نام کتاب : اگر مانده بودی

نویسنده : زینت بانو کمندی کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد :   YASAM!N              کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر  :   Behnoush   کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه : 

اینکه باید فراموشت می کردم را فراموش کردم.

تو  ...   

تکراری ترین حضور روزگار منی!

و من  ...

عجیب

به بودن تو

از آن سوی فاصله ها ... 

خو گرفته ام!

باران : 

تقریبا دو ماه از روزی که مهرطلاق تو شناسنامه ام خورده بود می گذشت.حال جسمی ام تقریبا با مراقبت های مامان رو به بهبود بود اما روحم زخمی بود وخسته! خسته از تمام بی مهری هایی که دیده بودم ورنجهایی که کشیده بودمو مسبب تمام اینها کسی نبود جز خودم!

از بس تو خونه نشستم وزانوی غم بغل گرفتم و هی حماقتمو به روی خودم آوردم دیگه حالم از خودم به هم می خورد.لباس بیرون پوشیدم ورفتم سمت در هال.مامان مخالفتی برای رفتنم نکرد مثل اینکه از بیرون رفتنم خوشحال هم بود،خوشحال بود ازاینکه دارم دل از اتاقم می کنم .

با هرقدمی که تو برفای باریده شده از شب قبل می گذاشتم شدت اشکم هم بیشتر می شد. نمی دونم چطوری با اون همه اشکی که من تو این مدت ریخته بودم باز چشام آمادگی همراهی کردن با آه سینه سوزم رو داشتن؟!!

به خیابون اصلی رسیده بودم تو پیاده رو و بین آدمای رنگ و وارنگی که تو هم می لولیدند ... آدمهایی که تو این دو ماهه کمتر دیده بودم بس که تو اتاقم چمپاتمه زده بودم و فکر کرده بودم وگریه!

نگاهم افتاد به یه مغازه داشت آش رشته می فروخت وصف طویلی از مردم که بیشتر دختر پسرای جوون بودن.

باز هجوم خاطرات گذشته باز یادآوری روزایی که باتمام وجود دلم می خواست برگردن تا من یه بار دیگه به خودم فرصت زندگی کردن رو بدم .

یهو یاد عزیز افتادم وآش رشته های معروفش! ... از کنار صف گذشتم نگاهی به بخار بلند شده از کاسه ی آش پیرمرد ی انداختم که گوشه ی پیاده رونشسته بود وآش رو هورت می کشید! لبه های پالتوم رو به هم نزدیک کردم.سردم شده بود!از سوز هوا وبرفی که باریده بود نبود از یاد آوری خاطره ی روزایی بود که هیچوقت از ذهنم پاک نمی شد

"سه سال پیش بود دقیقا همین موقعها یعنی اواسط بهمن.تازه از راه رسیده بودم خسته بودم اما رفتم تو تراس روی صندلی لم دادم وپاهامو رو میز دراز کردم.دستامو بالای سرم کشیدم وکش و قوسی به بدنم دادم.آدامس تو دهانم رو چند بار جوییدم و بعد حسابی بادش کردم ... از پشت آدامس بادکنکی ام سیاوش رو دیدم که از در خونه اومد تو و صدا زد :  زن دایی ... زن دایی ... خونه نیستین؟

جلوترکه اومد تازه منو دید لبخندی رو لبش نشست و یهو سرجاش ایستاد خوب نگاهم کرد وبعد سری به نشونه تاسف تکون داد دوتا دستاشم برد بالا به سمتم پرت کرد به معنی اینکه  :  خاک تو سرت!

خونسردانه لبخندی زدم آدامسم رو کوچیک کردم ودوباره هلش دادم زیر دندونام و ترق و تروق راه انداختم و رو به سیاوش گفتم : چطوری؟

سیاوش پله ها رو بالا نیومد از همون پایین گفت : علیک سلام.به مرحمت شما ... ما هم بد نیستیم ... 

خیره سرانه نگاهش کردم و لبخند حرص در آرم هنوز رو لبم بود که سیاوش پرسید : کجایین دو ساعته دارم زنگ خونه رو می زنم؟  ...  مامانت کجاست؟

-حمومه!

-خودت چی؟ توهم تو حمومی؟

-صدای زنگ رو نشنیدم خب!!اصلا در باز بود که همون اول می اومدی تو  ... 

-می اومدم که باز مثل اوندفعه بگی بی خبر وبی یا الله و بی سرو صدا اومدم تو حریم شخصی ات؟!!

یه نگاه به پاهای دراز شده ام روی میز انداخت و گفت : پاشو جمع کن خودتو ... اون کلید در زیر زمینم بیار.خجالت هم نمی کشه خرس گنده!

پاشدم و صورتمو کج وکوله کردم وگفتم :  ایشش ! 

کلید رو آوردم وپرت کردم طرفش که باچشم غره گرفتش و رفت سمت در  ... 

بعد از چنددقیقه با یه قابلمه بزرگ اومد بیرون.گفتم :  چیکار میکنی؟ بیام کمک؟لبخند کجی بهم زد وگفت :  اوا  ...   نه و رو خدا ..شما چرا با این حالتون؟

ادای دخترای لوس رو در آورم وگفتم :  اه ؟  به مامانم می گم ها ... مامان ... مامان ... !

-کوفت ومامان. پاشو بیا کمک دستم افتاد ... درحالیکه غرغر می کردم و پله ها رو پایین می رفتم پرسیدم :  کجا می بری اینا رو ؟ ... مگه عزیز قراره نذری بپزه ؟

-آره مثل اینکه ... شا بابا امر فرمودن امروز رو تمام وکمال در خدمت سوگلی شون باشم. نمی بینی کارخونه نرفتم این وقت روز؟

سیاوش باز برگشت تو زیر زمین چند تا ملاقه ی بزرگ آورد و گفت : واسه آش نذری فردا قرعه به نام من بخت برگشته ی فلک زده ی بی پیشونی افتاده که مجری اوامر شاه سلطان حسین و نازآفرین خانمشون باشم.

اینارو گفت و نگاهی به دستای پراز خاکش کرد وسرتاپاشو با اکراه دید زد وگفت : اه   ...  . گند زده شد به لباسام!

گفتم : خب تو هم غر نزن اینقدر. بگیر سرش رو ببریمش تا عزیز خودش پانشده بیاد ... می دونی که اخلاقش رو!

نازآفرین مادربزرگ پدریم که ما عزیز صداش می کردیم.از سادات بود و طبق نذر هر ساله اش قرار بود آش نذری بپزه.

زنی صبور و مهربان و البته با گذشت چندین بهار از زندگیش همچنان زیبا و آراسته! خیلی ها منو شبیه عزیز می دونستن. زنی که با وجود چین وچروکای رو پوستش هنوز هم برای پدربزرگم که ماشابابا صداش می زدیم همون ناز آفرین شانزده ساله ی روزای اول ازدواج بود.

پوست روشن مهتابی، ابروهای پروخوش حالت، چشمهای براق سیاه ولی وحشی، بینی که تو نگاه اطرافیان عمل کرده به نظر می اومد، و لبهای درشت ولی خوش تراش!

به یقین می گم که هشتاد درصد اعتماد به نفسی که همه می گفتن دارم به خاطر دل نشین بودن چهره ام بود.

پدر بزرگم حاج حسین فتاحی بود ؛ رئیس صنف ریسندگی وبافندگی و صاحب دو کارخونه ی بزرگ و معروف. یه کارخونه نخ ریسی و یه کارخونه ی فرش بافی! و اداره ی این دو کارخونه به عهده ی پدرم ،عمو رضا ، کیان پسر عموم و سیاوش پسر عمه ام وهم چنین منوچهر شوهر عمه ام بود.

یه خانواده ی همدل و همراه که اکثر وقتشون رو با هم می گذروندن.شابابا حتی خونه های دو تا پسراش رو کنار خودش ساخت تا علاوه بر کارخونه در مواقع دیگه هم بچه هاش به راحتی در دسترس و پیش خودش باشن.حتی بابا می گفت عمه ریحانه که می خواسته ازدواج کنه شابابا شرط گذاشته که منوچهر حتی المقدور خونه ای نزدیک اونا تهیه کنه.

شب خونه شابابا دعوت بودیم.زودتر از مامان وبابا راه افتادم.در سالن رو باز کردم و پریدم تو : سلـــام به تک و طایفه ی با معرفتم! همه متعجب از حضور ناگهانیم متعجب ولبخند زنان نگاهم میکردن.کفشامو در آوردم ویه قدم گذاشتم توگفتم : بابا من از زیارت برگشتم ،خسته ی راهم ،زوار امام رضام اونوقت یه کاره پاشدم اومدم مهمونی!

سیاوش که همیشه جوابی تو آستین داشت گفت : حج که نرفتی این اولا  ...  .دوما اگه مشتاق بودی ماها بیائیم پیشت ولیمه می دادی دعوت می کردی به حضور انورتون می رسیدیم بانو! البته بااون قیافه وسر و وضعی که صبح ازت دیدم اصلا بهت نمی اومد از زیارت برگشته باشی.

روبهش پشت چشمی نازک کردم وگفتم : قربون امام رضا برم الهی  ...  از قدیم گفتن اغنیا مکه روند وفقرا سوی توآیند ... چیکار کنیم دیگه وسعمون به حج نرسید ما که مثل شمابچه پولدار نیستیم سیاوش خان!

-آخی دلم برات کبابه ... ببینم نکنه اون بینوایانی که می گن تویی؟!

لنگه کفشی برداشتم و گرفتم سمتش ... یهو یادم افتاد پدر و مادرم معطل پشت سرم وایسادن و یه مشت آدم منتظر  ورود من هستن. کفش رو انداختم ورفتم تو.عزیز با دستای باز شده وقدم های بلندخودشو بهم رسوندوتقریبا تو بغلش چلوندم!چه بوی خوبی می داد!دو تا ماچ حسابی کردمش که عزیز گفت : زیارتت قبول خانمم!

باعشق توچشای مهربونش زل زدم وگفتم : فدات!

چشمم به صورت مثل مهتابی شابابا افتاداز بغل عزیز در اومدم و رفتم سمتش وگفتم : احوال شا پسر؟!

چشاش رو با لبخند درشت کردو فقط با مهربونی خندیدمثل همیشه دست دادم بهش.خم شدم وسرانگشتای سفید و چروکیده اشو بوسیدم.رفتم بغلش که گفت : پدرسوخته کجا رفتی دلم برات قد گنجشک شده بود؟!

گفتم : زیر سایه تون بودم قربانت گردم منتها تو مشهد!!

-خوش اومدی زیارت قبول.

نگاهم افتاد به عمو رضا.رفتم دست دادم بهش که کشیدم توبغلش وبوسیدم.بعضی اوقات عمو مهربان صداش می زدم بس که با محبت بود.گونه اش روبوسیدم وگفتم : آخ چقدر دلم واسه این پیرهن چهارخونه تون که همیشه ی خدا بوی عطر با رایحه ی سیگارمیده تنگ شده بود!!عمو چشم غره ای همراه بالبخند بهم رفت.

عمو رضادور از چشم عزیز وشابابا سیگار می کشیدو به خاطر احترامی که بهشون میذاشت و البته وسواسی که عزیزبرای سلامتی بچه هاش به خرج میدادپنهانی اینکارو میکرد.

هر وقت توجمعی بودیم که اونا هم بودن وعمو رضابهونه ای نداشت که بره سیگار بکشه یواشکی یه چشمک بهم میزد و می فهموند بهم که به گوشیش یه زنگ بزنم تابتونه به بهونه صحبت باتلفن بره رو حیاط یاتو کوچه تاسیگارش رو دودو کنه وبرگرده.

با صدای عزیزبه خودم اومدم و سرم رواز رو سینه ی عمو رضا برداشتم که عزیز پرسید : واه ... مگه عطر با طعم سیگار هم هست؟سیاوش خندید وگفت : طعم نه عزیز،رایحه!!

عزیز با حرص گفت : خب توهم.اینم سیخ وایساده اینجا دست به سینه که ایرادهای من پیرزن رو بگیره.

زن عمو سیمین که تنها خاله ام هم محسوب می شد ، دم گوشم گفت : خوشکل تر شدی بلا..مشهد بهت ساخته ها؟!!

گفتم : قربون شما خاله زن عمو!!

گونه ی سفید و نرمش رو بوسیدم و گوشه ی روسری اش رو بالا زدم و گردنش رو لمس کردم. خاله سیمین که متوجه شیطنتم شده بود با دست زد به گونه اش روسریش رو مرتب کرد و با گونه های سرخ شده گفت :  خاک به سرم دختر تو چیکار به گل و گردن من داری؟

مامان وخاله تنها کس همدیگه بودن.دوقلوهایی که به عقد دو برادر در اومدن.مادرشون به هنگام زایمان از دنیا می ره و پدر بزرگم یادمه وقتی هفت هشت ساله بودم از دنیا رفت.البته پدر بزرگ بعداز فوت همسرش یه بار دیگه ازدواج کرد اما هیچوقت بچه دار نشدن.

کیان پسر عمو رضا دست به سینه و خنده بر لب سر تا پام رو برانداز کرد.نگاهش رو رو صورتم فیکس کرد و از جنس لبخندهای پدرش یه لبخند مهربون هم زد وگفت : خوش گذشت؟زیارت قبول ... 

گفتم : مرسی

باز گفت : نه  ...  مثل اینکه دست خالی برگشتی با خودم گفتم ایندفعه دیگه شفا می گیره ودست از این خل بازی ها برمیداره. با حرص گوشیمو به نشونه پرت کردن به طرفش گرفتم و سمتش حمله ور شدم که با خنده فرار کرد و پشت مبل ایستاد. خنده ی جمع بلند شد که گفتم : باید به عرض برسونم اونقدر اونجا واسه شفای عاجل توی دیونه دعا کردم که دیگه نوبت به خودم نرسید.

خواست جوابم رو بده که در باز شد وعمه و آقا منوچهر وبعد از اون سپیده ونیما وارد شدن.با همه احوالپرسی کردم و حالی از سپیده و کوچولوی توشکمش پرسیدم.سپیده اوایل بارداریش بودگفت : اونقدر اوضاعم وخیمه که نگو الانم به اصرار مامان اومدم وگرنه دلم میخواست تختم رو ول نکنم ویکسره دراز بکشم.

نیما مواظب سپیده بود و در حالیکه دستش رو گرفته بود به سمت مبل راهنماییش کردوگفت : بشین سپیده جان،الان راحتی ؟

سیاوش که سیب سرخی رو گاز می زدگفت : انگار رستم رو حامله است این آبجی ما!

سپیده بهش برخورد و گفت : اه  ...  به بچه ام توهین نکن!

سیاوش : خب تو هم کم ناز کن واسه این ،همچین ادا می آد انگاری مادام کوری تو شکمشه ! اونم که بیرون اومد میشه یه تحفه ای عین خودت دیگه!

سپیده باز با اعتراض گفت :  اه ؟ ؟ این باز گفت ... 

سیاوش گاز دیگه ای به سیبش زد و گفت :  خب میشه یه تحفه عین نیما  ...  .خوبه ؟ ؟

سپیده :  اه ؟ ؟ مـــــــامـ ـــان ! !

عمه :  بسه سیا  ... 

سیاوش :  چی گفتم مگه ؟ بابا اصلا میشه یه تحفه عین من، از قدیم هم گفتن حلال زاده به داییش می ره!

سپیده : ایـش ...  نگو تو رو خدا ...  عمرا بذارم بچه ام مثل تو بشه.

سیاوش با لب و لوچه ی آویزون ادای سپیده رو در آورد :  اه ...  مـــامان   ...  .ببین چی میگه ؟ ؟

بعد از یه هفته اردوی مشهد که از طرف دانشگاه رفته بودیم حالا دلم واسه فسنجون های عزیز یه ذره شده بود.بوی غذا بد جور رو اعصابم می رقصید ... سفره پهن شدو من دیس برنج رو وسط سفره گذاشتم وکنار مامان نشستم.باز سیاوش گیر داده بودبه سپیده.عمه ریحانه معترضانه به سیاوش گفت : سیاوش بس کن،دختره رو بذار یه لقمه شام بخوره.صبح تا ظهر که بالا می آره فقط شبا رو می تونه دو تا قاشق بخوره که اونم تو زهر مارش کن.

سیاوش دو سه تا دونه سیب زممینی سرخ شده با چنگال از گوشه دیس برداشت و تو دهنش گذاشت و همونطور که می جوید رو به کیان گفت : نظرت چیه برم تغییرجنسیت بدم،زن بشم،پشت بندش شوهر کنم،سه سوته حامله بشم،ترجیحا یه پسر کاکل به سر هم بزام،بلکه ناز ما هم بین این جماعت سنگدل خریدار پیدا کنه ... عمه تقریبا با صدای بلندوآمیخته با اعتراض گفت :  سیــا   ...   

از خنده روده بر شده بودم،کیان هم زیر لب که ریز هم می خندیدگفت  : بی شعور!!از زور خنده به سرفه افتادم.

مامان هی به پشتم می کوبید.کیان یه لیوان آب ریخت واز روبروم داد دستم.سپیده لپاش از خجالت سرخ شده بود.

شاباباگفت : استغفرالله ... زبون به دهن بگیر بچه.سر سفره چیه میگی توآخه؟

در همین حین گوشی سیاوش زنگ خورد.بادست زد رو دهنش وگفت : آآآآ  ...  چشم خفه میشم ... 

حالاشمابفرماییدشام!!

بعدکمی از جاش بلند شد،وزنش رو رو دست راستش انداخت و با دست چپ به زور گوشی اش رو از جیب شلوار جینش بیرون کشید.عمه گفت : کیه؟ جواب نده ... شامت رو بخور..

سیاوش گفت :  نه مادر من نمی شه .بعد قرنی یه خریدار پیدا شده مگه میذارم بپره؟ از جا بلند شدعمه باز گفت : بشین بچه کجا می ری؟سیاوش از در هال خارج شدو عزیزگفت : ماشاالله بچه ام چقدر آقا شده که مشتری های کارخونه اول به اون زنگ می زنن معلومه خوب کار بلده ها!! 

من وکیان ریز ریز میخندیدیم ... بابا چشم غره ای بهم رفت که یعنی ساکت باشیم.

سیاوش برگشت سرسفره ی شامهمون لحظه عزیز شروع کرد به تعارف به من : باران ... غذام خوشمزه نشده که نمی خوری مادر؟ گفتم : نه عزیز عالیه  ... نمی بینی ظرفای جلومو ؟ ... همه خالیه ...  

سیاوش باز افتاد رو دور شوخی ورو به من گفت : آره بخور مادر لااقل یه پره گوشت بگیری بشه بهت نیگا کرد.

قاشق رو کوبیدم تو بشقاب وبا ناله گفتم :  مـــــامـــاان !!

عزیزباخنده رو به سیاوش گفت : ول کن بچه ام رو  ...  منوچهر هم گفت : حیف که بغل دستم نیستی وگرنه  ...  .

سیاوش : آخ ... تسلیم تسلیم!مگه چی گفتم حالا؟به خدا اگه فقط یه کمی از این محبت هاتون رو که خرج این حیف نون (اشاره به من)می کنین نثار من بینوا می کردین تا حالا واسه خودم یه پا بیل گیتس شده بودم بلکه هم بیشتر!

سپیده یه هو پاشد ودوید سمت دستشویی.نیما وعمه هم پشت سرش رفتند.عزیز نگران پرسید : چی شد؟

ماست موسیر حالش رو به هم زد! آقا منوچهراینو گفت ... عزیز پاشد وگفت :  وای طفلی بچه ام کاش می گفت نمی آوردم سر سفره.سیاوش قاشق رو انداخت تو بشقاب وانگار که دنبال بهونه بود که یه جوری فرار کنه گفت : اه  ...  بابا

نیما جمع کن زنت رو  ...  ببین چه جوری شام رو کوفتمون کرد!کیان اشاره ای به بشقاب خالی سیاوش کرد وگفت : بمیرم  ...  چقدر هم کم خوردی!!

-جون کیان اصلا بهم نچسبید ... قرارم رو کنسل کردم و اومدم نشستم ور دل شماها،اصلا نفهمیدم چی خوردم ؟ 

حالاپاشم برم بیرون یه هوایی بخورم بلکه این اشتهای کور شده ام وابشه  ...  

کیان خندیدو یواش گفت : هواخوری بهونه است بگو میخوام برم برسم به قرارم بالیدی شادی ... 

آروم پرسیدم : کی؟

سیاوش انگشت رو بینی اش گذاشت وگفت : هیییس!

کیان گفت : طبق معمول میخوادبره مخ زنی!بی شعور دخترای مردم رو اسکول می کنه خرکیف بشه.

سیاوش : دخترای مردم کرم دارن که به من شماره میدن ؟ در ضمن دارم میرم درد دلهاشون روبشنوم اون وسطها هم یه شامی می زنیم ،عیبه؟ ... نه  ...  .آقا کیان عیبه ؟ اصلا این کارا عرضه میخواد که تو نداری  ...  .والــله ! 

این رو گفت واز در هال بیرون رفت!

حیاط خونه ی شابابا پراز بوی سیرداغ وپیاز داغ شده بود.آش رشته ی عزیز پخته شد و حالا نوبت پخش کردنش توسط من و سیاوش وکیان ونیما بود.نیما ظرفای آش مربوط به خونواده ی خودش رو بردمن وسیاوش هم مشغول بردن آش واسه درو همسایه شدیم.رو به سیاوش که در خونه ی آقای غلامی رو میزد گفتم : من تمومم ، دارم میرم خونه .سری برام تکون داد.کاسه رو تو دستم می چرخوندم که کیان از در اومد بیرون .لبخندی رو لبش بود سرتاپام رو نگاهی کردوگفت : بیا با من بریم.بایداینارو ببریم واسه تک وطایفه عزیز.

گفتم : اووووه ، اونا رو هم باید ما ببریم ؟ 

-آره دیگه دخترخاله هاش پسرعموش و رفقای گرمابه وگلستانش!

-ماشاالله کم هم نیستن.

خاله اومد دم در،مامان هم همراهش بود.خاله سریع کاسه رو از دستم گرفت ودست گذاشت پشت کمروتقریبا هلم داد و باخنده گفت : برو باران جان ... با کیان برین.مامان هم خنده ا کرد وگفت : برین به سلامت!

عزیز هم اومدوبالبخند به قد وبالای من وکیان باشوق نگاه کردو گفت : قربون قد وبالاتون !

باتعجب به هرسه تاشون نگاهی کردم.اینا امروز چشون شده؟

گیتی خانم زن پسرخاله ی عزیز دستم رو گرفت وفشردوگفت : خیلی ممنون گلم.به نازآفرین جون خیلی خیلی سلام برسون ، بگوکه ایشاالله نذرت قبول باشه.

بلاخره خداحافظی کردم وسوار ماشن کیان شدم.کیان گفت : بریم یه دوری بزنیم؟

-نه خسته ام بریم خونه  ...  کم دور دور کردیم؟ الان دو ساعته تو خیابونائیم.

منظورم اینه که کبریم کافی شاپی جایی یه چیزی بخوریم.نگاهی به صورتش انداختم.چشاش برق میزنه چراااا؟

این امروز عجیب شده ... گفتم : بریم.

-با من ازدواج کن!

آب میوه پرید تو گلوم و به طرز وحشتناکی به سرفه افتادم.وقتی آروم شدم چشمای گرد شده از تعجبم رو دوختم به صورت خندون و خونسردش! و اون دو تا چشمای قهوه ای پراز آرامش که به من میگفتن حرفش اصلا شوخی نبوده! خیره خیره نگاهش کردم تا دقیقا از حالت صورتش بفهمم منظورش چیه!انگاری طلبکارم هم شده بود چون گفت : چیه؟ میخوای دوباره بگم؟ ... با من  ...  

حرفشو قطع کردم و گفتم :  لازم نکرده، الان این جمله ی مسخره ات یه جمله ی دستوری بود یا یه جور خواهش ؟ 

کمی رو صندلی اش جابه جاشدوگفت : خب میشه گفت یه درخواست بود.

-اه ؟  پس چرا من حس کردم داری بهم امر می کنی؟

-به فرض که امر کردم ، خب؟

گفتم : خب!

-خب جوابمو بده.

-این حرف تو جواب نداره . چون دستوری بود نمی شه با آره یا نه جواب بگیری. بهتره یه ذره جمله بندی هاتو بااحترام قاطی کنی.

لجش در اومده بود حسابی داشتم از اصل قضیه دورش می کردم.پسره ی سرتق ... معلوم نیست چی میخواد بگه!

به حرف اومد وگفت :  الا ن می گی   ...  یعنی  ...   ... دوباره  ...  ازت بخوام؟

طاقتم طاق شد ، بلندشدم و گفتم :  کیان امروز خیلی مسخره شدی ... بسه دیگه پاشو بریم خونه.

با یه حرکت ناگهانی مچم رو گرفت و نشو ندم و گفت :  کجا؟ بشین.

نشستم و گفتم :  چیه؟ چرا حمله می کنی ؟! ... 

باز یه خورده تو جاش جابه جاشد و گفت :  ببین  ... باشه ... اصلا من دوباره می گم :  بامن ازدواج می کنی؟

باز بلندشدم و کیفم رو برداشتم و گفتم :  برو با بزرگترت بیا!

دوباره دستم رو گرفت و نشوندم و گفت :  مسخره نشو دیگه ، بشین زشته جلوی جمع  ...  خب جواب بده آره یانه؟

بااخم گفتم :  مسخره تویی و اون خیالات شل و ول تو سرت ! ... یعنی چی این حرفا ؟! بعدش هم من پدر ومادر دارم ... 

بلافاصله گفت :  پس بگو ... داری ناز می کنی  ... خب رک بگو ازم رسمی خواستگاری کن دیگه ... بعدشم در مورد بزرگترا ... محض اطلاعت  اونا باخبرن ... 

-چی ؟ ؟! سر جام نیم خیز شده بودم و کله ام داشت سوت می کشید :  یعنی چی کیان؟

-یعنی من و تو الان باهماهنگی پدر و مادرامونه که اینجائیم!

-اگه اینجوریه پس من این وسط قاقم ؟! ...  چرا کسی به من چیزی نگفت ؟! ...  ببینم تو داری با ها م شوخی می کنی دیگه نه؟! ... 

خنده ای کرد وگفت :  آره ... شوخی کردم یه کم اتمسفر عوض شه !

-یعنی تو الان اون حرفا رو جدی گفتی؟!!

-تو تو لحنم شوخی دیدی؟

-نه  ...  ..آره  ...   به کم  ...  یعنی! اه ...  بابا ولم کن میخوام برم خونه ببینم چه خبره آخه؟

کیفم رو برداشتم و هنوز بلند نشده بودم که کیان با اخم و کمی عصبانیت گفت :  ایندفعه اگه ازجات پاشی حسابت رو می رسم، بشین تا حرفام رو بزنم. باتحکم و جدیت حرف زد و مجبورم کرد بشینم. یه کمی از آب میوه اش رو خورد وگفت : چیه ؟ ؟ به من نمی آد عاشق بشم؟ا ونم عاشق کی؟ یه نکبتی مثل تو ... 

چشام گرد شد، این دیگه چه جورشه :  نکبت هیکلته دیوونه!

بلند خندید وگفت :  باشه بابا ... اصلا من نکبت ، من بد ، من عوضی ، من عاشق از نوع بی شعورش!  ...   دیگه جون خودت فحش بلد نیستم  ... حالا بگو آره یا نه ؟ !

-کیان می فهمی چی داری می گی؟

مسخره گفت  :  نه قرصامو نخوردم ؛ حالیم نیس چی میگم ، تو توهمم دارم از یه دختر خوشکل که اتفاقا دخترعمو و دختر خاله ام با هم هستش خواستگاری میکنم ... اینو هم اضافه کنم که خوشکله بد جوری دلمو برده!

-کیـــــــان؟ ! 

-جان کیان!

دلم ریخت. از طرز نگاهش  ...  از لحنش ... از گرمای بدنش که هر دفعه که مچم رو می گرفت بیشتر میشد.چشامو چرخوندم سمت دیگه تا بیشتراز این نگاش نکنم. خیلی آروم گفتم :  بس کن لطفا!

-چرا؟!

طاقت نیاوردم نگاهم رو دوختم تو صورتش. چه خوش قیافه بود،ابروهای بلند و پر که همین جوریش خوش حالت بود،چشای قهوه ای روشن،پوست سفید، بینی متناسب باصورتش ولبای معمولی ولی خوش رنگ!صورتی بودن انگار، از نوع پررنگش! یه مرد با لبای صورتی ... فکر کن؟!! فکرشم نمی کردم ازم خواستگاری کنه. با صداش به خودم اومدم :  تموم شد؟

-چی؟

-تماشای من!

-هان؟! ... نه ... آره  ...  چی می گی تو اصلا؟

-می گم جواب بده مردم از انتظار!

کمی مکث کردم و پرسیدم :  یعنی چی گفتی مامان اینا می دونن؟

-می دونن دیگه ، بهشون گفتم. وقتی تو مشهد بودی ؛ یه روز عصمت خانم همسایه مون ، اومد خونه تون ، از خاله پرسیدم

چیکارداشت،گفت اومده واسه تو ... دیگه نتونستم تحمل کنم ... به مامان گفتم به خاله بگه. اون هم گفت و به خواست

من قرار شد به تو چیزی نگن تا من با خودت صحبت کنم ... 

-گفتم امروز مامان و خاله یه جورایی شدن ها ! 

-خب حالا بگو!

گفتم :  تابینم چی میشه.

-یعنی چی ؟ میخوای فکراتو کنی؟

-تا حدودی!

-جون بکن بگو چته خب ؟  یعنی چی تا حدودی ؟ 

اخم کردم :  اه  ...  .بی تربیت!

-آخ ببخشید لطفا بگو جوابت رو تاخفه نشدم.

-ببین  ... من  ...  خب  ...  من؛ ... یعنی  ...   راستش  ...  

-د  ...  جون بکن خوشکله!

-اه  ...  باز گفتی ها ... 

با دستش دهانش رو گرفت و گفت :  لطفا سعی کن زودتر بگی ... 

گفتم : اینجا نمی شه ، بذار اول نوشیدنی ام رو بخورم بعد ... 

خوردم واون نگام کردوگفت : خب!

-اینجا محل عمومیه ... شلوغه ... بریم بیرون بگم!

-سرکارم گذاشتی ؟ 

-من؟ نه   ... بهم می آد اصلا!!

ازجاش پاشد و گفت :  خیلی خب بریم.

رفتیم توماشین انگارسخت منتظربود تا جواب رو بدونه. مضطربانه نگاهش کردم و گفتم :  بریم پارکی ، بوستانی ، بهتر نیست ؟سوئیچ روچرخوندوزیرلب گفت :  بمیری !

-جان؟

-هیچی ، می گم بمیرم برات پارک ندیدی تا حالا ... ؟!

رفتیم روی یه نیمکت نشستیم . باز گفت  :  خب !

گفتم :  چه هوای خوبی  ... 

دستاشو مشت کردو با لحنی پراز خشونت گفت :  باران به خدا اعصاب ندارم ،می گیرم همینجا خفه ات می کنم ها .

با خونسردی گفتم  :  خب تو هم چقدر عجولی .

چند دقیقه ای بینمون سکوت بود تا اینکه پرسید :  نمی گی ؟

جوابی ندادم . حقش بود تا اون باشه دیگه منو اینجوری غافلگیر نکنه . پسره ی   ...  .پسره ی ... پسره ی چی  ؟ ؟ هان  ...  به قول خودش :  عاشق !

از بچگی یه جورایی به اصطلاح ناف بر هم بودیم .بزرگترا بین خودشون این حرفا رو می گفتن . البته تا یه سنی، از دبیرستان به بعد دیگه این حرف و حدیثا هم فراموش شد و مابه دانشگاه رفتیم.البته کیان تموم کرده بود سیاوش همین طور.هر دوشون تو کارخونه پیش عمو و بابا کار می کردن اما من درحال تحصیل بودم.

حالا هم حرفایی رو که از پانزده ، شانزده سالگی تا به الان فراموش کرده بودم کیان داشت یادم می آورد.

گیج بودم وهول ! راستش نسبت به کیان بی حس نبودم اما یه جورایی میون این معرکه ی عشق وعاشقیت غافلگیر شده بودم و مونده بودم چه جوابی بدم. جوابی رو که می دونستم پدر و مادرم حتما دلشون می خواست مثبت باشه.

از جا پاشدم . حس کردم گلوم خشک شده  ...  داشت صدام می زد.

-با توام ها   ...  

-هان ؟ !

- داره کم کم بهم بر میخوره .

پاشدم و گفتم :  می رم یه چیکه آب بخورم برمی گردم.

اعتراض کرد :  یه پارچ آب میوه رو دو دقیقه پیش عمه من بود سر کشید؟!

بینی ام رو چین انداختم براش ادا درآوردم .

از جا بلند شد و اومد روبروم ایستاد و خیلی جدی گفت  :  بگو ...  به خدا اگه بگی نه می رم پشتم هم نگاه نمی کنم.فقط بگو آره یا نه ؟ !

گفتم  :  می ترسم بگم نه بری خودکشی کنی.

- اونش به خودم مربوطه !

- به منم مربوطه ، خب بعدش شاید عذاب وجدان گرفتم.

- نمی گیری !

- از کجا معلوم ؟

- اذیتم نکن بگو  ...  

- بستگی داره

- خب احمق جون بگو شرط داری دیگه ... 

- نه

- پس چی ؟

جوابی ندادم. عقب عقب رفتم اونم اومد جلو و گفت :  بازیت گرفته ؟ من حوصله ندارم یه وقت دیدی زدم تو سرت به زور بله رو ازت گرفتم ها! ! ... 

- آخ قربون دستت برم ، فکر کردی بی جواب می مونه ، بزن ببین دک و دهن و دماغ برات میذارم یا نه ؟ !

- باران ، خواهشا  ...  

- باشه چشات رو ببند!

طاقتش طاق شد عصبانی تقریبا داد کشید  :  مگه می خوای جوابت رو نشونم بدی خب یه کلمه است بگو آره یا نه بیشعور !

لحنش باعث شد جدی بشم انگار تشنگی از یادم رفته بود . رفتم دوباره رو نیمکت نشستم.اونم اومدنشست. گرفته به نظر می رسبد ، دستی به موهاش کشید وگفت  :  ناراحتت کردم ، ببخشید ، پاشو بریم !

خواست بلند شه که گفتم  :  تا وقتی درسم تموم نشده عروسی نمی کنیم .فقط نامزدی ، تا بیشتر بشناسمت .درسته از بچگی با هم بزرگ شدیم ولی یه چیزایی رو باید در مورد هم بیشتر بدونیم و توی این دوره باید خودتو بهم نشون یدی ... اون موقع است که جوابم مثبته ... قبوله ؟

نگاهش کردم حالا لبخند قشنگی رو لبای کیان بود  :  مخلصتم به قرآن !می مردی این حرفا رو تو همون کافی شاپ بگی ؟

یک ساعت بعد من کنار خاله نشسته بودم واون بوسه ای رو گونه ام نشوند و گفت  :  قربونت برم . نمی دونی این بچه سه روزه عزا گرفته بود که چرا پسر عصمت خانم خبط کرده پاگذاشته خونه عمو اینا ؟ !آخرش هم کلی سرخ وسفید شد تا به من وعموت گفت خاطر خواهته !

عمو رضا که خیاری رو پوست وی گرفت رو به من گفت :  نذاشت بهت بگیم ... خواست خودش بگه. خب حالا باران خانم بگو جواب چی شد ؟

کیان جای من جواب داد  :  فعلا که بله رو داده .

بابا پرسید  :  خب اونوقت یعنی چی ؟

گفتم  :  یه نامزدی ساده تا بیشتر با هم آشنا بشیم .

خاله گفت  :  واه  ...  یه چی بگو خنده ام نگیره .باران تو بیست سالته ، از تو قنداق همدیگه رو می شناسین ... این پسر هم بیست و هشت سالشه هر روز و هر شب تورو دیده از بچگی تا حالا ... 

مامان در جواب این حساسیت خاله گفت :  خواهر من ، اینا ادا و اطوار جوونای امروزیه ؛ بذار دلشون خوش باشه . اول و آخر این دو تا مال همن . من که از فردا می رم دنبال جهاز خریدن ... 

هی سرخ وسفید شدم و هی کیان به حال و روزم خندید ...  این وسط متلک های سیاوش هم ولم نمی کرد. آخر سر هم شابابا گفت  :  پیر شید به پای هم ! "

برف دوباره شروع به باریدن کرده بود ... مرور خاطرات گذشته حالمو بد تر کرده بود .بلاخره رسیدم خونه . مامان پرید جلوم وبا چشمای سرخ شده از گریه دستامو گرفت وگفت  :  چقدر سردی ! کجا رفتی مادر دلم هزار راه رفت ! گفتم  :  خوبم مامان ! می رم اتاقم

- برو عزیزم ، میرم برات شیر گرم بیارم .

بدون عوض کردن لباسم دراز کشیدم رو تختم چشام رو بستم وبازرفتم به گذشته . انگار خود آزاری گرفته بودم . گذشته بیشتر از اینکه آرومم کنه عذابم می داد ، اما من می خواستم با یادآوری روزای شیرین گذشته غصه هام رو کمرنگ تر کنم ، نمی دونم می شد یا نه اما اینو می دونستم فکر کردن به کیان به سیاوش به آدمای دوست داشتنی زندگیم حالم رو بدتر از اینی که هست نمی کرد .

یه روز با کیان همراه شدم تا باهاش برم کارخونه نزدیکای ظهر بود.توی راه بودیم که پرسیدم :  پس سیاوش کو ؟ نمی آد 

- رفته ، فکر کن  ... صبح کله سحر ... بچه ام مسئولیت پذیره ، کار ووزندگیش رو نظم و قانونه 

خندیدم و گفتم  :  سیاوش؟ ! یه چی بگو خنده ام نگیره ... 

وقتی رسیدیم نه ماشین بابا رو دیدم نه عمو رو !

کیان گفت اول بریم پیش سیاوش. اتاقش ته یه راهرو بود.کیان در رو باز کرد و هر دو با یه صحنه ی خجالت آور رو به رو شدیم.سیاوش دستاش رو دور دختری حصار کرده بود و خیلی نزدیک به هم ایستاده بودن. هنوز یه قدم داخل نگذاشته بودیم که کیان عقب گرد کرد و در رو جلو کشید و دوباره بست و زیر لب گفت  :  بی شعور !

بعد از چند ثانیه دختری با هفت قلم آرایش وناز و عشوه از اتاق خارج شد ، رو بهش اخمی کردم و گفتم  :  بودی حالا  ... 

دختره رفت و کیان رفت تو اتاق و منم دنبالش.سیاوش یه دست تو جیب شلوار ش فرو کرده بود و یه دستشم زده بود به کمرش و به زمین خیره شده بود . طفلی بد جور غافلگیر شده بود .

کیان بلاخره به حرف اومد و گفت  :  سیاوش من بهت چی بگم آخه ؟! ببین آخرش می تونی بی حیثیتمون کنی بره پی کارش ؟ !

سیاوش سربلند کرد ومعترضانه گفت  :  ای بابا اینجا در گذاشتن که همین جوری سرت رو نندازی بی هوا بیای تو اتاق یه آقا پسر مجرد !

کیان پوفی کشید و گفت  :  رو تو برم سیا  ... 

گفتم  :  تو خجالت بلد نیستی بکشی ؟ !

دو تادستاشو زد به کمرش وسرش رو جلوتر آورد وبا قری که به سروگردنش داد گفت :  نه ، از بچگیم نقاشیم خوب نبود ، شرمنده !

- ایش  ...  بی نمک !

کیان  :  سیا جمع کن خودتو سر جدت ... 

- ای بابا چیکار کردم مگه ؟

کیان  :  چیکار می خواستی بکنی دیگه ؟ ! اگر نیومده بودیم بالا سرتون تا حالا باید منتظر دسته گلتون می بودیم که تا نه ماه دیگه به آب می دادین . اونوقت جواب شابابا رو چی می خواستی بدی ؟

سیاوش از جلوی کیان رد شد ورفت سمت پارچ آب روی میز. یه لیوان آب خورد وکمی هم ریخت پای گلدونی که گوشه ی اتاق بود و گفت  :  شورش رو در نیار دیگه کیان ؛ به قول مامان اقتضای سنمه خب !

رو به من لبخندلوسی زد و گفت  :  مگه نه ؟ !

گفتم  :  کوفت !

رفت سمت جالباسی و کتش رو برداشت و پوشید و گفت  :  در کل کارام همه دلی یه  ... 

صورتم رو براش کج و کوله کردم و گفتم  :  آخی ، بچه ام ! !

سیاوش : برو بابا ؛ دلم خواست اصلا ، چیه ؟ هان ؟

منم کم نیاوردم و مثل خودش ژست گرفتم و دستامو به کمرم زدم و گفتم  :  بمیری با اون چشای وق زده ی آبی ات ! دلم به حال اونایی که گول این دو تا چشای کور شده ات رو خوردن می سوزه.

سیاوش :  خیلی هم دلشون بخواد  ... 

تلفنش زنگ خورد وجواب داد  :  سلام  ...   هیچی   نه جون تو هیچی نشد  ...  قربونت برم  ... تو کجایی ؟   ... الان  ؟   ...  .باشه  ..  باشه  .  .میام  ...  نه  ...  .میام  ....آخی   ...  بمیرم برات  ...  نه عزیزم،می بوسمت ! بای

صورتم رو تو هم کشیدم و گفتم  :  عووووق !

شب همه خونه عمه ریحانه بودیم.نیما با دیدن سپیده که تازه از خواب بیدار شده بود پا شد ورفت پیشش .

سپیده لبخندی زد وسلام داد و گفت  :  نیما جان عزیزم ، لطفا اون   ...  

سیاوش میون حرفش پرید و گفت  :  اینقدر عزیزم ، جانم ، نبند به خیکش ، زود تند سریع بگو باز ویار چی کردی ؟

نیما انگشت اشاره اش رو به سمت سیاوش گرفت ولبخند زنان و تهدید وار گفت  :  اینقدر واسه من روضه نخون ، می بینمت یه روزی که به حال وروز من افتادی . او و و و و ف ، چه حالی می ده بشینم بهت بخندم !

سیاوش که تو مبل فرو رفته بود دوباره سرجاش جابه جا شد و صاف نشست و گفت  :  ای آل ببرتت نیما ، به خدا توسقت سیاهه !

کیان به طعنه گفت  :  این که ماشاالله کل شهر رو آباد کرده ، دیگه زن میخواد چیکار ؟ همون دوست دختراش کار زنش رو می کنن. دیگه چه کاریه بره واسه خودش مثل ما سر خر درست کنه ... بعد چشمکی بهم زد و بدجنسانه بهم خندید.

 رفتم گوشش رو کشیدم و گفتم  :  آهای ، چای شیرین ! به من می گی سر خر ؟ ! ... اون روزی که تو کافی شاپ و پارک دنبالم افتاده بودی سر خر نبودم ؟

کیان  :  آی ... آی ... کندی گوشم رو  ...  تو به دل نگیر خانمی ... یه چی گفتم جو عوض شه !

کیان دستاشوبالا گرفت و گفت  :  ای خیر نبینی سیاوش !

سیاوش بلند خندید و گفت  :  خوردی ؟ 

کیان :  زردک !   ...  نخند مرده شور برده .

یهو صدای آخ سپیده بلند شد . سیاوش خنده اش رو خورد و با ترس رو به خواهرش پرسید  :  چی شد؟

سپیده بعد از چند ثانیه زل زدن به شکمش رو به جمع کرد و گفت  :  تکون خورد .

سیاوش باز برگشت به فاز شوخی اش و گفت  :  دردروبلاش بخوره تو سر باباش ؛ اعلام حضور کرد بچه ! ای قربونش بره مامانش . ..

نیما با مهربونی به سپیده خیره شده بود و به حرفای سیاوش می خندید.

نیما شخصیت قابل احترامی داشت ... فوق العاده باجنبه بود و عاشق سپیده !

با ورور مامان به اتاقم به زمان حال برگشتم . لبه تخت نشست و گفت  :  با لباس بیرون خوابیدی ؟ پاشو ... پاشو شیرت رو بخور .

به زور به خوردم داد و کلی نصیحتم کرد ورفت بیرون .

سرم رو تو بالش فرو کردم باز دلم خواست برم به سالهای نه چندان دور گذشته .به روز آشنایی سپیده ونیما .به روزی که چند روز قبل از عید با سپیده برای خرید رفته بودیم بیرون.

از اون سمت خیابون یه مرد با قدی تقریبا کوتاه و جثه ای ریز با لباسهای قرمز و صورت به عمد سیاه شده و یه دایره که دستش بود اشعاری رو می خوند.

رو لب تمام مردم خنده رو می شد دید  ... سپیده هم جو زده شده بود و هی ورجه ورجه می کرد، وبرای رسیدن به اون سمت خیابون بیقرار بود. هی بالا و پایین می پرید و می خوند  : 

عمو فیروزه سالی یه روزه ، عمو نوروزه سالی یه روزه   ...   این دوتا جمله ی نصفه نیمه رو هی می گفت و من از دست  حرکات و رفتار بچه گانه اش حرص می خوردم.

جلوتر از من تقریبا می دوید یه هو یه ماشین با صدای وحشتناکی ترمز کرد و این سپیده بود که پخش خیابون شده بود ... 

راننده به سرعت از ماشین پیاده شد. شوکه شده بودم و عین برق گرفته ها ماتم برده بود ... گفتم دیگه مرد سپیده  ... اما با تکونی که خورد فوری سر جاش نشست وپاش رو با دستش گرفت و رو به راننده که مدام می پرسید "چی شده خانم " داد زد  :  مرتیکه کوری ؟ من خرس گنده رو نمی بینی وسط خیابون به این گشادی ؟! حواست کجاست ؟ چه طرز رانندگیه ؟ پشت قراضه ات نشستی سرتو انداختی پایین عین چی داری می رونی نمی گی با خودت یه بد بختی مث منو به این روز می اندازی ؟

تو اون گیر ودار یه نگاه به مزدا سه سفید رنگش انداختم ... خدایی اش به هیچ طریقی نمی شد بهش گفت قراضه !.. اما سپیده عصبانی تراز این حرفا بود.

پسره که بد قیافه هم نبود بهش برخورد و گفت  :  خانم ادب داشته باش ... زدی ماشین رو قر کردی دو قرت و نیمت هم باقیه ؟! اگه به دیوار بتنی زده بودم اینقدر ماشینم تو نمی رفت !

بعدشم من با سرعت مجاز حرکت می کردم شما داشتین وسط خیابون ورجه ورجه می کردین خرگوش خانم ! ... 

یهو سپیده قرمز شد ؛ پسره دست گذاشته بود رو نقطه ضعفش  ... شده بود مثل روزایی که سیاوش اذیتش می کرد و بهش می گفت  :  هویج بدم خدمتتون خرگوش خانم ؟ !!

سپیده دو تا دندون جلوش یه کمی بلند تر بود ... یه دندون خرگوشی خوشکل بود با دو تا چشم آبی ! واقعا سپیده زیبایی بی نظیری داشت ... اما به خاطر دندوناش که البته زشت هم نبودن همیشه متلک می شنید  ...  

رو به پسره داد زد  :  خفه شو  ... باران زنگ بزن پلیس بیاد اینو جمع کنه. بعد یه هو سرش رو بالا گرفت چشاشو از درد بست وناله کرد  :  آِی  ...  مامان، پام  ...  ..

پسره نزدیک سپیده شد و می خواست بلندش کنه که داد زد  :  دست به من نزن ها  ...   پسره که نگران حال سپیده  شده بود رو به من که عین ماست شده بودم گفت  :  خانم چرا وایسادی بیا بلندش کن این داره حالش بدتر از اینی که بود میشه ها ... کمک کنین ببریمش بیمارستان .

سپیده با لجبازی گفت  :  نمی خوام ، زنگ بزن سیاوش بیاد  ... ورو به پسره گفت  :  شما هم مرخصی !

از پسره آره و از سپیده نه ! وقتی دیدم افتاده رو دنده لج گفتم  :  آخه الان سیاوش رو از کجا بیارم..نمی بینی خیابون رو بند آوردی ... این همه آدم دورمون جمع شده خجالت بکش.پسره ی بیچاره رو اذیت نکن.والله به خدا خیلی معرفت داشته وایساده تا حالا ... هر کی دیگه بود گاز ماشین رو می گرفت و الفرار !..حالا  هم پاشو مثل خانمهای متشخص رفتار کن ... لطفا !

بلاخره سپیده راضی شد  ...  قبلش هم به سیاوش زنگ زدم و گفتم که داریم می ریم بیمارستان ...  تو مسیر رسیدن به بیمارستان سپیده مدام زیر لب فحش به دک و پوز وماشین پسره داد ... 

خدایی اش پسره هیچی کم نذاشت ، اما سپیده هنوز از اینکه شب عیدی این بلا سرش اومده ناراحت بود و هر فرصتی پیدا می کرد حسابی از خجالت راننده خاطی در می اومد.

بلاخره دکتر معاینه اش کرد و گفت که پاش از مچ شکسته و باید گچ گرفته بشه ... 

سپیده در حال آبغوره گرفتن بود که پسره اومد تو وگفت  :  اگه اجازه بدین من دیگه مرخص بشم ؛ اینم شماره ی منه اگه مشکلی پیش اومد در خدمتم. شماره رو گرفتم و ازش تشکر کردم اما سپیده مثل یه ببر وحشی ، خشمگین نگاهش می کرد ! پسره بعد از خداحافظی از من نزدیک سپیده اومد  و رو بهش که صم بکم نشسته بود و حرفی نمی زد به طعنه گفت  :  نه ، خواهش می کنم ؛

این حرفا چیه ؛ وظیفه ام بود خرگوش کوچولو ! ... 

سپیده اینبار خویشتن داری کرد وعصبانی نشد اما گفت  :  پس چی که وظیفت بود  ... نیازی هم به شماره ات نبود الان  داداشم می رسه ؛ بمونید باهاتون حساب کنه بعد برید . نمی دونم این وسط هی خودمونی شدن سپیده و باز برگشتن به حال رسمی اش دیگه چه صیغه ای بود؟ !

پسره که دستای مشت شده اش معلوم بود حرصی شده رو به من گفت  :  می بینید تو رو خدا ؟ امروز با این بلایی که این خرگوش خانم سر من آورد و تاخیری که داشتم حتما از طرف رییسم توبیخ میشم !

در اتاق باز شد وسیاوش وارد شد.رنگ به رو نداشت ، سریع به سمت سپیده رفت و بغلش کرد و در همون حال  پرسید  :  خوبی ؟ چی شدی ؟ سالمی ؟ چیکار کردی با خودت ؟

مدتی بعد از بغلش جدا شد نگاهی به من انداخت وبعد به نیش باز شده ی سپیده اخمی کرد وبه پسره هم نیم نگاهی انداخت و گفت  :  تو خوبی که ؟ !  ...  اوووه  ... گفتم چش شده حالا ... پاشو جمع کن خودتو ...   زهره ام پکید تا اینجا از هول ... گفتم حتما باید بیام از سرد خونه تحویلت بگیرم ... پاشو بینم از قرار مدارام انداختی ام ، یا لله  ! 

سپیده شاکی شد و این وسط داشت حرص می خورد اینکه سیاوش با پسره که فهمیدیم اسمش نیما حقی یه چه قدر گرم حرف شده و کلی اون وسط بگو بخند راه انداختن ! کارد میزدی خون سپیده چیکه نمی کرد بلاخره سیاوش با نیما شماره رد وبدل کردن و نیما بعداز عذرخواهی مجدد خداحافظی کرد ورفت.

تمام اتفاقاتی که از صبح پیش اومده بود رو برای سیاوش گفتم .سیاوش نچ نچی کرد و با لحن ملامت گری گغت  :  واقعا که دختر ؟! ... چطور تونستی به یه سرگرد محترم و متشخص این حرفا رو بزنی؟ یارو خودش پلیس بوده . اونوقت تو از پلیس ترسوندیش ؟ اصلا روت شد ؟ خب حالا از دهنش در رفته گفته خرگوشی ، چیه حالا مگه ؟ !وسط خیابون پشتک وارو نمی زدی نمیشد ؟ببین زدی خودتو ناقص کردی  ... منم نصفه عمر کردی ، پسره رو هم زا براه !  ...   ... 

سپیده با لب و لوچه ی آویزون که هر لحظه ممکن بود باز بزنه زیر گریه پرسید  :  حالا واقعا سرگرد بود یارو ؟

سیاوش  :  آره ، چیه پشیمون شدی ؟ شماره اش رو داد ها ... می خوای بهش زنگ بزنم یه عذر خواهی کوچو لو بکنی ازش؟

سپیده  :  نه ... نه ؛ اصلا ! اون بود که منو زیر گرفت ، اونوقت من عذر بخوام ؟ ... بعدشم شماره رو به خودمون هم داد  ... اگه نیاز شد خودم تماس می گیرم !

سیاوش  :  صبر کن ببینم ؛ غلط کرد اون که شماره داد ... شما هم غلط کردین گرفتین ! اه  ...  .یعنی چی ؟  !  ...  

یه روز بعد طرفای عصر بود که یه خانمی با یه دسته گل اومد در خونه ی ما ... 

ا ز صحبت هاش با مامان فهمیدم مادر نیماست.خونه رو اشتباهی اومده بود از قرار معلوم نیما آدرس رو از سیاوش گرفته ؛ و مامانش رو فرستاده برای عیادت وحالا خونه ها چون به هم نزدیک بوده اشتباهی زنگ زده.

رفت و آمدهای دو خانواده بیشتر شده بود و از قرار معلوم دل نیما هم در بند سپیده ی لجباز گیر !  ...  .

دو سه باری که نیما رو دیده بود زیاد بهش محل نمی ذاشت اما کم کم اون هم نرم شد  ...  سال تحویل همه تو ویلا لواسون جمع بودیم وخانواده ی آقای حقی هم که شامل نیما پدر و مادرش ،نوید برادر و نورا خواهرش می شد به دعوت مخصوص شابابا حضور داشتند.سیزده به در هم با هم بودیم و این اومدن و رفتن ها نتیجه اش شد وصلت دو خانواده .

تو مرور خاطراتم برگشتم به چند سال بعدتر ، به یکماه بعد از خواستگاری کیان از من  ... امتحان داشتم و کلی درس ناخونده و سیاوش که از صبح اومده بود خونه مون و مخم رو تیلیت کرده بود.جمعه بود وکارخونه تعطیل وگرنه زنگ می زدم به شابابا که بکشوندش کارخونه و یه کاری بده دستش ... وگرنه معلوم نبود فردا با اون استاد گند اخلاقی که داشتیم چی به سرم می اومد.

کلافه از رو کتابهام پاشدم و در حالیکه به سیاوش غر می زدم مشغول شماره گیری با تلفن خونه شدم.سیاوش که با یکی از کتابهام خودشو باد می زدگفت :  اوووف ، پختم ، چه گرمه اینجا ؟ بخاری رو یه نمه کم کن نمی میری که  ...   به کی می زنگی حالا؟

- به مامانت !

- مامانم ؟ چی کارش داری ؟

- هیچی می خوام بگم کار نداره که راه به راه تو رو می فرسته می آی سر من خراب می شی ؟ بذار بهش بگم لااقل یه کاری ، چیزی بده دستت ، ببندتت به پایه میزی ، یه جایی زنجیرت کنه که اینقدر رو اعصاب نباشی ... عین جت اومد گوشی رو از دستم قاپیدو قطعش کرد وگفت  : 

خیلی نامردی ! باشه  ... باشه باران خانم نوبت من هم میشه .حالا یه روز تلفنم زنگ خورش زیر صفر بوده ، الاف و بیکار موندم  ...  باشه ... گذارت تو هم به خونه ما می افته ببین چقدر تحویلت می گیرم ؟ حالا ببین !

-من عمرا پامو بذارم خونه شما !

-نه تو رو خدا بیا طاقت دوریت رو ندارم  ...  نه جون مادرت بیا ها می خوای به پات بیفتم؟!   ...  صورتشو کج و کوله کرد و گفت  :  ایــش ! دختره ی بز قدر نشناس !

- اه؟  ! !

- اه و کوفت !

-کوفت تو سرت پر رو ... 

- چیه چی شده ؟

کیان بود . معترضانه بهش چغولی سیاوش رو کردم وگفتم  :  ببین چی داره میگه ، بیا دستشو بگیر ببر از اینجا به خدا ثواب می کنی !

کیان گفت  :  چی شده ؟

گفتم  :  مرتیکه به من میگه بز !

کیان یهو از خنده سر رفت  ... با حرص به اون هم گفتم  :  کوفت ! وقتی دیدم بس نمی کنه ادامه دادم  :  اه   ...   نخند دیگه ! میگم داره بهم میگه بز

سیاوش که بی خیال ولوشده بود رو مبل یه شکلات وا کرد وانداخت تو دهانش و گفت  :  نه پ ؛ آهویی  !  !  بزم از سرت زیاده

کیان ولش می کردی تا اذون صبح می خواست ریسه بره ... جیغ کشیدم  :  کیـــــاااان ؟!!

- چیه ؟

پامو کوبیدم رو زمین ورفتم تو آشپزخونه سراغ مامان . داشت کوکو درست می کرد.بد جور گشنه ام بود؛ ناخنک زدم که مامان زد رو دستم وبا چشم غره و اخم گفت  :  نکن ، عوض این جیغ جیغا بیا یه کم آشپزی یاد بگیر.فردا پس فردا عروس که شدی شوهرت ازت چشم وابروی خوشکل نمی خواد شام وناهار خوشمزه می خواد ، خانمی می خواد ، کدبانو گری می خواد  ... 

پریدم وسط حرفش و گفتم  :  که الحمد لله رب العالمین همه رو من دارم   ...  

مامان گفت  :  از رو هم که نمی ری ... مثلا قراره شوهرت بدم ... حالا باز برو جلوی این دو تا پسر جوون جیغ جیغ کن دختره ی چشم سفید ،  ...   حالا مگه ول می کرد  :  به قد درازت نگاه کن ؟ من قد تو بودم شیش تا بچه تر وخشک می کردم  ! 

چشام از تعجب گرد شد و با خنده گفتم  :  شیش تا ؟!! مامان یه ذره کمتر چاخان کن  ... والله به خدا همون نصیحت معمولی ات رو هم بکنی من می گیرم ، دیگه نیازی به این همه غلظت نیست ، قربون خودت و اون شیش تا بچه ی خیالی ات  ! سریع یه دونه کوکو برداشتم ودویدم طرف اتاقم !

آره اتاقم  ...  همین اتاقی که الان توش خوابیدم و دارم به روزای خوش گذشته ای فکر می کنم که هر روز جلو رومه و چه شکنجه ای بدتر از این ؟!!

همه چی خیلی سریع اتفاق افتاد. نفهمیدم آرش کی و چطور وارد زندگیم شد و بین من و کیان فاصله ای به اندازه ی جدایی مون ایجاد کرد .اونقدر این شکاف عمیق بود که که دیگه حس عشقی نسبت به کیان در من باقی نگذاشته بود . خالی شده بودم و پر از علاقه ای ناشناخته نسبت به آرش ! آرش پر شور بود وکله خراب ، پایه ی جوونی کردن بود و با من همراه ! گیر نبود . پیله نمی کرد و واسه من که با ورود به دانشگاه جو زده شده بودم بهترین بود .

اوضاع مالی اش عالی بود و شاید به همین دلیل بود که خیلی خونسرد و مغرورانه ازم خواستگاری کرد و وقتی بهش گفتم نامزد دارم گفت  :  خب تو هنوز عقدش نشدی و حق انتخاب داری ، می تونی بین من و اون منو انتخاب کنی و قول شرف می دم که پشیمون نمی شی !

هر روز با یه ماشین می اومد دانشگاه   ...  این آخری رو که من خیلی ازش خوشم اومده بود و یه بنز آخرین مدل بود بهم قول داد اگه باهاش ازدواج کنم به نامم کنه.

عقل و هوشم رو به کل باخته بودم و نمی فهمیدم دارم چی به روز خودم می آرم .ماجرا از وقتی بیخ پیدا کرد و جدی شد که بین بابا وعمو رضا تو کارخونه اختلاف پیش اومد.

بابا ، عمو رضا و شابابا تو اتاق کار بابا با هم صحبت می کردن صحبت که چه عرض کنم ؛ بحث و جدل ! در اتاق نیمه باز بود و حرفاشون رو می شد شنید. عزیز و مامان با اضطراب به هم نگاه می کردن و خاله عین بچه سه ساله ها ناخنهاشو می جویید و من ؛ منتظربودم تا ببینم این بحث ها به کجا می رسه .

بابا با لحن حق به جانبی گفت  :  بیا رضا این لیست گردش حسابها ، دسته چکها ، سندها و بقیه چیزا . همه رو از رحمتی گرفتم و با یه تیپا انداختمش بیرون ! طبق خواسته ی شما البته !

عمو  :  چرا این سندها و چکها رو آوردی اینجا ؟ این کارا چیه ؟

بابا  :  حسابها رو روشن کردم ، مگه به شابابانگفته بودی ، مگه نمی خواستی زیر آب من ورحمتی رو با هم بزنی ؟!! ... 

عمو  :  رامین باز قاطی کردی ؟ باز زرع نکرده پاره کردی ؟

بابا  :  نه رضا جون ؛ برادرمی درست ، با هم شریکیم درست ، ولی من دیگه نمی تونم چشامو رو همه چی ببندم و این همه خود شیرینی ات رو واسه شابا نبینم ... بی عقل نیستم، خر نیستم ، می فهمم ! شابابا می خواد جنس بخره ، رضا ... بره قرارداد ببنده ، رضا   ...  بره سفر کاری ، رضا ... بخواد مشورت بگیره ، رضا  ... بخواد آب بخوره اول رضا  ...  .بخواد   ..لا اله الا الله  ...  پس بگید این وسط من بوقم دیگه  ! شدم عین یه دکور واسه تون یه گوشه از کارخونه ، عین همین نخودی ها   ...  که همه فکر می کنند هیچی حالی شون نیس ! !

عمو  :  یعنی چی ؟  ...  .رامین ! تو فکر می کنی  ...    ... 

بابا حرفشو قطع کرد و گفت  :  صبرکن   ...  .صبرکن بگم ؛ سلمان پور رو آوردم بعد از دو ماه نذاشتین عرقش خشک بشه با اردنگی انداختینش بیرون ؛ محمدی رو پیشنهاد دادم قبول نکردین ؛ رحمتی رو گفتم بیاد شد حسابدار باز یه انگی بهش چسبوندین.اااصلا این آقا معتمد من و شابابا شده بود  ... شد تخم چشم من ؛ یه اپسیلون هم بهش شک نداشتم اونوقت تو رو چه حسابی ازش باز خواست کردی رضا ؟ آبروش رو تو کل کارخونه به گند کشیدی ، جلوی تموم کار گرا سنگ رو یخش کردی.

عمو  :  تو حرفاتو زدی حالا بذار من بگم ؛ همه ی این افراد رو گفتی تمامشون جاسوسای این مرتیکه جعفر نژاد بودن ، همون کارخونه دار عوضی ، تو که خوب می دونی چه کینه ای از آقا جون داره ، تو که می دونی اون تا پای بی آبرو کردن شابابا هم رفت ولی نتونست کاری ازپیش ببره. چطوری باید به تو فهموند آخه ؟

بابا  :  ای بابا ولم کن رضا ... مگه می شه کارخونه رو تعطیل کرد همه ی مردم رو از کار بیکار کرد فقط واسه اینکه یه عوضی یه روزی با شابابا کینه داشته ... می دونی این موضوع مال چند سال پیشه  ... اصلا به فرض که حرفت صحیح ؛ ثابتش کن ؛ از کجا مطمئنی ؟

شابابا  :  رامین بابا یواشتر ؛ چرا داد می زنی ؟ خب شاید تو داری اشتباه می کنی ، شاید تو داری گول قیافه و حرفای رحمتی رو میخوری ، شاید این مرتیکه واقعا می خواد کار شکنی کنه و موش بدونه تو کارای ما ... بابا جان ، اینو بدون ما تو این شهر کم معروف نیستیم ، آخه به اون طرف قضیه هم نگاه کن رضا آدمی نیست که بیخودی یه حرفی رو بزنه ... 

بابا  :  هه   ...  . ببین   ...   ببین آقا رضا ؛ خوب می بینی ؟ حالا شابابا هم به من اعتماد نداره ، ببین چه جوری عین بچگی هات داری منو خورد می کنی ؟ داری درست عین بچگی هات با اون قیافه ی مهربون و آب زیرکاهت دا بابا رو بدست می آری و منو آدم بده می کنی ! اگه به قول خودت مچ رحمتی و منو باهم گرفتی و آقا زرنگه شدی دیگه چرا تو بوق و کرنا کردی ؟ هان ؟

مدتی سکوت بود ، عمو رضا جوابی نداد و بابا ادامه داد  :  خواستی خودشیرینی کنی دیگه ؛ این وسط من رو هم سکه ی یه پول کردی جلوی بابامون .ببین چه جوری ماجرا رو واسش آب وتاب دادی که علنا داره به من میگه تو داری اشتباه می کنی !

عمو رضا با صدای بلند و آمیخته با خشم گفت  :  بس کن رامین ! تو رو خدا بس کن .آخه من چه خصومتی با تو دارم ، مگه من گفتم تو دزدی کردی که اینجوری عین ذغال گر گرفته شدی ؟ اصلا ببینم ؛ تو چرا عین همین عقده ایها داری نبش قبر میکنی و بچگی هامون رو می کشی وسط ؟ دارم کم کم به این نتیجه می رسم داری برمی گردی به اون دوره از زندگیت که افسردگی گرفته بودی  ... یادته  ... به عالم و آ دم بی اعتماد شده بودی ؟ باید به سیما بگم شبا قرصاتو بذاره دم دستت اینجور اگه پیش بره به زن وبچه ی خودت هم رحم نمی کنی ...  آخه آدم حسابی من داداشتم ؛ هم خونتم  ...  .اصلا من که به اون مرتیکه ی الدنگ دزد شک کردم به خودم واون مربوطه ، تو واسه چی شدی نخود آش ما ؟ ما دو تا مشکلمون رو حل می کنیم ، امشب هم اومده بودم باشابابا در همین مورد حرف بزنم که تو سر رسیدی و موضوع رو کردی تو بوق و کرنا نه من !حالا هم خواهشا بذار من و رحمتی مسئله رو خودمون حل کنیم و چیزی نگو که باعث بی احترامی به شابابا بشه .

بابا با خنده ی عصبی  :  آخ   ...  من کشته مرده ی این سیاستتم رضا ، باز از شابابا مایه گذاشتی ؟ چشم   ...  ..به قول تو خفه خون می گیرم ببینم با چه سند ومدرکی می خوای این رحمتی رو متهم کنی !

شابابا با جدیت پرید وسط حرفشون و گفت  :  رامین ! ... صبر کن پسر ؛ چیه راه به راه داری طرف رحمتی رو می گیری ، اصلارضا راست می گه حرف بچگی ها تون چه ربطی به الان داره ؟! ... ببینید من به عنوان رئیس و صاحب کارخونه با رضا موافقم ، رحمتی دیگه سمتی تو کارخونه ای که مال منه نداره ؛ از فردا هم کیان موقتا حسابدار می شه تا یه آدم مطمئن و بی شیله پیله ی مورد اعتماد پیدا کنیم. رامین تو هم دست از قد بازی وحرفای بی منطق بردار.از فردا دیگه نمی خوام حرفی درمورد رحمتی وکاری که کرده بشنوم ... رضاتو شکایتی روکه تنظیم کردی پی گیری کن ، رامین ما هم قراره واسه فرشای صادراتی قرارداد ببندیم  ... 

بابا  :  متاسفم من نمی تونم ، اصلا دیگه نه به رضا نه به شما کاری ندارم .سهامم رو از کارخونه می خوام ؛ شما باشین و رضا جون و خانواده ی محترمشون !

شابابا  :  بسه دیگه رامین , نشنیدی چی گفتم ؟

بابا  :  وقتی آدمای مورد اعتماد منو قبول ندارین پس بهتره منم دور وبرتون نباشم ، اصلا فکر میکنم سلما ن پور ومحمدی و رحمتی بهونه بودن ، متاسفم که اینقدر دیر فهمیدم شما کلا هدفتون اینه که منو حذف کنید . حالا هم رضا ... تو بهتره دور منو خونواده ام رو یه خط قرمز بکشی.

عمو  :  رامین بسه  ... چرا داری به خاطر یه موضوع پیش پا افتاده خانواده رو از هم سوا می کنی ؟ !

بابا  :  واسه اینکه اینجوری راحت ترم داداش ! فردا می آم کارخونه کارهای نهایی رو انجام می دم و مارو به خیر و شما رو به سلامت !تو باش و بابا جون  ... شبتون خوش !

بابا با صورتی سرخ از عصبانیت از اتاق اومد بیرون . همه مون با نگرانی سر جامون ایستادیم . عزیز رفت طرف بابا و گفت  :  چرا اینجوری می کنی رامین ؟!! بیا بگیر بشین یه دقیفه ببینم حرف حساب شما ها چیه آخه ؟

شابابا هم اومد . چقدر صورت مهربونش آشفته بود .عصا زنان اومد ونزدیک بابا ایستاد. عمو رضا به چهارچوب در اتاق تکیه زده و دست به سینه و متفکر به زمین زل زده بود .

بابا رو به مامان با جذبه همیشگی اش گفت  :  بریم سیما ... اینجا دیگه جای ما نیست .

شابابا عصاش رو به زمین کوبید  :  صبر کن بچه ی زبون نفهم ! اما بابا دست منو کشید ورو به مامان تقریبا داد زد  :  بریم سیما    ... ومامان در حالیکه عزیز وشابابا رو دلداری می داد که همه چیز درست می شه خداحافظی کرد و اومد.

آرش حضورش تو زندگیم پررنگ تر شد ؛ با اینکه فاصله ی خونه تا دانشگاه کم بود وخودم پیاده می رفتم و می اومدم اما آرش پیشنهاد می کرد برسو نتم.

اونروز به خواسته ی آرش سوار ماشینش شدم . دم خونه پیاده شدم و برای چهره ی خندان آرش دست تکون دادم واون بعداز دو تا بوق پشت سرهم رفت . رفتم سمت در که با قیافه ی درهم و نگاه غضب آلود کیان مواجه شدم.

نزدیکم اومد و پرسید  :  این کی بود ؟

- نمی شناسی اش ؟!!

- بهتره خودت معرفی کنی !

- هم دانشگاهی ام بود .

- فقط همین ؟

- منظور؟!

کیان دست تو جیبش کرد وحق به جانب و با طعنه گفت  :  از خم کوچه که پیچید نیشت تا بنا گوش باز و فاصله تونم که چه عرض کنم ... از یه وجب کمتر بود.

با حرص گفتم  :  منظور ؟

- منظورم اینه قلم پات که خورد نشده بود مثل همیشه این دو قدم راه رو پیاده می اومدی  ... 

برای چزوندنش گفتم  :  با آرش اومدم که اومدم ؛ هم چین حرف می زنه انگار باهاش رابطه داشتم !

صورتم به سمت راست چرخید ... واز شدت ضربه اش تو گوشم سوت بلندی پیچید ... 

با بهت نگاهش کردم ... رگ گردنش ورم کرده بود ؛ یک کلمه از دهنش در اومد  :  وقیح !

دستمو از رو گونه ام سر دادم پایین و داد زدم  :  به تو چه ؟!! لعنتی ،  ... عوضی ... حق با بابا بود ، تو لیاقت منو نداری پسره ی پاپتی از خود راضی ، به چه حقی منو می زنی ؟ ... 

بغض تو صدام پیچیده بود و هنوز به خودم اجازه نداده بودم در برابرش گریه کنم .حس کردم عصبانیتش کمتر شده و کلافه گی اش بیشتر !بعد از چند ثانیه سکوت دوباره گفتم  :  تو چیکارمی که واسم تعیین تکلیف می کنی ؟ ولوم صدام بالاتر رفت  :  به تو چه لعنتی  !  در نهایت پامو به زمین کوبیدم تا حرصم رو خالی کنم . قدمی برداشتم ، دستی به صورتم کشیدم و تو صورتش زل زدم و با صلابت گفتم  : 

دیگه حق نداری اسمم رو بیاری ، از این لحظه به بعد دیگه هیچی بین ما نیست ، از اول هم نبود تو یه خورده تو توهم بودی و فکر کردی می خوامت ، حالا هم واسه اینکه خیالت جمع بشه میگم  :  برو به درک ، دیگه نمی خوامت !

فکر کنم کف دستم از فشار ناخنهام سوراخ شده بود  :  از همون اول هم حماقت کردیم روی خوش بهتون نشون دادیم ؛ ما رو چه به شما ؟! 

اینا دقیقا حرفای بابا بود که بعد از برگشتن از خونه شابابا بهم زد. زده بودم به سیم آخر ، تیر آخر رو هم زدم حقیقتی رو که باید می فهمید زودتر بهش گفتم  :  اصلا همین آرش می خواد بیاد خواستگاری ؛ به ماه نکشیده می شم زنش، حرفیه ؟ !!چشمای غضب آلودش عین دو تا علامت تعجب شده بود .پوزخندی زدم وگفتم  :  چیه ؟ ... چت شد ؟ ... سنگ کوب نکنی یه وقت ؟!!

رفتم سمت در خونه  ... هنوز همونجا وایساده وتو بهت حرفام بود .در وباز کردم که با چند قدم بلند رسید بهم و گفت  :  صبر کن ؛ وایسا ببینم ! محلش ندادم. بند کیفم رو کشید که گفتم  :  .ولم کن !

گفت  :  چی می گی تو ؟ این چرندیات چیه ؟ قضیه چیه ؟ بابات چی گفته در مورد لیاقت من ؟ این پسره گه خورده میخواد بیاد خونه تون !

زل زدم بهش  :  بابا گفته بیاد ... ( همون شب در مورد آرش به بابا گفتم و اونم گفت می تونه واسه خواستگاری بیاد )چیه می خوای برو یکی تو گوش بابا هم بزن ، تعارف نکن ! خواستم درو ببندم پاشو لای در گذاشت گفتم  :  برو کنار ... 

- نرو ، دارم حرف می زنم ، جوابمو بده بی شعور!

- برو رد کارت ما به درد هم نمی خوریم آقا پسر ... 

-درست حرف بزن بینم چه دردته لعنتی !..ببینم نکنه دلیلش دعوای بابا و عموئه ؟ !!هان ؟  ... د  ... بگو ببینم بابات چی گفته که اینجوری رم کردی ؟!!

پوزخندی زدم و گفتم  :  معلومه کی رم کرده ؟!! نگاه عمیقی به چشام انداخت ، کلافه دستی به صورتش کشید ، پاشو از لای در برداشت که سریع درو بستم و رفتم بالا.

تو اتاقم بودم که صدای مامان رو می شنیدم که با تلفن حرف می زنه . فهمیدم کیانه - نه پسرم عموت حمامه  ... نمی دونم والله  ... چی بگم ..بابات چیزی نگفت بهت ؟  .نه  ..  .نه  ...   .بهتره بذاری چند روزی بگذره   ...  آره  ...  صبر داشته باش خودم باهاش حرف می زنم   ...   ... خدا آخر وعاقبتمونو به خیر کنه .

تو آینه نگاهی به خودم انداختم ، جای دستش رو صورتم افتاده بود . بغضم گرفت ... کیان با این کارش تموم اعتبارش رو تو دلم به باد فنا داد. مامان اومد تو .با چشای نگرانش خیره ام شد  :  چی گفتی به این پسر ؟ نزدیک بود پشت تلفن بزنه زیر گریه  ... 

- هیچی  ... حرفای بابارو بهش زدم .

- بابات عصبی بود یه حرفی زد ، چرا رفتی صاف گذاشتی رو دست کیان ؟

صورتم رو نشون دادم و گفتم  :  برای این ! کثافت وسط کوچه می زنه تو گوش من  ... 

مامان متعجب دست کشید به صورتمو گفت  :  اون زد ؟ چرا ؟ ... عصبانی اش کردی لابد ...  چرا با آینده ات بازی می کنی باران ؟!!

پشت کردم بهش  :  تنهام بذار مامان .

بدون توجه به حرفم اومد جلوم ایستاد :  تو که دوستش داری چرا می خوای به خاطر لجبازی بابات با عموت پشت به همه چی کنی ؟

- همین چند دقیقه همه ی این گزارش ها رو داد ؟

- اون داره احساس خطر می کنه ، می دونه توی کله شق وقتی به سرت بزنه همه چی رو خراب می کنی .

- بسه مامان ، من همه ی حرفامو بهش زدم  ... رفتم سمت میزم ؛ هندز فری ام رو تو گوشام گذاشتم  ... ولی مامان ول کن نبود . کنارم نشست و گفت  :  ببین عزیزم ؛ اگه تو زیر همه چی بزنی روابط تیره می شه ،من که با خاله و عموت مشکلی ندارم اگه تو لجبازی کنی همه از هم دور می شیم . معلوم نیست کینه و کدورتها تا چند سال ادامه داشته باشه ! تو رو جون من  ... تخم این کینه و دعوا رو تو نپاش .نذار این دو تا داداش از هم دور بشن ، اینا هر دفعه که با هم مرافعه می کنن بعد یه مدت کوتاه با هم خوب میشن .

- می گی چیکار کنم مادر من ؟ ... 

دستم رو فشرد و گفت  :  پافشاری کن ؛ به بابات بگو کیان رو می خوام ؛ تو همه چیز رامینی !اولش به خاطر غرورش ممکنه مخالفت کنه ولی کم کم نرم می شه وبعد وقتی با کیان رفتین زیر یه سقف همه چی درست می شه .تو که بله رو بگی دو تا داداش به خاطر شما هم که شده با هم صلح می کنن .یه نوه هم که واسمون بیارین دیگه نور علی نوره  ... رابطه ها محکم تر می شه ! ... 

پوزخندی به حرف مامان زدم و دستم رو از دستش بیرون کشیدم و گفتم  :  من می گم نره شما می گی بدوش !؟ ... من می گم این پسره رو نمی خوام شما از من و اون نوه می خوای ؟ ... یک کلام بگم پرونده ی این پسره بسته است ، خلاص

مامان نالید  :  رو دنده ی لج نیفت  ... چرا آخه ؟!!

- اصلا من انتخابم یکی دیگه است ، معیارام با اون فرق داره ، از اون اولم ما قرار بود رو هم شناخت پیدا کنیم ، خودت که شاهد بودی من جواب قطعی مثبت بهش ندادم .

- جواب منفی هم ندادی ، وقتی بگو و بخند باهاش داشتی و روی خوش نشون دادی یعنی می خواهیش  ... خب اونم سنگ نیست که  !  چرا حالا که دلبسته ی تو شده داری این کارها رو باهاش می کنی ؟

- مامان بس کن ! من از این آدما ؛ از این دنیای دمده ی سطحی دل زده شدم ،از این آدمها با فکرای بسته و زور گو بدم می آد.یکی رو می خوام باهام جور باشه ، بتونه پرتم کنه به دنیای مدرن امروزی ، به دنیایی که هیجان داره ، به دنیایی که مثل مرداب نباشه ، می فهمی مامان ؟!! من  ...   تصمیم دارم به پیشنهاد ازدواج آرش فکر کنم.

- آرش ؟  ... همون هم دانشگاهیت؟!

- آره ... 

- آفرین دخترم ، واقعا که دختر خودمی ؛ می شناسمش ! پدرش یکی از میلیاردر های شهره  ... واقعا لیاقت تو پسری مثل آرشه  ...  بگو بیان !

این حرفای بابا بود ... هر چی مامان التماس کرد که این کارو نکنم به خرجم نرفت  ... 

بابا تلفنی با عمو حرف می زد :  نه ، من کوتاه بیا نیستم فردا کارو یکسره می کنم.نگاهش رو به من دوخت و ادامه داد  :  دندون این وصلت رو هم بکنید ، به پسرت بگو جواب باران خیلی وقته منفیه !

مامان با نگرانی پرسید  :  رضا بود ؟

- آره ، با شابابا شاخ شدن که نمی ذاریم سهامت رو بیرون بکشی !من نمی ذارم اینجوری تحقیرم کنن ،بلاخره باید بفهمن منم این وسط شخصیتم زیر سوال رفته !

فرداش و روزهای بعد عمو و شابابا و حتی خاله و عزیز اومدن و رفتن ولی مرغ بابا یه پا داشت . بابا سهمش رو می خواست ولی عمو می گفت با این کار ، کارخونه ضرر بزرگی می بینه . باباهم کوتاه نمی اومد. این وسط هم اصرارهای عزیز وشابابا برای میانجیگری برای صلح من وکیان بی فایده بود .

چه روزایی بود ... آرش روز به روز بهم نزدیکتر می شدغصه ها وگریه ها واشکهام رو می دید و دلداری ام می داد . حرفای دلم رو باهاش می گفتم و اون تنها راه حل رو رسیدن ما به هم می دونست .

هنوز روزی که کیان جلوی راهم رو گرفت و خواست باهام حرف بزنه یادمه  ... تمام تماسها واس ام اس هاش رو بی جواب گذاشته بودم . از در خونه اومدم بیروم قرار بود آرش بیاد دنبالم .کیان تا منو دید پشت سرم اومد و گفت  : 

صبرکن ، حرف دارم باهات !

- من حرفی ندارم .

- وایسا  ... 

مچم رو گرفت و روبه روم ایستاد :  یه دقیقه فقط   ...  

چشام رو روی هم گذاشتم ، مکثی کردم و دوباره بازشون کردم و خیره شدم بهش  :  زود باش دیرمه  ... 

یه نگاه از اون نگاههای خاصش بهم کرد وگفت  :  باورم نمی شه تو اون باران دوست داشتنی من باشی ، چی تو رو اینقدر عوض کرده که پا رو همه ی خاطراتمون می ذاری ؟ چرای دعوای پدرامون رو کشوندی وسط عشق و علاقه مون ؟ چی باعث شد فکر کنی اون پسره ی لاابالی می تونه خوشبختت کنه ؟!!

جوابی ندادم به حرفاش و راهم رو گرفتم که برم دوباره جلوم رو گرفت و گفت  :  پولداره ؟ ... قیافه داره ؟ ... ماشین های آنچنانی سوار می شه ؟ ... خونه و ویلاهاش بیشتر از انگشتای دسته ؟ ... خیلی خب ، اینجوری نگاه نکن ، می دونم همه ی اینا رو داره اما لیاقت تو رو نداره  ... به خدا نداره   ...  

اطلاعاتش تکمیل بود ، معلوم بود حسابی تحقیق کرده !

با بی حوصلگی گفتم :  تموم شد ؟

خواستم برم که مانع شد  :  باران نکن  ... با من اینجوری تا نکن ... واسم گرون تموم می شه ، با من به هم زدی ... باشه ! اما آرش نه  ... سابقه ی خوبی نداره دختر  ... بفهم !

با خونسردی گفتم : این طبیعیه هر پسری قبل از ازدواج ممکنه رابطه هایی داشته باشه ، اصلا همین خودت ! ... نگو تا حالا دستت به هیچ دختری نخورده که باور نمی کنم !

- بحث سر من نیست ، سر توئه دیوونه ! تویی که داری خودتو می دی دست یه حیوون ! ... 

جوری که بهم برخورده باشه گفتم  :  اه ؟ ! !حالا شد حیوون ؟!  ...   چرا ... چون پولداره ؟ چون ماشین و خونه ی آنچنانی داره ؟ ... چون افکارش پوسیده نیست ؟ ... نه پسرجون تو احساس حسادت می کنی یا شایدم حقارت ! ... 

ماشین آرش رو از پشت سر کیان دیدم که پیچید تو کوچه  ... لبخندی رو لبم نشست ؛ براش دست تکون دادم .کیان رد نگاهمو گرفت  ... اخم اومد تو صورتش.زیر لب گفتم  :  چه حلال زاده ام هست ! از کنار کیان با غرور رد شدم و رفتم سوار شدم .پدر آرش صاحب چندین هتل تو مالزی ، دبی و تایلند بود .پولش از پارو بالا می رفت .عروسی مون تو یکی از بهترین هتل های شهر که مال سالار خان پدر آرش بود برگزار شد ؛ یه عروسی رویایی ! ... 

همه چی در حد شگفت آوری عالی بود ، فقط مونده بود دوتا بال رو پشتم در بیاد از ذوق و شوق زیاد ! ... مطمئن بودم تموم دخترای فامیلمون شاخ در آوردن ... من  ... باران ! شده بودم تک عروس سالار خان ، یکی از خرپولهای شهر ! ... 

تو عروسی نه کیان رو دیدم نه سیاوش رو   ...  کیان که معلوم بود چرا نیومده اما سیاوش رو نمی دونم ؟! ... حتی خاله سیمین هم اومده بود اما عمو رضا به چشمم نیومد !  ... خاله سرسفره ی عقد هدیه اش رو بهم داد وبا لبخند ساختگی گفت  : دل کیان که شکست ، از اونجایی که مثل دختر خودم همیشه دوستت داشتم وهنوزم دارم ، امیدوارم هیچوقت دلت نشکنه ! ...  اینو گفت و در حالی که سعی می کرد بغضش نشکنه با صدایی لرزون گفت  :  خوشبخت بشی !

آرش تک پسر بود و سه تا خواهر داشت ؛ آزیتا ، آمنه ، آناهیتا .هرسه ازدواج کرده بودن و شوهراشون هم همه زیر دست سالار خان بودن .هر کدوم یه کف دست پارچه دور خودشون پیچیده بودن به اسم لباس مجلسی ! ...  با هر بار خم شدنشون تمام چشمها زوم می شد رو نقاط حساس اعم از جلو و عقب !شوهراشون هم با هر کی که می اومد دم دستشون می رقصیدن .با اینکه لباساشون واقعا خجالت آور بود اما من به خودم می بالیدم که عروس چنین خونواده ی لارج و باکلاسی شدم !نوشیدنی به وفور یافت و سرو می شد..لا قیدی و بی بند وباری تو اقوام آرش بیداد می کرد ...  خواهراش که انگار جام های نوشیدنی رو با یه چسب فوق قوی به دستاشون چسبوندن ؛ جزیی از تیپ و قیافه ی اروپائیشون بود ! ... 

آخر شب که به خونه ی رویایی مون رفتیم تا صبح بهترین و تکرار نشدنی ترین لحظات عمرم رو طی کردم ! ... آرش مهربون بود و رفتارهایی از خودش نشون می داد که مورد پسند خانمها بود  ... واقعا چقدر بین و آرش و کیان فاصله بود !!آرش با طرز لباس پوشیدنم و آرایش تتد و رقصم توی جمع مردها مخالفتی نداشت ؛ برعکس این رفتارها رو نشونه متمدن بودن و روشنفکری خودش می دونست ! ... 

ماه عسلمون رو رفتیم پاریس !..واقعا که حالا فکرش رو می کنم با خودم می گم اگه آرش مثل روزای اول عروسی مون می موندو اینقدر رفتارش تغییر نمی کردهیچوقت ترکش نمی کردم ! آرش روزای اول ازدواج رو یه جورایی می پرستیدم ، برام شده بود یه الهه ، یه مرد نمونه و یه آدم متشخص ! ... 

مشغول قدم زدن تو خیابونهای پاریس بودیم و آرش دست به کمرم گرفته بود و شونه به شونه ی هم راه می رفتیم ... می خواستم برای اقوامم سوغاتی بخرم ، به مامان زنگ زدم تا هم حالی ازش بپرسم وهم اینکه ببینم چی لازم داره براش بگیرم ،گوشی رو جواب داد اما جواب نمی دادبهتر بود .کلی صداش ناراحت بود واز صدای جیغ و گریه ی اطرافیان معلوم بود اتفاق بدی افتاده  ... به هول افتادم و با ترس پرسیدم  :  مامان چیه ؟ ...  چی شده ؟ ... تو کجایی الان ؟ ...  کیه داره جیغ می زنه ؟  ... و مامان با بغض گفت  :  هیچی  ...  چیزی نیست  ... بعداباهات تماس می گیرم ! ...  اینو گفت و قطع کرد و آتیش انداخت به جون من  ... 

از ماه عسلم لذتی نبردم ؛ چون خبر رسید که شابابا از دنیا رفته و چه روز سیاهی بود برام اون روز ! ...  اشکهام مثل بارون بهار می ریخت ، هتل رو گذاشته بودم رو سرم و خواهشم از آرش این بود که زودتر برگردیم و من برای آخرین بارشابابا رو فبل از دفنش ببینم  ... میون بغض و اشکهام با خودم فکر می کردم آخرین بار کی دیدمش ؟ !  ... شب عروسیم بود ؛ با اینکه از انتخابم راضی نبود اما پیشونی ام رو بوسه زد و یه انگشتر طلا با نگین ریز عقیق دستم کرد وگفت  :  خوشبخت بشی عزیز بابا ... 

حتی برای خداحافظی قبل از اومدن به پاریس نرفتم پیشش فقط تلفنی خداحافظی کردم ... چه کم لطفی بزرگی در حق عزیزترین آدم زندگیم کردم  ... 

آرش سعی در آروم کردن و دلداریم داشت  ... سرم تو آغوش گرمش بود و موهام تو دستای پر محبتش ! ... واقعا از اون همه حمایت و دل گرمی اش آروم می شدم  ...  

پلاکاردهای تسلیت رو که سرتاسر دیوار خونه ی شابابا دیدم بدنم به لرزه افتاد ... انگار هنوز برام قابل باور نبود ! ... دست آرش رو ول کردم و دویدم سمت خونه  ... در نیمه باز روبازتر کردم اما یه هو خوردم به یه چیز سفت  ... سر بالا آوردم  ... کیان بود ! ... چه قیافه ای ! ... چه وضعی  ... باورم نمی شد  ... ریش در اومده و چشمای غمبار وسرخ ! ... 

چشمه ی اشکم جوشید و زار زدم  :  شابابا کجاست ؟!  ...  جلوی دهانش رو با دست گرفت تا صدای گریه اش بلند نشه   ...   از جلوم کنار رفت وراه کوچه رو در پیش گرفت !

از در هال که تو رفتم صدا و همهمه و گریه ی زن و مرد بود که خورد تو صورتم  ... سیاوش دستاشو جلوی صورتش گرفته بود و صداش رو می شد شنید که با لرزش شونه هاش همراه شده بود . مامان و خاله با صداهایی گرفته زار می زدن . عمو رضا تو آشپز خونه سر رو میز گذاشته بود و گریه می کرد  ...  و ... عزیز ! تسبیح فیروزه دستش بود و بی صدا اشکهاش گلوله می شد و می ریخت رو گونه های چروکیده اش ! ... 

مامان اومد بغلم گرفت   ...  بلند گریه کردم  ... چه روزی شده بود ؟! ...  دنبال بابا گشتم  ... تو جمع نبود  ... مامان گفت تو اتاق شا باباست ، در رو که باز کردم با پیکر نیمه جون بابا مواجه شدم که افتاده بود رو زمین . با صدای جیغم همه اومدن تو اتاق ! اورژانس اومد وبردنش بیمارستان  ... و بابا سکته ی مغزی کرد ، به همین آسونی ! ... 

شابابا رو به خاک سپردن ، بابا سکته رو رد کرده بود اما یه پاش لمس شد و تا حدودی تکلمش رو از دست داده بود   ...  عمو رضا بابا رو رو تخت بیمارستان بغل گرفته بود وبلند بلند گریه می کرد ...  وبابا که قطره های اشکش از گوشه های چشماش پایین می چکید . دو نا برادر تو بدترین شرایط ممکن با هم آشتی کرده بودن ! ... بابا رو مرخص کرده بودن اما دکتر گفته بود اگه بخواد به شرایط قبلش برگرده باید جلسات فیزیوتراپی رو مرتب بره. فشار وتنش عصبی هم که براش سم بود . هر دفعه عمو رضا یا کیان برای بردن بابا به بیمارستان برای فیزیوتراپی اقدام می کردن ... و اما  ... آرش به عنوان داماد خانواده دلگیر بود از اینکه چرا اون برای خدمت به پدر زنش انتخاب نشده  !  . 

بعد از چهلم شابابا دوباره خبر بدی همه مون رو غمزده کرد.بچه ی سپیده یه ماه زودتر به دنیا اومد والبته مرده ! ... عمه در حال سکته کردن بود.پدرش ، برادرش و حالا هم تنها دخترش! ... به معنای واقعی از پا افتاده بود و ... حال سپیده که افتضاح بود  ...  و نیما که مرخصی گرفته بود تا تو این شرایط وحشتناک سپیده تنها نباشه !

بعد از این همه اتفاق بد و اوضاع نابسامانی که پیش اومده بود از تنها چیزی که خوشحال بودم جمع شدن دوباره ی خونواده دور هم و پاک شدن کینه ها بود ؛ تا اونجا که عمو مهربانانه منو تو بغلش می گرفت و آرش رو مثل عضوی از خونواده اش قبول کرده بود ..خاله هم همینطور  ... اما این وسط کیان هنوز دل گیر بود و سرد ! ... 

دو سال از ازدواجم می گذشت  ... شنیدم سپیده باز باردار شده. باهاش تماس گرفتم و تبریک گفتم و پیشنهاد دادم که به خاطرش یه مهمونی بگیره . قبول کرد و همه رو برای یه شب دعوت کرد .بابا خدا رو شکر سر حال به نظر می رسید.با عصا راه می رفت . عضلاتش هنوز کمی مشکل داشت اما از روزای نا امید کننده ی اول بهترشده بود و حتی به خوبی صحبت می کرد.رفتم گونه اش رو بوسیدم  ... عزیز رو هم بغل کردم و به بقیه هم سلام دادم.به غیر از کیان همه جواب دادن ... و آرش که به تقلید از سیاوش رو به نیما گفت  :  به ،  ...  احوال آق پلیسه ! ... مبارکا باشه ... 

احساس کردم نیما زیاد خوشش نیومد شاید چون فقط سیاوش حق داشت اینجوری صداش کنه   ...  و عزیز بود که رو به من پرسید  :  انشاالله بچه ی باران رو کی قراره ببینیم ؟ ...  همه ی نگاهها چرخید سمت من  ... حتی نگاه سرد کیان !

سرفه ای کردم و خودم رو بیشتر به آرش چسبوندم و بازوش رو گرفتم و گفتم  :  عزیز واسه ما هنوز زوده ؛ ما فعلا دنبال تفریحمون هستیم .تازه چند تا سفر خارج از کشور تو برنامه مون هست که قراره به همبن زودی ها شروعش کنیم و با وجود بچه ممکن نیست  ... حالا وقت واسه بچه دار شدن هست ، مگه من چند سالمه عزیز؟! ... 

احساس می کردم حرص کیان رو در آوردم ، چون بیشتر تو مبل فرو رفت و موقغ حرف زدن من سرش تو موبایلش بود و اخمی بزرگ تو صورتش جاخوش کرده بود .

واقعا چه آدمی بودم ؟! ... داشتم پز شوهرم رو به کسی می دادم که یه روزی قرار بود شوهرم بشه !! ... 

از سپیده شنیدم که کیان دنبال تاسیس یه شرکته .از همون اول هم کار تو کارخونه رو به عنوان یه شغل همیشگی به حساب نمی آورد .همیشه می گفت من آخرش باید برم دنبال علاقه ام ...  دوست داشت کارش تو زمینه ای باشه که درسش رو خونده یعنی معماری! انگار سیاوش هم با مدرک مهندسی عمران دنباله رو کیان بود به اتفاق هم قرار بود این شرکت رو اداره کنند.

انگار زندگی دیگه نمی خواست روی خوبش رو بهم نشون بده ، یکسال آخر زندگیم بحرانی ترین سال بود ؛ آرش شده بود یه لات بی سر و پا ! ... چند باری سر اس ام اس های مشکوکی که بهش می رسید با هم جرو بحث کرده بودیم  ... هردفعه هم آرومم می کرد واز دلم در می آوردو مطمئنم می کرد که بهش شک نداشته باشم . یه مدتی رو با هم خوب بودیم اما تا بهش اعتراض می کردم که چرا شبها دیر می آد یا چرا بعضی وقتا چشاش سرخ و اوضاع و قیافه اش آشفته است سرم داد می کشید و باز بحث و دعوای جدیدی راه می افتاد  ... سعی می کردم زیاد به پرو پاش نپیچم وبا رسیدن به خودم و وضع خونه، زندگیمو از این افتضاحی که هست در بیارم .

یه شب نشستم و کلی با منطق و لحن آروم باهاش صحبت کردم. التماسش کردم دست از الواتی و رفیق بازی برداره ود ل به زندگیش بده. گفتم اگه دوستم داره اینقدر اذیتم نکنه .از عشقی ک بینمون بود گفتم ، براش گفتم به خاطرش ازکیان گذشتم و تو انقدر برام مهم بودی که دو تا خونواده رو به هم ریختم .ازش خواستم این فرصت رو بهمون بده تا بچه دار بشیم که شاید معجزه ای رخ بده و این وضع به پایان برسه.

آرش منو تو آغوش کشید وبوسه بارونم کرد و گفت  :  افتخار می کنه که زنی فهمیده و باشعور مثل من داره . گفت هر کی دیگه جای من بود تا الان می رفت خونه ی باباش و پشت سرش هم نیگا نمی کرد .اون شب مثل شب عروسیمون برام خاطره انگیز بودچشای مشکی آرش سرشار ازعشق شده بود ؛ دوباره شده بود همون آرش دو سال قبل همونطور عاشق پیشه و مهربون!

باردار شده بودم ، اما نگرانیهای من تمومی نداشت ، علیرغم اینکه آرش بهم قول داده بود سربراه بشه اما بازم یه وقتایی زیر قولش می زد . تازگی ها بهونه اش این شده بود که از کیان خوشم نمیاد و واسه همینم تو جمع خونوادگیمون زیاد حاضر نمی شد ... وقتی سپیده زایمان کرد همراهیم نکرد و من مجبور شدم خودم برم و به دروغ به همه بگم آرش به یه سفر خارج از کشور رفته ! ... 

مامان بیشتراوقات بهم سر می زد ، حالم خوب نبود. بیشتر وقتا حالت تهوع و سر درد امونم رو می برید ، کسل بودم وخوابم هم زیاد شده بود ... آرش اما برگشته بود به وضع قبلی اش. مشروب می خورد ، قرص مصرف می کرد ، وضع ظاهری اش افتضاح شده بود و زیر چشماش قد یه وجب گود افتاده بود  ... دیگه از اون پوست شفاف و براق خبری نبود !خودشو تو دودو پارتیهای شبونه گم کرده بود ... یه آرش معتاد ؛ یه الکلی بی عار وبی مسئولیت افتاده بود رو دستم ! ... 

رفقاش رو می آورد خونه و تا نیمه های شب صدای خنده هاشون گوشمو کر می کرد .رفقای جدیدش رو نمی شناختم ... اون هم مثل قبلی ها آرش رو واسه پولش می خواستن و هر وقت اینو بهش می گفتم با یه تو دهنی ساکتم می کرد ، دیگه حتی جرات اینکه به پدرو مادرم هم از وضعم بگم نداشتم ؛ اول اینکه حامله بودم و پای بچه در میون بود ، بعد هم بابا هنوز مریض احوال بود هر جور فشار عصبی و اضطراب براش مثل سم می موند! ... 

بر فرض که بر می گشتم ، چه طور با سرزنش های اطرافیانم کنار می اومدم ؟ ! به خانواده ی شوهرم هم نمی تونستم گلایه کنم ... یه بار که از زیادی مشروب خوردن آرش و حالات غیر عادی اش و دیربرگشتنش به خونه برای مادرش گفتم ، پشت چشمی نازک کرد و با اخمی تلخ و لحنی گزنده گفت  :  روز اولی که اومدی تو خونواده ی ما دیدی که ما اهل این برنامه ها هستیم ، حالا حرف حسابت چیه ؟ ... نکنه می خوای بچه ام رو مثل خودت امل بار بیاری ، می تونی باهاش زندگی کن نمی تونی هم برو  ...  .زن واسه آرش کم نیست! ... 

با توجه به وضعیتم چندروزی بود خونه نمی اومد ، می اومد یه سر می زد وبازمی رفت و شبها هم دیر وقت می اومد.حتی ناهار وشام رو هم دیگه با هم نمی خوردیم . یه روز بعدازظهربرگشت خونه ، هز چهره اش عصبانیت می بارید ، لابد مثل دفعه ی قبل تو قمار باخته بود ! ... اومد تو آشپزخونه قرصی انداخت تو دهانش و بطری آب رو سر کشید ... از همون قرصایی بود که می دیدم بعضی وقتا می خوره.مطمئنم روانگردان بودن چون بعد از مصرفشون حال عادی نداشت . دیگه حالم دست خودم نبود خسته شده بودم از این وضع. رفتم تو آشپز خونه و گفتم  :  کجا بودی دیشب ؟ ... نگاهم کرد اما جوابی نداد.خواست بره بیرون که دستشو گرفتم و باز گفتم  :  می گم کجا بودی دیشب ؟ ... یه نگاه به مچ دستش انداخت یه نگاه به من  :  قبرستون !

دستش رو ول نکردم ، بیشتر فشارش دادم و گفتم  :  چرا اینجوری می کنی با زندگیمون ، چرا تنهام می ذاری تو این وضعیت ؟ ... تا صبح از ترس خوابم نبرد ، لعنتی داری با زندگیمون چیکار می کنی ؟ ... 

دستش رو کشید و داد زد  :  ولم کن زنیکه  ... چی از جونم می خوای ؟ همینم مونده به تو جواب پس بدم ، اصلا هر جا بودم به تو چه  ... تو به خونه داریت برس ، چی کم داری که اینجوری پاچه می گیری ؟ ... حالا یه شب بیرون بودم که بودم ، دو روز دیگه که توله ات رو پس انداختی میشه همدمت ! ... بشین تا صبح باهاش درد ودل کن که تنها نمونی  ... 

از شدت ناراحتی و زهر حرفاش بغضم ترکید  :  بی لیاقت ! تو چی هستی ؟ کی هستی ؟ این توله ای که حرفشو می زنی بچه ی توی نامرده یه هو یه طرف صورتم سوخت ، سیلی زده بود.باچشمای سرخ شده خیره ام شد وداد کشید  :  من نامردم پدرسگ! ... آره ... من ؟ ! !

روبه روش ایستادم و گفتم  :  آره تو نامردی ، یه نامرد بی مسئولیتی که کل زندگیش فقط خورده وخوابیده وپول خرج کرده ... تو چی از زندگی زناشویی می فهمی ؟ چی از عاطفه و احساس می فهمی ؟ ... خسته شدم از دستت، خسته ام از این زندگی نکبتی که هرروز دارم بیشتر تو لجنش فرو می رم.پول ، ثروت و تجملات نمی خوام.من یه مرد می خوام که بالاسرم باشه ،یه مردی که نامردی تو وجودش نباشه، یه مردی که غیرت داشته باشه و زن وبچه اش رو آدم حساب کنه ... توی نامرد رو باید ببندنت به گاری  ...   .

افتاد به جونم و مرتب فحش می داد :  سلیطه تموم هیکلت از پول منه ،خرج میکنی ، می خوری ومی خوابی وهیکل گنده می کنی که اینجوری تو روم وایسی و زرزر کنی ؟! ... معلومه که کی رو باید ببندن به گاری ، تو اون طایفه ی عتیقه ات رو ... یه هو هلم داد کنترلم رو از دست دادم و کمرم خورد به کابینت ها  ...  . ادامه داشت فحش ها وکتک هاش  :  لیاقتت همون پسره ی گدا گشنه است. تو رو چه به ما ؟ ... چه خبط و غلطی کردم که توی نمک به حروم رو آوردم تو فامیل سالار خان ! ... پایین کابینت ها نشستم و تو خودم مچاله شدم و سعی داشتم جلوی ضرباتش به پهلو وشکمم رو بگیرم . دیگه داشتم از حال می رفتم. با احساس سوزش شدیدی زیر شکمم جیغ بلندی کشیدم وگفتم :  ولم کن کثافت ... موهام رو گرفت وکشید و وحشییانه گفت  : بگو غلط کردم ، بگو گه خوردم ... بگو بابام وهمه کسم نامرده !  ...  زر بزن ، ... د ... جون بکن بگو تانکشتمت !

دستامو رو سرم گرفتم و داد زدم  :  عوضی بچه ام ... ولم کن ! ... 

وقتی دررو محکم به هم کوبید ورفت بیرون دیگه نایی واسه بلند شدن نداشتم. هنوزم احساس سوزش شدیدی داشتم.بلند شدم که سرم گیج رفت وخوردم زمین ! رد خون رو روی ساق پام که دیدم دلم لرزید وداد بلندی کشیدم  :  خداااااا  ...  ..

زنگ زدم به آرش گوشی اش رو تو خونه جاگذاشته بود.رفتم سوئیچ رو بردارم که برم سمت پارکینگ که باز سرگیجه اومد سراغم ... خواستم شماره ی بابا رو بگیرم ، آخه چه جوری با اون وضعش بهش خبربدم، پس نیفته خیلی یه ... 

با این حال شماره ی خونه رو گرفتم که کسی برنداشت  ...  وای خدا   ...  خونم داشت می رفت. به ردش نگاه کردم رو سرامیکهای کف ! لرزش دستها و بدنم کاملا مشخص بودبه کی زنگ بزنم آخه ... به ذهنم رسید به سیاوش بگم ... 

هق هق کنان سیوش رو گرفتم  : بعداز سه باربوق جواب داد : الو  ...  .

- الو سیا  ...  

- الو ، بفرمایید

- بارانم ، ... بیا سیاوش ! می تونی ؟  ...  .لطفا  ...  .حالم خوب نیست!

- چی شده؟ ! 

- بیا ... اینجا  ...  باید برم بیمارستان

- اومدم  ...  اومدم ! ... 

دیگه رمقی برام نمونده بود ، پاشدم که برم حاضر شم که سرم گیج رفت و دیگه چیزی نفهمیدم .

کیان : 

از صبح که اومده بودم شرکت دستم به کار نمی رفت.صدای آهنگ سیستم رو میزم منو یاد شب بدبخت شدنم انداخت. شب عروسی باران ... شبی که تموم آرزوهامو برباد رفته دیدم.می خواستم سربه تن جفتشون نباشه ... کاش میشد یکی روبزنم  ... یکی که خوب می دونستم دلم می خواس باران باشه  ... اونقدر بزنمش که دیگه هوس نکنه منو قال بذاره ... یه دل سیربزنمش وبعد محکم بغلش کنم وبگم اگه بهم قول بدی دیگه ازاین غلطها نکنی دیگه نمی زنمت!

اون شب بعد از رفتن مامان به هتل مورنظر ، رفتم ویلا لواسون.بابا بهم زنگ زد وبا لحن دلسوزانه ای گفت : کجایی؟گفتم راحتم بذاره  ...  اون شب تا صبح سرتو بالشم کردم تا بغض وامونده ی این چند وقته رو بترکونم ... صدای پخش رو بلند ترکردم  ... اون شب تا صبح صدای امید همدم لحظات پر از اندوهم شد : 

اگر مانده بودی تو را تابه عرش خدا می رساندم  ...   .اگر مانده بودی تو را تا ته قصه ها می کشاندم

اگرباتوبودم به شبهای غربت که تنها نبودم  ...   .اگر مانده بودی زتو می نوشتم ، تورا می سرودم

مانده بودی اگر نازنینم زندگی رنگ و بوی دگرداشت  ...  .این شب سرد وتاریک غربت با وجود تو رنگ سحر داشت

باتو این مرغک پرشکسته ، مانده بودی اگربال وپرداشت  ...  ..با تو بیمی نبودش زطوفان،مانده بودی اگر همسفرداشت

هستی ام را به آتش کشیدی ، سوختم من ندیدی ندیدی ... مرگ دل آرزویت اگربود مانده بودی اگر می شنیدی

باتو دریا پرازدیدنی بود، شب ! ستاره گلی چیدنی بود  ...  خاک تن شسته در موج باران، درکنارتو بوسیدنی بود

بعد تو خشم دریا وساحل ،بعدتوپای من مانده درگل ... مانده بودی اگر،موج دریا تا ابد هم پرازدیدنی بود

باتو وعشق تو زنده بودم ،بعدتو من خودم هم نبودم  ...  بهترین شعر هستی رو باتو ، مانده بودی اگر می سرودم

حالا با ین همه زجری که به من وخودش تو این سه سال داده برگشته بغل گوش من داره زندگیشو می کنه !برگشته که روزای آشفته ی زندگی ام رو آشفته ترازاینی که هست بکنه.آره ، برگشته ... ولی چه برگشتنی ؟!!هنوزم وقتی یاد بدن ظریفش که غرق خون وسط اون قصر رویاییش می افتم دلم براش می سوزه.برای خودش و خوش خیالیش که یه روزی فکر می کرد صاحب تموم دنیا شده.وقتی سیاوش تماسش رو قطع کرد ، نگران ومضطرب رو به من کرد وگفت  : باران بود ؛گفت حالش بده!  ... وقتی دررو شکستیم و رفتیم تو یه لحظه راه نفسم بند اومد ... یعنی حق باران این بود؟!!

وقتی بغلش کردم تابذارمش تو ماشین یه حس شیرین اومد سراغم :  این تن نحیف می تونست یه روزی مال من باشه! ... سیاوش داشت به آرش فحش می داد : مرتیکه ی خر بی فکر؛ معلوم نیست کدوم گوریه ؟!!گوشیش رو جاگذاشته تو خونه .زنش رو هم با این وضعیت تنها ول کرده  ...  .وقتی رسوندیمش بیمارستان پرستاره گفت بچه اش رو از دست داده ... وقتی فهمیدم آرش نامرد به این روز انداختش عصبانیتم صدبرابرشد ... روزی رو که بهش گفتم لیاقت تو رو نداره ؛ کرشده بود و کور ... حالا هم باید می کشید .حقش بود! ... حقش بوددختره ی بی معرفت! 

باران : 

سردردهای شدیدی به سراغم اومده بود ، داشتم تبدیل می شدم به یه آدم مریض الحال افسرده که مجبوره به خاطر نشنیدن طعنه و کنایه از دیگران تو اتاقش کز کنه . البته اطرافیانم زیاد باهام کاری نداشتن و حتی خاله و عمو رضا هم رابطه شون باهام مثل قبل از ازدواجم شده بود، اما این وسط من خجالت زده ی محبت هاشون بودم.

مامان اصرار داشت خودمو قایم نکنم وبرم تو اجتماع و با آدما بجوشم و یه کاری واسه خودم دست وپا کنم.می گفت باید برم کلاسهای مختلف !ولی من نه حالش رو داشتم نه احتیاجش رو  ... به زبان انگلیسی مسلط بودم و واسه خودم یه پاورزشکار!کلاسهای شنا ، ژیمناستیک و ایروبیک  ... همه رو امتحان کرده بودم ... به کامپیوتر هم تا حدودی مسلط بودم !خدار وشکر هوش واستعدادم ازبچگی در حد بسیاری بالایی بود اما من مونده بودم چرا این هوش واستعداد درانتخاب شوهر هیچ کمکی بهم نکرد؟ !  مامان مدام اصرار می کرد یه کلاسی برم تا یه سرگرمی برام باشه تا از فکرکردن به گذشته و دچارشدن به این سردردهای عصبی خلاص بشم! ... 

رومبل لم داده بودم وبایه روسری محکم دور سرم رو بسته بودم..شدیدا درد داشتم ... دستم زیر چونه بود و یکساعت بود زل زده بودم به تلویزیزن که فیلم سینمایی پخش می کرد ... اعتراف می کنم که هیچی ازش نفهمیدم ... نه که فیلمش بی سروته باشه ها ... نه ... اتفاقا یکی از بهترین فیلمای سینمای هالیوود بود ولی من هوش وحواسم پرت شده بود به جایی که نمی تونسم پیداش کنم. سیاوش زنگ زده بود ومامان صدام زد وگفت کارم داره!

نای بلند شدن نداشتم .بی حوصله گفتم :  ببین چی میگه مامان؟

مامان :  پاشو دختر با تو کارداره ،اگه می خواست به من می گفت خب!

ناچار پاشدم و گوشی رو از مامان گرفتم :  الو

سیاوش با صدای شادوشنگول از اون طرف خط گفت : سلام خانم خونه نشین ! چطوریایی ؟!!ما رو نمی بینی حسابی خرکیفی ها  ...  

بی حال گفتم :  سلام ... بد نیستم!

- اه  ... اه ... دختره ی شفته ! درست حرف بزن ،چقدر بی حالی !

- حالم خوش نیس سیا، چی میگی ؟

-میگم بیا باما بریم بیرون ... یه مهمونیه، بیام دنبالت همراهیم می کنی ؟

- نه !

- چرا آخه ؟ تو خونه بمونی غصه ها دوره ات کنن برات بهتره ؟!!

- کی گفته من غصه می خورم ؟!

-نیازی نیس کسی بگه ، از کارایی که می کنی همه می فهمن  ... 

با لجبازی و البته به دروغ گفتم :  من خوبم! ... 

-واقعا خوبی؟! ... 

- آره

-مطمئن ؟

-می گم آره  ... 

- خب خیلی خوبه که  ... پس من می آم دنبالت و هیچ حرف دیگه ای رو هم قبول نمی کنم !

اینو گفت وقطع کرد و فرصتی برای مخالفت بهم نداد . گوشی رو گذاشتم و دوباره لم دادم رو مبل. بعدازنیم ساعت سیاوش اومد و وقتی منو دید که هنوز حاضرنشدم با اخم اومد کنارم و مثل وقتایی که کم می آورد شروع کرد به هارت و پورت  :  پاشو، همچین بزنمت ورم کنی ، پاشو بریم می گم .

بازوم رو گرفت به زوربلندم کرد .بااکراه پرسیدم  :  مهمونی کی هست حالا؟

-غریبه نیست!

بااصرارهای مامان و سیاوش بلاخره حاضرشدم ودنبال سیاوش از در خارج شدم. ماشین شاسی بلندش چند متری دور ترازخونه پارک بود. یکی روصندلی جلو نشسته بود.سیاوش جلوتررفت واصلا فرصت نداد که ازش بپرسم کی همراهشه.

رو صندلی عقب نشستم ... نیم رخ طرف رو که دیدم شناختم.وای من  ...  این که کیانه ! خدا خفت کنه سیاوش ... 

آروم گفتم  :  سلام  ... جوابی بهم ندادو رو به سیاوش گفت  :  حرکت کن دیگه دیر شد.

بعدازطلاقم باراولی بود که می دیدمش.آخرین بار تو بیمارستان کنار در اتاقم یه لحظه چشمم بهش خوردکه نگاهم می کرد ... 

سیاوش راه افتاد وصدای یه آهنگ قدیمی تو ماشین طنین انداخت  :  چه کنم چیکار کنم تو منو نشناختی ... تو ببین به کی به چی عشق منو باختی  ...  .بروکه بی حقیقتی تو قلب من جات نیست  ...  اونقده از دور شدم که دیگه پیدات نیست

یک آن ذهنم پرکشید به گذشته .به روزی که کیان تماس گرفت و گفت آماده شم باهاش برم بیرون یه چرخی بزنیم.

تو اولین نگاه به تیپم یه ایراد تراشید و حالمو گرفت ... بلاخره سوارماشینش شدم.اونروز هم همین آهنگ رو داشت گوش می داد. به مذاقم خوش نیومد و گفتم :  اه ... این چیه گوش می دی ؟

آهنگ رو رد دادم ولی کیان لج کرد وباز آوردش و با خونسردی گفت  :  خوبه که ؟!!

- چه بدسلیقه ! ... خدا کنه افکارت مثل سلیقه ات قدیمی نباشه.

با چشای پرسشگرش خیره ام شد وگفت :  منظور؟

گفتم :  نفهمیدی منظورمو؟

چند ثانیه ای سکوت بود که دنده رو عوض کرد، آرنجش رو گذاشت لبه ی پنجره ، بایه دست فرمون رو تودست گرفت یه نگاه بهم انداخت و گفت :  اگه می خوای منو یاد رفتار صبحم بندازی که گفتم شالت رو مرتب کن بایدبگم دراین مورد آره ؛ قدیمی یه افکارم !  ...  مشکلی هست حالا؟

فوراگفتم :  هست!

باز خونسردانه گفت :  خب میشه دوستانه حلش کرد.

بااخم گفتم :  باتو نمی شه دوستانه بود.

دستش رو از لبه پنجره برداشت صاف نشست با اخم به روبه رو خیره شدوگفت : ببین می تونی امروزو بهمون زهر کنی ... 

کلیدپخش رو زدم سی دی رو ازش بیرون کشیدم وپرتش کردم از پنجره بیرون وگفتم :  اصلاهمش تقصیر این آهنگه بود که بحث ما به اینجا کشید.

اگرچه کیان روز بعد عین همون سی دی و اون آهنگ رو خرید ولی خودم هم خوب می دونستم انتظاربیجاییه که بخوام سلیقه ی کیان رو عوض کنم.

یه لحظه باخودم فکرکردم کیان بااون قیافه و دک وپوزآقامنشانه وسنگین ورنگینش،ساسی مانکن یا نازی وشراره، که تاسرحدمرگ جلف بودن گوش کنه و اونو طوری تصورکردم باآدامسی دردهان وموهای سیخ سیخی وخط ریش نازک وابروهای نازک شده، جین پاره پوره ی فاق کوتاه وتانصفه ی باسن رسیده داره قر میده واززیر عینک دودی اش بهم چشمک می زنه! یه لحظه ازتصورکیان بااون وضع وقیافه خنده ام گرفت.لبخندم از چشم سیاوش دورنمونده بود مثل اینکه از تو آینه زیرنظرم داشت ؛ چون گفت : به چی اونجورلبخند ژکوند می زنی ؟

ازخیالات اومدم بیرون و هول شده گفتم  :  هان؟!!

پوزخند مسخره ی کیان رو حس کردم و صدای سیاوش که بازگفت  :  توهپروتی دختر!

سکوت کردم و غم دوباره مهمون دلم شد.هنوز نمی دونستم دارم به کجا وچه مهمونی می رم!

کیان : 

مهمونی شلوغی شده بود. به مناسبت سالگرد تاسیس شرکت تو خونه ام یه مهمونی باحضور همکارا و دوستام گرفته بودم.باران از موقعی که اومده بود یه گوشه نشسته بودو خیره مونده بود به یه نقطه!بانگاهی تلخ از پایین به بالا براندازش کردم :  بوت های بلند قهوه ای، کت و دامنی چرم بایقه ی بازکه گردنبندضخیمی با رشته های آویزون سفیدی گردن وقسمت بالایی سینه اش رو می پوشوند، و گوشواره هایی که تقریبا افتاده بود رو شونه هاش.ویه شال مشکی باطرح های قهوه ای رو سرش و موهای عسلی رنگ که از شالی که ناشیانه سرکرده بود پیچ و تاب خورده بیرون زده بود و یه آرایش ملیح و ماهرانه که مختص باران بود ... 

هنوزم باگذشت این چندسال درنظرم زیبا اومد، اماتنفرم ازش تاابد سرجاش بود.تنفری عمیق ، عین یه زخم چرکین که قرارنبود هیچوقت خوب بشه ! چشم از باران گرفتم وتو مرور خاطرات رفتم به چندسال پیش :  عروسی یکی از فامیلها بود.قراربود باران وسپیده برن خرید لباس.زنگ زده بود تابهم خبربده.بهش گوشزد کردم که :  لباست باز نباشه ها!! فوری گفت :  بروبابا، کاری نداری ، بای!  ...  .وقطع تماس.

متعجب باخودم گفتم :  چراحرفمو به شوخی گرفت؟

عروسی توباغ بزرگی بود و شلوغ والبته مختلط.سپیده وباران رفتن تالباس عوض کنن.وقتی برگشت باورم نمی شداین باران باشه.سریع اخمهام رفت توهم. اومد نشست و باسپیده باذوق وشوق ازلباس خانمها و خوشکلی عروس واین چیزا حرف می زد.سیاوش دست سپیده رو گرفت و رفت باهم برقصن.هرچی سپیده گفت من باردارم و وضعیتم مناسب نیست سیاوش گوش نکرد.بلاخره نیما هم بلند شد و گفت :  به یه شرط می رقصه ... که منم همراهیش کنم.

سیاوش گفت :  بمیرین بابا ... چه نونی هم به هم قرض می دن..نخواستم ..بیا این زنت  ... اونم بچه ات! ... من می رم یه خوشکل ترش رو پیدا کنم ... 

رفتم کنارباران و گفتم : خوش تیپ کردی !

خندید :  واقعا؟! ... 

اخم کوچیکی کردم وگفتم :  مگه نگفتم لباست باز نباشه؟

از اخمم و حرفم حسابی جاخورد، لحنش عوض شد وگفت :  یعنی چی ؟ خب عروسیه ... نکنه توقع داشتی باچادرچاقچور بیام که خدای نکرده چشم نااهل به برو روم نیفته؟!! رو ازم گرفت ... مدتی طول نکشیدکه دوباره نگام کرد وگفت :  اصلاهمه ی اینا این مدلی لباس پوشیدن ... این وسط منم که ناجورم آقا کیان؟!!

- من به کسی کارندارم، نگفتم چادرسرکن  ... ولی اگه برام ارزش قایل بودی لباس مناسب می پوشیدی!

-این چشه مگه؟

- چش نیست ؟!!یقه اش اینقدر بازه که چشم همه ی مردها روته ! ... فحطی لباس آستین دار اومده بود تو این شهر؟ اصلابه خودم می گفتی می بردمت یه جاکه از هرنظرمناسب بود ... این اینقدربدجوره تو تنت که ... چی بگم والله؟ ! 

ازحالت صورتش فهمیدم حرصش در اومده گفت :  اصلا می دونی چیه ؟ تو خودت که کنترلی روچشم و چال وهواست نداری تمام مردها رو هیز تصور می کنی! ... 

صادقانه گفتم :  آره،چشم و هوش وحواسم پی یکی مثل تو افتاده که خودتو تو معرض دید همه گذاشتی.

- بی انصاف من واسه تو امشب اینجوری خودکشی کردم!

- اینجوری ؟ ... با این سرو وضع؟! ... ببین من تورو فقط واسه خودم می خوام ، اگربنابراینه که بدنت مال من باشه میخوام درهرحالتی باشه! ... من نمی گم آرایش نکن، نمی گم مدروز نباش یا شیک نکن ولی ... فکر دل من هم باش! دوست دارم تمام این به قول تو خودکشی ها فقط واسه من باشه ... 

با چهره ای معصوم خیره ام شد ودر حالیکه اثرحرفامو تو معصومیت چشاش می دیدم خیلی آروم وملایم گفت :  واسه توئه، باور کن ... 

- باور می کنم ، ولی طاقت اینو ندارم که ببینم بیشتر مردهای این جمع دارن ازبرو رو و سرتاپای بی نقص زنم تعریف می کنن وآب از دهنشون راه افتاده. توواقعا نگاه خصمانه ی خانمهای متاهل امشب رو نمی بینی که چطوری داری نگاه مرداشون رو مال خودت می کنی؟!! ابروهای خوش حالتش رو بالا دادو متعجب گفت :  واقعا اینجوری فکر می کنی؟

- فکر نمی کنم ، مطمئنم! ... یه چیزایی تو ما مردها هست که شمازنا درک نمی کنید. من هم جنسهای خودمو خوب می شناسم! حالا هم تا بیشترازاین منو دق ندادی پاشو برو یه چی رو این تنت کن!

یه نگاه به خودش و لباسش انداخت وبا تردید گفت :  آخه  ...  

ملتمسانه گفتم :  خواهش می کنم ؛ اصلا نگاه اطرافیان به درک ! می ترسم نتونم جلوی خودمو نگه دارم اونوقت پا می شم می آم همین وسط یه لقمه ات می کنم! ... خنده ی دل نشینی کرد که دلم واسش ضعف رفت ... 

این دختره واقعا چطور تونست پشت پابزنه به تمام لحظه های خوشمون ؟!!نگاهم رو که چرخوندم ندیدمش ... باید به مهمونا می رسیدم.پاشدم و رفتم تماس گرفتم با رستوران و یادآوری کردم که تایه ساعت دیگه شام رو بیارن.گوشی رو گذاشتم سرجاش وخواستم برگردم که برخوردم به یه دخترکوچولوو تمام محتویات لیوانش ریخت روی شلوارم ... دختر مهندس مسعودی بود، خبرداشتم که خانمش ازخونه قهرکرده واونو تنها دخترش رو تنها گذاشته.واقعا که زنها رو باید تماما جمع کرد وریخت تو دریا ... این موجودات بی عاطفه ی به درد نخور! ... مهندس واقعا مردشریفی بود من نمی دونم زنیکه چه طور دلش اومده بود ولش کنه وبره؟!!بچه نزدیک بودبه گریه بیفته.جلوش زانو زدم ودستی به صورت سفیدوملوسش کشیدم وگفتم :  عیب نداره عموجون! ... گریه نکنی ها ... برو پیش بابات.منم می رم لباسم رو عوض می کنم.خب؟!!لبخندی زد وسرشو کج گرد که یعنی  : باشه! گونه اش رو کشیدم و بلندشدم ولیوان واژگون شده رو بردم توآشپزخونه و بعد راه اتاق خوابم رو درپیش گرفتم.در وباز کردم که باران رو دیدم ... رو تخت نشسته بود وباانگشت شقیقه هاش رو مالش می داد ... می دونستم سردرد داره.از خاله شنیدم بعداز طلاقش سردردهای عصبی اومده سراغش ویه جورایی افسرده شده.

تا منو دید با وحشت از جابلندشد ... ترس روتو چشاش دیدم، فکرکنم مال این بود که یه هویی وارد شدم.یه دستش رو قلبش بود ودست دیگه اش رو پیشونی اش! ... وسینه اش که بالا وپایین رفتنش محسوس بود.دستگیره ی در هنوز تو دستم بودوبه هم نگاه می کردیم.بلاخره ازشوک در اومدو شالش رو مرتب کرد ونگاهشو دوخت به زمین و گفت :  نمی دونستم ... سیاوش نگفت..یعنی پرسیدم  ...  اما نگفت قراره بیام اینجا ... به زور منو ... صدای سیاوش ازپشت سرم اومد :  کجائین شما؟ ... باران؟! اون تویی؟ ... ازجلوی درکناررفتم، باران نزدیکترشد و رو به سیاوش گفت :  منو ببر ... 

سیاوش  :  ببرم؟ ... کجا؟! ... 

- خونه،قرصام رو نیاوردم!

به تندی خطاب به سیاوش گفتم :  ببرش ،چشمم بهش نیفته بهتره! ... 

سیاوش متعجبانه گفت :  کیان؟!!

اهمیتی به اشکهای جمع شده تو چشمای باران ندادم و قدمی داخل اتاق گذاشتم و گفتم : بیرون! ... می خوام لباس عوض کنم.

سیاوش :  آخه شام  ...  

باران بابغضی که صداشو می لرزوندگفت :  بریم سیاوش ، حالم بده!

اینو گفت وسریع رفت بیرون! ... هه  ...  حالم بده ... بایدم بد باشه! در رو بستم و رفتم سراغ کمد لباسهام

سیاوش ازم خواسته بود اونم تو مهمونی باشه.اولش جاخوردم ولی بعد با خودم گفتم بودن و نبودنش که برام مهم نیست ... سیاوش مدام غصه اش رو می خورد ومی گفت :  داغونه ، اگه تو جمع قرا بگیره شاید یه کم روحیه اش عوض بشه ... قرار شد با ماشین سیاوش بریم دنبالش ... ماشین خودمو داده بودم سرویس ... حقیقتش حالا که فکر می کنم می بینم علیرغم اینکه به سیاوش گفتم اومدن یا نیومدنش مهم نیست اما امشب فوق العاده گند زده شد به حالم! ... 

باران : 

سیاوش که رسوندم خونه رفت ... خودمو انداختم رو تختم.باید خودمو با رفتارهای کیان وفق میدادم ؛ مطمئنا به این راحتی ها دست از سرم برنمی داشت.نمونه اش همین امشب؛چه حقارتی بدتراز این که جلوی سیاوش  ...   ... وای؟!! اون منو انداخت بیرون از خونه اش ... خونه اش؟  ...  خونه اش! عجب خونه ای بود، به معنای واقعی یه قصربودیه چیزی در حدواندازه های خونه ی قبلی ام.شنیده بودم ماشین عوض کرده ... وضعش اونقدرخوب شده که شرکت وخونه وماشین ومال واموال و  ...   ..چرا دارم دارایی های نامزد سابقم رو می شمارم ؟!! ... چی داره به سرم می آد ؟ چرا سیاوش احمق نگفت داره منو می بره خونه ی اون ؟چرا ... چرا؟  ... چرا امشب اینقدر طول کشیده ؟  ...  .چرا صبح نمی شه؟  ...  ..چرا فکر می کنم کیان حق نداره با من این رفتار رو داشته باشه؟! ... بیخود فکر می کنم اون حتی حق داره منو بکشه ... حق داره ؟  ؟  ؟ ؟ ... آخ ... بااحساس سوزش شدیدی توی سرم تو جام می شینم، ساعت حدودای سه نیمه شبه، حالم به وضع فجیعی بده ... سومین قرص رو می اندازم بالا وبا یه کم آب قورتش می دم ... پا می شم می رم کنار پنجره.فکر کیان برای لحظه ای دست از سرم برنمی داره.گفت دوست نداره چشمش بهم بیفته.ومن برای هزارمین بار از خودم می پرسم حق داشته اینو بگه یا زر مفت زده؟ ! 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

رفته بودم پیش عزیز ... تو مبل فرو رفه بودم ودستم با پیشونی ام ور می رفت ... عزیز حالمو پرسید : خوبی دخترم؟مامانت می گفت سردرد داری.چیه مادر؟!چرا اینقدر خودتو اذیت می کنی ؟ ... غصه ی زندگی ای رو میخوری که از هم پاشیده.؟..همون بهتر که بچه ای از تو واون پسره ی نمک نشناس پانگرفت ... آرش رو هم که سیاوش تو دادگاه به حسابش رسید کم مونده بود بکشتش ... از قدیم گفتن آبی رو که ریخت نمی شه جمعش کرد  ... تو هم دیگه خودتو درگیر نکن ... 

پاشم برم واست دم نوش درست کنم واسه اعصابت خوبه ... تلخ بود ... عزیز عسل گذاشت برام امانریختم.عمدا اینکارو کردم خواستم تلخ بخورم. ذهنم پرکشید به سالهاپیش.یه روز کیان بردم به یه رستوران سنتی و گفت :  پیشنهاد می کنم دم نوش های اینجا رو امتحان کنی، معرکه است! بلاخره سفارش داد. یه کمی که خوردم گفتم  :  اه ... تلخه  ...  این چی اش معرکه است؟

-کیان خونسردانه گفت : خوبه که ... 

- اه ... تمام دهنم بدمزه شد ، چی توش بود این؟!

- خب تو هم ... دم نوشه دیگه! ... گل گاو زبون ، اسطوخودوس وبهارنارنج ... همش آرامبخش ومفیده.باور می کنی بیشتر مدیرها وصاحبای شرکتها و کارخونه ها بعداز تعطیلی کارشون می آن اینجا تا یه کم از فشاری که روزانه متحمل می شن کم بشه و اعصابشون با دم نوش های معرکه ی اینجا آروم بگیره ... 

- ای بابا کیان تو هم با چی حال می کنی ؟!! من که تا آبمیوه و کافه گلاسه وبستنی شکلاتی باشه عمرا سراغ این چیزا برم.

- د ... اشتباه می کنی عزیزمن! این چیزمیزای شیرین که تو می ریزی توشیکمت همش ضرره، آوردمت اینجاتا این عادتو از سرت بندازم.

- محاله کیان؛ من ازعلائقم دست نمی کشم.

- می دونم ، تولجبازترازاونی که بخوای به فکر خودت باشی، من دیوونه رو بگوبه فکر سلامتی توام! ... 

- ناراحت نشو کیان، من همینم! ... سلیقه ام اینه.همونطوری که تو به صدای خواننده های قدیمی علاقه نشون می دی و حوصله ی صدای هیچکدوم از خواننده ها ی جدیدموردپسندمنو نداری ... 

نگاهی بهم کرد..یه کم از دم نوشش رو خورد وگفت :  پس بگو ... قضیه تلافیه؟! ... 

مرموزانه لبخندی زدم وگفتم :  نفرمائیدآقا ... من و تلافی؟!

با صدای عزیزبه خودم اومدم :  بذاربرات یکی دیگه بیارم.

گفتم :  نه بسه  ... ممنون

عزیزبلندشدوگفت :  پاشم یکی هم واسه کیان ببرم.

تو جام نیم خیز شدم و پرسیدم :  مگه اینجاست؟

عزیز : هول نکن، آره تو اتاقه! ... خوابیده. به سمت اتاق نگاهی انداختم درش نیمه باز بود ... نصف بدنش رو تو چارچوب دیدم. انگار بیدار شده بودصداش بم شده بود  :  سلام عزیز ... 

وعزیزکه گفت : قربون چشای پف کرده ات، حسابی خسته بودی ها؛ بیابشین واست دم نوش بیارم.وکیان که گفت  :  زحمت نکش خودم می آرم. عزیزپاشدوگفت : نه تو بشین.کیان اومدسمت مبلها.میخواست بشینه  ... تازه منو دیدو با دیدنم جاخورد.

ازنشستن منصرف شد.ازجابلندشدم وسلام کردم، سریع رو برگردوند و راه افتاد سمت آشپزخونه ،بین راه عزیز رسید بهش واستکان رو گرفت سمتش.کیان گفت  : ممنون برم یه آب به صورتم بزنم.

بیرون که اومد موهاش دیگه پریشون نبود ،گوشه ی پیرهنش هم از جین خاکستری اش بیرون نیفتاده بود.باحوله صورتشو که هنوز یه طرفش به خاطر یه وری خوابیدن رو بالش به قرمزی می زد پاک کرد.آستین هاش رودوباره تا آرنج تا زد وکنترل رو به دستش گرفت و با فاصله ازمن رو به تلویزیون نشست ... چه قدر حرکاتش به نظرم دل نشین اومد.ملایم ونرم  ... مثل حالت اسلوموشن! ... چه آرامشی داشت صورت بی اعتنا به منش! ... چرا قبلا به این چیزا توجه نکرده بودم ... ساعد هاشو ... چه خوش فرمه  ...  انگشتاش ... کشیده و سفید! ... چشاش  ...  هنوز جرات نکردم بعد از اون همه ماجرا توسیاهی شون نگاه کنم ... 

با صدای عزیز چشم از کیان گرفتم :  عصری دوباره باید بری شرکت؟

کیان : آره کارام خیلی زیاده ... 

عسل ریخت و دو بار قاشق رو تو استکان چرخوند ... عزیزکه انگار مثل من مات حرکات کیان بود گفت :  خوب شیرینش کن، باران بچه ام که تلخ تلخ خورد. کیان با تعجب نگاهی بهم انداخت ... انگارباورنمی کرد من لب به همچین چیزایی بزنم.سریع تعجبش رو پشت نگاه سردش مخفی کرد و کمی از محتویات استکانش رو خورد و گفت : 

جالبه، قبلا ترجیح می داد کام خودشو با این مزخرفات تلخ نکنه؛ چی شده حالا دو نوش خور شده اونم تلخ ، تلخ؟!

عزیز :  خب واسه اعصاب خوبه مادر ... بچه ام این چند وقته یه کوه فشارروش بوده.

کیان سریع بلند شدورو به عزیز گفت : گوشی منو کجا زدین به شارژ؟!!

عزیز :  الان می آرم برات ... عزیز رفت و کیان رو به من گفت :  توصیه می کنم حالا که حال و اوضاعت زیادی تلخه ... بری سراغ همون کیک شکلاتی و کافه گلاسه ! ... شیرینی اش واست خوبه ... 

اشک تو چشام حلقه زد ...  ادامه ی حرفش رو گفت  :  مثل اینکه حرف اون شبم یادت نمونده ... جلو چشمم نباش!

با این حرفش خیره شدم توصورتش.چشاش حالت خسته ای داشت! چه قدر این حالشون رو دوست داشتم ... اما اون با بی مهری رو ازم گرفت و رفت طرف عزیز و گوشی رو ازش گرفت یه بوسه رو گونه اش گذاشت وگفت :  امروز حسابی زحمتت دادم ، خداحافظ

وعزیز که با قربون صدقه بدرقه اش می کرد گفت :  اگه همین سر زدن هاتون به من نباشه که تو این خونه می پوسم.

حتی ازم خداحافظی هم نکرد ... یه هو یادم اومد اصلا از همون اول جواب سلامم رو نداد که حالا بخواد خداحافظی کنه.سرجام نشستم وسعی کردم خودمو کنترل کنم.

عزیزعلیرغم اینکه گفتم نمی خورم اما بازم برام دم نوش آورده بود، باهر بار پایین رفتن مایع گرم از گلوم یاد گذشته ها بیشتر تو سرم جولان داد؛ روزی که به همراه آرش رفته بودیم کافی شاپ، یعنی دقیقا همون روزی که کیان تو کوچه جلوم رو گرفت و سعی داشت منصرفم کنه، اما من گوش نکردم وباآرش همراه شدم. از ماشین که پیاده شدم شوق وذوق زیادی داشتم.آرش آورده بودم به یه جای باکلاس و خیلی شیک! دهانم باز موند :  ا  ...  .. عجب جاییه؟! از پله ها رفتیم بالا، یه موسیقی لایت پخش می شد، یه جانشستیم وآرش منو رو داد دستم وگفت :  اینجا بهترین نوشیدنی ها، کیکهای خوشکل عین خودت که خوشمزه هم هستن ، از هر طعم ومدلی که بخوای مخصوص خانم خودم آماده است ... هرچی دوست داری سفارش بده! آرش به طور رضایت بخشی مطابق با سلیقه اون روزهام رفتار می کرد، انگار به هرچی علاقه داشتم اونم یه جورایی باهام همفکر بود وبرای منی که دنبال تنوع و هیجان بودم تفاهم بهتراز این نمی شد! ... آرش همراه پایه ای بود، هروقت هوس انجام کاری می کردم بهم نه نمی گفت، هروقت خواستم باهام کوه می اومد، پیاده روی شبانه، حتی یه بارتو یه ظهرتابستون داغ با لباس پریدیم تو استخر ... و چه قدر اون روز زیرآب قلقلکم داد ... 

با ماشین مدل بالاش این ور واون ورم می بردو چقدر به خودم می بالیدم که بااون دیده می شم! خیابون گردی و دور دور رو دوست داشتم، عشق رانندگی باسرعت بالا و لایی کشیدنای ماهرانه اش! ... هیجانی که با صدای بالای آهنگ مورد علاقه ام وبوق بوق راه می انداخت ضربان قلبمو به کهکشان می برد ...  چه قدر اون روزا حس خوشبختی تو زندگیم پررنگ بود، سرزنده بودم و خوشحال ،درست برخلاف الان ... حالا که خوب فکر می کنم می بینم وضع اجتماعی و مالی ما هم دست کمی از آرش اینا نداشت ... حتی الان دیگه حوصله گشت وگذار هم نداشتم ... و یکی از چیزایی که همیشه بد رو اعصابمه سرعت زیادو مووندن بیشتراز یه ساعت تو ماشینه! ... چرا فکر می کردم آرش یه فرشته است که از یه جای دیگه غیراز این دنیا اومده؟! ... چرا انقدر افکارم سطحی و ناپخته بود، چرا  ...  ؟

یه شب همه خونه ما دعوت داشتن. برخلاف انتظارم که فکر می کردم کیان نمی آد اما اومد. دیر اومد اما اومد وبدون توجه به من پیش سیاوش ونیما نشست. درحال خوردن چای بودیم ... حس کردم نگاهی روم سنگینی می کنه، فنجونم رو رو میزگذاشتم و نگاه آبی سیاوش رو دیدم که بالبخند بهم گفت : در چه حالی؟! ... لبخند کم جونی زدم وگفتم :  فعلا که زنده ام ... چشاش رو بست ودوباره باز کردو لبخندش پررنگ ترشد و گفت :  زیاد سخت نگیر، می گذره این روزها ... 

صدای گوشیش بلندشد، براش اس ام اس اومده بود. گوشی رو یه نگاه انداخت؛ اخمی رو پیشونی اش نشست ... بعد از چندثانیه گوشی رو انداخت گوشه ی مبلی که روش نشسته بود و گفت :  گمشو بمیربابا ... اینقدر اینو بلندگفت که توجه همه رو ازجمله کیان و نیما رو که باهم مشغول صحبت بودن رو به خودش جلب کرد. کیان رو به سیاوش پوزخندی زد وگفت :  می گم این مقوله ی عشق تو زندگی تو روند تکاملی نداره جناب؟! ... این واقعا سواله برام!!

نیما :  راست می گه دیگه تا کی می خوای ازاین شاخه به اون شاخه بپری ... نه ... جدا؟ ... تو کی می خوای آدم شی هان ؟  ...  کی؟  ...  ..

سیاوش دست به کمرش زد و بالحن لج در آری گفت :  وقت گل نی!

سپیده بچه بغل اومدپیش ما وگفت :  جدا سیاوش ... تا کی میخوای به این وضع ادامه بدی ... هی اس ام اس بازی، دختر بازی،پول بی زبون رو خرج این ورپریده ها کردن؟! ... تا کی آخه؟ ... حساب سنت رو داری اصلا ... 

سیاوش باعصبانیت ساختگی رو به همه مون گفت :  جمع کنین بابا ... بازواسه من همه رفتن رو منبر ... اصلاشما یه کیس مناسب وبه دردبخور پیدا کنین من نامردم اگه زن نگیرم ... 

سریع گفتم :  سحر دوست دانشگاهیم خیلی ماهه، می خوای باهاش درمیون بذارم؟

سیاوش :  نچ! ندیده و نشناخته عمرا ... 

- تینا دختر همسایه ویلا لواسون خیلی خوشکله، پولدار هم که هست، چطوره؟!

- زیادی تو پره دوست ندارم ... کلا با بالا تنه های چاق مشکل دارم!!

سپیده قیافه گرفت :  اووف؛ چه پرادایی تو! ... 

گفتم : خب پول که باشه همه چی حله ... می ره عمل می کنه رو فرم می شه دیگه!

سیاوش :  اد همین تینا رو می خوای ببندی به ریش ما؟! خب برو گزینه بعدی، خیلی خوشم می آد هی کشش می ده ... 

باز گفتم :  دختر جندقی ... 

- کی ؟! ... 

- پونه، دختر همسایه اونطرفیمون

یه هو زد زیر خنده

- چته؟!

- اون که چله بابا ... جون باران بدجور شیرین می زنه، یه روز اتفاقی ... اتفاقی ها! ... سوارش کردم، پیاده نشده بهم شماره داده!

- جدا؟!

- جون تو کپ کردم، این دست منم از پشت بسته.

- خب تو گرفتی شماره اش رو؟!

- آره خب دستشو که رد نکردم.زشت بود!  ... ولی سراون قرار آخری مون باهم دعوامون شد، منم اسمشو به کل از تو گوشیم حذف کردم.

با حیرت تو چشاش زل زدم و گفتم :  پررو ... 

کیان خندید وگفت :  این همه جا رو آباد کرده ، هیچ دختری نیست که امتحان نکرده باشه!

سیاوش :  بده مگه؟! ... عرضه داری تو هم امتحان کن ... 

گفتم :  جدی باش سیا.

سیاوش :  بابا دخترای این دوره زمونه هار شدن، همین سحردوستت!بهت گفتم ندیدم و نمی شناسم ... دروغ گفتم! اتفاقا یه روز که از دم دانشگاه رد می شدم دیدم ازت جدا شد و منم افتادم دنبالش.سوار ماشینم شد ولی شماره رو نگرفت.وقتی هم پیاده شد دنبالش رفتم. سراز یه کافی شاپ درآورد وپرید تو بغل یه پسره.دوست پسرش بود ... نامزدش بود..نمی دونم  ... ولی اینقدر وفاداربود که به پسره خیانت نکنه و شماره ی منو بگیره! ازش خوشم اومد.

اون تینا هم بعدیه بار زنگ زدن بهش دیگه ولم نکرد .چسبیده بود بهم سیریش، یه بار هم نزدیک بود اغفالم کنه ... بدمصب زیادی مکار بود، اشک می ریخت که برم باهاش بخوابم ... 

گفتم :  اه  ...   نگو سیا حالمو بهم زدی، تو واقعا روت می شه این حرفارو بزنی؟! ... 

- اه  ... خب شما دختر پیشنهاد دادین منم با دلایل منطقی رد کردم.حالا هم اگه باز مورد پیشنهادی دارین بفرمایین من در خدمتم!

- مورد که نه ... دیگه ندارم! اصلا تو بگو می خوای همسر آینده ات چه شرایطی داشته باشه؟ ... چه ویژگیهایی؟! ... 

یه نگاه عمیق بهم انداخت ... لبخندش پررنگ شد و گفت :  فرض کن یکی مثل خودت!! ... 

تلخ شدم ... سریع نگاهی به اطرافم نگاهی انداختم که ببینم کسی متوجه شده یانه؟! ... نیما وسپیده با بچه شون مشغول بودن اما کیان ... سرپایین داشت واخمی تو صورتش! حتما حرف سیاوش رو شنیده ... فنجونمو ازرو میز برداشتم وخطاب به سیاوش با لحنی جدی گفتم :  مسخره! راه آشپزخونه رو در پیش گرفتم، پسره ی احمق می خواست مطلقه بودنم رو به رخم بکشه، یا شایدم می خواست با شوخی خرکی هاش جمع رو بخندونه ... لعنتی ... از حرفش حالم گرفته شد ... دیگه تا آخر شب پیش سیاوش نرفتم.

کیان : 

از شرکت برمی گشتم.یه پاکت میوه گرفته بودم که برم یه سر به عزیزبزنم ... چند روزی بود سرما خورده بود.در خونه نیمه باز بود، رفتم تو ... انگار تنها نبود.چند ضربه به در هال زدم و وارد شدم ... صدای صحبت می اومد وانگار خاله سیما هم بود ... مامانم هم! ... سلام و احوالپرسی کردم و میوه ها رو گذاشتم توآشپزخونه ... رفتم پیش عزیزکه با نگرانی به خاله خیره شده بود ... چشای خاله پراز اشک بودو با یه دستمال رو گونه اش رو پاک می کرد ... رو به عزیز گفت : به خدا دیگه موندم چیکارکنم ... داره از دستم می ره عزیز.مگه من چندتا بچه دارم؟! ... کاش خواهر وبرادری داشت ... کاش دوست صمیمی داشت که باهاش صحبت می کرد واز این حال در می اومد.مشکل اینجاست که حرف کسی رو گوش نمی کنه ... مدام گوشه ی اتاقش کز کرده یا داره گریه می کنه ... یا اینکه دراز کشیده رو تختش! ... از بس هم این قرصا رو خورد معده اش رو هم از کار انداخته این دختر ... لب به هیچی نمی زنه ، رسما اعتصاب غذا کرده. تازگیها بی خواب هم شده..شبها نمی تونه بخوابه، چنددفعه تا حالا صدای جیغش رو شنیدم نصفه شب رفتم بالاسرش، کابوسها ولش نمی کنندخدا انشاالله اون پسره رو به زمین گرم بزنه، انشاالله همین بلاها به سرخواهراش بیاد ... کاش می تونستم کاری براش بکنم ... کاش می تونستم راضیش کنم که بره سر کار..حتی قبول نمی کنه که یه چند روزی بریم مسافرت ... 

مامان دلداریش داد که :  درست می شه خواهرجون، یه مدت اینجوریه ولی بهت قول می دم فراموش کنه و باز بشه همون باران شروشیطون قبلی ... 

عزیز :  اصلا چراتوکارخونه مشغول نمی شه؟!

خاله :  رامین می گه اونجا محیطش مردونه است؛ولی اگه راضی بشه خب من و رامین هم حرفی نداریم!

مامان نگاهی به من انداخت و گفت :  کیان ؛ تو نمی تونی تو شرکت یه کار بهش بدی؟

یه هو گر گرفتم ... ضربان قلبم بالا زد و عصبانیت از چشام می ریخت  ...  نمی دونستم چی باید بگم؟! ... شروع کنم به داد وبیداد یا لبخند بزنم و بگم حتما؛ قدمشون روی چشم ! !

قبل از اینکه چیزی بگم خاله گفت :  نه خواهر، مابه اندازه ی کافی خجالت زده ی کیان هستیم اصلا دلم نمی خواد بیشترازاین تو زحمت بیفته.همون تو قضیه ی رامین وبردن و آوردنش به بیمارستان کلی شرمنده مون کرد و رسم فامیلی ومعرفت رو به جا آورد یه دنیا ممنونشیم  ...  وباز قطره اشکی از گونه ی خاله سرخورد که دلمو به درد آورد ... واقعا این دختر کی می خواست آدم بشه؟! ... اون از عمو رامین ؛اینم از خاله! ... آخه بی شعور ... اینا پدرومادرتن یه ذره فکر اینا هم باش ... طلاق گرفتی به درک اسفل! ... به جهنم ... خب دیگه چرا این دو تا رو اینقدر می چزونی؟ !  الهی نیست بشی باران، الهی بمیری که همه ازدستت به تنگ اومدن، خبرمرگت حالا که جدا شدی یه جو عقل داشته باش اطرافیانتو انقدر حرص نده!

- نه خاله ... این چه حرفیه ؟! ... هرکاری از دستم بربیاد دریغ نمی کنم!

مامان باز گفت :  خب پس مشکلی نیست که بیاد شرکتتون؟! شنیدم می گفتی منشی خصوصیت حالا که ازدواج کرده قصد داره استعفا بده ... چطوره باران بیاد جای اون ؟ ... هان؟!

ای لال بشم الهی ... کاش پام می شکست نمی اومدم این وری ... حالا مگه جرات دارم بگم نه ... چی باید بگم؟ ... سه جفت چشم دارن منو می خورن که به حرف بیام ... اگه بگم نه که خاله فکر می کنه به خاطر کینه ام از باران دارم کم محلی می کنم ... خب فکر کنه؛ مگه اونم بامن اینکارو نکرد؟!  ... مگه اون منو خورد نکرد؟! مگه جلوی یه ایل آدم منو ننداخت دور؟! ... 

باصدای مامان به خودم اومدم :  هان؟ ... چی می گی کیان؟..به خدا اگه بتونی کاری براش بکنی همه مون رو خوشحال می کنی ... هم باران از اون وضع در می آد هم ... 

حرفشو قطع کردم و گفتم :  خیلی خب   ...  فردا بگین بیاد ببینم چی می شه!

ای خاک تو سرت کیان.بی اراده ی بی شعور، نفهم بی مغز ... آخه الان چه جای دل سوزوندنه؟ ! چرا گفتی بیاد؟ ... چرا؟ ... مگه نمی خواستی دیگه چشمت بهش نیفته؟! ... آخ مامان حیف که مادرمی وگرنه ... 

صبح روز بعد خبری از باران نشد..سرم خیلی شلوغ بود، باید واسه یکی از زمینا و پرونده ای که خیلی هم مهم بود می رفتم شهرداری ... مامان زنگ زد بهم :  سلام مادر، باران نیومد؟!

- نه ... 

- آخه چرا؟! ... 

- من چمیدونم، نکنه توقع داری برم در خونه التماسش کنم پاشه یباد منشی خصوصیم بشه؟ ... 

-چرا اوقات تلخی می کنی بچه؟ ... یه سوال پرسیدم که باران اومده یانه!

- ای بابا مادر من ول کن تورو خدا ... خیلی حالم خوبه شما هم هی گیر بده، اصلا من نخوام قیافه ی این تحفه رو ببینم باید به کی بگم؟! ... 

- ا  ...  کیان ؟یعنی چی ؟ خودت گفتی بیاد که ... 

- برو بابا ...  قطع کردم وسوار ماشین شدم .

گوشی رو هم با ضرب انداختم رو صندلی کناریم!استارت زدم وعصبانیتمو رو پدال گاز خالی کردم.تا ظهر تو شهرداری گیربودم، اعصابم بد به هم ریخته بود ... با یکی از کارمندا درگیرشدم و کار به کتک کاری کشید که جدامون کردن.بلاخره باکلی مکافات کارم انجام شد وراه افتادم سمت شرکت. وقتی رسیدم خانم سلطانی گفت یکی تو اتاقم منتظرمه ... دستگیره رو پایین دادم و در وباز کردم وعمورامین رو دیدم! رفتم جلو بالبخند بهش دست دادم وتعارف کردم بشینه.نگاهم به عصاش که به صندلی تکیه داده بود افتاد. سفارش دو تا چای دادم ... عمو بلاخره بعد از پرسیدن از اوضاع واحوال کار وشرکت بلاخره گفت : شنیدم دیروز سیما اومده گریه زاری راه انداخته و دنبال کار واسه باران می گشته ... اومدم بگم عموجون حرفای سیما رو زیاد جدی نگیر ، حساسیت مادرانه است دیگه ... باران هم به مرور زمان حالش خوب می شه، من به هیچ عنوان نمی خوام دخترم به خاطر کاری که باهات کرد دوباره با اومدن تو شرکتت باعث اذیت تو بشه ... باران هم اگر چه با پیشنهاد تو موافقت کرده اما من اومدم بهت بگم اگه تو معذوریت قرار گرفتی و پیشنهاد مادر وخاله ات رو قبول کردی بدون رودربایستی حرفتو بزن و بدون که ما اصلا ناراحت نمی شیم.

خودکاری رو که تو دستم تکون می دادم گذاشتم رو میزم وگفتم :  عموجون من ... راستش ... درسته که من دل خوشی از باران ندارم اما ... نمی تونم غم وغصه ی خاله رو ببینم.من حرفی باکارکردنش اینجا ندارم.برق خوشحالی رو تو چشای عمو دیدم.عمو با خوشحالی پرسید :  یعنی می تونه بیاد؟ من فکر می کردم تو   ...  

- نه ... نه عمو ... شما هنوزم فامیل من هستید وخون شما هم تو رگهای من جاریه  ...  زور زدم تا علیرغم میلم بگم :  من مخالفتی ندارم ... 

اگه مخالفت هم داشتم مگه می تونستم بگم؟! ... این آشی بود که مادرم برام پخته بود.

روز بعد باران اومد.حاضروآماده روی صندلی تو اتاقم نشسته بود ودر حالیکه باانگشتاش بازی می کرد و به هیچ عنوان تو چشام نگاه نمی کرد به حرفام که بالحن تندی هم بود گوش می داد :  اگه امروز اینجایی ومن قبول کردم اینجا کار کنی فقط وفقط به خاطر خاله است که عین مادرم دوستش دارم و برام فوق العاده عزیزه! می تونی اینجا مشغول بشی به شرط اینکه بانظم باشی،سروقت بیای وبری، روابط فامیلی رو تو کارت دخالت ندی ... کاربا من اعصاب فولادی می خواد اگه با یه برخورد تند یا یه تذکرساده بخوای گریه راه بندازی وقهر کنی بهتره از همین حالا قید کار کردن رو بزنی. به تموم کارمندا هم گفتم اینجا حرف حرف منه،هیشکی حق نداره سرخودعمل کنه، اگر قبوله وباحقوق پیشنهادی موافقی اینجارو امضا کن! حرفام که تموم شد بلاخره سرش رو بالا آوردوباصدایی آروم گفت :  شرایط روقبول می کنم، ولی من حقوق نمی خوام. فقط ... فقط خواستم با کارکردن تو شرکتتون این فرصت رو داشته باشم که  ...  که  ...  من  ...  ..بدجور به نفس نفس وتته پته افتاده بود.تا ته حرفشو خوندم.می خواست دلجویی کنه ازم خیرسرش ... بچه ام حقوق نمی خواست ... دوست داشت مفت مفت واسم کار کنه بلکه یه ذره از اشتباه بزرگش رو   ...  .نه  ...  .نه  ...  .. این منو چی فرض کرده! به خدا اگه به خاطر پدرومادرش نبود پا می شدم دستشو می گرفتم از همین پنجره پرتش می کردم پایین!

بالحن خشکی حرفشو قطع کردم :  لازم نکرده ! همچین حساب کن که دارم این پولو می دم به یه گدای سرکوچه!

حتی تو صورتش نگاه نکردم که عکس العملش روبیننم.گفتم :  یاالله ... اگه موافقی پاشو اینجا رو امضا کن ... اومدایستاد مقابل میزم.؛ خودکارو برداشت ودرحالیکه دستش لرزش خفیفی داشت پایین برگه و امضا کرد.

روزی که مامان و بابا پیشنهاد ازدواج با باران رو بهم دادن ، یکی از مسخره ترین روزای زندگیم بود ... سرناهار بودم که مامان لبخند مهربونی تحویلم داد وبعد از کلی مقدمه چینی گفت :  راستش من وبابات فکر کردیم تو وباران چقدر به هم می آیین ... چطوره دوباره بهش فکر کنی؟!! مثل سگ پاچه گرفتم؛ بشقابم رو میز چپه کردم وصندلی رو عقب دادم که افتاد وصدای وحشتناکی ایجادکرد.داد زدم :  چی ؟ چی می گین ؟  شمافکر کردین من یه عقب مونده ی ذهنی ام که نفهمم داره دور وبرم چی می گذره؟! واسه چی این حرفو زدین؟ ببینم نکنه به خودشم گفتین ... هان ؟ !..آره؟!!

مامان باترس وهول گفت :  نه ... نه ... هنوز نگفتیم!

باز داد زدم :  من نمی فهمم، این وسط من براتون مهم ترم یا عمو رامین ودخترش؟!! و خطاب به باباگفتم :  تو به فکر ترمیم حال وروز بارانی یاغرور شکسته شده ی برادرت؟!!پس غرور شکسته شده ی من وتو چی؟!نه ... نه ...  تو حتی به فکر غرور خودتم نیستی چه برسه به من؟!! می خوای دخترشونو بندازی به من که رامین خان وسیما خانم توفامیل ودر وهمسایه ازاین سرشکستگی خلاص بشن..که اسم مطلقه بودن از رو دخترشون پاک بشه! من این وسط واسه شما چی ام؟ ... هان؟ ... نه، واقعا می خوام بدونم؛ دلقک سیرکتون؟! یا شاید هم می خواهین به همه نشون بدین یه پسرخلف بی شعور دارین که گوش به فرمان پدرو مادرشه و رو حرفشون حرف نمی زنه ... 

بابا که ساکت ایستاده بود و هوجی بازی منو نگاه می کرد بالحنی آروم گفت :  من فکر کردم،  ... یعنی احساس کردم تو ... هنوزم دوستش داری!

- من گه خورده باشم که بخوام احساسی به اون دختره داشته باشم.خواهشا موضوع رو همین جاخاکش کنید و دیگه به روم نیارید که چه خواسته ی نا به جایی ازم داشتین ... رفتم سمت جالباسی کت و سوییچ رو برداشتم و زدم بیرون!

یک ساعت بی اراده تو خیابونا می چرخیدم.بلاخره سراز شرکت درآوردم ... روز جمعه بود وکسی تو شرکت نبود ... تا غروب تو اتاقم بودم؛ اونقدر حالم داغون بود که تماسهای مامان وبابا رو بی جواب گذاشتم.

چرااونا اینقدر منو احمق فرض کردن، واقعا از نزدیکترین و عزیزترین کسهام این توقع رو نداشتم ... یعنی من اینقدر دم دست وبی ارزش بودم که  ...  .بسه کیان! بسه ... دیگه بهش فکرنکن..دیگه به این جک مسخره پر وبال نده !

تاشب تو شرکت موندم.گرسنه ام بود ناهار ظهرم رو که کوفتم کرده بودن؛ خواستم برم توآپارتمانم که مامان بهم اس ام اس داد برم خونه، می دونستم اگه نرم تا صبح خوابش نمی بره! رفتم تو اتاقم وزود خوابیدم. مامان اومد تو اما خوددمو به خواب زدم واونم وقتی دید جوابی نمی دم دستی به گونه ام کشید وبعدهم رفت بیرون! چندروزی ازپیشنهاد باباومامان می گذشت ... این روزا بدخلق تر شده بودم، مدام به بچه های شرکت گیر می دادم ... فکر باران و ازدواج باهاش دست از سرم برنمی داشت.تموم وجودم لبریز از تنفر شده بود ... زندگیم رو سیاه کرده بود وحالا جلوی روم تو شرکتم راست راست راه می رفت وتازگی ها هم با یکی از خانمهای شرکت رو هم ریخته بود ومدام در حال هر و کر بود. به خدا دلم می خواست یه دل سیر کتکش بزنم ...  یه جوری بزنم که ته ته دلم خنک شه ... یه جوری که بفهمه با من چه کرده ! 

یه فکری به سرم زده بود  ... ممکن بود به قیمت خیلی چیزا تموم بشه اما من مصمم بودم و باید با بابا صحبت می کردم!

زمستون رو به پایان بود و به سال نو نزدیک می شدیم . قرار بودواسه تحویل سال بریم ویلالواسون. بنا براین شد که جوونترها زودتر راه بیفتن و دستی به سرو روی ویلا واسه چندروز موندنمون بکشن وآماده اش کنن و بزرگترها بعدا بیان.با سیاوش ونیما وسپیده وباران راه افتادیم ... کارای نظافت و جارو کردن و گرد گیری رو سپیده وباران انجام می دادن.نیما هم که بچه رو نگه داشته بود ومن وسیاوش هم رفتیم خرت وپرت های لازم واسه این چندروز رو تهیه کنیم.

خسته وکوفته هر کدوم افتادیم یه گوشه؛ سیاوش اما دست از لودگی برنمی داشت.ساندویچی رو که واسه ناهارگرفته بودیم نیما تقسیم کرد ومال سیاوش رو پرت کرد براش که خورد تو صورتش.سیاوش اخمی کردو نگاهی به سرتاپای نیما انداخت ... صداشو نازک کرد وبا ادای زنون گفت : اوا  ...  چه زمخت! ... یه کوچولو لطیف باش جونی  ...  بعد به حالت نمایشی مثلا موهاشو بادست زد پشت گوشش واومد پیش نیما دست به بازوی نیما گرفت ، لباشو غنچه ترکرد وباعشوه به نیماگفت : چقدر لاغری تو! زنت رو بغل می کنی این استخونات اذیتش نمی کنه؟ ! به نظرم زیادی مردنی هستی ، آدم خوبه مثل من باشه ... رو فرم؛ جیگر و  ...  ..همچین تو بغلی!

همه ازخنده روده برشده بودیم ... یه خیاراز تو ظرف میوه ی رو میز برداشتم وپرت کردم سمتش وگفتم :  گمشو سیا بسه جفنگ نگو! ... دست بر نداشت وگفت :  اه ... چه خشن!   ...  و رو به باران گفت :  فکر کنم ازم خوشش اومده، این از اون جنس مردهاست که عشقشون پشت غرورشون خوابیده، ولی کور خونده.فکر کرده من نفهمیدم داره اعلان عشق می کنه ... لبخندی زد؛ چشمکی وبعد با دست برام بوسه فرستادو گفت :  فدات شم اصلا می خوای خودم بیام اهلیت کنم؟ ! 

پاشداومد بازومو گرفت ... هلش دادم ولی کم نیاوردو باز اومد دستمو گرفت وگفت :  آروم بگیریه دقیقه  ...  ورو به نیما وباران که از خنده ریسه رفته بودن گفت : ببینین تورو خدا ... رسم دنیا عوض شده، زن به ماهی من افتاده دنبال این مرد ... اوووف چه مردی هم هست !  بد چیزیه لامصب ...  خنده ام رو کنترل کردم ودستمو از دستش بیرون کشیدم وگفتم :  ول کن سیا، بسه مسخره ...  باز گفت :  ببین کاری نداره، الان یادت می دم. برو جلو به طرف که مثلا من باشم با حس بگو :  می خوام از نظر احساسی حمایتم کنی، می خوام باهام باشی.البته اگه آتیشت تنده و طاقت دوری اش رو نداری که از چشای کور شده ات معلومه همینطوره ، خیلی رک بگو باهام ازدواج کن ... دقیقا به همین رکی! ... 

باران گفت :  بسه دیگه ... فکر کنم آقامنوچهراومد ... پرده رو کنار زد وگفت :  آره خودشونن، همه اومدن! سیاوش دست بردارنبود  :  اه؟! ... آقا منوچهر؟ ... از اسمش معلومه بد جلال وجبروتی داره، برم اونم یه تست بکنم به نظر می آد ازاون خوشکل خوش تیپهاست ... این بار نیما گفت : بس کن جون مادرت سیاوش ، خفه شدم! ... 

سیاوش :  واه ... خب نخند جونم ... راستی ... چه خوشکل می خندی تو، نمیری پسر ، چین کنج چشاشوببین ... جذابی هستیا  ...  باش همونجا بیام اول تو رو یه تست کنم ... 

گفتم :  چی شد این که لاغر بود ... بعدشم این صاحاب داره!

سیاوش : واه ... خب داشته باشه ... نیست مده ! ! همه این روزا چند تا چندتا زن می گیرن ... منم یه جای کوچولو تو دل این خوشکله داشته باشم اشکالی داره؟!! بعدشم لاغری مهم نیست یه کارایی بلدم باهاش می کنم میشه آرنولد! ... اینو گفت و باعشوه رفت سمت نیما که نیما خنده کنان فرارکردو سیاوش گفت :  وایسا کجا ... قربون دوییدنت  ... اوووف ...  کشتی منو، بی شرف مثل آهو می مونه !  نیما رفت پشت سرآقا منوچهرایستاد ... وسیاوش بدون اینکه لحن صداشو عوض کنه باهمون ادا و اطوار پدرش رو برانداز کرد و دست به سینه ی پدرش کشیدوگفت :  منوچهر همینه؟!! عیب نداره ... سن وسال دار هست ولی خب ... عوضش چشاش سگ داره ؛ لپ پدرش رو کشید و گفت  :  فدات! آقامنوچهر سرخ شد ، زنبیل رو انداخت رو زمین و افتاد دنبال سیاوش وگفت :  وایسا ببینم پدرصلواتی، منو فیلم می کنی؟ ... عمو رامین ، خاله وباباو مامان هم ازراه رسیدن و هر کدوم می پرسیدن چی شده و چه خبره؟! ... آخر سرهم سپیده از تو اتاق بچه بغل اومد بیرون وروبه سیاوش گفت : کوفت بگیری سیاوش ! اونقدر زر زر کردی که نگذاشتی این بچه یه لحظه چشم رو هم بذاره ... حالاهم دنده ات نرم خودت آرومش کن ؛ من دیگه نا ندارم.اومد بچه رو داد بغل سیاوش و خودشو ولو کرد رو مبل.سیاوش هم یه ماچ از لپ سینا گرفت و گفت :  چشم؛ نوکرتم هستم آبجی ... 

شب حدودای ساعت نه بود که سال تحویل شد ... حالم با حرفای اونروز مامان وبابا هنوزم بدبود.نمی تونستم فراموشش کنم که چی بهم گفتن و چی ازم خواستن.یاد روزی افتادم که همه اومده بودیم همین جا واسه هواخوری ... همون روزای نامزدیمون بود مثلا ... چندروزی بود که حس می کردم نگاهش اون گرمای قبل رو نداره، اما من براش می مردم ولحظه شماری می کردم تا مال خودم بشه ... تو آشپزخونه بود ، رفتم کنارش و زیر لب گفتم :  مرده شور برده چه چشایی داره ... 

متعجب گفت :  با منی ؟!!

به خودم اومدم وگفتم  :  هان؟! ... نه!

- پس چرا زل زدی به من؟

- تو فکر بودم ... 

- واه ؟!

لبخندی زدم وگفتم  :  دیدی یه وقتایی آدم می خواد به چیز فکر کنه؛ قبلش زل می زنه به یه جا که همچین میزون در بیاد حاصل تفکراتش؟!

دستی به کمر زد و گفت :  اینجای آدم دروغ گو!

- اه ... بی نزاکت ... حالا که اینجور شد مرده شور چشات و هیکل باربی ات رو یه جا باهم ببره ... 

- دیدی حالا ... الحق که پرافاده و پرتکبری کیان! می میری علنا از چشام تعریف کنی پسره ی نچسب!

- چی ؟  ؟ 

- هیچی ؛ گفتم اون ماهیتابه نچسب رو بده  ... 

- تفلون منظورته؟! ... 

- آ  ...  زدی تو خال!

سرگرم کارش شد .داشت گوجه و خیار رو برای سالاد خورد می کرد. گفتم  :  باران!

- هوم !

- می گم نظرت چیه عروسی رو زودتر راه بندازیم؟!!

با اخم خیره نگاهم کرد وگفت :  باز تو داری برنامه های منو به هم می زنی ... من درس دارم کیان ... تو فکر خودت رو می کنی که از هفت دولت آزادی ، نه درسی نه دانشگاهی ... 

- آخه باران ... من ... نذاشت حرف بزنم و گفت :  آخه بی آخه ... من فعلا آمادگی ندارم ... 

- آمادگی چی رو نداری؟ ... بعد از ازدواج که شرایطمون تغییری نمی کنه؛ فقط می ریم زیر یه سقف. قول می دم تو تمام کارها و درسات کمکت کنم ... 

- تو داری منو تو معذوریت قرار می دی ... 

- اینجوری نگو  ... به خدا قول می دم تاتو نخوای کاری به کارت نداشته باشم ... چشاش روبست ودر نهایت عصبانیت گفت : کیان، خواهش می کنم.

اونروز اوضاع جوری که من می خواستم پیش نمی رفت؛ اما الان اوضاع فرق کرده ... همه منتظر عکس العمل من اند ... الان دیگه وقت تازوندن منه باران خانم ... بشین و خوب تماشاکن که چه جوری حق پایمال شده ام رو می گیرم ازت ... بشین و بین پادشاهیم رو ... از حالا می بینم روزی رو که به پام افتادی ... 

بگذریم که چقدر اول سالی بهم بد گذشت و خاله سیما هم کلی به خاطر بهترشدن حال دخترش ازم تشکر کرد ... دلم می خواست بهش بگم چیزی که برام مهمه بهتر شدن حال و روز تویه نه دخترت ... وگرنه من عمرا بخوام سربه تن این بی لیاقت باشه.به محض برگشتن به خونه موضوع رو به بابا ومامان گفتم :  راستش در مورد پیشنهادتون خواستم بگم که  ... من  ...  .. یعنی هنوزم  ...   .جون کندم تا این دوکلمه رو گفتم :  دوستش دارم! برق شادی تو چشای مامان نشست و بابا متعجب بود ومشکوک :  تو که گفته بودی   ...  .نذاشتم حرف بزنه و گفتم :  آره..ولی جدی نگیرید؛ راستش اون یه واکنش کاملا عادی بود ... 

مامان :  پس خواستی ناز کنی واسمون؟!!

بابا :  ببینم تو که نمی خوای از روی ترحم یا  ...  ..باز حرفشو قطع کردم :  نه  ...  .نه  ...  . اصلا! بابا سوال پیچم کرد :  پس هدفت چیه؟ چرا تغییر موضع دادی ؟! ... 

با اعتماد به نفس گفتم :  شما فکر می کنی بیشتر دختر وپسرای جوون واسه چی می رن زیر یه سقف؟ ... واسه چی ازواج می کنن؟ ! 

بابا که زل زده بود بهم گفت :  خب ، تو بگو!

- من می گم واسه ارضای خودشون! همون مسایل زناشویی دیگه ... اگه دوست داشته باشین توضیح کاملتر بدم و موضوع و باز کنم  ... هان؟

مامان علنا خجالت کشید وسرخ شد . دست زد رو صورتش وبه بابا چشم غره رفت : خدا مرگم بده؛مرد وقتی میگه میخوامش یعنی میخواد.به نظرت دیگه لازمه این سین جیم کردن ها؟!!

بابا هنوز نگاهش مشکوک بود :  یعنی تو واقعا اونو می خواهیش؟ ... کاردرو پرت کردم تو بشقاب میوه ام و سیب رو هم نیمه پوست کنده ول کردم و گفتم :  ای بابا پدرمن معلومه که می خوام..خب منم یه سری نیازدارم؛ پس چرا با کسی ازدواج نکنم که یه روزی عاشقش بودم؟!

بابا گفت :  خب خواستم بگم این بی انصافیه که فقط واسه مسایل زناشویی دوستش داشته باشی!

- توقع ندارین که بگم واسه ارتقای روح و به کمال رسیدن شخصیتم دارم ازدواج می کنم ... من به این حرفا اعتقادی ندارم.

بابا پوفی کشید و گفت :  خیلی خب! پس مشکلی نداری؟ ... به عموت بگم؟  ...  پس فردا نیای بگی این هم یه واکنش غیر عادی بودها ؟ ! !

خندیدم و گفتم :  خاطرتون جمع! همون شب بابا زنگ زد به عمو ... عمو هم گفنته بود به باران می گه ونظرش رو می پرسه.فرداش که مامان زنگ زد ؛ خاله سیما از پشت تلفن گریه وزاری راه انداخته و گفته قدمتون روی چشم!

تو اتاق باران دست به سینه و پارو پام انداخته بودم ... بوی عطرم کل اتاقش رو گرفته بود ... دستپاچه بود و داشت با انگشتاش ور می رفت ... خیره خیره نگاهش می کردم. یه لحظه نگاه مضطربش رو که رو زمین بود بهم دوخت و پرسید :  چرا حرفی نمی زنین؟

- چون حرفی ندارم.همه ی حرف من اون بیرونه ... همه ی حرف من پدرومادرم هستن با اون دسته گل ... حرف من الان جلو روته ... دیگه چه حرفی می خوای بشنوی؟

با صدایی که سعی می کرد نلرزه گفت :  هدفتون چیه ؟ ... چرا من؟ ... 

دوم شخص جمع رو خوب اومد ... "هدفتون"   ...   خوشم اومد ، هنوزحالیشه که زیاد خودمونی تر از اینی که هستیم نباید بشه ... داشت سوال بابا رو می پرسید.منم جوابی رو که به بابا دادم گفتم : خب بیشتر دختر وپسرا واسه چی ازدواج می کنن؟ ... واسه ارضای یه سری از نیازهاشون و تشکیل خانواده ... و ... واسه این"شما"  ...  چون   ...  پوزخندی زدم وگفتم :  دیده و شناخته این ... منم که از قدیم می شناسی ندیده و نشناخته زن نمی گیرم!

دیگه حرفی نزد ... از جا بلند شد ورفت سمت در ... در رو باز کردوگفت :  بهتره بریم بیرون!! همه منتظر بودن ببینن چی شده؟ ... عزیزبا لبخند پرسید :  خب  ...  .ومن قبل از اینکه باران بتونه حرفی بزنه گفتم :  باران موافقه ... سریع با قیافه ی بهت زده به طرفم چرخیدو نگاه متعجب و هراسونش رو دوخت تو صورتم   ...  با زیرکی گفتم :  مگه نه؟!  ...  مگه جرات داشت بگه نه ... تو عمل انجام شده قرارش دادم ... سر پایین انداخت و حرفی نزد.مامان گفت :  خب سکوت هم که علامت رضاست ... باز باران حرفی نزد و همه سکوتش رو به موافقتش تعبیر کردن. بازار دست وبوسه ومبارک باشه داغ شد ... نشستم کنارش و دم گوشش گفتم :  کارت رو آسون کردم؛ نمی خواستی که فکرکنی ؟!! می خواستی؟

- مگه فرصت دادی! نگاهی بهم انداخت ... لبخند دختر کشی زدم و گفتم :  بس که کم طاقتم؛ نگو مخالفی که باورم نمیشه! ... عمه اینا هم از راه رسیدن ... رفته بودن خونه ی یکی ازاقوام آقامنوچهر برای عیادت. عمه پرسید :  خب به سلامتی کجا کشید این مراسم خواستگاری؟ ! 

سیاوش : 

دیگه تحمل موندن نداشتم،تحمل نگاههای باران به کیان رو ... تحمل بی اعتنایی های کیان رو ... تحمل غرورش رو ... اصلا همه ی اینا به کنار ؛ تحمل داغون شدن خودم  ...  خودم! ... 

از صبح حال خوشی نداشتم.دختره زنگ زده بهم صدتا فحش ودری وری که لایق خودشه بهم داده ... ای بابا مگه زوره خب نمی خوام بگیرمت! یعنی انقدر خربودی نفهمیدی از روز اول تو رو واسه چی می خوام؟ عجب وضعیتیه؟! ... 

حالا هم تا رسیدم خونه دایی رامین بهم می گن خواستگاریه ... بابا از صبح تا الان یه نامسلمونی پیدا نشد بهم بگه  ... نگفتن می افتنم اون وسط غش می کنم خودمو بی آبرو می کنم میون اون جمع! ... دیگه نشد که بشه بمونم تو سالن،در حیاط رو محکم به هم زدم ... دلم می خواست داد بکشم ... دلم می خواست تا ته کوچه بدوم و فقط دادبکشم تا یه ذره ازاین خفقان کشنده رو خالی کنم.دو تادکمه ی بالایی پیراهنم رو باز کردم ، از بس دویده بودم ته گلوم حس سوزش داشتم ... 

آخ خ خ  ... دردی که از سرانگشتام شروع شد رفت و تاشونه وسمت راست بدنمو پرکرد.کاش این دیوار لعنتی هم به نرمی کیسه بوکسم بود!! ... مچم رو گرفتم و دست خراشیده و خونی ام رو چندبار تکون دادم تا بلکه آرومتر بشه.حضور اشک رو تو چشام حس کردم ... حالم بد بود ... چه دردی هم می کنه ... به درک! به جهنم ... تاتو باشی مشت تو دیوار نکوبی!آخه احمق جون اینجوری حرصت خالی نمی شه که هیچ یه درد دیگه به دردهای بی درمونت اضافه می شه ... برگشتم سمت خونه ی دایی رامین! ... کیان رو دیدم که اومده بود بیرون وتکیه زده بود به دیوار. دست به سینه و پای راستش رو دولا کرده بود وزده بود به دیوار ... 

- کجا رفتی یهو؟!  ...   خواستم بگم به تو چه مرتیکه ی قرومدنگ! ... مفتشی افتادی دنبال من؟! ... 

- اومدم یه قدمی بزنم ... نگاهش افتاد رو دستم وپرسید :  چرادستت رو گرفتی؟ ... مچم رو ول کردم و دستمو تو جیبم فرو کردم و گفتم  :  بریم تو ... 

تکیه اش رو از دیوار گرفت و مقابلم ایستاد :  حالت خوبه؟

- خوبم ؛ چطور مگه؟

- اخه یهو از جمع جدا شدی ؛ عزیز سراغتو گرفت ؛ بیا برو تو واست خوابها دیده ... 

- چه خوابی؟! ... 

- نمی دونم ؛ صحبت سر سن وسالت و عزب اوقلی بودن وزن دادن وبدبخت کردنت بود ... در رو باز کردم و جلوترازکیان راه افتادم و گفتم :  عمرا با طنابش برم توچاه ... مگه من مثل تو خلم که به دست خودم تیشه به ریشه ام بزنم پسر! آزادی  ...  آزادی ام تنها چیزیه که برام مهمه؛ عاشقشم! زن که بگیری می شی اسیر، می شی غلام حلقه به گوش ، می شی حمال، می شی زا به راه ... می شی نوکریه موجودآزار دهنده، یه هیولای دوسر، یه غول بی شاخ ودم ،یه  ...   .یه  ...   ... یه  ...   ..

کیان باخنده :  چیه ... بنزینت ته کشید؟ ... 

- آخ نه ... بذار بگم؛ می شی خراب یه مرده شور برده ای به اسم زن! حالا نگفت کی رو واسم لقمه گرفته؟! ... 

- نه والله ... به اون قسمت هاش نرسید ... فعلا تو مرحله ی راضی کردن شازده داریم در جا می زنیم ... تا رسیدن به اسم شخص مورد نظر فرسنگها راهه سیاوش خان! ... اگر چه هر علفی که به دهن توی بز شیرین بیاد همونه دیگه ... عصر حجر نیست که به زور یکی رو ببندن به ریشت!

با حسرت گفتم :  در مورد من شاید این اتفاق بیفته ... شانس که نیست جون در عذابه !

با سردرگمی نگاهی بهم انداخت و گفت :  ببینم سرت به جایی نخورده ... امشب بد گیج می زنی ها! ... 

گفتم :  نه برعکس امشب خیلی هم رو فرمم . همچین قبراق! ... نیست باخبر شدم می خوان زنم بدن، در پوست خودم نمی گنجم! ... همچین یه خورده دارم بال در می آرم ... در هال رو باز کردم وبا کیان وارد شدیم.عزیز به محض دیدنم لبخند مهربونی رو لباش نقش بست وگفت :  کجا رفتی مادر جون بی خبر؟! 

کیان : 

معلوم نبودچشه؟! ... از وقتی اومده بود یه حال دیگه داشت،از حال آشفته ی چشاش،از رفتارش، از طرز نگاهش به باران اینو فهمیدم.آخرش هم پاشد بی خبر رفت بیرون! ... متوجه نگاههای گاه و بیگاه باران به خودم بودم اما اهمیتی نمی دادم، هر کی مشغول کاری بود بعداز تعیین مهریه و صحبتهای معمول جلسه از حال رسمی دراومده بود و شده بود عین مهمونی های همیشگی ... خانمها تو آشپزخونه مشغول تدارک شام بودن، عزیزرفته بود وضو بگیره، بابا و عمو وشوهر عمه هم در باره ی سود کارخونه و خرابی یکی از دستگاهها صحبت می کردن، سپیده هم که دید این وسط من بیکارم بچه اش رو داد بغلم و گفت :  بی زحمت این سینا پیشت باشه تا دایی جونش برگرده! ... اینو گفت و خودش رفت تو آشپزخونه ... نیما هم که طبق معمول سرکاربود ... و باران که با فاصله ی زیاد ازم نشسته بود ... بعد از مدتی وقتی دید حرفی از طرف من زده نمی شه پاشد ورفت تو آشپزخونه ... عزیز از دستشویی اومد بیرون. آستین هاشو پایین کشید یه نگاه مهربون بهم انداخت و عینکش رو به چشمش زد و گفت :  قربون قد وبالات برم الهی ... نمیرم و تو رو تو لباس دومادی ببینم ... راستی باران کو؟! ... چرا پیش تو نیست؟  ...  .باران رو صدا زد همون موقع باران با سینی چای اومد بیرون ... و عزیزکه گفت : بیا دخترم،بیا پیش کیان، شما دیگه از این لحظه به بعد مال همید، باید هرجا می رید باهم باشید ... می شینید باهم، پامی شید باهم ... این سینی رو بده به سپیده ... و سپیده رو صدا زد :  سپیده ... سپیده!..بیا دختر

سپیده اومد وگفت :  چیه عزیز جونم؟!

عزیز :  بیا این سینی چای رو دور بگردون ، این بچتم ببرتو اتاق بخوابونش این دو تا می خوان یه کم با همم خلوت کنن!سپیده قیافه ای گرفت ومعترضانه غر زدو گفت :  اوووه ... عزیــز! ...  حالت یکی پیدا شد این ورورجک رو دو دقیقه نگه داره می خوای بپرونیش؟! این رو گفت و سینی رو از دست باران گرفت.باران با تاکید دوباره ی عزیز دوباره پیشم نشست و عزیز که پرسید :  سیاوشم کجاست؟ ... و صدا زد  :  سیاوش ... کجایی مادر؟!

گفتم :  رفت بیرون! ... 

عزیز :  ا ... ؟!کجا رفته؟! ... تازه امشب می خواستم یه صحبتی باهاش بکنم که دست از این اداهاش برداره و یه فکری به حال خودش بکنه ... 

عمه که تازه اومده بود گفت :  خدا خیرت بده عزیز ... 

آقا منوچهر هم سر درد دلش باز شد :  آ قربون عزیز خودم ... تو رو خدا امشب یه کاری کن که از خر شیطون پیاده شه و رضایت بده یه جا واسش بریم خواستگاری ... مادرش کلی دختر براش زیر سر کرده همه هم یکی از یکی خانم تر ... 

عمه :  راست می گه ؛ به خدا هرجابریم نه نمیشنویم، فقط مونده رضایت سیاوش نمی دونم چرا اینقدر ناز داره این بچه؟! ... 

گفتم :  شاید دلش یه جا گیره و روش نمیشه چیزی بگه!..

آقامنوچهر :  چی می گی کیان؟! ... سیاوش و کم رویی؟ ... والله تا اونجایی که یادمونه این بچه ازروز تو لدش تا حالا با اعتماد به نفس بوده و پررو ... هر چی هم خواسته همیشه بدست آورده ... ما هم هیچ چیزی ازش دریغ نکردیم

عزیز مشغول نماز خوندن بود ... بدون توجه به حضور باران در کنارم پاشدم بچه ی سپیده رو دادم بهش و رفتم بیرون ... سیاوش از ته کوچه داشت می اومد ... صورتش در هم و انگار دستش هم زخمی شده بود ... بهش گفتم :  کجا رفتی یهو؟!

باران : 

روزی که عین مسخ شده ها قبول کردم برم شرکتش،روزی که با اضطراب کشنده و توهین های کیان پایین برگه ی قرارداد رو امضا کردم، روزایی که کیان موقع پایان کار شرکت می رفت خونه بدون اینکه حتی یه تعارف کوچیک برای رسوندنم بزنه، روزایی که عملا منو نادیده می گرفت و کارایی که مربوط به من می شد رو از خانم سلطانی می خواست براش انجام بده و خانم سلطانی هم به خودش اجازه می داد بهم تیکه بپرونه و تحقیرم کنه، هیچکدوم از این روزها فکر نمی کردم که بخود ازم خواستگاری کنه! ... واقعا چرا ؟ ! ... 

وقتی هم که با خاله و عمو اومدن خواستگاری و بردمش تو اناقم همین رو پرسیدم :  چرا من؟ !  ...  واون جوابی داد که من ترجیح دادم دیگه صحبت نکنم! ... وقتی بیشترغافلگیر شدم که از طرف من به همه گفت برای این ازدواج موافقم! ... دیگه واقعا زبونم بند اومد.چرا اینکارو کرد؟ ... یعنی هنوزم دوستم داشت؟! ... با تمام بدی هایی که در حقش کردم؟! ... این رفتار دوگانه اش گیجم کرده بود، حتی امشب هم که مثلا اومده بود برای خواستگارذی زیاد اونو به خودم مشتاق ندیدم ... هه ... واقعا که دختر! خیلی پررویی ... خب معلومه که چرا اینجوریه! ... اون داره با خودش می جنگه ... آره ... همینه!

پنج دقیقه از رفتن کیان می گذشت ، وقتی دیدم برخلاف توصیه ی عزیز پیشم نموند وبلندشد و رفت منم رفتم تو آشپزخونه پیش بقیه ... صدای در اومد، انگار سیاوش و کیان برگشته بودن.بامامان و عمه وخاله رفتیم تو هال، عزیز به محض دیدن سیاوش لباش پراز لبخند شد وگفت : کجا رفتی مادر جون بی خبر؟! ... و سیاوش که گفت :  چیه عزیز؟ ... به گوشم رسیده دارین نقشه ی قتل منو می کشین ... 

عزیز :  واه ... خدا مرگم بده این حرفا چیه؟! ... 

سیاوش :  همینه دیگه ... اومدن نشستن پای حرفای مامان من ، دست به دست هم دادن که منو آواره کنن ... بابا به کی بگم من جام تو اتاقم ؛ تو خونه ی بابام خوبه! ... 

نگام افتاد به دستش ... لرزش خفیفی داشت و زخمی به نظر می رسید! ... عزیز انگار بهش برخورد و گفت :  یه کلوم بگو به ما مربوط نیست و دهنمونو ببندیم دیگه ... 

سیاوش :  اه ... اه ... اه ... من غلط بکنم عزیز ... خاک تو دهنم ، من این حرف رو زدم ؟ ؟ ... 

عزیزبا حالت قهر رو برگردوند و با اخم رفت و پهلوی دو تا پسراش نشست و دیگه حرفی نزد.روبه سیاوش گفتم :  سیاوش اذیت نکن دیگه، خب تو هم یه تکونی به خودت بده، والله عزیزهم حق داره ... 

سیاوش یه نگاه بهم انداخت که بیشتر به این معنی بود که  :  تو دیگه خفه شو! ... بدیش این بود که هیچ حس گرمی رو با این نگاه خصمانه منتقل نکرد برای همین بی اهمیت به حرف من رو کرد به کیان و گفت :  کیان تو شاهد باش ... تیریپ منت کشیه دیگه؟! ... نه عزیز؟ ...  نزدیک کاناپه شد و روبه بابا و عمو رضا که لبخند زنان به حرفای سیاوش گوش می دادن گفت :  بی زحمت آقایون یه کوچولو جا به منم بدین می خوام از دل عزیزم در آرم ... 

بابا گفت :  نچ! ... 

سیاوش :  اه؟!  ...  .

عمورضا :  ابدا ... 

سیاوش :  اه ... اینجوریه؟! ... باشه ...  جا نیست پس ؟  ...  منم جام رو سر عزیزمه، مگه نه  ... عزیز؟ ... عزیز که مثلا قهر کرده بود رو بر گردوند و گفت  :  رو سر من جات هست در صورتیکه با زنت بیای ... 

سیاوش هم که مثل همیشه کم می آورد زد زیر آواز :  آخ ... عزیز دورت بگردم ... نمی خوای بر می گردم ... می رم تو شهر می گردم ... پی دلبر می گردم ! 

همه در حال خندیدن بودن ، حتی عزیز ... کیان در حالیکه رو مبل لم داده بود وسیبی رو گاز می زد گفت :  آفرین! ... ادامه بده ، داره اثر می کنه، عزیز رو ببین داره کم کمک می خنده!

سیاوش جلو رفت و لپ عزیز رو کشید و گفت :  عزیـــــــزمـــــی!! ... عزیز هم یواش زد تو سینه ی سیاوش و هلش داد عقب و گفت :  برو بچه ببینم ... چه جلافتا!! ... سیاوش در حالیکه می خندید رفت تو آشپزخونه ولی زود برگشت ورو به من گفت :  این غذا که ته گرفت عروس خانم! ... مامان با عجله و خاله به دنبالش دویدن تو آشپزخونه. عزیز که تازه نگاهش به دست سیاوش افتاده بود پرسید :  چی شده دستت؟! ... 

سیاوش به جای جواب دادن به سوال عزیز مثل طلبکارا به من خیره شد ... نه  ...  این انگار خر گازش گرفته !  باز به من از اون نگاهها کرد، عزیز نزدیکش شد و دستشو گرفت و گفت :  آخ ... آخ ... ببین چیکار کرده با دستش، چی شده آخه؟! ... ببین خون رو دستت خشک شده! ... سیاوش دستشو از دست عزیز بیرون کشید و رفت سمت دستشویی و گفت :  هیچی ، چیزی نیست!

عمو رضا گفت :  ببینم سیاوش چی شده؟

سیاوش :  هیچی به خدا، عزیز رو نمی شناسی از کاه کوه می سازه! ... یه ذره پوست دستم گرفته به دیوار خراشیده فکر می کنه زخم شمشیر زهرآگین خوردم.نگاهم به کیان بود با اخم های درهم نگاهش رو بین من وسیاوش می چرخوند ... انگار امشب سیل نگاههای معنی دار تمومی نداشت! باز سیاوش و نگاهی که سردرگمم کرد ... آخرش هم رفت دستشویی و در رو هم بست.

خاله و عمه میز شام رو می چیدن، بابا با آقا منوچهر شطرنج بازی می کرد، عمو رضا یه چشمک بهم زد که یه زنگ به گوشیش بزنم تا بره یه سیگار دودکنه ... کیان هم با موبایلش صحبت می کرد ... و سیاوش که امشب یه جورایی شده بود، مثل همیشه سر به سرم نمی ذاشت وکل کل نمی کرد.از همه بدتر اون نگاهش بود که اصلا بهش عادت نداشتم ... رفتم کنارش نشستم .کنترل دستش بود و شبکه ها رو بالا وپایین می کرد، گفتم :  تو چته امشب؟ ... بدون اینکه نگام کنه گفت :  هوم ... 

- چته می گم؟

- چی ؟ ... چی می گی تو!

- سیاوش از سر شب چته؟! ... بلاخره دست از سر کنترل برداشت نگاهی از سر بی تفاوتی بهم انداخت و بالحن جدی گفت :  چیزیم نیست دختر جون ... 

- هست! یه چیزی هست، دستت چی شده؟ ... 

رو کرد سمت تلویزیون و در همون حالت گفت :  به خودم مربوطه! از حرفش خیلی دلم گرفت؛ بغض نشست تو گلوم ... سیاوش تو دیگه چرا ... اصلا بهت نمی آد نمک رو زخم بپاشی ... چرا آخه؟ ... 

بی هیچ حرف دیگه ای از کنارش پاشدم و در جواب مامان که صدام زده بود، بغضم رو فرو دادم و در حالیکه سعی داشتم صدام نلرزه گفتم :  بله؛ اومدم ... در بین راه باز نگاههای کیان، اهمیتی ندادم ... مثلا قرار بود با هم ازدواج کنیم،

نمی دونم برای چی راضی به این وصلت شده بود؟! ... تو چشاش یه حس مبهم می دیدم ... انگار که زورش کرده باشن بیاد منو بگیره، چاره ای جز قبول این ازدواج نداشتم، وقتی صمیمیت بین بابا وعمو آشتی و مهر ومحبتشونو می دیدم دلم نمی اومد بزنم زیر همه چی و نه بگم و دوباره کدورت و کینه ایجاد کنم.هرچند بعد از آرش تازه فهمیده بودم که کیان رو چقدر می خواستم و خودم نمی دونستم.

سالاد رو توی ظرفها می ریختم که صدای سیاوش اومد :  حالا شد..آقا پلیسه هم اومد ، بابا بکشین شام رو ضعیفه ها ... 

باز صدای اعتراض سپیده بلند شد که می گفت :  این آقا پلیسه اسم داره ، یعنی چی؟ مسخره اشو در آورده ... 

روز بعد جمعه بود و مامان می خواست کیک بپزه ... یه کاسه داد دستم و گفت که برم خونه ی عمه یه کم آرد بگیرم چون خودش به اندازه ی کافی نداشت. رفتم  ... در خونه نیمه باز بود  ... هر چی صدا زدم کسی جواب نداد :  عمه ... عمه ریحانه ... عمه جون؟!!  ...  کسی خونه نیست؟ ... انگار کسی نبود، اما صدای آهنگی از یکی از اتاق می اومد. رفتم در اتاق سیاوش رو باز کردم و از دیدن چیزی که دیدم درجا خشکم زد. سیاوش سر گذاشته بود رو میزش وشونه هاش می لرزید. صدای آهنگ خیلی بلند بود ... لباس به تن نداشت، فقط یه شلوار ورزشی به پاش بود ... 

سیاوش؟! ... 

یه هو سربلند کرد و ایستاد، با چشای سرخ و گونه های خیس و موهای پریشون!

-چی شده؟ ... چته؟  ...  یه هو غرید که :  این خراب شده در نداره عین گاو سرتو انداختی پایین اومدی تو؟! ... 

- درست حرف بزن ، خب در باز بود.

- بود که بود  ...  مامانشو صدا زد وگفت :  مامان ... مامان! ... اینو کی راه داده؟! ... 

باز خطاب به من گفت :  تو چرا هی اینجا پلاسی؟ ... برو بیرون . نمی بینی لباس تنم نیست؟ ... گمشو بیرون بینم ! نگاهم رو سرانگشتش خشک شد که در اتاق رو نشون می داد.

من کی اینجا پلاس بودم؟! ...  اشکهام راه رو بلد بودن، این روی سیاوش رو تا حالا ندیده بودم.

- کری؟! ... 

از جا پریدم و با داد گفتم :  چه مرگته؟ ... چرا عربده می کشی؟ ... اومدم که اومدم، خونه ی عمه مه نیاز به اجازه ی توی احمق نداشتم، ... معلوم نیست کدوم عفریته ای قالت گذاشته و بی محلت کرده که داری سر من بدبخت خالی می کنی؟!! ... ایشاالله بمیری ... لعنتی!

یه قدم جلو گذاشت و با خشم گفت :  من بمیرم؟! ... 

- آره ، حتما لیاقت نداشتی که پشت کرده بهت، تویی که اونقدر شعور نداری که ی دلیل به من که نمی دونم گناهم چیه بی محلی می کنی؛ حقته !  مردن حقته، هر بلایی سرت بیاد حقته ... 

داد کشید :  آره ... آره عفریته حقمه! ... حالا هم خفه شو و نوک دماغت رو بگیر و از همون راهی که اومدی برو بیرون!

با نهایت تنفر سرتاپاش رو نگاه کردم و رو سینه ی برهنه اش خیره شدم و با چشمای اشک آلود گفتم :  ازت متنفرم!

اونم کم نیاورد و با لحن مسخره ای گفت :  آخی ...  قربونت برم دل به دل راه داره خب!

صدای آهنگ مزخرفش رو اعصاب بود و این حاضر جوابی وتند خویی اش دیوونه ام می کرد. دیگه غروری نداشتم که نشکسته باشه، سیاوش بی معرفت! ... کسی که همیشه عین یه داداش برام بود چرا یهو اینجوری شد؟! ... 

اصلا این اخلاقش از کی این مدلی شد؟! ... یادمه بعد از عروسی با آرش بود که حضور سیاوش تو زندگیم کم رنگ شد ... اصلا عروسیم هم نیومد ، همیشه فکر می کردم واسه همدردی با کیانه که نیومده، خواسته یه جورای تنهاش نذاره  ... وقتی عد از عروسی برای اولین بار دیدمش خیلی دلخور بود؛ دلیل اومدنشو نگفت ... اما مدتی طول نکشید که شد همون سیاوش سابق. بعد از طلام هم باهام راه اومد ... حتی تو دادگاه آرش رو به قصدکشت کتک زد و هر چی به دهنش اومد بارش کرد.. یادم نمی ره چقدر سعی داشت تا از حال غم و غصه درم بیاره حالا چی شده بود که بهم می گفت عفریته؟! ...  وقتی ا کاسه ی خالی و چشای اشک آلود برگشتم به مامان گفتم عمه نبوده و سریع رفتم تو اتاقم و تا می تونستم به خاطر این حماقت سیاوش گریه کردم.

عصری بود دلم آروم نداشت؛ دلم هوای سپیده و پسر کوچولوش رو کرده بود.رفتم آماده بشم که برم.مامان اومد تو اتاق و پرسید :  کجا به سلامتی؟

- خونه ی سپیده ... 

-تنها؟!..

- آره ... 

- لااقل با کیان برو.

- نه خودم می رم!

نه ، صبرکن برم یه زنگ بهش بزنم تا بیاد باهم برین.

- لازم نیست مـــــامــــــان!

همونطور که می رفت سمت تلفن گفت :  برای چی آخه؟ ... روز جمعه ای برین بیرون یه هوایی عوض کنین. تو طول هفته که همش تو شرکت و مشغول کارین ... 

وقتی رفتم تو هال دیدمش ... چه زود اومد.پشتش بهم بود.سلام کردم

برگشت و آروم جوابم رو داد :  بریم؟! ... 

جین آبی پوشیده بود و پیراهن سفید! تو طول راه حرفی نزد ... آروم رانندگی می کرد و آهنگ ملایمی پخش می شد.

بوی عطرش مثل روز خواستگاری افکارم رو به بازی گرفته بود ... کاش یه چیزی می گفت!

هرچی صبرکردم بی نتیجه بود بلاخره دل رو زدم به دریا و بی مدمه گغتم :  حالت خوبه؟! ... 

نگاهی بهم کرد  ... نیشخندی زد و گفت :  حالم؟! ... از سوالم پشیمون شدم، خیر سرم می خواستم سر حرفو باز کنم.

حالا کاش ول کن بود؛ الانه که تصادف کنه ... نگاهشو از صورتم برنمی داشت. با اشاره ی چشمام گفتم :  جلوت ... جلوت رو نگاه کن! بلاخره با حالتی خاص نگاه از چهره ام گرفت و گفت :  تو چی؟

با منگی گفتم :  من؟! ... 

- حالت؟ ... حال تو چی ؟ ...  خوبه؟ ... 

- نه ... 

- نه ؟ ... چرا؟  ...  

-چیزی نگفتم ... یه نفس عمیق شبیه آه کشیدم و اون گفت : البته طبیعیه؛ اگه منم بعدچندسال زندگی با عشق عزیزم ... کسی که به خاطرش کلی دل شکوندم ؛ حالا همسر و بچه ام رو از دست داده بودم حالم به بدی تو بود! ... 

داشت زخم می زد؛ داشت اذیت می کرد، حق داشت اما من حالم بدتر از این حرفا بود ، فقط بغض کردم و اونم دیگه ادامه نداد ... 

بلاخره رسیدیم و رفتیم داخل. سپیده اومد :  سلام عزیزم خوبی؟ ... بغل کرد و بوسیدم و رو به کیان :  سلام کیان؛ چقدر خوب شد اومدین ... نیما هم رفته ماموریت تنها بودم! ... بنشینید چای بذارم براتون

- نمی خواد سپیده ، بیا یه دقیقه بشین پیشمون! هنوز ننشسته بودیم که صدای گریه ی سینا اومد ... 

سپیده دوید و رفت از پله ها بالا ... با یکی بگو مگو می کرد بعدشم بچه بغل اومد پایین، صورت و چشای سرخ سینا کوچولو باعث شد دلم براش پر بکشه. رفتم از بغل سپیده گرفتمش ... یه آن سیاوش رو دیدم که از پله ها اومد پایین ... و سپیده که بهش غر می زد و می گفت :  خرس گنده خجالت نمی کشه ، بچه رو سر و ته گرفته می گه بگو غلط کردم ! ... آخه این فسقل بچه حالیشه؟! ... نمی دونم دلش از کجا پره سر من و این بچه خالی می کنه!! ... 

سیاوش :  سلام ... آخه نمی دونی که دارم چرت می زنم اومده بی هوا نشسته رو صورتم ، این پوشکش هم که ظرفیت پر پر ... بو می داد در حد چی!  ... اساسی ها !! ...  سرتو درد نیارم ، گوشامو می کشه و با ذوق و شوق خودشو می ماله به دک و دهن من! ... خیلی اعصاب دارم این روزا  ...  فکر کرده سوار ماشین قراضه ی بابای پلیسشه!! ...  منم حرصم گرفت پرتش کردم رو تخت تا دیگه با گوشای من از این مدل بازی ها نکنه! ... 

سپیده که از آشپز خونه صداش می اومد گفت :  خیر سرت گفتم تو اتاق مواظب بچه باش که من روز جمعه ای یه کم به کارام برسم ... اونوقت تو بچه رو به امون خدا ول کردی و خوابیدی؟ ... 

سیاوش که به سمت من می اومد با اخم هام مواجه شد  ...  دستاشو از هم باز کرد و رو به سینا گفت :  جونم دایی ... بیا بغلم عزیـــزم !  ...  این مامان خل و چلت رو می زنم له می کنم ... می کشمش! ...  واسه چی پوشک عزیز دلمو دیر عوض می کنه ؟! ...  بیا بغلم ... بیا گلم ببرمت آب بازی ... 

سینا رو بغل کرد ورو به کیان گفت :  بشین کیان  ... چرا وایسادی؟  ...   ای نکبت! ...  این یعنی من کشک! ... مرده شور اون غرور تازه بیدار شده ات رو ببره ... مگه من چیکارت کردم بی معرفت؟ ...  بهش محل نذاشتم و رفتم پیش سپیده.

داشت لباس می انداخت تو لباسشویی.آب کتری رو اجاق گاز می جوشید گفتم :  من چای درست می کنم. سپیده در لباسشویی رو بست و دکمه اشو زد. از تو یخچال یه ظرف در آورد توش کیک بود. چید تو بشقاب بلور بزرگتری و پرسید :  مامان اینا خوبن؟ ... 

- خوبن سلام بهت رسوندن ... 

صدای سیاوش اومد :  سپیده اون حوله ی بچه رو بیار ... 

با تعجب گفتم :  واقعا بردتش حموم؟! ... 

سپیده خندید و گفت :  آره ، قربونش برم عین یه خواهر واسم می مونه ... انگار نه انگار پسره ... همه کار واسم می کنه ... باورت می شه یه کوه ظرف داشتم همه رو برام شست ... عاشقشم  ... لحنش نگران شد و گفت :  فقط نمی دونم چشه از صبح که اومده اینجا مدام تو خودشه، هر چی می پرسم پرت و پلا جواب می ده! ... 

باز صدای سیاوش :  سپیده چی شد این حوله؛ بچه ات یخ زد که ...  سپیده دوید و رفت سمت اتاق بچه ... چای ریختم و با ظرف کیک رفتم سمت سالن. چای رو گرفتم جلوی کیان برداشت ولی زبونش نچرخید یه تشکر بکنه ... کیک رو هم گذاشتم رو میز ... چند دقیقه بعد سیاوش با سینا که دور یه حوله پیچیده شده بود اومد بیرون. یه ماچ از لپش کرد و داد دست مامانش و گفت  :  من می رم دراز بکشم ، به بچه ات حالی کن حالا اگه می خواد، بیاد رو صورت من بشینه تمرین ماشین سواری ! البته قبلش باید برم یه دوش بگیرم ... و رو به کیان گفت  :  ببخش که تنهات می ذارم ... و کیان که گفت  :  خواهش می کنم برو به کارات برس!

سیاوش نگاهشو چرخوند سمت من که منم نامردی نکردم و فورا رو برگردوندم! ... متوجه کم محلی پر از غیظم شد  ... بهتر ... بذار بفهمه دیگه محل سگم بهش نمی دم؛ الدنگ بی معرفت!

پنج دقیقه ی بعد کیان بلند شد و رو به من گفت : من می رم چندجا کار دارم، خواستی میام دنبالت! ... اینقدر اینو سرد گفت که جواب دادم :  نه ممنون خودم بر می گردم.همین که آوردیم خیلی لطف کردی ... بدون اصرار دیگه ای ؛ از سپیده خداحافظی کرد و رفت.

سینا رو که حالا لباس تمیز پوشیده بود بغل کردم و نشستم ، یه ماچ از لپ های مرطوبش کردم  ... بوی شامپو می داد ... بوی خوشی  ... بوی عشق! ... بچه داشتن هم واسه خودش عالمی داره ... بچه ی منم اگه مونده بود تا حالا  ...  آهی کشیدم و به افکار پریشونم اجازه ی پیشروی ندادم ... سپیده تو آشپز خونه مشغول کاراش بود، مثلا اومده بودم یه کمی درد ودل کنم ... اون هم از خدا خواسته بچه رو انداخته بود تو بغل من و به کاراش می رسید.

سیاوش از حموم اومد بیرون ، حوله کوچکی رو موهاش بود، زیر چشمی می پاییدمش! به سپیده گفت :  آبجی ، سشوار تو اتاقته؟! ... 

سپیده :  آره ... تو اتاق خواب ... سیاوش با قدم های بلند پله ها رو بالا رفت ... سینا رشته های شالم رو گرفته بود و تو دهانش می مکید ! ... لبخندی بهش زدم و گفتم  :  سپیده؛ این بچه گشنشه ها ... اگه سرت شلوغه غذاش رو بیار من بهش می دم

سپیده :  اتفاقا دارم غذاش رو آماده می کنم ... لحظه ای بعد با ظرف غذای سینا اومد سمتم  ... سیاوش هم اومد پایین. کنترل رو برداشت و نشست رو مبل.ظرف رو ازش گرفتم و گفتم :  بده من بهش می دم.

سپیده :  شرمنده! زحمتت می شه ها

سینا رو گذاشتم رو مبل وطوری نشستم که پشتم به سیاوش بشه و روم به سینا ... سپیده باز رفت پی کاراش ... 

قاشق رو گذاشتم دهن سینا، لباش رو خیلی با مزه به هم می زد عین ماهی قرمز های تو تنگ! ...  یه ذره غذایی که تو دهنش گذاشتم قورت داد پرسیدم :  خوشمزه است؟ ... لبخندش حالمو خوب کرد ... وای چه خوردنیه این بچه ! 

دلم می خواست باهاش حرف بزنم :  جونم ... بازم می خوای؟ ... الان بهت می دم، اینا همش مال توئه. باز یه قاشق دیگه و خوردنای با مزه ی سینا ... می خواست دستاشو فرو کنه تو ظرف ... ظرف رو پس کشیدم و گفتم :  اه ... اه ... نشد دیگه! ... 

صدای سیاوش رو شنیدم که گفت :  دایی جون بهش بگو اول پیش بندت رو ببنده بعد غذارو بذاره جلوت بخوری ، اینجوری کیفش بیشتره! ... 

واقعا خجالت آوره ؛ بعد از اون رفتار وقیحانه صبحش حالا می خواست اینجوری سر حرفو باز کنه.بی اهمیت بهش مشغول کار خودم شدم. باز صداش اومد :  سپیده! ... تو این خونه ؛ کوفتی ؛ زهر ماری ، حناقی چیزی پیدا نمی شه ما بخوریم؟! ... بابا گشنمه صبح تا حالا ... 

سپیده :  کیک هست که اونجا ... باران جون آورد  ... رو میزه!

سیاوش خم شد و ظرف رو جلوی خودش کشید و یواش جوری که من بشنوم گفت  :  باران جون فعلا با ما سر ناسازگاری داره ...  تا ما به چشمش بیاییم طول می کشه ... در ضمن ؛ گل هم اصلا پشت و رو نداره ، محض اطلاع باران جون ! ... مثل آتشفشانی بودم که بخواد فوران کنه. پسره ی معطل سر خود !  ... آخه واسه چی من باید اینقدر لیچار بشنوم ؟ !  فقط واسه اینکه بی اجازه رفتم تو اتاقش؟ ... بعید می دونم. این یه چیزیش شده بود که امروز صبح مثل ابر بهار اشک می ریخت ، حتما سپیده می تونه از زبونش حرف بکشه ... 

سینا بعداز خوردن غذاش تو بغلم خوابید. بردم و تو تختش خوابوندمش و رفتم پیش سپیده که هنوز تو آشپز خونه جولون می داد. بالبخند اومدسمتم و گونه ام رو بوسید و گفت  : قربونت برم ...  شرمنده به خدا ... بیا بشین یه چای برات بریزم!

به صورتش دقت کردم ... چقدر رنگ پریده بود ... پرسیدم  :  چیه سپیده ؟! ... چرا اینقدر رنگت پریده ؟ ... 

- نمی دونم ... چند روزه حالم خوش نیست ، مدام سرگیجه دارم ... از بسکه وسواس کارای خونه رو دارم ... مراقبت از سینا هم که دیگه جای خود داره ... طاقت کثیفی و به ریختگی خونه رو ندارم ... آخ ... نمی دونی چقدر خسته ام !

دستش رو گرفتم و نشوندمش رو صندلی و گفتم  :  تو خیلی سخت می گیری ... اینقدر خودتو اذیت نکن ، عوضش یه شوهر خوب داری که عاشقته و وقتی میاد پیشت تموم خستگیات تموم میشه.

- ای بابا؛ تو که همش در حال شکایت کردنی اونروزی که بله رو بهش گفتی به کار وشرایطش هم بله گفتی ، لطفا اینقدر بهونه گیری نکن ... 

-خیلی خب ؛ چشم خانم ! خب بگو ببینم اصل حالت چطوره ؟  ...  چکارا می کنی ؟ خوبی؟

- خوب ؟ ؟ ...  خوب هم که نبودم پسرت حالموخوب کرد با اون خنده هاش! ... چقدر نازه سپیده

نگاهی به تمام اجزای صورتم انداخت و گفت  :  ببینم مگه حالت بد بود که با دیدن سینا خوب شدی؟ ... 

- چی بگم؟ ... از داداشت بپرس

متعجبانه پرسید :  سیاوش؟ ... نگاهی به هال انداختم ، رومبل لم داده بود وباچشمای بسته سرش رو به پشتی مبل تکیه داده بود و پاهاش هم که دراز شده بود رو میز  ... صدای تلویزیون اونقدری بلند بود که نتونه صدامو بشنوه ... دست سپیده نشست رو دستم  :  چی شده ؟ ... بغض کردم اشک نشست تو چشمام  :  نمی دونم ، صبح رفتم خونه ی عمه ... بی خبر رفتم تو اتاق آقا! ... سر تا پامو فحش بارون کرد ، باورت می شه؟! ... 

- سیــــــاوش ؟  ! 

- آره ، تازه یه چی بگم شاخات در بیاد ، پسره ی احمق گریه می کردمثل ابر بهار ... چش شده بود ؟ ... الله اعلم !

سپیده ژست متفکرانه ای گرفت و گفت  :  پس واسه همین بود که از موقع اومدنتون تا حالا باهاش سرسنگینی ... هی با خودم می گم اینا امروز یه چیزیشون هست، نگو پس حسابی از خجالت هم در اومدین و با هم قهر تشریف دارن! ... 

یه قند برداشتم و انداختم تو چاییم به همش زدم که پرسید :  کیان چطوره؟

- خوبه ... 

- می دونم خوبه ، رابطه اش با تو ؟ ... 

بدون پنهانکاری گفتم  :  تعریفی نداره.

- خب حق داره ؛ ولی درست می شه ، به نظر من هر کی هم جای کیان بود این رفتار رو نشون می داد. اون الان مثل یه شیر زخمی یه ... از یه طرف فکر می کنه چقدر قدرتمنده ؛ از طرف دیگه هم به زخمی فکر می کنه که از پا درش آورده! ... مونده سر چه کنم چه کنمش ! ... البته تا حدودی تکلیفش با خودش معلوم شده دیگه ، همین که دوباره پا پیش گذاشته و تو رو خواسته یعنی گذشته براش اون اهمیت سابق رو نداره ... شاید هم براش مهم هست ولی قدرت عشق به وقایع تلخ گذشته می چربه ! درسته؟  ...  

لبخند کم جونی زدم و گفتم  :  می رفتی روانشناس می شدی لا اقل به درد خانواده می خوردی ، ماشاالله یکی از یکی دیوونه تریم ! اون از سیاوش، این از من ، اون هم از کیان! ...  یه خورده دیگه با هم حرف زدیم و سپیده یه چای خوش طعم دیگه برام ریخت. چاییم رو خوردم و پا شدم و گفتم من دیگه برم.

- کجا به این زودی؟ ... 

- سه ساعته اینجام ؛ برم خونه دیگه ...  می گم سپیده ، یه وقت این موضوع رو به سیاوش نگی ها ... یعنی بگو ... از طرف خودت ؛ مثلا بگو این چند وقته احساس می کنی یه جوراییه و حالش خوش نیست واینا ... 

- باشه خاطرت جمع ؛ حالا یا با خودش حرف می زنم که بعید می دونم باهام درد و دل کنه ... چون صبح هر چی پرسیدم جواب درستی نداد ... یا هم اینکه به مامان می گم باهاش صحبت کنه.

رفتم کیفم رو برداشتم.سپیده اصرار داشت بمونم برای شام.سیاوش از پله ها اومد پایین و سپیده که دید اونم حاضره برای رفتن گفت :  تو دیگه کجا؟! ... 

سیاوش  :  می رم خونه ، تو هم حاضر شو با من بریم. نیما که خونه نیست ، تنها نمون!

سپیده :  نه ... نیما امشب می آد  ... تلفن خونه زنگ خورد .سپیده جواب داد ...  مثل اینکه عمه بود. سپیده :  امشب؟ ... خب باشه ... باران هم اینجاست ... باشه بهش می گم ... باران و سیاوش دارن می آن ، منم صبر می کنم نیما بیاد با هم می آییم. باشه مامان جان چشم ... قربونت برم ... خداحافظ

قرار بود امشب همه خونه ی عمه اینا باشیم . از سپیده خداحافظی کردم و رفتم بیرون.داشتم شماره ی آژانس نزدیک خونه ی سپیده رو می گرفتم که یهو گوشی از دستم توسط یه نفر قاپیده شد ... سیاوش بود ... تماس رو قطع کرد و گفت  : 

سوار شو می رسونمت ! باز مثل صبح زهر مار شده بود ، با اون ابروهای خوشکل تو هم رفته اش ... اه  ...   بی ریخت از خود متشکر ... 

- ا ه  ...   دیوونه ... نکن ، نمی خوام باهات بیام ... زوره ؟! ...  گوشیمو بده

- آره زوره ... یاالله ... دست گذاشت پشت کمرم و هلم داد سمت ماشینش ... با اکراه سوار شدم . بعد از رفتار صبحش ازش دل چرکین بودم حسابی ... گوشی رو گرفت طرفم و استارت زد ... گوشی رو گرفتم و تا جایی که تونستم سرم رو چرخوندم تا چشمم بهش نیفته.

- نشکنه ! ... 

با تمام تلاشی که کرده بودم تا باهاش هم کلام نشم اما یه هو از زبونم در رفت و رو کردم بهش و گفتم  :  چی ؟!!

- گردنت ! ... همچین کله ات رو کردی تو شیشه  ... گردنت به درک ؛ شیشه نشکنه حالا خرج بذاری رو دستم تو این اوضاع ! ... 

- مسخره ... 

بلافاصله پرسید  :  بابت صبح دلگیری ؟! ... 

- نه اونقدر شوق دارم که می خوام بابت چرت و پرتایی که گفتی محض تشکر هم شده بپرم بغلت ماچ بارونت کنم  ... 

یه هو خنده ی بلندی سر داد   ...  .اوهو  ...  چه حالش هم خوبه نکبت ! ... مرده شور اون صدا وقهقهه ات رو ببره  ... انگار نه انگار صبح حالمو با خاک کوچه و فاضلاب خونه و لجن های ته جو یکی کرده بودها ... 

بلاخره دست از خندیدن کشید و گفت  :  حالا خودت بگو من مسخره ام یا تو ... با این طرز حرف زدنت ؟! ... 

جوری بهش چشم غره رفتم که دستش رو رو سینه اش گذاشت و گفت  :  دستم به دامنت من قلبم ضعیفه ها ! ...  مدتی سکوت بینمون بود که باز گفت  :  خیلی بی جنبه ای مگه من چی گفتم که تو اونجور ناراحت شدی ؟ ... 

با بهت گفتم  :  سیــاوش  ! !!

-هـــــان؟ ! !!

چیزی نگفتم ... فقط تو سکوت خیره خیره نگاهش کردم که حساب کار دستش بیاد  ...  بلاخره گفت  :  چیه  ؟  ... 

- خیلی پر رویی ...  اون همه حرف بارم کردی ؛ منو بیرونم کردی و حالا می گی هیچی نگفتی ؟! ... با غیظ رومو برگردوندم سمت شیشه که گفت  :  خیلی خب بابا ببخشید ... خوب شد؟! ... راضی شدی ؟ ... همینقدر بسه؟ ... یا باید به پات بیفتم؟  ...  

سری به تاسف براش تکون دادم و گفتم  :  واقعا که  ...  

باز آتیشی شد و صداشو برد بالا  :  خب تو هم  ... عذر خواهی کردم که ... 

ترجیح دادم سکوت کنم ؛ اما اون دست بردار نبود ... پرسید  :  کیان جونت رفت ؟ ... چرا نیومد دنبالت؟  ...   یه لحظه از لحن صحبتش متعجب شدم " کیان جونت ؟"  ...  چه دلیلی داشت با تمسخر صحبت کنه ؟! ... گفتم  :  خودم خواستم نیاد ... 

پرسید  :  چرا اونوقت ؟ ... 

- به خودم مربوطه !

سری تکون داد و گفت  :  به خودت مربوطه ؟ ...  باشه ... دیگه حرفی نزد..سکوت بینمون رو گرفته بود بلاخره دل رو زدم به دریا  ...  تو جام جا به جا شدم ... نیم نگاهی بهش انداختم ؛ دستی به فرمون داشت و دست دیگه اش رو به چونه اش گرفته بود ... پرسیدم  :  صبح چه ات بود ؟ ... 

بلافاصله و بدون اینکه نگاهم کنه با لحن خشکی گفت  :  به خودم مربوطه ! ...  یکه خوردم ؛ لعنتی داشت تلافی می کرد ... با حرص بهش نگاه کردم ... یه آن با نگاهش غافلگیرم کرد و گفت  :  خوردی؟ ... تا تو باشی تو ذوق من نزنی .

منم مثل خودش سری براش تکون دادم و گفتم  :  باشه ؛ هر جورر احتی..نمی خوای بگی نگو..ولی واسه من که تو رو کمتر تو این حال دیدم خیلی مهمه بدونم چی اشکت رو در آورده  ! 

- چی نه ...  کی !!

- اه ؟  ...  پس پای یه شخص در میونه  ... یه آدم ! ... 

- اوهوم

- نمی گی بهم ؟

- نچ ! ... 

- بگو دیگه ... 

- به نفعته ندونی ... 

- چرا ؟ ... 

-نپرس ... 

سیاوش! ... معلومه که به من مربوطه چون می گی به نفعمه ندونم ؛ جون عمه !  ...  خیلی دلم می خواد بدونم

بلاخره رسیدیم و پیاده شدم ودنبالش رفتم. دزد گیر رو زد و رفت تو خونه شون ... گفتم :  سیاوش صبر کن ! ...  دستش رو گرفتم ؛ چقدر سرد بود ... دستشو از دستم بیرون کشید ونگاهش رو ازم دزدید من اما مصرانه نگاهش کردم و گفتم  :  چته ؟! ...  کلافه دستی میون موهاش کشید و گفت :  هیچی !..بریم تو ... پشت در وایساد و داشت کفشاشو در می آورد   ...   صدای عمه می اومد، بازوی سیاوش رو گرفتم و گفتم  :  صبر کن ...  صحبت تویه انگار ... گوش وایسادم که سیاوش بازوش رو از دستم بیرون کشید و گفت  :  برو کنار دختر خوب نیست ؛ این اداها چیه ؟ ... 

- تو رو خدا بذار ببینم چی می گن ... تو که بری تو صحبت رو قطع می کنن لاافل بذار ببینم چی میگن! ... نمی خواست بذاره گوش وایسم ، زدم تو سینه اش و هلش دادم عقب و گفتم :  هیسس  ! 

عمه با بغض می گفت  :  درسته از خون من نیست ولی خدا شاهده همیشه عین سپیده خواستمش ... از همون لحظه که دادنش دستم ... مهرش به دلم افتاده تا الان ... درسته مادرش نیستم ولی وقتی سهیلا؛ سیاوش رو بهم سپرد یه لحظه هم فکر نکردم که اون رو خودم نزاییدم ... من بزرگش کردم و بابتش خیلی سختی کشیدم ... و حالا هم آرزوی دیدن دومادی اش و بچه هاش و زندگی پر از موفقیتش رو دارم ... نمی فهمم چشه ... از صبح که با اون حال و روز رفت خونه ی سپیده دلم به هول و ولا افتاده تا الان که سپیده زنگ زده می گه حواست به سیاوش باشه انگار یه طوریشه و نمی خواد حرفی بزنه! ... 

صدای عزیز که که می خواست عمه رو آروم کنه ... با بهت برگشتم سمت سیاوش ... که دیدم نیست ! ... رو پله ی آخر نشسته و سرش رو بین دستاش گرفته بود. کنارش نشستم و گفتم  :  سیاوش !

سربلند کرد و گفت  :  هوم ! ... 

- چی می گه عمه ؟ ... تو بچه اش نیستی ؟! ... 

با لبخندی پر از اندوه گفت  :  نه  ...  .

- اینو می دونستی ؟! ... 

- آ ره  ... 

دقت که کردم چشاش اشک آلود بود ؛ چشای آبی خوشکلش پر از آب شده بود ، چه بهش می اومد این قرمزی دور اون گردالی آبی رنگ! ... پسره ی تخس بس که همیشه مسخره بازی در آورده حالا با این قیافه هم یه جور دیگه خواستنی شده ... یه ان دلم براش سوخت وگفتم  :  سیاوش  !  پس گریه ی صبحت به خاطر همین بود ؟ ... 

- نه ... 

- نه ؟ !  ... پس چی ؟ ... 

باز داشت فرار می کرد ؛ بلندشد ورفت سمت در

- وایسا پسره ی قد ! ... دارم باهات حرف می زنم  ... سوار شد و گفت  :  برو تو ؛ منم می آم ... 

- کجا می ری آخه ؟ ... باید برام بگی چی شده ؟..من گیج شدم ؛ تو رو خدا ... 

لبخند زد و گفت :  چی رو تعریف کنم دختر ، همه رو به لطف گوش وایسادن شنیدی خودت ... 

زود سوار شدم ، نگاهی بهم انداخت و پرسید  :  کجا به سلامتی ؟! ... 

- باتو  ...  هر جا بری میام ... زود باش حرکت کن و برو یه جا که درست و حسابی برام بگی چی به چیه و حرفای عمه رو برام بازتر کن! ... 

- اه  ...  .نه به یه ساعت پیشت که به زور سوارت کردم نه به الان که آویزونم شدی و ول کن هم نیستی ... بلاخره راه افتاد و دم یه کافی شاپ نگه داشت. بعد ازاینکه قهوه اش رو خورد شروع کرد به تعریف کردن  :  حدود سه سال پیش فهمیدم فکر کنم قبل از ازدواجت بود ، واسه همین بود که به بهونه ی کار یه مدت رفتم خارج از ایران ... دنبال یه کاغذ از اسناد و مدارک کارخونه تو وسایل بابا می گشتم که یه شناسنامه پیدا کردم  ... مال یه زن بود؛ اسم بابام به عنوان همسرش توش بود ، فهمیدن اینکه زن اول بابام بوده چیز آسونی بود و  ...  اسم من ؛ سیاوش مهران پور به عنوان بچه شون ! ...  نمی تونی درک کنی بعد از فهمیدنش چه حالی داشتم ... کم مونده بود دیوونه بشم ... مامان ریحانه ای که تا اون موقع به اسم مادرم می شناختم این وسط کی من بود؟!  ...   چرا ازم پنهون کردن و بهم نگفتن؟!  ...  چرا ؟  ...  من حقم بود بدونم ؛ رفتم سراغ مامان ؛ مامانی که نمی دونستم مامانم نیست ... واقعا حال گندی بود ... خوبه که اون روزا دیگه برنمی گرده ... وقتی حال و روزم و شناسنامه رو تو دستم دید کم مونده بود سکته کنه. محکم بغلم کرد و هر چی داد و فریاد زدم ولم نکرد ... صدام خونه رو پر کرده بود. بلاخره آرومم کرد و نشوندم یه گوشه وهمه چی رو برام گفت. گفت که مادرم یعنی سهیلا خیلی با بابام خوشبخت بوده ، هشت ماه بعد از تولد من متوجه میشه سرطان داره ، سرطان پیشرفته ی خون ! ... دیگه راهی برای مداوا نمونده بود ... تو آخرین روزای عمرش از ریحانه بهترین دوستش می خواد که مراقب بچه اش باشه و یه جورایی ازش رضایت می گیره که بعد از مرگش به همسری بابا منوچهر در بیاد ... بابا اول امتناع می کنه ؛ نگران حرف و حدیث هاست ، حرف مردم و فامیل ! ... اما به خاطر من راضی میشه.

بعد از اینکه سهیلا فوت می کنه ریحانه که یه بار تو ازدواج شکست خورده و تو دوران عقد از همسر اولش جدا شده به همسری بابا در می آد ...  چند سال بعد هم سپیده به دنیا می آد  ...  خواهرم ! ... 

گفتم  :  پس تو پسر عمه ی واقعی من نیستی ؟! ... 

- نه  ...   ولی من هیچوقت به این فکرنکردم که از خون ریحانه نیستم. من قبول دارم که تموم مهر و محبتی که تموم این سالها به من داشته از سر مهر مادری بوده  ... حتی یه بار هم به این فکر نکردم که بین من وسپیده فرق می ذاره،

حتی بعضی جاها حس می کنم هوای منو بیشتر داره ... از اینکه من قضیه رو می دونم به بابا چیزی نگفتیم، یعنی مامان اینجوری خواست. الان هم غیر از تو ومامان کسی نمی دونه من از ماجرا با خبرم .

لبخندی زدم و گفتم  :  چقدر خوبه که تو با این مسئله اینقدر راحت کنار اومدی ... 

- همچین راحت هم نبود. داغون شدم، زار و زندگیم رو ول کردم و یکماه رفتم خارج ، احتیاج داشتم تو یه فضای دیگه نفس بکشم تا حالم بهتر بشه تا بتونم فکر کنم تا بتونم با خود جدیدم کنار بیام ... وقتی هم برگشتم که یه جور دیگه حالم بدتر شد، وقتی دیدم رفتی شدی زن اون یارو و کیان رو با اون همه   ...  .

سرم رو انداختم پایین و اون دیگه ادامه نداد ... آبمیوه ای که سفارش داده بودم خوردم و گفتم  :  خب حرف بزن حالا ... صبح چت بود؟ ... سیاوش نگاهی به ساعتش انداخت و گفت  :  می گم دیر شده ها ... بهتره بریم ... می رم حساب کنم! ... پاشد و رفت ومن معترضانه گفتم  :  یعنی چی ؟ دارم حرف می زنم ها!! ... بی توجه به من رفت پای صندوق . کیفم رو برداشتم ... سوار ماشین شدم و رو به سیاوش که در حال روشن کردن ماشین بود گفتم :  سیاوش ؟! ... 

-هوم  ...  

- هوم چیه ؟ ... بله

- بله

- تو منو آدم حساب می کنی یا نه ؟! ... 

با بهت گفت :  چی ؟ ... یعنی چی این حرفا؟! ... گفتم که به نفعت نیست بدونی  ... 

دنده رو عوض کرد. یه نگاه به نیم رخ متفکر ویه کم اخموش کردم و مصرانه گفتم  :  باشه ... می خوام بدونم حتی اگه به نفعم نباشه ... 

فورا گفت  :  نمی شه ... 

- چرا ؟ ... 

- همینکه گفتم ... 

- می خوام بدونم خب! ... 

- نه ... 

آره ... 

- نه ... 

- بگو ... خواهش ! !

- نمی گم  ... 

- جون سهیلا ... 

با تندی نگاهم کرد که خیلی ترسیدم ... ولی کم نیاوردم و سر کج کردم و مظلومانه گفتم  :  سیــــایی  ! 

- مرگ ! ... 

- اه  ...  فحش نده  ... بی لیاقت ! فکر کرده کیه پسره ی بی شعور ... من احمق رو بگو ...  که فکر کردم یه درد گنده داری و احتیاج داری به یه سنگ صبور ... 

- دارم  ...  دارم باران ... دارم خفه می شم ! ...  بغض کرده بود و یه دستش به فرمون بود ویه دستش جلوی دهانش ... 

آروم گفتم :  چیه آخه؟ به من مربوطه  ... می دونم ... تو رو خدا  ...  

حرفی نزد ... گفتم  :  ببین اصلا بذار حرفای صبح رو مرور کنیم ببینم چیزی گیرم میاد ! ... 

- چی میشه دو دقیقه خفه شی تا برسیم خونه و از دستت خلاص شم ؟ ... 

بی توجه به حرفش گفتم  :  تو اعتراض کردی که چرا بی هوا رفتم تو اتاقت ... منم گفتم تو دلت از جای دیگه پره و معلوم نبست کدوم عفریته ای این بلا رو سرت آورده که داری سر من خالی می کنی..بعد هم گفتم هر چی سرت بیاد حقته ! تو هم گفتی آره عفریته حقمه ! ... خب حالا نتیجه ی بحث چی شد؟ ... 

- نتیجه ی بحث معلومه دانشمند ! ... من جوابتو دادم  ... خیلی کله پوکی اگه نفهمی !

- هــــا ن ؟ ! 

- جوابت این بود که  :  آره عفریته حقمه ! ... 

- خب! ... 

- خب و کوفت ! ... صد سوالیه ؟!..

چند دقیقه با گیجی بهش زل زدم تا حالیم بشه چی می گه ... وقتی دید چیزی نمی گم گفت  :  خب عفریته ی دیوونه این بلا رو تو سر من آوردی دیگه  ! 

چند دقیقه منگ بودم ، دیگه رسیده بودیم دم خونه. ماشین بی حرکت ایستاده بود ، درست عین من که مثل مجسمه خیره به سیاوش و چهره ی پر از لبخندش خشک شده بودم ... 

- از کی ؟ ... فقط همین دو کلمه از دهنم در اومد ... چشاش رو رو هم گذاشت و باز کرد و خیلی خونسرد گفت  :  نمی دونم !

- چرا نفهمیدم ! ... 

- جالب اینه که خودم هم نفهمیدم ... مطمئنم این حس خیلی وقته با منه ... ولی نمی دونستم  ...  باورت می شه ؟! ... تا اینکه کیان برای دومین بار ازت خواستگاری کرد ... اصلا حالا که فکر می کنم می بینم بعد از طلاقت برام مهم تر شدی  ... احساساتت ، زندگیت ! یه هو همه چی عوض شد ... دیگه تمایلی به ارتباط با دخترای دیگه نداشتم ... باورت میشه ؟! ... من؟  ...  سیاوشی که همه جا یه دختر بهش چسبیده بود حالا دیگه به کار کسی کاری ندارم  ... چرا ؟ ... به خاطر یکی مثل تو ... اصلا من به خاطر تو  ...  ..

باورم نمی شد این حرفا از دهن سیاوش بیرون بیاد ؛ چرا باید تو این موقعیت این حرفا رو بهم بزنه ؟! ...  حتی تصورش هم برام غیر مکن بود ... 

- امروز که سرزده اومدی تو اتاقم و اشکهام رو دیدی حالم از خودم به هم خورد ... غرورم یه جوررایی جلوت شکست ... اون اشکها واسه تو بود و تو دیدی شون !!..باهات بد حرف زدم که ازم بدت بیاد ، که ازم متنفر بشی که من دیگه نتونم اون حس رو بهت داشته باشم ... نشد ... تموم شب مثل جغد بیدار بودم و تک تک فحشایی که دادمت رو به خودم برگردوندم ... 

با صدایی لرزون گفتم  :  تو  ...  تو که ازم انتظار نداری که ... خلاف اونچه قراره تا چند هفته ی دیگه اتفاق بیفته عمل کنم ؟! ... 

سریع گفت :  نه ... اصلا ! ... 

- نمی خوای که یه آرش دیگه واسه کیان باشی ؟! ... 

- نه  ... نمی خوام ! ... 

- تو که دوست نداری رابطه ها دوباره تیره بشه ؟! ... 

- نه  ...  اینو نمی خوام ! ... 

صدام رو بلند کردم و داد زدم  :  پس چته ؟ ... 

بلند خدید و گفت  :  هیس !  تو چته ؟ ... 

- این حرفا چیه ؟

سیاوش با لبخندی که حرصم رو در می آورد گفت  :  کدوم حرفا ؟ ! 

- همینا که گفتی ، همینا که داره زندگیم رو به راهی می بره که پر چاله چوله است ... همین راهی که من سه سال پیش رفتم و خیلی تاریکه ومن می ترسم ازش ... 

لبخند رو لبش جمع شد و با اشاره به آویز کوچولوی جلوی ماشین گفت  :  باران به همین قرآن من قصدم خراب کردن زندگیت نبوده ونیست ، من حرفی نزدم که ...  اگر هم زدم تو خواستی که زده بشه ... گفتم که به نفعت نیست بدونی ... 

سر پایین انداختم و گفتم  :  ببخشید ... 

- نه ... من باید بگم ببخشید ، ببخشید که ناخواسته عاشقت شدم و علیرغم میلم به زبون آوردم ! ببخشید که  ...   ... 

- بسه سیاوش !! ...  سرش رو مظلومانه تکون داد و با لحنی مظلومانه تر گفت  :  باشه ، بس می کنم. حالا بیا بریم تو و جوری وانمود کنیم که اتفاقی نیفتاده ... خب ؟! ... 

-سیا! ... 

- جانم ! ... 

- داداشی جونم می شی ؟! ... 

سیاوش با چشمایی که هر لحظه ممکن بود بباره نگاهم کرد  ...  ولی زد به بی خیالی و گفت  :  ایش ، حالا فکر کرده چه تحفه تترنائیه؟!! ... والــــله  ! 

یه هو از لحنش خنده ام گرفت. از ماشین پیاده شدیم و رفتیم تو خونه. جلوتر از من راه افتاد ویه هو زد زیر آواز ... مثل جاهلهای مست فیلمهای فارسی  ... تلو تلو می خورد و با کش دادن صداش می خوند  :  مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست  ...   چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب  ...  ..آ  ...  هو  ...  .هو  ...  ..هو  ...  .هوی   ...  ی ... ی ... ی ... 

خنده های بلندم شده بود بک گراند شعر کشدار سیاوش ... پرید سر یه شعر دیگه  :  شب شرابی خوردم ومستی مرا در برگرفت  ...  ..بی وفائیت آمد به یادم هستی ام آتش گرفت ... آ..آآ ... آآآ   ...  هو..هو ... هو ... هوی ... ی ... ی ... 

باز شعر رو عوض کرد و خوند  :  مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه   ...  . غم با من زاده شده منو رها نمی کنه  ...  .منو رها نمی کنه

ای بابا پیرت بسوزه عاشقی تو که منو رسوا کردی مشت منو وا کردی   ...  این همه در به در رو  ...   چرا منو پیدا کردی  ؟ ؟ دردمو صد تا کردی ... 

یه هو برگشت و یه فیگور دیگه گرفت و رو به من که در حال مردن از فرط خنده بودم خوند  :  عشق باید پا در میونی کنه  ...    تا آدم احساس جوونی کنه   ...  تا آدم احساس جوونی کنه  ... 

خنده های بلندم با دیدن کیان که روی پله های حیاط نشسته بود کمرنگ و نهایتا قطع شد ... سیاوش متعجب از تغییر حالتم برگشت و هر دو زل زدیم به کیانی که با عصبانیت نظاره گر ما بود  ... 

سیاوش : 

گفت داداشم می شی؟!! ... دختره ی احمق ! ... می دونستم محاله که بهش برسم ، محاله که بتونم به دستش بیارم ... زدم به کوچه علی چپ ... زدم زیر آواز  ... زدم تو جاده خاکی..تو خط خل و چلی ... مثل همه ی وقتایی که حالم بد بود و باید به بهترین نحو ماست مالی اش می کردم تا یادم بره چه غمی دارم ! ... نفهمیدم چی خوندم ... انگار واقعا مست شده باشم.صدای خنده هاش از پشت سرم می اومد..کاش می شد داد بکشم ، کاش می شد یکی رو بزنم ، یکی مثل کیان که هیچ گناهی نداشت  ... حق از دست رفته اش رو می خواست دوباره به دست بیاره ... واین وسط دل زبون نفهم من بود که موقعیت حالیش نبود ... سینه ی تنگ من و بار غم او هیهات ...  مرد این بار گران نیست دل مسکینم ...  نه ... نیست ... دلم میخواد فریاد بکشم و بگم آقا ..تو این مورد متاسفانه من به طرز فجیعی نامردم !  ...  کاش می شد به کیان بگم داداش شرمنده منم دلم نامزد سابقت رو می خواد ایندفعه هم مردونگی کن از حقت بگذر بذار ما هم به مراد دلمون برسیم ... فکر کن ... چقدر آخه می تونم رو داشته باشم که اینو از بهترین رفیقم ؛ دوست و پسر دایی ام بخوام ؟! ...  آخ  ... چرا رسم دنیا اینقدر مسخره است؟ ... چرا ؟ ... چرا ؟  ؟ ؟  ...  

برگشتم تا صورتش رو که همیشه موقع خندیدن معرکه می شد ببینم  ...  یه هو صدای خنده اش کمتر شد و قیافه اش تغییر کرد ... سر برگردوندم تا ببینم چی باعث شده من از دیدن این منظره ی زیبا محروم بمونم !! ...  کیان بود که پرسید  :  خوش گذشت ؟!..

کم نیاوردم و گفتم  :  حسابی  ... جای شما خالی ... 

احساس کردم اخمو شد و رو به باران گفت  :  علیک سلام !.. وباران با تته پته سلام کرد و از پله ها بالا رفت و خودش رو انداخت تو سالن ...  خواستم از کنار کیان رد شم که گفت  :  صبر کن سیاوش !

-بله..

- وایسا کارت دارم

- بریم تو بگو ... 

- نمی شه بیا اینجا !..دو تا پله ی بالا رفته رو اومدم پایین ونشستم کنارش . بلافاصله پرسید  :  چته سیاوش؟! ... 

- به تو هم باید جواب بدم؟! ... 

- باید بدی ! ... 

- اه ... اینجوریه ؟! ... نه ... نه داداش  ... تو کفش باش ! اینو گفتم و از جام بلند شدم. اونم پا شد، روبه روم ایستاد و پرسید  :  زخم دستت خوب شد ؟!

یخ کردم ... یعنی چی ؟! ... نکنه فهمیده ؟! ... 

- انگار باران حالت رو خوب کرده ... دیروز که رو فرم نبودی ، حالا بگو ببینم تا این وقت شب با نامزد من با این وضع هر و کرتون کجا بودین وچه می کردین ؟  ...  .

- مطمئنا کار خلاف شرع نمی کردیم ... با دختر دایی ام رفته بودیم کافی شاپ ! می خوای آدرس بدم بری سوال کنی ؟!! ... 

- لابد رفته بودین حساب و کتابهای شرکت رو بکنید یا  ... چه می دونم مثلا در باره ی گرمی و سردی هوا ... یا  ...  گرونی سکه و دلار ... و این جور چیزا حرف بزنید ..هان؟! ... 

طاقتم تموم شد  :  بس کن کیان  ... این حرفا چیه ؟! ... 

- یعنی می خوای بگی نمی دونی ؟! ... 

- چی رو ؟! ... 

- اینکه من حالیمه تو سرت چی می گذره آقا پسر ... دور و برش نپلک !! ... 

پوزخندی زدم و گفتم  :  تو فکر می کنی من به اون  ...  .

حرفمو قطع کرد و گفت  :  تو به اون  ...  اون به تو  ...  فرقی نمی کنه ، جفتش حماقته ! ... با نگاه هامون نزدیک بود همدیگه رو دار بزنیم ؛ گفتم  :  من که تو دل این دختر نیستم پس خبر از دلش ندارم !! ... 

- تجربه ثابت کرده که اون قابل پیش بینی نیست ، ممکنه مثل دفعه ی قبل بی خبر از من یه آرش دیگه پیدا کنه به اسم سیاوش ! ... پوست لبمو از تو گاز می گرفتم تا دهنمو وا نکنم تو روش  ... در حالیکه یه دستش تو جیب جین سورمه ایش بود یه دست دیگه اش رو رو شونه ام گذاشت و گفت  :  اگه واست دلبری کرده و اون پشت مشت های دلت رو لرزونده باید بگم که زیاد نذار خوش خوشانت بشه ، جلوی این حس احمقانه رو بگیر ... اینا همش یه خیال خشک و خالیه ... اینو ازم قبول کن ، به عنوان یه کسی که یه بار بلا سرم اومده ازم قبول کن ... هر چند این سیب گاز زده ی آرش همچین نباید تعریفی باشه ... از من می شنوی ولش کن ... 

چشام گرد شده بود  ... این چه جورش بود ... لعنتی تو مگه دوستش نداری پس چرا داری این ریختی در موردش حرف می زنی ؟ ... دستش رو از رو شونه ام پایین انداختم و گفتم  :  اگه ولش نکنم چی ؟ ... 

چند ثانیه تو صورتم زل زد  ...  حرفی نزد ، فقط نگاه کرد. شاید خواست ببینه جدی گفتم یا نه ؟! ... با عصبانیت گفت  :  تو حرف حسابت چیه ؟! ... 

لبخندی به صورت درهمش زدم و جوابی ندادم که گفت  :  لعنتی !! ... 

دستاش رو از تو جیبش در آورد و یه قدم رفت و برگشت و گفت  :  برنامه هامو به هم نریز سیا ... 

- خب  ... پس واسش برنامه داری ؟! ... تو هم از من می شنوی می گم نکن ...  گناه داره  ! 

- کی گفته می خوام اذیتش کنم که می گی گناه داره؟! ... 

- نیاز به گفن نیست ... از اخلاق ورفتارت معلومه! ... از نگاه سردت ... واقعا این حال و روز مردیه که تا چند روز دیگه عروسیشه ؟! ... 

خنده ی عصبی کرد و گفت  :  اشتباه فهمیدی پسر عمه ! ... این حال وروزم هم به خودم مربوطه ... اگه یه کم به گذشته فکر کنی می فهمی چرا اینقدر تو هم و بی حال و حوصله ام ! ... چرا اینقدر بی انصافی تو؟! ... یعنی اینقدر بهم حق نمی دی که از باران دلخور باشم؟! ... توقع داری پپه بشم ؟ ... من می خوامش ... عاشقشم ! ... اگه نبودم که غرورمو نمی ذاشتم وسط ... همه هم با این قضیه کنار اومدن حتی خود باران!..فقط نمی فهمم تو این وسط چرا داری سنگ می اندازی؟! ... 

- کدوم سنگ پسر ؟! ... من مگه مرض دارم که خوشبختی تورو نخوام؟! ... من نوکرتم هستم دربست! ... نامردم اگه نخوام خوشبختی ات رو ببینم ... من فقط نگران حال و روز بارانم ... می دونی که حالشو ... می بینی که وضعشو ... 

خب اونم کم بد بختی نکشیده ... اونم برام عزیزه ... نمی تونم ناراحتی اش رو ببینم ... اون برام مثل سپیده می مونه! ... 

مردم تا این چرت و پرتا از دهن وامونده ام در اومد  ...  مردم تا نفهمه ... مردم تا از فرار چشام  ... از لکنت و دستپاچگیم ... از لرزش خفیف صدام نفهمه منم خاطر خواه نامزدشم ! ... آخ  ... خدا  ... مردم تا گفتم برام مثل سپیده است!

لبخندی زدم تا خاطرش جمع بشه ... دستم رو گذاشتم پشت کمرش و گفتم  :  برو پسر ... برو تو ... الاناست که مامان بیاد بیرونا! ... 

باران  : 

با هول واضطراب خودم رو رسوندم به در و وارد سالن شدم ، بدون اینکه بر گردم و پشت سرم رو نگاه کنم . کیان ، سیاوش رو صدازد  ... با هم حرف می زدن ... وای خدا ... چی بشه امشب؟! ... حتی نفهمیدم چطوری با همه احوالپرسی کردم ... ضربان قلبم همچنان بالا بود.. حداقل تا وقتی که اون دو تا تو حیاط بودن این وضع ادامه داشت! ... 

چاییم رو سر کشیدم ، حتی داغی اش که زبونم رو می سوزونه نمی تونه منو از فکر اون دو تا بیرون یباره ... نمی دونم چرا ذهنم می ره به سالها پیش ، به یه شبی مثل امشب که همه دور هم جمع بودیم :  سیاوش پاش خواب رفته بود و نمی تونست تکونش بده؛ لبخند بد جنسانه ای زدم و پشت بندش خنده های بلند ... متوجهم شد و گفت  :  کوفت ! ... رو آب بخندی ! دستامو تو هوا گرفتم و اشاره کردم به پاش !

گفت  :  یه قدم دیگه برداری جیغ می زنم   ...   دو تا قدم برداشتم که تهدید کرد  :  باران می دونی مور مورم می شه ؛ دست به پام بزنی نصفت می کنم ... یه نیم نگاه به کیان انداختم داشت به برنامه ی علمی نگاه می کرد

به تهدید هاش توجه نکردم و رفتم جلو ... کیف می داد اذیت کردنش ! ... شروع کردم به تکون دادن پاش ... لگد های آروم می زدم به ساق پاش و مدام تکونش می دادم. اونم که می دونست قلقلکی ام شروع کرد به قلقلک دادن. یه ربعی مشغول بودیم که دیگه از شدت خنده ولو شدم رو مبل. باز نگاهم افتاد به کیان  ... از جا بلند شد و یه اخم میون پیشونی اش جا خوش کرد. مامان صدامون زد برای شام ... گشنمه ام بود شام هم حسابی خوشمزه ! ... 

با اشتها می خوردم ..حواسم به کیان هم بود زیاد چیزی نخورد! ... سالاد رو هل دادم طرفش و گفتم  :  سالاد رو امتحان کن من درست کردم ! ... 

با سردی گفت  :  مرسی ، می خورم حالا ... زودتر از همه پاشد و تشکر کرد و رفت جلوی تلویزیون نشست.منم بعد از شام از شستن ظرفا سر باز زدم ...  کیان تو هال نبود از بابا که مشغول شطرنج بازی کردن با سیاوش بود پرسیدم  :  کیان کجا رفت ؟ ... تراس رو نشونم داد و منم رفتم کنارش.

- اینجایی؟ ... 

جوابی نداد  ...  دو تا دستاشو تکیه داده بود به نرده ها و پشتش به من بود ... 

- کیان تو امشب چته ؟! ... 

- هیچی  ... 

- به خاطر هیچی از سر شب رفتی تو لک و سگرمه هاتو کردی تو هم ؟ ... 

خیلی بی رحمانه گفت  :  به خودم مربوطه ، تو بهتره بری به قلقلک بازیات برسی ... 

- متعجب و حیرتزده گفتم  :  کیان  ! 

برگشت سمتم و با غیظ گفت  :  کوفت ؛ مرض ! ... این چه ادا اطواری بود با سیاوش ؟! ... 

باز با حیرت گفتم :  یعنی چی ؟! ... 

- رفته بودی تو بغل پسره !

- اون جای داداشمه ... 

- ولی داداشت نیست ، پسر عمه ته ؛ چه معنی می ده اونجوری هم رو انگولک کنین ؟! ... 

اشک تو چشام حلقه زدو گفتم  :  کیـــــان ؟ ! 

- ببین اینجا واسه من آبغوره نگیر ... 

با صدای لرزان گفتم  :  تو چه فکری در مورد من وسیاوش کردی ؟ ...  من اگه یه لحظه هم فکر می کردم پسر بدیه یه کلوم باهاش حرف نمی زدم چه برسه به شوخی های این مدلی ! ... تو واقعا یه سره به قاضی رفتی ، بهتره به آینده ام

با تو بیشتر فکر کنم ... خواستم برم که مچم رو گرفت و گفت  :  صبر کن دارم حرف میزنم .

دستم رو کشیدم و گفتم  :  ولم کن ... 

باز دستم رو گرفت و گفت  :  وایسا ، چرا ناراحت می شی ؟ ... 

با عصبانیتی که هنوز نتونسته بودم کنترلش کنم گفتم  :  چرا ناراحت می شم؟! ... نباید بشم؟! ... نکنه ازم توقع داری تو این موقعیت برات بندری برقصم؟ ... هان ... چطوره؟ ... حال گندت سر جاش می آد اونوقت؟! ... 

لبخند کم جونی میون اخم وتخمش زد و گفت  :  بندری هم برام می رقصی دیر نمی شه ... 

- بس کن ، حالتو ندارم ... 

دستم رو تکون دادم ، رهام نکرد ... با چهره ی جدیم خیره شدم بهش و گفتم  :  ول کن دیگه دستم کنده شد! ... 

- ولت می کنم ولی نرو ... گوش کن به حرفام ! ...  وقتی مطمئن شد می مونم شروع کرد به حرف زدن  :  ببین می دونم ! سیاوش شوخه ... کله خره ؛ زیادی راحته با همه  ... در کل بچه ی خوبیه ولی ... 

پریدم وسط حرفش و گفتم  :  ولی چی ؟ ... نمی خوای بگی که هرزه است ؟! ... 

- نه   ...  نه  ...  دختره ی دیوونه ! ... ولی خب به دل منم فکر کن ، نمی تونم ببینم یکی غیراز من بهت دست می زنه ... 

- بس کن کیان ، ما فقط با هم شوخی می کردیم ، این همه حساسیت آخرش کا ر دستت می ده ... 

نگاه و لحنش تلخ شد  :  منو تهدید نکن ها  ...  

عمیق نگاهش کردم و خیلی مصمم گفتم  :  ببین ؛ می خواد خوشت بیاد یا نه ، من سیاوش رو دوست دارم ، حالشو دوست دارم ، باهاش حالم خوبه ، بهم انرژی می ده ، بهم موج مثبت می ده ، حالمو بد نمی کنه ، برام مهمه !

پسر عمه مه کیان ، غریبه نیست ... می شناسمش ، بهش اطمینان دارم ، واسه همین هم هست که بهش دست می زنم یا به قول تو می رم تو بغلش ! ... اگه بازم لازم شد و پیش اومد و حالم بهم اجازه داد این کار رو می کنم چون نیتم از اول هم این نبود که بخوام براش دلبری کنم.

باخشمی ناشناخته نگاهم کرد اما حرفی نزد  ...  عصبانیت و دلخوری تو عمق چشای خسته اش می رقصید ، از خونه بیرون رفت و در و محکم به هم کوبید ... سه روز خبری ازش نشد، نه زنگ زد نه اس ام اس داد. دلم بد جور براش تنگ شده بود ولی غرورم نمی ذاشت باهاش تماس بگیرم.یه هفته این دوری طول کشید ... می رفتم دانشگاه و می اومدم و حتی یه بار هم توی راه رفت و برگشتم ندیدمش که لااقل یه جوری از یه راهی بهش بفهمونم دلم داره براش قیلی ویلی می ره.سعی می کردم خودمو سرگرم کنم ، نمی شد ... می دونستم تند رفته ام  ... کیان از بچگی زود رنج بود ... قهر نمی کرد وقتی هم می کرد جون آدم رو به لبش می رسوند تا آشتی کنه ... 

خب اونم مقصر بود ... نباید اونجور بهم می توپید ، من فقط ازش دلیل ناراحتی اش رو پرسیدم و اون زد تو برجکم ... شیک و مرتب منو شست و آب کشید و چلوند و پهنم کرد رو طناب ! ... شوخی های خرکی سیاوش رو با غرض دونست و منو متهم کرد به سبکسری ! ... واقعا دیگه از بعضی از این اخلاقهاش خسته می شدم گاهی اوقات ! ... اما نکبت یه جوری بود که بعد این همه ماجرا آدمو به سمت خودش می کشوند ، دلم واسه خنده هاش ؛ واسه چشاش ؛ واسه بوی ادکلن بی نهایت خوشبوش ، واسه مهربونیش، واسه خود خود بی وفاش تنگ شده بود ... بلاخره دل رو زدم به دریا و براش اس ام اس زدم  :  یعنی واقعا خاک تو سر من ، چرا اینقدر دیر فهمیدم تخم وفا و معرفت رو ملخ خورده! ... بی معرفتا رو می گیرن ، باهام تماس بگیر پسره ی مغرور!

بلافاصله زنگ زد و طلبکارانه گفت  :  چیکار داری ؟ ... 

بدتر از اون گفتم  :  معلومه کجایی ؟ ... 

جواب داد  :  رفتم کنار تا کمتر حالت رو بد کنم ، که کمتر انرژی منفی بهت بدم ؛ در کل گفتم یه چند وقتی نباشم که راحت باشی  ... 

- چرت نگو ؛ پاشو بیا کافی شاپ باید هم رو ببینیم  ... ساعت چهار جای همیشگی! ... 

با همدیگه رسیدیم ... انگار واسه سر موقع رسیدن هر دومون بی قرار بودیم ... اون از ماشینش که اون روزا یه دویست وشش مشکی بود پیاده شد و من از آژانس! ... روبروم نشست و سفارش بستنی داد ... شکلاتی  ... همونکه همیشه دوست داشتم ... تو چشام نگاه کرد و در حالیکه سعی داشت هنوز همون ژست قهر و دعوایی خودشو حفظ کنه دستاشو رو میز تو هم قلاب کرد و گفت  :  خب !..

زیر لب گفتم  :  خب وخاکشیر پسره ی بی عاطفه ! ... 

- هووی ... من کر نیستما ... 

دهانم رو کج کردم و گفتم  :  اه ...  واقعا ؟!  ...  

نتونست خودش رو نگه داره ، روش رو ازم گرفت به یه گوشه از کافی شاپ خیره شد و لبخندی رو لبای صورتی اش نشست ... بهم نگاه کرد ... از اون نگاه مهربونا با اون طرح چشای خسته اش! ... باز نگاه ازم گرفت و هونطور که

یه قاشق بستنی تو دهنش می ذاشت گفت  :  اگه یه روز دیگه خبری ازت نمی شد یه بلایی سرم خودم می آوردم . اس که زدی نمی دونی چه حالی شدم ! ... دیگه نزدیک بود بیام در خونه تون خر کشت کنم بیارمت تو کوچه و تا می خوردی بزنمت دختره ی بی معرفت ! ... می مردی زودتر از اینا یه حالی ازم بپرسی ؟! ... 

گفتم  :  آره ... معلومه کی بی معرفته ؟ ... یه هفته است ولم کردی رفتی ، دوقرت ونیمت هم باقیه ؟! ... اونقدر نیومدی که گفتم شاید دور از جون مردی  ... نگو آقا نشسته تو اتاقش و منتظره که من کی می رم منت کشی  ... 

تمام طول حرف زدم تماشام می کرد و از حرص خوردنم کیف می کرد ... بلاخره دهن باز کرد و گفت  :  تو می دونی می خوامت ! ... تو یه جور شفایی ، مثل دوا واسه مریض بد حال ! ... تو واسه من خیلی خوبی  ... هیچوقت دیگه اینقدر ازم دور نشو ... هیچوقت دیگه باهام قهر نکن ... 

با حالت تهاجمی گفتم  :  من قهر کردم ؟!  ...   من بی حرف وحدیث از خونه زدم بیرون و در و کوبیدم به هم ؟! ... 

- خیلی خب حالا ... تصحیح می کنم ، هیچوقت باعث نشو دیگه اونجور باهات قهر کنم ... 

یه ابروم رو دادم بالا و گفتم  :  حالا تا ببینم !! ... 

لبخندی زدو گفت  :  یه چیزی رو می دونستی ؟

- چی رو ؟

- خیلی خری ... 

- اه  ...  نه به اون ابراز عشقت ... نه به این فحش دادنت ...  مشکل داری ها ... 

خندید و گفت  :  بخور بستنی ات رو آب شد ... 

بلاخره کیان و سیاوش اومدن تو ... نه ... مثل اینکه خبری از جنگ و دعوا نبود، چون سیاوش با خنده دست پشت کمر کیان داشت و تعارفش می کرد که بیاد داخل . شام رو که خوردیم از مامان خواستم زودتر بریم که سیاوش گفت  :  کجا ...  بودین حالا  ...  از هم صحبت شدن با سیاوش در حضور کیان می ترسیدم ... واسه همین گذاشتم مامان جوابش رو بده ... چرا؟! ...  چرا یه شبه این حس رو پیدا کردم ؟  ... نکنه اونم حس سیاوش رو فهمیده باشه ... 

به گوشیم اس ام اس اومد. سیاوش بود :  نامزدت باز جویی ام کرد حسابی ... نگران نباش مشکلی پیش نیومد ... خاطر جمعش کردم احساسم بهت برادرانه است ...  تو هم که دوس داری اینجوری فکر کنی ...  می مونه خودم ؛ به قول اون خوانندهه  :  احساس من به تو دست خودم نبود ... شرمنده! ... 

یه روز سپیده باهام تماس گرفت و گفت که می خواد برای نیما تولد بگیره و یه جورایی می خواد سورپرایزش کنه.باید می رفتم واسه خرید کادوی تولد ...  برای همین به کیان زنگ زدم و گفتم اگه می تونه باهام بیاد و اونم با لحن سرد همیشگی اش گفت  :  حاضر شو می آم دنبالت ... رفتم یه کتابفروشی ... می دونستم نیما اهل کتاب خوندنه و یه کتابخونه ی کوچیک و جمع و جور ، با انواع و اقسام کتابها داره ... نتونستم جلوی خودم رو نگه دارم و از کیان پرسیدم  : 

چی خریدی برای نیما؟ ...  اونم بدون توجه به شور وشوقم گفت  :  شب خودت می فهمی ... مستقیم رفتیم خونه ی سپیده ، سیاوش هم اونجا بود، خبری از نیما و مامان باباها هم نبود ... رفتم کمک سپیده ، خونه رو با پارچه های رنگارنگ حریر و ساتن خیلی با مزه تزیین کرده بود ، چند جایی هم شمع گذاشته بود به شکل قلب و گل ! ... یه آهنگ ملایم و عاشقانه هم تو فضا طنین انداخته بود ... حال خوبی بهم می داد این آرامش ... از روزایی بود که استرسم اذیتم نمی کرد ... 

سیاوش با سینا بازی می کردمعلوم بود سپیده سرش حسابی شلوغه که سینا رو انداخته تو بغل سیاوش! ... تلفن خونه زنگ خورد سپیده جواب داد و بعد از قطع کردن رو کرد به همه و گفت  :  مثل اینکه جشن امشب قراره فقط با حضور خودمون برگزار بشه ... از قرار معلوم عزیز حالش بد شده بردنش درمانگاه ...  به خاطر سرگیجه و زمین خوردنش دکتر گفته افت فشار داشته و الان خدا رو شکر حالش خوبه و تو خونه داره استراحت می کنه ... مامان اینا پیشش هستن  ... مامان گفت به همه تون بگم نگران چیزی نباشین و به جشن تولدتون برسین.

علیرغم توضیحات سپیده زنگ زدم به بابا و خواستم که گوشی رو بده دست عزیز. حالش رو پرسیدم و براش آرزوی سلامتی کردم ... وقتی تماس رو قطع کردم کسی رو تو هال ندیدم. صداشون از تو حیاط می اومد. رفتم پیششون. سیاوش رو چهار پایه ایستاده بود و لامپ حیاط رو عوض می کرد ... سینا هم بغل کیان شیطونی می کرد و یا گوشاش رو می کشید یا انگشت تو چشای کیان فرو می کرد ، سپیده هم چهار پایه رو محکم گرفته بود تا سیاوش زمین نخوره ... بلاخره کارش تموم شد ... صدای بوق ماشین نیما اومد ، سپیده دستپاچه و هول در حالیکه دستاش رو بالا گرفته بود همه رو به داخل هل می داد و می گفت  :  برید تو ، برید تو   ...  

سیاوش با اعتراض گفت : هــا ...  !  چته ؟ !  ... انگار داره مرغ جا می کنه ! ... خب نمی تونی مثل آدم تولد بگیری ؟! ... حتما باید سورپرایز کنی آقا پلیسه رو؟  ...  بابا سپیده یه نصیحت  :  نکن  ...  این دلش به یه پخ بنده ، می افته رو دستمون ها ... 

سپیده  :  خفه سیاوش  ... یه دقیقه حرف نزن الان می رسه ... 

سیاوش  :  این روش ها دیگه قدیمی شده که طرف بی خبر از همه جا می آد تو خونه  ... همه جا تاریکه و صدا از دیوار در نمی آد ... ولی یه هو خیلی لوس همه جا روشن می شه وتولد ... تولد ... تولدت مبارک! ... عوووق! ... حال به هم زنه به جون سپیده  ... اصلا من همین الان می رم همه چی رو لو می دم! ... سیاوش بلند شد که سپیده دستش رو گرفت و کشیدش پشت مبل و همه سنگر گرفتیم ... 

بعد از چند ثانیه در هال باز شد و صدای نیما اومد :  سلـــام  ...  سپیده ... خـــانمم؟.  ... عشقم   ...  گـلاب خانم ... خوشکـله؟ ... نیـ ـستی؟! ... بعد رفت سمت پله ها و بالا رو نگاه کرد و صدا زد  :  سپیده ؟!  ...  اون بالایی ... بیا بابا دلم تنگ شده واست صبح تا حالـا  ...  سپیده دست گذاشته بود رو دهن سیاوش که یه وقت حرکت نا به جایی انجام نده  ... 

یه هو چراغها روشن شد و جیغ همه رفت هوا و نیما بهت زده به ماها نگاه می کرد ... سیاوش که دهانش باز شده بود زد زیر خنده ... سپیده دوید طرف نیما وگفت  :  سلام عزیزم ، تولدت مبارک!

نیما خنده کنان رو به همه گفت  :  وای خیلی ممنون بچه ها ... غافلگیرم کردین ... این رو گفت و با عشق به سپیده خیره شد  ... سیاوش شیطنتش گل کرد و گفت  :  می خوای رومون رو کنیم اونور؟ ... نیست صبح تا حالا دلت واسش تنگ شده !

سپیده با اخم نگاهی به سیاوش کرد و از نیما جدا شد وگفت  :  لازم نکرده ... کیان رفت سمت نیما بهش دست داد و رو بوسی کرد و بهش تبریک گفت ... منم همین طور ... نیما سینا رو بغل کرد و بوسه ی محکم و طولانی به گونه اش زد و آخر سر هم سیاوش به نیما ذست داد و گفت  :  مبارکه ... حالا شدی چند ساله ؟ ... نیما چشمکی زد و با خنده گفت  :  چهارده ساله ! ... 

همه نشستند و من هم رفتم تو آشپز خونه پیش سپیده ... باز مثل اون روز رنگ به رو نداشت ...  در حالیکه فنجون ها رو تو سینی می چیدم رو به سپیده گفتم  :  چی خریدی واسه شوهرت ؟ ... 

گفت  :  نمی گم ... صبر کن خودت ببین! ... 

- اوه ... حالا فوقش یه پیرهن یا یه جفت جوراب گرفتی دیگه ... 

- نچ ... عمرا بتونی حدس بزنی ... 

- امروز همه پنهانکار شدن کیان هم لو نداد چی خریده ... در یخچال رو باز کرد وکیک رو بیرون آورد. یه قدم برداشت تا بذارتش رو میز اما یه هو ویراژ داد و نزدیک بود بخوره زمین ... بازوش رو گرفتم و با تعجب به صورت زردش نگاه کردم و گفتم  :  چی شد ؟! ... پات پیچ خورد ؟! ... کیک رو گذاشت رو میز و دستی به پیشونی اش مالید. نفس عمیقی کشید و گفت  :  چند روزه سرگیجه دارم ، کم اشتهام ، حالم خوش نیست ! نمی دونم چمه؟! ... 

- از بس به خودت سخت می گیری و مدام تو این خونه رژه می ری ...  خب یه روز نظافت نکنی آسمون به زمین می آد؟ ... حالش که جا اومد شمع رو گذاشت رو کیک و رفتیم پیش بقیه. شمع رو روشن کرد و گذاشت جلوی نیما و خودش هم کنارش نشست ... دستش رو تو دست گرفت و گفت  :  تولدت مبارک ...  حالا بیا شمع رو فوت کن ...  همه خندیدن و نیما گفت  :  بابا اینجوری نگو ، حس بچه کوچولو بودن بهم دست می ده ... 

بلاخره بعد از کلی مزه ریختن سیاوش شمع فوت شد و نیما کیک رو برید و کیان فیلم گرفت ... و من کیک رو تقسیم کردم ... سینا که بغل سیاوش بود شروع کرد به گریه کردن ... سپیده گرفتش و سعی کرد آرومش کنه. یه تکه کیک گذاشت دهانش ؛ ولی یه لحظه دهانش از حرکت ایستاد ابروهاش تو هم رفت ... چشاش گشاد شد وجلوی دهنش رو با یه دست گرفت ، سینا رو که هنوزم گریه می کرد انداخت تو بغل نیما و دوید سمت دستشویی! ... 

همه مات شدیم ... چش شد یهو  ؟  ؟ ! ... پاشدم رفتم پشت در و چند تا به در زدم  ... بعد از چند ثانیه سپیده در حالیکه از صورت مثل گچ سفید شده اش آب می چکید جلوی در ظاهر شد. پرسیدم  :  چی شد یهو ؟ ... 

- بالا آوردم ... این کیکه به گمونم فاسده ... مزه ی خامه اش یه جوری بود، تا یه تیکه ازش خوردم اینجوری شدم ... 

با تردید گفتم  :  فکر نمی کنم  ... من که خوردم خیلی هم خوب بود  ! 

صورتش رو یه نگاه کلی انداختم ... دستش رو گرفتم و گفتم  :  ببینم تو ... تاریخ عاذتت رو چک کردی ؟!  ...  

یه هو شل شد ... دستش از دستم بیرون اومد  ... تکیه داد به دیوار  ... صدای گریه ی سینا هنوز می اومد ... نیما بهمون نزدیک شد و پرسید  :  چی شد؟! ... من به جای سپیده جواب دادم :  هیچی چیزیش نیست ، یه کم فشارش افتاده ! ... صبح تا حالا رو پاست یه خورده ضعف کرده ... شما برین پیش بچه ها من براش آب قند درست می کنم ... 

نیما رو مطمئن کردم و رفت پیش بقیه ... سپیده اما هول بود و نگران ... پرسید :  تو چی می خوای بگی؟! ...  جوابی نداشتم بهش بدم ، شونه ای بالا انداختم  ... دستی به پیشونی اش کشید و چشاشو بست و گفت  :  ای وای  ...  .باران چیکار کنم ؟! ... 

گفتم  :  کار خاصی قرار نیست بکنی ... ببینم  ... بی بی چک داری ؟! ... 

- دارم ... سریع رفت و برگشت و رو به من گفت  :  اگه مثبت باشه می میرم باران ... 

گفتم :  حالا تو برو ...  وهلش دادم سمت دستشویی

نتونستم اونجا بایستم ... رفتم پیش بقیه ... سیاوش پرسید  :  کجایین شما ؟ ... سپیده کو ؟ ... 

- الان می آد ... 

سینا آروم نمی گرفت ... نیما کلافه بود ، سپیده رو صدا زد و گفت  :  سپیده جان ... فکر کنم این بچه گرسنه است ... بیا شیرش بده ... چند دقیقه بعد سپیده با صورت گر گرفته اومد ... از قدم هایی که برمی داشت معلوم بود چقدر عصبانیه! ... 

جلوی نیما ایستناد و گفت  :  دیگه نمی تونم نیما ... به خدا دیگه نمی تونم ! ... 

نیما در حالیکه سینا رو تکون تکون می داد مات و متحیر به سپیده ی در حال انفجار زل زد و گفت  :  چی ؟ ...  چی می گی ؟! ... بیا این بچه رو بگیر هلاک شد  ... 

سپیده صداش رو بالا برد و گفت  :  بچه ام هنوز یه سالش نشده ، ... نیما من دوباره حامله ام  ... برای بار سوم ... چند روزه حالم بده ، سرگیجه دارم؛ مدام بالا می آرم  ... آخ ... دستی به پیشونی اش کشید و گفت  :  می خوای منو بکشی؟ ... می خوای نابودم کنی؟ ... صدای نعره ی سپیده با جیغ های سینا تو هم قاطی شده بود ...  سیاوش و کیان ماتشون برده بود به صحنه ی جلو روشون  ... 

نیما پرسید  :  حامله ای ؟! ... 

سپیده  :  آره ... آره ... نمی بینی دارم بال در می آرم و دل تو دلم نیست که زودتر بیاد و گند بزنه به زندگی رویاییم ! ... آره آقا نیما  ...  حامله ام ... 

نیما در حالیکه سعی داشت ولوم صداش رو کنترل کنه از جا بلند شد ورو به روی سپیده ایستاد و گفت  :  خیلی خب حالا ، این بچه رو بگیر آرومش کن ... حالا بعد با هم صحبت می کنیم ... 

بیچاره نیما هر چی سعی داشت مثلا جلوی ما آبرو داری کنه اما سپیده درک نمی کرد ... سینا رو نگرفت و بدون توجه به حضور ماها گفت  :  فکر کردی من ماشین جوجه کشی تم ... فکر کردی من کی ام ؟ ... چی ام؟ ... نمی خوام آقا ... دیگه بچه نمی خوام ... 

سیاوش بلند شد و رفت سمت نیما بچه رو گرفت و گفت  :  خجالت بکشین این بچه خفه شد از بس گریه کرد ... 

نیما داد زد  :  اینو به این خانم بگو ... 

سپیده با شدت گریه می کرد ... رو به سیاوش گفت  :  دیگه نمی تونم..منو از اینجا ببر ... نمی تونم تحمل کنم ... 

نیما  :  آره ... برو ... برو ببینم اونجوری واست بهتره ؟! ...  با عصبانیت لگدی به پایه ی میز زد که دو تا پیش دستی رو هم لغزیدن و افتادن رو زمین نیما باز گفت  :  تو سرت بخوره تولد گرفتنت ! ... خوب تبریکی گفتی جلوی اینا ... سیاوش بردار ببرش ؛ این اگه با من تنها بمونه تا صبح یا منو می کشه یا خودش رو ... 

سپیده لباس پوشید و بچه رو بغل کرد و در حالیکه هنوز گریه می کرد رو به نیما گفت  :  فکر کردی آقا ... من خر تو نمی شم ... ماشین جوجه کشی ات نمی شم ... 

نیما سرخ شد و رگ گردنش باد کرد و غرید  :  این باز گفت  !  ... سیاوش خواهرتو ببر از اینجا تا نیومدم ساکتش کنم ... 

سیاوش :  اه ؟! ... اونروزی که با هم خوش وخرم بودین زن تو بود ، حالا که بهت فحش می ده شد خواهر من ؟! ... 

نیما :  ولم کن بابا ... بردار ببر اینو زودتر ...  بعد رو کرد به من و کیان و گفت  :  بچه ها معذرت می خوام ...  واقعا ببخشید ، دیدین که چه وضعی شد !! شرمنده ام انشاالله جبران کنم ... به کیان دست داد و کیان در جواب گفت  :  نه بابا این حرفا چیه ؟ ... پیش می آد دیگه ... 

از نیما خداحافظی کردم و دست سپیده رو گرفتم و بردمش تو ماشین سیاوش  ...  کیان هم خداحافظی کرد و رفت  ... هر دو عقب نشستیم. سینا رو بغل کرده بودم ... سپیده مثل ابر بهار اشک می ریخت ... سیاوش به نیما که تا دم در اومده بود دست داد و اومد سمت ماشین ... سوار شد و در حالیکه استارت می زد گفت  :  واقعا که  ...  من به درک ، باران هم که هم جنس خودته ... تو از این کیان خجالت نکشیدی ؟ ... 

سپیده که صداش گرفته بود گفت :  حالم بده ... سیا حرف نزن ... اصلا به تو چه ؟! ... چرا دخالت می کنی ؟ ... ببینم نکنه طرف نیمای نامردی ؟! ... 

سیاوش  :  مگه یه قل دو قل بازی می کردین که می گی نامرده ؟ ... چرا داری اینقدر سخت می گیری ؟ ... این چه رفتاریه تو از خودت نشون دادی ؟ ... یعنی واقعا همینقدر شخصیت داشتی ؟ ... 

سپیده با صدای بلن د داد زد  :  تو درک نمی کنی پس بهتره خفه شی  ... 

سیاوش جوشی شد .یه دست به فرمون داشت اما برگشت سمت عقب دست دیگه اش رو آورد بالا که بزنه به سپیده که گفتم  :  هــیــــن  ! ..سیاوش ؟ ... دستامو آوردم بالا تا مانعش بشم ... سپیده خودشو کشید عقب و جیغ زد ... 

سیاوش  :  درد ، زهر مار ...  خفه تو بشو بی شعور! ... عرضه نداشتی خودت رو جمع کنی چرا سر من و اون شوهرت خالی می کنی؟ ...  دستش رو مشت کرد جلوی دهنش و گفت  :  اه ... اه ... اه ...  پرو پرو می گه شوهرم نامرده ... نامرده که باهات خوابیده حالا هم بچه ات تو راهه ؟! ...  نامرده که نرفته پی عیاشی اش ؟ ... اگه شکم یه زن دیگه رو بالا آورده بود مرد بود ؟! ... هــان ؟! ... 

سپیده  :  اگه اینکارو کرده بود که خودم از هستی ساقطش می کردم ... 

- نه که الان نکردی ... فکر اون بیچاره رو نکردی که تا صبح خواب به چشمش نمی آد؟ ... والله به خدا شما زنها بعضی وقتا خیلی بی انصاف می شین.

فورا جبهه گرفتم و گفم  :  اه ... جمع نبند دیگه ... 

سیاوش از تو آینه نگاهم کرد و گفت  :  اتفاقا اولین زن بی انصاف خانواده تو بودی ، یادت رفته با کیان چیکار کردی ؟! ... این سپیده هم با تو گشته که اینقدر  ...  .دیگه حرفش رو ادامه نداد ... نگاهش رو از تو آینه به جلوش دوخت و گفت :  لا اله الا الله ... ببین مجبور می کنی آدم رو  ...  

از حرفش دلم گرفت اما الان وقت دلخور شدن نبود ... سینا هنوز داشت بی قراری می کرد و سپیده اونقدر حالش خراب بود که اگه سینا رو می دادم بغلش از پنجره پرتش می کرد بیرون ... 

سیاوش که آرومتر شده بود گفت  :  الان به مامان اینا چی می خوای بگی ؟ ... لج نکن سپیده برت می گردونم خونه بشین باهاش حرف بزن  ... 

سپیده :  برگردی من می دونم با تو ... چرا نمی فهمی حالم بده ... نمی خوام ببینمش ! ... 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

سیاوش  :  اصلا از کجا مطمئنی ؟ ... شاید اشتباه کردی ! ... 

سپیده  :  نه ... تمام علائمش رو دارم ... خیر سرم قبلا دو بار تجربه اش کردم  ...   ولی من نمی ذارم  ... می اندازمش ! ... 

سیاوش  :  تو غلط می کنی  ... زر زر مفت می کنه دختره ی سر خود ... اون روز که درستش می کردین فکر این ادا اطوارات رو هم می کردی خب، خانم خانمها ... اون بچه چه گناهی کرده ؟! ... 

سپیده باز ولوم صدای گریه اش رفت بالا و متعاقب اون سینا هم باهاش همراه شد ... 

سیاوش گفت  :  ای بابا ... این بچه گلوش خراشید بس که جیغ زد ... باران بده به من سینا رو کنار این مادر فولاد زره اش نباشه بهتره ... سینا رو دادم دست سیاوش ... با یه دست زیر بغلش رو گرفت و کشیدش تو بغلش  ... و شروع کرد باهاش حرف زدن :  جونم  ... عزیز دلم گریه نکن ...  بیا عوضش بوق بزن ... وبعد چند بار بوق زد و با دهنش صدای بوق زدن در آورد  :  بیب ... بیب ... بیب ... بیب ... 

سینا آروم شد ولی سپیده همچنان ریز ریز گریه می کرد ... دستمالش دیگه خیس شده بود ... بینی اش رو که قرمز شده بود پاک کرد و گفت :  حالا وقتی انداختمش می فهمه با کی طرفه ... من نمی ذارم ... اون حق نداره ... مگه من آدم نیستم ؟ ... مگه من   ...  .باز هم هق هق و گریه ی سوزناکش حرفشو قطع کرد  ... و من تو این مدت فقط شونه هاش رو می مالیدم و حرفی نمی زدم ... 

سیاوش گفت  :  خب حالا تو هم ..آروم بگیر یه دقیقه  ...  

سپیده  : عجب جشن تولدی ؟!! ... منو بگو ... از چند هفته پیش واسش برنامه چیده بودم ... رفته بودم موهام رو مدل جدید درست کرده بودم ، کلی وقت گذاشتم خوشکل کردم با این بچه ی بد عنق ... اونوقت اون  ...  

سیاوش  :  بسه سپیده  ... تو رو خدا  ...  سر سام گرفتم ! ... 

سپیده شب رو تو خونه ی عمه گذروند. روز بعد رفتم پیشش ...  همه با خبر شده بودن ...  عزیز هم اومده بود و با نصیحت هاش سعی داشت سپیده رو آروم کنه ... مامان پیشنهاد کرد بره آزمایش ... حاضر شدم و همراهش رفتم آزمایشگاه حدسش درست بود.. با حساب کتاب خودش تقریبا یکماهه باردار بود  ...  باز گریه و اشک و ناله  ... 

تو این وضع و اوضاع کم کم به روز عروسی نزدیک می شدیم  ... مامان و خاله ازم خواستن زودتر با کیان خرید هامون رو انجام بدیم ...  اما من دوست داشتم وضع و حال سپیده کمی آرومتر بشه بعد به فکر خرید باشم ... 

سیاوش : 

دو روز از قهر سپیده می گذشت ...  عصری بود ، با سپیده تنها تو خونه بودیم ، نیما قرار بود بیاد ، به سپیده نگفتم ... وقتی نیما اومد خواستم دو تاشون رو تنها بذارم برای همین گفتم  :  من می رم شما راحت باشین !

سپیده گفت  :  بمون سیاوش ، ما حرف خاصی نداریم با هم ... 

نیما  :  راست می گه  ... حرفی نمونده که بهم نزده باشه ، هر چی حرف داشت همون شب تکوند رو سرم !  ...  مدتی بینشون سکوت بود  ... سپیده هیچ رقمه کوتاه نمی اومد و حرفی هم نمی زد. بلاخره نیما گفت :  من نیومدم اینجا اخم و تخم تو رو ببینم ، اومدم حرف بزنیم ... رفت جلو تا بازوی سپیده رو بگیره ، یهو سپیده عین برق گرفته ها خودشو کشید عقب و گفت  :  به من دست نزن ها ! ... 

نیما متعجب از رفتار سپیده نیم نگاهی به من انداخت ...  می دونستم داره خیلی خودشو کنترل می کنه ... اینم می دونستم بد جور عصبانی می شه ، خب اونم مرد بود، واسه خودش غرور داشت  ... تا یه حدی می تونست با یه زن لجباز مثل سپیده راه بیاد ، اما مهربونیش هم خاص بود ... عمیق بود و از ته دل ! ... سعی کرد لحنش ملایم باشه و گفت  :  من درکت می کنم سپیده جان ، ولی تو داری لج می کنی ، به خدا دو روزه اعصاب واسم نذاشتی  ... 

سپیده تو چشمای نیما زل زد و گفت :  تو منو درک می کنی؟!! ... تو ؟  ...  .نه آقا  ...   تو چهار ماه تمام عق نمی زنی ، تو نه ماه کمر درد نداری ، تو تو عرض هفت هشت ماه وزنت دو برابر نمی شه ، معده ات تو حلقت نمی آد فقط واسه خوردن یه قاشق ماست ! تو شکمت و کل اندامت بد ریخت و قیافه نمی شه  ... تو منو درک نمی کنی ، دروغ می گی که می گی درک می کنم !  ...  

نیما دست به سینه ، آروم و خونسرد به حرفای سپیده گوش می کرد ... 

سپیده  :  سینا هنوز کوچیکه ، هنوز از آب وگل در نیومده یکی دیگه گذاشتی تو دامنم ، من واقعا واسه تو مهمم نیما ؟! ... آره ؟ ! 

نیما با لحن آروم و مهربونی گفت  :  معلومه ، تو همه ی زندگی منی ... 

سپیده  :  پس چرا اذیت می کنی ...  می خوای پابندم کنی ؟! ... من تازه می خواستم برم سر کار، اینجوری جلوی پیشرفتم گرفته می شه. من مدرک نگرفتم که فقط بچه داری کنم ... من نمی خوام مثل زنهای دهاتی دوازده ماه سال رو حامله باشم و خوشحال باشم که دارم به شوهرم سرویس می دم و بهش خدمت می کنم ! ... اما مثل اینکه اینجوری شده ... من سرنوشتم گره خورده به کهنه ی بچه !  ...  این واسه منی که کلی ایده واسه آینده ام داشتم واقعا خجالت آوره ... 

نیما از خونسردی اش کم شد و صورت آرومش جاش رو با اخم و لحن تند عوض کرد  : چی خجالت آوره ؟! ... اینکه از شوهر قانونی و شرعیت حامله شدی ، یا اینکه بچه بازیات رو جار بزنی و بشیم مضحکه ی فامیل ؟! ... اصلا فکر کن از همون اول دوقلو زاییده بودی ... فکر کن دو تا بچه رو باید با هم بزرگ می کردی ... 

سپیده  :  نمی تونم اینجوری فکر کنم  ... چون دو بار حامله شدم ... اینو می فهمی ؟  ...  

نیما کلافه دستی به موهاش کشید و گفت  :  از خروسخون تا بوق سگ دارم کا ر می کنم واسه راحتی تو و بچه ام ، اصلا می خوای از فردا بشینم ور دلت بچه داری و خونه داری کنم ؟ ... اونوقت دیگه حرفی داری بزنی ؟! ... 

سپیده پوزخندی زد که حرص نیما رو در آورد  ...  نیما هم در جواب پوزخندش اینو گفت :  اصلا فرض کن حامله نشده بودی از کجا معلوم من اجازه می دادم بری سر کا ر که از حالا داری این طفل معصوم تو شیکمت رو مانع پیشرفتت می دونی خانم پروفسور ؟ ! 

سپیده بغض کرد و تقریبا فریاد زد :  برو بیرون ، نذار فکر کنم دارم با یه مرد دغل کار بی معرفت بحث می کنم ... برو دیگه تحملت رو ندارم لعنتی  ... 

نیما  :  خب تو هم داد نزن ... 

سپیده  :  بی ... رون !  ... 

نیما پوزخندی ز دو به شکم سپیده اشاره کرد و گفت  :  سعی کن کمتر حرص بخوری ، نمی خوام یه بچه ی خل و چل بذاری رو دستم! ... تا می تونی هم تو آینه به خودت نگاه کن می خوام بچه ام مثل خودت خوشکل بشه ، سعی هم بکن دختر بشه چون اینجوری هم جنسش جور می شه وهم اینکه سینا یه خواهر کوچو لو می خواد ومنم که دلم پر می کشه واسه یه دختر چشم آبی عین خودت ... 

سپیده دندوناش رو رو می سایید ... دستا شو مشت کرده بود ومی فشرد ... گفتم الانه که منفجر بشه ... بلاخره تیر آخر رو زد و نیما رو حسابی سوزوند  :  من سقطش می کنم !

نیما که داشت می رفت بیرون ، یه هو برگشت وگفت :  چی ؟! ... جلوتر اومد و گفت  :  چه غلطی بود تو کردی ؟! ... 

سپیده  :  درست حرف بزن ! ... گفتم که این بچه رو نمی خوام ... 

نیما خیز برداشت بره سمت سپیده ، دستش رو گرفتم و گفتم  :  صبر کن پسر ، چیه گر می گیری ؟! ... 

نیما :  نمی بینی دیوونه شده ... 

دستش رو کشیدم و چند قدم از سپیده دورش کردم  ... دستش رو از دستم در آورد و گفت  :  خب بابا ... کاریش ندارم! ... رو به سپیده انگشت اشاره اش رو بالا آورد و گفت :  ببین اگه بچه مو کشتی یعنی منو کشتی ، دوست داری سقطش کن ولی اگه کردی دیگه نه منو می بینی نه سینا رو  ... ببین برادرت هم شاهد حرفامه ... 

نیما رو به سمت حیاط بردم و گفتم :  خب تو هم یه کم بهش حق بده ... 

نیما  :  چرا فکر می کنی بهش حق نمی دم ؟ ... اونم منو درک نمی کنه خب ... اگه اون شب می ذاشت مهمونا می رفتن و بعد موضوع رو بهم می گفت نامرد بودم اگه نه ماه رو مرخصی نمی گرفتم ... می دونم براش سخته اما اگه فرصت می داد قانعش می کردم ... اومده جلوی یه مشت آدم که اتفاقا همه فامیلای خودشن یه حرفایی زده که   ...   شانس آوردم که بقیه اون شب نبودن ؛ به خدا شانس آوردم  ... هیشکی این وسط نمی گه بابا پس غرور من چی ؟!!

برای اینکه از دلش در بیارم گفم  :  بذار به حساب بچگی اش ... 

نیما هم در جوابم گفت  :  مادر دو تا بچه است ، چرا الکی ازش دفاع می کنی؟ ... 

خنده از دستم در رفت و گفتم  :  اون دو تا بچه رو خوب اومدی ... 

نیما سرش رو برگردوند و گفت  :  گمشو بابا ... 

چند قدمی راه رفت  ... چد تایی هم آه کشید ... یهو ایستاد ، یه دست به کمرش و دست دیگه اش رو جلوی دهنش گرفت  :  اه ... اه ... اه  ...  حرف از سقط می زنه ... به چه جراتی آخه؟ ... یعنی اینقدر ازم بیزار شده؟  ...  

گفتم  :  درست می شه ، کافیه بهش فرصت بدی.

رفت رو تاب نشست ، آرنجهاش رو گذاشت رو زانوهاش و وبا دو تا دستاش صورتش رو پوشوند ... چند ثانیه ای سکوت کردم تا یه کمی آروم بگیره ... با صدای به هم خوردن در خونه هر دو به سمتی که مامان می اومد نگاه کردیم ... نیما جلو اومد و سلام کرد. مامان جوابش رو داد وگفت  :  چرا اینجا نشستی ؟ ... بیایین تو ... سپیده کو؟!!

- داخله ... 

مامان :  بیا تو نیما جان ، بیا برات یه چیزی بیارم بخوری ... 

نیما با لحنی پر از گله گفت  :  مرسی ، از دست دخترتون به اندازه ی کافی حرص خوردم ... 

مامان با نگاهی به من سری تکون داد که یعنی چی شده ؟  ...   شونه ای بالا انداختم که یعنی از خودش بپرس ... 

مامان گفت  :  تو که وضعیتش رو می دونی ... بهش حق بده خب ... باور کن سخته ... تازه سینا نه ماهشه ، بچه داری واسه سپیده که ناز پرورده است والله آسون نبود ، خدا می دونه اگه وردستش نبودم چقدر به مشکل بر می خورد ... من و منوچهر تو این دو روزی که سپیده پا شده اومده اینجا واقعا حالمون داغونه ... حالا من یه دو کلوم حرف می زنم خودمو خالی می کنم ، ولی منوچهری که سپیده رو می پرسته براش سخته بخواد غم و غصه و گریه های بی وقفه شو ببینه  ...   حالا هم تو این وضعیت باز دوباره همون پروسه ی زجر آور حالت تهوع و سر گیجه و افت فشار و اضافه وزن ... 

سپیده روزی ده بار فقط با ذوق وشوق از کمتر شدن وزنش برام می گفت ... خوشحال بود داره رو فرم می آد کم کم  ... می دونی ... این چیزا واسه زنی مثل سپیده خیلی مهمه ... یعنی واسه تمام زنها مهمه ... بچه ام تازه شبها به یه چرت خواب می رسید ... تو هم که خب ... کارت و ساعت کاریت وماموریت رفتن هات اجازه نمی داد زیاد خونه باشی ... من نمی دونم با این همه وسایل و راههای جلوگیری ، مگه شما آدمای بیسواد صد سال پیش هستین که به سرعت برق وباد بچه دار شدین دوباره ؟!  ...  

مامان اینوگفت و رفت داخل واصلا متوجه نیما نبود که کلی رنگ به رنگ و سرخ وسفید شد بچه ...  بلاخره نیما عزم رفتن کرد، بهم دست داد و گفت  :  کاری نداری ؟

- قربانت !

نگاه پر از اندوهش رو بهم دوخت و گفت  :  سینا رو هم ندیدم ... 

- خب بیا تو ببینش ؛ وقتی اومدی خواب بود ... 

گفت  :  نه  ... میام تو یه چی می گه ؛ دیگه ظرفیتم برای امروز پره ... همونطور که به طرف در خونه می رفت گفت  :  نذاشت بگم چقدر دلم براش تنگ شده، به خدا این دو روزه اندازه ی دو سال برام طول کشید..می گه سقطش می کنم بی معرفت! ... نیما اینو گفت و رفت ، دلم می خواست برم تو خونه و سپیده رو خفه اش کنم ... بغض نیما موقع رفتنش بد جور رو اعصابم بود ... 

یه روز دیگه هم گذشت  ... عصری بود تازه از شرکت برگشته بودم که تلفن خونه زنگ خورد . سپیده که نزدیک تلفن بود جواب داد ، بعد از چند لحظه با رنگ و رویی پریده تلفن از دستش افتاد ... رو به من وبابا گفت  :  نیما  !  مامان دوید گوشی رو برداشت و الو گفت و بعد مدتی اونم با هول و هراس گفت :  سرهنگ بصیری بود ... یه نگاه به حال و روز سپیده انداخت و بعد رو به ما گفت  :  بیمارستان بود ... گفت که نیما تیر خورده !! ... 

سریع آماده شدیم و راه افتادیم ، کیان دم در حال و روز سپیده رو که دید پرسید  :  چی شده و مامان براش موضوع رو گفت و راه افتادیم ... سپیده مثل مار گزیده ها ناله می کرد  :  حتما مرده ... خواستن هول نکنیم گفتن تیر خورده ... وای خدا ، بچه ام یتیم نشه ... آخ مامان  ... وای اگه مرده باشه چی ؟!! ... صد بار گفتم با این کارت آخرش یه بلایی سرت می آد ... نیما ... نیما ...  نیما ...  تو رو خدا نمیر ... 

بابا که جلو نشسته بود برگشت ، دست سپیده رو گرفت و گفت  :  آروم باش بابا جون ، اگه اتفاق بدی افتاده بود که می گفتن ! ... مطمئن باش حالش به اون بدی که تو فکر می کنی نیست! ... خب تیر خورده فوقش می برن اتاق عمل و ساق و سلامت تحویلت می دن. مامان هم گفت  :  آره دخترم ، اصلا سرهنگ که خودش گفت چیز خاصی نیست ، بهتره آروم باشی الان می رسیم خودت می بینیش خیالت راحت می شه! ... 

سینا رو سپردیم دست بابا و با مامان وسپیده رفتیم بالا ... از پذیرش سراغ نیما رو گرفتم ، پرستار شماره اتاق رو داد  ... تو راهرو سرهنگ رو دیدم که داشت از اتاق نیما می اومد بیرون ... سپیده به معنای واقعی پرواز کرد سمت اتاق ... بعد از سلام به سرهنگ با سپیده همراه شدم ... خودشو انداخت رو نیما وشروع کرد به گریه کردن  :  نیما ... نیما جان ! ... چی شدی آخه ؟ ... گفتن تیر خوردی  ... هزار تا قکر ناجور کردم تا اینجا رسیدم ... بعد دستی به صورتش کشید و گفت  :  حالت خوبه ؟! ... چه ته ریش بهت می آد !  ... خوبی ؟

نیما لبخند کم جونی زد و گفت  :  اگه تو بذاری آره ... نگاهی به وضعیت سپیده انداخت و گفت  :  دستم دختر !! ...  پا نمی شی ؟! ... از درد دارم می میرم

سپیده خودش رو کنار کشید و گفت  :  ای وای   ...  ببخشید ، خیلی دردت اومد؟ ... 

با مامان نزدیک نیما ایستادیم و گفتم :  هی به این دختر می گم این نیما هیچیش نیست ، باور نمی کنه ... پسر تو بادمجون کدوم بمی ؟ ... پوستت کلفته ها  ... 

نیما خنده ای کرد که موهاش رو به هم ریختم و پرسیدم  :  چیکار کردی با خودت ؟! ... 

نیما که زیر چشاش کبود شده بود و لبهاش خشکیده ! ... گفت :  یه خراش کوچولو ... جا خالی دادم تیره از بالای شونه ام رد شد ... عمرم به دنیا بود ، سپیده به آرزوش نرسید ... 

سپیده بابهت و بغض گفت :  نـیـــمـــــــا  !  ... 

نیما خندید و گفت :  جان نیما ... 

گفتم :  وای نیما تو روخدا این دختر این چند روزه همش کارش گریه کردن بوده ... تو هم وقت گیر آوردی واسه دلبری ، می خوای باز آبغوره بگیره ! ... ببین مامان بیچاره مو شده پوست و استخون از دست زن و بچه ی تو..

نیما دست سالمش رو دراز کرد و دست مامان رو فشرد و گفت  :  چاکر مادر زن جانمون هم هستیم  ... شرمنده ی شمام به خدا!

مامان :  قربونت برم نیما جان ... خدار رو هزار مرتبه شکر که سالمی  ... 

یه زنگ به بابا زدم و از نگرانی درش آوردم..رفتم سمت در ... خواستم برم یه دسته گل و چند تایی آب میوه و کمپوت و این جور چیزا بگیرم . اومدنی اونقدر هول بودیم که فراموش کردیم ... تا در رو باز کردم خوردم به یه چیز نرم و خوشبو ... سرم رو پایین تر گرفتم و باران رو دیدم ... با چهره ی وحشت زده و هراسان !! ... این چند روزه به کل از فکرم افتاده بود ، قراموش کرده بودم چند روز دیگه قراره با کیان عروسی کنه  ... پشت بندش زن دایی سیما و کیان اومدن ،

همه هم هول و نگران ! ... دایی رضا و زنش مونده بودن خونه پیش عزیز که یه وقت از این جریان بویی نبره ... لبخندی به صورتای نگرانشون زدم و گفتم  :  اصلا ناراحت نباشید ... نیما حالش از من و شما هم بهتره ... بفرمایید داخل ملاحظه کنید ... از جلوی در کنار رفتم و اومدم پایین ؛ تو پارکینگ ماشین پدر نیما رو دیدم که نوید و مادرش به همراه نورا به سرعت از ماشین پیاده شدن و رفتن سمت در ورودی ... رفتم توی سوپری و چندتا آبمیوه و رانی و کمپوت و میوه خریدم و برگشتم بالا ... 

به مادر وخواهر وبرادر نیما که چشای همشون خیس از اشک بود سلامی دادم  ... سپیده باز رفته بود تو بغل نیما ، اصلا انگار نه انگار که چند روز قبل می خواستن طلاق بگیرن ... حالا به معنا و مفهوم اون ضرب المثل معروف پی بردم که می گه زن و شوهر دعوا کنند و   ...  آره دیگه  ... چه ابلهی بودم من ! ... مایه اش چهار تا ناز و بوسه و قر و غمزه بود دیگه ... البته تیر خوردن نیما هم در درجه ی اول موضوع قرار داشت ... خدا پدر اونی که به نیما تیر زد رو بیامرزه ، کم کم داشتم نگران می شدم که خونه مون رو به اضافه ی خونه های همسایه ها رو سیل و سونامی ببره ... بس که سپیده اشک ریخت این چند روز ... والله ! 

نیما یه تیکه از کمپوت سیبی که سپیده زده بود سر چنگال رو گاز زد و پرسید  :  خب حالا بعد همه ی اینا بگو ببینم کادوت چی بود؟

سپیده  :  مگه بازش نکردی ؟

نیما  :  نه ... ولی تا تونستم کیک خوردم ... زن که تو خونه نباشه عاقبت مرد می شه همین دیگه ... ببین چه لاغر شدم ... 

سپیده  :  جو سازی نکن  ...  تازه اومدی رو فرم ... 

صدای باران به گوشم خورد، نزدیک کیان ایستاده بود . از نیما پرسید :  اصلا چی شد که این اتفاق افتاد آقا نیما ؟! ... و جواب نیما باران رو به هم ریخت ، نیما مامور رسیدگی به یه پرونده ی قاچاق مواد مخدر مربوط به یه باند تبهکار بود که یکی از اعضای اصلی و به قول معروف کله گنده هاش ، سالار خان پدر شوهر سابق باران بوده ... که البته فرار کرده و تو درگیری نیما تیر خورده و شاهرخ داماد سالار خان ، شوهر آناهیتا به اضافه ی چند نفر دیگه هم دستگیر شدن ... 

وقتی حرفای نیما تموم شد نگاه تحقیر آمیز کیان به باران رو حس کردم ، باران هم معذب بود و ترجیح داد بره پایین سینا رو نگه داره تا بابا بیاد نیما رو ببینه ... 

باران  : 

چهار روز مونده به عروسی. نتیجه ی آزمایش خون خوب بود و قرار بود کیان بیاد دنبالمون تا بریم خرید. خاله سیمین هم با ما اومد. خریدهامون شامل حلقه ، کیف و کفش ، پارچه ، مانتو وشلوار، لوازم آرایش ، آینه شمعدون، لباس شب و به اصرار خاله و مامان چند دست لباس خواب ! ... البته لباس خوابهای قبلیم هم بود اما من ترجیح می دادم تو زندگی با کیان ازشون استفاده نکنم  ... کیانی که هنوز باهام سرد بود و من امیدوار بودم با پیوندمون رابطه مون گرم تر بشه ... 

نیما مرخص و سپیده هم سر عقل اومده بود. مثل پروانه دور نیما می چرخید و انگار خودشم فهمیده بود چقدر تند رفته ... به هر حال خوشحال بودم که عروسیم در حالی برگزار میشه که همه تو صلح و صفان ! ... البته یه کمی خنده دار بود که عروس و داماد همچین یه هوا با هم مشکل داشتن  ... تمام امیدم به خطبه ی عقد بود که شاید این وسط باعث می شد کیان رفتارش تغییر کنه.

کار آرایشم تموم شد ... حجاب کردم و رفتم بیرون ، کیان تکیه به ماشین زده و منتظرم بود ... رفتم سمتش ، در رو برام باز کرد و گفت  :  سوار شو ... 

سوار شدم و لحظه ای بعد آهنگ شادی تو فضای ماشین طنین انداخت ... بلاخره رسیدیم ، با صدایی بوق بوقی که کیان راه انداخته بود همه دور ماشین جمع شدن، عروسی توی یه باغ بزرگ و زیبا یود ... عمه اسپند دور سرم می چرخوند و خاله سیمین هر چند دقیقه یه بار می گفت  :  ماشاالله چه خوب شدی خاله ... و مامان که با چشای اشک آلود و خنده بر لب داشت رسما قربونم می رفت! ... 

عمه ریحانه جلو اومد روی هر دومون رو بوسید و رو به کیان گفت  :  دست باران رو بگیر برین پیش عزیز ، کشته ما رو از عصری تا حالا بس که می گه این عروس و داماد چرا نمی آن؟! ... 

کیان دستم رو تو دستش گرفت  ... یه هو به خودم لرزیدم ، این دست کیان بود ؟ !  ... بعد از چند سال  ؟ ؟ آخرین بار کی دستم رو گرفته بود ؟! ... یه چیزی ؟! ... حالا بعد این همه سال چرا اینقدر دستش سرد بود؟ ... 

بلاخره رسیدیم به عزیز. پیشونی جفتمون رو بوسید و اشک تو چشاش نشست و گفت  :  جای حاج حسین خالی  ... چقدر آرزو داشت عروسیتون رو ببینه.

وقتی عاقد گفت وکیلم؟! ... آرزو کردم کاش بار دومم نبود بله می گفتم ...  کاش اولین مرد زندگیم کیان بود ! ... کاش ... 

با ویشگونی که سپیده از بازوم گرفت به خودم اومدم ، فهمیدم که همه رو منتظر گذاشتم. کیان نزدیک گوشم گفت  :  چیه ؟ ... نکنه باز پشیمون شدی ؟! ... رو کردم سمت کیان ، جدی این حرف رو زده بود؟! ... نگاهم اون بین افتاد به سیاوش ؛ چه خوش قیافه تر شده بود، چشای آبی اش پر بود از یه حسی که دلمو می لرزوند ... چرا سیاوش ؟! ... به خدا هیچوقت نخواستم ناراحتی ات رو ببینم ... هیچوقت نخواستم اینقدر ساکت و آروم ببینمت ... دلم می واست سر عقدم کلی ادا و اطوار بیای و کولی بازی در بیاری و یه شب پر از خنده و شوخی و خاطره انگیز درست کنی ... بخند ... خوشحال باش پسر عمه ... به خدا اگه نخندی بله نمی گم ! ... 

با صدای کیان به خودم اومدم  :  نگفتی ؟! ... اگه پشیمون شدی زودتر بگو منم برم پی زندگیم ... 

نگاهم هنوز به سیاوش بود ... زود باش ... تو رو خدا ... بلاخره معجزه شد و یه لبخند رو لباش نشست ... چشاش رو روهم گذاشت و دلم پر از اطمینان شد ... دست کیان رو محکم فشردم و گقتم  :  با اجازه ی بزرگترها بله ... 

سوت و جیغ و کل و هورا اتاق عقد رو به لرزه در آورد!! ... یه هو دستم خالی از دست کیان شد ... چرا اینکارو کرد؟ ... چرا تورم رو بالا نزد ؟! ... چرا دستمو نگرفت تا بریم با هم به مهمونا خوش آمد بگیم ؟! ... 

از نگاه تحقیر آمیز بعضی از مهمونا حالم گرفته شد ... پچ پچ ها و نگاهاشون به دلم نمی نشست ... حتی با کیان نرقصیدم ... یعنی اون پیشنهاد نداد ... شاید برای منی که بار دومم بود عروسی می کردم چیز خوبی نبود ! 

در خونه ی رویایی اش رو بست ... حالال من و اون تنها بودیم، بار دومم بود اومده بودم خونه اش ، از کنارم رد شد، کتش رو در آورد ، رفت سمت یکی از اتاق ها ... وارد شد و در رو بست. بعد از چند دقیقه اومد  ... هنوز همونجا ایستاده بودم، با گوشیش حرف می زد، همونطور که صحبت می کرد رفت سمت آشپز خونه کتری رو پر از آب کرد و گذاشت رو گاز و به حرفاش ادامه داد  :  عزیزمی ... نخند پا می شم می آما  ...   آره ... تنهام  !  نه جون تو خسته ام ، باشه واسه یه شب دیگه ... می دونم ... میدونم طاقت دوری مو نداری ... 

عین یه مترسک وایساده بودم وسط سالن ، گلم از دستم افتاد و پخش زمین شد، خیلی سعی کردم خودم هم مثل گلم زمین نیفتم ... اشکهام بی صدا جاری شدن.

باز صداش عین مته تو مغزم رو سوراخ کرد :  برو لالا دختر ... اینقدر سر به سرم نذار ... شیطونه می گه پا شم برم سر وقتش ها ... برو ... برو بذار راحت بخوابم ... باشه قربونت ... می بوسمت گلم  ... بای!!

راه افتادم سمت اتاق ...  از این واضح تر که پس زده شدم اونم توسط مردی که حالا شوهرم بود، درست شب اول زندگیمون! ... 

من دیگه طاقتش رو نداشتم ، می خواست انتقام بگیره ... چرا نفهمیدم ؟! ... شاید چون از بچگی باهاش بزرگ شدم و هیچوقت باور نکردم که کیان بتونه بد جنس باشه..اما مثل اینکه اشتباه کردم  ... اون خیالها مال بچگی مون بود ... اون حالا یه مرد بالای سی سال بودو گذشته ها رو به هیچ عنوان از یاد نبرده بود ... هدفش این بود به زانو درم بیاره ... همین رو می خواست  ... مطمئنم! ... می خواست برم محبت رو ازش گدایی کنم ... درست کاری که خودش یه روزی ازم خواست ومن ردش کردم ... حالا می خواست حس حسادت زنانه ام روبیدار کنه ، می خواست التماسش کنم  ... نه ... من هیچوقت به خفت نمی افتادم. احتیاجی به هم خوابگی باهاش نداشتم، اون می خواست برم تو آشپز خونه و به پاش بیفتم ، التماسش کنم که بهم رحم کنه ... شاید هم می خواست قشقرق به پا کنم و داد و هوار راه بندازم که چرا شب اول زندگی مون داره با یه زن دیگه لاس می زنه ... نه  ... نه ...  من احتیاجی بهش نداشتم.بودن با آرش همه ی حس و عاطفه و لذتم رو کشته بود.

این بار هم گول خوردم، باز افتادم تو چاهی به اسم زندگی مشترک ، زندگی که هیچ چیزش مشترک نبود.نه تختش ، نه میزغذاش ، نه عشقش ... هه ... اصلا عشقی نبود که بخواد مشترک باشه! ... این زندگی نبود. شکنجه گاه بود ، جایی برای آزار دادن من توسط مردی که یه روزی عاشقم بود ... زیاد حرف نمی زد  ... می رفت شرکت و می اومد ... کاراش رو خودش انجام می داد، لیاساشو خودش می شست، اتو می کرد  ... و همه اش برای این بود که وجود منو نادیده بگیره و از این نادیده گرفتن لذت ببره تا مرهمی باشه رو زخم هایی که یه روزی من رو دلش گذاشتم ... 

عزیز اولین نفر بود که پاگشامون کرد ... کیان تو جمع فوق العاده بود ، دست پشت کمرم می ذاشت و اول به من تعارف می زد ... برام غذا می کشید، برام جک می گفت، عزیزم و خانمم خطابم می کرد، حتی لپم رو می کشید وبه بابام می گفت  :  واسه تربیت همچین دختری بهش تبریک می گه! ... بابا خوشش می اومد از این رفتار جنتلمنانه ی کیان ، ولی تنها کسی که تمسخر ته نگاه کیان رو می دید من بودم! ... 

هر شب باید تنها می خوابیدم.کیان هم تو اتاق بفلی که هم اتاق کارش بود هم اتاق خواب ، سر می کرد زیاد کاری به هم نداشتیم ... تو طول روز شاید بیشتر از چهار کلمه با هم حرف نمی زدیم ... سلام ، خداحافظ ... تازه آغاز گر صحبت من بودم نه اون ... بعد عروسی دیگه سر کار نرفتم ... سه ماهی از عروسیمون می گذشت بدون اتفاق خوشایندی  ... هنوز لب به شکایت وا نکرده بودم واون هم یه کلمه از گذشته و این که چرا این رفتار رو می کنه حرف نزد . مثل دو تا آدم مستقل ولی زیر یه سقف زندگی خودمونو می کردیم.

به عروسی یکی از مهندس های شرکت دعوت شده بودیم ... همون خانم سلطانی  ... یکی از خانم مهندسای نابغه ی شرکت کیان ، کیان و سیاوش واقعا کارها و ایده ها و نقشه هاش رو قبول داشتن، تو کارش بهترین بود ولی از نظر اخلاق افتضاح و غیر قابل تحمل ! البته از نظر من ... منی که تو مدتی که تو شرکت بودم رفتارها و حرکاتش رو آنالیز کردم و به این نتیجه رسیدم که واقعا دختر نچسبیه! ... 

کیان عصری اومد گفت آماده شم برای عروسی. رفتم سراغ کمد لباسیم. چون تو شرکت همه می شناختنم می خواستم خوب جلوه کنم و به عنوان یه تازه عروس به چشم بیام. یه پیرهن دکلته بیرون آوردم دور کمرش از تو کشدوزی شده بود و از بیرون با کمربندی از پولک های براق سورمه ای. تا مچ پام بود، با بالا تنه ی ساتن به رنگ کرم و از کمر به پایین حریر سفید ... کت کوچیکی روش پوشیدم و شالی به رنگ سفید و طرح های نقره ای براق ! ... آرایشی کردم و به خودم تو آینه نگاهی انداختم ... خب می شه گفت عالی شده بودم ... مانتو پوشیدم و رفتم بیرون ... کیان کت و شلوار طوسی با یه پیراهن مشکی و یه کراوات نفره ای با خط های مورب مشکی پوشیده بود  ...  به نظر من که اصلا هم نظرم مهم نبود یه آقای بسیار خوش تیپ شده بود ... 

عروسی تو یه باغ برگزار می شد ... عروس با دیدن ما یه احوالپرسی جانانه با کیان کرد ، از روتر شی اش با خودم کاملا جا خوردم ، انگار هنوز اون جر و بحث مسخره ی تو شرکت رو که بابت ریختن غیر عمدی فهوه رو مانتوی سفیدش اونم جلوی کیان بود رو فراموش نکرده بود ... به درک ... بره سینه قبرستون دختره ی شل وارفته ی افاده ای! ... نیشش تا بنا گوش باز بود و بی پروا ...  همچین عروسی تا حالا ندیده بودم ... والله حیا هم خوب چیزیه ... علنا به کیان دست می زد ، بازوش رو به هر بهونه ای می گرفت و با قر و اطواری که می اومد مدام خوش آمد می گفت ... حتی یه بار دنبال خدمتکار دوید که بهش بگه واسه ما شربت بیاره  ...  چه اعجوبه ای بود این دختر ؟! ... خب مگه تو غیر آدمایی ، بشین مثل یه عروس درست و حسابی تو جایگاهت و ناز و وعشوه ات رو بیا و یه دور اونم کوتاه برقص و آخر شب هم دست شوهرت رو بگیر برو خبر مرگت تو حجله !  ...  

از داماد متعجب بودم ... یا زیادی اپن مایند بود یا زیادی چل !  واقعا با مجسمه در یه رده بود! ... یه جا نشسته بود و دخترای آزاد مجلس رو که لحظه ای دست از پایکوبی برنمی داشتند رو تماشا می کرد ... دخترایی که مدام سعی داشتن خودشون رو اون وسط بچسبونن به یه پسری تا بلکه یه فرجی بشه ... اینجا واقعا ایران بود ؟  !  درسته که عروسی خودم با آرش همین شکلی بود اما دیگه حالم از هر چی عروسی مختلط بود به هم می خورد ... 

اصلا نقش خودم رو اون میون نمی دونستم. زن کیان بودم ؟ ... دوست دخترش ؟ ... همراهش ؟ ... یا مثل دکمه ی کتش که بهش چسبیده؟!! ... کیان یه لحظه هم پیشم ننشست، مدام این ور و اون ور می چرخید و و جمع دوستا و همکاراش مشغول خوردن میوه وشیرینی و البته خندیدن بود! ... در حالیکه بی نهایت حرص می خوردم چشمم افتاد به ساوش ... داشت به میزم نزدیک می شد. کیان همون لحظه اومد و نشست سر جاش ! هنوز متوجه سیاوش نشده بود.اما من بهش خیره شده بودم. کت و شلوار قهوه ای سوخته و پیراهن کرم رنگ ... با لبخند تیپش رو نگاه می کردم، موهاش چه برقی می زد  ... اومد دست داد بهم و گفت  :  سلام عروس خانم ... خوبه رفتی حاجی حاجی مکه ... همه ی دخترا وقتی شوهر می کنند اینجوری از خونوادشون می برن؟! ... 

با تعجب آمیخته با خنده گفتم  :  من بریدم ؟! ... من که پاگشا ها رو اومدم و به همه هم سر زدم ... 

با لبخند فقط نگاهم کرد ، چقدر خواستنی شده بود، با اون لبخند مهربونش ! مثل پدر بزرگا ... از اونا که آدم دلش می خواد طرف رو بگیره صد تا ماچش بکنه ... واقعا دلم برای سیاوش یه ذره شده بود. اشک تو چشام حلقه زده بود دلم می خواست بغلم کنه  ... بدون توجه به حضور کیان خودمو انداختم تو بغلش. بهش احتیاج داشتم ، بین اون جمع بیگانه ، سیاوش از همه شون بهم نزدیک تر بود ... سرم رو جوری رو سینه اش گذاشتم که رژم به لباسش مالیده نشه ... چه بوی خوبی میداد ، چه بوی آشنایی! ... بوی بابا رو وقتی که پیشونیم رو می بوسید، بوی شا بابا رو وقتی که دست می کشید رو سرم و صدام می زد گل دختر ! ... بوی یه حامی  ... بوی سیاوش رو می داد ... کسی که با اینکه بهم ابراز علاقه کرده بود اما نگاه من هنوزم بهش مثل قبل بود، مثل برادر ، مثل تکیه گاه مطمئن! ... 

بدون توجه به عکس العمل کیان هنوز تو بغلش بودم. کیانی که اونقدر ازم دور بود که من محال بود بهش برسم ، سعی ام هم بی ثمر بود چون اون علنا شمشیر رو از رو بسته بود و به معنای واقعی کلمه ازم دلخور بود و تشنه ی انتقام ! ... 

بعد از مدتی دستشو رو شالم حس کردم  ... صداش رو شنیدم که گفت  :  باران ! ... متعاقب اون صدای سرد وخشن کیان که گفت  :  سر پا نگهش داشتی ، اجازه بده برسه بعد اظهار دلتنگی کن. ازش جدا شدم و اشکهام رو پاک کردم. سیاوش تازه یاد کیان افتاده بود بهش دست داد و گفت :  تو رو هم که هر روز تو شرکت می بینم ولی خب جوری می آی و می ری که انگار نمی بینم ... همه ی مردا زن که می گیرن اینقدر بی معرفت می شن؟! ... 

کیان به زور لبخندی زد و گفت  :  ای بابا ... در همون لحظه کیان خواست بشینه که لیوان شربت کج شد و از مچ تا سرانگشتش رو خیس کرد ... اخماش تو هم رفت و گفت  :  نچ! ...  ودنبال دستمال جیب هاش رو با یه دست می گشت ، سریع یه دستمال از جعبه ی رو میز برداشتم و گرفتم سمتش ... نگاهی ب هم انداخت ولی نگرفت ... فقط گفت  :  می رم بشورمش ! اینو گفت و رفت سمت سرویس های بهداشتی !

چند ثانیه بعد عروس پر رو عین جن بو داده ظاهر شد ورو به سیاوش گفت  :  سلام آقای مهران پور ... تو اومدی وپیش من نیومدی ؟! ... سیاوش با خنده سلام کرد.

عروس  :  چرا نشستی ؟ ... پاشو یا الله  ... باید بیای لزگی برقصی ... 

سیاوش  :  چی ؟  ...  نه ... اصلا ... من روم نمی شه میون این همه آدم ... 

عروس  :  اه ... تو و کم رویی ؟!! ... پاشو یا الله  ... من این حرفا حالیم نیست ، خودت قول داده بودی تو عروسیم لزگی برقصی ... 

سیاوش :  خب حالا زار نزن این وسط ... لزگی که نه ولی شاید یه رقص معمولی با این خانم زیبا کردم ... چشام از تعجب چهار تا شد ... من  ؟ ؟!! ... سیاوش نگاهی بهم انداخت و گفت  :  اکی ؟ ... 

عروس مهلت حرف زدن بهم نداد و گفت  :  باشه به اون هم راضی ام  ... پس زودتر  ... این رو گفت و رفت. سیاوش هم تو کمتر از چند ثانیه دستمو گرفت و کشوند وسط و همون لحظه یه آهنگ شاد نواخته شد ... 

صدای اعتراضم بلند شد :  سیا ... چیکار می کنی ؟! ... من نمی خوام برقصم. سیاوش در حالی که خودشو با ریتم آهنگ تکون می داد گفت  :  حرف نزن ..یا الله  ... ببین منم بلد نیستم ... کافیه هی خودتو تکون بدی و بشکن بزنی و یه لبخند گل و گشاد هم رو لبت باشه ... اینا که باشه بقیه اش خودش درست می شه!..آهــان..آهـــــان ... دستا بالا   ...  آخ قر تو کمرم فراوونه  ...  نمی دونم کجا بریزم ؟!!

در حالیکه از خنده ریسه رفته بودم کف دستامو به هم می کوبیدم و مقابل سیاوش دست می زدم و اون به قول خودش شلنگ تخته می انداخت و مثلا می رقصید  ... 

با اون شال رو سرم وسط اون جمع بی حجاب رقصم دیگه کجا بود ؟! ... در حالیکه از این تغییر روحیه ذوق زده با سیاوش سمت میزمون می رفتیم نگاه کیان رو دیدم که عین یه اژدهای خشمگین نزدیک بود آتیش از چشم و دهن و دماغ و گوشش بزنه بیرون ... سیاوش هم هنوز ننشسته ، یکی از همکارای شرکت صداش زد و رفت  ... رفتم و زیر نگاه سرزنشگر کیان نشستم. با اخم پرسید :  کجایی تو ؟ ... پاشو بریم شام بکشیم ، دیره ، فردا باید زود پاشم ، هزار تا کار تو شرکت دارم ... 

خواستم بگم تو که خوب با عروس خانم چیک تو چیکی و رفیق فابریک !!..خب یه جوری با هم هماهنگ می کردین دیگه ، مثلا عروسی رو می انداختین پنجشنبه شب که روز بعدش شرکت تعطیل باشه ... 

بلاخره رفتیم شام کشیدیم و زیر نگاه اخم آلود کیان مشغول خوردن شدم ... سیاوش هم به ما پیوست و ضمن شام خوردن با کیان در مورد کارهای شرکت حرف می زدن . باز سر وکله ی جن بو داده پیدا شد ... دستشو پشت صندلی کیان گذاشت و خم شد و گفت  :  خوش می گذره بچه ها ؟! ... چیزی کم و کسر ندارین ؟ ... 

کیان لبخندی زد که حرص منو در اورد ، یه لحظه حس کردم نگاه کیان رفت رو یقه ی باز عروس پر رو ... بی شعور سر وسینه اش رو سخاوتمندانه در معرض دید و استفاده قرار داده بود و حالا هم خم شده بود ... چه فاجعه ای بدتر از این که نگاه یه مرد زن دار به همچین صحنه هایی بیفته  !  ...  همون لحظه به داماد عین گاو امشب ، یه مشت فحش ناموسی دادم ... مرتیکه پا شو یبا زنتو جمع کن ! ... علنا سرخ شدم و شنیدم که می گه  :  می خوام با همکارام عکس بندازم ، جناب فتاحی به عنوان رییسم و مهندس مهران پور هم باید این افتخار رو بهم بدن تو عکسم باشن..کیان با کمال میل قبول کرد و سیاوش هم همینطور ... کلا از اشتها افتادم ..بعد از چند دقیقه سیاوش و کیان پا شدن ، سیاوش تعارف زد که تو هم بیا ولی من عمرا نمی رفتم ... بلاخره رفتن و من بغ کرده بودم و داشتم حرص می خوردم ... یه لحظه نگاهم افتاد سمت جایگاه عروس و داماد ... چی شد؟ !  اینا که قرار بود با هم عکس بگیرن  ... این کیان نیست که اون وسط داره با عروس قر می ده ؟! ... لعنتی  ... تا یه دقیقه پیش می گفت زودتر شام بخوریم بریم خونه ، دیر شده و از این حرفا  ...  حالا  ...   نزدیک بود صندلی ها رو چپ و راست کنم و رومیزی ها رو بکشم و بشقاب لیوانا رو رو سر هر دو تاشون بشکونم  ...  این چی فکر کرده با خودش ؟! ... 

یه لحظه با تماس دستی با شونه ام به خودم اومدم. سیاوش بود. کنارم نشست . خیلی عمیق نگاهم کرد ، یه لبخند محو رو لباش بود ... گفت  :  چیه ؟ ... 

- هیچی  ...  .سعی کردم صدام نلرزه

سیاوش  :  خوبی؟

- اوهوم !

- شام نخوردی ... 

- سیر شدم دیگه ... 

باز یه نگاه طولانی دیگه ... آب دهنش رو فرو داد ... یه لحظه سر برگردوند طرف کیان و دوباره بهم خیره شد و گفت  :  از زندگیت راضی هستی ؟ ... 

بغض کرده بودم ...  نباید می فهمید ، نباید شکستم رو می دید ... گفتم  :  آره ، خوشبختم ! ... 

باز نگاهی به سمت کیان انداخت و گفت  :  رفتیم عکس بندازیم ، دختره ی سرتق همه رو مجبور کرده یه دور برقصن ... انگار آیه اومده ... خب شاید یکی بلد نباشه  ... شاید یه بد بختی معذوریت داشته باشه ... بدم می آد از این دخترای جلف ! حس کردم داره کار کیان رو توجیه می کنه ... یا چمیدونم ... شایدم می خواست دلداریم بده و ناراحتیم رو کمتر کنه ... 

بلاخره کیان اومد ... باید می رفتیم ، با سیاوش خداحافظی گرم و گیرایی کردم و گفتم :  دلم برات تنگ می شه ، اگه وقت کردی بیا خونه مون ... عمه اینارم بیار ... 

کیان پاش رو گذاشته بود رو گاز و به سرعت می روند و به طرز وحشتناکی از بین ماشینا رد می شد ... شاید اگه یه موقعیت دیگه بود از این همه سرعت به هیجان می اومدم ... اما الان وضع فرق می کرد، همچین فرمون رو محکم گرفته بود که گفتم الان یا دستش می شکنه یا فرمون ! ... در حالیکه دستم رو به داشبورد گرفته بودم با ترس گفتم :  اگه تو از جونت سیر شدی مطمئن باش من نشدم ... جوری نگام کرد که نزدیک بود قالب تهی کنم ... 

انگار منتظر بود تا سر حرف رو وا کنم بهم توپید که  :  این چه غلطی بود تو کردی امشب ؟! ... هان؟  ...  

متعجب زل زدم بهش ... من که تموم شب یه گوشه عین ماست نشسته بودم که ... منظورش چی بود این ؟! ... 

- کــری ؟ !  از جا پریدم و فقط بهش زل زدم و اون ادامه داد  :  قر تو کمرت خشک شده بود، سیا جونت که اومد جون گرفتی ! ... همچین بغلش کرده هر کی ندونه فکر میکنه یه قرنه همدیگه رو ندیدن ... این چه ادایی بود ؟!  ...  

نتونستم حرفاشو تحمل کنم و هیچی نگم  :  خودت رو چی می گی ؟ ... اونقدر با عروس خانم راحت بودی که یه آن احساس کردم شاید جای داماد تو باید بری تو حجله ! ... 

به طرفم نیم خیز شد که بزنه و فریاد زد  :  حرف دهنتو بفهم بی شعور ! ... من هر کار دلم بخواد می کنم و تو حق اعتراض نداری ، متاسفانه اسمت رومه و زنمی ... آبرو که سرت می شه ... نمی شه؟! ... جلوی یه مشت از همکارا ودوستام افتادی وسط پیست رقص  ... اونم با کی ؟ ... 

بلاخره رسیدیم ، ماشین رو تو پارکینگ گذاشت  ... رفتم سمت آسانسور ، دو تایی سوار شدیم. با کف پاش می زد به دیواره ی آسانسور ... با صدای ضبط شده ی خانمی که طبقه رو اعلام می کرد دوتایی خارج شدیم ... جلوتر رفتم ودنبالم اومد همونطور که کلید رو تو قفل می چرخوند گفت  :  بهتره مواظب حرکات و رفتارت باشی ... وگرنه ؛ ... رفتم تو و در حالیکه دکمه های مانتوم رو باز می کردم حرفش رو قطع کردم و گفتم  :  کدوم رفتار ؟ ... اصلا بذار ببینم مگه من چیکار کردم ؟ ... هان؟ ... می خوای چیکار کنی ؟..چرا تهدید می کنی ؟ ... 

شالم رو از سرم برداشتم و با غیظ پرت کردم وسط هال که افتاد رو میز ... کیان روبه روم ایستاد و گفت  :  بهتره به حرفام گوش کنی در غیر اینصورت طلاقت می دم ... می دونی که اگه بخوام اینکارو می کنم ... اونوقت تبدیل می شی  به یه زن دو بار بیوه شده ی بد بخت قابل ترحم که هر لحظه ممکنه خودشو بکشه ... از بسکه ناخن هامو کف دستام فشار داده بودم نزدیک بود سوراخ بشه ، دیگه تحمل این حرفش برام ممکن نبود یه سیلی محکم به صورتش زدم و فریاد زدم  :  خفه شو هرزه ی آشغال ! ... 

رگ های گردنش زد بیرون. با چشم های گشاد شده و صورت سرخ از عصبانیت دست بالا برد تا تلافی کنه ... سرم رو گرفتم بین دستام تا مثلا در امان باشم ... نزد و با صدای دورگه ی خشنی گفت  :  می دونی چرا نمی زنم ؟ ... چون نمی  خوام دستم به یکی مثل تو بخوره. کسر شانمه دستم به تو که دست خورده شده بخوره !! ...  میگی هرزه ام ؟ ... هستم ... تو چی ؟ ... چی هستی ؟! ... یه زن شوهر دار که شوهرش اونقدر براش ارزش قایل نیست که یه شب باهاش بخوابه  ! 

پوزخندی بهش زدم و گفتم  :  چقدر بیچاره ای که فکر می کنی برام مهمه ... اگر چه تو عرضه ی این کارم نداری ... یه پوزخند دیگه چاشنی حرفم کردم و مانتوم رو کامل در آوردم و شوت کردم سمتی که شالم افتاده بود ... براق شد و خیز برداشت طرفم ؛ مچم رو گرفت و گفت :  حالا نشونت می دم ! پوزخندم رو لبم ماسید ؛ رفت سمت اتاق خوابمون و منو دنبال خودش کشوند. هلم داد تو و در و بست و کلید رو سه بار تو قفل چرخوند و کلید رو یه گوشه پرت کرد ... 

صدام می لرزید :  چیکار می کنی ؟! ...  چته ؟! ... چند قدم عقب رفتم  ... اومد جلو ؛ به سر تا پام نگاه کرد جوری که فکر کردم چیزی تنم نیست ... حفظ کردن خونسردیم تو اون موقعیت غیر ممکن ترین کار عالم بود ... نگاهش رو سینه ام ثابت موند ... خبر مرگت می مردی چند دقیقه صبر می کردی مانتوت رو تو اتاق در می آوردی که حالا اینجوری به این وقاحت چشاش هرز نره ... ؟ هر چند می خواستم حرصشو در آرم با اون کارم اما مثل اینکه خوب جواب نداد ... کتش رو در آورد و گره ی کراواتش رو شل کرد و دکمه هاشو باز ...  بغض خودش اومد  :  می خوای چه غلطی بکنی ؟! ... 

- لباستو در آر ... 

- درو وا کن ... 

- زر نزن درش بیار تا خودم نیومدم طرفت ... 

- کیان بس کن چرا اینجوری می کنی ؟! ... 

اومد جلو ... پرتم کرد  ...  افتادم رو تخت، فورا دستامو با یه دستش بالای سرم نگه داشت ... لعنتی ؛ هیچوقت فکر نمی کردم اینقدر زور داشته باشه ...  با یه حرکت لباسی که کلی بابتش پول ووقت صرف کرده بودم پاره کرد.

جیغ کشیدم  :  ولم کن ... تو رو خدا  ... به التماس افتادم  :  ببخشید  ... کیان ... غلط کردم ، ولم کن ... عوضی ولم کن ! ...  انگار مسخ شده بود ، وقتی نگاه طولانی اش رو از بدن نیمه برهنه ام گرفت تو چشای ترسونم که پر از اشک و التماس بودن زل زد و گفت :  تو رسما نامزدم بودی ... تو باید زن من می شدی نه اون مرتیکه ی الدنگ قرصی ناموس دزد ، بی شرف!

چشامو از شرم بستم و داد زدم  :  کثافت ...  صدامو خفه کرد و به دنبال اون غرورمو زیر نگاه های هوس آلودش خورد کرد ... تو عرض پنج دقیقه زیر نگاههای شهوتبار مردی که مثلا شوهرم بود پر پر زدم ... این دیگه چه جورش بود  ... خدااااا ؟ ! 

این حیوون زندگی مشترکمون رو اینجوری باید شروع می کرد ؟ ... اگه می دونستم این بلا رو قراره سرم بیاره سر سفره ی عقد سرب داغ تو حلقم می ریختم که صدام در نیاد تا خفه بشم و اون بله ی کذایی رو نگم ! 

آرش با اینکه اون اواخر کتکم می زد و بچه ام رو ازم گرفت اما تو روابط زناشویی هیچوقت اینجور رفتاری باهام نکرد ... تو رابطه اش لطافت بود ، مهر و محبت بود ، به خواسته ام احترام می گذاشت ... اما ...  کیان رو چه حسابی مثل یه مرد هرزه بهم حمله کرد ؟! ... اون منو تا درجه و ردیف یه زن خیابونی نا پاک پایین آورده بود و در عین محرمیت بهم تجاوز کرده بود ... 

کاش توانایی اش رو داشتم که همین الان ساکم رو ببندم و راهی خونه ی بابا بشم ... ولی کدوم خونه ی بابا ؟! ... کدوم بابا ؟! ... بابایی که در نهایت خوش بینی فکر می کنه دارم با عشق به همسرم تو اوج خوشبختی سر می کنم ، بابایی که تازه بعد از اون همه رنج و مشکلات یه ذره سر پا شده و خیالش از بابت من راحته ... 

از گریه ی زیاد چشام ورم کرده بود و می سوخت. کیان حوله به تن از حموم بیرون اومد ... داشت دکمه های بلوزش رو می بست ... ملحفه ی سفید رنگ رو دورم گرفتم و اشک دست بردار نبود ... بعد از کاری که باهام کرده بود حالا باز می خواست با حرفاش شکستم رو به رخم بکشه ... صدای پر غرورش تو اتاق طنین انداخت  :  حتم دارم اون روزایی که داشتی تو بغل آرش جونت جولون می دادی و تو پول و ثروتش شنا می کردی یه درصد هم احتمال نمی دادی که روزگار ورق بخوره و اینجوری اسیرم بشی ... 

نزدیکتراومد ... شبیه یکی از همون پوزخند هایی که دیشب بهش زده بودم تحویلم داد و گفت  :  در چه حالی خانم ؟! ... بهت ثابت شد که عرضه دارم..کجاست آرش که ببینه ؟! ... روزی که داغتو به دلم گذاشتی یادته ؟! ... آخ چقدر حال امروزم با اون روز فرق داره ... میون اشک هام با صدای بم و گرفته ای گفتم  :  خفه شو هرزه ی کثافت !!

خیز برداشت طرفم که ادبم کنه  ...  جیغ کوتاهی کشیدم  ...  منصرف شد خنده ی بلندی سر داد و گفت  :  خوشم میاد ... هم زبونت درازه ؛ هم مثل چی ازم می ترسی ... آره هرزه ام ! چون حس می کنم امشب رو با یه زن غریبه خوابیدم نه با زنم  ...   حرفاش مثل یه تیر زهر آلود بود تو شکمم ... به تلخی زهر ... به زشتی یه فحش مورد دار  ...  آره تموم حرفاش فحش بود و ناسزا ... چطور دلش می اومد ؟! ... من زنش بودم ... 

اونقدر گریه کردم که از حال رفتم ؛ صبح که چشامو باز کردم با صورت کیان مواجه شدم ، داشت با نگاه به من دکمه های پیرهنشو می بست ، لبخند چندش آوری تو صورتش پهن بود ... یه روزی من عاشق این لبخندهاش بودم ... گفت  :  صبح به خیر ... در چه حالی ؟ ... البته باید بگم ها اگه ناراحتی داری تقصیر من نیست ... خم شد و لپم رو کشید  ... سر جام نشستم و تقریبا داد زدم  :  به من دست نزن ! ... 

- چشم ، از اولشم این قصد رو نداشتم خودت مجبورم کردی خوشکله  ...   این رو گفت و از اتاق رفت بیرون ... کمرم در حال خورد شدن و کوفتگی بدنم اعصابمو به ریخته بود ... با صداش که از هال می اومد به خودم اومدم ، انگار داشت با تلفن صحبت می کرد :  دارم می آم عزیزم ...  نمی دونی صبحی چقدر حالم خوبه !! ... حسابی شارژم  ...  دیشب شب معرکه ای بود ... نه ... آره ازاون لحاظ  ...   نه  ...  نه عزیزم من و خیانت به تو ؟! ... 

عقم گرفته بود ، نامرد داشت ذره ذره روح و جسمم رو به نابودی می کشوند، من قبل تر از اینا تقاص اشتباهم رو پس داده بودم  ... من بچه ام رو بابتش داده بودم ... بسم نبود؟ ... از جام بلند شدم  ... لباس زیبام پاره شده پایین تخت افتاده بود ، تی شرتی پوشیدم با یه دامن بلند مشکی ... کیان کت وشلوار پوشیده اومد تو ، به سر تا پام نگاهی انداخت و بازم لبخندی که بیشتر به معنای فحش بود  ... ازت متنفرم کیان  ! 

صدای در هال اومد ، رفته بود. راه حموم رو در پیش گرفتم همراه با باز شدن دوش و سرازیر شدن آب اشکهام جاری شدن ، یه ساعتی تو حموم بود و اومدم بیرون.سر درد داشتم ... ظهر که کیان اومد خبری از ناهار نبود، بعد یه ساعت صدای در خونه رو شنیدم انگار باز رفته بود تو تختم چمپاتمه زده بودم و حالم فوق العاده داغون بود ... دراز کشیدم و سعی کردم بخوابم..نمی شد ... 

چشامو که رو هم می گذاشتم صحنه های تهوع آور دیشب می اومد جلوی چشمم ... نمی دونم چقدر به شب قبل فکر کردم که چشام کم کم اومد رو هم و خواب رفتم ... 

وقتی بیدار شدم ساعت پنج عصر بود ، سر از رو بالش برداشتم ، انگار یه تریلی به اضافه ی بار و اضافه بارش از روم رد شده باشه ، بدنم هنوز کوفته بود و سر درد داشتم ، بالش از خیسی موهام و اشکهام تر بود و سوزشی ته گلوم حس می کردم ... سر گیجه هم اضافه شد چون وقتی می خواستم از تخت بیام پایین اتاق دور سرم چرخید ونزدیک بود

بیفتم ... صدای گوشیم در اومد ، یکی برام اس ام اس داده بود.رفتم سراغش  ...  سپیده بود یه جک بی تربیتی خنده دار فرستاده بود..چند ثانیه به صفحه ی گوشی زل زدم و بعد هم زدم زیر گریه ...  آخ سپیده ... سپیده ! ... همبازی تموم دوره ی بچگی هام  ... دوست مهربونم ! ... دلم برات تنگ شده ، برای تو ، پسرت ، نیما  ... برای همه تون ! ... چرا من به اندازه ی تو خوشبخت نیستم ؟ ... گوشی رو پرت کردم رو تخت ... خواستم برم تو آشپزخونه ، صدای در خونه مانع شد انگار کیان اومده بود  ...  برگشتم تو تختم ودراز کشیدم به هیچ عنوان نمی خواستم ببینمش ! ... 

صدای باز و بسته شدن اتاق حاکی از این بود که اومده تو ... چشامو بستم . صدای قدم هاش رو می شنیدم . تنفسم رو منظم کردم که فکر کنه خوابیدم ... انگار رفت ... چشامو باز کردم و باز گریه ... تا موقع شام باز خوابیدم ... باز اومده بود سراغم ، ایندفعه صدا زد :  پاشو دیگه چقدر میخوابی؟! ... بیا یه چیزی بخور ...  چشامو باز نکردم ؛ اومد بازومو تکون داد ... اما من عکس العملی نشون ندادم ... باز صدا زد  :  باران ! ... پاشو ... می دونم بیداری   ...   مدتی سکوت بود ... باز گفت  :  پا نمی شی ؟ ... باز سکوت ... صداش عصبانی شد  :  به درک ...  بمیر اصلا ! ...  و در اتاق خواب که محکم به هم خورد و بهانه ای شد برای هق هق گریه ی دوباره ی من ! ... 

صبح روز بعد وقتی بیدار شدم احساس کردم چشام سیاهی می ره ، سر دردم خوب نشده بود ، از جا بلند شدم و به زحمت خودمو به در اتاق رسوندم ، در و باز کردم و کیان رو دیدم وسط هال ایستاده ... سر گیجه اومد سراغم  ... نتونستم خودمو نگه دارم و افتادم؛ اما قبل از بر خورد با زمین دو تا دست منو گرفت و   ...   دیگه چیزی نفهمیدم ! ... 

با احساس یه مایع شیرین تو دهنم چشام رو باز کردم ... کیان داشت بهم آب قند می داد. روی مبلی وسط هال بودم واون دو زانو روی زمین نشسته بود مقابلم ... دستی به پیشونیم گرفتم و سر چام جا به جا شدم ... بلند شد و رفت تو آشپزخونه . وقتی برگشت یه بشقاب پر از جگر به سیخ کشیده تو دستش بود. گذاشت رو زانوهام و گفت  :  بخور ! ... البته این مراقبتها و رسیدگی ها رو بیشتر واسه زنی انجام می دن که بار اولشه با مردی می خوابه ! ... نه تو ... 

باز فحش داد ... باز توهین کرد ... اصلا چرا فکرکرده اینا رو می خورم ؟! ... ظرف رو گذاشتم رو میزم مقابلم که باز برش داشت و گذاشتش رو پام و گفت  :  اینو بخور مثل بچه ی آدم ... من دیگه حوصله ی جواب پس دادن به عزیز و مامان بابات و از همه بدتر مامان خودم که فکر میکنه عاشق سینه چاکتم ندارم ... 

با خشم از جا بلند شدم ، کمی سر گیجه داشتم اما به خودم مسلط شدم ؛ بشقاب رو برداشتم و بردم ریختم تو سینک ! ... لجبازتر از من اومد دنبالم همه رو جمع کرد ریخت توی یه کاسه و گرفت جلوم و گفت  :  منو جری نکن ، می شناسیم که چه سگی ام ! ... 

- من لب به اینا نمی زنم ! ... 

رفتم سمت اپن که باز سرم گیج رفت و چشام سیاهی ... فوری دست گرفتم به یخچال ، اومد سمتم و می خواست دستمو بگیره ... نگذاشتم و گفتم  :  برو کنار ... 

پرسید :  چته ؟! ... 

- به تو مربوط نیست ... 

- هست ، بیا بریم دکتر ، گوش ندادم بهش . رفتم تو هال و نشستم رو مبل ... سرم رو بین دستام گرفتم و یه آه کشیدم ... و پشت بندش یه نفس عمیق ! ... تا تنفسم منظم بشه.دلم ضعف می رفت و افت فشار داشتم ... چند روز بود چیزی نخورده بودم ؟ ... از همون شبی که  ...  اه  ...  نمی خوام بشمرم ... نمی خوام هیچ اثری از اونشب تو ذهنم بمونه  ...  اما مگه می شه؟  ...  

بی حرف رفت طرف اتاق ... لباس پوشیده بود ... یه مانتو با یه شال پرت کرد طرفم وگفت  :  پاشو ... لباسها خورد تو صورتم و افتاد رو پام ... 

- پاشو بریم دکتر ... 

- نمی خوام حالم خوبه ... 

- پاشو می گم  ... نمی خوام نعشت رو تحویل مامان بابات بدم ... 

از جام تکون نخوردم  ... اونم همونجور ایستاده وسط هال دو تا دستاشو به کمرش زده بود و گفت  :  پاشو حداقل ببرمت خونه ی بابات ... اونجا مامانت از پست بر می آد  ...  به زور هم که شده یه چی بهت می ده کوفت کنی ... 

- نه ... نمی رم  ... می ترسم برم اونجا و طاقت نیارم و گندی که زدی رو همه جا جار بزنم ... 

دست تو جیبای جینش کرد و با چشای ریز شده از حرص لبای به هم فشرده که حاکی از اوقات تلخیش بود گفت :  به درک که نمی ری ... این رو گفت و رفت از خونه بیرون . منم به اتاقم پناه بردم و باز خوابیدم.ده دقیقه بیشتر نگذشته بود که به گوشیم اس ام اس اومد. کیان بود  :  برای شب به خاله و مامان اینها و عزیز رو دعوت گرفتم ، حالا می خوام ببینم جرات داری چیزی نخوری ... 

از حرصم ملحفه رو تو مشتم فشردم و کوسن رو برداشتم و پرت کردم که خورد به گلدون گوشه ی اتاق و افتاد شکست ... رو تخت نشستم و پیشونیم رو مالیدم. پا شدم و تو آینه نگاهی به خودم انداختم. وای  ...  اگه منو با این وضع ببینند ؟!!..

با چشای باد کرده ی پف شده و سرخ ، بینی که مثل تربچه قرمزه و لبای خشک و سفید شده و پوست رنگ پریده ! ... سریع دست به کار شدم  ... رفتم حموم یه دوش گرفتم و موهامو خشک کردم ... وقتی هم تو آشپز خونه مشغول خوردن یه چیزی شدم تازه فهمیدم چقدر گشنمه ... شام درست کردم و نزدیک اومدنشون که شد لباس مرتبی پوشیدم ... 

این دعوا و جر وبحث من و کیان انگار تمومی نداشت ... موضوع از اونجا شروع شد که بابا بعد از شام پا شد تا بره دستشویی ... چند قدم بیشتر نرفته بود که یهو با صدای افتادن چیزی و آخ بابا توج همه رو جلب کرد.کیان به سرعت رفت سمت بابا ؛ منم پرواز کردم طرفش و عمو رضا با چشای به اشک نشسته زیر بغلش رو گرفت و بلندش کرد ، عصا رو به دستش داد ... دستی به پیشونی بابا کشید و گفت  :  سرت کجا خورد داداش ؟! ... 

و بابا که سعی داشت وانمود کنه چیزی نشده گفت  :  چیزی نشد که  ...  خوبم ! ... دویدم سمت جعبه ی داروها و یه چسب آوردم و زدم رو زخم بابا ... مامان سیما گوله گوله اشک می ریخت اما بی صدا و دور از چشم بابا ... و عزیز که تازه داغ دلش تازه شده بود در حالیکه یه لیوان آب قند آماده می کرد از دلتنگی اش واسه شابابا می گفت و بابا رو دلداری می داد که خوب می شه و دنیا اینجور نمی مونه ... خلاصه همه با غصه و حالی نزار از خونه ام رفتند و تازه کیان یادش افتاده بود که منو بچزونه ، با حرفاش که از صد تا فحش هم گزنده تر بود  :  می دونستی تقصیر تو بود که شابابا مرد ...  باباتو دیدی امشب ؟! ... تو به این روز درش آوردی ؟ ... منو می بینی ؟  ...  تو پدربزرگتو کشتی ، باباتو ناقص و منو روانی کردی  ...  .و یه چیز دیگه اینکه خیلی خوش شانسی که الان عروس اون مرتیکه ی قاچاقچی نیستی  ...  

- حرف مفت می زنی  ...   هیچکدوم اینا ربطی به من نداره لعنتی ! ... 

- نه عزیزم ... داره خوب هم داره ... وقتی لج کردی گفتی کیان رو نمیخوام بابات هم رو حساب حرف تو با بابام قهرش رو ادامه داد ... عمو که سهامش رو بیرون کشید کمر کارخونه شکست  ... شابابا ورشکست شد و فشار عصبی باعث سکته اش شد ... عمو هم از هول مرگ پدرش سکته زد و افتاد به این روز ... وضع منم که می بینی ... عوض اینکه زن مورد علاقه ام تو زندگیم باشه خودمو منتر والاف یکی عین تو کردم ، خودت فکر کن ببین می ارزید واسه دو روز خوشیت با آرش نامرد این همه آدم رو زجر بدی ... نمونه ی یه آدم خودخواه تویی  ...  حالا دیدی همه ی اینا به تو ربط داره..

داد کشیدم  :  خفه شو ... 

- نمی شم ! ... تو باید بدونی مسئول یه مشت قلب شکسته ای که به هیچ عنوان هم فرصت جبران نداری ...  ببین !  ...  عشقمون شده تنفر، شابابا مرده و پدرت دیگه مرد سالم چند سال پیش نیست ... 

با عجز وناله گفتم  :  اگه فرصت ندارم ، اگه اینقدر ازم بیزاری  ... چرا نمی کشیم ؟! ... چرا خلاصم نمی کنی از این زندگی ؟ ... 

با بی رحمی گفت :  همین قصد رو دارم ، به شرفم قسم انتقام لحظه لحظه زندگی به گند کشیده شده مو ازت می گیرم ... 

دستامو گذاشتم رو گوشم ، چرا خفه نمی شد؟ ...  چرا این حرفا رو مثل پتک تو سرم می کوبید ؟ ... چرا داشت سوهان روح زخمی ام می شد؟ ... فریاد زدم :  ازت متنفرم ! ... 

دویدم و به اتاقم پناه بردم ... دوباره سردردهای مزخرف و کابوس های وحشتناک اومده بود سراغم ... باز رو آورده بودم به قرصای آرام بخش ! ... تقریبا هر شب با هول و هراس و تنی عرق کرده از خواب می پریدم ، مدام حرفای کیان تو گوشم بود  :  تو مسئول این همه قلب شکسته ای ، تو باباتو ناقص کردی ، تو شابابا رو کشتی ... 

یه شب که به زور قرص خوابم برده بود کابوس وحشتناکی دیدم. آرش با خنده های شیطانی دسته ای از موهام رو تو دست گرفته بود و می کشید . من روزمین ولو شده و دنبالش کشیده می شدم ... جیغ و داد و فریادم اثری نداشت..کیان رو صدا می زدم ، یه آن سایه ای پدیدار شد و کم کم قیافه ی کیان اومد جلو چشمم ... 

خوشحال شدم ، چقدر از دیدن چهره اش آرامش گرفتم ، آرش بی رحمانه منو هل داد و انداخت جلوی پای کیان ... دستم رو دراز کردم و فکر کردم الانه که کیان دستمو بگیره و بلندم کنه و از این همه عذاب نجاتم بده اما اون لبخند اولیه تبدیل شد به قهقه ی شیطانی ... خون از چشاش و گوشه ی لباش می ریخت ، سفیدی چشاش تماما سرخ بود، دستاش رفت سمت گلوم و فشار داد ... فشار داد و فشار داد ... 

با جیغ از خواب پریدم ، تو اتاقم بودم و کیان کنارم رو تخت ... هنوزم جیغ می کشیدم ... کیان بین جیغ هام مدام می پرسید :  چته ؟ ... چیه ؟ ... خواب دیدی ؟ ... آروم ... بسه!!..جیغ نکش ... آروم باش می گم ! ... بازوهامو گرفت اما هنوزم جیغ می زدم صورت کیان رو مثل صورتی که تو خواب دیدم تصور کردم ، نکنه الان همین جا خفه ام کنه  ... 

یه هو با سیلی که به صورتم خورد صدام قطع شد. با بهت به صورت پر از عرقش خیره شدم ... لبام می لرزید وتند تند نفس می زدم. یکدفعه بغلم کرد و گفت  :  چیزی نیست ، خواب دیدی ... بغضم ترکید ... دستش از رو موهام سر خورد و رفت رو شونه ام که از شدت گریه بالا و پایین می شد ... سرم رو فشرد تو سینه اش و گفت  :  آروم ... من اینجام ... نترس !! همش خواب بود ، نترس هیچی نیست ... 

خودمو از تو بغلش کیدم بیرون ، کمی آرومتر شده بودم. اون هم پاشد یه لیوان آب برام ریخت و داددستم ، همه اش رو خوردم  ...  پرسید  :  خوبی ؟ ... 

- خوبم  ... تو برو بخواب  ... بد خواب شدی!

اشاره ای به بالشم کرد و گفت  :  تو هم بخواب دیگه ... 

- نه  ... نمی تونم، می ترسم باز کابوس بینم.

- چیزی نمی شه ، دیگه تموم شد ... 

از بس گریه کرده بودم صدام بم شده بود. گفتم  :  نه ، اینجوری راحتم ، برو !!

چند لحظه سکوت بود ... یه دفعه آب از بینی ام راه افتاد. دستمال کاغذی دور و اطرافم نبود با پشت دستم بینی مو پاک کردم ... یهو چند قدم اومد جلو و گفت  :  پیشت می مونم تا خوابت ببره. فشاری به شونه ام وارد کرد تا منو بخوابونه. نخوابیدم و نگاهمو از صورت بی تفاوتش گرفتم و با لحنی دلخور گفتم :  نمی ترسی شانت بیاد پایین ؟ ... 

باز به شونه ام فشار آورد و من بی حرف دراز کشیدم که اون هم کنارم با فاصله ی زیاد دراز کشید و در حالیکه به سقف خیره شده بود دستشو رو پیشونیش گذاشت ... چشاشو بست با زبونش لبای خشکش رو تر کرد و با لحنی که معلوم بود می خواد دلمو بشکنه گفت  :  واسه یه شب اشکال نداره ... 

* * * * * * * * * * * * * *

خونه ی بابام اینا بودیم. گوشی کیان زنگ می خورد که برش داشتم و رفتم سمت کیان که تازه از دستشویی بیرون اومده بو د . دادم دستش و گفتم  :  سیاوش ، گوشیت  !  ... یه هو خیره ام شد و من متعجب از حرفی که زدم دستم رو آروم بردم سمت دهنم ... چی گفتم ؟!..چرا اسم سیاوش اومد سر زبونم ؟! ... چرا این اسم از دهنم پرید ؟! ... نمی دونم شاید به خاطر اینکه این چند روز مدام تو فکرشم ... وای خدا  ...  حالا چه فکری میکنه؟ ... نزدیک بود آتیش از چشا ش بزنه بیرون ، همینکه با پشت دست نزد تو دهنم خیلی یه ... از کجا معلوم شاید اگه تو خونه ی خودمون بودیم بدتر از این رفتار می کرد ... با چشم غره ی طولانی گوشی رو با شدت از دستم گرفت. پشت به من کرد و جواب داد :  بله !!

بابا از پذیرایی صدامون زد که بریم چای بخوریم. کیان رو تنها گذاشتم و رفتم پیش بابا ... مدتی بعد کیان اومد کنارم نشست ...  مامان گفت :  دیر اومدی کیان چای سرد شد بذار برم برات عوضش کنم ... بابا همون لحظه پا شد تا بره استراحت کنه ... کیان مخالفتی با مامان نکرد و گذاشت تا بره چای رو عوض کنه ... فهمیدم برای چی ؟ ... می خواست تو این فاصله حسابی از خجالتم در بیاد ... 

- نمی خوای بپرسی کی بود ؟ ... 

-چرا باید بپرسم ؟ ... 

دستاشو تو سینه اش قلاب کرد :  سیاوش بود! ... 

- شماره اش ناشناس بود که ... 

- خط جدیدش بود، فکر می کردم شماره ی جدیدش رو حداقل به تو یکی داده ... 

یه دستشو پشت سرم رو مبل گذاشت و نزدیکم شد و تقریبا تو گوشم گفت  :  یعنی اونقدری که تو به فکر اونی که اسم شوهرت رو با اون اشتباه می گی اونم به فکرت هست ؟! ... هه  ...  چی می گم؟! ... خب معلومه که هست ... اگه نبود که زنگ نمی زد واسه فردا شب دعوتمون کنه به جشن سه نفره !! ... اگه نبود که  ...   مامان اومد و کیان دیگه ادامه نداد  ... 

کیان : 

از خاله که تا دم در سالن اومده بود خدا حافظی کردم و زودتر از باران که می خواست مادرش رو راضی کنه که تا دم درحیاط نیاد راه افتادم سمت ماشین ... ریموت رو زدم ، باران اومد و سوار شد ... سوار شدم و عصبانیتمو سر در خالی کردم ... یه لحظه چرخید سمتم و نگام کرد، تو چشاش پر بود از اضطراب ... این اضطراب همونی بود که دقیقا از اون شبی که وحشیانه باهاش رفتار کردم تو نگاهش زاییده شد ... پشیمون نبودم از کارم ... کارم جوابی بود به حرف بی ربطش ! ... 

چطور فکر می کرد عرضه ی زنداری و ارتباط زناشویی ندارم ؟! ...  چطور جرات کرد بدون مزه کردن حرفش به زبون بیارتش ؟! ... اونقدر حرفش برام ثقیل بود که   ...  .هنوز با یادآوری اون شب ازخودم می پرسم آیا واقعا من دلم می خواست اولین رابطه ام با باران ، دختری که یه زمانی دوستش داشتم ، به این صورت باشه ؟! ... من چطور تونستم مهر این آدم رو، یه روزی تو دلم جا بدم ، بدون اینکه ببینم لیاقتشو داره یا نه ؟ ... 

نیم نگاهی بهش انداختم  ... با دستاش بازی می کرد. سوئیچ رو چرخوندم، راه افتادم  ...   نمی تونستم خونسرد باشم. از اولش هم قرار بود من فرشته ی عذاب این ظالم باشم. پس چرا اون داره ذره ذره تحملمو ازم می گیره؟ ... نفسم رو با صدا دادم بیرون که دیدم بازم داره نگاهم می کنه. چرا دارم کم می آرم ؟! ... اصلا این سیاوش از کجا یه هو عین یه قاشق نشسته پرید سر زبون باران و گند زد به اعصاب نداشته ام  ...  سیا داری گند می زنی به نقشه ام ، می خواستم اونقدر بهم وابسته بشه و من اونقدر بی تفاوت بهش که از این تضاد دلم آروم بگیره ...  به خدا اگه نقش اول مرد فیلمم رو بگیری برات بد می شه سیاوش !!

باران : 

کیان تو ماشین یه کلمه هم حرف نزد. تو خونه لباس عوض کردم و رفتم کنارش ... داشت کانالها رو بالا وپایین می کرد ...  حرفی نمی زد، یه ربعی بود که نشسته بودم پیشش. البته پیشش که نه آخرین مبلی رو که ازش هم خیلی فاصله داشت رو انتخاب کرده بودم. بلاخره به زبون اومدم و گفتم  :  دعوت سیاوش رو قبول کردی ؟ ... 

نگاهی به سر تا پام کرد ، پوزخندی زد که باعث شد از این سوال مسخره ام پشیمون بشم..حرصم گرفت ... وقتی دیدم بی توجه به من داره تلویزیون می بینه سریع پاشدم راه افتادم سمت اتاق ، ولی با صداش سر جام ایستادم :  چیه؟ ... تا ندونی خوابت نمی بره ؟ ... 

- بس کن !

بدون نگاه کردن بهم گردنش رو سیخ کرد لحنش رو هم مثل همیشه طلبکار ... و گفت :  واسه رو کم کنی هم که شده قبول کردم ...  بذار ببینه چه طور تو چنگمی و اون چقدر واسه اینکه تو با منی داره می سوزه ... اصلا جفتتون برین به جهنم ! ... کنترل رو کوبیده بود به کف سالن  ...  از جا پریدم و دستمو گذاشتم رو قلبم ... تکه های کنترل رو فرش و زیر میز و دور و اطراف پخش شده بود ... 

- کیان چرا اینجوری می کنی ؟! ... چرا فکر می کنی من به سیاوش  ... یا سیاوش به من نظر داره ؟! ... 

با صدای دو رگه که هر وقت عصبی می شد این جوری می شد گفت :  چون همین طوره ... من الاغم اگه تا حالا اینو نفهمیده باشم ... یا شاید هم تو اینجوری فکر می کنی ... بیا خوب نگاه کن  ...  سرش رو جلو آورد و خم کرد و گفت  :  رو سرم شاخی ، گوشی  ... یا چیزی که نشونه ی این باشه که من نفهمم هست ؟!  ...  

- بسه ... به خدا فکرت مسموم شده  ... 

- موقع آرش چی ؟ ... اونموقع هم فکرم مسموم بود ؟! ... اون موقعی که گفتم نکن ... گفتم نکن  ...  گفتم نکن  ...  . علنا داشت فریاد می کشید ومن گفتم الانه که یا پاشه منو به باد کتک بگیره یا یه بلایی سر خودش بیاره ... 

با صدای لرزون گفتم  :  من به درک  ... ولی  ... تو ... تو اینقدر خود آزاری نکن ... نکن برای چیزی که اصلا بین من و اون نیست  ...  

- الان می خوای بگی خیلی به فکرمی ؟ ... آخی چه زن فداکاری ... چه بزرگوار ... نه  ...  .نترس  ...  من چیزیم نمی شه خانم زرنگ

سیاوش : 

بلاخره اومدن، در کافی شاپ رو کیان باز کرد ورو به باران یه چیزی گفت که باران جلوتر اومد وکیان پشت سرش ! ... تو صورتش که دقیق شدم یه غم بزرگ تو چشاش خوابیده بود تا منو دید اومد سمتم، دستامو از هم باز کردم  ... دوست داشتم مثل اوندفعه خودشو بندازه تو بغلم ... خندیدم و گفتم  :  بدو بیا بغل عمو ... 

چشاش گرد شد و لب گزید که یعنی مگه کیان رو به این عظمت نمی بینی؟ ... خب چه ربطی داره ؟ ... دفعه ی قبل هم کیان بود حالا مگه چی شده که اینجوری می کنه ؟! ... دستم رو دراز کردم که معطلم کرد و فقط گفت  :  سلام سیاوش ، خوبی ؟ ... 

گفتم  :  علیک سلام ... دستم افتاد ها ... 

با کمی تاخیر دستمو فشرد ولی زود کشید کنار و کیان ! ... انگار که پدرش رو کشتم و حالا اومده خونخواهی ... اونقدر بد نگاهم کرد که برای یه لحظه ازش حساب بردم ولی مدتی نگذشت که گفتم  :  خیلی خوش اومدین جناب ! ... اگر چه یه هوا دیر اومدین ولی همینکه قابل دونستین و تشریف فرما شدین خودش کلیه ... 

باران گفت :  خب باید کجا بشینیم ؟ ... 

راهنمایی شون کردم سمت میز بچه ها  :  از این طرف ! ... 

رفتم و اونها هم به دنبالم. وقتی رسیدیم هر دو تا رو متعجب دیدم ، اما نه  ...  انگار فقط باران متعجب بود و کیان با یه پوزخند منو نگاه می کرد.باران پرسید  :  چه خبره امشب ؟! ... 

- تولدمه دیگه !  ...  نمی دونستی ؟! ... 

نگفت نه   ...   نگفت کیان نامرد حرفی بهش نزده در مورد مناسبت امشب ! ... 

کیان وباران پیش بقیه نشستند. نیما ، سپیده ، نوید ، نورا ، رادین و شیرین خواهرش مهمونای امشب رو تشکیل می دادن. سر شام همش حواسم پی برخوردهای کیان با باران بود. تو جمع که عالی بود ... هر دو دقیقه یه بار لبخند به لب نگاه ها ی عاشقانه تحویلش می داد و مدام براش خورش یا یه تیکه گوشت می ذاشت و نوشابه براش می ریخت وقت باز کردن کادوها بود، دستی به پیشونیم کشیدمو گفتم :  آقا یکینون یه سطلی ، پارچی ، گالنی ، دبه ای چیزی بیاره بذاره دم دست ما ... این عرقای شرم رو کجا بریزم آخه ؟ ... شرمنده کردین ما رو نا فرم  ! 

با اینکه همه یه جورایی از کادو ندادن باران جا خوردند ولی من که می دونستم کار کیانه خم به ابروم نیاوردم. بغض رو تو چشای باران خوندم ... پا شد اومد سمتم ... صورتم رو بوسید. از گوشه چشمم حواسم به کیان بود. دستم رو این بار گرمتر فشرد و وگفت  :  تولدت مبارک داداشی ... ایشاالله هزار ساله شی ! ... اینو گفت و خنده ای کرد  ... یه خنده ی مصنوعی و گفت  :  دیدی چی شد ؟ ... شعر گفتم ! ...  تشکر کردم و رفت نشست رو صندلی اش. فکرم هنوز پی اون کلمه ی داداشی بود که باران به زبون آورد ... 

نمی دونم برای آروم کردن کیان اینو گفت یا برای پیچوندن من ؟! ... چقدر احمقم من  ...  رو چه حساب دارم به این افکار مزخرف پر وبال می دم ؟ !  ... اون حالا یه زن متاهله ... 

باران : 

بعد از خداحافظی از سیاوش از کافی شاپ خارج شدیم. خون خودمو می خوردم، دلم می خواست خفه اش کنم مرتیکه رو ... به چه حقی به من نگفت ؟! ... چرا نگفت تولد سیاوشه ؟ ... سیاوشی که عین یه برادر دوستش داشتم ... اصلا چرا کیان ول کن معامله نیست بعد این چند ماه؟ ... چرا؟  ...  من  ...  من  ...  . آه  ...  .باید به خودم مسلط باشم، دستای مشت شده ام رو باز می کنم، فک منقبض شده ام رو آزاد می ذارم و یه نفس عمیق می کشم !  ... 

حالا که تو ماشین نشستیم و راه افتادیم مطمئنم باز می خواد بهونه گیری کنه تا یه جر و بحث دیگه راه بندازه و منو بچزونه ... لابد می خواد گیر بده که چرا بوسیدیش ؟! ... منم می گم واسه اینکه خواهرا تو تولد برادرهاشون اونا رو می بوسند و آرزوهای خوب براشون می کنند ... اما کور خونده  ... من با نقشه اش راه نمی آم ... اون دنبال یه بهونه است تا عقده هاشو سرم خالی کنه ... حتما منتظره تا سر حرفو باز کنم و از خبر نکردنم واسه تولد سیا گله کنم ... 

لام تا کام حرف نمی زنم تا حالیش بشه من دنبال درست کردم میدون جنگ تو این زندگی نیستم ، درسته که تو اون جمع خودمونی خیلی خیط شدم ولی  ...  باشه  ...  باشه آقا کیان ، من دنبال یه زندگی آرومم ... دنبال یه جو ملایم و جاری ، نه راکد و سخت ، نه متشنج و پر از بحث ... اونقدر آروم رفتار می کنم تا تو هم تسلیم بشی ... 

وقتی رسیدیم سریع مسواک زدم و رفتم تو تختم ... حواسم رفت پی مهمونی امشب و کادوهایی که سیاوش دریافت کرده بود ... کادوی نورا از همه گرونتر بود، یه ساعت مردونه ی شیک ! واقعا نورا خیلی خانمه ... چرا سیاوش بهش فکر نمی کنه ؟! ...  وقتی یاد نگاههای نورا به سیاوش می افتم یه فکری تو ذهنم جرقه می زنه ... باید با سیاوش در میون بذارم ... فردا حتما اینکارو می کنم ... با این فکر چشامو رو هم می ذارم ... 

- الو سیا ... 

- جان سیا ... 

- خوبی ؟! ... 

- ممنون ... 

- چه می کنی ؟..

- زندگی !

- می گم سیا کلی کاسب شدی دیشب ها ! ... 

-تو سرم بخوره، ده برابرش رو خرج کردم  ... اومدن خوردن و رفتن ، یه عالمه قرض و قوله جامونده رو گردن من بخت برگشته ... کادوشون هم بخوره تو فرق سرشون ، قدر پهن بز نمی ارزیدن ... 

- سیا خیلی بی انصافی ، همین نورا خواهر نیما می دونی چقدر بابت اون ساعته  ...  

حرفمو قطع کرد و گفت  :  خب حالا ... اونو استثنا کن ... ولی اون تیشرته چی بود این رادین کادو آورده ؟! ... از این تی شرت دو هزار تومنی هاست به جون خودم ، از حراج خریده ! ... 

گفتم :  خب حالا ... می خواستم راجع به نورا باهات صحبت کنم ... 

- نورا ؟!! ... 

- آره ... 

- خب چه صحبتی اونوقت ؟ ... 

- صحبت علاقه و ازدواج و بادا بادا مبارک بادا ... 

- غلط زیادی ... من هنوز می خوام درس بخونم ! ... 

- سیا جدی باش تو رو خدا ... 

- من جدی ام ... نورا دیگه چه صیغه ایه ؟ ... 

- می خوام پیشنهاد بدم بهت بری بگیریش ! ... 

- ولمون کن بابا ... 

- سیا به خدا خیلی نازه ؛ خیلی خانمه ... 

- اه ؟!!  ... از کجا فهمیدی اونوقت ؟! ... 

- فهمیدن نمی خواد ...  جار می زنه

- ارزونی خودت ! ... 

- سیـــا  ! 

- جان سیا ... 

- خواهش می کنم ازت ...  مدتی سکوت بود، صدایی جز صدای نفسهای سیاوش شنیده نمی شد ... بلاخره با لحن جدی گفت :  چرا فکر می کنی من مزاحم زندگیتم در حالیکه نیستم ... چرا باران ؟! ... من کاری به کار تو ندارم ، دارم زندگی نکبتی خودمو می کنم ... ولم کن تو رو فرآن ... 

حس کردم بغض کرده ... گفتم  :  سیاوش این چه حرفیه ؟ ... تو مزاحم هیچی من نیستی ... تو عزیز منی ، یکی از مهمرین آدمهای زندگیم ، گاهی فکر می کنم اگه تو نبودی چی به سرم می اومد ؟! ... 

یه هو با سوالی که پرسید غافلگیرم کرد  :  کیان اذیتت می کنه که این پیشنهاد رو دادی ؟! ... 

گلوم رو صاف کردم  :  اصلا اون چیزی که تو فکر می کنی نیست ... کیان هم خیلی خوبه ... من ... یعنی ...  اه  ...   .

باز سکوت ... اعصابم به هم ریخت  ...  نفس عمیقی کشیدم و به خودم مسلط شدم و بحث رو برگردوندم سر نقطه ی اول و گفتم  :  سیا یعنی تو نگاههای حسرتبار نورا رو دیشب رو خودت حس نکردی ؟ ... 

- بابا ولمون کن باران ... نگاه کدومه؟ ... نورا کیه ؟ ... 

- جدی می گم ... 

- واقعا می گی یا سر کارم گذاشتی ؟! ... 

- داشت بهت التماس می کرد با چشاش ... داشت به پات می افتاد که یه لحظه هم منو ببین ... سیا ما زنا هم رو خوب می شناسیم. اون کادوی گرون قیمت رو واسه چی برای تو خریده ؟ واقعا فکر نکردی بهش ؟! ... 

- این دختره همش پی درس ودانشگاس ... اصلا تو این خطها نیست ... 

- هست !  ...   هست چون اون هم آدمه چون دل داره ، چون چشم داره و توی احمق نداری ، ندیدی چطور داره  ... 

- خب بابا تسلیم ... باشه ... بهش فکر می کنم !

- فکر می کنی ؟ واقعا ؟ ... 

- آره، ولی فکر نکنم اون چیزی باشه که تو می گی ها ... 

- هست !

- باشه یه فرصتی گیر می آرم باهاش حرف می زنم ... اصلا شاید به سپیده گفتم ... 

جیغ زدم  :  واقعا ؟! ... 

- هوی چته ؟!! ... رم کردی ؟! ... 

- کوفت ، بی ادب ... ارزش نداری بی لیاقت !

- کوفت تو دلت ... منو باش به خاطر زندگی تو و اون کیان سگ اخلاق می خوام زن بگیرم !! ... ببین از حالا گفته باشم اگه عاشقش نبودم و روزی صد بار گرفتم زدمش مقصرش فقط و فقط تویی  ...  

- سیاوش!  ...  

-بله ... 

- چه عجب نگفتی جان سیاوش !! ... 

- اون مال وقتیه که بهم می گی سیا  ...  بعدشم من دارم متاهل می شم خانمم بشنوه به یکی غیر اون جانم و عزیزم گفتم ، مو رو سرم نمی ذاره ، شلوار به پام !!

یه لحظه سکوت کردیم ... چرا حرف نمی زد تا فکر نکنم خیط شدم ... چرا حرف نمی زد و یه چرت و پرت دیگه ای نمی پروند که از این جو سنگین خلاصم کنه  ... بلاخره خودم به حرف اومدم و گفتم :  سیا  ...  

طبق قانون خودش گفت  :  جان سیا ... 

- فکر منو از سرت بنداز بیرون ... 

- سعی می کنم

- سعی نه  ...  این کار و بکن!

-- دارم می کنم دیگه، می خوام فردا برم خواستگاری ... 

داد زدم  :  جون من ! ... 

خیلی آروم گفت :  آره دیگه ، جدای از مسئله ی حساسیت کیان نسبت به من و تو، خب باید یه فکری به حال و روز خودم هم بکنم دیگه ... پاشم برم یه سر به اون ساعته که گفتی با یه دنیا عشق تقدیمم شده بزنم ببینم جریانش چیه ؟!

- مگه هنوز کادوهات رو نگاه نکردی ؟ ... 

- نه ...  همون دیشب همه رو چپوندم تو کمد و درشم قفل کردم ... 

- خاک تو سرت ، چه بی ذوق !

با لحنی غمگین گفت :  وقتی کادوی تو بینشون نبود با چه ذوقی باید می رفتم سراغشون ؟! ... 

یه لحظه ساکت شدم و گفتم :  شرمنده تم ... کیان چیزی بهم نگفته بود ... 

- می دونستم، همین که اومدی خودش خیلی بود ...  یه نفس عمیق شبیه به آه کشید و گفت  :  برم دیگه خواهری  ...  کاری نداری ؟!  ...  

- نه ... خدا حافظت !

تلفن رو قطع کردم و لبخند زدم به واژه ی خواهری که بلاخره از ز بون سیاوش شنیدم !

پنج دقیقه ی بعد سیاوش بهم اس ام اس زد :  این نورا هم بلاییه واسه خودش ... 

نوشتم :  چطور ؟! ... 

نوشت :  ته جعبه ی ساعت یه کارت کوچیک بود توش یه چی نوشته  ... من که خوندم رفتم رو ابرا ... عجب خطی هم داره لامصب !!

نوشتم :  خب بگو چی نوشته ؟! ... 

چند ثانیه بعد زنگ زد و گفت  :  دختر تو عجب آدم شناسی ها ... 

- خب حالا ... بگو چی نوشته دلم آب شد  ...  

سیاوش چند تا سرفه زد که مثلا گلوش رو صاف کنه و بعد با لحن قرایی خوند :  از لحظه ی دیدار تو دریافته ام که با ارزش ترین احساسی که انسان می توتند داشته باشد ، عشق است ! ... زیرش هم نوشته  :  تولدتون مبارک ، از طرف نورا ... آخ فداش بشم ، این کجا بود تا حالا ؟! ... برم پیش سپیده زودتر ... یه کاری کنه برام دارم از دست می رم ... 

صبح که پاشدم کیان رفته بودسر کار، یه نگاه تو آینه به خودم انداختم ... اوه   ...  اوه ... اوه  ...  ابروهامو!! ...  یادم نمی آد آخرین بار کی رفتم آرایشگاه ... باید یه صفایی به صورتم می دادم ... رفتم آماده شدم وسوئیچ ماشینم رو که بعد از طلاقم از آرش هنوز سوارش نشده بودم از پارکینگ در آوردم و روندم سمت یه آرایشگاه ... کارم که تموم شد تو آینه خودمو دیدم ... خیلی راضی بودم ... مدلشون رو دوست داشتم. گفتم یه کم هم موهامو مرتب کنه ... 

وقتی رسیدم رفتم یه دوش گرفتم و یه تی شرت مشکی رنگ با شلوارکش که تا بالای زانو بود پوشیدم و رفتم سراغ ناهار درست کردن ... 

بوی پیاز داغ تو خونه پیچیده بود، داشتم گوشت رو تفت می دادم برای مایه ماکارونی ... صدای در نشون می داد کیان اومده ... قابلمه رو پر آب کردم گذاشتم رو اجاق گاز ... یه هو یادم اومد چای درست نکردم. کتری رو هم پر کردم و زیرش رو روشن کردم. کیان یه راست رفت تو اتاقش ... من هم به آشپزیم رسیدم ... اومد تو آشپز خونه ... سلام کردم و جواب داد  :  علیک سلام ! یه نگاه به میز خالی انداخت و گفت  :  پ ناهار کو؟! ... 

- هنوز آماده نیست ... 

- همچین بو راه انداختی گفتم لابد چهار ، پنج نوع غذا حاضر و آماده چیدی رو میز ... زن ما رو باش !!

- کاری نداره که  ... ماکارونی زود حاضر می شه ... 

رفت سمت یخچال ، یه بطری آب برداشت ... نگاهم کرد ...  خیلی معمولی! ... ولی خیره خیره ... چرا اینجوری می کنه ؟! ... مسیر نگاهش رو که دنبال کردم فهمیدم داره سر شونه ی لختم رو دید می زنه ، یقه ام زیادی گشاد بود و شل ! ... 

مرتبش کردم وسر شونه ام رو پوشوندم ... متوجه شد و با اخم روش رو بر گردوند سمت دیگه! ... داغی شرم نشست تو بدنم ... لبمو گزیدم! ... خب چیه حالا؟! ... چته؟  ...  شوهرته ! ... تازه یه بار هم به بدترین شکل باهات رفتار کرده ... هه ... شوهر   ...  چه خنده دار  !  ... کسی که عین پسر لاتهای سر خیابون چشم چرونی می کنه اسمشو می شه گذاشت شوهر  ؟  ! 

آخ دلم واسه صمیمیت بینمون کبابه ... کیان بلاخره از آشپزخونه بیرون رفت ونشست جلوی تلویزیون ... چای رو دم کردم ... مشغول چیدن فنجونها تو سینی بودم و هر دو ثانیه به کیان نگاه می کردم ... انگار کلافه بود ... مدام تو جاش جابه جا می شد ، یا موهاشو به هم می ریخت و دست به صورتش می کشید ... یه هو صداش رو بلند کرد :  ناهار حاضر نشد؟

با سینی چای رفتم کنارش وگفتم :  هنوز پنج دقیقه نیست که گذاشتم دم بیاد ... 

یه نگاه از بالا تا پایین بهم انداخت ، هیچی نگفت ... آخر سر هم بلند شد سوئیچ رو برداشت و رفت سمت در ... 

پرسیدم :  کجا؟ ... چای آوردم ...  نگاهی به پاهای لختم انداخت و سر چرخوند سمت در و گفت :  خودت بخور ...  اه  ...  این چرا اینجوری کرد ؟  ... 

صدای وحشتناک رعد وبرق و بارش شدید بارون و دیر کردن کیان و جا گذاشتن تلفنش و ترس و وحشتم و قطع شدن نیم ساعتی برق  ...  .همه وهمه رو اعصابم بود !

چرا نمی اومد خونه ؟! ... چرا اینقدر دیر کرد ؟ ... چرا برای شام نیومد ؟! ... نمی دونم نگران دیر کردن کیانم یا از تنهایی خودم می ترسم ؟! ... ساعت یه ربع به دوازده است. از ناهار ظهر مونده یه کمی می خورم و رو کاناپه دراز می کشم و صدای تلویزیون رو زیاد می کنم، اما پلکهام کم کم رو هم می افته و خوابم می بره ... 

چشامو باز می کنم، تلویزیون خاموشه ... لامپ سالن هم ... نگاهم به سرعت می ره رو ساعت ، سه و نیمه ! ... سریع تو جام می شینم ... درد وحشتناکی انتهایی ترین مهره های کمرم رو به همراه عضلات دو طرف پهلوهام در بر می گیره ... فحشی زیر لب به کیان می دم که باعث و بانی این وضعیته ! ... یه هو یادم می افته هنوز نیومده ... سریع پا می شم ... کفشهاش رو دم در می بینم ... می رم طرف اتاقش. صدای ناله ی خفیفی به گوشم می خوره . دستم می ره سمت دستگیره ، بازش که می کنم صورت کیان تو نور کم چراغ خواب مشخصه ... با لباس بیرون خوابیده و آشفته به نظر می آد ... بازم صدای ناله اش ، چشاش بسته است. جلوتر می رم ، کنارش می ایستم ... باز صدای ناله  ...  

وای  ...  این چرا خیسه؟! ... انگار زیر بارون مونده ... دست می گیرم رو پیشونی اش ، مثل کوره ی آتیشه ... تب بالایی داره و اگه به دادش نرسم تشنج می کنه. سریع دست به کار می شم .یه پیرهن و شلوار راحتی از تو کمد در می آرم و به زحمت لباساشو عوض می کنم. یه تشت آب می آرم و پاشویه رو شروع می کنم ...  و سعی می کنم با گذاشتن پارچه ی نمدار رو پیشونی اش حرارت بدنش رو کم کنم ...  یعنی کجا رفته که به این روز افتاده ؟! ... چرا تا این ساعت بیرون مونده ؟! ... صورت و مخصوصا گونه هاش سرخ شده و لباش به خشکی می زنه ! ... سریع می رم براش قرصی می آرم و کمکش می کنم نیم خیز بشه و به خوردش می دم تا تب بالاش فرو کش کنه ... 

دلم نمی آد تنهاش بذارم و برم تو اتاق خودم ... مجبورم بمونم ببینم وضعیتش چه جوری می شه. تبش با اینکه کمتر شده اما بازم نگران کننده است.پاشویه رو ادامه می دم. ساعت پنج صبحه ... نمازم رو می خونم و کنار تختش می شینم ... دستی رو پیشونیش می ذارم ... انگار تبش کمتر شده ... سرم رو می ذارم لبه ی تخت تا یه چرت کوتاه بزنم ... 

باتکون دستی از خواب بیدار می شم ... ساعت یه ربع به هفته ... کیان با موهای پریشون وچشمهای خمار و گونه های نیمه سرخ و تبدار نگام می کنه و می گه  :  چرا اینجایی ؟! ... 

- خوبی؟! ... 

- می گم از کی اینجایی ؟! ... 

- از نصفه شب ! ... حالت خوب نبود ، هذیون می گفتی ، تبت خیلی بالا بود  ...  راستی چرا خیس بودی ؟!  ...  کجا بودی اصلا؟! ... چرا گوشبت رو نبرده بودی ؟! ... 

بدون جواب دادن به سوالام آروم بلند می شه که نزدیکه بیفته رو زمین. بلند می شم تا کمکش کنم . می پرسم  :  کجا می خوای بری ؟

- دستشویی! ... 

می ره سمت سرویس بهداشتی ... می رم تو آشپزخونه تا براش سوپ بپزم. با آب مرغ و هویج و سیب زمینی و گوجه و رشته ی سوپ ، یه سوپ سبک براش درست می کنم. وقتی رفتم تو اتاقش به پهلو خوابیده بود و دستاش رو بین دو تا زانوهاش گذاشته بود ... صداش زدم  :  کیان ! ... 

چشاشو نیمه باز کرد و نگاهم کرد ... گفتم  :  پاشو این سوپ رو بخور ... 

بی حرف نشست تو تختش ، بشقاب رو از دستم گرفت  ... قاشق اول رو به سختی فرو داد و گفت  :  گلوم خیلی می سوزه ... 

- آره خب ، واسه اینکه چند ساعت زیر بارون بودی ... منم بودم به این وضع می افتادم ... 

نگاه کشداری بهم انداخت ... به صورتم و کل بدنم ! ... منظورش رو نمی فهمم ... از رو مبل پا می شم که برم بیرون. بشقاب رو گرفت طرفم و گفت :  بیا اینم ببر ، دیگه نمی خوام.

- کجا ببرم ؟! ... اینو باید بخوری ... 

- لازم نکرده برای من باید نباید کنی ... خودم می دونم چی بخورم ، چی نخورم ... بیا اینو بگیر ببر تا پرتش نکردم وسط اتاق ! ... 

نگاه بغض داری بهش می کنم و بدون هیچ حرفی از اتاق خارج می شم  ...  بی لیاقت ! ... اون همه به خاطرش شب بیبداری کشیدم و از خواب نازنینم زدم ، حالا اینجوری حقم رو کف دستم می ذاره؟! ... البته اون تو این کار استاده ... حق کف دست گذاشتن!!  ... همون بهتر بود که می ذاشتم تو تب بسوزی وتشنج کنی و نا قص بشی ... حقت همینه بی معرفت !

نگاهم به ساعت می افته ... وقت قرصشه ... قبل از اینکه برم سراغ درست کردن ناهار قرصی رو همراه با آبمیوه ی تازه ای که براش گرفتم می برم تو اتاقش  ... راستی چرا از رو نمی رم من ؟! ... تا چند لحظه پیش تمام فحش های دنیا رو تو دلم نثارش کردم و آی دلم خنک شد  !  ... اما باز دارم به مردی که بهم خیانت کرده و هیچی حسابم نمی کنه سرویس می دم!!

رفتم تو اتاقش ، به پهلو خوابیده ... دست به پیشونی اش می کشم، مثل دیشب بازم داغ داغه ... نفسهاش سنگینه و طولانی  ... به اجبار صداش می زنم ، تازه بعد از چهار پنج بار صدا زدن با منگی جوابمو می ده  :  هوم! ... 

- پاشو قرصت رو بخور

با زحمت چشمهای خمار شده و تبدارش رو باز میکنه، سفیدی چشمش رو رگه های قرمز فرا گرفته. گفتم  :  بشین ، باید قرصتو بخوری.

بین خواب وبیداری می گه  :  نمی خوام ... 

به صدام کمی صلابت می دم و می گم  :  پاشو؛ بچه که نیستی . باید قرص بخوری. نمی بینی حالت بده ... بلاخره نشست و قرص رو با لیوان آب میوه خورد. این بار تمومش رو سر کشید و گفت  :  تشنه ام بود ! تو دلم گفتم  :  پس مرض داشتی گفتی نمی خورم !

گفتم  :  بریم دکتر ؟! ... 

لیوان خالی رو از دستش می گیرم  ... گفت  :  نه ، می خوام بخوابم ... گوشیش رو بر می داره یه اس ام اس می فرسته و باز دراز می کشه. نگاهی به میز عسلی کنار تخت می اندازم. بشقاب سوپ خالیه ... یعنی همه رو خورده ؟! ... انتظار داشتم بشقاب رو خورد و خاکشیر از وسط اتاق جمع کنم!!

می رم سراغ آشپزی. با توجه به وضع کیان ، غذای سرخ کردنی نمی تونم درست کنم. ترجیح میدم همون سوپ رو براش دوباره درست کنم. این دفعه سوپ رو با گوشت درست می کنم و جعفری و لیموی تازه هم توش می ریزم.

هنوزم فکر در گیر اینه که چرا زیر بارون مونده ... از خودشم که نمی تونم سوال کنم ...  اگه بپرسم جوابی می شنوم که بعدش صد بار به غلط کردن می افتم که کاش نپرسیده بودم ... 

بعد از دو ساعت صداش می زنم برای ناهار ... بلند شد و داشت با کمترین سرعت ممکن که ناشی از ضعف عضلات و سستی مفاصلشه می ره سمت دستشویی ... یه پاچه ی شلوارش بالا رفته و قسمتی از مچ پاش مشخصه ... آستین پیراهنش هم با دکمه ی باز تا روی انگشتای دستش پایین افتاده. تا حالا کیان رو اینقدر شلخته ندیده بودم ... خیلی دوست داشتم برم پاچه ی شلوارش و مرتب کنم و آستینش رو تا آرنج تا بزنم ... یا حداقل بهش بگم. اما ؟!  ...  اما  ... می ترسم باز یه توهین دیگه بشنوم.

تو این فاصله می رم میز رو می چینم ...  می آد. صورتش نیمه خیسه ، مژه هاش تر شده و به هم چسبیدن و حال خسته ی چشاش که خواستنی ترش کرده ! ... نگاهم می ره سمت آستینش ! ... خدا رو شکر تا خورده است ... پاچه ی شلوارش چی ؟ ... وقتی اومد متوجهش نشدم ... باید بفهمم ، وگرنه غذا از گلوم پایین نمی ره  !  ... قاشقم رو می اندازم رو زمین ... خم می شم که برش دارم. شلوارش رو به کل عوض کرده. جین پوشیده  :  اه ؟! ...  این کی رفت تو اتاقش ؟! ... 

باز رو صندلیم نشستم و با رعایت جوانب احتیاط ؛ خیلی ملایم و دوستانه پرسیدم  :  جایی می خوای بری ؟

پرسید  :  چطور ؟ ... 

- شلوارتو عوض کردی !!

- نقشه ی یکی از ساختمونا ست که باید برسونم دست سیاوش ... 

پرسیدم  :  خب چرا نمی آد اینجا ازت بگیره ؟! ... 

- نمی رسه سرش رو بخارونه ، پاشه اون همه راه رو بکوبه بیاد اینجا چیکار ؟ ... اینجوری از کارش می مونه ، اگه تا فردا کار تموم نشه مشتری از دستمون پریده ، پروژه هم پر ... و زحمت چند ماهی بچه ها هم کشک !

- خب بده من می برم، تو با این وضع مگه می تونی رانندگی کنی ؟ ... 

- نه .. نمی تونم ... پاهام جون نداره ، ضعف دارم ، درد دارم ، حالم افتضاحه  ...  بینی اش رو با دستمال پاک کرد و گفت  :  آخ ، دارم می میرم ... یه قاشق سوپ خورد و باز دوباره بینی اش رو با دستمال کشید ! ... 

گفتم  :  خب پس من می برم می دم سیاوش ، تو برو استراحت کن !

فورا گفت  :  نه ... خودم می برم ... تو فقط منو ببر شرکت !

سوپش رو تا قاشق آخر خورد ... کیف ونقشه ها رو برداشت . سوئیچ ماشین خودمو برداشتم و رفتیم تو پارکینگ ... کنار ماشین خودم وایسادم ریموت رو زدم و گفتم  :  سوار شو ... 

اخم کرد وبا لحن طلبکارانه ای پرسید  :  من با این بیام ؟! ...  وقتی دید حرفی نمی زنم تند وتیز گفت  :  برو سوئیچمو بیار ... زود  ... دیر شد ... 

بهم بر خورد  ... مگه ماشین من خار داره ؟! ... پسره بی معنی ! ... خب درسته آرش برام خریده ولی ... سندش که به نام خودمه ... با صداش به خودم می آم  :  مردی ؟!! ... می گم برو سوئیچ رو بیار پاهام شکست بس که وایسادم ... حالا خوبه بهت گفتم شرح حالمو! ... اه ! 

سریع می رم سوئیچ ماشین شاسی بلند آقا رو می آرم ... زیاد با این ماشین ها رانندگی نکردم ولی خب ماشین ماشینه دیگه ! ... راه افتادیم ... تمام طول راه سرشو به پشتی صندلی تکیه داده بود و چشاشو رو هم گذاشته بود ... حدود چهل دقیقه تو راه بودیم ... بلاخره رسیدیم ، زدم رو ترمز و چون یه هویی اینکارو کردم دو تاییمون یه کمی پریدیم جلو ... چشاشو باز کرد و با چشم غره نگام کرد و گفت  :  بار اولته سوار ماشین می شی تو ؟! ... این چه طرزشه ؟ ... 

لبمو گزیدم و گفتم  :  شد دیگه  ... چیکار کنم ؟! ... 

- مگه اینکه گواهینامه ات رو نبینم ، ریز ریزش می کنم می اندازم تو آتیش ... 

تو دلم گفتم  :  اوهو ... حالا واسه من جناب سرهنگ نیرو انتظامی هم شده ... ریز ریزش می کنم!! ...  چه غلطا  ...   اوه ..اوه ...  چه جراتی پیدا کردما  ...  یه آن با نگاه تندی که بهم می کنه با خودم می گم نکنه این ذهن خونی هم بدونه ... که اگه این جوری باشه فاتحه ام خونده است ... 

دستگیره رو گرفت و خواست پیاده شه که یه لحظه نزدیک بود بیفته زمین ... ماشین که نیست ... برج بیست طبقه است ... با این ارتفاع ! ... 

در سمت خودم رو باز کردم و گفتم  :  صبر کن ، بده به من می برم  ... 

با غیظ گفت  :  نمی خواد بشین تو ماشین !

- خب لااقل زنگ بزن سیا بیاد پایین ، این همه راه رو کجا با این حالت می خوای بری ؟ ... بعد اشاره ای به ساختمون بیست طبقه ای کردم که شرکت کیان طبقه ی دوازدهمش بود ... 

گفت  :  حال ندارم حرفمو دوبار تکرار کنم ؛ بشین !

نشستم و کیان رفت دم در شرکت  ... اما بالا نرفت. دم در نقشه رو داد به یکی و برگشت. نشست رو صندلی ... چشاشو بست  ... لبش رو به دندون گرفت و چند تا چین تو پیشونیش افتاد و گفت  :  آخ سرم  ...  دستش رو به پیشونی اش کشید ... 

گفتم  :  بریم دکتر ؟ ... 

با تحکم گفت  :  برو خونه  ...   بی حرف سمت خونه روندم .

تا شب تو اتاقش استراحت کرد. برای شام صداش زدم ، تو سکوت شاممون رو می خوردیم که صدای زنگ گوشیم این سکوت رو شکست ... لقمه ام رو قورت داد و رفتم سمت اپن و گوشیم که صفحه اش خاموش و روشن می شد ... 

سیاوش بود، با اضطراب دکمه ی برقراری تماس رو زدم  :  سلام ... 

صدای شاد و سرزنده ی سیاوش اومد  :  درد وبلات کل و جمع بخوره تو سر اون کیان  ... 

لبمو گزیدم و خنده ای کردم و گفتم  :  واه  ... چی می گی ؟ ... سلام کردما ... 

سیاوش  :  باران حرف مفت نزن ... زنگ زدم بهت بگم افتادم تو چاه  ... خیلی آقایی دختر  !  ... چقدر خوشحالم ... نمی دونی که ... دارم می رم خواستگاری ... باهاش حرف زدم ، تو خونه سپیده ، اکی رو داد ، چه جیگری بود من خبر نداشتم !! ... اصلا بگو خوردنی  ... یه کلوم ؛ دوستش دارم و می خوامش ! ... یه جورایی در اندازه های تو ... ولی بیشتر نه ها ... 

با صدای بلند خندیدم که کیان نگاهشو دوخت بهم و یه جوری نگام کرد که لبامو بهم فشردم تا آروم بگیرم ... گفتم  :  دیوونه ! ... درست حرف بزن ...  آرامش خودتو حفظ کن الان سکته می کنی ها ... 

با لحن آرومتری گفت  :  زنگ زدم بهت بگم فردا می خواهیم بریم خواستگاری نورا ... گفتم بهت خبر بدم شاید از یه جهاتی خیالت راحت بشه ... 

دوست داشتی به اون شوهر بی شعورت هم بگو بلکه این اخلاق سگی اش یه کم آدم وار بشه ... 

با اعتراض گفتم :  اه  ...  سیاوش ، بی ادب نشو دیگه !

نگاه کیان باز خیره شد بهم ... ایندفعه اخم آلود و تهاجمی ! ... 

سیاوش  :  راست می گم دیگه ، این چند وقته تو شرکت عین برج زهر ماره ... مگه می شه دم پرش چرخید ؟! ... 

- خب ول کن حالا اینا رو ... بگو ببینم به نظرت چه جور دختری اومد ... تعریف کن یه کم واسم ... 

- دختر نگو ، بگو هلو ، بگو سلنا گومز ... بگو آب حیات لا مصبو !  ...  آخ چقدر دلم زن می خواد باران ، شیطونه می گه همین الان برم یه عاقد خبر کنم بیاد قال رو بکنه  !  ... کنترل خنده ام سخت شده بود ، حتی اخم ها و مشت های گره شده ی کیان هم جلو دارم نبود ... نمی دونم چه مدت بود که من بی وقفه می خندیدم و سکوت سیاوش از پشت تلفن غوغا می کرد و این طرف کیان، نزدیک بود با چشاش دارم بزنه  ... 

یهو لحنش جدی شد وخنده ی منم ته کشید ... انقدر جدی که فکر کردم یکی دیگه گوشی رو از دستش گرفته  :  به خدا باران ، اگه بعد از ازدواج من ، باز بخواد بهت گیر بده، اگه بخواد تو رو بچزونه ، به روح مادرم ، به جون سینا ، به جون خودت که مثل چشامی ... یه بلایی سرش بیارم که  ...   دیگه ادامه نداد ... ساکت شد و صدای نفس هاش که حالا تند شده بود می اومد ... داشت جدی جدی خشن می شد ... نزدیک بود بغضم بترکه و این وسط جلوی کیان اوضاع به هم بریزه !

نکن سیاوش ... نکن عزیز من ! ... چرا داری این کارو می کنی ؟ ... به خدا اونقدر خوبی که  ...  

با صدای کیان به خودم اومدم  :  سیاوشه ؟! ... 

سر تکون دادم به نشونه ی بله ... اشاره کرد به میز و گفت  :  شام یخ کرد که  ...   حاضرم قسم بخورم که یه درصدم به خاطر خودم نبود که گفت شام یخ کرد، می خواست این گفتگو رو که خیلی هم عذابش می داد قیچی کنه ... 

رفتم نشستم سر میز و همونطور که با سیاوش حرف می زدم گفتم  :  ایشا الله خوشبخت بشی سیاوش ... نمی دونی چقدر خوشحال شدم از این خبری که بهم دادی داداشی ! ... فعلا کاری نداری؟ ... 

سیاوش  :  انگار اون جونور دور و برته  ...  هان ؟!  ...   باشه  ...  فعلا خداحافظ تا بعد ... 

- به سلامت ، خدانگهدارت

تلفن رو قطع کردم و مشغول خوردن غذای سرد شده ام زیر نگاه سرزنشگر کیان شدم ... منتظر نشدم که سوال کنه. با دستمالی دور دهانم رو پاک کردم و گفتم  :  سیاوش بود ... 

با طعنه گفت :  اینو که فهمیدم ... از قهقهه و خنده های سر خوشانه ات می شد فهمید بدون اینکه بگی ... 

با حرص گفتم  :  زنگ زده بود بگه می خواد بره خواستگاری ... خواستگاری نورا ... خواهر نیما ... نیما رو که می شناسی  !  ... شوهر سپیده ، عاشقش شده می خواد باهاش ازدواج کنه ... اینی هم که دیدی می خندیدم به خاطر چرت و پرت هایی بود که سیاوش سر هم می کرد، می شناسیش که  ... یه کوچولو شوخه ! حالا اگه برات روشن شد و فهمیدی دلیل قهقهه هامو ، با اجازه ات برم تو اتاقم ، میز رو هم دست نزن بر می گردم جمعش می کنم.

این رو گفتم و در برابر چشمهای بهت زده ی کیان به سمت اتاقم رفتم. از حالت ناباورانه ای که به خودش گرفته بود می شد فهمید از موضوع خبر نداشته و حالا هم که فهمیده باورش براش سخته ... حق هم داره کی باورش می شه سیاوش به این زودی دم به تله داده باشه ؟!! ... 

رفتم تو اتاقم ... حالم گرفته شده بود ، هم از رفتار کیان ، هم از حرفای سیاوش! ... این سیاوش احمق چرا دست بردار من نبود ؟! ... نکنه اونجور که باید به نورا محبت نکنه  ... نکنه بخواد بدون عشق ازدواج کنه  ... نورا حیفه! ... واقعا حیفه ... 

سر درد گرفته بودم ، مثلا باید الان از خبر سیاوش احساس خوشحالی می کردم اما  ...   چرا یه روز پر از آرامش تو زندگی من نیست؟! ... 

بعد از نیم ساعت اومدم بیرون از اتاقم. کیان مقابل تلویزیون نشسته بود . از مقابلش رد شدم که گفت  :  یه چای برام بریز ... 

بدون هیچ حرفی رفتم تو اشپز خونه ... قرصش رو هم برداشتم و با یه لیوان آبی که گوشه ی سینی گذاشتم به همراه  چای براش بردم ... خواستم برگردم که گفت  :  کی قراره بره ؟ ... 

منظورش سیاوش بود ... اما من خودمو به ندونستن زدم و پرسیدم  :  کی ؟! ...  کجا ؟! ... 

نگاهش به تلویزیون بود اما با سوالی که پرسیدم زل زد تو صورتم و گفت  :  سیاوش خان  ...   خواستگاری رو می گم  ...  

- فردا ... 

اه ... ای بابا ... چرا داره نگاه می کنه ؟! ... خشم و غضب نداشت نگاهش ... صمیمیت هم نداشت ... یه جورای گنگ بود و خنثی ! ... 

با طعنه گفتم  :  امر دیگه ؟! ...  سوالی  ... فرمایشی ؟! ... دستوری  ...  .هر چی هست بفرمایید !

رو ازم گرفت و مغرورانه گفت  :  نه ... برو سر کارت ! ... 

مرتیکه ! ... انگار نوکرشم ... لحنش جوری بود که انگار داره با زیر دستش حرف می زنه ... حیف که مردی  ... حیف که یه بار بد جور غرورم رو خورد کردی، حیف که زورت ازم بیشتره  ... وگرنه  ...  

با دستای مشت شده برگشتم سمت آشپزخونه. ظرفای رو میز رو جمع کردم و شستم ...  یه روز گذشت و خبردار شدم سیاوش به خواستگاری رفته و قرار بود یه جشن نامزدی بگیرن ... 

عصری بود . تو آشپزخونه مشغول بسته بندی گوشت هایی بودم که تازه از قصابی خریده بودم. کیان اومد تو آشپزخونه و رفت سراغ ماهیتابه ... کارم تموم شد و گوشتها رو گذاشتم توی یکی از طبقه های فریزر ... باز نشستم پشت میز و به کیان و کاراش خیره شدم ... انگار گرسنه اش شده بود ، می خواست نیمرو بپزه، ظهر یه غذای سبک خورده بودیم و حالا می خواست یه عصرونه بزنه تنگ شکم !

اخم کوچیکی که این روزا خیلی می دیدمش بین ابروهاش بود. با یه دست تخم مرغها رو ماهرانه ، دونه دونه شکست تو ماهیتابه ! ... صدای جلز و ولز شون رفت هوا ... و پشت بندش بوی نیمرویی که داشت می پخت! ...  یادمه یه بار اون مو قعها که هنوز دلیلی واسه این همه اخم و تخم نداشتیم تو خونه ی عمه من و سپیده و سیاوش و کیان جمع بودیم ... شرط بستیم هر کی نتونه تخم مرغها رو با یه دست بشکنه و ببازه باید تخم مرغ خام بخوره ... خلاصه من باختم و تخم مرغ ها ی خام رو به خوردم دادن ... تا عصر هر چی می خوردم بالا می آوردم ... کیان هول کرده بود ولی سیاوش خونسرد و بد جنسانه می گفت  :  حقته ! ... تا تو باشی ادعای الکی نکنی  ...  چون من خودم بودم که این پیشنهاد رو دادم حالا هم اونا دست از سرم بر نمی داشتند.

با صدای برخورد قاشق به لبه ی ماهیتابه به خودم اومدم ... کیان رو به روم پشت میز نشسته بود و با لقمه ای که گرفته بود نگام می کرد. تمام مدت زل زده بودم به اون و مشغول سیر و سیاحت تو گذشته بودم و اصلا حواسم نبود ... 

انگار معذب بود ... حق هم داشت ، پنج دقیقه است دارم خیلی ضایع به اون و لقمه اش نگاه می کنم با صداش به خودم می آم  :  یا پاشو برو بیرون از اینجا ... یا بلند شو دو تا نیمرو واسه خودت بپز! ... 

خسیس ! ... می مردی یه لقمه اش رو هم می دادی به من ... اگر چه لحنش محترمانه نبود اما باز هم راضی کننده بود ، با اینکه بهم تعارف نزد ولی خودمو دلداری دادم که شاید غذا بهش تنهایی نمی چسبه  ... 

دو تا نیمرو پختم ... اونم یه دستی ! ... تلاشم برای یه دستی شکستنن بی فایده بود . گند زدم به دستها و لباسها و غذام ...  وقتی اولین لقمه رو خوردم تازه فهمیدم نمک نزدم  ... با اینکه پوست های ریز ریز سفید رنگ رو از نیمروم با زحمت جدا کرده بودم اما باز هم رفته بودن زیر دندونم ! ...  آخرش این بود که تو اون عصر دلگیر زیر نگاه بی اهمیت کیان ، بدمزه ترین نیمروی عمرم رو خوردم ، یه آن آرزو کردم کاش مثل اون موقعها تخم مرغ خام به خوردم می داد اما این وضع رو برام درست نمی کرد ... 

زندگیم فوق العاده تکراری شده بود ... بی روح ، خالی از هر حس عاطفی و پر از نفرت ! باید یه کاری می کردم. کیان که انگار راضی بود از این وضع ... چرا راضی نباشه، اون قصدش اذیت کردن من بود وحالا به مقصودش رسیده بود ، ولی من راضی به ادامه ی این وضع مزخرف نبودم ... 

پنج شنبه بود ، می دونستم کیان پنج شنبه ها زودتر می آد. مواد قورمه سبزی رو گذاشتم رو میز. کیان عاشق که نه ، کشته مرده ی قورمه سبزیه ! ... غذام رو که بار گذاشتم رفتم سراغ دسر . یه دسر جدید یاد گرفته بودم درست کردم به اضافه ی ژله ... ژله با طعم انار که کیان اونو بیشتر ترجیح می داد ... 

من امروز دارم واسه کیان ... شوهرم ... شوهری که بی نهایت ازم دلگیره و به معنای واقعی اصلا قبولم نداره آشپزی می کنم. دیگه از این وضع خسته ام ، براش شدم مثل دکور خونه، مثل مبلهای گوشه ی هال یا  ...  مثل تلویزیون ! ... نه ... تلویزیون نه! ... چون اون خیلی خوش شانسه که نگاه خیره و مداوم کیان رو رو خودش داره ... اما من  ... نه ... تشبیه مسخره ای بود ! ... حتی مثل یه جسم بی جان هم نیستم براش ... ولی دیگه بسه! ... 

من نهایت تلاشمو می کنم . من نمی تونم این مدل زندگی رو تحمل کنم. تغییر تو این زندگی ، بی نهایت لازمه ... واجبه! ... مثل آب واسه تشنه ،مثل خون تو رگ ... تغییر باید تو این زندگی بوجود باید ... رو بایدش تاکید دارم و سعی ام بر اینه که این کوه سرد یخی رو ذوب کنم، گرم کنم ، آب کنم ... آب حیات ، آبی که جاری بشه و جون بده به زندگی کویر مانندم !

کارم تو آشپزخونه تموم می شه نگاهی به ساعت می اندازم ، وای نیم ساعت دیگه می آد. می رم یه لباس می پوشم که چشمهای کیان رو خیره کنه. یه پیراهن قرمز رنگ آستین حلقه ای و یقه ی هفت باز! ... که بدنم رو سخاوتمندانه به نمایش می گذاشت. بلندی اش تا روی زانوم بود یه صندل جیر مشکی پوشیدم و لاک قرمز زدم و یه رژ ... سرخ جیغ ! ... و رژ گونه ی معرکه که گونه هامو اناری می کرد، موهامو باز گذاشتم و ریختم دورم ویه گل سر کوچیک که به شکلگل رز بود گوشه ی موهام زدم.

عطر خوشبویی زدم و رفتم تو آشپزخونه سراغ غذام! ...  زیر لب شعری رو زمزمه می کردم، یه آهنگ سنتی بود که شابابا همیشه گوش می کرد، با اینکه قبلا اهل گوش دادن به موسیقی سنتی نبودم اما این یکی رو خیلی دوستش داشتم، منو یاد شابابا و روزای خوب گذشته می انداخت ... زیر لب می خوندم : من مانده ام تنهای تنها ؛ من مانده ام تنها میان سیل غم ها  ... حبیبم  ...  سیل غم ها  ...  

- تو ایرج بسطامی ؟!..اونم گل پونه ها !؟  ...  .

دستمو به قلبم می گیرم و هینی می گم و مضطرب و ترسان خیره می شم به در آشپزخونه ... کیان با چشمای متعجب سرتا پامو می کاوه ... 

لب باز می کنم :  چرا اینجوری می آِی؟ ... ترسوندیم ... کمی آروم می گیرم اما محو نگاه جذابش شده ام انگار ، یه آن دستپاچه می شم و دستم می خوره به بدنه ی قابلمه ! ... یه هو می گم  :  اوووی ! ... جای سوختگی رو می گیرم تو دستم و با آب دهانم خیسش می کنم و شروع می کنم به فوت کردنش ! ... هنوز همونجا وایساده، از کارام و حرکاتم خجالت میکشم. خودمو سرگرم چیدن میز می کنم و می گم  :  تا تو لباس عوض کنی غذا رو می کشم ... بعد انگار یهو یاد چیزی می افتم

می گم :  اه ... راستی ...  سلام ، خسته نباشی ! ... می رم طرفش و می گم :  بده من کیفت رو! ... خودشو عقب می کشه ، ازم رو برمی گردونه و تو همون حالت می گه  :  لازم نیست! ... می ره طرف اتاقش. آه  ...  مثل اینکه گند زدم! این از ترکش اول، اهمیتی نمی دم، نفس عمیقی می کشم و می رم سر وقت میز چیدن .ترشی می ذارم با یه پارچ نوشابه و تکه های یخ ! ... بطری دوغ ، ماست تزیین شده با گل و نعنا خشک! ... و دو تا شمع روشن تو جاشمعی های نقره که امیدوارم معجزه کنه! ... برنج رو تو دیس می کشم و غذای اصلیم که مطمئنم عالی شده   ...  

با یه شلوار راحتی مشکی که گوشه اش از بالا تا پایین خط سفیدی افتاده با یه تی شرت سفید! حوله دستشه و با صورت نیمه تر می آد سمت آشپزخونه ... حوله رو ول می کنه لبه ی سنگ اپن ... رشته هایی از موهای خیسش تو پیشونیشه ، دلم براش ضعف می ره. می شینه رو صندلی، بدون حتی یه نیم نگاه کوچیک به من ! ... نگاهی کوتاه به میز چیده شده می اندازه و کمی برنج می کشه! ... همینقدر ؟  !  مگه گنجشکی تو ؟!  ...  بلاخره مشغول می شه  ... منم همینطور. تموم حواسم پی خوردنشه ، اونقدر که متوجه می شه ونگام می کنه ... یه نگاه از جنس جدید ، چرا فکر کردم پر از تمسخره ؟! ... اهمیتی به فکرام نمی دم ... 

نگامو ازش می گیرم و یه قاشق برنج می ذارم دهنم و می جوم ... رشته ای از موهامو که مزاحمه می اندازم پشت گوشم ... کیان از جا پا می شه ... چرا پا شد ؟! ... شاید می خواد آب بخوره ... خب دوغ و نوشابه که بود ... اصلا چرا به من نگفت براش بیارم؟! ... ایستاده یه کم نوشابه می خوره و باز لیوان رو می ذاره روی میز ... بر می گرده که بره اتاقش و تو همون حالت می گه  :  کاش دستپختت هم به خوبی صدات بود !!  ...  

در اتاقش که به هم می خوره منو تو یه بهت ، یه دل شکستگی شناور می کنه ... به جون خودم گنجشک از این بیشتر می خورد !  ... چرا اینجوری کرد؟! ... بشقاب پر از برنجش بهم دهن کجی می کنه ... غذام زهرم شده بود، یعنی رفتار کیان می زنه تو ذوقم و حسابی سیرم می کنه، با بغض و چشمهای به اشک نشسته شمع های بی بخار رو فوت می کنم  ... مطمئن بودم غذام خوشمزه شده، برنجم هم دون دون و معطر ! ... چرا ؟ ... این وسط تعریفش از صدام دیگه چه صیغه ای بود ؟! ... هر چی بود نتونستم بی خیال بشم ... حسابی ترکش هاش اثر کرده بود، اشکمو در آورد و سرمو کوبید به طاق! ... مثل همیشه ، حیفه این همه آرایش، حیفه این همه وقت که گذاشتم به خاطرش! ... به خدا غذام خوشمزه شده بودها ! 

خداااا  ...   من به کی بگم دلم یه شوهر واقعی می خواد  ...  این جور موقعها از اینکه خدا منو زن آفریده شکایت می کنم  ... ولی کمی بعد یه عذر خواهی کوچولو می کنم  :  ببخشید خدا جون ... شاید اگه مرد بودم مثل کیان ... دل می شکوندم!

خدایا شکرت از اینی که هستم. از این زن مفلوک پس زده شده ای که هستم یه جورایی راضی ام ! ... صبر می کنم ... باز هم ... ببینم چی می خواد به سر من وزندگی رو هوا مونده ام بیاد؟! ... 

می رم تو اتاق خواب به اصطلاح مشترکمون! ... لباسمو با یه تی شرت سبز و یه جین خاکستری عوض می کنم ... دلم نمی آد آرایشم رو پاک کنم، فقط کمرنگش می کنم و می رم سراغ ظرفام. می شورمشون و اون همه غذای نخورده شده رو برمی گردونم تو یخچال ... در اتاق کیان باز می شه. می آد تو آشپزخونه و به اجاق گاز اشاره می کنه و می گه  :  چای آماده نیست ؟

- نه ... 

- جای اون همه ادا و اطوار و درست کردن ناهار رویایی ، یه چای می گذاشتی بهتر بود! ... 

- الان می ذارم !

- لازم نیست ... خودش کتری رو پراز آب می کنه ومی گه  :  شب مهمونیم ، خونه ی عزیز ... اینو می گه و برمی گرده تو اتاقش.

عصری تو اتاقم رو تخت دراز کشیدم و استراحت می کنم ، در اتاقم باز می شه ، سریع چشامو می بندم ... کیانه! ... زود در رو می بنده و می ره ... یعنی چیکار داشت؟ ... به جون خودم مشکوک می زد ... لحظاتی بعد سر وصدایی از آشپزخونه می شنوم ... پاورچین می رم سمت آشپزخونه و اپن! ... یه لحظه مات می شم. کیان رو صندلی نشسته و کله اش رو کرده تو قابلمه ی برنج! ... غذای ظهره؟ ... سرد سرد می خوره !  می رم بالا سرش ، با دیدنم به سرفه می افته می زنم پشتش،

می دوم آب براش می آرم می دم دستش. می گیره و تا ته سر می کشه و می گه  :  عین جن ظاهر می شی نمی گی خفه می شم ؟!!

با چشای ریز شده و طعنه ی تو کلامم می گم :  فکر می کردم صدام از غذام خوشمزه تر باشه ؟! ... 

با قیافه ی حق به جانب که سعی می کنه خونسرد هم باشه می گه  :  خب چیز دیگه ای پیدا نکردم مجبور شدم اینو بخورم ... 

نگاهی به در یخچال می اندازم ، نیمه بازه ! ... می رم سمتش ، می بندمش و می گم  :  تو گفتی ومن باور کردم ... 

از جا بلند می شه ، قاشق رو محکم می کوبه تو قابلمه وبا خشم می گه :  خوردم که خوردم ، خونمه  ... همینم مونده واسه خورد و خوراکم هم بهت جواب پس بدم ... 

- چرا داد می زنی ؟ ... خب ظهر دوست نداشتی ، با خودم گفتم الان به هو چی شده که علاقه مند شدی به دست پختم؟!!  ...  خب اگه غذای مونده و سرد شده بیشتر به مذاقت خوش می آد از این به بعد  ...  

حرفمو قطع می کنه و می گه  :  بسه ... برو کنار بینم!!

طعنه ای بهم می زنه و می ره تو اتاقش ... در یخچال رو وا می کنم. ته قابلمه رو در آورده، ژله هم که دستکاری شده و ظرف دسر هم که خالی خالیه ! ... خب ظرفش رو حداقل از تو یخچال بر می داشتی ،کمتر ضایع می شدی ... 

دو حس کاملا متفاوت ته دلم می شینه، خوشحالی واندوه ! ... ذوق زده ام از رفتار کیان و غمگین از پنهانکاریش !

کیان : 

رفتم تو اتاقم ... غذا رو بهم زهر کرد دختره ی مزاحم! ... می مردی ده دقیقه دیر تر می اومدی ، احساس خلافکاری رو داشتم که پلیس سر بزنگاه دستگیرش کرده ... لعنتی ! ... بد ضایعم کرد، مچم رو گرفت حسابی!  ...  .خب بگیره ... که چی ؟!! گشنه ام بود خب ... ولی خوشمزه بودها ... این باران کی کدبانو شد من نفهمیدم ؟ ... قبلترها یه نیمرو که درست می کرد فقط خودش می تونست ازش بخوره  ...  ظهر کلی اولدرم بلدرم کردم و قیافه گرفتم براش و از غذاش نخوردم  ...  حالا هم که اینطوری ، زرشک ! 

ولی انصافا از هر چیزش بگذرم ازدست پختش نمی تونم  ...  و از صداش !! ... منو یاد شا بابا انداخت ... روزایی که با سیاوش وباران خیمه می زدیم تو خونه ی شابابا ... مامان باباها به زور کتک ما رو بر می گردوندن خونه ... روزای دوری نبود  ... همین هفت هشت سال پیش! ... یاد ظهر می افتم ، چه میزی چیده بود، چه شمعهایی ؟ !   ... چقدر هم هول بود ... زد دستشو سوزوند، بعد هم مداواش کرد با یه سر زبون تف !! ... چه زبون کوچولویی ، چه رژ خوشکلی هم زده بود، موهاشو بگو چه پیچ و تابی خورده بود میون اون شونه های برهنه اش ... چه خوشرنگ بود رنگ موهاش ، انگار عوض کرده بود رنگشون رو  ...  چرا از من اجازه نگرفته بود؟! ... راستی لباسش ... تا حالا ندیده بودم تو تنش ... تنش  ؟  ! 

سری تکون دادم تا این افکار مسخره از سرم بریزه بیرون ... پسره ی احمق ... این چه کاریه ؟! ... می خوای تیشه بزنی به ریشه ی خودت ؟ ... اصلا به تو چه که لباش رو چه جوری کرده یا چی پوشیده ؟! ... به تو چه ؟! ... به تو چه ؟! ... به تو چه ؟!  ...   ... واقعا به من مربوط نیست ؟! ... پس به کی مربوطه ؟! ... هان ؟! ... به کی ؟!  ...  دارم دیوونه می شم ، چرا دارم با خودم حرف می زنم ... باید لباس بپوشم وبزنم بیرون از این دخمه ی یه نفره ی دیوونه کننده ام ! ... 

لباس پوشیده جلوی تلویزیون نشستم منتظر ، که باران بیاد  ...  یه فیلم از ماهواره پخش می شه ... خانمه چه لباش نازه ... رژش عین همونیه که باران ظهر زده بود ... لباسش رو !!  ...   نه  ...  مال باران قرمز بود و کوتاه !  ...  کوتاهیش رو خوب یادمه  ...  اوووف! ... باز احمق شدم ... نفسم رو با صدا می دم بیرون ، کف دستامو جلوی صورتم می گیرم و صورتم رو می پوشونم ... مدتی مکث  ...  آخرش هم دستامو می کشم رو بینی ام و از نوکش می اندازم پایین ... داره دهنم سرویس می شه از دست خودم! ... خشمگین و عصبی ام ! ... دکمه ی خاموش رو می زنم و کنترل رو پرت می کنم رو مبل. پا می شم با صدای نکره ام داد می زنم  :  چکار می کنی دو ساعته اون تو ؟! ... من تو ماشینم زود بیا ... 

نشستم پشت رل ومنتظر ... ضبط روشنه و داره می خونه  :  لب لب لب تو گل اناره ، جنس تن تو باغ بهاره ! ... به سرعت برق می زنم تو سرش و خفه اش می کنم ... چرا امروز همه کمر بستن به دیوونه کردن من ؟! ...  چرا امروز همه چی ختم می شه به لبهای زن من ؟!  ...  اه  ...  .باز عصبی می شم ... باز می رم به گذشته  ...  خاطره ها دارن پشت سر هم می آن و می رن :  خاله موهای دخترش رو خرگوشی بسته ، دوان دوان می آد سمتم :  کیان ... کیان ! ... سوت دو انگشتی یادم می دی؟ ... به دختر خوشکل ده ساله ی روبه روم خیره می شم و می گم  :  اه  ؟ ؟ خوشکلی یا خوب ساز می زنی که می خوای بهت یاد بدم جوجه ! ... 

صحنه ی بعد  :  با سیاوش داریم فینال یه بازی والیبال رو نگاه می کنیم. باران با کاسه ی پاپ کرن بالا سرمون حاضر می شه و همه رو خالی میکنه رو سرمون و فرار می کنه ... 

صحنه ی بعد  :  سرفه های خشک امونم رو بریده ، سرماخورده ام حسابی ... بعد دو روز مدرسه نرفتن حالا باران با اصرار مشقامو نوشته ... روز بعد معلم یه خط قرمز کشید تو مشقام که  :  خرچنگ قورباغه نوشتی و اشتباه املایی داری !

صحنه ی بعد  :  تو حیاط خونه ی عزیز داریم قایم باشک بازی می کنیم. دو ساعته داریم دنبال باران می گردیم ، پیداش نیست. تو صندوق اتاق عزیز خوابش برده و تو مشتش آجیل مشکل گشاست ... 

صحنه ی بعد  :  تو همدانیم، یه سفر خانوادگی یه، بیست وسه ساله ام ، پسره هیز بازی در آورد، اول به باران توپیدم که روسریشو بکشه جلو بعد هم با پسره دست به یقه شدیم. سرم شکست و سه تا بخیه خورد ... 

صحنه ی بعد  :  تو پارک ، روزی که ازش خواستگاری کردم و گفتم  :  حوصله ندارم ، یه وقت دیدی زدم تو سرت به زور بله رو ازت گرفتما ... 

صحنه ی بعد  : نه سالمه ، بچه ی یکساله ای تو بغلمه ، تو یه قسمتی از پهلوم وساعد دست راستم احساس خیسی می کنم . زیر بغل های بچه رو می گیرم و از خودم دورش می کنم و با اخم بهش نگاه سرزنش باری می اندازم . اما اون بی توجه به گندی که به لباسم زده با ذوق می خنده ، دلم براش ضعف می ره ، با ذوق دوباره تو بغلم می گیرم و فشارش می دم ! ... 

آخ باران !  ...  باران ، کاش هنوز اون بچه کوچولو بودی ... کاش امروز هم مثل اونروز می تونستم از گناهت بگذرم  ... بغلت کنم و بگم اشکال نداره ، کاریه که شده  ... ولی  ...   ولی این دل نمی ذاره ، نمی خوام خودم رو احمق فرض کنم ، نمی خوام خر فرض بشم  ...   آستانه ی تحملم در حال ته کشیدنه ... یه هو با صدایی از جا می پرم  :  هییین ! ... 

سرم رو از رو فرمون بر می دارم و اطرافم رو نگاه می کنم ...  خیره به باران که حالا رو صندلی کناریم نشسته می گم  :  چه خبرته ؟! ... 

آروم می گه  :  ببخشید  ...  سوئیچ رو می چرخونم و راه می افتم سمت خونه ی عزیز ... 

باران  : 

نیمه شب تشنه از خواب پا شدم ... غذای عزیز یه ذره خوش نمک شده بود و حالا تا صبح باید هی آب بخورم ... یادم نبود آب بیارم تو اتاقم. یعنی از دست کیان اینقدر عصبانی بودم که می خواستم زودتر بخوابم تا فراموشم بشه امشب چقدر بد خلق تر از همیشه اش شده بود ... 

رفتم تو آشپزخونه ، دو تا لیوان آب سر کشیدم ... اومدم برم که کیان از دستشویی اومد بیرون. چشاش خواب آلود بود ، اما حس کردم با دیدنم چشاش باز تر و گشاد تر شد. اومد تو آشپزخونه  ... بطری رو گرفتم سمتش و پرسیدم :  آب می خوری ؟

- بریز برام.

کلافه به نظر می رسید. هی دست می کشید به پشت گردنش و موهاش ! ... و هی در و دیوار و نگاه می کرد و باز خیره می شد به من ! ... این چشه نصفه شبی ؟! ... سه تا لیوان آب می خوره . با هربار خوردنش بهم نگاه می کنه و هر بار چشاش می لغزه و نگاهش سر می خوره پایین تر  ...  یعن کجا رو داره اینجوری دید می زنه ؟! ... وای  ...  . ای وای من !  ...  .نگام می افته رو لباسم ، به جایی پایین تر از گردنم ! ... این چیه من جلوی کیان پوشیدم ؟! ... پارچه که چه عرض کنم ، تور خالیه ! ... دستپاچه بطری آب رو می ذارم رو سنگ اپن و می دوم سمت اتاقم ... نفس نفس زنان می افتم رو تختم و می خزم زیر پتوم  ... وای   ...  .وای ...  حالا چه فکری می کنه ؟ ... خدا لعنتت کنه سپیده ! ...  اینو اون برام خریده ، وگرنه لباس خوابای من اینقدر خاک بر سری نیستن که  ... تو تار و پودشون یه ریزه حیا به کار رفته. سپیده رفته واسه خودش خریده ، هوس کرده یکی هم واسه من بخره..منم پوشیدم امتحان کنم دیگه در نیاوردم ... دختره ی بی شعور لا ابالی ! ...   ... اونوقت سر نیما جیغ میکشه که چرا دو جین سه جین براش بچه میاره.

یه نفس عمیق می کشم تا یه ذره آروم بشم و بعد با خودم می گم  :  اصلا خودت رو اذیت نکن ، دیده که دیده  ... اصلا قبل تر از این مگه با وضع از این بدتر ندیدتت ؟!  ...   اوه  ...  باز یاد اون شب می افتم و حالم گرفته می شه!! ... 

کیان  : 

چشم رو هم می ذارم تا بخوابم اما نمی شه ... نمی تونم  ... نمی شه  ... نمی ذاره  ... یه چیزی نمی ذاره بخوابم ، یه چیزی ، یه کسی به اسم زنم ! ... یه زنی به اسم باران ... بارانی که طوفان شد ، تگرگ شد و زد همه ی زندگیمو نابود کرد ... 

چرا باید نصفه شب به زنی فکر کنم که قرار نیست مثل زنهای دیگه واسه شوهراشون زنیت کنه  ...   . قرار نیست  ؟ !! ... نه  ...  قرار نیست ! ... به پهلو می چرخم ... سعی دارم فکرامو منحرف کنم سمت چیزای دیگه ، به فردا  ...   نه  ... فردا که جمعه است ... کاش نبود، به پس فردا که باید برم شرکت ... پروژه ی ساختمان ساحل خیلی سنگینه ، باید تمام تمرکزم رو بذارم رو اون ، بقیه ی کارا و نقشه ها و پرونده های دیگه رو بسپرم به بچه ها  ...  راستی پرونده اش رو کجا گذاشتم ؟! ... کجا گذاشتم ؟  ...  کجا ؟ ... کجا ؟  ...  .آهان   ...  تو اون پوشه قرمزه تو کمد اتاقم ... رنگ پوشه قرمز بود دیگه ؟! ... آهان ، آره خودشه ، قرمز بود! این روزا نمی دونم چرا رنگ قرمز بیشتر تو محدوده ی دید و توجهم قرار می گیره ... این همه رنگ تو این دنیا ... ولی خودمونیم  ...  عجیب لباس خوابه بهش می اومد..همون که امشب پوشیده بود دیگه ! ... چه نرم افتاده بود رو تنش ... چه خوب نشسته بود رو اندامش !! ... راستی لباشو رژ زده بود یا همین رنگ خودش بود ... آخه بی شعور آدم موقع خواب ، اونم سه نصفه شب رژ می زنه ، اونم قرمز ! ... ولی خدایی لباسه تن خور معرکه ای داشت ... 

با کف دست یه کف گرگی می زنم به پیشونیم ، پوفی می کشم ... دستی تو موهام فرو می کنم و به همشون می ریزم ... چند تایی سیلی به خودم می زنم ، می شینم تو تختم ... به خودم می گم  :  گندت بزنن ...  استعداد تو خود گول زنی هم نداری بی شعور !! ... تا نزدیکی های صبح بیدار بودم و از بس به قرمز فکر کردم چشام به خون نشست و عاقبت نزدیکای ساعت شش بود که خوابم برد ... 

عصر شنبه است از سرکار برگشته ام خونه ولی باران رو پیدا نمی کنم. هر چی صدا می زنم انگار نه انگار ... یعنی کجاست ؟ ...  ساعت نه شبه ... در خونه وایسادم و قدم رو می رم ... از دور ماشینش رو می بینم که نزدیک می شه. دم در پارک می کنه و با پاکتهای خرید پیاده می شه ... خوشحال می شم از اومدنش ... خدا می دونه خیلی دارم خودمو کنترل می کنم تا نزنمش ... یه داد و بیدادی راه می اندازم که نگو  :  کدوم گوری بودی تا حالا ؟! ... 

با چشمای متعجب و ترسان بهم خیره شده ... جوابی نمی ده ...  باز می پرسم :  نمی شنوی ؟! ... 

ا صدایی آروم می گه  :  حوصله ام سر رفته بود عصری گفتم یه سر برم بیرون ... 

داد زدم  :  چرا خبر ندادی ؟

- فکر نمی کردم اینقدر طول بکشه ، با خودم گفتم تو راه بهش زنگ می زنم  ... وقتی گوشیم رو نگاه کردم خاموش شده بود ، شارژ تموم کرده بود ... 

سوار آسانسور شدیم ، اما هنوز شاکی بودم گفتم  :  ماشین برده بودی که ، نکنه رفته بودی کره ی مریخ ؟ ...  خبرت زودتر بر می گشتی  ... تا این وقت شب پی گشت و گذارت نمی رفتی نمی شد ؟! ... 

از در آسانسور خارج شدیم گفتم  :  اینجا خونه است ، طویله که نیست ، قانون داره ، تو هم متاسفانه زن منی ، یه زن بی فکر و بی ملاحظه ! ... 

با بغضی که صداشو می لرزوند گفت  :  می ذاری منم حرف بزنم یا می خوای همین جوری ادامه بدی؟! خب خرید هامو کردم بعدش یه سر رفتم پارک ، گرم حرف شدم با یه خانمی ، دیگه ساعت و زمان از دستم در رفت ! ... وقتی هم سوار ماشین شدم و خواستم برگردم موقع خارج شدن از پارک ماشین افتاد تو جوی آب ... اصلا یه مکافاتی بود ، چند نفری جمع شدن درش آوردن ، بعد هم خوردم به ترافیک و تا رسیدم خونه دیر شد ... 

آرومتر شده بودم ، بعد از شنیدن توضیحاتش گفتم  :  در هر صورت دیگه تکرار نشه ... 

سریع رفت تو اتاقش و در روبست ... رفتم پایین وماشینش رو بردم تو پارکینگ ... سپر عقبش ضرب دیده بود ... واقعا امروز عجب روزی بود. فکر کردم واقعا گذاشته رفته ! یه لحظه از این فکر تنم لرزیده بود ... خیلی تلاش کردم تا زنگ نزنم خونه ی باباش و بقیه ... می گفتن چه شوهریه که خبر از رفت و آمد زنش نداره  ... بعد هم نمی خواستم ناراحتشون کنم ... 

راستی چرا از فکر رفتنش اینقدر هول کردم ؟! ... خب می رفت هم می رفت ... بره به درک ... مگه همین رو نمی خواستم ؟!  ...  که از دستم عاصی بشه ، که ته دلم خنک بشه از این عاصی شدنش ؟! ...  

باران : 

عجب روز گندی بود امروز ... با داد و بیداد و عصبانیت کیان بدتر هم شد. مثلا می خواستم برم بیرون دلم وا بشه و از این بی حوصلگی در بیام ... قصد داشتم زنگ بزنم به سپیده و ازش بخوام با هم بریم ولی بعد فکر کردم اون با یه بچه ی کوچیک و یه شکم بر آمده شاید سختش باشه ... مامان هم که به خاطر بابا نمی تونست بیاد.

خریدها رو گوشه ی اتاق انداخته بودم . لباس خواب بی حیایی واهدایی سپیده رو پوشیدم ، همون قرمزه! ... و رفتم تو تختم . تازه چشام گرم شده بود که در اتاق و چشام با هم باز شدن ... کیان بود ، ملحفه رو کشیدم رو تنم. بهش خیره مونده بود که بالش به دست کنارم ایستاد و طلبکارانه گفت  :  بکش کنار..

با بهت بهش نگاه می کنم ... باز گفت :  اه  ...  نگاه می کنه !  ... می گم بکش کنار

همونطور به حالت خوابیده خودمو می کشم گوشه ی تخت وجا رو براش باز می کنم. ملحفه رو تا زیر گردنم کشیدم بالا تا بیشتر از این با نگاههای نا جورش نخوردتم ... بالش رو گذاشت رو تخت و دراز کشید، ساعدش رو گذاشت رو پیشونی اش، چه خوش تراش بود مچش ... و اون رگ برجسته ی روش ... نگام میره سمت انگشتاش ... موهای ریز و مشکی روی سفیدی پوستش! ... یهو هوس کردم با انگشت شصت و اشاره ام دونه دونه با موهای ظریفش بازی کنم و بی هوا یکی رو بکنم و دادش رو در بیارم ... عین روزای دور ولی خوش گذشته! ... روزایی که عمرشون کم بود و خاطره شون طولانی و نفس گیر!

خواب به کل از سرم پریده بود . فقط نگاش می کردم ، بوی عطرش با دلم بازی می کرد و باعث می شد یه جایی تو دلم مور مور بشه ... اصلا این چرا یه هویی اینجوری کرد؟! ... نه به دعوای امشبش ، نه به کار الانش! ... احساس می کنم دلم برای کیان روزای نامزدی بیشتر از حد استاندارد تنگ شده ... خیلی زیادتر از اون چیزی که شب اول زندگی مشترک فکرشو می کردم ... درسته بیشتر آتیش این جهنمی رو که توش هستیم رو من درست کردم ولی  ...  ولی اونقدر از دستش کفری ام که دلم می خواد پر رویی کنم ، خودمو کوچیک کنم ، چشم رو همه ی تحقیرهاش ببندم و برم بخوابونم زیر گوشش و بگم  :  سردمه! ... منو گرمم کن ، بهم اهمیت بده ... برم بهش بگم هوای این رابطه داره به نقطه ی انجماد می رسه ... بسه دیگه ... چی باعث شده فکر کنی صبر ایوب دارم؟!  ...  

صداش منو به خودم آورد، انگار از پشت چشای خسته ی بسته اش من و دیده و تموم افکار پریشون و عاشقونه امو حس کرده و حالا می خواد جوابی بده به حسم و فکرم و عشق یه طرفه ام ، با صلابت می گه  :  شوفاژ اتاق خرابه، یه عادت گندی هم دارم که عادت به خوابیدن رو کاناپه ندارم. اگه مجبور نبودم اینجا نمی خوابیدم ... حتما می دونی چقدر سرمایی ام ... این رو گفت و پتویی رو که گوشه ی تخت افتاده بود رو کشید رو پاهاش ... 

بد جور تو ذوقم خورد ... دستگاه غرور خورد کنش رو زده بود بود به برق و صداش بد جور رو اعصابم بود ... 

از لجم گفتم  :  خب ؟ ... 

یهو ساعدش رو از رو پیشونیش برداشت وصورتش رو به طرفم چرخوند و با چشای پر غضب گفت  :  خب و خاکشیر ... خب نداره ! ... اینارو گفتم که یه وقت خیالات برت نداره که شاید ... 

حرفشو قطع کردم و گفتم  :  بسه، متوجهم ! ... 

خودمو کشتم تا موقع گفتن این دو جمله بغضم خودشو ول نکنه میون خلوت احمقانه مون !

با هزار زحمت بغضم رو فرو دادم و گفتم :  اگه حضورم ناراحتت می کنه برم بیرون. لابد تو هم می دونی که من زیادی گرمایی ام ... طاقت هوای سرد رو دارم ... 

فقط گفت  :  هر جور راحتی ! ... شیطونه می گه برم یه لگد بزنم دندوناش بریزه صاف تو معده اش ... تا جایی که امکان داشت از کنارش عقب کشیدم، پتوم رو هم با اینکه گرمم بود کشیدم روم ... روز بعد آقا تعمیر کار آورد و شوفاژ رو روبه راه کرد و دیگه هم تو اتاقم پیداش نشد ... 

شب نامزدی سیاوش و نورا بود، نورا فوق العاده شده بود ... من نمی فهمم سیاوش کور بود که چشم رو اون همه زیبایی مطلق بسته بود ، نورا یی که بیخ گوشش بود رو ول کرده بود و چسبیده بود به من ؟! ... 

نورا ناز بود ؛ باشخصیت بود ... اخلاق داشت، تربیت خانوادگیش با وجود یه مادر فرهنگی و پدر نظامی عالی بود، متانت تو رفتارش موج می زد ... تحصیلات ، زیبایی ، وقار  ...  .اصلا همه چی تمام بود! تمام حرکاتش به چشم من سنجیده و به نرمی حرکت یه گلبرگ تو نسیم بود. ادا و اطوار و عشوه ی دروغین نداشت. نورا خودش بود و همین خواستتنی اش کرده بود و منحصر به فرد ! ... 

لباس سبز کاهویی بلند با آستین های حریر سفید نیم کلوش که جلوی سینه اش با سنگهای سفید و نقره ای کار شده بود پوشیده بودم ... کیان امشب عجیب ساکته و کم حرف ! ... خیلی تو خودشه و البته خوش تیپ ... کت و شلوار نپوشیده  ... اسپورت پوشیده که خیلی دوست دارم. کت پاییزه مشکی و پیراهن سفید ویه جین آسمونی خوشرنگ! ... 

مراسم تو خونه ی سپیده اینا بود. خونه ی پدر نورا به خاطر یه سری تعمیرات نمی شد مراسم رو برگزار کرد. سیاوش پیشنهاد باغ و سالن داده بود ولی نورا قبول نکرده بود و نیما پیشنهاد داده بود مراسم تو خونه ی اونا باشه و البته سپیده تاکید کرده بود که باید بعد از تموم شدن مراسم خونه رو عین دسته ی گل تحویلش بدن.

مراسم تقریبا شلوغ بود. عزیز یه گوشه ی خلوت داشت با مادر بزرگ نورا صحبت می کرد، بابا و آقا منوچهر و عمورضا و چند تایی از فامیلهای نورا که یکی شون عموش بود یه جمع مردونه رو تشکیل داده بودن و صحبت می کردن.چشام رو چرخوندم تا عمه رو پیدا کنم، پپیش سپیده بود

با ذوق و چشمهای به اشک نشسته به قد و بالای سیاوش نگاه می کنه ، حتی یه درصد هم کسی احتمال نمی ده که عمه ریحانه مادر سیاوش نباشه ! ... مامان و خاله و یه خانم دیگه که نمی شناسم دارن با هم میوه پوست می کنند و می خورن و خنده هم از لباشون نمی افته ... نوید داداش نورا صدای اهنگ رو بلند می کنه و می گه  :  ای بابا  ... چرا کسی پا نمی شه ؟! ... 

کیان رو نمی بینم ، کل سالن رو می گردم ، می رم تو آشپزخونه شاید اونجا باشه ... می رم رو حیاط ... نیست! ... یعنی کجا رفته ، سرکی می کشم شاید تو جمع بابا اینا باشه، ولی نیست! پیش سیاوش ... نیست! ... بین همکاراش  ...  نییست! یعنی کجاست ؟  ...  

سیاوش داره می آد کنارم. پا می شم یه لبخند بهش می زنم ، یه دستش توجیب شلوارشه و دست دیگه اش رو تو هوا می چرخونه و می پرسه  :  در چه حالی ؟! ... شوهر قراضه ات کو ؟!  ...  

با اخم می گم  :  اه  ...  توهین نکن ها  ... 

- چقدر هم تحفه است  ...  دهنش رو کج می کنه و ادام رو در می آره  :  توهین نکن! ... 

خنده ام می گیره :  کوفت! ... عوض این حرفا برو پیش عروس خانومت..زشته اونو اونجا ول کردی اومدی پیش من ... برو ... 

- می رم حالا ... دیدم تنها تنهایی؛ گفتم یه کمی هم به تو برسم. چرا نمی ری پیش سپیده ؟! ... 

- می رم ... می گم برو ... ببین نورا داره این سمت رو نیگا می کنه ، برو پیشش.

- خب تو هم ... مگه چیکار می کنیم ؟! ... بعدشم اون همه چی رو می دونه ! 

با بهت و تعجب گفتم  :  چی  ؟ ؟ !  چی رو می دونه  ؟ ؟!! تو چی گفتی بهش ؟

سیاوش خیلی خونسردو بدون توجه به عصبانیت من گفت  :  هیچی  ...  گفتم بهش دیگه  ...   همون ماجرای علاقه ام به تو و  ...   اینکه همچین یخده بز آوردم و تو نصیب کیان شدی !

دیگه آتیش گرفتم :  سیا خیلی احمقی ! ... خیلی احمقی  ...  خیلی بی عقلی  ... خیلی نفهمی  ...  .خیلی  ... خیلی  ...  

لبخند حرص در آری زد و با حفظ خونسردی اش گفت  :  چیه ؟  ... چی شد ؟! ... 

ترکیدم ولی یواش ادامه دادم  :  آخه دیوونه ، من دیگه چه جوری تو روی این دختره نگاه کنم ؟! ... 

- رو نمی خواد که ... 

- سیـاااا  ...  ..

- ناراحت نباش اون دختر باشعوریه ؛ تا حرفامو شنید گفت من کاری به رابطه های قبل از ازدواجت ندارم ... هر چی بوده گذشته ... 

گفتم :  اه؟!  ...  واسه همین هم روز نامزدیت وایسادی جلوی من و به نظر بازی ات مشغولی  ؟ ! تو داری از اعتماد اون سو استتفاده می کنی ... تو زن نییستی، نمی دونی الان تو دل نورا چه خبره!! ... 

چشای آبی اش رو آتیش خشم فرا گرفت ... علنا قرمز شد و عصبانی! ... با اینکه کم عصبانی می شد ولی وقتی هم می شد کار حضرت فیل بود جلوش وایسادن و خونسرد بودن!

گفتم :  سیاوش برو ... همه دارن نگامون می کنند ... برو  ... زشته !

بدون هیچ حرف دیگه ای پشت کرد بهم و راه افتاد سمت مهمونا ... نوید بین راه دستش رو گرفت و وادارش کردبرقصه! ... چشمهای عاشق و نگاه مشتاق نورا رو رو قد و قامت سیاوش که اون وسط جولون می داد به آسونی حس می کردم ... می تونم قسم بخورم که نورا عاشق سیاوش بود.

رفتم پیش مامان نششستم، اعصابم به کل داغون بود، سیاوش احمق چرا فکر کرده بود حتما لازمه که نورا رازهای قلبش رو بدونه ؟! ... جواب نورا به سیاوش هم جالب بود :  من کاری به رابطه های قبل ازدواجت ندارم ... خنده داره ! ... رابطه  ؟ ؟ ... کدوم رابطه! پسره ی خل! ... حتی براش توضیح نداده که قضیه درست و حسابی از چه قرار بوده ؟  ...  وای خدا  ...  حالا این با خودش چی فکر می کنه؟  ...  نا خود اگاه سعی می کردم تو چشم نورا نباشم ... سرم درد گرفته و این وسط کیان هم غیبش زده بود! ... 

باز نگاهم می ره سمت سیاوش ...  می شینه کنار نورا ... ایندفعه دو تاشون رو بلند می کنن برای رقصیدن. نورا خیلی نرم و خانمانه می رقصه ... سیاوش فقط خودشو تکون می ده ... رقصیدن بلده ولی امشب رو نمی کنه ... حالش خوب نیست ... از حال چشاش و صورتش می فهمم! ... همه محوتماشای این زوج هستن، یه خانمه که کنار مامان نشسته می گه  :  ای جونم ... چه به هم می آن! ... 

یه چیزی تو چشاشه که قلبش رو آزار می ده ... می خنده اما من می فهمم از ته دل نیست ... کاش به خاطر حرفای من نباشه!! ...  ولی هست ... هست ... آخ خدایا ... چرا سیاوش انقدر خوبه که من دلم نمی آد برنجونمش  ... دلم نمی آد دلخوری و ناراحتی اش رو ببینم؟! ... 

رقصشون تموم می شه و می شینن ... سپیده یه لحظه می آد پیشم و سینا رو می ده بغلم و می گه  :  قربونت یه لحظه اینو بگیر ...  و خودش می ره تا با نیما و یه کوچولوی دیگه تو شکمش برقصه ! ... سیا تو بغلم می خنده ، گونه اش رو می بوسم، بوی عطر مادرش رو گرفته. با دستای کوچولوش گردنبندم رو می کشه ... سرم که پشت مامان قایم کردم تا نگام به نورا نیفته به جلو خم می شه باز نگام می افته رو سیاوش  ...  هنوز تو خودشه ... دلم نیومد شب نامزدیش رو بهش زهر کنم، باید برم از دلش در بیارم.سینا رو بغل می گیرم و می رم سمت سیاوش ... کاملا مشخصه که یه مرگیش هست ... نورا مشغول صحبت با دوستای دانشگاهش بود که تازه اومده بودن ... کنار سیاوش ایستادم و گفتم  :  بیا کارت دارم ... اهمیتی نداد ... یعنی اصلا نگام نکرد  ...  ..

معلومه بد بهش برخورده ... رفتم دم گوشش و یواش گفتم  :  می گم یه دقیقه پاشو بیا یه گوشه کارت دارم ... باز عکس العملی نشون نداد ... با پام زدم به ساق پاش و همزمان به دور و برم نگاه کردم که کسی حواسش به ما نباشه ... اخمی رو پیشونی اش نشست ... سینا تو بغلم وول می خورد ونق ونوق می کرد. سپیده بلاخره به هنر نمایی اش پایان داد و اومد و سینا رو گرفت و رو به سیاوش گفت  :  پاشو بینم! ... پاشو می خوام با خواهر شوهرم عکس بندازم ... 

سیاوش بی حرف پا شد و راه افتاد سمت گوشه ای از سالن ... دنبالش رفتم. زود در دستشویی رو باز کرد و رفت تو در رو محکم به هم کوبید. خوبی اش این بود که دستشویی تو راهرو بود و صدای آهنگ بالا ... کسی متوجه نشد ... کمی منتظر شدم، نیومد بیرون ... در زدم و گفتم  :  سیاوش !  ...  

سیاوش ... نمی آی بیرون؟! ... صدای آب می اومد ... باز گفتم  :  سیاوش ... چند لحظه گوش کن به من   ...  ببین ... ببین سیاوش!  ...   هیچ خبری نشد! ... گفتم  :  اه  ... درو وا کن دیگه ... زشته ... تو رو خدا ... یکی بیاد ببینه چی می گه ؟! ... 

یهو در رو باز کرد  ... دستاش رو با گوشه ی شالم پاک کرد ...  دادم در اومد و گفتم  :  هووووی  ...  چیکار می کنی ؟! ... 

نگاهش هنوز اخم آلود بود و دلخور ... حالب بود به من نگاه نمی کرد ...  از بالای شونه ام به پشت سرم خیره شده بود  ... یه لحظه فکر کردم یکی پشتمه ... برگشتم ... نه! ... کسی نبود  ...  .بلاخره به حرف اومد و طلبکارانه و با لحن خشکی گفت  :  چیه ؟ چرا در می زنی ؟ ... یه دستشویی دیگه رو حیاط هستا ... 

خیره شدم به چشمای آبی غمگینش ... بازم بهم نگاه نکرد. گفتم  : چرا مسخره بازی در آوردی ... اونم شب نامزدیت!  ... اومدی خودتو تو مستراح حبس کردی ؟! ... 

- مجبورم کردی آخه  ...   هر جا می رم دنبالمی  ... مستراح تنها جاییه که می تونم تنهایی بیام و هر جا رو دلم بخواد نگاه کنم و تو متهمم نکنی که هیزم و نظر باز ! ... 

پقی زدم زیر خنده که سیاوش فورا گفت :  کوفت ، مرگ ، حناق ! ... نخند ... 

حالا دیگه داشت به صورتم نیگا می کرد و فحش می داد ... نگاهی سرزنشگر که حس کردم بوی آشتی می ده  ...   گفت  :  آخه بی عقل ! ... این چه حرفی بود زدی تو ؟! ... خودت به من می گی جای داداشتم ، بعد از اونطرف این چرندیات رو تحویل من می دی ؟! ... من هر چی به زن آینده ام گفتم به خودم مربوطه  ...   غلط کردی اگه خیال کردی به تو مربوطه ! ...  اصلا خودت به من بگو ... من می تونم به رفیقم ، به همکارم ، به دوست و همبازی بچگی ام ، به پسردایی ام ... به کیان !  ...  نارو بزنم و خیانت کنم ؟! ...  درسته بهت علاقه دارم، این حس تو من از روزی که بوجود اومده کمرنگ نشده ، همیشه بوده و خیال ندارم نابودش کنم، چون نمی شه ... چون یه حس پاکه ... و فقط و فقط به خودم ربط داره! ... ولی باعث نمی شه به اون عمل قبیحی فکر کنی که داره تو مغز پوکت جولون می ده ... 

سرم رو انداختم پایین و گفتم  :  ببخشید ... دست خودم نبود ... جو منو گرفت  ... نفهمیدم چی گفتم ! ... یه چی گفتم ، نمی دونستم تو به دل می گیری  ... در هر صورت ببخشید  ...  حالا هم بیا برو پیش نورا  ...  

دوباره بهش نگاه کردم ... مثل قبل باز نگاهش شوخ و خندان شده بود ... خیالم راحت شد گفت  :  تو برو منم می آم ... 

وقتی برگشتم بازار رقص و پایکوبی داغ بود ... عمه داشت می رقصید. قربونش برم ... چقدر هم خوشحال بود ... نگاهم رفت سمت نورا، با نیما می رقصید ، یه لحظه نیما دم گوشش یه چیزی گفت و نورا خیلی ناز خندید ... 

کیان همچنان پیداش نبود ،چشمم سوزش وخارش شدیدی پیدا کرده بود. یه چیزی رفته بود توش و نه می تونستم بمالش چون آرایشم به هم می خورد ونه می تونستم باز نگهش دارم ... دربه در دنبال یه آینه می گشتم . رفتم سمت سرویس بهداشتی ، خواستم در و باز کنم که دیدم از تو قفله و پشت بندش صدای سرفه ای رو شنیدم. فهمیدم یکی داخله ... یادم افتاد که موقع اومدن کیف و مانتوم رو گذاشتم اتاق بالا ... از پله ها بالا رفتم. در وکه باز کردم با کمال تعجب کیان رو دیدم که لبه ی تخت نشسته و آرنجهاش رو گذاشته رو زانو هاش. خودش رو کمی جلو داده بود و انگشتهاش رو تو هم قلاب کرده بود. با دیدنش پرسیدم  :  تو اینجایی ؟! ... 

گفت  :  می بینی که ! ... 

دیگه نپرسیدم چرا ؟! ... نگفتم چقدر دنبالت گشتم ... وارد شدم و همچنان چشمم رو بسته بودم . پرسید :  چیه؟!..

گفتم  :  هیچی  ... یه چیزی رفته تو چشمم، اومدم تو آینه بینم، رفتم سمت میز توالت سپیده. صداش متوقفم کرد . گفت  :  بیا ببینم  ...   کمی لبه ی تخت جا به جا شد. رفتم نشستم کنارش. دستاش رو دو طرف صورتم گرفتت و با انگشت اطراف چشمم رو بالا و پایین کرد. خیلی بهم نزدیک بود، نا خود آگاه تپش قلبم بالا رفتت ... اونم از لرزش و داغی دستاش معلوم بود حالش خوش نیست ... 

مژه رو از تو چشمم بیرون کشید و گفت  :  درش آوردم ... 

چند باری پلک زدم و گفتم  :  ممنون ! ...  خواستم سرم رو از بین دستاش در بیارم که نتونستم ، نشد  ...   نگاهش رو رو صورتم دیدم، نگاهی پر از حسی مبهم! ...  یه حسی مثل حس عاشقی ، یه عشق بین زمین و آسمون مونده ... یه عشق بلا تکلیف ! ...  نفس هاش نا منظم بود  ...  دیگه چیزی نفهمیدم جز اینکه سرش رو از صورتم کنار کشید تازه از منگی دراومدم ... و با انگشتام رو لبام دست کشیدم و توچشای مضطربش خیره شدم!  ...   ..آب گلوم رو به زحمت فرو دادم ... صدای آهنگ هنوز از پایین می اومد ... چی می شد همون لحظه که کیان منو بوسید سیاوش از راه می رسید و می دید این لحظه ی باور نکردنی رو ! ... می دید و در موردم به آرامش می رسید ... می دید و دیگه به کیان نمی گفت سگ اخلاق ! ... می دید و حداقل اون به این اطمینان می رسید که کیان دوستم داره!

یهو از جاش پا شد ، چند قدم راه رفت و دستی به پشت گردن و موهاش کشید ... اخمی ناشناخته نشست تو صورتش ... نگام کرد ، انگار که کار خطایی کرده باشم ، بعداز این رفتار مجهول و بوسه ی ناگهانی فقط دو کلمه گفت  :  بپوش بریم ! ... 

نگاه ازش گرفتم  ... لحظه ای بعد در اتاق به هم خورد ... 

لباسام رو پوشیدم. از پله ها رفتم پایین . نگاه نگران سیاوش خورد تو صورتم ... کیان داشت با عمه و مامانش صحبت می کرد ، لحظه ای بعدبا سیاوش دست داد، یه چیزایی هم گفت و رفت بیرون. رفتم پیش نورا  ... بوسیدمش و آرزوی خوشبختی براش کردم و قبل از اینکه بپرسه کجا به این زودی ؟! ... رفتم سمت در که سیاوش جلوم در اومد و پرسید  :  کجا دارین می رین به این زودی ؟!.. چش بود این تحفه ی نطنزت ؟!  ...  

فرصت نداشتم بهش اعتراض کنم واسه این مدل حرف زدنش ، گفتم  :  سرش درد می کنه ، به مامان و بقیه هم همین رو گفتم و دویدم سمت ماشین . با بالاترین سرعت ممکن روند سمت خونه ... کتش رو در آوردو پرت کرد گوشه ی هال ... لب باز کردم و پرسیدم  :  چرا ناراحتی ؟ چی شده ؟! ... 

نمی دونم تو حرفم ، تو جمله ام ، تو لحنم چی دید که یهو آتیشی شد وداد کشید  :  لعنتی ، چرا از زندگیم نمی ری گم شی ؟! ... چی از جونم می خوای ؟! ... چر از رو نمی ری تو ؟! ... چرا نمی ری ؟ ... چرا وقتی پیشمی حالم بده ، وقتی نیستی حالم بدتره ؟! ... چــــرا ؟!  ...  .دیگه بیشتراز این نمی تونم  ... چندشت نمی شه ازم ؟! ... از اینکه اینقدر پست می زنم ؟! ... چرا دلیلش رو نمی پرسی ؟! ... چرا نمی پرسی که منم بتونم یه جوابی بهت بدم که داغ رو دلم خنک بشه ؟!  ...  چرا لال مونی گرفتی ؟! ... چرا با تموم تنفری که ازت دارم هنوزم دو  ...   ... 

ادامه نداد ... تموم حرفاش رو بی وقفه و با صدای دو رگه و در نهایت عصبانیت تحویلم داد  ...  صدای در خبر از رفتنش می داد ... اشکهام رو گونه هام جاری بودن. من که سعی کردم کار خطایی نکنم ... چرا اینجوری کرد آخه ؟! ... کجا رفت این موقع شب ؟! ... تو این هوای سرد ، بدون لباس گرم! ... نگام رفت سمت کتش که بدو ورود به خونه پرتش کرد گوشه ی هال ... 

ساعت دو نیمه شب بود و کیان نیومده بود. خوابم نمی اومد. نگرانش بودم ، گوشیش خاموش بود و دلهره لحظه به لحظه وجودم رو به آتیش می کشید ... تو این لحظات پر از اضطراب که مدام به این فکر می کردم آخرش چی می شه خودم رو سپردم دست سرنوشت ... کاش منو نمی بوسید ... کاش اصلا تو اتاق خواب سپیده نمی رفتم ... کاش  ... کاش ... کاش می دونستم باید چه طوری باهاش رفتار کنم که باب میلش باشه ... که   ...  که بتونم به این حال و روزآشفته اش خاتمه بدم ... به قول اون خوانندهه که خدای احساسه و صبح آهنگش رو زیر دست آرایشگر گوش می دادم که مثل همیشه گوش نواز می خوند  :  میون این همه دوری مفرط ، چه جوری می شه دستاتو بگیرم؟! ... حرف دل منم همین بود؟!. چه طوری می تونم؟! ...  بلاخره ساعت دو ونیم اومد ... صاف رفت تو اتاقش ... رفتم دم در ایستادم و پرسیدم  :  خوبی؟

حالت چهره اش معمولی بود ... سر تکون داد که یعنی آره ... گفتم  :  کجا بودی ، دلم هزار راه رفت ! ... 

- همین دور و ورا  ...  .

بغض کرده بودم اما به هیچ وجه نمی خواستم بشکنه ... پیراهنش رو با یه تی شرت طوسی عوض کرد ... باید یه چیزی می گفتم ... حالا نوبت من بود. دلم رو زدم به دریا وبا هزار زحمت بغضم رو خوردم و گفتم  :  خواستم بگم من حاضرم برم! ... 

بهم خیره شد و پرسید  :  بری ؟! ... کجا ؟ ... 

تمام زورم رو زدم تا صدام نلرزه. گفتم  :  تو حقت این نبود و نیست ، لیاقت تو بیشتر از ایناست. تو با من داغون می شی ... تو حیفی ... می دونم از من سر تری ، باید با کسی باشی که بهت بیاد و بتونین با هم خوشبخت بشین ... من ...  من هوا که روشن شد می رم ، فقط خواستم بگم ببخش ، می رم به همه جوری توضیح می دم که تو این وسط ضرر نکنی ... نمی خوام حضورم بیشتر از این اذیتت کنه ... 

حرفام تموم شد. تکیه ام رو از چارچوب در گرفتم و خواستم برگردم برم تو اتاقم ... لحظه ی آخر نگاهم افتاد بهش، یه لبخند آروم تو صورتش پخش بود. پاش رو نشون داد و گفت  :  بیا اینجا !!

متعجب به صورت پراز آرامشش خیره شدم، نکنه رفته یه چیزی خورده حالیش نیست چی می گه ؟! ... ولی نه ، رفتار و طرز حرف زدنش می گه حرفش از رو عقله ... شاید به کل دارم خواب می بینم ، ویشگونی از رونم می گیرم ، اوووخ! دردم اومد ... نه  ... مثل اینکه بیدارم  ... با صداش از بهت در اومدم.گفت  :  بیا  ...  .آروم جلو رفتم و کنارش لبه ی تخت نشستم. گفت  :  انگار حرفام یادت رفت ... گفته بودم اگه بری حالم بدتره ... چونه ام رو گرفت تو دستش ، مهربون نگام کرد که دلم پر کشید برای حال نمدار چشاش ... گفت  :  از اولش هم قرار نبود کسی غیر از تو عشق من َباشه

لبهام از هم باز شد وپرسیدم  : پس ، پس اون دختره ، اونکه باهاش با تلفن  ...  

باز لبخند زد ... دستشو از چونه ام برداشت و گفت  :  کس خاصی نبود ، یه وسیله واسه چزوندن تو ... توقع نداشتی که بعد از خوندن خطبه ی عقد و محرم شدنمون همه چی رو فراموش کنم و بهت بگم گذشته ها گذشته و نباید بیل زیر خاک بزنم ؟! ...  توقع نداشتی که عین زن ندیده ها تموم بلاهایی که سرم آوردی فراموشم بشه؟!  ...  من حالم مافوق تصور بد بود ... حتی نمی تونی یه اپسیلونش رو درک کنی که چی کشیدم  ...  کیان این رو گفت و به روبه رو خیره شد و گفت  :  وقتی رفتی سوختم ، آتیش گرفتم ، که چی   ...  .که یه پسرقرتی سوسول اومده تو رو ازم قاپیده ... شب عروسیت که خود خود شب اول قبرم بود  ...  چی بهم گذشت بماند ! ... وقتی بیشتر آتیش گرفتم که تو رو تو اون وضع دیدمت ، ... غرق تو خون ... تو خونه ات  ...  روزی که بچه ات مرد !  ...  

حالا که فکرش رو می کنم می بینم اصلا نادیده گرفتن تو یه جورایی به خاطر کنترل خودم بود، تو رو ندید می گرفتم که خودم رو لو ندم. من نمی تونم نخوامت، نهایت سعی ام رو کردم که بشی یه آدم منفور تو قلبم ، اما نشد  ...   نشد ...  نشد و تو دقیقا همون روزی که واسم برنامه چیده بودی ، میز وشمع و پیرهن قرمز و لبهای سرخ ولبخند معنی دار به اضافه ی سردی و بی محلی ساختگی من ! دقیقا همون موقع بود که زدی دهنمو سرویس کردی ...  یادته چه سرمایی خوردم ؟! ... و تو تا صبح بالا سرم بودی ؟ ... اون شب دو ساعت تمام زیر بارون وایسادم تا فکرت از سرم پاک بشه ... تا حسی که از تو داشت تو دلم ریشه می گرفت بمیره ... جالبه! ... رفته بودم زیر باران تا باران رو بکشم ... تو دلم ، تو سرم ، تو خیالم ! ... 

درسته که گند زدی به زندگیم، به احساسم ، به همه چیم !..ولی نمی دونم چرا باز من خر ، من احمق ، من نفهم ، من عاشق! ... هنوزم توی بی معرفت ، توی نامرد ، توی زیبا ، توی معصوم ، توی چشم دریده، توی بی شعور رو می خوام!!  ...  

زدم زیر خنده  ...  حالا نخند کی بخند ... راستی از کی اینجور از ته دل و از روی سر خوشی نخندیده بودم ؟!  ...  دلم واسه بی شعور گفتن های این مدلی اش یه ذره شده بود ... تو اون لحظه ، عجیب حس کردم شیرین ترین تکیه کلام دنیاست این فحش ! ... 

خیره شده بود بهم ... منم تو چشای قهوه ای پر از محبت، پراز عشق ، پر از مردونگیش خیره شدم ... من باهات چیکار کردم کیان ... روزی که به اولین سلام منظوردار آرش جواب پر از عشوه ای دادم فکر نمی کردم تا این اندازه به تو آسیب برسونم  ...  تا آخر عمرم هم اگه بهت بگم ببخشید بازم شرمندگی که تو چشامه از بین نمی ره ... 

خنده ام رو می خورم ... اشک می شینه تو چشام ، بغض عین میگ میگ خودشو می رسونه ته حلقم! ...  آماده ام که هق هق کنم ...  خوشم می آد عین برق وباد تغییر موضع احساسی می دم  ...  فقط با مهربونی نگام می کنه و می گه  : تو ، با همه ی جر زنی که تو این بازی کردی ، به تنفر من ، به لجاجتم ، به من نباختی ... تبریک می گم ! ... فکر می کردم می تونم زمینت بزنم ... فکر می کردم از طریق حساسیت نشون دادن به رابطه ی تو و سیاوش که بهت بد میل هم نبود می تونم اذیتت کنم ، دیگه فکر اینجاش رو نکرده بودم که تو با تمام گذشته ی تلخی که برام ساختی بازم برام مهمی ... بازم خواستنی هستی ! ومن با تمام غروری که داشتم و امشب دیگه هیچی ازش نمونده همین جا ، با اینکه برام سخته   ...  اما اعلام می کنم اعتراف می کنم  ... که کم آوردم، یک کلوم  :  نمی تونم ازت بگذرم ، نمی تونم از بیست و خورده ای سال خاطره بگذرم ... من بخوام یا نخوام تو هر جا که باشم حضور داری ، حتی اگه جسما هم نباشی ، حتی اگه با زن دیگه ای باشم فکر تو ولم نمی کنه ... اینو تجربه کردم، امتحانش کردم و به این نتیجه رسیدم که من به جز تو با کس دیگه ای نمی تونم ادامه بدم ... حداقل با بوسه ی امشب یقین پیدا کردم که تو، یه چیز دیگه ای ! ... 

نگاهش پر از خنده و شیطنت می شه و می پرسه  :  نمی شینی ؟! ... 

داغی شرم و خجالت می شینه تو وجودم ... حس می کنم صورتم رنگ به رنگ شده ... یه هو بازوم رو می گیره و می شونتم رو پاش و می گه  :  حالا اجازه هست استارت این عشق رو بزنم ؟! ... 

میل وخواهش تو نی نی چشاش می رقصه ... خنده ای می کنم و می گم :  چیکار کنی ؟! ... 

- منظورم اینه که اجازه هست  ...  .حرفش رو ادامه نمی ده، خیره می شه به لبهام ... 

بد جنس می شم و با طعنه می گم :  نیازی به اجازه گرفتن نیست ، قبلا بدون اجازه هم کبودشون کرده بودی !! ... 

این بار اون شرم زده می شه و می گه  :  قرار نبود حالمو بگیری ... می دونم تند رفتم و اذیتت کردم! اصلا یه معذرتخواهی بهت بدهکارم  ...  حالا چی ؟  ...  .قبوله ؟! ... اجازه هست خانمم ؟

فقط با لبخند نگاهش می کنم و اونم کم نمی آره و می گه  :  نمی شنوم؟!!

- نچ!  ...  

خندان وشیطون چشاش رو گرد می کنه و می گه  :  اه ؟!  ...  نکنه زیر لفظی می خوای ؟! ... صورتش رو نزدیک تر می آره و با بدجنسی می گه  :  هاان ؟! ... 

- اه ... نکن! ... هنوز اجازه ندادم ها ... 

جلوتر می آره صورتش رو  ... بینی اش رو می کشه به بینی ام ... آروم سرش رو می بره نزدیک گوشم ... از بوی عطرش ازخودبیخود می شم، نفس هاش حالم رودگرگون می کنه..از بوسه ای که کنار گوشم می زنه به خودم می لرزم ، تو گوشم زمزمه می کنه  :  دیگه طاقت ندارما  ...  

دستم رو می ذارم رو دستش و کمی فشار می دم ... سرش رو عقب می کشه و می گه  :  این یعنی اجازه صادر شد ؟ ! ... 

می خندم و چشام رو اطمینان بخش باز وبسته می کنم ... 

********

به پایان رسید در ساعت 20 : 31 روز شنبه نهم شهریور ماه نود ودو

انتشار : بهمن 92  

نویسنده :   http : //www.forum.98ia.com/member75492.html

طراح جلد :   http : //www.forum.98ia.com/member121122.html

ناظر :           http : //www.forum.98ia.com/member6823.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com