع کردن از خودش رو ندادم... هر بار فقط آزارش دادم و تحقيرش کردم ولي هر دفعه بيشتر از اون، خودم اذيت شدم..

سيما در حالي که بر مي خاست افزود:.

- من سروش رو دوست دارم بابا... يا اون يا هيچ کس.

- تو فقط احساساتي شدي. اين پسره احساسات تو را به بازي گرفته. بهتره عاقل باشي دخترم.

- بابا! فکر نمي کني وقتش رسيده کمي عاقلانه به مسائل نگاه کني. سروش نيازي به دروغ گفتن نداره. اگه روزي فکر مي کردي چشمشبه دنبال ثروتته، امروز مرد متمول وسرمايه داري شده. دلم مي خواست خونه اش رو توي زعفرانيه مي ديدي . هوش از سر آدم ميره.

چشمهاي جلال گرد شد، بار ديگر برافروخته از لابه لاي دندانهاي کليد شده اش گفت:.

پس تو به خونه اش هم رفتي؟.

سيما شق و رق ايستاد، در نگاهش ديگر اثري از ترس و دلهره نبود، گفت:.

آره... رفتم... ولي بيرونم کرد.

جلال اين بار با تعجب پرسيد:.

- بيرونت کرد!؟... پسره گستاخ... چطور به خودش اجازه چنين کاري را دارد؟.

- فکر نمي کني خق با سروش باشه. زني که بي دليل همسرش را مي گذاره و ميره، زني که يه زندگي رو به راحتي از هم مي پاشه، بهتر از اين نميشه باهاش برخورد کرد..

جلال کفري شده بود و حرص مي خورد، دستها را از پشت به هم گرده زد و شروع به قدم زدن کرد. چپ، راست . مقابل پنجره، دم راه پله. در آستانه ورود به آشپزخانه ايستاد چشم در چشم سيما، پرسيد:.

- حالا مي خواي چه کار کني؟.

سيما نگاهش را از پدر دزديد و به نقطه نامعلومي خيره ماند و گفت:

- من بدون اجازه شما آب هم نمي خورم. ولي هيچ کاري را هم به زور انجام نميدم.

- منظورت چيه!؟

- يه بار گفتم، باز هم ميگم. يا سروش يا هيچ کس.

- پس چرا ديگه از من مي خواي؟.

- اگه شما راضي باشي من برمي گردم سر خونه و زندگي ام، ولي اگه نظرتون غير از اينه، من به همين زندگي راضي هستم.

جلال گر گرفت. براق شد و تندي کرد:.

- اگه نظرات اينه هر غلطي که مي خواي بکن..

با کمک دو مستخدمه، حسابي تدارک ديده بود. از يه خانه تکاني کامل تا تدارک شامي مفصل با انواع دسر. شام باقالي پلو با گوشت،شيرين پلو با مرغ، ماهي سفيد، خورشت فسنجان، خورشت شمالي ترشه مرغ، سوپ مرغ، سوپ جو،سالاد ميگو و سالاد سبزي بود و ميز کوچک دسر مملو از شله زرد،ژله در رنگها و طمع هاي متفاوت، سالاد ميوه و نوشيدني. دوست داشت ميهماني پاگشاي عروس و داماد در نوع خود بي نظير باشد.سفارشات سروش مبني بر آنکه زياد به خود فشار نياورد و کمکهاي جمشيد در رتق و فتق امورذره اي از فعالبت او نکاست. آن شب مدعوين جمعي صميمي با فضايي مفرح را تشکيل دادند و شيرين پذيرايي فراموش نشدني از آنان به عمل آورد. گوش نگين از پچ پچ هاي يلدا و گوش سروش از خاطرات سفر کوتاه ماه عسل، خوبيهاي يلدا و نفشه هايي که نادر براي آينده در ذهن خود مي پروراند پر شد. سروش با آنکه به نادر غبطه مي خورد، اما از ته دل براي خوشبختي آن دو .

با پايان يافتن مهماني و خروج مدعوين، مستخدمين براي تکميل کار خود مشغول جمع آوري و شست و شوي ظروف شدند. شيرين وسواسي بود و سعي داشت هر چيزي در جاي خود قرار بگيرد. پس علي رغم سفارشات سروش مدام دور و بر آنها مي پلکيد و کمک مي کرد. عقربه هاي ساعت ديواري از يک بامداد گذشته بود که کار مستخدمين پايان يافت و با وصول دستمزد خود آنجا را ترک کردند. با خروج آنها سروش درها را قفل کرد و براي خواب روانه طبقه بالا شد، اما هنوز پا در پله چهارم نگذاشته بود که صداي شکسته شدن ظروف او را سراسيم به سوي آشپزخانه کشاند. شيرين روي زمين افتاد و از درد به خود مي پيچيد سراسيمه قرصي زير زبان او گذاشت. چند لحظه بعد جمشيد نيز که صدا را شنيده بود با عجله وارد آشپزخانه شد و با مشاهده فرياد زد:.

- يا ابوالفضل چي شده؟.

- سريع ماشين رو از پارکينگ در بيار تا من مادر رو بيارم.

دقايقي بعد شيرين در بخش ccu

تحت مراقبتهاي ويژه قرار گرفت. جمشيد با نگراني پشت درهاي بسته به انتظار ايستاد وسروش براي تهيه دارو و اقدامات مربوط به پذيرش در تقلا بود. هنگامي که پزشک بخش به آنها اطلاع داد شيرين سکته کرده و در حال حاضر در کما به سر مي برد، سروش مثل يخ وا رفت و همان طور که به ديوار تکيه داده بود، به سمت زمين ولو شد.جمشيد صورتش را ميان دستها پنهان کرد. شانه هاي مردانه اش با صداي هق هق بالا و پايين مي رفت. کاري جز دعا و نذر از دست آنها ساخته نبود. اما عمر شيرين به دنيا بود چون نذر و نيازهاي پدر و پسر مورد قبول واقع شد، و او پس از دو روز و دو شب کما، روز سوم چشم باز کرد و بار ديگر به دنيا لبخند زد. به تجويز پزشک معالج، تا اطمينان از رفع کامل خطر، به بخش منتقل شد. سروش جمشيد مثل پروانه گرد او مي چرخيدند و هر کدام به نوبت پرستاري اش مي کردند. اتاق شيرين پر از سبدها و دسته هاي گل ملاقات .

کنندگان شده بود. در اين بين سروش تمامي هم و غم خود را به کار بسته بود تا مادر احساس رضايت و آرامش داشته باشد و در اين رابطه هيچ کوتاهي نداشت

کمي تخت را بالا آورد تا شيرين در هنگام نشستن زياد به خود فشار نياورد، ميز غذا را جلو کشيد و او را در خوردن شام کمک کرد. تب و تاب سروش، نگاه مهربان اما نگران مادر را بي اراده به دنبال خود مي کشيد، فکر کرد چقدر در حق فرزندش ظلم کرده است. پس در يک فرصت مناسب سر صحبت را باز کرد. سروش روي تخت کنار پنجره دراز کشيده و به آسمان پرستاره خيره شده بود. شايد دنبال ستاره بختش مي گشت. شيرين سرش را روي بالش جا به جا کرد و به سمت او چرخيد و گفت:.

-بيداري مامان؟.

سروش به آرامي پاسخ داد:.

- آره، بيدارم.

- حوصله داري؟.

سروش روي از پنجره گرفت و به سوي مادر چرخيد،لبخندش دلنشين و نگاهش مهربان بود، گفت:.

- من براي تو هميشه حوصله دارم.

شيرين در حالي که نگران آينده فرزند نشان مي داد گفت:.

- نمي دونم اين سکته لعنتي دفعه ديگه کي به سراغم مياد. شايد همين فردا،شايد هم چند سال ديگه... نمي تونم.

- زبونت رو گار بگير مامان. اگه مي خواي از اين حرفها بزني... من خوابم مياد.

آه شيرين براي سروش معني حسرت داشت. چشم به ديگر سو دوخت و گفت:.

- اين يه حقيقته پسرم... بايد واقع بين باشيم.

سپس سبزي نگاهش را هديه فرزند کرد و افزود:.

- ببين سروش جان! من تو ديناي به اين بزرگي غير از تو پدرت هيچ کس رو ندارم. تنها آرزويي که دارم سرو سامون و رفتن توست. ديگه برام مهم نيست چقدر زنده باشم.

- آخه نوکرتم من که از زندگي ام راضي هستم

- تو آره، ولي من نيستم. دلم مي خواد صداي زن و بچه ات توي خونه بپيچه. آرزو دام نوه ام رو بغل کنم و براش لالايي بخونم. فکر مي کنم اين آرزوي پدرت هم باشه... بنده خدا به اندازه من زجر مي کشه و نگران آينده توست..

- ميگي چه کار کنم عزيز دلم؟.

- مي خوام هر چه زودتر زن بگيري.

- دلم مي خواد، ولي نمي تونم. به خدا خيلي سخته... فکر مي کني من از اين تنهايي خوشم مياد. فکر مي کني دلم نمي خواد وقتي از سرکار ميام يکي منتظرم باشه و کيف و کتم را از دستم بگيره. من از خدا مي خوام که ازدواج کنم.خودم هم از اين تنهايي و بي همدمي خسته شدم..

- پس چرا کلک کار رو نمي کني... دست يه دختر خوب رو بگير بيار توي خونه ات. قول ميدم خيلي زود بهش عادت کني و ازش خودشت بياد. تو اين موضوع را يه بارتجربه کردي . هيچ فکرش رو مي کردي او همه عشق و علاقه.

به الهه را کنار بگذاري و چند سال به دنبال سيما آواره بشي؟.

سروش آهي پرحسرت کشيد و کلافه، چنگ در موهايش زد،گفت:.

- عشق سيما من رو بيچاره کرد.

- خدا قلب رو به آدم داده براي عاشق شدن و دوست داشتن... تو نمي توني بگي فقط يه نفر رو دوست داري. من، پدرت، يه روز الهه و امروز سيما، دوستات مثل نادر، يلدا، عمو، عمه ، همه و همه. خيلي ها رو دوست داري. مي بيني!.

قلب يه آدم آن قدر وسعت داره که ميشه همه آدمهاي کره زمين را دوست داشت. هر کدام را به يک اندازه و به يک چشم.

- دوست داشتن آره، ولي عاشق شدن نه... براي من خط کشيدن روي اسم سيما خيلي سخته.

- ناديده گرفتن آرزوي من چي. اون برات سخت نيست... مي خوام آرزو به دل از دنيا برم. .

سروش به هم ريخت. سراسيمه از تخت پايين آمد و بالاي سر مادر ايستاد، بوسه اي بر پيشاني او زد و دلجويانه گفت:.

- الهي فدات اون دلت بشم. الهي هر چي درد و بلا داري بخوره توي سرم. من نوکرتم به خدا... چشم، هر چي شما بگي همونه. حالت که خوب شد هر جا خواستي برو خواستگاري... مرد نيستم اگه بگم نه..

شيرين گرم و اميدوار شد..

- قول ميدي هر چي بگم همون رو انجام بدي.

- قول شرف ميدم.

شيرين لبخند زد. دست نوازش به صورت فرزند کشيد و گفت:.

- مي دونستم روي مادرت رو زمين نميندازي... دختري رو انتخاب مي کنم که لياقت تو داشته باشه.

سروش بار ديگر پيشاني مادر را بوسيد و گفت:.

- حالا خيالت راحت شد. ديگه فکر و خيال الکي نکن.

- باشه پسرم بايد زود بخوابم چون فردا خيلي کار دارم.

سروش چشم گرد کرد و انگشت در هوا چرخاند، گفت:.

آآآ... ديگه نشد. تموم برنامه هات رو بگذار براي وقتي رفتي خونه.

- مي ترسم پشيمون بشي.

-من قول مردونه دادم، پس پاش وايستادم. فقط در فاصله چند روزي که تو مياي خونه من يه کم خودم رو آماده مي کنم.

شيرين يه نفس عميق کشيد و به زودي به خواب رفت، اما سروش يک لحظه هم چشم برهم نگذاشت. نمي دانست چرا يک چنين قولي به مادرش داده اشت. فکر اينکه با دختري غير از سيما ازدواج کند عذابش ميداد، اما او به مادرش .قول داده بود و حالا برآورده شدن آرزوي شيرين از بقيه مسائل پراهميت تر جلوه مي کرد. سه روز بعد شيرين از بيمارستان مرخص شد و در بدو ترخيص از جمشيد خواست تا او را در برنامهريزي و تدارک ازدوج مجدد سروش همراهي کند. جمشيد با نظر شيرين مخالف بود و اصرار داشت که سروش را به حال خويش بگذارند و او در تصميم گيري ازدواج آزاد باشد. اما شيرين زير با نمي رفت و مي گفت:.

- نبايد دست روي دست بگذارمي تا عمر و جووني اين بچه به هدر بره..

در حالي که شيرين بدون توجه به حال سروش قرار خواستگاري دختر دکتر ديباچي را مي گذاشت. تمام توجه جمشيد به سروش بود. فرزند برومندش مقابل ديدگانش مثل شمع آب مي شد و خزان چشمان زيبايش کم کم به زمستاني سرد.

و بي روح بدل مي گشت که اميد ديدن هيچ بهاري را نداشت. پدر شاهد شکستن بي صداي فرزندش بود، بدون آنکه قادر به انجام کاري باشد..

در حالي که کت و شلوار ماشي رنگي به تن داشت روي پلکان نشسته و سر به نرده ها تکيه دادهبود. جمشيد با هر نگاه دلهره و آشوب را ميهمان ناخوانده دلش مي کردو از ترس آنکه گرانبهاترين نعمتي را که خداوند به او ارزاني داشته از دست بدهد، در تلاطم و اضطراب بود. چشمان بي فروغ سروش به دنبال مادر هيجانزده اش بود و گاه لبخندي به زور تحويل او مي داد، تا شادي اش را زايل نسازد. فقط خدا مي دانست و جمشيد که در دلش چه آشوبي برپاست. هر بار که سروش دلگير و افسرده گوشه عزلت مي گزيد، جمشيد احساس گناه مي کرد و خود را مقصر و مسبب اصلي تمام مصيبت هاي او مي دانست. آن روز نيز عم و اندوه فرزند بيتابش کرد.قدم در پله ها گذاشت و يک پله پايين تر از او نشست و به ديوار پشت سرش تيکه داد،چشم در چشم مرطوب فرزند دوخت، گفت:.

- چته بابا... مثل يه ژله شدي از هر طرف بهت دست بزنن از همون طرف وا ميري.

سروش آه کشيد:.

- خوبم بابا.... خوبم.

- مي خواي زنگ بزنم قرار امشب رو کنسل کنم؟.

.سروش با رخوت سر از نرده ها بلند کرد. نگاه نگرانش در چشمان پدر چرخ خورد و گفت:.

- نمي خوام مادرم رو از دست بدم... اين تنها آرزوشه.

.- مي خواي به عمر هم خودت رو عذاب بدي هم دختر مردم رو.

خودم رو شايد، ولي به دختر مردم کاري ندارم.

- وقتي زن و زندگي ات رو دوست نداشته باشي، همسرت بي شک اذيت ميشه.

سروش شانه بالا داد:.

- خدا خودش بزرگه، شايد ازش خوشم اومد.

جمشيد ملامت کرد».

- من دختر دکتر ديباچي رو مي شناسم. يه دختر ناز پرورده لوس و از خودراضي است. تو نمي توني تحملش کني بابا..

سروش در چشمان پدر زل زد و جواب داد:.

- به خاطر مامان تحمل مي کنم.

- سروش!... زندگي تو مهم تر از برآورده شدن آرزوي مادرته.

- ميگي چه کار کنم؟.

- امشب که دختر رو ديد،يه بهانه بيار و به مادرت بگو که ازش خوشت نيومده.

- فکر مي کني براي من فرقي هم داره. چه اون چه هر دختر ديگه... دلم نمي خواد هر روز راه بيفتم در خونه اين و اون..

جمشيد بلند شد دست روي شانه سروش گذاشت و گفت:.

- حذاقل به اين زودي ها قرار نامزدي نگذار. تو بايد بيشتر فکر کني.

سروش لبخند تلخ زد، برخاست و از مقابل ديدگان پدر، که منتظر جواب بود، بي اعتنا گذشت..

دقايقي بعد اتومبيلش مقابل منزل ديباچي متوقف شد. جمشيد چون مي دانست سروش حال مساعدي ندارد خد سبد گل رابه دست گرفت و جبعه شيريني را به دست شيرين سپرد. شيرين شاسي زنگ را فشرد و لحظه اي بعد صدايي از طريق آيفون آنها را به داخل دعوت کرد. شيرين متعاقب او جمشيد داخل شدند ولي سروش مردد درآستانه در ايستاده بود و تکان نمي خورد. قلبش به شدت مي تپيد. رنگ از رخسارش رفته بود و به دت مي لرزيد که با صداي جمشيد به خود آمد و قدمهاي لرزانش را داخل منزل ديباچي مسئله خواستگاري را پيش کشيد و از سروش راجع به کار و درآمدش سوالاتي کرد. شنيدن سوالات خانم وآقاي ديباچي که مرتب از آپارتمان، اتومبيل، کار،سرمايه پرسيده مي شد، سروش را مشمئز و عصبي کرده بود. بالاخره جمشيد به دادش رسيد و موضوع را عوض کرد و گفت:.

- بالاخره ما نبايد عروس خانم رو ببينم.

جمشيد توانست با اين جمله جو بوجود آمده را تغيير دهد و لحظاتي بعد عسل با سيني شربت وارد شد. به محض ورود عسل، سروش حال عجيبي يافت پلکهايش را محکم به هم فشرد و دندان غروچه رفت. درونش آتشي برپا شد که قادر به سوزاندن همه چيز بود. شقيقه هايش را ميان انگشتانش فشرد. سردرد شديد به همراه تهوع حالش را دگرگون ساخته بود. جمشيد متوجه تغيير حالت او شد به آرامي دستش را پيش برد و دست سروش را در دست گرم خود فشرد و گفت:

- خودت رو کنترل کن بابا.

در همين موقع عسل با سيني شربت جلو جمشيد ايستاد. جمشيد لبخندي زد ليواني برداشته و تشکر کرد. سپس عسل مقابل سروش خم شد، نگاه خريدارانه اي به او انداخت و با طنازي تعارف کرد. سروش حتي نيم نگاه هم نينداخت دست بالا برد ليواني برداشت و با صداي خفه اي تشکر کرد و لحظاتي بعد به تقاضاي شيرين، براي گفتگويي کوتاه وارد اتاق عسل شد. با تعارف عسل رو صندلي چرخان مقابل کامپيوتر نشست. عسل در حالي که لبه تختش را براي.

نشستن برمي گزيد، گفت:.

- ببخشيد که اينجا رو براي صحبت انتخاب کردم... همون طور که مي بينيد آپارتمان ما کوچکه و دو اتاق خواب بيشتر نداره.

سروش کلافه بود،گفت:.

- اشکالي نداره، خيلي هم عاليه.

سروش سکوت اختيار کرد و سر به زير با دکمه هايي کي بورد شروع به بازي کرد. عسل خسته از يک سکوت طولاني گفت:.

- مثل اين که قرار بود با هم حرف بزنيم.

سروش سر بالا گرفت. ياد الهه در نظرش زنده شد. عسل بي شباهت به الهه بنود. با چشمان درست و رنگي به موهاي بلوند،شباهت خاصي به الهه داشت. باز سروش سر به زير شد، گفت:.

- من صحبت خاصي ندارم ولي نمي دونم مطلع هستيد يا نه... من قبلا يه بار ازدواج کردم.

- بله مي دونم مادرتون گفتند که شما يه مدت دختري رو به عقد خودتون در آورده بوديد..

سروش آه کشيد. مي خواست به عسل بفهماند چقدر به سيما علاقمند بوده و هست، گفت:.

- مادرم بهتون گفت که من عاشقش بودم؟.

عسل جا خورد و با دلخوري پرسيد:.

- پس چرا جدا شديد؟.

- اون اين طور مي خواست.

- هنوز دوستش داري؟.

سروش فکر کرد بند رفته. اگر قرار بود با اين دختر زير يک سقف زندگي کند. نبايد آزارش مي داد. بنابراين به سردي گفت:.

- اون زندگي، براي من تموم شده.

- براي زندگي جديدتون چه ملاکي داريد؟.

- مي خوام تشکيل خانواده بدم. از تنهايي خسته شدم. احتياج به کسي دارم که کنارم باشه.

.- شما بر چه مبنايي من رو براي زندگي انتخاب کردي؟.

- حقيقتش پيشنهاد مادرم... من قبل از اين شما رو نمي شناختم.

عسل از سردي و صراحت لهجه سروش خوشش نيامده بود ولي براي جلب توجه و نطر سروش با عشوه گري گفت:.

- من بيست و شش سال دارم و دانشجوي سال پنجم رشته پزشکي هستم. بعد از پابان دوره عمومي، قصد ارم براي تخصص به آمريکا سفرکنم و اميدوارم که شما به هر ترتيبي که مي توني من رو در اين سفر همراهي کني..

يه نگاه موشکافانه به سروش انداخت، چيزي جز بي تفاوتي عايدش نشد. ادامه داد:.

- من علاقه خاصي به گل دارم و دوست دارم هميشه از شما گل هديه بگيرم. از موسيقي خوشم نمياد آرامش را به هيجان ترجيح ميدم. براي همين دوست دارم زندگي مستقلي داشته باشم..

يه ابرو بالا داد:.

- چون شنيدم شما با پدر و مادرتون زندگي مي کني.... در ضمن من به مهريه خيلي اهميت ميدم، چون فکر مي کنم يه جور تضمين براي آينده است ... من به انضمام پنج هزارسکه،يک دستگاه آپارتمان و يک دستگاه اتومبيل مي خواهم.

که بايد به نام خودم باشه.

با جملاتي که از دهان عسل خارج مي شد،سروش حال تهوع پيدا کرد. احساس کرد هواي اتاق سنگين شده و قادر به نفس کشيدن نيست رو به عسل کرد و گفت:.

- يک هفته به من وقت بديد... اين طوري هر دو بهتر مي تونيم فکر کنيم.

و برخاست، عسل سراسيمه شد..

- ولي من نظرات شما رو نشنيدم، نمي دونم به چي بايد فکر کنم؟.

- مي توني به بودن به پدر و مادر در کنار من فکر کني.

و بلافاصله از اتاق خارج شد. ديگر تحمل هواي آنجا را نداشت. با اشاره اي به جمشيد با آنکه بي ادابانه به نظر مي رسيد، خداحافظي کرد و بيرون رفت. قادر به رانندگي نبود سوييچ را به پدر داد و خود در صندلي عقب دراز کشيد. .

يرين غرق در افکار خود بود و در حالي که به هيچ وجه توجهي به حال او نداشت با خوشحالي زايدالوصفي گفت:.

- چطور بود مامان، پسنديدي؟.

ديگه حوصله جمشيد سر رفت و گفت:.

- شيرين محض رضاي خدا بس کن... داراي حالش رو مي بيني.

شيرين با دلخوري بق کرد. اما سروش وقتي حال مادر را اينگونه ديد نيم خيز شد و گفت:.

- کسي رو کهشما پسند کني حرف نداره. فقط يه کم مهريه اش سنگينه. در مورد اونم يک هفته وقت دارم فکر کنم..

جمشيد با عصبانيت گفت:.

-فقط يه هفته وقت گرفتي؟.

سروش در حالي که به پشتي صندلي تکيه مي داد،سر به شيشه لم داد،گفت

- بگذاريد زودتر تموم بشه... ديگه طاقت ندارم

اتومبيل آژانس انتظارش را مي کشيد. مدتها مي شد که سري به بازار نزده بود. همين که قدم درراسته بازار گذاشت مورد لطف و احوالپرسي دوستان و همکاران قديمي قرار گرفت. هر کس به نوعي جوياي احوالش مي شد و خوش و بشي مي کرد. از بدو ورودش تا وقتي به حجره جلال رسيد. يک ساعت کامل طول کشيد تا از دست دوست و آشنا بگريزد و به ملافات دوستي برود که تا قبل از طلاق دخترش، يکي از بهترين و صميمي ترين دوستانش محسوب مي شد. مقابل حجره جلال ترديد داشت، کمي اين پا و اون پا کرد، تا دستگيره را فشرد. جلال گرم صحبت با تلفن بود و متوجه ورود او نشد. يکي از شاگردان حجره به هواي مشتري جلو آمد، ولي جمشيد گفت که قصد خريد ندارد و براي کارشخصي به آنجا آمده است. مدتي همان جا ايستاد تا مکالمه جلال پايان ياقت، سپس کمي جلوتر رفت وسلام کرد. جلال با ديدن او خشکش زد. چند سالي مي شد که يکديگر را نديده وقهر بودند. جمشيد جلو رفت و در ميان.

تعجب جلال دستش را دراز کرد،گفت:.

- چطوري مرد؟.

لال با اکراده دست جمشيد را فشرد. لبخند به رور روي لبش نشست و گفت:.

-خيلي دلم مي خواست ببينمت مرد.

مث کرد و در حاليکه به جمشيد براي نشستن تعارف مي کرد رو به شاگرد مغازه گفت:.

-پسر برو دو تا چاي بريز در مغازه رو هم ببند... مشتري راه نده.

جمشيد با تشکري نشست و جوياي احوال شد..

-خانواده که خوبند شکر خدا.

- شکر خدا همه خوبن... البته اين طور که خودشون ميگن.

- چرا!؟ مگه نمي بيني شون.

- بچه ها رفتن خارج... دو سه سالي يکبار ميان ايران.

جمشيد سکوت کرد، جلال پرسيد".

- شيرين خانم چطوره... کسالت رفع شده؟.

-همين چند روز پيش بود که سکته دوم اومد سراغش... خدا خيلي بهش رحم کرد..

- ان شاءا... که بهتر باشه. پسرت در چه حاله؟.

جمشيد لبخندي تلخ زد و گفت:.

- کدوم پسر... اون فقط يه مرده متحرکه.

جلال سکوت اختيار کرد، جمشيد نگاهي به دور و بر حجره انداخت. مثل شش، هفت سال پيش، هيچ چيز عوض نشده بود. در و ديوار فرش بود. زل زد به جلال سر به زير، قوايش را جمع کرد و گفت:.

- امروز اينجام تا يه بار ديگه سيما رو ازت خواستگاري کنم.

جلال پوزخندي زد و روي از جمشيد گرداند و گفت:.

- اگه مي دونستم دل پسرت جاي ديگه است غلط مي کردم دخترم رو بهش بدم. بعد از اون همه اذيت و آزار، توقع داري يه بار ديگه دخترم را بيندازم توي آتش؟.

لحن جمشيد التماس داشت..

- دلم مي خواد اين دفعه به پسرم اعتماد کني. اون بدون سيما کارش تمومه. بچه ام داره از دست ميره... در عرض يک هفته اخير آن قدر رنجور و ضعيف شده که نميشه شناختش.

جلال دست را تکيه گاه چانه اش کرد و گفت:.

- خودم يه نمونه اش رو توي خونه دارم. فکر مي کني اون حال و روزش بهتر از سروشه؟.

- پس چرا دست روي دست بگذاريم ت بچه هامون مثل شمع بسوزن و آب بشن.

- فکر مي کني براي من آسونه که ناراحتي سيما رو ببينم. ولي پسرت به ما بد کرد مخصوصا به سيما

- اگه پسرم کس ديگه اي رو دوست دادشت و با سيما ازدواج کرد من مقصرم. من بايد ملامت بشم... چوم فکر مي کردم فقط سيماست که لياقت پسر من رو داره.

- نگاه جلال يه دنيا معني داشت گفت:.

- اگه منظورت الهه است بايد بگم پسرت در حق او هم ظلم کرد.

- درسته، نبايد بعد از ازدواج اونو به پاي خودش مي نشوند و اشتباه بزرگي مرتکب شد. اما هيچ وقت تهمت هايي را که در حضور شما به پسر من نسبت داده درست نبوده... الهه براي داشتن سروش، هر کاري حاضر بود بکنه.خودش خوب مي دونست که سروش به سيما علاقه مند شده و ديگه جايي براي او دلش نداره.

جلال با تعجب پرسيد:.

- شما چطور فهيمدي الهه به ديدن اومده بود... سيما چيزي گفته!؟.

جمشيد پوزخندي زد..

- الله يک ماه پيش سروش رو ديده و تمام جريان رو شرح داده. الهه الان يک مادره و زندگي خوبي داره و از کرده خودش پشيمونه. از سروش خواسته تا حلالش کنه، البته قصد داشت که با سيما هم صحبت کنه ولي سروش مانع شده... سروش ميخواد که سيما فقط و فقط به خودش اعتماد کنه..

جلال که از عشق و علاقه بيش از حد سروش به الهه شنيده بود با تعجب پرسيدک.

- اگه پسرت اين همه به الهه علاقه داشت که دختر منو آزار ميداد، پس چرا بعد از طلاق نرفت سراغش؟.

- براي اينکه دختر تو لياقت خودش را براي يه زندگي مشترک نشان داده بود. براي اينکه دختر تو با محبتها و فداکاريهاي بيش از حدش پسر من رو ديوونه خودش کرده بود..

- تو مي خواي بگي من بايد قبول کنم که سروش واقعا سيما دوست داره.

- قبول نکن، باور داشته باش.

جلال کلافه سر تکان داد..

- نمي دونم چه کار کنم... فکرم کار نمي کنه. مي دونم که سيما هم سروش رو دوست داره و هنوز نتوسته فراموشش کنه، ولي من مي ترسيم.

جمشيد دست جلال را گرفت و با التماس گفت:.

- تا دير نشده يه کار کن جلال. سروش داره به خاطر مادرش تن به يه ازدواج اجباري ديگه ميده.

چمشهاي جلال گرد شد..

- سروش قصد داره ازدواج کنه!؟.

- اون به مادرش قول داده.

جلال عصباني دستش را ميان دست جمشيد بيرون کشيد و گفتک.

- من از تو تعجب مي کنم جمشيد... تو چه توقعاتي داري؟.

- تو بايد پسر من رو درک کني اون تو موقعيت بدي قرار گرفته... مادرش روي تخت بيمارستان ازش قول گرفته به مجرد ترخيصش،سروش به زندگي اش سر و سامان بده. فکر مي کني اگه مادرآدم در حال احتضار باشه، ميشه با عقل و منطق فکر کرد... فقط خدا مي دونه که سروش چي مي کشه. اون داره مي ميره. مي دونم که شب عروسي نرسيده کارش تمومه... پسرم داره از دستم ميره... اين قدر لجبازي نکن جلال... بگذار اين دوتا بار ديگه بختشونرا امتحان کنند.

جمشيد التماس مي کرد و جلال در سکوت تماشا، بالاخره جمشيد نااميد و وامانده به قصد خروج برخاست، ولي در آستانه در مورد خطاب جلال قرار گرفت:.

- بعد از ظهرهاي دوشنبه سيما ميره امامزاده... سروش مي تونه اونجا پيداش کنه بهتره از خودش بپرسه..

قند تو دل شيرين آب مي شد. گوشي تلفن را برداشت شماره دياچي را گرفت، اما قبل از برقراري تماس انگشت جمشيد روي شاسي تلفن فرود آمد و ارتباط قطع شد. شيرين با تعجب و پر ملامت نگاهي به او انداخت و گفت:.

- هيچ معلوم هست چه کار داري مي کني!؟.

و مجددا شماره گرفت "804" که با سوال جمشيد انگشتش را از روي دکمه ها برداشت..

- تا حالا اين سوال رو از خودت پرسيدي؟.

- ببين!... حالا که سروش راضي شده تو خرابش نکن.

من و تو خوب مي دونيم که سروش دلش به اين ازدواج راضي نيست... کاش ديشب بيدار بودي و مي ديدي که چه حالي داشت.

سروش دفعه قبل هم همين اداها رو در مي آورد. ديدي که خيلي راحت الهه رو فراموش کرد و عاشق سيما شد..

- اين دفعه فرق ميکنه... الهه فقط دوست دخترش بود نه بيشتر نه کمتر... ولي سيما زن رسمي و شرعي سروش بود. مي فهمي ... زنش.. زن..

- مي خواي دست روي دست بگذارم تا اين پسره همه عمرش رو به پاي سيما حروم کنه و توي تنهايي خودش بپوسه.

- يه فرصت ديگه به سروش بده. اگه سيما حاضر باشه يه بار دگيه عروش اين خونه بشه، جاش روي جفت چشمهاي منه..

شيرين با دلخوري پشت چشم نارک کرد و گفت:.

- همچين حرف مي زندي که انگار من از سيما بدم مياد. به خدا من به اندازه سروش دوستش دارم. ولي خودت که ديدي، نمي خواد با سروش زندگي کنه.

- مي تونيم به اون حق بديم که از سروش عصباني و دلگير باشه. تو که صبر کردي... چند روز ديگه هم صبر کن.

- پس جواب ديباچي رو چي بدم؟.

- جواب اونا رو بگذار به عهده من.

ديگه جاي کل کل کردن نبود،شيرين برخاست به آشپزخانه رفت. جمشيد در حالي که به ظاهر شروع به خواندن روزنامه کرده بود، اما دل نگران و چشم به راه پايين آمدن سروش بود و چشم از پلکان بر نمي داشت. عقربه هاي ساعتبه يک نزديک مي شد که سروش با سردرد شديد از خواب برخسا. بي حوصله حمام کرد. لباس پوشيد وبه قصد خروج از منزل از پله ها سرازير شد. جمشيد به محض ديدن فرزند با لبخندي سلام کرد و گفت:.

- بالاخره بيدار شد بابا/.

سروش حوصله جواب دادن سلام هم نادشت به سمت درخروجي رفت اما جمشيد سراسيمه پرسيد:.

- کجا آقاجون؟.

سروش ايستاد ولي رو به پدر نکرد، زورش مي آمد که حرف بزند. سر کج کرد، گفت:.

- شرکت... ميرم شرکت..

- بمون باهات کار دارم.

- چيه ...مي خواي خبر قول و قرارهاتون رو بدي.بگذار براي شب..

رو گرداند و در گشود. اما جمشيد به تحکم کلامش افزودک.

گفتم بمون باهات کار دارم.

سروش کلافه، سنگيني اش را روي يک طرف بدنش انداخت:.

- بفرماييد... امرتون؟.

جمشيد دست لابه لاي تارهاي سفيد موهايش کشيد و در حالي که کلافه تر و عصبي تر از سروش به نظر مي رسيد، گفت:.

- از مادرت خواستم تا فعلا دست نگه داره.

- چرا!؟... بگذار زودتر تمومش کنه.

- قبل از اينکه تصميم اشتباهي بگيري مي خوام تکليفت رو با سيما روشن کني.

سروش لب به دندان گزيد و با خشم گفت:.

- ميشه لطفا ديگه اسم اون رو نياري... اگه خودم هم بخوام فراموشش کنم، شما نمي گذاري. بگذاريد زندگي ام رو بکنم... دست از سرم برداريد.

- چطوري به زندگي ات برسي... مثل ديشب!....

- زندگي من به خودم مربوطه... ميشه اين دفعه شما دخالت نکني.

لحن سروش تخقيرآميز بود و براي پدري چون جمشيد، گران مي آما، اما جمشيد بغض فرو داد و گفت:.

- آدم بايد براي به چنگ آوردن چيزهايي که مي خواد مبارزه کنه... من يا مادرت يه روزي دير يا زود بايد از اين دنيا بريم... به خاطر ما براي زندگي ات تصميم نگير.

سروش حوصله جرو بحث نداشت. متأسف سرتکان داد، ودر حالي که بيرون مي رفت گفت:.

- ديگه نمي خوام چيزي بشنوم... حتي يک کلمه.

نگاه جمشيد به دربسته خيره ماند. کمي مکث کرد، سپس با صدايي شبيه فرياد گفت:.

- جلال مي گفت اگه مي خواي سيما رو ببيني دوشنبه ها مي توني بري امامزاده... پيداش کني. در ضمن گفت بهتره از خود سيما بپرسي که مي خواد برگرده يا نه..

جمشيد به انتظار عکس العمل سروش ايستاد اما مثل اينکه سروش صدايش را نشنيده و منزل را ترک گفته بود. نا اميد سر به زير انداخت، اما قبل ازآنکه روي برگرداند، در باز شد و سروش در آستانه آن ظاهر شد. سروش در حاليکه ناباورانه در چشمان پدر خيره ماند با صداي لرزاني گفت:.

- مثل اينکه چيزي گفتي بابا..

جمشيد لبخند زد جلو رفت و دست به شانه فرزند گذاشت و گفت:.

- جلال تو رو بخشيده. اگه سيما هم ببخشه... تو مي توني به آرزوت برسي..

سروش هيجانزده پدر را درآغوش کشيد و بي صبر و قرار بيرون رفت..

مقصدش امام زاده... بود. زمزمه کرد: "چاکرتم يا امامزاده... درسته که چند سال طول کشيد تا حاجتم رو بدي، اما نوکرتم". دستگاه پخش را روش کرد صداي دلنشين خوانند که ترانه بهونه را مي خواند طنين انداز شد. انتظارش زيادبه طول نينجاميد، سيما حدود ساعت دو و نيم مقابل امامزاده متوقف شد و در حالي که يک بسته شمع و يک شيشه گلاب و چند شاخه گل به همراه داشت، از ماشين پياده و داخل صحن امامزاده شده. پشت تنه درختي پناه گرفت..

( امامزاده... در خارج از شهر تهران در نقطه اي دور افتاده اي واقع شده است و جز ايام تعطيل تردد زيادي ندارد).

سيما وارد حرم شد،طواف کرد و پس از لحظه اي راز و نياز، از حرم خارج و به سوي ديوار سمت چپ امامزاده به راه افتاد. آنجا مزار برادر بزرگ تر ش بود که سيما هرگز را نديده بود. برادري که درسن دو سالگي در اثر بيماري يرقان از دنيا رفته بود. بر مزار ايمان نشست، نسيم باد نوازشگر صورت غمگينش بود. شال توري سياه رنگش با وزش باد به حرکت درآمده و با صورتش برخورد مي کرد. مدتي نشست فاتحه اي خواند، سپس با گلاب سنگ قبر را شست. شاخه هاي گل را روي سنگ گذاشت و شمعي روشن کرد و بلند شد اما وزش باد شعله شمع را خاموش کرد. مجددا نشست وسروع به کبريت زدن کرد. اما هرچه سعي کرد نتوانست، ازاين رو دستش را پناهگاه شمع ساخت و کبريت را لاي انگشتش قرار داد و به زحمت شمع را روش کرکد. تمام حواسش به شمع بود که دست مردانه اي به آرامي روي دستش سر خورد و پناهگاه شمع شد. بي درنگ سربالا گرفت و با ديدن سروش.بند دلش پاره شد. سروش در لباس سياه با ريش و آن چهره افسرده، جذابيت فوق العده اي پيدا کرده بود. در حالي که دست سيما در دست مي فشرد فاتحه اي خواند و برخاست. سيما احساس کرد تمام اراده اش از او سلب شده. شانه به شانه او قرار گرفت. هيچ کدام جرأت حرف زدن نداشتند. سروش در حالي که از قبل خود را آماده کرده بود تا حرف هاي ناگفته دلش را به زبان بياورد، اما ساکت ماند. انگار نيرويي مانع از تکلمش مي شد. بدون آنکه کلامي برلب آورد سيما را تا محل پارک اتومبيلش همراهي کرد. نزديک اتومبيل سيما ايستاد. در ميان اندوه فراوانش براحتي مي شد برق عشق را در اعماق چمشان سبز رنگش يافت. نگاه بيقرارش را در چشمان سيما که پشت عنيک آفتابي اشمخفي شده بود دوخت. اما ديگر جرأت و طاقت شنيدن "نه" اززبان سيما نداشت. مستأصل در حالي که نمي خواست آخرين اميدش را از دست بدهد، بدون حتي يک کلمه سر به زير انداخت و از او فاصله گرفت و دور و دورتر شد

سيما حالا اشک مي ريخت و دور شدن او را نظاره مي کرد. دوست داشت، فرياد بزند و او را به نام بخواند ولي توان و جرأت اين کار را درخود نمي يافت. خوب مي دانست بيش از حد سروش رو آزرده و ديگر وقتش رسيده که به اين ماجراها پايان بدهد. بايد غرورش را کنار مي گذاشت و به نداي قلبش گوش مي داد. سروش رفته رفته دور و دورتر مي شد. چنند بار دست در هوا بلند کرد اما گويي لبهايش به هم دوخته شده بود قصد باز شدن نداشت. دست و پايش مي لرزيد، مردد بود. لحظاتي طول کشيد تا کمي به خودش مسلطشد. آب دهانش را قورت داد و با سرفه اي سينه اش را صاف کرد، سپس به خودش جرأت بخشيد و پشت سر او به راه افتاد. حالا کاملا نزديک شده بود،با گامي .ديگر شانه به شانه سروش قرار گرفت. به آرامي دستش را پيش برد و در ميان پنجه هاي او قرار داد. جمله اي در ذهنش نشست: "خداي من، چقدر سرده." سروش بناگاه ايستاد و چشم بست. طپش قلبش چنان فزوني گرفت که گويي از قفسه سينه بيرون مي زند. جرأت روي گرداندن نداشت، باورش نمي شد. احساس اينکه شايد دست گرمي که در ميان دستش قرار گرفته است کسي جز سيما باشد، جرات را از وجودش سلب کرده بود. به آرامي چرخيد. شايد خواب ميديد. اما اين يک حقيقت محض يود سيما مقاب لش ايستاده و از پشت عينک سياه رنگ در چشمانش خيره شده بود. دچار ترديد شد. شايد سيما براي دلداري اش بازگشته و به سرعت او را در ميان قطرات اشک از چشمانش.چون رودي طغيان گر سرازير بود. قدمي جلو گذاشت. چشمان سياه و زيبايش برقي خاص داشت، نگاهش در زواياي صورت سروش چرهي خورد. چشم بست و آرام سر بر شانه او نهاد. دل سروش فرو ريخت و نفسش بند آمد. به سختي تنفس مي کرد، چقدر منتظر اين لحظه بود.به آرامي و با ترديد دستهايش را بالا آورده دوربازوان سيما حلقه کرد و او را به سينه فشرد. قدرت تکلم نداشت. بدن سرد و يخ زده اش به سرعت تبديل به تن تبداري شد که درآتش عشق مي سوخت. سيما کمي سرش را عقب کشيد. هنوز اشک مي ريخت و بغض داشت، گفت:.

- هنوز هم دوست داري برگردم؟.

گرماي عشق در تار و پود سروش خانه کرد، باز سيما را به آغوش فشرد.

- اين منتهاي آرزومه

- تو از من دلگير نيستي؟

سروش پنچه هايش را دور بازوان سيما قفل کرده و کمي او را ازخود دور ساخت،سپس چانه او را بالا آورد. احتياجي به بازي با کلمات نبود، مي شد به راحتي عشق را از چشمانش خواند. با شورو التهاب نگاه سوزانش را در عمق

چشمان سيما دوخت،قطره اشکي فرو چکيد و بار ديگر او را به سينه اش فشرد و گفت:

دوستت دارم... دوستت دارم.

پایان

جهت دانلود رمان بیشتر به وب تک سایت مراجعه کنید