نام کتاب : بی قرار آغوش سرد

نویسنده : سمیه .ف.ح  کاربر انجمن نودهشتیا 

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد :   Mina کاربر انجمن نودهشتیا

ویراستاران: heaven-born و ~pArnYa~ کاربران انجمن نودهشتیا

ناظران :  Behnoush و melodee     کاربران انجمن نودهشتیا

اون قدر تو احوال خودم غرق بودم که اصلا متوجه ی توقف اتوبوس نشدم. 

شاگرد راننده: 

- آقا نمی خوای پیاده شی؟ رسیدیم داداش. 

گنگ و منگ پرسیدم:

- چی شده؟ 

شاگرد راننده با خنده گفت:

- رسیدیم داداش، نکنه می خوای با ما برگردی تهران. 

تازه متوجه ی اطرافم شدم، از تهران تا رشت اصلا هیچی از راه نفهمیدم. افکارم فقط دور و بر خبر وحشتناکی بود که من حاملش بودم. توی دلم هزار بار مرور کردم که چه جوری بگم، ولی باز به بن بست رسیدم. ساک به دست با گیجی از اتوبوس پیاده شدم. با وجود سرسبزیِ اطرافم، دلم رنگِ خزان داشت. اصلا نمی دونستم کجام و می خوام چی کار کنم؟! هزار بار خودم رو لعنت می کردم که چرا قبول کردم بیام. به طرف نمازخونه ی ترمینال رفتم و تو وضوخونه، وضو گرفتم و بعدش دو رکعت نماز خوندم. بعد از مرگ مادرم تنها راه آرامشم همین بود، که اون رو هم از اون خدا بیامرز یاد گرفته بودم. نمازم که تموم شد، دستم رو بردم بالا و فقط از خدا یه چیز خواستم، شجاعتِ گفتنِ خبرِ شهادت تنها پسرِ یه پیر زنِ نابینا به مادرش. دلم می خواست من جای علی شهید شده بودم. منی که کسی منتظرش نبود، ولی حالا من این جام و اون ... 

***

برای دهمین بار دستم رو از روی زنگ برداشتم بدون این که صداش دربیاد. سرم پایین بود که یک دفعه در با صدای قیژِ بدی باز شد و چهره ی سفیدِ دختری پیدا شد. هول کردم و با صدای خفه ای گفتم:

- سـ ... سلام.

با یه آهنگِ دلنشین جواب داد و گفت:

- امری داشتین؟ 

آرامش صداش استرسم رو فرو کش داد و آهسته پرسیدم:

- منزل آقای علی آقایی؟ 

دختر با آرامش جواب داد:

- بله بفرمایید، شما از طرف علی آقا اومدین؟ نامه دارین؟ 

همه ی صورتم رو غم گرفت طوری که اون هم کاملا متوجه شد. گفت:

- چیزی شده؟ اتفاقی افتاده؟ 

تو دلم "یا علی" گفتم و پرسیدم:

- شما چه نسبتی باهاشون دارین؟ تا جایی که من می دونم علی خواهری نداشت. 

دختر گفت:

- من همسایه ی دیوار به دیوارشون هستم. بعضی وقتا میام از مادرشون مواظبت می کنم و کاراشون رو می کنم.

نفس راحتی کشیدم و گفتم:

- والا راستش من حاملِ خبر ناگواری هستم. 

دخترِ بیچاره کم مونده بود سکته کنه. با چشم های پرسشگرش داشت نگاهم می کرد. حلقه ی اشک تو چشماش نشون می داد حدس زده من این جا چه غلطی می کنم و چه خبری می تونم داشته باشم. 

نفسم رو با صدا بیرون دادم و بدون این که نگاهش کنم، گفتم:

- علی جان شهید شدن و من موندم چه جوری این خبر رو به مادر بیمارش برسونم؟! 

چهرش به وضوح در هم رفت و آروم و بی صدا شروع کرد به گریه. از آستانه ی در بیرون اومد و در رو آروم پشت سرش بست و گفت:

- لطفا بیاین منزل ما، پیشِ پدرم. حاج خانم قلبش ناراحته و همش چشمش به در. نمی شه همین جوری یه دفعه این خبر رو بهش داد. با این قلب مریضش، جا به جا سکته می کنه بنده ی خدا. نمی دونید چه قدر منتظرِ پسرشه. هر پنج دقیقه، اسمِ علی رو میاره و دایم از خوبی های اون می گه. 

بی صدا پشت سرش راه افتادم. با کلید در رو باز کرد و تعارف کرد تا برم داخل. منم گفتم:

- شما اول بفرمایید خبر بدین، من هم دنبالتون میام. 

بی حرف وارد شد و من پشت سرش. خونشون ساده بود و تمیز. نشستم تا نمازِ حاج آقا تموم بشه. ظاهرا دخترش که حالا فهمیدم اسمش شوکاست، داشت چیزهایی به پدرش می گفت، چون صداش رو شنیدم که گفت:

- انا لا لله و انا الیه راجعون. 

چند لحظه بعد، حاج آقا اومد تو اتاق. به احترامش بلند شدم. با دستش منو دعوت به نشستن کرد و گفت:

- پسرم شما همرزم این شیر مرد بودی؟ 

گفتم:

- بله حاج آقا، علی جان بهترین دوستم بود. من خیلی چیزا ازش یاد گرفتم. اون شجاع ترین خلبانِ اسکادران ما بود. با شهادتِ اون، من همه کسم رو از دست دادم، همه کسم رو. 

بعد بدون خجالت شروع به گریه کردم. حاج آقا و شوکا هم با من همراهی کردن. یه نیم ساعتی که گذشت، همگی کمی آروم شدیم. شوکا چای آورد و پدرش گفت:

- بهتره من خودم با فاطمه خانم حرف بزنم، هر چی نباشه منم پدرِ یه شهیدم، درد هم رو بهتر می فهمیم. 

وقتی دید دارم با گیجی نگاهش می کنم گفت:

- پسرِ منم ارتشی بود. اوایل انقلاب خودش رو کنار کشید، ولی نذاشتن چون درجه دار بود و خیلی اطلاعات داشت، شهیدش کردن. 

با گفتنِ این حرف ها حلقه ی اشک توی چشمای غمگینش برق زد و سریع بلند شد و گفت:

- من رفتم. دعا کنید این پیر زنِ رنجور طاقت بیاره. 

تا برگشتنِ حاج آقا رفتم توی حیاط، دل توی دلم نبود که در باز شد. با نگاهم چهره ی پیرمرد رو کاویدم. دنبال نشانه بودم که خودش گفت:

- از این شیر زن که اون ابر مرد رو زاییده، کمتر از این انتظار نداشتم. برو پیشش پسرم، می خواد باهات حرف بزنه.

شوکا سریع گفت:

- منم میام، می خوام ببینمش. 

پدرش با سر باشه ای گفت و رفت تو. 

***

با قدم های سست و آروم رفتم داخل اتاق. پیر زن صورتش رو به طرفِ من برگردوند. با وجودِ این که نابینا بود، احساس کردم منو می بینه. با صدای سلامِ شوکا به خودم اومدم و سلام کردم. 

گفت:

- علیک سلام شوکا جان، سلام پسرم. 

صداش گرفته بود معلوم بود گریه کرده. با همون صدای گرفته ی بغض دار گفت:

- شما دوستِ علیِ من هستی؟ وصیت نامه ی علیِ شهیدم، پیش شماست؟ 

گفتم:

- من دوستش نیستم، من برادرش هستم. بله، علی اون رو دست من سپرده بود، در ضمن چند تیکه از وسایلش رو هم با خودم آوردم. علی، مردِ بزرگی بود مادر، خیلی بزرگ، برای همینه که غمِ از دست دادنش هم خیلی بزرگه. من تسلیت می گم.

بغضش شکست و با اشک گفت:

- تسلیت برای چی؟ عاقبت بخیر شد. این تنها دعای من در حق بچم بود، خدا رو شاکرم که مستجاب شد. 

ناگهان دستش رفت سمت قلبش. شوکا با فریاد دوید طرفش و گفت:

- از تو آشپزخونه قرصاش رو بیارین. 

دویدم سمت آشپزخونه و با یه لیوان آب و قرص به دست برگشتم. حالش اصلا خوب نبود. با وجود خوردن قرص زیر زبانی، هنوز رنگ به رو نداشت. شوکا گفت:

- باید ببریمش بیمارستان، هیچ وقت این قدر طول نمی کشید. 

سریع از سر خیابون ماشین گرفتم و بردیمش بیمارستان. دکتر بعد از معاینه گفت:

- شما پسرش هستید؟ 

قرص و محکم طوری که خودمم تعجب کرده بودم، گفتم:

- بله.

دکتر گفت:

- وضعیت قلبش اصلا خوب نیست، باید ببرینش تهران. این جا امکاناتش رو نداریم. البته از تهران هم زیاد مطمئن نیستم. 

گفتم:

- یعنی چی از تهران مطمئن نیستید؟ یعنی اون جا هم نمی شه کاری کرد؟ اگه تهران هم بگن نمی شه چی؟

دکتر در حالی که سرش تو پرونده بود، گفت:

- بهترین جا برای این عمل اسرائیله.

چنان بلند گفتم «چی؟» که دکتر جا خورد و با نگاهی به لباسام که رنگ و بوی رزم داشت گفت:

- پسرم، می دونم الان با اونا دشمنیم، ولی جان مادرت مهمتره. حالا شما ببرش تهران، شاید فرجی شد. ولی از الان می گم توی دنیا در حال حاضر امکانات و دکترای اسرائیل تو این زمینه حرف اول رو می زنن. 

شب رو به اصرارِ مادرِ علی اون جا موندم. تا صبح چشم رو هم نذاشتم. به علی فکر می کردم که چه طور منو از منجلابی که پدر و نامادریم برام درست کرده بودن نجات داد و آدم بودن رو یادم داد. نگاهی به در اتاق مادرش کردم، آه از نهادم در اومد. من در مقابلِ این زن مسئول بودم. حالا نوبتِ من بود که جبرانِ حمایت های علی رو بکنم. من باید از این امتحان سربلند بیرون بیام. علی مادر بی کسش رو اول به خدا، بعدش دست من سپرد و ازم خواست تا لحظه ای که زنده است مواظبش باشم. 

***

پرونده به دست جلوی در با مادر، حاج آقا و شوکا خداحافظی کردم تا پرونده رو تو تهران به چند تا دکتر که بیمارستانِ رشت معرفی کرده بود، نشون بدم. در ضمن قرار بود چهار روز دیگه بقایای پیکر علی رو به رشت منتقل کنن و من باید تا اون روز بر می گشتم. سریع خداحافظی کردم و به سمت تهران حرکت کردم. 

***

خسته و افسرده با افکار مغشوش راه می رفتم که خودم رو جلوی درِ خونه ی شوکا دیدم. با بی حالی زنگ زدم. طولی نکشید که صورت مهتابیش وسطِ در پیدا شد. با یه نگاه به حالِ زارِ من همه چی رو تا ته خوند. به خودم اومدم و سلامِ کوتاهی کردم. جوابم رو داد و از آستانه ی در کنار رفت و تعارف کرد برم داخل. بعد از خوردنِ چای، رو به حاج آقا و شوکا گفتم:

- دکترای تهران حرف دکتر صمدی رو تایید کردن. اونا می گن باید از بالن استفاده کرد و این تکنولوژی جدیده و تو ایران، هم امکاناتش نیست و هم دکتری که تا حالا این کار رو کرده باشه ندارن. البته می گن، می شه عمل کرد ولی خیلی به حالش فرقی نمی کنه. اگه جوون تر بود می شد ولی با وجود کهولت سنش خود عمل براش خطرناکه. مخصوصا که مرض قند هم داره. 

قیافه ی شوکا در هم بود و هر آن ممکن بود که اشکش سرازیر بشه. حاج آقا متفکر به زمین نگاه می کرد و زیر لب با تسبیحش ذکر می گفت که شوکا ناگهان گفت:

- اگه ببریمش اسرائیل چی؟ چه قدر احتمالِ موفقیت هست؟ 

پدرش براق شد.

- همین اینا، پسرش رو کُشتن، حالا برای درمانِ مادرش دست به دامنشون بشیم. فاطمه خانم هرگز رضایت نمی ده، منم بودم نمی دادم. 

با این حرفِ حاج آقا به لب های من و شوکا مُهر سکوت زده شد. حاج آقا بلند شد تا بره، یه دفعه برگشت و گفت:

- کی شهید رو میارن؟ 

گفتم:

- امروز عصر باید برسن. 

زیر لب اوهمی گفت و اتاق رو ترک کرد. تا خواستم حرفی بزنم شوکا زد زیر گریه و گفت:

- یعنی بذاریم بمیره؟! 

و دوباره گریش شدت گرفت. منم ناراحت بودم، هم به خاطر علی هم مادرش و هم ... 

بعد از تشییع پیکر علی تو گلزارِ شهدای رشت، تنِ رنجورِ مادرش رو به خونه انتقال دادیم. شوکا مثل پروانه دورش می چرخید. مادر که خوابید، اومد تو حیاط روبروی من لب حوض نشست. یه آن به صورتش نگاه کردم. چشم های مشکی زیبایی داشت و یه جورایی خیلی گیرا و جذاب بود. چهرش نشان دهنده ی یه دختر شرقی زیبا بود. به خودم اومدم، دیدم حسابی از خجالت سرخ شده. سرفه ای کردم و گفتم:

- به نظرِ شما چی کار کنیم؟ 

سرش رو بلند کرد. هنوز آثار خجالت تو چهرش معلوم بود، با صدای ظریفی گفت:

- نمی دونم، من یه پیشنهاد دارم که بهش نگیم می بریمش اسرائیل، بگیم یه کشور دیگه. یه کشورِ بی طرف مثلِ ژاپن. مادر که نمی بینه، از کجا می خواد بفهمه کجاست؟! اگه شما با نظرم موافق باشین، بگردیم دنبال پول. 

اینا رو تند تند گفت و چشم به دهانِ من دوخت. با خوشی گفتم:

- چرا به فکرِ خودم نرسید؟! آفرین دخترِ باهوش. 

که دیدم دوباره خجالت کشید. خودم رو زدم به اون راه و ادامه دادم:

- چرا دنبال پول بگردیم؟! من پولش رو دارم، نگرانِ هزینه ها نباشید ولی حاج آقا رو چی کار کنیم؟ 

نگاهش غمگین شد و گفت:

- با وجودی که تا به حال به پدرم دروغ نگفتم، اما مجبوریم به اون هم دروغ بگیم که گشتیم یه کشورِ دیگه که اندازه ی اسرائیل تو این زمینه موفقه رو پیدا کردیم، ما چاره ای نداریم آقای ... 

خندیدم و گفتم:

- خیلی جالبه من هنوز خودم رو معرفی نکردم! من راتین سوادی هستم، اهل تهرانم، پسرِ یه تاجر، سرگرد خلبان هستم و دیگه هیچی. 

و منتظر، نگاهش کردم. با لبخند ملیحی گفت:

- راتین یعنی بخشنده، درسته؟ 

با تعجب نگاهش کردم، چون جزء معدود کسایی بود که معنی اسم عجیب و غریب منو می دونست. اکثر اونایی هم که می دونستند مسن بودن واهل شاهنامه. انگار از نگاهم تعجبم رو خوند و گفت:

- من فوق لیسانس ادبیات فارسی دارم و در دانشگاهِ رشت تدریس می کنم. دونستنِ معنی لغت زیبایی مثل راتین، نباید برای من سخت باشه. 

***

در میان گذاشتنِ موضوع رو با حاج آقا و مادر و همه ی گناهش رو شوکا به گردن گرفت. یه هفته طول کشید تا راضی شدن. منم تو این یه هفته پول و مدارک لازم رو تهیه کردم. گرفتن مجوز برای رفتن به اسرائیل خیلی مشکل تر از اونی بود که من فکرش رو می کردم، چون من یه نظامی بودم و زمان جنگ هم بود و من می خواستم دقیقا به خونه ی دشمن برم، هر کسی بود مشکوک می شد. همه ی کارا به هم گره خورده بود، تا این که یاد حاج آقا رضایی فرمانده ی پایگاه افتادم. از روزی که اومده بودم رشت، دو بار، اون هم به خاطرِ مرخصی برای مواظبت از مادرِ علی باهاش تماس داشتم، حالا تنها کسی که می تونست کمکم کنه اون بود. رفتم سراغ تلفن و بهش زنگ زدم. کل ماجرا رو گفتم و حتی گفتم که یه کپی از مدارکِ پزشکیِ مادرِ علی رو هم، برای اطمینان براش می فرستم. خیلی بهش برخورد و گفت که به حرف همه ی اعضای اسکادران، اطمینان داره و تاکید کرد علی با اون کارِ شجاعانش به گردنِ ما که سهله به گردنِ کلِ مملکت حق داره، باید هر کاری می تونیم برای مادرش انجام بدیم. حاج آقا قول داد کمک کنه و از من خواست منتظرِ تماسش باشم. 

***

یه ماهی رو که تو رشت موندگار شدم، خونه ی علی بودم، چون مادرش نمی ذاشت برم هتل، منم تو این مدت جوری دلبسته ی حرف های این پیر زن شده بودم که خودم دل نمی کندم برم. وقتی شناسنامش رو دیدم از تعجب چشمام چهار تا شد، اون از مادرِ من خیلی کوچک تر بود ولی صورتش خیلی شکسته شده بود. مادرِ علی از من بیست سال بزرگ تر بود ولی راحت هفتاد سال رو نشون می داد! خیلی دلم می خواست علت نابینایی و پیر شدنش رو بدونم، ولی از اون جایی که علی تازه فوت شده بود و قلبش هم حال و روز درست و حسابی نداشت، نمی خواستم با گفتن درد و رنجاش، باعث آزار روحیش بشم. 

اون روز هم مثل هر روز اومد کارهای خونه رو انجام داد، غذا درست کرد و خلاصه مثل یه دختر واقعی مواظب مادرِ علی بود. احساسِ بی مصرفی می کردم، بلند شدم به حیاط رفتم تا باغچه ی کوچک حیاط رو آب بدم. آب رو تا ته با فشار باز کردم و فکرم رفت پیش حاج آقا رضایی که چی کار می کنه؟! الان یک ماه بود که بهش گفته بودم، ولی خبری ازش نبود. اون می دونست کارِ مادرِ علی فوریه. تو عوالم خودم بودم که شوکا گفت:

- خبری نشد آقای سوادی؟

مثل چی از جام جهیدم و شلنگ به دست برگشتم طرفش که ای دل غافل همه ی سر و صورتِ دخترِ بینوا رو آب پاشی کردم. اون دوید یه طرف. از هولم به جای این که سر شلینگ رو بگیرم اون ور، دوباره گرفتم طرفش و حسابی از خجالت لباساش در اومدم بالاخره خودم رو پیدا کردم و شیر رو بستم ولی دیر شده بود، قیافه ی معصومِ شوکا وقتی از سر و صورتش آب می چکید خیلی با مزه شده بود. معذرت خواستم. فکر کردم الانه که سرم داد بکشه، ولی اون در کمال آرامش گفت:

- اشکالی نداره، من نباید یک دفعه صداتون می کردم. 

و برگشت طرف ساختمان تا چادرش رو برداره و بره خونشون. لباساش به تنش چسبیده بود ناخودآگاه تا برگرده طرفم نگاهش می کردم.بامزه شده بود ، برای اینکه خجالت نکشه سریع چشمم رو به زمین دوختم

شوکا آروم داشت به طرف در می رفت، که پاش از پله ی جلوی در سُر خورد و محکم خورد زمین. سریع رفتم بالای سرش. از پیشونیش داشت خون می اومد، بدن کوچیکش رو با یه حرکت از روی زمین کندم و بردم داخل خونه. مادرِ علی خواب بود، شوکا رو بردم تو اتاقی که به من داده بودن و روی تخت گذاشتمش. تا بذارمش زمین چند بار گفت:

- خودم می تونم برم، چیزی نشده، لطفا بذارینم زمین. 

اما من گوش نمی کردم. رفتم تو آشپزخونه و جعبه ی کمک های اولیه رو آوردم تا زخمش رو بشورم. اومدم دیدم نشسته روی زمین. عصبانی شدم گفتم:

- چرا از تخت اومدی پایین؟ 

گفت:

- لباسم خیس بود، کل تخت خیس شد. 

گفتم:

- خیس شد که شد. 

و یه ضرب بلندش کردم و گذاشتمش تو تخت. گفتم:

- من می رم بیرون. سرما می خوری، لباس هات رو در بیار. 

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- در بیارم چی بپوشم؟ بذارین برم خونه، خودم زخمم رو پانسمان می کنم، لباسام رو هم عوض می کنم. ممنون از لطفتون. 

گفتم:

- همه رو در نیار که، مانتوت بیشتر خیس شده، اون رو در بیار چادر بنداز سرت. بیام زخمت رو ببندم، بد جوری باز شده، خدا کنه بخیه نخواد. 

چند دقیقه بعد در زدم و رفتم تو اتاق، چادرِ مادر علی رو به سر کرده بود و نشسته بود یه گوشه از تخت. جعبه ی کمک های اولیه رو بردم نزدیک تخت و شروع کردم به تمیز کردن زخمش. از خجالت چشماش رو بسته بود و چادرش رو محکم گرفته بود. شست و شو که تموم شد کمی بتادین زدم به زخمش که سوخت و آخش در اومد، توی چشم های زیباش نگاه کردم و گفتم:

- چیزی نیست. زخم شمشیر که نخوردی استاد، مقاومت کن. 

عصبانی شد و گفت:

- هر چی بتادین تو ظرف بود خالی کردین رو زخم و می گین جیک نزنم؟ 

خندیدم و گفتم:

- چه عجب، ما عصبانیت استاد رو هم دیدیم! 

بعد گفتم:

- کارِ من تموم شد، برو لباسات رو در بیار همه ی جونت خیس شده و این چادر هم حسابی خیس شده و چسبیده به تنت. 

با حرفِ من صورتش گُر گرفت و خجالت زده سرش رو انداخت پایین، بلند شد و آروم خداحافظی کرد و رفت. با خودم فکر می کردم چه قدر شرم این دختر و چشم های جذابش خواستنیه که صدای تلفن منو از اون حالت در آورد و سریع رفتم تلفن رو برداشتم. حاج آقا بود، کارها رو ردیف کرده بود، فقط مونده بود من برم مدارک رو بگیرمش. کلی تشکر کردم و اون گفت:

- از امانتِ علی خوب مراقبت کن. حاج خانم برای پسرم علی خیلی عزیز بود. 

چشم بلندی گفتم و گوشی رو گذاشتم. 

***

نگاهم به چشم های گریانِ شوکا افتاد، احساس کردم چیزی تو دلم فرو ریخت، حس کردم دیگه این چشم های زیبا رو نمی بینم و از این احساس وحشتی به دلم افتاد. نمی دونم چرا؟! ولی دوست داشتم باز ببینمش و چشم بدوزم به اون گوی سیاه.

شوکا کلی به من سفارشِ مادر رو کرد. در آخرین لحظه نگاه مهربانش رو تو صورتم پاشید و با اون دو گوی سیاه که از پشتِ سایبان نمناک، نفسم رو به بند کشیده بود آروم و از روی شرم گفت:

- مواظب خودتون باشین. 

و زیرِ لب اسمم رو تکرار کرد. احساس کردم الانه که قلبم از کار بیفته. پسرِ چشم و گوش بسته ای نبودم و با ثروت بی حد مادرم، جوانی زیاد کرده بودم، ولی نگاه شوکا رنگ دیگه ای داشت. مثل میت فقط بهش نگاه کردم و دست آخر با بدبختی گفتم:

- شوکا بهم زنگ بزن، نذار تو غربت، غریبی و بی کسی بی توانم کنه. 

صورت گلگون و شرمگینش بوی نجابت می داد . با تبسمی که لبهای زيبا و محجوب گفت::

- کس بی کسان خداست. 

و لحظه ای انگار خواست چیزی بگه ولی منصرف شد و گفت:

- به امید دیدار. 

نمی دونم اسم این احساسِ جدید و خیلی خاص رو چی بذارم ولی اون قدر شیرینه که می خوام هر ثانیه بهش فکر کنم. هواپیمایی که من و مادر رو به لبنان می برد، هواپیمای صلیب سرخ بود که با زحمت های حاج آقا برای بردن ما هماهنگ شده بود. بعد از رسیدن به فرودگاهِ بیروت شیخ محمد نامی برای بردن ما به فرودگاه اومد که از قبل هماهنگ شده بود. اون قرار بود ما رو ببره خونشون و بعد از آماده کردن مدارک به عنوانِ یه تاجیک به تل آویو بریم. از نظر حاج رضایی دونستن ایرانی بودن من، ممکن بود خطر آفرین باشه بخصوص که من افسر نیروی هوایی هم بودم. یک هفته در منزل شیخ محمد بودیم. انصافا مرد با شعور و خوبی بود و با توجه به موقعیت مادر، تلاش کرد کارها در کمترین زمانِ ممکن انجام بشه. توی این یک هفته، یک بار به شوکا زنگ زدم. آدرس و تلفن شیخ محمد رو دادم چون قرار بود من فقط از طریق اون با ایران تماس بگیرم و ازش خواستم برای تماس با من فقط با این جا تماس بگیره. 

***

بالاخره مادر رو بستری کردیم. به گفته ی دکترهای اون جا، حدود ده روز باید روی مادر آزمایش انجام بشه در صورت مثبت بودنِ جواب، می تونن عمل کنن. از وقتی که از خونه ی شیخ محمد توی بیروت به تل آویو اومده بودیم، از شوکا بی خبر بودم ولی نمی خواستم ریسک کنم و زنگ بزنم، اما حالم خیلی گرفته بود. دلم برای صدای آروم و آرامبخشش تنگ شده بود، حس می کردم این دلتنگی از روی عادت نیست یه چیز دیگه ست. نشسته بودم توی راهروی بیمارستان و چشمام بسته بود اما بیدار بودم. با احساس عبور سایه ای از کنارم چشمام رو باز کردم. دیدم دو تا افسر اسرائیلی در حالی که آروم حرف می زدن از کنارم رد شدن و جلوی ایستگاه پرستاری پشت به من ایستادن. یکی از اونا به انگلیسی به اون یکی گفت:

- اگه سرِ نخی از اون عملیات تو ایران بدست بیاریم، می تونیم با نیروی کمتر و تجهیزات ناچیز اراضی دوباره متصرف شده رو پس بگیریم. 

اون یکی در حالی که تو فکر بود گفت:

- از نیروی نفوذی چه خبر؟ 

گوشام رو تیز کردم و چشمام رو بستم. افسر بلند قدتر در حالی که داشت به بی انضباطی بیمارستان فحش می داد گفت:

- فعلا خبری ازش نداریم، ظاهرا برای این که لو نره محتاط تر عمل می کنه. بعد 

با خنده ی کریهی گفت:

- ایران دخترای زیبا زیاد داره. خوش به حالش، کاش منو نفوذی می کردن. 

از حرفش چندشم شد، کثافتِ رذل. دوست داشتم خرخرش رو می جویدم. افسرِ قد بلند ادامه داد:

- اون دو تا ایرانی که قراره برای آموزش شنود گذاری بیان در چه حالن؟ 

که دومی جواب داد:

- تا نود روز دیگه این جان. 

و بعد عصبانی و با صدای بلند پرستار رو صدا کرد. پرستار بدو بدو خودش رو رسوند و با رنگ پریده عذر خواست. اونا هم حسابی بهش فحش دادن و ازش شماره ی اتاق سربازی رو که از عراق اومده بود رو پرسیدن و رفتن به طرف اتاقِ اون. تا حدود ده دقیقه همین طور اون جا موندم تا مطمئن بشم رفتن. بعد بلند شدم و به اتاقِ مادر رفتم. خوابیده بود. از بیمارستان اومدم بیرون و یکراست رفتم خونه ی اُم هاجر، که رابط من و شیخ محمد بود. ازش خواستم سریع امکانِ یه تماسِ مطمئن و سریع رو با حاج رضایی برام فراهم کنه قرار شد اُمِ هاجر خبرش رو بهم بده. فردا صبح، ساعت پنج تماسِ من و حاج رضایی برقرار شد و شنیده هام رو منتقل کردم. تشکر کرد و از عمل مادر پرسید که گفتم فرداست و تماس رو قطع کردم. امیدوار بودم با این خبر هر چند مختصر جلوی شهادت خیلی از بچه ها گرفته بشه.

پشت درِ اتاقِ عمل قدم می زدم. دل توی دلم نبود. فقط به خدا التماس می کردم پیشِ علی شرمنده نشم. پاهام توان نداشت. همین طور جلوی درِ کنار دیوار روی زمین ولو شدم، داشتم به همه ی اتفاقای بدِ زندگیم فکر می کردم. تو احوالی بودم که اصلا اتفاقات خوب یادم نمی اومد شاید هم اصلا وجود نداشت. 

یادم میاد وقتی دوازده ساله بودم مادرم سخت مریض شد، اصلا معلوم نبود چه مرضی گرفته. به دکترای زیادی مراجعه کردن ولی همه می گفتن جسمی نیست. یهو غش می کرد، رنگش زرد شده بود و توی چشماش یه غم به اندازه ی همه ی دنیا خونه کرده بود. بابا هم خیلی پاپی شد بفهمه دردش چیه؟! ولی هیچ چی نمی گفت. تا این که یه روز من و بابا و دایه جان رو صدا کرد تو اتاقش. انگار فهمیده بود رفتنیه. یادم میاد بابا و دایه جان گریه می کردن و من فقط می خواستم ببینمش. می ترسیدم چشمم رو ببندم دیگه نبینمش. مامان با صدای گرفته از گریه، رو کرد به بابا و گفت:

- خیلی دلت می خواد بدونی من چم شده نه؟ بهت می گم، ولی از حالا می گم حلالت نمی کنم. 

بابا متعجب نگاهش می کرد که ادامه داد:

- من راجع به تو و سوری، همسر دومت، همه چی رو می دونم. تو منو شکستی، تو نابودم کردی. من ازت نمی گذرم. 

بابا بریده بریده گفت:

- تو ... تو داری اشتباه می کنی. موضوع اون جوری نیست. 

مامان خنده ی دیوانه واری کرد و گفت:

- راستی؟ 

من و دایه جان مثل دو تا میت نشسته بودیم که مامان گفت:

- من داغِ این ثروت رو به دل تو و اون هرزه ی هر جایی می ذارم. همه ی داراییم مال پسرمه. تو هر چی داری از صدقه سرِ من و بابام داری و حالا این طوری کمر فخرالملوک رو شکستی، کسی که همه اسمش رو با احترام میارن و حالا من، فخرالملوکِ صولت، دارم به روزگارِ بدبختی تو می خندم. همه چیز دست وکیلمه و قانونی. و اما تو، راتین عزیزم، از این دو تا موجودِ پست دوری کن. همه ی کارهای قانونی اموالت رو به وکیلم سپردم تا قبل از هجده سالگیت هیچ کس نمی تونه حتی یه نگاهِ چپ به اموالت بندازه. 

مادر اینا رو گفت و در حالتی که حلقه ی اشک توی چشم های میشیِ زیباش می درخشید به خواب ابدی رفت. 

با باز شدنِ در، یه آن به خودم اومدم. داشتم مثل بچه ها گریه می کردم. دکتر با دیدنم تو اون وضعیت لبخندی زد و گفت:

- پسر جان بچه شدی؟ مرد که گریه نمی کنه! عمل خوب بود، مادرت حالش از تو بهتره.

و قهقهه ای زد و دور شد. هنوز باورم نمی شد. مثل منگل ها وایسادم و دور شدنش رو نگاه کردم. در اتاق دوباره باز شد و مادر رو در حالی که چشم هاش بسته بود، آوردن بیرون، تا به بخش مراقبت های ویژه ببرن. از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم. 

مادر بعد از یک روز بیهوشی، بیدار شد و لبخند زد. وضعیت عمومیش خوب بود و دکتر گفت اگه همین طور باقی بمونه دو هفته دیگه می تونه سوار هواپیما بشه. 

سریع خودم رو به خونه ی اُمِ هاجر رسوندم تا این خبر رو به شیخ محمد بده و ازش خواستم به شیخ محمد بگه با شوکا تماس بگیره و جریان رو بگه. دلم برای آرامشِ صداش تنگ شده بود. خوشحال بودم که بعد از دو هفته می بینمش. خیلی سرخوش بودم. داشتم بر می گشتم بیمارستان که دیدم اُمِ هاجر نفس زنان داره از پشت سر، منو صدا می زنه. اون گفت که باید با شیخ محمد حرف بزنم. 

شیخ محمد ترتیب صحبت منو با حاج رضایی داد و حاج آقا منو مامور کرد برای انجام یه ماموریت ویژه که مربوط به همون اخباری بود که خودم داده بودم، اون جا بمونم. هم خوشحال بودم که می تونم برای کشورم کاری بکنم و هم ناراحت بودم که به این زودی به ایران بر نمی گردم. پرسیدم:

- حاجی تکلیفِ مادر علی چی می شه؟

اون گفت:

- بسپارش به اُمِ هاجر. اون خودش مراقب همه چی هست. اگه خدا بخواد و ماموریت به خوبی تموم بشه دستش رو می گیری و میاری ایران. 

حاج رضایی آدرسِ یه رابط تو اورشلیم رو بهم داد و گفت:

- سرگرد، وقتی مادرِ علی رو به اُمِ هاجر سپردی دیگه اون جا نرو. به این آدرسی که می گم برو و سراغ شمعون رو بگیر. اون خودش می گه چی کار کنی.

***

- آخه پسرم من یه پیرزنِ کور و مریض تو این مملکتِ غریب که زبونِ مردمش رو هم نمی فهمم، چی کار کنم؟ حالا نمی شه منو بفرستی برم، بعد به کارت برسی؟ 

در حالی که دلم از حرف های مادر علی گرفته بود و حق رو کاملا به اون می دادم با صدای خیلی آروم گفتم:

- مادر، جونِ خیلی از علی ها به این کارِ من بنده. اگه من به موقع کارم رو نتونم تموم کنم، چشم خیلی از مادرا گریون می شه. به خاطر روح بزرگ علی تحمل کن. اُم هاجر هم زن خوب و با خداییه من بر می گردم و شما رو به سلامت می برم رشت. برام دعا کن مادر، دعا کن. 

***

بعد از رسیدن به آدرسی که حاجی داده بود طبق گفته ی ایشون، سراغ شمعون رو گرفتم و اسم رمزم رو که پرنده بود گفتم. مرد قوی هیکلی که جلوی در بود کنار رفت و اجازه داد وارد بشم. از چند تا دالان گذشتیم تا رسیدیم به یه راه پله که خیلی پایین می رفت. برگشتم و مرد رو نگاه کردم که به عربی گفت:

- برو پایین. 

منم اطاعت کردم. وارد اتاق کوچیکی شدم که یه مرد اون جا نشسته بود. اومد به طرفِ من و خوب براندازم کرد. منم قرص و محکم نگاهش می کردم. مردی با قد متوسط، صورت سبزه و چشم هایی سبز رنگ و گیرا. چهره ی ترسناکی داشت. به فارسی روان گفت:

- خوش اومدی جوان. 

و تعارفم کرد بشینم. با سر، به مرد هیکلی اشاره کرد که خارج بشه و رو به من کرد و گفت:

- ما وقت زیادی نداریم. تا جایی که من می دونم تو چیزی از ماموریتی که قراره انجام بدی نمی دونی. این طور نیست؟ 

با سر جواب دادم و اون ادامه داد:

- اطلاعاتی رو که به فرمانده ی خودت دادی، ما جسته و گریخته، قبلا داشتیم ولی زمانِ دقیقِ اومدن اون جاسوس ها رو نمی دونستیم. ما قراره اجازه بدیم اونا بیان و آموزش لازم رو ببینن، بعد در زمان خروجشون، ما تو رو با خلبان اصلی هواپیما عوض می کنیم و تو اونا رو می بری جایی که ما می خوایم. بعد از اون، کارِ تو تموم می شه. بقیش با ما. 

گفتم:

- می شه چند تا سوال بپرسم؟ 

گفت:

- البته.

گفتم:

- شما ایرانی هستی؟ کار شما چیه؟ اونا رو بعدا کجا می برین؟ 

خندید و گفت:

- نشد جوون، چند تا چند تا؟ در ضمن تو فقط از وظایفِ خودت می تونی بپرسی، برای خودت بهتره. هر چی کمتر بدونی بهتره. حالا هم برو بالا، رشید بهت لباس می ده. لباسات رو عوض کن تا با هم بریم پیش شفیقه. 

با تعجب پرسیدم:

- شفیقه؟ 

گفت:

- بله اون جا جریان رو توضیح می دم، حالا بلند شو. 

***

کت و شلوار مرتبی پوشیدم. شمعون هم همین طور. سوار ماشین شدیم و به طرف خارجِ شهر حرکت کردیم. ماشین جلوی در آهنی یه عمارت بزرگ نگه داشت. نگهبان اومد پشت در و با دیدن شمعون سلام کرد و سریع در رو باز کرد. با ماشین وارد محوطه ی عمارت شدیم. شمعون جلوی عمارت نگه داشت و پیاده شدیم. با کنجکاوی به اطراف نگاه می کردم. با هم وارد ساختمان شدیم. صدای زنی در سرسرا پیچید که به عربی از شمعون خواست پیش اون بره. من زیاد عربی رو نمی فهمیدم. چند تا لغت رو هم تو همین جنگ یاد گرفته بودم، ولی به انگلیسی مسلط بودم. ترجیح می دادم انگلیسی حرف بزنن تا من هم بفهمم. وارد اتاق شدیم. خدایا چه قدر مجلل و زیبا بود. همه جا آینه کاری و بسیار زیبا بود. محو زیبایی اتاق بودم که صدای ظریف و پُر عشوه ی زنی، منو به خودم آورد. وقتی به طرفش برگشتم، نفسم به شماره افتاد. زیبایی صاحبِ خانه ماورای خودِ خانه بود. زنی با چشم هایی روشن، صورتی سفید، لب هایی سرخ، اندامی کشیده و موزون که در اون لباسِ مخمل بلند، مثل آهویی می خرامید و آبشار طلایی موهاش با هر قدمش، عشوه گری می کرد. شمعون آروم به پشتم زد و گفت:

- جوان رنگ به رو نداری.

و خنده ی بلندی سر داد. شفیقه هم با او خندید و زیباییش دوچندان شد .شفیقه آروم به سمت من اومد و با فارسی دست و پا شکسته ای گفت:

- تو مرد پروازی نه؟ 

با صدای خفه ای گفتم:

- بله من خلبانم. 

پشتش رو به من کرد و گفت:

- بیا تا راه پرواز رو یاد بگیری. 

و خودش روی اولین مبل نشست. من و شمعون هم روبروی اون قرار گرفتیم که شفیقه مستخدم رو صدا کرد و سفارش قهوه داد و رو به من کرد و گفت:

- چون وقت کمه، بهتره سریع وارد بازی بشیم. 

و گفت:

- تو انگلیسی بلدی، نه؟ 

گفتم:

- من مسلطم. 

نفس راحتی کشید، به انگلیسی ادامه داد:

- حالا بهتر شد، چون فارسی حرف زدن انرژی زیادی از من می گیره. هنوز عادت نکردم.

و ادامه داد:

- من شفیقه سعد هستم، دختری دورگه از مادری انگلیسی و پدری لبنانی. همه ی عمرم به جز این پنج سالِ آخر رو انگلستان بودم. برای تفریح به زادگاه پدرم برگشتم و اون جا با محمد آشنا شدم. پسری زیبا، جذاب و مهربان. من هر چه قدر تلاش می کردم به اون نزدیک بشم اون بیشتر فرار می کرد. تا بالاخره گفت که اون یه مجاهده و نمی تونه به من دل ببنده چون ممکنه هر لحظه کُشته بشه. من که هر روز بیشتر عاشقش می شدم قبول نکردم و ازش خواستم با من ازدواج کنه. اون به هیچ وجه قبول نمی کرد اما قدرت عشق من قوی تر بود و بالاخره محمد مال من شد. هر روز عشق ما بیشتر می شد و من بیشتر با اخلاق و سلوک اون آشنا می شدم، اما این موضوع زیاد طول نکشید چون طبق پیش بینی اون، مزدوران موساد کُشتنش.

وقتی به این جای صحبتش رسید، بغض کرد و چشم های فریبندش رو پرده ای ابریشم در بر گرفت. اشکش رو پاک کرد و ادامه داد:

- از روز مرگ محمد، من تبدیل به آدم مُرده شده بودم و دایما گریه می کردم، تا این که شمعون دوستِ محمد پیشِ من اومد و از من خواست به خاطرِ گرفتنِ انتقام خون محمد باهاشون همکاری کنم. منم قبول کردم. حالا حدود یک ساله که با نظامی های کله گنده ی اسرائیلی دوستی می کنم و خدا رو شکر ابزار مناسب رو هم دارم و خبرها رو به مقاومت می رسونم. اینا رو گفتم که بدونی انگیزه ی ما فقط نظامی نیست اکثر ماها یه انگیزه های محکم تری هم داریم. 

شفیقه نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

- توی این عملیات، برای ورود به پایگاه نظامی، تو باید به عنوان برادرِ من وارد جریان بشی و همراه من باشی، تا در اون روز بخصوص، بتونی خودت رو به هواپیما برسونی. 

بعد نگاه خریدارانه ای به من کرد و گفت:

- خوبه چهرت زیاد شرقی نیست، رنگ چشمات هم روشنه. امیدوارم این بار هم موفق بشیم. برای این که بتونیم همه ی حرکات، حرفا و گذشتمون رو یکی کنیم، تا روز عملیات، تو پیشِ من می مونی. شمعون دیگه این جا نمیاد، فقط باهاش تماس تلفنی خواهیم داشت. حالا اگه سوالی نداری دنبال من بیا تا اتاقت رو بهت نشون بدم. 

به دنبال اون بلند شدم و همزمان از شمعون خداحافظی کردم و راه افتادم. خونه ی خیلی زیبایی بود. شفیقه منو به طبقه ی دوم برد و درِ دومین اتاق رو باز کرد. اتاقِ نسبتا بزرگی بود با پرده های مخملِ قرمز، پنجره های بلند و دیوارهای سنگی، مثل خونه های قدیمیِ کشور چک ساخته شده بود. شفیقه وارد اتاق شد و به طرف در کوچکی که سمت چپ اتاق بود رفت و اون رو باز کرد و گفت:

- این سرویسِ بهداشتی اتاقته که با اتاقِ من مشترکه. 

متوجه ی تعجب من شد و با خنده گفت:

- نگفتم که با هم استفاده کنیم. می تونیم نوبتی استفاده کنیم. 

و به طرف کمد رفت، بازش کرد و گفت:

- خب مرد پرواز این هم لباسات. حالا می تونی استراحت کنی. برای شام صدات می کنم و از در خارج شد. 

لباس هام رو در آورم، لباس راحتی پوشیدم. وضو گرفتم و نمازم رو خوندم و بعد خوابیدم. واقعا بهش خیلی نیاز داشتم.

با صدای ضربه هایی که به در اتاق می خورد، بیدار شدم. اول گیج بودم، ولی کم کم موقعیتم رو شناختم. با صدای بلندی گفتم:

- بله؟ 

صدای زنونه ای به عربی گفت:

- وقتِ شامه. 

باشه ای گفتم و بلند شدم. حسابی گرسنم بود. آماده شدم و به طبقه ی پایین رفتم. شفیقه پشت میز نشسته بود. لبخندی زد و گفت:

- خوب خوابیدین؟ 

گفتم:

- عالی بود، ممنون. این چند وقته اصلا خوابم خوب نبوده. الان حالم خیلی بهتره. 

با صدای ظریف و عشوه گرش گفت:

- خوشحالم به برادرم خوش گذشته.

و اضافه کرد:

- می دونم مسلمانی و معذب خواهی بود منو در مهمانی و مجالس همراهی کنی. بنابراین عمار باغبونمون رو صدا می کنم تا ما رو محرم کنه.

لقمه پرید تو گلوم، داشتم خفه می شدم که با اشاره ی شفیقه مستخدم برام آب ریخت. لقمه رو که فرو دادم، نگاهم به نگاهِ شیطونِ شفیقه افتاد. در حالی که با طمانینه غذا می خورد گفت:

- یعنی تحمل من این قدر سخته؟ میل خودته من به خاطر خودت گفتم. 

سریع گفتم:

- نه، سوء تفاهم نشه، کمی جا خوردم همین. 

و بعد تا آخر شام سکوت برقرار شد. 

بعد از شام، شفیقه از عمار خواست بین ما صیغه ی محرمیت بخونه. بعد از خوندن صیغه یه احساسِ جدید داشتم. نمی تونم بگم عشق بود، نه مطمئنم که نبود. یه چیزی مثل عطشِ خواستن. برای این که به درونم پی نبره به بهانه ی دیدنِ باغ و هضم غذا از تالار بیرون رفتم. توی حیاط روی تاب نشسته بودم و دوباره ذهنم رفت به گذشته. به زمانی که هنوز درد بی مادری تازه روی شونه های نحیفِ من نشسته بود. زمانی که سوری زن دوم بابا و همون قاتلِ مامان، پا گذاشت به حریم مادرم. از همون روز اول ازش متنفر بودم و مدام آزارش می دادم، اون هم برام کم نمی ذاشت. هر دو خوب همدیگه رو له می کردیم. اوایل بابا یه نیمچه دفاعی از من می کرد ولی بعدها اون هم تغییر کرد و دیگه محلم نمی داد. منم با دایه جان بودم تا این که سوری حامله شد و نُه ماه بعد من صاحب یه خواهر شدم. با وجود این که از پدر و مادرِ این بچه بدم می اومد، ولی خودش رو خیلی دوست داشتم. بعد از دنیا اومدنِ روناک، من دیگه سوری و پدرم رو کمتر تو خونه می دیدم. دایم تو مهمونی و خوش گذرونی بودن. بابا با پول و پله ای که در تمام این سال ها از مادر گرفته بود یه شرکت تجاری موفق داشت، بنابراین طعمه ی خوبی برای زن هوسرانی مثل سوری بود. 

صدای شفیقه منو از گذشته کشید به زمان حال. دیدم کنارم نشسته، در حالی که به روبرو نگاه می کرد گفت:

- از این که از وطنت دوری غمگینی؟ 

در جوابش آهی کشیدم که گفت:

- می دونم خیلی سخته. منم همین طوریم. تصمیم دارم بعد از این عملیات یه چند وقت به انگلستان برگردم. دلم برای مادرم خیلی تنگ شده. می خوام کمی آرامش داشته باشم. راستی یادت باشه به هیچ عنوان از منزل خارج نشی. فردا مهمانی بزرگی تو خونه ی یکی از افسرهای عالی رتبه برگزار می شه. ما هم دعوتیم. جای خوبیه برای این که تو رو معرفی کنم. فردا، من چند جا کار دارم، ظهر بر می گردم. همه ی چیزهایی که قراره با هم هماهنگ بشیم، از رشته ی تحصیلی تا علایق شخصیم رو نوشتم و الان تو اتاقته. تو هم برام بنوس تا هماهنگ باشیم. من الان خستم می رم بخوابم. 

شب به خیر گفت و به راه افتاد. منم نیم ساعت بعد از اون، رفتم تا بخوابم. 

***

یک بار دیگه تو آینه به خودم نگاه کردم از خودم راضی بودم در کل مرد جذابی بودم و این رو از خیلی ها شنیده بودم. با ضربه ای که به در خورد به طرف در برگشتم و گفتم.

- بله؟

در باز شد، شفیقه درست مثل یه پری دریایی وارد شد. زبانم قفل شده بود. آروم به طرفم اومد و شیطون خندید و گفت:

- اگه این جوری نگاهم کنی همه می فهمند ما خواهر و برادر نیستیم. 

با این حرفش از رفتارم شرمنده شدم و سرم رو پایین انداختم که یه آن، دستش رو دور بازوم انداخت و گفت:

- بریم. 

وصف حالم تو اون لحظه ناگفتنیه نمی دونم چه حسی بود خواستن و یا هر چی و لی دلم نمی خواست تموم بشه با گیجی راه افتادم . وارد مجلس که شدیم، همه ی نگاه ها به طرف ما چرخید. می دیدم کهنگاههای آلوده و ناپاک افسران اسرائیلی چطور شفیقه را می بلعیدند. من خیلی ناراحت بودم ولی باید ادای یک جنتلمن انگلیسی رو در می آوردم که از نگاه دیگران به خواهرش ناراحت که نمی شه هیچ، بلکه تحسین می کنه. شفیقه در حال معرفیِ من به دیگران بود که سینیِ مشروب رو آوردن. من قبلا مشروب خورده بودم، دوران دانشجویی بعد از امتحانات با بچه ها به کافه می رفتیم و حسابی مست می کردیم اما بعد از آشنایی با علی لب نزده بودم. شفیقه که تردید منو دید، برای برطرف کردنِ شکِ اون ها گفت:

- آبراهام، تو تکیلا می خوردی درسته؟ نکنه تو این مدت ذایقت عوض شده؟ 

و با سر اشاره کرد که بردارم و همزمان خندید که چند تا افسر کناریش هم با خنده همراهیش کردن. منم برای این که عقب نمونم، جام رو یه نفس سر کشیدم و گفتم:

- نه، عوض نشده ولی این ها برای من کافی نیست. باید بگردم و منبعِ اون رو پیدا کنم. 

شفیقه تعجب کرده بود، ولی خوشحال بود که نقشم رو خوب ایفا می کنم. اون شب شفیقه برخلاف همه، خیلی کم مشروب خورد و حسابی حواسش جمع بود ولی من خراب کردم. اون منو به زحمت به خونه رسوند و با کمک مستخدم انداخت روی تخت و گویا خودش رفت تا دوش بگیره. صدای آب از حمام بین دو اتاق می اومد و مست و خراب و سرتا پا از حسی کثیف بودم ولی توان حرکت نداشتم تا این که چشم هام سنگین شد و خوابیدم. تو عالم خواب حرکت دستی رو روی بدنم احساس کردم. آروم چشم هام رو باز کردم. شفیقه بود که لباس هام رو عوض می کرد. چون از وقتی اومده بودم همون جوری با کت و شلوار روی تخت ولو بودم. مستیِ شراب کمی از سرم پریده بود. ولی نه اون قدر که بفهمم چی کار می کنم. نگاهش می کردم که متوجه ی سنگینی نگاهم شد و برگشت به طرفم. حس کردم کمی ترسید ولی خودش رو نباخت و آهسته گفت:

- گفتم با این لباسا راحت نیستی، بیام درش بیارم تا بخوابی. تو نباید این قدر زیاده روی می کردی. قرار بود نقش بازی کنیم نه این که تو نقشمون گم بشیم. 

اون حرف می زد و من نگاهم فقط به صورتش بود ، اون یه زن با هوش بود و زود متوجه شد . تا خواست بلند بشه سریع جهیدم بازوشو گرفتم . اول کمی تقلا کرد ولی بعد منو همراهی کرد . انگار اون هم بدش نمی اومد . انگار یه جورایی مجوز داده بود بوی خوب شامپو مثل کاتالیزور بود .حس می کردم اونم بی میل نیست که یکدفعه مثل فنر جهیدو گفت : نه نه محمد منو مبینه و حوله رو به تنش پیچید و به طرف اتاق خودش دوید . یک آن به خودم اومدم ، سریع بلند شدم و جلوی راهش رو سد کردم . بازوهاشو گرفتم و کشیدمش بغلم ، گریه کرد و گفت :محمد اونو می بینه و من نباید با اون همخوابگی کنم . اگه شرایط عادی بود ، همون لحظه ولش می کردم . ولی من مدهوش اون نوشیدنی زهرماری بودم و حالا با دیدن شفیه حالم داشت بد می شد.. بدون توجه به خواهش اون ، دوباره به طرفش رفتم .حالا نیروی نفس اون هم بهش غالب شده بود ، چون بی حرکت چشماشو بست و به من اجازه داد....

با تابش نور خورشید به چشمام، بیدار شدم. شفیقه رفته بود. یاد دیشب افتادم. هم احساس لذت می کردم و هم شرم. بلند شدم دوش گرفتم و رفتم پایین. تعجب کردم اون پایین نبود. از مستخدم سراغش رو گرفتم که گفت صبح زود از خونه رفت بیرون. چون اجازه ی خارج شدن نداشتم، برای قدم زدن به باغ رفتم. یاد شوکا افتادم. قلبم تیر کشید. اگه من عاشقِ اون چشم های سیاه شده بودم، پس کارِ دیشبم یه خیانت بود. از این احساس خیلی چندشم شد. از خودم بدم اومد که این قدر ضعیف النفسم. صدای سلام آرومِ شفیقه، منو به خودم آورد. 

سرم رو بلند کردم و تو چشمای رنگیش خیره شدم و گفتم:

- من یک دنیا شرمندم منو ببخش. مطمئن باش تا وقتی این جام دیگه تکرار نمی شه. 

و سرم رو پایین انداختم. کنارم نشست و گفت:

- تو مست بودی و حالتِ عادی نداشتی. من نباید به اتاقت می اومدم. اگه گناه من بیشتر از تو نباشه، کمتر نیست. من از زمان مرگ محمد هیچ رابطه ای نداشتم. شاید یه جور نیاز منو وادار کرد مقاومت نکنم اما منم امیدوارم تکرار نشه چون یه همچین ارتباطی وابستگی میاره و ماهیت کار ما با این کلمه مخالفه. 

روزها همین طور بی هدف می گذشت و من و شفیقه سعی می کردیم کمتر همدیگه رو ببینیم. یه جوری از تکرار ماجرا می ترسیدیم. شفیقه هم پوشیده تر لباس می پوشید تا کمتر باعث ظغیان من بشه . بعد از اون مهمانی چند مهمانی معرفی دیگه هم رفتیم که اهمیت کمتری داشت ولی باید می رفتیم که دور و بری های شفیقه به حضور برادرش عادت کنند، تا روز عملیات، برای حضور من در جشنِ مخصوص مشکلی وجود نداشته باشه. زمان به سرعت گذشت تا این که زمانِ عملیات رسید. شفیقه اومد تو اتاقِ من و گفت:

- آماده ای؟ نترسیدی که؟ 

و ملیح خندید. لبخند زدم و گفتم:

- من مامورت های خطرناکِ زیاد داشتم، مثل این که یادت رفته من خلبانِ جنگنده هستم. من یه نظامی ام و برام ترس معنی نداره. 

اون گفت:

- پس بریم مردِ پرواز. 

وقتی زمانش رسید با نگاهم از شفیقه خداحافظی کردم و وارد راهروی منتهی به محوطه ی پایگاه شدم. غیر از من دو نفر نفوذیِ خودی هم قرار بود که راس ساعتِ مقرر، خودشون رو به آشیانه برسونن و همراهِ من سوار هواپیما بشن. به محلِ قرار رسیدم. از دور دیدمشون که با احتیاط نزدیک می شن. اسمِ شب رو پرسیدم و بعد از جواب سریع به طرف آشیانه ی شماره ی سه حرکت کردیم. محوطه دایما در حال کنترل با چراغ بود و ما باید طبق زمانبندی پنج دقیقه قبل از پرواز خودمون رو به هواپیما می رسوندیم. هر سه مسلح بودیم و هر کسی رو که سر می رسید با اسلحه ی مجهز به صدا خفه کن، خاموش می کردیم. ولی هر چه تعداد کشته ها بیشتر می شد، ریسک بالا می رفت. بالاخره به آشیانه رسیدیم و برخلاف تصورِ ما، به جای چهار مأمور، ده مامور مسئول امنیت هواپیما بودن. یه لحظه عرق سردی روی پیشونیم نشست. هواپیما آماده ی حرکت بود و سوختگیری تموم شده بود که راشد یکی مجاهدها گفت:

- از اون طرف به پشت هواپیما برین. زود باشین. من از این ور تیراندازی می کنم و حواسشون رو پرت می کنم. 

زمان برای فکر کردن به میزان موفقیتِ فکرش وجود نداشت. اون داشت رسما خودکشی می کرد تا عملیات به اتمام برسه. من و بشیر سریع حرکت کردیم. درگیری شروع شد و همه به طرف راشد شلیک می کردن با پرت شدن حواس نگهبانِ نزدیک پله، بشیر اون رو از پا در آورد و سریع با هم وارد هواپیما شدیم. بشیر اسلحه رو به طرف اون دو تا جاسوس و مرد همراشون گرفت و من به کابین خلبان رفتم و اسلحه رو، روی شقیقه ی خلبان گذاشتم و ازش خواستم کابین رو ترک کنه. خلبان بلند شد در حالی که دستاش روی سرش بود از کابین بیرون رفت. بشیر خلبان و مرد نگهبان رو از هواپیما بیرون کرد و من در رو بستم اما همون موقع به بازوی بشیر تیر اصابت کرد. در بسته شد و من سریع حرکت کردم. داشتن به طرف هواپیما تیراندازی می کردن. سرعت هواپیما رو زیاد کردم و از آشیانه خارج شدم. از حال و روز بشیر خبر نداشتم. همه ی تلاشم رو می کردم که از اون جا خارج بشم. اعلام وضعیت قرمز کرده بودن با تانک جلوی باند رو بستن. با حداکثر سرعت به طرف تانک ها حرکت می کردم. درست در لحظه ی برخورد، با وجود این که هنوز هواپیما آماده نبود، "یا علی" گفتم و هواپیما رو به طرف بالا کشیدم. به طرف هواپیما تیراندازی می کردن. همه ی ضد هوایی های پایگاه به کار افتاده بود، ولی همون طور که تا خدا نخواد یه برگ هم از درخت پایین نمی افته، هیچ کدوم از اون گلوله ها به هدف برخورد نمی کنه. حالا اوج گرفته و از منطقه خارج شده بودیم. جایی که قرار بود فرود بیایم نزدیکِ بیروت بود، یه فرودگاه متروکه. موقع فرود هوا گرگ و میش شده بود. آروم و بدون مشکل در محل مورد نظر فرود اومدیم. حالِ بشیر زیاد خوب نبود. خونِ زیادی ازش رفته بود اما به هر حال کارش رو خیلی خوب انجام داده بود. خسته بودم از شمعون حال شفیقه و راشد رو پرسیدم. 

غمگین جواب داد:

- راشد که همون جا شهید شد اما شفیقه مجبور شد قرص سیانوری که همراهش بود رو بخوره. 

و سرش رو پایین انداخت. دنیا دور سرم چرخید. بریده بریده پرسیدم:

- چرا؟ چرا نتونست فرار کنه؟ مگه اون آموزش دیده نبود؟ 

گفت:

- اونا شک کرده بودن. برای همین تعداد مامورها بیشتر بود. اونا به تو و شفیقه مشکوک شدن. بعد از رفتنِ تو، شفیقه خیلی خوب تونست نبودنت رو کمرنگ کنه، اونا دیر به غیبتت پی برده بودن. برای همین تو تونستی به هواپیما برسی وگرنه عملیات کلا لو رفته بود و قرار بود قبل از رسیدنِ تو به آشیانه، دستگیر بشی. اونا فکرِ همه چی رو کرده بودن اما خدا با ما بود. این یه مبارزه ست، جنگه. تو جنگ هم همیشه از این اتفاقات می افته. کسی که وارد بازی می شه باید آخرین قاعده رو هم خوب یاد بگیره. اونا سریع شفیقه رو دستگیر می کنن اما پرواز تو حواسشون رو پرت می کنه. همون چند دقیقه کافی بود تا شفیقه قرص رو از تو انگشترش در بیاره و بخوره. اگه اون به دست مامورای موساد می افتاد، سرنوشت وحشتناک تری در انتظارش بود.

تو چشمام نگاه کرد و گفت:

- کارت خوب بود جوون، تو نذاشتی خونِ شفیقه و راشد و خیلی های دیگه بی نتیجه ریخته بشه. 

بعد در حالی که سعی داشت بغضش رو پشت چهره ی خشنش پنهان کنه، به طرف ساختمان فرودگاه متروکه حرکت کرد. یاد لحظه لحظه های حضور شفیقه تو این دو ماه منو آتیش می زد . یا اون شب دیوانه ام می کرد. شفیقه خیلی برای مردن جوون بود ، خیلی .تصور جسد بی جانش پیش اون کثافتا دیوانه ام می کرد داد زدم

- خدایا آخه چرا؟ 

***

توی هواپیما کنار مادر علی نشسته بودم. خیلی دلم نا آرام بود و همش اضطراب داشتم. این چند روزِ آخر قبل از پرواز، شیخ محمد مدام با شماره ی شوکا تماس می گرفت ولی کسی جواب نمی داد. خیلی نگران بودم. هنوز از شوک مرگ شفیقه بیرون نیومده بودم و حالم بد جور گرفته بود. این رو مادرِ علی با وجود نابینا بودن هم متوجه شده بود. چند باری از من سوال کرد، ولی وقتی دید جوابِ سر بالا می دم، دیگه پاپی نشد. از تهران تا رشت رو باید با اتوبوس طی می کردیم. مادرِ علی بی نهایت خسته بود اما بنده ی خدا جیکش هم در نمی اومد. خیلی زنِ مقاوم و صبوری بود. هر کی بود، با اون قلبِ تازه عمل کرده، کلی غر می زد، اما اون محجوب و ساکت تسبیح کهرباییش رو تو دستش تکون می داد و آروم زیر لب ذکر می گفت. 

دم در خونه که رسیدیم، مادر رو بردم تو خونه و خودم سریع رفتم خونه ی شوکا. مادر هم خیلی نگرانش شده بود. هر چی در زدم کسی جواب نداد، اگر شوکا هم بیرون می رفت حاج آقا حتما خونه بود. دیگه حسابی هول کرده بودم. تو فکر این بودم که کجا سر بزنم که صدیقه خانم، همسایه ی روبروی خونه ی مادرِ علی رو دیدم. اون رو روزی که قرار بود بریم اسرائیل شناختم که کلی قربون صدقه ی مادر می رفت و برای سلامتیش دعا می کرد. اون هم تا منو دید، فوری شناخت و پا تند کرد و سریع خودش رو رسوند به من و گفت:

- سلام پسرم کی برگشتین؟ حاج خانم چه طورن؟ 

گفتم:

- سلام از بنده است. تازه رسیدم. ایشون هم خوبن خدا رو شکر، دارن استراحت می کنند. از خانم محمدی چه خبر؟ چرا نیستن؟ این چند روزه هر چی تماس گرفتم جواب ندادن؟ 

چشماش رنگ غم گرفت و اشکی شد و با گوشه ی چادرش اشکش رو پاک کرد و رو به من که واقعا قبض روح شده بودم، گفت:

- دخترِ قشنگم از دست رفت. الهی من جای اون، اون طوری می شدم. 

و بعد های های گریه کرد. با صدایی که بیشتر شبیه فریاد بود گفتم:

- واضح بگین ببینم چی شده؟ چه اتفاقی براش افتاده؟ 

در حالی که هنوز هق هق می کرد جواب داد:

- بعد از آخرین باری که از شما خبر گرفت، دیگه نتونست باهاتون تماس بگیره. دایم نگرانِ شما و فاطمه خانم بود. اصلا حواسش سر جاش نبود و هی همه چی یادش می رفت، کلید خونه، کیف و خلاصه همه چی. یه روز که از دانشگاه بر می گرده خونه و می خواد گوشت بار بذاره تو زود پز، یادش می ره اون رو کنترل کنه و خلاصه زودپز آبش میاد بیرون و مثل موشک می خوره به این ور و اون ور. شوکا هم از سر و صدا میاد تو آشپزخونه. یک دفعه زود پز می خوره به کابینت ظرفا و کل کابینت می افته رو شوکا. زود پز هم وقتی بخارش تموم می شه می افته یه گوشه. حاج آقا واسه نماز رفته بوده مسجد و کسی خونه نبوده. خلاصه حاج آقا میاد می بینه چی شده همسایه ها رو صدا می کنه و دختر بیچاره رو خونین و مالین میارن بیرون و می برن بیمارستان. چند روز اون جا بود، زخماش هم خوب شد ولی ولی ... 

داد زدم:

- ولی چی؟ 

گفت:

- فراموشی گرفته. هیچ کس رو، حتی پدر خودش رو هم نمی شناسه.

گفتم:

- الان کجان؟ 

گفت:

- یه هفته نمی شه اسباب کشی کردن تهران. 

گفتم:

- اسباب کشی؟ به این سرعت؟ 

گفت:

- اسباب کشی که نه، چند تا خرت و پرت برداشتن و رفتن تهران. 

گفتم:

- حالا چرا تهران؟ 

صدیقه خانم که صداش حسابی گرفته بود و مردونه شده بود گفت:

- دکترا گفتن اون جا برای بهبودش بهتره. در ضمن حاج آقا خودش هم کلیه اش مریض بود. دختر بینوا سه ماه یه بار می بردش تهران. اون جا برای درمان هر دوشون بهتره. 

مونده بودم این خبر رو چه جوری به مادر بدم. خونه ی دلم پُر از غم بود. سینم سنگین بود، حس می کردم نمی ذارن نفس بکشم. حس می کردم الانه که خفه بشم. همین طور بی هدف راه افتادم. نمی دونستم کجام؟! حالم خیلی خراب بود، خیلی. می دونستم مادر علی الان نگران شده. باید یه دروغی براش سر هم می کردم. اون با اون قلب مریضش توان تحمل این درد رو نداشت. آروم کلید رو انداختم و در رو باز کردم. خدا خدا می کردم خوابیده باشه، اما اون کنار پنجره کشیک می داد و جوری حیاط رو نگاه می کرد که حس کردم داره می بینه. رفتم تو، سلام کردم. جوابم رو داد و پرسید:

- چه قدر دیر کردی؟! ازشون خبری گرفتی؟ 

گفتم:

- آره، فهمیدم به خاطر کلیه ی باباش رفتن تهران. 

این رو گفتم و منتظرِ عکس العملش موندم. نفسی از سر آسودگی کشید و گفت:

- خدا عمر با عزت بهش بده، سفید بخت بشه الهی. دخترِ خوبیه، خیلی خوب. 

گفتم:

- مادر، من باید فردا منطقه باشم. بهم نیاز دارن، اما نمی دونم با نبودن شوکا خانم شما چه کار می کنید. 

مادر تسبیحش رو گذاشت زمین و گفت:

- پسرم، من ده ساله نابینا شدم. کار یکی دو روز که نیست. شوکا جان هم تازه سه، چهار ساله اومدن تو این محله. من قبلا هم خودم کارام رو می کردم. تو نگرانِ من نباش. برو خدا پشت و پناهت. تو در حق من خیلی خوبی کردی و خیلی اذیت شدی. از دستِ من کاری جز دعا بر نمیاد. دعات می کنم، عاقبت بخیر بشی پسرم. 

گفتم:

- این بهترین پاداش برای من می تونه باشه. در ضمن من کاری جز وظیفه انجام ندادم. 

بلند شدم، وضو گرفتم و نمازم رو خوندم. وسایلم رو جمع کردم و از مادرِ علی خداحافظی کردم و از اون خونه اومدم بیرون. چشمام که به درِ خونه ی شوکا افتاد، قلبم تیر کشید. تصمیم گرفته بودم تو اولین فرصت که از منطقه برگشتم، دنبالش بگردم. مادر رو به صدیقه خانم سپردم و ازش اسم دکترِ پدرِ شوکا رو پرسیدم. خیلی یادش نبود. دو اسم گفت که فکر می کرد از زبون شوکا شنیده. همینم غنیمت بود. خداحافظی کردم و راه افتادم سمت ترمینال. 

سه سال بعد. 

دو ماه از مرگِ مادرِ علی می گذشت. وقتی خبر رحلتِ امام رو می شنوه، سکته می کنه و فوت می شه. اون رو آورده بودم پیشِ خودم. تازگی ها خیلی خسته و بیمار به نظر می رسید. منم سعی می کردم بیشتر پیشش باشم اما اون روز، وقتی من ماموریت بودم، از تلویزیون می شنوه و جا به جا سکته می کنه. وقتی صبحِ روزِ بعدش رسیدم خونه، دیگه خیلی دیر شده بود. دیگه از این خونه هم بدم می اومد. منو یاد مادر می انداخت. یاد مهربونی هاش، یاد نصیحت هاش. دیگه کمتر می اومدم خونه و بیشترِ وقتم رو تو پایگاه می گذروندم. یه روز که خسته و کوفته برگشته بودم خونه و تازه چشمام گرم شده بود، تلفن زنگ زد. چون خسته بودم، عصبانی گوشی رو برداشتم و گفت:

- بله؟ 

صدای زنانه ای گفت:

- منزل آقای سوادی؟ 

تعجب کردم و مقطع گفتم:

- بفرمایید. 

صدا گفت:

- با آقای راتین سوادی کار داشتم، خودتون هستین؟ 

دیگه داشتم شاخ در می آوردم. من بعد از جریان نصفه نیمه ی شوکا، با هیچ زن دیگه ای در ارتباط نبودم. با تردید گفتم:

- بله، شما؟ 

یه دفعه صدا مثل بمب منفجر شد و با داد و بیداد گفت:

- معلومه نباید بشناسی! کسی که ده سال پیش تنهاش گذاشتی و رفتی، دیگه هم پشت سرت رو نگاه نکردی که ببینی اون تو چه منجلابی افتاده. 

بغض صداش حالم رو دگرگون کرد و زیر لب گفتم:

- روناک.

خنده ی مصنوعی ای کرد و گفت:

- باز جای شکرش باقیه که اسمم یادت نرفته. نامرد می دونی با چه زحمتی شمارت رو پیدا کردم؟!

گفتم:

- تو الان کجایی؟ 

جواب داد:

- خیابون. 

گفتم:

- پدر و مادرت خوبن؟ 

گفت:

- زنگ نزدم راپورتِ احوال اون دو تا لاشخور رو بهت بدم. باهات کار دارم، آدرس بده می خوام باهات حرف بزنم، البته اگه هنوز خواهرت باشم. 

و سکوت کرد. گفتم:

- این چه حرفیه؟! یادداشت کن. منتظرم، زود بیا.

برای دیدنِ خواهرم، خیلی هیجان داشتم. حق داشت گله کنه. من تنهاش گذاشته بودم. بعد از اون دعوای سخت بین من و پدر، که اون خونه رو ترک کردم، دیگه از هیچ کدومشون خبری نداشتم و حالا روناک داشت می اومد این جا. وقتی ترکشون کردم اون یه دختر بچه ی هفت ساله بود و حالا باید برای خودش خانمی شده باشه. 

در حالی که از دیدنِ قدِ کشیده و زیباییِ خواهر کوچولوم بُهت زده شده بودم از آستانه ی در کنار رفتم تا روناک وارد بشه. نگاه خریدارانه ای به من و بعد خونه انداخت و سوتی کشید و گفت:

- آفرین داداشِ خودم، وضعت خوبه ها! 

بعد یه چرخی تو خونه زد و اومد نشست کنارم و گفت:

- خیلی عوض شدم نه؟ 

گفتم:

- یه چیزی بیشتر از خیلی. بذار برات شربت بیارم. 

تا خواستم بلند شم، گفت:

- بشین، برای خوردنِ شربت نیومدم. اومدم باهات حرف بزنم. بشین لطفا. 

ناچار نشستم و چشم به دهان اون دوختم. گفتم:

- من سراپا گوشم، چیزی هم نمی پرسم تا خودت همه چی رو بگی. 

خندید و گفت:

- خلاصه بگم، کمکم کن. 

گفتم:

- هر کار بگی برات می کنم. مطمئن باش. 

گفت:

- حتی اگه ازت بخوام بذاری پیشت بمونم؟ 

تعجب کردم و پرسیدم:

- چرا می خوای پیشم بمونی؟ اتفاقی برای بابا و مادرت افتاده؟ 

گفت:

- بابا دو سال پیش فوت کرد. 

بهم نگاه می کرد می خواست ببینه عکس العمل من چیه؟! با وجودِ این که ازش بدم می اومد ولی از این که مُرده بود ناراحت شدم. خیلی بده تک پسرِ یه پدر، ندونه پدرش دو ساله فوت شده. ازش پرسیدم:

- چه طور شد که مرد؟ 

گفت:

- توی یکی از همون مهمونی های کذایی، اون قدر زهر ماری خورد که سنکوب کرد. 

- پس مادرت چی؟ 

گفت:

- اون عفریته هم، کاش زودتر بمیره که یه نسل از دستش راحت بشن. بعد از مرگِ بابا، اون دیوونه خونه رو فروخت و یه جای کوچک تر خرید و بقیه ی پول رو هم صرفِ عیش و نوش و خوشگذرونی کرد. من، توی اون سگ دونی فقط مثلِ خر درس می خوندم تا یه جوری خودم رو از این زندگیِ نکبتی خلاص کنم. کلاسا رو دو تا یکی می کردم البته اون به اصطلاح مادر، حتی نمی دونست من کلاس چندمم. من الان با هفده سال سن، دو ساله دانشجو هستم. خلاصه یه جوری خودم رو اداره می کردم تا این که پولای خانم تموم شد و واسه رفع خماری هاش، هی صیغه ی این و اون می شد اما هیچ کدوم رو خونه نمی آورد. 

یه کم مکث کرد و با ناراحتی گفت:

- ولی اون کثافت رو آورد. از لحظه ای که چشمِ اون به من افتاد، مثل کرکس بالا سرم بود. منم مثل یه خرگوشِ بی دفاع سعی می کردم خودم رو قایم کنم. چند باری که باهاش اومد خونه، من زدم بیرون، تا کمتر ببینمش. نگو حریص ترش کردم. یه ماه پیش که خسته از دانشگاه رسیده بودم خونه، دیدم صدای در حیاط اومد. به هوای این که مامانه، چشمام رو حتی باز نکردم اما وقتی سایه ی سیاهی رو بالای سرم احساس کردم، چشمام رو سریع باز کردم و دیدم بهرامه، شوهرِ مامان که با چشمای هیزش داشت نگام می کرد. جیغ زدم و خواستم فرار کنم که منو محکم گرفت و گفت: «کجا کوچولو این چند وقته بد جوری تو خماری گذاشتیم. دیدم سر ننه ات گرمِ یکی دیگه است، کلید رو کش رفتم، گفتم بیام منم با تو سرگرم بشم.» همین طور که به بازوهام فشار می آورد منو کشید تو بغلش . منم نامردی نکردم و یکی زدم نقطه ی ممنوعه که دادش به هوا رفت و دولا شد .. منم سریع رفتم بالا پشت بوم و در رو از پشتِ سر بستم. از اون جا پریدم حیاط خلوتِ همسایه و رفتم تو خونشون. یه زن و شوهرِ پیر بودن. جریان رو که گفتم، زنگ زدن به پلیس. نیم ساعت بعد پلیس اومد اما خبری از اون نبود. در رفته بود. پلیس استشهادِ محلی جمع کرد و رفت. منم چند تا کتاب و خرت و پرتام رو برداشتم و رفتم خوابگاه پیشِ دوستم. الان یه ماهه در به در دارم دنبالت می گردم. مسئول خوابگاه لطف کرد اجازه داد این مدت رو اون جا باشم اما دیگه نمی ذارن. منم جای دیگه ای ندارم. 

بعد سرش رو انداخت پایین و شروع کرد به گریه کردن. گرفتمش تو بغلم. سرش رو نوازش کردم و گفتم:

- منو ببخش خواهرم. من در حق تو خیلی بدی کردم. باید تو رو هم از اون آشغال دونی در می آوردم. منو ببخش. قدمت روی چشم. خودم تا عمر دارم نوکریت رو می کنم فقط گریه نکن و بگو که سعی می کنی از گناهم بگذری. 

سرش رو بالا آورد، چشمای بارونیش رو دوخت به چشمام و گفت:

- یعنی می تونم بمونم. 

بهش لبخند زدم و گفتم:

- این جا از حالا به بعد خونه ی توئه. من باید از تو اجازه بگیرم که می تونم بمونم یا نه؟! 

میون هق هقش خندید پرید صورتم رو بوسه بارون کرد و بعد روی زمین سجده کرد و گفت:

- ممنونم خدا. 

بعد از اومدن روناک، خونه رنگ و بوی نشاط گرفت. با وجود سختی زیادی که کشیده بود، دخترِ شاد و سرحالی بود. آشپزیش هم حرف نداشت. خلاصه رنگ همه چی عوض شده بود. دیگه راتینِ کسل و بد حوصله نبودم. این رو همکارام هم متوجه شده بودن و هی بهم گیر می دادن. فکر می کردن عاشق شدم و همه چی زیر سر یه دختره و دایما ازم شیرینی می خواستن. اون قدر بهم گیر دادن که بالاخره گفتم:

- بابا ولم کنین. آره، راست می گین، این تغییر روحیه به خاطر حضور یه دختره اما نه اونی که شما فکر می کنین. من بعد از ده سال، خواهرِ کوچیکم رو پیدا کردم و آوردمش پیش خودم. وجودِ شاد اونه که منو از اون حال و هوای غمناک بیرون آورده. 

سامان که بچه شهید بود، تازه وارد به حساب می اومد و تا دلت بخواد شر و شیطون بود، گفت:

- دروغه، می خواد سرِ ما رو شیره بماله. اگه راست می گی ما رو خونتون دعوت کن، به خاطر آبجیت مهمونی بده. ما بیام ببینیم راست می گی یا نه. 

تا این رو گفت، همه سوت زدن و گفتن:

- آفرین، سامان راست می گه، یعنی تو نمی خوای به خاطر پیدا کردن خواهرت، سور بدی؟ 

هیچ چاره ای نداشتم، حسابی خلع سلاح شده بودم. اگر قبول نمی کردم، فکر می کردن کلک زدم. بنابراین قبول کردم و قولش رو برای جمعه ی هفته ی بعد، به همشون دادم. از متاهل ها هم خواستم با خانواده بیان این طوری روناک هم تنها نمی موند. 

همه چیز عالی بود. واقعا روناک با وجودِ سنِ کم و داشتنِ مادر خوشگذرونی مثل سوری، یه کدبانوی تمار عیار بود. اولش با پخت و پز تو خونه موافق نبودم و خواستم از بیرون غذا سفارش بدم، روناک ناراحت شد که به کارش اعتماد ندارم. منم ناچارا قبول کردم، که همه ی کارا رو خودش انجام بده و فقط برای نظافتِ خونه، یکی رو به عنوان کمک آوردم. 

نگاهم رنگ تحسین گرفت و گفتم:

- عالیه فسقلی. چه طوری این همه غذا درست کردی؟ واقعا دستت درد نکنه. منو شرمنده کردی. ممنون خواهری.

شیطون خندید و گفت:

- تنهایی این کار رو نکردم. چند دوستِ جن هم دارم. 

و یه دفعه قاه قاه خندید که حسابی منو ترسوند و گفت:

- ترسیدی؟ خلبانی که از جن بترسه وای به حال بقیه ی لشکر. 

فهمیدم هنوز بچگی هامون یادشه که از جن می ترسیدم. 

صدای زنگِ در، هر دومون رو از جا پروند. سریع به طرف در رفتم و روناک هم شال فیروزه ایش رو سرش کرد. یه کتِ لجنی با دامنِ بلند پوشیده بود و صندل هاش هم سبزِ کاهویی بود که کلا با رنگ چشماش ست بود. یه نگاهِ خریدارانه بهش کردم و با هم به استقبالِ اولین گروهِ مهمونا رفتیم. 

همه اومده بودن و خونه ی همیشه سکوت و کورِ من، حسابی شلوغ شده بود و این خیلی منو خوشحال می کرد. روناک بین خانم های همکارا نشسته بود و حسابی تو دلشون جا باز کرده بود. طوری باهاشون گرم گرفته بود که انگار چند ساله آشنان. داشتم روناک رو نگاه می کردم که سامان محکم زد به پشتم و با شیطنت خندید و گفت:

- خواهرت رو خوردی بابا! یه کم هم به فکر رفقا باش. 

گفتم:

- هوی هوی تند نرو داداش، غیرتی می شم ها! 

دستاش رو برد بالا و گفت:

- خب حالا بابا! مگه چی گفتم؟ ما تسلیم، گردن ما از مو باریک تر، راضی شدی حالا؟ 

گفتم:

- اگه پسر خوبی باشی می بخشمت. 

گفت:

- هستم، ولی الان گشنمه، آدمِ گشنه هم، خوبی حالیش نمی شه، به اولین جیگری که رسید یه لقمه ی چپش می که. 

دستم رو بردم بالا که بزنم تو سرش که داد زد:

- روناک خانوم، روناک خانم!

با صدای سامان، همه از جمله روناک برگشتن تا ما رو نگاه کنن. همه دیدن که دستِ من بالاست و می خوام سامان رو بزنم که سامان با قیافه ی مظلوم گفت:

- می بینین داداشتون چه مهمون نوازه؟! 

روناک با اخم نگام کرد و گفت:

- راتین این چه کاریه؟ 

گفتم:

- باور نکن، این مارمولک فیلمشه. 

سامان پرید وسط حرفم و گفت:

- خب من گشنمه چی کار کنم. این نمی خواد به من شام بده. اصلا من همین حالا می رم. 

روناک که این هفت خط رو نمی شناخت سریع با چهره ی نگران بلند شد. اومد طرفِ ما، و رو به سامان ملتمسانه گفت:

- تو رو خدا ببخشین آقا سامان، من شرمنده حواسم رفت پی صحبت از شام غافل شدم به خاطر من ببخشین، به خاطر من. 

سامان لبخند دختر کشی زد و گفت:

- چشم، هر چی شما بفرمایین. من به خاطرِ گل روی زیبای شما از گناه این پیر پسر می گذرم. 

با این حرفِ سامان، خنده نشست روی لب های روناک و گونه هاش صورتی شد و سریع رفت سمت آشپزخونه. 

مهمونی با همه ی بریز و بپاش های معمولش به خوبی و خوشی تموم شد و همه، یکی یکی خداحافظی کردن. ولی سامان تا آخر موند. همه رو بدرقه کردیم و برگشتیم دیدیم سامان جوری نشسته انگار نه انگار که ساعت دو صبحه! و داره میوه می خوره. نگاه ما رو که روی خودش دید برگشت و در حالی که دهنش پُر بود، طلبکارانه گفت:

- چیه؟ تموم بکنم، می رم دیگه، چرا می زنی؟ 

تا خواستم جوابش رو بدم روناک گفت:

- این چه حرفیه آقا سامان؟! منزل خودتونه، ما همچین جسارتی نمی کنیم. اصلا من می گم شما که فردا صبح با هم یه جا می رین، به خونه اطلاع بدین و شب رو این جا بمونین. شما با راتین فرقی ندارین که. 

این رو که گفت، میوه پرید تو گلوی سامان و افتاد به سرفه. من تا حدی فهمیده بودم سامان از روناک خوشش اومده. رفتم سمتش و محکم به پشتش زدم و گفتم:

- خوشم اومد خوب خورد تو برجکت. اینم به خاطر این که دیگه بلبل زبونی نکنی. 

روناک نگران با یه لیوان آب برگشت و لیوان رو گرفت سمتِ سامان و با لرزش خفیفی گفت:

- تو رو خدا بفرمایین. چی شد؟ مگه من حرف بدی زدم؟ 

و برگشت به من نگاه کرد. سامان با سر، اشاره کرد "نه" و لیوان رو گرفت و تا ته سر کشید و بلند شد. گفت:

- ممنون از پذیراییتون. شب فوق العاده ای بود. خیلی متفاوت و خیلی زیبا. 

وقتی اینا رو می گفت زل زده بود تو جنگل چشمای قشنگِ روناک و این حسابی رگ گردن منو برجسته کرده بود. تلنگری لازم بود تا حالش رو بگیرم ولی اون دیگه ادامه نداد و خداحافظی مختصری با من کرد و سریع رفت بیرون. 

از روناک به خاطر زحمت هایی که کشیده بود، تشکر کردم و هر دو رفتیم که بخوابیم چون واقعا داشتیم از حال می رفتیم. خونه رو همون طور به هم ریخته گذاشتیم بمونه واسه فردا. 

دو هفته ای از مهمونی می گذشت که سامان رو دیدم. از فردای مهمونی برای انجام ماموریت به تبریز رفته بود و حالا بر می گشت. چهرش خسته و غمگین بود، از سامانِ شاد و سرخوش، همچین قیافه ی بغ کرده ای بعید بود. اصلا حواسش نبود، چون منو ندید و از کنارم گذشت. صداش کردم، برگشت طرفم. تا منو دید سعی کرد، چهرش رو بازتر کنه. اومد نزدیک تر و دست داد. دستش رو فشار دادم و گفتم:

- نیستی ستوان؟ خیلی بالا بالا می پری ها! 

چهرش در هم فشرده شد و گفت:

- بالا جای از ما بهترونه، ما بچه یتیم ها رو چه به بالا بالاها؟! 

گفتم:

- چرا؟ ما بچه یتیم ها چمونه؟ 

تازه دوزاریش افتاد که منم پدر و مادر ندارم. با دستپاچگی گفت:

- به خدا حواسم نبود. جون راتین منظورم تو نبودی. 

گفتم:

- خب حالا ول کن، دروغ که نگفتی. حالا چرا سگرمه هات تو همه؟! از تو بعیده!

مصنوعی خندید و گفت:

- کمی خستم، وگرنه خوبم، مشکلی نیست. 

بعد هم خستگی رو بهونه کرد و سریع به طرف پارکینگ پایگاه رفت. منم چون زیاد آدم فضولی نبودم پیگیر نشدم. 

از صحبت من و سامان دو روز گذشته بود و اون پایگاه نیومده بود. سرتیپ شمشیری فرمانده ی پایگاه هم که خیلی آدم منظمی بود و به قول بچه ها، بازمانده ی ارتش سرخ بود، خیلی شاکی شده بود. برای همین قبل از این که کار بیخ پیدا کنه، زنگ زدم خونش که دیدم جواب نمی ده. بنابراین رفتم در خونش که بعد از کلی در زدن با قیافه ی داغون اومد دم در. منو که دید بی هیچ حرفی لای در رو باز گذاشت و خودش رفت داخل. 

یاا... گویان وارد شدم و گفتم:

- به به چه استقبال گرمی؟! یادم باشه برات جبران کنم. 

بی حوصله فرو رفت تو مبل و گفت:

- یاا... نمی خواد داداش، توی این خونه تا حالا عکس یه زن هم نیومده، چه برسه به خودش! خب، چی کار داری؟ این جا چی می خوای؟ 

گفتم:

- اومدم حالِ دوستِ بلا گرفتم رو بپرسم که معلوم نیست این چند وقته چه مرگشه؟! سامان، از شوخی گذشته دردت چیه؟ چرا این جوری می کنی؟ چه مشکلی برات پیش اومده؟ بگو شاید کمکی از من بر بیاد. 

نیشخندی زد و گفت:

- مشکلِ من هیچ جوری حل شدنی نیست راتین، بیخودی خودت رو خسته نکن. 

کفری شدم و گفتم:

- به درک که نمی گی! اون قدر بشین این گوشه که جنازه ی بو گندوت رو بیارن بیرون. من فقط اومدم بگم فرمانده شاکیه، همین. 

تا بلند شدم برم، با صدای بغض داری گفت:

- راتین، من ... 

سریع از خدا خواسته نشستم و در حالی که از گرفتن نقشم راضی بودم گفتم:

- تو چی هان؟ 

دیدم داره گریه می کنه. دیگه طاقت نیاورم، رفتم کنار دستش، دستم رو بردم چونش رو گرفتم و سرش رو آوردم بالا. زل زدم تو چشمای پُر آبش و گفتم:

- چیه برادرِ من؟ چرا گریه می کنی مرد؟ بگو، نصفه عمر شدم. بگو خودت رو راحت کن. آخه چرا با خودت این طوری می کنی پسر؟ 

با پشتِ دست اشکاش رو پاک کرد. سرش رو از تو دستم بیرون کشید و انداخت پایین و گفت:

- راتین، من خیلی بدبختم، خیلی تنهام، خیلی. 

ادامه نداد و دوباره هق هقِ گریش شروع شد. شروع کردم به لودگی و گفتم:

- خوب آبغوره می ریزی ها! بطری داری پُر کنم ببرم خونه؟ دِ حرف بزن لعنتی، جون به سر شدم. چه گندی زدی؟ چی کار کردی به این روز افتادی هان؟! تنهایی من و تو که موضوع تازه ای نیست که این طوری به هم ریختی. 

گفت:

- تو از همه ی ماجرای زندگی من خبر داری. می دونی چه طور همه کس و کارم رو یک جا تو بمباران از دست دادم. می دونی چه قدر سختی کشیدم تا خودم رو سر پا نگه دارم اما خستم راتین، خستم. خسته از این که ادای آدم های شاد و بی غم رو در بیارم. خسته از این که خودم رو بزنم به اون راه که منم مثل بقیم. اما می دونی چیه؟ واقعیت اینه که، نیستم. من مثل بقیه نیستم. 

گفتم:

- تو خُلی به خدا! خودت رو به یه دکتر نشون بده شاید فرجی بشه. بابا لامصب من فکر کردم چی شده حالا! پسر تو خیلی ناشکری. تو مشکلت چیه؟ آخه دیوونه تو چیت از بقیه کمتره؟ ملت چی دارن که تو نداری؟ خونوادت تو جنگ شهید شدن؟ خُب مال خیلیا شهید شدن یا فوت کردن، این که چیزی از ارزش تو کم نمی کنه. من موندم تو واقعا چه مرگته؟ خوش تیپی، قیافت خوبه، واسه خودت زندگی داری، شغل خوبی داری. باور کن اگه همین الان تو بخوای حاضرم زنت بشم با کمال میل. 

سامان گفت:

- تو این طور فکر می کنی؟ 

- آره پسر معلومه. 

- پس اگه من از کسی خوشم بیاد اون منو به خاطر بی کس و کاریم رد نمی کنه؟ 

- تو فقط لب تر کن خودم کت بسته میارمش. پس بگو آقا چشه؟! این همه صغری کبری چیدی همین رو بگی؟ که من زن می خوام؟! 

خندیدم و گفتم:

- هیچ کارت به آدمیزاد نرفته، حتی عاشق شدنت. 

خندید و گفت:

- واقعا برام می ری خواستگاری؟! ضمانت منو می کنی؟ 

جدی شدم و گفتم:

- از شوخی بگذریم سامان. من عین برادرِ بزرگ تر باهاتم. از خودمم بیشتر بهت اطمینان دارم. هر جا خواستی می ریم و پیش هر کی خواستی ضامنت می شم. 

با صدای خیلی آروم در حالی که سرش تو گردنش بود گفت:

- حتی پیش خودت؟ 

اول اصلا نفهمیدم چی گفت. واسه همین با اقتدار گفتم:

- پس چی؟! حتی پیش خودم ...

یه لحظه به حرفی که از تو دهنم پرید فکر کردم، مغزم هنگ کرد. گفتم:

- منظورت چیه؟ 

گفت:

- یعنی تو نفهمیدی من عاشقِ کی شدم؟ 

یه آن احساس کردم یه سطل آبِ یخ خالی کردن روی سرم. براق شدم و گفتم:

- تو چه غلطی کردی هان؟ 

سامان در حالی که گوشه ی لبش پوزخند داشت، گفت:

- خیلی اهل شعاری راتین خان. همین حالا داشتی پیشِ زمین و زمان ضمانتم رو می کردی. چی شد؟ تو هم به این نتیجه رسیدی که من لایق خواهرت نیستم؟ نترس خودم قبل از تو به این نتیجه رسیده بودم. همینه که داغونم کرده بود. حالا که جوابت رو گرفتی و ازت رفع تکلیف شد، می تونی بری. 

خودش هم رفت تو اتاق و در رو محکم کوبید به هم. هنوز تو حالت بُهت بودم. نمی دونم از چی ناراحت بودم. از این که سامان، دوست نزدیکم به خواهرم نظر داره یا از این که کارِ سامان به من فهموند که خواهرم اون قدر بزرگ شده که امروز و فردا عروس شه و من دوباره یه آدمِ تنها می شم. 

من تازه روناک رو پیدا کرده بودم. تازه داشت جوونه های شادی تو دلم بزرگ می شد اما بالاخره که چی این اتفاق دیر یا زود می افتاد. چه من بخوام و چه نخوام. 

سلانه سلانه از خونه ی سامان بیرون اومدم. حوصله ی رانندگی نداشتم. ماشین رو همون جا گذاشتم و پیاده راه افتادم. به سامان و روناک فکر می کردم. وقتی اون دو تا بمب انرژی رو کنار هم تصور کردم، ناخودآگاه یه لبخند نشست روی لبم. خداییش به هم می اومدن. سامان واقعا پسر خوبی بود. این چند ساله خطایی ازش سر نزده بود. واقعیتش اون قدر که سامان رو می شناختم روی روناک شناخت نداشتم. با خودم فکر می کردم اگه روناک هم سامان رو بخواد واقعا کی از سامان بهتر؟! هم همکارمه، هم دوستِ چند سالمه. بهتر از یه آدم غریبه است. اون قدر تو اوهامِ خودم غرق بودم که اصلا نفهمیدم کی رسیدم در خونه. سه ساعتِ تموم راه رفته بودم. کف پاهام زق زق می کرد. کلید رو انداختم توی قفل و رفتم تو. 

مدام به ساعت نگاه می کردم سابقه نداشت روناک این قدر دیر کنه. خیلی نگران شده بودم. من قرار بود بروم پایگاه و روناک هنوز نیومده بود. دستم به جایی بند نبود، ماشینم رو جلوی در خونه ی سامان گذاشته بودم. صدای چرخیدن کلید منو متوجه ی حضور روناک کرد. تا خواستم ازش بپرسم چرا دیر کردی؟ خودش رو انداخت تو بغلم و های های گریه کرد. رنگ صورتش عین گچ شده بود. حسابی وحشت کرده بودم، معلوم بود اونم ترسیده ولی از چی؟ محکم بغلش کردم و سرش رو نوازش می کردم تا آروم بشه. پرسیدم:

- چی شده عزیزِ راتین؟ کسی اذیتت کرده؟

- داداش.

- جان داداش؟

- بهرام پیدام کرده. اومده بود دم در دانشگاه. نشونی خونه رو داره. من خیلی می ترسم. 

- الان چرا دیر کردی؟ دنبالت بود؟ 

گفت:

- نه، یعنی نمی دونم. خودش می گفت آدرس رو بلده نیاز نیست دنبالم راه بیفته، اگه مثل بچه ی آدم نرم پیشش، میاد سراغم. من ترسیدم خودم بیام، صبر کردم کلاس سپیده دوستم تعطیل بشه با اون بیام. بنده ی خدا منو تا این جا آورد و خودش دوباره برگشت دانشگاه. 

گفتم:

- عزیزم حالا آروم باش. یه نفسِ عمیق بکش. نترس مگه شهر هرته، پدرش رو در می یارم. مگه الکیه روز روشن مزاحمِ دخترِ مردم بشه؟!

روناک گفت:

- کثافت می گفت بالاخره منو بدست می یاره. من خیلی می ترسم داداش. 

حسابی تو فکر بودم و روناک عین یه گنجشک زخمی بال بال می زد. دلم داشت براش کباب می شد. آروم نشوندمش روی مبل و خودم بغل دستش نشستم و گفتم:

- تو باید شجاع باشی عزیزم. الان مثل قبل بی پناه و بی کس نیستی، خودم مثل کوه پشتت هستم. من کلی آشنا تو کلانتری دارم، می سپارم یه گوشمالیِ مشتی بهش بدن که تا عمر داره از ده کیلومتری اسمت هم رد نشه. 

چشماش رنگ اطمینان گرفت و گفت:

- واقعا؟ یعنی می تونی؟ 

بادی به غبغب انداختم و با ژست گفتم:

- بَه! ما رو دستِ کم گرفتی ها! انگار که هنوز برات جا نیفتاده من کیم؟! من نظامیم، یه خلبان شناخته شده ی ارتش و کلی این جا دوست و آشنا دارم. تو بسپار به من و خیالت تختِ تخت باشه. 

یه دفعه یادم اومد من یه هفته نیستم و توی این مدت با این اوضاعِ به وجود اومده موندنِ روناک تو خونه اونم تنهایی اصلا کار درستی نیست. اگر اون بهرام کثافت هم پیداش نشه تنهایی زهره ترک می شه. دوست و آشنا و فامیلی هم نداشتم که بسپرم بهش، حسابی داغون شدم. 

یک دفعه چهرم در هم رفت که روناک متوجه شد و پرسید:

- چی شد داداش؟ چرا ناراحتی؟ 

گفتم:

- راستش قبل از اومدن تو بهم دستورِ یه ماموریتِ لب مرزی طرف مشهد رو دادن منتظر بودم بیای تا برم اما حالا دلم راضی نمی شه تنهات بذارم، نمی دونم چی کار کنم؟ 

روناک گفت:

- این که مشکلی نیست. می گم سپیده بیاد پیشم. اون موقع که جایی رو نداشتم حسابی از من حمایت کرد و به خاطر راه دادنم به خوابگاه کلی جریمه شد. حالا ازش می خوام بیاد این جا. هم واسه ی امتحانات تو سکوت درس می خونیم، هم ازش پذیرایی می کنم تا یه کم از خجالتش در بیام.

گفتم:

- راضی می شه بیاد؟ 

گفت:

- از خداشه موقع امتحانات خوابگاه نباشه، چون واقعا نمی شه درس خوند. اصلا یه چیزی، الان زنگ می زنم بهش می گم. خیالت راحت بشه. 

روناک با دوستش صحبت کرد و اون هم قبول کرد. با وجود این که خیالم خیلی راحت شد ولی ته دلم قرص نبود یه کم نگران بودم. 

بلند شدم رفتم تو بالکن و شماره ی سامان رو گرفتم. بعد از بوقِ دوم برداشت. صداش انگار از ته چاه می اومد. 

گفت:

- هان؟ 

گفتم:

- هان و مرض، بی تربیت! منو بگو که داشتم یه درصد راضی می شدم، حالا عمرا بذارم نزدیک خواهرم بشی. 

حاضر بودم همه چیزم رو بدم قیافه ی الان سامان رو ببینم. گفتم:

- چیه نطقت کور شد هان هان نمی کنی؟! حالا هم تا کلا نظرم عوض نشده سریع ماشینت رو بردار بیار این جا دنبالم، باید برم پایگاه دیرم شده. 

گفت:

- ماشین خودت کجاست؟ 

گفتم:

- دم در خونه ی تو. توئه مچل مگه حواس برای آدم می ذاری، حالا زود بیا کارت دارم. 

نیم ساعت بعد سامان دم در بود. با روناک خداحافظی کردم و شماره ی خونه ی سامان و پایگاه رو بهش دادم. تاکید کردم زود بیاد خونه و در رو حتما قفل کنه. با وجود این که ته چشماش ترس رو می شد خوند اما خودش رو زده بود به اون راه و هی می گفت سپیده که بیاد حله، دیگه نمی ترسه. به خدا سپردمش و یه بوسِ گنده از لپش برداشتم و رفتم سمت ماشینِ سامان. 

سامان سلام آهسته ای گفت و زل زد به روبرو. با شناختی که ازش داشتم می دونستم خجالت می کشه. هم به خاطر خواستگاری از خواهرم، هم رفتار ظهرش. اون پس مودبی بود، تو این همه مدت اولین بار بود که این جوری تند با من حرف می زد. همیشه به خاطرِ چند سال بزرگ تر بودنم، احترامم رو نگه می داشت واسه ی همین سر صحبت رو باز کردم و گفتم:

- خُب عاشقِ دلخون، حالا ما چه طور بفهمیم تو واقعا خواهرِ ما رو دوست داری یا خواستت از روی هوسه؟ 

ناراحت شد و گفت:

- ممنون که منو این طوری خوب شناختی!

تو صداش ناراحتی موج می زد. منم خواستم اذیتش کنم، گفتم:

- تا حالا که ما تو جمعمون دختر نداشتیم ببینیم شما چی کار می کنید، داشتیم؟ 

گفت:

- راتین جان، تو منو خوب می شناسی، این وصله ها به من نمی چسبه. می دونم تو از این که من، خواهرت رو خواستگاری کردم ناراحتی، حق داری. من، دوستِ خوبی نبودم ولی تو حق نداری سلامت اخلاقیِ منو زیر سوال ببری. این طور فکر نمی کنی؟ 

این رو راست می گفت. با خودم گفتم اذیت کردنش دیگه بسه. نفسم رو با صدا بیرون دادم و گفتم:

- رسیدیم به نقطه ی عدم توافق و اون اینه که من ناراحت نیستم و تصمیم در این مورد رو به خود روناک واگذار می کنم، هر چی اون بگه. البته من این موضوع رو با اون مطرح نکردم، وقتی برگشتم بهش می گم. 

منتظرِ عکس العمل سامان بودم. با سر خوشی گفت:

- راست می گی؟ تو ناراحت نیستی؟ اگه روناک خانم جواب مثبت بده تو موافقی؟ 

گفتم:

- بله همین طوره.

ماشین رو کنار زد و وایساد.

گفتم:

- چی کار می کنی؟ من دیرم شده!

گفت:

- جونِ راتین نمی تونم، بیا تو بشین دست و پام می لرزه.

گفتم:

- خُب بابا توام! چه قدر بی جنبه ای تو؟! جوابِ روناک مثبت باشه، عقد نکرده که سکته می کنی! 

جا به جا که شدیم، گفتم:

- سامان، حالا گذشته از این موضوع به کمکت احتیاج دارم. 

مشتاقانه نگام می کرد و منتظر بود، ادامه دادم:

- صیغه ی مادرِ روناک چند وقتیه مزاحمش می شه. امروز هم رفته دانشگاه تهدیدش کرده، یه بار هم قصدِ تجاوز داشته که روناک فرار می کنه. من نمی دونستم وگرنه حسابش رو رسیده بودم. روناک به خیالِ خودش نخواسته منو درگیر کنه اما ول کن نبوده، توی این یه هفته که من نیستم می خوام حواست بهش باشه، نمی خوام بدونه ها، فقط دورادور هواش رو داشته باش. دوستش قراره بیاد پیشش اما بازم من نگرانم. وقتی برگشتم اولین کارم اینه که حساب اون هرزه رو برسم. 

سامان حسابی رفت تو فکر. دیگه رسیده بودیم پایگاه، کلیدِ ماشینم رو دادم بهش که اون رو برگردونه پارکینگِ خونم و کلید خونه رو برای احتیاط بهش دادم. 

سامان منو برادرانه در آغوش کشید و گفت:

- مثل چشمام مراقبشم مطمئن باش. 

لبخندی زدم و گفتم:

- هستم. 

***

«سامان»

حس و حالم وصف نشدنی بود. هم خوشحال بودم به خاطر رضایت راتین، هم ناراحت به خاطر مزاحمِ روناک و هم نگران به خاطر جوابِ روناک. 

بعد از رفتنِ راتین سریع رفتم اتاقِ فرمانده، تا منو دید گفت:

- به به خلبانِ فراری! گفتیم شاید توی یه عملیات اسیر شدی خبری ازت نیست. 

بعد جدی شد و گفت:

- می دونی توبیخ خوردی؟ 

جواب دادم:

- بله.

گفت:

- سوالی نداری؟ توضیحی نمی خوای بد؟ 

گفتم:

- قربان، هر مجازاتی برای این بی نظمی در نظر بگیرید من اطاعتِ امر می کنم ولی در مورد توضیح همین قدر بگم که موضوعِ شخصیِ خیلی بغرنجی داشتم و هنوز ادامه داره. ازتون خواهش می کنم تا برگشتنِ سرگرد سوادی به من مرخصی بدین، بعد هر مجازاتی رو با جان و دل می پذیرم، استدعا دارم قربان. من آدم بی نظمی نیستم، سابقه ی خدمتم هم گواه این گفتمه. بالاخره تو زندگیِ هر کسی یه سَر پایینی هایی هست که امکان داره باعث سقوط بشه، من می خوام آروم بیام پایین، کمکم کنید قربان. 

از پشت میز بلند شد و اومد طرفم. منو چرخوند طرف خودش و گفت:

- سعادت، این بار می بخشمت، اونم به خاطرِ صداقتت اما وقتی برگشتی همه ی این چند وقت نبودنت رو باید جبران کنی. تفهیمه؟ 

بله ی بلندی گفتم و اجازه خواستم و زدم بیرون. مثل برق رانندگی می کردم. ماشین رو یه گوشه نگه داشتم و رفتم تلفن عمومی یه سکه انداختم و منتظر شدم. روناک گوشی رو برداشت و آروم گفت:

- بفرمایین.

قلبم داشت از تو حلقم می زد بیرون. چه قدر خاک بر سر شده بودم. خودم رو تا این حد ذلیل و بی عرضه ندیده بودم، سکوتم باعث شد فکر کنه مزاحمم و گفت:

- این جا مطب دکتر نیست، برو خودت رو به دکتر نشون بده. مرض بدی داری بدبخت. 

از طرز حرف زدنش خیلی خوشم اومد. داش مشتی بود و ناز و نوز اضافی نداشت ولی تا دلت بخواد صداش پسر کُش بود. تو دلم گفت: «آی گفتی! بد مرضی دارم و نمی دونی دکتر همه ی مرضام خودتی.» واسه ی این که قطع نکنه سریع با صدایی که بیشتر شبیه جیغ بود، گفتم:

- روناک خانم، منم سامان. 

و یهو خفه شدم. انگار کوه کنده باشم دستم عرق کرده بود و گوشی داشت از دستم می افتاد. 

گفت:

- وای ببخشید! من صداتون رو نشنیدم فکر کردم مزاحمه، شرمنده آقا سامان. 

خندیدم و گفتم:

- نه بابا تقصیر شما نبود، این تلفن عمومیا همشون خرابن، بعدشم شاید شما راست بگین من به دکتر خوب احتیاج داشته باشم. 

روناک با صدایی آهسته گفت:

- نفرمایین من بیشتر خجالت می کشم. حالا امری داشتین؟ 

- زنگ زدم ببینم اگه خونه هستید ماشین راتین رو بیارم.

گفت:

- بله هستم، ممنون که جور داداش حواس پرت منو می کشین. امروز حسابی از کار و زندگی انداختتون. 

منتظر بود تا من ختم مکالمه رو اعلام کنم. اصلا دلم نمی خواست قطع کنه ولی ناچارا گفتم:

- اگر با بنده امری ندارین دو ساعت دیگه مزاحم بشم؟

با "نه، خواهش می کنم." روناک تلفن رو سرِ جاش گذاشتم و برگشتم تو ماشین. درست حسی رو داشتم که اولین بار قرار بود به تنهایی پرواز کنم. فکر نمی کردم روزی برسه این حسِ شیرین دوباره تکرار بشه. شاد و سرخوش رفتم خونه، یه دوشِ حسابی گرفتم، شیک و پیک کردم، یه بشکه ادکلن روی خودم خالی کردم، ماشین راتین رو برداشتم و رفتم خونه ی راتین. ربع ساعت مونده به رسیدنم یه پروپانول انداختم بالا که حسابی از آرامش بترکم. 

صدای بله ای که از اف اف اومد به نظرم خوشنواترین صدای دنیا بود. از خودم و این طور بی مهابا وا دادنم، حسابی شاکی بودم. روناک که فهمید منم در رو باز کرد و من رفتم تو. آپارتمانِ راتین طبقه ی سوم بود. چنان سریع رفتم بالا که حسابی نفسم گرفت، تا خواستم حرف بزنم روناک گفت:

- آقا سامان یه کم آروم تر، چی شده؟ این همه عجله برای چیه؟ ببخشین تو رو خدا انگار که جایی می خواستین برین، نه؟ 

و اشاره ای به سر و شکلم کرد و ادامه داد:

- شرمنده، این راتینِ حواس پرت، حسابی از کار و زندگی انداختتون. بذار برگرده حسابی حالش رو می گیرم.

من که یه کم خودم رو پیدا کرده بودم، گفتم:

- اصلا این طور نیست، نه جای می خواستم برم، نه کاری داشتم.

با دست به تیپم اشاره کردم و گفتم:

- من همیشه این طوریم، برای مهمونی نیست. 

چشمای روناک رنگ تحسین گرفت و گفت:

- واقعا؟ این خیلی عالیه. اکثر مردا همیشه ی خدا شلخته ان. این خیلی بده، آدم حالش بد می شه اما از حق نگذریم داداشم خیلی خوش پوش و تمیزه. حتما یکی از خصلت های همه ی خلبانا اینه، نه؟ 

ناز خندید و یه چالِ خوشگل افتاد بغلِ لپش که حال منو حسابی دگرگون کرد. دیگه از یه بسته پروپانول هم کاری بر نمی اومد. من که پسرِ شوخ و شنگ اسکادران بودم و همه رو به خاطرِ عشق و عاشقی مضحکه ی دستِ خودم می کردم، به قول بعضیا عاشق نشدم نشدم وقتی شدم حسابی آمپر چسبوندم. 

تو این چند لحظه که تو افکار خودم غرق بودم، نگو حسابی بدون این که بفهمم از خجالت چشمای روناک در اومدم و با چشمام خوردمش که با حالت گلایه گفت:

- آقا سامان چیزی پیدا کردین؟ 

گفتم:

- کجا؟ 

گفت:

- تو چشمام. 

از گَند گُنده ای که زده بودم حسابی خجالت کشیدم و گفتم:

- به خدا حواسم نبود، شرمنده. 

و سریع کلید رو دادم دستش و تو دلم نذر و نیاز می کردم که دعوتم کنه تو خونه، که روناک گفت:

- دارین می رین؟ 

مستاصل گفتم:

- اگه امرِ دیگه ای دارین من در خدمتم. راتین شما رو به من سپرده پس راحت باشین. چیزی نیاز دارین تا از بیرون تهیه کنم؟ 

اون قدر سریع اینا گفتم که اگه کودن درجه ی چهار هم بود می فهمید من چه مرگمه. 

گفت:

- اگه امکان داره یه چند لحظه بفرمایین داخل، این جا جلوی همسایه ها یه کم بده.

دیدم راست می گه و با سر حرفش رو تایید کردم و پشت سرش رفتم داخل. در حالی که کنجکاو مشغول برانداز کردن خونه بودم، گفتم:

- دوستتون هنوز نیومدن؟ 

در حالی که به طرف آشپزخونه می رفت گفت:

- نه، یعنی دیگه قرار نیست بیاد، یعنی نشد که بیاد. 

حسابی جا خورده بودم که اون با یه سنی چای اومد تو سالن، گفت:

- بفرمایین بشینین. 

و روبروی من نشست و گفت:

- برای همین مزاحم شما شدم، راستش سپیده همین نیم ساعت پیش زنگ زد که پدر و عموش تصادف کردن و متاسفانه عموش به رحمت خدا رفته و پدرش هم حالش خوب نیست باید بره کرمان. طفلک با وجود این مصیبت هنوز می خواست به خاطر من بمونه و می گفت داداشم به امید اون منو تنها گذاشته، برای این که با یه دل قرص بره، الکی گفتم: «می رم پیش خاله ی بابام تو نگران نباش و برو به کارت برس، اگه از دست منم کاری بر میاد بگو کوتاهی نمی کنم.» دختر بینوا به دو تا از مهم ترین امتحاناتش هم نمی رسه. راستش می ترسه پدرش طوری بشه و اون لحظه پیشش نباشه و تا آخر عمر خودش رو سرزنش کنه. 

آهی از سر ناراحتی کشید و گفت:

- همه یه جوری گرفتارن.

رو کرد به من و ادامه داد:

- حالا موندم چی کار کنم. اگه قبل از این بود، مشکلی نبود تنهایی بمونم اما راستش ... 

می دونستم برای دختر مغروری مثل روناک که مثل یه مرد از شرافتش دفاع کرده و حتی به داداشش هم تا آخرین لحظه در مورد مزاحمش حرفی نزده، بازگو کردن این که می ترسه چه قدر سخته. برای همین بدون توجه به قولی که به راتین داده بودم مبنی بر این که روناک نباید بفهمه که اون ماجرا رو برای من تعریف کرده، گفتم:

- می دونم روناک خانم. 

با استیصال نگام کرد و رگه هایی از ناراحتی تو صورتش دیده می شد. برای رفع و رجوع کاری که کرده بودم گفتم:

- راستش اون بیچاره نمی خواست بگه، من کنجکاوی کردم که چرا دفعه های قبل دوستتون نمی اومد پیشتون و شما خودتون تنها می موندین ولی این بار راتین تاکید داره تنها نباشین، بنابراین راتین مجبور شد مختصرا جریان رو بگه. 

موقعِ گفتنِ اینا اصلا نگاش نمی کردم، بنابراین بعد از تموم شدن حرفم آهسته سرم رو بلند کردم و دیدم آروم شده ولی حسابی رفته بود تو فکر. صداش، رشته ی افکارم رو پاره کرد، گفت:

- واقعیتش، خیلی آدم حسابش نمی کردم. با وجود این که یه دفعه از دستش فرار کرده بودم و می دونستم آدمِ شریه اما نمی ترسیدم چون فکر می کردم قضیه ی خونه فرق می کرد اون جا من تنها بودم و بی پناه ولی حالا این طور نیست، راستش فکرش رو نمی کردم با وجود راتین بخواد به من نزدیک بشه و اون طور وقیحانه تهدید کنه. با تهدیدِ امروزش فهمیدم زخمِ بد جوری تو دلش کاشتم و اون تا زهرش رو نریزه ولم نمی کنه. از شانس من زد و راتین امروز باید می رفت وگرنه فردا راتین حسابش رو می رسید. نمی خوام تنها باشم و در ضمن کسی رو ندارم، گفتم شاید شما دوست و آشنا یا فامیلی داشته باشین که من یه هفته، فقط زمان خواب مهمونشون بشم. نمی خوام به راتین خبر بدم اون از این جا دوره، دستش به جایی بند نیست نگران می شه. 

دلم حسابی گرفت. منم با این دو تا خواهر و برادر درد مشترک داشتم، "بی کسی". نمی دونستم چی بگم و چه طور کمکش کنم. در ضمن حالا بهترین فرصت بود تا روناک بدونه منم تو دار دنیا فقط خودم رو دارم و بس.

روناک گفت:

- شما کسی رو سراغ دارین؟ 

جنگل چشمای روناک بارونی شده بود. بلند شدم رفتم پشت پنجره، پرده رو کنار زدم و به شیارهای بارونی که روی پنجره کشیده می شد زل زدم، صدای تنفس آرومی منو متوجه ی حضور روناک کرد که شانه به شانه ی من با بارون همصدا شده بود و اشک می ریخت. به طرفش برگشتم و گفتم:

- چرا این قدر تلخ گریه می کنی روناک؟ من خیلی وقته با موضوعِ بی کسیم کنار اومدم و الان واقعا بهش عادت کردم. 

چشمای قشنگش رو دوخت به صورتم و گفت:

- همیشه خیلی احساسِ بدبختی می کردم که پدر و مادرِ سر به راهی ندارم، ولی حالا می فهمم بد بودن اونا لااقل این حسن رو داشت که به خاطر از دست داشتنشون ناراحت نشم. شما خانواده ی خوبی داشتین، یک جا از دست دادنِ اونا خیلی سخت بوده می دونم. شاید من خوشبخت تر از شما باشم این طور نیست؟ 

برای این که جو رو عوض کنم، گفتم:

- من برای این یه هفته یه ایده دارم، اما شما رو به خدا فکر بد نکنید ها! 

چشمای متعجبش رو دوخت به چشمام و گفت:

- چه ایده ای؟ 

تک سرفه ای کردم و گفتم:

- من یه هفته مرخصی دارم، تو این مدت شما رو می برم دانشگاه و هر ساعتی که گفتین برتون می گردونم، شبا رو هم بیرون تو ماشین می خوابم و مواظب شمام تا راتین برگرده. چه طوره؟ 

در حالی که از من فاصله می گرفت گفت:

- دوره ی برده داری سر اومده آقا، نکنه شما خبر ندارین! 

نشست روی مبل و برگشت طرف من و گفت:

- من احیانا در مورد کجای حرف ها و پیشنهادِ شما باید فکر بد می کردم؟ در ضمن فکر می کردم خوددارتر از این حرفا باشین! یعنی بودن با یه دختر توی یه خونه به مدت یه هفته این قدر سخته که شما ترجیح می دین بیرون بخوابین و مثلا مواظبِ من باشین؟ یعنی من و شما به عنوان دو تا آدم بالغ و با شعور نمی تونیم یه هفته مثل آدم با هم زندگی کنیم؟! 

تقریبا گرفته بودم چی می گه برای همین گفتم:

- من مشکلی با این جا موندن ندارم. گفتم شاید شما ناراحت بشین و یه موقع تصور کنین می خوام از آب گل آلود ماهی بگیرم و از موقعیت شما سوء استفاده کنم وگرنه من خیلی هم با جنبه هستم، شما چی فکر کردین؟

تو دلم گفتم: «در هر موردی باشم در مورد تو اصلا نیستم این رو مطمئن باش!»

روناک که کل ماجرای کشته شدن خونواده ی منو فراموش کرده بود، شیطون خندید و گفت:

- پس مطمئن باشم که از من نمی ترسین؟ 

فهمیدم خودش حسابی ترسیده و برای این که منو محک بزنه این طوری می گه. حق هم داشت. اون به خاطر این که بهرام بهش آسیب نزنه داشت به یکی همجنسِ بهرام پناه می برد که معلوم نبود چه جور آدمیه و به قول معروف از چاه در می اومد می افتاد تو چاله. برای همین گفتم:

- شما به من به چشم راتین نگاه کنین و راحت باشین، شوخ و شیطون هستم، ولی دَله و ناموس دزد نیستم. راتین موقعِ رفتن، شما رو به من سپرده، پس تا پای زندگیم از امانتش مواظبت می کنم. حالا اگه اجازه بدین من برم خونه یه کم خرت و پرت با خودم بیارم. یه چند جا هم کار کوچیک دارم، طرف های ده بر می گردم این جا، خوبه؟ فقط امیدوارم راتین وقتی بفهمه یه هفته با شما تو این خونه بودم سرم رو از تنم جدا نکنه. 

روناک در حالی که منو بدرقه می کرد، آروم گفت:

- اگه پسر خوبی باشی، خودم ضامنت می شم. 

***

حسابی دیر شده بود اون تصادفِ لعنتی و پنچری ماشین منو چهار ساعت علاف کرده بود. ساعت نزدیکِ دو شب بود، با خودم گفتم:

- روناک الان حسابی ترسیده، اولِ کار گند زدی پسر. 

سریع ماشین رو جلوی در پارک کردم و بدون این که زنگ خونه رو بزنم با کلید در رو باز کردم و رفتم تو. از توی راهرو صدای خفه ی جیغ می اومد، با خودم گفتم: «الهی کوفتت بشه نامرد لااقل یواش تر. نمی گن شاید مجردی این دور و بر باشه ها اَه.»

هر چی به در خونه ی راتین نزدیک تر می شدم احساس می کردم دارم به منبع صدا که گه گاه قطع می شد نزدیک تر می شم. سرم رو چسبوندم به در، از تصور اتفاقی که ممکن بود الان در حال افتادن باشه داغ کردم. هر چی دستم بود، با صدای محکمی افتاد روی زمین، صدا یهو قطع شد، اما چند ثانیه بعد، بلندتر به گوش می رسید. خودم رو جمع و جور کردم و سریع در رو باز کردم، همه جا تاریک بود و صدای گریه ی خفه ی روناک از تو اتاق می اومد. به طرف اتاق دویدم و در رو باز کردم. هیچی دیده نمی شد و صدای گریه ی روناک بود که حالا واضح تر شنیده می شد. تا دست بردم چراغ رو روشن کنم، فرو رفتن جسم تیزی رو به پهلوم احساس کردم، یه آن درد همه ی وجودم رو گرفت و فریاد زدم که با فریادِ من، جیغِ روناک هم بلند شد اما به خاطر دستمالی که به دهنش بسته شده بود همون طور خفه بود، دستمرو گرفتم به پهلوم و نتونستم خودم رو نگه دارم و در حالی که یه دستم به دیوار بود و یه دستم به پهلوم خم شدم روی زمین.

با لگدی که به پهلوم خورد فریادی از درد کشیدم و نزدیک بود کلا بیهوش بشم اما تا آخرین توانم می خواستم بیدار باشم، حسابی غافلگیر شده بودم و قدرت هر حرکتی ازم سلب شده بود. 

چراغِ اتاق روشن شد و نورش حسابی چشمم رو اذیت کرد و باعث شد چشمم رو ببندم، اما سریع بازش کردم و اطراف رو کاویدم. از چیزی که می دیدم حس بدی بهم دست داد، اون قدر بد که بعد از گذشت سال ها که یاد اون روز می افتم، هنوز طعم زهرآگین اون رو با تمام وجود حس می کنم. 

روناکِ زیبا و پاکِ من، عشقِ عزیر من، کسی که فقط مالِ من بود، فقط با یه تیکه لباس تابستونی که اصلاً مناسب این فصل نبود ، موهایی ژولیده و پریشان ،با دست و پا و دهن بسته، سر و صورتِ کبود و خونی در حالی که جای جای بدنش شیارهایی از خونِ خشک شده وجود داشت و معلوم بود که با چاقو به طرز بیمارگونه ای خراشیده شده با چشمای بیحال و پُر آبش داشت منو نگاه می کرد. صدای ضربان قلب وحشت زدش رو به وضوح می شنیدم، چشماش چنان التماسم می کرد که از خودم خجالت کشیدم، حالم داشت از این همه رذالت و کثیفی به هم می خورد. 

صدای نکره ی بهرام منو از تماشای بدترین صحنه زندگیم کشید بیرون. در حالی که با تمسخر سیگاری آتش می زد گفت:

- خُب بچه جون، خوب وقتی رسیدی که داستان داره به جای حساسش می رسه. 

قهقهه ای زد و به طرف روناک قدمی برداشت و گفت:

- اینا فقط نوازش بود عزیزم، هنوز کارم رو باهات شروع نکردم خوشگله. اگه از اول باهام راه اومده بودی، نیازی به این همه نوازش نبود. 

اون کثافت الان درست بالای سرِ روناک ایستاده بود. روناک مثل یه گنجشک کوچولو و زخمی که تو دست های یه گربه ی فربه گرفتار شده باشه، الکی بال بال می زد، اما هیچ کاری از دستش بر نمی اومد، منم مثل یه آدم مفلوک چنان چسبیده بودم به زمین که یارای حرکت نداشتم، تمام لباسم خونی بود، خون همچنان از زخم عمیقم فواره می زد. سعی کردم با دستم زخم رو فشار بدم که کمتر خونریزی کنه. 

بهرام یک دفعه حمله کرد و لباس روناک رو کشید. فقط خدا می دونست من تو اون موقعیت چه حالی داشتم و فقط اون می تونست کمک کنه و بهم نیرو بده تا از ناموسم دفاع کنم. روناک با دهنِ بسته اون قدر جیغ کشید و لگد انداخت که بیهوش شد، بهرام هم داشت با لذت به این صحنه نگاه می کرد، آتشِ هوس توی چشماش زبانه می کشید و آتش انتقام تو دل من. 

بعد از اینکه حسابی نگاه کثیفش رو روی روناک رو که حالا بی هوش رو ی تخت افتاده بود چرخوند ، دستش رو برد جلو. یه آن، یاد مادرم افتادم که همیشه به خواهرام می گفت: «اگه احساسِ خطر کردین و فکر کردین ممکنه بلایی سرتون بیاد، اسم جده ام زهرای اطهر رو بیارید، خودِ بانو ناجیتون می شه، شک نکنید.» تو دلم گفتم: «بانوی مطهر، کمکم کن نذارم دامن این گلِ پاک لکه دار شه.» هنوز هم از یاد آوری اون صحنه همه موهای تنم سیخ می شه. انگار که من جان دوباره ای پیدا کرده باشم و انگار نه انگار که از زخمی به اون اندازه بزرگ و عمیق این همه خونریزی کرده باشم، با یه قدرت ماورایی درست زمانی که بهرام پشت به من، بدنِ روناک رو با دست های کثیفش لمس می کرد بلند شدم و گلدان کریستال نسبتا سنگین روی میز روناک رو برداشتم و با تمام توانم کوبیدم تو سر بهرام، لحضه ای برگشت طرف من که دیدم، از شکاف سرش خون مثل فواره به بیرون می جهه و همون جا افتاد و در دَم جون داد. 

حسی برای حرکت نداشتم، اما آخرین ذره ی توانم رو جمع کردم، کشون کشون خودم رو به روناک رسوندم، وقتی به بدنش دست زدم انگار یه تکه یخ زیر دستم بود، واقعا فکر کردم مُرده، اما از بالا و پایین رفتن سینش فهمیدم زنده ست. ملافه ای رو که روی زمین افتاه بود رو برداشتم و کشیدم روی بدن زیباش. از این که بدون این که همسرش بشم، همه ی بدنش رو دیدم خیلی ناراحت بودم، برای این که به هوش بیاد، به صورتش سیلی زدم اما اون تکون نخورد، یه کم محکم تر زدم، باز تکون نخورد، دیگه جونی برام نمونده بود، این بار در حالی که آخرین ذره ی نیروم رو مصرف می کردم با فریادِ بلند به صورتش سیلی زدم و بعد.

«روناک»

کرختی شدیدی تو کل بدنم احساس می کردم. چشمام رو باز کردم و اطراف نگاه کردم. چشمام تار می دید. کم کم یاد اتفاقات دیشب افتادم، وحشت همه وجودم رو گرفت. به خودم نگاه کردم همه ی تن و بدنم خونی بود. تکونی به خودم دادم و نشستم روی تخت. چشمم به بهرام افتاد که با سرِ شکافته وسط اتاق افتاده بود. پس سامان بالاخره تونسته بود جلوش رو بگیره. یه دفعه گفتم سامان! پس سامان کو؟ روی تخت به جلو خزیدم و ... 

وای خدا چی می دیدم؟ سامان غرقِ به خون و بیهوش کنار تخت رو زمین افتاده بود، داد زدم و صداش کردم، اما اون هیچ عکس العملی نشون نمی داد. با اون همه خونی که سامان از دست داده بود. نه، خدایا نه، نذار اون بمیره، خدایا نذار. 

رنجور و خسته فقط اشک می ریختم و گریه می کردم، اما یک دفعه به خودم اومدم و گفتم: «اگه هنوز امیدی باشه چی؟» 

دست و پام بسته بود و نمی تونستم حرکت کنم، بنابراین خزیدم جلو تا از کنار تخت افتادم روی زمین. رفتم طرفش، می ترسیدم بهش دست بزنم، می ترسیدم امیدم یکباره نابود بشه و با جسدِ سامان روبرو بشم اما توکل کردم و دستم رو به بازوش زدم، از سردی بدنش وا رفتم و شروع کردم به گریه. جیغ می زدم و گریه می کردم. اون قدر بلند جیغ می زدم که گلوم داشت پاره می شد. 

صدای کوبیده شدن شدید در، باعث شد صدام رو قطع کنم. فریاد نسرین خانم، همسایه ی روبرویمون رو شنیدم که اسمم رو صدا می کرد. روی زمین دراز کشیدم و غلتیدم به سمت در. بین راه، پام گیر کرد به کناره ی مبل و حسابی درد گرفت اما دردش در برابر بزرگی و عمیقی دردی که روی سینم داشت سنگینی می کرد، هیچ بود. 

بالاخره با هر جون کندنی بود خودم رو به در آپارتمان رسوندم. نسرین خانم همچنان داشت به در می کوبید و اسمم رو صدا می کرد. جوابش رو که دادم، یه دفعه فریادی از خوشحالی زد و گفت:

- درد بگیری دختر که منو زهره ترک کردی، چرا جواب نمی دی پس؟ هر کی ندونه فکر می کنه این خونه ششصد متره که صدا به صدا نمی رسه! چرا نیم ساعته داری جیغ می زنی؟ وا کن این صاحب مُرده رو دیگه، نصفه جون شدم.

با بغض گفتم:

- نسرین خانم نمی تونم، دست و پام بسته ست. این جا دو نفر مُردن، منم زخمی و زیلیم. تو رو خدا کمکم کنین. 

زنِ بیچاره کُپ کرده بود که جیکش هم در نمی اومد. یواش پرسید:

- چه خبره دختر تو چی کار کردی؟ 

گفتم:

- به پلیس خبر بده، این در لامصب رو بشکنین، فقط مرد تو نیاد. آخه ... آخه ... 

داد زد:

- آخه چی؟ 

گفتم:

- خودت بیا تو می بینی. 

گفت:

- نترس الان می گم آقا ابراهیم بیاد در رو بشکنه. 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

پرستار همه ی زخم هام رو شست و پاسمان کرد. غیر از دو تا زخم روی پا و شکمم، بقیه ی زخم ها سطحی بودن. خیلی نگرانِ سامان بودم، دکتر گفته بود درصدِ زنده بودنش خیلی خیلی کمه، یه چیزی نزدیک به صفر، خون زیادی ازش رفته بود و زخمش هم عمیق و کاری بود. هیچ کاری غیر از دعا از دستم بر نمی اومد. سامان، جون و شرافت منو نجات داده بود. دستام رو بردم بالا و از ته دل زنده موندش رو از خدا خواستم و براش نذر کردم. 

دست سامان تو دستم بود که دکتر گفت:

- اگه بهوش نیاد، دیگه از دست هیچ کس کاری بر نمیاد. 

نگاهی به چشمای پُر آبم انداخت و گفت:

- برگشتنِ شوهرتون به زندگی فقط با خداست. ما هر چه در توان داشتیم انجام دادیم، امیدتون به اون بالا سری باشه. 

با بسته شدن در بی رمق روی صندلی نشستم و به صورت سفیدش چشم دوختم که به خاطر جراحی و خونریزی زیاد، الان سفیدتر از حد معمول بود. دستش رو دوباره تو دستم گرفتم و گفتم:

- سامان، نمی خوای بلند شی؟ دیدی دکتر چی گفت؟ 

بین گریه خندیدم و گفتم:

- اون گفت شوهرت! تو که نمی خوای من عروس نشده بیوه بشم؟ تو که نمی خوای من تا عمر دارم نتونم خودم رو ببخشم؟ تو که نمی خوای منو جلوی راتین شرمنده کنی، هان؟ می خوای؟ 

یه لحظه از فکر احمقانه ای که به کله ی پوکم خطور کرد، خنده ام گرفت. شنیده بودم اونایی که بهوش نمیان، اگه عشقشون باهاشون حرف بزنه و ببوستشون، احتمال بیدار شدنشون زیاده. ولی من که عشقِ سامان نبودم، این خیلی مسخره بود که بخوام این کار رو بکنم، اما کردم. در حالی که هنوز مغزم داشت به این فکر می خندید دلم فرمان داد و کاملا غیر ارادی بلند شدم و روی صورتِ سامان خم شدم و لبش رو بوسیدم، نمی دونم هر بوسه ای همین طوریه یا واقعا کششی نامرئی بین و سامان بود که حس می کردم دلم نمی خواد این حالت تموم شه، حس می کردم اون بوسه حق منه، مال منه و من کار اشتباهی انجام ندادم. 

بیست و چهار ساعت بود چشم رو هم نذاشته بودم، به موعد مقرری که دکتر گفته بود فقط شش ساعت مونده بود و سامان فقط به کمک دستگاه تنفس می کرد و هیچ عکس العملی نشون نمی داد، خیلی خسته بودم. 

از بس گریه کره بودم چشمام عفونی شده بود و حسابی می سوخت، یکی از مهم ترین امتحاناتم رو هم از دست داده بودم، همه ی بدنم کوفته بود و جای زخمام می سوخت، خودم هم از این همه جون سختیم تعجب کرده بودم، کم کم پلکام سنگین شدن و نفهمیدم کی خوابم برد. 

تو خواب می دیدم که سامان بهوش اومده و داره منو صدا می کنه، خیلی خوشحال بودم و مدام بالا و پایین می پریدم، یه جور حس قلقلک تو کف دستم احساس کردم، یه چیزی مثل حرکت یه حشره. این باعث شد من به طرز وحشت آوری از اون رویای شیرین بیرون بیام و بیدار بشم، که ناگهان متوجه شدم اون حس قلقلک مربوط به حرکت آهسته ی دستِ سامانه که تو دستمه. 

هنوز باورم نشده بود، فکر می کردم بازم دارم خواب می بینم. دستش رو فشار دادم که اون هم همین کار رو کرد اما به آرومی. چشماش هنوز بسته بود ولی انگشت های دستش به خوبی تکون می خوردن. 

فریادی از شوق کشیدم و به حالت دو خودم رو به ایستگاهِ پرستاری رسوندم.

- سامان، سامانِ من به زندگی برگشته بود. 

***

همه چی عالی پیش رفت و ماموریت به خوبی انجام شد، فرمانده با خوشرویی منو دعوت به نشستن کرد و گفت:

- سرگرد سوادی، شما افتخار اسکادران هستید، امیدوارم همشه در راه خدمت به کشورت این طور مصمم و موفق باشی. با درایت، تیز هوشی و تیز پروازی شما این دسیسه هم خنثی شد. حالا می تونی بری خونه دو روز هم مرخصی داری تا خستگیِ سفر از تنت بیرون بره و آماده تر برگردی. 

بلند شدم. ادای احترام کردم و مثل جت خودم رو رسوندم دم نگهبانی. تعجب کردم که سامان نیومده بود، آخه قبل از رفتنم قرار گذاشته بودیم موقع برگشتن بیاد دنبالم. سامان آدم منضبطی بود، مگر این که برای اون یا ... نه نه نباید فکر بد بکنم، حتما یادش رفته، آره حتما همین طوره. رفتم داخل نگهبانی و گفتم که یه آژانس بگیرن. نگهبان که یه سربازِ بچه سال بود، با یه لهجه ی با نمک گفت:

- قربان، چرا نمی گین ماشین اداره ببرتتون؟ اگه صبر کنین براتون جور می کنم ها!

در حالی که از صورت دخترونه اش که هنوز مو در نیاورده بود خنده ام گرفته بود، گفتم:

- موضوع همین صبره سرباز، نمی تونم صبر کنم. 

لبخند شیطونی زد که به نظرم اومد در موردم فکرای بالای هجده کرده و بعد با آژانس تماس گرفت. تا آژانس بیاد، رفتم تو بحر خنده ی پسره. حق داشت فکر کنه که من، الان دارم برای دیدن همسرم له له می زنم، من سی و سه سال داشتم و دیگه کم کم یه پیر پسر محسوب می شدم، اما نمی دونم چرا هیچ دختری به دلم نمی نشست و هیچ کس دلم رو نمی لرزوند، شاید هم می دونم و دارم وانمود به ندونستن می کنم. 

کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم. روناک حتما این موقع باید دانشگاه باشه. اگه دستم به این پسره، سامان برسه، می دونم چی کارش کنم، خوبه حالا یه هفته نشده بهش رخصت دادیم از خواهرمون خواستگاری کنه ها! از دماغش در میارم، یه آشی براش بپزم! 

همین طور یه ریز داشتم تو دلم سامان رو تهدید می کردم که نسرین خانم رو جلو روم دیدم. قیافش خیلی پکر بود و داشت منو حسابی ورانداز می کرد. سرفه ای کردم و گفتم:

- سلام، صبح بخیر.

یه آن که انگار تازه به خودش اومده بود گفت:

- سلام، شما کی اومدین؟ 

گفتم:

- الان، مشکلی پیش اومده؟ آقا ابراهیم خوبن؟ 

اوهمی کرد و با تردید پرسید:

- با روناک جان حرف زدین؟ 

دیگه حسابی تابلو شده بود که می خواد یه چیزی بگه، منم شدیدا نگران شدم. نسرین خانم و شوهرش آدم های فضولی نبودن پس حتما اتفاقی افتاده که نرسیده داره منو سوال و جواب می کنه. گفتم:

- نه، چیزی شده؟ شما منو حسابی نگران کردین، روناک خوبه؟ 

گفت:

- پسرم، یه تُک پا بیا خونه ی ما. آقا ابراهیم هست، می خوایم باهات حرف بزنیم. 

نگاهش رو به صورت رنگ پریده ی من انداخت و وقتی متوجه ی حال من شد، گفت:

- نگران نشو مادر، چیزی نیست، بیا. 

حرف های آقا ابراهیم که تموم شد، عرق سردی رو پیشونیم نشست. یارای حرکت نداشتم، قبل از اومدن من، روناک با نسرین خانم تماس گرفته بود و ازش خواسته بود ماجرا رو برای من توضیح بده. 

حتی نمی تونستم حرکت کنم، چه برسه به این رانندگی. از تصور بلایی که سر سامان به خاطر روناک اومده بود و تصور بلایی که بدون سامان ممکن بود سرِ روناک بیاد، به مرز جنون رسیده بودم. خواهرم با تن و بدن زخمی و ترس بزرگی که تو دل کوچیکش لونه کرده بود، این چند روزه پرستار دوست با غیرت و امانت دار من بوده که این چند روز داشته با مرگ دست و پنجه نرم می کرده. یه لحظه از توهین ها و نسبت هایی که صبح به سامان داده بودم از خودم شرمنده شدم، حال مساعدی نداشتم و انگار میخ شده بودم به مبل. 

نسرین خانم برام شربت آورد، واقعا بهش احتیاج داشتم. مادرانه نگاهم می کرد و واقعا معلوم بود نگرانمه. لیوان رو سر کشیدم و تشکر کردم. منگِ منگ بودم. فکرش رو هم نمی کردم بهرام بخواد یه همچین کاری بکنه. 

آقا ابراهیم گفت:

- پسرم، اگه حالت یه کم روبراه شد، بیا با هم بریم بیمارستان. من و حاج خانوم هم می خواستیم راهی بشیم. 

خدا عمر با عزت بهشون بده که واقعا به این همراهی نیاز داشتم. 

وقتی به اتاق مراقبت های ویژه رسیدیم، حس می کردم واقعا دارم فلج می شم. پرستاری که به سرعت داشت می رفت تو، یه دفعه برگشت و پرسید:

- شما این جا چی کار می کنید؟ 

آقا ابراهیم که دید حالم مساعد نیست پیش دستی کرد و گفت:

- ما خانواده ی آقای سامان محمدی امیری هستیم، این جا بستری هستن. 

پرستار در حالی که داشت به کاغذهای توی دستش نگاه می کرد گفت:

- نه آقا، بردنشون تو بخش. الحمدا... بهوش اومدن و هوشیاریشون هم خوب بود، برای همین از این جا بردنشون. می تونید از ایستگاهِ پرستاری شماره ی اتاقشون رو بپرسین. فقط لطفا از این جا برین، چون این جا ایستادن خلافِ مقرراتِ بیمارستانه. 

آقا ابراهیم تشکر کرد و همه راه افتادیم. وقتی فهمیدم حالش یه کم بهتر شده، یه مقدار روحیه ام بهتر شد. خدا شاهده نمی دونم چه جوری خودم رو به در اتاق سامان رسوندم. پشت در که رسیدم یه نفس عمیق کشیدم و با یه بسم ا... تقه ای به در زدم و در رو باز کردم. 

روناک پشت به در، کنار تخت روی صندلی نشسته بود و در واقع خوابیده بود. آروم قدم برداشتم و رفتم بالای سر سامان. رنگش پریده بود و کمی ته ریش در آورده بود. لاغر شده بود و موی سرش به هم ریخته بود. یه لحظه یاد مهمونیم افتام که سامان چه قدر خوش تیپ و برازنده بود اما حالا یه بدن نحیف رو می دیدم که بی جان روی تخت افتاده. 

من، سامان رو وارد این بازی کردم و باعث شدم تو این سن و سالِ کم یه کلیه و طحالش رو از دست بده. من، سامان رو به این روز انداختم و تا آخر عمر خودم رو مدیونش می دونم. جای شکرش باقیه که زنده مونده اگه ... اگه مُرده بود چی؟ 

یه لحظه روناک تکون خورد و منو متوجه ی خودش کرد. خدایا چه قدر تو این یه هفته آب رفته بود! زیرِ چشمش گود افتاه بود و سمت راست صورتش نشانی از یه کبودیِ رو بهبود بود. از دیدن چهره ی درد کشیده ی روناک اشک به چشمم دوید. خدایا چرا باید به خاطر یه هوسِ کور این دو تا جوون شاداب به این حال و روز بیفتن، آخه چرا؟ 

سرِ روناک روی شونش لغزید و باعث شد یه دفعه از خواب بپره. با دیدنِ من جیغ خفیفی کشید و بعد به خودش اومد و بلند شد و پرید تو بغلِ من و با صدای بلند های های گریه کرد. از صدای گریه ی روناک، سامان آروم چشماش رو باز کرد. 

سامان داشت با یه لبخند به ما دو تا نگاه می کرد. برای این که جو رو عوض کنم گفتم:

- وای روناک تو که این قدر کولی نبودی؟! ببین مریضِ ما رو بیدار کردی! 

با این حرفِ من، روناک برگشت و با چشم های بارونیش به سامان نگاه کرد و گفت:

- وای سامان ببخش، یه لحظه با دیدن راتین بغضم ترکید و نفهمیدم کجام، من شرمنده ام. 

سامان لبخند قشنگی زد و با صدای آهسته گفت:

- خواهش می کنم. دیگه باید بیدار می شدم. 

بعد رو به من کرد و گفت:

- خوش اومدی داداش، ماموریت چه طور بود عقابِ تیز پرواز؟ 

روناک رو از بغلم جدا کردم و رفتم طرفش، دستش رو تو دستم گرفتم و بوسیدم و گفتم:

- مثل همیشه شیرم، تو چه طوری دلاور؟ 

سامان صورتش رو از من برگردوند و در حالی که ته صداش یه چیزی شبیه بغض بود، گفت:

- من این بار روباهم. شرمندت شدم راتین. من از امانتت خوب مواظبت نکردم. من به خاطر هر خراشی که روناک برداشته، هزار بار شرمندم. 

این همه مردانگی منو از خود بیخود کرد و بی اراده افتادم روی سامان و بغلش کردم و گفتم:

- تو بهترین امانت دار دنیایی داداش. منو شرمنده ی مرامت نکن. اگه روناکِ من الان این جاست به خاطر مردانگی، غیرت و امانت داری توست. 

برگشتم و رو به روناک گفتم:

- روناک جان می خواستم تو یه موقعیت بهتر این موضوع رو بهت بگم اما فکر می کنم الان بهترین موقع است. 

روناک متعجب نگاهم می کرد و منتظر بود ببینه من راجع به چی می خوام حرف بزنم، که من ادامه دادم:

- خواهرِ من، این دوستِ با مرامِ من، خاطرخواهِ یکی شده که روش نمی شه بهش بگه. تو به عنوانِ یه دختر بگو اون چه جوری حرف دلش رو به عشقش بزنه؟ 

چهره ی روناک به وضوح در هم رفت و در حالی که صداش می لرزید رو به سامان گفت:

- راتین چی می گه؟ شما عاشق کسی هستین؟ 

سامان با صورتِ گُلگون سر به زیر انداخت. با مِن و مِن گفت:

- بله هستم ولی الان خیلی غافلگیر شدم، قرارِ من با راتین این نبود. 

روناک سینه ای صاف کرد و یه جوری با سردی گفت:

- رک بهش بگو دوستش داری، این طوری خیلی بهتره. البته این نظرِ منه.

و با کنایه گفت:

- تا معشوق شما چه جوری دوست داشته باشه. 

در همین موقع آقا ابراهیم و نسرین خانم که این مدت بیرون منتظر بودن وارد اتاق شدن و آقا ابراهیم گفت:

- ای پسرِ بی معرفت، نمی گی این دو تا پیر زن و پیرمرد رو این قدر بیرون نگه ندارم؟ 

نسرین خانم با اخم گفت:

- در این که شما پیر شدی شکی نیست ولی من هنوز جوونم. 

و به حالت قهر روش رو از آقا ابراهیم گرفت و با لبخند حال روناک رو پرسید. 

حرف های بامزه ی همسایه های مهربونمون جو غریبی رو که به وجود اومده بود رو کمی بهتر کرد. منم با شرمندگی گفتم:

- دروغ چرا؟! یادم رفت با شما اومدم. 

و سرم رو انداختم پایین. آقا ابراهیم اومد جلو دستش رو گذاشت روی شونه ی من و گفت:

- دشمنت شرمنده پسرم، شوخی کردم. می دونم که کلی از دیدنِ حال دوستت خوشحال شدی. حق داری پسرم، خدا رو شکر که به خیر گذشت. 

روناک با یه حالت دلخور که واقعا علتش رو متوجه نمی شدم رو به آقا ابراهیم گفت:

- تازه یه خیرِ دیگه هم پیشِ رو داریم. آقا سامان قراره داماد بشن. 

و با یه نیشخند به سامان نگاه کرد. آقا ابراهیم خندید و رو به سامان گفت:

- راستی؟ 

سامان کلی سرخ و سفید شد و در کمال ناباوریِ من، رو به روناک که اخمو نگاهش می کرد گفت:

- اگه روناک خانم حاضر باشن یه عمر با یه آدم که طحال و یه کلیه نداره زندگی کنن، بله، انشاا.... 

و سرش رو پایین انداخت. قیافه ی روناک حسابی دیدنی بود. هنوز هم بعد از سال ها، سامان با یاد آوری اون روز حسابی سر به سر روناک می ذاره. 

روناک متعجب به من نگاه کرد و داشت با نگاهش از من معنی حرف سامان رو می پرسید و من با لبخند سرم رو به علامت "آره" پایین آوردم و بهش فهموندم که اون کسی که سامان بهش علاقه داره خودِ روناکه. چند لحظه ای سکوت برقرار شد که با صدای نسرین خانم که می گفت:

- روناک جان چی کار کنیم مادر؟ وعده یه عروسی به خودمون بدیم؟ 

این سکوت شکست. 

روناک سر به زیر گفت:

- من غافگیر شدم، اگه اجازه بدین بعدا جواب بدم. 

با صدای بلندگوی بیمارستان که پایان وقت ملاقات رو اعلام می کرد، آقا ابراهیم برای رفتن اجازه خواست. من، رو به روناک گفتم:

- تو هم با نسرین خانم اینا برو خونه. این چند روز حسابی خسته شدی. 

نسرین خانم دستِ روناک رو گرفت و گفت:

- برادرت راست می گه عزیزم. تو یه هفته است از این جا جم نخوردی. بیا بریم استراحت کن و یه دوش بگیر. 

بعد رو به من کرد و گفت:

- پسرم اگه اجازه بدی روناک جان بیاد خونه ی ما، با خاطره ی بدی که از اون خونه تو ذهنش هست صلاح نیست اولین شب بعد از برگشتنش رو تنها باشه. 

تا خواستم بگم "باشه"، سامان گفت:

- راتین جان تو برو خونه، من خوبم، خودت رو به زحمت ننداز. 

و رو به روناک گفت:

- توی این مدت، خواهرت به جای همه کلی به دردسر افتاده. 

روناک با صورتِ گلگون رو به سامان گفت:

- این حرف رو نزنین، من تا آخر عمرم هم به شما رسیدگی کنم باز هم نمی تونم جبرانِ فداکاری ای که در حق من کردین رو بجا بیارم. 

رو به روناک گفتم:

- شما برو خونه ی نسرین خانم، من این جا هستم. دلم می خواد امشب رو با رفیقِ شفیقم باشم و حسابی حرف بزنم. 

روناک چشمی گفت و اونا خداحافظی کردند و رفتند. چشمِ سامان تا آخرین لحظه به در بود و رفتنشون رو تماشا می کرد که من گفتم:

- خب بابا توام! تو که خوردیش پسرِ خوب. یه کم از داداشش خجالت بکشی بد نیستا! 

یک ماه بعد.

روناک حسابی دستپاچه بود، مدام راه می رفت. منم خیلی ریلکس لم داده بودم و داشتم بهش می خندیدم. بالاخره طاقت نیاورد و با لحن معترضی گفت:

- می شه بگی به چی می خندی؟ 

طلبکارانه گفتم:

- من؟! من کی خندیدم؟ 

گفت:

- یه ساعته داری منو دید می زنی و ریز می خندی! می شه بگی، چی این قدر به نظرت مضکحه؟ من به اندازه ی کافی اضطراب دارم این کار تو بیشتر اعصابم رو به هم می ریزه.

تا خواستم جواب بدم، صدای زنگ بلند شد و همزمان با اون، روناک جیغ کشید. از صدای جیغش شوکه شدم و گفتم:

- چرا جیغ می زنی؟ چیه شوهر ندیده؟ هر کی ندونه فکر می کنه اولین باره می خوای پسره رو ببینی! شما که یه ماهه واسه آشنایی، دکون همه ی دل و قلوه فروشی ها و جگرکی ها رو تخته کردین! من که از کارِ شما دخترا سر در نمیارم. 

کلید رو زدم و در آپارتمان رو باز کردم. همزمان با بالا اومدن سامان، نسرین خانم و آقا ابراهیم هم از خونشون اومدن بیرون و همه با هم سلام علیک کردیم و بعد تعارفشون کردم داخل. 

تازه جا به جا شده بودن که روناک اومد داخل پذیرایی و آهسته و سر به زیر سلام کرد. سامان به احترام ورودش بلند شد و نسرین خانم و آقا ابراهیم هم جواب سلامش رو دادن. روناک، سامان رو به نشستن دعوت کرد و خودش هم نشست. 

آقا ابراهیم رو به نسرین خانم گفت:

- خانم، اجازه می دین؟ 

نسرین خانم هم متواضعانه و با لبخند خواهش می کنمی گفت و آقا ابراهیم بسم ا... گویان شروع کرد. 

- خب جوونا، از این که یه همچین روزی رو می بینم خیلی خیلی خوشحالم. امروز من و خانمم، هم پدر و مادر دامادیم و هم پدر و مادر عروس. خوشبختی شما دو تا آرزوی قلبیمونه و می خوایم شما دو تا زودتر برین سرِ خونه و زندگیتون تا بلکه بتونیم واسه ی این بابا بزرگ هم یه فکری بکنیم. 

و بلند خندید. گفتم:

- دستِ شما درد نکنه آقا ابراهیم! این جوری می خوای فکری برای من بکنید؟ این طوری که دخترا همه فرار می کنن! 

آقا ابراهیم که فکر کرد ناراحت شدم، با لحن دلجویانه ای گفت:

- شوخی کردم پسرم، محض مزه پراکنی بود. به دل نگیر. 

وقتی دید دارم می خندم و تو چهرم اثری از ناراحتی نیست، ادامه داد:

- بهتره بریم سر اصل مطلب و بیخودی طولش ندیم که در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست. تا اون جایی که می دونم شما دو تا حرفاتون رو زدین و سنگاتون رو وا کندین و با هم به توافق رسیدین، می مونه مهریه و اسباب و مقدمات کار انشاا...، درسته؟ 

سامان گفت:

- همین طوره آقا ابراهیم.

آقا ابراهیم رو به روناک کرد و گفت:

- خُب روناک، بابا جان، شما عروس هستی و صاحبِ مهریه شمایی، چی می خوای آقا داماد مهرت کنه؟ 

روناک سر به زیر و آهسته گفت:

- منو یه بار سوار هواپیماش کنه! 

یه لحظه سکوت حاکم شد و بعد شلیک خنده ی آقا ابراهیم و نسرین خانم، سکوت رو شکست. اونا تا جایی که می تونستن خندیدن و اشک از چشماشون سرازیر شد. نسرین خانم با ته صدای خنده گفت:

- چه عروسِ کم توقعی؟! من که حسابی کیف کردم، تا حالا همچین مهریه ای نشنیده بودم. ولی از شما چه پنهون خیلی خوشم اومد. 

بعد رو کرد به سامان و گفت:

- مهریش رو می تونی بپردازی؟ 

سامان گفت:

- راضی کردنِ فرمانده یه کم مشکله ولی تا روز عقد حلش می کنم و قول می دم اولین کار بعد از عقد، ادای مهریه ی روناک خانم باشه. 

آقا ابراهیم صلوات بلندی فرستاد و در حالی که از ظرفِ شیرینی، شیرینی بر می داشت، "مبارک باشه." رو گفت و شیرینی رو یک دفعه گذاشت تو دهنِ نسرین خانم. زنِ بیچاره از خجالت به هزار رنگ در اومد و چادر سفیدش رو کشید روی صورتش. حالا من، سامان و روناک بودیم که غش غش می خندیدیم. 

روزها خیلی سریع رد می شدن و به زمان ازدواج روناک و سامان فقط دو روز مونده بود. همه در تکاپوی مراسم بودیم و کمتر همدیگه رو می دیدم. هر کس داشت به وظایفِ خودش که آقا ابراهیم تعیین کرده بود رسیدگی می کرد. انصافا این زن و شوهرِ مهربون درست مثل یه بزرگترِ دلسوز، به ما که هر سه تامون از داشتنِ پدر و مادر محروم بودیم لطف می کردن و لحظه ای تنهامون نمی ذاشتن. قرار بود عقد و عروسی با هم باشه و روناک بعد از مراسم به خونه ی سامان بره. برای من که تازه از تنهایی در اومده بودم و خواهر دار شده بودم و تازه خوبی های وجودِ یه زن رو تو خونه به خوبی احساس کرده بودم، خیلی سخت بود که به این زودی و این طور ناگهانی از روناک جدا بشم، اما دلم هم برای سامان می سوخت. اون هم به روناک احتیاج داشت و روناک باید کنار اون می بود. بنابراین این احساس دلتنگی غریب رو که با نزدیک تر شدن به مراسم بیشتر بهم فشار می آورد رو سعی می کردم کاملا پنهان کنم تا روناک و سامان با خیال راحت و بدون عذاب وجدان از تنها شدنِ من و با شادی به کارهای مراسمشون برسن. این دو تا بچه به اندازه ی یه زن و مرد چهل ساله، بلا و مصیبت رو تو زندگیشون تجربه کردن و حالا نوبت اینه یه کم شاد باشن. 

صبح روز مراسم، روناک موقعی که داشت می رفت آرایشگاه گفت:

- راستی داداش، من یه بیمار دارم که پایان نامم در مورد اونه، تا حالا هم خوب تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم. با مسئول بیمارستان حرف زدم و اون هم قبول کرده واسه ی مراسم بیاد. اون همراه سپیده دوستم میاد. من ممکنه سرم گرم بشه نتونم بهش برسم، اگه می شه تو هواش رو داشته باش. 

تا خواستم بپرسم این بیمارت زنه یا مرد و اسمش چیه؟ دیدم روناک در رو بست و رفت. منم اون قدر سرم شلوغ بود که به کل موضوع رو فراموش کردم و سریع رفتم دنبال کارای خودم.

جلوی در تالار ایستاده بودم و داشتم مهمان ها رو به داخل راهنمایی می کردم، وقتی دسته گلِ یکی از همکارا رو جا به جا کردم و برگشتم سرِ پُستم، نزدیک بود سکته کنم. چیزی رو که می دیدم به هیچ وجه نمی تونستم باور کنم. دختری سفید که چشم های سیاهش زیر چتر پُر پشتی از مژه حسابی دلبری می کردند، نه نه باور نمی کنم، باور نمی کنم، یعنی درست می بینم؟ یعنی این همون توهم همیشگی نیست؟ اون شوکاست؟ نه نه، شبیه اونه! اما شباهت تا این حد؟ اگه اون شوکاست این جا چی کار می کنه؟ مغزم به معنای واقعی داشت می پوکید، واقعا دیوانه کننده بود. منی که تموم تهران رو وجب به وجب گشته بودم، حالا گمشدم رو درست تو چند قدمی خودم می دیدم. 

اون دختر تو یه لباس یاسی رنگ قشنگ در حالی که یه شال صورتی زیبا موهاش رو پوشونده بود و کمی از اون شبق سیاه، موذیانه از زیر شال روی صورتش سُر خورده بود، آروم و خرامان خرامان داشت به من نزدیک می شد. چهره ی معصوم و کودکانش که با رنگ لباسش قاطی شده، داشت یه جور معصومیت رو فریاد می زد. با هر قدمِ اون، بیشتر احساس خفگی می کردم. حس می کردم تو دنیا دیگه هیچ کس جز من و اون نیست. همه ی صداها و هیاهوی اطرافم یکباره خاموش شدن، من بودم و اون چهره زیبای شرقی. 

برای لحظه ای سرش رو به طرف من برگردوند و چشم های درشت و خمارش رو به چشمام دوخت. خدایا چی می دیدم؟! یه کوهِ یخ! سردی و بی تفاوتی ای که تو نگاهش بود همه ی حرارتِ درونم رو به لرزشی سرد بدل کرد. حالا دیگه درست در دو قدمیِ من بود. صدای آشنایی منو از غرق شدن در سردی چشم های بی روحِ دختر باز داشت. به طرف صدا برگشتم، سپیده بود. 

سپیده با نگاه نگران و پرسشگرش گفت:

- حالتون خوبه جناب سوادی؟ 

من که کمی از اون حالت منگی بیرون اومده بودم، مقطع گفتم:

- بله ممنون، خوش آمدین سپیده خانم. 

سپیده به دختر کناریش اشاره کرد و گفت:

- ایشون شوکا جان دوست و مهمانِ ویژه ی روناک هستن، بهتون تبریک می گم، امیدوارم خوشبخت بشن. 

نفس کشیدن واقعا برام سخت شده بود و حس می کردم به جای نفس، صدای خر خر از گلوم بیرون میاد. بار دیگه به طرف شوکا برگشتم تا شاید رد پایی از آشنایی تو اون نگاهِ بی روح پیدا کنم، اما صدای ظریف شوکا که درست مثل یه غریبه ازدواج روناک رو تبریک گفت، همه ی امیدهای منو به یاس تبدیل کرد. 

پس من درست حدس زده بودم اون شوکا بود اما چرا این جوری؟ چرا بیمارستان؟ درسته اون حافظش رو از دست داده بود اما این که دلیل نمی شه توی یه بیمارستان روانی بستری باشه. باور کردنش خیلی برام سخت بود، دختری که چند ساله ملکه ی رویاهای منه و ناخواسته درِ قلبِ منو به روی همه ی نسوان بسته، حالا موضوعِ پایان نامه ی خواهرم شده. رعشه ای عصبی رو در کل اندامم احساس می کردم و همه ی توانم رو به کار گرفته بودم که اطرفیانم متوجه ی حالِ داغونِ من نشن. یه لحظه به خودم جنبیدم و گفتم:

- ممنون خانم شوکا ... 

سپیده پیش دستی کرد و قبل از این که شوکا حرفی بزنه، گفت:

- ایشون شوکا محمدی هستن. 

به شوکا نگاه کردم و گفتم:

- از زیارتتون خیلی خوشبختم، من راتین سوادی برادر روناک هستم و از این که به مجلسِ ما تشریف آوردین خیلی ممنونم. لطفا بفرمایین داخل. خانم ها طبقه ی دوم هستند. 

خدا می دونه در حین ادای این چهار تا جمله ی کج و معوج چه فشاری رو تحمل کردم! همه ی مخم علامت سوال بود، سردرد شدیدی داشتم و یه جور دل پیچه ی مسخره هم چند لحظه بعد از رفتن اون ها به داخلِ ساختمان، به کلکسیون بیماری هام اضافه شد، تا حسابی جشن عروسیِ خواهرم رو به کامم زهر کنه.

گیجی سر تا پام رو گرفته بود. دلم می خواست یه جایی روناک رو تنها گیر بیارم و ازش راجع به شوکا بپرسم. نسبت به چند سال پیش قشنگ تر شده بود. هیچ وقت نفهمیدم کی و چرا عاشق اون شدم؟! وقتی به خودم اومدم که دیدم در به در دارم دنبالش می گردم و هیچ دختری نمی تونه نظرم رو به خودش جلب کنه. گذر زمان بهم فهموند این احساسِ من یه جور عشق و وفا داریه. همیشه تو این سال ها این سوال عذاب آور یه جایی در گوشه ی ذهنم جا خوش کرده بود که نکنه شوکا حافظش برگشته و ازدواج کرده؟ نکنه اون اصلا ذره ای هم به من فکر نمی کنه؟! و حالا با دیدن اون توی اون حالت نمی دونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت. 

صدای هلهله و شادی از طبقه ی دوم تالار می اومد و من با این که ظاهرا شاد و خونسرد داشتم از آقایون پذیرایی می کردم، اما خدا می دونه چه غوغایی درونم به پا بود؟! 

داشتم سینی شیرینی رو مرتب می کردم که دستی به شونم خورد، برگشتم دیدم سامانه. 

گفتم:

- جانم سامان جان؟ چیزی لازم داری آقا داماد؟ 

گفت:

- نه راتین جان همه چی عالیه، انشاا... عروسی خودت جبران کنم. 

احساس کردم سامان هم متوجه ی غمگین شدن ناگهانی چشمام شد و برای همین دلجویانه گفت:

- راتین! داداشِ من، می دونم از این که روناک داره از پیشِ تو می ره ناراحتی. من، مرد و مردونه قول می دم نذارم آب تو دلِ خواهرت تکون بخوره. رو تخمِ چشمام می ذارمش و مواظبشم. پس تو رو خدا ناراحت و نگران نباش. 

خندیدم و گفتم:

- می دونم سامان جان، اگه غیر از این بود که خواهرِ یکی یه دونم رو نمی دادم دست تو. من از بابت تو خیالم راحته داداش. 

پرید وسط حرفم و گفت:

- پس این نگاهِ غمگین چی می گه؟! 

از این که آشوب درونم رو نتونسته بودم جوری پنهان کنم که متوجه نشه، از خودم دلخور شدم. خودم رو به نفهمی زدم و گفتم:

- من ناراحت نیستم، الکی واسم حرف در نیار که هنوز هم می تونم خواهرم رو ندم دستت ها! حواست باشه. 

سامان تصنعی خندید و گفت:

- آره جونِ خودت، شاید به نظر خودت خوب فیلمی برای همه بازی می کنی، اما یادت نره منم از این آموزش ها دیدم. خلاصه من واسه ی درد دل کردن پایم، حتی وسط مراسم عروسیم. 

سامان این رو گفت و به طرف سالن آقایون راه افتاد و منو با افکار مشوشم تنها گذاشت. 

آخرهای مراسم بود و حال من لحظه به لحظه خراب تر می شد. نمی دونستم با دوباره دیدنش چی کار کنم. روناک و سامان خرامان خرامان در بین هلهله ی جمعیتِ اندکی که همه دوست و آشنا بودن و فامیلی در بین نبود، به طرف درب خروجی تالار در حرکت بودن. روناک کوچولوی من حالا متاهل شده بود و داشت در کنار عشقش که ناجیش هم بود به طرف خوشبختی قدم بر می داشت. نزدیکِ من که رسیدن، ایستادن. روناک کمی از شنلش رو به طرف بالا داد و با چشم هایی نمناک گفت:

- خیلی زحمت کشیدی راتین جان. برای همه ی کارهایی که برام کردی و فراتر از وظیفت بود خیلی ممنونم و امیدوارم روزی برسه بتونم محبت های خالصانه و برادرانت رو خواهرانه جبران کنم. 

و بعد منو تنگ در آغوش گرفت و بلند گریه کرد. منم محکم بغلش کردم و در حالی که صدام به خاطر بغضی که به زور نگهش داشته بود گرفته بود، فقط گفتم:

- همش وظیفم بود خواهرم، امیدوارم خوشبخت بشی. 

همه ی مهمان ها هم، چون می دونستن ما سه نفر کس و کاری نداریم، درست عین ابر بهار اشک می ریختن. برای خاتمه دادن به این حالتِ اشک و آه، بلند خندیدم و گفتم:

- سامان بیا دست همسرت رو بگیر ببر تا این جا سیل راه نیفتاده! 

با این حرفِ من، روناک و سامان خندیدن و بعد هم جمعیت شروع کردن به خنده و به قول معروف جو عوض شد. 

سامان و روناک به طرف در راه افتادن که روناک برگشت و گفت:

- راتین جان الان دیر وقته، خواهشا سپیده و شوکا رو شما برسون، باشه؟ 

سریع و بی فکر گفتم:

- باشه باشه، دوستات با من. فقط زود باش تا از تالار بیرونمون نکردن. 

بعد از حرکت کردنِ ماشینِ عروس و داماد، چون سامان خواسته بود کسی دنبالشون نره، همه فقط جلوی در تالار رفتنشون رو تماشا کردیم و من یک به یک با همه خداحافظی کردم تا این که همه رفتن و فقط من و سپیده و شوکا موندیم. 

سپیده گفت:

- شرمنده آقای سوادی، شما هم الان خسته اید و از صبح سر پا هستین، ما هم اسباب زحمت شدیم. من به روناک گفتم با آژانس می ریم اما مگه قبول می کنه! یکدنده و لجبازه و فقط حرف حرف خودشه. قسمم داد حتما با شما بریم تا خیالش راحت بشه، خلاصه ببخشید دیگه. 

در حالی که سعی داشتم عادی باشم و به شوکا نگاه نکنم گفتم:

- نفرمایید سپیده خانم، شما با روناک فرقی ندارین، اگر روناک هم نمی گفت من نمی ذاشتم شما این موقع با غریبه برید، لطفا سوار شین و اصلا تعارف نکنین. 

سپیده رو به شوکا گفت:

- شوکا جان چون من مسیرم نزدیکه و زود پیاده می شم، عقب می شینم، شما برو جلو، راه شما طولانی تره. 

و بعد در عقب ماشین رو باز کرد و سوار شد. شوکا هم کاملا آروم به طرف من اومد و گفت:

- با تکرار حرف های سپیده وقتتون رو نمی گیرم و واقعا ممنونم. شب خوبی بود. 

و بعد ببخشیدی گفت و نشست جلو.

مغزم پُر از سوالِ بی جواب بود و حسابی غرقِ افکار خودم بودم که سپیده گفت:

- آقای سوادی، از لطفتون ممنون. امشب حسابی شما رو به دردسر انداختیم. 

ماشین رو جلوی در خوابگاه نگه داشتم و برگشتم عقب که خداحافظی کنم که دستم محکم خورد به سر شونه ی شوکا. گویا خواب بود که با ضربه ی من بد جوری شوکه شد. خیلی دستپاچه شدم و با کلی سرخ و سفید شدن، ازش عذر خواهی کردم. صورت سفید و لاغرش زیر نور ماه می درخشید. برگشت به طرفم و گفت:

- آقای سوادی چرا این قدر معذبید؟ یه اتفاق کوچیک که این همه عذر خواهی نمی خواد! 

با این حرفش، یه لحظه فکرم پَر کشید به چهار سال پیش که تو خونه ی مادرِ محمد حسابی آبپاشیش کرده بودم. اون موقع هم همین طور آروم بود و داد و قال نکرد. الان هم با وجود این که خواب بود و ترسید، باز آروم بود و همه ی عالم رو بدهکار خودش نمی دونست. آرامش شوکا کم کم داشت به رگ های خشکیده ی من تزریق می شد و یه جور احساسِ سبکی داشت بهم دست می داد. 

صدای خندون سپیده منو از هپروت کشید بیرون. سپیده داشت ریز می خندید. وقتی توجه منو به خودش دید گفت:

- چه عجب! یادتون اومد منم این جا هستم. شما جوری شوکا رو به رگبار معذرت خواهی بستین که انگار با تریلی از روش رد شدین. خُب پیش میاد دیگه، حالا چیزی نشده که. اصلا اخلاقتون به روناک نرفته! روناک اگه بود، یکی هم خودش از عمد می زد به شوکا که چرا خوابی و یا مثلا ... 

شوکا پرید وسط حرفِ سپیده و گفت:

- سپیده جان پیاده نمی شین؟ آقای سوادی خیلی وقته ماشین رو نگه داشتن، در ضمن مسیر منم متاسفانه طولانیه و ایشون هم خسته هستن. 

سپیده سریع در ماشین رو باز کرد و رفت پایین و اومد کنار پنجره ی شوکا و باهاش دست داد و گفت:

- راست می گی ها، من اصلا حواسم نبود. 

بعد رو به من کرد و گفت:

- واقعا شرمنده، شوکا راست می گه. شما برین که دیر شد. 

گفتم:

- نه بابا، من خسته نیستم، شما خودتون رو ناراحت نکنین. با خوابگاه هماهنگ شدین؟ 

اون گفت:

- بله. 

و خداحافظی کرد. منتظر شدم تا رفت داخل و بعد حرکت کردم. تا جایی که می تونستم آروم رانندگی می کردم، دلم نمی خواست مسیر به انتها برسه، باید زمان می خریدم. اگه امشب چند تا سوال اساسی ای که داشتم رو نمی پرسیدم تا صبح دیوانه می شدم. داشتم دنبال بهترین کلمات برای شروع گفتگو می گشتم که شوکا در حالی که داشت به جلو نگاه می کرد، گفت:

- شما چیزی می خواین بگین آقای سوادی؟ 

با مِن و مِن، در حالی که شوک زدگی کاملا از لحنم معلوم گفتم:

- من؟ نه! یعنی آره، یعنی هم نه هم آره. اصلا منظورم اینه که شما چرا این قدر ساکتین؟ من خوابم می گیره ها! 

شوکا برگشت به طرفِ من و گفت:

- سوالتون این نبود، نه؟ 

طاقتِ نگاه کردن تو چشمای سیاهش رو نداشتم، واسه ی همین به جلو خیره شدم. دیدنِ چشماش، نیرویی رو که برای پرسیدن سوالاتم لازم داشتم رو بهم تزریق کرد و حس کردم خیلی راحت تر می تونم ازش بپرسم. برای همین نفسم رو با صدا بیرون دادم و خیلی بی مقدمه گفتم:

- شما چرا تو اون بیمارستان بستری هستین؟ 

لبخند زیبایی زد و گفت:

- خوشحالم سوالتون رو بی پرده پرسیدین. 

و بعد ادامه داد:

- من افسردگی مزمن دارم، الان یک سال و نیمه اون جام. حالا حالم خیلی بهتره اما به خاطر داروهایی که می خورم باید تحت مراقبت باشم. 

وقتی ساکت شد به خودم جرات دادم و پرسیدم:

- پدر و مادرتون کجا هستن؟ چرا تو خونه تحت مراقبت نیستین؟ ظاهر شما خیلی معمولیه حتی اثری از افسردگی که حرفش رو می زنین هم در رفتار و حالت های شما دیده نمی شه!

صحبت های شوکا که تموم شد، همه ی موهای تنم سیخ شده بود، باور نمی کردم این همه مصیبت سر این دخترِ خوش قلب اومده باشه. حس می کردم یه جور کشش نامرئی بین من و اون هست. یه جور حسِ خواستن، حسِ غریب، شوقِ بوسیدن، نمی دونم چی بود؟! اما هر چی بود خیلی زیبا و خواستنی در عین حال قوی بود. 

ساعت ها به کاری که می خواستم بکنم فکر کردم. ساعت ها نقشه کشیدم و بعد خودم روی اون خط بطلان کشیدم. من با همه ی بند بند وجودم شوکا رو می خواستم و باید اون رو بدست می آوردم. کلی اطلاعات راجع به وضعیتش از روناک گرفته بودم. هم روناک و هم سامان همه ماجرای من و شوکا و جریان مجرد موندن مشکوک منو می دونستن، اما از کاری که می خواستم بکنم به هیچ کس چیزی نگفته بودم، یعنی مطمئن نبودم کارم درسته یا نه و نمی دونستم عکس العمل اونا چی می تونه باشه. 

یک ماهی از عروسی روناک و سامان می گذشت و من چند بار به بهانه ی آوردن روناک از بیمارستان با هماهنگی روناک، شوکا رو دیده بودم. جوری که روناک از وضعیت روحی شوکا می گفت، امیدِ زیادی به بهبودی افسردگیِ مزمنِ اون وجود داشت و من خیلی امیدوار بودم با بهتر شدنِ روند بهبودیش نقشه ای رو که داشتم عملی کنم. 

سه ماه بعد.

صدای داد سامان کل خونه رو لرزوند. داشت مثل دیوونه ها هوار می کشید. 

سامان:

- تو دیوونه شدی؟! پسره ی خل و چل اصلا می فهمی چی می گی؟! عاشق شدی پاک زده به سرت! این یعنی فریب. اگه جریان رو بشه، تو حلقت سرب داغ می ریزن بیچاره. تو می خوای از موقعیت اون دختر سوء استفاده کنی. اصلا چرا فکر کردی من تو این فکرِ احمقانه باهات همکاری می کنم هان؟! وای اگه روناک بفهمه! باور کن می کُشتت راتین، حضرت عباسی می کُشتت! 

سامان در حالی که مدام راه می رفت و دستاش رو تو هوا تکون می داد، گفت:

- با این افکارِ پلید، دیگه خونت حلال شد. به خدا دارم دیوونه می شم. آخه مردِ حسابی این دیگه چه جور عاشقی کردنه هان؟! بگو دیگه، دِ حرف بزن سرگرد سوادی، زبون وا کن مرد. 

وقتی حسابی خسته شد، بلند شدم رفتم دمِ پنجره، گفتم:

- نطقت تموم شد؟ بشین یه نفسی تازه کن، خیلی به خودت فشار آوردی. 

بدون این که برگردم طرفش با همون لحنی که رنجش توش موج می زد، گفتم:

- فکر می کردم مرد راهی، فکر می کردم برادرمی و حالم رو می فهمی اما ... 

دوباره داد زد:

- اما چی؟ اما نامردم، اما رفیق نیمه راهم، هان بگو دیگه؟! تو که هر چی خواستی گفتی، اینا رو هم بگو یه وقت رو دلت نمونه. آخه برادرِ من، کارت اشتباهه. تو توقع داری کمکت کنم دستی دستی خودت رو بدبخت کنی؟ می دونی تو با این کار چند تا خلاف می کنی؟ تو که تا حالا صبر کردی یه کم دیگه دندون رو جیگر بذار، روناک کارش رو بلده، انشاا... شوکا خانم هم حالش خوب می شه و حافظش بر می گرده، اون موقع دو تایی تصمیم می گیرین چی کار کنین. 

دل رو از دیدن کوچه کندم و برگشتم طرفش و گفتم:

- سامان، بچه گول می زنی؟ الان چهار ساله وضع شوکا اینه، اگه حافظش می خواست برگرده تا حالا برگشته بود. چهار سال پیش اگه فقط حافظش رو از دست داده بود، حالا افسردگی هم بهش اضافه شده. یه نگاه به رفیقت بنداز! سامان، یه نگاه به من بنداز. من خیلی داغونم، چاره ی دیگه ای ندارم. ببین موهام داره سفید می شه. تو این چند سال که ندیده بودمش هیچ دختری به دلم ننشست، چه برسه به حالا! من فقط اون رو می خوام و در ضمن حالا می خوامش نه وقتی که عصا گرفتم دستم. اومدیم و اصلا حافظش برنگشت اون وقت تکلیفِ من چیه؟ کمکم کن سامان. من شوکا رو می خوام به هر قیمتی که شده. در ضمن من در مقابل سرنوشت اون مسئولم. این طوری برای هر دومون بهتره. تو فکر می کنی بودن توی اون تیمارستان براش از بودن با من که عاشقشم بهتره؟! 

سامان حسابی رفته بود تو فکر. گویا حرفام کمی از حرص و جوش انداخته بودش. بهم نگاه کرد و گفت:

- چی بگم وا...، هم حرفات رو قبول دارم، هم از آخر و عاقبت کار می ترسم. بذار فکر کنم بعد بهت جواب بدم، الان مغزم حسابی قاطی کرده، باید فکر کنم بعد تصمیم بگیریم. 

در حالی که صدام به وضوح دلخوریم رو نشون می داد موافقت کردم و از خونه ی روناک زدم بیرون.

وقتی روناک به آپارتمانِ من اومد، قیافش دیدنی بود. چشمای قرمز و ملتهبش نشون می داد حسابی گریه کرده، موهای ژولی پولیش از زیر روسری بیرون اومده بود، معلوم بود تا سامان قضیه رو گفته، بغ کرده و از خونه زده بیرون. 

تعارفش کردم اومد تو و خودم رفتم نشستم روی مبل. روبروم وایساد و گفت:

- راتین، سامان چی می گه؟ راسته شوکا عشق گمشده ی توئه؟ حرف بزن داداش. حرفاش راسته؟ 

گفتم:

- آره، همه ی حرف های سامان درسته روناک جان.

روناک یک دفعه وا رفت و نشست روی مبل. در حالی که از حالت صورتش نمی شد فهمید چه حسی داره، رو به من با صدای لرزون و آهسته گفت:

- بمیرم برات راتین که بعد از این همه وقت، حالا این جوری عشقت رو پیدا کردی که با یه تیکه یخ هیچ فرقی نداره. لحظه ی رسیدن عاشق به معشوق به خاطر حس ناز معشوق و حس نیاز عاشق، خیلی با شکوهه، اما تو، لحظه ای که عشقت رو پیدا کردی ... الهی من فدای دل صبورت بشم. حالا بگو از من چه کاری بر میاید؟ من در واقع تنها دوستِ شوکا هستم، اون تازه تونسته بعد از دو سالی که اون جا بستری شده با کسی ارتباط برقرار کنه. هر اطلاعاتی راجع به شوکا می خوای، می تونم بهت بدم و از حالا بگم برای رسیدنِ تو به شوکا و خوب شدن شوکا همه کاری حاضرم بکنم. 

رفتم جلو و دست های سرد و یخ زده ی روناک رو گرفتم تو دستم و بعد قدرشناسانه بغلش کردم و گفتم:

- تو بهترین خواهر کوچولوی دنیایی روناکِ من. 

روناک در حالی که تو آغوش من بغضش ترکید، همین طور با هق هق داشت قربون صدقه ی من می رفت که این همه وقت این درد رو تو خودم نگه داشتم. بعد خودش رو از آغوشِ من کشید بیرون و در حالی که با پشت دست اشکاش رو پاک می کرد گفت:

- طبق چیزی که تو پرونده ی شوکا نوشته شده، اون رو سه سال پیش همسایه هاشون آوردن و بستریش کردن. ظاهرا هیچ آشنا و فامیلی نداشته. با فوت پدرش، در حالی که هنوز حافظش برنگشته بوده، اوضاعِ روحیش هم حسابی به هم می ریزه و افسرده می شه، طوری که یه هفته لب به غذا نمی زنه و فقط یه گوشه کز می کنه و زل می زنه به پنجره، انگار منتطر بوده کسی بیاد. 

وقتی روناک این جمله رو گفت، حسابی به هم ریختم، طوری که روناک هم پی برد خیلی ناراحت شدم. روناکِ بیچاره برای این که حالِ داغونِ منو عوض کنه با یه لبخند که مصنوعی بودنش از یه فرسخی داد می زد، گفت:

- حالا معلوم شد دخترِ بینوایِ مردم، منتظرِ کدوم سوپرمنی بوده؟! حق داشته وا.... 

سعی کردم یه کم به خودم مسلط تر بشم و گفتم:

- ادامه بده روناک. من خیلی وقته دنبال جواب چراهام هستم، خواهش می کنم، ادامه بده. 

روناک سینه ای صاف کرد و گفت:

- خُب کجا بودیم؟ آها یادم اومد. پسر یکی از همسایه های شوکا که روانپزشک بوده و دستِ بر قضا برای دیدن خانوادش تازه از خارج برگشته، بعد از معاینه ی اون، پیشنهادِ بستری شدنش رو می ده و تاکید می کنه حتما باید شوکا بستری بشه، چون خیلی خیلی درصد اقدام به خودکشی در شوکا زیاد بوده. 

نفسم داشت قطع می شد. یعنی وضع روحی شوکا اون قدر خراب بوده که می خواسته خودش رو بکشه؟! خدایا ممنونم که هنوز اون زنده است. اگه ... اگه اون این کار رو می کرد من هرگز خودم رو نمی بخشیدم، هرگز. 

روناک در حالی که نگرانی تو چشماش موج می زد گفت:

- راتین می خوای بذاریم برای بعد؟ تو روحیت الان مساعد نیست، بهتره بقیه ی ماجرا رو بذاریم واسه ی بعد، هان؟ 

در حالی که سرم رو بین دو دستم به سمت پایین گرفته بودم، گفتم:

- نه، می خوام همه چیز رو حالا بدونم. فقط برام یه لیوان آب بیار. من حالم خوبه. 

یه کم که حالم اومد سرِ جاش، روناک ادامه داد:

- بعد از توصیه ی اون دکتر، همسایه ها میارنش این جا و بعد از تحویل همه ی مدارکش به بیمارستان، اون رو بستری می کنن. دکترای مجرب زیادی معاینش می کنن، ولی اون به هیچ درمانی جواب نمی ده تا این که همه از بهبودی اون ناامید می شن و می ذارن به این زندگی که دوست داره، توی بیمارستان و تحت مراقبت ادامه بده، تا این که دکتر مسلمی که استاد راهنمای منه، از من می خواد که تحقیق در مورد وضعیت یه بیمار خاص رو به عنوان موضوع پایان نامم انتخاب کنم و اون بیمار کسی نبود جز شوکا. من الان شش ماهه که روانشناسِ شوکا هستم،. اوایل مثل همه هیچ توجهی به من هم نمی کرد و سرمای چشمای گیراش نفس آدم رو می گرفت، اما کم کم یخش باز شد و برام حرف زد. همه توی بیمارستان تعجب کرده بودن، شوکا کم کم رفتارش اصلاح شد و با من به حیاط می اومد و قدم می زد. 

یه دفعه روناک ساکت شد. سرم رو بلند کردم تا ببینم چی شده که دیدم خیره شده به یه نقطه و رفته تو فکر. خم شدم و پاش رو تکون دادم و گفتم:

- چی شد روناک؟ چرا یهو ساکت شدی؟ 

در حالی که هنوز بُهت در حرکاتش مشهود بود، رو به من گفت:

- راتین! شوکا در ضمیر ناخودآگاهش تو رو یادشه! آره، آره، من مطمئنم اون نقاشیِ بدون صورت، تویی. 

اصلا از حرف های روناک چیزی حالیم نشد برای همین گفتم:

- روناک واضح تر حرف بزن ببینم چی می گی. یعنی چی اون منو یادشه؟ مگه شوکا حافظش رو از دست نداده؟ 

روناک گفت:

- شوکا یه نقاشیِ خیلی زیبا کشیده. یه خلبان که کنار هواپیمای جنگی ایستاده، اما صورتِ خلبان داخل کلاهه و اصلا مشخص نیست. من فکر می کنم اون، تو باشی راتین.

کلی اضطراب داشتم و مدام راه می رفتم و دم به دقیقه هم، درِ بیمارستان رو می پاییدم. هی به خودم می گفتم: «نگران نباش راتین! روناک روانشناسه می دونه چی کار کنه و چه جوری حرف بزنه که شوکا رو قانع کنه.» وقتی از دور دیدم که روناک دست در دستِ شوکا دارن به طرفِ من میان، ضربان قلبم به شدت بالا رفت. حس می کردم الانه که قلبم از تو حلقم بزنه بیرون. دستام عرق کرده بود و غلت خوردن دونه های عرق رو، روی پیشونیم به خوبی حس می کردم. 

روناک در حالی که چهره ی به ظاهر خندونی داشت، اومد جلو و با من دست داد و بعد با دست به شوکا اشاره کرد که چند قدم از اون دورتر وایساده بود و گفت:

- خُب داداش اینم نامزدِ فراری شما! 

شوکا که گونه هاش کمی گلگون شده بود، قدم جلو گذاشت و به آهستگی سلام کرد، منم به همون آرومی جواب دادم. 

روناک گفت:

- داداش، شما که شرایط شوکا رو به خوبی می دونی؟! چون هنوز چیزهایی رو که بهش گفتم به یاد نمیاره، از من خواسته اون صیغه نامه رو که مربوط به صیغه ی محرمیتتون هست رو بهش نشون بدم تا خیالش راحت بشه. البته من کاملا حق رو به اون می دم. شما اون صیغه نامه رو کی میاری؟ 

در حالی که حسابی دستپاچه شده بودم و اصلا انتظار نداشتم روناک بتونه به این سرعت موضوع رو تا این قسمت پیش ببره، با تِته پته گفتم:

- فردا با خودم میارمش. 

شوکا که از جواب من راضی به نظر می رسید، گفت:

- آقای سوادی، هضم گفته های روناک برام خیلی خیلی سخته و من احتیاج به زمان دارم تا خوب این موضوع رو حلاجی کنم. شما خوب می دونید که من در چه شرایطی هستم، همه ی گذشته، حال و آینده ی من رو هواست. در ضمن، من از شما یه خواهشی دارم.

در حالی که حس می کردم خون به صورتم دوید، مشتاقانه گفتم:

- خواهش که خیلی کمه، شما امر بفرمایید. 

روناک در حالی که نتونست جلوی خندش رو بگیره گفت:

- ای داداش زن ذلیل من، از حالا خودت رو لو دادی که! یه کم از این سامان یاد بگیر. 

بعد رو به شوکا کرد گفت:

- ببخشید ها پریدم وسط حرفتون، نتونستم ساکت بمونم و خواهر شوهر بازی در نیارم. 

شوکا لبخند ملیحی زد و رو به من گفت:

- می خوام بعد از ای نکه صیغه نامه رو دیدم، همه ی ماوقعِ اون زمان رو بی کم و کاست برام بگین و افسردگی منو بهانه نکنین. 

گفتم:

- چشم، اگه شما هم نمی خواستین من مایل بودم همه چیز رو براتون بگم، شاید برای برگشت حافظه ی شما کمکی بکنه. 

شوکا رو به روناک کرد و گفت:

- اگه اجازه بدین من برم داخل، امروز خارج از توان روحیم ماجرا داشتم و خیلی خسته هستم. 

و وقتی موافقت من و روناک رو دید، خداحافظی کرد و رفت داخل ساختمان. 

وقتی داخل ماشین نشستیم، به روناک گفتم:

- دیوانه تو چه طور تونستی تو این زمانِ کم همه چیز رو بهش بگی؟ مشخصات شناسنامه ایش رو چی کار کردی؟ تونستی بیاریش؟ زود باش جواب بده دیگه. 

روناک در حالی که شیطون می خندید گفت:

- یه ناهار حسابی بهم بده تا بگم. 

گارسون منو رو گذاشت جلوی روناک و رفت، روناک در حالی که شیطنت از چشماش می بارید گفت:

- گرون ترین غذای این رستوران رو انتخاب می کنم چون حسابی کارِت پیشم گیره، نه؟ 

خیلی هیجان داشتم و دوست داشتم همه ی جریان رو مو به مو برام بگه واسه ی همین بی حوصله گفتم:

- روناک؟! 

یه کم دلخور شد و گفت:

- بی جنبه بازی در بیاری بهت نمی گم ها! عاشق هم عاشقای قدیم! بابا یه کم سرِ کیسه رو شُل کن دیگه! ناسلامتی پولت از پارو بالا می ره! 

دیگه حسابی کلافه شده بودم، گفتم:

- روناک جان، خواهرِ عزیزِ من، شما هر چی دوست داری سفارش بده، مگه من حرفی زدم؟ اصلا تا حالا بین من و تو صحبتِ پول بوده؟ چرا منو اذیت می کنی؟ می افتم سکته می کنم بی داداش می شی ها! بگو دیگه، جون راتین بگو بین شما چی گذشت؟ 

روناک گفت:

- خُب، چون تویی می گم. همه ی ماجراهای اون زمان و اتفاقات آشنایی شما رو طبق واقعیت براش گفتم. آروم نگاهم می کرد و گوش می داد، اما چهرش نشون می داد تو دلش چه غوغایی به پا شده. بهش گفتم که شب عروسیِ من، تو اون رو دیدی و خلاصه بعد از چندین سال در به دری پیداش کردی. به این جا که رسیدم، دیدم وقتشه و موقعیتِ خوبیه، واسه همین گفتم: «شوکا می دونی مهم ترین دلیل برادرم برای این که دنبال تو بگرده و به هیچ دختر دیگه ای فکر نکنه چیه؟» مستاصل نگاهم کرد و گفت: «نمی دونم، شاید طبق گفته ی خودت عذاب وجدان.» گفتم: «غیر از اون عذابِ وجدان، موضوع دیگه ای هم هست که چون دیدم آمادگیش رو داری، بهت می گم.» 

راتین، نبودی ببینی چه وحشتی تو چشم های مشکیش موج می زد؟! خلاصه بدترین قسمت ماموریت و در واقع غیر انسانی ترین مرحله ی اون رو شروع کردم و گفتم: «شوکا جان، تو و برادرم محرم هم هستین و بین شما صیغه ی محرمیت خونده شده بود تا ازدواج کنید. در واقع شما نامزد هم هستین. راتین هم برحسب وظیفه و وفاداری و مهم تر از همه عشقی که به تو داشته، سال ها دنبالِ تو گشته.» 

وقتی روناک به این جای حرفاش رسید، سرش رو انداخت پایین و گفت:

- راتین، کار ما چه قدر درسته؟ ما حق داریم حق انتخاب رو از شوکا بگیریم؟ واقعا نمی دونم کارم درسته یا غلط نمی دونم. 

دستش رو تو دستم گرفتم و گفتم:

- منم مثل تو خواهرِ گلم، منم نمی دونم. ولی می دونم ما می تونیم کمکش کنیم و اون رو از اون جا بیاریم بیرون. فقط در صورتِ ازدواج، شوکا می تونه یه زندگی عادی داشته باشه. فکر می کنی اگه به حالِ خودش بذاریم اون حاضره تو این شرایط که از گذشتش هیچی نمی دونه و یه آینده ی مبهم داره با یه بیماری مزمنِ ناشناخته، ازدواج کنه؟ ما مجبوریم یه کم نقش بازی کنیم و یه کوچولو کلک بزنیم، اما روناک جان به روح مادرم قسم، من عاشق شوکا هستم و هرگز نمی خوام از موقعیت اون سوء استفاده کنم این رو مطمئن باش. 

روناک که اشک تو چشماش جمع شده بود ادامه داد:

- شوکا حسابی رفت تو فکر و گفت: «باورم نمی شه، پس چرا پدر چیزی بهم نگفت؟!» گفتم: «شاید پدرت دیده از راتین خبری نشده، فکر کرده راتین نامزدی رو به هم زده. با خودش گفته توی این شرایط که حال تو هم نامناسبه چه لزومی داره دردی به مشکلاتت اضافه کنه. خلاصه شما، زن داداشِ ما بودی و منِ بینوا خبر نداشتم.» شوکا ازم پرسید: «شما صیغه نامه رو دارین؟» منم طبق توافقی که کرده بودیم گفتم آره، در ضمن مشخصات شناسنامه ایش رو هم از پروندش در آوردم، بعدش هم که اومدیم پیش تو. 

روناک در حالی که داشت با غذای به قول خودش گرون قیمتش بازی می کرد، گفت:

- راتین من خیلی وقته دارم روی شوکا کار می کنم، مطمئنم اون الان خیلی داغونه. اون چهره ی معصوم و صورتِ مهتابی، همیشه غوغای درونی اون رو می تونه به راحتی پنهون کنه. ولی من روانشناسِ اون هستم، می دونم که اون الان وضعیت روحی مناسبی نداره و شاید چند وقت دیگه حالش بدتر بشه. هر چند، مردم، بیمارهای اون بیمارستان رو دیوونه می دونن و اصلا اعتقادی به روانشناس ندارن، اما چهار سال تحصیل توی این رشته بهم کمک می کنه بتونم موقعیت روحی افراد رو بخوبی تشخیص بدم. کارِ تو از حالا به بعد سخت تر می شه. تو باید چهار چشمی حواست بهش باشه، راستی، با اون محضر داره به توافق رسیدین؟ 

***

سامان در حالی که قیافه ی متفکری به خودش گرفته بود و مثلا می خواست جذبه داشته باشه، گفت:

- راتین، کارِ تو و روناک درست نیست! شوکا همسرِ تو نبوده، شاید نخواد با تو ازدواج کنه. تو با این کارِت اون رو تو عمل انجام شده می ذاری و در واقع یه جوری حق انتخاب رو ازش می گیری. روناک عاشق توئه و هر چی بگی بی چون و چرا انجام می ده، اما من مخالفم. برادرِ من، راه های بهتری هم برای بدست آوردنِ عشقت وجود داره و تو راحت ترین راه رو انتخاب کردی. 

به سامان گفتم:

- کنار اون بوستان محلی نگه دار. 

با تعجب بهم نگاه کرد. گفتم:

- نترس قهر نکردم، نگه دار قدم بزنیم. 

قدم زنان راه افتادیم. من، رو کردم به سامان و گفتم:

- می خوام باهات رک و راست حرف بزنم! می دونی که من شوکا رو دوست دارم، خودمم نمی دونم از کی؟ اما می دونم که تمامِ این سال ها منتظر بودن و با چشم همه جا دنبالش گشتن، نشانه ی یه حسِ عمیقِ قلبیه. من و شوکا مدت زیادی با هم نبودیم و خیلی با هم همکلام نشدیم، اما حالا می فهمم که تاثیر معصومیت اون دو تا چشم سیاه تا چه حد، زیاد و عمیق بوده که تونسته با وجود این که دیداری در کار نبود، این قدر تازه و ناب باقی بمونه. علاقه ی من به این دختر، ذره ای با هوس قاطی نشده. من نمی خوام با ازدواج با اون به خواسته ها نفسانیم دست پیدا کنم. اگه این قدر آدم بی قیدی بودم که به خاطر هوس بخوام زندگی یه دختر رو به نابودی بکشونم، تا به این سن خیلی کارا می تونستم بکنم. دوران دانشجویی و اوایل کارم خیلی شیطنت ها کردم، شاید باورش برای تو سخت باشه، چون فکر نکنم از وقتی با هم دوست شدیم دیده باشی دست از پا خطا کنم، اما همه ی این جوانی کردن ها بر می گرده به زمان قبل از آشنایی من با علی. 

یه لحظه یاد علی و چهره ی آسمانیش، قلبم رو فشرد و همین باعث شد سکوت کنم. سامان که ساکت و آروم داشت به حرف های من گوش می داد با دیدن سکوتم، برگشت و به صورتم نگاه کرد و وقتی غلتیدن دونه های اشک رو تو صورتم دید، گفت:

- راتین، تو داری گریه می کنی؟ 

گفتم:

- آره سامان، دارم گریه می کنم. مردها هم گاهی باید گریه کنن، البته اگه در برابر مردِ بزرگی مثل علی من مرد محسوب بشم! 

با پشت دست اشکم رو پاک کردم و ادامه دادم:

- بعد از آشنایی با دریا دلی مثل علی، من دیگه راتینِ سابق نبودم و کلی افکار و رفتارم عوض شده بود، بعد از شهید شدن اون و آشنایی با شوکا هم، بدن هیچ زنی رو لمس نکردم. (البته ماجرای شفیقه رو برای سامان نگفتم، چون به نظر خودم اون فقط یه اشتباه و همش به خاطر مستی شراب بود و بس.) بنابراین، مطمئن باش هدف من از ازدواج با شوکا، پناه دادن به اون و خارج کردن شوکا از اون دیوونه خونه است. من نمی خوام وقتم رو تلف کنم. شوکا در شرایطی نیست که بتونه منطقی تصمیم بگیره. 

سامان که ظاهرا قانع و یه کم از اخماش وا شده بود، در سکوت کنار من قدم می زد. کنار ماشین که رسیدم، نم نم بارون شروع شد، گفتم:

- بدو سامان، بدو که با این چند قطره بارون الان جوبا پُر می شن، راه بندون می شه، بموقع به محضر نمی رسیم. امروز قراره اون صیغه نامه رو بگیرم و بدم به شوکا. 

سامان در حالی که لبخند می زد، گفت:

- چه هولم هست این آقا دوماد!

دمِ در محضر پیاده و در حالی که لباسِ ارتش تنم بود وارد محضر شدم. محضر دار که تا به حال منو با لباس شخصی دیده بود با دیدنم تو لباس خلبانی حسابی جا خورد و یه کم به نظر ترسید. سریع در حالی که چشماش نگران بود، پاکت رو داد به دستم، پولش رو قبلا تمام و کمال پرداخت کرده بودم، پاکت رو گرفتم و خم شدم روی صورتش و زیر لب گفتم:

- شتر دیدی ندیدی! درسته؟ 

با تته پته گفت:

- بله، بله من ندیدم.

در حالی که از حرکت خودم و ترسیدن اون خندم گرفته بود، راه افتادم تا لبخندی رو که به زور جمعش کرده بود دیده نشه. اومدم و سریع سوار ماشین سامان شدم و راه افتادیم طرف بیمارستان. 

اولین بار بود که بعد از پیدا کردن شوکا می خواستم تنهایی باهاش روبرو بشم، واسه همین حسابی هول کرده بودم، شاید هم از عاقبت دروغی که داشتم به اون می گفتم، می ترسیدم. 

سامان دستش رو گذاشت روی دستم و گفت:

- حسابی یخ کردی! معلومه خلبانِ شجاع و تیز پروازِ اسکادران چهارده، داره کم میاره. 

تا این رو گفت سریع دستم رو از زیر دستش کشیدم بیرون و گفتم:

- اصلا هم این طور نیست، من کم نیاوردم فقط کمی هیجان دارم، همین. 

سامان با تمسخر نگاهم کرد و گفت:

- آره راست می گی، کاملا معلومه! 

و با لبخند مشغول رانندگی شد. راهِ یک ساعته ی پایگاه تا بیمارستان به نظرم خیلی طولانی و کسل کننده می اومد. حسابی غرق افکارم بودم و اصلا متوجه ی موقعیت نبودم که سامان یک دفعه ترمز کرد. منم که اصلا حواسم نبود با کله رفتم تو شیشه. حسابی سرم درد گرفت و داشت زق زق می کرد. با عصبانیت برگشتم طرفِ سامان گفتم:- هی دیوونه معلومه چی کار می کنی؟ سرم پکید. 

سامان در حالی که نیشخند روی لبش بود و چشماش مُرده بود از خنده گفت:

- به من چه؟ من فقط یه نیش ترمز زدم جونِ داداش، تو روی ابرا بودی. واسه ی همین کله پا شدی، من بی تقصیرم. 

دیدم اگه ادامه بدم، این باز مسخرم می کنه. بحث رو تموم کردم و گفتم:

- خُب حالا واسه چی وایسادی؟ 

این دفعه پُقی زد زیر خنده و گفت:

- نه دیگه، حالا مطمئن شدم حالت اصلا روبراه نیست، رسیدیم بابا! رسیدیم. 

تازه متوجه ی موقعیتمون شدم. درست جلوی بیمارستان بودیم. از سامان خداحافظی کردم و سریع پیاده شدم. 

***

پرستار جلوی در اتاق شوکا وایساد و گفت:

- بفرمایید آقای سوادی، این جا اتاقشونه. 

در حالی که ضربان قلبم خیلی تند شده بود، چند ضربه به در زدم و با شنیدن صدای بفرمایید، دستگیره رو چرخوندم. 

باورم نمی شد، شوکای عزیزِ من نزدیک دو سال، توی این اتاق تنگ و خالی با پنجره ی کوچک نرده دار، مثل یه زندانی زندگی کرده. با دیدن اتاقِ شوکا یه ذره تردیدی رو هم که در مورد کارم داشتم، کنار گذاشتم و قرص و محکم به طرف تختش قدم برداشتم. 

شوکا سر به زیر و به آرامی سلام کرد و روش رو به طرف پنجره چرخوند. حس کردم از حضورم ناراحته و این احساس حسابی دستپاچم کرد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- اجازه هست بشینم؟ 

شوکا در حالی که هنوز بیرون رو نگاه می کرد گفت:

- خواهش می کنم بفرمایید. 

سینه ای صاف کرد و گفتم:

- شما از حضورم معذبید؟ 

به طرفم برگشت و زل زد تو چشمام و گفت:

- شما چی فکر می کنید؟ 

از بی احساسیِ چشماش تنم یخ کرد. نگاهش سرد بود و بی مفهوم. گفتم:

- من قصد مزاحمت ندارم، اومدم این کاغذ رو بدم خدمتتون و اگه احیانا سوالی داشتین جواب بدم. 

بلند شدم و کاغذ رو گذاشتم تو دستش و گفتم:

- خیلی سال بود فقط هاله ای از چهرت رو می دیدم و به اون دلخوش بودم. خیلی دلم می خواست وقتی می بینمت وضعیتت بهتر از این چیزی باشه که الان می بینم. بعضی وقت ها فکر این که ازدواج کرده باشی حسابی دیوونم می کرد، اما ... اما کاش ازدواج کرده بودی و خوشحال و شاد زندگی می کردی تا این که، اینی باشی که الان روبرومه. تحمل بی وفاییت خیلی راحت تر از بیماریته. 

در حالی که بغضِ چند ساله داشت سر باز می کرد و من با تمام توانم سعی داشتم به خاطر حفظ غرورم اون رو قورتش بدم، برگشتم و نشستم سرِ جام. 

شوکا در حالی که کاغذ رو تو دستش می فشرد، پتو رو از روش کنار زد و آروم بلند شد و رفت کنار پنجره ی زندانِ کوچیکش و در حالی که رو به پنجره بود شروع کرد به خوندن صیغه نامه. وقتی خوندنش تموم شد برگشت و با تعجب گفت:

- این که مدتش تموم شده! 

بهش لبخند زدم و گفتم:

- بایدم تموم می شد تو که انتظار نداشتی صیغه ی محرمیت چند ساله باشه؟ 

در حالی که هنوز با بُهت نگاهم می کرد، ادامه دادم:

- ما این صیغه رو خوندیم که تا قبل از عقد راحت تر باشیم. چون قرارِ عقد برای بعد از عملِ مادرِ علی بود و زمانِ دقیق برگشتِ ما از اسرائیل معلوم نبود برای همین مدتش رو چهار ماه در نظر گرفتیم، اما ما دیر کردیم و تو ... 

فقط از این می ترسیدم که شوکا در مورد زمانبندی ها و مدت کم آشنایی و علت تصمیم سریع و بدون شناخت ما برای ازدواج و این که درست زمانی که علی تازه شهید شده و همه داغدار اون بودیم، من و اون تصمیم به ازدواج گرفتیم و از مادرِ اون شهید بزرگوار خجالت نکشیدیم سوال کنه. فقط خدا خدا می کردم دست رو این قضیه نذاره که هر توضیحی بهش می دادم بازم مشکوک می شد که صیغه و ازدواجی در کار نبوده. در حالی که اضطراب داشت خفم می کرد و حسابی کف دستام و پیشونیم عرق کرده بود، شوکا با شرم گفت:

- من گیج شدم، نمی دونم چی بگم و چه حسی باید داشته باشم. هیچ چی یادم نمیاد و همین منو حسابی سردرگم کرده. وقتی روناک گفت، خلبانی که من توی تمام نقاشی هام اون رو بدون صورت می کشیم و در کشیدنِ اون هیچ اختیاری از خودم ندارم، می تونه فردی از گذشته ی من باشه، این حس در من قوت گرفت که شاید بتونم با این سرِ نخ گذشته ی خودم رو پیدا کنم. هنوز یک ماه از حرف روناک نگذشته بود که اون اومد پیشِ من و ماجرای شما رو گفت. حالا حس می کنم خلبان گمنام نقاشی هام رو پیدا کردم اما باز گذشته برام تاریکه و حسی که به اون دارم گنگ و نامفهومه! 

شوکا سرش رو بلند کرد و پرسید:

- شما متوجه ی حرفام هستین؟ 

در حالی که مستِ آرامش کلامش شده بودم، بلند شدم و رفتم کنار پنجره و درست روبروی شوکا ایستادم. سرش پایین بود، دستم رو بردم زیر چونش و سرش رو بالا آوردم. هنوز نگاهم نمی کرد، نجواکنان گفتم:

- من فقط اومدم ببرمت. بدون هیچ انتظار و بدون هیچ خواسته ای. فقط با من بیا، جای تو این جا نیست، تو یه استادِ ادبیات بودی، جای تو پشت این میله های لعنتی نیست.

نگاهش رو از روی زمین کند و توی چشمام نگاه کرد. نگاهش بارونی بود و چشم های مشکیش زیر چتر بارون خورده ی مژه هاش برق می زد. در حالی که توی جادوی چشم هاش دست و پا می زدم، شنیدم که گفت:

- درسته زمانی که سالم بودم می خواستید همسرم بشید و این سال ها هم وفادار بودین اما شما مجبور نیستین منو با این شرایط تحمل کنید، من از دنیا بریدم و روحا توان انجام هیچ کاری رو ندارم. از این که به فکر من هستین ممنون ولی خواهش می کنم برین و منو به حال خودم بذارین. من به این زندانِ کوچیک خو گرفتم و حالا دیگه آزارم نمی ده، برین و خوشبختی و آینده ی شادی رو که بدون من می تونید داشته باشید با زندگیِ کسل کننده همراه با آدم افسرده و بی رمقی مثل من عوض نکنید. هیچ کس شما رو مقصر و گناهکار نمی دونه. با وجود این که هیچ چیز از احساسی که به شما داشتم یادم نمیاد اما این نقاشی ها نشون می ده شما تو ذهن من جای بزرگی داشتین. ممنون که دنبالم گشتین و متاسفم که منو این جوری پیدا کردین ولی باید بگم من نمی خوام با شما بیام، من نمی خوام ازدواج کنم، چون زن بودن در من مُرده. 

از حرف های شوکا شوکه شده بودم، روناک در مورد این که وضعیت روحی شوکا ممکنه خیلی خراب بشه برام گفته بود، بنابراین در عرض چند دقیقه به خودم مسلط شدم و گفتم:

- من نزدیک پنج سال در به در دنبالت نگشتم که حرفام رو نشنیده از پیشت برم، پس اگه ممکنه یه لباسِ گرم بپوش تا با هم توی محوطه قدم بزنیم. 

قدم به قدم با هم روی برگ های رنگارنگ و خیسِ بارون خورده ی پاییزی حرکت می کردیم. نه شوکا حرف می زد و نه من می خواستم این آرامشِ زیبا رو با حرف زدن به هم بریزم و انگار اون هم به این آرامش نیاز داشت چون برای به هم زدن این سکوت کاری نمی کرد. بالاخره خسته شد و گفت:

- می شه بشینیم؟ 

سریع به طرف نزدیک ترین نیمکت راهنماییش کردم و نشستیم. بی مقدمه گفتم:

- من از تو انتطار ندارم با این همه مشکلاتی که داشتی یه زنِ عادی باشی و عادی هم ازدواج کنی. تو یه زمانی نامزدِ من بودی و دلم می خواد الان همسرم باشی. شرایط و موقعیت خاص تو هم ذره ای منو ار تصمیمم منصرف نمی کنه. من ازت می خوام باهام بیای و درمانت رو آزادانه تر و راحت تر تو خونه ی من ادامه بدی، چون برای خروج از این جا اجازه ی پدر یا همسر یا قیم نیازه و تو با ازدواج با من از این زندون نجات پیدا می کنی، اما این به این معنی نیست که مجبوری همسرِ من باشی و مثل یه زن شوهر دار برخورد کنی! 

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- نه این که من به تو کششی نداشته باشم و من نخوام نه، منظورم اینه که راحت باش و هر طور دوست داری رفتار کن، هیچ اجباری در کار نیست. فقط زود تصمیمت رو بگیر و با من بیا. من می خوام مراقبت باشم شوکا، من ... من دوستت دارم. 

شوکا در حالی که ژاکت مشکیش رو به خودش می پیچید، سرش رو پایین انداخت و چیزی نگفت. بلند شدم و کتم رو در آوردم و انداختم رو شونه هاش. برگشت و قدر شناسانه نگاهم کرد و زیر لب ازم تشکر کرد. 

تقریبا بیشتر حرف هایی رو که باید، بهش زده بودم، بنابراین گفتم:

- هوا سرده بهتره بریم داخل، ممکنه مریض بشین. 

اونم مثل بچه های حرف گوش کن فوری بلند شد و همراه من راه افتاد. یه لحظه دلم برای مظلومیتش خیلی سوخت. دختری که یه استادِ ادبیاتِ خوب توی یه دانشگاهِ معتبر بود و چهره ی زیبایی داشت، می تونست حالا در بهترین شرایط برای ازدواج باشه و خواستگارا براش سر و دست بشکنن اما حالا ... 

وارد اتاقش شدیم هوای اتاق مطبوع بود و صورت آدم رو نوازش می کرد. شوکا کتم رو در آورد و گذاشت روی لبه ی تخت و باز هم زیر لب تشکر کرد. قبل از این که به این حال و روز بیفته هم سر به زیر بود و به ندرت تو چشمِ آدم نگاه می کرد، حالا هم همین خصلتش رو حفظ کرده بود و بیشتر حرف هاش رو به زمین می زد تا به صورتِ طرف. 

شوکا ژاکتش رو در آورد و آروم رفت روی تختش. به نظر می اومد خسته ست و می خواد دراز بکشه اما حضور من معذبش می کرد، بنابراین گفتم:

- شما استراحت کنید، من مزاحمتون نمی شم. من از فردا به مدت دو هفته برای ماموریت به مناطقِ جنوب اعزام می شم. این یه فرصت خوبی برای شماست که به گفته ها و خواسته ی من خوب فکر کنید، موقعِ برگشتن میام دیدنتون. 

شوکا سرش رو بلند کرد و زل زد تو چشمام و گفت:

- فرصت خوبیه که شما هم فکر کنید. 

لبخند زدم و گفتم:

- من چند ساله خوب فکرام رو کردم دیگه نیاز ندارم. در ضمن مواظب خودت باش و زود خوب شو. 

و آروم اضافه کردم:

- عشق من. 

و سریع از اتاق بیرون اومدم. 

***

امروز دقیقا ده روز از ملاقاتِ من و شوکا می گذره، نمی دونم بالاخره تصمیمش چیه؟ ولی جوابش اگه منفی باشه من بازم تسلیم نمی شم و سعی می کنم دل شوکا رو بدست بیارم. 

به دستورِ فرمانده باید چند پرواز شناسایی و چک کردنِ سلامت مرز هوایی، لب مرز انجام بشه که یکی از افسرای انتخابی منم. بنابراین سریع آماده می شم و راه می افتم طرف آشیانه، اما یه کم نگرانم و اضطراب دارم، نمی دونم این نگرانی مربوط به شوکاست یا علت دیگه ای داره. بچه ها باک پرنده رو پُر می کنن و موانع رو از جلوی چرخ ها بر می دارن. کلاهم رو تنظیم می کنم و "یا علی" گویان سوار می شم. همین که درِ کابینِ خلبان رو می بندم، یه ترس ناشناخته می افته تو جونم. احساسِ لرز می کنم. تا به حال هرگز موقع پرواز این طور نترسیدم. حتی وقتی اولین بار به تنهایی می پریدم. علت این حسِ عجیب برام گنگ و نامفهومه برای همین سعی می کنم بهش فکر نکنم و کارم رو بکنم. 

- برجِ مراقبت، عقابِ یک صبحت می کنه. ماموریت انجام شد، اجازه ی فرود می خوام. 

- این جا برج مراقبت، خسته نباشی عقابِ یک، باندِ شش برای فرود آماده ست. 

لرزشی عجیب رو در بدنه ی هواپیما حس کردم و در عرض چند ثانیه ناگهان همه ی سیستمِ کنترلِ هواپیما مختل شدن و هواپیما با سرعت سر سام آوری رو به سقوط بود. کاری از دستم بر نمی اومد بنابراین سریع دکمه ی پرتاب رو زدم و از هواپیمای رو به سقوط خارج شدم. درست چند لحظه بعد از خروجِ من هواپیما به شدت با زمین برخورد کرد و شعله های آتش به طرف آسمان زبانه کشید. چترِ نجاتم فقط چند ثانیه دیر باز شد و همین باعث شد شدت برخوردم با زمین بیشتر از حد معمول باشه، اضطراب انفجار و دیر باز شدنِ چتر و شدت برخوردم باعث شد همزمان با برخورد به زمین بیهوش بشم. 

***

به زحمت چشمام رو باز کردم. همه ی بدنم درد می کرد، چشمام سنگین بود و حس می کردم محیط اطرافم گنگه و نمی فهمیدم کجام. کمی حواسم رو جمع کردم تا موقعیتم رو بهتر بشناسم و یادم بیاد چرا این جام. یه لحظه مغزم جرقه زد و آخرین چیزی که یادم اومد انفجار هواپیمام بود. به محیط اطرافم دقیق شدم و فهمیدم در بیمارستانم و دور و برم رو انواع و اقسامِ دستگاه های عجیب و غریب پُر کرده. مشغولِ کاوش بودم که درِ اتاق باز شد و پرستار با یه چرخ دستی پُر از دارو وارد شد. تا منو بیدار دید گفت:

- وای شما بهوش اومدین؟! 

و اومد نزدیک تر و دستگاه رو چک کرد و سرُمم رو تنظیم کرد و چند تا آمپول هم وارد سرم کرد و گفت:

- من برم به دکتر خبر بدم. شما الان سه روزه که بیهوشین. 

تا خواستم حرف بزنم سریع از در رفت بیرون. چند لحظه بعد دکتر میانسالی با دو تا پرستار اومدن تو اتاق. دکتر یه نگاه به گزارش کرد و گفت:

- چه طوری جوون؟ خوب تونستی مقاومت کنی ها! بدن قوی و ورزیده ای داری. 

لبخندی زدم و با صدای گرفته ای که فکر کنم به خاطر انتوبه کردن این لوله ها، این طوری شده بود، گفتم:

- چه اتفاقی برام افتاده؟ 

دکتر گفت:

- بعد از فرود سنگینت، سه قسمت از بدنت دچار شکستگی و له شدگی شده بود و خودت هم بیهوش بودی. چهار عمل رو با موفقیت پشت سر گذاشتی. 

گفتم:

- کجاهام شکسته؟ الان چند روزه این جام؟ 

دکتر متبسم گفت:

- الان چهار روزه از اهواز منتقل شدی، یعنی از همون لحظه که پیدات کردن انتقالت دادن این جا، الحمدا... الان وضعت خوبه. دو تا دندت و کتف چپت شکسته و ران پای چپت هم کمی له شده. البته شکستگی هات خیلی وسیع نیست و زود جوش می خوره. بیرون اتاق دو نفر نگرانت هستن. یکی یکی می فرستمشون داخل، فقط زیاد حرف نزن که به خاطر بیهوشی طولانی ممکنه سر درد بگیری. 

و بعد رو کرد به پرستار و گفت:

- یکی یکی بیان داخل و با مریض حرف نزنن. در مجموع پنج دقیقه بیشتر حق ملاقات ندارن. 

اولین نفر روناک بود که با چشمِ خیس و پفک کرده اومد داخل و تا چشمش به من افتاد، پرید و افتاد روی سینم و گریه کرد. نمی تونستم تکون بخورم و به خاطر سنگینی روناک، حسابی قفسه ی سینم درد گرفت و ناله کردم. روناک هم متوجه شد. سریع بلند شد و گفت:

- راتینِ عزیزم، خدا رو صد هزار مرتبه شکر که تو رو به من برگردوند. داشتم از غصه پس می افتادم، خیلی درد داری؟ 

با سر گفتم "نه" تا زیاد نگران نشه، در حالی که خیلی درد داشتم، مخصوصا کتفم. 

پرستار اومد داخل و گفت:

- لطفا بیاین بیرون تا نفر بعدی بیاد. 

روناک دستش رو گذاشت روی دستم و خم شد و پیشونیم رو بوسید و گفت:

- از این که زنده ای خیلی خوشحالم. 

و اشک ریزان به طرفِ در رفت. سامان بعد از روناک وارد شد. اونم گریه کرده بود و صورت نامرتب و اصلاح نشدش نشان دهنده ی حال داغونش بود. یه لحظه یاد وقتی افتادم که عاشق شده و از دنیا بریده و همین جوری نامرتب شده بود که ناخودآگاه لبخند زدم. 

سامان نزدیک تر اومد و پیشونیم رو بوسید و گفت:

- منم به مرگ جواب رد می دادم نیشم تا بناگوش وا می موند دیگه. 

تا خواستم جوابش رو بدم، دستش رو گذاشت روی لب و گفت:

- یه بارم بذار ما دلمون رو خوش کنیم که یه حرف زدیم تو جوابمون رو ندادی. 

در حالی که داشت با انگشتاش موهام رو نوازش می کرد گفت:

- دیگه منو این قدر نترسون. فقط خدا می دونه وقتی گفتن هواپیمات سقوط کرده من چه حالی شدم. فقط خدا می دونه مرد، فقط خدا. 

باز پرستار سرش رو آورد داخل و گفت:

- لطفا بیمار رو تنها بذارید تا استراحت کنن. 

سامان دستم رو فشرد و گفت:

- خوشحالم این جایی مرد. 

و بعد، از اتاق بیرون رفت. 

از وقتی که بهوش اومده و یه کم خودم رو پیدا کرده بودم، مدام شوکا می اومد جلوی چشمم. دایم فکر می کردم تو چه حالیه و در مورد من چه تصمیمی گرفته؟! نمی دونستم می دونه من این جام یا نه؟! فقط به گذر لحظه ها فکر می کردم که زودتر فردا بیاد تا من بتونم از روناک راجع به اون بپرسم. 

***

شوکا تو چشمِ من نگاه کرد و گفت:

- شاید اگه این اتفاق نمی افتاد (و اشاره کرد به پاهای من)، به درخواستتون جواب مثبت می دادم اما ...

پریدم وسط حرف هاش و گفتم:

- اما چی؟ مگه الان چه اتفاقی افتاده؟ 

در حالی که با تعجب نگاهم می کرد گفت:

- خدای من، شما خبر ندارین؟ من نباید می گفتم. 

گفتم:

- اصلا متوجه ی حرف هاتون نمی شم واضح تر حرف بزنید لطفا. چی رو نباید می گفتین؟ 

در حالی که سرش رو پایین انداخته بود گفت:

- شما شرایط منو می دونید. من نیاز به آدمی دارم که بتونه از من مواظبت کنه، من یه لحظه خوبم و یه ثانیه بعد داغونم و این دستِ خودم نیست، در این که شما قلبا می خواین کمکم کنید هیچ شکی نیست ولی ... ولی با اتفاقی که برای پاهاتون افتاده، خود شما نیاز به مراقبت دایم دارین و من هم به خاطر شرایطم از این کار معذورم. 

و بعد زیر لب خداحافظی کرد و منو با کلی سوالِ بی جواب و یه کوه غم، تنها گذاشت. 

اصلا نمی دونستم دور و برم چی می گذره و نمی فهمیدم شوکا دقیقا منظورش چی بود؟ ناگهان یه فکر وحشتناک تو مغزم جرقه زد. نکنه ...

سریع ملافه رو کنار زدم و ... 

***

با شنیدن صدای مردانه ای که گفت: «ضربانش به حالت عادی برگشته و فشارش هم نرماله.» چشمام رو باز کردم، حس می کردم همه ی بدنم عرق کرده و خیسِ خیسم. دکتری که صبح اومده بود بالای سرم، کنار تختم بود و داشت یه چیزایی تو پروندم می نوشت. چشمش که به من افتاد، لبخند زنان گفت:

- جوون تو که ما رو نصفه عمر کردی، چی شد یه دفعه کل دم و دستگاهِ ما رو ریختی به هم؟ 

با همون صدای گرفته و خشن گفتم:

- پاهام، پاهام چی شده؟ 

دکتر متعجب نگاهم کرد و گفت:

- رانِ پای چپت کمی له شده، دردت زیاده؟ 

گفتم:

- نه، درد ندارم. دکتر پاهام نیست، قطع شده؟ آخه چرا؟ 

دکتر چند لحظه مات و مبهوت نگاهم کرد. از نگاهش نمی شد چیزی فهمید تا این که بالاخره لب هاش جنبید. اون قدر حالم خراب بود و از شنیدن جوابش وحشت داشتم که حالت تهوع بهم دست داد. دکتر تا حال منو اون طور دید، لوله های اکسیژن دماغم رو بیرون کشید و از پرستار خواست ظرف بیاره. 

حالم که بهتر شد، دکتر گفت:

- چرا فکر می کنی پاهات قطع شده؟ حسی تو پاهات نداری؟ 

و ناگهان پتو رو کنار زد. از چیزی که می دیدم خشک زده بود. پاهام ... پاهام سرِ جاش بود. 

دکتر با سوزن زد به کف پاهام که حسابی آخم در اومد. 

گفتم:

- دکتر درد داره نکنین لطفا. 

دکتر با خنده گفت:

- این کار رو کردم که همه ی توهمات منفی ذهنت از بین برن. لابد تو خواب دیدی پاهات قطع شدن و واسه ی همین بود ضربان قلبت بالا رفت و فشار خونت هم زیاد شد. کلِ بیمارستان رو با یه خواب ریختی به هم ها! البته از شما خلبان ها بیشتر از این انتظار نمی ره، شماها بس که تو هوا ورجه وورجه می کنید روی زمین نمی شه یه جا بند بشین و مدام دستِ گُل به آب می دین. 

گفتم:

- دکتر مسخره می کنین؟ 

گفت:

- جراتش رو ندارم. یه نارنجک در میاری و این جا رو می فرستی رو هوا. 

و بعد بلند به حرفِ خودش خندید و اتاق رو ترک کرد. 

یاد خوابم افتادم. چه قدر واقعی به نظر می رسید. وای اگه واقعی بود من چی کار می کردم. تصورش هم نابودم می کرد که تو یه روز هم پاهام، هم شغلم و هم شوکا رو از دست بدم. خدایا ممنونتم که این همه دوستم داری و تنهام نمی ذاری. 

با صدای جیغ جیغ روناک چشمام رو باز کردم. چشمای بازم رو که دید، جیغی زد که هم من و هم سامان زهره ترک شدیم. تا خواستم دعواش کنم، سامان پیش دستی کرد و گفت:

- اَه، هیس روناک. چه خبره؟! مثلا مریض داریم ها! این جا بیمارستانه. الان میان با اردنگی پرتمون می کنن بیرون. 

روناک چینی به دماغش داد و با حالت قهر از سامان رو برگردوند و گفت:

- حالا مگه چی کار کردم؟! راتین چشماش رو باز کرد، خُب هیجان زده شدم دیگه. 

سامان با حالت تمسخر گفت:

- خوبه وا...، هزاریم من چشمام رو باز کنم و ببندم، خانم جیکشم در نمیاد، چه خودش رو واسه ی داداشش لوس می کنه. 

من که ساکت داشتم به کل کلِ اینا گوش می دادم با تک سرفه ای اونا رو متوجه ی خودم کردم. 

روناک اومد نزدیک تر دستم رو گرفت و گفت:

- راتین، داداشی خوبی؟ 

با لبخند گفتم:

- آره خوبم، تو نگران نباش بادمجون بم آفت نداره. 

در حالی که اشک تو چشم های سبز و جذابش حلقه زده بود گفت:

- دیگه منو این قدر نگران نکن راتین، تو همه کسِ منی. 

سامان که ساکت وایساده بود، با این حرف روناک مثل فنر از جاش جهید و گفت:

- خُب من برم دیگه، مثل این که دیگه به بنده احتیاجی نیست! 

روناک تازه متوجه ی سوتیش شده بود گفت:

- سامان جان دارم داداشم رو لوس می کنم زودتر خوب شه، شما عشق عزیزِ منی. 

برای خاتمه به کل کلِ احتمالی این دو تا گفتم:

- از شوکا چه خبر؟ 

گل از گلِ سامان شکفت و گفت:

- حالا فهمیدم سالمی و سرت ضربه نخورده. اگه یه کم دیگه این سوالت رو دیرتر می پرسیدی، شکم به یقین تبدیل می شد که ضربه مغزی شدی. 

روناک مهربون صورتم رو نوازش کرد و گفت:

- برای این که به خاطر تاخیرت براش سوء تفاهم پیش نیاد، دیروز بعد از بهوش اومدنت رفتم بیمارستان و بهش گفتم این جایی. 

خیلی هول پرسیدم:

- چی گفت؟ چی کار کرد؟ 

سامان قهقهه زنان گفت:

- شیون کرد و صورتش رو با ناخوناش خراشید. 

عصبانی نگاهش کردم و گفتم:

- تو زن گرفتی ولی باز آدم نشدی. منو مسخره نکن، یاد اون روزات بیفت که برای خواهرِ من شده بودی عین ولگردهای خیابون، ستوان. 

خنده تو دهن سامان ماسید و گفت:

- بدبخت شدم، حالا دیگه روزگارم سیاه می شه. آخه چرا جلوی خواهرت گفتی؟! 

روناک که داشت به حرکتِ سامان می خندید ادامه داد:

- حسابی نگرانت شد و می خواست بیاد، اما صلاح ندیدم با اون روحیه ی داغون بیاد و تو رو تو این حال ببینه. بهش قول دادم هر وقت مرخص شدی یکراست از بیمارستان بریم پیشش. راستی راتین، من فکر می کنم جواب شوکا مثبته. 

باورِ حرف روناک برای من خیلی سخت بود. درسته که تو رویا، بارها و بارها به شوکا رسیده بودم اما تصور اون تو واقعیت برام به این راحتی ها نبود. 

روناک خواهرِ عزیزِ من، با اومدنش تو زندگیم کارهای خیلی بزرگی انجام داده بود. زندگی کسلِ منو تبدیل به یه زندگی پُر امید کرده بود. سامان، دوستِ تنهای منو صاحبِ خانواده کرده بود و از همه مهم تر شوکای گمشده ی منو بهم برگردونده بود. 

صدای بلند گوی بیمارستان پایانِ وقت ملاقات رو اعلام کرد، چشم های ملتمسِ روناک رو به سامان بود. سامان که نگاهِ روناک رو دید گفت:

- عمرا روناک، این طور مظلوم نگاهم نکن که نظرم عوض نمی شه. تو برو خونه، من این جا پیشِ راتین می مونم. پسرمون داره کم کم میاد قاطی مرغا، یه کم آموزش براش بد نیست، چه وقتی بهتر از الان؟ 

روناک با حرص کیفش رو برداشت. اومد گونه ی منو بوسید و با عشوه روش رو از سامان برگردوند و به سمت در رفت. 

سامان مظلوم گفت:

- پس مال من کو؟ 

روناک چشمکی به من زد و رو به سامان گفت:

- باشه طلبت. 

تا روناک خواست در رو ببنده صداش کردم. سرش رو از لای در آورد داخل و گفت:

- جانم؟

گفتم:

- خیلی دوستت دارم خواهر کوچولو.

گُل از گُلش شکفت و گفت:

- هر چه قدر تو منو دوست داشته باشی مطمئن باش به پای من نمی رسی. زود خوب شو داداش، برات کلی برنامه دارم. 

بالاخره این دو هفته لعنتی تموم شد و من با یه کتف گچ گرفته و پای لنگان از بیمارستان مرخص شدم و برای دیدن چشم هایِ سیاهِ شوکا لحظه شماری می کردم. روناک وقتی دستم رو توی دستش گرفت و متوجه ی سرمای دستم شد، در گوشم زمزمه کرد:

- نگران نباش راتین جان، من می دونم جواب شوکا مثبته. درسته چند تا شرط و شروط داره ولی همینم خیلی خوبه، هم برای تو و هم برای شوکا. مسئولین بیمارستان و از جمله استادِ من، جریانِ تو و شوکا رو فهمیدن. هیچ کس باورش نمی شه، شوکای سرد و بی احساس بخواد ازدواج کنه و این همه تو روحیش تغییرات مثبت ایجاد شده باشه. همه ی این ها به خاطر توئه راتین، پس توکلت به خدا باشه و قرص و محکم برو جلو. 

به خاطر شرایط من، نگهبان اجازه داد، با ماشین داخل محوطه ی بیمارستان بشیم و سامان درست جلوی ساختمانِ بیمارستان توقف کرد. 

گفتم:

- شماها نمیاین؟ 

روناک گفت:

- ما بیایم چی کار؟ اون می خواد با تو حرف بزنه. برو و همه ی حرف هاش رو بشنو. 

***

تقه ای به در زدم. با صدای بفرمایید شوکا، دستگیره رو چرخوندم و وارد سلولِ بی روحِ شوکا شدم. 

شوکا کنار پنجره ایستاده بود. لباس سفیدی پوشیده و شال ابریشمیِ سفیدی هم روی سرش انداخته بود. موهای مشکیش از زیر شال خیلی سمج روی پیشونیش ریخته بود و چهره ی مهتابی اون رو خیلی زیباتر کرده بود. 

با صدای سلامِ شوکا، به خودم اومدم و جوابش رو دادم. گفت:

- خوشحالم حالتون بهتره شده. وقتی روناک گفت چه حادثه ای براتون پیش اومده خیلی ناراحت شدم. ببخشید که بیمارستان نیومدم، روناک این طور خواست، برای همین برای دیدنتون نیومدم.

جلوتر رفتم و گفتم:

- ممنون، راضی به زحمت شما نبودم. از این که حالت بهتره خوشحالم. روحیت خیلی نسبت به قبل بهتر شده این از رنگِ لباسات کاملا مشخصه. 

سرش رو انداخت پایین و اجازه نداد صورت گلگونش رو بیشتر از این دید بزنم. 

گفتم:

- در مورد درخواستِ من چه تصمیمی گرفتی؟ 

سرش رو بلند کرد و آروم چرخید طرف پنجره و رو به حیاط گفت:

- من جوابم به شما مثبته ولی ... 

طاقتم تموم شد و گفتم:

- ولی چی شوکا؟ چی می خوای بگی؟ من نشنیده قبول می کنم.

لبخند شیرینی زد و گفت:

- نباید هیچ شرطی رو نشنیده قبول کنید، این اصلا عاقلانه نیست. 

این بار من خندیدم و گفتم:

- تو داری برای یه دیوانه، حرف از عقل می زنی؟ من الان اون قدر از شوقِ بودنِ تو مست و سرخوشم که اگه بگی یه کوه آتشفشان رو از جا بکنم، با جان و دل می پذیرم. 

چهره ی شوکا در هم رفت و متفکرانه رو به حیاط گفت:

- شرطِ من، در موردِ همین مستیِ شوق رسیدنه. 

واقعا متوجه ی حرف هاش نمی شدم، بنابراین سکوت کردم که صحبت هاش رو ادامه بده بلکه منم یه چیزی حالیم بشه. 

شوکا گفت:

- من می خوام یه فرصت به خودم بدم که شاید با یاد آوری گذشته و با کوله باری از خاطره ها ازدواج کنم. حضور و وجود شما هم می تونه خیلی کمکم کنه. من با این دیدِ تاریک نسبت به گذشته واقعا نمی تونم نسبت به آینده خوش بین باشم. من از شما یه خواهش دارم. 

گفتم:

- با وجود این که تا این جای حرفات، منظورت رو متوجه نشدم، اما ازت می خوام با من راحت باشی و این طور رسمی صحبت نکنی. هر خواسته ای داشته باشی من، در انجام اون کوتاهی نمی کنم. 

شوکا گفت:

- ازتون می خوام با من ازدواج نکنید و اجازه بدین شش ماه در کنار شما باشم بدون این که همسرتون باشم. از من هیچ خواسته ی مشروع و نامشروعی نداشته باشین و مثل خواهرتون باهام برخورد کنید. منو ببرین به زادگاهم و کمکم کنید تا حافظم رو بدست بیارم. اگه در عرض این مدت بتونم به این تاریکی، که روی گذشته ی من سایه انداخته با کمک شما غلبه کنم و بتونم حافظم رو بدست بیارم، با یه دید بهتر و با یه پیشینه ی عشقی محکم تری با شما ازدواج می کنم. در صورتی هم که حافظه ی من برنگشت و این شش ماه هم به پنج سالِ تاریکِ زندگیِ من اضافه شد، حداقل تو این مدت، نسبت به شما شناخت پیدا می کنم و یه مقدار با دید بازتری وارد زندگی مشترک می شم. 

شوکا نفسی تازه کرد و برگشت به طرف من و رخ به رخِ من ایستاد و گفت:

- شما مختارید در موردش فکر کنید، قبول دارم که برای شما خیلی سخته ولی این طوری ازداواج کردن و در عرض یه ماه به یکی علاقمند شدن هم برای من خیلی خیلی سخته. 

به سختی آب دهنم رو فرو دادم و پرسیدم:

- اگه بعد از این مدت حافظت برنگشت و با شناختی هم که از من پیدا کردی، از من خوشت نیومد و من هم تو این مدت بیشتر از قبل عاشقت شدم چی؟ 

در حالی که هنوز رخ به رخِ من ایستاده بود، توی صورتم نگاه کرد و گفت:

- تحملِ این مدت و نتیجه ی اون از کندن کوه آتشفشان سخت تره؟ 

در حالی که به خاطر حرفی که زده بودم هزار بار به خودم لعنت فرستادم، گفتم:

- بودن در کنار معشوق و دیده نشدن توسطِ اون از جا به جا کردن کره ی ماه هم سخت تره. 

شوکا لبخند ملیحی زد و گفت:

- شما نگران چی هستین؟ مگه من یک بار شما رو انتخاب نکردم؟ مگه من قبلا با شما نامزد نکردم؟ پس برای بار دوم این کار رو می کنم. این شش ماه برای محکم تر شدنِ یه عشقه نه ریشه کن شدن اون. 

در حالی که از درخواست شوکا حسابی مستاصل شده بودم و هیچ چاره ای بجز قبول کردنِ اون نداشتم، نفسم رو با صدا بیرون دادم و گفتم:

- من حرفی ندارم. حالا چه جوری اجازه ی مرخص شدنِ شما رو از بیمارستان بگیریم؟ دکتر که مرخصتون نمی کنه، قیمی هم ندارید که خودش درخواستِ مرخص شدنتون رو بکنه، ازدواجی هم که در کار نیست، این شش ماه رو چه طور در کنار من می مونید؟ 

شوکا گفت:

- من با دکتر ادیب صحبت کردم و همه ی ماجرا رو گفتم، اون قول داد به خاطر شرایطِ ویژه ی من و این که خودم و شما تعهد بدیم که من داروهام رو مصرف می کنم، در کمسیون پزشکی که آخر این هفته تشکیل می شه موضوع منو مطرح کنه تا به مدت شش ماه به من مرخصی مشروط بدن. 

گفتم:

- مرخصی مشروط یعنی چی؟ 

شوکا گفت:

- لطفا بشینین. شما از موقعی که اومدین سرِپا هستین، تازه مرخص شدین باید استراحت کنید. 

کنار تخت، روی تنها صندلی اتاق نشستم. شوکا هم نشست روی تخت و ادامه داد:

- هم من و هم شما به عنوانِ ضامنِ من، باید تعهد محضری بیاریم که من داروهام رو به موقع بخورم و همین طور متعهد می شیم در صورت بروز هر مشکلی برای من و برای دیگران از طرف من، شما مسئول هستین و بیمارستان هیچ مسئولیتی نداره. 

گفتم:

- آخه این کارا لازم نیست، مگه تو می خوای چی کار کنی و خدای نکرده چه بیماری داری که اینا این طور محکم کاری می کنن؟ 

شوکا لبخند زد و گفت:

- تو می خوای یه دیوونه رو از این قفس بیرون ببری و این کار مسئولیت داره. 

از "تو" گفتنِ شوکا حسابی سر ذوق اومدم و گفتم:

- این آخرین باریه که این کلمه رو استفاده می کنی! تو یه کم روحیت خرابه و افسرده شدی که هر کس دیگه هم جای تو بود همین طور می شد، همین. این روانی ها هم هر کجا رو بگن من امضا می کنم و هر تعهدی لازم باشه می دم. من، تو رو می برم بیرون و مطمئن باش همه جوره حمایتت می کنم، حتی اگه ... 

شوکا در چشم های من خیره شد و گفت:

- حتی چی؟ 

- حتی اگه آخرش منو نخوای. 

لبخند روی لب های زیبای شوکا نشست و زیر لب گفت:

- ممنونم. 

به سامان سپردم یه خونه ی دو طبقه نزدیک خونه ی خودشون برام پیدا کنه. روناک هم رفت پیشِ دکتر ادیب و باهاش حسابی صحبت کرد و شرایط خاص ما رو براش تشریح کرد. دکتر هم قول داد که حتما تو جلسه، نظر بقیه ی اعضا رو هم جلب کنه که این مرخصیِ مشروط به شوکا داده بشه. 

***

شوکا و روناک توی اتاق شوکا بودن. من هم پشت در اتاقِ جلسه داشتم قدم می زدم، کلی اضطراب داشتم. درسته که دکتر ادیب هشتاد درصد قول موافقت داده بود ولی این بیست درصد هم کم رقمی نبود. روناک برای این که اضطرابِ شوکا کم بشه رفته بود پیشش ولی می دونم اونم همه ی فکرش پی نتیجه جلسه ی امروز بود. 

همین طور تو حال و هوای خودم بودم که سامان از پشت اومد و زد به کتفم. از درد نعره زدم. از صدای فریادِ من، سامان زهره ترک شده بود و رنگش شده بود عینهو گچ دیوار. ولی مگه من ول کن بودم، مدام فحش بود که بارش می کردم. دستِ آخر دستش رو گرفت جلوی دهنم و گفت:

- بسه بابا، همه ی جد و آبادمون رو مستفیض فرمودین. من یه غلطی کردم، حواسم نبود که کتفت جانباز شده، شما به بزرگواری خودت بنده ی حقیر رو عفو کن. 

سامان دستش رو از جلوی دهنم برداشت و گفت:

- تا یادم نرفته بگم، یه خونه نزدیک خونه ی خودمون برات پیدا کردم. راستِ کارِ خودته، فقط طرف همه ی پول رو نقد می خواد. می خواد بفروشه بره خارج پیش بچه هاش. اینم به زور پیدا کردم، شانس باهاتون بود وگرنه تو این فصل اصلا خرید و فروش ملک بازارش رونقی نداره و خیلی کساده. 

گفتم:

- مشخصاتش چیه؟ 

سامان گفت:

- همونی که خودت می خواستی. دو طبقه، جمع و جور و تمیز. فقط یه کم متراژ حیاطش بزرگه، یعنی مثل یه باغچه است و دیگه این که حمام و سرویس بهداشتی هم یه دونه داره که تو طبقه ی اوله. البته امکانش هست که بشه طبقه ی بالا هم ساخت ولی خُب کار زیاد می بره. 

گفتم:

- سامان جان این که نشد. من گفتم سرویس جدا باشه، برای هر طبقه. 

سامان اخمی کرد گفت:

- مثل این که تو گوش به حرفام نمی دی ها! می گم بازار کساده، داره زمستون می شه. ملت تو سرما که خونه خرید و فروش نمی کنن! کار تو هم گیره و زمان کم داری، پس همین رو بچسب که امروز معامله نکنی معلوم نیست فردا همین هم گیرت بیاد، از ما گفتن. 

***

ظاهرا جلسه تموم شده بود، چون صدای همهمه از داخل اتاق می اومد. چشمم به در اتاق بود که در باز شد و دکتر ادیب و چند نفر دیگه همراه اون از اتاق اومدن بیرون. 

دکتر تا چشمش به من افتاد، زیر لب به بغل دستیش چیزی گفت و اومد سمت من. دکتر با یه لبخند بهم نزدیک شد و گفت:

- پسر جان ببخش که با این حال و روزت این جا خیلی منتظر شدی. علاوه بر پرونده ی خانم محمدی، سه مورد دیگه هم باید بررسی می شد. لطفا با من بیا به دفترم تا در مورد اقدامات لازم صحبت کنیم. 

پریدم وسط حرف دکتر و گفتم:

- نتیجه ی کمسیون چی شد آقای دکتر؟ 

دکتر گفت:

- جواب شورا مثبته، فقط می مونه مقدمات ترخیص و مدارک لازم که باید تهیه بشه. 

***

با سرخوشی از اتاقِ دکتر اومدم بیرون و سریع رفتم اتاق شوکا. اون قدر خوشحال بودم و می خواستم این خبر رو به روناک و شوکا بدم که اصلا یادم نبود در بزنم. همین طور مثل بز، سرم رو انداختم پایین و رفتم تو اتاق. 

شوکا و روناک از باز شدن ناگهانی در ترسیدن و جیغ زدن. یه دفعه متوجه ی کار بی ادبانم شدم و فوری عذر خواهی کردم. شوکا با یه لباس بلند سفید ایستاده بود لب پنجره، روناک هم روی تخت نشسته بود. 

داخل اتاق شدم و با خوشحالی نتیجه ی کمسیون رو نشون دادم. روناک جیغی از سر شوق کشید و رفت شوکا رو بغل کرد. منم رفتم نشستم روی صندلی کنار تخت. بعد از این که روناک شوکا رو ول کرد و نشست سرِ جاش، تازه متوجه ی کمند مشکی و بلند شوکا شدم که تا کمرش می رسید. در عجب بودم که شوکا این همه وقت، اینا رو کجا قایم کرده بود. همین طور مات و مبهوت داشتم به موهای شوکا نگاه می کردم و از زیبایی حیرت انگیز اون تو دلم به خودم تبریک می گفتم، که یهو روناک گفت:

- می بینی چه قدر قشنگه، کاش موهای منم به زیبایی موهای شوکا بود. 

همین حرفِ روناک کافی بود که صورت مهتابی شوکا، گلگون بشه. باز کردنِ بی اجازه ی در، توسطِ من بی تربیت، فرصتِ قایم کردن این آبشار مشکی رو از شوکا گرفته بود. برای این که بیشتر از این خجالت زده نشه، گفتم:

- من دوباره عذر می خوام که بی هوا وارد شدم، الان هم قصد چشم چرونی نداشتم، فقط متعجبم چه طور تا به حال متوجه ی بلندی موهای شما نشده بودم. 

روناک چشم غره ای به من رفت و گفت:

- اَه بی احساس. 

بعد آروم طوری که شوکا نشنوه گفت:

- شما حرف نزنی نمی گن لالی ها! مثلا الان تعریف کردی؟ 

من به خوبی متوجه ی منظورِ روناک شدم اما اون نمی دونست من از قصد خودم رو بی احساس جلوه دادم و از زیبایی شوکا تعریف نکردم. من و شوکا قرار بود یه مدت با هم باشیم، اگه خیلی به پَر و پاش می پیچیدم، اون به من اعتماد نمی کرد. بنابراین باید سنگین رفتار می کردم. این در حالی بود که با همه ی وجود به خاطرِ دیدنِ زیبایی، سادگی و لطافت این دخترِ ظریف به وجد اومده بودم اما نباید به این زودی بند رو آب می دادم. 

به خاطر شکستگی دنده و کتفم، سه ماه استعلاجی داشتم، این بهترین فرصت بود تا با شوکا باشم. واقعا از خدا به خاطر این زخم ها ممنون بودم. با سامان رفتیم برای دیدن خونه. جای دنج و راحتی بود، حیاط خیلی زیبایی هم داشت و مشکلش طبق گفته ی قبلی سامان، همون یه سرویس داشتنش بود و بس. دیدم موقعیت خوبی داره و طرف زیر قیمت می خواد بده، در ضمن باغچه ی تر و تمیزش هم، حسابی جادو کننده است،. تصمیم گرفتم برم پای معامله. 

روناک هم همه ی مدارک لازم جهت ضمانت شوکا رو تو محضر حاضر کرده بود و مونده بود امضای من و شوکا. همه چی داشت خوب و آروم پیش می رفت. 

***

یه هفته بعد از معامله ی خونه و تحویل مدارک ترخیص شوکا، دو نفر کارگر گرفتیم و همراه اونا، سه تایی افتادیم به جونِ خونه. دو روزه خونه شد عین دسته ی گل. نم نم بارون روی برگ های رنگارنگ باغچه و بوی خاک خیس و هوای پاک، حس شاعرانه ای رو به آدم القا می کرد. روناک با یه سینی چای اومد تو ایوون. پشت سرش سامان با یه جعبه ی شیرینی اومد نشست. رو به هر دو تاشون گفتم:

- نمی دونم این همه محبت رو چه طور جبران کنم، با این کتفِ گچ گرفته و پای له شده، نه تنها کمک نکردم که وبال گردنتون بودم. از هر دوتون ممنونم. 

روناک که راحت می شد حلقه ی اشک رو تو چشماش دید گفت:

- من فدای داداش با معرفتم بشم. کم برای ما زحمت نکشیدی، کار ما در برابر کارهایی که تو برامون کردی عددی نیست. دیگه از این حرف ها نزن. 

سامان هم که تا حالا سکوت کرده بود گفت:

- می دونی که چه قدر برام عزیزی؟! تو و روناک تنها کس و کار من هستین، پس هر کاری که بتونم برات می کنم و هیچ منتی هم نداره چون وظیفه ی منه. 

قدر شناسانه به هر دوشون نگاه کردم و بعد همگی به خاطر خونه ی جدیدِ من، شیرینی خوردیم و از تابلوی نقاشیِ خدا لذت بردیم. 

***

بیرونِ اتاقِ شوکا منتظر بودم که روناک کمکش کنه و وسایلش رو جمع کنن تا با هم بریم محضر. قرار بر این شده بود یه صیغه ی محرمیت بین من و شوکا خونده بشه تا تو خونه راحت باشیم، اما عقد نکنیم. من که روز به روز علاقم به شوکا بیشتر ریشه دار می شد، به همین هم راضی بودم. 

شوکا و روناک ساک به دست از سلولِ تنگِ شوکا بیرون اومدن. شوکا یه لحظه برگشت و به داخل اتاق نگاه کرد، انگار داشت دنبال سال های هدر رفته ی عمرش تو این سلول می گشت. 

حس کردم با نگاه کردن به این اتاق و یاد آوری روزهای رنج و درد، چهرش در هم می ره، بنابراین سریع رفتم جلو و ساکش رو گرفتم. خیلی سبک بود. معلوم بود وسایل زیادی نداره. 

گفتم:

- بریم؟ 

روناک هم متوجه ی حالات شوکا شده بود، سریع گفت:

- آره، محضر دیر می شه. 

و دست شوکا رو گرفت و کشید و همگی راه افتادیم. 

از این که تونسته بودم شوکا رو از این زندان بیرون ببرم، خیلی خیلی خوشحالی بودم و این تو حرکاتم کاملا مشخص بود. همین موضوع باعث شده بود، سامان هی بهم گیر بده و با چشم و ابرو برام خط و نشون بکشه. 

***

حال و هوای خاصی داشتم، هم داشتم به عشقم می رسیدم و هم نه. شاید خیلی کم باشن کسایی که سرنوشت عجیبی مثل من داشته باشن. من همیشه همه چی داشتم ولی در واقع هیچی نداشتم. پدر و مادر داشتم، اما داشتنشون با نداشتنشون یکی بود. پول داشتم، اما فرقی به حالم نداشت. حالا هم تو خونه ی خودم عشقم رو داشتم، اما ... 

وقتی از محضر اومدیم بیرون، هوا حسابی بارونی بود. روناک گفت:

- راتین، بیاین بریم خونه ی ما جشن بگیریم. 

می خواستم جوابش رو بدم که سامان یهو پرید وسط و گفت:

- روناک جان، مگه ما خونه ی همکارم مهمون نیستیم؟ 

روناک با چشم های از حدقه در اومده از تو آینه ی ماشین به سامان چشم دوخت. چشمای روناک داد می زد: «دروغگو ما کی دعوت بودیم؟» اما با اشاره هاش متوجه شد که سامان می خواد ما تنها باشیم و از لحظه لحظه ی این شش ماه استفاده کنیم. بنابراین روناک یهو گفت:

- وای راست می گی ها! اصلا حواسم نبود، خوب شد یادم انداختی. 

از کارهای این دو تا خندم گرفته بود اما شوکا تو عالم خودش بود. سرش رو چسبونده بود به شیشه ی ماشین و ظاهرا بیرون رو نگاه می کرد، اما حواسش جای دیگه بود. خیلی دلم می خواست می دونستم الان داره به چی فکر می کنه. 

سامان جلوی در خونه ترمز کرد و من و شوکا پیاده شدیم و جلوی در با سامان و روناک خداحافظی کردیم و همون جا زیر بارون موندیم تا ماشینِ سامان ناپدید بشه. 

کلید رو چرخوندم و در رو باز کردم. به شوکا تعارف کردم و اون هم داخل شد. در رو پشت سرم بستم. شوکا محو تماشای حیاطِ مصفای خونه شده بود که آروم کنار گوشش زمزمه کردم:

- به خونه ی خودت خوش اومدی عشقِ من. 

شوکا در حالی که از حرفِ من خجالت زده شده بود، کمی خودش رو کنار کشید و به طرف ساختمان به راه افتاد. من همون جا وایسادم و رفتنش رو تماشا کردم. باورم نمی شد که شوکا الان این جاست، تو خونه ی من. منی که این همه برای پیدا کردنش در به دری کشیده بودم، حالا اون رو تو چند قدمی خودم داشتم. باورِ این موضوع به این آسونی ها نبود. صدای شوکا منو از حالت خلسه ای که درش فرو رفته بودم، بیرون کشید. 

سریع به طرف ساختمان راه افتادم. گفتم:

- چرا نرفتی تو؟ 

گفت:

- در قفله. 

خجالت زده در رو باز کردم و راهنماییش کردم داخل. ساک شوکا رو همون جا جلوی در گذاشتم و گفتم:

- بیا بریم خونه رو نشونت بدم. بعد ساکت رو می برم بالا. 

شوکا با سر باشه ای گفت و کنار من راه افتاد. همه جای طبقه ی پایین رو که نشونش دادم، ساکش رو برداشتم و با هم رفتیم بالا. 

اتاق خوابش رو نشونش دادم و گفتم:

- این جا اتاق خوابته، من انتخابش کردم چون از همه ی اتاق های بالا، نورگیرتر و دلبازتره. البته مختاری هر کدوم از اتاق ها رو خواستی انتخاب کنی. اگه نظرت اینه که این نباشه بگو تا وسایل رو جا به جا کنم. 

شوکا وارد اتاق شد، به طرف پنجره رفت و پرده رو کنار زد و حیاط رو نگاه کرد. بعد از چند لحظه برگشت طرف من و گفت:

- منظره ی خیلی زیبایی داره، همین جا خوبه. 

گفتم:

- خوشحالم سلیقم رو پسندیدی. 

و رفتم داخل و ساک رو گذاشتم تو کمد دیواری اتاق و رفتم کنار شوکا. تا دید دارم می رم پیشش، سرش رو انداخت پایین و گفت:

- خیلی برام زحمت کشیدین، واقعا ممنون. 

درست روبروش وایسادم و گفتم:

- شوکا سرت رو بلند کن. 

شوکا آروم سرش رو آورد بالا. نگاهم تو نگاهِ جذابش قفل شد. با کمی مکث و با صدایی که انگار از ته چاه بیرون می اومد گفتم:

- با من راحت باش. من الان محرم و نامزد توام. درسته شوهرت نیستم اما این قدر با من شما شما نکن، تو عشق منی و خودت این رو خوب می دونی، تا حالا هم بارها به این علاقه اعتراف کردم و سعی کردم و می کنم که بهت ثابتش کنم. منو، راتین صدا کن که از لفظ شما اونم از زبون تو بدم میاد. هر طور دوست داری لباس بپوش، من مجبورت نمی کنم، اما فقط یه خواهش ازت دارم. 

و منتطر نگاهش کردم. شوکا که از لفظ خودمانیِ من کمی معذب به نظر می رسید، با صدای خیلی آرومی گفت:

- بفرمایید خواهش می کنم. 

با این که لحنش هنوز بوی غریبگی می داد، گفتم:

- می خوام تو خونه روسری سرت نکنی و موهات رو باز بذاری. 

با تعجب گفت:

- آخه چرا؟ 

خندیدم و گفتم:

- پرسیدن نداره، من محرم تو هستم و دلم می خواد اون آبشارِ مشکی رو هر روز ببینم.

بعد به طرف در رفتم و گفتم:

- من می رم پایین، ناهارِ امروز مهمونِ من، ولی از فردا من آشپزی نمی کنم، گفته باشم ها. 

مشغول چیدن میز ناهار بودم که صدای پایی از پشت سرم شنیدم. برگشتم و حسابی غرق تابلوی زیبای روبروم شدم. شوکا جلوی در آشپزخونه ایستاده بود، لباس بلند سفیدی پوشیده بود و کمند بلند موهاش رو، روی شونه هاش انداخته بود. صورت سفیدش به خاطر خجالت گلگون شده بود. توی افسون اون دو تا تیله ی مشکی غرق شده بودم. چه قدر زیبا و معصوم بود. دلم نمی خواستم نگاهم رو ازش بگیرم. شرمسار گفت:

- می شه منو این جوری نگاه نکنی؟ 

به خودم اومدم و خودم رو زدم به اون راه و گفتم:

- چه جوری؟ من که بد نگاه نمی کنم. 

لبخند ملیحی زد و گفت:

- بد نگاه نمی کنی ولی نگاهت منو خجالت زده می کنه. 

گفتم:

- این تقصیر من نیست تو زیادی جذابی. 

شوکا در حالی که چشماش داشت از حدقه در می اومد گفت:

- من دارم کم کم ازت می ترسم. 

در حالی که خودم متوجه ی سوتی ای که داده بودم شدم، سریع خودم رو جمع و جور کردم و گفت:

- شوخی کردم، فقط می خوام یخت یه کم وا شه و احساس غریبی نکنی، فقط همین، مطمئن باش. 

شوکا که ظاهرا قانع شده بود، با یه لبخندِ زیبا اومد جلو و پشت میز نشست. 

بعد از این که غذاش رو تموم کرد، گفت:

- شما بفرمایید من ظرف ها رو می شورم. 

برای این که یه کم احساسِ راحتی بکنه گفتم:

- آخ جون، کاملا موافقم و بسیار ممنون.

جلوی تلویزیون لم داده بودم و داشتم اخبار گوش می دادم که شوکا با دو استکان چای اومد و با فاصله نشست روی مبل و سینی رو گذاشت روی میز. خواستم برگردم طرفش که کتفم حسابی درد گرفت و آخم در اومد. 

شوکا شوکه شد و گفت:

- چی شد راتین؟ 

بعد یه دفعه دستش رو گذاشت جلوی دهنش و سرش رو انداخت پایین. 

قهقهه زدم و گفتم:

- هر دردی بود ارزش راتین گفتن تو رو داشت. حالا چرا خجالت می کشی؟ مگه چی گفتی؟ 

***

صبح قبل از بیدار شدنِ شوکا رفتم حمام. چون کتفم تو گچ بود و از دست چپم نمی تونستم استفاده کنم یه کم حموم رفتنم مشکل بود واسه ی همین زود رفتم که شوکا منو توی اون وضعیت نبینه. 

بالاخره بعد از دو ساعت حمومِ سخت و وحشتناک اومدم بیرون،. حسابی از کت و کول افتاده بودم. اولین بار بعد از اون حادثه بود که تنها می رفتم حموم. همیشه سامان کمکم می کرد. صدای شوکا از آشپزخونه می اومد، رفتم اون جا. پشتش به من بود و داشت زیر لب چیزی زمزمه می کرد. بدون این که خلوتش رو به هم بزنم، اومدم بیرون و رفتم تو اتاقم تا لباس بپوشم. 

شوکا میز صبحانه رو چیده بود و منتظر نشسته بود تا من بیام. با سلام بلندی وارد آشپزخونه شدم. بلند شد و سلام کرد. لباسش همون لباسِ دیروزی بود، اما موهاش رو بسته بود. 

گفتم:

- سلام خوبی؟ چه زود بلند شدی؟ 

با لبخند اغوا کننده ای گفت:

- شما که زودتر بیدار شدین. 

نشستم پشت میز و شروع کردم به لقمه گرفتن و گفتم:

- قرصات رو خوردی؟ 

گفت:

- بله این مورد هیچ وقت فراموشم نمی شه مطمئن باش. 

***

بعد از تموم شدن صبحانه گفتم:

- امروز میای بریم خرید؟ 

شوکا در حالی که ظرف ها رو جمع می کرد گفت:

- برای خرید چی؟ 

گفتم:

- می خوام برای تو چند دست لباس بخرم. وسایل دیگه ای هم اگه احتیاج داشتی بگو. 

گفت:

- نه، نیاز نیست، خودتون رو به زحمت نندازین. من چیزی نمی خوام. 

بلند شدم تو جمع کردن میز کمکش کردم و گفتم:

- من می گم هست. تو هم برو حاضر شو، بعدا ظرف ها رو می شوریم. 

دوشادوش هم تو مرکزِ خرید قدم می زدیم. شوکا طبقِ معمول ساکت بود، اما نگاه جستجوگرش تشنه ی دیدن. بهش حق می دادم که به همه چیز این طور زل بزنه اون چند سالی رو توی اون بیمارستان، به کمک داروهای خواب آور همش تو خلسه بوده و از دنیای بیرون دور بوده. 

از جلوی یه بوتیک که رد می شدیم چشمم افتاد به یه بلوز و شلوار آبی آسمانی خیلی زیبا و ساده. گفتم:

- اون چه طوره شوکا؟ 

شوکا ردِ نگاهم رو گرفت و متوجه ی لباس شد. از لبخند زیباش فهمیدم پسندیده. با هم وارد شدیم، از فروشنده، لباس رو خواستم و دادمش به شوکا که امتحانش کنه. 

موقعی که داشت می رفت اتاق پرو، آروم در گوشش گفتم:

- نشونم بدی ها! پوشیدی صدام کن. 

شوکا رفت تو. من تو این فکر بودم که الان میاد بیرون و می گه خوبه بدون این که من دیده باشم، که در اتاقک باز شد و شوکا آروم گفت:

- راتین! 

از خوشحالی دلم ضعف رفت. سریع پریدم جلوی در اتاقک و نگاهش کردم. محشر شده بود، عالی بود. تا خواستم چیزی بگم شوکا با خجالت گفت:

- چیزی نگو چشمات همه چی رو گفت، برو تا درش بیارم. 

و در رو بست. لباس به دست بیرون اومد و گذاشتش روی پیشخوان. 

فروشنده پرسید:

- پسندیدید خانم؟ 

شوکا با متانت بله ای گفت و من پولش رو حساب کردم و از مغازه بیرون اومدیم. چند جای دیگه هم سر زدیم و چند لباس دیگه هم براش خریدم و رفتیم به یه رستوران برای ناهار. 

موقعِ خوردن غذا پرسیدم:

- بهترین غذایی که دوست داری چیه؟ 

شوکا گنگ نگاهم کرد و گفت:

- تو مگه نامزدم نبودی؟ یعنی باور کنم نمی دونی؟ 

بد سوتی ای داده بودم، با هزار بدبختی لب و لوچه ی آویزونم رو جمع کردم و گفتم:

- منظورم اینه که تو این مدت، با وجود مصرف داروهای رنگارنگ ذائقت فرقی هم کرده؟ 

شوکا با دستمال صورتش رو پاک کرد و گفت:

- نه، همون کباب دوستی هستم که بودم. 

تا حالا از شنیدن اسم کباب این قدر خوشحال نشده بودم. شوکا ناخودآگاه منو راهنمایی کرده بود. 

***

بلند شدم و حساب کردم و راه افتادیم. می خواستم مثل اومدن دربست بگیرم که چشمم افتاد به یه مغازه ی لباس زیر فروشی. یه لحظه به فکرم رسید احتمالا شوکا این یه قلم جنس رو هم کم داره، بنابراین گفتم:

- شوکا بیا این پول رو بگیر و برو تو اون مغازه هر چی نیاز داری بخر. 

شوکا انگار که کنار تنور وایساده باشه قرمز شد عین لبو و سر به زیر گفت:

- ممنون نیاز ندارم. 

بازوش رو گرفتم، کشیدمش و پرتش کردم تو مغازه و پول رو چپوندم تو دستش. هاج و واج منو نگاه کرد و رفت داخل. 

بیرونِ مغازه منتظر موندم تا شوکا با یه کیسه ی نایلونی اومد بیرون و آهسته گفت:

- می تونیم بریم. 

چون نمی تونستم رانندگی کنم و ماشین نیاورده بودم، کنار خیابون یه ماشین گرفتم و رفتیم خونه. همین که رسیدیم خونه گفتم:

- من تا چای آماده کنم تو برو اون لباسِ آبی رو بپوش بیا ببینمت. 

شوکا گفت:

- می شه اول یه دوش بگیرم بعد بپوشم؟ 

خندیدم و گفتم:

- تو می خوای برای حمام از من اجازه بگیری دختر؟ معلومه که می شه هر طور راحتی. خلاصه اون رو با حمام یا بی حمام بپوش. تا تو دوش بگیری منم می رم کمی بخوابم. 

مشغول آماده کردن چای بودم که صدای شر شر آب حموم اومد، فهمیدم که شوکا رفته دوش بگیره. چای رو دم کردم و امدم نشستم جلوی تلویزیون. 

صدای در حمام باعث شد برگردم طرف در. شوکا جلوی در، خشکش زده بود. گفتم:

- چیه؟ چرا خشکت زده؟ 

با تته پته گفت:

- مگه شما نرفتین بخوابین؟ 

گفتم:

- نه دیگه چایی گذاشت و اومدم نشستم. حالا مگه چی شده؟ 

گفت:

- هیچی، فقط غافلگیر شدم. 

یه نگاه به سر تا پاش کردم و گفتم:

- آبی خیلی بهت میاد، خوشگل شدی. حالا هم برو زود موهات رو خشک کن سرما می خوری. 

تا شوکا رفت بالا، یه آن یادم اومد اون که سشوار نداره با چی اون همه مو رو خشک کنه، رفتم تو اتاقم و سشوار رو برداشتم و رفتم بالا. تقه ای به در زدم و با بفرمایید شوکا، رفتم تو. 

جلوی آینه نشسته بود و با حوله مشغول خشک کردن موهاش بود. رفتم جلو، سشوار رو به برق زدم. تا خواستم بدم دستش، یه لحظه چیزی از ذهنم گذشت. نزدیک تر رفتم. کمند خیس و مخملی موهاش رو گرفتم تو دستم و گفتم:

- اجازه می دی؟ 

شوکا هاج و واج نگاه می کرد. سکوتش رو علامت رضایت فرض کردم و سشوار رو روشنش کردم و شروع کردم به خشک کردن موهاش. فکر نمی کردم دست زدن به موهاش این قدر لذت بخش باشه. دوست داشتم اصلا خشک نشن تا من تا ابد به این کار ادامه بدم. 

کارم که تموم شد، شوکا بلند شد و تشکر کرد، نگاه خریدارانه ای بهش کردم که بیشتر خجالت کشید و سرش رو انداخت پایین. 

ناخودآگاه سشوار رو زمین گذاشتم و دستم رو بردم زیر چونش و سرش رو آوردم بالا و چشم در چشم نگاهش کردم و گفتم:

- شوکای من، از من فرار نکن. می تونم مامنت باشم، فقط اگه فرصتش رو به من بدی. 

دستش رو آورد بالا و دستم رو از چونش جدا کرد و پشتش رو به من کرد و گفت:

- می فهمم چه حسی داری. تو منو دوست داری و حالا با من توی یه خونه ای، این می تونه برای یه مرد خیلی سخت باشه، اما به من فرصت بده تا حداقل اگه عاشق هم نشم یه آدم معمولی باشم با خواسته های عادی. تو به من قول دادی که نزدیکم نشی، پس ناامیدم نکن و کاری نکن فکر کنم خیلی داره بهت سخت می گذره و عذاب بکشم. 

فکم قفل کرده بود و دهنم باز نمی شد. این چی می گفت؟ فکر می کرد من چی ازش می خوام؟ با صدایی که از خشکیِ گلو شبیه ناله بود گفتم:

- من متاسفم اگه حرکاتم این رو نشون می ده که من خواسته ای ازت دارم. تو همش یه روزه پیش منی، من از بودن با تو معذب نیستم و حضورت هم منو به خاطر ذات مرد بودنم اذیت نمی کنه. درسته تو یه دختر خوشگلی و من از چند سال پیش عاشقت شدم، اما این قدرها هم بی جنبه نیستم. دوست دارم بهت نزدیک بشم و خودم رو بهت بشناسونم اما نه به هر قیمتی. در ضمن من یه قولی دادم و تا آخر هم پاش می ایستم حتی اگه تو نخوای. می دونم نمی تونی حرفام رو باور کنی، می دونم سخته حس منو بفهمی، اما ازت می خوام در موردم زود قضاوت نکنی. 

حرفام رو که زدم سریع از اتاقِ شوکا اومدم بیرون و رفتم پایین، یه چایی خوردم و رفتم تو اتاقم و تا شب بیرون نیومدم. 

هم خیلی گرسنه بودم و هم تنهایی حسابی کلافم کرده بود. در اتاق رو باز کردم و پذیرایی رو پاییدم، خبری از شوکا نبود. از اتاق رفتم بیرون و به آشپزحونه سرک کشیدم. نه، مثل این که واقعا پایین نبود، یه خُرده ازش دلخور بودم، برای همین نمی خواستم فعلا ببینمش. 

رفتم سراغِ یخچال، یه کم خیار و گوجه و پنیر در آوردم و مثل قحطی زده ها حمله کردم بهشون. 

شکمم که سیر شد و حواسم اومد سرِ جاش، یه استکان چای هم برای خودم ریختم و رفتم نشستم جلوی تلویزیون. هیچی نشون نمی داد. خاموشش کردم و رفتم تو حیاط. با وجودِ سرما، هوا لطافت خاصی داشت. خیلی دلم می خواست بدونم شوکا داره چی کار می کنه، با وجود دلخوریم دلم براش تنگ شده بود. درسته در موردم خیلی بی رحمانه قضاوت کرده بود، اما بهش حق می دادم نگران باشه. 

خودم از خودم متعجب بودم، منی که آدم کله شق و مغروری بودم، در برابر شوکا و شکوه معصومیتش، خودم رو خیلی ناتوان می دیدم، خیلی.

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

چراغِ اتاقِ شوکا روشن بود، سلانه سلانه از پله ها بالا رفتم. در اتاقش نیمه باز بود. مردد بودم که در بزنم یا نه که وسوسه ی نگاه کردن، بهم غلبه کرد و از باریکه ی بازِ در، اتاق رو پاییدم. دیدم وسط اتاق سجاده پهن کرده و داره نماز می خونه. در رو هل دادم بازتر شد و همون جا نشستم تو آستانه ی در و محو تماشاش شدم. ظاهرا نمازش تموم شد. چون مشغول جمع کردن سجاده بود. بلند شد و برگشت به طرف در، با دیدن من، جیغ خفیفی کشید. از صدای جیغش منم از اون حالت خلسه در اومدم و بلند شدم. هنوز دستش روی قلبش بود و داشت نفس نفس می زد. 

گفتم:

- اجازه می دی؟ 

با سر بله ای گفت و من واردِ اتاقش شدم. یکراست رفتم نشستم روی تختش و گفتم:

- ببخشید ترسوندمت. دیدم داری نماز می خونی، محو فضای روحانی اتاقت شدم و همون جا نشستم. 

شوکا که از اون حالتِ شوک در اومده بود، چادر نمازش رو تا کرد و گذاشت تو کشو. اومد نشست کنارِ من و گفت:

- از رفتارِ ظهرم معذرت می خوام. نمی خواستم نمک نشناسی کنم. تو در حقم لطف کردی و منو با این شرایط پذیرفتی. من هم به عنوان نامزدت یه وظایفی دارم که نباید از انجامشون شونه خالی کنم. تو با من خیلی خوبی، منو ببخش.

دستم رو گذاشتم روی لبش و گفتم:

- هیس، هیچی نگو. تو و من، زن و شوهر نیستیم که تو وظیفه ای در قبالِ من داشته باشی. در ضمن، با علم به همه ی شرایطِ تو، قبول کردم وارد این بازی بشم، پس تو کارِ بدی نکردی، حرکت های من یه کم غلط انداز بود و تو بی تقصیری. حالا هم بلند شو بیا بریم پایین و تو هم از شام شاهانه ای که من خوردم بخور. باید سعی کنیم صبرمون رو زیاد کنیم، هر دومون. 

بعد از شام به شوکا گفتم:

- میای بریم بیرون قدم بزنیم؟ 

شوکا با تعجب گفت:

- الان؟ 

گفتم:

- آره، مگه الام چشه؟ اتفاقا خلوته و می چسبه. راستی، داروهات رو به موقع می خوری؟ 

شوکا با یه لبخندِ زیبا گفت:

- بله آقای دکتر به موقع می خورم. حالا برم حاضر شم؟ 

گفتم:

- آره، بدو لباسِ گرم بپوش و بیا. 

داشتم با کتم کلنجار می رفتم و یه دستی نمی تونستم بپوشمش که با یه امدادِ غیبی، شوکا رو دیدم که کتم رو روی شونم جا به جا کرد و اومد جلو و آروم بدون این که نگاهم کنه، خجول، شروع کرد به بستن دکمه های پالتوم و بعد بدون حرف رفت طرف خروجی ساختمان. 

دلم غنج رفت. با خودم گفتم:

- خدایا کی می شه، شوکا دلش مالِ من بشه و مثل دلِ من که برای اون می تپه، دل اون هم برای من بزنه؟ 

کنار هم روی برگ های خیس و بارون خورده ی پیاده رو، قدم می زدیم بدون این که تلاشی برای شکستن این سکوتِ پُر حرف و پُر صدا بکنیم. انگار قدم هامون داشت از دلتنگی ها و نگرانی ها و آرزوهامون حرف می زد و نیازی به کلام نبود. بعد از یه مدت، شوکا سکوت رو شکست و گفت: 

- دلت برای آسمون تنگ نشده؟ 

ناخودآگاه، نگاهم کشیده شد به سمت آسمون و نفسم رو با صدا بیرون دادم و گفتم:

- دارم در فراقِ آسمون دیوونه می شم. ازت ممنونم که تو این شرایط کنارمی. برام سخته که نتونم بپرم. دلم برای هواپیمام و لباس خلبانیم و سکوت آسمون تنگ شده. 

شوکا گفت:

- می شه تو این مدت که مرخصی داری، منو ببری شمال و خونمون رو نشونم بدی؟ 

از پیشنهادش خوشحال شدم و گفتم:

- معلومه که می برمت. اصلا بیا یه کاری کنیم. من دلم هوای مشهد کرده. دلم می خواد یه دلِ سیر کنار ضریح گریه کنم. خدا رحمت کنه مادرِ علی رو، بهم گفت: «اگه از امام رضا بخوای، گمشدت رو بهت بر می گردونه.» همون موقع نذر کردم اگه پیدات کنم، با هم بریم زیارت. حالا که نذرم قبول شده وقتِ ادای دینه. اگه موافق باشی بریم مشهد و از اون جا هم می ریم رشت. چی می گی؟ بریم؟

شوکا جوری مات نگاهم می کرد که واقعا از قیافش ترسیدم. دستاش رو گرفتم تو دستم و تکونش دادم و گفتم:

- شوکا! شوکا خوبی؟ 

شوکا که انگار از خواب بیدار شده بود، گفت:

- اینی که گفتی برام آشنا بود. انگار یه جایی تو گذشته، این موضوع برام پیش اومده بود و قبلا هم شنیده بودم. 

از این حرفش خیلی خیلی خوشحال شدم، شاید با این اتفاقاتِ کوچیک می شد امیدوار بود که حافظه ی شوکا برگرده. واسه ی همین ناخودآگاه و بی اختیار مثل یه دختر بچه، بغلش کردم و یه دور چرخوندمش و بعد گذاشتمش روی زمین و گفتم:

- این عالیه، فوق العاده است! این یعنی، ما یه قدم به برگشتن حافظت نزدیک تر شدیم.

اون قدر اینا رو تند تند و با ذوق می گفتم که متوجه نشدم شوکا چه قدر از حرکت ناگهانیِ من خجالت زده شده و خودش رو تو پالتوش مچاله کرده. 

نطقم که تموم شد، تازه فهمیدم چه قدر این دختر رو با سبکسریم معذب کردم. بنابراین ملتمسانه نگاهش کردم و گفتم:

- من شرمندم شوکا جان، اصلا نمی خواستم این کار رو بکنم. ذوق زده شدم، تکرار نمی شه خانمم، منو ببخش. 

شوکا لبخندی زد و گفت:

- ایرادی نداره، خودت رو معذب نکن، چیزی نشده که. خوشحالیِ تو، حالِ منم خوب کرد.

از برخورد منطقیش سرِ ذوق اومدم و گفت:

- خیلی ماهی شوکا، خیلی ماهی. 

با صدای زنگ مثل فنر از جام جهیدم. به خاطر بیدار شدن یهویی، سرم به شدت درد گرفت و گیج رفت. 

گوش کردم دیدم صدای زنگ نمیاد، با خودم گفتم هر کی بوده گذاشته رفته. خواب که از سرم پرید یه نگاه به ساعت کردم، دیدم دوازده ظهره. باورم نمی شد این همه خوابیده باشم. گشت و گذار شبانه و دیر خوابیدنِ دیشب باعث شده بود، تا این ساعتِ روز بخوابم. واقعا از یه نظامی، این همه شلختگی بعید بود. خودم هم تعجب کرده بودم. داشتم ذهنا خودم رو تنبیه می کردم که صدای جیغ جیغِ روناک رو از هال شنیدم.

در اتاقم رو باز کردم و رفتم تو هال. روناک، شوکا رو بغل گرفته بود و با داد و بیداد داشت اون رو متهم به بی وفایی می کرد. سرفه ای کردم که نگاه هر دوشون رو متوجه ی من کرد. 

روناک تا منو دید انگشت اشارش رو به علامت تهدید گرفت طرف من و گفت:

- تو ... تو یکی حرف نزن که خودم همین جا نصفت می کنم. 

دستام رو به علامت تسلیم بالا بردم و گفتم:

- بسم ا...! خوبی؟ چرا حرف نزنم؟ مگه چی کار کردم؟ 

همون جوری جلوی شوکا نشست روی زمین و گفت:

- هر دوتون منو فراموش کردین، نه زنگی، نه حالی، نه احوالی. حالا خوبه من باعث و بانی رسیدن عاشق و معشوق بودما! توئه بی معرفت، نکردی یه زنگ بزنی، ببینی مُردم یا زنده. خوبه تا دیروز که زن نداشتی روزی ده دفعه زنگ می زدی. 

قهقهه زدم، رفتم بغلش کردم و گفتم:

- خواهر کوچولوی حسودِ من، مثل این که دعوای خونِت کم شده ها! بگم سامان باهات یه دعوای حسابی بکنه روحت آروم شه؟ 

خودش رو از تو بغلم کشید بیرون و گفت:

- من هیچم حسود نیستم. واقعیت رو گفتم. 

گفتم:

- ببخشید هم من و هم شوکا جان، درگیر خرید و این چیزا بودیم، تازه مگه ما چند روزه این جاییم؟ همش دو شبه. 

حالا روناک بود که قهقهه می زد. اون قدر خندید که اشک از چشماش سرازیر شد. من و شوکا هاج و واج داشتیم نگاش می کردیم. 

آروم در گوش شوکا گفتم:

- حسادت کار خودش رو کرد. فکر کنم روناک از دست رفت. 

روناک یه کم خودش رو جمع و جور کرد و شروع کرد به در آوردن پالتو و شالش. لباساش رو که در آورد خیلی ریلکس رفت نشست روی مبل و گفت:

- چیه؟ آدم ندیدین؟ 

من و شوکا هنوز مثل مجسمه داشتیم نگاش می کردیم که گفت:

- نه، خوشم اومد، خوب جذبه ای دارم. می تونم علیه سامان هم ازش استفاده کنم. بابا شوخی کردم، خودتون رو نبازین، نمی خوام بخورمتون. فقط خواستم التیماتوم بدم بعد از این حواستون باشه با یه خواهر شوهرِ عصبانی چه طور باید برخورد کنید.

شوکا که از اول ساکت وایساده بود و طبق معمول لباش نمی جنبید، با این حرفِ روناک شروع کرد به خندین، حالا نخند کی بخند. 

من که این طور سرخوش خندیدنِ شوکا رو تا حالا ندیده بودم، اون قدر ذوق زده شدم که رفتم روناک رو بغل کردم و بوسیدمش و گفتم:

- ممنون عزیزم، ببین چه طور داره می خنده، ببین چه قدر خوشحاله. این حالِ خوبِ اون رو مدیون توام، ممنونم. برات جبران می کنم روناک جان، جبران می کنم. 

***

برای جبرانِ کارِ روناک قرار شد ناهار مهمونش کنم. بنابراین حاضر شدیم که بریم بیرون. 

موقعِ پوشیدن لباس، روناک اومد تو اتاقم و گفت:

- راتین اوضاع چه طوره؟ 

گفتم:

- از چه نظر؟ 

نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد که یعنی تو نمی دونی من چی می گم؟ 

همزمان که روناک کمکم می کرد تا من لباسام رو بپوشم، گفتم:

- والا چی بگم؟! خوبه، حالش بد نیست. اما هنوز به من اعتماد نداره و ازم کناره گیری می کنه. البته بهش حق می دم برای همین اصلا بهش فشار نمیارم. دیروز رفتیم یه کم خرت و پرت براش خریدم. امروز هم می خوام برم بلیط بگیرم برای مشهد. یادته که؟ 

گفت:

- بله، نذرت رو می گی دیگه؟ 

گفتم:

- آره، در ضمن شوکا می خواد بره و خونشون تو رشت رو ببینه. تا جایی که می دونم اون رو نفروخته بودن و اون خونه مال شوکاست. فکر می کنه، دیدنِ اون جا شاید یه کمکی به برگشتِ حافظش بکنه. 

روناک در حالی که آخرین دکمه ی پالتوم رو می بست گفت:

- آره، حتما این کار رو بکنید، مطمئنا براش خوبه. پس یه ماهی باید مسافرت باشین. درسته؟ 

گفتم:

- آره، فکر کنم همین قدر طول بکشه. 

روناک غمگین نگاهم کرد و گفت:

- خودت چی؟ خودت وضعت روبراهه؟ این طور کنار هم بودن، اذیتت نمی کنه؟ 

جفت دستاش رو با دستِ راستم گرفتم و گفتم:

- ممنون که نگرانمی، اما اصلا فکرت رو مشغول نکن. من همین که تو هوایی که شوکا نفس می کشه تنفس می کنم، برام کافیه. من هیچ عشق و توجهی از طرفِ اون نمی خوام، فقط عطرش کنارم باشه کافیه. 

روناک زیر لب گفت:

- تو عشق واقعی رو پیدا کردی راتین. عشقت، حتی رگه هایی از هوس هم نداره. خوش به حالت. یعنی می شه منم یه روز این حالِ تو رو داشته باشم؟ 

صدای در، حرف های روناک رو نیمه کاره گذاشت. گفتم:

- بله شوکا جان، بیا تو. 

شوکا اومد تو. این اولین بار بود که قدم به خلوتگاهِ من می ذاشت. نگاهِ کنجکاوش اطراف رو پایید و بعدش گفت:

- آه شما حاضرید؟ پس چرا نمیان؟ 

روناک رفت دستش رو گرفت و گفت:

- حاضریم، بریم. 

منم پشت سرشون راه افتادم. 

عصرِ اون روز به کمکِ سامان، بلیط ها رو تهیه کردم و رفتم خونه تا ساک ها رو ببندیم، چون فرداش ساعت دو بعد از ظهر پرواز داشتیم. 

توی فرودگاه با سامان و روناک یعنی تنها قوم و خویشامون خداحافظی کردیم و سوار هواپیما شدیم. 

چه قدر دلم می خواست، با هواپیمایی که خودم هدایتش رو به عهده دارم با شوکا پرواز می کردم ولی افسوس که نمی شد. تو هواپیما کنار یه زوج جوون بودیم که ظاهرا داشتن می رفتن ماه عسل. هر چی اونا داغ و دو آتیشه بودن، من و شوکا سرد و آروم بودیم. من کنار پنجره بودم، بعد شوکا، بعدش اون خانم جوان و کنارش هم همسرش. سرم تو لاک خودم بود و داشتم به همه ی اتفاقات اخیر فکر می کردم که دیدم شوکا بازوم رو چسبید. برگشتم طرفش تا علت این حرکتِ دور از انتطارش رو بپرسم که آروم سرش رو آورد کنار گوشم و در گوشم گفت:

- راتین، می شه جات رو با من عوض کنی؟ 

من که از خوردن هرم نفس هاش به گوشم، حسابی داغ کرده بودم و نمی خواستم از اون حال خارج بشم، با منگی پرسیدم:

- چی؟ متوجه نشدم! 

شوکا این بار نزدیک تر اومد و خیلی آهسته و شمرده گفت:

- جات رو با من عوض می کنی؟ 

متعجب پرسیدم:

- چرا؟ 

با چشم اشاره ای به بغل دستیش کرد. از روی سرِ روناک نگاهی به اون دو تا کردم. بله!!! حسابی شیر تو شیر بود. اونا حس کرده بودن من و شوکا هم داریم می ریم ماه عسل و شرایطمون یکیه، بنابراین حسابی عشق بازی می کردن و اصلا هم به روی خودشون نمی آوردن این جا یه محفل خصوصی نیست. از این که حواسم به شوکا نبود و اون تو این نیم ساعت، حسابی معذب شده بود از خودم ناراحت شدم. بلند شدم و جام رو باهاش عوض کردم که هم اون از این صحنه ها یه کم دورتر بشه، هم شاید حضور من، کمی این دو تا گُل نو شکفته رو متوجه ی موقعیتشون بکنه. 

چیزی به رسیدنمون نمونده بود. روم رو کردم طرف شوکا که بپرسم چیزی احتیاج نداره که دیدم، رنگش عین گچ سفید شده. نگران شدم، دستاش رو گرفتم تو دستم و گفتم:

- شوکا جان، خانومی خوبی؟ چرا رنگت پریده؟ 

چشم های خمارش رو بهم دوخت و گفت:

- حالم زیاد خوب نیست، حالت تهوع پیدا کردم. 

سریع پاکت مخصوص زباله رو براش باز کردم که با دست پس زد و گفت:

- عمرا! 

و بعد چشماش رو بست و سرش رو تکیه داد به پشتی صندلی. 

حواسم بهش بود و مدام ساعت رو نگاه می کردم که کی می رسیم. همین که سرمهماندار نزدیک شدنمون به فرودگاهِ مشهد رو اعلام کرد، کلی ذوق کردم. شوکا هنوز چشماش بسته بود. کمربندش رو بستم و نشستم سرِ جام. 

هوای بیرون که به شوکا خورد وضعش بهتر شد و رنگش یه کم برگشت. هتل رو قبلا سامان رزرو کرده بود. طبق خواسته ی من، یه اتاق با دو تا تختِ یه نفره رزرو کرده بود. 

مهماندارِ هتل چمدون ها رو آورد داخل اتاق. بهش انعام دادم و گفتم ناهار ما رو بیارن بالا. 

شوکا تو دستشویی بود که صدای عق زدن شنیدم. بدون این که در بزنم، رفتم تو دستشویی که این حرکت من باعث شد بترسه و جیغ بزنه. سریع رفتم کنارش و گرفتمش تو بغلم و گفتم:

- خوبی؟ 

سرش رو بلند کرد و سریع دور دهنش رو با دستمال پاک کرد. یه کم دلخور گفت:

- این چه حرکتی بود؟ چرا یهو اومدی تو؟ شاید من وضع مناسبی نداشتم. 

شرمنده از رفتارم گفتم:

- حق با توئه، راستش از صدایی که اومد ترسیدم. دستِ خودم نبود. حالا بهتری؟ 

گفت:

- خوبم، ممنون. اگه می شه برو بیرون، لباسم یه کم کثیف شده تمیزش کنم. 

داشتم یه دستی لباسام رو از توی چمدونم بیرون می کشیدم که از پشت سر صداش رو شنیدم که گفت:

- این جا چرا قبله نما نذاشتن؟ می دونی قبله کدوم وریه؟ 

برگشتم به طرفش. خدایا اینی که می بینم آدمه؟! 

شوکا متعجب از طرزِ نگاهِ من گفت:

- چیزی شده؟ چرا این جوری نگام می کنی؟ 

در حالی که ذوق زدگی و حس تحسین، کاملا از رفتارم معلوم بود، گفتم:

- عین فرشته ها شدی. 

لبخند ملیحی زد و گفت:

- غیر از تعریف از من، کار دیگه ای بلد نیستی؟ 

اومد کنار من روی تخت نشست و گفت:

- موقعِ نامزدیمون هم همین قدر عاشقم بودی یا فراق و دوری عاشقت کرده؟ 

چی داشتم بگم، حس کردم قدرت تکلمم رو از دست دادم و برای این که دروغ رو از تو چشمام نخونه، مشغول کارم شدم و زیر لب گفتم:

- معلومه که بودم، حالا هم عاشق تر شدم. 

***

ناهار رو در کمال آرامش خوردیم و من پیشنهادِ یه استراحتِ کوتاه رو دادم که بعدش بریم حرم. شوکا هم ظاهرا خسته بود و از خدا خواسته قبول کرد و رفت تو تختش. همین که حس کردم خوابید، بلند شدم و سریع رفتم تا یه دوش بگیرم. با وجود شوکا نمی تونستم راحت لباسام رو در بیارم و بعد از حموم هم راحت بپوشم. یه دستی، کلی طول می کشید و کلی با لباسام کلنجار می رفتم تا بپوشمشون. 

بعد از حموم، لباس زیرم رو که پوشیدنش راحت تر بود رو نسبتا سریع پوشیدم، شلوارم رو پام کردم حالا مونده بود عرق گیر و پیراهن. احتمال می دادم شوکا بیدار باشه و نمی خواستم منو بدون لباس ببینه، داشتم با حداکثرِ توان سریع کار می کردم، اما چون بدنم رو خوب خشک نکرده بودم، پشت زیر پیراهنم چسبیده بود به گردنم و یه دستی هم پایین نمی اومد. کم مونده بود از سر ناچاری بزنم زیر گریه. همین طور که داشتم با خودم کنجار می رفتم، حس کردم زیر پیراهن خود به خود اومد پایین. 

برگشتم دیدم شوکاست که سر به زیر داره کمکم می کنه. لباس رو که کشید پایین، رفت پیراهنم رو هم آورد و بدون هیچ حرفی کمکم کرد دستِ گچ گرفتم رو داخلش بکنم و شروع کرد به بستنِ دکمه هام. 

کارش که تموم شد محجوبانه نگام کرد و گفت:

- کار خوبی نکردی. تنهایی سختته، چرا کمک نخواستی؟ درسته یه حریم هایی بینمون هست، اما هر دومون جنبه ی بالایی داریم، من می دونم. این طور نیست؟ 

خندیدم و گفتم:

- اون که بله! 

بعد از کمک به من، شوکا هم لباساش رو پوشید و با هم رفتیم پابوسِ آقا. 

بعد از این که نماز رو تو حرم خوندیم، برای خرید و گشت و گذار از حرم اومدیم بیرون. کلی تو حرم گریه کرده بودم و حسابی روحم سبک شده بود. چشم های متورم شوکا هم، نشون می داد حسابی با خدا راز و نیاز کرده. 

***

بوی ادویه و زعفران بازار رضا، حسابی عقل از کلم پرونده بود. به شوکا گفتم:

- عزیزم، هر چی لازم داری بگو.

از بازار با یه مقدار نبات و زعفران و جانماز و ... که شوکا برای روناک و سامان خرید، بیرون اومدیم. گفتم:

- بریم شام بخوریم؟ 

شوکا سرخوش گفت:

- آره ممنون، خیلی گشنمه. 

رستورانی که رفتیم، پُر بود از عروس و دامادهایی که می خواستن شروع زندگیشون رو در جوارِ آقا جشن بگیرند. هر کدوم جیک تو جیک هم نشسته بودن و به جای غذا، نجوای عاشقانه می خورند. 

نمی دونم چه قدر محو تماشای عشق و عاشقی اینا بودم که شوکا سینه ای صاف کرد و گفت:

- منو ببخش که این قدر حسرت به دل گذاشتمت. 

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- یعنی چی؟ منظورت چیه؟ 

با چشم به اون طرف اشاره کرد و گفت:

- دلِ تو بزرگه و به بزرگی دلت، عشق می خوای که من نتونستم بهت بدم. 

خیلی از حرفش رنجیدم. اشک روی گونش رو پاک کردم و گفتم:

- تو عشقِ من باش همین برام کافیه. من حسرت این جنگولک بازی ها رو نمی خورم. تو خوبی، خانمی، متینی و به چشمِ من، خیلی خیلی زیبا. با داشتنِ تو در کنارم دیگه هیچی نمی خوام. شوکا جان آرامش داشته باش و منو هم از آرامشِ درونت سیراب کن. می دونی شوقی که تو نگاهت بود، تو بازارِ رضا رو می گم، با هیچ چیز تو دنیا عوض نمی کنم؟ می دونی دیدنِ آبشار موهات رو با دیدن و بودن با زیباترین زن دنیا عوض نمی کنم؟ می دونی برگشتن روحیت و خندیدنت رو به هزاران لبخندِ هوس انگیز نمی دم؟ می دونی صورت مهتابیت رو که موقع خواب معصومانه، مثل یه بچه ی بی گناه، آدم رو ترغیب به بوسیدنت می کنه با میلیون ها بوسه ی عشق تو دنیا عوض نمی کنم؟ می دونی هاله ی آرام بخشی رو که موقعِ نماز اطرافت رو می گیره و تو رو یه موجودِ فرا زمینی جلوه می ده رو، دوست دارم با ولع بکشم تو ریه هام؟ نه، تو نمی دونی، اگه می دونستی این قدر خودت رو به این خاطر عذاب نمی دادی که اجازه ندادی جسمت رو مال خودم بکنم. نه این که جسمِ زیبای تو برای من بی اهمیت باشه! نه، می خوام بگم، تو روحت رو در اختیار من گذاشتی و روحا وظایف یه همسرِ خوب رو به بهترین حالتِ ممکن داری ایفا می کنی. من اگه این قدر زمینی فکر می کردم، تو این چند سالی که ازت بی خبر بودم، حتی اگه زن هم نمی گرفتم، می تونستم صیغه کنم و خلاصه نیازهای مردانم رو برطرف کنم اما تعلق خاطر روحی من به تو جلوی همه این کارها رو گرفت. من مرد بی احساس و بی غریزه ای نیستم، شاید از خیلی از این هایی هم که این جا نشستن، با احساس تر، رمانتیک تر و پُر هوس تر باشم، اما من عاشقم و عشق یعنی این که در برابر هر خواسته ی معشوقت، بی چون و چرا بله بگی، چون فقط اون رو می بینی. تو، شوکای من، خوب می شی و من و تو عاشقانه با هم خواهیم بود حتی اگه رسیدن به این روز صد سال طول بکشه، من بی صبرانه انتظارش رو می کشم. خوب شو و به هیچ چیز دیگه ای فکر نکن. 

شوکا داشت گوله گوله اشک می ریخت. دیدم دیگه نشستن جایز نیست، بلند شدم رفتم میز رو حساب کردم و از رستوران اومدیم بیرون. 

کنار هم قدم می زدیم. عجله ای برای رسیدم به هتل نداشیم. درسته اطرافِ حرم همیشه شلوغه اما آرامشی رو که هر دومون احساس می کردیم، باعث شده بود تو سکوت و خیلی آروم راه بریم و به همه ی چیزهای خوبِ اطرافمون فکر کنیم. 

***

درسته که به شوکا گفته بودم به جسمِ اون کاری ندارم، اما هر چی باشه منم یه مرد بودم، با همه ی نیازهای مردانه. شاید بیشترِ حرف هایی که می زدم به خاطرِ جلبِ اعتمادِ شوکا و کمک به بهبودی اون و ایجاد حس آرامشِ اون و یه جورایی شعار بود. مخصوصا این که همه جوره در برابر شوکا کم می آوردم. خوشبختانه فکرم کار کرده بود که اتاق با تخت دو نفره نگیرم. اما باز خوابیدن تو اتاقی که شوکا هم فقط یه متر اون ورتر خوابیده، حال و هوای شاعرانه ی هتل، سبکی روحم، زیبایی شوکا و از همه مهم تر شب، همه دست به دست هم می دادن که من هر چی به هتل نزدیک تر می شدیم، وحشت می کردم. مطمئنا شوکا هم برخلاف ظاهر آرومش به اولین شب خوابیدنمون توی یک اتاق فکر می کرد و حتما اون هم یه کم نگران شده بود اما نه به اندازه ی من. شاید اون با حرف هایی که من بهش زدم، نسبت به من خیالش راحت تر شده بود اما من از خودم مطمئن نبودم. من از خودم می ترسیدم. 

***

واردِ اتاق که شدیم و در رو بستیم، همه ی تنم داغ داغ بود، حس می کردم هوا کم دارم، به طرف پنجره دویدم و بازش کردم. هوا سرد بود، سرمای هوا که به صورتم خورد یه کم حالم جا اومد. نمی دونم چه قدر تو اون حال، لب پنجره مونده بودم که شوکا اومد کنار دستم. بلوز و شلوارِ آبی رنگی رو که براش خریده بودم، پوشیده بود. رو کرد به من و گفت:

- راتین، خوبی؟ چرا این قدر صورتت برافروخته ست؟ به چی فکر می کنی؟ نیم ساعته اومدیم و تو از لب پنجره تکون نخوردی. سرما می خوری ها! کل اتاق یخ کرد. 

بعد دستم رو گرفت و کشید این طرف و خودش پنجره رو بست. تا خواست پرده رو هم بکشه گفتم:

- نه بذار باشه. 

خیره نگاهم کرد و بدون توجه به حرفِ من، پرده رو کشید و گفت:

- چراغ روشنه، داخلِ اتاق دیده می شه، من معذب می شم. 

حرفی نزدم، شوکا اومد نزدیک تر و دست برد تا پالتوم رو دربیاره، بی حرف فقط تماشاش می کردم. دکمه های پیراهنم رو که باز می کرد، حس می کردم گرمم شده، یه جوری می شدم، یه حسِ خاص داشتم که وصفش یه کم سخته. کمک کرد تا دستِ گچ گرفتم رو از توش در بیارم. دستم رو با یه دستش نگه داشته بود و با دقت پیرتهن رو خارج می کرد. یا اون خیلی سرد بود یا من خیلی گرم. چون با تماس دستش با دستم حس کردم یخ کردم، اون هم متوجه شد و اون یکی دستش رو گذاشت روی پیشونیم و گفت:

- تب داری راتین؟ چرا این قدر گرمی؟ 

دیگه داشتم پس می افتادم. شوکا پیراهنم رو برداشت تا آویزون کنه. موقع بلند شدن گفت:

- حس می کنم یه چیزی داره ناراحتت می کنه. 

اومد کنارم نشست و گفت:

- نمی گی چی شده؟ 

گفتم:

- چیزی نیست فقط یه کم خستم. تو برو بخواب. 

گفت:

- نکنه سرما خوردی؟! بیرون سرد بود، حتما سرما خوردی که این قدر بی حالی و تب داری، چیزی نمی خوای رو این زیر پیراهنت بپوشی؟ 

گفتم:

- نه، اون وقت نمی تونم بخوابم، تو بخواب من خوبم. 

و زیر لب طوری که اون نشنوه گفتم:

- تو کنارم نباش من سرد می شم. 

حدود نیمه شب بود که با صدای ناله و گریه، بیدار شدم. چند لحظه ای طول کشید که موقعیت خودم رو فهمیم. تو نور ضعیفی که از پنجره می اومد و اتاق رو روشن کرده بود، چهره ی شوکا رو دیدم. داشت ناله می کرد. سریع بلند شدم و رفتم کنار تختش. خواب می دید، داشت من و پدرش رو صدا می کرد و گریه می کرد. دستم رو گذاشتم روی شونش و تکونش دادم.

- شوکا جان، شوکا جان، گلم، خانمی، خواب می بینی؟ بیدار شو عزیزم. بیدار شو خانمم.

شوکا چشماش رو باز کرد و وحشتزده به من که بالای سرش ایستاده بودم نگاه کرد. گفت:

- چی شده؟ چرا این جا وایسادی؟ 

گفتم:

- از صدای گریه ی تو بیدار شدم. خواب بدی می دیدی؟ بذار برات آب بیارم. بلند شو بشین. 

شوکا بلند شد و نشست روی تخت. براش آب بردم و نشستم کنارش. گفتم:

- خوابِ چی می دیدی؟ 

در حالی که با یاد آوری خوابش، انگار دوباره رفت تو عالم هپروت گفت:

- تو و بابام و من، با هم توی یه خونه ی زیبا بودیم. اما یه دفعه خونه آتیش گرفت. من تو محاصره ی آتیش بودم و تو و بابام، هر لحظه از من دورتر می شدین. خیلی ترسناک بود. من تنها مونده بودم. 

دستم رو از پشت حلقه کردم دور کمرش و کشیدمش تو بغلم. یه کم جا خورد ولی بعد سرش رو گذاشت روی سینم و گفت:

- راتین، من خیلی تنهام. از همه چی می ترسم. 

بیشتر به خودم فشردمش و نجوا کنان گفتم:

- تو، منو داری. من هرگز تنهات نمی ذارم. من تازه تو رو پیدا کردم، پس حرف از جدایی نزن. من به قدر کافی جدایی کشیدم. 

حلقه ی دستم رو کمی شل کردم و گفتم:

- حالا مثل یه دخترِ خوب بگیر بخواب. من کنارتم و هرگز تنهات نمی ذارم. 

***

روز به روز عشق و علاقه ی من به شوکا بیشتر می شد. رفتارِ اون هم نسبت به من کلی تغییر کرده بود. وقتی کنارش بودم، خیلی برام سخت بود که بغلش نکنم و نبوسمش، اما ناچارا به خاطر شروط شوکا، جلوی این حس خیلی قوی رو می گرفتم. 

تمام ده شبی رو که مشهد بودیم، بی خوابی های شبانه همدم من شده بود. کششی نامرئی منو به طرفِ شوکا که معصومانه به خواب می رفت، می کشوند. یاد خدا و نماز بود که کمکم می کرد در برابر این تمایل خیلی قوی، مقاومت کنم. 

شوکا یه کم در برابر من راحت تر شده بود و کمتر از الفاظ جمع استفاده می کرد. در مواردی که نیاز به حمایت داشت، بدون خجالت، همه ی حمایت منو قبول می کرد و این برای من یه قدمِ بزرگ برای نزدیک تر شدن به اون، محسوب می شد. 

***

هر لحظه که به خونه ی پدریِ شوکا نزدیک تر می شدیم، ضربانِ قلبم بالا می رفت. شوکا هم دست کمی از من نداشت. نزدیکِ خونه که رسیدیم دستش رو تو دستم گرفتم. دستش یخ کرده بود. دلم خیلی براش سوخت. بهش گفتم:

- عزیزم چرا این قدر یخی؟ فشارت افتاده؟ نگران نباش شوکای من! من تو هر سختی کنارتم. 

شوکا تیله های مشکیش رو که با اشک لرزونش براق شده بود رو به من دوخت و گفت:

- از این می ترسم که خونمون رو ببینم اما چیزی یادم نیاد. این خونه آخرین امید منه. 

اشکی رو که از گوشه ی چشمش روی گونش لغزید، با سر انگشتم پاک کردم و گفتم:

- امیدت به خدا باشه، در ضمن یادت نیومد که نیومد، چی می شه مگه؟ تو همون شوکای عزیزِ من بودی و هستی و خواهی بود. اینه که مهمه، همین. 

حس می کردم چشماش داره به خاطر این حرف های دلگرم کننده از من تشکر می کنه. 

کلید خونه ی پدری شوکا رو نداشتیم، اما من کلید خونه ی مادرِ علی رو داشتم. شوکا رو بردم خونه ی مادرِ علی تا خودم برم دنبال کلید ساز. 

وقتی وارد خونه ی مادرِ علی شدیم، حس خیلی قشنگی بهم دست داد. یاد روزی افتادم که لب حوض با شوکا راجع به اسمم حرف زدیم، یا روزی که آبپاشیش کردم. دستِ یخ کرده ی شوکا رو گرفتم و کشیدمش تو و در رو بستم. بهش گفتم:

- این جا رو یادت میاد؟ 

شوکا نگاه مبهمی بهم کرد و گفت:

- نه، هیچی. 

واقعیتش یه کم ناامید شدم. بهش گفتم:

- تو کمتر از خونه ی خودتون این جا نبودی! خاطرات زیادی این جا داری. اگه این جا رو یادت نمیاد، حتما خونه ی خودتون هم چیزی یادت نمیاد. من اینا رو نمی گم که ناامیدت کنم، فقط گفتم که ذهنت آماده باشه و انتظار معجزه از خونه ی خودتون رو نداشته باشی. حالا هم برو داخل، این جا سرده! من می رم دنبال کلید ساز. 

کلید ساز درِ خونه رو باز کرد، پولش رو حساب کردم و ردش کردم، بعد یه آجر گذاشتم جلوی در که بسته نشده و رفتم در خونه ی صدیقه خانم اینا رو زدم. 

پسر نوجوونی در رو باز کرد. یه نگاه به سر تا پام کرد و گفت:

- امری داشتین؟ 

گفتم:

- منزل صدیقه خانم؟ 

پسر ابروهاش رو در هم کشید و طلبکارانه گفت:

- امری باشه، من پسرشم کارِتون چیه؟ 

ذوق زده گفتم:

- احمد تویی؟ خدایا! چه بزرگ شدی! 

پسر حسابی از این که من آشنا بودم و می شناختمش تعجب کرده بود. گفتم:

- من راتینم، یادته با لباسِ فرم خلبانی باهات عکس انداختم؟ دوستِ علی، همسایه ی روبروییتون. 

احمد که منو شناخت، اومد جلو و برادرانه بغلم کرد و گفت:

- چه قدر عوض شدین. موهای شقیقتون که سفید شده! 

گفتم:

- هر چی من پیرتر شدم تو رشیدتر و بزرگ تر شدی، مرد. 

همون لحظه صدیقه خانم هم اومد دم در و برخلاف احمد، تا منو دید، شناخت. بعد از احوال پرسی های معمول، جریان شوکا و اومدنش رو گفتم و ازش خواستم با من بیاد خونه ی مادر علی تا با شوکا روبرو بشه. اون موقع ها صدیقه خانم با شوکا دوست بود. شاید می تونست به برگشت حافظش کمک کنه. 

با صدیقه خانم وارد خونه ی مادر علی شدیم. شوکا تو حیاط جلوی در ساختمون روی پله های سرد کز کرده بود. اصلا یادم نبود که اون کلید ساختمان رو نداره. تا منو دید بلند شد. یه نگاه به من کرد و یه نگاه به صدیقه خانم. با نگاه پرسشگرش داشت می پرسید که این خانم کیه؟ صدیقه خانم که تا اون لحظه ساکت کنار من ایستاده بوده، یه دفعه خودش رو انداخت تو بغل شوکا و های های گریه کرد. ضجه هایی که می زد دل سنگ رو آب می کرد. گریه می کرد و وسط گریه هاش یه نگاه به شوکا می کرد، باز دوباره زخم دلش تازه می شد و می زد زیر گریه. دلش که یه کم سبک شد، شونه های شوکا رو با دو دستش گرفت و زل زد به چشم های متعجب شوکا و گفت:

- خودتی عزیزم؟ چه قدر به درِ خونتون زل زدم و گریه کردم. چه قدر با یاد خانومی هات اشک ریختم. چه قدر از بی خبریِ از تو رنج کشیدم. کجا رفتی بی وفا؟ نکردی یه خبر بدی. تو حافظت از دست رفته بود، بابات چی؟ اون که می تونست ما رو از دل نگرونی در بیاره. نمی تونست؟ شوکا گفت:

- تو رو خدا خانم گریه نکنید، من ناراحت می شم. خواهش می کنم. 

صدیقه خانم اشکاش رو با گوشه ی چادرش پاک کرد و گفت:

- خانم؟! ای خدا، حتی اسمم هم یادت نیست؟ چه قدر سختی کشیدی، دختر جان. خواهرت بمیره برات.

همراه شوکا و صدیقه خانم از خونه ی مادر علی بیرون اومدیم. خیلی خیلی اضطراب داشتم. دلم می خواست عکس العمل شوکا رو ببینم. دم در خونشون وایساد و یه نگاه به اطراف انداخت. انگار داشت با حافظه ی لجبازش کلنجار می رفت. در حالی که ناامیدی کاملا از چشماش می بارید، در خونه رو هل داد و وارد حیاط شد. قلب من یکی که داشت می ایستاد. صدیقه خانم هم با چشم های اشکی یه گوشه ایستاده بود و زل زده بود به شوکا. 

شوکا آروم آروم روی برگ های خیسِ چسبیده به زمین راه می رفت و اطراف رو نگاه می کرد. دست برد تا دستگیره ی در رو بچرخونه که دیدیم قفله. دیگه وقتی برای آوردن کلید ساز نبود، بنابراین با لگد، محکم به در زدم که در با شدت باز شد، خورد به دیوار و دوباره برگشت سرِ جاش. از جلوی در کنار رفتم. شوکا آروم در رو هل داد و واردِ خونه شد. من و صدیقه خانم هم، بی صدا پشت سر شوکا وارد خونه شدیم. شوکا با چشم های اشکبار داشت همه جای خونه رو نگاه می کرد. خونه درست همون شکلی بود که من آخرین بار دیده بودم. صدای هق هق شوکا بلند شد. شونه هاش داشت می لرزید. همون جا وسط هال نشست روی زمین و بلند بلند شروع کرد به گریه. صدیقه خانم هم تکیه داده بود به درِ شکسته و بی صدا گریه می کرد. رفتم جلو و کنارش نشستم و کشیدمش تو بغلم. سرش رو گذاشت روی سینم و گفت:

- راتین، من هیچی یادم نمیاد، هیچی. آخرین امیدم هم تبدیل به یاس شد. حالا من چی کار کنم؟

سرش رو نوازش کردم و گفتم:

- عزیزِ دلِ راتین، این که غصه نداره. ما انتظارِ معجزه که نداشتیم، داشتیم؟ هیچ عجله ای برای برگشتنِ حافظت نیست. هر وقت اونی که اون بالا نشسته صلاح بدونه، تو گذشته ی خودت رو به یاد میاری. به این فکر کن چه قدر حالت بهتر شده؟ چه قدر مصرف داروهات کمتر شده و چه قدر امیدت به زندگی بیشتر شده؟ به عشق بی انتهایمن به خودت فکر کن. به همه ی چیزهای خوب دنیا و همه ی نعمت هایی که داری فکر کن و سعی کن این نقص رو کمتر برای خودت بزرگش کنی. حالا هم بلند شو! بلند شو با صدیقه خانم برین خونشون تا منم اوضاعِ این جا رو یه کم مرتب کنم تا شب می مونیم این جا یخ نکنیم. 

صدیقه خانم اومد، بازوی شوکا رو گرفت و بلندش کرد و رو به من گفت:

- الان به احمد می گم بیاد کمکتون. 

***

دست در دستِ شوکا از خونه ی صدیقه خانم بیرون اومدیم. آسمونِ شب، صاف و پُر ستاره بود. شوکا نگاهی به آسمون کرد، آهی کشید و گفت:

- خیلی دلم می خواست یادم بیاد که زیرِ این گنبدِ کبودِ پُر ستاره چه قدر قدم زدیم و چیا به هم گفتیم؟! 

حس کردم نفسم قطع شد. چه قدر از دروغی که به شوکا گفته بودم، شرمنده بودم. اون لحظه دلم می خواست داد بزنم: «من دروغ گفتم!» و خودم رو خلاص کنم، اما برای این اعتراف خیلی دیر شده بود. 

***

تو خونه ی شوکا، تختخواب نبود، بنابراین برای خواب لحاف و تشک انداختیم و چون با احمد فقط بخاریِ یه اتاق رو، روبراه کرده بودیم، هر دو توی یه اتاق خوابیدیم. 

اون شب، حال و هوای شاعرانه ی شوکا، تهِ دلِ منو یه قلقلکی داد تا پام رو از گلیمم درازتر کنم و تشک ها رو کنار هم بندازم. 

شوکا که نمازش رو خوند و بلند شد تا چادرش رو تا کنه، چشمش افتاد به تشک ها، یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

- معنی این حرکت چیه؟ 

من که سرِ جام دراز کشیده بودم، خودم رو زدم به اون راه و گفتم:

- کدوم حرکت؟ 

شوکا اشاره ای به تشک ها کرد و گفت:

- چرا این قدر نزدیک؟ بهتر نبود یه کم فاصله می دادی؟ 

تهِ دلم یه کم ناراحت شدم. یعنی یه کم بهم برخورد! برخوردِ خیلی محتاطانه و بی اعتمادیِ نسبی اون، کم کم منو اذیت می کرد. من واقعا قصد هیچ کاری رو نداشتم. اصلا اجازه ی فکر کردن به بعضی مسایل رو هم به خودم نمی دادم، بنابراین این جور برخوردِ خیلی سختگیرانه، یه کم برام سنگین اومد. بنابراین ناخودآگاه چشمام رو بستم و پشتم رو کردم به تشکِ شوکا و گفتم:

- من منظوری نداشتم. می تونی خودت جا به جاش کنی.

***

نیمه های شب بود که با صدای گریه ی شوکا، بیدار شدم. از وقتی اومده بودیم مسافرت، این چندمین بار بود که شوکا تو خواب گریه می کرد. 

وقتی بیدار شدم دیدم، تشکش رو جا به جا نکرده و همون جا کنارِ من خوابیده. آهسته صداش زدم تا این که بیدار شد. چشم های وحشتزده و خیسش رو دوخت به چشمام. چند ثانیه بعد، چشماش رنگ آرامشی پیدا کرد که با بند بندِ وجودم احساسش کردم. آهسته گفتم:

- خوبی گلم؟ باز هم همون خواب رو می دیدی؟ 

با سر آره ای گفت و صورتش رو به سینم فشرد. موهاش رو آروم نوازش کردم و گفتم:

- من کنارتم خانومم، از هیچی نترس. 

سرش رو بالا آورد، صورت هامون خیلی کم از هم فاصله داشتن، طوری که هُرم نفس هاش به صورتم می خورد. چشم های نمناکش رو دوخته بود به چشمام. آتیشِ چشماش داشت هیجانات سرکوب شده ی درونم رو بیدار می کرد. شوکا خیلی آروم گفت:

- راتین، تا حالا این قدر از نزدیک به چشمات نگاه نکرده بودم. چه قدر چشمات قشنگه؟! 

این حرف شوکا برای آتیش زدن بشکه باروتی مثل من کافی بود. در حالی که غرق چشماش شده بودم ، بدون اینکه جواب تعریفش رو بدم ، سرم رو بردم جلوتر چشمهاش خمار شد و محجوبانه اونها رو بست.. 

***

پرتو طلایی خورشید که به چشمام تابید، بیدار شدم. یادِ اولین بوسه، حس شیرینی رو به تمام وجودم تزریق کرد. بی جنبه شده بودم و داشتم با یه بوسه به اون بالاها می رسیدم. من بی تجربه یا کم سن و سال نبودم. سی و چهار سالم بود و توی جوونی شیطنت هایی کرده بودم، اما این بوسه، بوسه ای از روی شیطنت و برای رفعِ نیاز نبود! این بوسه، بوسه ی واقعیِ یه عشقِ حقیقی بود و من با همه ی وجود تفاوتِ اون رو حس می کردم. بلند شدم و سرِ جام نشستم. شوکا مثلِ یه دختر بچه ی زیبا و آروم، با اون چهره ی ملیحش، خوابیده بود. دلم می خواست ساعت ها بهش زل بزنم. دلم برای بی پناهی و سرنوشتِ تلخش خیلی می سوخت. شوکا یه استادِ دانشگاهِ خوب و با اطلاعات بود. اگه اون اتفاقِ لعنتی نمی افتاد، می تونست صاحبِ یه موقعیتِ اجتماعیِ عالی باشه، اما حالا. 

بلند شدم تا برم یه کم نون و وسایلِ صبحانه بخرم. گچِ دستم حسابی کلافم کرده بود. واقعا دیگه نمی تونستم تحملش کنم. لباس پوشیدن، سختم بود، جا به جا کردنِ وسایل سختم بود. حموم کردن هم برای خودش پروژه ای شده بود. با هزار بدبختی و نهایت تلاش برای حفظ سکوت و به هم نخوردنِ خوابِ شوکا، لباسام رو پوشیدم و زدم بیرون.

***

هر چی در زدم، شوکا در رو باز نکرد. داشتم از نگرانی پس می افتادم. کلید نداشتم و مثل مرغِ پَر کنده بال بال می زدم. از روی ناچاری زنگِ درِ خونه ی صدیقه خانم رو زدم. احمد با چهره ای خواب آلود در رو باز کرد. فکر کنم قیافه ی من اون قدر داغون بود که تا چشمش به من افتاد، فوری پرسید:

-چی شده؟

وحشتزده گفتم:

- شوکا خونه تنهاست. هر چی در می زنم جواب نمی ده. کلید ندارم و خودمم که این جوری با اوضاعِ دستم نمی تونم از دیوار برم بالا. 

احمد توی اون هوای یخ زده با زیر پیرهن و پیژامه پرید بیرون و سریع رفت طرفِ خونه ی شوکا. یه کم آجرها رو بررسی کرد، بعد درست مثل عنکبوت، از دیوار رفت بالا و توی یه چشم به هم زدن در رو باز کرد. 

فریاد که نه، داشتم نعره می زدم. رفتم تو اتاق. اون جا نبود، مغزم هنگ کرده بود. احمد از توی حیاط صدام کرد. فکر کردم شوکا تو حیاطه، دویدم طرف حیاط، دیدم کسی نیست. گفتم:

- احمد چی شده؟ چرا صدام کردی؟ 

گفت:

- پیدا نشد؟ من برم به مامان بگم؟ 

گفتم:

- نه نیست. باشه برو.

سریع برگشتم تو خونه. خونه ی بزرگی نبود که صدا به صدا نرسه. همه ی اتاق ها رو دیدم، شوکا نبود. یه لحظه فکرم رفت سمت حموم. سریع رفتم طرف حموم. وحشت همه ی وجودم رو گرفته بود. از تصور صحنه ی شومی که ممکن بود ببینم تا مرز سکته رفتم. با ترس در حموم رو باز کردم، از دیدنِ حمومِ خالی خیلی ذوق کردم، ولی یه ثانیه بیشتر طول نکشید. همون جا جلوی حموم نشستم روی زمین. مستاصل شده بودم. آخه اون کجا می تونست رفته باشه؟ مگه من چه قدر بیرون بودم. همش یه ساعت هم نشد. شوکا حافظه ی درست و حسابی نداشت. افسردگیِ مزمن داشت. دیشب از این که آخرین امیدش هم به یاس بدل شده بود خیلی ناراحت بود. همین چند علت کافی بود که من، بدترین فکرها رو بکنم. دستم به جایی بند نبود و نمی دونستم چه جوری و از کجا باید شروع کنم به گشتن. 

صدای در اومد. نای بلند شدن نداشتم. انگار همه ی عضلاتم سنگ شده بود. صدای احمد و صدیقه خانم که منو صدا می کردن باعث شد، با صدای بغض آلودم بله ای بگم تا جام رو پیدا کنن. شروع کردم به گریه کردن. آره، من به خاطرِ معشوقم داشتم مثلِ یه بچه گریه می کردم. سرم پایین بود، سایه ای اومد بالای سرم و کنارم نشست. بدون این که سرم رو بلند کنم. گفتم:

- دیدی احمد؟! دیدی چه بدبخت شدم؟ حالا من چه جوری شوکای عزیزم رو پیدا کنم؟ اون جایی رو بلد نیست، گم می شه. اون حالش خوب نیست، نکنه کار دستِ خودش بده؟!

و باز شروع کردم به گریه. دستِ گرمینشست روی دستم. نگاهم که به سمتِ دست رفت!

- خدای من شوکا! عزیزم تو این جایی؟ 

چشم ها و لب های شوکا داشت می خندید. گفتم:

- کجا بودی؟ چرا جواب نمی دادی؟ 

انگشتش رو گذاشت روی لبم و گفت:

- یکی یکی. 

سرش رو گذاشت روی سینم و گفت:

- ممنون که این قدر خالصانه و بی چشمداشت دوستم داری. امیدوارم لیاقتش رو داشته باشم. من وقتی تو رفتی با صدای در بیدار شدم و چون کاری نداشتم و نمی دونستم کی میای، رفتم خونه ی صدیقه خانم. 

پریدم وسط حرفش و گفتم:

- اما احمد ... 

سرش رو از روی سینم برداشت و نگاهم کرد و گفت:

- بیچاره احمد آقا خبر نداشت من پیشِ مادرشم. همون جوری خواب آلود اومد در رو باز کرد. 

شوکا زل زد تو چشمام و بعد با سر انگشتش اشکِ گوشه ی چشمم رو برداشت و گفت:

- منو ببخش مردِ عاشق که این طوری پریشونت کردم. دیگه از کنارت تکون نمی خورم.

محکم بغلش کردم و بعد پیشونیش رو بوسیدم و گفتم:

- با یه صبحانه ی خوب جبران کن. 

خواستم بلند شم که با یاد احمد و مادرش پرسیدم:

- احمد و مامانش کجان؟ 

گفت:

- تا حالا تو رو اون جوری ندیده بودن، بنده های خدا رفتن تا تنها باشیم. تو که حواست اصلا این جا نبود مردِ عاشق. 

از گفتنِ کلمه ی مردِ عاشق خیلی خوشم اومد. یه جوری تهِ دلم رو قلقلک می داد.

***

مردد بودم چه طور به شوکا بگم، می ترسیدم فکر کنه خسته شدم. همین طور که با خودم کلنجار می رفتم، شوکا بی مقدمه گفت:

- چیزی می خوای به من بگی؟ 

از تیز بودنش جا خوردم و گفتم:

- تو از کجا فهمیدی؟ 

خندید و گفت:

- پس حدسم درست بود، تو می خوای چیزی بگی که یه ساعته داری سرِ جات وول می خوری. حالا بگو جریان چیه؟ 

گفتم:

- اول از همه بگم این فقط یه پیشنهاده، دلم نمی خواد فکر کنی خسته شدم و از این حرف ها. اما خودِ پیشنهاد اینه که، بیا جمع کنیم برگردیم تهران. تو که چیزی از این جا یادت نیومد. این جا هم امکانات نداره و خلاصه همینا دیگه! نظرت چیه؟ 

شوکا لقمه ی کوچیکی گذاشت دهنش و رفت تو فکر. نگران شدم نکنه ناراحت بشه. شاید دوست داره خونه ی پدریش بیشتر بمونه. 

شوکا گفت:

- باشه، من حرفی ندارم. شاید این طوری بهتر هم باشه، چون با در و دیوارِ این خونه غریبی می کنم. 

تا موافقت شوکا رو گرفتم، سریع شروع کردم به جمع کردن. دو ساعته همه چی رو جمع کردیم و راه افتادیم. اول از صدیقه خانم اینا تشکر و خداحافظی کردیم و با رد و بدل کردنِ شماره تلفن، رفتیم سمت ترمینال. شوکا دوست داشت این مسیر رو با اتوبوس بریم. منم حرفی نزدم. 

توی راه همش به جریانِ صبح فکر می کردم. اگه واقعا شوکا گم می شد، من چه خاکی تو سرم می ریختم و چه جوری پیداش می کردم. یادِ اولین بوسه ی عاشقانه ی خودم و عشقم افتادم و همه ی تنم گرم شد. چه قدر دلم می خواست این بوسه بارها و بارها تکرار بشه. توی افکارِ شیرینِ خودم غرق بودم که سنگینی رو روی شونم احساس کردم. دیدم شوکاست که سرش رو گذاشته روی شونم و خوابیده. خدا می دونه چه حسِ شیرینی تو اون لحظه همه ی وجودم رو پُر کرد. شوکا به من تکیه کرده بود و با آرامش خوابیده بود. حسِ این که حامیِ کسی باشی که خیلی دوستش داری، حسِ این که اون بهت نیاز داره خیلی زیباست و من، توی اون لحظ،ه این حسِ ناب رو به خوبی تو خودم احساس می کردم. 

منم سرم رو گذاشتم روی سرِ شوکا و با آرامشی وصف نشدنی خوابیدم. 

با شنیدنِ صدای همهمه بیدار شدم. همه داشتن پیاده می شدن. آروم بازوی شوکا رو تکون دادم که چشم های خمار از خوابش رو باز کرد. گفتم:

- شوکا جان رسیدیم. پاشو خانومم. 

شوکا بیدار شد و پیاده شدیم. چمدون هامون رو که تحویل گرفتیم، یه دربست گرفتم تا ما رو صاف برد دم در خونه. 

وقتی واردِ خونه شدیم، هر دو همزمان یه نفس عمیق کشیدیم. شوکا گفت:

- درسته که خیلی این جا زندگی نکردم ولی دلم براش تنگ شده بود. 

بهش لبخند زدم و گفتم:

- معلومه که باید تنگ شده باشه، این جا خونه ی توئه و همه دلشون واسه ی خونشون تنگ می شه. 

چمدون ها رو همون جا جلوی درِ هال ول کردم و رفتم سراغِ تلفن. به روناک زنگ زدم و رسیدنمون رو خبر دادم. از وضعِ شوکا و حافظش پرسید که ماوقع رو خلاصه براش گفتم. گفت که شب با سامان میان دیدنمون. 

رفتم تو اتاق که لباسام رو عوض کنم. به زحمت پالتو، پیرهن و زیر پیرهنم رو کندم انداختم روی تخت. تا باز کردنِ گچِ دستم نزدیکِ دو ماه مونده بود. داشتم دیوانه می شدم. این جوری خیلی سختم بود. مخصوصا حالا با وجود شوکا، حموم رفتنم هم سخت تر شده بود. یه جورایی از بس خانوم بود ازش خجالت می کشیدم و در ضمن وقتی کمکم می کرد لباس بپوشم یا در بیارم، دستش که به تنم می خورد داغ می کردم و این موضوع کم کم داشت از لحاظ روحی و جسمی روم تاثیرِ بد می ذاشت. 

کلافه از افکارِ سردرگمم روی تخت ولو شدم و نمی دونم کی خوابم برد. با حس حرکت یه چیزی روی بدنم بیدار شدم. یه دفعه مثل جن زده ها از خواب پریدم. پریدنِ من از خواب همان و جیغِ شوکا همان. از دیدنِ اون توی اتاقم بیشتر ترسیدم. شوکا از کنارِ تخت بلند شد و چند قدم عقب عقب رفت. گفت:

- ببخشید ترسوندمت. هر چی صدات کردم، جواب ندادی. اومدم دیدم درِ اتاقت نیمه بازه، تو هم خوابیدی. خواستم بیدارت کنم، بیای ناهار بخوریم. ساعت پنجِ عصره، بعد از صبحانه هیچی نخوردیم. بعد یه نگاه به نیم تنه ی بی لباسم انداخت و گفت:

- می بخشی همین جوری واردِ حریم خصوصیت شدم. 

من که یه کم خودم رو پیدا کرده بودم، گفتم:

- این چه حرفیه عزیزم، چرا قبول نداری که تو داری همسرِ من می شی؟ محرمِ منی. بین من و تو حریمِ خصوصی به اون شکلی که مدِ نظرِ توئه نباید وجود داشته باشه. 

مطمئن بودم حس قلقلکی که چند لحظه ی پیش منو اون جوری از خواب بیدار کرد. دستِ نوازش شوکا روی بدنم بوده. این چند وقته برای من جای سوال بود که چرا شوکا با وجودِ این که چند بار اتفاقی بدنِ منو دیده هیچ تاثیری روش نداشته. فکر می کردم یه کم سرد مزاج و بی احساس باشه، یه احتمال هم این بود که به خاطرِ حجب و حیایی که داره این حسِ قوی رو به خوبی مخفی می کنه. منی که اون تا بهم دست می زد، دیوانه می شدم، اگه بدنش رو می دیدم که سکته کردنم حتمی بود، اما اون انگار نه انگار. حالا با این کارش فهمیدم اون هم نسبت به من بی احساس نیست. فقط خجالت می کشه. به خاطرِ شغلم، همیشه سعی می کردم ورزش کنم و بدنِ محکم و سالمی داشته باشم. رفتارِ شوکا کلا اعتماد به نفسِ منو از بین برده بود و حس می کردم هیچ جذابیت و کششی ندارم اما الان حسم خیلی بهتر شده بود. نوازش و توجهش رو، به روی خودم نیاوردم و گفتم:

- تو برو میز رو بچین اومدم. 

شوکا سر به زیر انداخت، انگار که خودش از خودش خجالت کشیده باشه، سریع از اتاق رفت بیرون. تو دلم خیلی خیلی خوشحال بودم و داشتم حسابی کیف می کردم. شوکا به من توجه نشون داده بود و این یعنی خیلی چیزا. 

یه نقشه ی شوم تو سرم بود و باید امتحانش می کردم. فوقش اگه بهش بر می خورد قهر می کرد دیگه. منم می رفتم منت کشی. 

غذا که تموم شد و شوکا میز رو جمع کرد و پشتش رو کرد به من تا ظرف ها رو بشوره، دیدم وقت مناسبیه. گفتم:

- عزیزم، داروهات رو بموقع مصرف می کنی دیگه؟! 

همون طور که مشغول بود، گفت:

- آره. حالم هم خیلی بهتره، دیگه از اون حسِ بغضِ لعنتی که بیست و چهار ساعته تو گلوم حس می کردم، خبری نیست. 

آروم و بی سر و صدا بلند شدم و یه دستی از پشت کمرش رو گرفتم. شوکا ترسید و جیغ کوچیکی کشید و گفت:

- راتین، چی کار می کنی؟ ترسیدم. 

همین طور که بغلش کرده بودم سرم رو کردم بین آبشار موهاش و بو کردم و گفتم:

- موهات چه بوی خوبی می ده؟ 

نفسم که به گردنش خورد، حس کردم بدنش لرزید. این همون عکس العملی بود که انتظارش رو میکشیدم. آروم برش گردوندم و رخ به رخ ایستادیم. تقلا کرد که خودش رو از حصارِ دستم بیرون بکشه و گفت:

- راتین نکن. خوشم نمیاد. قولت که یادت نرفته؟ تو قول دادی. بس کن. 

اون به من احساس داشت اون هم کم نه! و این کشفِ بزرگِ امروزِ من بود. بنابراین، بی توجه به حرف هاش که برای فرار از حسِ قوی و مخفیِ اون بود، سرش رو بالا آوردم و لبش رو کوچولو بوسیدم و گفتم:

- ممنون بابت همه چی عشقِ پاک و بزرگِ من. 

بعد دویدم رفتم تو هال.

***

دو ماه بعد. 

تمامِ دو ماهِ گذشته، زندگیِ من و شوکا پُر بود از عاشقانه ها و ناز و نیازهای زیبا. گاهی شاد، گاهی دلخور و گاهی گیج و مست. 

روزِ باز کردنِ گچِ دستم بود و من سر از پا نمی شناختم. شوکا کمکم کرد تا لباس هام رو بپوشم. روناک و سامان بیرون دم در، منتظر بودن تا با هم بریم دکتر. شوکا که دید خیلی هیجانزده هستم گفت:

- خیلی خوشحالی، نه؟ 

گفتم:

- دارم بال در میارم. دیگه چیزی نمونده از شرِ این گچِ سنگینِ لعنتی خلاص بشم. 

شوکا موذیانه لبخند زد و گفت:

- راستش رو بگو! برای راحتی از شرِ این گچ این قدر خوشحالی یا پرواز؟ 

یادِ پرواز حالم رو دگرگون کرد. در حالی که با یادِ پرواز، حس رهایی رو تو تمامِ تنم به خوبی احساس کردم، گفتم:

- من، توی تمام اون لحظاتی که از آسمون دور بودم تو ذهنم بارها و بارها پرواز کردم. من اگه نتونم واقعا بپرم، تو خیالم همیشه اون بالاهام. 

***

حس می کردم یه وزنه ی دویست کیلویی رو از روی دوشم برداشتن. کتفم داشت نفس می کشید. اگه کسی به حالِ من دچار نشه، نمی فهمه من چی می گم. من واقعا حسِ سبکیِ زیبایی رو داشتم تجربه می کردم. 

سامان سرش رو آورد دم گوشم و گفت:

- اون نیشت رو ببند بدبخت. 

گفتم:

-مگه چیه؟! خوشم میاد خُب. 

دوباره خندید و گفت:

- عین یه بچه، از ذوق مُردی که! می دونم مرد نیستی ولی حداقل جلوی روی عیال ادای یه مرد رو که می تونی در بیاری! همچین دهنت رو باز کردی و داری کیف می کنی انگار چه خبره؟! 

بلند شدم و یقش رو گرفتم و گفتم:

- تو با کی بودی؟ به کی گفتی مرد نشده؟ 

آروم یقش رو از دستم کشید بیرون و گفت:

- آهان حالا مرد شدی. 

دکتر، شوکا و روناک، مُرده بودن از خنده. 

دکتر گفت:

-خُب پسرم! بازو و کتفت چه طوره؟ چه قدر می تونی حرکتشون بدی؟ 

یه کم حرکتشون دادم اما مثل چوب، خشک شده بودن. یه مقدار هم درد داشت. 

دکتر گفت:

- نگران نباش، ده جلسه فیزیوتراپی مینویسم. حرکت دستت عادی می شه. چون توی گچ بوده، نمی تونی خوب تکونشون بدی. 

***

ظهر همه رو ناهار مهمون کردم. دستم خیلی سبک تر شده بود اما هنوز خوب حرکت نمی کرد. ازاینکه دوباره می رفتم پایگاه خیلی خوشحال بودم. فقط نگرانیم به خاطر شوکا بود. دوست نداشتم تو خونه تنها بمونه. شوکا توی این مدت کلی عوض شده بود. شادتر شده بود، کمتر تو خودش بود و بیشتر حرف می زد و جمله هاش خیلی طولانی تر از بله و نخیر شده بود. روناک هم که حسابی حواسش بهش بود و مرتب چکش می کرداما باز هم دلم به تنها موندش راضی نمی شد. فکر می کردم برایتنها موندنِ شوکا تو اون خونه هنوز یه مقدار زوده. 

بعد از ناهار هم کلی تو پارک همراه روناک و سامان پیاده روی کردیم و حسابی از کت و کول افتادیم. می خواستیم به خاطرِ بهبودی من و همینطور پایانِ مرخصیم جشن بگیریم. خیلی بهمون خوش گذشت. هر لحظه ای که شوکا رو خندون می دیدم، انگار دنیا رو بهم می دادن. 

نزدیکِ ساعتِ ششِ عصر بود که سامان ما رو رسوند خونه و خودشون رفتن. هر چی اصرار کردیم بیان تو خونه قبول نکردنچون فرداش اولین روزِ کاریِ من بعد از اون حادثه بود، گفتم برم حموم و سر و صورتمرو یه صفایی بدم که جلوی بچه ها بد نشه. وای حموم بدون اون گچِ مزاحم عجب کیفی داشت. حولمرو تنم کردم و اومدم بیرون. شوکا نبود. با تصور اینکه بالاست راحت اومدم و با حوله نشستم جلوی تلویزیون. توی مدت این دوماه سعی می کردم زیاد بدنم رو جلوی شوکا آفتابی نکنم! فهمیده بودم اون هم نسبت به من کشش داره، دلم نمی خواست اذیت بشه. اون هم انصافا منو رعایت می کرد و خیلی خیلی با حجب و حیا برخورد می کرد. 

حسابی از پیاده روی خسته شده بودم و حموم هم، خسته ترم کرده بود، بنابراین همونجا جلوی تلویزیون خوابم برد. 

از احساسِ سرمای شدید، بیدار شدم. همه جا تاریک بود و تلویزیون هم برفک نشون می داد. من همینطور با حوله خوابیده بودم. همه یتنم درد می کرد. بلند شدم، کش و قوسی به بدنم دادم تا برم لباس بپوشم وبخوابم که صدای ناله یضعیفی از بالا شنیدم. اول فکر کردم توهمه، اما با تکرار شدنِ صدا، مطمئن شدم که درست شنیدم. 

سریع بالا رفتم. صدای شوکا بود که داشت گریه می کرد. از وقتی از مسافرت برگشته بودیم، دیگه تو خواب گریه نمی کرد. شاید هم من نمیشنیدم. 

واردِ اتاقش شدم. آباژورش روشن بود و کلِ اتاق نورِ کافی داشت. رفتم بالای سرش. تو خواب داشت ناله می کرد. موهاشرو نوازش کردم و آروم صداش زدم. 

- شوکا جان، خانومی، عشقِ من، بیدار شو خانومی! 

شوکا از خواب پرید. نمی دونم از دیدنِ من توی اون لباس وحشت کرد یا از خوابش. وحشت از چشماش می بارید. دو طرف صورتش رو با دو تا دستم گرفتم و گفتم:

- عزیرم، منم، راتین. نترس گلم، خودم پیشتم. 

شوکا که ترسِ چند لحظه یپیش دیگه تو صورتش نبود، بلند شد و نشست. 

بغلش کردم و گفتم:

- عزیزِ دلِ راتین باز همون خوابِ تکراری؟ 

گفت:

- آره، نمی دونم چرا هر بار همون اندازه می ترسم. این خواب باید برام تکراری می شد اما هر بار زندست. 

در حالی که نوازشش می کردم گفتم:

- حالا بهتری عزیزم؟ 

در حالی که حس کردم خودش رو به من بیشترفشرد گفت:

- بله ممنون. 

یه ده دقیقه ای تو بغلم گرفتمش و موهاشرو نوازش کردم. حس کردم سنگین شد. خم شدم، صورتش رو نگاه کردم دیدم خوابیده. شوکا درست عین بچه که تو بغلِ امنِ پدرش می خوابه، تو بغلِ من خوابیده بود. از پشتِ سر گرفتمش و آروم خوابوندمش روی تخت. چه قدر دلم می خواست لبش رو ببوسماما می ترسیدم بیدار بشه و فکر کنه دارم سوء استفاده می کنم. از روی تختش بلند شدم و به طرفِ در رفتم. تا خواستم در رو باز کنم، شوکا گفت:

- می شه امشب تو اتاقِ من بخوابی؟ 

فکر کردم اشتباه شنیدم. برگشتم طرفش و گفتم:

- چی؟ 

گفت:

- من می ترسم راتین، نرو.

دیگه داشتم به عقلم شک می کردم. درسته تو مسافرت یه جا می خوابیدیم اما تخت هامون جدا بود. حالا اینجا یه تخت بیشتر نبود که. 

شوکا که متوجه یتعجبِ من شده بود، گفت:

- من روی زمین می خوابم. تو بیا روی تختم. فقط اینجا باش من می ترسم. 

گفتم:

- دیگه چی؟! نه، تو همونجا بخواب، برم لباس بپوشم و پتو بیارم. من روی زمین می خوابم. مثلا نظامیم ها!. 

شوکا گفت:

- اینجا پتو هست نرو. 

گفتم:

- لباس چی؟ لباس هم داری؟ 

اشاره ای به حولم کردم و گفتم:

- تو که نمی خوای یه مرد لخت تو اتاقت بخوابه؟ 

شوکا که تازه متوجه یحوله شده بود شرمگین گفت:

- نه، ترجیح می دم لباس تنت باشه. 

***

ده جلسه فیزیوتراپی خیلی عملکردِ کتفم رو بهتر کرده بود اما هنوز هم مثل سابق نبود. اون روز نحس دو بار آزمایشی پرواز کردم که به نظرِ خودم و فرمانده خیلی عالی بود. تو خونه هم اوضاع روز به روز بهتر می شد و داشتم حس می کردم شوکا داره عشقِ منو قبول می کنه. کمتر از دو ماه و نیم به پایانِ دوره ی شش ماهه ای که شوکا ازم مهلت خواسته، مونده بود و حس می کردم اون هم از این شمارشِ معکوس بدش نمیاد. چند باری هم روناک به شوخی حرفِ عقد و عروسی و مراسم و لباس عروس و اینا رو پیش کشیده بود تا مزه ی دهنِ شوکا رو بفهمه که عکس العمل شوکا به طرز تعجب آوری خیلی ریلکس توام با رضایت بود که من و خواهرم رو به سر گرفتنِ این ازدواج خیلی امیدوار کرده بود. تا اون روز ... 

خوشحال از پروازِ موفقیت آمیزم به خونه برگشتم. سرِ راه شیرینی و گل خریدم که با شوکای عزیزم این بازگشت رو جشن بگیریم. طبق معمول در زدم ولی شوکا در رو باز نکرد. نگران شدم اما فکر کردم شاید سرِ نماز باشه بنابراین با کلید در رو باز کردم و رفتم داخل. سریع خودم رو رسوندم بالا، اما خبری از شوکا نبود. با وحشت و عجله وجب به وجبِ خونه رو گشتم، آب شده رفته بود تو زمین. داشتم دیوانه می شدم. چرا این قدر بدبخت بودم، خوشحالی و روزِ خوش به من نیومده بود. هر موقع می خواستم یه نفسِ راحت بکشم، یه اتفاقِ مزخرف تمامِ حالِ خوشم رو به استیصال بدل می کرد. یه لحظه گفتم شاید روناک اومده دنبالش و بردش خونشون. امید تو دلم جوانه زد و سریع رفتم سمت تلفن. تا خواستم گوشی رو بردارم، تلفن زنگ زد. به تصور این که روناکه، سریع برداشتم و گفتم:

- روناک، هیچ معلومه چی کار می کنی؟ نباید یه یادداشت می ذاشتی؟ 

صدای قهقهه زنی که پشت گوشی بود، باعث شد ساکت شم. روناک نبود که این طور می خندید. پرسیدم:

- شما؟ 

گفت:

- به به سرگرد سوادی! ازدواجت رو بهت تبریک می گم. معلومه خیلی سردرگمی که این جوری حرف می زنی. چیزی شده؟ خانومت خوبه؟ 

داد زدم:

- شما کی هستی خانم؟ با کی کار داری؟ 

گفت:

- عجله نکن سرگردِ جوان، بهت می گم. 

دیگه داشتم عصبانی می شدم. یه کم به خودم آرامش دادم و گفتم:

- خانمِ محترم شما کی هستین و با بنده چی کار دارین؟ من باید یه زنگِ فوری بزنم، می شه چند دقیقه بعد تماس بگیرین؟ 

زن دوباره کریه خندید و گفت:

- خوشم میاد مثل بابات سیاست مداری. 

تا این رو گفت، انگار همه ی خونه رو کوبوندن روی سرم. هیچ صدایی ازم در نمی اومد. منگ شده بودم. تهِ دلم خالی شد. خیلی حالم بد بود، خیلی. 

صدا از اون طرف اومد:

- خُب معلوم شد که مادرت رو شناختی. حالا می ریم سرِ اصل مطلب. خانمِ خوشگلت پیشِ منه. اگه پسرِ خوبی باشی و به حرفم گوش کنی، مطمئن باش کاریش ندارم اما، اگه پات رو از گلیمت درازتر بکنی و بخوای زرنگ بازی در بیاری، درست مثل مادرت، داغش رو به دلت می ذارم. می دونی که می تونم. من یه ساعت دیگه بهت زنگ می زنم. بهتره تا اون موقع خوب فکرات رو بکنی. در ضمن، هنوز از جریانِ دخترم روناک زخمیم و خیلی دلم می خواد تلافیش رو سرت در بیارم، پس حواست رو جمع کن. 

صدای کر کننده ی بوق رو با گذاشتن گوشی سرِ جاش خفه کردم. با صدای بلند داد زدم:

- خدا!

گلوم داشت می سوخت اما زخم دلم بیشتر عذابم می داد. حالا باید چی کار می کردم. اون هرزه می تونست هر بلایی سرِ شوکای پاکِ من بیاره. دلم می خواست بمیرم. اون قدر درمانده شده بودم که حتی نمی تونستم فکر کنم که اون زنیکه ی کثافتِ رذل چی ازم می خواد؟! فکرم فقط پی شوکا بود که الان چه قدر ترسیده و چه قدر به کمک من نیاز داره. تمام یه ساعتی که اون عوضی بهم وقت داده بود رو نتونستم از کنارِ تلفن جم بخورم. سرم سنگین شده بود و خیلی درد می کرد.

کنار تلفن روی زمین ولو شده بودم و توانِ حرکت نداشتم. صدای تلفن، وحشت رو به تمام سلول های بدنم تزریق کرد. نمی دونستم اون کثافت در عوضِ شوکا، از من چی می خواد؟ حاضر بودم هر کاری بکنم، ولی صدمه ای به شوکا نرسه. 

تلفن رو با تاخیر برداشتم. سوری با عصبانیت گفت:

- دفعه ی آخرت باشه منو پشتِ خط منتظر می ذاری. می دونی که خوشم نمیاد! مثل این که هنوز عادت های بچگانت، یادت نرفته! خیلی دوست دارم عوض اون تخس بازی هایی که در می آوردی، یه کم با این فرشته کوچولو بازی کنم. نظر خودت چیه؟ 

با فریاد گفتم:

- یه مو، فقط یه تار مو از سرِ شوکا کم بشه، تیکه تیکت می کنم سوری، این رو مطمئن باش. 

قهقهه ی کریهی زد و گفت:

- وای چه شجاع شدی؟! خیلی ترسیدم! 

بعد جدی شد و گفت:

- خوب گوشات رو باز کن ببین چی می گم پسره ی کله خراب. من همه ی زندگیم رو قمار کردم و چیزی برای از دست دادن ندارم. برای من قُپی نیا و زبون درازی نکن. جون این دختره تو دستِ منه. همین حالاش هم می تونم به خاطرِ همه ی بدبختی هایی که سرم آوردی بکُشمش و دلِ خودم رو خنک کنم و بی خیالِ این عملیات بشم. پس فکر نکن خیلی بهت نیاز دارم. تو نباشی یکی مثل تو رو پیدا می کنم اما اگه حرف گوش کنی و موش ندوونی، می ذارم این جیگر سالم از این جا بیاد بیرون. 

گفتم:

- چی می خوای؟ 

گفت:

- یه هواپیمای شخصی داریم که می خوایم ببری امارات، همین. 

پوزخندی زدم و گفتم:

- من خودم زغال فروشم منو سیاه نکن. چی توش بار زدین؟ هروئین؟ 

گفت:

- فضولیش به تو نیومده! کاری رو که ازت خواستم بدون سوال و جواب انجام می دی و زنت رو تحویل می گیری. پات رو از گلیمت درازتر کنی، داغِ دیدنِ جسدش رو هم به دلت می ذارم. 

گفتم:

- این هواپیما کجاست؟ 

گفت:

- به آدرسی که می گم بیا. بقیه ی موارد رو اون جا، رخ به رخ بهت می گم. 

***

مردد بودم به سامان بگم یا نه. هم دلم نمی خواست تنها برم اون جا و هم می ترسیدم اگه سوری بویی ببره، جونِ شوکا به خطر بیفته. تو بد وضعی گیر کرده بودم و حس می کردم دنیا داره به آخر می رسه. خیلی مستاصل بودم و خودم رو خیلی بی عرضه می دیدم. 

توکل کردم و به خونه ی سامان زنگ زدم. روناک گوشی رو برداشت. سلام و احوال پرسی که کردم ازش خواستم گوشی رو بده به سامان. 

روناک گفت:

- خوابیده داداش. 

گفتم:

- کارم مهمه خواهری بیدارش کن. 

روناک که نگران شده بود پرسید:

- خوبی داداش؟ شوکا خوبه؟ جریان چیه؟ 

گفتم:

- عزیزِ دلِ راتین، همه خوبیم. موضوع کاریه. زود بگو بیاد. 

روناک که تردید هنوز ته صداش مشخص بود، باشه ای گفت و رفت سراغ سامان. 

سامان با صدای گرفته ای سلام کرد و غرغرکنان گفت:

- چی شده سرگرد؟ چرا این یه ساعت خواب رو هم برام حروم می کنی؟ 

گفتم:

- ساکت شو و خوب گوش کن چی می گم. نمی خوام روناک حتی یک کلمه از حرف هام رو بشنوه و جریان رو بدونه. 

سامان که تا چند لحظه ی پیش، هنوز خواب آلود بود، با صدایی که نشون می داد هوشیاره گفت:

- بگو می شنوم. خیالت راحت. 

گفتم:

- مشکلی برام پیش اومده که الان نمی تونم جزئیاتش رو برات بگم. فقط ازت می خوام آدرسی رو می گم یادداشت کنی. در صورتی که تا فردا صبح، خبری از من نشد؟ با پلیس به اون آدرس بیا. 

سامان نگران پرسید:

- چی شده؟ چرا پلیس؟ مشکلت چیه؟ 

گفتم:

- ساکت شو مرد. الان روناک شک می کنه. تو که همه چی رو همین اول کار لو دادی که! من زیاد نمی تونم بمونم باید برم. کاری که گفتم بکن. 

همین که سامان آدرس رو نوشت، برای این که زیاد پاپی نشه، سریع گوشی رو گذاشتم و راه افتادم. 

***

بعد از دو ساعت رانندگیِ پُر استرس، به آدرسی که اون سوریِ نمک به حروم گفته بود، رسیدم. واقعیتش یه کم ترسیده بودم. نمی دونستم چی در انتظارمه. نگرانی از وضعیت شوکا هم بیشتر به ترس و اضطرابم دامن می زد. 

جلوی در آهنی بزرگ ترمز کردم و بوق زدم. مرد جوونِ چهار شونه ای، تقریبا هم قدِ خودم، تو آستانه ی در ظاهر شد و تا ماشینِ منو دید، لنگه های در رو باز کرد و با دست اشاره کرد که برم داخل. 

مسیر سنگی کوتاهی رو طی کردم که رسیدم به یه ساختمانِ دو طبقه ی قدیمی که وسطِ باغ قرار داشت. 

باغ، خیلی شلوغ و به هم ریخته بود، شمشادها بی نظم بودن و کلی علفِ هرز همه جا روییده بود. معلوم بود خیلی وقته همین طور افتاده و کسی بهش نمی رسه. خونه به نظر از اون خونه تیمی ها بود که برای کارهای خلاف استفاده می کنن. داشتم حسابی اطراف رو دید می زدم که مردی که در رو باز کرد، مثل جن جلو روم ظاهر شد و گفت:

- برو تو. 

من جلو حرکت کردم و اون پشتِ سرم. داخلِ ساختمان شسته رفته تر از بیرونش بود. مرد منو به یه اتاق نسبتا تاریک راهنمایی کرد. کسی تو اتاق نبود. تا برگشتم ازش سوال کنم که شوکا کجاست؟ دیدم به جای مرده، سوری پشت سرم وایساده. خیلی سال بود قیافه ی چندش و هرزه ی اون رو ندیده بودم. شکل معتادها شده بود حسابی از ریخت افتاده بود. این زنیکه ی بی عفت با قیافه ی غلط اندازش پدرم رو از راه به در کرد. تو دلم به مادرم گفتم:

- کجایی مامان که ببینی هووت چه شکلی شده؟! 

صدای نکرَش منو از احوالات خودم در آورد که می گفت:

- خوشم اومد که زود دست به کار شدی. معلومه از اون زن دوست هایی. 

بعد بلند و خیلی زشت خندید. 

گفتم:

- شوکا کجاست؟ باید ببینمش. 

گفت:

- عجله نکن. شوکا جونت رو هم می بینی. بیا بشین

گفتم:

- تا نبینمش، باهات یک کلمه هم حرف نمی زنم. 

سوری که به نظر عصبانی و بی طاقت می اومد، سرش رو نزدیک صورتم آورد و گفت:

- مجبوری حرف بزنی. من این جا می گم کی چی کار کنه، نه تو. 

از بوی گندِ دهنش و دندون های زرد و زارش حالم از هر چی زن بود به هم خورد. 

صورتم رو کشیدم کنار و گفتم:

- حالا که چی؟ چی کار باید بکنم؟ اون هواپیمای لعنتی الان کجاست؟ 

گفت:

- این شد یه حرفِ حساب. 

سوری نشست روی مبل و من هم روبروش نشستم. 

گفت:

- هواپیما الان توی یه منطقه ی نسبتا هموار تو کرمانه. فرودگاه نیست اما بدک هم نیست. فردا هشتِ صبح بلیط برای کرمان داری. از اون جا هم یکی می بردت کنار هواپیما. 

بعد یه تیکه کاغذ داد دستم که مختصات محل فرود رو نشون می داد. سوری ادامه داد:

- محموله رو که رسوندی، از همون راهی که رفتی بر می گردی و دستِ خانمِ خوشگلت رو می گیری و می ری و شتر دیدی ندیدی. کار احمقانه ای نکن، پلیس تو کارت نباشه که سه سوته این فرشته کوچولو رو می فرستم اون دنیا. 

گفتم:

- رادارهای فرودگاهِ بندر عباس چی؟ نیروی دریایی ما و امارات چی؟ مگه الکیه که راهم رو بگیرم برم یه کشورِ دیگه؟ 

سوری گفت:

- رادارِ بندرعباس حل شده. هر کس یه قیمتی داره، این طور نیست؟ اما بقیه ی موارد مثل نیروی دریایی و اینا رو خودت باید حلش کنی. خلبانِ جنگنده آوردم که این مشکلات رو نداشته باشه دیگه. 

بعد سوری داد زد:

- جمشید! 

همون مردِ چهار شونه اومد داخل. این بار یه کلاش هم دستش بود. مرد دستِ منو گرفت تا بلندم کنه. بازوم زو از دستش با حرص کشیدم بیرون و گفتم:

- به من دست نزن، خودم می رم. 

سوری گفت:

- این وحشی رو ببر پیشِ زنِ وحشی تر از خودش. خدا خوب در و تخته رو جور کرده. راستی جمشید جیکشون در بیاد هر دوشون رو خفه کن. 

جمشید بله خانمی گفت و راه افتاد. تو دلم گفتم: «اوه چه خانمی هم هست؟!»

در حالی که جمشید نوک کلاشش رو گذاشته بود رو کتف چپم و از عقب هلم می داد، به طرفِ زیرزمینِ ساختمون راه افتادم. نوک اسلحش حسابی کتف تازه جوش خوردم رو اذیت می کرد، اما به خاطرِ غرورم، جیکم در نمی اومد. 

از پله ها که پایین رفتیم. جمشید چراغِ زیرزمین رو روشن کرد و منو هل داد طرفِ یه درِ آهنی که یه قسمت از پنجرش هم شکسته بود. منو چسبوند به دیوار و گفت:

- جم نخور. 

با دسته کلیدش در رو باز کرد. بازوم رو کشید و پرتم کرد داخل. داد زدم:

- روانی چی کار می کنی؟ توهم برت داشته کاره ای هستی؟ 

جمشید نیشخندی زد و گفت:

- شنیدی خانم چی گفت دیگه، خودت خفه خون بگیر وگرنه خودم لالت می کنم. 

و بعد در رو بست. بلند شدم، شوکا رو صدا زدم. جواب نیومد. چشمام به تاریکی داخل انباری عادت نکرده بود. دوباره داد زدم:

- شوکا؟ کجایی؟ 

جمشید سرش رو آورد کنارِ پنجره ی شکسته و گفت:

- ساکت شو وگرنه تو رو هم مثل اون ساکت می کنم ها! 

حمله کردم طرف در و گفتم:

- کثافت، چه بلایی سرش آوردی؟ الان کجاست؟ 

با قنداقِ تفنگ محکم زد تو صورتم. چشمام سیاهی رفت و افتادم. 

با احساسِ تکونِ شدید، چشمام رو باز کردم. صورتم خیلی درد می کرد، حس می کردم استخوون صورتم له شده. چشمام رو کامل باز کردم. شوکا بود که تکونم می داد. سریع بلند شدم و بین دو تا دستام گرفتمش. خوب نگاهش کردم، خودش بود. خوشحال به خودم فشردمش و گفتم:

- خوبی عزیزم؟ تو کجا بودی؟ اذیتت کردن؟ راتین بمیره برات خانومم که به خاطرِ من این قدر عذاب کشیدی. صدای گریه ی شوکا بلندتر شد. از خودم جداش کردم و سر و صورتش رو غرق بوسه کردم. خدا می دونست چه قدر از دیدنش خوشحال بودم. صورتش رو بین دستام گرفتم و گفتم:

- خیلی ترسیدی نه؟ 

شوکا سرش رو به نشانه ی بله تکون داد. دوباره محکم بغلش کردم و فشردمش. شوکا گفت:

- این جا چه خبره راتین؟ اینا از تو چی می خوان؟ 

نگاهی به صورتش کردم، تاریک بود اما تو نوری که از پنجره شکسته به داخل می اومد، گوشه ی لبش رو دیدم که پاره و خونمرده شده بود. آبشار موهاش به هم ریخته بود و تو اون سرما یه ژاکتِ نازک تنش بود. بغلش کردم و گفتم:

- نگران نباش عزیزم، من تو رو از این جا می برم بیرون. مطمئن باش. 

نگاهم به لبش افتاد. . تا به حال شوکا من رو همراهی نکرده بود. اما حالا، تو این زندون تاریک ، طعم اولین همرایش رو چشیدم . نمی دونم این به خاطر ترس بود یا چیز دیگه ،اما هر چی بود خیلی شیرین بود . شوکا درست مثل یه عاشق منو می بوسید . بی حرکت بود و سست . موهاش رو کنار زدم و گردنش رو غرق بوسه کردم. سرم رو گذاشتم روی سینش و گفتم:

- می خوام بدونی هر اتفاقی بیفته، من عاشق و دیوونه ی تو باقی می مونم، حتی اگه پیشت نباشم. 

انگار بهش برق وصل کردن، گفت:

- یعنی چی؟ کجا می خوای بری؟ منو تنها نذار! من خیلی می ترسم. 

موهاش رو نوازش کردم و گفتم:

- من کنارتم، نگران نباش. 

بلند شدم پالتوم رو در آوردم و تنش کردم. دستاش یخ کرده بود. گفتم:

- تو کجا بودی؟ کی و چه طوری آوردنت این جا؟ 

گفت:

- نزدیک ظهر بود که دیدم در زدن! اف اف رو جواب دادم که «کیه؟» گفت: «منزل آقای سوادی؟» گفتم: «بله.» مرده گفت: «خانم، نامه دارین! لطفا تشریف بیارین دم در و برگه رو امضا کنید و تحویل بگیرین.» خُب منم ژاکتم رو تنم کردم و چادرم رو برداشتم و رفتم دم در. تا در رو باز کردم، مرده یه دستمال گرفت جلو صورتم و دیگه هیچی نفهمیدم. چشمم رو که باز کردم دیدم چادر ندارم و همین طوری انداختنم این جا. 

شوکا با هق هق ادامه داد:

- خیلی خیلی ترسیده بودم. فهمیدم که منو دزدیدن. یه زنه اومد بالا سرم و گفت: «تو زنِ راتینی؟» گفتم: «بله! چرا منو آوردین این جا؟» گفت: «راتین یه بدهی به من داره. تا وقتی بدهیش صاف نشه تو این جا می مونی.» گریه کردم، التماس کردم اما اون فقط وقیحانه می خندید. منم طاقتم طاق شد و حمله کردم و صورتش رو چنگ زدم. همون موقع یه چیزی محکم خورد به سرم. وقتی بیدار شدم دیدم تو این جایی. 

گفتم:

- پس همین بود که سوری به تو می گفت وحشی! خط خطی های روی صورتش هم کارِ این انگشت های قشنگ بود، نه؟ 

دستش رو تو دستم گرفتم و بوسیدم و گفتم:

- ما باید از این جا فرار کنیم. من نمی خوام هیچ کاری برای این کثافت بکنم. 

شوکا خودش رو تو بغلم جا کرد و گفت:

- آخه چه جوری؟ با این غول بیابونی که گذاشتن این جا چی کار کنیم؟ 

گفتم:

- نمی دونم نقشم می گیره یا نه ولی به امتحانش می ارزه. راستی تو کس دیگه ای رو هم دیدی یا فقط همین یه نفر این جاست؟ 

گفت:

- دو نفر دیگه هم هستن. یکیشون همونه که دم در خونمون اومده بود و یکی دیگه هم که لاغرتر و سبزه تره هم همراهشون دیدم. وقتی این زنه، سوری، اومد این جا، اون دو تا هم باهاش بودن. 

گفتم:

- این طور که معلومه همین سه نفرن و با سوری می شن چهار نفر. 

خیلی تعجب کرده بودم که چرا تعدادشون کمه. علتش هر چی که بود به نفعِ ما بود. 

شوکا رو نشوندم روبروم و خیلی آروم گفتم:

- خوب گوش کن ببین چی می گم. من داد و بیداد راه می ندازم که تو حالت خوش نیست و تو هم خودت رو بزن به بیهوشی. من می کشونمش تو اتاق تا بیاد بالای سرِ تو. اون وقت از پشت می زنم پسِ کلش، اگه شانس بیاریم، شاید بشه فرار کرد. 

بعد شوکا رو آماده کردم و شوکا نگاهِ عاشقانه ای به من کرد و چشماش رو بست. منم بلند شدم و رفتم دمِ پنجره و با فاصله از در وایسادم و داد زدم:

- آهای جمشید کجایی؟ آهای؟ کسی این جا نیست؟ 

صدای نکره ی جمشید بلند شد که گفت:

- خفه خون بگیر سرگرد. 

گفتم:

- زنم حالش بده بهوش نمیاد. اگه بمیره، عملیات بی عملیات. زود باش بیا. اگه زنم طوریش بشه همتون رو به خاکِ سیاه می نشونم. 

از صدای پاهاش فهمیدم داره میاد. اومد جلوی پنجره و گفت:

- لوس بازی در میاره، خُب یه کم نازش رو بکش بهوش میاد. اگه بلد نیستی خودم نازش رو می کشم. 

گفتم:

- خفه شو کثافت. دست بهش بزنی قیمه قیمَت می کنم. باید ببریمش بیرون، حالش بده. تنفسش خیلی کند شده. 

جمشید سرش رو خاراند و دست برد به دسته کلیدش. خدا خدا می کردم، همه چی همون طوری جلو بره که من می خوام. 

جمشید در رو باز کرد و گفت:

- برو کنار. فکرِ فرار به سرت نزنه که این جوجو کوچولو رو، خانم تیکه تیکه می کنه. 

گفتم:

- من با پای خودم اومدم این جا، کجا فرار کنم؟ 

جمشید رفت بالای سرِ شوکا. خم شد روش و تا خواست دست به چشمش بزنه و بازش کنه با آرنجم محکم زدم به پشت کلش. آخی گفت و افتاد روی شوکا. سریع هیکل کثیفش رو از روی شوکا که از ترس قبضِ روح شده بود، برداشتم و انداختم کنار. دستِ شوکا رو گرفتم تا بریم بیرون. یه دفعه یاد اسلحش افتادم. برگشتم، برداشتم و دست تو دستِ شوکا از در اومدیم بیرون. 

آروم آروم از پله ها رفتیم بالا. سرم رو بردم بیرون یه سر و گوشی آب دادم. کسی نبود. آروم طول راهرو رو طی کردیم. رسیدم به درِ همون اتاقی که سوری باهام حرف زد. درش نیمه باز و نور اتاق افتاده بود تو راهرو. صدای حرف زدن سوری و یه مرد می اومد. مونده بودم چه جوری از جلوی در رد بشم تا منو نبینه اما خوشحال بودم که بجز این دو تا، فقط یه نفر دیگه مونده. 

آروم در گوش شوکا گفتم:

- شوکا تو پاورچین از جلوی در رد شو و برو پشت اون کنسول. اگه احیانا متوجه ی عبور تو بشن. بیرون میان و من از پشت می زنمشون. 

شوکا به سلامت از جلوی در گذشت. وقتی دیدم کسی متوجه نشد، منم سریع رد شدم. خیلی تند از در ساختمون بیرون اومدیم. باغ تاریک بود. خبری از ماشینم نبود. معلوم نبود کجا گذاشتنش. صدای پارس چند تا سگ از دور می اومد و وحشت ما دو تا رو بیشتر می کرد. 

سریع دویدیم وسط باغ. نمی خواستم از سنگفرش وسط باغ بریم. چون ممکن بود بیان دنبالمون. اون جا خیلی سریع گیرمون می آوردن. کنار در باغ، ماشینم رو دیدیم. خوشحال، سرعتمون رو بیشتر کردیم. وقتی قفل بزرگ در رو دیدم. دود از کلم بلند شد. حالا با این چی کار کنیم. داشتم با قفل کلنجار می رفتم که سردی جسم نوک تیزی رو پشت سرم حس کردم و بعد صدای یه مرد که گفت:

- تکون بخوری مغزت رو می پاشم رو در. 

شوکا کم مونده بود سکته کنه. چنان منو چسبیده بود که دلم براش خیلی سوخت. 

مَرده گفت:

- هر دوتون برگردین طرفِ من. 

شوکا که به وضوح، هم از سرما و هم از ترس می لرزید و از بازوم آویزون شده بود. فکری اومد تو ذهنم. این آخرین راه بود. یا می شد یا می مُردم. 

خیلی سریع به طرف مرده برگشتم و توی یه لحظه با قنداق تفنگ محکم زدم تو صورتش. 

آخ بلندی گفت و تفنگش رو انداخت و با هر دو دستش صورتش رو گرفت. سریع یه لگد محکم به زیر شکمش زدم و تا خم شد، با هر دو دستم محکم زدم پس کلش. مَرده بیهوش شد و افتاد. 

به شوکا گفتم:

- بشین تو ماشین. 

با تفنگ به طرف قفل در شلیک کردم. می دونستم، با این کارم، افراد داخل خونه رو می کشوندم تو باغ، اما چاره ای نبود. دیر یا زود جمشید و این مَرده بهوش می اومدن. باید سریع دست به کار می شدم. قفل شکست. سریع لنگه های در رو باز کردم و پریدم پشت فرمون. تا استارت زدم، به طرف ماشین شلیک شد. به شوکا گفتم:

- سرت رو بدزد. 

و سریع گاز دادم و از درِ باغ زدم بیرون. یه مقدار از مسیرِ جاده ی فرعی رو طی کرده بودیم که دیدم دارن مثل قرقی پشت سرمون میان. همون لحظه که حواسم رفت پی ماشین اونا، از جلو غافل شدم. یه آن شوکا داد زد:

- راتین! مواظب باش. 

برای این که به سگی که وسطِ جاده بود نزنم، فرمون رو چرخوندم تا ازش رد شم و همون موقع سر شوکا محکم خورد به پنجره ی بغل. اونا پشت سرمون بودن و من فقط می خواستم فرار کنم. اصلا هم متوجه ی موقعیت و وضع و حالِ شوکا نبودم. 

به جاده ی اصلی که رسیدیم، خیالم کمی راحت تر شد. تردد تو جاده ی اصلی زیاد بود و اونا اگه حتی به ما می رسیدن هم، نمی تونستن هیچ غلطی بکنن. همچنان با سرعت رانندگی می کردم و فکرم به قدری مغشوش بود که اصلا حواسم به شوکا نبود. نزدیکی های تهران که یه کم از استرسم کم شد، برگشتم سمت شوکا و دیدم سرش رو گذاشته روی شیشه ی بغلِ ماشین و خوابیده. بدون این که بیدارش کنم، رفتم سمت خونه ی سامان.

سرم رو گذاشتم روی فرمون و چشمام رو بستم. هنوز ترس رو می شد از صورتم خوند. یه کم که آروم تر شدم، شوکا رو تکون دادم که بیدار بشه، اما تکون نخورد. کشیدمش تو 

بغلم و زدم تو صورتش. عکس العملی نشون نداد. محکم تر زدم و بلند در گوشش صداش کردم. 

پلکشاش لرزید و آروم چشماش رو باز کرد. از دیدنِ چشم های نیمه بازش خیلی خوشحال شدم و بوسیدمش. منگ نگام می کرد. انگار تو این دنیا نبود. روی گیجگاهش به اندازه ی ته نعلبکی کبود شده بود. خدایا این کی این طوری شد؟ 

بلندش کردم و نشوندمش روی صندلیش و گفتم:

- خوبی شوکا؟ 

منگ نگام کرد و گفت:

- ما کجاییم؟ 

گفتم:

- عزیزم ما فرار کردیم، الان هم جلوی خونه ی روناکیم. سرت کجا خورد؟ کی این طوری شدی؟ من اون قدر حواسم پیِ رانندگی بود که به کل از تو غافل شدم. 

گفت:

- نمی دونم! فکر کنم موقعی که می خواستی سگه رو رد کنی و بهش نزنی، سرم خورد به شیشه، دیگه چیزی از مسیر یادم نیست. 

گفتم:

- پیاده شو بریم خونه ی روناک. وضع ظاهریت هم مناسب نیست. 

کمکش کردم تا پیاده شد و رفتیم دم در. زنگ رو زدم! سامان جواب داد:

- کیه؟ 

تا گفتم: «منم، سامان!» مثل دیوونه ها داد زد:

- راتین تویی؟ کجایی تو مَرد؟ زود بیا بالا که از نگرانی پس افتادم. 

گفتم:

- اگه لطف کنی، این درِ لامصب رو باز کنی تا یخ نزنیم، میایم بالا. 

شوکا به من تکیه داده بود و آروم از پله ها بالا می رفت. چه قدر این دخترِ بینوا سختی کشیده بود. این هم از عشقِ من به اون که جز دردسر براش چیزی نداشت. 

بالا که رسیدیم، دیدم روناک و سامان نگران جلوی در ایستادن. تا صورت های کبودِ ما دو تا و لباس های درب و داغون و موهای ژولیده ی شوکا رو دیدن قیافه هاشون رنگِ وحشت گرفت. 

روناک تا خواست حرفی بزنه، سامان دستش رو گرفت جلوی دهن روناک و گفت:

- این جا نه روناک، بریم تو بعد سین جیم کن. 

بعد دستِ منو گرفت و کمکم کرد برم تو. روناک هم کمک شوکا کرد تا بیاد داخل. رفتیم نشستیم و روناک سریع رفت تا چای بیاره. به ساعت نگاه کردم. ساعت یک و ربع بود. خیلی وقت بود فرار کرده بودیم. حتما تا حالا اون جا رو تخلیه کردن. حالم هیچ خوب نبود. شوکا هم خیلی منگ داشت همه جا رو نگاه می کرد. این اولین بار بود که جلوی سامان حجاب نداشت. برام هم خیلی مهم نبود، یعنی تو حالی نبودم که بخوام به این چیزا فکر کنم. حس می کردم شوکا یه جوریه! انگار تو این دنیا نبود. طرز نگاهش خیلی برام غریبه بود. 

روناک با سینی چایی اومد و نشست کنار شوکا. سینی رو گذاشت روی میز و شوکا رو که بی صدا نشسته بود بغل کرد و گفت:

- چی شده خواهری؟ چرا این جوری شدین؟ 

در حالی که شوکا هنوز تو بغلش بود، رو به من گفت:

- نمی خوای حرف بزنی؟ من دارم دق می کنم. یه چیزی بگو! چرا صورتِ هر دوتون کبود و زخمیه؟ چرا شوکا این جوریه؟ کجا بودین؟ کی این بلا رو سرتون آورده؟ 

سامان رو به روناک گفت:

- خوبه قبلا ازت خواستم تا خودشون چیزی نگفتن، سوال نکنیم. اگه بهت نمی سپردم چی کار می کردی خانم؟ 

روناک عصبانی رو به سامان گفت:

- قبلا نگفته بودی با این سر و شکل قراره ببینمشون. 

روناک، شوکا رو از خودش جدا کرد، صورتِ شوکا رو از نزدیک نگاه کرد و در حالی که روی صحبتش هنوز با سامان بود، گفت:

- تو می گی من نپرسم چه بلای سر این صورتِ نازنین اومده؟ 

گفتم:

- آروم باش روناک! بذار یه کم حالم بهتر بشه جریان رو می گم. یعنی باید بگم. چون شما هم درگیرِ این جریان هستین. حالا اگه می شه به شوکا کمک کن، ببرش و بهش لباس و قرص بده تا بخوابه. تو این فاصله منم یه کم آروم می شم و بهت می گم جریان چیه. 

روناک بی صدا زیر بغلِ شوکا رو گرفت و اون رو برد سمت اتاقِ مهمون. وقتی اونا رفتن داخلِ اتاق، سامان دیگه طاقت نیاورد و گفت:

- از ظهر دارم روانی می شم، بگو جریان چیه؟ 

در حالی که چای می خوردم، بهش خندیدم و گفتم:

- حالا هی این خواهرِ ما رو اذیت کن! خودت که کم طاقت تری! بذار روناک هم بیاد می گم چی شده. اون هم باید جریان رو بدونه.

یه ساعت بعد، روناک هم به جمعِ ما پیوست و آروم و سراپا گوش نشست کنارِ سامان، روبروی من، که جریان رو بشنوه. 

به خاطر این که باعث و بانی این ماجرای وحشتناک، مادرِ روناک بود یه کم می ترسیدم جریان رو بگم، چون می دونستم خیلی خیلی ناراحت می شه اما چون ممکن بود برای این دو تا هم خطر ایجاد کنن، باید همه چی رو بهشون می گفتم. نفس عمیقی کشیدم و ماجرا رو از همون موقع که از پایگاه رسیدم خونه براشون گفتم. 

چشم های روناک بارونی بود و تو بغل سامان داشت گریه می کرد. سامان محکم تر بغلش کرد و گفت:

- آروم باش خانومم! خدا رو شکر به خیر گذشته. برای این فسقلی بابا، اصلا خوب نیست تو این طوری داری بیتابی می کنی. 

با خنده گفتم:

- از کی تا حالا روناک شده بچه و تو شدی باباش؟ 

سامان که اول منظور منو متوجه نشد با تعجب نگاهم کرد و بعد زد زیر خنده. 

گفتم:

- حرفم از حرف تو که خنده دارتر نبود! 

گفت:

- این قدر ماجراها تند تند اتفاق افتادن که ما یادمون رفت بهت بگیم داری دایی می شی. منظورِ من از فسقلیِ بابا، روناک نبود! کوچولویی بود که تو شکمِ روناکه. 

اصلا باورم نمی شد. وای من داشتم دایی می شدم! روناک باردار بود! چه قدر به این خبرِ خوش تو این هجوم اتفاقات بد نیاز داشتم. گفتم:

- خیلی برای هر دوتون خوشحالم. خبر خیلی خیلی خوبی بود. کلی روحیه ی داغونم رو بهتر کرد. 

رو کردم به روناک و گفتم:

- برات خوشحالم خواهر کوچولو! امیدوارم قدمش پُر پرکت باشه. 

روناک که خجالت زده شده بود، سر به زیر گفت:

- ممنونم داداش. ان شاا... روزی برسه بچه ی تو و شوکا رو بغلم بگیرم. 

با این حرفِ روناک لبخند پت و پهنی اومد تو صورتِ من که باعث شد سامان بلند بخنده و بگه:

- اون نیش گشادت رو جمع کن! چه خوششم اومد. 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

با شکستنِ مهره های گردنم و یه خمیازه ی پت و پهن بیدار شدم. خوابیدن روی کاناپه حسابی عضلاتم رو خشک کرده بود. سامان هم مثل من زود بیدار شده بود و داشت از دستشویی می اومد بیرون. یه سلامِ سرسری دادم و سریع پریدم تو دستشویی. 

همراهِ سامان از خونه زدم بیرون. اول رفتیم کلانتری و همه ی وقایعِ دیروز رو بی کم و کاست به افسر نگهبان گفتم و اظهاراتم رو امضا کردم. 

می دونستم سوری و دار و دستش حتما اون جا رو تخلیه کردن، ولی باید این موضوع رو به پلیس می گفتم. اون ها حتما راهی برای دستگیری اون ها پیدا می کردن. بعد با سامان رفتیم پایگاه. 

دلم پیشِ شوکا بود. من برای برگشتنِ سلامتی روحی اون خیلی تلاش کرده بودم و از خیلی از خواسته های روحی و جسمیم گذشته بودم، اما با این اتفاق، حس می کردم برگشتم سرِ خونه ی اول. اوضاعِ روحی شوکا نابسامان بود. فکرم بد جوری درگیرش بود. 

***

در رو باز کردم و با یه سلام نظامی، واردِ اتاق شدم. فرمانده با دست اشاره کرد که بنشینم. روی اولین مبل نشستم و فقط خدا خدا می کردم که تو این موقعیت که شوکا واقعا بهم نیاز داره، ماموریت به پُستم نخوره. 

سرتیپ شمشیری سرش رو از روی نقشه بلند کرد و گفت:

- سرگرد، به همراه سرگرد علی لو و محمدی قراره که به ماموریت یک ماهه بری. 

کم مونده بود سکته کنم. با گنگی پرسیدم:

- کجا قربان؟ 

گفت:

- سیستان.

گفتم:

- جریان چیه قربان؟ چرا این قدر طولانی؟ 

سرتیپ بلند شد و رفت سراغ نقشه ی روی دیوار و با نقشه ی کوچیکی که دستش بود، مقایسش کرد و گفت:

- یه تحرکات مشکوکی تو مرزِ پاکستان گزارش شده بود که امروز تایید شدن. باید امشب حرکت کنید. سرتیپ امیدی فرمانده ی پایگاه نبی تو سیستان، جزئیات عملیات و شرحِ وظایفتون رو بهتون می گن. از ستادِ فرماندهی به من ابلاغ شده بهترین و کار کُشته ترین های پایگاه رو براشون بفرستم. روی تو خیلی حساب کردم سوادی! 

داشتم پس می افتادم. با وجود علاقه ی وصف نشدنیم به شغلم، الان موقعِ مناسبی برای دور بودن از شوکا نبود. 

فرمانده که تردید و سکوتِ منو دید، گفت:

- مشکلی هست سرگرد؟ 

مجبور شدم جریان دیروز رو مختصرا براش بگم و اضافه کردم اوضاع و احوالِ روحی شوکا مناسب نیست و با هزار جون کندن و صغری کبری چیدن گفتم که در صورتِ امکان، خلبان دیگه ای رو به جای من بفرستن. 

سرتیپ به فکر فرو رفت. می دونستم اون مثلِ یه پدر به من علاقه داره و از هر نظر کارم رو تایید می کنه و به عملکردِ خوبم ایمان داره. 

چند لحظه با اضطراب گذشت و سرتیپ، متفکر نگام کرد و گفت:

- من قولِ تو رو داده بودم اما ببینم چی کار می شه کرد. 

رفت سمت تلفن و به ستاد فرماندهی تلفن کرد. سرتیپ مشکلِ منو جسمی جلوه داد و خواست که به جای من یکی دیگه رو انتخاب کنن. 

با وجود التماس های من به خدا، این اتفاق نیفتاد و فرمانده فقط قبول کرد من با یه هفته تاخیر از بقیه، خودم رو به پایگاهِ نبی برسونم. 

سرتیپ ناامید قبول کرد و گوشی رو گذاشت. با نگاهِ ناراحت بهم گفت:

- خودت شنیدی، پس نیازی به توضیح نیست. 

گفتم:

- از لطف شما ممنون قربان. یک هفته هم خوبه. امر دیگه ای نیست قربان؟ 

سرتیپ گفت:

- نه، می تونی بری. 

با احترامِ نظامی از اتاق خارج شدم. سامان از پرواز برگشته بود و داشت لباس هاش رو توی کمد جا به جا می کرد. منو که دید، با تردید پرسید:

- چی شده؟ چرا دمغی؟ 

گفتم:

- یه ماموریتِ یه ماهه به پایگاهِ نبی برام در نظر گرفتن. 

گفت:

- خُب! این که تازگی نداره. 

گفتم:

- با شرایطِ شوکا، این کار درست نیست. 

گفت:

- آقای عاشق! من و روناک پیششیم نگران نباش! تو به کارت برس. نمی تونی که نری. 

گفتم:

- فرمانده برام تخفیف گرفت. قرار شد من یه هفته دیرتر برم و توی این یه هفته کس دیگه ای جام باشه. 

سامان برگشت طرفِ کمد و در حالی که داشت قفلش می کرد گفت:

- این که خیلی عالیه. توی این مدت هم شوکا خودش رو پیدا می کنه. اگه کارت تموم شده بیا بریم خونه. 

گفتم:

- باشه، لباس عوض کنم، بریم. 

***

قیافه ی روناک خیلی پکر و گرفته بود. چهره ی گرفتش نگرانم کرد. گفتم:

- روناک چیزی شده؟ شوکا حالش خوبه؟ الان کجاست؟ خوابیده؟ 

گفت:

- بشین راتین، باید باهات حرف بزنم. 

تا مرزِ سکته رفتم. بی حال خودم رو، روی مبل انداختم. سامان هم نگران کنارم نشست. 

روناک خیلی آهسته گفت:

- شوکا دچارِ یه شوکِ روحی شده. اون اصلا حرف نمی زنه. فقط زل زده به دیوار. از جاش هم جم نمی خوره. از صبح هر کاری کردم یه لقمه تو دهنش نذاشته. اون وضعِ روحیش به هم ریخته. نمی دونم، یعنی مطمئن نیستم ولی حس می کنم، چیزی از گذشتَش یادش اومده. 

بلند گفتم:

- چی؟ اون حافظَش برگشته؟ 

روناک دستش رو گذاشت روی لبش و گفت:

- هیس! آروم تر، می شنوه! نگفتم برگشته، فکر می کنم داره یه چیزایی یادش میاد و همین موضوع سردرگمش کرده. گفتم اینا رو بدونی و بری پیشش بهتره تا بی گدار به آب بزنی. 

گفتم:

- الان برم پیشش؟ 

با تردید گفت:

- نمی دونم بری خوبه یا نه. یه کم صبر کن اگه باز بیرون نیومد برو. این طوری به گمونم بهتره. 

تا ساعتِ شش عصر مثل اسپند روی آتیش جلز و ولز کردم اما شوکا بیرون نیومد. روناک با یه سینی غذا اومد پیشم و گفت:

- این رو ببر برای شوکا. دیگه وقتشه. 

از روبرو شدن باهاش وحشت داشتم اما توکل کردم و رفتم سمت اتاق. تقه ای به در زدم و منتظر شدم. جواب نیومد. نگران بودم، بنابراین دستگیره رو پایین دادم و در رو باز کردم. 

شوکا روی صندلیِ کنار پنجره نشسته بود و زل زده بود به بیرون. 

بدون این که برگرده طرفم، گفت:

- بالاخره اومدی؟ 

غذا رو گذاشتم روی میز و رفتم طرفش. برگشت و گنگ نگام کرد. جلوش زانو زدم و دستاش رو تو دستم گرفتم. دستاش رو با انزجار از تو دستم کشید بیرون و گفت:

- آخرین بارت باشه که به من دست می زنی. 

با وجودی که به بدتر از این هم فکر کرده بودم و همه ی اون حالات رو مجسم کرده بودم، اما باز از رفتارِ تندش شوکه شدم. خودم رو زدم به کوچه ی علی چپ و گفتم:

- شوکای من چرا این قدر از دستِ این عاشقِ خسته دل ناراحته؟ 

گفت:

- اسمِ عشق رو جلوی من نیار، آقای سوادی. 

دیگه مطمئن بودم دارم با شوکایی حرف می زنم که دروغم پیشش رو شده اما خودم رو نباختم و گفتم:

- شوکا خواهش می کنم درست حرف بزن و بهم بگو چی تو رو این قدر ناراحت کرده؟ 

رفت و نشست روی تخت و خیره شد به دستاش و گفت:

- وقتی اولین بار عکسِ مادرِ علی رو دیدم، یه حس خیلی آشنا مغزم رو قلقلک داد. وقتی تو خونه خودمون و خونه ی علی در و دیوار رو نگاه می کردم، حسِ کسی رو داشتم که از یه خوابِ خوب بیدار شده و دلش می خواد خوابش رو به یاد بیاره. غباری از خاطراتِ نامفهوم و گنگ رو توی جای جای اون دو تا خونه ی قدیمی حس می کردم اما نمی خواستم تا خاطره ای رو به وضوح به یاد نیاوردم به تو بگم. دلم می خواست وقتی حافظم کامل برگشت و روزهای خوشِ نامزدیمون رو به یاد آوردم و حسِ قدیمی دوست داشتنت رو مزه مزه کردم، تو رو هم توی این حسِ شیرین شریک کنم. نمی خواستم پرده های گنگِ فیلم زندگیم، تو رو هم دچار سردرگمی بکنه. بعد از برگشتن از اون جا، کم کم بعضی آدم ها و خاطره هام رو خیلی نامفهوم و مثل خوابی وسطِ مه بیاد می آوردم، در عجب بودم که چرا، هیچ چیزی از تو رو یادم نمی اومد. اما ... اما دیروز وقتی تو ماشین بیدارم کردی، انگار که منو از تو چاه بیرون کشیده باشن، حس می کردم طوفانی از خاطراتی که همه ی این سال ها، تو اعماقِ مغزم به زور می خواستمشون، دارن به طرفم حمله ور می شن. حالم هیچ خوب نبود. البته الان هم دستِ کمی از دیشب ندارم. وقتی روناک منو تنها گذاشت و از اتاق اومد بیرون، از تخت بلند شدم و تا صبح همه ی اون خاطراتِ بی نظم رو با تقدم و تاخیر زمانی تو مغزم ردیف چین کردم. مطمئن بودم که حافظم رو دوباره بدست آورده بودم و این موضوع رو مدیون سوری، مادرِ روناکم. اگه منو نمی دزدید و موقعِ فرار سرم به اون شدت به شیشه برخورد نمی کرد، شاید حالا حالاها باید با دروغِ تو زندگی می کردم. شاید هم سال های سال این راز مخفی می موند. 

شوکا سرش رو بلند کرد و نگاه تند و تیزی به من کرد و گفت:

- تو از من سوء استفاده کردی، راتین سوادی! تو از موقعیتِ بدی که من توش بودم به نفع خودت استفاده کردی. وقتی به احساسم به تو، در گذشته فکر می کنم، به این نتیجه می رسم که جوانه های علاقه، داشتن کم کم تو دلم بزرگ می شدن. اما تو با این کارت همه ی اون ها رو پژمرده کردی. می تونستی کمکم کنی تا حافظم برگرده، بدون این که بهم بگی همسرت بودم. اما تو خودخواه تر از این حرف ها بودی. تو منو می خواستی، اما حوصله ی انتظار رو نداشتی، پس چه فکری بهتر از این که بگی قبلا نامزدت بودم. این طوری تو خیلی راحت می تونستی منو داشته باشی. اما خدا با من بود و زودتر از این که نقشت کامل بگیره، گذشته ی من، به زمانِ حال پیوند خورد و چهره ی حقیقی تو رو که پشتِ نقابِ خیر خواهیت پنهان کرده بودی، برام رو شد. 

از توهین های نیش دارِ شوکا که مربوط به بُعد ناشناخته ی وجودیش بود و من اصلا این قسمت از شخصیتش رو ندیده بودم، اشک تو چشمام جمع شد. 

رفتم سمت پنجره، پرده رو کنار زدم و در حالی که به عبورِ آدم های رنگارنگ نگاه می کردم، سکوت غم زده ی اتاق رو شکستم و با بغض گفتم:

- موقعی که دیدمت حس قشنگی بهم دست داد. توی مدتی که رشت بودم، بدون این که بدونم، برای دیدنت لحظه شماری می کردم. نمی دونستم این حسِ جدید چیه و باید باهاش چی کار کنم، اما کم کم با شناختی که از شخصیت آرومت پیدا می کردم، احساسم هم از اون حالتِ گنگی در می اومد. وقتی با مادر از ایران رفتیم، حواسم پی تو بود. دوست داشتم هر چه زودتر دوباره ببینمت. دیگه دیدنِ هیچ زنی، هیجان زدم نمی کرد. 

کمی سکوت کردم و یاد شفیقه افتادم. یاد زنی که بودن باهاش تنها قسمتِ تاریک این عشق بود. 

با برگشتن از خاطرات شفیقه به زمان حال، ادامه دادم:

- وقتی برگشتم و فهمیدم به خاطر حواس پرتی که از بی خبری از من و مادر، اون بلا سرت اومده و وقتی تو اعماق قلبم از کششم نسبت به تو اطمینان پیدا کردم، تصمیم گرفتم، پیدات کنم و کمکت کنم. این گشتن ها و به خاطراتت دل بستن ها، پنج سال طول کشید. وقتی تو رو توی اون شرایط پیدا کردم. فقط خدا می دونه چه حالی شدم. خیلی این در و اون در زدم که راهی برای خروج تو از اون زندان پیدا کنم، اما قانون، قانون بود و نمی شد کاری کرد. شرایط بحرانی روحی تو هم مزید بر علت شد تا من، اون به قول تو نقشه رو بکشم. 

برگشتم طرفش و نگاهش رو، روی خودم غافلگیر کردم و گفتم:

- از این که حافظت رو دوباره بدست آوردی برات خیلی خوشحالم اما ازت دلگیرم. من با این به قول تو نقشه ای که برات کشیده بودم، چی رو بدست آوردم هان؟ من واقعا دوستت دارم و همه ی تلاشم رو کردم، بعد از زندانی که توش گرفتار بودی، طعمِ آزادی رو بچشی و با حسِ عشق بتونی زندگی عادی داشته باشی. من هرگز سعی نکردم ازت سوء استفاده کنم و بهت تعرضی بکنم. هر لحظه شخصیت محکمِ تو رو ستایش کردم و از کاری هم که کردم اصلا پشیمون نیستم. من بهت بدهکار بودم و با نجاتت از اون تیمارستان بدهیم رو بهت پرداختم. حالا هم تو رو آزاد می ذارم تا خودت تصمیم بگیری. چیزی به پایانِ این محرمیتِ مدت دار نمونده، می تونی به همه چی خوب فکر کنی و بعد تصمیم بگیری. می خوام حداقل به خاطر خاطرات خوبی که با هم داشتیم این قول رو به من بدی که در قضاوت در موردِ من، ذره ای هم به من و انتظارم برای دیدنِ تو، توی این سال ها، حق بدی و بدونی که من خیلی برات ارزش قایل بودم و هستم و تو رو لایق اون زندگی نمی دونستم. 

در حالی که بالاخره نتونستم جلوی اشک های سمجم رو بگیرم با گریه گفتم:

- ممنون که اجازه دادی با تو عشق رو پیدا کنم، حتی اگه منو نخوای و نبخشی باز هم من از ته دل عاشقت می مونم. من تو این شش ماه به دلدارم رسیدم و اینه که مهمه. 

از اتاق زدم بیرون. روناک و سامان مثل دو تا مجسمه ی قبضِ روح شده پشت در بودن. به روناک گفتم:

- مواظبش باش و هر کاری خواست بکنه راحتش بذار. 

رو به سامان گفتم:

- می رم وسایلم رو جمع کنم و برم پایگاه نبی. 

و با شانه هایی خم شده از دردِ قضاوتِ غلطِ شوکا در مورد احساس خالصانَم، از اون جا بیرون اومدم. 

***

«شوکا»

خیلی حالم بد بود. دلم می خواست می مُردم. همه ی ابهت و مردونگی و تصورات زیبایی که از راتین داشتم، به یکباره فرو ریخته بود. از این که خونه ی روناک بودم، خیلی معذب بودم. دلم می خواست فرار کنم. از راتین، روناک، حتی خودم. دیوارِ عشق و علاقه ی من به راتین، یکباره ویران شده بود. 

تقه ای به در خورد و بعدش روناک اومد تو. یه کم مِن و مِن کرد و گفت:

- ببین شوکا! من بیشتر از راتین مقصرم. اگه ناراحتی و کینه ای داری، باید از من باشه نه از راتین. من بودم که این فکر رو انداختم تو سرِ اون. راتین به معنای واقعیِ کلمه عاشقته. 

ناخودآگاه پوزخندی اومد روی لبم که از نگاهِ تیزِ روناک پنهون نموند. روناک دلخور از حرکتِ من، ادامه داد:

- تو نمی دونی اون چه ذوق و شوقی به خاطرِ پیدا کردنت داشت. تازه اون موقع بود که فهمیدم چرا هیچ دختری رو نمی پسنده. اون با وجودی که از سرنوشتِ تو بی خبر بود و نمی دونست روزی تو رو می بینه یا نه و حتی اگه پیدات کنه، تو مجردی یا نه، به پای عشقی که تو دلش نسبت به تو داشت وایساد. تو این مدتی هم که با هم بودین، کمابیش در جریانم که کاری به کارت نداشت و با وجودِ کشش زیاد، به خاطر قولی که به تو داده بود در برابر این حسِ قوی مقاومت کرد. اون برای تو و شخصیتت و وجودت ارزش زیادی قایله. 

روناک کمی سکوت کرد و بعدش مثل کسی که چیزی یادش اومده باشه گفت:

- من اینا رو نمی گم که کارِ بدِ هر دومون رو لاف پوشونی بکنم، کار ما درست نبود. اما پشت این کارِ غلط، یه نیتِ پاک و صادقانه بود که امیدوارم با بصیرتی که داری بتونی اون رو تشخیص بدی. 

روناک بلند شد، سینی غذا رو گذاشت جلوم و گفت:

- دو روزه هیچی نخوردی، بخور تا جون داشته باشی حالِ راتین رو بگیری. 

روناک که رفت، دیدم راس می گه، دلم از گشنگی داشت مالش می رفت. سینی رو کشیدم جلو و با وجودِ سردی نسبی غذا، یه کم ازش خوردم.

***

دو روز بود که مدام با خودم کلنجار می رفتم. بالاخره هم تصمیمم رو گرفتم و رفتم پیش روناک. روناک از دیدنِ حضورم، خارج از اون اتاق خوشحال شد و منو بغل کرد و گفت:

- بالاخره تسلیم عشقی شدی که خیلی وقته داداشم رو دیوونه کرده، نه؟ 

لبخند تلخی نشست روی لبم که روناک رو از فکرِ خوشش بیرون آورد. روناک نگران گفت:

- شوکا می خوای چی کار کنی؟ 

گفتم:

- نمی دونم! احتیاج دارم فکر کنم. می خوام برم به خونه ی پدرم. 

به وضوح رنگ روناک پرید و بریده بریده گفت:

- رشــــت؟ 

گفتم:

- آره، دلم می خواد راتینِ پنج سال پیش رو اون جا پیدا کنم. دوست دارم لحظه لحظه ی اون موقع رو به یاد بیارم. می خوام اگه عشقی هم باشه، مال این شش ماه نباشه، مالِ اون موقع باشه. 

روناک بی حال نشست روی مبل و گفت:

- حدس می زدم! 

گفتم:

- می خوام همین حالا برم. 

روناک که کاملا تسلیم به نظر می رسید، بلند شد و سلانه سلانه به طرفِ اتاقش رفت و چند دقیقه بعد با یه پاکت برگشت. 

پاکت رو به طرفم گرفت و گفت:

- راتین به سامان سپرده بود، این رو به تو بدم. 

با تردید پاکت رو گرفتم و بازش کردم. توش پول بود. روناک که نگاهِ پرسشگرم رو دید گفت:

- عاشقِ واقعی، باید معشوقش رو بشناسه تا به این درجه از بالاترین حس انسانی برسه. اون حتم داشت تو برای گرفتنِ تصمیمت، به خونه ی پدرت می ری، گفت این پول اون جا لازمت می شه و چون می دونست احتمالا ردش می کنی، شماره حسابش رو برات نوشته که هر وقت داشتی پس بدی و خیالت راحت باشه که بی منظوره. 

راتین فکرِ همه چی رو کرده بود و جایی برای چونه زنی نبود. پاکت رو گرفتم و گفتم:

- می رم آماده شم. 

حاضر شدنم خیلی طول نکشید. لباس هایی هم که تنم بود مالِ روناک بود. هر چی داشتم خونه ی راتین مونده بود، اما نمی خواستم برم اون جا. با اصرارِ روناک با لباس های اون راهی ترمینال شدم. 

***

در و دیوارِ خونه و بوی غبارش رو به ریه هام کشیدم. یادِ بابا، یادِ امیر، برادرِ شهیدم و همه ی خاطراتِ خوب و بد توی اون خونه رو با آغوشِ باز پذیرفتم. 

دلم برای خاطراتم هم تنگ شده بود. اونا خیلی وقت بود که به یادم نمی اومدن، برای همین با یاد آوری هر ورق از گذشته کلی ذوق می کردم. 

روزها پی در پی می گذشتن و من از راتین بی خبر بودم. بی خبری داشت کم کم کلافم می کرد. دلم می خواست زنگِ در به صدا در بیاد و راتین با قامتِ بلند و مردونش پشت در باشه و ازم بخواد که برگردم پیشش. 

روزی که صیغه ی ما تموم شد و از اون خبری نشد، انگار غم عالم تو دلم لونه کرد. خودم رو باعث و بانی این جدایی می دونستم، اما نمی تونستم برم سراغش. دلم می خواست باز مثل قبل، من ناز باشم و اون نیاز. اما با غروب خورشید و پایانِ اون روز، فهمیدم ورقِ زندگی و قصه ی دلدادگی ما برگشته. دیگه مثلِ قبل نیست. هیچی مثل قبل نبود. 

چند وقتی بود که دیگه اون حسِ عصبانیت اولیه رو نداشتم. فرصتِ کافی برای فکر کردن داشتم و هر چی بیشتر به اون و کارش فکر می کردم، بیشتر قانع می شدم که از سرِ عشق یه همچین کاری کرده. وقتی یاد احترام و ارزشی که برای خواسته هام می ذاشت می افتادم، از حرکت عجولانم شرمنده می شدم. دلم می خواست ببینمش. خلا وجودش رو لحظه به لحظه بیشتر حس می کردم اما غرورم اجازه نمی داد به طرفش برم. غافل از این که داشتم اون رو برای همیشه از دست می دادم. 

یک ماه و نیم از زمانی که تهران رو ترک کرده بودم می گذشت. نمی دونستم داره چی کار می کنه، همه ی ذهنم شده بود راتین. 

حالا نوبت عاشقیِ من بود. حالا زمانِ جبرانِ عشق واقعی بود و من با زنجیرِ غرور به این خونه بسته شده بودم. سایه های سیاهِ عصبانیت و غرور و شک که از خونه ی دلم رفت، تونستم گرمای آفتابِ عشق رو با ذره ذره ی وجودم حس کنم. دلم می خواست این بار هم راتین پا پیش بذاره. با خودم گفته بودم اگه یک بار و فقط یک بار برای همیشه راتین پا پیش بذاره، تا آخر عمر، از عشق سیرابش می کنم. 

هوای شمال بهاری بود و عطر بهار نارنج همه جا رو معطر کرده بود، اما دلِ غمگینِ من، بوی پاییز می داد. دلم برای بوسه های دزدکی و آغوش گرم و سایه ی حمایتگرش خیلی تنگ شده بود. حالا که در کنار خودم نداشتمش می فهمیدم در حقم چه لطف بزرگی کرده. مگه من کی بودم که اون این طوری برام جان فشانی می کرد؟! جز اینه که یه دخترِ دیوانه ی مریض بودم که گوشه ی یه دیوونه خونه افتاده بود؟ اون منو به زندگی برگردوند و منو با همه ی نقص هام پذیرفت. در عوض من چی کار کردم؟! 

***

با صدای کوبیده شدن در، چشمام رو باز کردم. اول فکر کردم توهمه اما وقتی دوباره تکرار شد، فهمیدم واقعیت داره. تو دلم یه شوری به پا شد وصف ناشدنی. حس کردم راتینه دلم می خواست پا برهنه بدوم و به آغوشش پناه ببرم اما خودم رو مثل همه ی لحظه های زندگی، کنترل کردم و با آرامش در رو باز کردم. 

از دیدنِ روناک، با اون چهره ی غم گرفته و چشم های متورم و سر و وضعی داغون، همه ی خوشیم به یاس تبدیل شد. وحشت سراپای وجودم رو گرفت. دلم گواه بد می داد. حتی نمی تونستم نفس بکشم. آب دهنم خشک شده بود و لب هام از هم باز نمی شد تا بپرسم، چی شده؟ 

روناک خودش رو انداخت تو بغلم و های های گریه کرد. به نظرم زمین و زمان تو تاریکی فرو رفته بود. با هر جون کندنی شده بود، گفتم:

- راتین خوبه؟ 

روناک که انگار داغِ دلش تازه شده بود. شدت گریش رو بیشتر کرد و منو بیشتر به خودش فشرد. دیگه حتم داشتم، این قیافه ی داغون به خاطر راتینه. کم مونده بود سکته کنم. پاهام سست شده بود. همون جا از تو بغلِ روناک سُر خوردم و نشستم روی زمین. 

با صدای یاا... مردانه ای سرم رو به عقب برگردوندم. سامان بود که داشت اعلامِ حضور می کرد. اومد و زیر بازوی روناک رو گرفت و کمکش کرد بشینه روی پله ی جلوی در. 

سامان به روناک گفت:

- عزیزم چرا این جوری می کنی؟ هنوز که چیزی نشده، برای بچه هم خوب نیست. ببین بنده ی خدا رو به چه روزی انداختی. انگار اومدی خبر مرگ بدی. 

با شنیدن این حرف از دهن سامان، سرم گیج رفت. نه، امکان نداشت راتینِ من مُرده باشه. با صدای لرزان گفتم:

- راتین کجاست؟ چی شده؟ 

سامان اومد کنارم و روی زانوش خم شد و گفت:

- نگاه به کولی بازی این ندید بدید نکنید شوکا خانم. راتین سالم و سرحاله. این روناک خیلی شلوغش کرده. 

یه دفعه روناک گریه کنان خودش رو انداخت تو بغلم و گفت:

- شوکا تو رو به روحِ پدر و مادرت، تو رو به روحِ برادر شهیدت قسمت می دم. راتینِ منو بهم برگردون. من جز اون کس دیگه ای رو ندارم. نذار اون بره. 

من که از سلامتی راتین یه کم خیالم راحت شده بود، گفتم:

- درست حرف بزن ببینم چی شده آخه. تو که منو سکته دادی روناک. 

روناک دماغش رو پاک کرد و گفت:

- اون داره برای همیشه از ایران می ره. وقتی از برگشتنِ تو ناامید شد، پیشنهادِ رفتن به لبنان و آموزشِ خلبانانِ اون جا رو قبول کرد. اون تا چند ساعت دیگه برای همیشه از این جا می ره. خواهش می کنم شوکا! خواهش می کنم اون رو به من برگردون. نذار دوباره بی برادر بشم. 

باورم نمی شد که تا چند ساعت دیگه، راتینم رو، عشقم رو، مرد زندگیم رو برای همیشه از دست می دم. از تصور این موضوع حالم خراب شد. به زحمت بلند شدم و گفتم:

- من نمی ذارم اون بره. اون باید پیش من بمونه. 

روناک که از حرفِ من خوشحال شده بود گفت:

- زود حاضر شو. باید خودمون رو به فرودگاه برسونیم. 

جایی برای غرور نمونده بود. این آخرین فرصت بود و من نمی خواستم از دستش بدم. سریع حاضر شدم و راه افتادیم. 

***

«راتین»

دنیا با همه ی زیبایی هاش، به چشمم تیره و تار بود. من شوکای نازنینم رو از دست داده بودم. کم کم داشتم تسلیمِ سرنوشت و تنهاییم می شدم. من به خاطرِ یه اشتباه، به خاطرِ یه تصمیمِ غلط، عشقی رو که با هزار زحمت بدست آورده بودم، به راحتی از دست دادم. 

بارها خواستم برم سراغش اما جلوی خودم رو گرفتم. من به معنای واقعیِ کلمه دوستش داشتم و دلم می خواست خودش منو بخواد. نمی خواستم با رفتنم، اون رو توی تنگنا قرار بدم. 

می خواستم با این درد بسوزم. مدام توی ذهنم خودم رو محاکمه و قصاص می کردم و بارها هم خودم رو تبرئه کرده بودم. درسته که اشتباه کردم و دروغ بزرگی بهش گفته بودم، اما تاوانِ اون نباید به این بزرگی می بود. ولی حقیقتِ ماجرا این بود که تنها بودم. تنهای تنها! 

من باید می رفتم تا از هوایی که بوی شوکا رو می داد، فرسنگ ها دور بشم. تا زمانی که مرگ، رشته ی پیوندِ منو با این دنیا، قطع کنه. 

***

«شوکا»

سامان داشت مثل دیوونه ها رانندگی می کرد. اما من و روناک هیچ اعتراضی نمی کردیم. از شدت اضطراب حالت تهوع داشتم. خیلی می ترسیدم که دیر برسیم و راتین برای همیشه رفته باشه. تو دلم مدام خودم رو دلداری می دادم که اگه هم بره، من دنبالش می رم و پیداش می کنم و برش می گردونم. 

حتی یه منظره هم از مسیر یادم نیست. هیچی یادم نیست. کی و چه طور به فرودگاه رسیدیم هم یادم نیست. فقط به خودم که اومدم دیدم جلوی در فرودگاهِ نظامی هستیم. 

راتین و دو نفر از دوستاش قرار بود با یه هواپیمای نظامی به لبنان برن. رفتن به محوطه ی فرودگاهِ نظامی غیر ممکن بود اما سامان با خواهش و تمنا از نگهبان خواست اجازه بده بریم داخل. 

سامان، ماشین رو انتهای محوطه نگه داشت و گفت:

- دیگه از این جلوتر نمی شه ماشین رو برد. 

گفتم:

- الان راتین کجاست؟ 

گفت:

- اون سوله های گنبدی شکل رو می بینین؟ 

گفتم:

- آره

گفت:

- پشت آخرین آشیانه، یه هواپیمای گنده ی خاکی رنگ هست. قراره با اون برن. 

دیگه ادامه ی حرف های سامان رو نشنیدم، چون بی هوا از ماشین پیاده شدم و به طرف جایی که سامان نشون داد، دویدم. دویدن نبود، پرواز بود. من داشتم به طرفِ عزیزترین کسم پرواز می کردم. 

دیگه داشتم نزدیک می شدم. چون صدای موتور هواپیما رو به خوبی می شنیدم. 

کنار هواپیما، پنج تا مرد داشتن صبحت می کردن. سه نفرشون پشت به من بودن. با خودم گفتم:

- حتما یکی از اون هاست. 

از اون جایی که ایستاده بودم، داد زدم:

- راتیــــن! 

همه ی مردها برگشتن طرفم جز یکیشون. هیچ کدوم راتین نبودن. مردی که هنوز پشتش به من بود، آروم و با شک برگشت طرفم. خدای من خودش بود. راتینِ عزیزِ من بود، عشقِ من بود، مردِ من بود. بدون این که اطرافم برام مهم باشه، با سرعت به طرفش دویدم و وسط راه، چادرم به پام گیر کرد و زمین خوردم. سرم رو بلند کردم دیدم. داره دیوونه وار به طرفم میاد. جانِ تازه گرفتم و بلند شدم و دویدم طرفش. 

منو سفت بغل کرد و جلوی همه ی دوستاش سر و صورتم رو بوسه بارون کرد. ترس از دست دادنش باعث شده بود، سفت خودم رو بهش بچسبونم. اون هم از خدا خداسته منو به خودش می فشرد. ما الان نامحرم بودیم اما هیچ چیز برام مهم نبود. من فقط اون رو می دیدم. 

راتین منو از خودش جدا کرد و با چشم های خوش حالتش همه ی صورتم رو نگاه کرد و گفت:

- از کجا پیدام کردی؟ 

به پشتِ سرم اشاره کردم و سامان و روناک رو که داشتن به طرفمون می اومدن رو نشون دادم. منظورم رو فهمید و گفت:

- خانومم از گناهم گذشتی؟ منو بخشیدی؟ 

بی اختیار، گونش رو بوسیدم و گفتم:

- تو باید منو به خاطرِ قضاوت عجولانه و بی منطقم ببخشی. 

با التماس به چشماش زل زدم و گفتم:

- منو تنها نذار راتین، بمون. 

لبخند زیبایی زد و منو به خودش فشرد و گفت:

- به یه شرط.

با ذوق گفتم:

- هر چی باشه قبوله. 

گفت:

- مگه خودت نگفتی باید اول شرط رو شنید و بعد قبول کرد. 

گفتم:

- اون موقع فرق می کرد، اون موقع تو عاشق بودی و من معشوق اما حالا ... 

شیطون پرسید:

- اما حالا چی؟ 

با خجالت سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- الان برعکسه تو معشوقی و من عاشق.

بلند و سرخوش خندید و گونم رو بوسید و گفت:

- قربونِ اون عاشقیِ با خجالتت بشم. شرطم اینه که بهم بگی دوستم داری.

گفتم:

- همین؟ 

گفت:

- چیز کمی نخواستم. این بزرگترین آرزوی منه.

با جسارت و شجاعت و پر رویی که اصلا بهم نمی اومد و الان هم با یاد آوری اون خجالت می کشم. بلند داد زدم:

- دوســــــتت دارم. 

راتین سرمست، سرش رو آورد کنار گوشم و بوی موهای بیرون زدم رو عمیقا به ریه هاش کشید و گفت:

- وقتی، هم چشمات و هم آغوشت برام سرد بود، بیقرارش بودم. حالا با وجود داغی همه ی وجودت، خدا به دادم برسه، فکر نکنم خیلی دووم بیارم. 

بعدش، بلند و سرمست خندید.

پایان

سمیه. ف. ح

20 دی ماه سال 91

انتشار  :  بهمن  92 

نویسنده :   http://www.forum.98ia.com/member202626.html

طراح جلد :      http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ویراستاران :   http://www.forum.98ia.com/member42908.html

و                  http://www.forum.98ia.com/member57657.html

ناظران  :          http://www.forum.98ia.com/member116394.html

و                 http://www.forum.98ia.com/member6823.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw. 98iA. Com