نام کتاب : آدم ها و آدمک ها

نویسنده : zahrataraneh کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد  :    hayden کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر    :  Melodee      کاربر انجمن نودهشتیا

...تا این که یک روز ، هنگامی که آدمک بر روی تپه ای پوشیده از گل های وحشی نشسته بود و داشت غروب خورشید را تماشا می کرد باد سردی شروع به وزیدن کرد..

باد به طرف آدمک آمد و نور کمرنگی را در جلو خورشید خونین رنگ ایجاد کرد . آدمک به نور آبی رنگ خیره شد . ناگهان باد چرخید و از میان آن انسان واره ای شکل گرفت.

چشمان کشیده و خمارش با تردید به آدمک خیره شد .

آدمک با حالت کینه گفت: تو دیگه چیکار داری؟

او خرد بود که آمده بود طلسم را بشکند . زوزه ی اسرار آمیزی کشید و گفت: وقت اونه که آدمو بیدار کنیم

-نه، نمی ذارم...من ......

-تو هیچ وقت فرصت هیچ کاری رو پیدا نمی کنی . این دنیا مال تو نیست .

-البته که این دنیا مال منه . این دنیا همه اش مال منه و تو نمی تونی کاری کنی.

خرد به درون آدمک جهید.

نیمه شب بود . آدمک ها در اطراف آتش رقص و پایکوبی می کردند که ناگاه یک نفر از دور آمد . او دیگر خودش نبود . پدرش به طرفش آمد .

-سلام پسر چرا دیر کردی؟بیا به ما برس..

پسرک در فکر بود . حس عجیبی داشت . یک جور احساس حرارت ، یخ های درون او را ذوب می کرد. به آلونکی پناه برد.

در آن جا پر بود از صندوق های کهنه ، لباس های پاره ، وسایل قدیمی. آدمک بر روی یکی از صندوق ها نشست و سرش را پایین انداخت.

حرارت داشت از چشمانش بیرون می زد . اما پاهایش یخ زده بود .

ناگهان صدایی یواش گفت: سلام.

آدمک یکه خورد و به اطراف نگاهی انداخت.

آن صدا دوباره گفت: شب بخیر!

آدمک از جایش بلند شد و اطراف خود را دید زد . کنار یکی از صندوق های کهنه موش کوچکی رد شد . ناگهان آدمک صدای خش خشی را از پشت سرش شنید . آرام سرش را برگرداند .

مردی بلند با تبسمی به گرمی آفتاب.

پسرک خواست فرار کند و از او دور شود . اما مرد دستش را گرفت و به درون خود فرو برد .

هوا سرد بود . باران می بارید . صدای طوفان، صحبت تلخی می نمود. وحشت نوازش می کرد . مرگ در اوج بود . وسط کوچه ای متروکه افتاده بود و قطرات باران بر پیشانی اش فرود می آمد .

ناگهان آن مرد اسرار آمیز بالای سرش ظاهر شد .

پسرک می ترسد . می خواهد فریاد بکشد و از دست این موجود آزار دهنده فرار کند . اما انگار طلسم شده . من از تو بیزارم ، این چیزی بود که در سرش می گذرد.

دود های خاکستری رنگی اطراف مرد پرواز می کنند . کنار پسرک می نشیند. 

مردم در حال رقص و پایکوبی اند . فردی از دور ظاهر می شود . او دیگر خودش نیست . پدر به طرف پسرک می رود. 

-سلام پسرم ، تا الآن کجا بودی ؟بیا به ما برس.

.

.

.

ساعت ها دور تر از این مکان آدمکی در قایق نشسته و زیر آفتاب گرم دریا آرام آرام در خواب می رود و به صدای آرام موج ها گوش می دهد. 

رطوبت را بر لباس نازک و نخی خود حس می کند . قایق مانند گهواره ای مهربان آرام آرام تکان می خورد . موج ها با هم حرف می زنند . گاهی وزش بادی مو را بر تن صیاد سیخ می کند و دوباره آرام می گیرد . سکوت نوازنده ای است . صیاد در خوابی عمیق فرو می رود . 

در خواب می دود . از چیزی فرار می کند . زیر پایش را می بیند . دریاست . ماهی ها هم دارند با او فرار می کنند . پشت سرش را نگاه می کند . دود غلیضی دارد او را فرا میگیرد . هراس انگیز است . در مقابل خود خورشید کم فروغی را می بیند که دارد غروب می کند . باید به سمتش برود . راه نجات تنها خورشید است . 

پس از چند ثانیه نوری تمام وجودش را فرا میگیرد و احساس می کند که دیگر خودش نیست . 

.

.

.

قایقی به سمت ساحل می آید . دیگر شب شده . همه منتظرش هستند . 

-بیدار شو، بیدار شو.

صیاد احساس می کند تمام آب دریا را بلعیده و تمام آن ماهی ها در درونش شنا می کنند.

-خوبی؟ چه اتفاقی افتاد ؟

صیاد دیگر خودش نیست.

.

.

.

در آن طرف کوه ، هنگامی که هوا گرگ و میش است و چوپان تازه از خواب بیدار شده ، گله ها آماده ی رفتن به صحرا اند . صحرا ، دشتی است ، پر از گل و سبزه و گیاه..

چوپان با عصای استوارش ، همراه با گله ی گرسنه به راه می افتد. 

خوشحالی گوسفندان غیر قابل توصیف است . صدای زنگوله هاشان فضا را پر کرده و دارد خورشید را برای طلوع کردن ، چالاک تر میکند. 

نسیم سحری در میان سر و صورت گشت و گذار می کند و خواب را از سرش می دزدد.

بوی خوشی هوا را پر کرده و کوهستان تماشاگر رقص صبح است.

مورچه ها با هم آواز می خوانند. انگار تمام این زیبایی ها دارد از تشعشعات خورشید که از پشت کوه بالا می آید ، بر روی زمین پاشیده می شود. 

باد سردی بر تن چوپان می وزد و چوپان با دندان هایش هیس هیس می کند . به دنبالش گوسفندان نا آرام می شوند و کمی بیشتر سر و صدا می کنند . ابرها از دوردست سرک میکشند . 

چوپان به ابر ها چشم می دوزد . عظمت صحرا با ناپدید شدن آسمان بیشتر می شود .

کم کم کوه نیز در تاریکی ابرها آرام میشود . زوزه ی باد گله را پراکنده می کند و در پی آن چوپان در اطراف آن ها شروع به دویدن می کند . صدای چوپان در میان زوزه ی باد گم می شود . 

ابر ها به بالای گله می رسند.

جرقه ای سرخ رنگ ، ابر های تیره را پاره میکند و در پی آن باران شروع می شود . دیگر برای جمع کردن گوسفندان خیلی دیر شده. چوپان دیگر کوه را نمیبیند . صدای ضعیف گوسفندان وحشت زده آخرین چیزی است که چوپان می شنود . 

همچنان باران است که می بارد. چوپان زمین سرد را حس می کند . چشمانش را باز میکند . دست هایش غل و زنجیر شده . به پاهایش نگاهی می اندازد. آن ها گرفتار زنجیرند . 

دیوار خاکستری در پشت سرش و زمین کاه گل گرفته ی کثیف میزبان اوست. اطرافش را سراسر دود سیاه رنگی فرا گرفته . چوپان در این تاریکی به دنبال گوسفندان و کوهستان است. 

صدای نفس کشیدن کسی از میان دود ها می آید. کی آنجاست؟ چوپان در ذهنش می پرسد.

-کوهستان ارزونیت!

صدای زنی به گوش می رسد. دوباره تکرار می کند: کوهستان با تمام دشت هایش!

چوپان هنوز نمی داند که باید چه کار کند . پیکر سرخ رنگی از میان تاریکی پدیدار می شود . چشمانی از شیشه و موهایی از حریر دارد. 

دست هایش را در هم قفل کرده و به چوپان نگاه می کند. 

پیکره ی سرخ با طعنه می گوید: خب مگه چیز دیگه ای هم لازم داری؟

صدای پیکر سرخ در فضا پمی پیچد. چوپان پرسشناک به او می نگرد.

چوپان با خود و در ذهنش می گوید: خسته ام.

-عجب! پس بالاخره خستگی هم به سراغت اومد ! 

بعد از چن ثانیه مکث پیکر سرخ لبخند نیش داری می زند و می گوید: من زیبایی هستم ، تنهایی تو را نابود می کنم.

چوپان غم آلود می گوید: تو ارمغان تنهایی هستی.

پیکره عصبانی می شود و زنجیر های چوپان را می گیرد و او را به درون دود ها پرتاب می کند . 

بوی نم باران می آید. صدای گوسفندان که خوشحالی می کنند . پرندگان آوازه خوان . زنبور ها ، رود ، چشمه. 

چوپان چشم هایش را می گشاید. به گوسفندان که در اطرافش می چرخند نگاهی می اندازد .

دشت است و چوپانی با لباس کهنه. غذایش میوه های وحشی و بالینش ، کاه . با عصایش دشت را می پیماید و با قلبی که حالا از روشنی سرشار شده ، زیر لب نیایش می کند.

به پشت کوه باز می گردیم . جایی که صیاد به دل آب زده . مردم به او مجنون می گویند. کم حرف ، بی جان و ضعیف. هر بار که به دریا می زند ، دست پر باز می گردد . 

این روز ها چیز زیادی گیر صیادان نمی آید . 

به او جادوگر می گویند. با هوای گرم و سوزان ساحل خو گرفته . ماهی های دریا دوستش دارند و تور های صیاد از علاقه ی ماهی ها به خودشان در شگفتند . 

خورشید هوای صیاد را دارد و ابرها تا او در دریا باشد ، نمی بارند .

صیاد هنوز به وسط دریا نرسیده که ابر های تیره بالای سرش را فرا میگیرند . این بار ابر ها با او از در ناسازگاری بر می آیند . صیاد ، پارویش را برمی دارد و به سوی ساحل پارو زدن را آغاز میکند . 

هنوز چند پارویی نزده که باران شدیدی شروع به باریدن می کند . این باران بی مقدمه دلهره را در وجودش می اندازد. دسته ی پارو را محکم تر میگیرد . تنش یخ زده . نفس نفس می زند که موجی زیر قایق می زند و صیاد بر کف قایق پهن می شود و سرش با قایق برخورد می کند. صیاددر گیجی صداهای مبهمی می شنود.

بوی عجیبی به مشام می رسد . زیر سرش نرم است . بوی خاک می آید. رطوبت را حس می کند. صدای چکه چکه ی آب. آهسته چشمانش را میگشاید . صدای امواج هنوز به گوش می رسند. اطراف او را غاری فرا گرفته .

سنگ های آهکی ساخته ی گذشت زمان هستند. از میان آن ها فرار جانوران را حس می کند. به دهانه ی خروجی غار نگاهی می اندازد . قایقش در آنجاست . هنوز بر کف غار نیم خیز است . احساس کوفتگی می کند. دوست دارد همانجا بخوابد. دوباره به بیرون نگاهی می اندازد. باران بهانه ی خوبی برای توقف کوتاهش در غار است.

دوباره افقی می شود و به خواب عمیقی فرو می رود. 

کمی آنطرف تر ها، کنار جنگل ها و دشت های نیمه خشک ، به سراغ آن پسرک خردمند می رویم. مو های مشکی اش لخته وار بر روی پیشانی اش ریخته . تپه ی گل های وحشی ، تنها سالی یک بار ، آن هم در فصل بهار ، شاهد مناظر زیباست. 

پسرک به آن تپه بازمی گردد تا ببیند که دقیقا چه بر او گذشته. خورشید مثل همیشه درخشان است . حوالی عصر است . جسم او بیست بهار را گذرانده ، اما روحش...

او از روح خود نا آگاه . به جز صدای پرندگان دشت صدای خاصی به گوش نمی رسد. پسرک در فکر است که ناگهان صدای بی جان قدم هایی به گوشش می رسد . این صدا همراه با برخورد چند حلبی کهنه هم هست . 

قلبش به تپش می افتد و به عقب بازمی گردد . بر خلاف انتظار ، پیرزن ژنده پوشی را می بیند که دارد با خوشحالی به طرف او می آید . پیرزن کیف بزرگی به همراه دارد و چند حلبی هم در دست .

پیرزن کنارش اردو می زند. بدون توجه به نگاه متعجب پسر ، آتشی روشن می کند و حلبی پر آبی را روی آن می گذارد. پسرک در شعله ی آتش اتفاقی را که برایش افتاده مرور می کند . پیرزن در بقچه اش گشت و گذار می کند . معلوم است که امروز را حسابی پرسه زده. تن پوش و کفش هایش کهنه و کثیف اند .

پسر سرش را به طرف خورشید غروب می چرخاند. خورشید کم کم بلعیده می شود و تاریکی چیره می گردد.

آن طرف تر ها ، پشت جلگه های سبز ، جایی که جنگل های بلوط آن را احاطه کرده ، دختری جوان بر روی زمین کشاورزی کار می کند. دست هایش تاول زده و عرق از سر و رویش می ریزد . سختی کار ، جسمش را آهنین و قلبش را همچون آینه کرده.

گرما و آفتاب با او نا مهربانی می کنند . دست هایش پر از خاک و چوب است . حرف هایش رنگ مردانگی دارد . به زیر سایه ی درختی پناه می برد . بقچه اش را باز می کند . دو تکه نان . 

خاک های سرش را می تکاند و به کنار آب می خزد و دست و پایش را می شوید. نگاهش به چهره ی کوفته اش در آب می افتد . آفتاب پوستش را سوزانده.

پرندگان برای او آواز می خوانند. گویا آب نیز تنها برای او روان است . دخترک پای سفره اش بازمی گردد و نانی را پاره می کند . 

گنجشک ها اطراف او بر زمین نشسته اند و بر زمین نوک می زنند. دختر ، تکه نانی خرد شده را به آن ها می بخشد . آن جا ، زیر درخت بلوط، آرامشی وصف ناشدنی دارد. 

پس از خوردن غذا ، پای درخت ، به خوابی عمیق فرو می رود. در خواب ، صحرا خشکیده است . زمین های کشاورزی تبدیل به خاک های ترک خورده شده . از درختان بلوط خبری نیست . پرنده ها ناپدید شده اند . رود خشکیده . 

از این جا که ایستاده تا بی نهایت صحراست. نفس کشیدن برایش سخت شده . دهانش خشک شده . آب ، آب ، این چیزی است که در ذهنش می گذشت.آب،آب .

زمین بیابان همچون قلب یک انسان می تپد. 

دختر بر خاک می افتد و احساس می کند که در صحرا فرو می رود و در همان حال ، قلبش بر صحرا احاطه پیدا می کند. دیگر به جای خاک های خشک ، آب و آینه گسترده شده. پاکی در خود ،آسمان آبی را نمایش می گذارد.

.

.

.

دخترک از خواب برمی خیزد و به طرف زمین به راه می افتد . بیل خود را برمی دارد . این بار دیگر دارد قلب صحرا را پاک می نماید . علف های هرز را می کند . دانه های امید را می کارد و آب پاکی را بر آن جا جاری می سازد.

.

.

.

به دریا می رویم . صیاد را آخرین بار در غاری آهکی ملاقات کردیم. شب شده . صیاد از خواب برخاسته و قایقش را به سمت ساحل به حرکت در آورده . چراغ فانوس ها از روستا قابل دیدن است. هوا کمی شرجی شده . هوای شرجی انسان را خفه و عصبی می کند . صیاد با قدرت پارو می زند . دراین پهنه ی تاریکی ، ماه با روشنی بدون وصفی خودنمایی میکند . 

دریا برای ساکنانش ، لالایی شب را می خواند. این جا آرامشی عجیب دارد . ماهی ها و ستارگان دریایی ، گویا که در خواب اند .

صدای برخورد پارو و شکافته شدن دریا ، آرامش شب را بر هم می زند . موج های وحشی ، در بند اند . به ساحل می رسد . عده ای منتظرش هستند . او را تا آلونک قدیمی اش بدرقه میکنند . 

.

.

.

به سراغ زمین های سرد و یخ زده می رویم . جایی که سرما تا مغز استخوان نفوذ می کند و گرما تنها رویایی زودگذر است . برف های نرم بر پشت بام منازل نشسته و به گفت و گو و آواز مردم ساکن گوش می دهند. 

نوزاد کوچکی در آغوش گرم مادرش آرام گرفته و دارد به خواب می رود. 

بوی خوبی اتاق گرم را پر کرده . مهمان ها با خوراکی های خوشمزه از خود پذیرایی می کنند . نوزاد احساس عالی و خوبی دارد . این مکان ، در آغوش مادر ، در یک شب زمستانی ، برای او انتهای خوشبختی است . 

پارچه ی نخی اطرافش، او را نوازش میکند . نوزاد کم کم به خواب فرو می رود . بر بال پرنده ای سوار و بر روی سرزمین پریان در پرواز . از آن بالا ، در میان ابر ها ، می خندند و پروانه ها و گنجشک ها از آن پایین برایش دست تکان می دهند . راستی نوزاد این چیز ها را قبلا در کجا دیده بود؟

پرنده ی طلایی به میان جنگل می رود و نوزاد کوچک بر روی صندلی مرواریدی و طلایی رنگی می نشیند . اطرافش پر است از غذا های خوشمزه . سنجاب ها ، موش ها ، خرس ها ، همگی اطراف او جمع اند . همه می خندند و آواز می خوانند و من هنوز در شگفتم که نوزادی که چند ماه بیشتر نیست که در سرزمینی یخ زده به دنیا آمده چگونه این خواب ها را می بیند !

به خواب شیرین نوزاد خیره می مانیم . صدای موسیقی قطع شده و پرندگان و حیوانات کنار رفته اند و جغد پیری تلو تلو خوران بر زمین می افتد . اضطراب در چهره ی نوزاد قابل دیدن است . مادرش دستانش را گرفته . چه اتفاقی افتاده ؟ نوزاد در ذهنش می پرسد .

_ مُرد ، مادر مُرد . 

جغد نجوا کنان می گوید. نوزاد می ترسد . غمگین می شود . قلبش شدیداٌ به تپش می افتد . رنگش سرخ می شود و نفس نفس می زند . مادر ، مادر ... نوزاد در قلبش صدا می زند . مادر ، مادر...

اسب سفید و زیبایی با یال های درخشان نقره ای و چشمان آبی فیروزه ای از میان دو خرس وارد می شود . همه ی حیوانات به او خیره می شوند . سوار بر اسب ، مادر سفید پوش نوزاد ، با لبخندی بر چهره اش ، به طرف او می آید. 

مادر! نوزاد در ذهنش می گوید . همچنان که آن نوزاد در خواب های شیرینش می خندد ، ما نیز آرام و بی صدا از آنجا دور می شویم و به سراغ آن پیرزن ژنده پوش می رویم.

-بچه کجایی؟ 

پیرزن از پسرک می پرسد .

-کی...من...همین دور و ورا.

-پسر خوبی هستی . امشب میهمون من باش.

-کی ؟ من؟

-البته...من مادر بزرگ مادری پسر عموتم .

-تو؟

-البته!

-نمیشناسمت.

-میشناسی. بیا . بیا تا شب نشده به کلبه ی من بریم .

-کلبه ات!؟

-البته.

-کجاس؟ خیلی دوره؟

- نه ، همین اطراف . پشت اون تپه ، بین درختا .

شب شده و ماه پشت ابر ها ظاهر و پنهان می شود . پیرزن و پسرک از تپه پایین می روند .

-بیا، اونجاست . پیرمرد چراغا رو روشن کرده . بیا!

چوب ها و برگ ها زیر پا های پسرک می شکند . گویا اشباح و مار هایی زیر پا های آن ها به این طرف و آن طرف می روند . پسرک قدم هایش را سریع تر می کند . پشت در کلبه ، بوی یک غذای گرم به مشام می رسد . 

پیرزن چند باری بر در می کوبد و بعد خودش در را باز می کند و با صدایی نه چندان بلند پیرمرد را صدا می زند. 

پسرک زیاد احساس غریبگی نمی کند ، چون با دیدن پیرمرد که چند باری او را آن حوالی دیده ، ترسش می ریزد .

پیرمرد کنار آتش ، بر روی صندلی کهنه ای نشسته و سرش را بر روی عصایش گذاشته . به آتش خیره شده . گویا جوانی اش را مرور می کند . به نظر می آید هنگام جوانی ، تنومند و زیبا بوده . پیرمرد زیر چشمی نگاهی به میهمان می اندازد . 

پسرک هول کرده . بعد از چند لحظه به خودش می آید و می گوید : سلام!

پیرمرد با لبخندی جواب سلامش را می دهد.

پیرزن کیف گنده اش را روی میز می گذارد و می گوید: راحت باش ، غذا همین الان آماده می شه . 

پسرک پشت میز می نشیند و دست هایش را تا عمق جیب تن پوش سیاه کهنه اش فرو می برد . گویا از خجالت نمی داند چه کند . اصلا چرا سر خود به این جا آمدم؟ آن هم این موقع شب . اگر پدر و مادر بفهمند چه می گویند . سر خود ، باز هم سرخود بلند شدی و رفتی ؟

پسرک در ذهنش عواقب کار خود را مرور می کند . 

لحظه ای بعد سه بشقاب بر روی میز چیده می شود . از سر میز غذای آن ها بلند می شویم و به سراغ دخترک کشاورز می رویم .

دخترک پشت پنجره ی اتاقش نشسته و به ستاره ها می نگرد . آن پارچه ی مخمل سیاه ، با الماس ها درخشان . 

خدایا ، دوستت دارم . دخترک در افکارش جملات ساده اما زیبایی می گوید .

خدای من ، چه آسمون خوشگلی آفریدی . نه...من از اون ستاره ها نمی خواهم . از همین جا قشنگ ترن . دخترک بر روی تخت خواب کاهی اش دراز می کشد و پتوی مندرس و کهنه اش را بر روی خود می اندازد . 

خدایا ، خیلی دوستت دارم ، مواظب خودت باش ...وای نه ! حواسم نبود . تو از همه بزرگ تری! پس شب بخیر.

هنوز چند دقیقه نگذشته که دخترک به خواب عمیقی فرو می رود . آهسته و آرام از کلبه ی دخترک بیرون می رویم ...

گویا کلبه ها و آلونک های این سرزمین ، تنها مأمن این انسان های پاک است . 

صیاد در فکری عمیق فرو رفته . دارد بقچه اش را می پیچد . در فکر رفتن است . گویا کشتی ها می خواهند او را از این سرزمین دور کنند . کلبه ی غم گرفته ی صیاد ، آخرین مکان آرامش او است . صیاد روی زیلوی کهنه اش به خواب عمیقی فرو می رود . 

صیاد به دنیای خوب ها پرتاب می شود . باز هم دارد به سمت خورشید می دود . صدای طوفان را می شنود . احساس یخ زدگی می کند . صیاد غلتی میزند و در افکارش به داخل غار می پرد . آب از سقف غار می چکد . رطوبت بر روی صورتش می نشیند . صیاد در خواب عرق کرده . دارد تند تند نفس می زند . 

به دریا باز میگردد . خوابش به درازا کشیده . کشتی بزرگی را از دور می بیند . دستش را بلند می کند و برای آن دست تکان می دهد . 

-هی..هی 

صیاد در خواب فریاد می زند.

-منم میام.

صیاد با صدای امواج دریا از خواب بیدار می شود . طلوع آبی رنگ ، آلونک را روشن کرده . همین طور که صیاد به طرف کشتی در حال حرکت است ، به سراغ پسر جوانی می رویم که شب گذشته را در کلبه ی پیرزن و پیرمرد گذرانده بود .

در راه بازگشت ، هنگامی که آفتاب به زمین روشنایی بخشیده پ و اشباح را در خود فرو برده ، شبنم ها قابل دیدن هستند . 

گویا برگ ها با هم آواز شادی می خوانند. آواز پرندگان و نسیم صبحگاهی ، به طور غیر قابل وصفی روح انگیز است.

خزه ها بر روی چوب درختان تنفس می کنند . 

پسرک از شیب جنگل پایین می رود . رود ظریفی به سمت روستا در حال حرکت است . دستانش را در آب فرو میبرد . گویا آب تا عمق جانش نفوذ می کند . 

-سلام... 

این آب است که در ذهن پسرک با او حرف می زند . 

پسرک با خود می گوید : حالا پدرم چی میگه؟

-بگو میهمون بودم .

رود با پسرک حرف می زند . آن هم در ذهنش . 

پسرک نفس عمیقی میکشد . صدای تنفسش را می شنود . 

-دروغی سر هم می کنم . 

-نه ...هیچ وقت دروغ نگو .

-چرا...این بهترین کاره...

در همین حال که پسرک به سمت خانه در حال حرکت است ، از این جا دور می شویم و به سراغ دخترک کشاورز می رویم . 

صدای سرفه های دخترک در فضا پیچیده . در کلبه کوبیده می شود . دخترک در را باز میکند . 

-سلام...صب بخیر . 

زنی روستایی با صبحانه آمده . 

دخترک سرفه می کند .

.

.

. 

به سرغ چوپان می رویم تا دخترک صبحانه اش را بخورد . چوپان ساعت هاست که بیدار شده و در کوهستان در گردش است . گوسفندان شاد او احساس عجیبی را در دل انسان ایجاد می کنند . گویا کوهستان تنها برای آن ها استوار مانده .

باد ها سرزمین های طولانی را طی می کنند . از کوه ها ، دشت ها ، دره ها ، جلگه ها ، آب های کوچک و بزرگ میگذرند. زندگی انسان ها در هر کجا که باشد دیدنی ست و داستان هایشان شنیدنی . 

امروز روز صبح ، هوا بویی عجیب دارد. بوی نم باران ، بوی سبزه ، سوز سرما...

چوپان سخت در فکر فرو رفته و به چهره ی گوسفندان می نگرد. امروز انگار گوسفندان هم آشفته اند . گویا خبری در راه است . در امتداد دشت، افکار چوپان است که گسترده شده و گویا منتظر خبری ناگوار است. 

.

.

.

نوزاد کوچک از خواب بیدار شده. خانه مثل همیشه گرم است. بوی خوش غذا ، آهسته بلند می شود و در هوا چرخی میزند و آرام آرام خود را به مشام نوزاد می رساند . نوزاد کوچک با لپ های قرمز ، دوست دارد مادر خود را صدا بزند تا مطمئن شود که او هنوز هم در کنارش است . 

دستانش را در هوا تکان می دهد . صداهای مبهمی در می آورد . گویا کمک می خواهد . مادر نوزاد، دست از کار می کشد و بالای سرش ظاهر می شود .

.

.

.

پسرک جوان دیگر به درب منزلشان رسیده. با ترس بر در می کوبد . بلافاصله در باز می شود . مادرش است . نگران . پدرش هم پشت میز نشسته و سخت عصبانی است .

-کجا بودی پسر؟

مادر پسرک مضطرب است و دوست دارد جواب سوالش را به سرعت بشنود . 

پدرش بی مقدمه بلند می شود و به طرفش می آید و می گوید: به موقع اومدی ، باید بریم.

-کجا؟

پدر این بار همچون جغد به چشمان پسرک می نگرد و به طرفش می آید . 

.

.

.

صیاد به کشتی رسیده است . شور و حال عجیبی دارد . می خواهد هر چه زود تر از ساحل فاصله بگیرد . معلوم نیست که به چه چیزی اطمینان دارد . به دریا،... یا به کشتی. در عین حال اضطراب تمام وجودش را فرا گرفته . خواب شب گذشته را در ذهنش مرور می کند . 

کشتی به راه می افتد . وقتی که کشتی بر روی امواج به حرکت در می آید ، انسان را به یاد خاطراتش می اندازد . دل به دریا زدن را معنا می کند . اعتماد یعنی این .

کشتی ناخدایی ندارد . دریا در خود ماهی ای ندارد . سرزمین جدیدی که صیاد بر آن پا گذاشته ، وسیع تر از این حرف هاست . صیاد احساس خستگی می کند . گویا دیگر نیازی به تنفس ندارد . چرخی میزند . به دنبال فردی در کشتی می گردد . به هر طرف که می رود ، کسی را نمی بیند . کسی این جا نیست؟ صیاد در دلش می پرسد .

کشتی بزرگ و خالی ، صیاد را به سرزمین جدیدی می برد و این در حالی است که آدمک بی انسان صیاد را در گور سردی قرار دادند و روی آن را پوشاندند و از اطرافش پراکنده شدند .

آدمک که حالا اسیر خاک شده اند ، می گویند: سفرت بخیر . تو عجیب ترین و زیبا ترین اتفاق زندگی ام در این دنیا بودی . مرا ببخش که فکر می کردم.. سفرت بخیر.

هیچ وقت از مرگ فرار نکنید . گور ها آنچنان هم جای بدی نیست . حداقلش این است که گور ها ، جای ما انسان ها نیستند. جای ما در کنار صیاد است تا ببینیم سرانجام سفرش چه خواهد شد .

صیاد وحشت زده وسط کشتی ایستاده. از تنهایی ترسیده . فریاد می زند : کمک کمک

هوا خفه و تاریک است . ناگهان نگاهش به دور دست ها خیره می شود . قایقی دارد به طرف او می آید . صیاد خوشحال می شود و برایش دست تکان می دهد و فریاد می زند: بیا ، من اینجام.

مسافر قایق کوچک در دریا را قبلا هم دیده ایم . مردی تنومند با لبخندی به گرمی آفتاب . جامه ی بلند آبی رنگی پوشیده و مو هایی کوتاه دارد . این چهره، عجیب برای من آشناست . گویا او را جایی در خواب ها و رویا ها دیده ام . گویا در تاریخ موجود بوده است و الآن به زمان دیگری پا گذاشته .

صیاد فریاد می زند .قایق نزدیک کشتی رسید . صیاد در کشتی به دنبال طناب می دود . رویش را که برگرداند ، مرد تنومند را بر عرشه ی کشتی می یابد . 

از اتفاقات اتفاقی ، نترسید . چیز های بد و وحشتناک اصولا وجود ندارد . من به این شک دارم که خداوند ما ، اراده به ساختن چیز بدی گرفته باشد . اما پس بدی ها و زشتی ها چگونه شکل می گیرند . 

صیاد بهت زده به چهره ی آن مرد غریب نگاه می کند . مرد دستانش را پشت کمرش گره کرده و گویا تکان های کشتی ذره ای او را نمی لرزاند . 

صیاد قدرت تکلم را از دست داده . خشک شده و تمام صدا ها از اطرافش محو شده است. منظره ی دریا ناپدید می شود و دیگر کشتی را در زیر پایش حس نمی کند و گویا در عمق چشمان آن مرد فرو می رود .

پسرک جوان همراه با پدرش به عمق جنگل ها می روند. هر چه بیشتر پیش می روند ، روشنایی را بیشتر از دست می دهند . درختان در این نقطه از جنگل واقعا سیاه و وحشتناک نیستند . آن ها به نور دسترسی ندارند و به همین خاطر این چنین جلوه می کنند . 

-کجا می ریم؟

پسر از پدرش پرسید . پدر همچنان می رود . گویا سخن پسرش را نشنیده . 

منتظر جواب پدرش نمی مانیم . به چند شب قبل باز می گردیم ....

پسرک به جمعی نزدیک می شود . مردم در حال رقص و پایکوبی اند . پدر به پسرش نزدیک می شود :

-سلام پسرم ، کجا بودی؟ بیا !

چند ساعت بعد ، در شب جشن و پایکوبی ، جسم بی جان پسرک ، در حالی که خوراکی ها و از جمله بطری مشروبش ، دست نخورده باقی مانده ، به گورستان سپرده می شود . 

شاید پسرک با خود می گفت:...

چه اهمیتی دارد . پاکی و بی گناهی ، حریمی است که حتی کلماتی که نماد ناپاکی ها هستند ، در آن راه ندارند .

دخترک اطراف را نگاهی می اندازد . همه جا تاریکی ست . دیوار کوتاه سفید رنگی را می بیند . پنجره ی سفید رنگی هم در طرف دیگر. کمی گیج کننده است . احساس می کند که کسی پشت دیوار است . به بغل دیوار نگاهی می اندازد . ناگهان ، موجود سفید رنگی ، با چشمان قرمز سرک میکشد. دخترک جیغی میکشد . 

موجود سفید رنگ ، لبخند خبیصانه ای میزند. دخترک از ترس میخکوب شده . 

دخترک فرار میکند . در سیاهی ها فرار می کند . یک لحظه برمیگردد و پشت سرش را نگاه میکند . موجود سفید رنگ کنار دیوار ایستاده . لباس سیاه رنگی پوشیده . چشمانش برق عجیبی دارد . همچنان لبخند می زند. فکر پلیدی دارد . 

دخترک سریع تر می دود . صدای بلندی را می شنود . نجواهایی پلید می گوید: من برگشتم. 

دخترک دیگر مزرعه را ندید . جسم سرد او ساعاتی بعد ، در شبی سرد ، در گورستان به خواب ابدی فرو می رود . 

هنگامی که خباثت تصمیم به شورش بگیرد ، دیگر فرقی نمی کند که شما در کجا باشید . 

همچنان که چوپان به خانه برگشته ، باران نیز باریدن گرفت . صدای چکه های باران از اطراف خانه به گوش می رسد . آتشِ بخاریِ چوپان ، دیگر سویی ندارد . فقط از او می خواهد که برایش چوبی فراهم کند . 

چوپان روی زیلوی کهنه اش ، عمیقاٌ در فکر فرو رفته . به خواب می رود . در خواب می گرید . احساس ناراحتی عجیبی دارد . احساس می کند مصیبتی بزرگ بر او فرود آمده . 

خود را در وسط دشت در میان باطلاق می یابد . پاهایش هر لحظه دارد فرو می رود . این خیلی غیر منتظره است . هوای تاریک و بارانی بر شدت حادثه می افزاید . تمام سر و صورتش ، خیس باران است . به اطراف نگاه می کند . کمک می خواهد. جنازه ی گوسفندان را در اطرافش می بیند . چشمانشان بسته . بر پهلو افتاده . گل و شل بر سر و صورتشان . باران بر آن ها می بارد . 

چوپان دست و پا می زند . اما همینطور در باتلاق فرو می رود . 

کلبه ی نم گرفته ، بی روح تر از همیشه است . آتش آن کاملا خاموش و سرد شده . تاریکی فضایش را پر کرده . دستان مرگ آن مکان را نوازش می کند و روح چوپان در اطراف کلبه پرسه می زند . 

بوی نم خاک می آید . نوری از داخل کلبه ساطع می شود . چوپان به داخل کلبه اش می دود . حاله ای آبی رنگ ، کلبه را پر کرده . آتش پر فروغی در آتشدان گُر می گیرد . بوی اسپند فضا را پر کرده. اسپند دود تندی دارد . مثل اینکه برگ خیس را آتش زده باشند . حسی مثل انداختن یخ در میان آتش. 

صدای تپش یک قلب ، به بزرگی یک اتاق ، فضای کلبه را پر کرده .

چوپان به وضوح این صدا را می شنود . به سمت چوپانی که بر پهلو ، وسط کلبه خوابیده ، می دود. چهره ی چوپان خوابیده ، به رنگ فیروزه ای درآمده . به شدت تکانش می دهد تا او را از خواب بیدار کند . گویا خود را در خوابی زیبا میبیند . اما چوپان سعی دارد مرد فیروزه ای را نجات دهد . چوپان فیروزه ای لبخندی بر لب دارد . چهره ای مرتب تر از چوپان آشفته حال . چشمان فیروزه ای باز می شود و به چشمان پریشان حال چوپان می نگرد . 

چوپان حرف می زند ، اما تنها هوا می لرزد و صدایی شنیده نمی شود . چوپان بلند تر فریاد می زند : بلند شو!

اما تنها با دوباره به لرزه درآمدن هوا ، چهره ی چوپان فیروزه ای در هم می ریزد و دوباره ثابت می شود . چوپان آشفته حال هر چه فریاد می زند ، صدای خود را نمی شنود . دستش را بر روی شانه های مرد فیروزه ای می گذارد و به شدت تکان می دهد . 

او نیز با همان لبخند گرم از جایش بلند می شود و دستان چوپان آشفته را محکم می گیرد و او را به سمت آتش که حالا دیگر به رنگ سبز درآمده می کشاند . چوپان می ترسد . آشفته حال... ، مثل قبل ....، بدون هیچ صدایی ....، دهانش برای فریاد کشیدن تکان می خورد . کلافگی از چهره ی در هم اش هویدا است . سعی دارد خود را آزاد کند اما مرد فیروزه ای با همان لبخند گرم دستش را محکم تر می گیرد و او را به طرف آتش که دیگر سبز پر رنگی با شراره های طلایی شده ، می کشاند . 

چوپان آشفته حال ، به نهایت درماندگی می رسد . به پشت سرش نگاهی می اندازد . جنازه اش را وسط اتاق می بیند که بر پهلو ، بر کف اتاق افتاده . 

باورش نمی شود . باز میگردد...، به شعله های آتش نزدیک تر شده اند . 

موهای چوپان بر روی صورتش لخته شده و تنها می شود از چشمان نیمه پیدایش فهمید که چقدر ترسیده .

دوباره برمیگردد و به پشت سرش نگاهی می اندازد . اتاق به تاریکی رسیده و جنازه اش در تاریکی بلعیده شده.

در همان لحظه به حاله ای سنگین کشیده می شوند و سنگینی عجیبی را بر اعماق وجودش احساس می کند.

.

.

.

دور می شویم ...... پسر جوان در افکار عجیبی است .

-نمی ترسم ....فکرش را...خوابم.....سرم درد....مردم ها!

افعال در ذهنش صرف نمی شوند . احساس خستگی می کنم . نوعی گیجی . دنبال مردم می گردد . آخرین بار به آتش چشم دوخته بود . اما حالا هیچ چیز را حس نمی کند . دستانش را جلو صورتش گرفته . روی دیواری تخریب شده از سنگ در کنار جاده ی خاکی نا همواری است . ارتفاع دیوار به سی سانت می رسد . در کنار مزرعه ی چغندر پلاسیده ای نشسته . غروبی چغندری رنگ ابر ها را آغشته کرده . 

به رگ دستش نگاهی می کند . چیزی مثل مار در درون رگش می خزد. این مار راه را از رگ پشت دستش ادامه می دهد.

پسرک به برآمدگی رگ پشت دستش توجه دارد . این فشار عجیب ، مانند قیر از نوک انگشت اشاره اش به بیرون می آید و بر روی زمین جاری می شود . 

این ماده ی سیاه درخشان ، بر روی زمین ، برای پسرک ، آشنا است . یاد دوستان دوران کودکی اش می افتد.

-...دروغ....بهترین راه....

ماده ی سیاه رنگ به اندازه ی یک تشت شده . درونش خط های نقره ای رنگی دیده می شود . پسرک به یاد رودخانه می افتد.

-...نه ....دروغ....هیچ گاه...

ماده به لرزش می افتد و گویا انسان واره ای از درون آن به پا می خیزد . پسرک ابتدا میخواهد که از خود دفاع کند . چهره ی انسان واره شکل می گیرد . حالت چشمانش به گیجی میزند . 

پسرک به یاد مسیر رودخانه می افتد.

-...دروغ...سَر ِهَم ...بهترین راه...

انسان واره چشمانش گشوده می شود . حالت چشمانش مثل گربه ای مظلوم شده و صورت مسخره ای دارد . لبانش را بر روی هم فشرده ، گویا چیزی به سختی مانند استفراغ را سعی دارد در دهانش حفظ کند.

پسرک صورتش را به خاطر این لودگی در هم می کشد و سرش را به حالت سه رخ نگه می دارد . دستانش را سعی دارد در حالتی نگه دارد که اگر مواد درون دهان انسان واره بیرون ریخت ، آغشته نشود . 

پسرک همچنان منتظر است تا بفهمد چه کسی به پیشوازش آمده . 

انسان واره که متوجه شده باید هر چه سریعتر کاری کند به شدت به خود فشار می آورد و چیزی را که در دهانش او را اذیت می کند به سختی قورت می دهد ، به طوری که چشمانش بیش از حد گشاده شده و رگ هایش بیرون می زند . پسرک متوجه قطره ی خونی می شود که از گوشه ی لب آن موجود سیاه رنگ بیرون می آید.

انسان واره خود را سر و سامان می دهد ، اما انگار هنوز همان حالت فشار را دارد . 

هنوز دهانش را باز نکرده، اما چشمانش مثل گربه های مکار شده و از آن حالت مظلومیت گربه ای بیرون آمده . 

پسرک هنوز به حالت پرسش به او نگاه می کند .

انسان واره نیش خندی می زند و دستانش را شیب دار کنار صورتش نگه می دارد و با این کارش می فهماند که چیزی شده؟

پسرک صدای قدم هایی را از پشت سرش می شنود . تا این لحظه به اطرافش توجهی نداشت . انتهای دشت جغندر به غروب قهوه ای و قرمز رنگی می رسد . 

پسرک و آن انسان واره ی سیاه رنگ ، بر روی دیوار کوتاه خرابه ، در امتداد مزرعه نشسته اند و آن مرد تنومند دیگر به نزدیکی پسرک رسیده .

مرد تنومند ، با همان مو های کوتاه ، پیام آور خبری خوش در این دشت ظلمت زده است .

پسرک که قبلا با او ملاقاتی داشته ، بلند می شود و با لبخند از او استقبال می کند . پسرک که بیش از هر زمان دیگری به کمک او نیاز دارد ، دستش را برای دست دادن جلو می برد . او نیز با کمال تعجب ، گویی که او را سال هاست که می شناسد ، با پسرک دست می دهد .

پسرک حتی نام او را نمی داند اما نیاز دارد که با او دوست شود و از او کمک بخواهد . البته نه تنها به خاطر کمک خواستن بلکه بخاطر آنکه در این سرزمین که همه چیز نا شناخته است ، آن مرد را همرنگ می داند و احساس آشنایی با او در پسرک ایجاد محبت می کند.

پسرک با اشاره ی سر ، انسان واره را که حالا سرش را نزدیک زانو هایش گرفته و دستانش را بر شکمش زده ، به مرد نشان می دهد . گویا انسان واره حالت تهوع گرفته .

مرد می پرسد: میشناسیش؟

-نه

-البته اون تو رو خیلی خوب میشناسه.

-من احساس خوبی نسبت بهش ندارم.

-چرا از خودش نمی پرسی که اسمش چیه ؟

-حال و روزش خوب نیست . نمی تونه حرف بزنه.

-تو ازش پرسیدی؟

-نه

مرد با لبخند به او میفهماند که بهتر است این کار را انجام بدهد . 

پسرک رویش را برمیگرداند . انسان واره رو به دیوار زانو زده و سرش را آن طرف دیوار گرفته تا بالا بیاورد . چهره ی گیج و مسخره ی انسان واره ، پیرک را به یاد یکی از هم بازی های دوران کودکی اش می اندازد.

پسرک با تردید می پرسد: اسمت چیه؟

انسان واره که گویی حالش روبه راه شده با لبخند گیج مغزانه ای رویش را به طرف او می چرخاند ومی گوید: تو قیافه ی من چیزی جز صداقت می بینی؟

در همین لحظه دوباره حالت تهوع به او دست می دهد و همین طور که دارد پشت دیوار بالا می آورد پسرک رو به مرد می کند و با پوزخندی می گوید: اون موجود دروغ گوئیه....

مرد تنومند بازمی گردد و پسرک نیز همراه او به راه می افتد و موجود دروغ گو را به حال خود رها میکنند . دروغ گو همچنان که دارد بالا می آورد ، اشک در چشمانش حلقه زده . گویا به خود ش می گوید : این تنهایی حق من نیست . ما نیز او را به حال خودش می گذاریم و به سراغ نوزاد کوچک می رویم .

.

.

.

نوزاد تازه از خواب بیدار شده . منتظر مادرش است . صدای پدر و مادرش را به همراه چند نفر دیگر می شنود . مادرش گریه می کند . نوزاد نیز گریه می کند . اما این بار کسی به سراغش نمی آید . مادرش او را صدا می زند . دیگران او را دلداری می دهند و بعضی ها هم آرام گریه می کنند . نوزاد به شدت گریه می کند اما کسی به سراغش نمی آید . تپش قلبش را به شدت احساس می کند . تحمل گریه های مادرش را ندارد . 

در همین موقع چهره ی پدرش را بالای سرش می بیند . پدرش گریسته و حال آشفته ای دارد . نوزاد آرام میگیرد . پدر ملافه ای را روی نوزاد میکشد. نوزاد سعی میکند با دستانش ملافه را کنار بزند . اما نمیتواند . نوزاد صدای ناله های مادرش را می شنود . دیگر توان گریه کردن ندارد . اما بغض گلویش را گرفته. صدای موسیقی نرمی را می شنود . سکوت میکند ، دستانش را مشت کرده . چشمانش را گرد کرده و می خواهد بداند که چه خبر است . نور شدیدی از آن طرف ملافه قابل دیدن است . بوی گل های وحشی می آید ، در حالی که در این سرزمین گلی نروییده . 

نور هر لحظه زیاد تر می شود . ملحفه کنار زده می شود . نوزاد چشمانش بر اثر شدت نور تنگ شده . کم کم نور و موسیقی آرام میگیرد و از میان آن چهره ی زنی زیبا نمایان می شود . این زن شباهتی به مادرش ندارد اما بسیار مهربان است. زن دستانش را به طرف نوزاد دراز میکند و او را در آغوش میگیرد و بلند میشود و در گوشه ای از اتاق می ایستد . نوزاد به اتاق نگاه میکند . در دستان پدر پارچه ی سفیدی را میبیند که جسمی در درون آن پیچیده شده . مادرش بر سر می زد و گریه می کند. نوزاد بغض کرده . نمی تواند ناراحتی مادرش را ببیند . زن زیبا به طرف در می رود . 

نوزاد برای اولین بار ، برف ها را که آن سرزمین را تا دور دست ها سفید کرده ، می بیند . توجهش به ارابه ی طلایی و زیبا رنگی که جلوی در است جلب می شود . آسمان دارد به تاریکی میرسد . دو اسب سفید با یال های نقره ای به ارابه وصل شده اند.

نوزاد سعی دارد مادرش را ببیند . اما زن زیبا رویش را بر نمی گرداند . به سرعت سوار بر ارابه می شود و کلاه خز خود را بر سر میکشید . نوزاد را در میان شنل ابریشمی خود می پیچاند و ارابه به سرعت به طرف شرق به حرکت در می آید . 

نوزاد در آغوش زن به چهره ی او می نگرد . زن دارد به دوردست ها نگاه می کند و لبخند مهربانی بر لب دارد . 

زن سرش را به طرف پایین می چرخاند و به چشمان نوزاد نگاه می کند . اشک در چشمان نوزاد حلقه زده و اصلا رضایت خاطر ندارد .

در همین موقع صدای موسیقی ملایمی شنیده می شود . توجه نوزاد به روبه رو جلب می شود . در مقابل خود قصر بلندی را می بیند . تماماً آبی . گویا از جنس شیشه ساخته شده . 

اطراف قصر از ابر های بنفش پر شده و دیگر خبری از برف و سرما نیست .

هر چه اسب ها بیشتر پیش می روند ، قصر بزرگتر جلوه می کند . 

نوزاد به یاد مادرش می افتد . احساس می کند که تمام غصه های دنیا بر سرش خراب شده اند . در سرش احساس سنگینی می کند و به این ترتیب به خوابی عمیق فرو می رود .

ساعت ها از مرگ دخترک زحمت کش گذشته . زمین کشاورزی ترک برداشته و چشمه ها به خشکی می گرایند. هوا بوی بیابان می دهد. دخترک از کنار قبرش بلند می شود و برای آخرین بار به صورت رنگ پریده ی جسمش نگاهی می اندازد و آهسته به راه می افتد.

لباس بلندش تا زیر پایش می رسد و بر روی زمین کشیده می شود . پارچه ی قهوه ای رنگی ، با ظرافت اطراف موها و سرش پیچیده شده به طوری که گردن او را می پوشاند و تنها صورتش پیداست . دخترک به کنار زمین ترک خورده می رسد . همانجا می نشیند و سرش را میان زانوانش قرار می دهد . حوصله ی گریستن ندارد . دشت کاملا بی صداست ، طوری که دخترک صدای تنفس خود را می شنود . دوست ندارد به آن سرزمین غم زده بنگرد . 

بوی عطر تندی به مشامش می رسد . سرش را که بالا می آورد ، زن قرمز رنگی با مو های حریر بلند می بیند . دارد نزدیک می شود و مدام فحش می دهد . پیکره ی سرخ را یک بار ملاقات نمودیم . گویا او هنوز از برخوردی که با او شده ناراحت است . چند متری مانده به دخترک لبخندی میزند و برایش دست تکان می دهد . 

دخترک بهت زده است و نمی داند چه کند . بلند می شود و به چهره ی عجیب ولی در عین حال زیبا و ظریف پیکره ی سرخ چشم می دوزد .

موجود سرخ رنگ به دخترک که می رسد ، او را به شدت در آغوش میگیرد و می بوسد . دخترک او را به یاد نمی آورد . آیا او را می شناسد؟ 

دخترک لباس های نرم و زیبای او را لمس میکند . گویا چشمانش از یاقوت است . دندان هایش از الماس . 

پیکره ی سرخ با صدای لطیف از دخترک می پرسد : چرا وایسادی؟ باید هر چه زود تر از این منطقه ی فلاکت بار بریم . 

با یکدیگر در امتداد دشت به راه می افتند .

بوی مرداب به مشام می رسد . صیاد احساس معلق بودن می کند . بر سطح سفتی دراز کشیده . چشمانش را باز می کند . آسمانِ کوتاه و پر ابرِ سبز و لجنی ای در برابرش است . 

می نشیند . در قایقی در میان مرداب مه گرفته ای است . بی اندازه وحشت زده شده و قایق را محکم چسبیده . آب دهانش را قورت می دهد . در میان مه غلیظ ، جست و جو می کند . در ذهنش با خود صحبت می کند . 

-چه اتفاقی؟....چه بد شانسی...دیوونه ام....خوابم یا بیدار؟.....خدایا....تنهام نذار.

صیاد به کف قایق نگاهی می اندازد . کاغذی کهنه در گوشه ای افتاده . آن را برمی دارد. نقشه ی گنجی قدیمی است . در گوشه ی دیگر یک پارواست . صیاد در دلش خوشحال می شود و ناخود آگاه لبخندی بر لبش نقش می بندد . در ذهنش می گوید : هر ناخدایی یه گنج داره و این گنج منه . 

اما لحظه ای بعد سخت ناراحت می شود . به یاد دلیل سفرش می افتد . نگاهی دیگر به نقشه می اندازد و بعد از کمی مکث آن را به آب می اندازد و خود نیز در کف قایق دراز می کشد و خود را کمی جمع می کند و می خوابد . به امید آنکه ، هنگامی که دوباره از خواب بیدار شد دیگر از مه غلیظ خبری نباشد . 

صیاد احساس خستگی می کند ، بنابر این خیلی زود به خوابی عمیق فرو می رود ، اما قبل از آن بار دیگر به لحظه ای که نقشه ی گنج را در آب انداخت ، می اندیشد و لحظه ای در دل خود جشن میگید .

ما نیز این پیروزی را تبریک می گوییم و به سراغ چوپان می رویم.

پشت سنگی ، در کنار جاده ای طولانی که از یک طرف به روستایی با خانه های خشت و گلی می رسد و از طرف دیگر کوهستان خاتمه دهنده اش است ، چوپان غرق در عرق ، به دیواری تکیه داده . لبانش خشکیده . خاک بر سر و رویش نشسته. چشمانش را گشود .نگاهی به اطراف می اندازد . دشت پراست از درختان خشکیده . بوته های آتش گرفته . از خورشید در آسمان خبری نیست ، اما هوا خیلی گرم است . 

تشنه است . آرام زمزمه می کند : آب ...آب 

سرش را به طرف راست چرخاند . چند خانه ی خشتی خراب . گویا هیچ انسانی در آن جا زندگی نمی کند . به طرف چپ نگاه میکند . خاک در هوا می چرخد و بوته ها را جابه جا می کند . پرنده ای پر نمی زند . مورچه ای پیدا نمی شود .

چوپان با ناله ای کوتاه از جایش بلند می شود . دستش را به سنگ میگیرد . با تردید به روستای مردگان نگاهی می اندازد . آن سوی جاده هم تا چشم کار می کند بیشه های بی آب و علف است .

چوپان لنگ لنگان به طرف روستا به راه می افتد . در جاده می آید . چشمانش را خیره تر می کند تا این که شاید فردی را در روستا بیابد . باردیگر بر میگردد و نا امیدانه پشت سرش را نگاه می کند . هیچ کس در جاده نیست . کمی می ترسد . سرعتش را بیشتر می کند . به خرابه ای می رسد . صدایی نمی آید . چوپان پا هایش را بر روی زمین می کشد و سرفه ای میکند . دستانش می لرزد . به خانه های متروکه ی اطراف نگاهی می اندازد . صدای جیغ پنجره ای فرسوده او را می لرزاند . به خرابه وارد می شود . مو بر تنش سیخ می شود . دهانش مانند وزنه ای سنگین بر روی هم می افتد . قلبش تپشی سهمگین می کند . مردی با چهره ای خونین و کثیف سرش را از روی زیلوی کهنه اش بلند می کند و با دیدن چهره ی چوپان ناله ای میکند و درخواست کمک میکند . به دنبال آن صدای پای ناتوان جزامی ها ی دیگری نیز چوپان را به فکر فرار از این شهر نکبت بار می اندازد . از سوی دیگر خرابه ، پا به فرار می گذارد و بی هدف به سمت جاده ای که به کوه می رسد ، فرار میکند .

جزامی ها با چهره هایی نا خوشایند و لباس های پاره پاره ، تا جاده او را دنبال میکنند . چوپان کمی که دور میشود ، بار دیگر رویش را برمیگرداند . چند تن از جزامی ها بر زمین افتاده و ناله های غم ناکی از آن ها برمیخیزد . چوپان همین طور که می دود سرش را به سوی آسمان بلند میکند و با صدای بلند گریه میکند .

.

.

.

شب شده . پسرک و مرد تنومند به کنار درخت بلوطی می رسند . برگ های درخت در زیر مهتاب می درخشد . ستاره ها در آسمان به هم نزدیک شده اند و این برای پسرک تازگی دارد . 

کمی دور تر از درخت ، پسرک خسته به سنگی تکیه داده . پا هایش بی اندازه درد می کند . آن ها را مالش می دهد. سرش را بلند میکند . آتشی چند متر آن طرف تر گرما می بخشد ، نور می دهد و برای شب خوفناک مادری می کند .

پسرک به دنبال آن مرد است . همین طور لنگ لنگان بلند می شود و به طرف آتش می رود . چشم هایش در تاریکی شب به دنبال مردی با جامه ی آبی رنگ است . زیلوی کهنه ای کنار آتش گذاشته شده . چند قدمی اطراف آتش ، در پی مرد میگردد. آخر سر ، سرما به چهره اش برخورد میکند . زیلو را اطراف خود میپیچد و کنار آتش چمبره میزند. 

به آتش خیرهمی شود . به یاد شب آخر می افتد . افکارش در هم تنیده می شود . 

پدرش ؛ هرگز او را فراموش نخواهد کرد . پدری که آخر سر جان او را گرفت . گویا سال ها با مرگ همخانه بود . اما مرگ بود که خود را به شکل همخانه اش درآورده بود . پسرک اخم هایش را در هم می کشد و بار دیگر به دنبال مرد به چهره ی دشت نگاه میکند . 

به درخت بلوط که گویا تمام نور مهتاب در آن دشت وسیع ، تنها و تنها بر آن می تابد ، نگاه میکند . 

گویا درخت زنده است . به او نگاه می کند . نفس می کشد . تاریکی در حریم شاخ و برگ هایش راه نیفتاده است . 

پسرک به درخت خیره می شود . نوری عجیب او را از افسون شب حفظ می کند و پسرک را برای مرافعه ای فرا می خواند . مبادا دلت محصور غم گردد ،در شب های تاریک ؛ که این سِحر شب ، خواب و خیالی بیش نیست . 

آب ها و چشمه ها نیز شب ها به امید طلوع بعدی روان می روند و پرندگان زیبا و خوش آواز در لانه های خود ، با دلی شاد آرام می گیرند . اما، ما...

پسرک بلند می شود و سلانه سلانه به سمت درخت می رود . مدام باز می گردد و آتش پشت سرش را می پاید . هنوز به زیر شاخه های پهن درخت بلوط نرسیده که نیرویی عجیب او را به توقف وادار می کند . نوری درخشان، زیر شاخه ها را نورباران کرده و شب پرواز های کوچک در نوری افسون گر سرگردان شده اند . تنه ی درخت ، حالتی عجیب دارد و رنگی قهوه ای که گویا پر از الماس و طلا ست ، انسان را دیوانه می کند .

برگ ها و سنگ های پناه گرفته زیر شاخه های وسیع درخت از لطف آن برخوردار گشته اند . این سنگ ها رنگی عجیب و براق دارند . گیاهان کوچکی که اطراف تنه ی درخت روییده اند ، عجیب با طراوت اند و این حاصل طلسم ها و ورد های زمزمه وار و بی انتهای ساحران است.

.

. . .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

.

بوی شیر گرم می آید . هوا گرم و ملس است. نوازش ابریشمی را بر روی صورتش حس می کند . نوزاد از خواب بیدار می شود . صورتش را بر روی بالین گرمش مالش می دهد . رنگ قرمز و زرشکی زیبایی دارد . نگاهش به اطراف جلب می شود.

همه چیز قرمز و زرشکی است . اتاقی زیبا . با پرده هایی از جنس حریر . بالشت هایی از جنس ململ . با دستان کوچکش سعی دارد پتوی ابریشمین خود را کنار بزند . آیینه ای روی دیوار روبه رویش است . هوای اتاق نه گرم است و نه سرد . آفتاب از پنجره ،مستقیم نمی آید . تنها بهار است که مانند آبشار در این اتاق زیبا جاری است . همین فضای آهنگین است که نوزاد را به خنده وا می دارد . دو دندان کوچک سفید رنگش که از میان لثه های سرخ و قرمزش سر بر آورده ، خود نمایی می کنند . 

نوزاد بی هوا می خندد. آنقدر که اشک در چشمانش جمع می شود . با دست هایش ، پاهای کوچکش را گرفته و می خندد . ناگهان متوجه صدای جریان آبی از طرف چپش می شود . بر روی شکم روی تخت نشسته . به گوشه ای از اتاق چشم دوخته . چشمه ای از شیر جاری است . آب دهانش جاری می شود . به فاصله اش از تخت خواب کوچکش تا زمین نگاهی می اندازد . بر روی چهار دست و پا ، بی هوا خود را گسیل می کند . بر روی پارچه ای لطیف لیز می خورد ، تا به زمین می رسد . 

کف پوشیده است از فرشی گران بها و نرم . 

نوزاد به طرف سرچشمه می رود . چند قدمی با سوراخی که بر روی دیوار ، درست به فاصله ی بیست سانتی متری از سطح زمین درست شده فاصله دارد . شیر گرم از دریچه ی نقره ای بیرون می ریزد و بر روی سنگی بزرگ از جنس نقره ی خالص جاری می گردد و در حوض کوچکی در جلو دیوار که بی اندازه درخشان و زیبا ست ، جمع می شود . 

نوزاد سرعتش را زیاد می کند. به چشمه می رسد . سرش را نزدیک می برد . متعجب و با چشمانی گشاده به شیر خیره می شود . زبانش را درمی آورد و سعی می کند که شیر را بخورد . نوزاد پس از سیر شدن بار دیگر به خواب نازی فرو می رود.

.

.

.

دخترک و آن پیکره ی سرخ به مقصد رسیدند . دیگر شب شده . دخترک خسته است . خیلی دوست دارد هر چه سریعتر بخوابد . نمی داند کجاست . تصاویر برایش مبهم اند . تنها منظره ی قصر بزرگی را در جلو خود می بیند . پیکره به دخترک کمک می کند تا راه برود . دخترک وارد قصر می شود . زیبایی ها به نهایت خود رسیده اند و هیچ کدام از اسباب جای بحث ندارد . گلدان ها ، جام ها ، مجسمه ها ، قاب عکس ها ، همگی با نهایت ظرافت ساخته و پرداخته شده اند . اما دخترک آخرین چیزی را که فهمید این بود که بر روی تخت نرم و گرمی به خواب عمیقی فرو رفت .

.

.

.

صبح شده ، اما هنوز خورشید طلوع نکرده . صیاد چشمانش را باز می کند. دیگر از مه غلیظ خبری نیست . در طرفی صخره های بلند خودنمایی می کنند و در طرف دیگر ساحلی زیبا منتظرش است . ساحل کمی دور است . صیاد پاروی ناجالبی را که کف قایق است را برمی دارد و شروع به پارو زدن می کند . در فکر فرو می رود . یعنی چه بر من گذشته ؟ من در کجا سرگردان شدم ؟

صدای کشیده شدن پارو تنها صدایی است که شنیده می شود.

خبری از پرندگان دریایی نیست . تنها آفتاب است که می تابد . عرق از سر و صورتش می ریزد . ساعتی تا ساحل مانده .

.

.

.

چوپان شب را در میان تخته سنگی گذرانده . با نوازش آفتاب هشیار شده . اما چشمانش را باز نمی کند . می خواهد به گذشته فکر کند . به گوسفندانش . به دشت زیبا . به کوهستان با آبشار هایش . به کلبه ی کوچکش. ناگهان صدای بع بع گوسفندی لبخندی بر لبش می نشاند . اول فکر می کند که در رویاست . اما صدای گوسفندان بیشتر می شود . گله ای در این نزدیکی است . ده ، بیست گوسفند . چوپان چشمانش را باز می کند. از تخته سنگ بیرون می جهد . صحنه ی خشک دشت باید حالش را گرفته باشد . 

به دنبال گوسفندان است . گوسفندان دیده نمی شوند . چوپان از راه باریک که وسط کوه را می شکافد دور میزند . به گله می رسد . با گله به سوی جنوب روانه می شود .

.

.

.

پسرک با گزش مورچه ها از خواب بیدار می شود . سر و صورتش پر شده از خار و خاشاک . پتوی کهنه ای که رویش است را گوشه ای می اندازد ، طوری که از آن خاک بلند می شود . دست و پایش در اثر خوابیدن بر روی سنگ درد می کند . اول از همه نگاهش به درخت بلوط رو به رویش می افتد . 

دیگر از شکوه شب گذشته خبری نیست . هوا کمی گرم شده و پسرک را بی حوصله کرده . پشه ها اطراف سرش می چرخند . کلافه بر روی پاهایش می ایستد . چشمانش را به نور عادت می دهد . لباس هایش را میتکاند و به راه می افتد .

خورشید سمت چپش است . برگ های بلوط را از داخل مو هایش بیرون می آورد . به یاد رفیق نیمه راهش می افتد . دشت وسیعی او را احاطه کرده . تشنه است . کمی هم گرسنه . به پیاده روی خود ادامه می دهد...

.

.

.

نوزاد بار دیگر از خواب بیدار می شود . کسی او را به رخت خواب برگردانده . نوزاد بر روی شکم خوابیده . سرش را به طرف حوض شیر می چرخاند. خود را از روی پارچه ای که زیرش چیز نرمی است و مانند سرسره از تختش تا زمین است ، روانه میکند . خود را به شیر می رساند و تا حد سیری می خورد . باز هم خوابش می آید ، اما شی ء صورتی رنگی نظر او را به خود جلب میکند . موجود کوچکی آن سوی اتاق است . نوزاد چهار دست و پا به طرفش میرود . 

موجود پشمالویی با چشمان درشت ، با دو بال کوچک نوزاد را سرگرم میکند . نوزاد دستش را برای گرفتنش بالا می آورد و پروانه ی پشمالو از دستش فرار میکند .

.

.

.

دخترک بر اثر تابش نور بر چشمانش از خواب بیدار میشود . متوجه میزی در کنارش میشود . پیکره ی سرخ در حال نوشیدن قهوه است . در فنجان هایی زیبا. دخترک همان طور خوابیده ،پیکره را که سخت در فکر است ، می پاید . 

قاب عکس هایی از گل ها و پرندگان . رو تختی ای به رنگ قهوه ای و کرم . اصلا تمام وسایل اتاق به رنگ کرم قهوه ای است . 

دخترک در فکر این است که چند ساعت گذشته . چه اتفاقاتی پیش آمده است . از تخت پایین آمد . به سمت در به راه افتاد . پیکره که تازه متوجه اش شده ، از جا می پرد و به طرف در می رود . 

دخترک که احساس خطر می کند خود را عقب میکشد و پوزخندی می زند . پیکره می گوید : کی بیدار شدی؟

دخترک جواب می دهد: همین الان.

-بیا صبح,نه بخوریم ، البته دیگه ظهره.

-اینجا کجاست؟

پیکره که در حال نشاندن دخترک پشت میز است میگوید : عزیزم اینجا قصر منه . بهشت تو...

-چرا منو به این جا آوردی؟

پیکره که کمی به غرورش برخورده ، میگوید: باید از من سپاس گذار باشی که تو رو به این جا آوردم.

-سپاسگذارم که منو به این جا آوردید . قصر زیبایی دارید.

.

.

.

صیاد دیگر به نزدیکی ساحل رسیده . از قایق پیاده میشود . قایق را در گوشه ای از ساحل می اندازد و در امتداد ساحل به راه می افتد . 

ساحل مصیبت زده ای است . درختانش خشکیده اند و پر از شاخ و برگ و علف آتش زده است . 

حیوانی هم نیست. حتی یک خرچنگ . ساحل آرام است . پاهای برهنه ی صیاد در میان ماسه های گرم و مرطوب فرو می رود . 

سر و رویش خیس عرق است و صورتش بر اثر تابش آفتاب سوخته . به دنبال چیزی برای خوردن می گردد .

.

.

.

چوپان احساس می کند که گوسفندانش را به دست آورده . اما چوپان آن ها را باور ندارد. به دنبال صاحب آن ها هم هست . اما از زمان ورودش به این سرزمین به جز جزامی های فلک زده هیچ انسانی را ندیده . آفتاب به وسط آسمان رسیده . گوسفندان بوته های خار را می خورند . گوسفندان چوپان همیشه از علف تازه و گل های وحشی می خوردند و این چراگاه برای چوپان یک برزخ به تمام معناست .

.

.

.

پسرک خسته و درمانده ،دوساعتی پیاده روی کرده . دلش آب سرد می خواهد . نگاهی به خورشید میاندازد . چشمانش سیاهی میرود. دیوار خشتی بلندی را صد متری اش میبیند . ظاهراٌ یک باغ است . یک باغ وسط یک بیابان نه چندان خشک . پسرک راهی میشود .

.

.

.

نوزاد کوچک سرگرم بازی در اتاق است . ظهر شده و کمی احساس گرما می کند . پروانه ی کوچک می خندد و کودک را به بازی فرا می خواند . نوزاد نشسته . چشمانش گشاده شده . چانه اش را جلو می دهد و لحظه ای نگران ، اطراف را نگاهی می اندازد . 

پنجره ی اتاق نور کمی را راه می دهد . نوزاد دستانش را بر زمین میگذارد و گردنش را میکشد . پروانه ی کوچک سعی دارد حواسش را پرت کند . نوزاد به دنبال مادرش می گردد . 

.

.

.

دخترک بر روی تخت دراز کشیده و سرش را روی بازویش گذاشته . به گوشه ای چشم دوخته . اوضاع برایش مشکوک است. لحظه ای چشمانش را روی هم میگذارد. صحرا را میبیند . سرزمینش ، زمین زراعی اش . گویا چیزی او را می کشاند . طنابی که او را به بالای قبرش می برد . زنی کولی که بالای قبر ایستاده . لباس هایش را در دستانش میبیند . چیزی او را به داخل قبر میکشاند . جنازه اش.... ناگهان چشمانش را میگشاید. قلبش تند تند می زند . 

از جایش برمیخیزد . بوی نان تازه می آید . در را باز میکند . بوی غذای خوشمزه ای می آید . سالن بزرگی ست . بار دیگر نگاهش به اجسام زینتی می افتد . شبیه یک کاخ سلطنتی است .

محافظه کارانه شروع به پرسه زدن می کند . کف سالن پوشیده از کاشی هایی است که گویا روی آن ها را لایه ای پارچه ی نرم و لطیف و خنک کشیده اند . از چهار طرف نسیم خنکی می آید . صدای پایی را می شنود . رویش را برمی گرداند . دختری بیست ساله است . جامه ی بلندی پوشیده . چشمان سبز روشنی دارد . ابروهایش طلایی ست و لبخند می زند . روسری سفیدی پوشیده . ایستاده و می گوید :سلام

دخترک دستپاچه جواب می دهد : سلام

-بالاخره بیرون اومدین؟

-بله ...البته یواشکی

-حق داره که برای نگه داشتنت تلاش کنه . 

-من؟

-با من بیا!

هر دو به طرف اتاقی آنسوی سالن می روند . دختر چشم سبز در را باز میکند . نور شدیدی که از پنجره می آید چشمان دخترک را اذیت می کند . دخترک به چهره ی دوست جدیدش نگاهی می اندازد. در را می بندد و او را به سوی صندلی سفید رنگی کنار یک میز کوچک که رویش یک گلدان پر از گل های رز صورتی است ، هدایت می کند. 

دخترک متوجه چیزی شبیه یک حوض می شود . یک حوض بلند مثل آن چیزی که جادوگر ها دارند .

انعکاس نور باعث می شود نور درخشنده ای از آن بتابد و بر روی سقف جلوه ی زیبایی پیدا کند . 

کتابخانه ای رو به روی دخترک است. پر است از کتاب های قدیمی . در کنارش وسایل قدیمی مثل ظرف ها و بتری های تیره ای در کمد بلندی نگه داری می شوند . 

دختر چشم سبز در کمد را باز می کند و از داخل آن یک بتری کوچک آبی رنگ را بیرون می آورد . بالای حوض می رود. سر بطری را باز میکند و قطره ای از آن را با احتیاط درون حوض میریزد . 

دخترک پوزخندی می زند و میگوید: جادوگری؟

-نه عزیزم این جا نیازی به جادو نیست.

دستانش را به طرف آب می برد و بر روی آن با نوک انگشتانش آرام ضربه می زند . با هر ضربه طنین موسیقی عجیبی در هوا می گردد و این گونه شروع به نواختن موسیقی زیبایی می کند.

.

.

.

صیاد گرما زده و پریشان در میان علف ها ، بی جان ،افتاده . تنها برخورد گرما از طرف خورشید را که مانند تیر های آتشین است را بر روی صورتش حس می کند . چشمانش نیمه باز است . بی هوا ناله میکند . ناله های کوتاه . صدای حرکت چیزی میان علف ها را حس می کند . پیرمردی غرغر کنان نزدیک می شود .

-جوون چرا زیر گرما افتادی ؟ مگه روی زمین خدا سایه نبود . شما جوونا کی می خواید عاقل شید.

پیرمرد به بالای سرش میرسد . گویا یک جوان بیست ساله است که سر و ریش کوتاهش را سفید کرده . بازوان صیاد را میگیرد و او را بلند میکند . 

-جوون بیچاره ، نای وایسادن هم نداره . 

صیاد پشت پیرمرد ، سوار است . به خواب فرو رفته . پیرمرد بوی عطر تندی می دهد .

.

.

. . .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

شب است . ماه به طرف شرق هلال است . چوپان به شعله ی آتش نگاه می کند . پسرک رو به رویش نشسته . صیاد در طرفی دیگر . هیچ کدام حرفی نمی زنند . تنها به آتش می نگرند و خاطرات خود را مرور می کنند . صیاد استخوانی و لاغر تر می زند . لباس نازکی دارد و کمی سردش شده . چوپان بهت زده است . جامه ی بلند چوپانی اش را در آورده و بر دوش صیاد می اندازد . 

صدای عبور باد از میان درختان ، تنها موسیقی این جاست . این سه مسافر ، با هم و در کنار هم ، در یک باغ ، در میان یک دشت خشک ، در کنار آتش نشسته اند و به عاقبت ماجرا می اندیشند . 

چوپان می گوید: من همیشه فکر می کردم مرگ چیز عجیبی باشه . 

پسرک سرش را بالا می آورد و می گوید : به نظر تو عجیب تر از این ؟

-اتفاقا زیادم عجیب نیست . فقط کمی بی آب و علف تر از سرزمین قبلی مونه . 

-همین عجیبه . ما الان مردیم اما انگار نه انگار .

لحظه ای سکوت و بعد صیاد به حرف می آید : خیلی وحشتناکه این مرگ ...

پسرک پوزخندی می زند و می گوید : چه چیزش وحشتناک بود ؟

صیاد ادامه میدهد: حتما به زودی به حسابمون میرسن . 

چوپان دستش را بر روی شانه ی صیاد می گذارد و میگوید : دوست من ، فکر نکنم فعلا محاکمه ای در کار باشه . 

پسرک به چشمان چوپان خیره می شود و میگوید : دلم برای مادرم تنگ شده .

خودش هم بلافاصله میزند زیر خنده ای تلخ و میگوید: درست مث بچه های لوس.

صیاد آهی میکشد .

چوپان میگوید : شما می خواید چی کار کنید؟

هیچ عکس العملی از سوی آن ها دیده نم یشود . صیاد رو به سوی آن دو می کند و میگوید : این جا هیچ چی معلوم نیست . وضع عجیبیه .اون موقع می دونستم صبح که از خواب بیدار می شم باید به دریا برم . ماهی بگیرم و برگردم. اما این جا هیچ چیز معلوم نیست .

پسرک میگوید: این از هر مجازاتی بدتره . 

چوپان خطاب به پسرک میگوید: قبلا هم به مرگ فکر می کردی؟ 

پسرک بدون وقفه میگوید : هرگز!

و بعد ادامه میدهد: من جوون بودم . هنوز آرزو های دور و درازی داشتم . از مرگ فرار می کردم . اصلا فک کنم اعتقادی به اون نداشتم . 

پسرک خم میشود و سرش را روی پای صیاد میگذارد . پتویی را تا زیر گردنش میکشد و میگوید : تو چطور ؟ آدم زاهدی به نظر میای. مخصوصا با اون موهای بلندت و ریش نرمت که شرط می بندم حتی یک بار هم اون ها ر نتراشیده ای .

چوپان میخندد. دندان های سفیدش آن دو را به وجد می آورد . 

چوپان میگوید : کی ؟ من؟ 

صیاد دستش را روی پای چوپان میگذارد و میگوید : چرا طفره می ری ؟ خودمونیم! حالا که دیگه اوضاع فرق می کنه.

چوپان میپرسد : تو چطور مردی؟ 

صیاد میگوید: راستش نمی دونم ، فک کنم تو دریا غرق شدم ، شاید هم... نمی دونم!

پسرک میگوید : من هم نمی دونم . اما فک کنم پدرم منو کشت.

صیاد و چوپان بهت زده به پسرک نگاه می کنند .

صیاد میگوید : محال ممکنه .

پسرک با جدیت میگوید : چرا...من مطمئنم. اون خودش منو به جنگل برد و کشت.

چوپان میپرسد : با چی اونوقت؟

پسرک میگوید : روزای آخر اتفاقای عجیبی افتاد . مثل یه اتفاق تکراری . چیزی مث شبانه روز . اما چیزی که یادم میاد مهمونیه .

صیاد میگوید : اما تو که گفتی پدرت تو رو به جنگل برد و کشت .

پسرک سرش را از روی پای صیاد برمیدارد و میگوید : بله ، این آخرین چیز بود ولی مهمونی ، آخرین چیزی بود که دیدم .

صیاد و چوپان بار دیگر بهت زده میشوند . چوپان میگوید: راستش اتفاقای عجیبی هم برای من افتاد . شاید دلیلش مردنمون باشه .

صیاد رو به سوی چوپان میگوید: چقدر راحت می گی که مرده ایم !

پسرک با آرامش به صیاد میگوید : راس میگه ، باید قبول کنیم که مردیم.

چوپان میگوید : بهتر است بخوابیم.

.

.

.

شب چیره شده . ما کسی را فراموش کرده ایم . چون او تمام این مدت را خوابیده بود و الان زمان بیداری اش است . نوزاد کوچک گریه می کند . کسی نیست که او را آرام کند . مادری نیست که او را در آغوش بکشد و نوازش کند . صدای پایی از بیرون می آید . در ،به آهستگی باز می شود . دخترک است . ابتدا تردید می کند . لبخندی می زند . نزدیک تر می شود و نوزاد را در آغوش می کشد .

نوزاد دستانش را روی شانه ی دخترک می کشد . سرش را بر آغوش او می نهد و می گرید . دخترک او را به یاد مادر مهربانش می اندازد . 

دخترک به قدم زدن در اتاق می پردازد . نوزاد آرام می شود . هر دو بر روی تخت به خواب فرو می روند .

چیز عجیبی ماجرا ار به عقب بر می گرداند . یک چیز قدرتمند . باید به دنیایی که آدمک ها در آن هستند بازگردیم . از سرزمین های گوناگون ، کوه ها ، دشت ها و دریا ها ، دره ها بگذریم و به سرزمینی سرد برسیم که پوشیده از برف است . قبلا نیز در این مکان بوده ایم . 

خانه ای کوچک و گرم . چیزی جز نور یک شمع دیده نمی شود . مادر نوزاد لباس سیاهی به تن دارد . چارقدی مشکی و غم زده روی سرش است . اشک ها دانه دانه و بی روح از چشمانش فرو می ریزند . از چهره اش پیداست که بسیار گریسته . ما چه می دانیم که در دل مادر چه می گذرد . هیچگاه نخواهیم فهمید .

-خدایا...چرا با من این کارو کردی؟ نوزاد شیر خوار منو پس بده .

گریه امانش نمی دهد...

-خدایا!...فقط یک فرصت دیگه....

بلافاصله به اتاقی که نوزاد و دخترک در آن به خواب رفته اند باز می گردیم . صدای موسیقی زیبایی طنین انداز می شود . نوری اتاق را لبریز می کند .

دخترک و نوزاد از خواب بیدار می شوند . از میان نور مادر نوزاد ظاهر می شود . نوزاد دستانش را به طرف مادرش دراز می کند . مادر ابتدا شگفت زده می شود . به اطراف نگاهی می اندازد . به طرف کودکش می دود و او را در آغوش می کشد . اشک چشمانش را پر کرده است .

.

.

.

صبح شده . صیاد چشمانش را باز میکند. پسرک را در کنار خاکستر های آتش شب پیش می بیند . آفتاب هنوز کامل طلوع نکرده . به دنبال چوپان می گردد . بلند میشود . صدای خش خش از اطراف می آید . باد سردی می وزد . چند تکه ابر هم در آسمان است . منظره ی باغ برایش نمود پیدا میکند . زیباست . واقعا زیبا .

صیاد به راه می افتد. نگاهش به کلبه ای در گوشه ی باغ است . پیرمرد از کلبه بیرون می آید و چند صندوق را بیرون میگذارد . می خواهد برگردد که چشمانش متوجه صیاد میشود . می ایستد ، دستانش را به کمر میزند و لبخند خود را به نمایش میگذارد . صیاد به نزدیکی پیرمرد میرسد . 

-سلام!

پیرمرد صندوق ها را برمیدارد و به دست پسرک میدهد و میگوید : سلام پسر جون 

صیاد ، پرسشناک به صندوق ها خیره میشود. پیرمرد میگوید : اول درختای سیب.

صیاد هنوز بهت زده است و نمی داند چه بگوید . پیرمرد به داخل کلبه بازمیگردد و در را میبندد . صیاد صندوق ها را گوشه ای می اندازد و منزجرانه به طرف کلبه میرود و در را میکوبد . پیرمرد از داخل کلبه داد می زند : با من چونه نزن . هر چه زود تر کارتو شروع کنی ، زود تر هم تموم می شه. 

صیاد داد میزند : مگه از مرده هم کار می کشن ؟

پیرمرد بلند جواب میدهد : البته پسرم ، البته.

صیاد همین طور که به سراغ صندوق ها می رود ، بلند بلند میگوید : دلم خوش بود حالا که مردم نیازی نیست که کار کنم .

صدای خنده ی پیرمرد از داخل کلبه شنیده میشود .

.

.

.

چوپان طبق عادت همیشگی ساعتی قبل بیدار شده بود . این بار همراه با گوسفندان لاغر پیرمرد به سوی علفزار ها میرود . علفزار هایی مصیبت زده . آفتاب نیم ساعتی است که طلوع کرده ، اما لطفی ندارد . هوا آبی تیره است و خورشید فروغی ندارد . 

صدای به هم خوردن علف های بلند بر اثر وزش باد موسیقی متن بع بع بزغاله هاست . در میان گوسفندان ، گاومیش سیاه خشنی هم دیده می شود .

.

.

.

دخترک از خواب بیدار شده است . او در حال بستن بقچه ای ست . از پنجره به آسمان نگاهی می اندازد . خورشید یک ساعتی است که بالا آمده . در میان درختان با چشمانش به دنبال چیزی می گردد . 

دخترک چشم سبز، خدمتکار قصر ، قابل دیدن است . با دست به دخترک علامت می دهد . دخترک از پنجره بیرون می پرد . جلوی پنجره ، باغچه ی کوچکی است. به طرف درختان فرار می کند . به خدمتکار می رسد و با یکدیگر از آنجا دور می شوند .

.

.

.

پسرک با تابش گرما که پوستش را می سوزاند ، هوشیار می شود . پشه ها دور سرش می چرخند و او را کلافه میکنند . پسرک چشمانش را باز میکند. بلند میشود . به درختان نگاهی می اندازد . صیاد را بالای درخت سیب میبیند . به طرفش میرود . 

-سلام

-اُغُر بخیر . ورود شما به دنیای مردگان کارگر را تبریک می گوییم .

-اون بالا چی کار می کنی؟

-از این پیرمرد پر رو بپرس که منو مجبور کرده .

-دوستمون کجاست؟

-اونم به صحرا رفته .

صدای پیرمرد از دور به گوش میرسد : آهای کارتو بکن .. پسر جون الآن چه وقت بیدار شدنه؟

پیرمرد به نزدیکی آن ها میرسد. پسرک میگوید : سلام ! نگفته بودین باید کار کنیم .

-چرا پسرم ، این بیل رو بگیر و پای درختا رو بکن .

.

.

.

دو دختر جوان به دشتی پر از علف های خشک میرسند .

دختر خدمتکار می ایستد و میگوید: از این جا به بعد رو خودت پیاده برو .

دخترک ، خدمتکار را را در آغوش میگیرد و میگوید : هیچ وقت این لطف تو رو فراموش نمی کنم .

و از یکدیگر جدا می شوند. خدمتکار به قصر برمیگردد و دخترک در امتداد دشت به راه می افتد . 

باد می وزد و صدای به هم خوردن علف ها فضا را روح انگیز کرده . دخترک در علفزار می دود . عرق از سر و رویش می بارد . بقچه اش را محکم گرفته . گاهی سرش را بر می گرداند و پشت سرش را نگاه می کند . آفتاب مستقیم بر صورتش می تابد .

.

.

.

خدمتکار به قصر میرسد . محافظه کارانه به داخل قصر میرود . به طرف اتاق نوزاد میرود . در را باز میکند . قلبش میریزد . پیکره بر روی تخت نشسته . نوزاد در آغوشش خوابیده و پیکره در حال نوازشش است . خدمتکار آب دهانش را قورت میدهد . پیکره عصبانی است و عصبانی به او نگاه می کند . 

-کجا بودی ؟

خدمتکار نمی داند چه بگوید . دستانش داغ شده و سرش دارد سوت می کشد . پیکره میگوید : نشنیدی ،گفتم کجا بودی ؟

خدمتکار سرش را بالا میگرد . چشمان سبزش را گشاد میکند و با قاطعیت میگوید : اون اسیر تو نبود .

- خیلی نمک نشناسی . از جلو چشام گم شو.

.

.

.

صیاد کارش را تمام کرده . پای درخت چرت می زند . سایه ی دلچسبی است . مخصوصا بعد از یک کار سخت . اما پسرک هنوز مشغول است. پیرمرد ایستاده و نظاره می کند . پسرک همین طور که نفس نفس می زند از پیرمرد میپرسد : تو چن وقته که این جا زندگی می کنی ؟

-خیلی وقت نیس .

پسرک نمی داند چه بگوید . صدای گله به گوش میرسد . پیرمرد میگوید : دوستمون اومد .کار تعطیله.

پیرمرد به طرف در باغ می رود . پسرک بیل را به گوشه ای میاندازد و به کنار آب میرود تا دستانش را بشوید . چوپان وارد میشود . کسی همراه اوست . دخترک . دخترک همراه پیرمرد به طرف درخت انگوری میروند که سایه اش بر روی تخت چوبی زیبایی افتاده . چوپان به طرف صیاد و پسرک می آید. آن دو پرسشناک به چوپان می نگرند . چوپان میگوید : اون دختر فرار کرده 

صیاد می پرسد : از کجا؟....

.

.

.

شب فرا رسیده . چوپان و صیاد کنار آتش نشسته اند . پسرک در گوشه ای است . پتوی کهنه اش را محکم دور خود گرفته و به آسمان نگاه میکند . با خود می گوید : چرا باید بی خودی رنج بکشم ؟چرا یه لحظه راحتی رو تجربه نکنم . این پیرمرد چی می دونه . فردا می رم . همین فردا...

صیاد و چوپان در حال گفت و گو هستند . چوپان میگوید : فک کنم تصمیمش جدی باشه .

-درسته، برو باهاش حرف بزن و منصرفش کن.

-به ما ربطی نداره .

صیاد بهت زده به چوپان نگاه میکند و میگوید: واقعا که چه بدجنسی . فکر می کردم آدم شریفی باشی.

چوپان لبخندی می زند . صیاد بلند میشود و به طرف پسرک رود .

-دوست من تو که نمی خوای بری؟

پسرک سکوت میکند و بعد لبخندی می زند و همینطور به آسمان نگاه میکند .

صیاد منتظر پاسخ می ماند . پسرک میگوید : من الآن چهار روزه که مردم . پدرم منو کشت . سرگردون بیابون شدم، آخر سر هم کارگر یک باغ . بیست سال بیشتر زندگی نکردم . این حق من نبود .

- جایی که به اون می ری برگشتنی نداره

-اتفاقا قصد برگشتن هم ندارم. 

آن شب گذشت . ما نمی دانیم چه در سر آن ها می گذشت . چرا دخترک خوشحال بود . چرا پسرک ناراحت . تنها در امتداد تابش نور ماه سرزمینی دیده می شد که برزخ نام داشت .

.

.

.

هوا تاریک و روشن است و صدای آرام جیرجیرکی به گوش می رسد . پسرک در تاریکی شب از باغ بیرون می آید تا به آن سوی دشت ها برود . از درختان عبور می کند تا به مقصد برسد .پسرک متوجه چوپان می شود که دارد به علفزار می رود . پسرک آرام آرام به طرفش می رود. 

-خب ، وقت خداحافظیه .

-تو بر میگردی دوست من .

پسرک رویش را برمی گرداند و به راه می افتد . چوپان می گوید : اگه پشیمون شدی برگرد، ما منتظرت هستیم ...

باد زیر مو های پریشان پسرک می خورد . دستانش در عمق جیب هایش است . می رود تا به بهشتی که در ذهنش ساخته برسد .

.

.

.

-پسرم . بلند شو ، صبح شده . بلند شو، بلندشو ....

صیاد با صدای پیرمرد بیدار می شود . با چشمان نیمه باز اطراف را دید می زند . هشیار تر می شود . اطراف را با چشمانش می درد . پیرمرد همان طور که دور می شود می گوید : رفت ، دنبالش نگرد . 

پیرمرد دل و دماغی ندارد . صیاد به دنبالش می دود و می گوید :جلویشو نگرفتی ؟

پیرمرد همین طور که می رود ، میگوید : نه پسرم ، کار ما نیست .

صیاد منزجرانه میگوید: چرا گذاشتی بره ؟

پیرمرد رو به صیاد میکند و میگوید : امروز به دریا می ری ... تا 5 تا ماهی بزرگ نگرفتی هم بر نمی گردی.

صیاد میگوید: با چی ؟

پیرمرد میگوید : هر چیزی که لازم داری توی قایق کنار دریا هست . حالا هم زود تر برو.

صیاد به طرف دریا به راه می افتد. آفتاب در حال طلوع کردن است . تا دریا نیم ساعتی راه است . صدای خرد شدن علف های خشک را زیر پایش می شنود .

این صدا صیاد را فکری می کند . مو بر تنش سیخ می شود . سریع تر راه می رود. به یاد کلبه اش می افتد . آبادی اش. به یاد دریای طوفانی می افتد. به یاد آن غار ...در میان صخره ها. آب از سقف غار چکه می کند . خزه ها بر روی سنگ های غار رسته اند . قایقی لب غار است . صیاد می دود . اشک از چشمانش جاری می شود . به یاد آن روز می افتد و به سمت دریا می دود تا برود . 

پسرک به نزدیکی درختان می رسد . هوا مطبوع تر است . صدایی را می شنود . صدای بگو و بخند است . پسرک سرفه ای می کند و قدم هایش را صدا دار تر بر می دارد . زن و مرد جوانی با لباس های فاخر در حال قدم زدن اند . به طرف پسرک می آیند . مرد می گوید: سلام پسر جون ، این جا چی کار می کنی ؟ 

پسرک نمی داند چه بگوید . نزدیک تر می رود و میگوید : مسافرم 

مرد میگوید : این جا همه مسافریم 

-دنبال قصر می گردم . گفتن پشت این جنگله .

زن ، ناگهان به نشانه ی بهت انگشت به دهان میگیرد و میگوید : پسرم فریب نخور ، به اون جا نرو .

پسرک : شما از چی حرف می زنید ، چرا مثل پدر و مادرم منو نصیحت می کنید ؟

مرد دستان پسرک را میگیرد و میگوید : ما سال هاست که این جا هستیم ، الآن هم می خوایم بریم سراغ پسرمون . 

زن میگوید: تو اونو ندیدی؟ میگن پیش اون پیرمرده .

پسرک به یاد صیاد و چوپان می افتد . به چهره ی مرد نگاهی می اندازد و می گوید: به شما نمیاد پسری به این بزرگی داشته باشین .

مرد می گوید: ما خیلی ساله که مردیم .اون زمان بچه مون کوچیک بود . 

-بله . ..اونو دیدم . ولی شبیه شما نبود. یه ماهی گیر بود . مطمئنا الآن هم پیرمرد اونو اجیر کرده تا پای درختا رو بیل بزنه . 

زن به همسرش نگاهی می اندازد و میگوید: ماهی گیر؟

مرد می گوید : یعنی پسر ما یه ماهی گیره؟

-البته شاید هم اون چوپان پسر شما باشه!

زن می گوید: من که دارم گیج می شم . مگه شما چند نفرین ؟

-به جز من ، یک صیاد ، یک چوپان و یک دختر و یک پیرمرد هم اون جاست .

مرد می گوید: خب پسرم بیا با هم برگردیم .

-نه ! من قصد برگشتن ندارم .

-خب پس لطف بزرگی رو از دست می دی . چون ما امروز ، ناهار رو کنار تنها فرزندمون هستیم و سفره ای که تو پشت اون مینشینی هر چقدر هم که بزرگ باشه لطف مجلس ما رو نداره.

پسرک وارد جنگل می شود .

.

.

.

صیاد قایق را از دور میبیند . مردی در حال در آوردن تور های ماهی گیری از داخل قایق است . کلاهی حصیری بر سر دارد . پیراهنی سفید پوشیده بود و هیکلش کمی از صیاد بزرگتر است. صیاد به طرف قایق می دود و از دور فریاد میزند : چی کار می کنی داداش؟ ...این قایق مال منه ها! . 

مرد تور را می اندازد و به صیاد خیره می شود . لبخندی بر لبش ظاهر می شود . دستانش را بر کمر می زند تا حریفش نزدیک تر بیاید .

صیاد نفس نفس زنان می رسد و می گوید : کجا می ری ! این قایق که مال تو نیست .

مرد با خنده می گوید : مطمئنی؟

صیاد می گوید : بله ، من از اون باغ میام ... 

با دست به پشت سرش اشاره می کند . البته تنها دیوار های باغ ، کمی معلوم است . صیاد ادامه می دهد : این قایق مال منه . البته مطمئن نیستم ولی پیرمرد منو فرستاد ، ولی اگر این قایق مال توئه ....

صیاد از حرف زدن می ایستد . مرد جوان دستی بر شانه ی صیاد می زند . صیاد می گوید : گیج شدم دوست من . من تازگی ها به این جا اومدم. به قوانین سرزمینتم آشنایی ندارم .

-برادرم این جا سرزمین من نیست . من همین امروز صبح رسیدم.

بخش بیست و ششم

این صدا صیاد را فکری می کرد . مو بر تنش سیخ می شد . سریع تر راه رفت . به یاد کلبه اش افتاد . آبادی اش. به یاد دریای طوفانی افتاد . به یاد آن غار ...در میان صخره ها. آب از سقف غار چکه می کند . خزه ها بر روی سنگ های غار رسته اند . قایقی لب غار است . صیاد می دود . اشک از چشمانش جاری می شود . به یاد آن روز می افتد و به سمت دریا می دود تا برود . 

پسرک به نزدیکی درختان می رسد . هوا مطبوع تر است . صدایی را می شنود . صدای بگو و بخند است . پسرک سرفه ای می کند و قدم هایش را صدا دار تر بر می دارد . زن و مرد جوانی با لباس های فاخر در حال قدم زدن بودند . به طرف پسرک می آمدند . مرد گفت: سلام پسر جوان ، این جا چه کار می کنی ؟ 

پسرک نمی دانست چه بگوید . نزدیک تر رفت و گفت : مسافرم 

مرد گفت : این جا همه مسافریم 

-دنبال قصری می گردم . گفتند پشت این جنگل است .

زن ، ناگهان به نشانه ی بهت انگشت به دهان گرفت و گفت : پسرم فریب نخور ، به آنجا نرو .

پسرک : شما از چه چیزی حرف می زنید ، چرا مثل پدر و مادرم من را نصیحت می کنید ؟

مرد دستان پسرک را گرفت و گفت : ما سال هاست که در این جا هستیم ، الآن هم به سراغ پسرمان می رویم . 

زن گفت : تو او را ندیدی؟ گویا نزد آن پیرمرد است .

پسرک به یاد صیاد و چوپان افتاد . به چهره ی مرد نگاهی انداخت و گفت : به شما نمی آید پسری به این بزرگی داشته باشید .

مرد گفت : ما سال هاست که مرده ایم . آن زمان فرزندمان کوچک بود . 

-بله . ..او را دیدم . ولی شباهتی به شما نداشت . یک ماهی گیر بوده . مطمئنا الآن هم پیرمرد او را اجیر کرده تا پای درختان را بیل بزند . 

زن به همسرش نگاهی انداخت و گفت : ماهی گیر؟

مرد گفت : یعنی پسر ما یک ماهی گیر است؟

-البته شاید هم آن چوپان پسر شما باشد!

زن گفت: من که دارم گیج می شوم . مگر شما چند نفرید ؟

-به جز من ، یک صیاد ، یک چوپان و یک دختر و یک پیرمرد هم آن جاست .

مرد گفت : خب پسرم بیا با هم برگردیم .

-نه ! من تصمیم بازگشت ندارم .

-خب پس لطف بزرگی را از دست می دهی . چون ما امروز ، ناهار را در کنار تنها فرزندمان هستیم و سفره ای که تو پشت آن مینشینی هر چقدر هم که بزرگ باشد لطف مجلس ما را نخواهد داشت.

پسرک وارد جنگل شد .

صیاد قایق را از دور دید . مردی در حال در آوردن تور های ماهی گیری از داخل قایق بود . کلاهی حصیری بر سر داشت . پیراهنی سفید پوشیده بود و هیکلش کمی از صیاد بزرگتر بود . صیاد به طرف قایق دوید و از دور فریاد زد : چه کار می کنی برادر ...این قایق مال من است . 

مرد ور را انداخت و به صیاد خیره شد . لبخندی بر لبش بود . دستانش را بر کمر زد تا حریفش نزدیک بیاید .

صیاد نفس نفس زنان رسید و گفت : کجا می روی ! این قایق مال تو نیست .

مرد با خنده گفت : مطمئنی؟

صیاد گفت : بله ، من از آن باغ می آیم ... 

با دست به پشت سرش اشاره کرد . البته تنها دیوار های باغ ، کمی معلوم بود . صیاد ادامه داد : این قایق مال من است . البته مطمئن نیستم ولی پیرمرد مرا فرستاد ، ولی اگر این قایق مال توست ....

صیاد از حرف زدن ایستاد . مرد جوان دستی بر شانه ی صیاد زد . صیاد گفت : گیج شده ام دوست من . من تازگی ها به این جا آمده ام . به قوانین سرزمینت آشنایی ندارم .

-برادرم این جا سرزمین من نیست . من همین امروز صبح رسیدم

بخش بیست و هفتم

-تو هم یک ماهی گیر هستی؟

-نه من یک قبر کن هستم

صیاد گفت : البته به خاطر همین است که این قدر عادی هستی! نمی دانی آن روز که به این جا آمدم چه حالی داشتم . اول نمی دانستم که مرده ام...

گورکن ، خندان به صیاد و اطراف نگاه می کرد و همین صیاد را از حرف زدن بازداشت . صیاد پرسید : تو چرا این قدر خوشحالی ؟

گورکن گفت : چیزی نیست..

صیاد قایق را کشان کشان به طرف دریا می برد . گورکن گفت : صبر کن...

صیاد ایستاد و منتظر حرف گورکن شد . ادامه داد : من شنیده ام که ما در این دنیا ، پدر و مادرمان را می بینیم ، من پدر و مادرم را در کودکی از دست داده ام . تو نمی دانی باید چطور دنبالشان بگردم ؟ یعنی کجا بروم؟

صیاد متحیر به او نگاه کرد ، بعد گفت : دوست من ، این هم شایعه ای بیش نبود وگرنه من باید این جا تمام فامیل خود را می دیدم . 

بعد از چند ثانیه سکوت ادامه داد : راستش من هم چند روزی است به این جا آمده ام . به طرف آن باغ برو . پیرمردی که آن جاست ، همه کاره ی این اطراف است ...

گورکن حرف صیاد را شنیده و نشنیده به راه افتاد . صیاد نیز مثل گذشته به دریا زد و از ساحل دور شد .

دخترک به شغل گذشته بازگشته بود . بیلی را در دست گرفته بود و پای درختان را می کند . پیرمرد جعبه ی میوه ای در دست داشت . به دخترک رسید و گفت : دخترم این کار برایت سخت است .

دخترک با خنده گفت : نه پدر جان ، این کار من است و من از آن لذت می برم .

پیرمرد گفت : دخترکم ، دست از کار بکش ، مهمان داریم .

دخترک پرسید : مهمان؟

چوپان ، آرام و آهسته به همراه گوسفندان در دشت می گشتند . آفتاب می تابید . تابشی درخشان . این شگرد روزگار است . در عین سادگی فریبت خواهد داد . گاومیش بزرگی ایستاد و صدای بلندی از گلویش برخاست ، طوری که چوپان را به وحشت انداخت . گله ای از دور نزدیک می شد . یک گله گاو ..گاو هایی چاق. چوپانی سیاه جامه با محاسنی کوتاه و سفید نزدیک می شد . نگران به نظر می رسید . قدم هایش را تند تر کرد تا خود را به چوپان برساند . چوپان گله را جمع و جور کرد . 

سیاه جامه اطراف را دیدی زد و روبروی چوپان ایستاد .

-سلام

-سلام

-تو در باغ پیرمرد زندگی می کنی؟

-بله ، چطور؟

-از بالا که می آمدم پسرک جوانی را دیدم که داشت به طرف کاخ می رفت . می گفت از باغ پیرمرد آمده . می شناسیدش؟

-البته

-برادرم! سریع تر برو و او را برگردان که آن کاخ افسون شده ، هر انسان پاکی را به تباهی می کشاند .

چوپان ابتدا تردید داشت . به سرتاپای سیاه جامه نگاهی انداخت و بعد گفت : گله ام را چکار کنم؟

-به من بسپارش . با گاوهایم آن ها را می چرانم...

صدای گاومیش باردیگر بلند می شود . باد تندی شروع به وزیدن میکند . سیاه جامه به چشمان چوپان چشم میدوزد و می گوید : برو و دوستتو نجات بده . 

چوپان عصایش را می اندازد و شروع به دویدن می کند و از آن جا دور میشود .

.

.

.

صیاد به وسط دریا رسیده . دست از پارو زدن می کشد. از جایش بلند می شود و دریا را نگاه میکند . دریا آرام است . به این دریای فلک زده نمی آید که حتی یک ماهی را در خود جای بدهد . صیاد نا امیدانه تور را برمیدارد و بی هوا در دریا می اندازد . قایق دچار لرزشی خفیف می شود . چشمانش را لحظه ای بر هم می گذارد تا به دریا فکر کند . در دریای افکار صیاد هزاران هزار ماهی شنا می کنند . آن دریا تنها یک ماهی گیر داشت . اما آن یکّه صیاد هم اکنون در میان دریایی ناشناخته تنهاست . منتظر یک ماهی...

تا بحال به این فکر کرده اید که چرا مجبوریم از ماجرای انسان های دیگر برای پیشبرد زندگی خود بهره ببریم ؟

.

پسرک به نزدیکی های قصر می رسد . دیدن پیرمردی که گونی بزرگی را بر دوش دارد او را از مقصدش بازمی دارد . پیرمرد بدجوری به پسرک چشم غره رفته . گونی اش را بر زمین می گذارد و به پسرک اشاره می کند تا به طرفش برود . پسرک مردد برمی گردد و پشت سرش را نگاهی می اندازد و به طرف حمّال می رود . حمّال دستش را به کمر می زند و سرش را به نماد افسوس تکان می دهد . پسرک به پیرمرد می رسد. پسرک با تردید می گوید : سلام..

-پسر جون سرتو انداختی پایین ، کجا می ری؟

پسرک دوست ندارد دخالت او را بپذیرد اما دوست هم ندارد بی احترامی کند . 

حمّال می گوید: می خوای بری برای کی نوکری کنی ؟

پسرک پیروز مندانه لبخندی می زند و می گوید : اشتباه نکنید ، من به اون قصر می رم!

-اون جا برای تو خطر ناکه .

-پدر جون شما دیگه منو نصیحت نکن .

-نه...

پسرک عصبانی می شود و تصمیم میگیرد از همان راهی که آمده بازگردد . پیرمرد فریاد می زند : پسرجون برگرد ...

صدایی قوی به آرامی می گوید : بذار بره...

پسرک صدا را شناخت . خودش است . خود خودش . برمیگردد و به طرفش می دود . مرد دستانش را پشت کمرش گره کرده و با همان لباس بلند با لبخند ایستاده . راست قامت و منسجم.

.

.

.

صیاد کسل شده . دارد خوابش می برد . حتی یک ماهی هم نگرفته . گویا در این دریا حتی یک ماهی هم موجود نیست . تور را محکم دور دستش پیچی می دهد و کف قایش دراز می کشد . خوابش می آید . آفتاب هم بدجوری می تابد . صیاد چشم هایش را می بندد و ناخودآگاه میگوید : خدا رو شکر که سختی ها گذشت .

ناگاه قایق تکان شدیدی می خورد . صیاد به خود می آید و از جایش بلند می شود. تور را محکم می چسبد . تکان ها شدید ترمی شود . تور را بالا می آورد . سنگین شده .

.

.

.

چوپان به زن و مرد جوان می رسد . نفس نفس می زند . مرد می گوید : کجا؟

چوپان جواب می دهد : پسر جوونی رو ندیدین؟

زن خطاب به همسرش می گوید : فک کنم پسرمون باشه .

مرد می گوید: داشت به طرف کاخ می رفت ، تو کجا می ری؟

چوپان می گوید: می خوام هر طور شده منصرفش کنم.

زن می گوید: پسرمونه، مگه نه ، پسرمونه .

مرد می گوید : سعی نکن منصرفش کنی .

-چرا؟

-اون خودش دیر یا زود بر می گرده.

زن محکم تر میگوید : او پسرمونه!

چوپان که تعجب کرده می گوید: چرا؟

مرد می گوید: ببین پسر جون ! این جا قوانین خودشو داره و ما نباید توی قوانین تغییری بدیم .

چوپان به سر تا پای مرد نظاره ای می کند و میگوید : من منظور حرفای شما رو نمی فهمم . 

زن پیش می آید و میگوید : پسر ما همین امروز به این جا میاد . من فک می کنم که تو پسر ما باشی!

چوپان می گوید: نه من الآن چند روزه که این جام . 

زن نا امید ، آهسته آهسته به راه خود ادامه میدهد و از آن دو دور می شود . مرد می گوید : بیا برگردیم ، این حوالی خطرناکه .

چوپان می گوید : اگر برای من خطرناکه برای دوستم هم خطرناکه .

چوپان به سمت درختان به راه می افتد .

.

.

. 

گورکن دیگر به نزدیکی باغ رسیده . پاهایش می لرزد . به آسمان و آفتاب نگاهی می اندازد. در چوبی باغ را می کوبد . منتظر است تا کسی بیاید و در را بازکند . 

زن و مردی از دور ظاهر می شوند . دارند به طرفش می آیند . زن و مرد چشمانشان را خیره میکنند . قدم های خود را سریع تر بر میدارند . 

گورکن مکثی میکند . لبخندی میزند و به طرف آن ها به راه می افتد.

زن شروع به دویدن میکند . پسرش است . 

.

.

.

صیاد تورش را کف قایق باز میکند . ماهی های بزرگ و خوبی را گرفته ، اما در میان آن ها چیزی توجه او را جلب میکند و آن یک تکه ی درخشان است . صیاد آن را برمی دارد و در جیبش میگذارد . به سوی ساحل پارو میزند تا به باغ برگردد . 

.

.

.

پسرک بار دیگر دوست عجیبش را پیدا کرده و با او راهی شده است . آن ها به طرف غرب به راه می افتند . ساختمان بلندی از دور دیده می شود . پسرک می پرسد : چرا اون روز یهویی ول کردی و رفتی؟

-می خواستم واکنشت رو نسبت به اون درخت بفهمم .

-متوجه نشدم ! واکنش من نسبت به درخت چی بود؟

-خب همونطور که حدس می زدم بود . اون نور درخشنده تو رو خیره کرد و به سوی خودش جذب کرد .

-البته . خیلی زیبا بود . راستی تو نمی دونی دلیلش چی بود ؟

-تو به افسون اعتقاد داری؟

-نه ...یعنی می خوای بگی یک افسون ، آن هم توی سرزمین مرده ها؟

-چرا که نه...مگه این جا چه چیزیش از سرزمین قبلی تو کمتره ؟

-منظور من این بود که این جا باید مقدس باشه . 

-چرا این طور فکر کردی؟ یعنی زمین قبلیت مقدس نبود؟

-بالاخره باید این جا یک تفاوتی با سرزمین زنده ها داشته باشه؟ !

-خب البته تفاوت هایی هم داره !

-بله تنها تفاوتش اینه که این جا هیچ کس به سوال های آدم جواب نمی ده . 

-هر سوالی داری بپرس . من پاسخگو هستم .

-مثلا الآن داریم سر ظهر کجا می ریم؟

-واقعا سوالت همین بود؟

-بله...البته ، چون فعلا خیلی گرسنه مه.

مرد می خندد و رو به پسرک میگوید : فک می کردم پسر مغروری باشی و راحت حرف هاتو بزنی .

پسرک با حماقت می پرسد: چرا این فکرو کردی؟

-پسرای سن تو معمولا این طوری ان . 

-بله ، ولی اون مال زمانی بود که زنده بودم و کنار اطرافیام قرب و منزلتی داشتم ، نه الآن که تو ناکجا آباد افتادم .

-تو واقعا به این جا می گی ناکجا آباد ؟!

-البته دقیقا نمی دونم . این جا سرزمین عجیبیه . پشت سر ما درختا هستن . طرف چپ ما به یه باغ تو یه بیابون می رسه و پایین تر از اونم به گفته ی یکی از دوستان دریاست .

-دوستان! مگه تو دوستی هم داری؟

-بله ! یک جوون که صیاده . فکر کنم الآن هم در حال پا کنی درخت باشه و یه چوپان که فک کنم در حال چروندن گوسفند باشه .

پسرک در حالی که نفس نفس می زند و خسته شده ، میپرسد : نمی گی به کجا می ریم ؟ من دیگه خسته شدم .

و در همان جا توقف میکند.

-راه بیفت ، خیلی زود می رسیم .

پسرک لنگان لنگان به راه می افتد . 

.

.

.

چوپان در میان درختان است . هوا این جا کمی خنک است . با خود می گوید : حالا چکار کنم ؟ به کجا برم؟این پسر رو از کجا پیدا کنم؟

صدای زنانه ای بلند می گوید : سلام!...

چوپان سرش را می چرخاند . چه کسی او را صدا می زند ؟

- ببین چوپان مهربون سر از کجا در آورده!.....

صدا نزدیک تر می شود و چوپان همچنان به دنبال صاحب صدا می گردد .

کسی از پشت سرش میگوید : چه خوب که اومدی!

چوپان برمیگردد و او را در همان نگاه اول می شناسد . او همان پیکره ی سرخ است . چوپان با عصبانیت میگوید : بازم تو؟!

-اوه ...انگار نمی دونی که بدون دعوت به این جا اومدی!

-منم برای دیدار جمال شما نیومدم . 

پیکره پوزخندی میزند و می گوید : پس شاید برای پیدا کردن گوسفندات آواره شدی . منو گول نزن . من همون روزی که به سراغت می اومدم، می دونستم که تو چنگمی!

چوپان با جدیت می پرسد : یک پسر جوون رو این اطراف ندیدی ؟ نکنه اونو به قصر بردی ؟

-اُه ...نه مرد جوون . من ساعت هاست که اینجاها پرسه می زنم و به جز شما هیچ کس تشریف نیاورده.

چوپان برمیگردد تا به سمت جنوب برود . پیکره داد میزند : بی ادب ....نمی خوای خدافظی کنی؟

چوپان ، عصبانی به راه خود ادامه می دهد. صدای مردانه ای را می شنود . به دنبال صدا می گردد . پسر جوانی با چشمان آبی و مو های مشکی و هیکلی باریک از درختی پایین می پرد . لباس های مرتب و شیکی بر تن دارد و آرام آرام به طرف چوپان قدم بر می دارد . با نگاه موزیانه ی خود دستش را محافظه کارانه به کمر می زند و می گوید :پس تو چوپانی!

چوپان که احساس خوبی نسبت به او ندارد ساکت می ماند تا پسرک حرفش را بزند . 

-دنبال یه پسر جوون می گردی؟

-تو ازش خبر داری؟

-البته اون به طرف غرب رفت . اگه دیدیش حتما بهش بگو که پسر جوونی همراه با خواهرش توی کاخ زندگی می کنه، که البته پسرک نه اما خواهرش بی اندازه مشتاق دیدارشه .

چوپان بی توجه به حرف های او به طرف باغ به راه می افتد .

.

.

.

صیاد به نزدیکی باغ رسیده . دستی بر روی جیبش می کشد تا از جای امن آن سنگ گران بها مطمئن شود . نگاهی به اطراف می اندازد. صدای خنده از داخل باغ می آید . در باز است . وارد باغ می شود . گورکن در کنار زن و مرد جوان ، زیر درختی نشسته اند . صیاد متوجه شد که او پدر و مادرش را پیدا کرده . همین طور که متوجه آن هاست صدای پیرمرد را می شنود . 

-بالاخره اومدی؟

-بله...ببین چه ماهیایی گرفتم !

-خسته نباشی ... اونا رو میشناسی؟

-بله ، اون گور کن رو کنار دریا دیدم . می گف دنبال پدر و مادرشه . 

-خب تو چیکار کردی؟

-گفتم اگه این جا پدر و مادرمون رو پیدا می کردیم ، من باید یه ایل فامیل این جا داشته باشم .

-تو چوپان رو ندیدی؟

-نه...پسرک برنگشت؟

-نه..

-چرا گذاشتی بره؟

-برو این ماهی ها رو تمیز و حاضر کن ، دیگه وقت ناهاره .

همین طور که پیرمرد دور می شود صیاد می گوید : جواب سوالم رو ندادی!

صیاد نا امید رویش را برمی گرداند و کنار حوض آب کوچکی می رود. زیر سایه ی درخت ، روی تخت چاقوی تیزی است . چاقو را برمی دارد و ماهی ها را تمیز می کند .

.

.

.

چوپان به نزدیکی باغ رسیده . به یاد گوسفندان می افتد . می ترسد . خبری از آن ها نیست . اطراف را دید می زند . دزدیده شده اند . توسط آن چوپان سیاه پوش.

چوپان مردد است که چکار کند ، آیا به باغ برود و به پیرمرد بگوید که گله را دادم به یک دزد یا در بیابان بماند . در همین فکر است که صدای بع بع گوسفندان را از پشت باغ می شنود . باغ را دور می زند و گوسفندان را پیدا می کند . نفس عمیقی می کشد و به باغ می رود .

.

.

.

پسرک همراه با مرد تنومند وارد ساختمان می شوند . مرد پسرک را به طرف اتاق بزرگی می برد . اینجا پر است از کتاب . قفسه های کتاب دیوار را نا پدید کرده . میز بزرگی هم اینجاست که بر روی آن ، کتاب های کوچک و بزرگ قرار گرفته . پنجره ای هم وجود دارد که نور از آن بر روی میز می تابد . پسرک کنار قفسه ی کتاب می رود تا نگاهی به آن ها بیاندازد . کتاب سبز رنگ بزرگی به نام «فلسفه ی جنون» توجهش را جلب می کند . صدای مرد او را آگاه میکند .

-این جا اتاق توست .

-اتاق من!

-البته ، تو این جا مطالعه می کنی.

-مطالعه!؟چرا؟

-چون که نمی تونی این جا بیکار باشی ، متوجه شدی؟

-بله.

لحن مرد تنومند جدی تر شده . پسرک می پرسد : چرا باید این کار رو کنم؟

-گفتم که نمی تونی بیکار باشی!

-مثل این که نمی دونی من به اجبار با تو نیومدم . من داشتم به جای دیگه ای می رفتم .

-فک کردی به همین سادگیاس! اول باید این جا درس بخونی و اگه تونستی به سوالای استادای مجرب این جا جواب بدی، می توانی به مقصد مورد نظرت بری.

-شما نمی تونید منو زندانی کنین .

مرد تنومند بدون این که جواب پسرک را بدهد خنده کنان از در خارج می شود و در را می بندد . پسرک به سمت در می دود و دستگیره را می چرخاند . در قفل شده و پسرک زندانی...

پسرک فریاد می زند: آهای...در رو باز کن . تو حق نداری منو زندانی کنی...تو به من دروغ گفتی؛در رو باز کن ...ای نا رفیق...

صدای فریاد های پسرک اتاق بزرگ با سقف بلند را پر کرده . جواب فریاد های پسرک ، فریاد هایش است ...

.

.

.

صیاد در حال باد زدن ماهی هاست . چوپان نیز در کنارش نشسته . صیاد به دیوار و چوپان به درخت تکیه داده اند . 

چوپان گفت : به نظر تو اون الآن چکار می کنه ؟

صیاد گفت : به تخت زرینی تکیه داده و ندیمه هاش اونو باد می زنن .

-من فک نمی کنم.

صیاد : تو کار خوبی می کنی..

چوپان : مسخرم می کنی؟

صیاد: بله

چوپان :خب مسخره کن

صیاد مکثی میکند و با لحن دوستانه ای می پرسد:یه سوال ازت بپرسم؟

-بپرس

-تو خانواده داری؟ یعنی داشتی؟

چوپان سرش را پایین می اندازد و می گوید : نه ، همه مردن.....خیلی زود 

صیاد آهی می کشد و می گوید : متاسفم

چوپان امید وارانه می گوید :مهم نیست

- حتما اونا رو پیدا میکنی.

چوپان با لبخند پرسید : تو چطور ؟

-من چی؟

-خانواده داشتی؟

صیاد گفت : البته!...مادرم سال ها پیش وقتی که تنها خواهرم به دنیا اومد مُرد و پدرم تنها خواهرم رو بخاطر این که توان بزرگ کردنش رو نداشت به خانوادی دیگه ای سپرد . خودش هم چند سال بعد مرد . 

چوپان با امید واری گفت : امید وارم که هرچه زود تر اونا رو پیدا کنی.

صیاد با لبخند پنهانی گفت : فکر کنم یکیشون رو پیدا کردم .

چوپان متحیرانه پرسید : منظورت چیه ؟

-من فک می کنم اون دختر ، خواهرم باشه.

چوپان با تعجب به صیاد نگاهی می اندازد . صیاد ادامه می دهد : واقعا تو متوجه شباهت ما نشدی ؟

-تو مطمئنی؟

-فک کنم ....حالا بیا ، باید بریم غذا بخوریم .

.

.

.

پسرک کف اتاق دراز کشیده . دستش را زیر سرش گذاشته و با دست دیگرش کتابی را ورق می زند . کتاب پر است از عکس های طبیعت . با وجود جلد کهنه اش عکس ها فوق العاده رنگی و زیبا به نظر می رسند . تصویری از ساحل ، تصویری از صخره ها ، تصاویری از درختان و حیوانات...

پسرک حوصله اش سر رفته و کتاب را می بندد . چشمانش را بر هم میگذارد و به خواب فرو می رود .

.

.

.

تا بحال پیش آمده که آرزو کنید ای کاش یک بار دیگر یک زندگی جدید را آغاز کنید ؟ این زندگی جدید باید از کجا و در چه تاریخی و در چه وهله ای از زمان ، در کدام چهره و کدام موقعیت آغاز می شد تا شما را به یک انسان آرمانی تبدیل کند ؟

گورکن با حالت عجیبی شرح انتظارش را برای مادرش شرح می دهد و لحظه ای بعد هر سه باغ را ترک میکنن.

پشت درخت های باغ ، زیر سایه ی درخت گردو ، چوپان و صیاد با صدای پدر گورکن از خواب میپرند . صیاد از چوپان میپرسد :چی شد؟

-یعنی تو واقعا متوجه نشدی؟

صیاد دستانش را با چهره ای متفکرانه تکان می دهد و می گوید : چرا ، اما عمق قضیه رو نفهمیدم .

پیرمرد از پشت بوته ها فریاد زد :بلند شید و هیزم جمع کنید ، سریع باشید.

چوپان حرفش را قورت می دهد و بلند می شود و می رود ، صیاد نیز به دنبال او به راه می افتد .

.

.

.

پسرک بر روی زمینی سفت در اتاقی پر از کتاب خوابیده و پریشانی ، رویایش است . همه جا تاریک است و صدای فریادش را از دور می شنود . 

پسرک هشیار می شود اما چشمانش را باز نمی کند . زمین سخت را حس می کند . کف زمین خنک است . دستش را بر روی کاغذ های کتاب حس می کند . از اکسیژن اتاق ، هوشیارانه استشمام می کند . چشمانش را باز نمی کند ، چون این اتاق را دوست ندارد . خیالش می خواهد ، هوای دنیایی دیگر را استشمام کند . دلش می خواهد مادرش را دوباره ببیند . دوست دارد اولین جایی که قدم می گذارد ، پر باشد از درخت های سبز. دوست دارد اولین چیزی که می خورد ، غذایی باشد که مادرش برای او پخته است . 

پسرک متوجه قطره ی اشکی می شود که از لای پلک های بسته اش میگریزد .

صدای کوبیده شدن در ، پسرک را از خیال بیرون می کشد . از جا برمیخیزد . کتاب را از روی زمین برمیدارد . در باز می شود و پیرمرد سر سفید کمر خمیده ای با کاسه ای متوسط در دستانش داخل می شود . پسرک متعجب به هیکل پیرمرد که سنش بیش از هشتاد سال می زند نگاه میکند .  

چشمان پیرمرد گویا خوب نمی بیند و ذهنش دیگر یارای فرمان دادن به او را ندارد . پسرک خجالت می کشد . کتاب را بر روی میز می گذارد و به سمت پیرمرد می رود و می گوید : بذارید کمکتون کنم...

پیرمرد که تازه متوجه او شده کاسه را عقب می کشد و می گوید : نه ، لازم نکرده...این که مال تو نیست!

پسرک دستش را عقب می کشد و میگوید : پس برای کیه؟

-برای یه پسر جوون که تازه به این جا اومده.

-پدر جان من یک پسر هستم که تازه به این جا اومدم .

پیرمرد که انگار سخن پسرک را نشنیده به طرف میز میرود و به پسرک خیالی ای که فکر می کند آن جا ، پشت میز است می گوید : بیا پسرم غذاتو را بخور.

پسرک قدم زنان نزدیک میز می آید . پیرمرد با چشمان نیمه باز به دنبال سوژه اش می گردد . اطراف را کامل نگاهی می اندازد . پسرک با لبخند و دست به سینه جلو پیرمرد می ایستد . پیرمرد به سختی می گوید : پس این پسر کجاست؟

پیرمرد لنگ لنگان به پسرک نزدیک می شود . دستش را میگیرد و می گوید: پسرجان ، تو دیگه چرا؟

-من چه؟

-تو چرا به این جا اومدی؟

-منو به زور به این جا آوردن . 

-می دونی چرا؟

-نه ...شما می دونید؟

-بله...بله

پیرمرد می چرخد و به سوی پنجره می رود . با ناراحتی می گوید : می دونی من چند وقته که این جام ؟

پسر سکوت می کند و منتظر پیرمرد می ماند . 

-دقیقا سیصد سال.

پیرمرد بعد از کمی سکوت می گوید: تعجب نمی کنی؟

پسرک نمی خواهد چیزی بگوید . پیرمرد ادامه می دهد : اوایل جوونیم بود که خودمو تو یه دریاچه انداختم و به زندگی مو تموم کردم .

پیرمرد بعد از مکثی می گوید: نمی پرسی چرا؟

-چرا؟

-چون دیگه نمی دونستم باید چیکار کنم .

-حتما پای یه دختر میون بوده ، درسته؟

-شاید آره ، شاید خیر.

-چطور؟

-دختر مورد علاقه ام دل به مردی بسته بود که شرق تا غرب سرزمینم زیر پاش بود .

-متوجه شدم.

-البته ماجرا به همین جا ختم نمی شه .

-چه اتفاقی افتاد ؟

-همسرش با دسیسه منو از اون سرزمین اخراج کرد .

-بعد چی شد؟

صدای مردانه ای از پشت سر پسرک می گوید : بعد از اون ، تو یه روز گرم تابستونی ، خودش رو تو یه دریاچه انداخت و به زندگی خودش پایان داد.

این صدای مرد تنومندی بود که پسرک را به این جا آورده . گویا جامه ی بلندش رنگ و رویی تازه یافته . پسرک با غضب به او خیره می شود . پیرمرد با ناخوشایندی می گوید:آه ...استاد ....بهتر نیست که منو زود تر آزاد کنی؟

پسرک با لبخند کمرنگی تکرار می کند:استاد!؟...

پسرک با خنده تکرار می کند: استاد...!

و ابروانش را به بالاترین نقطه ی ممکن گسیل میکند . استاد با مهربانی به پیرمرد می گوید : بهتره به اتاقت برگردی....

پیرمرد لنگ لنگان بیرون می رود. استاد رو به پسرک می کند و می گوید : مطالعه تو شروع کردی؟

پسرک با همان لحن مسخره ، موزیانه می گوید :استاد!؟

استاد با خنده گفت : چطور ؟ به من نمیاد که استاد باشم؟

-البته ،از همون اول حدس می زدم که آدم کار بلدی هستی!

-البته تو هم اگه زود تر مطالعه تو شروع کنی زود تر از شر ما خلاص می شی.

-و اگه شروع نکنم...؟

-مث این پیرمرد...

-شوخی می کنی!

-نه جدی می گم ...فک کردی اون چرا به این روز افتاده ؟

-خب از کجا شروع کنم؟

-فرقی نمی کنه.

استاد از اتاق بیرون می رود و پسرک می ماند و هزاران کتاب کوچک و بزرگ .

.

.

.

صیاد و چوپان در هوای خنک صحرا مشغول جمع کردن چوب های خشک می شوند . صیاد خطاب به دوستش می گوید : به نظر تو به جز ما ، فرد دیگه هم تو این حوالی زندگی می کنه ؟

-نمی دونم ، البته من اون روز یه نفر رو دیدم .

-کی؟

-یه چوپان بود .

-واقعا؟

-البته ، یک نفر دیگه رو هم دیدم .

- کی؟

-بگذریم...

-خب بگو دیگه.

-نه اصلا پشیمون شدم.

صیاد با غضب به چوپان نگاهی می اندازد و می گوید : من که نمی دونم تو چی دیدی!

-منظورت چیه؟

-یه دختر...

چوپان عصبانی می شود و در صحرا به دنبال صیاد می دود . صیاد می خندد و فرار می کرد . فریاد های آن دو در فضا پیچیده .

.

.

.

غروب است . صیاد و چوپان به باغ برگشته اند . صیاد از خستگی خود را بر روی تخت می اندازد و چشمانش را بر هم می گذارد . چوپان چوب ها را به در کلبه می برد و بعد هم به سراغ حوض آب. صیاد دستش را روی جیبش می گذارد. برای اطمینان دستش را به جیب فرو می برد و آن سنگ ارزشمند را بیرون می آورد و به آن چشم می دوزد. سنگ درخشندگی عجیبی دارد .

-تجارت پر سودی داشتی .

صیاد متوجه دخترک می شود که با یک سینی روبه رویش ایستاده . صیاد بلافاصله می گوید : نه ، اینو پیدا کردم .

-واقعا ؟...این چیزا ، این جا به کار آدم نمیان.

-چرا؟

-شاید هنوز باور نکردی این جا دنیای مرده هاست.

-البته ...اما مطمئنم که چیز با ارزشیه .

-ارزشمند ترین چیز ، توی این لحظه ، واسه ی شما، یه غذای خوشمزه است .

دخترک سینی را روی تخت می گذارد و می رود . صیاد لبخندی می زند و سنگ را در جیبش می گذارد .

.

.

.

اتاق پسرک در تاریکی غرق شده . مانند پسرک که غرق در مطالعه است . صدای در او را به خود می آورد . در باز می شود و پیرمرد با شمعدانی وارد . پیرمرد می گوید : بیا...بیابگیر....

-اُه ...خیلی ممنون.

پسرک همین طور که شمعدان را از پیرمرد می گیرد گفت : یه سوالی دارم.

-می دونم که سوالای زیادی داری، بپرس!

-تو چرا این همه سال این جا موندی؟

-چه اهمیتی داره ؟

-خب می خوام بدونم.

-می بینی که دیگه نای سر پا ایستادنم ندارم . یه دفتر اون پشت هاست که خودم نوشتم . برو بخونش . جواب همه ی سوالات .

پیرمرد برمی گردد و از اتاق بیرون می رود. پسرک به جست و جوی دفتر برمی خیزد . آن را میان کتاب ها می یابد . خاک خورده . صفحه ی اول را باز می کند :

کاش کمی می اندیشیدیم . روزی را می گویم که به چشمانش نگاه کردم و او تمام زندگی من شد . نمی گویم تقصیر اوست که الآن این جا هستم . یک روز از او پرسیدم : می دانی من درباره ی تو چه فکری می کنم ؟ او هم با لبخند گفت : یک عاشق سینه چاک درباره ی معشوقه اش چه فکر می کند ؟تو هم مثل آن ها .

در دنیا چیز های زیادی را یاد گرفتم . به روش های مختلف . اما هرگز نتوانستم بفهمم که چرا ما مجبور به پذیرش یک سری قوانین هستیم . گویا چیزی مرا مجبور می کرد که به او دل ببندم.

پسرک با صدای در به خود می آید . در به آرامی گشوده شد . این مرد را قبلا هم ملاقات کرده ایم . او پدر گورکن است . مو های قهوه ای روشنی دارد . لباس بلند قهوه ای رنگی پوشیده . هیکلی است . شباهت زیادی با استاد دارد . پسرک فورا دفتر را بست و آن را پشت کتاب های پخش شده ی روی میز قایم کرد .

-سلام پسر جون

-سلام....

-می بینم که امروز مطالعه ی خودتو شروع کردی.

-بله....

-خیلی ها اوایل زیر بار نمی رن . 

-زیر بار چی؟

-شروع مطالعه

-چرا؟

-چون فک می کنن دلیلی برای قانع کردن اونا ، هرگز وجود نداره .

-عجب!

-خب چه کتابی رو مطالعه می کردی؟

-هیچ چی....

-هیچ چی؟!!

-یه نگاه سرسری به مینداختم . هنوز انتخاب نکردم .

-که این طور.

-بله ، شما هم معلم من هستید ؟ یا بهتر بگم ، استاد؟

-نه من یه کتابدارم .

پسرک با خنده می گوید : کتابدار؟

کتابدار با جدیت می گوید : کجای این حرف خنده داشت؟

-همینطوری خندیدم.

-که اینطور

-منظوری نداشتم.

-پس مزاحم مطالعه ات نمی شم . فعلا...

-خداحافظ

پسرک دفتر را باز می کند:

اوایل فکر می کردم روزی که به او برسم تمام غصه هایم به پایان خواهد رسید اما همسرانی را دیدم که روزگاری یکدیگر را بی اندازه دوست داشته اند اما هنگامی که به هم رسیدند قدر نادانسته یکدیگر را می رنجاندند و از آن موقع بود که به خود باوراندم : چیزی به نام عشق وجود ندارد . حد اقل در زمین روی نداده و هر آن چه هست تنها هوس است .

اما آیا این حقیقت دارد؟

نزدیکی های صبح بود . صیاد و چوپان بر روی تخت چوبی در محوطه ی باغ خوابیده بودند . چوپان آسمان را نظاره می نمود . نمی دانست به چه بیندیشد . با خود می گفت :این جا کدام نقطه از زمین است ؟ در کدام زمان ؟ ما تا کی این جا هستیم ؟ به یاد پسر گورکن افتاد . (نکند مجبور باشیم یک بار دیگر زندگی کنیم) اما نه ، مگر پدرش نگفت که اینطور نیست . به پدرش می آمد آدم عالمی باشد . بیچاره گورکن . به چهره ی صیاد نگاهی انداخت . خوش بحالش که خواهرش را پیدا کرده است . نمی دانم ، مادری ، پدری، خواهر یا برادری دارم یا نه. شاید همین صیاد ، شاید آن پسرک . راستی! آن پسرک که ما را ول کرد و رفت . واقعا چرا رفت ؟ ای کاش بر گردد . شاید او برادرم باشد . شاید این پیرمرد پدرم باشد . شاید من برادر آن گورکن باشم . چقدر خوب می شد اگر من هم یک نفر را پیدا می کردم . ...

پسرک جوان زیر سوسوی نور شمع به آخرین یادداشت پیرمرد رسید :

امروز دقیقا یک سال از آمدن من به این جا می گذرد . به هیچ عنوان ، حتی یک کتاب هم نخوانده ام . اندیشیدن ، تنها زجر آفرین است . تمام مشکلات من از زمانی آغاز شد که اندیشیدم .از زمانی که به آن دخترک اندیشیدم ، به زندگی اندیشیدم . از خود پرسیدم برای چه باید زندگی کرد . البته...من نمی خواهم بیاندیشم . خواندن این کتاب ها هرگز فایده ای نخواهد داشت . من در طول زندگی خود کتاب های زیادی خواندم . اما هیچ یک نتوانست بگوید که من چرا باید زندگی کنم . چرا باید رنج بکشم .

پسرک کتاب را می بندد و آن را گوشه ای می اندازد . لحظه ای در فکر فرو می رود . با خود گفت : چه احمقانه! 

بلند می شود و به طرف کتابخانه می رود . کتابی را برمی دارد . آن را باز میکند . در اولین صفحه نوشته شده : تنها تفاوت ما با حیوانات این است که ما می اندیشیم . هرگز قبول ندارم که انسان با این افکار وسیع ، پس از مرگ با دفن شدن در زیر خاک ، به پایان کار برسد . نه هرگز قبول نمی کنم...

صبح شده . صیاد احساس گرما می کند . صدای چوپان و پیرمرد را می شنود . چوپان می گوید: درختای سیب رو زود تر تموم می کنیم . پیرمرد می گفت : اینطوری بهتره. البته به جز اون درخت سیب ، اون یه مقدار باید بمونه .

بعد صدای دخترک را می شنود: پیرمرد! باید برم.

پیرمرد گفت : رفتی دخترم! خدا به همراهت .

صیاد از جا جست . از تخت پایین می پرد و به طرف در باغ می رود . دخترک نزدیک در می رسد. صیاد با عصبانیت می گوید : کجا؟

دخترک می ترسد . پیرمرد و چوپان با تعجب به آن دو می نگرند . 

صیاد به خود می آید و با لحن ملایم تری می گوید : خب...کجا می خواید برید؟

دخترک می گوید: به جایی شبیه یک مدرسه . باید به اون جا برم .

-چرا؟

-خب ...باید برم.

-چرا!؟

-اصلا این موضوع به شما چه ربطی داره . برید کنار....

-....نه ، نه ....یه لحظه صب کن .

دخترک راه خود را می گشاید و خیلی زود می رود . صیاد با ناراحتی به طرف پیرمرد می رود و می گوید: چرا گذاشتی بره ؟

-چه اشکالی داره؟

صیاد با بغض می گوید : از دست تو ...پیرمرد....منو دیوونه می کنی!

-مگه چی شده؟

صیاد می گوید : وای !...وای!....او خواهر منه .

پیرمرد با لبخند می گوید: خب که اینطور .مطمئنی؟

-نه!

-عجب آدم دیوونه ای هستی.

صیاد با عصبانیت می گوید : تو دیوونه ای ! چرا گذاشتی بره؟

چوپان می گوید : خودتو کنترل کن . اون که برای همیشه نمی ره .

-یعنی بر می گرده؟

پیرمرد می گوید: بله ! بر می گرده.

-دروغ می گید!

چوپان می گوید: دروغ برای چی ، بر می گرده.

صیاد با تاکید ، خطاب به پیرمرد می گوید : گفتی بر می گرده ها!

صیاد تورش را برمی دارد و به سرعت به طرف دریا می رود.

تا به حال پیش آمده برای به دست آوردن چیزی در زندگی بچنگید ؟ 

پسرک در حال مطالعه است که در به صدا در می آید . مرد میانسالی با قد بلند و جامه ی بلند مشکی رنگی وارد می شود . سنش آن اندازه که سرش سفید شده بالا نیست . پسرک به احترامش بلند می شود و می گوید: سلام!

-کار خوبی کردی که مطالعه رو شروع کردی 

-بله ، تنها راهی که پیش روم بود .

-البته، تنها راه...می دونی که برای چی اومدم ؟

-بله ، می خواید از من امتحان بگیرید.

-این امتحان فرق می کنه . می دونی فرقش چیه؟

-نه!

-معلما به این توجهی ندارن که آیا تو به مطلبی که به خاطر سپردی اعتقاد پیدا کردی یا نه . اما اینجا تو باید از طرف عقایدت پاسخگو باشی.

پسرک ژست پیروز مندانه ای به خود میگیرد و می گوید : پس دنیای مردگان رسما آغاز شد !

-نه اونطور که تو فک می کنی.

-البته که اینطوره . شما عقاید منو سوال قرار می دید . منو مجبور به خوندن این کتابا می کنین تا از من همونی رو بسازید که خودتون می خواید .

-پس تو اینطور فک می کنی!

-مگر غیر از اینه ؟

-نه ، تو درس می گی . پس به مطالعه ات ادامه بده تا همون چیزی بشی که ما می خوایم . 

و بعد با عصبانیت بلند شد و از اتاق بیرون رفت .

پسرک سر جای خود نشست و به مطالعه پرداخت . کتابی را برداشت . روی آن نوشته شده بود : نگرانی هایم . 

کتاب را گشود . یک دست نوشته بود . یک مجموعه ی یادداشت دیگر . :

مادر من ، همیشه از من می خواست که مهربان باشم . اما من دلیلی برای مهربانی نمی یافتم . همسایه ی ما بی اندازه انسان بی ملاحظه ای بود . یک آدم احمق . من هر روز او را می دیدم و هر بار با یکدیگر بحث می کردیم و دعوایی پیش می آمد . اما هر بار مادرم می گفت که مهربان تر باش . من هیچ گاه نفهمیدم که چرا باید مهربان باشم . هیچ گاه....

پسرک کتاب را بست و در گوشه ای انداخت . کتاب جلد زردی توجه او را به خود جلب کرد . نام کتاب : یادگاری های ناکامی هایم .

کتاب را گشود . یک دفتر یادداشت دیگر:

هر صبح که از خواب بیدار می شوم ، کمتر از روز قبل علاقه به زندگی دارم . مدت هاست که از ته دل نخندیده ام . دیگر هیچ چیز مرا از ته دل شاد نمی کند . فکر می کنید چرا؟ چون دیگر دلیلی برای زندگی کردن ندارم . همه ی اطرافیانم انسان های احمقی هستند . ژست هایشان ساختگیست . حرف های مزخرفی می زنند . با آن چهره ی های زشت و کریه . برای خود متاسفم که مجبورم یک همچین انسان هایی را تحمل کنم . 

پسرک کلافه شده . یعنی همه ی این کتاب ها دفتر یادداشت اند ؟

.

.

.

دخترک به تنهایی راهی غرب است . دشت ساکت به نظر می رسد . چند درخت بلوط در اینجا دیده می شود . دخترک با خود می گوید : چه آدم پر رو و بی ادبی . بی نزاکت! واقعا که!

دستش را سایبان می کند . تا دور دست ها چیزی دیده نمی شود . سریع تر راه می رود . همین طور که می رود صدای دختری را از سمت چپش می شنود . سر می چرخاند . دختر سیاه پوشی همراه با گله ی گوسفند .دخترچوپان می گوید : کجا می ری؟

-به اون مدرسه 

-چرا؟

-خب همه باید برن .

-کی گفته؟

دخترک بدون این که جوابش را بدهد به راهش ادامه می دهد . دخترک چوپان دنبالش راه می افتد و می گوید : از حرفم ناراحت شدی؟

-نه

-پس یه لحظه صب کن .

-باید زود تر برم .

دخترک اصلا نسبت به او احساس خوبی ندارد . دختر چوپان می گوید : گرسنمه . چیزی برای خوردن داری؟

دخترک متعجب به او نگاهی می اندازد و می گوید : نه!

-تو بقچه ات چیه؟ یه لباس بده.

-نه ندارم.

-دروغ می گی، تو بقچه ات چی داری؟

-هیچ چی.

دخترک سریع تر راه می رود . دختر چوپان می گوید : دروغ می گی . منو هم با خودت ببر. 

-ولم کن . چی کارم داری؟

-به من غذا بده ، گرسنه مه .

دخترک شروغ به دویدن می کند . برمی گردد و نگاهی به دختر چوپان می اندازد . ایستاده و به او می خندد . دخترک از آن جا دور می شود.

.

.

.

صیاد کف قایق دراز کشیده و آفتاب می گیرد . یاد دریای قبلی اش را بخیر می گوید . نفهمید کی به خواب فرو رفت . 

.

.

.

پسرک ایستاده و به کتابخانه نگاه می کند . در باز می شود. استاد است . گویا تازه از خواب بیدار شده. پسرک با لبخند می گوید : سلام.

-فک می کردم هنوز از دستم ناراحت باشی!

-ناراحت که هستم . می خوای بدونی مطالعه ام رو شروع کرده ام یا نه؟

-نه ، می دونم که شروع کردی .

-پس کاری پیش اومده ؟

-هیچ چی ، می خواستم بدونم چیزی نیاز نداری؟

- نه ، اما یه سوال داشتم .

-چه سوالی؟

-اکثر اینا اصلا کتاب نیستن . دفتر یادداشتن .

-خب البته.

-چرا این همه دفتر یادداشت این جاست ؟

-ببن پسر جون ، قبل از تو آدمای دیگه ای هم اینجا بوده ان . کسی هم که مدت طولانی تو یه اتاق پر از کتاب بمونه مطمئنا دست به قلم می شه .

-خب اونا کجان ؟ 

-نمی دونم . 

-چرا اونا رو به این جا آوردی؟

-به نظر تو چرا تو رو به این جا آوردیم ؟

پسرک لحظه ای سکوت می کند و بعد می گوید : من خیلی فک کردم . ببین ! این جا دنیای مرده هاست پس هر اتفاقی می تونه بیوفته. شما مسئول هستین که مردم رو بر اساس افکارشون دسته بندی کنین و بقیه اش رو هم خودتون بگید .

-حرفت تقریبا درست بود . حالا چه کتابایی خوندی ؟

-اُه....اصلا راجع به کتاب ها حرف نزن .

-چرا؟

پسرک به طرف کتابی رفت و آن را گشود . 

-اینو ببین . می گه : برگ درخت معمولا به رنگ سبز است . چوب معمولا به رنگ قهوه ای ست . سیب میوه ای به رنگ قرمز است . آسمان در حالت عادی به رنگ آبیست .

بعد هم کتاب را می بندد و میگوید : این واقعا مسخره است .

-چرا؟

-من همه ی اینا رو می دونم .

-پس اگه می دونی ، می تونی توی امتحانات ما موفق شی و خیلی راحت بری.

-البته . من همین الآن برای امتحان آماده ام .

-مطمئنی؟

-البته.

-پس من می رم استادی رو دعوت می کنم . تو هم خودت رو آماده کن .

-حتما . لطفا سریع تر.

صیاد با صدای داد و هوار دیوانه وار عده ای از خواب برمیخیزد . یک عده دیوانه ی مست در قایقی نشسته اند . چوب دستی هایشان را در هوا تکان می دهند . جوان اند . دندان های خرابی دارند . مو هایشان ژولیده است . لباس هایشان هم تعریفی ندارد .

صیاد پارویش را برمی دارد . اما در همین موقع یکی از آن دیوانه ها با چوب دستی اش بر سرش می کوبد و صیاد بیهوش می شود .

.

.

. . .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

پسرک بر روی صندلی می نشیند و رویش را به طرف پنجره می گرداند و منتظر استاد می ماند . چند ضربه به در می خورد و باز می شود . پسرک با کمال غرور رویش را برمی گرداند و متوجه همان مرد قد بلند با مو های جو گندمی و لباس سیاه می شود که با تعجب به او نگاه می کند . پسرک بدون هیچ رو دربایستی ای می گوید : بالاخره اومدین!؟ منتظرتون بودم .

استاد صندلی ای را برای استاد سیاه پوش می گذارد . سیاه پوش می نشیند و می گوید : مطمئنی که آماده ای؟

-بله

-خب، به عنوان اولین سوال . غذا به چند شکل پخته می شه ؟

پسرک پوزخندی می زند و می گوید : چه سوال مسخره ای !

استاد سیاه پوش با جدیت سوالش را تکرار می کند : غذا به چند شکل پخته می شود ؟

استاد آبی پوش که با ژست خاص خودش ایستاده می گوید : اگه سوال ساده ایه زود تر جواب بده و همه رو راحت کن . 

پسرک جدی می شود و می گوید : باشه ! غذا انواع مختلفی داره . بعضی آب پز بعضی سرخ کردنی و بعضی هم کباب هستن . البته انواع دیگه ای هم وجود داره .

-واقعا؟ چه نوعی؟

-خام! غذای خام.

استاد سیاه پوش نگاهی به استاد دیگر می اندازد و می زنند زیر خنده . پسرک با تعجب به آن ها نگاه می کند و می گوید : حرف مسخره ای زدم ؟

استاد سیاه پوش بلند می شود و می گوید : وقتی همه ی کتاب ها رو با دقت خوندی امتحان دیگه ای می گیرم.

-صب کنین، کجای حرف من اشتباه بود ؟

آن دو بیرون می روند و پسرک عصبانی سر جایش می نشیند. 

.

.

.

چوپان خسته شده. بالای درخت است . به شاخه های دیگر نگاهی می اندازد . به شاخه ای تکیه زده و چشمانش را روی هم گذاشته . نسیم خنکی از میان ریش سیاه رنگش می گذرد . دیگر حوصله ی کار کردن ندارد . از درخت پایین می پرد . اطراف را نگاهی می اندازد . کسی نیست . کنار آب می رود . آبی به صورتش می زند . پاهایش را در حوض می گذارد . خودش هم بر روی زمین دراز می کشد تا چرتی بزند .

.

.

.

صیاد خودش را در سیاه چالی می یابد . سرش درد می کند . سقف تیره است . روی زمین پهن شده . کمرش درد می کند . سرش را می چرخاند . پیرمرد ریشویی را می بند . کنار دیوار نشسته . به او زل زده . صیاد از درد ناله ای خفیف سر میدهد . 

-این جا کجاس؟

پیرمرد بلند می شود و به طرفش می آید . صیاد دوباره از هوش می رود .

.

.

.

دخترک به تپه ای رسید . خسته شده . نفس نفس می زند . بوی غذای خوش مزه ای می آید . گویا اطراف محفل عروسی ای بر پاست . بوی گوسفند برشته با برنج تازه . دخترک صدای خنده ی دخترانی را می شنود . تپه را دور می زند . دو دختر با دیدن او از روی سنگ برمیخیزند و به جدیت به او سلام میکنند . روسری های روشن و گلداری دارند . دامن های قرمز و صورتی چین دار بلند . چشمانشان رنگین و درخشان است . گونه هایشان صورتی و لب های سرخ و براقی دارند . در دست یکی از آن ها یک دسته گل زرد و قرمز است . دخترک محو تماشاست . دختری که گل در دستانش است نزدیک می آید . دستش را دور کمر دخترک می اندازد و می گوید : تازه به این جا اومدی ؟ بیا! بیا بریم!

تپه در واقع یک زاغه با دو طبقه زیر زمین است . بیش از صد دختر به همراه ده زن میانسال و جوان . یکی از زن ها که چاق هم است به محض دیدن دخترک نزدیک می آید . لب های بزرگ و چشمان سیاه درشتی دارد . روسری بنفش زیبایی بر سر دارد . طبقه ی بالا آشپزخانه است . بر روی دیوار ها لایه ای درخشان از پوست گردوست . کابینت ها نیز چوبی اند . دو دیگ بزرگ روی آتش است . دختر ها زیر نظر زنی که به نظر می رسد کمی عصبانی است ، آشپزی می کنند و ظرف می شویند . سبزیجات را خرد می کنند . 

میز بزرگی وسط آشپز خانه است . زن چاق دخترک را به طرف میز میبرد . دخترک بر روی صندلی چوبی کوچکی می نشیند. چند دختر دیگر هم می آیند . سلام می کنند . مدام با یکدیگر شوخی می کنند و می خندند . دخترک با تعجب به آن ها نگاه می کند . روسری هایشان بی اندازه پر است از نقش و نگار . زن چاق روی صندلی می نشیند و می گوید : می دونم که تعجب کرده ای . این جا یه مدرسه است برای دخترای جوونی مث تو . راستی تو چند سالته ؟

-13 سال

-بسیار خوب . امروز یه جشن داریم . هرکس باید کاری رو انجام بده . بگو ببینم تو چه کاری بلدی؟

-راستش همه کار . من یه کشاورز بودم .

دختر ها با تعجب به یکدیگر نگاه میکنند . دخترک لبخندی میزند و میگوید : خیلی براتون عجیبه که یه دختر به سن من کشاورزی کنه ؟ 

زن دستش را جلو می آورد و می گوید :پس تو بخش پرورش قارچ کار کن . 

-پرورش قارچ؟ 

.

.

.

چوپان با صدای پیرمرد از خواب برمیخیزد. 

-پسر جون برادرت نیومد ؟ 

-نه 

-دیر کرده . می ترسم اتفاقی براش افتاده باشه . 

-نترسین . هر جا باشه بر می گرده . 

.

.

.

صیاد بار دیگر نالان به هوش می آید . پیرمرد ریشو کنارش نشسته . 

-خوبی؟ 

-این جا جهنمه، مگه نه . منو به جهنم آوردن . 

-نه پسر جون 

-می دونی پیرمرد من می دونستم خداوند منو به جهنم میبره . 

پیرمرد خنده کنان به پسرک می نگرد . 

-چرا می خندی پیرمرد ؟ خیل خوشحالی که به جهنم اومدی ؟ 

پیرمرد خنده کنان جواب میدهد : خیلی خوشحالم پسر جون . خیلی! 

-واقعا که! 

-چند روزه که مردی ؟ 

-نمی دونم ، چند روزی بیشتر نیست . تو چطور؟ 

-من الان دقیقا هفتاد ساله که مردم . 

صیاد با تعجب میگوید :چند سالت بود که مردی؟ 

-هفتاد سال . 

صیاد بهت زده به پیرمرد نگاه می کند . پیرمرد به صیاد می گوید :پسر جان توی دریا بودی؟ 

-بله 

توی دریا چیز با ارزشی پیدا کردی؟ 

-نه! 

-پس خیالم راحت شد . 

-چطور؟ 

-اونن دریا پر از گوهر گران بهاست . حتی اگه یکی از اونا از دریا جدا بشه این دیوونه ها می فهمن و اونن کسی رو که مالشون رو دزدیده به این جا میارن . تو رو هم حتما اشتباهی به این جا آوردن . 

-پس... تو هم به همین خاطر این جا اومدی ؟! 

-بله 

-پس ...کسی که در این مورد به من چیزی نگفت . 

-من هم نمی دونستم 

-راه نجاتی هم هست ؟ 

-تو که بی گناهی.... 

-نه من این سنگ طلایی رو پیدا کردم . 

صیاد این را گفت و دستش را در جیبش فرو برد . بعد از چند ثانیه گفت : نیست! 

پیرمرد خنده ای سر می دهد و می گوید : پس گفتی که تو چیزی از دریا بر نداشتی ؟ هان!؟ 

.

. . .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

.

پسرک عصبی است. پاهایش می لرزد . اخم کرده و آتشین به کتاب ها نگاه می کند . دلش می خواهد بلند شود و تمام اتاق را آتش بزند . 

در باز می شود . کتابدار است . لبخند معنا داری روی لبش است. معلوم است که موضوع را فهمیده و نمی تواند جلوی خنده اش را بگیرد . کتابی در دست دارد. پسرک عصبی تر می شود. با عصبانیت می گوید : شما خیلی بی ملاحظه اید . این چه اتاقیه ؟ من شبا کجا بخوابم ؟اگه کاری داشتم باید به کی بگم ؟ شما بی خود ادعای معلم بودن می کنید ! 

-تو الآن عصبی هستی 

-بله عصبی ام...دیوونه شدم. 

-چرا نمی ری بیرون کمی هوا بخوری. 

پسرک فریاد زنان می گوید : مگه شما میذارید ؟ 

- کی گفته ما نمی ذاریم ؟ 

-در قفله. 

-در قفل نیست . میبینی که بازه. 

کتابدار کتاب را روی میز میگذارد و می رود . 

.

.

.

ظهر شده . دختران بشقاب ها را روی میز بلندی می چینند . دخترک هنوز نمی داند آن ها دقیقا چه کار می کنند . طبقه ی وسط دو بخش می شود . طرفی غذا خوری است . هوای مطبوع و خنکی دارد . همه چیز براق و تمیز است . دخترک متعجب می شود . بر روی صندلی ای نشسته . دختری هم سن خودش با روسری زرد کنارش می نشیند. دخترک نگاهی به او می اندازد . 

-ببینم! این جا دقیقا چه جور جائیه ؟ 

-مدرسه 

-مدرسه؟ 

-یه مدرسه ی دخترونه. 

-یعنی ما این جا درس می خونیم؟ 

-نه اون طور که تو فک می کنی 

.

.

.

چوپان کنار پیرمرد که هیزم می شکند می ایستد و می گوید : فک کنم اتفاقی براش افتاده . 

-بله ، دریا نا امنه . 

چوپان مکثی می کند و خیلی جدی می پرسد : منظورت چیه ؟ 

-اگر نتونی دوستتو نجات بدی خیلی براش بد می شه . 

-منظورت چیه ؟ 

-اون دریا یه دریای عادی نیست . پر از سنگای گرون قیمته . مطمئنا یکی از اون سنگا رو برداشته به همین خاطرم اسیر دیوونه ها شده . 

-من نمی فهمم . دیوونه ها!؟ 

.

.

.

پسرک وارد اتاق میشود . به سوی کتابی که کتابدار بر روی میزش گذاشته می رود . آن را باز میکند . سفید است . بدون هیچ کلمه ای . پشت میز می نشیند . قلمی را برمیدارد و شروع به نوشتن میکند : 

زندگی خیلی عجیب است . بعضی بی هیچ دلیلی عاشق می شوند . بعضی هم که به دنبال دلیل می گردند مثل من سرگردان می شوند . گرچه آن دختر زرد موی سبز چشم در دنیا خیلی زود از دستم رفت و به این دنیا آمد ولی دیگر نمی خواهم خود را بخاطر او ناراحت کنم . غرور من نمی گذاشت حرف هیچ کس را قبول کنم . پس از آن که من را نپذیرفت از همه متنفر شدم . تمام قلبم سرشار از نفرت شد . انسان ها مانند جسم های بی روحی بودند که فقط می خوردند و می خوابیدند . حرف هایشان چیزی از قبل دیکته شده بود . اما من خود را در اتاقی مثل این جا حبس کرده بودم و فکر می کردم هیچ راه نجاتی نخواهم داشت . گاهی انسان در سیاه چالی می افتد اما... 

.

.

.

صیاد در سیاه چالی بد بو و سرد افتاده . کنار دیوار کز کرده و نا امیدانه اطراف را نگاه می کند . پیرمرد ریشو گوشه ای خوابیده . صیاد با خودش می گوید: خواهرم راس می گف . اون سنگ به چه کارم می اومد ؟ ای کاش همون موقع سنگ رو تو دریا مینداختم . 

اشک در چشمان صیاد حلقه می بندد : یعنی دیگه خواهرمو نمیبینم ؟ خدایا! ؟ این چه دنیای بی قانونیه ؟

نیرویی عجیب ما را به دنیای قبلی باز می گرداند . از کوه ها و دره ها و دشت ها عبور می کند . به قبرستان بزرگی می رسیم . زنی سیاه پوش در هوای یخ زده ی دشت بر مزار عزیزش می گرید . او مادر نوزاد است . هوا سرد سرد است . باد سرد استخوان را می ترکاند ، ولی قلب مادر در آتش غم از دست دادن فرزند می گدازد . فکر این که هیچ چیز نمی تواند فرزندش را به او برگرداند او را دیوانه می کند و این همان نیرویی است که ما را بار دیگر به این جا آورد . بعضی چیز ها را تنها و تنها بعضی ها می فهمند . خدا رحم کند به آن بعضی ها . 

هوا رو به تاریکی می رود . گویا طوفانی در راه است . زن سرش را بلند می کند . فکر می کند که مرده است . پیکره ی آبی رنگ که یک بار او را ملاقات کرده ایم را می بیند . چشم های کشیده ، شیشه ای و آبی رنگ . لغزان و آرام . زن گفت : من دیگه از هیچی نمی ترسم .

-این خیلی خوبه.

زن بلند شد و گفت : واسه مردن آمادم. 

-تو زن دلیری هستی ، اما من برای کشتن تو نیومدم.

-پس چرا اومدی؟

-چی تو رو آروم می کنه ؟

زن آتشین شد و با فریاد گفت : بچم ! می تونی اونو برگردونی ؟

پیکره با همان حالت گفت : نه

-پس برو دست از سرم بردار!

-اصلا قرار نیست که بچت آرومت کنه !

-تو چی می گی! تو که جای من نیستی بفهمی!

-هر طور می خوای فکر کن . 

زن سرش را بالا آورد . پیرزن ژنده پوشی روبرویش بود . 

-خدا رو خوش نمیآد بخاطر بچه ات خودتو این جور پیر کنی.

زن متعجب در حالی که اشک روی گونه هایش بود به پیرزن نگاه می کند . پیرزن گفت : هان ! چیزی شده ؟

-تو کی اومدی؟

-برو دختر جون ... برو خونت که مجنون شدی. برو!

پیرزن آمد نزدیک . دست زن را گرفت و بلندش کرد و گفت : برو دختر جون ! تو هنوز جوونی ! یک بچه دیگه به دنیا بیار.

چوپان تنها کنار آتش نشسته بود . شب شده بود . هوا ابری به نظر می رسید . به سوختن چوب ها در میان آتش می نگریست . با خود می گفت : چه زود تنها دوستامواز دست دادم .

پیرمرد چند سیب زمینی آورد و کنار چوپان نشست . چوپان بی هوا گفت : دیگه نمیذارم از دستم برن .

-چی پسر جون ؟

-دوستا رو می گم ! البته دیگه از دستم رفتن...

-آهان ، فهمیدم . تو هیچوقت دوستی داشتی ؟

-نه

-چرا؟

-داستان زندگیم جالب نیست .

-اشکالی نداره، بگو!

-توی همون کودکی پدر و مادرمو از دست دادم . همراه با عموم به دور دست ها سفر کردیم . جایی که ما در اون زندگی می کردیم هیچ انسانی زندگی نمی کرد . تمام ذهن من شده بود دشتی بزرگ با کوه های بلند که تنها و تنها دو نفر دراون با چن تا گوسفند زندگی می کنن .

چوپان مکث کرد . پیرمرد پرسید : بعد چه شد ؟

-جوون بودم که عموم مرد . من هم تو همون جا موندم و با گوسفندازندگی کردیم . 

-با گوسفندازندگی کردی؟

پیرمرد این جمله را با خنده گفت .

-البته . خیلی دوسشون داشتم . اون ها بهترین دوستام بودن . چرا می خندی؟ 

پیرمرد می خندید . چوپان گفت : اما حالا دیگه نمیذارم که دوستام از دست برن .

پیرمرد ساکت شد . دستش را روی شانه ی چوپان گذاشت و گفت :همین فردا برو دنبالشون . 

-بله ! فقط من دریا رو بلد نیستم .

-فقط کافیه دستتو تو آب فرو کنی تا سنگ ارزشمندی به دستت بیاد .

-واقعا؟

-بله ، و بعد از اون تو قایق می نشینی . یا اون ها میآن دنبالت یا امواج دریا خود به خود تو رو به هر جا که اون ها باشن می کشونه .

-این خیلی بی عدالتیه !

-چی؟

-این جا دیگه سرزمین مرده هاست . چرا اونا فک می کنن که صاحب اون دریان ؟

-خب اونا دیوونن . در ضمن کسی که بعد مردن دنبال چیزای با ارزش باشه واقعا دیوونه ست . 

پسرک کنار کتابخانه نشسته. کتابی را در دست گرفته. به پنجره نگاه می کند . در ، پس از چند ضربه باز می شود . کتابدار است . پسرک بی مقدمه می گوید : می دونی چند نوع طبخ غذا وجود داره ؟

کتابدار می گوید: چند نوع؟

پسرک که این بار جواب را خیلی خوب می داند می گوید: بعضیا غذا رو برای به دست آوردن پول طبخ می کنن . بعضیا برای به دست آوردن دل یکی دیگه ، یا برای حفظ آبرو پیش میهمون و تو این بین فقط یه نوع غذا وجود داره که خوردن اون افتخار داره . 

-چه غذایی؟

-غذایی که مادر برای بچه اش درست می کنه . می دونی چرا؟

کتابدار همانطور که کتابی را در کتاب خانه قرار می دهد ، میگوید : چرا؟

-چون غذای مادر با عشق درست می شه . بدون هیچ توقعی ، بدون دریافت پول.

-این یه معجزه است .

-واقعا هم یه معجزه ....اون وقت ما توی عصر خودمون دنبال معجزه می گردیم . 

-حتما خیلی دلت برای مادرت تنگ شده .

-خیلی....

.

.

.

دخترک روی تخت لمیده . هیچ چیز دیده نمی شود . تاریکی مطلق . آهی میکشد . بغل دستی اش میگوید: هنوز بیداری؟ البته خیلی آرام .

-نمی تونم بخوابم .

-چرا؟

-احساس خوبی ندارم .

-چرا؟

-نمی دونم ، می خواهم برم .

-چرا؟

-احساس غریبی می کنم .

-چرا؟

دخترک سکوتی می کند و می گوید : یه بار دیگه گفتی چرا من می دونم و تو.

-چرا ؟

دخترک پتو را روی سرش می کشد. خَزِش دستی را روی پتویش حس می کند . دختری میگوید : بیا بریم بیرون . مواظب باش بقیه بیدار نشن .

.

.

.

چقدر بد است که شریک غم های ما کسی است که دوستش داریم و نمی خواهیم هیچ غمی را تجربه کند . اما غافل از این که بزرگترین سبب ناراحتی اش خود ما هستیم .

نور مهتاب پهنه ی دشت را روشن کرده . دخترک به سنگی تکیه داده و از هوای خنک دشت تنفس می کند. با این حال چند تکه ابر در آسمان دیده می شود . دخترک و دوستش بیرون زاغه در آغوش شب دشت را به نظاره نشسته اند . دخترک آرام می پرسد :اسمت چیه ؟

-نمی دانم .

دخترک سرش را به طرف دوستش می چرخاند . روسری زرد رنگش زیر نور مهتاب زیبا تر جلوه می کند . با تعجب می پرسد : نمی دونی؟

-نه...این جا هیچ کس اسمش رو نمیدونه .

-چرا؟

-خودم هم نمی دونم .

-پس چجوری همدیگه رو صدا می زنین؟

-مثلا به من می گن خاور دخت .

-خب اینم یه اسمه دیگه!

-شاید..

-مثلا منو چی صدا می زنن ؟

-تو رو چون یه کشاورز بودی احتمالا گندم صدا می زنیم .

-گندم! اسم قشنگیه .

هر دو لحظه ای سکوت می کنند و بر روی زمین می نشینند . قسمتی که با ملاتی خاص صاف و تمیز شده . گندم می گوید : می تونم سرمو روی پات بذارم؟

-البته

گندم سرش را روی پای خاور دخت می گذارد . دشت عمودی دیده می شود .

-اینجا کجاست؟

گندم بی هوا پرسید . خاوردخت جواب می دهد : یعنی واقعا نمی دونی؟

-چرا ، ولی تا چه قد بزرگه ؟

-نمی دونم....تا حالا زیاد دور نشدم .

پس از چند ثانیه سکوت خاور دخت می گوید : فک کنم می خواد بارون بباره .

-مگه این جا هم بارون می یاد ؟

-پس چی فک کردی!

-می تونم یه سوال دیگه بپرسم ؟

-بپرس!

-ناراحت نمی شی؟

-نه بپرس !

-چند ساله که مردی؟

خاور دخت سکوتی می کند و می گوید : 9 سال 

-اون موقع چند سالت بود ؟

-16 سال.

-چرا مردی؟

-خیلی بیشتر از یه سوال شد!

-بله! ببخشید . راستی می تونیم همین جا بخوابیم . هوا خیلی خوبه .

-نمی دونم! بخوابیم.

.

.

.

چوپان روی تخت خوابیده بود که با صدای گوسفندان از خواب برخاست . به طرف در می رود . پیکره ی آبی رنگ در میان گوسفندان ایستاده . چوپان می گوید : تو دیگه کی هستی؟

او همچنان سکوت کرده و جسم غلیزش با وزش باد می لغزد 

چوپان با تردید به طرفش می رود. پیکره ی آبی رنگ می گوید: شب بخیر ، بیدارت کردم ؟ 

-چقد قیافه ات آشناست . شبیه کسی هستی که خوب می شناسمش.

-آهان ! می دونم کیو می گی.

-بله تنها فرقتون اینه که اون قرمز رنگه.

-...و من آبی ، اون خواهرمه .

-واقعا؟!

-ظاهرا از او خوشت نمیاد.

-بله همینطوره . حالا چکار داری؟

-ظاهرا می خوای به دنبال دوستات بری

چوپان با تعجب می پرسد : تو از کجا می دونی؟

-فردا صبح همین جا منتظرم . 

پیکره این را می گوید و در میان وزش باد نا پدید می شود .

صیاد سخت پریشان است. چیزی قابل دیدن نیست . سرش روی سنگ سرد و سختی است . صدا های مبهمی شنیده می شود . انگار سنگ ها بر روی هم کشیده می شوند . انسان ها بالای سر آن ها ، روی زمین راه می روند . بوی نم باران می آید .

صیاد غمگین است. احساس می کند جاندارانی اطراف او می خزند . سرش سنگین است . چشمانش را می بندد . احساس میکند دارد در دریا غرق می شود . اکسیژن درون شش هایش به پایان می رسد . چهره ی خواهرش را می بیند . در حالی که خود در دریاست و خواهرش جایی در قایق نشسته و تصویر لغزانش بر روی آب نقش بسته . دخترک دارد فریاد می زند . دریا رو به تاریکی می رود . صیاد در میان آب ها سرگردان است . به کف دریا می رسد . به راحتی لمسشان می کند ؛ شن ها و ماسه ها.سرش را برمی گرداند . فریاد های خواهرش را می شنود . به سطح آب شنا می کند . پایش به چیزی گیر می کند . به پایش نگاه می کند . چیزی نمی بیند . دوباره خواهرش فریاد می زند : کمک!کمک!

صیاد احساس خفگی می کند . دستش را دور مچ پایش حلقه می کند . پایش به گیاهی گیر کرده . سعی می کند خودش را آزاد کند که صدای جیغ خواهرش را می شنود . به سرعت به طرف صدا شنا می کند . 

از خواب می پرد . مرد ریشو را زیر نور کمرنگی می بیند . احساس سرما می کند .

به سختی می گوید : سردم است ! سردم است . 

پتوی کهنه ای را محکم دور خود می پیچاند . دندان هایش را روی هم می فشارد . به یاد خواهرش می افتد . اشک در چشمانش جمع می شود .

دخترک با صدای آرام رعد و برق از خواب پرید . کنار خاور دخت به خواب رفته بود . باد خنکی می آید . خیلی خوابش می آید . می خواهد دوباره بخوابد که یک قطره باران روی صورتش می افتد . نگاهی به آسمان می اندازد . هوا ابری است . دوست دارد همینجا بخوابد . بلند می شود تا دوستش را بیدار کند .

.

.

.

...فردا از این جا می روم و زندگی جدیدی را آغاز می کنم . چیز های زیادی یاد گرفتم که حتما به آن ها عمل خواهم کرد . نمی دانم کسی این یادداشت را خواهد خواند یا نه اما توصیه ی من به او این است : هیچ وقت به خودت دروغ نگو!

پسرک دفتر یادداشت را بست . بوی نم باران می آمد . به شعله ی شمع نگاهی انداخت . به کنار پنجره رفت .

.

.

.

چوپان از خواب برخواسته و به در کلبه می رود . پیرمرد در را باز میکند . با دیدن چهره ی چوپان می گوید : همون اول شب گفتم که بیا و توی کلبه بخواب !

چوپان وارد کلبه می شود . شمعی روی میز روشن است . می پرسد : هنوز نخوابیدی؟

-نه ! داشتم مطالعه می کردم .

-مطالعه ؟ شوخی می کنی!

پیرمرد نگاه معنا داری به چوپان می اندازد و می گوید : چرا باید شوخی کنم؟

-چرا ؟ اصلا چه دلیلی داره وقتی ما مرده ایم مطالعه کنیم ؟

-سوال عجیب و بچه گونه ای پرسیدی . نمی تونم جواب بدم .

-هوم ! جالبه. راستی ! کسی جلو در باغ اومده بود .

-با من کاری داشت ؟

- نه ، به من گفت که فردا جلوی در باشم تا با هم به کمک صیاد بریم . 

-واقعا ! اسمشو نگفت ؟

-نه ، ولی عجیب بود . مثل ما نبود . مثل دود آبی رنگ درخشانی بود .

-یه جن؟!

-نه ، چهره اش کاملا مثل آدما بود .

-آهان متوجه شدم .

-تو اونو میشناسی؟

پیرمرد که رویش به کتابخانه است با تردید می گوید : کی؟....من؟....نه...من از کجا باید اونو بشناسم.

چوپان احساس می کند که پیرمرد دارد به او دروغ می گوید . بر روی تختی که کنار پنجره بود ، خوابید .

.

.

.

صیاد احساس می کند که میان ابر ها سرگردان است . صدای رعد و برق را می شنود . نور ها چشم او را اذیت می کنند . ابر های خاکستری و مشکی . صدا های مبهمی را می شنود . نور ها چشم او را اذیت می کنند . ابر های خاکستری و مشکی همه جا را پوشانده اند . صدا های مبهمی را می شنید . صدای باران و طوفان . خواهرش از پشت ابر ها فریاد می زند : کمک ...کمک 

گویا او را در قصری بالای ابر ها زندانی کرده اند . صدای نعره ی وحشتناکی شنیده می شود . صیاد ، غوطه ور در ابر ها بی هدف دست هایش را در ابر ها تکان میدهد. فریاد می زند : کجایی؟ صب کن !

.

.

.

دخترک با صدای زنی که می گوید : (بچه ها زود تر ، زودتر از خواب بیدار شید! ) از خواب بیدار می شود .

اتاق هنوز تاریک است . دخترک بهت زده می پرسد : چه شده ؟ 

به هر طرف نگاه می کند چهره ی کسی را نمی بیند . صدا ها در تاریکی اتاق غرق شده اند . فقط صدای غرغر دختر ها شنیده می شود . صدای خاور دخت می گوید : صب شده ، باید بریم سر کار .

-الآن که شبه!

-نه ، هوا ابریه .

.

.

.

پسرک با صدای در از خواب بیدار می شود . نگاهی به پنجره می اندازد . باران می بارد و هوا کاملا تاریک است. از جایش بلند می شود . در را باز می کند . استاد است .

-وسایلتو جمع کردی ؟

اتاق در امتداد سالنی تاریک است .

-باید برم؟

-بله ، نکنه دوس داری پیش ما بمونی؟

-اوه! نه ، اما الآن که هوا تاریکه.

-نه ، صب شده اما هوا ابریه .

-زیر این بارون ؟

-بله ، چیزی رو بالای سرت بگیر ، این بارون حالا حالا ها تمومی نداره .

-شوخی می کنی ؟! یعنی من تو این بارون راه بیفتم و برم ؟

چوپان با تکان های پیرمرد از خواب بیدار می شود و با ناراحتی می گوید : چی شده ؟

-بلند شو ، مگه نمی خواستی با اون موجود آبی بری؟

-البته ، اما الآن که شبه!

-نه ، صبح شده ، هوا ابریه .

-زیر این باران برم ؟

-چه اشکالی داره ؟

-مگه دیوونه شده ام؟

-بلند شو ، آن موجود آبی منتظرته .

چوپان از جایش جست و گفت : واقعا؟

-بله ، بلند شو.

.

.

.

دخترک با دختر های دیگر دور میز نشسته اند . دخترک با تعجب به روسری آبی رنگش که بلند و کلفت است نگاه می کند . دختر ها کنار گوش هم پچ پچ می کنند .

دخترک از بغل دستی اش می پرسد : اتفاقی افتاده ؟

-نه ، راستی چقدر این روسری به تو میاد!

-واقعا!

-البته

-راستی چرا همه این روسری ها رو می پوشن ؟

-خب ، خیلی قشنگه. براق ، زیبا و پرنقش

-بله ، واقعا.

خانمی می آید و پشت میز می ایستد و می گوید : بچه ها ! لطفا یک لحظه گوش کنید !

همه سکوت می کنند . ادامه می دهد : همون طور که می بینید امروز هوا بارونیه و بچه های کشاورز و هیزم شکن از کار معافن .

عده ای از دختر ها خوشحال می شوند و هورا می کشند .

-لطفا ساکت ! اما درباره ی کسانی که امروز باید به مرخصی برن .... امروز هیچ کس اجازه ی خروج نداره .

یک نفر از انتهای میز بلند شد و گفت : چرا؟

-نکنه می خواید تو این هوای بارونی برید ؟ مطمئنا خونواده های شما هیچ خوششون نمیاد . نگران نباشین ، والدین هر کس به دنبالش اومد می توند بره . حالا هم هر کی بره سر کارش .

خاور دخت بلند شد و گفت : از اولش هم سر کار بودیم .

دخترک به طرفش می رود و می گوید : چرا عصبانی هستی؟

-ولم کن ، اصلا حال و حوصله ندارم .

-چرا ؟ از دست من ناراحتی؟

-نه ، چرا همچین فکری کردی؟ اصلا از کسی ناراحت نیستم .

صدای زنی را از پشت سرش می شنود. همان خانم چاق چشم درشت که داشت با لبخند به او نگاه می کرد .

-سلام عزیزم . دیشب خوب خوابیدی؟

-بله خانم ، خیلی ممنون .

-عزیزم ، با من بیا ! با تو کاری دارم .

-با من ؟

-بله ، خاور دخت تو هم بیا .

خاور دخت با تعجب نگاهی به او انداخت و گفت : من؟

-بله دخترم بیا!

.

.

.

چوپان و پیکره ی آبی روبروی هم ایستاده اند . باران می بارد . تمام سر و ریش چوپان خیس باران است . چوپان با جدیت می گوید : من می خوام دنبال صیاد برم .

-تو مطمئنی که می تونی اونو نجات بدی ؟

چوپان در دلش گفت : این دیگه به تو ربطی نداره .

پیکره گفت : به نظر می اومد مرد متواضعی باشی . 

تمام دشت با قطرات باران شخم می خورد . رعد و برق دشت را روشن می کند . چوپان گفت : تو فکر منو می خونی ؟ این کار تو اصلا درست نیست . 

-واقعا ! حرفای جدیدی می زنی!

-من اصلا تو رو نمیشناسم .

-تو خیلی خوب منو میشناسی.

-جدی ! فک کنم تو یکی از اون جن های کوهستان یا ارواح سرگردان دشت باشی.

-این طور فک میکنی؟

چوپان نفس عمیقی می کشد و می گوید : ببین ، من می خوام برم . نه تو و نه هیچ کس دیگه نمی تونه جلوی منو بگیره .

-اما من نمی ذارم بری.

چوپان سرش را برمی گرداند و بی اعتنا به طرف جنوب به راه می افتد . ناگهان فرود ضربه ای را به سرش احساس می کند و بر روی زمین می افتد . آخرین تصویری را که دید تصویر افتادن قطرات باران بود که از ابر تیره بر روی صورتش فرود می آمد .

.

.

.

پسرک ، بقچه ای بر دوش ، جلوی ساختمانی که در آن حبس شده بود ایستاده . بقچه اصلا به لباس های مردانه و جدیدش نمی آید . باران کمی فروکش کرده و نم نم می بارد . اما آسمان سراسر ابر است و حتی یک نقطه از آسمان معلوم نیست . گویا شب است . پسرک به راه می افتد .

صیاد با غلطی از خواب بیدار شد . تمام تنش درد بود . صدای امواج دریا با طنین غم انگیزی به گوش می رسید . بغض غریبی گلویش را گرفته بود . تمام تنش می سوخت . دریچه ای حاشیه ی چاله ی تاریک بود . بوی باران می آمد و آب از اطراف به داخل روان شده بود . قطرات آب از سقف بر روی سنگ ها ی نا موزون گوشه و کنار سیاه چال موسیقی غمناکی را می نواخت . زمین خیس بود و کاه های کثیف و بد بوی گوشه و کنار سیاه چال نم گرفته بود . چشمانش به دنبال پیرمرد ریشو می گشت . خبری از او نبود . به سختی از جایش بلند شد . چشمانش سیاهی رفت . بار دیگر نگاهی به دریچه انداخت . به طرف دالان سر بالایی رفت . دری چوبی و کلفت . در را تکانی داد . قفل بود . آهی از نهادش برخاست . به چاله برگشت . با خودش گفت : این جا دیگر آخر دنیاست . چه سرنوشت تلخی . چه زندگی بی معنایی . چقدر پوچ و بی ارزش . چه تاریک و تهی...

تمام گذشته از جلو چشمانش می گذشت . زندگی ای که از دریا شروع شد و در دریا به پایان رسید .

.

.

.

دخترک از اتاق معلم ها بیرون آمد . خاور دخت از روی نیمکت چوبی جلوی در برخاست و پرسش ناک به او نگاهی انداخت . دخترک نا خودآگاه لبخندی زد و گفت : برو داخل . با تو کار دارن .

دخترک بلافاصله به خوابگاه رفت و همان روسری قهوه ای کهنه ی خود را با دقت به سر کرد و بقچه اش را زیر بغل زد و رفت جلوی در زاغه ایستاد . باران دوباره اوج گرفته بود . با برخورد هر دانه با زمین حبابی ایجاد می شد . دخترک لبخندی زد . خاور دخت هم خود را حاضر کرد . بقچه هایشان را روی سرشان گذاشتند و با خنده های شیطنت آمیزی از زاغه بیرون آمدند . دختر دیگری هم بیرون آمد و با دیدن چهره ی دخترک که با حالت مسخره ای بقچه را روی سرش گرفته گفت: می خواید برید؟

-بله

-خبر دارن؟

-بله

-چرا؟

-نمی دونیم

-هوم!!

دخترک بار دیگر به باران چشم می دوزد. به درازای آسمان ابری دشت . تکه های ابر ارغوانی و مشکی مانند پنبه به سقف آسمان چسبیده اند .

.

.

.

چوپان گیج بود . همه چیز در نظرش تار می آمد . سقف صاف و سفیدی بالای سرش است . دیوار ها ی نقره ای رنگ با نقوش پرندگان و گل های پیچک که از دیوار سنگی خود را بالا کشانده اند و می درخشند . چوپان دستش را روی سرش می گذارد. مو هایش هنوز نم دارد . صدای بلند رعد و برقی او را می لرزاند . از روی تخت جست و به طرف پنجره دوید . قصری بلند او را در خود محصور کرده . چوپان در همان لحظه باور کرد که پیکره ی آبی او را فریب داده . رویش را برمی گرداند . چند گلدان زرین ، قاب عکس و آبگینه را رد می کند . دستگیره ی در را محکم فشار می دهد . در باز می شود . در میان قصر ، سرگردان می شود. هیچ کس نیست . صد ها در و سکوت مطلق.

پسرک قامت قصر را از دور دید. نیم ساعتی فاصله داشت . دستانش را مشت کرد و راهش را به طرف جنوب کج کرد . خیس باران ، دستی بر روی صورتش کشید و به اطراف نگاهی انداخت . پاهایش سنگین شده . صدایی را از پشت سرش می شنود . رویش را برمی گرداند . او را در همان نگاه اول به یاد می آورد . به یاد غروب آن روز ، روی تپه افتاد . نوری آبی رنگ روبرویش ایستاده بود و از گوشه ی چشم به او نگاه می کرد . پسرک انگشت اشاره اش را به طرف او گرفت و گفت : تو!...

-کجا می ری؟

-اول تو بگو این جا چیکار می کنی ؟

پیکره بار دیگر با جدیت پرسید : کجا ؟

-با من چیکار داری؟

-هنوز از من می ترسی؟

-دلیلی نمی بینم که از تو بترسم.

صدای مرد جوانی فریاد زد : عزیزم تنها بخاطر من برگرد .

پیکره ی آبی غیب شد و پشت سرش همان مرد چشم آبی با قامت کشیده و مو های مشکی ظاهر شد . باران همراه با خشم پسرک شدید تر شد . نمی دانست چه بگوید . نا خود آگاه با خشمی وحشتناک به طرف پسر جوان دوید . با یک حرکت یقه ی او را گرفت و او را در میان گل و شل انداخت . بر روی او افتاده بود و با خشم و نفرت به او می نگریست . نمی دانست چه بگوید. 

-کثافت ....

پسر جوان در حالی که داشت له می شد پوزخند تلخی زد و گفت : تو که نمی خوای منو این جا بکشی ، چون این کار تو فایده ای نداره .

پسرک از خشم در حالی که می خواست گلوی او را بدرد فریادی زد و گفت : دهانتو ببند . چه به سر توژال آوردی؟

پسر جوان با همان لبخند شومش پاسخ داد : پس این همه راه رو بخاطر اون اومدی؟

پسرک با خشم دستش را دور گردنش حلقه می کند تا او را خفه کند که ضربه ای بر سرش فرود می آید و به گوشه ای می افتد . پسر چشم آبی همراه با چوپانی سیاه پوش از آن جا دور می شوند . پسرک سر می چرخاند . هیچ کس نیست . باران آرام می بارد . آرام آرام . و قلب پسرک در آتش خشم و نفرت می گدازد . به سختی بر روی پاهایش ایستاد . زمین در نظرش موج برداشته . به سوی شمال به راه افتاد . جایی که قصر از زمین سر بر آورده .

.

.

.

دخترک همراه با خاور دخت ، خندان ، در پهنه ی دشت می دویدند تا به باغ برسند . خاور دخت با صدای بلند گفت : نمی دونی چقدر خوشحال شدم وقتی که گقت : برو وسایلتو جمع کن و به باغ برو

-تو پیرمرد رو می شناسی؟

-اون پدربزرگمه .

-واقعا ؟

-هوم

.

.

.

صیاد گوشه ای نشسته و به دیوار سنگی چشم دوخته . ناگهان صدای باز شدن در را می شنود . از جایش بلند می شود و به طرف دالان می رود. نور کمی به داخل می تابد و به دنبال آن پیکره ی سرخ را برای اولین بار روبروی خود مشاهده می کند . لبخند فریبنده و شیطانی ای بر لب دارد .

-سلام آقای ماهی گیر . این جا چیکار می کنی ؟

-تو کی هستی؟

-اوه اوه پسر خوب . تو باید خیلی خوب منو بشناسی !

-من اصلا نمی دونم تو کی هستی!

-من فرشته ی نجات تو ام .

.

.

پسرک به قصر رسید . باران نم نم می بارد . نگاهی به قامت قصر می اندازد و در را می کوباند . چوپان در را باز می کند . پسرک با تعجب می پرسد : تو این جا چیکار می کنی ؟

پسرک بهت زده وارد می شود و به اطراف نگاهی می اندازد . بی اختیار گفت : چقد این جا زیباست .

چوپان هم تکرار می کند : خیلی زیباست .

پسرک از چوپان پرسید : تو اینجا چیکار می کنی؟

-می خواستم ماهی گیر رو نجات بدم که موجود آبی رنگی منو به این جا آورد .

-ماهی گیر؟

-بله ، اون گرفتاره. 

-چرا؟

-داستانشو مفصل برات تعریف می کنم . تو این جا چیکار می کنی ؟

-هیچ ...کاری داشتم .

-چکار؟!

-یکی از اقوامم این جاست .

-واقعا ! کی؟

پسرک نگاه معنا داری به چوپان می اندازد و می گوید : صدای موسیقی رو میشنوی ؟ 

-بله ، از اون بالا میاد .

پسرک زیر لب زمزمه می کند : توژال!

چوپان با تعجب تکرار کرد : توژال؟!

صدای موسیقی قطع می شود و در اتاقی با صدای غیژ باز می شود . دختری بور با چشمان سبز و روسری سفید گلدار بلندی بیرون می آید و خود را به پله ها می رساند و به دو نفری که جلوی در ایستاده اند خیره می شود و با تعجب می پرسد : این تویی ؟ باورم نمی شه .

پسرک با ناراحتی می پرسید : تو اینجا چیکار می کنی ؟

.

.

.

دخترک با عصبانیت از در باغ بیرون می دود تا به طرف دریا برود . خاور دخت از پشت سرش بیرون می دود و فریاد می زند : نرو ! خطر ناکه . برگرد .

پیرمرد و خاور دخت ، زیر باران که داشت رو به افول می رفت ، جلوی در باغ به رفتن دخترک می نگریستند . دخترک فریاد زد : قبل از غروب با برادرم بر می گردم . 

.

.

.

-دیگه چه حرفی برای گفتن داری؟

پسرک این جمله را بسیار جدی به دختری که روزی نامزدش بود گفت .

-تو اصلا متوجه نیستی.

-بله ، از نظر تو که می خواستی از خودت یه افسانه بسازی من نمی فهمم ولی خواهش می کنم نگو که این یه عشق دروغین بود و عمر من به پای یک بالهوس حروم شد .

نامزدش سکوتی می کند. از کنار پنجره بلند می شود و روبروی پسرک می ایستد و با ناراحتی می گوید : چه اتفاقی برات افتاد ؟

پسرک می گوید : یک ماه از فرار حیرت انگیز جناب عالی گذشته بود . گذشت زمان منو به یه دیوونه تبدیل کرد.

پسرک سکوتی می کند و در حالی که بغض گلویش را سخت می فشرد و اشک هر لحظه به دنبال راهی برای فرار می جوید به زمین خیره می شود . 

دختر با افسوس می گوید : من تقصیری نداشتم . برادرم ما رو راهی دریا کرد . ما غرق شدیم . فقط همین ....

پسرک رویش را برمی گرداند و بی صدا ، می گرید . رعد و برق مهیبی نعره می کشد .

در داستان ها بعضی چیز ها قابل نوشتن نیست . مثل این ؛ فقط چند دقیقه سکوت..

.

.

.

دخترک زیر باران نفس نفس می زند . به بیشه ای می رسد . نگاهی به اطراف می اندازد . گاو سیاه بزرگی کنار بیشه است . نگاهی دقیق تر می اندازد . دختر چوپان سیاه پوشی را کنارش می بیند . چوپان که متوجه دخترک می شود با لبخند به طرفش می رود . دخترک متعجب و ترسان چند قدم عقب می رود .

-این جا چیکار می کنی ؟

دختر چوپان با لبخند شیطانی ای پرسید . دخترک می گوید : تو این جا چیکار می کنی ؟

-تو باید از من بترسی . 

-اتفاقا این تویی که باید از من بترسی ، مخصوصا الآن که خیلی عجله دارم . 

-واقعا ! پس نوش جان کن . 

دختر چوپان مشتی در صورت دخترک زد و او بر زمین افتاد .

.

.

.

صیاد همراه با پیکره ی سرخ به کاخ بزرگی وارد می شوند . همان ابتدا متوجه پسرک می شوند که در کنار دختر زیبایی نشسته و به او لبخند می زند . چوپان هم کنار میزی نشسته و گل های رز درون گلدان را لمس می کند . سقف بلندی بالای سرشان است و نور کمی از پنجره هایی که نزدیک سقف اند وارد می شود .

صیاد با تعجب اطراف را نگاه می کند . احساس خستگی و گرما او را بی حال کرده . از دهان نفس می کشد . رنگش پریده . عصبانی و طلبکار به طرف چوپان می رود .

چوپان نگاهی به او می اندازد و از جایش بلند می شود . دستش را روی پیشانی صیاد می گذارد و می گوید : تب داری!

صیاد عصبانی تر می شود و واقعا نمی داند چه بگوید . چوپان بهت زده می پرسد : چیزی شده ؟

صیاد که دیگر دارد می جوشد با صدای نسبتا بلندی می گوید : این جا چیکار می کنید ؟

چوپان کپ می کند . چشمانش گشاده می شود . صدای پسرک از پشت سر صیاد می گوید : مشکلی پیش اومده ؟

صیاد برمی گردد و با عصبانیت می گوید : این جا چکار می کنیم ؟

پسرک نزدیک می شود و کنار صیاد می ایستد و می گوید : چرا عصبانی هستی ؟

صیاد صدایش را کمی پایین می آورد و با عصبانیت می گوید: چرا این جا اومدید ! او داره همه ی ما رو فریب می ده .

چوپان با لبخند می گوید : اگه راست می گی خودت برای چی این جا اومدی؟

صیاد با همان لحن می گوید: من رو از دست اون ...اون ....چه می دونم! از دست اونایی که منو گرفته بودن نجات داد . همین الآنم بر می گردم . 

-پسرک می گوید : به کجا؟

صیاد می گوید : معلومه ، به باغ.

چوپان می گوید: اونا هم خبر دارن ....دارن به این جا میان .

-کی؟

پسرک می گوید : پیرمرد و چند نفر دیگه .

-چرا؟ من اصلا متوجه نمی شم .

چوپان می گوید : امشب قراره ، این جا همه جمع بشن و تکلیف ما رو روشن کنن . صیاد دستش را بر روی سرش می گذارد و می گوید : من نیاز به کسی دارم که همه چیز رو توضیح بده .

پسرک می گوید: این طور که من متوجه شدم ما تو طول این مدت آمادگی لازم برای ورود به سرزمین مرده ها رو پیدا کردیم .

چوپان نتوانست جلوی خنده اش را بگیرد . پسرک عصبانی جواب می دهد: کجای حرفم خنده داشت ؟

چوپان می گوید : توضیح بدید استاد!

صیاد به آن دو نگاهی می اندازد و می گوید : شما دیوونه اید . 

و از آن دو دور می شود و به سالن می رود . پیکره ی سرخ جلوی آیینه ای ایستاد و گردنبند طلایی ای را امتحان می کند . با دیدن صیاد از داخل آیینه که با عصبانیت به او می نگریست فورا دستش را پایین می آورد و رویش را برمی گرداند و با ترس می پرسد : چیزی شده ؟

صیاد با عصبانیت سرش را به نشانه ی افسوس تکان می دهد و به طرف در می رود . در را باز می کند . کمی آفتاب وجود دارد . نمی داند چه کند . لحظه ای مکث می کند . بر روی پله ها می ایستد . دو شخص که لباس های بلندی پوشیده اند نزدیک می شوند . یکی لباس مشکی با مو های جو گندمی و دیگری با لباس قهوه ای و موهای قهوه ای که همان کتابدار است . گویا دارند با هم در مورد چیز مهمی بحث می کنند . از کنار صیاد میگذرند . کتابدار نگاه معنا داری به صیاد می اندازد . صیاد آن قدر در فکر است که بی اعتنا از کنار آن ها می گذرد و به سمت باغ به راه می افتد . همان طور که می رود ، بلند بلند با خود حرف می زند . حرف هایش در میان باد پخش می شود . چشمش به پیرمرد باغبان با دخترکی که همراهش است می افتد . خواهرش است ؟ به طرف آن ها می دود . اما نه...او خواهرش نیست .

-پیرمرد! خواهرم با شما نیست؟

-پسر جون....مگر با تو نیومد ؟

-یعنی چه ؟ اون پیش شما نیست؟

خاور دخت می گوید: دنبال شما اومد . به طرف دریا رفت ....

صیاد با سرعت از آن ها دور می شود . 

پیرمرد باغبان به نوه اش می گوید: پسر خوبیه ، فقط یه کم گیج می زنه .

.

.

.

صیاد با دقت اطرافش را نگاه می کند . خورشید دارد رنگ می بازد . کمی سرش گیج می رود . 

-خدایا ! این چه ماجرایی بود که منو درگیرش کردی ؟ خواهرم کجاست ؟ آه ...گرمم است . 

صیاد با خود حرف می زند . تبش بالا زده و هزیان می گوید : خواهر بیچاره ام ....خواهر کوچکم ...خدایا ! او را برگردان...

صیاد دیگر جلویش را نمی بیند و با خود حرف می زند : من دیوانه ام....آهای من دیوانه ام . من را ماهی ها خوردند ، نه رفیق ، فکر کنم کوسه ای با دندان های تیز ....

صیاد تعادلش را از دست می دهد و بر روی زمین می افتد . 

.

.

.

-بلندش کنین . آروم ، آروم ...پسر مگه داری سر می بری؟

این صدای پیرمرد خارکن است که دارد به پسرک چشم آبی دستور می دهد تا صیاد را بلند کند و پشت گاری بگذارد . صیاد ، بی حال نگاهی به آن دو می کند و می گوید : خواهرم ...خواهرم ...

-من این جام ، نگران نباش ....

صیاد با حالت خواب و بیداری صدای خواهرش را می شنود . نمی فهمد که چه می گوید اما خوشحال است که او هنوز در کنارش است .

صیاد چشمانش را باز می کند . چهره ی خواهرش در قاب چشمانش کامل است . صیاد لب های خشکیده اش را از هم جدا می کند و می گوید : دنیا در حق ما نامردی کرد .

دخترک به دوردست ها چشم می دوزد و با بغض می گوید: در حق همه ی ما .

صیاد ادامه می دهد : اگه به دنیا برگردم هیچ وقت از مرگ فرار نمی کنم .

-پس چی کار می کنی ؟

-نمی دونم ...زندگی ..... دیگه اهمیتی نداره . نمی خواهم به گذشته فک کنم .

قطره ی اشکی به آرامی از گوشه ی چشم دخترک سرازیر می شود .

-هنوزم دیر نشده .

-خیلی دیر شده . نکنه فراموش کردی که ما مردیم .

-نه فراموش نکردم . اما این جا هم می تونیم زندگی کنیم . این طور نیست ؟

-هرگز

صیاد بهت زده می پرسد : چرا این حرفو می زنی؟

-همین امشب از این جا رونده می شیم .

-چقدر زود . به کجا ؟

-خودم هم نمی دونم .

صیاد چشم هایش را می بندد و دخترک نیز سر در گریبان فرو می برد .

.

.

.

چوپان حوصله اش سر رفته . روی صندلی نشسته و به گفت و گوی پسرک با استادش گوش می دهد . پسرک هنگام صحبت کردن با هیجان نظرش را بیان می کند و دست های خود را تکان می دهد .

چوپان آهی می کشد و نگاهی به پنجره می اندازد. پنجره ها نور زیادی را به داخل راه می دهند . چوپان چشم هایش را تنگ می کند و به صیاد می اندیشد . 

با خود فکر می کند : صیاد پسر عجیبیست . حرف های عجیبی می زند . اما در کل ازش خوشم میاد . یعنی الآن کجاست ؟ ببین چجوری برای دیگران نگرانم . تا چند روز پیش یه انسان هم توی زندگی من نبود . واقعا زندگی عجیبیست . عجیب....باور نکردنی....اما زندگی من هم خیلی عجیب بود . تنهایی و تنهایی و تنهایی . انگار که من برای تنهایی آفریده شده بودم . مثل الآن . حالا که فکرش رو می کنم این تنهایی رو دوست دارم .

چوپان نفس عمیقی می کشد و صندلی را با فشار پایش بر روی زمین می چرخاند . طوری که کسی چهره اش را نبیند . سرش را تکیه می دهد و چشم هایش را برای لحظه ای می بندد. 

.

.

.

شب نرم نرمک فرا می رسد . چوپان به پنجره نگاهی می اندازد . هوا آبی تیره است . از جایش بلند می شود . کسی در سالن نیست . چوپان نگران می شود. به سالن ورودی می رود. کوچکترین صدایی شنیده نمی شود . نگاهش به در ورودی می افتد . دخترک روی اولین پله نشسته و سر در گریبان فرو برده . چوپان به طرفش می رود و آرام می گوید : سلام.

دخترک با ترس سرش را برمی گرداند و می گوید : سلام 

دخترک گریه کرده بود . چوپان می خواست بپرسد گریه می کردید ؟ ولی...

-بقیه کجا رفتن ؟

دخترک نگاهش را به دیوار می دوزد و می گوید : اونا طبقه ی بالان .

چوپان برمی گردد که به داخل برود . جلو در برمی گردد و نگاهی به دخترک می اندازد که دارد به دور دست نگاه می کند . می خواهد بپرسد چرا گریه می کنید ولی...

-برادرتون برگشت ؟

-بله اون توی اون اتاقه و داره استراحت میکنه ....البته بیداره

و با دست به زاویه ی سالن اشاره کرد .

چوپان به طرف اتاق می رود. آرام در می زند . صدایی نمی شنود . در را آرام باز می کند . نگاهی به داخل می اندازد . صیاد روی تخت دراز کشیده و فضای اتاق کاملا تاریک شده . چوپان وارد میشود و به طرف میز می رود تا چراغی را روشن کند . متوجه صیاد می شود که چشمانش باز است و به سقف نگاه می کند . چوپان دستپاچه می پرسد : بیداری؟

صیاد نگاهی به او می اندازد. گویا مصیبت بزرگی بر سرش آمده . چوپان می گوید: اتفاقی افتاده ؟ 

صیاد دوباره به سقف خیره می شود.

چوپان به طرف صیاد می رود و دقیق تر به او خیره می شود . دستش را روی پیشانی اش گذاشته . صیاد تب دارد . 

صدای ناله ی ابر ها که نشانه ی باران است به گوش می رسد و هوا کاملا تاریک شده . صیاد دستش را روی پای چوپان که لبه ی تخت نشسته میگذارد و میگوید : خوش بحالت که کسی توی زندگیت وجود نداشته ..

چوپان سرش را پایین می اندازد و سکوت میکند . صیاد میگوید : ناراحت نشو .

-ناراحت نشدم . فقط نمی دونم چرا این حرف رو می زنی .

-من هیچ وقت نتونستم با خواهرم زندگی کنم و حالا هم زمانی که فرصت زندگی کردن از من گرفته شده اونو پیدا کردم .

صدای رعد و برق آرامش را به هم میریزد . چوپان میگوید : اما این جا شرایط زندگی خوبه . شما می تونید روز های خوبی رو بگذرونید.

صیاد میگوید : تو فکر می کنی ما تا ابد این جا می مونیم ؟ امشب از هم جدا می شیم .

چوپان وحشت زده میپرسد : چرا؟

صیاد میگوید : امشب معلوم میشه که هر کدوم باید کجا بریم .

-منظورت رو نمی فهمم .

-راستش خودم هم اطلاع ندارم اما از این جا به جای دیگری می ریم و به معنای واقعی می میریم .

دست چوپان در دستان صیاد میلرزد . از جایش بلند میشود . 

باران شروع به باریدن کرده .

صیاد در حالی که چوپان به طرف در می رود، می پرسد : از مردن می ترسی؟

چوپان سکوت میکند . بهت زده است. روی خود را برگردانده . با حالت عجیبی میگوید : البته از مجازات وحشت دارم !

در اتاق باز میشود . نگاه چوپان و صیاد به طرف در میچرخد . پیکره ی آبی در را باز میکند و با لبخند مهربانی به آن دو نگاه میکند و میگوید : آقایان ! ما منتظر شما هستیم .

.

.

.

دخترک همراه با آن ها از پله ها بالا می رود، ولی حتی نگاهی هم به برادرش نمی اندازد . صیاد هم همینطور . گویا نمی خواهند همدیگر را باور کنند . می خواهند جدایی برایشان آسان شود . راهروی بلندی در دو طرف پله ها ظاهر می شود . درب یکی از سالن ها باز است و نور شدیدی از آن منعکس می شود . صیاد و چوپان جلو تر از دخترک به راه می افتند .

قلب دخترک به شدت می تپد . می خواهد گریه کند ولی....

-من می دانم خدا ما رو دوست داره . اون ما رو مجازات نمیکنه . 

دخترک همان طور که با خود گفت و گو می کند. به در اتاق خیره شده . جلوی در ایستاده . بوی خاک نم زده از اتاق به مشام می رسد . این بو او را به یاد مزرعه می اندازد .

چوپان به داخل سرکی میکشد . پسرک روی صندلی بزرگی نشسته و به چراغ های آویزان از سقف خیره شده .

مرد های بلند قدی با جامه ی بلند دور هم گرد آمده اند و با لبخند با یکدیگر گفت و گو می کنند . بهت زده در گوشه ای می ایستد .

صیاد تحمل نور را ندارد . کمی سرگیجه ،این مکان را برایش عذاب آور ساخته . به طرف پسرک می رود . پسرک با دیدن او از جا برمی خیزد . صندلی دیگری را به خود نزدیک میکند و به صیاد کمک میکند تا بر روی آن بنشیند .

صیاد که دیگر اثری از خنده در چهره اش وجود ندارد ، میگوید : اگر کاری کردم که باعث ناراحتیت شد منو ببخش.

پسرک با خنده جواب میدهد : این چه حرفیه ، تو بهترین دوست تمام عمر من بودی!

هر دو سکوت میکنند . سکوت ملال انگیزی است . هیچ کدام نمی دانند چه بگویند .

-بچه ها ، دلم براتون تنگ میشه .

این صدای چوپان است که کنار آن دو ایستاده و با دست بر روی شانه ی پسرک می زند . صیاد آهی میکشد و میگوید : هر سه ما زندگی عجیبی داشتیم .

پسرک و چوپان به نشانه ی تایید سر خود را تکان میدهند . صیاد ادامه میدهد : همیشه فکر می کردم سرنوشت چیزیه که توی دنیا رقم می خوره، اما دست سرنوشت ما رو تر این دنیا به هم رسوند .

هر سه سکوت میکنند . پسرک میگوید : ای کاش می تونستیم تا ابد ، همین جا کنار هم بمونیم . 

صیاد سر خود را به نشانه ی تایید تکان میدهد اما چوپان لبخند معنا داری به پسرک میزند و به کف سالن خیره میماند . پسرک میپرسد : حرفمو قبول داری؟

چوپان آهی می کشد و میگوید : نمی دونم...

*****

صندلی ها به صورت مدور چیده شده اند . این جا همه هستند . دخترک ، صیاد ، پسرک ، چوپان . اما یک نفر نیست . بله نوزاد نیست .

-شما این جا کاری داشتید ؟

با تعجب به چهره اش نگاه می کنم . او همان استاد است . با مو های مشکی کوتاه و لباس آبی بلند . قد بلند . چیزی برای گفتن به ذهنم نمی رسد . او عجیب برایم آشناست .

با لبخندی که از تعجب من بر چهره اش آمده مرا به بیرون راهنمایی می کند .

پشت در هیچ صدایی شنیده نمی شود . راهرو خالیست . صدای نم نم باران می آید . کنار پنجره ، کنار گلدانی پر از گل های صورتی ، جای ماست . صدای پای کسی را می شنوم . او پیکره ی سرخ است که در آغوش او نوزاد به خواب عمیقی فرو رفته است . بی اعتنا می گذرد و به داخل سالن می رود .

برای ما این جا آخر دنیاست . اما برای آنان که داخل هستند نمی دانیم . در این لحظه می توانیم بگرییم یا لبخند بزنیم . می توانیم این پنجره را باز کنیم و خود را پرت کنیم بیرون . می توانیم فریاد بزنیم . می توانیم بر در بکوبیم و مثل دیوانه ها وارد شویم یا به پای استاد بیفتیم و گریه کنیم که ما را نیز راه دهد . یا دروغ بگوییم ....

اما نمی دانم چرا هیچ کدام از این کار ها از ما ساخته نیست . راهرو را طی می کنیم . از پله ها پایین می رویم . در سالن روی مبل ابریشمی نرمی می نشینیم . هوای تاریک نفوذ کرده اما اجسام درخشندگی خاصی از خود نشان می دهند . صدای رعد و برق وحشتناکی شنیده می شود .

ساعتی می گذرد . اتاق به تاریکی مطلق می گراید . مه سنگینی را حس می کنیم . نور را بر پلک ها حس می کنیم . خورشید در حال طلوع کردن است . بر روی تپه ای پوشیده از گل های وحشی هستیم . 

اما عده ای از ما در دشتی پر از علف های سبز هستیم . روبه رویمان کوه های بلند ایستاده اند . چوب دستی ها ما را در کنار گوسفندان به کجا می کشاند ؟

جمعی در عرشه ی کشتی ایستاده ایم . بادبان ها بی گناهند . باید دید باد ها ما را به کجا خواهد کشاند .

بعضی سرزمین های یخ زده را زیر پا می گذاریم . آب بی تقصیر است باید دید هوا چه بر سرش خواهد آورد .

ما نیز می دانیم خاک و آب بی تقصیرند . این دست های ماست که این دور را از نو می آفریند .

این دنیا با تمام کوه ها و دشت ها و دره ها و آبشار ها و رود هایش بی گناه است . گناه ، کار ماست.

پایان : تیر 92

انتشار  :  بهمن 92  

نویسنده  :   http://www.forum.98ia.com/member231993.html

طراح جلد  : http://www.forum.98ia.com/member107173.html

ناظر  :      http://www.forum.98ia.com/member116394.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw . 98iA . Com