نام کتاب : صفر بهتر است یا منفی؟

نویسنده : آدم خوبه کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد :   hayden کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : cancer        کاربر انجمن نودهشتیا

مقدمه: 

کاش مختصات کردارمان روی ربع اول همانطور می ماند و به سمت ربعهای دیگر نمی رفتیم.

کاش تابع تمامی اعمال خوبمان اکیدا صعودی باشد تا به مقصد برسیم.

کاش تابع گناهانمان نزولی باشد تا در یک جا بالاخره پایان پذیرد.

کاش لااقل تابع گناهانمان اینقدر پیوسته نباشد و حد اشتباهاتمان به بی نهایت میل نکند.

کاش دنیا با تمام دلخوشی هایش در نظرمان نقطه ای تو خالی باشد و بس.

صبح با صداي مادرش که او را بيدار مي کرد بلند شد. تعجب کرد! آخه مي خواست تا صبح بيدار بماند. با اين فکر سريع از جايش بلند شد. بله! اتفاقي که نبايد مي افتاد، افتاد! با حسرت نگاه مي کرد و زمزمه مي کرد: آخه چرا؟ خدا چرا؟ تا به خودش بيايد و بخواهد کاري کند تا مادرش نفهمد، صداي مادرش را از پشتش شنيد که گفت: دوباره؟؟ و او هيچ نتوانست بگويد و فقط زل زد به چشم هاي مشکي مادرش که البته مادرش کار او را گستاخي تلقي کرد و عصباني تر شد و سرش فرياد کشيد. 

ولي او ديگر تحمل نداشت طاغتش تمام شده بود آخه او تا دير وقت بيدار بود و تمام شب رو گريه مي کرد و همش التماس خدا رو مي کرد که اين اتفاق نيفتد. حالا چرا مادرش باز او را به خاطر کاري که به هيچ وجه نمي توانست جلوي آن را بگيرد، دعوا مي کرد؟؟

سريع از اتاق خارج شد و از پله ها آنچنان با سرعت پايين رفت که يک لحظه داشت تعادلش رو از دست مي داد و ممکن بود بيفتد ولي فورا دستش رو به ديوار گرفت و آرامتر مابقي رو طي کرد. سريع لباس هايش را پوشيد و به آشپزخانه رفت مادرش هم بعد از آنکه تشکش را در ايوان مقابل آفتاب نهاد به آشپزخانه رفت و در حالي که صبحانه را حاضر مي کرد زير لب طوري که دخترش بشنود گفت: مثلا 13 سالشه !چطور نمي تونه بفهمه؟ بايد حتما ببرمش دکتر. به جهنم که داروهاش عوارض داره منم ديگه صبرم حدي داره. دختر که از عصبانيت سرخ شده بود و در جواب مادرش هيچ نمي توانست بگويد اولين چيزي که روي ميز را به سمت مادرش پرتاب کرد که از شانس بدش يک سيبزميني که به طور عجيبي روي ميز بود را پرتاب کرد و بدو از خانه بيرون رفت و راهي مدرسه شد.

تمام طول مدرسه را به اتفاقي که افتاده بود فکر مي کرد و به دور از چشم بچه ها گريه مي کرد. او هيچ دوستي هم نداشت که متوجه ناراحتي شديد او شود. با خود فکر کرد که چگونه از مادرش معذرت خواهي کند؟ هر چند که به خود هم کمي حق ميداد آخه تقصير او چه بود شب متوجه ادرارش نمي شد تا به دستشويي رود و دچار شب ادراري شود. تصميم گرفت با مادرش به دکتر رود و هذگونه عوارضي را بپذيرد و به خاطر برخورد بدش خانه يشان را يک خانه تکاني اساسي کند و تا يک ماه هيچگونه خريدي به جز خوراکي آن هم به مقدار کم نکند با اين فکر ها و اميد به اينکه مادر مهربانش او را مي بخشد به خانه رفت.

سر کوچه يشان که رسيد آمبولانسي را ديد. اول فکر کرد براي همسايه شان اتفاقي افتاده کمي که نزديکتر شد ديد آمبولانس دم در خانه خودشان استو دايي و عمويش هم آنجا هستند دلشوره بدي در دلش افتاد. دايي اش وقتي او را ديد به طرفش رفت و او را بغل کرد و مشغول دلداري دادن او شد ولي او هيچ نمي فهميد و سريع از بغل داييش بيرون آمد و به سمت آمبولانس رفت و پارچه سفيد را از روي شخص روي تخت برداشت و چيزي که مي ديد را نمي توانست باور کند و فقط مي خواست از اين کابوس بيدار شود براي همين به سرعت دويد نمي دانست به کجا رود فقط مي دويد که يک لحظه صداي ممتدد بوقي را شنيد و بعد فقط استخوان بيرون زده از پوستش را ديد و چشمانش در سياهي فرو رفت.

به هوش که آمد کمي تکان خورد که درد شديدي را احساس کرد به سختي چشمانش را گشود اتاق سفيدي را ديد و با ديدن سرمش فهميد که بيمارستان است کمي فکر کرد و با ياد آوردن آنچه که گذشته بود و ديدن چهره ي مادرش دچار تشنج شد و زن دايي اش که حال او را ديد سريع پرستار را صدا کرد و پرستار همراه دکتر به بالا سر او آمدند و او را معاينه کردند و در آخر در سرمش آرامبخش تزريق کردند و از اتاق خارج شدند. زنداييش همچنان اشک مي رخت و دلش به حال آن دختر که در اين سن پدر و مادرش را از دست داده و از اين به بعد با برادر 5 ساله اش مجبور است به تنهايي زندگي کند؛ ولي در دهنش گذشت که خودش آن دختر را به خانه اش ببرد و همچون مادري مهربان از او مراقبت کند در اين فکر ها بود که شوهرش او را صدا کرد و گفت:

- مريم،حالش چطوره؟ 

- نيم ساعت پيش همين که به هوش اومد تشنج کرد حالا هم آرامبخش بهش زدند دوباره خوابيد ولي گفتند عمل دستش با موفقيت انجام شده .

دايي در حالي که سعي مي کرد بغضش نترکد و گريه نکند گفت: - فردا هفته مادرشه و او نتوانست در هيچکدام از اين مراسم ها شرکت کند و حتي يک بار هم بر سر قبر مادرش بيايد ولي باز خدا را شکر در تصادف اتفاق بدتري برايش نيفتاد! راستي برادرش کجاست؟ - پيش عموشه.

و با ياد آوردن گريه هاي او از ته دل آهي کشيد و گريه بلندي کرد که دايي او را در آغوش گرفت و روي صندلي نشاند و به او گفت آرام باشد و از اتاق خارج شد و به حياط بيمارستان رفت چون ديگر نمي توانست جلوي خودش را بگيرد و گريه نکند . بر روي نيمکتي نشست و سرش را مابين دستانش قرار داد . قطرات اشک از روي گونه هايش پايين ميريخت. نمي دانست چه کند؟ از طرفي غم از دست دادن تنها خواهرش را داشت از طرفي به فکر آينده بچه خواهرانش بود . او نيز تصميم داشت آن ها را خود بزرگ کند و حتي حاضر بود تا آخر عمر بچه دار نشود بايد با زنش مشورت مي کرد. با اين فکر کمي از غمش کم شد و به سراغ مابقي کار هاي هفته خواهرش رفت0

فرداي آن روز افراد کمي بر سر قبر آن زن زحمت کش بودند . و تمامي افراد خلاصه ميشدند به : برادرش ، پسرش ، خانواده سه نفري برادر شوهرش و چند دوست و آشنا و همسايه . ولي آنقدر زن خوب و پاکيزه اي بود که همه از ته دل برايش طلب مغفرت کردند. 

کمي بعد همه از سر قبر بيرون آمدند و به خانه دايي رفتند و زن عمو به جاي مريم خانم به بيمارستان رفت . بعد از خوردن شام همه خانه را ترک کردند و ميلاد (برادر دختر)به اجبار دايي در خانه ماند و به خانه عمویش نرفت، و ميلاد از ته دلش مي خواست به جاي اينکه هرشب از اين خانه به آن خانه رود به پيش خواهر و مادرش مي رفت و در کنار آن ها مي خوابيد ولي حيف...

آن روز دختر که نامش مائده است چندين بار با ديدن کابوس از خواب بيدار ميشد و هر بار با آرامبخشي که به او تزريق مي شد دوباره به خواب ميرفت.

روز بعد با اصرار هاي مکرر ميلاد ، او را به ديدن خواهرش بردند . مائده که او را ديد فقط او را مات نگاه مي کرد و در ذهنش اين جمله را تکرار مي کرد که من مادر اين بچه رو کشتم. ميلاد هم گريه مي کرد و به خواهرش مي گفت:مايده ماماني اجاس؟ مايده من مامانيو مي ام . جلا اف نمي زني؟

با اين حرف ها چشمان مائده پر از اشک شد و مانند جويبار باريکي از چشمانش اشک ميباريد. دايي که وضع آن دو را ديد فورا ميلاد را بغل کرد و از اتاق خارج شد و ميلاد مدام دست و پا ميزد وبا زبانه کودکانه اش مي گفت بذاريد پيش خواهرم باشم. پرستار وقتي سر و صدا ها را شنيد به سمت دايي رفت و گفت: شما به چه حقي بچه آورديد ملاقات فورا برويد بيرون اينجا بيمار ها نياز به آرامش دارند بفرماييد بيرون. دايي هم فورا ميلاد را بيرون برد و براي اينکه او را آرام کند برايش بستني خريد . ميلاد اول قبول نمي کرد ولي کمي که دايي با او شوخي کرد و او را خنداند قبول کرد و با خوردن بستني تقريبا آرام شد.

دايي به ياد دو سال پيش افتاد وقتي که شوهر خواهرش فوت کرد تقريبا اوضاع و شرايط مانند الان بود و تفاوتش آن بود که بر روي تخت بيمارستان خواهرش خوابيده بود که به خاطرخبر ناگهاني مرگ شوهرش سکته خفيفي کرده بود ولي چون سنش کم بود تقريبا خطرناک بود و پزشک بسيار توصيه کرده بود به هيچ وجه در محيط استرس زا قرار نگيرد و کارهاي سنگين انجام ندهد ولي از آنجا که خواهرش آدمي لجباز و مغرور بود بعد از چند روز از مرخص شدنش شروع به خياطي کرد با آنکه با پول بيمه شوهرش خرجيشان درمي آمد و کمي هم پس انداز داشتند ولي براي آينده بچه هايش مي دانست به پول بيشتري احتباج دارد . هرگز نيز حاضر نبود کمک هاي مالي او و عموي بچه ها که حق سرپرستي آن ها را داشت قبول کند. سال پيش هم با مرگ مادرشان شوک بدي شوک بدي به خواهرش وارد شد ولي همه سعي مي کردند جو آرامي را به وجود آورند .

ميلاد که بستني اش را خورده بود دست داييش را کشيد و گفت: دايي بيا بريم ديگه! دايي نيز آهي کشيد و دست ميلاد را گرفت و با هم به خانه اش رفتند . با عموي ميلاد ، حسين آقا، تماس تماس گرفت و در مورد شکايت از راننده اي که به مائده زده بود پرسيد؟ حسين آقا هم گفت: خودم که شاهد بودم مائده خودش را انداخت جلوي ماشين براي همين رضايت دادم و تمام مخارج بيمارستان هم بيمه مي دهد. دايي هم که از تصميم عمو راضي بود با تاييد کارش با او خداحافظي کرد. صداي اذان را که شنيد تصميم گرفت به مسجد برود براي همين وضو گرفت و با ميلاد راهي مسجد شدند. بعد از نماز دايي از خدا خواست دوباره خوشي به خانواديشان بيايد و آن دو طفل معصوم عاقبت به خير شوند . ميلاد هم در تمام طول نماز آرام در گوشه اي نشسته بود و در دل آرزو مي کرد مادرش در بهشت خوشحال باشد و به زودي خواهرش بهبود يابد.

فکر خودکشی تمامی ذهن مائده را فراگرفته بود. او خود را یک قاتل می پنداشت. آن هم قاتل مادرش!در نظرش می آمد که: 

شاید من تنها دختری ام که باعث مرگ مادرش شده. من پست ترین موجود زمینم. اصلا خدا چرا مرا آفریده ؟ من که به جز زیان رساندن کار دیگری نمی کنم. همیشه وجودم باعث نگرانی دیگران می شه. حتی در مدرسه هم نمی تونم با کسی دوس شم. آخه چرا؟ خدایا!چرا؟ من دیگه نمی خوام تو این دنیا باشم. خدا چرا مرا آفریدی که به این خفت و خاری کشیده شم؟ خدایا حداقل خودکشی رو حرام نمی کردی. هر چند که دیگه جای من جهنمه و فرقی نداره! ولی خدا من آدم کشتم باید تقاصش را پس دهم پس باید خودم رو بکشم! اره این جوری کسی هم از ماجرا بویی نمی بره. این بهترین کاره!ولی...برادرم....او بعد از من خیلی تنها میشه اما نه ،عمو و دایی هستن...ولی ما به همدیگه خیلی وابسته ایم....

مائده تمام مدتی که فکر می کرد فقط گریه می کرد نمی دانست چه کند دلش مادرشو می خواست. نمی خواست دیگر به این چیز ها فکر کند. زن عمو که حال او را دید به سمت او رفت و گفت: آروم باش عزیزم! دنیا همین جوره. تو باید محکم باشی و در مقابل سختی ها نلغزی. صبر داشته باش. و خودش به آرامی گریه کرد و از اتاق خارج شد. 

مائده باز با خود اندیشید: آره من باید محکم باشم تقاص گناه من بالاتر از کشته شدنمه باید در این دنیا باشم و سختی های بیشتری رو بکشم باید از این بعد برای میلاد هم مادر باشم هم پدر باید از این به بعد روی پای خودم بایستم. باید باعث خوشبختی میلاد شم. باید دل خیلی های دیگه هم شاد کنم. سخته! ولی شاید بخشی از گناهم بخشیده بشه اگر هم نشد باز چیزی رو از دس ندادم و حداقل تلاشم رو برای جبران کردم.

با این فکراحساس خوبی پیدا کرد. پلک هایش را روی هم نهاد و به خواب رفت.

فردا آن روز دکتر او را مرخص کرد و او به خانه داییش پیش میلاد رفت. میلاد تا خواهرش را دید فورا به آغوش او رفت و شروع کرد به گریه کردن. مائده نیز او را به خود فشرد و در گوش برادرش گفت: میلاد جان! غصه نخور. عزیزم !من پیشتم. هیچ وقت تنهات نمی ذارم. و خود نیز گریه بلندی سر داد. زن دایی که طاغت دیدن این صحنه رو نداشت به آشپزخانه رفت و در گوشه ای آرام گریه کرد. دایی هم آن ها را به سمت اتاقی هدایت کرد و به میلاد گفت: دایی بیا بریم مائده باید استراحت کنه. مائده فورا گفت: نه دایی بذارید میلاد تو اتاق بمونه. دایی که چاره ی دیگری نمی دید قبول کرد و از اتاق بیرون آمد و پیش مریم رفت.

شب آقا حسین به خانه دایی رفت و گفت: من آمدم بچه ها رو ببرم. سرپرستی آن ها به عهده من است. آهی کشید و ادامه داد: باید زودتر از این ها این کار را می کردم و نمی گذاشتم آن مرحوم این قدر سختی بکشد ولی خب دیگه نمی شه به گذشته برگشت. ولی من بعد هر کاری از دستم برآید از این دو طفل دریغ نمی کنم. دایی کمی فکر کرد. حق را به عمو می داد ولی گفت: اما شما پسر بزرگ دارید نمی توانید مائده رو به خانه خود ببرید من....عمو تا این حرف رو شنید سریع از کوره در رفت و بین حرفش پرید و گفت: این چه حرفیه آقا شهرام؟ منظورتون چیه؟ شما به چه حقی به پسر من توهین می کنید من به پسرم اعتماد دارم. در ضمن من از همین الان یک اتاق بزرگ جداگانه با سرویس بهداشت برای آن ها در نظر گرفتم و خودم هم به طور کامل مراقب هستم. 

عمو از جایش بلند شد و خواست که بچه ها را صدا کنه که دایی از او خواهش کند که کمی دیگر بتشیند. دایی گفت: ببخشید من منظور خاصی نداشتم والله من فقط از روی نگرانی این حرف رو زدم. حرف های شما درست. ولی ببینید من سه ساله ازدواج کردم و هنوز بچه دار نشدم و حاضرم در آینده هم بچه دار نشم و تا آخر عمر از همین دو بچه مراقبت کنم. عمو گفت: تو الان داغی چند ساله دیگه ... در همین موقع مائده که تمامی حرف های آن ها را شنیده بود و دیگر طاغتش تمام شده بود وارد اتاق شد و گفت: معذرت می خوام ولی من و میلاد از پس هم بر می آییم و ما به خانه خودمان می رویم و دیگر لازم نیس بحث کنید. عمو از جایش بلند شد و گفت: اولا سلامت رو خوردی؟ مائده سرش را پایین انداخت و آرام سلامی کرد عمو ادامه داد: دوما ما شما رو تو یه خونه تنها بذاریم که هر بلایی سرتان بیاید؟ اگه دزدی بیاد چکار مکنی؟ اصلا اگه یه شب خدایی نکرده تو یا میلاد حالتان بد شه می خوایند چکار کنید؟ ثالثا من که یه مرد بزرگیم از تنهایی می ترسم اون وقت شما دوتا فسقلی می خایند یه عمر تنهایی زندگی کنید؟ مائده کمی فکر کرد . حرف عمویش را قبول داشت و قبول کرد حرف ابلهانه ای زده ولی نمی خواست سر بار عمو و یا داییش باشد برای همین گفت: پس لطفا دو روز به من وقت بدید در این باره فکر کنم. البته نه این که فکر کنید من دختر گستاخیم نه، من فقط از این که شما به خاطر ما دارید بحث می کنید عذاب می کشم. و دوباره سرش را زیر انداخت. عمو و دایی کمی فکر کردند و به مائده حق دادند که خودش تصمیم بگیرد کجا زندگی کند. هر دو با مائده موافقت کردند و عمو مائده را بغل کرد و سر او را بوسید و گفت باشه هر جور تو بخوای و از همه خداحافظی کرد و رفت. مائده یک لحظه به یاد پدرش افتاد. آن دورانی که همه خانواده اش دور هم جمع بودند و زندگیشان پر از شادی و خوشبختی بود. قطره ای اشک بر روی گونه اش افتاد و به اتاق رفت . وقتی میلاد را دید او را بغل کرد و بوسه ای بر گونه او نهاد.

نیمه شب از خواب بیدار شد. میلاد را دید که کنارش مظلومانه خوابیده. بلند شد و به دستشویی رفت. موقع برگشت ناگهان متوجه شد او از خواب توانسته بیدار شود. خدا را از ته دل شکر گفت. و در ذهنش گذشت که اگر بیدار نمی شد چه آبروریزی می شد. لرزی در بدنش افتاد . سریع سرش را تکان داد تا آن فکر از ذهنش بیرون رود و دوباره به خواب رفت. صبح با تکان های میلاد از خواب بیدار شد. لبخند مصنوعی به برادرش زد و بر سر جایش نشستو دست نوازشی بر سر میلاد کشید. با هم از اتاق بیرون آمدند و به زن دایی و دایی سلام کردند و پشت میز صبحانه نشستند. دایی جوابشان را داد و گفت: چرا اینقدر زود بیدار شدید؟ مائده گفت: زودم نیس ساعت7:30 هس. بعد از کمی سکوت دایی گفت: مائده نمی خوای به مدرسه بری؟ مائده که به کل مدرسه رو فراموش کرده بود یک لحظه جا خورد و ملتسمانه به دایی نگاه کرد. دایی هم که شرایط او را می دانست گفت: باشه، می تونی چند روزی به مدرسه نروی ولی بدون که مادرت همیشه خواهان موفقیت تو بوده و اگر تو می خواهی روح مادرتو شاد کنی باید خوب درس بخونی. مائده اول باشنیدن روح مادرت بر خود لرزید ولی سعی کرد خود را آرام کند بعد به حرف های داییش فکر کرد. او باید کاری کند که باعث افتخار خانوادش شود. توان گناه او خیلی بزرگتر است. او باید از این به بعد بهترین هم باشد. با این فکر ها با داییش نگاه کرد و سرش را به نشانه قبول تکان داد. دایی هم که مدرسه اش دیر می شد(دایی دبیر فیزیک بود) بقیه چاییش را سر کشید و فوری خداحافظی کرد و از خانه خارج شد.

زن دایی می خواست میز رو جمع کند که مائده فورا دست زن دایی رو گرفت و گفت: شما بروید بنشینید من انجام میدم زن دایی خواست مخالفت کند که مائده سریع ادامه داد: این جوری کمتر عذاب می کشم. با این حرف و نگاه غمگینش زن دایی قبول کرد و دست میلاد را گرفت و رفت تا با او بازی کند.

مائده هنگام جمع کردن ظرف ها يکدفعه دستش درد شديدي گرفت که حتي يک لحظه مي خواست ليواني که دستش بود را بيندازد. به سختي آن را آرام بر روي ميز نهاد و بر روي صندلي نشست و با دست ديگرش دستش را به آرامي گرفت. ياد روز تصادف هنگامي که استخوان دستش بيرون زده بود افتاد. دلش ريش شد اما وقتي گمان کرد که شايد اين هم قسمتي از مجازاتشه ديگر دلش براي خودش نسوخت! کمي که دستش خوب شد با دست سالمش بقيه ظرف ها را جمع کرد و به سختي آن ها را شست.

وقتي ديد ميلاد با زندايي سرگرمه به اتاقش رفت تا براي آينده اش تصميم بگيرد و برنامه ريزي کند. اول از همه بايد فکري براي مکان زندگي اش مي کرد. از سر بار بودن متنفر بود. به تنهايي هم نمي توانست زندگي کند. پس تنها يک راه مي ماند آن هم خريدن آن اتاقي که عمويش گفته بود . ولي او که پولي نداشت. چرا!او ديگه پول داشت. تمامي پول پدر و مادرش به او مي رسد. ولي نمي دانست دقيقا چه کساني ارث مي برند و به هر کدام چقدر مي رسد. سرش را بر روي ميز نهاد و گريه کرد. آخه چرا او بايد در اين سن به ياد ارث و ميراث باشد. کمي که آرامتر شد تصميم گرفت اول از همه تکليف دارايي و مال و اموالشان را مشخص کند. ولي رويش نمي شد که در اين باره با داييش صبحت کند. ديگر فکرش به جايي نمي رسيد از جايش بلند شد و به پيش زنداييش رفت تا به او در درست کردن ناهار کمک کند.

زندايي مشغول خرد کردن پياز بود. مائده گفت: خسته نباشيد! ناهار چي مي خوايند درست کنيد؟

-اي ناقلا! از همين الان گشنت شد؟

-نه، اومدم کمک کنم.

-لازم نکرده، شما بريد پيش داداشتون من خودم درست مي کنم.ناهارم به دستور آقا ميلاد ماکارانيه!

-ميلاد که داره برا خودش بازي مي کنه. تا شما سس ماکاراني رو درست مي کنيد منم خود ماکاراني رو درست مي کنم. 

قابلمه رو از داخل کابينت برداشت که دستش تير کشيد، خواست ناله کند که جلوي خودش را گرفت. قابلمه پر از آب شد ولي مي دانست که نمي تواند آن را بلند کند. مانده بود چه کار کند. لحظه اي به ياد مادرش افتاد. زماني که پدرش تازه فوت کرده بود. مادرش مريض بود و او مجبور بود خودش غذا درست کند. اون موقع مادربزرگش هنوز زنده بود و همانطور که آشپزي مي کرد به مائده هم ياد مي داد. چقدر فکر مي کرد که چه کار بزرگي مي کند که به مادرش کمک ميکند.(واج آرايي<ک> رو حال کرديد ). سرش را تکان داد تا آن خاطرات را از ياد ببرد. به زن دايي اش نگاه کرد و سيب زميني را دست زن دايي اش ديد. فورا سرش را برگرداند. اما آن روز شوم مانند فيلمي از جلوي چشمش مي گذشت که....

زن دايي به او نگاهي کرد. ديد مائده همين جور ايستاده. تعجب کرد که چرا مائده قابلمه را برنمي دارد که نگاهش به باند روي دستش افتاد. يادش آمد که او تازه دستش را عمل کرده. از خودش بدش آمد. خواست که به سمتش رود که مائده بر روي زمين افتاد و دوباره تشنج کرد. زندايي لحظه اي خشکش زد. ولي فوري به خود آمد و دستمالي را مرطوب کرد و لايه دندان هايش نهاد و با عجله به اوژانس زنگ زد. ميلاد مي خواست به آشپزخانه برود که زندايي مانعش شد و به زور او را داخل اتاقي کرد. ميلاد هم فقط گريه مي کرد و مي گفت مائده چي شده؟ و مي ترسيد مبادا خواهرش را هم از دست بدهد.

زن دايي خواست به دايي زنگ بزند ولي ديد از دايي کاري بر نمي آيد و به جايش با زن عموي بچه ها تماس گرفت و از او خواست فورا به خانه يشان بياييد. زن عمو نيز قبول کرد و سريع آماده شد و با 206 اش به خانه دايي رفت. وقتي که رسيد داشتند مائده را داخل آمبولانس مي گذاشتند. زن دايي او را که ديد گفت: سلام شهره خانم! خوب شد زود اومديد. شما بريد پيش ميلاد من همراه مائده مي رم.

-چي شده؟ چه بلايي سر مائده اومده

-تشنج کرده. شما بريد بعدا تعريف مي کنم.

-باشه، فقط من ميلاد رو مي برم خونه خودمون.

زندايي با سر قبول کرد و داخل آمبولانس شد و رفت. زن عمو هم به پيش ميلاد رفت. او را بغل کرد و گفت: عزيزم غصه نخور خواهرت رفته پيش دکتر که خوب خوب شه. آروم باش عزيزم.

ميلاد کمي در آغوش زن عمويش گريست و کم کم به خواب رفت. وقتي خوابيد زن عمو او را داخل ماشينش گذاشت و به خانه خودش برگشت. ميلاد را به اتاقي که شوهرش براي آن دو در نظر گرفته بود برد و بر روي تخت خواباند.

البته به نظر عمو و زن عمو اتاق بود. در کل خانه اي با دو اتاق، يک آشپزخانه اپن کوچک و سرويس بهداشتي بود که قسمتي از طبقه پايين خانه يشان محسوب مي شد. زماني که مي خواستند آن خانه را بسازند، آنجا را براي وقتي که پسرشان بزرگ شد طراحي کردند تا او در آنجا مستقل زندگي کند.(عمو خود مهندس معمار بود و خودش اين چنين نقشه اي را کشيده بود.) بعد از مرگ مادر بچه ها عمو تصميم گرفت آن اتاق را براي بچه ها کامل کند و امکان زندگي در آنجا را برايشان فراهم کند. وسايل ضروري مانند تخت و ... را هم از خانه يشان آورد تا بچه ها بتوانند چند روزي در آنجا زندگي کنند که ماجراي آن شب پيش آمد... در ضمن عمو وقتي به خانه يشان رفت تشک را در حياط ديد و حدس زد مال ميلاد باشد و در دل گفت چرا ميلاد در اين سن هنوزم شب ادراري دارد؟ اميدوارم از اين به بعد اين اتفاق نيفتد که مائده زجر زيادي رو مجبوره تحمل کنه! همه تشک ها را به دور انداخت و براي هر دو تشک و پتو هاي نو خريد.(عمو پولداره ديگه)

زن عمو به طبقه خودشان بازگشت. به سمت آشپزخانه رفت و زير غذايش که ديگر سوخته بود را خاموش کرد. به عمو زنگ زد و ماجرا را به طور خلاصه تعريف کرد و گفت براي ناهار چيزي بخرد. پيش ميلاد برگشت. به او نگاه کرد که معصومانه خوابيده است. قطره اي اشک از چشمانش چکيد. با دستش آن را پاک کرد. سرش از اين همه اندوه درد گرفت. سرش را ما بين دستانش گرفت و آرام گريست.

مائده به هوش آمد.مکان و زمان را گم کرده بود کمي که اطرافش را نگاه کرد فهميد که باز بيمارستان است. در همين حين زندايي دستي بر سرش کشيد و گفت: چيزي نيست عزيزم! کمي حالت بد شد آورديمت بيمارستان.

-ميلاد کجاست؟

-پيش زن عموست

-امروز چند شنبست؟ چندمه؟

-زمان رو مي خاي بدوني چکار؟ پنج شنبه(اون موقع هنوز پنج شنبه ها تعطيل نشده بود) 27 بهمنه.

با گفتن زمان مائده يادش آمد که هميشه مادرش آخرين پنج شنبه ماه را براي پدرش خيرات مي داد. خواست همين موضوع را بگويد که يادش آمد ديگر مادري هم ندارد. بايد از اين به بعد براي او هم خيرات دهد با اين فکر اشک از چشمانش پايين آمد(نگيد اه اين رمان هم همش اشک شخصيت هاش در مياد! خب چکار کنم؟ اين مسائل گريه داره.) زندايي وقتي اشک هاي او را ديد بغلش کرد و سر او را بوسيد.گفت:چرا گريه مي کني؟ ان شا الله هيچ وقت ديگه پات اينجا نمي افته. بعد لبخندي زد و ادامه داد: چرا! وقتي خواسي يه کوچولوي خشگل مثل خودت به دنيا بياري باز پات اينجا ها باز ميشه! اما حتي اين شوخي هم نتوانست مائده را کمي از غم بيرون بياره. زندايي هم وقتي ديد تغييري در وضع مائده به وجود نيامد، جدي تر به مائده گفت استراحت کند تا يک ساعته ديگه مرخص شود. سپس به ساعت نگاه کرد. مدرسه ها تعطيل شده بودند. براي همين به بيرون رفت و با دايي تماس گرفت. ماجرا را که بازگو کرد تلفن را قطع کرد و از خدا براي آن دو مخصوصا ملئده ياري خواست. دايي هم که ماجرا را فهميد آهي کشيد و مسيرش را از خانه به بيمارستان تغيير داد. در راه ناهار خريد . اتاق مائده را از پرستار پرسيد. داخل اتاق شد. با ديدن مائده لبخندي زد و گفت:حال بچه خواهر عزيز ما چطوره؟ ببين چه جوري خودش را لوس کرده؟ باشه دايي! ما کلا در خدمت شماييم هر چي بگي عمل مي کنيم! ديگه خودتو به اين روز نندازيا! 

مائده وقتي ديد داييش سعي در خوشحال کردن او دارد به سختي لبخندي زد و در حالي که صدايش مي لرزيد گفت: بله ديگه! اگه از همون اول هر چي گفته بودم قبول کرده بوديد کار به اينجاها نمي کشيد. حالا هم سريع منو مرخص کنيد تا کار ديگه اي نکردم. 

همان موقع پزشک وارد اتاق شد و اجازه مرخص شدن را داد. دايي بعد از رفتن دکتر گفت عجب شانسي آورديما وگرنه من مونده بودم چکار منم. مائده سرش را پايين انداخت. با کمک زندايي از جايش بلند شد و سوار پرايد داييش شد و به خانه برگشت.

با کمک زندايي از جايش بلند شد و سوار پرايد داييش شد و به خانه برگشت.

دستان مائده به شدت درد می کرد. آدم سالم هم بعد از تشنج دستانش درد می کند چه برسد به او که دستش مجروحه. آرامبخشی خورد و سعی کرد بخوابد. هر چند که دیگر از خواب متنفر بود. کمی فکر کرد دید دیگه از همه چیز متنفر است. فکر خودکشی دوباره به سراغش آمد. چشمانش را محکم تر فشار داد تا دوباره نخواهد به این چیزها فکر کند. به تدریج آرامبخش ها کار خودشان را کردند و او به خواب رفت. زندایی داخل اتاقش شد تا غذایش را بدهد. وقتی دید او خوابیده دلش نیامد بیدارش کند و از اتاق بیرون آمد. 

عمو بعد از تماس شهره خانم بسیار غمگین شد. دیگر نمی توانست روی کارش تمرکز کند. نقشه ای که مشغول طراحی اش بود را رها کرد و به خانه رفت. خواست به سمت طبقه ای که زندگی برود که شهره خانم ،که با شنیدن صدایی از اتاق خارج شد، حسین آقا را صدا کرد و به سمتش رفت. عمو گفت: میلاد کجاست؟

-پایین خوابیده.

-می خواستی بیاریش بالا بیدار شد متوجه بشیم.

-خب خودم پایین می مونم.تو برو کمی استراحت کن. وقتی پرهام اومد میایم غذا بخوریم.

-باشه. دیگه زنگ نزدی سراغ بگیری؟

-نه گفتم شاید هنوز کار داشته باشند. بعد ناهار تماس می گیرم.

-باشه پس من می رم دیگه.

حسین آقا که از چشمان شهره غم را می دید. او را بوسید و گفت: غصه نخور عزیزم! همه چیز درست میشه. شهره خانم هم سعی کرد لبخندی بزند و با گفتن خدا بزرگه پیش میلاد برگشت. 

کمی بعد پرهام هم آمد. زن عمو میلاد را بیدار کرد و با هم رفتند تا ناهار بخورند. سر میز همه ناراحت بودند به جز پرهام. او وقتی جو غمگین را دید و اینکه میلاد به تنهایی به خانه یشان آمده بود فهمید برای مائده اتفاقی افتاده ولی هیچ احساس ناراحتی پیدا نکرد. چون اصلا از مائده خوشش نمی آمد. مائده تقریبا دختر منزوی بود و هیچگاه با پرهام صبحت نمی کرد. پرهام هم که پسری فوق العاده مغروری بود از این که او تحویلش نمی گرفت احساس خوبی به او نداشت همچنین اینکه آن ها خیلی به اعتقادات دینی پایبند بودند و به نظرش می آمد آن ها خشک مقدس اند. تازه الان بیشتر هم ازش بدش می آمد که باعث ناراحتی پدر و مادرش شده و به زودی به خانه آن ها می آمدند. پیش خود می گفت: کاش یه طوری می شد اون ها نیاند خونمون. عمو کمی که با غذایش بازی کرد یادش آمد امروز مدیر مدرسه با او تماس گرفته بود و از او برای آمدن بچه های مدرسه به ملاقات مائده اجازه گرفته بود تا روز جمعه بچه ها مائده را راضی کنند تا از شنبه به مدرسه بیاید و عمو هم که پیشنهاد مدیر را خیلی خوب می پنداشت قبول کرده بود. الان با این اوضاع نمی دانست چه کار کند؟ برای همین خواست بلند شود که پرهام گفت: مامان من فردا با بچه ها کوه قرار دارم. زن عمو خواست مخالفت کند که عمو فوری گفت: باشه پسرم برو خوش باش. پرهام بسیار تعجب کرد. می دانست دلیلی برای این موافقت سریع پدرش وجود دارد ولی چیزی نمی توانست بپرسد و گفت هر چه می خواهد باشد فردا رو عشقه. زن عمو هم که میدانست حسین آقا کار بی منطقی نمی کند هیچ نگفت. پرهام بعد از خوردن غذایش به اتاقش رفت. به سمت لپ تاپش رفت و وارد نت شد کمی آنجا گشت ولی اصلا حوصله چت کردن نداشت. لپ تاپش را خاموش کرد و بر روی تختش دراز کشید. فکرش درگیر مائده شد که چه اتفاقی برایش افتاده. دیگر نتوانست تحمل کند از اتاق بیرون آمد. صدای صبحت های پدرش با تلفن را شنید که می گفت:-حال مائده چطوره؟-....-آخه چرا دوباره تشنج کرد؟ مگه داروهاش رو نمی خورد؟-.....-واقعا سخته! خدا بهش صبر بده. راسی آقا شهرام، صبح مدیر مدرسه شون تماس گرفت گفت فردا صبح بچه های مدرسه می خاند بیایند ملاقات مائده منم آدرسه خونمون را دادم و گفتم بیاند. حالا مائده می تونه بیاد. شاید کمی روحیش بهتر شه اگر نه هم من به مدیر زنگ بزنم قرار رو کنسل کنم-.....-باشه پس من شب میام متئده رو می برم-.....-باشه.خداحافظ.-....

پرهام از شنیدن صبحت هایش پدرش بسیار ناراحت شد و برای خودش متاسف شد که ظهر چنین فکر هایی می کرد. دیگر جوابش را گرفته بود. خواست به اتاقش رود که میلاد را روی کاناپه دید که در گوشه ی آن نشسته و غمگین و ناراحت است. دلش گرفت. به سویش رفت. موهایش را به هم ریخت و گفت: چطوری آقا میلاد؟ اوه...اوه...ببین چه لباش رو برچیده؟ بابا مائده الان خونه داییت خوش حال و شاد و خرمه. اون وقت تو اینجا نشستی غصه می خوری؟ خنده داره...پاشو بیا بریم تو اتاق من یکم بازی کنیم. شب عمو میره مائده رو میاره اینجا. اون وقت تو ناراحت باشی بهت میخنده ها....

-واقعا مائده شب میاد اینجا؟

-آره، حالا بیا بریم.

با هم به اتاقش رفتند و بازی رایانه ای کردند. عمو هم وقتی رفتار پسرش را دید، بسیار خشنود شد و با او افتخار کرد.

عصر برادر مریم خانم تماس گرفت و گفت حال مادرشان خوب نبس و اگر مریم می تواند به یزد بیاید. مریم هم با توجه به شرایط می خواست بگوید نه ولی دلش نیامد. دلش خیلی می خواست به یزد برود. برای همین گفت شب بهت خبر می دم.

مریم فورا به پیش دایی رفت و موضوع را گفت. مائده که تمام حرف های آن ها را پنهانی گوش داده بود( کلا دختر فضولیه!) قبل از این که دایی چیزی بگوید، جلو تر آمد و گفت: خب به سلامتی می ریند یزد. ایشالله حال مادرتون هر چه زودتر خوب میشه.

-آخه دایی جون! من که خونه نیستم مواظب تو باشم. صبح ها مدرسه ام عصر ها هم موسسه. امروزم پنجشنبست که موسسه تعطیله من خونم. تو را که تنهایی نمی تونیم بذاریم.

-خب من تصمیمم رو گرفتم به خانه عمو می رم. نه این که فکر کنید اینجا راحت نبودم نه ولی اون جا می تونم مستقل زندگی کنم و کار منطقانه هم همینه.

-باشه، هر جور راحتی! راسی امشب عموت میاد اینجا دنبالت. گفت فردا همکلاسی هات میاند ملاقاتت. خوش به حالت! چه همکلاسی های خوبی داری! ما که از این شانسا نداشتیم.

مائده لبخند مصنوعی زد. دلش نمی خواست همکلاسی هایش به ملاقات او بیایند. احساس حقارت و بدبختی می کرد. یاد تصمیمش افتاد. آن افکار را از ذهنش بیرون ریخت و به جایش اندیشید که باید بهترین برخورد را با آن ها داشته باشد و از این به بعد در درسش از همه بهتر باشد.

شب شد. عمو به دنباله مائده آمد. مائده تمام چیز هایی که آنجا داشت را برداشت چون احتمال می داد تا عید به خانه دایی اش برنمی گردد. 

وقتی رسید میلاد دوید بغل خواهرش. خواهرش بر اثر فشار دستان میلاد به دستش دردش گرفت ولی هیچ نگفت و آرام او را از خود جدا کرد. سر او را بوسید و گفت: من نبودم غصه که نخوردی؟ میلاد به یاد حرف های پرهام سریع گفت:نه نه بلا چی اصه بخلم ؟(برای چی غصه بخورم؟) مائده کمی تعجب کرد ولی خوشحال شد که باعث ناراحتی برادرش نشده. 

پرهام وقتی مائده را دید بسیار تعجب کرد. دوسالی بود که او را ندیده بود. از آن روز تا حالا مائده خیلی تغییر کرده بود. دیگر چشم هایش آرام نبود. پر از غم بود. خیلی لاغر تر شده بود. تنها چیز مثبتش جذابیتش بود که از دید پرهام بیشتر شده بود. مائده وقتی نگاه خیره شخصی را به خود دید سرش را بلند کرد پرهام را دید. چهره اش مردانه تر شده بود. شاید اگر افسرده نبود با دیدن چهره اش خنده اش می گرفت مخصوصا وقتی با صدای تقریبا کلفتش سلام کرد. مائده نیز به آرامی سلامی کرد و روبه عمو پرسید: زن عمو کجاست؟ همان موقع زن عمو از آشپزخانه بیرون آمد و گفت: سلام خوش آمدی! چرا دم در ایستادی بیا تو. 

همه با هم وارد حال شدند. زن عمو بلند شد تا میوه بیاره. عمو گفت: خب دخترم تصمیمت رو گرفتی؟ مائده خواست بگوید بله که متوجه پرهام شد. حس می کرد پرهام از بودن آن ها در خانه یشان ناراحت است برای همین گفت: عمو میشه خصوصی با هاتون صبحت کنم. پرهام به شدت از این حرف ناراحت شد و بلند شد و به اتاقش رفت. عمو گفت: خب حالا می تونی حرفت رو بزنی. مائده دلش می خواست با عمو به اتاقی دیگر برود. می دانست گستاخیه. حتی حرف قبلیشم باعث ناراحتی پرهام شده بود. عذاب وجدان گرفته بود ولی چاره ای نداشت. دلو به دریا زد و گفت: میشه بریم تو اتاق خودتون صبحت کنیم. عمو که اضطراب و نگرانی مائده را می دید قبول کرد و بلند شد. زن عمو آمد و گفت چرا بلند شدید من میوه آوردم؟ عمو گفت: باشه برا بعد فعلا می خام با مائده صبحت کنم و به سمت اتاق کارش رفت. مائده نیز با گفتن ببخشیدی دنبال عمویش رفت.

- عمو من می خام خونمون رو بفروشم.

- نمی تونی. 

-چرا؟ اون جا دیگه مال من و میلاده.

-آره ولی شما دیگه بچه صغیره هستید. تا وقتی میلاد 18 سالش نشه و تو ازدواج نکنی نمی توانید هر آنچه داریدو بفروشید.

-پس من از کجا پول در بیارم؟

-این چه حرفیه؟ خب من قیم شمام و خرج و مخارجتون با منه.

-بیمه پدرم چی؟ اونم دیگه قطع می شه؟

-نه اونم تا 18 سالگی و یا وقتی که خودتون حقوق دار شدید هست.

با این حرف مائده کمی خوشحال شد و گفت: پس یک کار میشه کرد. شما به من و میلاد اجازه دهید تو خونه پایین زندگی کنیم و خرجیمون هم از همون بیمه به دست میاریم.

عمو یاد مادرش افتاد او هم همینقدر لجباز بود. او هم می خواست روی پای خودش بایستد. می دانست بحث کردن با او فایده ای ندارد. به ناچار قبول کرد فقط به شرطی که هر موقع نیاز به پول داشت حتی غیر ضروری هم از عمویش پول بگیرد. مائده گفت: فقط اگه ممکنه تکلیف مال و اموال رو مشخص کنید و سهم هر کس رو جدا کنید. عمو گفت: باشه خیالت راحت. پس فردا یه وکیل می گیرم کارهاتون رو درست کنه. 

مائده حس کرد اولین گام را برای جبران گناهش برداشته است. کمی از عذاب وجدانش برای ناراحت شدن پرهام کم شد. چون دیگر عمو خرجی آن ها را نمی داد. 

مائده با میلاد به اتاقی که دیگر برای آن ها بود رفتند تا بخوابند. مائده یادش آمد که فردا صبح مهمان دارد و او هیچ چیزی برای پذیرایی ندارد. مانده بود چه کند؟ اصلا نمی خواست از عمویش کمک بگیرد. ساعت را نگاه کرد. احتمال داد عمویش هنوز بیدار باشد. رویش نمی شد به در خانه یشان رود. ولی مجبور بود. شالش را سرش کرد . میلاد را نگاه کرد. خوابیده بود. سرش را بوسید. پتویش را بالاتر کشید و به پیش عمویش رفت. در زد. عمو در را باز کرد. با دیدن مائده تعجب کرد. نگران شد. گفت: اتفاقی افتاده؟

-نه نه، راستش مثل اینکه فردا قراره همکلاسیام بیاند ملاقاتم. خب، اوم.... من وقت نکردم چیزی بخرم.

سرش را بلند کرد تا عکس العمل عمو را ببینه. عمو لبخندی به لب داشت. عمو خواست کمی اذیتش کند ولی غم چشمان مائده او را از این کار منع کرد و به جایش گفت: اگر یه لحظه در یخچال رو باز می کردی می دیدی همه چیز دارید. مهمونا رو من دعوت کردم پس خودم باید خرجش رو می دادم بقیه اش هم کادوی خانه جدیدتونه. حالا برو بخواب صبح زود بیدارشی. جلوی مدیرتون زشته خواب باشیا. مائده عمویش را بغل کرد و گفت: ممنونم عمو. شما خیلی خوبید. عمو هم سرش رو بوسید و گفت: برو دیگه اینقدر خودت رو لوس نکن، بچه! 

مائده شب بخیر گفت و به اتاقش برگشت. در یخچال را باز کرد. همه چیز در آن بود. مانند زمانی که پدرش زنده بود و قرار بود برایشان مهمان بیاید. اشک از چشمانش چکید. با دستش آن را پاک کرد و با خوردن داروهایش خوابید. 

نیمه های شب با دیدن کابوسی از خواب بیدار شد دور و برش رو نگاه کرد. خدا رو شکر کرد که میلاد بیدار نشد. دستش تیر کشید. ناله خفیفی کرد. یاد خوابش افتاد. برادر ، عمو، دایی، همه، دورش حلقه زده بودند و مدام می گفتند تو قاتلی و به سمتش سیب زمینی پرت می کردند. عاجزانه بر زمین افتاد برادرش به بالا سرش آمد و گفت: خیلی پستی مائده. چطور می تونی تو چشم من نگاه کنی. تو مادرم رو ازم گرفتی. تو به مادرت هم رحم نکردی. تو باید رنج بکشی. من هیچ وقت نمی بخشمت. 

اشک همچون سیلی از چشمانش می بارید. دستش را گاز می گرفت که صدای هق هقش بلند نشود. زجر سختی می کشید. متکایش را برداشت و آن را گاز می گرفت. دلش می خواست جیغ بکشد ولی مجبور بود صدای گریه اش را هم قطع کند از جایش بلند شد. خواست آب بخورد که ترسید. به دستشویی رفت و آمد بخوابد ولی خوابش نمی برد می خواست قرص بخورد ولی ترسید صبح خواب بماند و به قول عمو خیلی زشت بود. شروع کرد به خواندن دعا ها و سوره هایی که حفظ بود. بی آنکه بفهمد به خواب آرامی رفت.(بالاخره این روز نحس تموم شد!)

صبح پچه ها به دیدنش آمدند. یکی از آن ها دفتر هایش را به او داد تا روزهایی که غایب بوده را جبران کند. همچنین به او گفت که اگر سوال یا مشکلی داشت از او کمک بگیرد. با قرار اینکه مائده از فردا به مدرسه رود، هر کس به خانه خودش رفت. تمام وقت هم زن عمو از بچه ها پذیرایی می کرد. بعد از رفتن آن ها زن عمو گفت: دوستای خوبی داری. خیلی با معرفت بودند. خب دیگه من میرم با میلاد برای ناهار بیاند بالا. 

-نه مزاحم نمی شیم خودم یه چیزی درست می کنیم میخوریم.

- این چه حرفیه؟ نیاند ناراحت می شما.

مائده در دل گفت بیایم هم پرهام ناراحت میشه پس در کل یکی ناراحت میشه برای همین گفت:

ما اینجا نیومدیم که سربار شما باشیم. من با عمو هم صبحت کردم ما فقط اینجا زندگی می کنیم. همه ی کار هایمان هم خودمان انجام می دهیم هر چند که خیلی وقت ها مثل امروز مجبوریم از شما هم کمک بگیریم ولی کار هایی که خودمان می تونیم بکنیم بگذارید خودم انجام دهم. باور کنید این جوری کمتر عذاب می کشم. بعد لبخندی زد و ادامه داد: وگر نه کی می تونه از دست پخت شما بگذره. 

-آخه...

-دیگه آخه نداره. 

زن عمو هم مانند زندایی مجبور به قبولی حرف های مائده شد و گفت: هر جور راحتی. و رفت. مائده دستانش را بالا برد: خدایا! یعنی کار اشتباهی می کنم؟ خدایا! الان باز کسی را ناراحت کردم؟ خدایا! چرا هر روز من یکی رو ناراحت می کنم؟ دوباره اشکش درآمد ولی از ریزش آن جلوگیری کرد. به آشپزخانه رفت و برای میلاد ماکارانی که قرار بود دیروز بخورد درست کرد. البته بدون سیبزمینی.

بعد از ناهار میلاد کمی دیگر بازی کرد و بعد خوابید. مائده هم ظرف ها را شست و به سراغ درس هایش رفت. 

به خاطر تاریکی ساعت را نگاه کرد. تعجب کرد. او از ساعت دو تا شش به طور پشت سر هم درس می خواند. وسط هایش که خسته می شد یاد تصمیمش می افتاد و دوباره ادامه می داد. تقریبا بیشترش را خوانده یود. بقیه رو برای بعد شام گذاشت. به میلاد نگاه کرد. تعجب کرد که او چرا اینقدر می خوابه لامپ ها را روشن کرد و به پیشش رفت و با نوازش سعی در بیدار کردن او کرد. میلاد از خواب بیدار شد. مائده گفت: چقده تو می خوابی؟ پاشو دیگه. شب شد. میلاد خمیازه بامزه ای کرد و بر سر جایش نشست. مائده دستش را گرفت تا او بایستد و گفت: تا تو دسو صورتت رو بشوری منم میوه و شیرینی میارم بخوریم. 

زن عمو دلواپس بچه ها بود. وقتی دید هوا تاریکه دیگه طاغت نیاورد و به پیش آن ها رفت. در زد و وارد شد. وقتی دید که مائده با محبت و مهربانی به میلاد میوه می دهد در دل گفت: کاش من هم دختری مانند مائده داشتم..... ولی او دیگر دختر من هست. خدا را شکرت. به پیششان رفت و گفت: سلام مهمون نمی خوایند؟ مائده از جایش بلند شد و گفت: شما خودتون صاحب خونه اید بفرمایید. به سمت آشپزخانه رفت و برای زن عمو هم پیش دستی آورد. زن عمو گفت: این همه وقت اینجا تنهایی چکار می کردید؟ چرا تا بالا نیومدید؟ من همش چشم به در بود که شما بیایید. دیگه طاغت نیووردمو خودم اومدم.

-من که داشتم درس می خوندم. میلادم خواب بود. عمو چطورند؟ 

-خوبند. راسی ناهار چی خوردید؟

-ماکارانی.

زن عمو رو به میلاد پرسید: میلاد جون دست پخت خواهرت چطوره؟ قابل خوردنه؟ 

-ایه مائده غدا هاشو خلی اوشمزه می پزه(اره مائده غداهاش رو خیلی خوشمزه می پزه.) 

زن عمو لبخندی زد. و دیگر چیزی نگفت و کمی بعد رفت.

صبح برنج را داخل پلو پز گذاشت تا بپزد. خواست خورشتی هم بار بگذارد ولی دید حسش نیست با خود گفت سر راه کنسرو می خرم می خوریم. راهی مدرسه شد. مدرسه اش نزدیک بود و می توانست پیاده برود. خوشحال بود که دیگر نباید پول سرویس دهد. قبل از رفتن به پیش زن عمو رفت و سفارش میلاد را کرد. پرهام هم با مائده بیرون آمد. مائده سلامی کرد. پرهام هم گفت: سلام کلاغ سیاه.و خندید. آخه مائده چادر سرش بود. موقعی که سرویس داشت برای مدرسه چادر سرش نمی کرد. حالا هم دلش نمی خواست سرش کند ولی به دو دلیل این کار را کرد یکی به خاطر این که ظهر ها هنگام برگشت احساس امنیت کند و دوم احساس می کرد که مادرش اینگونه از او راضی تر است. بی توجه به حرف او از خانه خارج شد و راهش رو گرفت و رفت.

در مدرسه تقریبا روز خوبی را داشت. بچه ها به جز چند نفر هوایش را داشتند. او هم اشکالاتش را از بچه ها می پرسید و آن هایی که بچه ها هم که نمی دانستند را از معلم ها می پرسید. معلم ها هم از این همه دقیق بینی او تعجب می کردند ولی می دانستند که مائده دختر بسیار باهوشیست و اگر کمی به درسش توجه کند موفق می شود.

مائده قبل از فوت مادرش به خاطر داشتن مشکلاتش انگیزه ای برای درس خواندن نداشت برای همین نمره هایش عالی نمی شد.

روز ها به همین منوال می گذشت. مائده که از خیلی وقت پیش یاد گرفته بود شب ها گریه کند، هر شب بعد از اینکه میلاد می خوابید دوساعتی را گریه می کرد. او دیگر هیچ وقت دچار شب ادراری نشد. چون دیگر به آن فکر نمی کرد. برای همین وقتی می خوابید دچارش نمی شد. غم های او جدید شده بودند و چه بسا بزرگ.شب ها بیدار می ماند و 

از دلتنگی پدر و مادرش می گریست.

از اینکه گناه به این بزرگی انجام داده که شاید هیچ وقت هم بخشیده نشه. 

از اینکه این همه مسئولیت بر شانه های کم توانشه.

از اینکه چگونه روزی به میلاد بگوید که مادرش را او کشته.

از اینکه هر شب کابوس می دید و به رنج هایش اضافه می شه.

از اینکه دست دردش روز به روز بیشتر می شه و همواره مجبور است جلوی ناله هایش را بگیره. 

از اینکه در این سن باید اینقدر کار کند. هم مادر باشد هم پدر هم خواهر. دوست داشت فقط خواهر باشد.

و بدتر از همه اینکه می دانست خودش مسبب همه ی این هاست.

بالاخره روز چهلم فوت مادرش فرارسید. او باید به سر قبر مادرش می رفت. پاهایش او را یاری نمی کردند تا سوار بر ماشین عمویش شود. با چه رویی به سر قبر مادرش می رفت. یادش می آمد که آن روز در مدرسه چه خیال خوشی داشت که مادرش با کمی منت کشی او را می بخشد و دوباره همه چیز مثل قبل می شود.

اگر دست خودش بود هرگز بر سر قبر مادرش نمی رفت. اما جلوی عمویش چیزی نمی توانست بگوید. نمی خواست بقیه بفهمند که او باعث مرگ مادرش شده. می ترسید که همه روزی بفهمند و او را ترک کنند. حقم بهشان می داد. ولی نمی توانست تحمل کند بقیه او را به چشم قاتل ببینند. نمی توانست بی توجهی آن ها را تحمل کند. می دانست خودخواهیه. ولی پیش خود می گفت من که اینقدر پستم پس اینم روش. ولی با تمام وجودم تلاشم را برای جبران می کنم. 

سر قبر که رسید عکس مادرش را دید. دلش ریخت. پاهایش سست شد. زانو هایش محکم بر زمین کوبیده شد ولی او هیچ چیز نمی فهمید. احساس سنگینی شدیدی می کرد. انگار تمام بار دنیا بر دوش او افتاده. تمام مهربانی و محبت های مادرش به یادش می آمد. 

می خواست که فریاد بزنه اما دیگه نایی نداشت. 

می خواست تلافی جیغ هایی که شب ها به زور خفه می کرد را در بیاورد اما دیگر توانی نداشت.

نمی خواست باور کند. نمی توانست باور کند.

دلش آغوش مادرش را می خواست.

از ته دل گریه کرد. انگار حقیقت ذره ذره در وجود او راه پیدا می کرد و او را وادار به گریه کردن می کرد. آنقدر ضعیف شده بود که به زور می توانست ناله کند.

دیگر بدنش تحمل این همه غم را نداشت و بی هوش بر روی زمین افتاد.

میلاد از همان لحظه ای که داخل ماشین شد گریه می کرد. می دانست که باز بر سر قبر مادرش می روند. با این سن کمش مفهوم مرگ را خیلی خوب درک می کرد. می دانست که مادرش نیز مانند پدرش دیگر هیچگاه به پیشش نمی آید. می دانست نباید منتظر مادرش بماند. برایش خیلی سخت بود. خیلی وقت ها جای خالی پدرش را حس کرده بود و الان در این چهل روز هم جای خالی مادرش را میفهمید. ولی چون بسیار تودار بود هیچ نمی گفت. میفهمید محبت خواهرش به او بیشتر شده. میفهمید زن عمو سعی داره جای خالی مادرش رو پر کنه ولی او هیچ یک از این ها را نمی خواست. او آغوش مادرش را می خواست. دلش برای محبت های مادرش تنگ شده بود. با این ها می دانست هیچ وقت نمی تواند به این آرزو ها برسد. به خدا گفت: خدایا چرا بابا و مامانمو ازم گرفتیو بردی پیش خودت؟ چرا منو مائده رو تنها گذاشتی؟ خدا مگه من بچه ی بدی بودم؟ خدا اگه اونا رو برگردونی قول قول می دم که دیگه اذیت نکنم. قول می دم پسر خوبی باشم. خدا من دلم برا مامانم خیلی تنگ شده. خدا ببین مائده چقد ناراحته. چرا اونا رو بردی پیش خودت؟

سر قبر حال مائده را که می دید بیشتر غصه اش می شد و گریه هایش شدیدتر می شد. طاغت دیدن زجر کشیدن خواهرش رو نداشت. عمو او را بغل کرد و سعی می کرد او را آرام کند. وقتی مائده بی هوش شد طوری که میلاد نفهمد او را به پرهام سپرد و به سراغ مائده رفت.

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

با کمک دایی او را به ماشین بردند و کمی آب به رویش پاشیدند تا به هوش بیاید. کمی آب قند که خورد حالش بهتر شد. دایی به او گفت: چرا با خودت این جوری می کنی؟ باور کن این جوری مامانت بیشتر عذاب می کشه. آره سخته از دست دادن پدر و مادر خیلی سخته. اما تو باید این تقدیر رو قبول کنی. بدون حتما یک حکمتی بوده که این اتفاق افتاده. تو نباید خودت رو عذاب بدی. باید قوی باشی. زندگی سختی های بزرگتر از این هم داره. تو باید محکم باشی و با مشکلاتت بجنگی تا تو زندگیت بتونی موفق بشی. تا همه بهت افتخار کنند. نه این که با هر مشکل بلرزی و بگی نه من نمی تونم تحمل کنم و ازش فرار کنی. 

مائده فقط اشک می ریخت و به حرف های داییش گوش می داد. حرف هایش را قبول داشت ولی واقعا نمی توانست سنگینی بار گناهی که کرده است را تحمل کند. می خواست به داییش بگوید غم من فقط به خاطر از دست دادن آن ها نیست. غم من برای اینکه مسبب مرگ مادرم بودم هم هس. به خاطر اینکه تاوان سختی رو باید پس بدمم هس. به خاطر میلادم هس. به خاطر خیلی چیزهای دیگه هم هس که شما از هیچ کدومش خبر ندارید. آخه من چگونه می تونم این همه غم رو تحمل کنم؟ چگونه نلغزمو محکم باشم. مگه من چند سالمه؟ منم دوس دارم به جای این همه غم مثل دوستام شاد باشم و بخندم. می خوام تنها دغدغم درسم باشه. می خوام صبح که از خواب بیدار می شم مامانم صبحونه جلوم بذاره نه اینکه تازه به فکر این باشم برای ناهار چی بپزم.... دلم می خواد فقط به فکر این باشم چه چیز رو دوس دارم تا به بابام بگم بخره نه این که پول بیمه اش رو بگیرم و به این فکر کنم هزینه خرج و مخارجمان چقدر میشه. چقدرش رو پس انداز کنم...چقدش رو خرج خوراکی کنم ... چقدش و فلان کنم که تا آخر ماه پول داشته باشیم و مجبور به دس درازی نباشیم.. 

ولی هیچ نمی توانست بگوید. تنها کاری که از دستش بر می آمد این بود که جلو گریه اش را بگیرد تا داییش کمتر نگران باشد. با این حال هق هقش را نمی توانست تمام کند.

فردا زن عمو برای آن دو لباس رنگی آورد و از آن ها خواست که لباس مشکیشان را درآورند. مائده در جا مخالفت کرد و گفت: لباس میلاد را بدهید ولی از من نخواهید این کار را بکنم. زن عمو از او خواست که به آن یکی اتاق بیاید تا با او صبحت کند.

-عزیزم می دونم سخته ولی به فکر این بچه هم باش اگه تو این لباس ها رو نپوشی اونم نمی پوشه. اون الان سنش خیلی کمه نباید این قدر افسرده باشه تو باید اون رو شاد کنی و از این غم رهایش کنی نه این که فقط به فکر خودت باشی .

تا زن عمو این حرف را زد مائده لباس ها را از دست زن عمویش گرفت و گفت: باشه دستتون درد نکنه. هم به خاطر لباس ها هم به خاطر حرف های قشنگتون. زن عمو لبخندی زد و گفت پس من می رم بالا شما هم این لباس ها رو پوشیدید بیاند بالا برا شام نه هم نمی گی که این یه دستوره. مائده هم قبول کرد. 

بعد از پوشیدن لباس ها مائده شالش را هم سرش کرد و دست میلاد را گرفت و با هم بالا رفتن. زن عمو با دیدن شال مائده تعجب کرد و گفت: چرا شال سرت کردی؟ 

-به خاطر آقا پرهام. 

- اون که هنوز بچست فکر کنم تازه 15 سالش تموم شده. راحت باش شالت رو در بیار.

مائده می خواست بگه اولا سنش مهم نیست و همین که تموم مسائلو متوجه می شه کافیه دوما 15 سال دیگه سن تکلیفه، تازه و قدیم نداره آدم همین که به سن تکلیف رسید باید تکالیفش رو انجام بده. 

با این حال گفت: این جوری راحت ترم کمترم سرم درد می گیره.

میلاد نگاه پر تحسینی به مائده کرد که یعنی کار درستی انجام دادی. مائده هم به او لبخندی زد و با خود گفت: عجب داداش با غیرتی دارما... ولی خدایا چکار کنم؟ من نمی خوام مورد تمسخر قرار بگیرم. این بار این بهانه رو اوردم دفعه بعد چکار کنم؟ اصلا توی مسائل دیگه چی؟ من قرار برای همیشه با اینا زندگی کنم. خدایا خودت کمکم کن.

عمو هم وقتی مائده را دید تعجب کرد ولی هیچ نگفت. پرهام هم به او پوزخندی زد و حتی سلامش هم نکرد. کلا شال مائده برای آن خانواده دهن کج بود.

بعد از پایان شام مائده به زن عمو کمک کرد و به خانه یشان برگشت. میلاد که بسیار خسته بود فوری به خواب رفت. مائده در سرش احساس سنگینی شدیدی می کرد. مسائل زیادی در ذهنش بود. هر کدام از آن مسائل برای خودشان دغدغه بزرگی بودند. مائده دلش می خواست تمام آن ها را به دور بریزد و با آرامش بخوابد. ولی نمی توانست. آن مسائل جز لاینفک زندگی اش بودند. 

داروهایش را خورد. روی تخت دراز کشید. دستش را بر روی پیشانی اش گذاشت. با خود اندیشید: یعنی من اگر شال سرم نمی کردم و با پرهام همیشه گرم می گرفتم کار درستی بود. چرا کار های خوب از نظر بعضی ها بد و عجیب به نظر می رسه؟ یعنی من تو خوب و بد اشتباه می کنم؟ چیزی که مامانم به من یاد داد همین بود. یعنی من اشتباه یاد گرفتم؟ یادمه بابا با مامان یه بار سر رفتن یه مهمونی دعوا می کردند و در آخر بابا خودش تنها رفت. ولی حالا کار کدومشون درست بود؟ بابا که رفت یا مامان که نرفت؟ ای خدا! پاک گیج شدم. دیگه حتی صحیح و غلط هم نمی تونم تشخیص بدم. تازه می خوام میلاد رو هم خودم تربیت کنم. ای خدا! باز هم از تو یاری میخواهم. من که واقعا جز تو کسی رو ندارم. خدایا من و میلاد رو به راه راست هدایت کن.

مائده طبق عادت هر شبش چند قطره اشک دیگر هم ریخت و بعد خوابید.

باز عالم و آدم و پوسیده گان خزان و زمستان ،خندان و شتابان به استقبال بهار میروند تا اندوه زمستان را به فراموشی سپارند و کابوس غم را در زیر خاک مدفون سازند و آنگه سر مست و با وجد و نشاط و با رقص و پایکوبی با ترنم این سرود طرب انگیز نو روز و جشن شگوفه ها را بر گذار می نمایند .و باز گرمای ملایم و فرحبخش روز های آفتابی بهار در باغ و راغ و کشتزار ها به سبزه و گلها و درختان بشارت میدهد تا از خواب سنگین زمستان بیدار شوند و روح تازه بخود گیرند و آنگاه این نوای جانبخش را ساز بدارند .

همه در تکاپوی خرید عید هستند. مائده هیچ دلخوشی برای آمدن عید ندارد اما به خاطر بردارش مجبور است. یاد پیامکی که سال پیش داییش فرستاده بود، افتاد:

یادم باشد که زیبایی های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی های بزرگ باشند.

یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می خواهم باشند.

یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم.

یادم باشد که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی تواند مرا با خود آشتی دهد. یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم ،چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی تواند با دیگران مهربان باشد.

عمری با حسرت و انده زیستن نه برای خود فایده ای دارد و نه برای دیگران.

باید اوج گرفت تا بتوانیم آن چه را که آموخته ایم با دیگران نیز قسمت کنیم.

لحظات از آن توست؛ آبی، سبز، سرخ، سیاه، سفید،... رنگهایی را که بایسته است بر آنها بزن

روزهایت رنگارنگ.

سال نو مبارک!( متن از سرکار خانم سرور جوان )

الان می توانست آن ها را درک کند. تصمیم هم گرفت که واقعا آن ها را در یاد داشته باشد.

به همراه میلاد و زن عمو به خرید می روند. و هر آنچه که برای عید نیاز داشتند را خریدند. عمو اینا می خواستند به شمال بروند و مائده با آنکه دلش نمی خواست برود و فکر می کرد شاید بی احترامی به مادرش باشد که به مسافرت می رود اما باز به خاطر میلاد پذیرفت.

سال تحویل که شد همه عید را به تبریک گفتند. عمو به همه عیدی داد. مائده هم اسباب بازی ای (همونایی که ماهیا رو باید با قلاب بلند کنی.) که برای میلاد خریده بود را داد. پرهام گفت: کاش منم یه خواهر داشتم بهم عیدی می داد. همه خندیدند. مائده که می خواست از این به بعد پرهام را مانند برادرش بداند، کادویی را به او داد و گفت: پس من چیم؟ از این به بعد من خواهرتم. پرهام خوشحال بسته را باز کرد. یک فلش مموری توش بود. گفت: تو از کجا می دونستی من یه فلش می خوام؟

-دیگه دیگه!

-می دونم مامانم گفته. ولی دست درد نکنه آبجی!

همه خندان بودند. کمی بعد همه ی وسایل را جمع کردند تا راهی سفر شوند. قبل از سفر به بهشت زهرا رفت. مائده سعی داشت خودش را آرام نگه دارد و به مادرش قول داد در این سال تمام تلاشش را می کند. داخل ماشین شدند و راهی شدند. مائده دلش گرفته بود. دوباره آن افکار می خواستند ذهن مائده را به خود مشغول کنند. او که نمی خواست جلوی عمویش گریه کند mp3 اش را از داخل کیفش برداشت و هنزفری اش را داخل گوشش گذاشت. حوصله آهنگ هم نداشت. آن ها را یکی یکد رد می کرد تا این که رسید به این آهنگ:

خدا كنه كه حسرت خوشي به قلبت بمونه ***** يه بي وفا مثل خودت ريشه هاتو بخشكونه

يكي باشه كه هر نفس آتيش به جونت بزنه ***** بهت خيانت بكنه زخم زبونت بزن

الهي اون هركي كه رسید پا روي قلبت بزاره ***** هرچي كه با من مي كني يه روز به روزت بياره

همين قد هم كه خواستمت از سرتم زياديه ***** فكر نكني توقلب من يه لحظه از تو ياديه

خيال نكن به يادتم بدون كه مردي تو دلم ***** خودت ميدوني جاي عشق نفرتو كاشتي تو دلم

آهاي رفيق نيمه راه هاي تو كه تنهايي ميري ***** فقط يه نفرين ميكنم تو اوج غربت بميري

( آهنگ نفرین از محسن یگانه )

قبلا هم این آهنگ را گوش داده بود اما هیچگاه فکرش هم نمی کرد روزی برسد که احساس کند نفرین شخصی پشت سرشه. آن هم نفرین مادرش! میلاد مائده را که دید نگران پرسید: مائده چلا گیه می انی؟( چرا گریه می کنی؟) همه به مائده نگاه کردند. مائده هم که توجه همه را به خود دید. هنزفری اش را از گوشش درآورد و گفت: چی شده؟ عمو جواب داد: چرا گریه می کنی؟ حالت خوب نیست؟ می خوای برگردیم؟ مائده دستش را بر صورتش کشید و دید خیس خیسه. اصلا متوجه نشده بود که گریه کرده. فورا صورتش را پاک کرد و گفت: نه چیزی نیس. فقط کمی دلم گرفته بود. و برای اینکه جو را عوض کند ادامه داد: عمو دست فرمونتون خیلی خوبه ها! این پیچای تند جاده چالوس رو خیلی خوب روندید.

-خب دیگه چند سال سابقه پشت این کاره دیگه! من از بچگی عاشق رانندگی بودم.

پرهام از این فرصت استفاده کرد و گفت: آی قربون بابام برم که دقیقا منم مثل خودتونم. قول میدید به منم یاد بدید؟

-پسر تو که تا دیروز موتور می خواستی حالا رانندگیم می خوای یاد بگیری؟

-موتور که جای خود دارد اما می خوام رانندگی ام یاد بگیرم که وقتی 18 سالم شد سریع گواهینامه بگیرم.

-خب همو 18 سالگی یاد می گیری دیگه چه عجله ای داری؟ هر چیزی جای خودشو داره.

-بابا همه ی دوستام بلدند چرا شما اینقدر منو اذیت می کنید؟

-با این که همه ی دوستاتم لاف می زنن ولی باشه بهت یاد می دم. فرمایش دیگه ای ندارید؟

-نه دیگه! فکرامو می کنم اگه بود بهتون میگم.

-امان از دست تو پسر!

بالاخره به ویلا رسیدند. مائده پیاده شد. چمدانش را از صندق عقب برداشت و دست میلاد را گرفت. پرهام بهش گفت: نترس فرار نمی کنه.

-می ترسم تو بدزدیش.

-برا چی بخوام چنین کاری کنم؟

-چون حسودی!

پرهام پوزخندی زد و خواست از کنارش بی تفاوت رد شود که یاد چیزی افتاد. برگشت و گفت: راسی چی شده کشف حجاب کردی؟ ( یعنی چرا دیگه چادر سرت نکردی؟) 

-خب وقتی دو تا داداش باغیرت هوام رو دارند دیگه به چادر نیازی ندارم.

پرهام جا خورد. توقع نداشت مائده چنین جوابی به او بدهد. ولی خوشش آمد. گفت: آفرین، خوشم اومد خواهر عاقلی دارم. میشه روت حساب کرد. 

با هم به ویلا رفتند و هر کس به سمت اتاقی حرکت کرد.

عمو گفت: من يکم استراحت مي کنم بعدش مي ريم بيرون شام مي خوريم و مي گرديم. کسي مخالفت نکرد و همه رفتند تا استراحت کنند.

با آنکه شب بود اما چون ناهار حاضري خورده بودند و همه گرسنه بودند تصميم گرفتند به رستوران بروند. داخل رستوران شدند. عمو گفت: چي سفارش بدم؟ 

پرهام: من که کباب با نوشابه

زن عمو: برا منم جوجه با نوشابه

عمو نگاهي به مائده کرد و گفت شما دوتا چي مي خوريد؟

ميلاد: منم جوجه کباب مي هام با نوتابه (نوشابه) 

مائده: من و ميلاد يه پرس بسه مونه بيشتر نمي خوريم. فقط برا من دوغ بخريد.

عمو رفت سفارش داد 2 تا کباب 3 تا جوجه. گارسون غذا را آورد و همه مشغول شدند. چشم پرهان به دوغ مائده که کنارش بود افتاد که روش نوشته گاز دار. فکر خبيثي به ذهنش رسيد. دوغ را سريع برداشت و شروع به تکان دادنش کرد. عمو گفت: پرهام تو که دوغ مي خواستي چرا نوشابه سفارش دادي؟ دوغ مائده را بهش بده.

-إ راست ميگند. اصلا حواسم نبود.

دوغ را گذاشت و نوشابه را برداشت. مائده هم براي اينکه يه موقع دوغش را از دست ندهد برداشت تا درش را باز کند که زورش نرسيد. خواست به عمو بدهد که پرهام فوري گفت: عرضه يه در باز کردن هم نداره. مائده که بهش برخورده بود تمام زورش را به کار برد و درش را باز کرد. همه اش به لباسش ريخت. لباسش هم چون سياه بود سفيدي دوغ روش خيلي تو چشم بود. پرهام که تا آن موقع سعي مي کرد نخندد ديگه طاغت نياورد و زد زير خنده. مائده هم فکر چطوري تلافي کنه که ديد تنها راه خالي کردن بشقاب رو لباسشه ولي ديد فوري مي تونه مانع بشه. برا همين لبخندي زد و گفت: پرهام ميشه يه دستمال بهم بدي. و همين که پرهام مي خواست دستمال رو بده فوري بشقابش رو برگردوند. پرهام خواست خودش را عقب بکشه که دير شده بود. پرهام خواست بشقاب مائده را برداره که مائده فوري آن را عقب کشيد. عمو که ديد اين دو دارند آبرويش را مي برند گفت: بس کنيد بچه ها! آبرو برام نذاشتيد. هر دو ساکت شدند. پرهام براي مائده خط و نشون مي کشيد اما مائده هيچ عکس العملي انجام نداد. کمي بعد پرهام که هيچ غذايي نداشت گفت: بابا من گشنمه.

-حقته! مي خواستي اين کار رو نکني.

-خب من اشتباهي دوغ رو برداشتم.

مائده: منم حواسم نبود دسم خورد.

عمو که ديد اين دو دوباره به جون هم افتادن گفت: باز شروع کرديد؟ باشه حالا دوباره برات سفارش مي دم.

مائده: نمي خواد عمو. من که گفتم برا من و ميلاد يه غذا کافيه. غذاي منم تقريبا دست نخوردست.

پرهان خواست مخالفت کنه که عمو چشم غره اي به او رفت. مجبور شد قبول کند. ولي در دلش گفت: بدم نشد. جوجه اش خوشمزه تره کبابه. 

به ويلا برگشتند. عمو خواست به عنوان تنبيه ديگه به گردش نروند که با پادر مياني زن عمو راضي شد. بعد از اين که آن دو لباس هايشان را عوض کردند با ماشين گشتي زدند و بستني خريدند. آخر دست عمو يه هندونه بزرگ خريد و به ويلا برگشتند. 

کنار دريا آتش کوچکي درست کردند و زير اندازي پهن کردند. عموهندونه را برش زد و به هر کس يه تيکه داد همه به دريا نگاه مي کردند. 

آسمانم دريا

زمينم دريا

هويتم دريا

دريا، دريا، دريا

خزر. ميراث هزار ساله ي تاريخم

افسوس له شده پوتين هاست.

(رضا قلی زاده)

عمو رو به پرهام گفت: پرهام می تونی با گیتارت برامون آهنگ بزنی؟

پرهام خوشحال شد خواست موافقت کند ولی ترسید مائده مسخرش کنه و براش یه سوژه بشه برا همین گفت: آخه پدر من که تازه رفتم کلاس بذارید وقتی که ماهر براتون می زنم.

مائده: إ پرهام ضد حال نزن! بابا ما که هیچ کدوم بلد نیستیم. بدم بزنی نمی فهمیم.

-خب حالا که اینقدر خواهش و التماس می کنید باشه. چکار کنیم دیگه هنرمندی و هزار دردسر.

-برو بچه این قد ادا نیا.

پرهام گیتارش رو آورد و شروع کرد به نواختن.به مائده نگاهی کرد. وقتی دید در نگاهش هیچگونه تحقیر و تمسخری نیس و داره با تحسین نگاهش می کنه اعتماد به نفسش بالا تر رفت. چشمانش را بست و با تمام وجود شروع به خواندن کرد:

هر شب دل من کارش اینه...جلو عکسات می شینه

می دونم راهی نیست غیر از تنهایی

دنیام شده تاریک و تیره...داره قلبم می میره

آخه امشب باز حس کردم اینجایی

گریه ی هر شب من...شده عادتِ تنهایی

به اینجا که رسید چشمان مائده پر از اشک شد. او هم هر شب گریه می کرد. 

عشق تو تو دلِ من...شده باعث رسوایی

قلب دیوونه ی من...هنوزم دوسِت داره

همدم گریه ی من...شب و این در و دیواره

وای از تنهایی...

شاید دیگه از یادت رفتم...دارم از پا می افتم

ولی باز قلب من آروم نمی شه

تنهام،غمِ تو باز دوباره...تو دلم پا می ذاره

تو که رفتی اون می مونه همیشه

هر کی می بینه منو...می گه از دنیا سیره

تقصیر چشم تو بود...دل من بی تقصیره

خسته ی خسته منم...دیگه طاقت ندارم

کاش بدونی عزیزم..هنوزم دوسِت دارم

میلاد که خسته شده بود و خوابش می آمد روی پای مائده خوابیده بود. بعد از پایان آهنگ پرهام به مائده نگاه کرد. سرش پایین بود. آرام اشک می ریخت و سر میلاد را نوازش می کرد. دلش می خواست جای میلاد بود. یاد صبح افتاد. شاید واقعا حسود بود. ولی چرا باید به این چیز ها حسودی کند؟ با صدای پدرش به خود آمد. 

-ترشی نخوری یه چیزی میشیا! ببین اشک مائده رو هم دراوردی.

مائده باز نفهمیده بود که گریه کرده. این روز ها دیگر متوجه اشک هایش نمی شد. وگرنه به هیچ وجه نمی خواست جلوی پرهام گریه کند. مائده دست میلاد را گرفت گفت: میلاد پاشو اینجا نخواب بعد من نمی تونم بغلت کنم بیا بریم تو اتاق بخوابیم. وبا گفتن با اجازه ای به سمت ویلا رفت. عمو گفت: چرا ناراحت شد؟ منکه حرف بدی نزدم. زن عمو: شاید یاد مادرش افتاده ناراحت شده بود. عمو شانه اش را بالا انداخت. همه بلند شدند و رفتند خوابیدند. 

مائده کنار پنجره اتاقش نشست به دریا که در تاریکی به سیاهی می زد نگریست. پیش خود گفت: فقط من نیستم که شب ها بیدارم و گریه می کنم. ولی ای کاش منم فقط برای تنهایی می گریستم. ای کاش منم فقط برای دوری یار می گریستم. احساس گناه کردن خیلی بده. خیلی بده کاریو بکنی و نتونی جبران بکنی. خیلی بده فکر کنی دلت مثل این دریای روبه روت تیره و تاره. خدایا من چه کنم؟ خدایا خیلی خستم. خدا می دونم واسه خسته شدن خیلی زوده. ولی من نمی تونم تحمل کنم. خدا دیگه حتی نمی فهمم کی گریه می کنم. خدا مادرم خیلی خوب بود. خدا اگه مامانم گناهی داشته ببخشش. خدا مامانم الان تو بهشت باشه. خدا من اینجا دارم خوش می گذرونم در حالی که مستحق عذاب جهنمتم. خدا منو ببخش. خدا من نمی خوام تو این دنیا باشم و خوش باشم. خدا من می خوام تو این دنیا باشم و جبران کنم. خدا تا حالا که گند زدم. یعنی امیدی هس از این به بعد بتونم جبران بکنم. خدا خودت کمکم کن. خدا لحظه ای منو تنها نذار. خدا من جز تو کسیو ندارم. خدا ....

پرهام خوابش نمی برد. فکرش پیش مائده بود: یعنی مائده اینقدر احساس تنهایی می کنه که با این شعر گریه اش گرفت؟ ای کاش می شد سر از کار او در آورد. از ویلا خارج شد. خواست به سمت دریا رود که صدای گریه ی مائده را شنید. سرش را بلند کرد و به پنجره اتاقش نگاه کرد. مائده بر لبه آن نشسته بود و اشک می ریخت و برای آنکه صدای گریه اش شنیده نشود دستش را گاز می گرفت. دلش گرفت. آخه چرا مائده با این شدت گریه می کنه؟ غم از دست دادن پدر و مادر اینقدر سخته؟ او با اینکارش اونا رو بیشتر اذیت می کنه. دیگه نتوانست تحمل کنه. به اتاقش برگشت و سعی کرد بخوابد.

صبح عمو گفت: آماده شید که بریم جنگل. صبحونه رو هم همونجا می خوریم.

میلاد: آخجون می خوایم بریم جنگل. مائده از خوشحالی میلاد لبخندی زد. پرهام با دیدن لبخندش تعجب کرد. آخه کسی که شب به آن شدت گریه می کند صبحش چگونه می تواند لبخند بزند؟ وقتی به چشمانش نگاه کرد غم رو به خوبی تونست ببینه. دیگه تعجبش از بین رفت و جایش رو غم گرفت. زن عمو که دید پرهام خوشحال نیست گفت: پرهام تو جنگلو دوست نداری؟

-چرا! براچی می پرسید؟

-هیچی آخه حس کردم خوشحال نشدی!

-ببینید یه بارم که من آدم وار رفتار می کنم شما بهم شک می کنید.

-از دست تو بچه برو زود آماده شو.

میلاد با ذوق داشت به درخت های بلند روبه رویش می نگرست. پرهام جوری که مائده بشنود گفت: این جنگل پره حیوونای وحشیه. من خودم پارسال یه خرسه گنده رو دادیم. ولی خب چون من نمی ترسیدم اونم کاری بهم نداشت. عمو که حرف های پرهام را می شنید گوشش راگرفت و گفت: بیا پسر! کمتر چرت و پرت بگو. 

-إ بابا چرا گوشمو می گیرد خب راست میگم. اون موقع شما نبودید منو ببینید.

همون موقع میلاد جیغی کشید. پرهام هم فوری رفت پشت باباش. مائده: میلاد چرا جلو پاتو نگاه نمی کنی؟ ببین شلورات کثیف شد. حالاهم چیزی نشده عزیزم. یکم پات اوف شده که زود خوب میشه. خب دیگه گریه نکن عزیزم، باشه. میلاد سرش را خم کرد و دیگه گریه نکرد. مائده هم او را بوسید و دستش را گرفت و به راه خود ادامه دادند. عمو به پیش مائده آمد و گفت: چی شد؟ چرا میلاد جیغ زد؟ - هیچی عمو پاش خورد به سنگ خورد زمین پاش یکم زخم شد. 

عمو شلوار میلاد را بالا زد و وقتی دید زخمش سطحیست خیالش راحت شد. عمو هم میلاد را بوسید و خواست او را بغل کند که میلاد مانع شد و گفت خودم میام.

عمو یاد حرکت پسرش افتاد خنده ای کرد و به پرهام نگاه کرد. پرهام هم سعی کرد با نگاه کردن به درخت ها خودش را به کوچه علی چپ بزنه. 

تا آخر مسافرت اتفاق خاصی نیفتاد. روز ها پرهام کمی سر به سر مائده می گذاشت و مائده هم سعی می کرد شاد باشد و تلافی کنه. شب ها هم مائده به کنار پنجره می رفت و گریه می کرد.

تعطیلات هم به پایان رسید و مدرسه ها دوباره باز شدند.

مائده سخت تلاش می کرد تا در درسش موفق باشد. همه ی نمره هایش بیست می شد. چه امتحان آسان بود چه سخت. بچه ها هم با اینکه شرایطش را می دانستند ولی باز نمی توانستند حسودی نکنند و به او متلک می گفتند. بهش می گفتند: بچه خر خون، ببین کتاب هاشو خورده دیگه چیزی ازشون نمونده ، آخی می خوای بیست مطلق بشی؟،......

مائده تلاش می کرد تا میلاد را به خوبی تربیت کند و او را شاد کند.

تلاش می کرد تا عمو و زن عمو را از خود راضی نگه داره. 

معلم هایش وقتی می دیدند مائده به جای اینکه افسرده بشه و یا حتی بخواهد درس را ترک کند با تلاش بیشتری درس می خواند. به حال او غبطه می خوردند و پیش خود می گفتند: کاش ما هم می تونستیم با مشکلات زندگیمون کنار بیایم. اما خبر نداشتند که مائده برای اینکه دیگه احساس پوچی می کنه زده به سیم آخر و تمام تلاشش رو می کنه. نمی دونستند او به جای صفر(مرگ) منفی(زنده موندن و زجر کشیدن) را انتخاب کرد تا شاید در منفی گناهش ضرب بشه و به مثبت تبدیل شه. چون به طور قطع می دانست با انتخاب صفر تمام خوبی هاشم به صفر تبدیل می شه و دیگر هیچ میشه. 

مائده کارنامه اش را گرفت. تمام نمراتش بیست بود. با ترم قبلش مقایسه کرد. خیلی متفاوت بود. به آسمان نگاه کرد و گفت: خدایا ببین چقد تلاش کردم ببین خدا تونستم اولین گام جبران رو بردارم خدا می دونم راه زیادی رو باید برم. خدا توی تموم راه مثل الان کمکم کن. خدایا خیلی ممنون که کمکم کردی. خدایا کاش مامانمم الان زنده بود و موفقیتم رو می دید. خدایا می دونم مامانم الان هم می فهمه. ولی دلم می خواد چهرشو می دیدم که با موفقیتم خوشحال شده. می خوام منو بغل کنه و بگه آفرین دخترم بازم تلاشت رو بکن تا همیشه موفق باشی. می دونم خدا می دونم خودم مقصرم خودم همه ی این ها رو از خودم دریغ کردم و حق هیچ گونه گله ای هم ندارم. مائده همین جور گریه می کرد. یکی از بچه ها که او را دید تعجب کرد که چرا مائده گریه می کند؟ اون که بیست مطلق بود؟ به پیش رفت و گفت: چی شده مائده؟ چرا گریه می کنی؟ مائده جوابی به او نداد. برا همین کارنامه را از دستش کشید و نمراتش را دید. همه بیست بودند. فهمید که چون مادرش نیست نمراتش رو ببینه ناراحته. او را بغل کرد گفت: غصه نخور عزیزم! مامانت از داشتن چنین دختری افتخار می کنه. اون الان خیلی خوشحاله که تو تصمیم گرفتی تو زندگیت موفق باشیا به جا های بالایی برسی. مائده: ممنون عزیزم از اینکه دلداری دادیم. راسی خودت چیکار کردی؟ معدلت چند شد؟

-ای دست رو دلم نذار که خونه! افتضاح! ریاضی رو شدم 19.5 . یعنی می خوام برم این زمانی (معلم ریاضی) رو خفه کنم. بیشعور. خب این نیم نمره رو هم بهم می داد دیگه. نامرد. ایش، از همون روز اول ازش خوشم نمیومد.

- باشه بابا حالا چرا اینقد فحش می دی؟ خودت باید حواستو جمع می کردی همین نیم نمره رو هم غلط نمی نوشتی. نه این که اون بی عدالتی کنه و با اینکه می دونه تو جواب رو بلد بودی ولی بی دقتی کردی بهت نمره بده.

-آره می دونم. خب اعصابم خورد میشه دیگه. آخه خانوادم رو ریاضی حساسند. توقع دارند من همیشه ریاضیمو بیست بشم. حالا موندم کارنامم رو چه جوری نشون بابام بدم. 

-واقعا خانوادت تو رو به خاطر نیم نمره دعوا می کنند؟

-نه بابا حالا، تو ام دیگه. نه تا این حد ولی خب اگه بیست می شدم بیشتر خوشحال می شدند دیگه. تازه منم پول بیشتر گیرم میومد.

مائده بغضش گرفت. تمام سعی اش را کرد تا اشکانش نریزند. لبخندی زد و خونسردانه گفت: برو بابا. منو ترسوندی. خانم به فکر جیبشونم. حالا خوبه هیچی برات کم نمی ذارند و بازم طمع کاری. من دیگه دیرم شده باید برم. ایشالا سه ماه دیگه همو می بینیم.

-باشه. دیگه مزاحمت نمی شم. تا سه ماه دیگه بای.

-همچین میگی سه ماه دیگه انگار همین فرداست. خداحافظ.

وقتی رسید لباس هایش را عوض کرد و به بالا پیش میلاد رفت. زن عمو او را که دید فوری گفت: کارنامت رو گرفتی؟ راضی بودی؟ - بله گرفتم. همش بیست بود. – خوشحالم ایشالا همیشه بیست باشی. این پرهام که سر به هواست. اصلا هوش و فکرش پیش درس نیست. همیشه یا اینترنته یا با دوستاش می ره ولگردی. نمی دونم از دستش چکار کنم.

شب پرهام وقتي ديد که پدر و مادرش چقدر براي مائده خوشحالند پيش خود گفت من هم سال ديگه خوشحالشون مي کنم. به خودم قول مي دم که سال ديگه معدلم بيست بشه.

عمو از مائده پرسيد: برا تابستون برنامت چيه؟

-هنوز جايي ثبت نام نکردم. دلم مي خواد خودم برم کلاس زبان ميلادم ببرم کلاس شنا. ولي با رفت واومدش مشکل دارم. مي خوام دوتا کلاس تو يه مسير باشند مسيرشم سر راست باشه با اتوبوس بشه راحت برم و بيام ولي خب جايي رو پيدا نکردم.

-غصه نخور عمو جون خودم يه جايي رو برات پيدا مي کنم. فوقش خودم مي برم و ميارمتون. کلاس ديگه اي نمي خواي بري؟

-نه عمو مثلا چه کلاسي؟

-مثلا... کلاس موسيقي، همين يه کوچه بالاتره. رفت واومدت مشکلي نداره تازه من مديرشم مي شناسم. آدم خوبيه. بيخودي کسي رو استخدام نمي کنه. جاي مطمئنيه.

مائده خوشحال از حرف عمو خواست قبول کنه. اما يادش آمد کلاس موسيقي کلي هزينه بره. خود سازش کلي پول مي بره. تازه مامانشم هيچ وقت از موسيقي خوشش نميومد و هدف او از زنده بودنش خوشحالي مادرش بود نه خوش بودن خودش.

-نه عمو ممنون از پيشنهادتون ولي من زياد از موسيقي خوشم نمياد.

-چرا عمو؟ من که هر جووني رو ديدم عاشق موسيقيه. خودتم اون شب وقتي پرهام مي خواست آهنگ بزنه کلي ذوق کردي. آدم خوبه هنري رو داشته باشه و مهم اينه که اين هنر رو کجا به کار ببره من چون به تو اعتماد دارم و مي دونم در جايه خودش استفاده مي کني بهت پيشنهاد دادم. حالا نظرت چيه؟

-شما درست ميگيد عمو منم حرفتونو قبول دارم ولي خب مشکلات ديگه اي هم وجود داره.

-چه مشکلي اگه منظورت هزينشه که من خودم تمام هزينش هر چي که شد رو مي پردازم. اصلا الان که اينو گفتي واجب شد که اين کلاس رو بري تا تو باشي نخواي به خاطر پول قيد خواسته هات رو برني.

-نه عمو خب راستش فقط پول نيس که البته يکي از دلايلم بود ولي همش نيس.

-خب بگو منم بدونم.

-إ من نمي تونم اونا رو به شما بگم.

-بهونه الکي نيار يا بايد بگي يا مجبوري کلاسو بري.

مائده سرش را زير انداخت. به هيچ وجه نمي توانست دليلش را به عمو بگويد. عمو هم که حتم داشت همش به خاطر پوله هر چند که خود اجبار را کار اشتباهي مي دانست ولي براي اينکه از اين به بعد مائده راحتتر پول قبول کند براي آن کلاس اصرار ورزيد.

مائده هم که ديد چاره اي ندارد قبول کرد به شرط اين که کلاس ويولن برود. عمو هم با خنده قبول کرد و پيش خود گفت: نه به اون ناز کرداناش که مي گفت من نمي رم نه به اين شرطش که ميگه ويولن اسمم رو بنويسيد امان از دست اين بچه ها!

تابستان شروع شد. عمو خودش مائده و ميلاد را به کلاس مي برد و در برگشت هم با اتوبوس مي آمدند. بعضي وقتها هم مائده ميلاد را به پارک نزديک خونه مي برد و برايش بستني مي خريد. 

روز ها به همين منوال مي گذشت. پرهام هم به کلاس ژيمناستيک و زبان مي رفت. بيشتر فکرش هم انتخاب رشته اش بود. چون اهل درس خوندن نبود و نمره هايش تعريفي نداشت انتخاب اولش فني حرفه اي بود. اما با ورود مائده نمي خواست به هنرستان برود و از او سرکوفت بشنود. براي همين تصميمش را گرفت و تجربي را انتخاب کرد. عمو که پسرش را خوب مي شناخت به او گفت: تجربي رشته سختيه و اگه مي خواي بعدا پزشک بشي و از پرستاري، گياه پزشکي، فيزيتراپي و ... خوشت نمياد کلا بيخيال اين رشته بشو چون تو هيچ وقت تمرکزت تو درست نبوده. اما اگه واقعا تصميم گرفتي درس بخوني و همه تلاشت رو بکني. بدون من و مامانت هم حمايتت مي کنيم و بهت افتخارم مي کني. تصميم با خودت. من هر تصميمي رو که بگيري قبول مي کنم. مگر اينکه بخواي ترک تحصيل بکني. پرهام هم به پدرش قول داد که نا اميدشون نمي کنه و تمام تلاشش رو هم مي کنه. 

فصل دوم: تاوان

پنج سال بعد

فردا روزيست که بايد برود بجنگد. برود تانتيجه تمام زحت ها و شب زنده داري هايش را نشان دهد. برود تا آن غول بزرگ را شکست دهد. و آن غول همان کنکور است. استرس زيادي دارد. او هم رشته اش تجربي است. دوست دارد او هم مانند پرهام پزشکي تهران قبول شود. يکسال تمام به کوب مي خواند. مانند هميشه بر خدا توکل کرد و از خدا ياري خواست. عمو و زن عمو تمام اين مدت به مائده کمک مي کردند ومراقب ميلاد بودند.

شب براي بهتر شدن روحيه مائده به پارک رفتند. پرهام مي خواست سر به سر مائده بگذارد اما عمو مانعش مي شد. ميلاد از ته قلبش آرزو مي کرد تا خواهرش قبول شود. دلش مي خواست خواهرش همين تهران قبول شود. طاقت دوري خواهرش را نداشت. با آن که اين مدت مائده کمتر به او توجه مي کرد اما همين وجودش هم براي ميلاد کافي بود. دوست داشت مائده باشد تا وقتي نمره ي خوب مي گرفت بغلش کند و به او جايزه دهد. دوست داشت باشد تا در درس هايش از او کمک بگيرد. دوست داشت باشد تا دست پخت او را بخورد. دوست داشت باشد که کمتر احساس تنهايي کند. با آن که زن عمو هميشه با او مهربان بود اما ميلاد هميشه احساس غريبي مي کرد و فقط در کنار خواهرش احساس راحتي مي کرد.

مائده بالاخره کنکورش را داد. احساس آزادي مي کرد. به نتيجه اش فکر نمي کرد. با خود مي گفت: هر چه مي خواد بشه الان بايد خوش باشم. ولي من که حق خوشي ندارم. خدايا خودت راهي جلويم بذار.

شب کنار ميلاد نشسته بود و با او بازي مي کرد. ميلاد بي مقدمه پرسيد: مائده چه جور بچه هايي مي رند پرورشگاه؟ يعني اونا واقعا توي اين دنيا هيچ کسي رو ندارند؟ 

-نمي دونم. ولي خب راستش بيشترشون بچه سر راهي هستند.

-بچه سر راهي؟ يعني چه؟

-يعني پدر و مادرشون اونا رو نمي خواستند يا از پس بزرگ کردن اونا بر نمي اومدند اونا رو گذاشتند پرورشگاه. يا بچه هايي که توي تصادف پدر و مادرشون رو از دست دادند وديگه کسي رو نداشتند ازشون مراقبت کنند گذاشتندشون پرورشگاه. يا حتي داشتند ولي نمي خواستند مسئوليت اونا رو قبول کنند. عمو و دايي را نبين که اينقدر خوبند. تو اين دنيا کمتر کسي مثل اينا پيداشون ميشه که بخواند مسئوليت دو تا بچه يتيم رو قبول کنند. 

-من خيلي خوشحالم نرفتم پرورشگاه. ولي هميشه دلم براشون مي سوزه اونا خيلي تنهاند. کسي به اونا محبت نمي کنه.

-آره، مي دونم منم خدا رو شکر مي کنم که پرورشگاه نرفتم. از اين که عموي به اين خوبي دارم. خب ديگه نمي خواد به اين چيزها فکر کني بگير بخواب مگه فردا کلاس زبان نداري؟

-باشه من ديگه مي رم بخابم شب بخير

-شب بخير

مائده کمي خانه را مرتب کرد و رفت تا بخوابد. ولي خوابش نمي آمد. ياد چند سال پيش افتاد که شب ها بيدار مي ماند و گريه مي کرد. نمي دانست از چه شب ديگر راحت مي خوابيد اما مي دانست به خاطر درس هايش ديگر کمتر به گناهش فکر مي کرد و فقط در مناسبت هاي خاص شب بيدار مي ماند. اما حالا دوباره درس هايش تمام شده و فکرش دوباره به آن مشغول شد: خدايا شکرت. خدايا تو هميشه منو ياري کردي. خدايا روزگار هميشه بر طبق مراد من بوده هميشه بهترين ها خوب ترين چيز ها براي من بوده اما من گند زدم. من بد بودم. خدا هميشه اين روزگاره کهظلم مي کنه اما اين من بودم که به خودم ظلم کردم و روزگار اين قدر خوب بوده تا بخوام ظلمم رو جبران کنم. خدايا سرنوشت بچه هاي پرورشگاهي چي ميشه؟ خدايا اگه منم پرورشگاهي ميشدم هيچ جوري نمي تونستم جبران کنم. خدايا براي شکر اين نعمت مي خوام به اونا کمک کنم. اما خدا من که آن قدرا پول ندارم تازه نمي خوام کسي پي ببره. نمي خوام عموم بفهمه مي ترسم مانعم بشه. خدايا خودت راهي جلويم بذار. 

مائده کمي فکر کرد هيچ راهي به ذهنش نمي رسيد. عصابش خورد شد. غلتي زد و به پهلو خوابيد. چشمش به ويولنش افتاد. جرقه اي به ذهنش خورد: آره خودشه آموزش موسيقي به اون بچه ها. اين بهترين کاره. از فردا بايد برم دنبالش.

به دنبال پرورشگاهي نزديک خانه مي گشت. اما نزديک ترينش هم خيلي دور بود. مسيرش هم بد بود. زمان زيادي را مجبور بود در راه باشد و اين باعث ميشد عمو متوجه بشه. 

تمام فکرش مشغول اين موضوع بود. خيلي تو خودش رفته بود. عمو که متوجه حال او شده بود به او گفت: عمو چي شده؟ چند روزه تو خودتي؟ به نتيجه کنکورت فکر مي کني؟

-نه عمو. نتيجه هر چي که شد شده ديگه مهم اين بود که من تمام تلاشم رو بکنم که کردم. الانم چون بيکارم حوصلم سر رفته.

-مي خواي بريم مسافرت؟

-نه عمو. مي خوام يه فکر اساسي واسه تابستون بکنم.

-باشه. حالا چه تصميماتي گرفتي؟

-هنوز قطعي تصميم نگرفتم ولي دلم مي خواد گواهي نامه بگيرم ولي خب پولمم نمي رسه که بخوام حتي يه پرايد بخرم( اون موقع پرايد هنوز اونقدرا گرون نشده بود.)

-خب حالا چقدر پول داري؟

-حدود دو ميليون.

-خوبه من کمکت مي کنم ماشين رو بخري. در ضمن مگه من نگفته بودم به خاطر پول قيد خواسته هات رو نبايد بزني؟

-واي عمو دستون درد نکنه پس من فردا مي رم اسمم رو مي نويسم.

-حالا چه عجله اي داري؟

-اوووو دير هم شده!

-واسه چي؟

-اوم.... هيچي همين جوري به خاطر ذوقي که دارم.

مائده اسمش رو نوشت. امتحانش را داد. همه سوالات رو درست جواب داده بود. عمو تعجب کرد ولي خب مي دانست بچه برادرش تمام تلاشش رو مي کنه تا توي همه چيز بهترين باشد. 

اواسط مرداد بود که ديگر گواهي نامه اش را گرفت. خيلي خوشحال بود که با بار اول توانسته بود قبول بشه. خواست شيريني بگيرد ولي با خود گفت: يه هفته ديگه نتايج کنکور مياد پس خوبه صبر کنم اگه رتبه ام هم خوب شده بود اون موقع يه مهموني مي گيرم دايي اينا رو هم دعوت مي کنم. آخ که چقدر دلم واسه بهار(دختر دايي) تنگ شده. به عمو اينا هم ميگم قبول نشدم تا ازم شيريني نخواند!

امروز نتايج کنکور مياد. خيلي استرس داره. توي اينترنته که به محض زدن نتايج رتبه اش را ببيند. مدام ذکر مي گفت. کلي نذر و نياز کرد تا رتبه اش خوب بشه. بالاخره سايت باز شد. مشخصاتش را وارد کرد. رتبه اش را ديد. باورش نمي شد. رتبه اش 22شد. از خوشحالي بالا و پايين مي پريد. به پيش زن عمو رفت و رتبه اش را گفت. زن عمو او را در آغوش گرفت و گفت: خوشحالم عزيزم. مي دونستم موفق مي شي. نتيجه زحماتت رو گرفتي. ديگه دو تا دکتر تو خونمون داريم. حالا ما مريض بشيم پيش کدومتون بيايم؟ 

-اولا خدا نکنه شما مريض بشيد. ايشالا هميشه سالم و سلامت باشيد. ثانيا هنوز کو تا ما بخوايم دکتر بشيم. 

-چشم به هم بزني اون روزم مياد. با اين پشتکاري که شما دوتا داريد حتما دکتر هاي موفقيم مي شيد.

- خدا کنه. من برم به عمو زنگ بزنم اين خبرو بدم. راسي امشب مي خوام يه مهموني بگيرم پس شب برا شام بياند پايين.

-باشه پس منم ميام کمکت

-نه خودم تنهايي مي خوام همه کارا رو انجام بدم مي خوام سوپرايزتون کنم.

-از دست تو دختر. حالا زياد خودت رو خسته نکني خانم دکتر.

-باشه. فعلا

ميلاد از کلاس اومد. فوري پيش مائده رفت و گفت: چيکار کردي آجي؟

-ميلاد قبول نشدم.] دستانش رو جلوي صورتش قرار داده بود و وانمود می کرد که گریه می کند.[

-غصه نخور خواهر. خيلي ها چند سال پشت کنکور مي مونن. تو هم مثل اونا. ایشالا سال دیگه قبول میشی. 

-نه من دیگه نمی خوام درس بخونم دیگه ترک تحصیل می کنم.

-یعنی چی؟ می خوای اون پرهام هی مسخرت کنه. همین الانشم بهت می خنده که قبول نشدی دیگه وای به حالت اگه بخوای ترک تحصیل کنی. تازه مگه دست خودته من چنین اجازه ای رو بهت نمی دم به زورم که شده باید بری درس بخونی. من می خوام افتخار کنم بگم خواهرم خانم دکتره. اون وقت تو می خوای درس نخونی. اصلا ازت انتظار چنین حرفیو نداشتم. تو دیگه خواهر من نیستی. خواهر من تو اوج سختی ام نشکست و باز تلاش می کرد و می خواست مستقل باشه. واقعا ازت نا امید شدم. 

-اووو بابا پیاده شو با هم بریم. باهات شوخی کردم. ببین چه حرصیم می خوره. من دورقمی شدم. رتبم 22 شد. تازه قبولم نمی شدم بازم سعی می کردم فقط می خواستم واکنش تو رو ببینم.

میلاد مائده رو بغل کرد و گفت: راست میگی مائده. تو که داشتی منو سکته می دادی. وقتی فکر می کردم که چقدر زحمت کشیدی و تازه قبولم نشدی می خواستم بزنم زیر گریه. دیگه گفتی می خوای ترک تحصیلم کنی می خواستم بیام خفت کنم. ولی حالا خیلی خوشحالم. وای دیگه می تونی همین تهران درس بخونی. وقتی فکر می کردم که ممکنه از پیشم بری بغضم می گرفت. خدا رو شکر.

-خب حالا. امشب مهمون داریم عمو و دایی برا شام میاند. بدو برو این لیستی که نوشتم رو بخر که کلی کار داریم.

-چشم خانم دکتر اطاعت میشه.

مائده تصمیم گرفته بود زرشک پلو با مرغ درست کنه. سالادم الویه درست کرد. برای دسر هم می خواست ژله درست کنه اما یادش به پرهام افتاد که تیرامیسو دوست داره. اول گفت به من چه ولی دلش راضی نبود برا همین در آخر به جای ژله تیرامیسو درست کرد.

با کمک میلاد خانه را مرتب کرد. وسایل پذیرایی را آماده کرد. غذا ها را هم پخت. به حمام رفت و دوش گرفت. یک سارافون آبی با بلوز سفید پوشید. یک شلوار لی آبی که تقریبا هم رنگ سارافونش بود هم پاش کرد. کمی هم آرایش کرد. از داخل آینه خودش را برانداز کرد. موهای مشکی اش تا کمرش می رسید که آن ها را مانند گل بسته بود. چشمانش به پدرش رفته بود. رنگش قهوه ای روشن بود که زیر نور عسلی می شد. بینی قلمی هم داشت که دوستانش همیشه به او به خاطر داشتن چنین بینی حسادت می کردند. هیچ وقت به زیبایی اش توجه نداشت. اما امشب می خواست زیبا باشد. نمی دانست چرا همچین احساسی را داشت. شاید می خواست در این مورد هم بهترین باشد. با صدای در رضایت داد از دید زدن خودش دست بردارد شال سفیدش را سرش کرد و به سمت در رود. دایی و عمو با هم آمده بودند. مائده آن ها را به داخل هدایت کرد و باهاشون احوال پرسی کرد. بعد هم برایشان شربت آورد. کمی بعد هم با کمک زن عمو و زندایی سفره را چید و غذا ها را خوردند. همه دست پخت مائده را دوست داشند. دست پختش را مانند مادرش می دانستند. مائده با یاد آوردن مادرش اشک در چشمانش جمع شد. چقدر جای پدر و مادرش در این مهمانی خالی بود. چقدر دلش می خواست مادرش زنده بود و می دید دخترش داره خانم دکتر می شود. دیگر نتوانست بقیه غذایش را بخورد. خیلی سعی می کرد لبخند بزند و کسی را متوجه حال درونی اش نکند. اما نمی توانست. آن بغض لعنتی داشت خفه اش می کرد. با گفتن "با اجازه" به آشپزخانه رفت کمی دست و صورتش را شست. می توانست سنگینی نگاه همه را روی خودش حس کند. نمی خواست جو غمگینی ایجاد بشه. هنگام خواب هم می توانست گریه کند. به اتاق بازگشت و بقیه غذایش را خورد. اما جو باز هم غمگین بود. سفره را جمع کردند. مائده به زور زن عمو و زن دایی را از آشپزخانه بیرون کرد و به آن ها گفت من فردا بیکارم چه بهتر که ظرف ها باشه تا بشورمشون حالا شما بیاید تو اتاق یه خبر خوب براتون دارم. 

همه در اتاق نشسته بودند. مائده گفت: خیلی ممنون که دعوت منو قبول کردید و اومدید. من امشب شما رو به دو دلیل دعوت کردم یکی به خاطر قبولی و موفقیتم توی کنکور و دیگری هم شیرینی گرفتن گواهی نامه ام بود. بهتون گفتم قبول نشدم که بتونم یکم دیرتر شیرینی بدم. و از عمو فوق العاده ممنونم که منو همیشه راهنمایی و کمک می کردند. واقعا اگر کمک های ایشون نبود من هیچ وقت به اینجا نمی رسیدم. از زن عمو هم تشکر می کنم که من و میلاد رو مثل بچه خودشون می دونستن و برامون زحمت کشیدند. من اهل سخنرانی نیستم و نمی خوام سرتون رو درد بیارم فقط می خواستم تشکر کنم. 

زن عمو از جایش بلند شد و او را در آغوش گرفت و گفت: تو به خاطر زحمات خودت به اینجا رسیدی من و عمو فقط پشتت بودیم. وجود تو باعث شد ما هم خیلی چیز ها رو یاد بگیریم. تو با خوبی هات با مهربونی هات خیلی چیز ها رو به ما آموختی. ما هم باید از تو ممنون باشیم. خوشحالم دختری به خوبی تو دارم. امیدوارم همیشه و در همه جا موفق باشی.

-خیلی ممنون زن عمو. شما خیلی خوبید. منم از شما خیلی چیز ها یاد گرفتم. شما واقعا مثل مادر برای من بودید. محبت هاتون رو هیچ وقت فراموش نمی کنم.

پرهام دید فضا خیلی احساسی شده گفت: بابا ول کنید این حرف ها رو. مائده بیا کادو ها رو باز کن.

-ای بی احساس. باشه باز می کنم. صبر کن برم میوه بیارم. 

مائده کادو ها را باز کرد. دلش می خواست اول کادوی پرهام را باز کند اما نمی دانست کدومه برا همین بی خیال یکی از کادو ها را برداشت: این از طرفه کیه؟

زندایی: از طرف من و داییت. امیدوارم خوشت بیاد.

یک دستبند ظریف و شیک بود. –وای چه خوشگه دستون درد نکنه. راضی به زحمت نبودم. خب بریم سراغ کادوی بعدی. این از طرف کیه؟

-آجی جون اینو من برات خریدم.

-قربون داداش خوشگلم بشم من. تو چرا زحمت کشیدی. تو خودت هدیه ای. 

-می دونم. ولی خب یه خواهر که بیشتر نداریم. 

-وای دست درد نکنه چه بوی خوبی داره. معلومه مثل خواهرت خوش سلیقه ای. دست درد نکنه. 

-قابل خواهر گلم رو نداره. 

-خب یه کادو بیشتر نمونده که معلومه از طرف عمو و زن عموست.

- آره عزیزم. باز کن ببین عمو جونت چی برات خریده.

- اینکه سوییچه. وای یعنی برام ماشین رو خریدید.

-آره دیگه. مرده و قولش. ماشین توی کوچه است می تونی بری ببینی.

- دستون درد نکنه من الان می رم لباس می پوشم ماشین رو ببینم و بیارم تو خونه.

مائده با دیدن پراید جیغ خفیفی کشید و سوارش شد. دلش نمی خواست آن را به خانه ببرد. می خواست با آن برود و توی شهر دوری بزند. اما خب مهمان داشت و نمی تونست این کار رو بکنه. بی خیال اون رو آورد تو حیاط. و دوباره به خانه برگشت. عمویش را بغل کرد و گفت: خیلی ممنون عمو. خیلی خوشحالم کردید.

-قابل تو رو نداشت عزیزم. اگه می دونستم قبول شدی زود تر از این ها برات می خریدم. 

پرهام: خب نوبتی هم باشه نوبت کادوی منه.

-ولی تو که کادو نخریده بودی.

-خب من می خواستم اذیتت کنم که تو این قدر به فکر بقیه بودی اصلا نفهمیدی من کادو نیاوردم.

-خب من می دونستم تو همیشه باید کرم بریزی. برا همین به روم نیاوردم. حالا یالا رد کن بیاد.

-چیو؟

-کادو رو دیگه.

-من که کادو نیاوردم.

-پس اون چیه پشتت قایم کردی؟

-هیچی.

-إ اذیت نکن دیگه بده ببینم چی خریدی؟

-خب حالا چون خیلی اصرار می کنی باشه. بفرما اینم از کادوی ما بگیر که دیگه به جز خونه باید دانشگاه هم تحملت کنم.

-اووو حالا ببین من تو دانشگاه نگاتم می کنم یا نه؟

-می ببینیم.

-آخ جون تبلت. من اینقد دلم یه تبلت می خواست. دست درد نکنه. البته وظیفت بودا. ولی من چون بچه با ادبیم ازت تشکر می کنم.

-همین با ادبیا این طوری وای به حال وقتی که بخوای بی ادبم باشی.

آن شب نیز به پایان رسید. مائده اینقدر خسته بود که همین که سرش به متکا رسید خواب برد.

فردا صبح بعد از این که میلاد را به کلاس برد به سمت مغازه ای رفت و کلی عروسک و ماشین خرید بعد هم به پرورشگاه رفت. اول با پیشنهادش موافقت نکردند. اما وقتی مائده گفت که خودش هم خیلی وقته یتیم شده و حال این بچه ها رو می تونه درک کنه قبول کردند. مائده به پیش آن ها رفت اسم هایشان را پرسید و به هر یک اسباب بازی داد. در آخر هم برایشان کمی نواخت و گفت هر کی دوست داره یاد بگیره از فردا من میام بهش یاد می دم. همه بچه ها خوشحال شدند و به بالا و پایین پریدند. مائده از خوشحالی آن ها احساس آرامش عجیبی کرد. با آن ها خداحافظی کرد و به دنبال میلاد رفت.

-موافقی بریم یه رستوران شیک غذا بخوریم؟

-آخجون رستوران .

-بزن قدش

دست هایشون را به هم زدند و به رستوران رفتند. مائده با خود فکر کرد نه به زمانی که هیچ پولی خرج نمی کرد نه به امروزش که این همه ولخرجی کرده.

بعد از رستوران هم کمی توی شهر چرخ خوردند و بعد به خانه اومدند. 

روز ها به همین منوال می گذشت. مائده هر روز بعد از آن که میلاد را می رساند به پرورشگاه می رفت و به بچه ها آموزش می داد. زن عمو از این که می دید مائده هر روز صبح از خانه بیرون می رود و تا ظهر به خانه نمیاد بسیار نگران بود. می دانست مائده دوست ندارد کسی در کارهایش دخالت کند. به او اعتماد کامل هم داشت. ولی نمی دانست چرا اینبار به عمویش نگفته است که چه برنامه ای صبح ها دارد. 

زن عمو تصمیم گرفت به پرهام بگوید مائده را تعقیب کند و بفهمد او به کجا می رود. پرهام هم که خود کنجکاو شده بود قبول کرد. 

به جلوی پرورشگاه که رسید از تعجب چشم هایش گرد شده بود. وقتی مائده داخل پرورشگاه شد او هم آرام پشت سرش وارد شد. از اینکه همه او را میشناختند فهمید او هر روز به اینجا می آید. با دیدن ویولنش هم متوجه شد به بچه های آنجا موسیقی یاد می دهد. حال عجیبی بهش دست داد. گوشه ای مخفی شد و به صدای نواختنش گوش داد. همیشه دوست داشت صدای نواختن مائده را بشنود اما مائده خیلی کم آن هم موقع سالگرد وفات پدر و مادرش و تولد برادرش می نواخت. حتی روز تولد خودش هم نمی نواخت.

مائده آهنگ میم مثل مادر را نواخت. مثل همیشه با تمام احساسش آن آهنگ را نواخت. بچه ها هم که دلشان برای مادر هایشان تنگ شده بود از مائده خواسته بودند آن آهنگ را اول از همه بیاموزد.

آهنگ که تمام شد. پرهام از آنجا خارج شد. دلش گرفته بود. نمی دانست چرا. فقط می دانست اگر می توانست می رفت و مائده را در آغوشش می فشرد. می دانست نسبت به مائده احساسی دارد. اول فکر کرد هوس است. مدتی که گذشت و دید احساسش بیشتر شده با خود فکر کرد که شاید تنها احساس برادری به او دارد. اما این را نمی توانست به خود بقبولاند. مائده خواهر او نبود. مائده دختر عموی او بود. 

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

پرهام به خانه برگشت. نمی خواست حقیقت را به مادرش بگوید به ناچار مجبور شد به دروغ بگوید با دوستانش می روند تفریح نگران نباشید. زن عمو با آنکه قانع نشده بود اما مجبور شد قبول کند.

از فردا باید به دانشگاه برود.با بچه ها خداحافظی کرد و به آن ها قول داد که باز به دیدنشان بیاید. شب پرهام کمی اذیتش می کند: می ری دانشگاه دست نگیری بگی استاد دفتر چند برگ برداریم. منتظر زنگم نباشیا دانشگاه زنگ نداره. 

-هههه فکر کنم خودت همچین سوتیایی دادی که الان داری به من می گیا.

-چی من. باورت نمی شه هر کی منو می دید می گفت تو انتقالی گرفتی اومدی اینجا. یعنی اینقدر

با جو دانشگاه آشنا بودم.

-نخیر اشتباه فکر کردید. فکر می کردند انتقالی هستی یکی به خاطر اینکه مثل نردبونی یکی به خاطر اینکه یه کم خلی. آخه می دونی هرکسی پزشکی تهران قبول نمیشه حالا تو شانست گفته قبول شدی یکم جای تعجب داره.

-هه تو به من میگی خل. من تو دانشگاه اینقد مغرورم که حتی وقتی صد تا دختر با هزار بدبختی خودشون رو به من نزدیک می کنند من بهشون محل نمی دم.

-اوه اوه. خدایا خدایا. اعتماد به سقفت منو کشته. شرط می بندم فردا که میام دانشگاه یه دخترم نگات نکنه چه اینکه بخواد خودش رو به تو نزدیک کنه.

-حالا می بینی.

صبح با صدای زنگ گوشیش از خواب بیدار شد. صبحانه را آماده کرد. میلاد را هم صدا کرد. با هم از خانه بیرون رفتند. میلاد را به مدرسه اش برد و خودش پیش به سوی دانشگاه حرکت کرد.

خواست ماشینش را پارک کند که سریع یه ماشین شاسی بلند از کنارش رد شد و همان جا پارک کرد. مائده می خواست پیاده شود و دعوا کند اما همان موقع یک پسر هیکلی خوشتیپ از ماشین پیاده شد و بی توجه رفت. مائده از رفتار او حرصش گرفت. دلش می خواست برود و به ماشینش خط بکشد اما میدانست این کار غیر انسانیست. حالا او بی ادب بود دلیل نمی شود اوهم بی ادب باشه. ولی دلش بد جور می خواست انتقام بگیره. اما خب چون بخشش از بزرگان است تصمیم گرفت بی خیال شود و ایندفعه را عفو بفرماید.

ماشین را جای دیگری پارک کرد و به کلاس رفت. مثل عادت همیشه اش سرش را زیر انداخت و بی توجه به احدی بر روی صندلی که دو طرفش هیچ کس نبود نشست. نگاه اجمالی به کلاس انداخت. خیلی بزرگتر از کلاس های دبیرستان بود. حس خوبی بهش دست داد. حس بزرگ شدن. متوجه نشستن شخصی بر صندلی کناری اش شد. زیر چشمی نگاه کرد. همان پسره بود. احساس معذب بودن کرد. به خودش فحش داد که چرا نرفت کنار یک دختر بشیند. برای اینکه کمتر احساس ناراحتی کند تبلتش را در آورد و جوری که کسی نفهمد شروع به بازی کردن کرد. وسط بازی اش بود که استاد آمد. مجبور شد از بازی اش خارج شود و آن را خاموش کند. 

چون جلسه اول بود با دقت درس را گوش می داد. جزوه کاملی هم نوشت. کلاس که تمام شد به کلاس بعدی اش رفت. ساعتش را نگاه کرد یه ربع دیگه کلاس شروع می شد. حوصله بازی کردن نداشت. کیفش را گذاشت و از کلاس خارج شد. دختری به سمتش اومد گفت: سلام سال اولی هستی؟

مائده یاد پرهام افتاد که دیشب می گفت کسی فکر نمی کرد من سال اولیم . حالا خودش اینقدر تابلو بود که سال تولیه. لبخندی زد و جواب داد:سلام. بله شما چی؟

-اوه چه رسمی حرف می زنی. آره منم سال اولیم.

- چه خوب پس بیا با هم دوست باشیم. من مائده کیانی ام.

-باشه. منم حنانه ایزدیم اهل شیراز. تو باید تهرانی باشی؟

- آره. از کجا فهمیدی؟

-از طرز حرف زدنت.

- وا تهرانیا که لهجه ندارند.

-همین دیگه از اینکه اینقدر کتابی حرف می زنی فهمیدم کاکو

-کاکو؟

-همون برادر خودمون به لهجه شیرازیه دیگه

-خب مگه من پسرم که بهم می گی کاکو؟

-چقد تو گیری بیخیال بابا بیا بریم یه چیز بخوریم حالا استاد میاد.

-باشه.

کلاس هایش که تموم شد به پرهام زنگ زد تا ببیند او در چه حالیست. 

-الو بفرمایید؟

- سلام منم نمی خواد مودب حرف بزنی. کجایی؟

-سلام. خیلی ممنون شما خوبید؟ من توی دانشگاهم کاری داشتید؟

-منم خوبم. کار که نه کلاسام تموم شده گفتم اگه از تو هم تموم شده بیای یکم با دانشگاه آشنام کنی.

-من الان یه کلاس مهم دیگه دارم حالا باشه واسه فردا.

-باشه. خب دیگه کاری نداری؟

-نه. خداحافظ.

-خداحافظ. 

مائده سوار ماشینش شد و به خانه رفت. کلا روز خوبی را داشت.

-سلام حنانه خانم چه تیپیم زدی امروز؟

-سلام. من همیشه خوشتیپم عزیزم.

-اوه اوه یکم خودت رو تحویل بگیر. حالا من یه چیزی گفتم شاد شی وگرنه با گوزیلا تفاوتی نداری.

حنانه به طرفش خیز برداشت که مائده سریع با قدم های بلند به کلاس رفت. در را محکم باز کرد که سریع داخل کلاس بشود. متوجه صدای برخورد در با چیزی شد. نگاه که کرد دید همان پسرس که بینی اش را گرفته. به زور جلوی خنده اش را گرفت و بی تفاوت بر روی صندلی نشست. پسر خواست چیزی به او بگوید ولی دید ارزشش را ندارد و تنها با اخم غلیظی از کلاس بیرون رفت.

-وا مائده این پسره چرا تو را این جوری نگاه می کنه انگار ارث پدرشو برداشتی؟

-آره والا پسره پرو اینقده ازش بدم میاد.

-ولی من می گم یه طوری شده آخه مگه مرض داری؟

-مگه نفهمیدی؟ می خواسم از دست تو فرار کنم محکم در رو باز کردم خورد به دماغ این آقا. منم بی هیچ عکس العملی اومدم سر جام نشستم.

-راست میگی؟

-کاستو بگیر ماست بگیر. دروغم کجا بود؟

-بابا تو دیگه کی هستی؟

-من مائده کیانی ،دانشجوی پزشکی ،دکتر آینده ی مملکت.

حنانه خواست جوابش را بده که استاد وارد کلاس شد. مائده زیر چشمی کلاس را نگاهی کرد آن پسر را دید خیلی دلش می خواست اسمش را بداند برای همین سر حضور و غیاب تمامی حواسش را جمع کرد. بالاخره فهمید. آراد امیری. مائده خوشحال شد اسم آراد جز نفرات اول بود وگرنه مجبور بود مدت زیادی را به او نگاه کند. آن روز نیز به خوبی و خوشی تمام شد. با پرهام نیز برای فردا قرار گذاشت. 

مائده خوشحال بودتلافی آن جا پارک را در آورده هر چند که بخشیده بود ولی خب لذتی که در بخشش هست در انتقام هم هست.

مائده هر چه منتظر حنانه شد نیامد. مجبورشد با او تماس بگیرد:

-الو. سلام مائده جون.

-سلام معلوم هست کجایی؟ نیم ساعت منتظرتم.

-خیلی ممنون شما خوبید؟ 

-إ جواب منو بده

-خب حالا چرا می زنی من امروز نمی تونم بیام.

-چراش رو بعدا برات تعریف می کنم من الان کلی کار دارم باشه؟

-چاره ی دیگه ای ندارم. ولی حالا یه اشاره چیزی نمی تونی بکنی؟ دارم از فضولی می ترکم.

-درکت می کنم. باشه. من دارم ازدواج می کنم.

-چی؟ 

-بابا یواش تر گوشم کر شد حالا بعدا میام مفصل برات تعریف می کنم.

-خیلی بی شعوری موضوع به این مهمی رو الان بهم می گی؟

-بابا یه دفعه ای شد گفتم که بعدا برات می گم.

-باشه برو به کارات برس خداحافظ.

-بای.

مائده: هی این دوست ما هم رفت قاطی مرغا دیگه. آخی. حالا امروز باید تنها باشم. فکر کنم باید به فکر یه دوست دیگه باشم.

داخل کلاس یه جای تنها نشست. کسی کنارش نشست. دوباره آراد بود. مائده که حرصش گرفته بود زیر لب طوری که آراد هم بفهمه گفت: هر چی مار از پونه بدش میاد در خونه اش سبز میشه.

مائده که حوصله اش سر رفته بود با خودکارش ور می رفت که از دستش افتاد جلوی پای آراد. مردد بود که بردارد یا نه؟ با خود گفت اگه بر ندارم فکر می کنه ازش ترسیدم. هه عمرا. من سر سخت تر از این حرفام. 

خم شد و همین که خواست خودکارش را بردارد آراد با پایش محکم دست مائده را فشرد. مائده از درد می خواست جیغ بزند اما لبش را محکم گاز می گرفت تا نقطه ضعف نشان ندهد. برای همین آراد هم محکم تر فشار می داد. بالاخره استاد آمد و مائده سر جایش نشست. دستش خیلی درد می کرد. دلش می خواست گریه کند. ولی چون می خواست جلوی آراد قوی باشد هیچ نگفت. دلش می خواست جزوه بنویسد اما با این دست دردش نمی توانست. موبایلش را در آورد و صدای استاد را ظبط کرد. دستش ورم کرد. فهمید که شکسته است. می خواست صد تا فحش به آراد بدهد و دستش را به او نشان دهد. اما خب مغرورتر از این حرف ها بود. بعد از کلاس یک دستی وسایلش را جمع کرد و با پرهام تماس گرفت. 

-الو مائده قرار شد که دو ساعت دیگه همدیگر رو ببینیم چرا الان زنگ زدی.

-اوه چه قدر پشت سر هم حرف می زنی. اولا سلام. ثانیا از پله ها خوردم زمین مچ دستم فکر کنم شکسته من می رم بهداری از اون طرفم می رم خونه . زنگ زدم قرار و کنسل کنم.

-چی؟ دست شکسته؟ الان کجایی؟

-من خودم می تونم برم نمی خواد بیای دنبالم.

-إ دیدمت بای.

سلام ببینم دستو.

-سلام. چیز خاصی نشده فقط کمی ورم کرده.

-بیا سوار ماشینم بشو با هم بریم.

-آخه مگه کلاس نداری؟

-خدا را شکر درس اندیشه اسلامی دارم. کلا نمی خواسم برم.

-آره اگه می رفتیم می خوابیدی.

-چرا مراقب نبودی؟ حالا خیلی ضایع از پله ها افتادی؟

-نه بابا می خواستم بیفتم که دستم رو محکم کوبوندم به دیوار که نیفتم. بدتر دستم شکست.

-میگم تو نازک نارنجی هی مخالفت کن ببین دست به دیوار خورده شکست.

-خب حالا .

به همه مجبور شد همان دروغ رو بگه. از دروغ بیزار بود اما نمی تونست بگه که یه پسره ی روانی با پاش رو دستم فشار داد اینطوری شد. ولی باز دلش می خواست با یکی درد و دل کند. خیلی وقت ها دلش می خواست با کسی درد و دل کند اما کسی را نداشت. هیچ کس. یاد این جمله افتاد: هیچ کس تنها نیست. می دانست همیشه خدا هست. ولی خدا که از همه چیز آگاه بود چگونه با او درد و دل کند. فکری به ذهنش رسید. نوشتن خاطراتش. آره این بهترین راه بود. دفتری را برداشت و شروع کرد به نوشتن:

به نام آنکه یادش آرام دلهاست.

من دختری از خانواده کیانی هستم. پدر و مادر با وجود داشتن اعتقادات مذهبی متفاوت و مخالفت های والدینشان با هم ازدواج کردند چون وجود عشق بینشان از همه ی این ها قوی تر بود. دو سال از ازدواجشان می گذشت که خدا دختر زیبا به آن ها داد. نامش را مائده نهادند: سفره ی آسمانی. مادرم این نام را برایم انتخاب کرد. همه چیز به خوبی پیش می رفت. حتی وقتی من به دنیا آمدند پدر بزرگ ها و مادر برزگ هایم نیز با پدر و مادرم آشتی کردند. هشت سالم که بود میلاد به دنیا آمد. پسری فوق العاده بامزه. اولا کمی حسودی می کردم ولی کمی که بزرگتر شد علاقه ی زیادی بهش پیدا کردم. همه چیز خوب بود مشکلات خاص هر خانواده ای را داشتیم ولی باز خانه یمان گرم و پر محبت بود. 

پدرم مهندس عمران بود. یک روز که بر سر ساختمان رفته بود دید دو کارگر با هم دعوا می کنند. خواست آن ها را از هم جدا کند که یکی از کارگر ها پدرم را هل می دهد و بدبختانه پای پدرم به یه جا گیر می کنه و از ساختمان پرت می شود و ضربه مغزی می شود. مادرم با شنیدن این خبر سکته قلبی می کنه. کلا آن روز ها شرایط سختی داشتیم. از طرفی دکتر می گفت اعضای بدن پدرم را اهدا کنیم. از طرفی خانواده آن کارگر از ما تقاضای بخشش می کردند. کلا همه چیز مثل کابوس بود. بیخیال یک ماه بعد که اوضاع بهتر شد. مادرم شروع به خیاطی کرد. منم به مدرسه می رفتم. اصلا از مدرسه خوشم نمیومد. از اینکه بچه ها و معلمان به چشم ترحم بهم نگاه می کردند بدم میومد. با کسی دوست نمی شدم. دلم هم نمی خواست درس بخونم. می خواستم بروم کار کنم تا مادرم نخواهد با آن شرایطش کار کند. اما می دانستم با این کارم مادرم را بیشتر عصبانی می کنم. 

به خاطر مشکلی که داشتم مادرم را بیشتر اذیت می کردم. نمی دانستم چرا آن مشکل را دارم. چرا من باید با بقیه فرق می کردم. البته دوسال پیش از تلویزیون شنیدم که دکتری گفت این مشکل را خیلی ها دارند و تا 14 سالگی چیز طبیعی است. ای کاش زودتر با مادرم به پزشک می رفتیم تا مادرم هم می فهمید مشکل چیز طبیعی است. اصلا شاید دکتر راه حلی پیشنهاد می داد. نمی دانم چرا مادرم همش ترس داشت که اگر مرا به پزشک ببرد دکتر برایم آمپولی که کلی عوارض هم دارد تجویز می کند. شاید هم مادرم این را می گفت تا من بترسم ولی مادرم خبر نداشت که همین ترس باعث می شود من تا پاسی از شب بیدار بمانم و گریه کنم و چون به خودم تلقین می کردم دچار چنین مشکلی شوم. بگذریم. سرم بسیار درد می کند. اشک هایم امانم را بریده نمی خوام به گذشته باز گردم. گذشته به جز غم و گناه به آن بزرگی چیز دیگری برایم نداشت. 

از وقتی که آمدم دانشگاه را می نویسم. خیلی خوشحالم که پزشکی قبول شدم. ای کاش جور دیگه ای می فهمیدم که باید توی دنیا دنبال بهترین ها باشم. دلم نمی خواست با از دست دادن مادرم و ارتکاب آن گناه تازه بفهمم که دنیا جای خوشی وشادی نیست. إ دوباره رفتم تو فاز غم. آهان داشتم می نوشتم. 

مائده در ادامه آنچه که در دانشگاه اتفاق افتاده بود را نوشت. ماجرای دستش هم نوشت که یادش به تصادف آن روزش افتاد آن روز دستش خیلی بیشتر درد می کرد اما آن دست درد حقش بود ولی اینبار را حقش نمی دانست. او که کار بدی نکرده بود.

-سلام مائده خانم تحویل نمی گیرید؟

-رو که نیست سنگ پا قزوینه. تو خبر به این مهمی رو به من نمی گیو تازه انتظار داری بازم باهات مثل یه دوست رفتار کنم. نه کاکو برو شما دیگه رفیق ما نیستی.

-چرا چرت وپرت میگی؟ دست چی شده؟ ببین من یه روز نبودما زدی دستو دغون کردی؟

-آره بی معرفت. نگفتی من چطوری دوری تو رو تحمل کنم. از غم دوریت دستم را محکم زدم به دیوار که شکست.

-آخه نازی. الان دیگه من پیشتم غصه نخور.

-باشه.

-إ مائده تو امروز چت شده؟ گفتم الان دو تا فحش بارم می کنی اون وقت این مزخرفات را تحویلم می دی.

-خوبه خودت هم از این فحش ها خوشت میاد. خره اینارو می گم تا تو ماجرای عشقولانتون رو تعریف کنی.

-وای کشتی منو. قصه اش مفصله .کلاسا که تموم شد برات می گم حالا بفرماید بریم.

-باشه.............وای دوباره این پسره. یعنی من اینو که می بینم حالم بد میشه.

-وا پسر به این خوشگلی. دلت میاد. تازه مگه این چه پدر کشتگی با تو داره. غیر از اینه که یه بار جنابعالی زدی دماغش رو داغون کردی؟

-مگه من عمدا این کار رو کردی؟

-ولی مقصر که بودی باید حداقل یه ببخشید می گفتی.

-عمرا این قدر ذوق کردم این بلا سرش اومد حالا بخوام معذرت خواهیم بکنم. هه...

-همین کارا رو می کنی که ترشیدی.

-اوووو من تازه اول جوونیمه. تو زود رفتی قاطیه مرغا.

همین موقع استاد آمد و آن ها دیگر صبحت نکردند. آراد با دیدن دست مائده تعجب کرد ولی با خود فکر کرد: با اون فشاری که من به دست این بیچاره وارد کردم اگه نمی شکست جای تعجب داشت. آخه طفلکی کلاس های بعدیشم نتونست بره. ولی من عمرا برم بهش جزوه بدم.

کلاس ها تمام شد. مائده دست حنانه را گرفت و او را کشان کشان به سمت نیمکتی برد. دست به سینه نشست و گفت: خب من سراپا گوشم تعریف کن.

-خب ماجرا از چند سال پیش شروع میشه. 15 سالم بود که عروسیه دختر عمه ام رفته بودیم. از اونجا یه حسی نسبت به پسر عموم پیدا کردم. اول جدیش نمی گرفتم اما هر دفعه که میدیدمش این حس بیشتر می شد. دیگه مطمئن شدم این حس چیزی به جز عشق نیست. از دستم کاری بر نمی اومد. اولا سعی می کردم تو چشش باشم ولی وقتی بی محلی اون رو می دیدم احساس حقارت کردم و تصمیم گرفتم منم مثل خودش مغرور باشم دیگه بهش محل نمی دادم اولش سخت بود مخصوصا وقتی می دیدم با دخترای دیگه گرم می گیره. ولی خب دیگه کم کم برام بی اهمیت شد چون می خواستم برا کنکور بترکونم. دیگه گذشت تا اینکه اینجا قبول شدم. اتفاقا پسر عموم هم برا دکتری همین تهران قبول شد. هیچی دیگه دوتا خانواده پاشدیم اومدیم تهران. بابام می خواست برام خونه بگیره که عموم و اینا اومدند خاستگاریم وای باورم نمی شد. خیلی خوشحال بودم که بالاخره به آرزوم رسیدم. جواب مثبت رو دادم. دیروزم رفتیم آزمایش دادیم و کلی خرید کردیم. امروز عصر هم قراره بریم محضر عقد کنیم. تو هم باید بیایا.

-چه جالب. ایشالا به پای هم پیر شید ولی من بیام اونجا چیکار؟ هیشکیم که منو نمیشناسه.

-این چه حرفیه؟ خب تو بهترین دوستمیم دوست دارم تو هم اونجا باشی.

-خب چون خیلی هیجان دارم ببینم چه بیچاره ای می خواد خودشو بدبخت بکنه باشه میام.

-اووو دلشم بخواد دختر بهتر از من گیرش نمیومد بعدشم چشاتو درویش می کنیا حق نداری به شوهر من نگاه کنی.

-برو بابا شوهرت مال خودت. راستی اسمش چیه؟

-کیارش. پس من ساعت شش منتظرتم محضر(.....).

-باشه. خب من دیگه میرم کاری نداری.

-نه. بای.

-بدرود.

مائده سوار اتوبوس شد. به حرف های حنانه فکر می کرد. به این فکر می کرد که حنانه به پسر عمویش علاقه داشته و در آخر هم با هم ازدواج کردند. به این که یعنی خودش هم به پرهام علاقه دارد؟ اینکه مسلمه اما مانند یک برادر نه به عنوان عشق. ولی چرا به خود دروغ بگه گاهی اوقات پرهام رو از میلاد هم بیشتر دوست داشت. نه نه حتی فکرش هم نباید بکند. 

ساعت پنج آماده شد. چون نمی توانست رانندگی کند پیش پرهام رفت.

-سلام آقا پرهام.

-چی میخوای؟

-اولا جواب سلام واجبه ثانیا من که چیزی نمی خوام.

-سلام. بعدم من تو رو خب می شناسم بیخودی مودب نمی شی.

- نخیر من به عنوان یه خانم دکتر متشخص همیشه مودبم.

-اوه اوه باشه بابا خر شدم حالا بگو چی می خوای.

-میگم ببین من دستم مجروح شده منو یه جا می بری.

-کجا می خوای بری؟

-محضر ثبت ازدواج(....)

-براچی می خوای بری اونجا؟

-وا اونجا می رند چکار می کنند؟ خب منم می خوام برم ازدواج کنم.

-هه هه بی مزه.

-حالا منو می بری؟

-چرا آقا داماد نمیاد دنبالتون؟

-خب گفتم زشته. آخه هنوز که محرم نشدیم که.

-ببین اگه اومدی انجا این چرت و پرت ها رو بگی پاشو برو من کلی درس دارم.

-بچه درس خون. آخه کی اول سال درس می خونه که تو دومیش باشی. عروسیه دوستمه گفت چون من تنها دوستشم منم برم. حالا منو می بری یا خودم پاشم برم.

-اولا درس خونی رو من از تو یاد گرفتم تو خودت از منم بدتری. ثانیا خب میمردی از اول میگفتی. حالا هم سوییچ رو بردار سوار شو تا منم بیام.

-آخجون خیلی گلی پرهام دست درد نکنه. من رفتم.

مائده وارد محضر شد اما حنانه را ندید. با خود اندیشید: یعنی زود خطبه رو خوندند رفتند. ولی من که به موقع اومدم. حالا یه تماس می گیرم.

اه این چرا گوشیش رو برنمی داره نکنه اتفاقی افتاده. وای خدا خواهش می کنم اتفاقی نیفتاده باشه.

مائده دوباره تماس گرفت. بعد از دو بوق برداشت:

-الو.

-الو حنانه سلام. چی شده؟

-مائده بدبخت شدم.

-آروم باش عزیزم. گریه نکن. برا آقا کیارش اتفاقی افتاده؟

-خدا نکنه. نه. جواب آزمایش هامون به هم نمی خوره.

-اوه بابا تو که منو سکته دادی.

-پس می خواستی دیگه چی بشه؟ من دیگه نمی تونم باهاش ازدواج کنم می فهمی؟ 

-نه نمی فهمم. مگه این تو نبودی که این قدر دم از عشق و عاشقی می زدی حالا به همین راحتی قیدش را زدی؟

-نه باور کن من اینقدر کیارشو دوست دارم که حتی حاضرم تا آخر عمرمم بچه دار نشم ولی من نمی تونم باعث این بشم که کیارش یک عمر حسرت بچه رو بخوره.

-تو نظر اونم پرسیدی؟

-نه ولی...

-ولی نداره عزیزم. پاشو به جای این که آبغوره بگیری ببین حرف اون چیه؟ مثل دو تا آدم بالغ و عاقل برای آیندتون تصمیم بگیرید. اگه دیدیند نمی تونید با این مسئله کنار بیاید که هیچی. اما اگه عشق بینتون قوی تر از این حرف هاست و یا حتی با آوردن بچه از پرورشگاه مشکلتون حله که مبارکه منم یه شامی گیرم میاد. باور کن اگه یه بار بری پرورشگاه و بچه ها رو ببینی خدا رو شکر هم می کنی که چنین تصمیمی گرفتی.

-مگه تو تا به حال پرورشگاه رفتی؟

-اوم خب آره حالا بیخیال تو توی این همه حرفی که من زدم فقط به این تیکه اش توجه کردی؟

-خب آخه برام جالب بود. باشه ممنون از کمکت. روحیه ام بهتر شد من برم پیش کیارش که یه عالمه وقته که منو صدا می زنه که با هم حرف بزنیم و من بهش توجه نمی کنم.

-ببین با این کارات هنوز بچه ای فکر نکنم هیچ وقت هم بزرگ بشی آقا کیارش همین که بتونه تو رو بزرگ کنه خیلیه.

-برو بابا. کاری نداری؟

-از اولشم نداشتم خداحافظ.

-ایش.بای.

پرهام: چی شد؟

-هیچی بابا جواب آزمایش هاشون با هم نمی خوند مراسم به هم خورد.

-حالا چکار می کنند؟

-فعلا با هم دیگه می خواند حرف بزنن تا بتونند تصمیم بگیرند.

-می گم حالا که تا بیرون اومدیم پایه ای بریم سینما؟

-آره دلم می خواد فقط کاشکی میلاد هم بود.

-بیخیال بابا اون با دوستاش این قدرا بیرون می ره.

-باشه پس بزن که بریم.

آن روز هم به خوبی تمام شد. شبش مائده به فکر حنانه بود ولی جز اینکه برایشان دعا کند کاری نمی توانست انجام دهد.

-سلام شیری یا روباه؟

-سلام. وای مائده شیر شیرم. باورت نمی شه کیارش گفت فقط من براش مهمم و کلی حرف دیگه.

-خاک تو سرت. چه ذوقیم می کنی. ولی خب خدا رو شکر که به هم می رسید.اما یه موقع یه روز این عشقتون سرد نشه و بخوایند از هم جدا شید؟

-تو هم که همیشه نفوذ بد می زنی. حرف بچه پرورشگاهی رو زدم اولش قبول نمی کرد اما وقتی من اصرار کردم با هم رفتیم یه شیرخوار گاه. یه عالمه بچه اونجا بود. یکی از یکی نازتر. واقعا هر دو تایی وقتی از اونجا اومدیم بیرون یه حالی بودیم. تصمیم گرفتیم توی زندگیمون هر موقع جای خالی بچه رو حس کردیم بریم از اونجا بچه بیاریم.

-خب نوبتیم باشه نوبت شیرینیه زود تند سریع شیرینی بده.

-اوه چه عجله ای داری قراره امروز بری محضر عقد کنیم تو هم بیا اونجا شیرینیت هم اونجا بگیر.

-مگه من مسخره ی تو ام که هی میگی بیا بعدشم قالم بذاری. ولی خب اگه دستم نشکسته بود میومدم ولی الان برام سخته.

-ایش حالا خوبه یه بار این اتفاق افتاد همین بهتر که نیای. ولی من آخرش نفهمیدم چی شد که دستت شکست.

-دوست ما رو باش من سه روزه دستم شکسته اون وقت خانم حالا یادشون افتاده که من دسم شکسته. ببین عشق یار چه به روزش آورده که حتی بهترین رفیقشم فراموش کرده.

-خفه. حالا خوبه یه بار ازت پرسیدم خودت جواب درست و حسابی بهم ندادی.

-حالا هم تو خماریش بمون.

مائده از جایش بلند شد و به سمت کلاس رفت. حنانه دنبالش آمد و گفت: خب ببخشید حالا چرا قهر می کنی؟

-من کی قهر کردم؟

-پس چرا جوابم رو ندادی و راه افتادی بری؟

-برا اینکه الان استاد میاد سر کلاس و ما دوتا هنوز بیرونیم. دستمم طور خاصی نشده که از پله ها داشتم میفتادم که دستم رو محکم کوبوندم دیوار تا نیفتم که بدتر دستم شکست.

-واقعا؟

-پس چی؟

-آخه فکر نمی کردم دست به این راحتیا هم بشکنه.

-حالا هم نشکسته مو بر داشته.

-هر چی تا حالا چنین چیزی نشنیدم.

مائده شانه هایش را بالا داد و در دل گفت: واقعا دروغ تابلوییه ولی خب دروغ دیگه ای هم به ذهنم نرسید. راستش هم نمی تونستم بگم.

روزها می گذشت. مائده دستش خوب شد و دیگر می توانست رانندگی کند. دوباره با جدیت تمام درس هایش را می خواند. پول هایش هم جمع می کرد تا بتواند دو تا ویولن بخرد و به پرورشگاه ببرد. پولش که به حد کافی رسید رفت و دو تا ویولن خرید. اول بر سر مزار پدر و مادرش رفت و کمی با آن ها درد و دل کرد. آخه اون روز، روز تولدش بود. با یک کیک به پیش بچه ها رفت. اول کیک را تقسیم کرد و خوردند بعد هم ویولن ها را نشان داد. 

-خب بچه ها اینم از سویپرایز من. دیری دیرن.

یکی برای دختر خانمای ناز یکیم برای آقا پسرای گل.

-آخجون از این به بعد خودمونم می تونیم تمرین کنیم

-آره عزیز من به شرطی که با هم دعوا نکنید و نوبتی ازش استفاده کنید بعدشم وقتی من میام خوب خوب یاد گرفته باشید.

-باشه خاله ما بهتون قول می دیم.

-آی قربونتون برم من. خب نوبتی هم باشه نوبته درسه.

موقعی که مائده می خواست بره بچه ها دورش حلقه زدند و گفتند: خاله زود به زود بیا پیشمون می دونی ما چقدر دلمون برات تنگ شده بود. خاله تولد منم یه هفته دیگست برا منم تولد می گیری؟ 

-باشه عزیزای من . من قول می دم هفته ی دیگه هم بیام این مدتم سرم خیلی شلوغ بود و گرنه من دلم براتون خیلی تنگ شده بود. برا تو هم جشن می گیرم عزیزم. اصلا از این به بعد تولد هر کی که باشه براش جشن می گیریم.

-ولی من نمی دونم تولدم کیه.

منم نمی دونم.

آره خاله ما خیلی ها روز تولدمون رو بلد نیستیم.

اشک در چشمان مائده جمع شد. دلش برای آن ها سوخت. به اجبار لبخندی زد و گفت: خانم مدیرتون روز تولد همه رو می دونه من ازش می پرسم و هفته ی دیگه بهتون میگم. الانم من خیلی دیرم شده تا هفته دیگه بای.

-بای.

مائده سوار ماشینش شد. به اشک هایش اجازه ریخته شدن داد. تصمیم گرفت هفته دیگه بچه ها رو به پارک ببرد. اما می دانست به تنهایی از پسش بر نمی آید. مدیرشان هم چنین اجازه ای به او نمی دهد.

شب هم برایش تولد گرفتند اما مائده همه فکرش پیش آن بچه ها بود. دلش از این می سوخت که بعضی از آن بچه ها حتی پدر و مادر هم دارند ولی بی رحمانه و فقط به خاطر راحتی خودشان آن بچه ها را سر راه گذاشتند و آن بچه ها مجبور بودند آن همه سختی رو تحمل کنند. یادش به کودکانی می افتاد که توی تصادف صدمه دیده بودند. یاد دختری افتاد که کمی صورتش سوخته بود. آن دختر همیشه به دور از بقیه بود. یادش می آمد که می خواست به آن دختر نزدیک شود ولی خودش هم ترسید. پاهایش یاری اش نمی کردند تا به نزد آن دختر با آن صورت سوخته اش که ترسناکش کرده بود برود. واقعا برایش سخت بود. تصور کرد که شاید روز قیامت هم خودش با آن همه اعمال بدش در آتش جهنم می سوزد و چهره اش ترسناکتر از آن دختر هم می شود . به خود لرزید. با قدم های لرزان به سمتش رفت. سعی کرد لبخندی بزند. دستش را بالا برد تا صورتش را نوازش بکند ولی انگار آن روز اعضای بدنش می خواستند با او سر ناسازگاری بزنند. به زور دستش را جلو برد و آرام به صورتش دست کشید. به زور زبانش را در دهانش چرخاند ودر حالی که صدایش می لرزید پرسید: اسمت چیه؟ خواست عزیزم هم بگوید اما دیگه نمی توانست تا همین جاش هم کلی با خود کلنجار رفته بود. دختر لحظه ای سرش را بالا گرفت و دوباره به زمین نگاه کرد. به آرامی به طوری که صدایش به زور شنیده می شد گفت: ستاره.

مائده با دستش چانه اش را بالا گرفت. به چشمان ستاره نگاه کرد. چشم های بسیار زیبایی داشت. چشمانی به رنگ آبی دریا. بغض بدی در گلوی مائده گیر کرده بود اما نمی خواست جلوی ستاره گریه کند که مبادا ستاره احساس ترحم نکند. لبخندی زد و گفت: وای چه چشای خوشگلی داری عزیزم. براچی انقدر زمین رو نگاه می کنی؟ تا ما چشمای قشنگت رو نبینیم؟ ای شیطون. ستاره که برای اولین بار بود او را تحسین می کرند شگفت زده شد. از ذوق اشکش درآمد و زد زیر گریه. مائده با تردید او را در آغوش گرفت و گفت: چرا گریه می کنی گلم؟ این جوری چشمات کوچکتر می شه ها. ستاره فورا گریه اش را بند آورد و اشک هایش را پاک کرد تا مبادا حالا که یک زیبایی پیدا کرده بود آن را هم از دست بدهد. مائده دستش را گرفت و به سمت بچه ها برد. همه بچه ها به عقب می رفتند. حس بدی در ستاره به وجود آمد. حس هیولا بودن. حس اینکه هیچ کس او را دوست ندارد. خواست دستش را از دست مائده بکشد و فرار کند تا کمتر آن احساسات را داشته باشد. اما با حرف مائده پشیمان شد: بچه ها من با این خانم چشم قشنگه می خوایم آواز بخونیم. حالا کی میاد به ما بپیونده؟ همه ی بچه ها ساکت بودند. یک نگاه به ستاره می کردند. یک نگاه هم به مائده. همه دلشان می خواست آواز بخونند. اما از ستاره هم می ترسیدند. کمی که فکر و دیدند که مائده آنقدر با ستاره راحته تصمیم گرفتند آواز را بر ترسشان ترجیح دهند. 

از آن روز ستاره با مائده خیلی جور شد. ستاره بعد از روز تصادف از هیچ کس محبت که ندیده بود هیچ تازه همه هم از او فرار می کردند و این باعث شده بود ستاره دچار افسردگی شود و به دختری منزوی تبدیل شود. و این مائده بود که کم کم با محبت هایش او را از خلسه تنهایی اش بیرون آورد و باعث شده بود ستاره کمی اعتماد به نفس بگیرد.

همه این اتفاق ها تابستان افتاده بود. مائده وقتی هم که از آنجا بیرون آمد سعی می کرد به آن چیز ها فکر نکند و بیخیال طی کند تا بتواند به کارش ادامه بدهد.

اما امشب بسیار دلش گرفته بود. تمام آن اتفاق ها از ذهنش می گذشت و به اندوه هایش اضافه می کرد. نمی توانست تحمل کند که خودش اینقدر خوش باشد، برای تولدش این چنین جشنی بگیرند اما آن بچه ها تشنه ی کمی محبت باشند. برایش سخت بود که خود را که آنقدر گناهکار بود این همه محبت بهش بکنند اما آن طفل معصوم ها که حتی کوچک ترین گناهی هم نکردند از محبت محروم اند.

عمو که دید مائده بسیار ناراحت است گفت: عمو چی شده؟ از تولد خوشت نیومد؟ چرا اینقدر ناراحتی؟

-نه عمو چیز خاصی نیست. ازتون خیلی ممنونم که برام تولد گرفتید. 

-راستش رو بگو چرا اینقدر گرفته ای؟

-گفتم که چیز خاصی نیست. فقط یکم دلم گرفته ست.

-باشه. ما هم دیگه می ریم. امیدوارم صد سال زنده باشی.

-إ عمو چرا نفرین می کنید؟

-یعنی چی نفرین می کنم؟ عمر طولانی خودش یه نعمته.

مائده در حالی که مخالف عمو بود ولی دیگر چیزی نگفت و به لبخندی اکتفا کرد.

سوار ماشینش شد تا به دانشگاه برود. هنوز فکرش درگیر بچه ها بود. پشت چراغ قرمز ایستاده بود که کسی به شیشه ماشینش زد. پسری بود با موهای ژولیده و لباسانی کثیف. شیشه را پایین کشید. پسرک اصرار می کرد فال بخرد. ولی مائده با خود می اندیشید که وضعیت این پسر از خیلی هایی که توی پرورشگاه هستند هم بدتر است. می دانست که نباید به آن پسر کمک کند چون وقتی آدم های عوضی آن ها را با زور وادار به چنین کاری می کنند بفهمند از این راه نمی توانند کسب درآمد کنند شاید و تنها شاید روزی از این کار دست بکشند. اما نگاه پر اصرار آن پسر نتوانست مائده را از کمک کردن مانع کند به اجبار مبلغی به او داد و چون چراغ سبز شده بود حرکت کرد. کمی که جلوتر رفت گوشه ای پارک کرد. سرش را روی فرمون گذاشت. خواست گریه کند اما هیچ اشکی نداشت. احساس می کرد دیگر هیچ حسی ندارد. نه غمگین بود و نه دیگر احساس گناه. بقیه ی حس هارا هم خیلی وقت بود نمی توانست درک کند. تنها حسش همین پوچی بود. حسی مانند ربات بودن. اما نه یک حس دیگر هم داشت. حس خستگی. حسی که شاید خیلی وقت ها داشت اما الان به اوج آن رسیده بود. دیگر دلش نمی خواست نگران کسی باشد. دیگر دلش نمی خواست غصه ی دیگری را بخورد. حتی دیگر نمی خواست جبران کند. این یکی برایش خیلی جدید بود. هیچگاه فکر نمی کرد روزی برسد و او دیگر نخواهد جبران کند. ولی الان مگر چه اتفاقی افتاده بود. چرا فکر می کرد خستگی اش به اوج خود رسیده. چرا دیگر مثل همیشه خدا را صدا نمی کرد. خدا همیشه پشتش نبود. 

گوشیش زنگ می خورد. حنانه بود. دلش نمی خواست جوابش را بدهد. گوشي اش رو روي سايلنت گذاشت. دلش نمی خواست به دانشگاه هم برود. دلش می خواست به یک جای دور برود. می خواست به جایی رود که پر از آرامش باشد. می خواست بخوابد. یک خواب عمیق. بینهایت بخوابد. به هیچ چیز و هیچ کس هم فکر نکند. فقط به فکر خودش باشد.

نفس عميقي کشيد. مي دانست با اين افکار به جايي نمي رسد. بايد در رفتارش متعادل تر باشد اما نه اينکه يکدفعه قيد همه چيز را بزند. ضبطش را روشن کرد و دوباره حرکت کرد. مي دانست هيچ آهنگ شادي ندارد که روحيه اش بهتر شود بي خيال آهنگي را گذاشت اما توجهش به متنش جذب شد:

ببار بر حال زارم بی قرارم ببار ای ابر بارونی ببار بر حال زارم

که از تقدیرتلخم بی قرار بی قرارم نشستم تا که بر گرده زمونه ی خوشی هام

نیومد بیشتر شدروزگار نا خوشی هام ببار ای ابر بارونی ببار و...

منفور و مترودم گلمخاکستر و دودم گلم تبعیدی قلب زمین دور از تو نابودم گلم

من بی تو درگیرم خد از بودنم سیرم خدا

جون می دم اینجا نم نمک هر لحظه می میرم خدا من بیتو درگیرم هر لحظه می میرم

ببار ای ابر بارونی که از دنیا بریدم از ایننا مهربونی ها به انتها رسیدم

از این نا مردمی ها گر چه دلگیرم ولی شکر که ازقلب همین توفان به ساحل ها رسیدم

به دانشگاه که رسيد همه سر کلاس بودند. ساعتش را نگاه کرد فقط ده دقيقه از کلاس گذشته بود. نمي دانست استاد بهش گير مي دهد يا نه. براي اولين بار بود که دير مي رسيد. برايش اهميت نداشت استاد او را راه مي دهد يا نه براي همين در کلاس را زد و با اجازه اي گفت. استاد نگاهي به او انداخت. مي توانست بفهمد که او رنجي کشيده است براي همين با گفتن اينکه بار آخرتون باشه اجازه داد که مائده داخل کلاس شود. مائده بي توجه به همه حتي حنانه در آخرين رديف نشست و سعي کرد با جديت تمام به درس گوش دهد. کلاس که تمام شد حنانه با سرعت پيش مائده رفت تا بفهمد چه اتفاقي براي او افتاده است. ولي مائده به شدت دلش مي خواست تنها باشد همين باعث شده بود که با لحن سرد بگويد: اتفاقي نيفتاده. 

-پس چرا دير آمدي؟

و مائده سردتر از قبل جواب داد: خواب موندم.

-مائده چرا اين جوري با من حرف مي زني؟ من کار اشتباهي کردم؟ حرف بدي بهت زدم؟

- مگه چه جوري حرف مي زنم؟ 

-اين قدر سرد حرف مي زني که واقعا احساس سرما کردم. تو چرا هيچ وقت با من درد و دل نمي کني؟ هيچ وقت درمورد خانوادت به من چيزي نمي گي يعني بعد از اين همه مدت باز هم نتونستي به من اعتماد کني؟

-اين حرف ها چيه امروز مي زني؟ بابا بد خواب شدم يکم اخلاقم سگيه. حالا تو هم هي گير بده. 

-ولي من فقط به خاطر امروز اين حرف ها رو نزدم کلي گفتم. اما حالا که امروز حوصله نداري بهت گير نمي دم. فقط دوست دارم يکم به حرفام فکر کني. ببين تو از همه ي اعضاي خانوادم از همه ي زندگيه من خبر داري. قبول دارم که خودم نبايد ساده مي بودم و اين حرف ها رو بهت مي زدم ولي خب من تو رو هميشه يه دوست خوب تصور مي کردم که مي تونم بهش اعتماد کنم و راز هام رو بهش بگم. اما توچي؟ حتي بهم نمي گي چند تا خواهر برادر داري. هميشه وقتي حرفش رو پيش مي کشيدم وسط تا يکم درمورد خانوادت بدونم تو با بدجنسي از زيرش در مي رفتي. بعضي وقت ها فکر مي کنم خانواده درست و حسابي نداري که نمي خواي درموردش حرف بزني. اما تا کي مي خواي چيزي بهم نگي. کي مي خواي منومثل يه دوست واقعيت بدوني و درمورد زندگيت برام بگي؟

حنانه که خيلي وقت بود اين حرف ها در دلش مانده بود با گفتن آن ها احساس راحتي کرد. اشکش درآمده بود. با سرعت از مائده دور شد و به سمت بوفه رفت تا با خوردن نوشيدني کمي آرام بگيرد.

مائده دلش نمي خواست به چيزي فکر کند. طاقت گريه کردن دوستش را نداشت. با خود گفت: خدايا يعني من اگر بخوام يک بار فقط يک بار به فکر خودم باشم حتما شخصي بايد از دست من ناراحت بشه. 

سرش را تکان داد تا آن افکار از ذهنش بيرون برود. دلش نمي خواست بگويد پدر و مادري ندارد چون همان يک سال راهنمايي اش هم که همکلاسي هايش مي دانستند احساس مي کرد بهش ترحم مي کنند و او اصلا از اين احساس خوشش نمي آمد. حتي احساس خستگي را هم به آن ترجيح مي داد. از دروغ هم متنفر بود هر چند همين امروز هم دروغ گفته بود و احساس عذاب وجدان داشت. به نظرش تنها يک راه مي ماند آن هم اين بود که دوستي اش را با حنانه بهم بزند. اما اين راه حتي از دروغ گفتن هم غير انساني تر بود. ياد حديثي از امام علي(ع) افتاد: ناتوانترين مردم كسي است كه در دوست يابي ناتواناست، و از او ناتوانتر آن كه دوستان خود را از دست بدهد.

واقعا احساس ناتواني مي کرد. حق صد در صد را به حنانه مي داد. به خود قبولاند که حقيقت را بگويد. اما نه امروز فردا اين کار را مي کند. به پيش حنانه رفت و از او خواست تا فردا به او وقت دهد وبراي اينکه از دلش هم درآورد او را به صرف ناهار در رستوراني ببرد. حنانه که دختر با گذشتي بود قبول کرد و دوباره با يکديگر صميمي شدند.

داشتند به سمت کلاس مي رفتند که آراد جلوي آن ها را گرفت. مائده خواست بي تفاوت از کنارش رد شود که حنانه محکم دست او را گرفت و جواب سلام آراد را داد. مائده که ديد امروز کلا نحسه بي خيال زير لب سلامي گفت.

-ببخشيد خانم کياني ميشه چند لحظه وقتتون رو بگيرم؟

نه ي قاطعي گفت و خواست برود که حنانه دستش را نيشگوني گرفت.

-زياد طول نمي کشه. باور کنيد نمي خوام مزاحمتون بشم.

مائده از رفتارش تعجب کرد. بعد از شکستن دستش ديگر با او برخوردي نداشت ولي طبيعي نبود آن پسر که خداي غرور بود الان بيايد و با اين لحن بخواهد که با او حرف بزند. با اينکه دلش مي خواست بگويد همين الان هم داريد مزاحم مي شويد ولي حس کنجکاوي اش اين اجازه را به او نداد و قبول کرد. حنانه هم که خودش مي دانست اضافيه به پي نخود سياه رفت.

-خب بفرماييد.

-فکر نمي کنيد اينجا جاي مناسبي براي صبحت کردن نيست؟

-مگه شما نگفتيد صبحتتون کوتاهه؟

- چرا ولي ميشه لطف کنيد يه لحظه با من بياييد.

مائده که کنجکاوتر شده بود قبول کرد و به دنبالش رفت. بر روي نيمکتي نشستند.

-راستش مي خواستم بابت اون روز که باعث شدم دستون آسيب ببينه ازتون عذرخواهي کنم.

-فکر نمي کنيد خيلي زود عذرخواهي مي کنيد؟!

-بله مي دونم که از اون ماجرا حدود دو ماهي گذشته. واقعا ببخشيد.

-حالا چرا مي خواهيد عذرخواهي کنيد؟

-براي اينکه متوجه اشتباهم شدم.

-تا وقتي که راستش رو نگيد نمي بخشمتون. لطفا ديگه مزاحم هم نشيد.

مائده خواست بلند شود که آراد فوري گفت: باشه بهتون ميگم ولي به شرط اينکه به هيچ کس نگيد حتي خانم ايزدي.

-باشه مطمئن باشيد من حتي ماجراي دستم هم بهش نگفتم.

-واقعا؟

-بله. اگه مي دونست که ما رو با هم تنها نمي گذاشت.

-بله درسته. 

-خب. بفرماييد؟

-راستش من چه جوري بگم. اوم. من سرطان دارم.

-نه؟

-دو روزه متوجه شدم. از فردا شيمي درماني ميشم. اصلا من چرا اين حرف ها رو به شما مي گم؟ حالا مي بخشيد.

-واقعا اميدوارم که خوب بشيد. من آدم کينه اي نيستم و همون روز بخشيدمتون فقط از اينکه مجبور شدم دروغ بگم ناراحت شدم.

-شما واقعا آدم پاکي هستيد. ازتون مي خوام برام دعا کنيد.

مائده با شنيدن کلمه پاک به خود لرزيد. او چطور مي توانست پاک باشد وقتي که باعث مرگ مادرش شده. نه او به هيچ وجه نمي توانست پاک باشد.

-حتما. با اجازتون من ديگه مي رم.

-خيلي ازتون ممنونم. خداحافظ.

-خداحافظ.

مائده: اي خدا. اون هنوز خيلي جوونه. اي خدا يعني به زودي اون مو هاي خوشگلش نابود مي شن. خدا چرا امروز اين جوريه. خدا مي خوام برم يه جا و فقط گريه کنم. خدا مي دونم پيشت رو سياهم. سياه سياه. اما خدا از ته دل، با تمام وجودم ازت مي خوام همه مريض ها به خصوص اون رو شفا بدي. خدايا مي دونم بچه هاي کوچکي هم هستند که سرطان دارند. خدايا چرا تو اين دنيا اينقدر بدبختي هست.

مائده به زور جلوي اشکش را گرفت. حنانه را فراموش کرد. به سمت ماشينش رفت و سوار آن شد. از دانشگاه که خارج شد گريه کرد. چشمانش تار مي ديد. گوشه اي نگه داشت. کمي که آرام شد به خانه رفت.

به خانه که رسيد زن عمو را داخل حياط مشغول آب دادن به گل هاي باغچه ديد. سلامي کرد که زن عمو گفت: لباس هات رو که عوض کردي بيا بالا که يه خبر خوش برات دارم.

مائده باشه اي گفت و خوش حال از اينکه امروز بالاخره بعد از اين همه ماجراي بد يه خبر خوب مي شنوه، لباس هايش را با عجله عوض کرد و پيش زن عمو رفت.

-میلاد تو چرا همیشه اینجایی؟

-خب تو خونه حوصله ام سر میره میام پیش زن عمو.

زن عمو: وا خودت که نمیای دیگه به این بچه چکار داری؟

-آخه نمی شه که هر روز مزاحم شما بشه.

-این چه حرفیه. میلاد مثل پرهام میمونه برام. الان که پرهام سرش به درسش گرمه منم دلم به میلاد خوشه وگرنه تو این خونه تک و تنها افسردگی می گرفتم.

-شما لطف دارید. باشه من تسلیم. حالا خبر خوب چیه؟

-می دونی که چهارشنبه این هفته تعطیله. برا همین عمو با یکی از دوستاش تصمیم گرفتند سه روز آخر هفته رو خانوادگی بریم شمال. تو و میلادم باید بیاید.

میلاد: آخجون شمال. من برم وسایلم رو جمع کنم.

مائده: میلاد صبر کن. من این هفته کلی کار دارم نمی تونم بیام.

زن عمو: آخه تو تعطیلی ها چه کاری داری؟ بی خودی می خوای بزنی تو ذوق بچه.

میلاد: من بچه نیستم بعدشم خب زن عمو راست می گند چرا الکی ضد حال می زنی.

مائده: باور کنید کلی کار عقب مونده دارم. خب میلاد تو می خوای بری برو من خودم تنها اینجا می مونم.

زن عمو: اون موقع تو سه روز تعطیل خونه تنها می خوای بمونی چکار کنی؟ اگه می خوای درس بخونی که هیشکی تو سه روز پروفسور نشده که تو بخوای بشی بعدم اگه خیلی واجبه می تونی کتاب هات رو با خودت بیاری. اینم بدون که عمو به هیچ وجه نمی ذاره خونه تنها باشی.

مائده با خود اندیشید: ای خدا من چه دروغی به اینا بگم. اه امروز کلا همه چیز نحسی گرفته.

مائده: خب تا فردا نه تا پس فردا به من وقت بدید فکرامو بکنم. بهتون خبر می دم.

زن عمو: کاش حداقل می گفتی کارت چیه شاید یه راه حلی برات پیدا می کردیم. از دست تو. باشه. تا پس فردا صبر می کنیم.

مائده: واقعا ببخشید. اصلا نمی خواستم ضد حال باشم اگه یه هفته دیگه بود مشکلی نداشتم ولی این هفته به یکی قول دادم یه کاری رو براش انجام بدم برا همین گفتم نمی تونم حالا تا پس فردا ببینم می شه کارش رو جلو یا عقب انداخت یا نه؟

زن عمو: باشه.

آن روز نیز بگذشت و مائده قبل خواب به تمام بچه هایی فکر کرد که زندگی سختی دارند، دلش می خواست کاری کند که همه ی آن ها شاد شوند. می دانست از دست او کاری برنمی آید. تصمیم گرفت به پیش بچه های سرطانی هم برود. برای آن ها هم ویولن بزند و با آن ها هم آواز بخواند. 

به آراد هم فکر کرد می دانست از فردا او را نمی بیند. شاید دیگر برای همیشه نتواند او را ببیند.

به حنانه هم فکر کرد که فردا به او چه بگوید: بگویم که مادرم مرده و من مسبب مرگش بوده ام. بگویم پدرم را خیلی وقته که از دست دادم. بگویم برادری کوچکتر از خود داردم. آخه این حرف ها چه به درد حنانه می خورد. به جز اینکه از این به بعد منو به چشم یه قاتل می بیند و یا حتی اگر این موضوع را بهش نگم نسبت به من احساس ترحم پیدا می کند و من از این احساس متنفرم. ای کاش این قدر اصرار نمیکرد. اه اصلا من نباید با کسی دوست می شدم. ولی خب چاره ای نیست. بهش همین ها به جز این که من باعث مرگ مامانم شدم رو میگم. اگه خواست رفتارشو با من عوض کنه دوستیمون را به هم میزنم.

صبح مائده به دانشگاه رفت. به دنبال آراد گشت اما او را نیافت. دانست که واقعا از امروز باید شیمی درمانی شود. آهی کشید و از خدا خواست تا شفا پیدا کند.

با حنانه به رستوران رفتند. غذا سفارش دادند و جايي دنج نشستند.

-خب حالا تعريف کن.

-وقتي ده سالم بود بابام فوت کرد. بابام مهندس عمران بود سر ساختمان يکي هلش مي ده. يه داداشم دارم اسمش ميلاده. الان ده سالشه. بچه باهوشيه. چيز خاص ديگه اي هم نيست که بخوام برات بگم.

-ببخشيد اين سوال رو مي پرسم ولي کنجکاوم بدونم تو که اينقدر وضعت خوبه خرجيتون رو از کجا در مياريد؟

-بابام بيمه بود.از پول بيمه. البته عموم هم خيلي کمکمون مي کنه. تازه برا چي مي گي وضع مالي من خوبه؟

-از اينکه خيلي راحت پول خرج مي کني.

-بريم ديگه؟

-نه يه سوال ديگه. چرا تو هيچ وقت نمي خندي؟ بعضي وقت ها من از يه موضوعي قهقهه مي زنم اما تو فقط يه لبخند معمولي ميزني. يا بعضي وقت ها تو خودت هستي و ناراحتي و يه غم بزرگ تو چشاته. يعني تو هنوز نتونستي با مرگ پدرت کنار بياي؟

-خب بيشتر به خاطر مامانمه. مي شه خواهشا از اين موضوع حرفي نزني؟

-باشه من نمي خوام تو رو ناراحت کنم. راستي ديروز اين يارو چي بود اسمش؟ آهان اميري چيکارت داشت؟

-خصوصي بود.

-مي گي يا با زور مجبورت کنم بگي؟

-إ تو چيکار داري؟ 

-تو فرض کن فضولم.

-فضول رو بردن زيرزمين پله نداشت افتاد زمين.

-مائده!!!

-چيه بابا؟ آروم تر آبرومون رو بردي. اينو وللش. از آقا کيارش چه خبر؟ زندگي مشترک خوبه؟

-واي مائده احساس مي کنم خوشبخت ترين زن دنيام. آخر هفته هم مي خوايم با هواپيما بريم مشهد.

-إ پس سوغاتي يادت نره ها. حسابي هم برام دعا کن. منم با عموم و اينا مي ريم شمال. 

-پس تو هم سوغاتي يادت نره.

-باشه. خب ديگه بلند شو بريم.

- باشه. پس تا تو حساب ميکني من تو ماشين منتظر مي مونم.

مائده بعد از آن که حنانه را به خانه يشان رساند به خانه رفت. مشغول خواندن درس هايش بود اما تمام حواسش به بچه هاي پرورشگاه بود در آخر هم تصميم گرفت فردا بعد از دانشگاه با کيکي به پرورشگاه رود. مي خواست هديه هم بخرد اما پول به اندازه کافي نداشت به اين نتيجه رسيد که به هر کدام يک بادکنک دهد.

روز ها به خوبی می گذشت. مائده با کسب نمرات عالی توانست رتبه اول کلاسشان شود. ترم جدید هم شروع شد. یک ماه بعد از شروع کلاس ها آراد به دانشگاه آمد. مائده او را که دید دلش سوخت. آراد بسیار لاغر و ضعیف شده بود. بی حواس به سمتش رفت تا حالش را بپرسد:

-سلام آقای امیری خوب هستید؟

-سلام خیلی ممنون. بله دیگه بهبودی کامل یافتم.

-خدا را شکر. خوشحال شدم.

-بله واقعا نمی دونم چطوری خدا رو بابت بازگشت سلامتیم شکر کنم.

-میشه من یه پیشنهاد بهتون بدم.

-بله البته. بیاید بریم روی اون نیمکت بشینیم.

-باشه.

-خب بفرمایید؟

-راستش فقط یه پیشنهاده. می تونید قبول نکنید. اصلا نمی خوام توی رودرباسی گیر کنید.

-باشه. لطفا پیشنهادتون رو بگید.

-یه دختر بچه هست. خب راستش پدر و مادرش رو توی یه تصادف از دست می ده خودش هم توی تصادف قسمتی از صورتش می سوزه الان هم توی پرورشگاهه. ازتون می خوام اگه تواناییش رو دارید یه کمکی کنید تا اون بتونه جراحی پلاستیکی کنه. باور کنید دختر فوق العاده زیباییه.

-میشه آدرس پرورشگاه رو بدید؟

-اگه میشه بذارید با هم بریم آخه به خاطر اینکه همه ازش فرار می کنند یا مسخرش می کنند به سمت هیچکس نمیره ولی با من دوسته پس بهتر میدونم با هم بریم.

-باشه مشکلی نیست. شما امروز تا چه ساعتی کلاس دارید؟

-من تا سه کلاس دارم. شما چی؟

-باشه پس تو پارکینک منتظرتون می مونم. ماشین منم که می دونید کدومه؟

-بله به خاطر دارم.

هر دو با یاد آوری آن روز خنده یشان گرفت. با هم خداحافظی کردند و به سمت کلاس هایشان رفتند.

مائده می خواست به کلاس بعدی اش برود که موبایلش زنگ خورد. پرهام بود. جوابش را داد:

-سلام اتفاقی افتاده؟

-سلام با اون پسره چی می گفتیند؟

-حرف خاصی نمی زدیم. چند ماه دانشگاه نیومده بود رفتم ببینم برا چی

-مگه تو مفتشی؟ آخه به تو چه ؟

-خب بابا همکلاسیمه دیگه کنجکاو بودم.

-بیخود یه بار دیگه با یه پسر حرف زدی خودت می دونی و من. مخصوصا این پسره.

-اصلا به تو چه که من با کی حرف می زنم؟

-به من چه؟ هه. الان میام حالیت می کنم. 

-نه باشه برات توضیح می دم الان کلاس دارم شب برات میگم.

-همین که کلاست تموم شد میای پیشم و توضیح میدی.

-نه 

-چرا؟

-اصلا کلاسم مهم نیست همین الان میام پیشت. کجایی؟

-باشه بیا تریا.

-باشه اومدم.

-سلام

-سلام خب بگو.

-اول قول بده به هیچ کس در این باره حرفی نزنی.

-باشه خیالت تخت.

-آقای امیری سرطان داشت برا همین نمیومد دانشگاه. امروز که دیدمشون خب خیلی کنجکاو شدم ببینم که آیا خوب شدند یا نه؟ بعدشم گفتند ای کاش می تونستند یه جوری شکر گذاری کنند منم بهشون یه پیشنهاد دادم همین.

-چه پیشنهادی؟

-پرهام اذیت نکن نمی تونم بهت بگم.

-میگی یا مجبورت کنم.

-باشه. هیچی یه بچه تو پرورشگاه هست کمی صورتش سوخته ازش خواستم اگه می تونه کمکش کنه عمل کنه.

-چی؟ تو چطور تونستی به اون اعتماد کنی؟

-وا من فکر می کردم الان می پرسی من اون بچه رو از کجا می شناسم نه آراد رو؟

-اولا فکر کردی وقتی هر روز صبح تابستون از خونه میری بیرون ما نمیفهمیم چکار می کنی؟ ثانیا چشمم روشن دیگه پسر مردم رو با اسم صدا می کنی؟

-یعنی عمو هم می دونه؟

-نه.

-پس چی؟

-هیچی مامانم منو مجبور کرد تو رو تعقیب کنم. من دیدم تو نمی خوای کسی بفهمه یه دروغی بهشون گفتم.

-دست درد نکنه.

-حالا بگو بعدش چی شد؟

-قرار شد امروز ساعت سه با هم بریم پرورشگاه.

-منم میام.

-پرهام

-من نمی تونم بذارم تو و اون با هم برید.

-خب حداقل تعقیبمون کن تو که تو این کار مهارت داری.

-باشه. 

به پرورشگاه رفتند. آراد بعد از دیدن ستاره قبول کرد تا به او کمک کند. وقتی که مائده با او از آنجا خارج شد بسیار تعجب کرد و گفت

-شما کجا میاید؟

-خب منم میرم خونم دیگه.

-یعنی شما اینجا زندگی نمی کنید؟

-نه من بچه پرورشگاهی نیستم. خودم خونه دارم.

-پس.....

-من اینجا درس می دم.

-چه جالب. میشه بپرسم چی؟

-نخیر.

پس از آن با کمک های مالی آراد با انجام دو عمل ستاره صورت صاف و بدون تیرگی پیدا کند. او خیلی زیباست و هر کس با دیدن او بهش علاقه مند میشه. آراد بسیار از کاری که کرده خوشحال است. مائده هم خشنود بود که نقشی در این کار خیر داشته است.

فصل سوم: تنهايي

شش سال بعد

-سلام آقا پرهام. خوبي؟ کم پيدايي؟

-سلام. ممنون. تو خوبي؟ اين روزا خيلي سرم شلوغه. معلومه دلت خيلي برام تنگ شده که اومدي تو اتاقما وگرنه ياد ندارم که اومده باشي تو اتاقم (اتاق بيمارستان).

-اومدم باهات حرف بزنم.

-گفتم عجيبه تو دلت برا من تنگ شده باشه نگو مي خواي ازم کار بکشه.

-إ لوس نشو. نمي خوام کاري برام بکني اومدم دعوات بکنم.

-واي خداي من! منو عفو کن باور کن تقصير من نبود.

-چرا پرت و پلا مي گي. راستش رو بگو مگه چکار کردي؟

-خب تو برا چي مي خواي دعوام کني؟

-اول تو بگو منظورت چي بوده؟

-من خب فکر کردم به خاطر اينکه منو ميلاد بي اجازه رفتيم گوشيت رو برداشتيم مي خواي دعوام کني.

- چشمم روشن ديگه سراغ گوشي من مي ريد. مثلا تو دکتر اين مملکتي اما هنوز... نچ نچ واقعا برات متاسفم.

-بابا من کلي ميلاد رو نصيحت کردم اما گفت تو تازگي ها مشکوک مي زني لازمه اين کارو بکنيم . ديگه منم کنجکاو شدم.

-وا من کجا مشکوک مي زنم؟

-چه مي دونم والله؟ از ميلاد بپرس.

-خب حالا اينا رو ولش کن. من اومدم تو رو دعوا کنم که چرا با همسرت اين جوري رفتار مي کني؟ مگه فرزانه چه گناهي کرده که تو اين جوري باهاش رفتارمي کني؟ يه هفته ست عروسي کرديد و باهاش اين جوري برخورد مي کني؟ اصلا مي خواستي باهاش ازدواج نکني. دختر مردم رو مي خواستي بدبخت کني؟ اصلا از تو چنين انتظاري رو نداشتم. من هميشه به تو افتخار مي کردم حالا..

-بس کن مائده.

-يعني چي؟ چرا داد مي زني؟ عوض معذرت خواستنته؟

-وقتي از چيزي خبر نداري قضاوت نکن.

-خب بگو تا منم بدونم. من نمي تونم يه جا ساکت بشينم و ببينم دختر مردم زجر بکشه.

-حقشه.

-هه.واقعا ازت انتظار چنين جوابي رو نداشتم. زود بگو قضيه چيه؟

-نمي تونم بگم.

-پرهام به جون خودم اگه نگي چي شده تا آخر عمرم اسمت رو هم نميارم. يعني چي اين...

-باشه باشه مي گم. فقط قول بده از حرف هام ناراحت نشي وسط حرف هام هم نپري و تا آخر گوش بدي.

-باشه.

-چه جوري بگم راستش ماجراي اصلي اين جوريه که يه اتوبوس تصادف کرده بود. چون تعطيلات بود خيلي از پرسنل ها مرخصي گرفته بودند و خلاصه نيرو کم داشتيم. همه داشتند تمام تلاششون رو مي کردند. منم با عجله داشتم از پله ها با سرعت پايين مي اومدم و نگاهم به کاغذاي دستم بود که به فرزانه خوردم و داشت مي افتاد که فوري گرفتمش و افتاد تو بغلم چون گيچ شده بوديم هر دو همين طور تو اون وضع مونديم. از شانسم همون وقت خانم اکبري همون پرستاره دهن لق هم ما دو تا رو تو اون وضع ديد و همون جور مات ما رو نگاه کرد. منم زود به خودم اومدم اون رو از آغوشم بيرون آوردم و خواستم توضيح بدم که فرزانه سرش رو انداخت پايين و بدون هيچ حرفي رفت. خانم اکبري هم يه لبخند زد و اونم رفت. باور کن نمي دونستم ماجرا جدي مي شه گفتم اگه حرفشم پيش بياد راستش رو مي گم و قضيه مي خوابه. ديگه اين قدر سرم شلوغ بود که کلا فراموشش کردم. فرداش رئيس بيمارستان منو احضار کرد به دفترش. رفتم ديدم دخترش، فرزانه، هم اونجاست با اجازه اي گفتم و نشستم. باباش گفت:

-اين بچه بازيا چيه شما دو تا مي کنيد؟ مثلا دو تايي تون تحصيل کرده ايد. پزشکيد. خب اگه واقعا همديگرو دوست داريد ديگه اين کارا چه معني مي ده. اونم تو بيمارستان. آبروم رو برديد. مي دونيد همه دارند چي پشت سرتون مي گند؟

-چي؟

-تو ديگه حرف نزن که خيلي از دستت شاکيم. دختر دست گل منو از راه به درش کردي. تا آخر هفته وقت داري با پدر و مادرت بياي خاستگاري و گرنه اخراجي. نمي ذارم هيچ جاي ديگه هم راهت بدن. همين الان هم به خاطر دخترم مي بخشمت البته چون اين چند وقت هم ازت کار خلافي نديدم قبول کردم. معلوم نيست چي تو گوش دختر معصوم من خوندي که اين قدر بهت علاقه منده؟

اولش همين جور هر دو شون رو مات نگاه مي کردم اما بعد با اخم از جام بلند شدم و گفتم ترجيح مي دم اخراج بشم و بعد بدون هيچ معطلي از اونجا خارج شدم. وسايلم رو جمع کردم و رفتم خونه تو اتاقم. باورم نمي شد چنين حرف هايي شنيده باشم. آخه من که هيچ کاري نکردم. واقعا معناي يک کلاغ چهل کلاغ رو درک کردم. ولي متعجب بودم که چرا فرزانه واقعيت رو نمي گفت. يعني اون عاشق منه. نه اين امکان نداشت. من از اينکه او تو کارش جدي بود و خيلي تلاش مي کرد ازش خوشم ميومد اما نه به عنوان يه عشق فقط و فقط به عنوان يه همکار خوب.

براي شام مامان صدام کرد گفتم غذا نمي خورم. کمي بعدش بابام اومد و گفت مي خواد باهام حرف بزنه. اولش خواستم مخالفت کنم اما بعدش گفتم تکليف اين وضعيت هر چه زود مشخص بشه بهتره و بهترين شخص براي مشورت کردن باباست. اون هميشه منطقي و عاقلانه تصميم ميگيره. در رو باز کردم و بابا اومد تو اتاقم و گفت چي شده که اين جوري دپرس شدي منم تمام ماجرا رو براش تعريف کردم. بابا اول خيلي تعجب کرد ولي بعد رو به شوخي گفت:

آخه پسر خل! من اگه جاي تو بودم کلي ذوق مي کردم و شاد بودم. دختر تحصيل کرده، خانواده دار ، پولدارم که هستند من که نديدمش اما فکر نکنم زشتم باشه. مگه ديگه چي مي خواي پسر. ديگه وقت ازدواجتم رسيده. مشکلت چيه ديگه؟

-آخه بابا شما که مي دونيد مشکل من چيه ديگه چرا مي پرسيد؟

-يعني هنوز سر حرفت هستي؟

-بله که هستم. بابا من عاشق مائده ام اگه مي بينيد تا الانم صبر کردم فقط به خاطر خود مائده بود مگه خودتون نگفتيد که صبر کنم تا هر دومون به يه جايي برسيم بعد به فکر ازدواج باشيم. اتفاقا چند روز بود خيلي بهش فکر مي کردم مي خاستم آخر هفته دوباره بيام باهاتون حرف بزنم که اين اتفاق لعنتي افتاد.

بابا هم کمي فکر کرد و گفت:

نمي دونم چي بگم. وقتي تو نتوني مدرک بگيري و کاري پيدا کني چطور مي توني باهاش ازدواج کني. تازه اگه هم با اين موضوع کنارم بياييد فکر مي کني اون ها هيچ کاري نمي کنند؟ روزي که مي خواستم اونا رو بيارم اينجا داييشون گفت که نمي شه تو پسر بزرگ داري و از اين حرف ها حالا با اين اتفاق ها حتما مي گن معلوم نيست چه اتفاقي که تو اين خونه نيفتاده و چه بلاهايي که سر اين دختر ساده بيچاره نيومده.

باور کن با اين حرف بابام مثل الان همين جور گريه مي کردم. نمي دونم چه گناهي کردم که بايد اين بلا سرم بياد. مائده! من يه مردم. خيلي برام سخته. من هميشه سعي داشتم خودم رو کنترل کنم من خيلي دوست داشتم و دارم. فرزانه بد بلايي سرم آورد. منم تصميم گرفتم باهاش ازدواج کنم و کاري کنم تا خودش تقاضاي طلاق بده اون حقشه هر بلايي که سرش بيارم. اون تو رو عشقم رو نفسم رو تمام وجودم رو ازم گرفت حالا تو اومدي اينجا و منو دعوا مي کني؟ تو مي گي چکار کنم؟ به خدا منم خسته شدم منم طاقت ديدن اشک هاش رو ندارم. من نمي تونستم تحمل کنم وقتي که يه پزشکم و هميشه مريض ها رو شفا مي دم بيام يه نفر رو زجر بدم. برا منم سخته. اما چاره ي ديگه اي نداشتم. اون بد بازي با من کرده بود. اون به همه دروغ گفت که ما با هم رابطه داريم و من به اون قول و وعده دادم. هيچ کس هم حرف منو جز بابام قبول نمي کرد. تو اين مدتم همه سعيم رو کردم تا تو از ماجرا خبر دار نشي. الانم نمي دونم تو از کجا فهميدي. حالا که همه چيز رو مي دوني مي توني قضاوت کني. بگو بازم حقش نيست باهاش اين جوري برخورد کنم؟ هان بگو ديگه؟

مائده گيج شده بود. نمي تونست باور کند که پرهام هم اون رو دوست داشته و به زور مجبور شده با فرزانه ازدواج کند. از روزي که فهميده بود پرهام مي خواد ازدواج کنه خيلي افسرده شده بود. همش خودش رو دلداري مي داد که: 

عاقبت عشق يه طرفه همينه ديگه. 

من بايد پرهام رو مثل برادرم مي دونستم و حق اينکه عاشقش بشم رو نداشتم. 

مهم اينه که عشقم خوشبخت بشه .

اصلا من چطور مي تونم ازدواج کنم من يه قاتلم اونم قاتل مامانم. من هيچ وقت حق ندارم ازدواج کنم. من زنده ام تا جبران کنم نه اينکه به پي عشق و عاشقي باشم.

شايدم خدا خواسته من عاشق بشم و بهش نرسم تا اين جوري بازم تنبيهم کنه. 

اما الان که اين حرف ها رو شنيد نمي تونست تحمل کنه. بغض بدي توي گلويش گير کرده بود. نه مي توانست گريه کنه نه مي تونست بغضش را قورت دهد. نفسش بالا نميومد. سرش گيج مي رفت. چشماش تيره و تار مي ديد با اين همه باز مي خواست محکم باشد خودش را دعوا مي کرد به زور خودش رو سر پا نگه داشت و تنها توانست بگه:

-اگه میگی عاشق من بودی پس به همین عشقی که داری قسمت می دم که دیگه فرزانه رو همسر خودت بدونی و بهش محبت کنی. قسمت می دم که فکر ازدواج با منو از ذهنت بیرون کنی و تا آخر عمرت به فرزانه وفادار بمونی. قسمت می دم....

-نه مائده قسم نخور من نمی تونم.

-این یعنی تو عاشق من نیستی.

-چرا! باور کن من تو رو با تمام وجودم دوست دارم. آخه چطور می تونم وقتی تو همه ی قلبم رو گرفتی با اون مهربون باشم و بهش محبت کنم در حالی که اون باعث جدایی ما شده.

-ازت خواهش می کنم التماست می کنم.

-باشه فقط به یه شرط. 

-چه شرطی؟

-این که بگی آیا تو هم منو دوست داری؟

با گفتن این حرف مائده با صدا به گریه افتاد دیگه نتونست جلوی خود را بگیرد. آره ی بلندی گفت و از اتاق خارج شد. 

از پله های بیمارستان پایین می آمد که چشمانش سیاهی رفت و بر زمین افتاد.

پرهام هم بعد از خارج شدن مائده به بیرون رفت.سوار ماشينش شد و به يک جاي خلوت رفت. گوشه اي نشست و زار زار گريه کرد.

مائده روي تخت دراز کشيده بود. سرم به دستش وصل بود. به سقف نگاه کرد. هيچ حسي نداشت. حتي اشکي هم نداشت تا از چشمانش ببارد. به نظرش دنيا فوق العاده مزخرف است. همه چيز به نظرش پوچ بود. بيهوده بود. اما کمي که فکر کرد با خود گفت: 

ولي اي کاش همه چيز پوچ و صفر بود اين جوري اين همه زجر و عذاب وجود نداشت. اين دنيا پر از منفيست پر از رنجه. پر از بدبختيه. اي کاش حداقل صفر بود. من ديگه نمي خوام توي اين دنيا باشم. من نمي تونم اين همه منفي رو تحمل کنم. من دلم مثبت مي خواد. من صفرم دوست ندارم. اي خدا چرا من رو از اين دنيا نمي بري؟ خدايا پشيمون شدم گفتم مي خوام جبران کنم. من عرضه ي هيچکاري رو ندارم. خدا من خيلي ضعيفم. خدا امتحانت خيلي سخته من نمي تونم از پسش بر بيام خدايا بيا برگم رو بگير و صفر بده. خدايا ولي خواهش مي کنم منفي نده. من ديگه هيچ عذابي رو نمي تونم تحمل کنم. خدايا چه کنم؟ خدايا خودت که شاهد بودي که وقتي فرزانه اومد پيشم و باهام درد و دل کرد و اشک ريخت چه حالي شدم. خدا من نمي تونستم ناراحتيش رو ببينم. خودت شاهد بودي که چقدر با خودم کلنجار رفتم تا قبول کنم برم عشقم رو دعوا کنم و بگم با زنت خوب رفتار کن. ديدي که چقدر برام سخت بود ولي اي کاش اين کار رو نمي کردم. اي کاش بهش قول نداده بودم که کاري مي کنم که پرهام عاشقش بشه. آخه خدا من اون موقع چه فکري کردم که اين حرف رو زدم؟ اصلا من ديگه ازش بدم مياد اون عشقم رو ازم گرفت...........ولي اون که از ماجرا خبر نداشت........خب خدا منم اون روز نمي دونستم با رفتارم باعث مي شم قلب مامان بيشتر درد مي گيره و دوباره سکته مي کنه. من که نرفتم اسلحه بزارم رو پيشوني مامانم و اون رو بکشم......... ولي من پست فطرت اون سيب زميني لعنتي رو پرتاب کردم. که جاي کبوديش رو پيشونيش موند. يادمه اون روز پارچه را که برداشتم اون کبودي رو ديدم. هي واي من. خدا من غلط کردم. خدا من پشيمونم. 

مائده با اين فکر ها آرام آرام اشک مي ريخت. حالش از زندگي که داشت بهم مي خورد. اما مجبور بود که به همين زندگي هم راضي باشه و دم نزنه.

سرمش که تمام شد به خانه برگشت. فرزانه با او تماس گرفت و ماجرا را از او پرسيد. مائده هم گفت که همه چيز درست شد. و ديگر حرفي از اين که چه اتفاقاتي افتاد نزد.

پرهام تصميم گرفت حالا که اين اتفاق افتاد با فرزانه به خارج رود و براي هميشه آنجا بماند. پرهام فرزانه را دوست داشت. توي اين يه هفته مي ديد که براي جلب توجهش هر کاري که مي تونه انجام مي ده. حتي گاهي هم وسوسه شده بود. حالا که چاره ي ديگري نداشت تصميم گرفت که اين بار هم سعي کند عاشق شود. عاشق زني که ديگر همسرش بود. اين بهترين کار بود. 

پرهام کار هاي اقامت خود و فرزانه را جور کرد و يک ماه ديگر براي هميشه راهي آلمان مي شد. عمو و زن عمو خيلي با او مخالفت کردند اما هيچ کاري از دستشان برنمي آمد و دلداري هاي مائده هم باعث شده بود کمي راضي تر شوند. 

پرهام هم رفت. مائده براي امتحان تخصصش تلاش مي کرد. با اينکه دلش خيلي گرفته بود. با اينکه ياد پرهام تمام ذهنش را گرفته بود. مي دانست هيچ راهي ندارد. بايد مي ساخت. سرنوشت اين گونه بود. شايد حکمتي در آن نهفته بود. زندگي همچنان ادامه داشت.

ميلاد مي ديد که مائده بسيار افسرده شده است اما دليلي جز سنگيني درس ها براي آن نمي يافت. با عمو درباره اش صبحت کرد. عمو دليل افسردگي اش را مي دانست اما کاري از دستش بر نمي آمد. فقط خود را سرزنش مي کرد.

بالاخره نتايج امتحان تخصصش آمد. جراحي قلب قبول شد. همان چيزي که آرزويش را داشت. خيلي براي آن زحمت کشيده بود. خوشحالي اش را با بچه هاي سرطاني جشن گرفت. شب هم در خانه به همه خبر داد. عمو هم شام همه را مهمون کرد به يک رستوران شيک.

در رستوران مائده جاي خالي پرهام را حس مي کرد. جاي خالي پدر و مادرش هم حس مي کرد. با خود مي گفت:

-چرا تمام کسايي که دوستشان دارم از پيشم مي رند. 

به ميلاد نگاه کرد. خوشحال بود. مي دانست ميلاد خيلي دوستش دارد. غمگين شد. ظلم بزرگي در حق او کرده بود. او مادرش را از او گرفته بود. بدتر از آن موضوع را بهش نگفت. مي ترسيد که مبادا روزي او هم بفهمد و او هم از پيشش برود.

مائده جراح بزرگ و حاذقي بود. همه از کار او راضي بودند. خوش اخلاقي او باعث شده بود بيمار ها جذب او شوند. مائده از اينکه ديگران ازش راضي بودند احساس آرامش مي کرد اما فکر مادرش هميشه مانع خوشحالي او مي شد. 

مائده بر سر مزار پدر و مادرش نشسته بود. تاريخ تولد و مرگشان را خواند. جقدر جوان از دنيا رفتند. چقدر زود بچه هايشان را در اين دنيا تنها گذاشتند. مائده آرام آرام گريه مي کرد. با مادرش درد و دل کرد:

-سلام ماماني گلم. توي بهشت خوش مي گذره؟ مامان هنوزم منو دوست نداري؟ همه ميگن مامانا خيلي مهربونند اگه بچه هاشون کار خيلي بدي هم بکنند باز ماماناشون مي بخشدشون. مامان تو هم منو مي بخشي؟ مي دونم کار من ديگه از بدم گذشته. من گناه بزرگي مرتکب شدم. ولي ببين مامان چقدر تلاش کردم جبران کنم. مي دوني جون چند نفر رو از مرگ نجات دادم؟ مامان خيلي خستم. خيلي. مامان دلم برات تنگ شده. مامان چي مي شد من اون روز ميومدم خونه تو باهام قهر مي کردي کتکم مي زدي باهام حرف نمي زدي هر بلايي که مي تونستي سرم مياوردي اما اين جوري تنهام نمي ذاشتي. اين جوري تنبيهم نمي کردي. مامان من به جهنم اما چرا ديگه ميلاد رو تنبيه کردي اون که گناهي نکرده بود. مامان من خيلي شرمنده ي ميلادم. هر وقت بهم محبت مي کنه. احساس گناه تمام وجودم رو پر مي کنه. من خيلي بدم. اما مي خوام ديگه بخشيده شم ديگه راحت بشم از اين همه عذاب. ديگه طاقتم تموم شده. دلم مي خواد آزاد شم. مي خوام خيلي راحت مثل همه بخندم. مي خوام شاد باشم. خدايا چرا سرنوشت من بايد اين باشه؟چرا تو سرنوشتم بايد خنده حروم باشه؟ چرا؟

مائده گريه کنان از سر قبر بلند شد سوار ماشينش شد و به سمت خانه حرکت کرد. با آنکه اشک هايش ديدش را تار کرده بود اما توجهي نمي کرد. مي خواست هر چه زودتر به خانه برود. مي خواست بخوابد تا همه چيز را حتي براي لحظه اي فراموش کند. يکدفعه به يک تريلي برخورد کرد و ديگر هيچ نفهميد.

همه در بيمارستان برايش دعا مي کردند. مائده محبوب همه بود. نبودش خيلي تو چشم بود. همه از ته قلب برايش دعا مي کردند. حتي بچه هاي پرورشگاه هم از نبود طولاني مدت مائده پي بردند که براي او اتفاقي افتاده است.

شايد کل خانواده و فاميل مائده به زور به هشت نفر مي رسيد اما کساني که آرزوي بهبودي اش را داشتند و واقعا مي خواستند که مائده به هوش بيايد شايد به هزار نفر هم مي رسيد. او همواره سعي مي کرده به ديگران کمک کند. حتي گاهي سعي مي کرد که فقط يک لبخند بر روي لب هاي کسي به وجود آورد. خيلي ها از اخلاقش سو استفاده مي کردند. خيلي ها بهش ظلم کردند. خيلي ها اذيتش کردند. اما او هميشه سعي مي کرد مهربان باشد. سعي مي کرد جواب بدي را با خوبي دهد. هر چند که خيلي برايش سخت بود. هر چند که خيلي وقت ها اشکش در مي آمد. 

دو ماهي بود که مائده به کما رفته بود. ميلاد خيلي لاغر و افسرده شده بود. از دار دنيا همين يک خواهر را داشت که بسيار بهش وابسته بود. دلتنگش شده بود. فکر از دست دادن خواهرش هم ديوانه اش مي کرد. عمو که خود نيز بسيار ناراحت بود سعي مي کرد به ميلاد دلداري دهد و او را آرام کند.

مائده در داخل باغ بزرگي قدم مي زد. لباس سفيد بلندي پوشيده بود. شخصي را زير درختي ديد. کمي جلو تر رفت و با دقت بيشتري نگريست. مادرش بود. به سمت مادرش دويد. مادرش را در آغوش گرفت و گرييست. سرش را پايين گرفته بود. جرأت نگاه کردن به چشمان مادرش را نداشت. مادرش سرش را بالا گرفت و گفت:

-دختر گلم چرا منو نگاه نمي کني؟

مائده به چشمان مشکي مادرش نگاه کرد و با صدايي لرزان گفت:

-مامان. منو ببخشيد. من دختر بدي برات بودم. مامان من نمي خواستم اون اتفاق بيفته. چرا منو تنها گذاشتي. 

-عزيزم گريه نکن. الان که من پيشتم. من از تو راضي راضي ام. من افتخار مي کنم دختري به خوبي تو دارم. من تو رو بخشيدم. تو تونستي جبران کني. خيلي خوبم از پسش بر اومدي. تو پاک پاکي. اميدوارم ميلاد هم تو رو ببخشه. تو خيلي در حقش خوبي کردي. حالا هم پاشو بيا با هم بريم به يه جاي خيلي خوب.

مائده اشک هايش را پاک کرد و خنده اي از سر دل خوشي زد. مي خواست با مادرش برود که صداي بچه ها را از پشت سرش شنيد. همه ي بچه هاي پرورشگاه و همه ي بچه هاي سرطاني صدايش مي کردند تا به پيششان برود. اما او مي خواست با مادرش برود. ديگر از تنهايي خسته شده بود.

ستاره جلوتر از همه ي بچه ها ايستاد و گفت:

-مائده حتي پيش منم نمياي. ببين منم تنهام. بيا پيشم.

مائده هم به پيشش رفت. خواست بغلش کند که به هوش آمد. درد بدي را احساس کرد. چشمانش را به سختي باز کرد صدا ي فرياد خوشحالي زن عمو را شنيد که پرستار را صدا مي زند و مي گويد به هوش اومد بالاخره به هوش اومد.

دکتر با چند پرستار پیشش آمد و او را معاینه کرد. اخم غلیظی بر صورتش بود با این حال گفت: تمام علایم حیاتی بیمار نرماله. تا چند روز دیگر می تواند مرخص شود حالا هم به بخش منتقلش کنید. شما هم به اتاق من بیایید.

مائده که هنوز نتوانسته بود موقعیت را درک کند گنگ به زن عمو نگاه می کرد. دکتر که رفت عاجزانه آب خواست. زن عمو با یک دستمال نمدار بر لب او کشید و گفت: نمی دونم می تونم حالا بهت آب بدم یا نه؟ الان می رم پیش دکترت تا هم ببینم چه کارم داشت همم راجع به غذات سوال کنم.

زن عمو این رو گفت و به سمت اتاق دکتر رفت. در زد و وقتی اجازه گرفت داخل شد. دکتر به او اشاره کرد که بر روی صندلی بشیند. زن عمو از رفتار دکتر فهمید که خبر بدی در انتظارش هست. دکتر با کمی مکث گفت:

-خانم کیانی جراح بودند؟

-بله دکتر. چطور فراموش کردید؟

-نه نه فراموش نکردم. راستش متاسفم که مجبورم بگم او هیچ وقت دیگه نمی تونه جراحی کنه.

-چی؟ آخه برای چی آقای دکتر؟

-تو تصادف آسیب بدی به دستش وارد شده و باعث شده تعداد زیادی از استخوان هایش خرد شود ما تلاشمان را برای بهبودیش کردیم. او می تواند دستش را حرکت دهد و یا کار های کوچک مثل بلند کردن اجسام سبک را انجام دهد اما کار های سنگین مانند جراحی را نمی تواند انجام دهد و متاسفانه از دست ما هیچ کاری بر نمی آید.

زن عمو به شدت به گریه افتاد. او شاهد تمام تلاش های مائده بود تا به این هدفش برسد. او شاهد بود که مائده هر گاه که عملی انجام می داد و نتیجه خوب بود چقدر خوش حال می شد. می دانست مائده به شدت به شغلش علاقه دارد. اما حالا....

زن عمو با چشمانی سرخ به پیش مائده برگشت. مائده متوجه شد که زن عمو گریه کرد و دلیلش را پرسید و زن عمو جواب سر بالایی داد و سعی کرد بحث را عوض کند. 

عمو وقتی موضوع را فهمید نمی توانست باور کند. برای اولین بار در عمرش جلوی دیگران به گریه افتاد و نتوانست جلویش را بگیرد. مائده برایش خیلی عزیز بود. همیشه تلاش می کرد که مائده خوشحال باشد و غصه ای نداشته باشد اما هیچ گاه موفق نبود و همیشه در چشمان مائده غم را می دید و خیلی وقت ها هم دلیلش را نمی فهمید. 

زن عمو از عمو خواست تا موضوع را یواش یواش به مائده بگوید. اما عمو قبول نکرد و گفت که از عهده اش بر نمی آید و این کار را به میلاد سپرد. میلاد هم بسیار غمگین شد. قبول کرد که این مسئولیت را بر عهده بگیرد.

میلاد به پیش مائده رفت و به او گفت:

-آجی گلم چطوره؟ خوب بلدی همه ی ما رو نگران خودت کنیا.

-میلاد سر به سرم نذار خب دست خودم نبود که. تو بگو این مدت چکار می کردی؟ با درسات چکار می کنی؟ دانشگاه خوش می گذره؟

میلاد در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود جواب داد:

-مائده منو ببخش تو این مدت که تو بی هوش بودی این قدر فکرم درگیر تو بود که به کل درس رو تعطیل کردم. مائده اگه بدونی تو این مدت همه نگرانت بودند که تو به هوش بیایی. همه یه عالمه برات دعا کردند. آرزوشون بود که تو فقط بیدار بشی.

-حالا چرا اشک می ریزی من که به هوش اومدم.

-خواهری یه چیز بگم قول می دی آروم باشی؟

-باشه بگو.

-قول قول.

-بگو دیگه جون به لبم کردی.

-راستش مائده تو دیگه چه جوری بگم؟

-میلاد! خواهش می کنم. من دیگه چی؟

-تو....تو دیگه نمی تونی جراحی کنی.

-مائده شوکه شد. هیچ نمی توانست به زبان بیاورد. باورش نمی شد. یعنی او دیگر نمی توانست جراحی کند آخه چرا؟ صدای بلند میلاد او را به خود آورد:

-مائده! یه چیزی بگو. خودمم می دونم این بی عدالتیه. آخه چرا تو همیشه باید سختی بکشی؟ آخه اینم عدالته خدا داره؟ تا با هزار جون کندن به اینجا رسیدی حالا باید با یه تصادف همه چیز دود شه بره هوا. منم خیلی ناراحتم...

-میلاد بس کن. این حرف ها چیه می زنی؟ من همیشه سعی می کردم تو یه جوری تربیت شی که توی همه لحظه ها به یاد خدا باشی. حالا تو جلوم داری کفر می گی دیگه نمی خوام این حرف ها رو بشنوم تو هم بار آخرت باشه که این مزخرفات رو به زبون میاری حالا هم ازت خواهش می کنم منو یکم وقت تنها بذار.

-آخه...

-میلاد خواهش می کنم.

-باشه.

میلاد از اتاق بیرون رفت. مائده سرش را به زیر پتو برد و زار زار گریه کرد. هضم این موضوع که دیگر نمی تواند جراحی کند برایش سخت بود. نمی توانست چنین چیزی رو قبول کند. ترجیه می داد بمیرد تا اینکه دیگر نتواند با دستانش کاری را کند. به دستانش نگاه کرد. لرزش خفیف دستانش را متوجه شد. پتو را از جلویش کنار زد و لیوان روی میز کنارش را برداشت. چون دستانش می لرزید نزدیک بود از دستش بیفتد که با آن یکی دستش مانع آن شد. 

اشک هایش مثل سیلی از چشمانش میباریدند. آخه چرا؟ اون که تمام نیتش کمک به مردم بود. چرا خدا این موهبت را از او گرفته بود. اون که تمام دلخوشیش به همین جراحی کردنش بود.

مائده بالاخره مرخص شد. مثل همیشه ناراحتی ها و غم هایش را در خودش ریخت تا کمتر عمو و زن عمو را نگران حال خود کند. 

میلاد به دانشگاه رفته بود. مائده بیکار در خانه نشسته بود. بلند شد تا غذایی برای ناهار درست کند. چاقو را در دست گرفت و خواست پیاز را خرد کند که لرزش دستانش مانعش می شد. تخته را بر داشت و به سختی آن را خرد کرد. سیب زمینی را برداشت و خواست آن را به سختی پوست بکند که دستش را برید. عصبانی سیب زمینی را بر زمین کوباند و با یاد آوردن آن روز(روز مرگ مادرش) گریه اش شدت گرفت. سرش را بر روی میز گذاشت و شروع به گریه کردن کرد. کمی که آرام شد یاد خوابش افتاد. یاد مادرش و حرف های مادرش. لبخندی زد. حالا دیگر آزاد شده بود. تنها مشکلش گفتن حقیقت به میلاد بود. تصمیم گرفت در اسرع وقت موضوع را بگوید.

یک هفته از مرخص شدن مائده می گذرد. توی این مدت بیشترش را به خانه عمو می رفتند و غذایشان را آنجا می خوردند. و مائده به خاطر اینکه دیگر نه می تواند جراحی کند و نه آشپزی بسیار افسرده شده بود. مائده عاشق این دو کار بود. 

امروز تصمیم گرفته بود جریان را به میلاد بگوید. با هم به پارکی رفتند. مائده با کمی مقدمه چینی ماجرای آن روز را به طور کامل گفت به غیر از موضوع دعوایش را. میلاد از حرف های او بسیار شوکه شده بود. باورش نمی شد این مائده باشد که این حرف ها را به او می گوید و این مائده باشد که چنین کار هایی کرده است. حرف های مائده که تمام چیزی نتوانست بگوید و بی حرف از جایش بلند شد و رفت.

مائده به خانه برگشت. شب هر چقدر منتظر ماند میلاد به خانه نیامد. به موبایلش هم که زنگ می زد خاموش بود. به او حق می داد که دیگر نخواهد باهاش زندگی کند. با کلی گریه به خواب رفت. صبح که بیدار شد دعا کرد که امروز میلاد به خانه برگردد. چون کاری نمی توانست بکند کتابی را بر داشت و مشغول خواندن آن شد. ظهر هم به دروغ به عمو گفت که میلاد با دوستانش رفته سفر. 

شب شد و میلاد باز به خانه نیامد. مائده سخت آشفته بود. می ترسید بلایی سر برادرش آمده باشد. از خودش بیزار شد. همیشه مایه ی ننگ بود. هیچ کاری جز فراری دادن دیگران از خودش کار دیگری ازش بر نمی آمد. زد به سیم آخر و نامه ای برای عمویش نوشت. در آن نوشت که مقصر مرگ مادرش است و میلاد به خاطر همین به خانه نیامده و از عمو خواست تا به دنبال میلاد برود و مراقبش باشد. در آخر هم نوشت که خود به جایی دور می رود و شاید دیگر هیچ وقت برنگردد و خواهش کرد که به دنبالش نگردند چرا که موفق نمی شوند.

چمدانش را پیچاند. نامه اش را بر روی تختش نهاد و طوری که کسی متوجه نشود از خانه خارج شد و با ماشینش راهی قلات(روستایی در شیراز) شد. تصمیم گرفت به آنجا رود که اگر روزی اتفاقی برایش به خانه دوستش حنانه رود. البته به امید آنکه حنانه او را به خاطر داشته باشد و خانه یشان را عوض نکرده باشند.

در آن روستا خانه ای خرید و تابلویی بر سر آن نهاد تا مردم آنجا بدانند که او یک پزشک است و به پیشش بروند. خبر آمدن او خیلی زود در کل روستا پیچید و همه از او استقبال کردند.

آنجا در کارش خیلی موفق بود. تنها مشکلش تنهایی اش بود. هر شب گریه می کرد. گویی در تقدیرش هر شب گریه زاری حکم شده بود. مردم روستا به او خیلی احترام می گذاشتند. آن ها مهمان نواز های خوبی بودند. هوایش را خیلی داشتند.

نزدیک های عید بود. دلش خیلی برای خانواده اش تنگ شده بود. سال پیش به زور تحمل کرده بود و سال تحویل را به تنهایی پشت سر گذاشت. اما امسال هر چه با خود کلنجار می رفت نمی توانست دلش را راضی کند. در آخر با خود گفت هر چه بادا باد. چمدانش را بست و به تهران بازگشت.

به جلوی در خانه یشان رسید. مردد بود در خانه را بزند یا نه؟ می ترسید. می ترسید که راهش ندهند. می ترسید او را طرد کنند. بر خدا توکل کرد و زنگ را زد. زن عمو آیفون را برداشت و گفت: کیه؟ مائده در حالی که سعی می کرد صدایش را شاد کند گفت: مهمون نمی خوایند؟

-شما؟

-دست شما درد نکنه دیگه منو فراموش کردید؟ اینقدر براتون بی ارزش بودم؟

-مائده تویی؟ وای خدای من! باورم نمی شه. بدو بیا تو.

زن عمو در را باز کرد و مائده به داخل رفت. زن عمو هم فوری به حیاط آمد و سخت مائده را در آغوش گرفت. هر دو گریه می کردند. کمی بعد به داخل رفتند و کنار هم روی مبل نشستند.

زن عمو: آخه این چه کاری بود تو کردی؟ نگفتی منو عموت از نبودت دق می کنیم. اصلا ما به کنار چرا دیگه به میلاد بی چاره رحم نکردی؟ نمی دونستی تو نباشی داغون میشه؟ بچه روز به روز لاغر و ضعیفتر میشه. همش میگه که من مقصرم که مائده رو تنهاش گذاشتم.

-زن عمو باور کنید من دیگه نمی تونستم تحمل کنم. از اینکه میلاد منو طرد کنه و منو به چشم یه قاتل نگاهم کنه. از اینکه دیگه نخواد منو هیچ وقت ببنه و ازم متنفر بشه. زن عمو شما نمی تونید منو درک کنید من اون موقع تازه دستم مشکل پیدا کرده بود و از اینکه نمی تونستم خیلی کار ها رو بکنم افسرده شده بودم دیگه طاقت رنج دیگری رو نداشتم. زن عمو منو ببخشید که اینقدر عذابتون دادم.

-باشه دخترم آروم باش. آخه تو که از همه چیز بی خبر بودی. حرفات برای میلاد خیلی سنگین بود. اولش خیلی براش سخت بود. نیاز داشت تا کمی فکر کند برا همین یه هفته رفت شمال. وقتی برگشت می خواست بیاد بهت بگه که بخشیدتت که دید تو برا همیشه گذاشتی و رفتی. همه جا رو با عموت دنبالت گشت. اما تو انگار آب شده بودی رفته بودی زمین. حالا بگو ببینم این همه وقت کجا بودی؟

مائده خواست جواب دهد که زنگ به صدا آمد. و بعد صدای چرخش کلید بود که به گوش خورد. میلاد بود. سرش را پایین انداخته بود. زیر لب سلامی به زن عمو کرد و خواست به اتاقی که عمو به اصرار میلاد را مجبور کرده بود در نبود مائده در آنجا باشد برود که زن عمو جلویش را گرفت و گفت:

-مهمون داریم. نمی خوای ببینی کیه؟

-زن عمو خستم بعدا میام پیششون فعلا بذارید برم.

-تو یه نگاه بکن ببین کیه.

میلاد سرش را برگرداند و مائده را در حالی که اشک می ریخت دید. باورش نمی شد. به طرفش رفت تا بغلش کند. اما یکدفعه پشیمون شد و سریع به اتاقش رفت و در را محکم بست. پشت در روی زمین نشست و قطره ای اشک از چشمانش پایین آمد.

زن عمو ضربه ای به در اتاق میلاد زد و گفت:

-میلاد جان، عزیزم، تو که این همه دنبال مائده بودی و می خواستی ببینیش حالا که اومده همچین می کنی. بیا بیرون اینقدر این دختر بیچاره رو دق نده. 

میلاد از اتاقش بیرون آمد به زن عمو گفت:

-پس من چی؟ اون کم منو دق داد. حال و روز منو نمی بینید. یک سال خرده ایه که رفته. یه لحظه هم یادش به ما نبوده حالا بعد این همه مدت اومده که چی بشه؟ حالا هم بره همون خراب شده که بود دیگه نمی خوام ببینمش اون دیگه خواهر من نیست.

میلاد همه ی این ها رو با اشک می گفت. بر روی زمین نشست. مائده به سمتش آمد و رو به روی برادرش نشست. او هم با گریه گفت:

-داداشی نگو این حرف ها رو. من طاقت شنیدنشون رو ندارم. منم تو این مدت خیلی زجر کشیدم. تو بازم عمو و زن عمو پیشت بودن من تمام این مدت تنها بودم هیچ کس رو نداشتم. آره خودم انتخاب کردم که تنها بگذارم برم ولی با چه رویی می تونستم بمونم؟ من یه ترسو بودم. می ترسیدم که مبادا شما ازم متنفر شید. مبادا بخواهید منو تنها بذارید. تو تموم این سال ها همش عذاب وجدان داشتم. خیلی از شبا کابوس می دیدم. ولی هیچ وقت جرأت گفتنش رو نداشتم. با این حال همیشه سعی می کردن هوات رو داشته باشم. چیزی برات کم نذارم. سعی کردم هم برات پدری کنم هم مادری. هر چه محبت داشتم رو به پات می ریختم. می دونی از چند سالگی مجبور شدم؟ می دونی چند ساله دارم عذاب می کشم؟ باشه مقصر خودم بودم این خودم بودم که باعث و بانیش بودم. می دونم پرروییه دارم این حرف ها رو می زنم ولی باور کن منم آدمم. منم صبرم حدی داره. منم خیلی چیز ها رو تا یه جایی بیشتر نمی تونم تحمل کنم. حالا هم اگه واقعا دیگه نمی خوای منو ببینی باشه می رم. ولی بدون توی این مدت لحظه ای نبود که به یادت نباشم. لحظه ای نبود که نگرانت نباشم. شبی نبود که بی گریه بخوابم. اما به هیچ وجه روم نمی شد توی صورتت نگاه کنم. من گناه بزرگی کرده بودم. من با ارزش ترین چیزت رو ازت گرفته بودم. بهم حق بده که گذاشتم و رفتم. می تونی هم ندی.

مائده از جایش بلند شد. چمدانش را برداشت و خواست برود که میلاد او را بغل کرد و گفت:

-ببخش خاهری! می دونم زیادی تند رفتم. اون موقع هم نباید تنهات می ذاشتم. تو واقعا در حقم لطف های زیادی کردی. اگه کمک های تو نبود من هیچ وقت به این موقعیت نمی رسیدم. ولی خواهری منم می ترسیدم بلایی سرت اومده باشه. من این مدت همش نگران تو بودم که مبادا اتفاقی برات افتاده باشه. من تو رو بخشیدم حالا از تو هم می خوام منو ببخشیو همه چیز رو فراموش کنی.

مائده پیشانی برادرش را بوسید و لبخندی زد. گفت:

-پس آشتیه آشتی دیگه؟

-ٱره.

-آی قربون داداش گلم برم که این قدر تازی و زود می بخشی. الهی من فدات شم.

-حالا نمی خواد قربون صدقم بری بیا برام بگو تو این مدت کجا بودی و چیکار می کردی که دارم از فضولی می میرم.

-باشه.

هر سه بر روی مبل نشستند و مائده همه چیز را تعریف کرد.

-آبجی خیلی گلی هر جا میری خیرت به همه می رسه. من واقعا افتخار می کنم خواهر به گلی تو دارم.

-ته بابا همچین تحفه ایم نیستم. مردم اونجا خیلی به من لطف داشتندند وگرنه من که وظیفه ام رو انجام می دادم.

کمی بعد عمو هم آمد و از دیدن مائده تعجب کرد. خواست او را سرزنش کند که زن عمو با چشم و ابرو اشاره کرد که این کار را نکند. عمو هم تنها پرسید که این مدت کجا بوده است. مائده هم جواب داد.

پرهام که از موضوع رفتن مائده با خبر شده بود تصمیم گرفته بود که برای عید نزد پدر و مادرش برود. وقتی به فرودگاه رسید از دیدن مائده تعجب کرد و یک لحظه فکر کرد که شاید این ماجرا تنها نقشه ای بوده که او را برای مدتی به ایران بکشانند اما وقتی موضوع را فهمید متوجه شد که اشتباه می کرده است. پرهام هم خواست مائده را سرزنش کند که باز زن عمو مانع او شد.

همه به خانه رفتند و مشغول خوردن ناهار شدند. پرهام از مائده پرسید:

-توی این مدت کجا بودی؟

-توی یه روستایی اطراف شیراز یه مطب زدم و اونجا مشغول کار شدم.

پرهام با شنیدن حرف مائده قاشقش را در بشقابش انداخت و گفت:

-جدی میگی؟

-آره چطور مگه؟

-هان هیچی جالب بود برام.

برای پرهام عجیب بود که کسی که توی مدت کمی توانسته بود شهرت چشمگیری شود و رتیه اول امتحان فوق تخصص کسی که خیلی ها آرزو داشتند زیر دستان او عمل شوند حالا به روستایی رود و آنجا مشغول کار شود. هر چند که با دستانش دیگر نمی توانست جراحی کند اما حداقل می توانست به عنوان استاد باشد و به خیلی ها آموزش دهد. 

کلا پرهام برایش عجیب بود که چرا مائده به تنهایی و حتی بدون میلاد به آن روستا رفته بود؟ اما هیچ کس جواب درست حسابی به او نمی داد و واقعیت را به او نمی گفت.

پرهام خوشحال به سوی مائده رفت و گفت:

-یه خبر خوش. زود مژدگانی بده که بهتر از این خبر تا حالا نشنیدی.

مائده لحظه ای در چشمان پرهام غرق شد اما فورا به خود مسلط شد و گفت:

-حالا خبرش رو بگو ببینم می ارزه مژدگانی بدم یا نه؟

پرهام هم که خودش غرق نگاه مائده شده بود غمی وجودش را گرفت و باعث شد از ذوق خبری که داشت کاسته شود و فقط خبر را بگوید:

-یه پزشک توی آلمان هست که کارش حرف نداره. اتفاقا ایرانیم هست. تا حالا هشت هزار تایی عمل انجام داده. روزی 5،6 تا عمل انجام می ده. تو آلمان وقتی مشکلت رو فهمیدم به بابام گفتم پروندت رو برام ایمیل کنه. منم نشون همون دکتره دادم. اونم گفت که روش فکر میکنه. بعدشم که تو غیبت زد منم پیگیر نشدم فکر کنم دکتره هم یادش رفت چون بهم خبری نداد. این چند روز که اینجا بودم دوباره باهاش تماس گرفتم و این بار با جدیت پیگیرش بودم که گفت می تونه کاری کنه که دوباره دست مثل اولش بشه. فقط گفت تا یک سال دیگه قصد اومدن به ایران رو نداره و اگه خواستی بیای آلمان تا آنجا عملت کنه.

-وای ممنون پرهام. خیلی خوبی. فقط یه چیزی این دکتره که گفتی دکتر سمیعی که نیست؟

-چرا تو از کجا فهمیدی؟

-وای خدا باورم نمی شه. یعنی دکتر سمیعی قرار منو عمل کنه؟ من همیشه آرزوم بود برای یکبار هم که شده ببینمش.

-اون که تخصصش با تو فرق می کنه. اصلا تو از کجا می شناسیش؟

-وا دکتر به این معروفی رو کیه که نشناسه بعدشم با اینکه تخصصمون فرق می کنه ولی بالاخره هر دومون که جراح هستیم که. من همیشه دوست داشتم اونو الگوی خودم قرار بدم.

-خب پس برو خدا رو شکر کن که به خاطر پارتی بازی های من می تونی به آرزوت برسی.

-بله دیگه وجود دکتر بزرگی مثل شما لازم بود تا بتونم دکتر بزرگ تری مثل دکتر سمیعی رو ملاقات کنم.

-خب پس من می رم این خبر رو به بقیه بگم و برم کارات رو بکنم تا با ما بتونی بیای آلمان.

-باشه برو دست درد نکنه واقعا نمی دونم چه جوری ازت تشکر کنم.

-نیاز به تشکر نیست من رفتم.

در راه پرهام ناراحت بود که چرا مائده اینقدر خودش را دست کم می گیرد بدون شک می دانست که مائده حتی از خودش هم بهتر است و اگر آن بلا سرش نمی آمد حتی هم سطح دکتر سمیعی هم می شد. واقعا کنجکاو بود که چه اتفاقی افتاده است اما به هیچ وجه نمی توانست جواب آن را دریابد.

مائده به همراه پرهام به آلمان رفت و بعد از عمل سختی دوباره به ایران بازگشت. در آن مدت از این که پرهام به فرزانه محبت می کرد حسودی می کرد اما با فکر آنکه پرهام به خاطر عشقی که به خودش دارد به او محبت می کند بسیار خوشحال می شد اما فورا خود را سرزنش می کرد و خوشی اش به غم تبدیل می شد.

پرهام هم جلوی مائده سعی می کرد بیشتر به فرزانه محبت کند تا شاید اینگونه علاقه اش را به مائده ثابت کند با این حال عذاب وجدان می گرفت و باز برای رفع عذابش به فرزانه محبت می کرد!

پست آخر

مائده وقتی به ایران بازگشت تصمیم گرفت درمانگاه نسبتا بزرگی تاسیس کند. پس از یافتن مکان مناسب شروع به ساخت آن با آخرین تکنولوژی روز کرد. 

مائده پرونده ی بیماری را گرفت و برای معاینه به پیشش رفت. زن میانسالی بود که نیاز به پیوند داشت. احوالش را پرسید:

-حالتون خوبه؟ درد زیادی رو که احساس نمی کنید؟ اگه مشکل خاصی را دارید بگید.

-نه عزیزم. مشکل من فقط پسرمه. اون تو دنیا جز من کسی رو نداره. تا حالا هم به خاطر من ازدواج نکرده. الانم همش نگرانه منه.

-شما غصه نخورید. ان شا الله به زودی یه قلب براتون پیدا میشه و حالتون خوب میشه و خودتون براش آسین بالا می زنید.

-خیلی ممنون دختر. آرزو دارم یه عروس مثل تو گیرم بیاد.

مائده لبخندی زد و با گفتن با اجازه ای از اتاق بیرون رفت. به بقیه ی بیمار ها سر زد اما تمام فکرش در آن بود که چه آینده ای خواهد داشت. یعنی او می توانست روزی عروس شود؟ یا تا آخر عمرش مجرد باقی می ماند؟ یعنی روزی می رسد تا دوباره عشق را تجربه کند و اینبار به آن برسد؟

پسری به پیشش آمد و گفت:

-دکتر بیایید حال مادرم بد شده. کمک کنید. مامانم داره از دست می ره.

مائده شتابان به سمت اتاقی که پسر نشان می داد رفت. دستور داد دستگاه شوک را آماده کنند. چند بار شوک وارد کرد اما فایده ای نداشت و آن مادر دار فانی را وداع گفت. مائده پتو را بر سرش کشید و برگشت پسرش را نگاه کرد. پسر مات و شوک زده بر سر جایش میخ کوب شده بود. وقتی مائده صدایش کرد. گریه اش شروع شد. مائده او را به اتاق دیگری هدایت کرد و سعی می کرد او را دلداری دهد. 

مائده حال او را درک می کرد. او هم شاهد مرگ مادرش بود. می دانست از دست دادن مادر چه مصیبت بزرگیست. می دانست که چه درد و غمی دارد. 

مائده که از حرف های آن روز مادر پسره می دانست که پسر هیچ کس را ندارد، در مراسم ختم پسر را همراهی و کمک می کرد. 

آن پسر که اسمش شهاب است برای تشکر از زحمات مائده به خانه اش آمد.

عمو به او گفت: تو مثل پسرم می مونی. هر موقع کار یا مشکلی برات پیش آمد به پیش ما بیا. خوشحال می شم منو مثل پدرت بدونی. 

-خیلی ممنون. شما لطف دارید. واقعا نمی دونم چگونه از شما و خانم کیانی به خاطر زحماتی که برایم کشیدید تشکر کنم. بیشتر از این مرا شرمنده نکنید.

آن شب مهمانی به خوبی و خوشی تمام شد. بعد از آن هم شهاب هر از گاهی پیش عمو می رفت. در آن مدت به مائده علاقه مند شده بود مخصوصا اینکه فهمیده بود مائده هنوز ازدواج نکرده است.

چهلم مادرش که گذشت موضوع را با عمو در میان گذاشت. عمو هم که از شهاب بسیار خوشش آمده بود قبول کرد تا به مائده خبر دهد.

مائده هم که شهاب را دوست داشت موافقت کرد و با هم ازدواج کردند.

پایان : تیر 92

انتشار  :  بهمن  92 

نویسنده :   http://www.forum.98ia.com/member237450.html

طراح جلد :      http://www.forum.98ia.com/member107173.html

ناظر  :            http://www.forum.98ia.com/member125521.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw. 98iA. Com