نام کتاب : بغض ترانه ام مشو

نویسنده : shazde koochool کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد:   hayden کاربر انجمن نودهشتیا

ویراستاران: makhmal_66   و SOOSAN✿✿ کاربران انجمن نودهشتیا

ناظر : مینا کاربر انجمن نودهشتیا

هو الحق

شب ها كه بغض مي كني دنيا سكوت مي كنه

زمان به صفر مي رسه زمين سقوط مي كنه

شب ها كه بغض مي كني به مرز مرگ مي رسم

به گريه كوچ مي كنم ببين چقدر بي كسم

دريايي از آرامشي من طرحي از خروش رود

زيباترين شعر جهان چشمان غمگين تو بود

پشت كدوم سكوت شب درگير اين سفر شدی

چه دير به هم رسيديم و بي وقفه شكل هم شديم

تو كه به غنچه كردن گلاي باغچه دلخوشي

از عمق خاكستر شب چگونه شعله مي كشي

فرصت بده گريه كنم كه بي نهايت عاشقم

فكر گريز از شب و طوفان اين دقايقم

مقدمه:

كنار بي پناهي من بنشين

سرت را تكيه بده به پاهاي سست و بي طاقتم

چنگ بزن به روح خسته ام

ولي ... نرو

كنار اين بغض رهايم نكن

كنار اين سمفوني مرگ آور تدريج از من رد نشو

در آغوش اين ترانه مسكوت بي طاقتم نكن

من از دست رفته ام

بيگانه ام

شكست خورده ام

به انتهاي بودنم رسيده ام

دست رد نزن

دست رد كه بزني در يك طپش بي گمان نوستالژي گونه به باد سپرده مي شوم و روي دور برگردان بدبختي زندگي غلت مي خورم.

آغاز:

خنده هاي كشدار و پر از تزويرم ميشه تكرار مكررات و روي صورتم بساط پهن مي كنه و ميشه ضميمه سلامي كه چاپلوسانه و با سعي ای شگرف در صميمي نشون دادنش به سميه خانوم ميدم. انرژي مثبتي كه من صبح به صبح از جواباي پر و پيمون سميه خانوم مي گيرم واسه ساختن يه روز يه گردان آدم هم كفاف ميده. زيرلبي، زيرچشمي، زيرعينكي! والا بلا من لايق اين همه عزت و احترام پيچيده شده تو زرورق محبت نيستم سميه خانوم، به خجالت نكشون اين بنده حقيرو.

سميه خانوم ـ كار پيدا كردي؟ داره سر ماه ميشه، فكر اجاره خونت هستي؟

ـ شما نگران نباشين. زير سنگم كه باشه من اجاره شما رو تمام و كمال پرداخت مي كنم.

جوابي به مضحكي اين جواب تو عمرم نداشتم كه بدم. مگه سنگي هم هست كه زيرش يه مشت پول خوابيده باشه؟ اصلا اگه با همون فرض معروف محال باشه، من از كدوم گوري پيدا كنم اين سنگو؟ اصلا اگه باشه مگه ميشه كسي زودتر از من نرفته باشه سراغش؟ منم چت مي زنم. چت مي زنم و يه لبخند خل منشانه مي زنم به چت زدنم. چت مي زنم و بازم به ياد اجاره اي مي افتم كه بايد سر ماه كه موعد تموميش پونزده روزه پرداخت كنم. من با اين همه مشكل حق دارم كه چت بزنم.

در آهني رو پشت سرم آروم مي بندم تا صداي داد من عادت كرده سميه خانوم بلند نشه و يه مرحمتي به رفتگانم نكنه اول هفته اي تا غافلگير بشن. صداي زنگ موبايلم سوهاني ميشه و مغزمو مي تراشه. اين هم آهنگه كه اين گوشي داره؟ بيشتر شبيه سوت بلبلي قاسم، پسر بي كار سر كوچه س كه با ديدن هر جنس لطيفي يه دهن ميره تو كارش و آدمو تا دو روز دستشويي محتاج. يعني كيه؟ شايد مزاحمه، شايد اشتباهیه، شايد ...

دستم بعد از يه تجسس چند ثانيه اي توي كيف مشت شده بيرون مياد. مشتمو باز مي كنم و به شماره حك شده روي صفحه نگاه مي اندازم. رنديش چشم نوازه. رنديش به فكرم مي اندازه كه يه چند ميليوني بابتش رفته. رنديش به فكرم مي اندازه كه عمرا با همچين شماره اي مزاحم باشه. رنديش به فكرم مي اندازه عمرا ديگه از اين اشتباهيا به پست اين خط ناجور من بخوره. دستم روي اتصال تماس مي لغزه و گوشي مي چسبه به گوشم و از پس تار و پود مقنعه صدایی به گوشم می رسه.

ـ بله؟ بفرماييد.

ـ بيا خونه آقابزرگ، حالش خرابه.

دهنم باز شد كه چيزي بگم؛ ولي بوق ممتد زنگ زده تو گوشم دهنمو تحت فرمانش بست و گوشي از گوشم فاصله گرفت و جلوي چشماي تعجب زده من قرار گرفت. عجبا، بازم به مرام سميه خانوم! كاري دست آدم داره، جملشو ارتقا ميده به درجه ی پاراگراف. اصلا كي بود؟ چه صداي نازي داشت. جالبه، جالبه و من دارم تازه كم كمك طعم اين جالب بودنو مزه مزه مي كنم. جالبه و اخمام ميره تو هم. جالبه و اخمام ميشه پوزخند. جالبه و دستام كنارم مي افته. جالبه و نگام بي هدف ميره پي آخر كوچه. جالبه و من فكر مي كنم كه چرا امروز قاسم نيست تا با اون هنرنماييش اهالي محلو مستفيض كنه؟ جالبه و من امروز بايد برم پي كار و به اون چندرغاز ته مونده حساب فكر كنم. جالبه و بعد از چند سال ... راستي چندسال؟ اصلا چي گفت؟ گفت آقابزرگ؟ گفت حالش خرابه؟ گفت بيا خونه؟ اصلا چرا من بعد از اين چند سال بايد بيام؟ گفت آقابزرگ، گفت حالش خرابه، گفت بيا. نرم چه كنم؟ آقابزرگمه، حالش خرابه، ميگه بيا، ميگه خونه ی آقابزرگ، خونه ی خاتون، خونه دلبستگي و دل كندگي، خونه دل خون كرده ی من، خونه بي مرام من!

قدماي رفته برگشت. دستام كليد انداخت. سميه خانوم با همون عادت كه من خط به خطشو حفظم با تعجب نگام كرد.

ـ چيزي جا گذاشتي؟

ـ بايد برم جايي، لباسم مناسب نيست، اومدم عوض كنم.

عجبا! به گمونم از نيروهاي زحمت كش ساواك بوده. آدم مي ترسه جوابشو نده.

جلوي آيینه وايميستم و آخرين نگاهو به خودم مي اندازم. هـــي، بدك نيست. تنها دست لباسيه كه ميشه آدم وار حسابش كرد. بي پوليه ديگه، بي پولي.

روسري سرمه اي با طرحاي صورتي، بد نيست. بد هم باشه مثلا من روسري در خور پوشيدن ديگه اي دارم؟ مانتوي صورتي و شلوار جين سرمه اي خيلي وقته كه گوشه كمدم خاك خورده و دلش آب شده واسه به تن شدن. جايي رو نداشتم؛ ولي الان خونه آقابزرگه. تيپ و قيافه يعني اصل سرمايه. نداشته باشي، حكم ورود يعني برو خدا روزيتو جاي ديگه حواله كنه.

دستم ميره طرف ريمل و مي كشم به مژه هام. آخرين باري كه به خودم رسيدم كي بود؟ دو سال پيش؟ همينه، آره. تقويم ذهنم فقط دو سال پيش به اين ور رو خوب حاليشه. مدادو تو چشمم مي كشم و چشام درشت تر به نظر مياد. نمي خوام شكست خورده به نظر بيام. رژ لب كمرنگ رو به لبام مي كشم. شكست خورده بودنم كه نبايد تو قيافم داد بزنه. رژ گونه به صورت بي رنگ و روم حالت ميده. من اين دو سالو خودم گذروندم. تونستم؛ حتي مدرك گرفتم. بذار دم كوزه يه چكه آبي بهت برسه. خب مگه چيه؟ ليسانس معماري كه كم چيزي نيست! باشه، با تو نميشه در افتاد.

از اتاقم كه بيرون رفتم سميه خانوم با اون ميكروسكوپش دقيق روي لام پهنم كرد و ذره ذره وجودمو برد زير ذره بين پر قدرتش. ابروهاي نازكش بالا پريد و من خندمو قورت دادم.

ـ سميه خانوم ديگه كاري ندارين؟ من برم ديگه.

يه سر تكون داد و منم از در زدم بيرون. حالا تا فرمانيه چطور پول تاكسي بدم؟

***

از تاكسي پياده شدم و با چشماي پرخون و دل پر خون تر به مسير رفتنش نگاه كردم. خب مي بيني كه ندارم، ملاحظه كن برادر من. خب ديگه چي ته جيبم مونده كه اين راهو برگردم خونه؟ خب من چه كنم؟ در هر حال حلالت باشه. برگشتم طرف در آهني بزرگ. تازه يادم افتاد من اين جام، بعد از دو سال. دلهره دارم؟ ندارم؟ نچ، ندارم. آقابزرگ خودش خواسته بيام. اگه نخواسته بود مهديس با اون شماره ی رند و با اون صداي نازك به من نمي گفت: "بيا خونه ی آقابزرگ، حالش خرابه."

بي ترديد كليد آيفون تصويري رو فشار دادم. در با صداي تيكي باز شد. در رو هل دادم و باغ جلوي چشمام قد كشيد. دلم برات تنگ شده. بي وفاييمو ببخش. مجبور بودم، من بي وفا دوسالي هست دلتنگتم، دعوتم نمي كني؟ چت مي زنم ديگه. خوددرگيرم و با باغ اختلاط مي كنم.

روي اولين پله ايوون كه پا گذاشتم، خاتون از در زد بيرون. چقدر دلتنگتم دردت به جونم.

ـ اومدي مادر؟ كجا بودي فدات شم؟ نميگي من چه كنم تو دوريت؟

به جاي جواب به دلتنگياش كشيدمش تو بغلم. سرم فرو رفت تو گودي گردنش. نفس كشيدم از عطر تنش. غرق شدم تو حجم شناور دلتنگي مادرانش. من بي تو دو سال خون شد دلم خاتون من. تو اين دو سال من جون دادم تو اين حجم دردآور بدون عطر تنت. خاتون گريه نكن. من اومدم، آقابزرگ گفته كه بيام.

ـ دلم برات تنگ شده بود.

يه قطره من، يه قطره تو. يه قطره من، يه قطره تو. گريه نكن خاتون من.

***

به لبه ديوار پنجره تكيه زدم و دستامو تو سينه جمع كردم و گفتم:

ـ وقتي از اين خونه مي رفتم فقط يه هدف داشتم. هم به خودم، هم به شما ثابت كنم كه من تسليم نميشم. نمي خواستم يه عمر چوب ندونم كاريمو بخورم و تو سري خورتر زندگي كنم. سخت بود؛ ولي شد. سخت بود؛ ولي مي ارزيد. نبودن خاتون دق بود و دق داد؛ ولي دم نشد كه زده شه. نديدن شما خلاء بود. نفس گرفت؛ ولي پا سست نكرد. من بي شما تو اين دو سال ... يه بار پرسيدين از خودتون كه اين دختره كجاست؟ نون شبش چيه؟ شب كجا سر مي ذاره زمين؟ آقابزرگ گناه من كم نبود؛ ولي خدا هم مي بخشه، شما نبخشيدي. حالا چرا بعد دو سال؟ خنده داره؛ ولي دلم حتي واسه علف هرزاي باغتون هم تنگ شده بود.

ـ بيا اين جا.

لبه ی تخت بزرگ و پر طمطراقش نشستم و به صورت مريضش خيره شدم. دستمو گرفت و آروم و شمرده، حرف كه نه، زخم زد.

ـ خودت خواستي. يه توپ و تشر بهت نمي زدم كه نمي شد. خودسر شده بودي. گفتم بهت اين كوچه بن بسته، لج كردي و تا ته رفتي و خوردي تو ديوار. گفتم اين قبر مرده نداره، لج كردي و نشستي به فاتحه خوندن. لج كردي و رفتي. خودسر شدي ترانه، دختري كه من بزرگ كردم اين نبود.

ـ چهار سال پيش ترانه ديگه ترانه نبود، خر بودم. شما يه تو دهني مي زدي، خر بودم. شما با كمربند سياهم مي كردي، خربودم. نه تو دهني زدين، نه سياه و كبودم كردين، گذاشتين خر بمونم. من فقط هجده سالم بود، چه انتظاري داشتين از من؟

ـ من به تو ياد دادم كه گناه خودتو گردن كسي بندازي؟

ـ نه؛ ولي يادم دادين كه هيچ وقت خود آدم مقصر نيست. خوب اين يكيو از برم. هميشه آدماي دور و برتون مقصرن و شما مبرا از گناه. دروغ ميگم فاروق خان؟

ـ بزرگ شدي.

ـ دو سالي هست. از همون روزي كه سهمم از اين خونه يه ساك لباس و چند تا كتاب بود، از اون شبي كه تو پارك شبو صبح كردم، از همون شبي كه تو خونه اجاره اي پايين شهرم يه تيكه نون خشك نبود سق بزنم و شب گشنه سر گذاشتم زمين و خوابيدم، بزرگ شدن من چيز عجيبي نيست.

ـ عوضش قدر عافيت دونستي.

ـ آره، با يه حساب بانكي كه توش فقط رهن خونم در اومد، قدر عافيت دونستم. من شاكر نبودم؟ قدر عافيت نمي دونستم؟ بد بودم آقابزرگ؟

ـ اينا رو ميگي كه منو شرمنده كني؟ ترانه من شرمنده نميشم؛ چون خودت كردي.

ـ آره خودم كردم. خدا رو شكر بهترين. منم ديگه بهتره برم خونه، دير وقته.

ـ بمون، يه امشبو بمون، نذار دل خاتون خون تر بشه.

يه لبخند ... شايد هم پوزخند ... شايد هم همون لبخند. آقابزرگ هر چقدر هم كه خودخواه باشه بازم مجنون خاتونشه، خاتون بعد از خدا پرستش شدشه. من هنوزم غبطه مي خوم به اين عشق افسانه اي.

ـ ميرم كمك خاتون واسه شام. اگه پسر خوبي باشين قول ميدم خاتونو بفرستم اتاقتون، مثل اون وقتا ليلي مجنوني شامو بزنين تو رگ.

رفتم طرف در. سنگين بود حجم لبخند پررنگ شده روي لبش. سايش سنگين سبك بود. من اين لبخند رو دوست دارم، با همه غرورش. با همه خودخواهيش، با همه يه حرفيش، آقا بزرگه ديگه.

***

بي خيال اخم و تخم فرهاد ظرفا رو مي شمردم تا به تعداد باشه. سنگيني نگاهش خوره وار روحمو مي خورد و من لب مي گزيدم كه سر اين نگاه لجباز يه دنده و سرتق داد نزنم تا دست از سرم برداره. از رو نرفتنش قابل تجليله. خاتون رو ديدم كه يه چشم غره، از اون مشتيايي كه آدمو رو به قبله مي كرد بهش انداخت و حرص زد و من خندم گرفت.

خاتون ـ اَه، بچه مگه تو كار و زندگي نداري كه اين جا نشستي؟ خب برو پيش داداشت تو هال بشين.

فرهاد ـ دوست ندارم.

خاتون دندون رو هم فشرد و با همون دندوناي در مرز خرد شدن مثل هميشه با حرص گفت:

ـ فرهاد!

فرهاد ـ جون فرهاد؟ حرص نخور قربونت برم، پوستت چروك مي افته.

خاتون ـ فرهاد نري بيرون، حرمت سن قد عزراييلتو نگه نمي دارم و با همين ملاقه تو دستم مي افتم به جونت تا صدا سگ سر بدي.

تو مرز تركيدن بودن از شدت خنده يعني اند بدبختي. جلوي ديد خاتون خشن وايسادن هم يعني اند فاتحه خوني. هميشه همين جوره. خوبه، خوبه، خوبه، خدا نكنه عصبي بشه. به قول خودش كاري مي كنه كه صدا سگ كه هيچي، صدا فيل دربیاريم.

فرهاد ـ خشن شدي خاتون جون. من كه مي دونم فاروق خونت اومده پايين. دلت مي خواد بري بالا با فاروق جونت ليلي مجنون بازي دربیارين دلت وا شه؟

فرهاد جان خدا بيامرزتت. من كه خيلي دوست داشتم، بقيه رو نمي دونم؛ ولي انشاا... تو جهنم زياد بهت سخت نمي گيرن.

خاتون تا اومد ملاقه رو بكوبه فرق سر فرهاد جونش، فرهاد دویيد بيرون و من غش غش خنديدم. سنگيني نگاه پر عشق خاتون رو به جون خريدم.

ـ دور خنده هات بگرده مادر. وقتي نباشي انگاري اين خونه روح نداره. دلم پوسيد.

ـ اِ خاتون جون، داشتيم؟ با مترسك سر جاليز كه يكيم كردي.

خنديد و لپمو كشيد. نگاش رو صورتم خشك شد، چشاش غم گرفت، اشك شد، خون شد، آب شد، چكيد. لباش لرزيد و زمزمه كرد.

ـ مادر به قربونت. چرا اين قدر لاغر شدي؟

ـ گريه كه نداره قربونت برم، عوضش خوشگل موشگل شدم. يادته چه حرصي مي خوردم واسه لاغر كردن؟

ـ دل بندت بودم مادر؟ شب و روز نداشتم اين دو سال. از غصه دق كردم.

ـ خدا نكنه، شما دق كني فداي اون چشاي خوشگلت من بشم كه فاروق خان دل و ايمون مي ده واسش. من بايد به خودم و آقابزرگ ثابت مي كردم هر اشتباهي يه تاواني داره.

ـ قربونت بره مادر. امانت دار خوبي نبوديم. ما نبايد مي ذاشتيم تو اون اشتباهو بكني.

ـ به قول آقابزرگ آدما چوب ندونم كاري خودشونو مي خورن.

ـ چه بزرگ شدي مادر.

ـ نه مثلا مي خواستي همون خنگول خودت بمونم؟ فدات شم بيست و دو سالمه ديگه.

بيست و دو سالمه؛ ولي قد يه زن پنجاه ساله بدبخت زجر كشيدم. خاتون ندون اين پنجاه سالگيو. من براي تو همون بيست و دو ساله ام.

خاتون از آشپزخونه رفت بيرون و من موندم و اون ميز شش نفره با صندلياي لهستاني اصل و بشقابايي كه دستمال مي كشيدم. مي ترسم از اون آدماي تو سالن. بعد از دو سال ... سخته؟ نيست؟ چه مرگمه؟ چرا دم به دقيقه با هر زنگ هلو مي گيرم؟ چرا مي ترسم از نگاه سنگين و پرسشگر و توبيخ كننده ی فرهاد؟ چرا نمي خوام با واقعيت رو به رو بشم؟ من از اين آدما خيلي وقته دور افتادم، غريبگي حقمه. ترس از نگاه پر كنايه و بي اعتمادشون هم حقمه. كاش واقعيت اين چهار سال يه خواب مسخره و بي تعبير باشه. دلم تنگه، تنگ همون خونه ی آروم و كوچيك و همسايگی با سميه خانوم كه عاشق خاموشي راس ساعت نه شب و ضد حال زدنه. دلم تنگ همون چهار سال پيشه.

***

عمو فرامرز دست انداخت دور شونم و فنجون چاي رو داد دستم و گفت:

ـ بخور گل عمو، يخ ميشه.

عمو هميشه پر از عشقه. اخم نداره، عمو عمو بوده و عمو مي مونه. عمو هميشه خوبه. حتي تو يازده سالگي كه نمره رياضيم شد دوازده و فقط به خودش گفتم و اون جاي تنبيه گفت:

ـ حتما سخت بوده، غصه نخوري يه دفعه.

عمو پر از آرامشه. گاهي فكر مي كنم اگه عمو دو سال پيش نرفته بود اصفهان واسه سركشي به كارگاه ها من از اين خونه مي رفتم؟ شايد نه. گلرخ جون با لبخند گفت:

ـ خب چه خبرا؟ چي كارا مي كني؟

ـ زندگي، والا دنبال كارم، دانشگام يه ماهه تموم شده و من راحت. عوضش بدبختي دنبال كار گشتن شروع شده.

فرهاد ـ نمي خواد شما زحمت بكشي. فردا بار و بنديلتو جمع مي كني و برمي گردي اين جا.

خاتون كه كنار آقابزرگ حال ندار نشسته بود و ليلي وار سيب پوست ميگرفت واسه آقابرگ گفت:هرجور راحته مادر ... فقط بياد و بره...من راضيم.

باريكلا روشن فكري. اجر اين روشن فكريتو عشق است. چشماي فرهاد كه وق زده تو كاسه سرش در مي زنه هميشه مايه ی تفريحه. بعضي وقتا هم اجر خوبيه.

گلرخ جون ـ من با حسامم حرف مي زنم ببينم ...

فرهاد ـ قربونت برم زن داداش، اين واسه من نزده مي رقصه، شما ديگه پر و بالش نده.

گلرخ جون ناز خنديد و نگاه عمو فرامرز باهاش رفت و من مردم از خنده تو دلم. دو سالي هست ياد گرفتم بيرون دل نخندم. من تو اين خونه از بچگي رسم عاشقي ديدم، ياد گرفتم، آزمون دادم، پاس نشدم. من با اين همه استاد اين درس رو پاس نشدم.

گلرخ جون ـ تو حرف نزن. چي كار به بچم داري؟ بده مثل تو تيتيش ماماني بار نيومده؟

خاتون خنديد، آقابزرگ لبخند زد، عمه فريبا چشم غره رفت، مهشيد غش كرد، مهديس هيش كرد، مهسا با آرنج كوبيد تو پهلوي فرهاد و يه جوري زيرلب گفت:

ـ پكيدي؟

فرهاد ـ دستت درد نكنه زن داداش. چه مرامي واسم خرج كردي. به خدا راضي نبودم.

گلرخ جون خنديد و عمو فرامرز باز نيشش تا ته كش اومد و باز من مردم از خنده. من شاگرد مشروط شده، دلم رفت، چه برسه به گلرخ جون.

مهسا ـ ولي بي مرامي كردي ترانه، بي خبر رفتي.

سرمو انداختم پايين و مهشيد اين بار با آرامشش گفت:

ـ بعضي وقتا آدما مجبورن يه كارايي بكنن كه نمي خوان. ترانه مجبور بوده.

آقابزرگ ـ نمي خوام ديگه حرفي در اين مورد تو اين خونه زده بشه.

مهديس ـ آقابزرگ ايشاا... بهترين؟

فرهاد ـ آره بابا، چيزيش نبوده كه؛ فقط بلده شلوغش كنه. هي من به اين خاتون ميگم بابا خوشگله بي خيال نمك شو تو غذات، به گوشش نميره كه. بعد مي شينه واسه من هوچي بازي در مياره كه بيا حال بابات خرابه. حالا اگه اين حرفا رو دكتر صدر بزنه تمام و كمال قبوله؛ حتي من بدبخت هم بايد غذا بي نمك بخورم. ولي چون من ميگم و خاتون خانوم پسرشو به دكتري هنوز قبول نداره، ديگه مجبورم نق و نوق خانومو كه كم از دختراي لوس چهارده ساله نداره تحمل كنم.

آقابزرگ ـ بچه آدم باش. با پشت دست مي زنم تو دهنتا.

لبخندم پررنگ شد. من بدون اين خونواده چه كردم تو اين دو سال؟ چطور دلم اومد هيچ وقت جواب تلفناي فرهاد رو ندم؟ چطور راضي شدم دل بكنم از اين نگراني؟ فرهاد كاش خونه بودي اون شب. چقدر محتاج بودم، محتاج اين شيطنتا. من محتاج خنده هاي مهسام كه براي حرص دادن روونه گوش فرهاد ميشه و فرهاد هم كم نمي ذاره و با يه چي تو گوش مهسا تلافي كه نه، آتيش مي زنه بيچاره رو.

آقابزرگ ـ حسام نمياد؟

عمو فرامرز ـ چرا، گفت كارش يه كم تو شركت طول مي كشه، نمي تونه زودتر بياد. اخبارو از طريق فرهاد داره.

حسام ... آخرين خاطره اي كه ازش دارم مربوط به دوازده سالگيمه كه از ايران رفت. دو سال پيش برگشته بود. تو حجم بدبختي و شوكه بودنم برگشته بود و من هيچ وقت فرصت نكردم ببينمش. چقدر تو بدبختي خودم گم شده بودم. يادمه اون شبي كه مي اومد و من تو اتاقم دل دادم به بي كسي، اون شبي كه حتي خاتون هم رفته بود پي نوه عزيز كردش و من تو بغض بي كسي دست و پا مي زدم.

گلرخ جون ـ پروژه جديد گرفته. بچم خسته ميشه.

نگام به مهسا بود كه رو به من چشاشو تو كاسه گردوند و به عادت همون وقتا لب زد: "خدا شانس بده" و اين لب زدنو فقط من ديدم. مني كه با زير و بم اين حرف بزرگ شدم، مني كه شاهد بودم چه حرصي مي خورد از داداش حسام نبودش. داداش حسام نبوده و محبت زيادي خرج شده براش. مهسا زير و بمش براي من تعريف شده س و من چقدر براي اين تعريف شده دلتنگ شدم. براي رفيق همه سالاي خوب زندگيم.

آقابزرگ ـ خانوم نمي خواي يه شام به اين بچه هام بدي؟

عمه فريبا ـ صبر كرديم بهمن خان و شهاب برسن بعد.

من همه حركات آقابزرگ رو حدس مي زنم. الان صورتش جمع شده و داره زيرلب غرغر مي كنه كه آخه بهمن خودش چي هست كه يه خان هم تهش مي بندن؟ يا مگه بچه هام مجبورن به خاطر اون جلمبون معطل بشن و گشنگي بكشن؟ آآآآ، آقابزرگ غيبت رو دوست داره. چه كنم؟ از سرش نيفتاد.

***

ـ چيش جالبه كه اين جور نگاش مي كني؟

ـ تو اين دو سال خيلي چيزا فهميدم. بزرگ شدم، ياد گرفتم كه همه چي يه باغ دراندشت نيست، همه چي اون چيزي نيست كه تو از بچگي باهاش عياق شدي، همه چي بيرون اين خونه س. واقعيت اون جاست. جايي كه من بدون آقابزرگ هيچي نبودم. جايي كه وقتي پول نداشته باشي غذا سگ هم نميدن بخوري. بزرگ شدن بيرون اين خونه س. يه جايي اون پايينا، يه جايي بين مردمي كه تو عين نداري بازم با هم خوبن، هوا همو دارن، جايي كه اگه بترسي كلات پس معركه س. فرهاد شايد بد نشد، شايد به اين رفتن نياز داشتم.

ـ چهار سال پيش كه جلو همه وايسادي دلم مي خواست يه چك حرومت كنم و بگم د لامصب اين كجاش لياقت عزيز دل فرهادو داره؟ تو فقط با خودت بد نكردي، همه رو غصه دار كردي. من بي غيرت اگه دو سال پيش تو اين خونه بودم و نمي رفتم واسه اون سمينار كوفتي، تو برام حرف از بزرگ شدن نمي زدي. د لامروت مگه من گفتم بري كه خطتو عوض كردي؟ من همه جا رو دنبالت گشتم. دو ماه پا نذاشتم تو اين خونه. وقتي فكر مي كردم كجا شب سر مي ذاري زمين مي مردم از اين بي غيرتي خودم.

ـ آرماني نشو، قيصر بازيو هم بذار كنار. نوه فاروق خانم، يه جو خودساختگي رو نداشته باشم كه به درد لا جرز ديوار هم نمي خورم.

ـ زندگي سخته؟

ـ نه، حداقل نه هميشه. بعضي وقتا اون قدر به انرژي مثبت نياز داري كه با كوچيك ترين چيزي حس خوشبختي مي كني. همين كه زنده اي واست يه دنيا ارزش داره. فرهاد همه چي پول نيست. شايد نود درصد قضيه باشه؛ ولي همه قضيه نيست.

ـ چهار سال پيش هم كه تو رو آقابزرگ و فرامرز وايسادي همينو گفتي.

ـ چهارسال پيش بچه بودم، كور بودم؛ ولي تو اين دو سال ياد گرفتم كور نباشم؛ فقط واسه رسيدن به خواسته هام حرفاي كليشه اي آرماني و عق زن نزنم. فرهاد گذشت اون زموني كه به خاطر بي ارزش ترين چيز دنيا جلو شماها وايسادم. من هم كف اون نبودم.

ـ اون لياقت نداشت.

ـ ولي من خيلي دلم مي خواد يه روز ببينمش و ازش بپرسم چرا؟ چرا من؟ مگه منو نديد؟ مگه خودش نخواست؟ پس چرا اين قدر نامردي؟ من كه دلم با همه چيش راضي بود، من كه گفتم پا همه چيت واميستم، به من چه كه آقابزرگ نخواستش؟ به من چه كه آقابزرگ يه پاپاسي هم خرج اون مراسم كوفتي نكرد و سهم من شد يه محضر خشك و خالي؟ به من چه كه ... من همين بودم. خوشگل نيستم، خودش ديد. فرهاد يه بارم نيومدي خونم، يادته؟

بغضم بغض موند ميون ملودي نفساي محكم و پر حرص فرهاد. بغض من پابرجاست، كاش اشك مي شد.

***

با سالادم مشغول بودم كه گلرخ جون گفت:

ـ ترانه چرا غذا نمي خوري؟ چيه اون سالاد؟

ـ ممنون، عادت ندارم. معدم سنگين ميشه و مي زنه پير و دينمو در مياره.

شهاب ـ اهكي، دلمون خوش بود تو، تو اين خونه اون قدر باحال غذا مي خوري كه آدم به اشتها مي افته، تو هم كه شدي قاطي ساير بانوان جمع.

خنديدم و اين بار مهديس در و گوهر پاشيد.

مهديس ـ با همين كارا تونسته اين جوري بشه؛ وگرنه تا جايي كه من يادمه اون پسره هم به خاطر همين هيكل و بي كلاس بازياش ولش كرد.

بغضم هنوزه بغضه، يه تلخ خند. سنگيني نگاه شهاب و فرهاد و مهسا، مهربوني نگاه عمو فرامرز و گلرخ جون و مهشيد، بي تفاوتي نگاه حسام. با بشقابش درگيره؛ گرسنه س. خسته، تازه از شركت اومده. همونه كه تو اوج بدبختي من اومد و همه منو ول كردن و به خاطرش رفتن فرودگاه.

عمو فرامرز ـ مهديس غذاتو بخور.

مهديس ـ من منظوري نداشتم؛ فقط خواستم بگم خيلي هيكل رو فرمي پيدا كرده. در ضمن قيافش هم بهتر از قبل شده.

بازم برخورد قاشق و چنگال با ظروف. بازم من و سالاد بدون سسم. بازم من و سر پايين افتادم. بازم من و بغض هميشه بغض.

فرهاد ـ صد بار گفتم اين دو تا رو تنها نذارين. اگه فردايي، پس فردايي خبر دار شدين يه ارث خور ديگه تو راهه نگين تقصير من بودا. از من گفتن.

ضربه عمو فرامرز درست پشت گردن فرهاد كه منجر به همون صداي سگ شد پكوندم از خنده، بازم تو دلم.

مهسا ـ خوردي بي حيا؟

گلرخ جون ـ تقصير خاتونه كه يه آستيني واسه اين بالا نمي زنه. شايد خدا خواست زنش آدمش كرد.

فرهاد ـ زن داداش، فدات شم، من فرشتم، چي كار به آدما دارم؟

مهسا ـ شما غذاتو بخور، ما رو از غذا ننداز.

فرهاد ـ همين كارا رو كردي رو دست مامانت موندي.

مهسا ـ اِاِاِاِاِ ... مامان نگاش كن!

دوباره عمو فرامرز وارد عمل شد كه فرهاد سرشو كشيد كنار و گفت:

ـ نه، قربون داداش، همين دخترت ارزوني خودت، نمي خواد كسيو بدبخت كنه. خدا خيرتون بده كه به جووناي مردم فكر مي كنين.

مهشيد يه قاشق دهن آرتين كرد و بعد گفت:

ـ ما بيشتر نگران دختراي مردميم كه سر تو بدبخت نشن.

فرهاد ـ شما برو كلاتو بنداز عرش كه اين شهابو خدا مخ و ملاجشو گل گرفت اومد تو رو برداشت.

عمه فريبا ـ فرهاد شوخي بسه. چرا مراعات نمي كني؟ حال آقابزرگ بده حاليته؟

فرهاد ـ آره حاليمه، اون قدر حاليمه كه بدونم دلش واسه اين دور هم بودن تنگ شده بوده و مريضيش يه بهونه س. من دكترشم؛ پس خوب مي دونم. صدا خندمون اگه نره بالا غصه مي خوره. چند هفته س گذرت اين وري نخورده خواهر من؟ پس بي خيال، بذار هم اون خوش باشه، هم ما.

دلم چيزي مي خواد، شبيه اسمي به نام آرامش. دلم مي خواد سر بذارم رو بالش و بي خيال همه وقتايي بشم كه فرهاد شوخيش رو به جدي بودنش مي بخشه. فرهاد عصبيه، پر از حس بد عذابه. 

ماه من غصه چرا؟

فرهاد دلگيره.

ماه من غصه اگر هست بگو تا باشد.

فرهاد جان نخور اين زهرو. غصه مال تو نيست، مال منه.

***

فرهاد ـ من نمي فهمم، تو كه ده تومن تو حسابت داشتي.

ـ همون حرف گلرخ جون راسته. تو مثل اين كه نفست از جا گرم در مياد! آخه خوشگل پسر با ده تومن تفم نمي اندازن كف دستت. همين هم كه پيدا كردم خدايي قصريه واسه من.

مهسا ـ حالا تنهايي؟

ـ چه عجب شما با من حرف زدي!

مهسا ـ شما حرف نزن، بي شعور نمي تونستي يه خبر به من بدي؟

ـ اون وقت دوست داشتي حرفم جلو آقا بزرگ دو تا بشه؟ من قسم خوردم بي كس رو پا خودم وايسم.

مهسا ـ خرجتو چطور در مي آوردي؟

نگام تو آيینه به صورت پر حرص و رگ برجسته پيشوني فرهاد بود. غيرتت تو حلقم.

ـ تو يه رستوران نيمه وقت كمك آشپز بودم. دو ماهي هست رستوران تعطيل شده.

فرهاد ـ يه فرصت چند وقته بهت ميدم تا خودت با خودت كنار بياي و از اون خونه كوفتي بزني بيرون و برگردي. شيرفهمي؟ ترانه من حرفم دو تا بشه كه مي دوني عاقبتش چي ميشه؟

ـ اگه راضي شدم برگردم واسه خاطر خاتون و آقابزرگ بود. به قول خاتون من همون برم و بيام بهتره. كمتر خار چشه، بعضيا حرص نمي زنن كه من دارم تو خونه اي كه حق اوناست مفت مي خورم و مفت مي گردم.

مهسا چرخيد و خيره شد تو صورتم. فرهاد بي خيال آيینه به رانندگيش ادامه داد و من ... من گفتم اين بار تحقير چهارده سال زندگيو.

ـ ببخشيد، نمي خواستم ناراحتتون كنم؛ ولي نمي گفتم رو دلم مي موند.

فرهاد ـ بعضي وقتا اون قدر حرفات بي منطقه و زور داره كه آدم نمي دونه چي بهت بگه. آخه كدوم الاغي همچين نظري داره؟ عزيز دل فرهاد، تو تاج سر خاتون و آقابزرگي. دلشون پره ازت تقصير خودته. تو يادگاري، يادگار پسر عزيز كرده فاروق خان. همون پسرش كه فاروق خان هميشه مي گفت تو مني دوزار با بچه هاي ديگم فرقشه. چهار سالت بود همش كه يتيم شدي و خاتون جا مادربزرگي مادري كرد برات. هنوزم ميگي سرباري؟ اگه آقابزرگ راضي نشد ارثي كه بابات واسه يه دونه دخترش گذاشته بودو بهت بده، به خاطر بي لياقتي اون پسره جوعلق بود. اون كثافت چشش دنبال مال و منالت بود. بعدش هم كه خودت يه دندگي كردي و به قول خودت خواستي خودتو ثابت كني. حالا اين ثابت كردن ارزش اينو داشت كه عزيز دل فرهاد بره تو آشپزخونه يه رستوران كوفتي كلفتي كنه؟ د مگه من بي غيرت بودم؟ خب به من مي گفتي. ترسيدي زير پر و بالتو نگيرم؟ منو اين طور شناختي تو اين همه سال؟ تو عزيزترينمي ترانه.

مهسا ـ دستت درد نكنه فرهاد جون، ما هم كه برگ چغندر!

فرهاد ـ د قربون اون عقل ناقصت برم، صد بار گفتم خودتو با چغندر بدبخت مقايسه نكن. كمبود اعتماد به نفس مي گيريا. چغندر هميشه يه پله از تو جلوتره.

مهسا ـ خيلي بي مزه اي! من موندم اون مريضات يخ نمي بندن اين قدر تو خنكي؟

فرهاد ـ مريضا رو نمي دونم؛ ولي پرستارا عاشقمن.

مهسا ـ مي بيني؟ جون ترانه يه ذره هم بزرگ نشده.

ـ خودتو حرص نده، اصولا بچه آخريا اونم از مدل زنگوله پا تابوتا همه اين جورين.

فرهاد ترمز دستيو كشيد و برگشت طرفم و روسريو كشيد تو صورتم.

فرهاد ـ به جای اين شر و ور گوييا بنال ببينم اين قصر اليزابتنانتون كدوم يكيه؟

ـ اون خونه آخر كوچه.

فرهاد ـ به شخصه عاشق خونتم. تو دق نمي كني؟ اصلا مي توني تو همچين خونه اي زندگي كني؟

ـ آره، تازشم هر روز فيلم روز هم دارم. يك صابخونه اي دارم رد كار خودته فرهاد جون. عاشقش ميشي جون مهسا. يعني اصلا به نيت تو رفتم تو اين خونه. گفتم نكنه خدا خواست اسباب خير شدم، اين قدر به هم مياين. ميگم به جون مهسا يعني دروغ نميگم.

مهسا ـ تو غلط كردي. هر وقت قسم دروغ مي خوري جون من دم دست ترينه برات.

فرهاد ـ از بس عزيزي.

مهسا ـ زهرمار، لياقت نداري تو ماشينت بشينم.

فرهاد ـ والا من يادم نمياد تعارف كرده باشم. به داداشت رفتي، جفتتون پررويين.

مهسا ـ بچه حلالزاده هم به عمو كوچيكش ميره.

ـ بچه ها من ديگه برم. شب خوبي بود، دلم واستون يه ذره شده بود.

مهسا ـ اون وقتي كه از اون كثافت ضربه خوردي كه همچين نظري نداشتي، ماها خيلي واست كمرنگ بوديم.

ـ مهسا شايد وقتي از اون خونه مي رفتم يه لحظه فقط واسه خاطره هاي با تو بودنم دلتنگ شدم. هنوزم عزيزترين دوستمي. تو اين دو سال خيلي دلم براتون تنگ شد. شما دو تا تنها كسايي بودين كه بهشون فكر كردم. به اين كه وقتي نباشم سرشون چي مياد؟ نگرانم ميشن؟ من عادت كردم. هيچ كس هيچ وقت قرار نيست دركم كنه. هميشه من مقصرم. يه درصد هم كسي تو انتخاب غلطم دست نداشته، شب بخير.

مهسا ـ قبل شب بخير شماره ی جديدت.

ـ مهديس داره، نمي دونم از كجا آورده.

فرهاد ـ آقابزرگ شمارتو يه سال پيش پيدا كرده.

دلم قرصه به نگرونياي زيرپوستي آقابزرگم.

***

با صداي نخراشيده و سوهان روح گوشيم از خواب پريدم. اي تو روح من با اين زنگ انتخاب كردنم. سليقه هم ندارم دلم خوش باشه. اصلا كي هست اول صبح؟ مردم خودشون خواب و زندگي ندارن، چرا فكر مي كنن بقيه هم مثل خودشونن؟ منم كه كسي ندارم بر اثر جو وارده دلش بخواد مراسم كرم ريزي اول صبح راه بندازه و از خواب بندازتم. دستمو كنار بالش كشيدم و گوشيو تو مشت گرفتم و با همون چشماي بسته و دهن نيمه باز خميازه كش جواب دادم.

ـ بله؟

ـ به به، مي بينم كه مصدع اوقات شريف شدم و از خواب ناز بيدارتون كردم. خوشم مياد مثل اون وقتات خوابو با هيچي عوض نمي كني.

ـ تو روح اوني كه شماره منو داده تو.

ـ اِاِاِاِاِاِ ... نگو مهديس جون ناراحت ميشه.

ـ زهرمار، اگه تو بيدار شدي بري كله پزي، فكر نكن همه ملت مثل جنابعالي خرماين و مي تونن اول صبح برن يه پرس مشتيشو بزن تو رگ و غمشون نباشه كه از خوابشون زدن.

ـ به جا زر زدن آماده شو كه مي خوام به همون يه پرس كله پاچه مهمونت كنم به ياد اون وقتا.

ـ اُه اُه، چي شده؟ دكي جون خر گازش گرفته زده تو فاز مضرات اصلي قلب؟

ـ تو ديگه بي خيال ما شو. بچه خوبي باشي، يه روز هم مي برمت از اين ساندويچ كثيفا مي دمت بخوري حال كني.

ـ ديوونه تو مي خواي هلك و هلك از اون سر شهر راه بيفتي بياي دنبالم كه يه صبحونه بخوريم؟

ـ هلك و هلك نبايد راه بيفتم؛ چون ترافيك نبود يه ساعته رسيدم دم خونت. اگه مرحمت كني و از اون رختخوابت دل بكني و زودي آماده شي منم مجبور نميشم اين علفا زير چرخا ماشينو هرس كنم.

ـ فرهادي؟

ـ جون دل فرهادي؟

ـ تا حالا بهت گفته بودم چقده خري؟

ـ منم تا حالا بهت گفته بودم چقده شبيه مني؟

ـ با همه خر بازيات بد مدل مي خوامت.

ـ آره، اگه مي خواستيم دو سال تو اوج دل نگروني يه خبر بهم مي دادي.

ـ شروط آقابزرگو دست كم نگير فرهادي. سه سوته آماده ام و تو ماشينت.

ـ ببنيم و تعريف كنيم.

ـ كم رجز بخون.

ـ تقصير خودمه، لوس بارت آوردم، خودم آدمت مي كنم.

ـ از مادر زاييده نشده. تا سه سوت ديگه.

ـ منظورت همون سه ساعته؟

غش غش خنديدم و قطع كردم. فرهاد نعمت حضورت داره عابدم مي كنه. من تو اين دو سال تو اوج نبودنت فهميدم حس بودنت چقدر آرامش بخشه. فرهاد ديگه نمي خوام تو نبودنت ياد بودنات بيفتم؛ پس هميشه بمون.

تيپم تو حلق فرهاد. آخه من با اين تيپو چه به پرادو سوار شدن؟ بيچاره فرهاد. بي خيال، خودش خواسته. از كنار مقنعه يه دست از موهامو ريختم تو پيشوني و اعتراف كردم تيپ از اين بدتر تو دنيا وجود نداره.

***

خيره به نيمرخ جذابش، به همه نداشته هاي اين دو سال كه خودشم جزئش بود فكر مي كردم. فرهاد دلم به وسعت همون ده تاي بچگي برات تنگ بود.

ـ پسندم؟

ـ يه عمره پسندي، مگه ميشه عمو من باشي و پسند نباشي؟ فرهاد من تكه.

ـ حالا تو بگو من چه كنم با اين خر شدنم؟

ـ شما سروري كن. از يه امروز لذت ببر؛ چون ديگه از اين اتفاقا نمي افته كه شما بخواي اين حرفا از زبون بنده بشنوي.

ـ مي شناسمت كه چه بچه بي شعوري هستي. توله بودي، خودم سگت كردم.

ـ خيلي آشغالي، كثافت. اگه به خاتون نگفتم زنگوله پا تابوتش چه انگليه؟

ـ تو هم كه به من رفتي.

ـ من غلط بكنم به توی هردمبيل برم.

خنديد و بعد از يه مكث چند ثانيه اي گفت:

ـ ترانه برگرد. مي خوام وقتي شبا برمي گردم خونه ببينمت. عادتمه، نبودنت بد درديه. من اگه اون كثافتو پيداش كنم يه روز خوش براش نمي ذارم.

ـ بيخي داداش، ما همه جوره زمين خوردتيم. من اگه برگردم خيلي برام سخت ميشه. فراموش كردن اون سخت ميشه، شايد يه روز برگردم؛ ولي اين قدر زود نه.

ـ من بي غيرت بايد يه سيلي حرومت مي كردم تا آدم شي و از اون كثافت بگذري.

ـ به نظرت با يه سيلي مي گذشتم؟

ـ به نظرم با پرت كردن اون عوضي از خونه تو ازش مي گذشتي. ترانه، چي داشت كه هممونو بهش فروختي؟ هان؟ د لامصب چرا چشات كور شد؟

ـ من از شما گذشتم؟ مني كه تو دو سالي كه خونه اون بودم چشمم به در خشك شد كه نكنه خدا خواست فرهادم دلش به رحم بياد و دل ترانشو شاد كنه. اولين بار كه كوبيد تو صورتم شب تا صبح خوابم نبرد و به اين فكر كردم كه كاش روم ميشد مي تونستم زنگت بزنم و بگم دلم مي خواد بياي و بغلم كني. فرهاد سخت گذشت؛ ولي گذشت. نمي خوام مثل آدمايي باشم كه به خاطر يه اشتباه زندگيشونو حروم مي كنن. دلم مي خواد از هر چي فرصت تو زندگيم هست استفاده كنم. بي خيال من، اون دو سالو قاطي همه اونايي كردم كه بايد فراموششون كنم.

ـ دو سال زير دستش چي كشيدي؟

ـ گفتم بي خيال. گوشات سنگينه؟

ـ دلم سنگينه.

فرهاد من به اين سنگيني عادت دارم، تو عادت نكن.

***

لباممو به مدد جمع كردن از چاك خوردن احتمالي و قريب به وقوع نجات دادم و عوضش فرهاد غش غش خنديد و گفت:

ـ كثيف تر از اين جا رفتي واسه غذا خوردن؟

ـ من كه عاشقشم.

ـ ميگم كه به من رفتي؛ وگرنه اگه به بابات و مامي جون خدابيامرزت رفته بودي بايد الان تو گراند هتل پيدات مي كردم.

ـ تو مگه چقدر اونا رو ديدي؟

ـ شونزده سال. فردين نمونه بارز فاروق خانه، ديسيپلين و مبادي آداب. تارا هم كه ديگه نگو، اون قدر خانوم. نمي دونم چرا يهو تو به من رفتي؟

ـ چون رفيق همه سالاي باحال زندگيم بودي.

ـ هيچ وقت نتونستم رابطه اي كه با تو و مهسا دارم با مهديس داشته باشم.

ـ مشكل گوشت تلخ بودن خودته.

ـ شايدم اين معظل روي اون صادق باشه. بين خودمون باشه ولي بدجور تو نخ پسرعموته.

ـ حسام؟

ـ يه جورايي گل سرسبدهۀ خيليا دندون تيز كردن واسه تنها نوه پسري فاروق خان.

ـ چه معلوم تا ابد يه دونه بمونه؟ بهم قول بده پوزشو به خاك بمالي و يه پسر پسر، قندعسل واسمون بياري.

ـ تو زنشو پيدا كن بقيش با من.

ـ بي حيا.

ـ ولي بي شوخي، تو اين دو سالي كه نبودي خيلي اتفاقا افتاده. حسام يه شركت زده دنيا به دنيا. هم رشته ی تو بود، خرشم بد جور تو بساز بندازي ميره.

ـ يعني ميشه گلرخ جونو راضي كنم حسامو راضي كنه؟

ـ كه بري تو شركت حسام؟ ديوونه ميشي دختر. حسام تو كار يه ديوه.

ـ پس اونم به تو رفته.

ـ شوخي نمي كنم. حسام زيادي بي تفاوته. نمي خوام سختياي اين دو سالت بيشتر بشه، قد خر ازت كار مي كشه.

ـ بهتر، وقتم پر ميشه.

ـ حالا مثلا استخدامت كرد.

ـ فرهاد جونمو هيچ وقت دست كم نمي گيرم.

خنديد و قاشقو چپوند تو دهنش. اي كاش هميشه بخندي.

ـ راستي شهاب گفت بهت بگم بابت شب پيش كه باعث طعنه زدن مهديس شد ازت معذرت بخوام.

ـ نه بابا، من ديگه مهديسو مي شناسم، مي دونم تو دلش هيچي نيست.

ـ آره، هيچي نيست. از اين ديد مثبتت بعضي وقتا حرصم مي گيره. يادت رفته كه مهديسم جز اون بعضياست كه تو رو سربار مي دونن؟

ـ بيخي دكي خوش تيپه، كله پاچتو بزن تو رگ.

ـ بد مدله وزنو كم كرديا.

ـ ديگه ديگه، به قول مهديس حداقل بهتر شدم.

ـ مهديسو ولش كن. از اول خار چشش بودي.

ـ چرا با مهديس لجي؟

ـ مهديس هيچيش به مهشيد نرفته. مثل فريباست، يخه. بچه ی بهمن بهتر از اين نميشه.

ـ بعضي وقتا فكر مي كنم از اون وقتي از مهديس بدت اومد كه پنج سال پيش بين تو و نگارو به هم زد.

ـ مهديس مي تونست نگارو برام نگه داره؛ ولي آمار دوست دختراي دوران جاهليتمو واسه نگار رديف كرد. حالا كه فكر مي كنم مي بينم نگار ارزش خراب كردن اون سالاي زندگيمو نداشت. بچه بود. از يه دختر نوزده ساله كه نميشه انتظاري داشت. فكر مي كرد بهتر از من گيرش مياد.

ـ عمرا، بهتر از تو واسه نگار وجود نداره.

ـ خبرشو دارم. با شوهرش شيراز زندگي مي كنه.

ـ نگار چي داشت؟ تو هم مثل من حاضر بودي به خاطر نگار جلو همه وايسي؟

ـ نگار به خاطر من جلوي فكراي ماليخولياييش واينساد.

ـ نگارو بي خيال. بعد از نگار چي؟ كسي دل فرهاد جون ما رو فرهادتر نكرد؟

ـ نمي دونم.

ـ اين نمي دونم برداشت آزاده يا همون جواب مثبت پيچيده شده تو دستمال شرمه؟

ـ من و خجالت؟ نه جون ترانه. هنوز با خودم كنار نيومدم. نمي دونم مي خوامش يا نه! بعضي وقتا ديوونم مي كنه. بعضي وقتا مي خوام خرخرشو بجوئم. خيلي شره.

ـ اجالتا يكي از پرستاراي بخشتون نيست؟

ـ حدسياتت قابل تجليله؛ چون به خودم رفتي. خب آره؛ ولي ميگم كه، هنوز نمي دونم حسم بهش چيه؟

ـ منو باهاش آشنا نمي كني؟

ـ يه روزي شايد.

ـ سرتو كوبونده به طاق؟

ـ تو فكر كن يه درصد. از مادر زاييده نشده.

ـ پس بد كوبونده؛ نه مثل اين كه اين دو سال توي سكوت زندگي كردن من بار عملي زياد داشته.

ـ تو هيچ وقت از نگار خوشت نيومد، مگه نه؟

ـ بدم هم نيومد؛ ولي به دلم ننشست. حس مي كردم فرهاد من بهتر از نگار گيرش مياد. يه جورايي هم حس مي كنم اين بهتره همين خانوم پرستاري باشه كه از دستش شكاري.

ـ گمشو.

ـ دلت مياد؟

ـ فعلا دلم مياد بينيتو بچلونم تا حاليت بشه كه بايد هميشه طرف فرهاد خانت باشي.

ـ من هيچ وقت جبهتو خالي نمي كنم، مطمئن باش.

خيره تو صورتم گفت:

ـ اون بي لياقت ديگه چي از زندگي مي خواست؟

سرم پايين افتاد. نگام غلتيد ميون كاسه آبگوشت نيم خورده و يخ كرده از دست صحبتاي تلمبار شده رو دل من و فرهاد. فرهاد بي خيال، من به همين حدشم قانعم، كه تو باشي و بموني كنارم فقط.

***

گذشتم از جلوي چشمام دارن رد ميشن آهسته

تو رويام تو رو مي بينم، يه روياي پر از غصه

با چشماي پر از اشكم بهت راهو نشون دادم

خودم گفتم برو اما به پاهاي تو افتادم

تو آسون رد شدي رفتي تو كوران غم و سختي

منم رفتم پي كارم تو هم دنبال خوشبختي

گذشتم از جلوي چشمام دارن رد ميشن آهسته

تو رويام تو رو مي بينم يه روياي پر از غصه

با چشماي پر از اشكم بهت راهو نشون دادم

خودم گفتم برو اما به پاهاي تو افتادم

تو آسون رد شدي رفتي تو كوران غم و سختي

منم رفتم پي كارم تو هم دنبال خوشبختي

كي توي قلبت جاي من اومد اسممو از تو خاطر تو برد

كي بوده انقدر انقده راحت باعثش بود كه خاطراتمو برد

چي شده حالا كه از اين دنيا زندگي رو بدون من مي خواي

چه جوري ميشه، چه جوري مي توني، مي توني با خودت كنار بياي

كي توي قلبت جاي من اومد اسممو از تو خاطر تو برد

كي بوده انقدر انقده راحت باعثش بود كه خاطراتمو برد

چي شده حالا كه از اين دنيا زندگي رو بدون من مي خواي

چه جوري ميشه، چه جوري مي توني، مي توني با خودت كنار بياي

يه جوري ريشه هام خشكيد كه انگار كار پاييزه

خزون رفتنت انگار داره برگاشو مي ريزه

يه جوري گريه مي كردم كه بارون بينشون گم بود

كاش اين رويا از آغازش فقط خواب و توهم بود

كي توي قلبت جاي من اومد اسممو از تو خاطر تو برد

كي بوده انقدر انقده راحت باعثش بود كه خاطراتمو برد

چي شده حالا كه از اين دنيا زندگي رو بدون من مي خواي

چه جوري ميشه، چه جوري مي توني، مي توني با خودت كنار بياي

كي توي قلبت جاي من اومد اسممو از تو خاطر تو برد

كي بوده انقدر انقده راحت باعثش بود كه خاطراتمو برد

چي شده حالا كه از اين دنيا زندگي رو بدون من مي خواي

چه جوري ميشه، چه جوري مي توني، مي توني با خودت كنار بياي

كي جاي من اومده از محسن يگانه

ـ اين مدليا گوش نمي دادي داداش!

ـ چه كنيم؟ غم زندگيه.

ـ حالا حتما بايد بيام؟ بابا من كه ديروز اون جا بودم.

ـ خفه، خاتون سر نمازي ديد دارم روز جمعه اي جيم فنگ مي زنم، شصتش خبردار شد دارم ميام سراغ تو، گفت شيرشو حلالم نمي كنه اگه ناهار نبرمت پيشش.

ـ واي، من نمي دونستم تو اين قدر حرف گوش كني.

ـ خب ديگه هر كسي نمي تونه منو زود كشف كنه.

دو سال پيش وقتي تو ماشينش نشستم، وقتي دلم خون بود، وقتي نگام فرار مي كرد از دست نگاه خون گرفته ی فرهاد، چقدر با حالا فاصله داره، چقدر دوره، چقدر حس تلخ تو رگ و پيم جريان داشت؛ ولي حالا كنار فرهاد حقير نيستم. شايد اجر و قرب نوه ی فاروق خان ديگه يال و كوپالم نباشه؛ ولي بازم همين كنار فرهاد بودن بد به دلم نشسته. همين تحقير نشدن به دلم نشسته، همين چشاي آروم فرهاد به دلم نشسته.

ـ بعد از محضر بازم ديديش؟

ـ نه. سايه، خواهرش، يه روز تو خيابون اتفاقي ديدم و گفت همراه تينا از ايران رفته.

ـ هنوزم نفهميدم چطور دو سال دم نزدي و يهو آتيش شدي.

ـ شايد يه روز گفتم.

ـ چرا نذاشتي تو هيچ كدوم از جلسه ها دادگات باشيم؟

ـ فرهاد بيا ازش حرف نزنيم. اون روزا خيلي پر تنش بود، عذاب آور.

ـ هنوزم دلت باهاشه؟

نگام تو گير و دار يه خاطره دزديده شد. خودم هم هيچ وقت جوابشو نفهميدم.

ـ از اين سكوتت بد برداشتي ميشه كرد. ترانه بفهمم هنوزم خر اون آشغالي، عزاشو به دلت می ذارم.

من از طپش قلب پيچيده تو داد و خط و نشون فرهاد دلگيرم. چرا از اين كه اونو تهديد مي كنه مي ترسم؟ حقا كه بي لياقتم.

***

سيب زميني سرخ كرده ها رو كشيدم تو بشقاب. نگاه خاتون ميون دست من و بشقاب تو حركت بود.

ـ از كي دستاي ترانه من آشپزي بلد شده؟

ـ خب ديگه، زنديگه خاتون. چهار سالي ميشه اميد داريم انگشت كوچيكه ليلي فارق خان بشيم.

ـ تو اين زبونتو از فرهاد بد به ارث بردي.

ـ فرهاد انحصار طلبه، ميگه همه چيم به اون رفته.

ـ بميرم واسه بچم. اون شب وقتي برگشت خونه و ديد نيستي زمين و زمانو يكي كرد، بچم داشت سكته مي كرد. تا دو ماه پا نذاشت اين جا. ديگه فقط به خاطر مريضي فاروق برگشت. مهسا بچم افسرده شده بود، مي گفت تقصير اونه، مي گفت اگه به حرفت گوش نمي داده و بهمون مي گفته كه اون از خدا بي خبر چه بلاهايي سرت مياره اين قدر عذاب نمي كشيدي.

ـ قربونت برم من كه اين قدر نازي. مي بيني كه ترانه خانوم سر و مر و گنده جلوت شاخ شمشادي نشسته و مي خواد اون لپاي خوشگلتو دور از چشم فاروق جونت يه لقمه چپ كنه.

خاتون اشك كه نه، دونه مرواريداشو از گوشه چشم پاك كرد و خنديد و زد پشت دستم و گفت:

ـ برو بچه. فرهاد كم بود، تو هم جا پاش گذاشتي؟

ـ آخ آخ، ببخشيد، اصلا ما غلط بكنيم پامونو يه كوچولو بكنيم تو كفش فاروق خان. ما همون به يه ماچ نصف نيمه از لپتو هم راضي هستيم خاتون جون.

دستايي كه دور گردنم پيچيده شد و بوي خنك و تلخ ادكلن فرهاد كه تو بينيم پيچيد به خندم انداخت. بحث اذيت كردن خاتون كه ميشه انگار فرهادو آتيش مي زنن. اون ور دنيا هم باشه يه جوري خودشو تو بحث جا مي كنه.

ـ مي بينم كه ليلي فاروق خانو داري دست مي اندازي.

ـ من؟ من؟ اصلا به من مياد؟

ـ اگه به فرهاد خوش تيپه رفته باشي چرا كه نه؟

نگاه گرم خاتون به صميميت من و فرهاد دوست داشتنيه. خاتون تو خوش باش، من با خوشيت خوشم. چقدر صميمي كنار اين جمع چهار نفره بزرگ شدم و چهار سال دور افتادم. چقدر حالا كه كنارشونم پر از تجربه خوب لمس دوباره چهارده سال از زندگيمم. آقابزرگ پر از عشقه، حتي اگه بعضي وقتا به قول فرهاد حرف تو مخش كردن، همون نصب ويندوزه رو چرتكه باشه.

***

مهسا ـ كه بدون من ميرين كله پاچه مي زنين تو رگ ديگه نه؟

فرهاد ـ مي خواستيم غذا گوشت بشه بچسبه به تنمون، نه زهر.

مهسا ـ كي تو رو داخل آدم حساب كرد؟ منظورم ترانه س.

فرهاد ـ منم پس دفعه بعدي باز يادم ميره خبرت كنم.

مهسا ـ تو به ريش ...

امتداد نگاه مهسا رو گرفتم كه به چشم غره ی آقابزرگ رسيدم و دوباره يه مدل غش غشي تو دلم ريسه رفتم و مهسا حرفشو تغيير جهت داد.

مهسا ـ تو به ريش نداشته ی خودت مي خندي.

فرهاد ـ آره تو كه راست ميگي. اصلا منظورت درگذشتگان جمع نبود.

از طرف مهسا يه نيشگون از پهلوي فرهاد در آوردم و قيافه بهترين عموي دنيا تو هم رفت. كنار گوشم زمزمه كرد:

ـ تو روحت، آدمت نكنم فرهاد نيستم.

ـ از مادر زاييده نشده.

دوباره صداي مهسا ميون بحث ما دو تا ديوار كشيد.

مهسا ـ راستي ترانه، راسته كه آقابزرگ با حسام حرف زده كه بري تو شركتش؟

نگام اون چشماي با برق محبت زيرپوستي رو نشونه رفت و لبمو يه لبخند كشدار پر كرد. چرا هميشه يه پله جلوتري؟

مهديس ـ حسام كه هر كسيو تو شركتش راه نميده.

عمو فرامرز ـ خوشگل عمو هم هر كسي نيست.

فرهاد باز كنار گوشم اظهار فضل كرد و گفت:

ـ دو كلوم از ننه خانوم عروس شنيدي؟ حالشو ببر.

ـ زهرمار.

ـ نه، جون فرهاد حال كردي سرعت عمل فاروق خانو؟ همين كارا رو كرده كه خاتون جونش اين جوري واسش چپ و راست ژوكوند مياد.

ــ به مسخره كردن شما هم مي رسيم دكي جون.

اين بار حرف آقابزرگ ميون حرف زدن ما دو تا قد علم كرد.

آقابزرگ ـ من با حسام حرف زدم؛ ولي گفته تا آخر ماه نميشه بري شركت. بعدش هم بايد كل هيئت مديره تاييدت كنن. حسامه ديگه؛ واسه آقابزرگش هم شرط و شروط مي ذاره.

نگام افتاد به گلرخ جون كه زير لبي پسر پسر قندعسلشو مورد لطف و رحمت قرر مي داد و هر چي مرده تو گور داشت هم برد رو درجه ويبريشن. عوضش خاتون بلند گفت:

ـ قربونش برم من.

همزمان مهسا، فرهاد و بنا به عادت دوران جاهليت بنده يه نيش كش داديم و يه خنده هم ضميمه ی ماجرا.

عمه فريبا ـ خب حق داره. نميشه كه به خاطر فاميل بازي اعتبار شركتشو زير سوال ببره.

دوباره آقابزرگ ورژن هاي جديد الساخت ميرغضي زير چشمي نگاه كردنشو رونمايي كرد و فرهاد اين بار رديف دندوناش رو به رخ جمع كشيد.

خاتون ـ مهشيد كجاست مادر؟

عمه فريبا ـ خونه خواهر شوهرش، ختنه سورون پسرشه.

خاتون ـ خدا حفظش كنه. من كه دلم آب شد بچه اين فرهادمو ببينم.

پوزخند مهديس و سر به زير انداخته از شدت حرص خوردن فرهاد و دست من كه روي دست فرهاد لغزيد و فشارش داد. فرهادم تو هم مي توني. آره مي توني، تو بهتر از من تونستي؛ پس به خودت حالي كن. حالي كن كه اون عشق، عشق نبود. نگار لياقت معشوقيتو نداشت. فرهادم بي خيال، خانوم پرستارو عشق است.

عمو فرامرز ـ ايشاا... به زودي.

خاتون ـ ايشاا... .

آقابزرگ ـ حالا كي دختر دسته گلشو به اين بچه آس و پاس من ميده؟

فرهاد ـ من همه جوره غلام اين مهر و محبتتم فاروق خان.

قربونت برم، دردت به جونم. چقدر خوشگل لباتو جمع مي كني تا خنديدنت رسوات نكنه. گاهي ميون حالاهام فكر مي كنم تو نبودي اوني كه منو بي خيال شد، اوني كه دو سال پيش گفت: "بايد لياقت نوه فاروق خان بودنتو نشون بدي." دلم ديگه از دستت قرار نيست بگيره.

مهسا ـ مامان، حسام نمياد؟

گلرخ جون ـ نمي دونم. خبر ندارم ازش. امروز با دوستاش بود.

آيفون كه صدا داد فرهاد بلند شد و گفت:

ـ موشو كه آتيش مي زنن بدونين پسر پسر قند عسل خاندان پشت دره.

عمه فريبا ـ عمه به فداش.

مهسا جاي فرهاد رو گرفت و سرشو كرد تو گوشم و گفت:

ـ بازم خوبه نفرمودن مهديس به فداش.

ـ زهرمار! چي كار به عمه داري؟

ـ ترانه مي زنم تو دهنتا، آخه همين تو سري خوردنات كار دستت داد. من كه مي دونم همه سعيش اينه كه مهديسو ببنده به ريش اين حسام ما. اگه من خواهر حسامم، عمرا بذارم! كم تو عمرم نكشيدم از اينا. حالا بذارم دخترش بشه شريك خواب داداشم؟

ـ مهسا؟!

ـ كوفت و مهسا، زهر هلاهل و مهسا، خفه شو جلو مهسا، بذار راحت غيبت كنه مهسا.

ـ كلا بلدي فقط بحثو بكشوني به رابطه.

ـ بده روشنت مي كنم؟

ـ ما از قبل جنابعالي چلچراغيم عزيز.

ـ بده؟ نه من مي خوام بدونم بده؟

ـ نه، عاليه، مهسا عاشقتم به خدا. هيچ فرقي نكردي تو اين دو سال.

ـ دلم تنگت بود. ترانه من دق كردم. د بي محبت چرا همه رو با يه چوب روندي؟ همين عمه خانوم كه سنگشو به سينه مي زني فرداي رفتنت راست راست تو چشم خاتون زل زد و گفت نباشي كمتر آبروريزيه. بعدم آقابزرگ بين همه چو انداخت كه عزيز كردش رفته لندن درس بخونه. مي دوني هيچكي تو فاميل خبر نداره زن اون كثافت شدي؟

ـ چرا؟

ـ فكر مي كني آقابزرگ از دست متلكاي فاميل كمرش راست مي شد؟ همين گوشه كنايه هاي عمه و بهمن خان بسشه.

ـ آخرشم من دشمني تو رو با عمه اينا كشف نكردم.

ـ نمي دونم، شايد زبونشونه كه مي سوزونتم؛ ولي خدايي مهشيدو نميشه دوست نداشت.

ـ كاش بود. جاش خيلي خاليه.

ـ به به، خان داداش هم كه واترقيدن. صفا كردن حسابي كه نيششون چاك خورده در خدمت ما قرار گرفته.

رد نگاه مهسا رو گرفتم. واترقيدگي؟ حق داره مهسا. حسام ديشب كجا و حسام امشب كجا؟ نوه يكي پسريه؟ باشه، من و مهسا از بچگي چشم ديدنشو نداشتيم. من كه نه، بيشتر مهسا. مهسا هم هم ته تهش عاشق خان داداش واترقيدشه. من مي شناسمش. عجب تيپي. پسرعموي منه و ايشاا... ریيس آينده. يه كم ازش خوشم اومد.

كنار فرهاد نشست و رو به آقابزرگ گفت:

ـ حالتون بهتره؟

فرهاد ـ آره بهتره، كلا حال و احوال آقابزرگو از من بپرس.

حسام آ نتركي از دكتري.

فرهاد ـ مواظبم.

يه لبخند به بحثشون زدم و از رو مبل بلند شدم و گفتم:

ـ خب ديگه من برم، دير وقته.

خاتون ـ خب بمون مادر.

ـ نه، قربونت، فردا كلاس خصوصي دارم، اون طرفي واسم راحت تره.

ديدم اون لبخند تاييدو رو لب آقابزرگ. نشون مهر استاندارد روي پاي خودم وايسادن، تيتيش ماماني بزرگ نشدن، قدر عافيت دونستن.

فرهاد بلند شد و گفت:

ـ من مي رسونمت.

مقنعمو رو سرم مرتب ردم و رفتم طرف خاتون و خم شدم و لپ گوشتيشو بوسيدم و كنار گوشش گفتم:

ـ هوای اين آقابزرگ ما رو بيشتر داشته باش خاتون.

خاتون ـ تو ديگه نمي خواد طرفداري آقابزرگتو واسه من بكني.

آقابزرگ ـ چيه خاتون؟ حسوديت ميشه عزيز كردت طرف فاروق خانتو بگيره؟ مي شناسيش كه باباييه. برو باباجان، به سلامت. مراقب خودت باش، زود به زود بهمون سر بزن.

همون لحن، لحن چهار سال پيش. پر از مهر، گاهي اوقات ... وقتايي كه دلش پر ميشه از محبت، طغيان مي كنه. فوران احساساتش دامنگير ميشه.

لبخند ميده، لبخند مي گيره. آقابزرگه ديگه. خاص، در حد يه خان.

مهسا ـ آقابزرگ دوباره تبعيض؟ يه بار شد اين نازايي كه از ترانه مي خري از ما بخري؟

آقابزرگ ـ رو تو بخندن زندگيتو چتر ميكني رو سرما!

فرهاد ـ ببين چي هستي كه آقابزرگ هم شناختت.

مهديس ـ ولي راست ميگه. ترانه هميشه لوس كرده خودشو واسه خاتون و آقابزرگ.

آقابزرگ ـ ترانه لوس شدن تو ذاتش نيست.

عمه فريبا ـ شوخي كرد مهديس.

آره ارواح خاك در خونش. نه كه كلا همه می تونن با ابروهاي بالا رفته و نگاه پر تمسخر شوخي كنن، مهديس هم مي تونه. مهسا هم كه فقط بلده يه هيش بكشه سر تا پا عمه و مهديس. جمع كن خودتو دختر، قباحت داره!

فرهاد ـ بدو ترانه.

***

ـ واي ترانه جون، چرا اين قدر گير ميدي؟

ـ خب داري اشتباه مي كني. آخه من كي گفتم از نوار ابزار استفاده كن؟ اتوكد يعني صفحه كليد.

ـ خب سخته.

ـ اتفاقا وقتي عادت كني راحت ميشه.

ـ حالا به جای حرص خوردن آبميوتو بخور.

ليوانو به لبم چسبوندم و با خيال راحت شروع كردم به مزه كردنش.

ـ ترانه جون؟

ـ جونم؟

ـ تو دوس پسر نداري؟

ـ نه!

ـ واقعا؟

ـ آره.

ـ چرا؟

ـ خب ندارم؛ ولي يه جاست فرند دارم.

ـ همون دوست اجتماعي.

ـ يه جورايي. دوست اجتماعي واسه بعضيا يه جور سرپوشه؛ ولي من نيازي به قايم كردن ندارم. آدم بايد با خودش صادق باشه. توي سن تو و حتي بالاترش دوست پسر چيز خوبي نيست. نميگم هميشه بده، نه؛ ولي عاليم نيست. يه دختر تو زندگيش مي تونه فرصتاي خيلي خوبي با گذشت زمان تجربه كنه و دوست پسر ممكنه اون فرصتا رو بگيره.

ـ واي، چقده فلسفيش كردي.

ـ نه، واقعا نظرم بود، يه جورايي خودم به عينه ديدم.

ـ واسه يكي از دوستات اتفاق افتاده؟

ـ شايد.

ـ ناراحتت كردم؟

ـ نه، اصلا، آدم بايد با واقعيتاي زندگيش كنار بياد.

ـ مامان هميشه ميگه تو خيلي جالبي، هم خيلي موقري، هم باحال. مامانم ازت خيلي خوشش مياد.

ـ لطف دارن.

ـ نه به خدا، راست ميگم. تازشم، داداشم ...

صداي زنگ در و حركت جت وارانه نرگس به طرف آيفون تو سالن به خندم انداخت. خيلي بانمكه. چند دقيقه بعد من سرپا وايساده بودم و داشتم مراسم احوالپرسي رو با پسر رو به روم كه از قضا همون داداش جان نرگس تشريف داشتن به جا مي آوردم و تو دلم از دست نرگس با اون نگاه هاي اميدوار به روابط حسنه ی من و برادرش مي خنديدم. ميگم بچه س، يه چي حاليمه كه ميگم.

ـ نرگس خيلي ازتون تعريف مي كنه.

ـ نرگس لطف داره. ببخشين، ديگه من بايد رفع زحمت كنم. تايم تدريس تموم شده.

نرگس ـ اِ كجا مي خواي بري؟ ناهار بمون.

ـ نه عزيزم، يه قرار مهم دارم.

نرگس ـ با كي؟

چشم غره ی برادرشو به نرگس ديدم و باز خندم گرفت. اين دختر همه سعيشو براي برقراري اين روابط حسنه به كار بسته. حتي غيرت رو هم داره به عنوان كاتاليزور استفاده مي كنه.

ـ با يكي از دوستام.

لبخند نااميدش روي صورت با مزش جا خوش كرد و منم از كنارشون گذشتم كه برادر جان خودي نشون دادن.

ـ ببخشيد، مامان گفتن دستمزدتونو براتون چك بشم. چيز قابل داري نيست. ايشاا... در جلسات بعدي جبران مي كنيم.

به قولي بخورم ادبتو! خب تو اين موارد يادي نكنم از مهسا كه نميشه. بچه به همين ياداي يهويي و در لحظات حساس زندگي دلخوشه.

دست برادر جان با يه پاكت متواضعانه، با كلاس، پر پرستيژ، با يه لبخند خوشگل و با آداب دختر خر كني روي صورت به طرفم دراز شد و من هم يه لبخند زدم و پاكت رو گرفتم.

ـ در هر صورت لطف كردين.

ـ اينا چه حرفيه؟ اگه مشكلي پيش اومد شمارمو پشت چك نوشتم. باهام تماس بگيرين.

نگام روي لبخند نرگس كه در مراسم بال در آوردنش خوش بود موند. آخه كوچولو تو رو چه به حرفاي بزرگونه؟ برداشت آزاد نكن خانومم. شما تو حال و هواي رمانات خوش باش. ما هم با همين يه برگ چك.

خداحافظي كردم و از واحدشون زدم بيرون. يه آپارتمان بزرگ و قديمي ساخت تو پاسداران. وضعشون ولي خوبه. منم نوه فاروق خانم. كم چيزي نيستم. آره، مخصوصا با اون خونه پايين شهر و بي پولي سر ماه. اين پول هم براي سميه خانوم.

*** 

گوشيو چسبوندم به گوشم و گفتم:

ـ قبل از سلام عليك گفته باشما، من پول غذا گرون بده نيستم، صنار سه شاهي در ميارم بريزم تو حلق اين رستوران داراي مفت خور؟

ـ سگ خور! باشه، تو بيا مهمون من.

ـ پس افتخار ميدم در ركابم باشي.

ـ گمشو، تا نيم ساعت ديگه پاتوق.

ـ مي بينمت.

ـ باي.

اينم از قرار امروز. بازم به مرام خدا كه حرفمونو دروغ نكرد جلو اين نرگس ورپريده. رو نكرده بود داداش به اين هلويي رو. جای مهسا خالي كه از پاچه برادر جان يه دور بالا بره، يا جاي مهديس خالي كه همه عشوه هاي نريخته و تو دلش مونده رو واسه برادر جان خرج كنه. يادم باشه معرفيش كنم به اين دو تا. تنها خوري تو مرامم نيست.

دوباره گوشي زنگ خورد و من بدون نگاه كردن به صفحه تو گوشي گفتم:

ـ اي تو روحت، ديگه چيه؟ پشيمون شدي؟ بابا يه ناهاره ديگه.

ـ ببخشيد، خانوم فرزين؟

قلبم نزد. ايست كرد و بعد با فشار قوي زد. خدا منو مرگ بده راحت شم. خدا منو بكش يه دنيا راحت شن.

ـ ب ... ب ... بله ... ببخشيد من خيال كردم ...

ـ مهم نيست، بنده شاهمرادي هستم، نوه سميه خانوم.

ـ آ ... آهان ... خوبين شما؟

ـ بله، ببخشين مزاحم شدم. غرض از مزاحمت اين كه آخر هفته تولد هشتاد سالگي مامان بزرگه، مي خواستيم يه تولد كوچيك براشون بگيريم. مي دونم پرروييه؛ ولي به اتاقاي شما هم نياز داريم.

ـ نه، اين چه حرفيه؟ سميه خانوم بيشتر از اينا به گردن من حق دارن. هر زمان كه بياين كليدو ميدم خدمتتون.

ـ خيلي ممنون از لطفتون؛ پس من امشب حوالي ساعت نه، نه و نيم مزاحم ميشم، مشكلي نيست؟

ـ نه، خيلي هم خوبه.

ـ خوشحال شدم صداتونو شنيدم، خداحافظ.

ـ خداحافظ.

نه بابا، انگاري نوه هاي سميه خانوم بويي از فرهنگ سكوت مابانش نبردن، انگار افتادن تو اتوبان بلبل زبوني. اون از نوه دختريش كه در عرض دو ساعت مخ نداشته ی منو قاطي ماسه سيمان تو فرغون كرد، اينم از اين گل پسر. راستي سن سميه خانومو عشق است. هنوز سر جوونيشه؛ ماشاا... به خوب موندن، قالي كرمون لنگ پهن كرده.

***

پا روي پا انداخت و با لوندي نگاشو انداخت سمت ميز كناري و زيرلبي طوري كه فقط من بفهمم گفت:

ـ من نمي دونم چرا هر چي جيگره تو اين رستورانه. خب بابا عوض كنين اين اسمو بذارين جيگركي.

ـ زهرمار، مهسا به خدا زشته، دارن نگات مي كنن.

ـ خب دو ساعته چشامو پاره كردم بس كه غمزه اومدم تا نگام كنن. اي جونم ، اون پيرهن خاكستريه چه جيگره. خدا يه اين بار بخت ما رو باز كن.

ـ نتركي شما؟! مي ترسم رودل كني. آخه خر گازشون گرفته بيان نگاه به تو كنن؟

ـ نه، ميان سر يكي كارت ويزيتاشونو ميدن دست تو.

ـ من افتخار نميدم.

ـ خفه شو، داره غمزه هام به هم مي خوره.

ـ مهسا به خدا زشته.

ـ زشت خاتونه اگه شلوار جين بپوشه.

ـ صد بار گفتم با خاتون و آقابزرگ شوخي نكن.

ـ واي ترانه داره مياد، واي منو اين همه خوشبختي محاله، محاله، محال ...

ـ بتركي كه يه ذره هم شان نوه فاروق خان بودنو نگه نمي داري.

ـ ولمون كن بابا.

نگام از پايين پيراهن خاكستريش بالا اومد تا رسيد به صورت شيش تيغش. صفايي ميدن به اين صورتا! عجيبه، اون كه هميشه با ته ريشش دلبري مي كرد. سرمو پايين انداختم تا نيش بازم نشه. زمينه پروندن مرغ از قفس و حكم اعدامم.

ـ خانوما اجازه هست رو اين صندلي بشينم؟

حالا مثلا ما هم بگيم نشين شما از خودت شعور ساطع مي كني و نميري تو فاز سيريش شدن؟

مهسا ـ خواهش مي كنم.

مرده شور اين خواهشو ببرن من يكي راحت بشم. نيشو نگاه؟! والا، بلا زشته. نوه فاروق خاني، مگه من نبودم؟ چي دادم بابت اين مزد؟ نگام به تيك و تاكشون بود. به دلبرياي ذاتي و سرشتي مهسا، به خوشگلي افسانه ايش، به نگاه براق پسر كنار دستم، به مخ زني كه فقط واسه تفريح يه ساعته مهسا بسه. به پاره شدن كارت ويزيتي كه خرده هاش قراره ريخته بشه تو سطل بازيافت سبز رنگ كنار خيابون. چرا من ديگه مثل اون وقتا با اين كارا خوش نيستم؟ چرا ديگه نگاه من به خوش تيپاي دور و برم خريدارانه نيست؟

*** 

سرمو انداختم پايين و نيشمو تا ته كش دادم كه تقريبا ميشه گفت در جنبيت گوشام قرار گرفت. زير چشمي به فرهاد كه دود از كلش بلند مي شد نگاه كردم. غيرت عمو وارانه ات تو حلقم عمو فرهاد. چه مي كنه اين فيلماي دهه چهل ايران زمين با محوريت قيصرانه. فرهاد جان حرص نخور. به جای حرص خوردن از وسط دهه چهل شمسي بكش تو جاده خاكي قرن بيست و يك. فناوري اطلاعات و ارتباطاتو دست كم نگير عمو جان. مهسا كه گناهي نداره، قربوني اين تعاملات رسانه اي شده؛ وگرنه هم من خوب مي دونم و هم تو كه مهسا اصلا اهل كرم ريختن نيست.

فرهاد ـ دختره ی ورپريده، تعارف مي كردي ديگه واسه چي؟ مي رفتي تو بغلش يه باره كاري.

مهسا ـ اِ خب داشتيم با ترانه شوخي مي كرديم.

فرهاد ـ شوخيت بخوره فرق سر ترانه.

ـ به من چه؟ مهسا خيلي نامردي، مگه من صد بار نمردم و زنده شدم كه بي خيال اين پسر جيگره شو.

فرهاد ـ ترانه يه بار ديگه اين جيگرو بگو تا با پشت دست چنان بزنم تو صورتت كه هم چارتا استخونای دست من خرد بشه هم اون فك داغون تو.

مهسا ـ اِ چرا اينقده امل بازي در مياري؟ اصلا مگه تو الان نبايد بيمارستان باشي؟

فرهاد ـ بازم خوبه نبودم و گذرم اين وري خورد ببينم شما دو تا دارين چه غلطي مي كنين!

مهسا ـ غلطو كه ما نمي كنيم، مهديس جون غلط مي كنه با دوست پسراش.

گفت و هر هر خنديد و فرهاد حرصي تر شد.

ـ فرهاد تو رو جون ترانه ببخش.

از تو آيینه يه چشم غره از اون مشتي باحالا بهم رفت و من سرمو مظلوم وار پايين تر انداختم و عملا چونم تو گردنم فرو رفت و مهره هاي پشت گردنم در اين انقلاب انعطاف صدايي در حد هورا دادن.

فرهاد ـ خر فرضم كردي؟

مهسا ـ استغفرا...، اينا چه حرفيه برادر؟ شما تاج سري، عزيز دلي، عشقي، نفسي، زنگوله پا تابوتي.

كف ماشين پهن شدم و قهقهم رفت هوا، مهسا كه بدتر. فرهاد نگه مي داشت و جاش لباش كج و كوله مي شد تو اين نبرد نابرابر. فرهاد غيرتي منه ديگه.

فرهاد ـ حالا كدوم گوري خاليتون كنم؟

مهسا ـ زهرمار، اومدي عيشمونو به هم زدي تو رستوران، حالا ميگي كجا خاليمون كني؟ برو اون دوست دخترا نكبتتو خالي كن، گوسفندم خودتي. اگه به آقابزرگ نگفتم زنگوله پا تابوتش چه بي شعوريه.

فرهاد گونه ی مهسا رو تا جايی كه كش اومد كشيد و گفت:

ـ زر زر نكن، بايد برم بيمارستان.

ـ همين جاها وايسا واسه من.

فرهاد ـ به اين ميگن دختر خوب و خانوم.

مهسا ـ فرهاد حالا چي ميشد آبرومونو نمي بردي؟

فرهاد ـ ها؟ چيه؟ خوشت اومده؟ پسره ی نكبت داشت مي خوردت، وايسم عين سيب زميني نگاتون كنم؟

ـ الهي من قربونت برم.

فرهاد ـ تو كه عزيز دل فرهادي، مواظب خودت باشيا. با تاكسي دربستي برو.

ـ باشه دكي جون.

***

شال رو شل روي سرم انداختم و كليد اضافه رو تو مشتم فشار دادم و رفتم تا جواب تقه ی شاهمرادي جون، نوه صاحبخونه دل جوونم رو بدم. درو باز كردم و اون نگاشو از موزاييكاي تراس كند و دوخت تو چشمام و همون جور خيره گفت:

ـ سلام.

تو جواب خيرگيش سرم رو انداختم پايين و گفتم:

ـ سلام، ببخشيد معطل شدين.

ـ نه، اينا چه حرفيه؟ واقعا شرمندم بابت اين زحمت. قول ميدم هيچ كم و كاستي تو خونتون ايجاد نشه.

ـ نه، اينا چه حرفيه؟ فقط من آخر هفته از ظهر ديگه نميام خونه. اگه كليدو بدين به سميه خانوم ممنون ميشم.

ـ حتما، مزاحم كاراتون نميشم؛ ولي خوشحال مي شديم شما هم تو جشن كوچيك ما باشين.

تو خوشحال بشي سميه خانوم رو مطمئنا من شك دارم.

ـ نه، ممنون، اين نهايت لطف شما رو مي رسونه؛ ولي مزاحم جمع خونوادگيتون نميشم.

باز هم تعارف رو تيكه تيكه كرد و منم اداي خانوماي با شخصيتو در آوردم و تو دلم هي جاي خاتون رو خالي کردم تا ببينه كه چه دسته گلي بار آورده. حضرت والا كه تشريف مباركو بردن، درو پشت سرم بستم و باز تو دلم به نوه هاي سه در چهار سميه خانوم يه قهقهه رفتم. اين شاه پسرش بود؛ پس اگه فرهاد و حسام ما رو ببينه چي ميگه؟ اصلا همين برادر جان نرگس هم شرف داره سر تا پای اين پسره ريقو. چيه چار تا استخون رو هم كرده، دلش هم خوشه؟ والا! هيكل فرهاد جونم رو عشق است. بازم يه پوزخند به اون ممنوعه هاي ذهنم مي زنم و فكر مي كنم از همه مرداي زندگیم خوش استيل تر و جذاب تر بود. لپ كلام بگم آرزو بود براي هر دختري كه برحسب تصادف از كنارش رد مي شد.

***

يه لبخند بد جنس زدم و از پشت دستامو روي چشماش گذاشتم. هنگ كردي عزيزم؟ حقته، الان داري تو دلت كيلو كيلو قند آب مي كني كه يكي از پرستار خوشگلا دست گذاشته رو چش و چالت؟ برگشت طرفم و من نيشمو تا ته كش دادم و گذاشتم هر چي فحش تو سي و دو سال زندگيش از بر شده رو تو دلش رديف كنه و حواله كنه واسه اموات داشته و نداشتم.

ـ تو اين جا چي كار مي كني؟

آهان، منظورت همون جمله تو اين جا داري گور كيو مي كنيه ديگه نه؟ مثلا كلاس گذاشتي واسه اون دو تا پرستار پشت سرت؟

ـ خب اومدم ببينم دكي جماعت چه تيريپيه داداش، بد كردم؟

ـ ترانه.

هان، منظورت همون خفه شو و تا سه ميشمارم گورتو گم كنه ديگه، نه؟ آخه نه كه من عادت ندارم به تربيتت، يه كوچولو ضريب گيراييم اومده پايين.

ـ جون تو گذرم اين وري افتاد، گفتم يه سر به شاخ شمشاد خاتون بزنم.

حيف نميشه جلو اين دو تا تابلو رنگ و روغن لقب هميشتو به ريشت ببندم داداش. لبخندشو قورت داد و اخمشو حفظ كرد. برادرم چرا اذيت مي كني خودتو؟ ذخيره نكن اين خنده رو. پس انداز خنده سود نداره، كلهم ضرره. پس اندازش كه مي كني سود دراز مدتش بازم ميشه يه اخم قاطي چار تا قطره اشك.

ـ دكتر معرفي نمي كنين؟

نه، اصلا چه معني داره آدم انقده لش حرف بزنه؟ به قول خاتون، بلا به دور، دخترا اين دوره زمونه كه دختر نيستن، يه مشت ورپريدن.

فرهاد ـ برادرزادم ترانه خانوم.

ـ واي، خوشبختم عزيزم از ديدنت.

ـ ولي من هيچ حس خاصي ندارم.

نيش شل شده فرهاد زيادي تو ذوق خانوم زد. چه كنم كه كپي برابر اصل خودتم فرهاد جون. دختره ی كنف شده سر و ته حرفشو با فرهاد هم آورد و جيم فنگ زد و هنگام عبورش از كنارم يه هيش مشتي هم بست به ريش گوشم.

ـ حال كردي حالشو گرفتم؟

ـ ترانه زشته، تو چرا انقده ورپريده اي؟

ـ اومدم اون جيگرطلا رو ببينم و حالشو ببرم و يه زن عمو جان جان هم بهش بگم دل و رودم حال بياد.

ـ عمرا.

ـ صد بار گفتم اين قدر از اين جونت مايه نذار. تو كه مي دوني من كار خودمو مي كنم؛ پس جوونمرگي واسه خودت نخر. حالا كجاست اين عروس خوشگله ی خاتون؟

ـ ترانه بيا برو تا نزدم چپ و راستت نكردم.

ـ تو خيلي بيجا مي كني! زود تند سريع دختر خوشگله رو بيار اين جا تا منم زير آبتو نزنم تا خاتون بره خواستگاري پرستو.

خنديد و سرشو آورد نزديك صورتم و گفت:

ـ تو چي داري كه انقده عزيزي؟ اگه يه دونه از اين حرفا رو مهديس مي زد دندون تو دهنش جا نمي موند.

ـ ديگه ديگه. من هميشه مهره ی مار داشتم. حالا خانوم پرستارو واسم جورش كن.

ـ از اين ور.

ـ مي خوامت خَفَنيتِه.

شونه به شونه ی چارشونش رفتم طرف استيشن. لبخندمو خوردم و به اون پري ناز رو به روم كه مثلا مي خواست خودشو نسبت به خانوم كنار دكتر فرزين بي تفاوت نشون بده خيره شدم. مرحبا به انتخاب. خوش سليقگي در فرزين ها ارثيه و يك چيز ثابت شده س.

ـ سلام.

نگاه متعجبشش تا صورتم بالا آورد و به صورت ذوق زده و خل منشانم يه لبخند ناخودآگاه زد و منم گفتم:

ـ من ترانم، بچه داداش اين.

انگشت اشارم رفت طرف فرهاد كه با چشماي گشاده شدش به من ديوانه خيره بود. لبخند دختر پررنگ شد و گفت:

ـ منم نسترنم، نسترن سميع.

ـ واااي، چه اسمت مثل خودت جيگره.

درد انگشتاي پام و سوزن سوزن شدن پهلوم لب و لوچمو آويزون كرد و فرهاد كه وضعيت رو سفيد ديد دست از شكنجه بدني برداشت و سرد و يخي رو به نسترن جون من گفت:

ـ پرونده بيمار اتاق پونصد و يك.

نسترن نگاه نازش رو تو چشماي فرهاد انداخت و بيچاره فرهاد، غريب فرهاد، مظلوم فرهاد، دلم سوخت واسه فرهاد! نيگا چه كردي با اين زنگوله پا تابوت خانواده ما؟ نسترن جان گفتن غمزه بيا، ديگه نگفتن كه بكش. حالا من چطور اين جنازه رو جمعش كنم؟ فرهاد به زور نگاشو از نسترن گرفت و كشوند به جون پرونده.

***

ـ نسترن با تو دل من ...

ـ زهرمار، ترانه پرتت مي كنم از ماشين بيرونا.

ـ اُه اُه، دلت از اين پره كه محل سگ هم بهت نذاشت، سر من خالي نكنيا! دلت سريده؟ ننه من بود كه مي گفت هنوز نمي دونم اسم احساسم بهش چيه؟ 

ـ ترانه!

ـ اِاِاِاِاِ خب به من چه؟ آخه عمو جان، يه كم حركت تا خدا بنمايد بركت.

ـ بركت بخوره فرق سر من. نديدي چطور كنفم كرد دختره ی چشم سفيد؟

ـ آهان؛ پس دردت اينه كه به اون يكي دكي خوش تيپه ليبخند ژوكوند زد؟

ـ ترانه!

ـ خفه شم؟

ـ لطفا.

ـ خواهش مي كنم.

انگشت اشارش با تكيه گاه آرنج به لبه شيشه پايين كشيده شده، ميون لباش فشرده مي شد. خب فرهاد من، بي خيال غرور، گورپدر نگار، نگار ديگه تكرار نميشه! حداقل نسترن تكرار نگار نميشه.

ـ فرهاد عشق هميشه خوب نيست؛ ولي اكثر اوقات بهترين انتخاب زندگيه. نسترن براي تو مي تونه بهترين انتخاب باشه.

ـ درد من اينه كه ... اَه ... اصلا كاش بهت نمي گفتم.

ـ كه چي؟ كه بذارم يه عمر پاسوز ندونم كاري نگار بشي؟

ـ نسترن اون قدر تو اون بيمارستان خراب شده خاطرخواه داره كه ديگه نيازي به من بدبخت نباشه واسه خانوم.

ـ مطمئني نيازي به تو نيست؟

ـ لپ كلامتو بگو، نپيچون خانوم.

ـ نسترني كه بنده امروز رويت كردم، انگاري بدجور دلشون واسه اين آكله ما سريده.

ـ توهم زدي خير باشه.

ـ حالا من توهم زدم يا تو خاك تو سري حرف عزيز دلتو باور نمي كني.

لبخند بساط پهن كرده روي صورتتو عشق است عمو جان. كيف حالك؟ انگاري ناجور كيفت كوكه.

*** 

نگامو از صورتش گرفتم و دادم ارزوني گچ كارياي سقف.

ـ اين دو سال سخت بود؟

ـ عذاب بود. مهسا نبودتون اذيت بود؛ ولي خب آقابزرگه ديگه.

ـ بعضي وقتا فكر مي كنم كاش يه سر به اون دانشگات مي زدم.

ـ انتقالي گرفته بودم واسه كرج.

ـ خيلي خري، شريعتيو ول كردي رفتي كرج؟

ـ مي خواستم ببينم تا كجا مي كشم.

ـ وقتي رفتي فرهاد دو ماه پاشو نذاشت اين جا. هنوزم عربده هاش يادمه. پسره لندهور چنان داد مي زد انگاري من مردم.

ـ نه بابا، تو كه بميري اين يارو كه داد نمي زنه، ذوق مي زنه.

ـ زهرمار، بيچاره حسام. بعد از اين همه سال استقبال گرمي نداشت.

ـ حس مي كنم آقابزرگ يه خواباي واسه خان داداشت و مهديس جون ديده.

ـ كفر نگو، كفره اين حرفا. مگه آقابزرگ عقلشو پاره سنگ برداشته؟

ـ مگه مهديس چشه؟

ـ بگو چش نيست، گوشه. فدات شم، كم از اين دختره نخورديم تو اين همه سال. يكي نبود بگه عمه جون بعد مرگ شوهرت، شوهر كردنت ديگه چي بود؟ تازه اين ورپريده رو پس انداختن كه ديگه اوج هنر عمه جانو مي رسونه. به جون خودم ذات خوب مهشيد به اون بابای خدا بيامرزش رفته؛ وگرنه اينم خرده شيشه دار مي شد.

ـ بي خيال اين حرفا، از خودت چه خبر؟ شوهر موهر يخده؟

ـ يخده. خدايا يعني تو اين دنيا يكي پيدا نميشه بياد منو ورم داره؟

ـ فدات شم، اين همه خواستگار.

ـ ما نشستيم تا يار بياد.

ـ پس بشين تا بياد.

باز شدن يهويي در به خندم انداخت و مهسا فحش داد.

فرهاد ـ گفتم زيادي داره خوش به حالتون ميشه، گفتم يه سر بزنم رودل نكرده باشين.

كنارم لبه تخت نشست و همون جور دست برد ميون موهام و گفت:

ـ دلت واسه اتاقت تنگ بود؟

ـ آدما بزرگ ميشن، بعد اتاق بچگياشون ميشه آخرين دورنماي زندگيشون؛ ولي با همه ی دوريش بازم يه تجديدي خاطره س امشب.

فرهاد ـ كاش برمي گشتي.

مهسا ـ مگه مغز خر خورده كه عشق و حال مجرديشو ول كنه بچپه بيخ ريش توی غيرت خركي؟

فرهاد ـ صد درصد ترانه دلرحم من مغز تو بخور نيست.

مهسا خنديد و يه مشت مشتي حواله بازوي فرهاد كرد و گفت:

ـ كي بشه دومادت كنيم راحت شيم؟

ـ ايشاا... به زودي.

مهسا ـ خبريه؟ به خدا به من نگين من مي كشمتون.

ـ فقط به مهسا بگم؟

فرهاد ـ چرا مي پيچوني؟ بگو مي خوام فقط خواجه حافظ شيراز نفهمه.

مهسا غش غش خنديد و فرهاد يه لبخند كوچولو چاشني اون صورت جذابش و منم با آب و تاب مشغول حرافي در مورد عروس عزيز كرده ی آينده.

***

ريز ريز باز هم با همون عادت دو ساله تو دلم خنديدم كه سميه خانوم در ادامه نطق فصيحشون دُر افشاني كردن كه ...

ـ آخ نمي دوني مادر كه اين بچم سهراب چه آقاست. يه تولدي برام گرفته بود، حساب سن منم نمي كنه. پدر صلواتي ميگه جوونم.

اين كه صد درصد. شما جوون نباشي من جوون باشم؟ والا!

ـ راستي چرا نموندي؟

ـ خيلي دلم مي خواست؛ ولي خب يه كاري پيش اومد مجبور شدم.

ـ پس ديگه من برم، راستي اون ماه اجاره بيشتر ميشه.

بله، مي دونم نرخ اجاره اين قصر اليزابت با تورم سن شما به اندازه شما رشد ارزي خواهد داشت. مممنون از يادآوريتون. هميشه مايه انرژي مثبت من سميه خانومه. بعد از رفتن اون موج مثبت نگاهي به خونه به قول شاهمرادي جان سالم تحويل داده انداختم و يه پوف هم قاطي نگام كردم و گفتم:

ـ تولد بوده يا كلاس عملي تئوري پرتاب نارنجك؟ خدايا من از اين همه امانت داري بنده هات در تحيرم.

صداي گوشي موبايل دوباره يه ناخن كشيد رو اعصابم و من هم براي خفه كردن اون صداي ناقوس مانندش بدون نگاه به شماره گوشي رو چسبوندم به گوشم.

ـ بله؟

ـ مگه سر سفره عقدي كه ميگي بله؟ عشوه كيلوييات تو فرق سرم.

ـ بنال ببينم دوباره چه گندي بالا آوردي، اين وقت شب گذر خطت به گذر خطم افتاده؟

ـ شعور هم يه ذره نداري آدم دلش خوش باشه.

ـ مهسا!

ـ هان؟ چته؟ اگه مرحمت فرمودم و منت سرت گذاشتم واسه خاطر اينه كه بهت بگم اين فرهاده مي خواد ما دو تا رو دودر كنه و خودشو خاك تو سر تر از ايني كه هست.

ـ چي؟

ـ ببين امشب داشتم از دم در اتاقش رد ميشدم يهو شنيدم ... واي ترانه مديونيا اگه فكر كني من فالگوش وايسادم.

ـ اونو كه من اصلا باورم نميشه تو اهل اين كارا باشي.

ـ باريكلا جيگر. بعد يهو شنيدم داشت در مورد يه مهموني واسه كاركناي بيمارستانشون حرف مي زد. غلط نكنم آخر اين هفته س.

ـ خب به من و تو چه؟ چه ربطي به دودر كردن داره؟

ـ آخه نفهم، اگه فرهاد بره صد درصد ...

مكث مهسا و لبخند كشدار من، مكث مهسا و سقوط آزاد دوزاری كج و كوله ی من. به به مهسا خانوم، اومدي تو خط خواهر.

ـ نه، بهت اميدوار شدم. سعي كن از اين به بعد ترشي نخوري تا يه چي بشي. فرهاد هم كه كم از ماست نداره.

ـ والا، حالا اگه حسام ما باشه همون اول مهموني هفت هشت دور كه با دختره مي رقصه، بعدم پيشنهاد بي شرمانشو مطرح مي كنه بعدم دست دختره رو مي گيره مي بره اتاق خالي از همون لحظه شروع مي كنه نامزد بازي رو.

ـ دروغ!

ـ جون تو، سرعت عمل داداشم قابل تحسينه!

ـ تحسين اون ورتر، نيازمند اسكاره. حالا ميگي چي كار كنيم كه اين ماست چكيده يه تكوني به خودش بده؟

ـ تنها يه راه داره.

ـ مهسا قصه ی شب نيستا، جوگرفتت چرا؟ لحنتو چرا اين جوري مي كني؟

ـ اَه، حسمو خراب نكن. ببين ما هم بايد اين ماستو راضي كنيم تا ببرتمون تو اين مهموني.

ـ نه بابا.

ـ ترانه شوخيم نمياد. از اين پسره تن لش كه آبي گرم نميشه. بابا دل اين آقابزرگ و خاتون آب شد واسه زن و بچه ی اين نره خر.

ـ حالا مثلا ما خواستيم بريم، فكر مي كني اين بي بخار ما رو مي بره؟

ـ غلط مي كنه نبره. مي دوني كه روش تهديد فرهاد چيه؟

ـ ايول، پرستو. هر چي از خودش بدم مياد، از اسمش خوشم مياد.

ـ پس پشتمي.

ـ برو جلو آبجي، هواتو دارم خَفَنيتِه.

ـ پس مي بينمت.

ـ بوس، باي.

ـ اي چندش.

خنديدم و گوشي قطع شده رو شوت كردم رو مبل.

امشب ميون حجم تنهايي دلم قرصه، قرصه به تنها نبودن.

***

ـ نرگس دقيقا ميشه توضيح بدي اين چيه؟

ـ خب پلانه ديگه.

ـ كور نيستم، مي بينم يه چي پخش شده رو صفحه؛ ولي نمي فهمم دقيقا پلان چيه؟

ـ اِ، خب خوبه كه.

ـ خوب نيست، عاليه، بعد از كجا وارد ميشن؟

ـ امــــــــــم، خب بعدش مي ذارم.

ـ دركت مي كنم. حالا چرا تنهايي؟ مامانت كجاست؟

ـ طبق معمول دوره س. تو بگو چه خبر؟

ـ هيچي بي خبري.

ـ به قول مامان بي خبري يعني خوش خبري.

تقه اصابت شده به در ناخودآگاه دستمو به طرف شالم برد و جلوتر كشيدش. نرگس سيني شربت رو از دست برادر جان گرفت و برادر جان همراه لبخند گفت:

ـ سلام، خوب هستين؟

ـ سلام از بنده س، ممنون.

ـ ببخشين تو رو خدا، اين خواهر من پذيرايي بلد نيست.

ـ نه بابا، اين چه حرفيه؟ شما بايد ببخشين، خب ديگه منم برم.

ـ نه، كجا؟ تشريف داشته باشين، ناهار سفارش دادم.

ـ ممنون؛ ولي ديگه مزاحم نميشم، ديرم هم شده.

نرگس ـ اِ ترانه اذيت نكن ديگه، كجا مي خواي بري؟

ـ خوشحال ميشيم ناهار در خدمتتون باشيم.

هي من ميگم اين برادر جان جيگره، هي بگين نه؟ جيگر تر از اين؟ نه، خوبه مثل فرهاد ماست باشه اونم از نوع چكيده؟ ادبت تو حلق دوست دخترات. راستي اين چرا اين انقده با شخصيته؟ اينم داره ميشه قاطي سوال فني هاي ذهنم و قراره دوباره يه ارور مشتي بدم و كم كم به مرحله هنگ نزديك بشم. اون هم اين قدر با شخصيت بود؟

نرگس ـ مي موني ترانه؟

يه لبخند زدم و سرم رو مثلا خجالت وارانه پايين انداختم كه نرگس با سرعت جت و حالت تف صورتم رو ماچ كرد و من هم دلم پر كشيد كه خارج از ادب آستينم رو روي صورتم بكشم؛ ولي چه كنم كه نوه ی خاتون بودن دست و بالم رو بسته!

***

نگاه نوسان زده ی نرگس پرش وار از من به برادر جان، از برادر جان به بنده در حركت بود و گاهي هم از سر بي حواسي و غرق شدن تو عمليات مچ گيري، قاشق جاي دهن به گونه نرگس اصابت مي كرد. لبام رو تا جايي كه راه داشت جمع كردم و بي ميل به ظرف غذاي جلو روم خيره شدم. من نمي دونم كه چرا اين قدر برقراري اين روابط حسنه من و برادر جان براي نرگس مهمه؟ خب عزيزم تو اگه يك صدم اين همه سعي رو براي اون پلان در ندار صرف مي كردي كه پلانت شبيه خونه جن زده ها كه نمي شد برادر به قربونت.

ـ تنها زندگي مي كنين؟

ـ چطور مگه؟

ـ از نرگس شنيدم.

ـ آهان، از اون لحاظ، بله، تقريبا تنها زندگي مي كنم.

ـ خونوادتون شهرستانن؟

ـ نه، همه در حال حاضر تهرانن.

ـ پس چرا تنها؟

ـ خب هميشه همه چيز يه طور نمي مونه.

ـ جالبه؛ ولي من از بحثاي فلسفي هيچ وقت سر در نياوردم.

ـ منم فلسفيش نكردم؛ فقط يه كم موضوع رو بستم.

ـ روش جالبي بود واسه عوض كردن بحث. يادم مي مونه.

ـ شما كه از بحثاي فلسفي سر درنمي آوردين.

آروم و به قول مهسا جيگرانه خنديد و من باز هم جاي مهسا رو خالي كردم و به خودم يادآورشدم كه دفعه ديگه به هر بهونه اي شده دست مهسا رو بگيرم بيارمش كه تنها خوري هيچ مدله بهم مزه نميده.

نرگس ـ ترانه جون مي دونستي داداشم هم مثل تو مهندسه؛ فقط عمران خونده.

ـ اِ چه جالب.

ـ فكر كنم اولين نفري باشين كه اين حرفو مي زنين. اكثرا معماري ها و عمران ها طي يه قرار نانوشته با هم خصومت دارن.

ـ اون واسه تيريپاي دانشجوييه؛ وگرنه بيرون از دانشگاه كيه كه از مهندساي عمران بدش بياد.

ـ جالبه.

ـ شايد. بابت ناهار ممنون. من واقعا ديگه ديرم شده، به خانوم والده هم سلام برسونين.

ـ اگه ديرتون شده برسونمتون.

ـ نه ممنون، بابت امروز هم متشكرم، خيلي خوش گذشت.

واقعا خوش گذشت، مخصوصا با ناهاري كه من هيچ مدله دوست نداشتم و نگاه آرزومند نرگس بيچاره كه آخرش هم بايد توجيهش كنم كه من و برادر جان شما عمرا بتونيم برقراري روابط حسنه رو حتي در آينده دور هم داشته باشيم.

***

خاتون ـ وا چشونه اين دو تا؟

سرم پايين افتاد و لبخند رو لبم كش اومد. ميون صداي جيغ جيغوي مهسا و حرفاي برخاسته از لجبازي فرهاد خان لبخندمو قورت دادم و تو گلوم گير كرد و جاش سوپ آقابزرگو هم زدم كه صداها قوت گرفت و رسيد به آشپزخونه.

فرهاد ـ ترانه به خدا جلو زبون اينو نگيري، هم تو رو، هم اين ورپريده رو پرت مي كنم از خونه بيرونا.

مهسا ـ اِاِاِاِاِ خاتون اينو نيگا چه دم در آورده واسه من. فرهاد قبول نكني الهي شير خاتون حلالت نشه.

نگام تا چشم غره ی خاتون رسيد و روي مهساي سكته زده استپ زد. مهسا جان جوون مرگ شدي و عروس نشدي. بميرم واسه اين آرزوي دلت.

فرهاد ـ الهي من قربون اين شاخ و شونه هات برم ليلي فاروق خان.

خاتون ـ دوباره تو خرس گنده خودتو لوس كردي؟

مهسا ـ ايول خاتون.

خاتون ـ مهســـــــــا!

يعني برو بمير مهسا، يعني خاك بر سرت مهسا، يعني دم دستم باشي پرپر ميشي مهسا، يعني همين كارا رو كردي هيچ بني بشري راضي به وصالت نيست مهسا. اي مهسا، يعني من چه كنم از دستت مهسا؟

نيش شل شده فرهاد و دونه دونه انگور بالا انداختنش بد جور تو چشم اين مهسا خانوم رفت كه آخرين پاتكشو واسه حالگيري حضرت آقا نشونه رفت.

مهسا ـ راستي خاتون چه خبر از پرستو؟ شنيدم درسش تموم شده، واي که عجب خانوميه.

خاتون هم كه انگار از جنيفر لوپز واسش حرف زده باشی، چنان بل گرفت كه هم انگور تو دهن فرهاد ماسيد هم حرف تو دهن مهسا خشكيد.

خاتون ـ چشمم كف پاش. يك جواهريه كه نگو، ثريا مي گفت از وقتي درسش تموم شده چنان خواستگارايي واسش پيدا ميشن كه نگو و نپرس. حقم دارن مردم. دختره تك دختر نيست كه هست، باباش كارخونه دار نيست كه هست، بر و رو نداره كه داره، دندونپزشك نيست كه هست.

اَیـــــــــی، فكر كن! پرستو و بر و رو؟ مگه ميشه؟ عمرا! اصلا خاتون حواسش هست ما پرستو رو ميگيم؟ والا اين دختري كه خاتون توصيف كرد منم باشم ميرم خواستگاريش. بميرم برات خاتون. از زن نداري اين فرهاد به چه كسي هم متوسل شدي. اجرت با خدا، همت كني بهترشو زير سر داريم.

مهسا لباي فرسنگي فاصلشو با هزار زحمت به وصال هم رسوند و خيلي محترمانه و زيرپوستي بي ادبانه گفت:

ـ پرستو رو ميگما، همون دماغ عمليه.

خاتون ـ عمل كرده مادر؟ خاك به سرم، حتما به نظرت رسيده.

فرهاد ـ راست ميگه، تازه لباش هم پروتزه.

خاتون ـ بي حيا تو چيكار به لب دختر مردم داري؟

فرهاد ـ به جون خودم اگه من كاري داشته باشم.

خداوندا، پروردگارا، تقاضا دارم جوري دهن منو با اين حجم خنده ببند كه گند كشيده نشه به اين سوپ عمل اومده از هياهوي مهموني آخرهفته. تو رو خدا مهسا رو نيگا؟ كم مونده از خنده صندلي لهستانياي اصل وابسته به جون ليلي و مجنونو گاز بگيره.

خاتون ـ حالا اصلا چرا اومدين اين جا؟ چتونه از سر شب عينهو سگ و گربه افتادين به جون هم؟

فرهاد و مهسا هم نوايي كردن و ملودي خاتونو يه صدا اومدن و بازم نيش من چاك خورده تقديم قيافه هاي سه در چهار تو سري خورده از خاتونشون شد.

مهسا ـ ببين خاتون چه پسر لوسي داري، آخرهفته مي خواد تنها تنها بره مهموني. خب منم مي خوام برم ديگه. نيگا جون من ترانه رو؟ بچه دلش پكيد.

فرهاد ـ تو هم كه فقط به خاطر ترانه مي خواي بياي.

مهسا ـ صد درصد.

فرهاد ـ تو همون بگو صفر درصد. آخه جوجه من تو رو نشناسم برم بميرم ديگه! فسقله اون وقتي كه شما به اقيانوس مي گفتي آقايونس، ما اين كلكا رو از بر بوديم. عزيز من ما رو رنگ نكن.

خاتون ـ فرهاد چرا اذيتشون مي كني؟ مگه كم مياد ازت؟ خب برشون دار ببرشون دلشون واشه.

فرهاد ـ گل بگيرن اين دلا رو من راحت شم.

خاتون ـ فرهاد!

فرهاد ـ جون فرهاد؟ فقط به خاطر تو خاتون.

خاتون دست و پنجت طلا. مهسا رو نيگا؟ نپوكي شما! غش مرگ شدنت تو حلق خواستگارات. قربون اخمات بره ترانه فرهاد جان. دردت به جونم همه اينا واسه خاطر خودته. واسه خاطر خودت كه نمي خوايم بيفتي زير دست پرستو، همون بگم كركس بهتره و خدا قهرش نمي گيره.

*** 

آقابزرگ ـ ترانه؟

ـ جانم؟

آقابزرگ ـ حسام گفت اول اون هفته بري شركتش. بهم قول نداده، گفته بر اساس لياقتت استخدامت مي كنه.

ـ مي فهمم، حق داره.

مهسا ـ چه غلطا؟ لازم شد به مامان بگم يه گوشمالي حسابي آقا رو مهمون كنه. غلط كرده واسه جنتلمن من شرط گذاشته.

آقابزرگ ـ دوباره تو واسه من لوس شدي؟

مهسا ـ چه كنم ديگه؟ كاريه كه از دستم بر مياد.

آقابزرگ خنديد و گفت:

ـ ولي كار خوبي مي كني، بگو مامانت بزنه پسره رو آدم كنه.

مهسا ـ ايول، آدمه رو خوب اومدين. مامان از دستش شكاره.

آقابزرگ ـ دوماد ميشه خوب ميشه.

فرهاد ـ كي به اين نكبت دختر ميده؟

آقابزرگ ـ ديگ به ديگ ميگه روت سياه. آخه اگه تو رو بتونم يه جوري قالبت كنم كه شاخ غولو شكستم.

فرهاد ـ داشتيم؟

آقابزرگ چشم و ابرويي اومد و من ... من ... من ... دلم براي اين خنده هات و شوخيات تنگ بود. چرا همه چي عوض شد؟ چرا دريغ كردي ازم اين شوخي و خنده ها رو؟ گناهم چي بود جز عشق؟

خاتون ـ ترانه، مادر اصلا ول كن كارو، خسته ميشي.

فرهاد ـ خاتون؟ اين چه حرفيه؟ بچم اين همه درس خونده شده خانوم مهندس كه بچپه تو پستو که يهو رنگ رخسارش نپره؟ حرفا ميزنيا فدات شم. اين دختري كه من مي بينم از همه ما تو كار موفق تر ميشه.

آقابزرگ ـ بايد نشون بده بچه فردينه ديگه، نه؟

ـ ما كوچيك شماييم.

فرهاد ـ نه بابا، دو سال چه چيزا كه يادت نداده.

آقابزرگ ـ حداقلش مثل توی نره خر سوسول بار نيومده.

مهسا ـ چاكر مرامتم فاروق خان، همه جوره.

آقابزرگ ـ شما هم ماهي گيري نكن حالا تو اين آب گل آلود.

فرهاد كج خندشو نثار صورت تو هم رفته مهسا كرد و زيرلب گفت:

ـ خوردي خانوم؟

دلم براي كل انداختن شماها هم تنگ بود. تنگ نديدنتون، چقدر بد گذشت؛ ولي گذشت.

***

ـ دقيقا مي خوام بدونم تو منو چي فرض كردي؟

ـ چرا خب؟

ـ من كل النگوهای سميه خانومو هم بدزدم ازش، نمي تونم پول اينو دربیارم.

ـ زهرمــــــار، خب ديوانه آقا بزرگ مگه دور از جونش مرده؟

ـ قرار من و آقابزرگ اينه كه تا من به جايي نرسيدم، حق ندارم حرفي از ثروت بابام پيش بكشم.

ـ اين قرار اند ناحقيه، آخه خره حقته! مي دوني با سودي كه اين همه سال از پولای بابات كارخونه و كارگاها بردن چقدر بوده؟ آخه اسکل چرا يه بار اين رودربايسي مسخره رو نمي ذاري كنار؟ آقابزرگ حق خودشو كه بهت قرار نيست بده. حق خودته، حق يتيميته، حاليته؟

ـ نه، حاليم نيست. مهسا اونا منو بزرگ كردن، تو بي كسيم. اون وقت من جواب آقابزرگو چي دادم؟ يادته به خاطر اون جلو همه وايسادم؟ حتي تو روی آقابزرگ. من همون روز از حقم گذشتم؛ وگرنه آقابزرگ كه ماه به ماه حسابمو پر مي كرد. هر چي بدبختي دارم از صدقه سر چشمای كور شده خودمه مهسا. من خودم اين زندگي كوفتيو خواستم.

ـ ولي خيلي خوشگله.

ـ چي؟

ـ لباسه رو ميگم.

ـ كوفت، من كه همچين چيزي قرار نيست بپوشم. اوج اوجش يه كت و دامن اسپرت مي زنم به بدن و وسط مهموني جولون ميدم.

ـ اي درد بگيري كه فقط بلدي منو حرص بدي. از اون گذشته يه مانتو شلوار درست درمون مي خواي ديگه كه هم خبر مرگ من بياي مهموني، هم شركت اين داداش گور به گور شدم.

ـ حالا چرا انقده فحش ميدي؟

ـ من كي فحش دادم؟

ـ پس نقل و نبات بود ريختي رو سر من و داداشت؟

ـ زر كم بزن، مي خوام برم اون دكلته شرابيه رو پرو كنم.

ـ فرهاد مي كشتت.

ـ سگ كي باشه؟

ـ همچين مي زنمت تو جات تكون نخوري. كثافت فرهاد عشق منه.

ـ گل بگيرن اين عشقو، مجسمه بشه بره قاطي موزه ايران باستان. پسره ی امل.

ـ خيليم دلت بخواد، فرهاد جونم غيرتيه.

ـ شما كه خواستي بسه ديگه.

رفت تو مغازه و نگاه من باز پي يه تيكه پارچه اي رفت كه اسم لباسو يدك مي كشيد. يادمه اونم از لباساي باز بدش مي اومد. غيرتي بود. اولا عاشق اين غيرته بودم بدرقمه.

با صداي مهسا رفتم داخل مغازه. نه بابا، دم در بده، بفرما داخل. پيشخون نبود كه، عملا مهسا رو داشت تو بغل مي چلوند. خدا خير بده صاحب مغازه رو كه پيشخون يه متري علم كرده وسط؛ وگرنه معلوم نبود چند نفر روزانه با عفت وارد و بي عفت خارج مي شدن از اين بوتيك. موها رو جون من نيگا؟ به قول خاتون از اوناست كه تو گاو داري ميون يه گله گاو شير دوشيده و گاوا عوض شيراشون يكي يه ليس به موهاش باج دادن.

ـ به نظرت خوشگله برم پرو كنم؟

ـ نچ.

چشماي ريز پسره ی انگل در حد يه اپيلسون به زور گشاد شد و گفت:

ـ اختيار دارين خانوم، يكي از بهترين و به روز ترين مدلاست.

ـ ولي من اين مدلو دو سال پيش تو يه پاساژ طرف ميرداماد ديده بودم.

فكش يك دور اسلوموشن به زمين خورد و بالا اومد و خودش خفه خون گرفته بهم خيره شد. مهسا لباي كش اومدشو بيشتر كش داد و دنبال من تقليد وار از جوجه اردك هاي دنبال مادر از بوتيك بيرون اومد.

ـ تو خجالت نمي كشي؟ ولت كرده بودم تا تو حلق طرف رفته بودي.

ـ ول كن بابا، نه به حسام، نه به تو. انقده داداشم اپن ماينده كه خدا مي دونه. يه كم مردم ياد بگيرن.

ـ كم نياريا، آخه دختر يه كم حيا داشته باش. شانس كه نداريم، يهو ديدي فرهاد عينهو جن بو داده اين جا پيداش شد. حالا مهسا رو بيار و باقالي بارش كن.

ـ كوفت. مي زنم پخش اون ويترين رو به رويي بشي و نشه با كاردك هم جمعت كرد. حالا چي بخريم؟

ـ من كه اول پاساژ يه كت و دامن شكلاتي پسندم شد. فكر كنم اون مغازه تهي هم مانتو شلواراش بدك نباشن.

ـ منم برم همون دنباله داره رو بخرم.

ـ مهسا به نظر من اسپرت بهتره.

ـ ولمون كن، خسته نشدي از اين تيپ مدل؟ يه كم خانومانه شو دیگه.

ـ ما راضيم، فرهاد گيرت داد نگي من نگفتم.

ـ ول كن فرهادو كه اگه پر و بالش بدي مي خواد چپ و راست واست قيصر بشه.

شونه بالا انداختنم يعني خود داني؛ ولي من مي دونم. فرهاد حالتو مي گيره، نگيره فرهاد نيست. فرهاد من همون قيصر بودن هم بهش مياد. اميدوارم تو نبردت با فرهاد شكست نخوري. هر چند چشمم آب نمي خوره و مي دونم ته تهش متوسل ميشي به يكي از لباساي انبار شده تو كمدت و بعدم با حرص يه دور كامل رژه ميري جلو فرهاد و به فحشاي خيلي باكلاست مهمونش مي كني و فرهاد هم يه لبخند ژكوند مي زنه كه تا فيها خالدونت به جزجز مي افته.

***

كفشاي عروسكي پاپيون دار رو پا كردم و شالو انداختم رو سرم كه مهسا گفت:

ـ زود اون مانتو منو بده فرهاد لباسمو نبينه.

ـ نه بابا، بلديا.

ـ مجبوريم عزيز. همه با فاز برقشون مي گيره، به ما نول هم افتخار نميده. همه عمو دارن، ما هم عمو داريم.

ـ چشه مگه؟ پسر به اين جيگري.

ـ آره، اگه واسه پرستو جون جيگر باشه.

ـ چشات كور شه كه انقده پررويي. مگه چه هيزم تري بهت فروخته؟

ـ هيچي؛ ولي با تو بد تا كرد ترانه. اون وقتي كه تو اون محضر كوفتي چشت به در خشك شد كه نكنه خدا خواست و فرهاد جونت از در اومد تو، دلم ازش گرفت؛ ولي در هر حال خيلي دوسش دارم. حتي از حسام بيشتر.

ـ چرا گذشته من اين قدر واسه همه پررنگه؟

ـ چون عزيزي؛ چون عمه فريبا هم با همه اون فيس و افادش ته تهش خيلي دوست داره واي به حال بقيه. تو كه شكست خوردي، يه خونواده شكست خورد.

ـ چرا همه باهاش مخالف بودين؟

ـ من نبودم. مگه چي كم داشت؟ آرزوي هر دختري بود؛ ولي شما بد شروع كردين. تو اوج منفي بافي دو تا خونواده خواستين خودي نشون بدين.

ـ اون منو نمي خواست. دنبال همون پول فردين خان رفته زير خاك بود.

ـ ترانه، گلم بي خيال. تموم شد، خوشت مياد از نبش قبر؟

ـ خوشم مياد از اين كه يادم بياد چه غلط اضافه اي كردم. نوه ی فاروق خان فرزين بودم و بد غلطي كردم. دودش هم بد چشامو كور كرد.

ـ به جای اين حرفا بريم بيرون كه دو ساعت بايد فقط نق و نوقا اين فرهاد خانو تحمل كنيم كه هيچ رقمه تو كتم نميره.

ـ به خودش رفتي مهسا. ديگه ايراد اونو نگير.

مهساي من گاهي تو اوج درموندگي ميشه همون مرهم زخم. من تو اين دو سال جاي اين مرهم نمك پاشيده شد به زخمام. مهساي من دلم براي همين سالي به ماهي يه بار جدي بودنات خوشه. اين كه تو باور بدبختي حس خوشبختي بهم ميدي. دلبم برات ميره وقتي دلت قرص ميشه واسه حالي كردن واقععيت بهم. از اتاق زديم بيرون و از زير اشعه ايكس چشماي فرهاد خيلي خانومانه رد شديم و اون يه نيمچه اخم به مهسا رفت و گفت:

ـ تو باز مي خواي منو حرص بدي؟

مهسا ـ كي به پای تو مي رسه تو حرص دادن؟ آقا سر جدت يه امشبه رو بذار دل خوش بريم مهموني.

فرهاد به جاي اون اخم، لبخند رو چاشني لباش كرد و دست انداخت گردن مهسا و گفت:

ـ شما جون بخواه عزيز عمو.

مهسا ـ داري خرم مي كني كه برم تو كار خر كردن نسترن جونت؟ ببينم چطور ميشه. اگه قول بدي بچه خوبي باشي و تا آخر شب دم پرم نپري شايد يه كم رو مخ نسترن جون واسه بدبخت شدن با تو كار كردم كه اميدوارم خدا منو ببخشه بابت اين گناه كبيره.

فرهاد چشاشو درشت تر از اوني كه هست كرد و گفت:

ـ نه بابا، اگه بدبختي هم باشه واسه ما مرداست كه يه عمر بايد بشيم غلام حلقه به گوش خانوما. دلشم بخواد نسترن جون، چي كم دارم؟

مهسا ـ يه جو عقل.

فرهاد ـ خوشت مياد قبل مهموني بزنم دكوراسيونتو بيارم پايين؟ بگو چرا مي پيچوني عزيز دل عمو؟

مهسا ـ بيا بريم دير شد. اگه دير برسيم يهو ديدي يكي به نسترن جون پيشنهاد رقص داد و وقتي تو رسيدي اون جا ديدي جا تره و بچه وسط، تو بغل يه جيگر ديگه در حال عشوه ريزيه.

فرهاد ـ الحمدا... اين كارا اصلا بهش نمياد؛ فقط بلده واسه ما شاخ و شونه بياد.

مهسا ـ اون جا محيط كاريه؛ ولي امشب ...

فرهاد ـ بريم، بريم كه يه كم ديگه بگذره فكر كنم امشب نسترنو حامله هم مي كني تا منو حرص بدي.

مهسا ـ خاك تو سرت، تو چي كار به شكم نسترن جونم داري.

فرهاد ـ اختيار داري، عزيز مگه ميشه توجه ننمود به اون شكم ناناز خانوم.

من و مهسا در يه آژير ناگهاني و اضطراري با هم گفتيم:

ـ فرهــــــــاد!

فرهاد ـ بريم ديگه.

بي حيايي تو خونته. حق هم داري، والا مايي كه دختريم زير دست دلبريا و ناز خريدناي كيلويي خاتون و آقابزرگ چش دريده شديم، اون هم در طفوليت. تو كه با اين سن قد خرست و خود عذب موندت كه ديگه جاي خود داري.

*** 

مهسا ليوان شربتو با يه حالت فوق العاده مكش مرگ ما به طرف لباي خوش حالت و رژ زدش برد و من دوباره تو دلم به تفاوتاي خودم و مهسا پي بردم. لوندي تو ذات من يكي عمرا پيدا بشه.

ـ داري طرفو؟

ـ كدوم طرفو؟

ـ تو حلقت درآد، همون كت قهوه ايه.

نگام تا صورت ياروي كت قهوه اي بالا اومد و در دل تحسين كردم اين حسن انتخابو. خوش سليقگيمون ارثيه.

ـ مهديس بخورتش.

ـ چرا مهديس؟ مگه من رژيم گرفتم؟

ـ مي ترسم رو دل كني.

ـ نه بابا، چهار روزه به خاطر اين مهموني لب به چيزي نزدم كه بيام اين جا دلي از عزا درآرم.

ـ مهسا طرف داره مياد تو حلقمون.

ـ اي جونم، بذار بياد كه بد مدل گشنمه.

ـ ايشاا... با همين يكي سير شي كه بعدش بايد به عمليات خودمون برسيم.

ـ عزيزم شب درازه.

ـ اون روده توئه كه درازه.

ـ حالا هر چي. شرو كم كن كه مي خوام درسته قورتش بدم.

ـ بپا يهو تو حلقت گير نكنه.

ـ با دو تا ليوان آب بالاش حله.

ـ پس من برم. تورتو پهن نكنيا، بپيچ دورش. از اين كيسا تو زندگي تو پيدا بشو نيست.

با يه حالت موقر به طرف فرهاد كه توي يه جمع وايساده بود رفتم و دوشادوشش قرار گرفتم. دستاي مهربونش دور كمرم پيچيد و لبخند نسترن كه رو به رومون بود به صورتم پاشيده شد.

ـ فرهاد جان معرفي نمي كني؟

فرهاد ـ آخ، اصلا حواسم نبود. ترانه خانم برادرزاده ی بنده.

مرد يه لبخند از اونا كه آدم مي خواد به خاطرش همون وسط غش مرگ بميره بهم زد و گفت:

ـ خيلي خوشحال شدم از ديدنتون خانوم.

ـ به همچنين.

نسترن ـ ترانه جان عزيزم هنوز داري درس مي خوني؟

تا اومدم جواب بدم فرهاد جان در يك خودنمايي صوتي اظهار وجود كردن و نيابت زبون بنده رو عهده دار شدن و يه قفل گنده هم به دهن نيمه باز بنده زدن و با لبخند ژكوند مختص نسترن جون گفتن:

ـ نه چند ماهي هست تموم شده، خوشگل عمو مهندسه.

از اين ناپرهيزيا نمي كرد فرهاد تو جمع. خوشگل عمو؟ مهندس؟ تا جايي كه اين حافظه اجازه بده مهندس الان من يه اسم ديگه داشت. اونم فكر كنم همون عملگي بود. چي شده آقا رو جو گرفته خدا داند و نيش چاك خورده خود فرهاد جان بر اثر هم صحبتي با نسترن جون.

ـ مثل اين كه خيلي خاطرشون واست عزيزه فرهاد.

فرهاد اين بار لبخندش برق زد. من اين برقو مي شناسم، از جنس خاطره س.

فرهاد ـ تنها يادگار داداش و زن داداشمه. جونمون به جونش بسته س.

نسترن ـ متاسفم ترانه.

ـ بي خيال، جزء يه خاطره خيلي كم رنگه. زياد يادم نمياد.

فرهاد ـ ترانه خيلي بچه بود. حق داره چيزي يادش نباشه.

بازم حضرت آقاي جلو روم با اون لبخند مسبب غش مرگي دختراي مجلس اظهار فضل كردن.

ـ در هر صورت متاسفيم. در ضمن باعث افتخاره كه باهاتون آشنا شديم ترانه خانوم.

ـ ممنون، نظر لطفتونو مي رسونه.

نسترن ـ ترانه نمي خواي يه تكوني به خودت بدي؟

ـ همچين بدم نمياد.

با يه ببخشيد با اجازه از ميون مردا گذشتيم و رفتيم وسط سالن. هر كي به هر كي بود جون خودم، بدتر از اون.

با نسترن رقصيدم، خنديدم، بهم خوش گذشت، مثل چهار سال پيش. تو يه همچين مهموني، اون روز چه دلبرانه رقصيدم و نگاه اون زوم من شد و من غرق خوشي شدم. چه چهار سال دوري.

از پيست رقص زديم بيرون و با هم رفتيم طرف ميزي كه مهسا حالا تنها با يه لبخند بدجنس پشتش نشسته بود. فرهاد هم كه قربونش برم چشاش ول نمي كنه نسترن جونشو. از اول شب كه چشاش ديده اين حوري لباس شب پوشيده رو، بي مقنعه، بي روپوش سفيد، با يه لباس فيروزه اي و موهاي شنيون شده ... بيچاره فرهادم. چه لبخندي هم مي زنه ناكس. بي خيال مراسم خوش و بش فوق صميمانه مهسا با نسترن شدم و يه دونه از خياراي ورقه شده تو ظرفشو بردم طرف دهنم و گفتم:

ـ چه خبر از طرف؟

مهسا ـ رفت همون طرف.

ـ خودش پريد يا پرونديش؟

مهسا ـ هيچكدوم. گذاشتمش تو آب نمك، يه طعم و مزه اي بگيره، من بعد دل بقيه رو هم مثل من نزنه.

نسترن ـ واي، در مورد دكتر كياني حرف مي زني؟ هر چي قيافه داره، عوضش يه جو شعور نداره. كم مونده به دكتر فرزين هم چشم داشته باشه.

مهسا ـ نه بابا، خوشم اومد، دوزاريت همچين صاف و صوفه.

نسترن ـ پس چي خيال كردي؟ فكر كنم تو كلهم دكتراي اين جا يه دكتر فرزينه كه چشش دنبال دخترای مردم نيست.

مهسا ـ فرهاد؟ نه، من مي خوام بدونم دقيقا فرهاد؟ خب چون كوره. بچه از بچگيش مشكل دار بود. نه كه خاتون پا به سن گذاشته اينو زاييد، مشكل دار شد از همون اول.

ـ حرفای اينو باور نكنيا. شوخيشه، با فرهاد عينهو كارد و پنيرن.

مهسا ـ ولي از من مي شنوي زياد محلش نده، پررو ميشه.

لپاي نسترن تو ايكي ثانيه سرخ شد و گفت:

ـ اوا چه ربطي به من دارن اصلا؟

مهسا ـ ربطش دقيقا به اين لپای گليته. ببين واسه فرهاد ناز كه بياي خريدارت ميشه. يعني اينو هر چي باهاش دور از جون من و تو سگ تر باشي بيشتر خاطرخواته. مثلا همين ترانه رو واسه چي خيال كردي اين همه لي لي به لالاش مي ذاره؟ نه كه از بچگي ترانه همش زد تو سر اين، اينم مريدش شد. اصلا از من مي شنوي يه دور با ماشينت زيرش بگير ببين چطور به دست و پات مي افته.

خندمو ول دادم و نسترن هم به غش غش افتاد و مهسا جدي گفت:

ـ نخندين جون من، الان مياد عين اين املا به سه تامون ميگه پاشيم بريم خونه، ببندين نيشا رو.

نسترن ـ واي مهسا مردم، خيلي باحالي.

مهسا ـ باحال ترم ميشم وقتي كه تو به وصال عمو جان برسي.

نسترن ـ اِ لوس نشو.

ـ بحث لوس شدن نيست. بحث اينه كه فرهاد ماست، تو هم خانوم، ايشاا... ازدواجتون دم پل صراط. ما دو تا كاتاليزور اين اتفاق نشيم كلاتون پس معركه س.

نسترن ـ كي گفته حالا من مي خوام زن عموتون بشم؟

مهسا ـ كي بهتر از عمو جون من؟ فوق تخصص قلب و عروق نداره كه داره، بچه خرپول نيست كه هست، خوش تيپ نيست كه هست، خوش قيافه نيست كه هست، ديگه چي مي خواي از زندگي؟

نسترن ـ بحث اين حرفا نيست. خيلي باهاتون حس صميميت مي كنم كه اينو ميگم؛ ولي حس عموتون به من ...

مهسا ـ غلط كرده حس نداشته باشه! به حسش مياريم؛ فقط تو اوكيو به ما بده ببينيم وكيليم يا نه؟

نسترن خنديد و مهسا گفت:

ـ آفرين دختر خوب كه عينهو خودم تشنه شوهري.

اين بار من خنديدم و نسترن يه نيشگون از بازوی مهسا گرفت و مهسا برام جيغ جيغ اومد.

خوبه، آره خيلي خوبه. اين كه نسترن مثل ما دو تاست. اين كه اهل حاشيه رفتن نيست زيادي خوبه. خوبه و من نگرانم كه فرهادم لياقت اين همه خوبيو داشته باشه.

***

مهسا يه چشم و ابرو واسه فرهاد اومد و فرهاد هم يه چشم غره تپل مهمونش كرد و من زيرچشمي واسه نسترن علامت اومدم. فرهاد هم به مدد نيشگوناي مهسا رفت طرف نسترن و گفت:

ـ خانوم سميع اگه ماشين خدمتتون نيست خوشحال ميشم برسونيمتون.

نسترن ـ نه، مزاحم نميشم.

فرهاد باز با اخطار نيشگونانه مهسا به خودش اومد و گفت:

ـ اينا چه حرفيه؟ وظيفه س، سوار شين.

نسترن ـ تو رو خدا ببخشينا.

فرهاد ـ خواهش مي كنم.

مهسا ـ خوشحالمون مي كني.

نسترن يه چشم غره مشت به مهسا رفت. من و مهسا چپيديم صندلي عقب و نسترن با بهت به ما و فرهاد شيطون به نسترن خيره شد. خب ديگه، مي شناسه اين جنس جلب بچه هاي داداشاشو. نسترن با تعارف فرهاد، هزار بار مرده شده، زنده شده، صندلي جلو نشست و فرهاد هم راه افتاد. مهسا چشاشو بست كه يعني خوابه و منم به تقليد از اون به خواب مصلحتي رفتم.

فرهاد ـ از كدوم سمت برم؟

نسترن ـ فرمانيه.

فرهاد ـ اِ چه جالب، هم مسيريم. راستي چه خبر از بيمار اتاق شصت و نه؟

نسترن ـ خدا رو شكر بهتره.

مهسا كنار گوشم زمزمه كرد:

ـ گل بگيرن اين شعور عمومونو كه خاندانو آبرو برده تو طبق اخلاص پيشكش نسترن كرد. يعني يه جو عقل تو مخ گل گرفته اين پيدا نميشه؟ اين حرف بود اين زد؟ ول كنيم اين دو تا رو كيسه صفرا واسمون تشريح مي كنن.

ـ هيـــــــــس، بذار ببينيم چي ميشه؟

مهسا ـ هيچي، اوج اوجش اين دو تا لبنيات تكوني به خودش بدن همون حرف بيمارستانو پيش مي كشن.

نسترن ـ راستي دكتر شيدا باز بستري شده.

فرهاد ـ اي جان دلم، وضعيتش وخيمه؟

نسترن ـ تعريفي نداره، اگه يه قلب پيدا مي شد همه چي حل بود.

فرهاد ـ من دلم روشنه، ايشالا خوب ميشه.

نسترن ـ انگار خيلي بچه ها رو دوست دارين.

فرهاد ـ شما هم همين طور.

نسترن ـ خب آره، من عاشق بچه هام. حس خوبي به آدم ميدن.

مهسا باز كنار گوشم گفت:

ـ به، اين دو تا رو چه جو دست بالا گرفتتشون. نه به داره، نه به باره، كم مونده اسم بچشونم تعيين كنن.

خندمو خوردم و يه فحش از اون ناموسياي بد مدل حواله مهسا كردم.

فرهاد ـ چه جالب؛ فقط يه كوچه با هم تفاوت داريم.

نسترن ـ بفرمايين داخل.

فرهاد ـ خيلي ممنون، اين دو تا كه خوابن، دير وقت هم كه هست؛ وگرنه خيلي خشحال مي شدم به خانواده آشنا بشم. سلام خدمت خونواده برسونين.

نسترن ـ بزرگيتونو مي رسونم، شب خوش.

زير چشمي مسير رفتن نسترن رو دنبال كردم و صداي گرومب حاصله از برخورد كيف دستي مهسا با سر بدبخت فرهاد تو سرم پيچيد. چشاي گشاد شدم مثل چشاي فرهاد به مهسا دوخته شد و مهسا هم در عين متانت گفت:

ـ خاك بر سر بي عرضت، يعني يه دعوت به شام خفت مي كرد؟ كم مونده بود برسي به وضعيت مزاجي مريضات. د آخه تو چرا انقده ماستي؟ بابا يه كم تكون بده خودتو. يعني من برم بميرم از دست تو سنگين ترم.

فرهاد ـ گاماس گاماس عزيزم.

ـ گاماس گاماس تو بيشتر به اون دنيا مي خوره.

مهسا چشم و ابرويي اومد و فرهاد هم يه كج خند و منم به اين باور رسيدم كه بميرم سنگين ترم تا اين بابا عموم باشه.

***

كنار آقابزرگ نشستن و خيره شدن به صورتش دردي ازم دوا نمي كنه؛ ولي حداقلش بهم تلقين مي كنه كه من فقط خودم مسبب بدبختيام بودم. تلقين دردناكيه، شايدم يه تلقين واقعي.

ـ چيه؟ چرا اين جور نگام مي كني؟

كم از سميه خانوم نداره اين آقابزرگ ما. زيرچشمي ديد زدنش كار هزار تا دوربين امنيتيو انجام ميده. والا!

ـ خوشتيپين خب.

ـ زبون بازيو از مهسا ياد گرفتي ديگه، نه؟

ـ هي، همچين. در هر حال با همون زبون بازيه مي خوام بگم همه جوره نوكرتونيم فاروق خان.

ـ دلم خوش بود تو مثل فرهاد و مهسا نخاله بازي و با زبون پيش رفتن تو خونت نيست؛ ولي انگاري كم هم نشيني نكردي باهاشون. حسام امشب مياد اين جا. مي خوام جلو حسام سر بلندم كني.

ـ حتما، اگه نزدم پوز اين پسره رو بيارم پايين كه رو حرف فاروق جونم حرف زده كه ديگه ترانه نيستم.

ـ بچه داري در مورد حسام حرف ميزنيا.

ـ آخ آخ، ببخشيد، حواسم نبود حضرت والا عزيز دل تشريف دارن.

آقابزرگ خندشو قورت داد و من نگام رو اخماي پر خنده آقابزرگ موند و دلم ضعف رفت واسه همون وقتايي كه اخم مي كرد و من با همه بچگيم مي دونستم حتي اگه بزرگ ترين گناه عالم هم بكنم باز آقابزرگ ته تهش واسم همين اخم خوشگلشو ميره و مثلا واسه من جذبه مياد. كاش جاي اين اخم چهار سال پيش يه تو دهني بهم مي زد.

مهديس ـ خب چه خبر ترانه؟ شنيدم فردا قراره بري شركت حسام.

ـ آره.

مهديس ـ ولي از من مي شنوي زياد اميدوار نباش.

شهاب ـ چرا؟ حسام دلشم بخواد مهندس به اين هاي كلاسيو.

ـ دوباره چي كار دستم داري اين جوري واسم هندونه بار مي زني؟

شهاب ـ بيا، من تا آرنجم عسل بكنم بذارم دهنت، بازم بي چشم و رويي. اصلا خوبي به من نيومده.

مهشيد ـ ولي خوشم اومد ترانه.

ـ ما چاكريم.

گلرخ جون ـ ترانه، عزيزم خيالت راحت. اين پسره جرات داره بگه بالا چشم تو ابروئه؟ حسابشو مي رسم.

خاتون ـ من دلم روشنه. بچم حسام به اين آقايي كه نمياد يه دونه دختر عموشو بي كار بذاره.

فرهاد ـ بابا اصلا كاري به اين حسام نداريم. ترانه خودش با لياقت خودش تو شركت استخدام ميشه.

مهسا ـ بعدش هم كم نداره از اون مهندسايي كه پول دادن مدرك گرفتن، بچه خودش زحمت كشيده.

عمه فريبا ـ به نظر من با ارث فردين ترانه نيازي به كار كردن نداره.

نگام تا صورت آقابزرگ بالا اومد و خاتون چشم غره رفت به عمه فريبا و آقابزرگ دستش مشت تر شد به تكيه گاه عصاش و گفت:

ـ زماني حقشو بهش ميدم كه از هر نظر ازش مطمئن باشم. نمي خوام مثل بعضيا پشتش به پولاي تو حسابش گرم باشه و قدر زندگي ندونه.

مهسا ـ خب ترانه داره سختي مي كشه.

آقابزرگ ـ ترانه تا حالا شكايتي دليل بر سختي كشيدنش نكرده.

فرهاد ـ اصلا بيا اين جا ترانه.

آقابزرگ ـ خونه اي كه توش زندگي مي كنه جاي بدي نيست. ترانه بزرگ شده، بايد روي پاي خودش وايسه.

مهسا ـ باريكلا روشن فكري.

عمو فرامرز ـ شما حالا دور برت نداره، ترانه فرق مي كنه با تو. بلده يه زندگي رو اداره كنه.

مهسا ـ من آخرش از دست اين همه تبعيض خودمو مي كشم.

منم خودمو مي كشم، نه از ذوق مرگي آزادي. نه مهسا جان، از اين كه من لايق تنهاييم و تو لايق تو ناز و نعمت بزرگ شدن. اين كه من بايد براي رسيدن به حقم خون دل بخورم و تو تو حقت غرق بشي. من بايد آخرش خودمو بكشم از اين همه تبعيض، از اين همه يتيمي.

زنگ در و اومدن حسام و سر هنوز پايين من. چرا هميشه آخر از همه مياد؟ چرا همه دوسش دارن؟ خاتونو كه به قول فرهاد ول كنيم خودشو از دست ناز و قربون رفتن واسه اين يكي يه دونه سكته ميده. رو به روم كنار فرهاد نشست و فقط يه سر كوچولو برام تكون داد و گفت:

ـ فردا تو شركت منتظرتونم.

ـ مزاحم ميشم.

مهسا اهكي رو زير لب با همون لحن كشدار منجر به خنده هجي كرد و زير گوشم گفت:

ـ اين يارو ادب هم بلده؟

ـ چي كار داري به ریيسم؟

ـ نه به داره، نه به باره، شدي مهندس؟ بي خيال بابا. اين نره خري كه من مي بينم هزار و يك عيب روت مي ذاره تا استخدامت نكنه. نه كه مي ترسه راپورت گندكاريا و فساد اخلاقيشو به ماها بدي عمرا استخدامت كنه.

ـ مهسا تو چرا انقده اعتماد به نفساي الكي بهم ميدي؟ بابا من واقعا مديونتم. من اگه به جايي هم برسم هميشه به همه ميگم قوت قلباي تو پشتيبانم بوده.

ـ عزيزم، از بس با محبتي.

ـ كوفت، نيشو جمع كن. بعد همش از بي شوهري مي ناله.

خندشو عين شيهه اسب ول داد و منو به مرز تركيدن رسوند.

***

زنده باد برچسب استاندارد! سخت ترين مرحله اجرا شد؛ پس بقيش چيزي نيست. از زير نگاه ميكروسكوپانه ی سميه خانوم رد شدن و يه كج خند تاييد كننده رو لبش ديدن يعني روز خوبي رو شروع كردم. درو پشت سرم بستم و يه به اميد تو زير لبي واسه ضميمه قوت قلبم گفتم و باز به اين فكر افتادم كه اگه ذات نجيب حسام هموني باشه كه مهسا توصيف كرده عمرا من شاغل بشم امروز. باز هم قاسم و يه دهن هنرنمايي و باز هم چشم غره مصلحتي من. چقدر بامزه س، با همه مزاحم بودنش بد مدله بامزه س. اين هم دومين قوت قلب بنده.

سوار تاكسي ميشم و واسه خودم يه نوشابه تگري باز مي كنم كه يه امروزو باكلاس تشريف فرما بشم شركت پسرعمو جان يا همون حسام سر تخته شسته شده معرف مهسا.

***

نگام ميون كارت تو دستم و برج رو به روم بالا و پايين شد و باز فكرم كشيده شد به اين كه نوه ی فاروق خانه ديگه. همينو بايد ازش انتظار داشت.

از پله هاي سنگي بالا رفتم و در شيشه اي خود به خودي و جني باز شد و من هم عين بچه هاي دو ساله ذوق كردم و ازش گذشتم و كج شدم طرف اطلاعات. اين اگه نگهبانشونه، مهندساش ديگه چين؟ والا! يه لبخند از اون مدلا كه به قول مهسا تنها در مواقع گره گشايي ازش استفاده مي كردم به نگهبان يا بهتر بگم شاه جيگر رو به روم زدم و اونم يه لبخند كه نه يه دهن وا كرد كه تا غذا پريروز تو معدش رويت شد و گفت:

ـ امرتون؟

ـ شركت مهندسي گيتي گستر كدوم طبقه س؟

ـ از طبقه ی دهم به بعد.

دروغ؟ منو نيگا، گيتي گسترو گفتما؟ وا؟ نخوره ترشي، يه چي درست حسابي در مياد اين سر تخته شسته.

ـ ممنون از كمكتون.

ـ خواهش مي كنم، وظيفه بود.

فاكتور از اون نيش كنترل نشدش ميشه روش حساب كرد. دوباره كج شدم طرف آسانسور و چون امروز رو دور شانس بودم آسانسور تحت اختيارم تو طبقه همكف بود و من خيلي شيك جلو اون دو تا چشم واردش شدم. گفت طبقه دهم به بعد. حالا مگه چند طبقه س؟ نه بابا! بيست تـــــــا؟ نه، خوشم اومد، غير از سر تخته شسته شدنش ميشه روش حساب باز كرد.

تو لابي نگام افتاد به بردي كه آدرس هر گروه رو داده بود. بيستم، مديريت. يعني من بايد برم بيستم؟ از اوج خوشش مياد.

ـ خانوم مي تونم كمكتون كنم؟

برگشتم طرف صاحب صدا. نه، فكر كنم فقط همون نگهبانه رو ميشه روش حساب كرد.

ـ م ... من با جناب فرزين قرار ملاقات داشتم.

ـ ايشون طبقه ی بيستم هستن.

ـ بله، متوجه شدم. ممنون از كمكتون.

ـ من هم دارم ميرم اون جا.

يه لبخند زوري به سرخلوتيان رو به روم زدم و همراش چپيدم تو اون يه تيكه جا. دكمه رو فشار داد و بعد رو كرد بهم و گفت:

ـ ميشه بپرسم چه كار با ايشون دارين؟

ـ خب براي استخدام اومدم.

ـ پس اون خانوم مهندسي كه مهندس فرزين معرفي كردن شمايين.

بازم يه لبخند زوري و بازم فكر به اين كه مگه يه كاشت مو چقدر خرج داره؟ بعد از لحظاتی با تعارفش زودتر از اون اتاقك فلزي و آهنگ مسخرش خلاص شدم و سرخلوتيان گفتن:

ـ از اين طرف، كارتون يه كم سخته. بايد يه هيئت مديره رو راضي كنين.

نگام كشيده شد به آرشيو و كيف لپ تاپ تو دستم. من ميتونم. من نوه فارق خانم. نشد براي من وجود نداره، مثل همه ی اين دو سال، من براي رسيدن به اون ثروت بايد بتونم.

***

ـ جالبه فاميلي شما و مهندس فرزين.

ـ خب زياد هم چيز عجيبي نيست. خيلي از آدما فاميليشون شبيه همه.

ـ درسته.

باز نگاش غلتيد روي طرحام و من نگام زير زيركي نشونه رفت سمت همون سر تخته شسته شده. با اخم به طرحاي تو لپ تاپم خيره بود، بعد سرشو بالا آورد و گفت:

ـ من از تمام پرسنلم يه اعتبار مي خوام. كي مي تونه اعتبار شما بشه؟ البته به جز خونوادتون.

دوست نداري بگي من دخترعموتم، قبول. اعتبار مي خواي؟ اونم قبول.

ـ پس با اجازه من يه تماس داشته باشم؛ فقط ضامن من ايران نيستن، مشكلي نيست؟

دوباره جناب سرخلوتيان نيش چاك دادن و خيلي پر ذوق اظهار فضل نمودن.

ـ اگه سرشناس باشن اصلا مشكلي نيست.

حسام هم با اون نگاه يخ زدش تاييد كرد حرف آقا رو.

دستام رو شماره ها لغزيد و ناخودآگاه يه لبخند قاطي صورتم شد. چقدر دلم برات تنگ شده رفيق. صداي چند بوق و بعد صداي خواب آلودش و باور اين كه منو الان مي كشه و در آخر حرفاي خارجكي كه به خوردم مي داد.

ـ بي زحمت فارسي حرف بزن يه نمه حاليمون شه داداش.

صدام آروم بود؛ ولي پنج جفت چشم ميخ من بود و دهنم. خب روتونو بكنين اون ور. خجالت هم كه اصلا تو مرامشون نيست.

ـ تويي ترانه؟ دختره ی بي شعور اگه اون جا صلوة ظهره، دليل نميشه اين جا نصفه شب نباشه.

ـ بي تربيبت سلامتو خوردي؟

ـ كوفت و سلام. نصفه شب زنگ زدي سلام كني؟

ـ نه خب، جون ترانه كارم گيربود.

ـ مگه كارت گير باشه يادي از من بكني. حالا نمي شد يه چهار ساعت ديگه كارت گير مي افتاد؟

ـ جون ترانه ببخشيد.

ـ مي دوني كه خر شدن تو رده ی كاريم نيست.

ـ بله، حاليمه عزيز دل؛ فقط يه اين بارو.

ـ تو كه از خواب انداختيمون. بگو اين گره چيه كه توی سليطه با اون دندونای گرازيت هم نتونستي بازش كني و دخيل بستي به ضريح من؟

خنديدم، با تمام سعي با سبك مهسا. جلو پنج تا جفت چشم بايد مهسايي خنديد.

ـ فدات شن دوست دخترات، ميگما من به يه ضامن نياز دارم.

ـ چرا؟ نكنه مي خواي عروس شي؟ من جوون مردمو بدبخت نمي كنم.

ـ شادمهر! واسه كارم.

ـ اِاِاِاِاِ، به سلامتي آخرش اين خدماتيا استخدامت كردن؟

ـ زهرمار، ضامنم ميشي؟

ـ چه كنم ديگه؟ حالا اين خراب شده كدوم گوري هست؟ اصلا محيطش به درد مي خوره؟ به خداوندي خدا بفهمم محيطش آدم وار نيست با اولين پرواز ميام ايران و ...

ـ خيلي خب، فهميدم غيرت داري بابا، آقابزرگ تضمين كرده.

ـ خب پس مو لا درزش نميره. راستي با فاروق خان آشتي كردي؟

ـ مگه قهر بودم؟

ـ اصلا! من بودم دو سال پا نذاشتم خونه پدري.

ـ شادمهر وقت ندارم.

ـ خيلي خب، گوشيو بده به ریيس اون خراب شده ببينم چه لگوري بوده كه به خاطرش نصفه شبي منو زابراه كردي؟

ـ گوشي.

از روي صندلي بلند شدم و با قدم هاي مهسا وار رفتم طرف حسام و گفتم:

ـ جناب ملكي مي خوان باهاتون حرف بزنن.

ابروهاش بالا پريد. كيه كه ملكي رو نشناسه؟ كيه كه شادمهر ملكي رو نشناسه؟ بعد ميگن ما زنا رودمون درازه. بابا من آخر ماه بايد قبض بدم نه شما كه پشت تلفن مونده لباس چاك بدين از تعارف. لبخند حسامو نيگا جون ترانه؟ آخه پسر خوب دوست دخترات كه ناز و قربون راه ننداختن برات كه چشات نور بارونه. يارو پشت خط شادمهره، رفيق من.

تلفنو گرفت سمت من و يه لبخند تاييد كننده به هيئت مديره زد و منم گوشيو چسبوندم به گوشم و بي خيال شادمهر گفتم:

ـ شادمهر شب باهات تماس مي گيرم.

دستم رو دكمه قطع تماس لغزيد و ابروهام از لبخنداي كشدار حسام بالا پريد.

ـ ضمانت عالي ای داشتين خانوم مهندس.

ـ مي دونم.

ـ خب معلومه، آدم با جناب ملكي، غول بساز بفروش ايران اعتماد به نفسش بالا ميره.

ـ آدماي زندگي من همه يه جورايي غول تجارت هستن.

ـ پس بابت اين اعتماد به نفس ازشون متشكر باشين.

ـ حتما؛ فقط من مي تونم كارمو شروع كنم؟

ـ از نظر من مشكلي نيست. فردا راس ساعت هشت جناب مهندس كاويان كارتونو بهتون توضيح ميدن.

نيش سرخلوتيان كاويان نام دوباره چاك خورده در طبق اخلاص تقديمم شد و من بازم فكر كردم كه يه وامي تقاضا كنم تا اين مودار بشه. حالا بهتر از كاويان نبود؟ به خدا من با همون نگهبانه هم كنار مياما.

*** 

شيرينيا رو تو ديس بلور مي چيدم كه مهسا يكي كش رفت و من هم بنا به همون عادت قديم يه پشت دست اشانتيونش دادم.

ـ اِاِاِاِاِ، دختره ی گدا!

ـ آدم باش. ميارم تو پذيرايي، بعد بخور.

ـ خيلي خب، حالا خودمونيم، چطور اين داداش منو راضي كردي؟ نكنه پيشنهاد بي شرمانه داده و تو هم زرت قبول كرده باشي؟

ـ ميشه يه لطفي بكني خفه شي؟

ـ نه، بي شوخي حسام بي ضامن كسيو تو اون خراب شده راه نميده. حتي واسه آبدارچياش هم ضامن مي خواد، اونم دو قبضه معتبر.

ـ تو فكر كن نخواسته رو آقابزرگو زمين بندازه.

ـ حسام بي چشم و روتر از ايناست كه اين وصله ها بهش بچسبه.

ـ بيخي خوشگله، دنبال چي هستي؟ اينو بگو.

ـ دنبال يه اسم. شادمهر ملكي هنوزم توي زندگيته؟

ـ نبايد باشه؟

ـ ترانه، ترانه، د آخه دختر خوب، چرا همه اون گذشته رو پرت نمي كني دور؟

ـ چون بعضي وقتا همون گذشته بهم آرامش ميده.

ـ اين آرامش رو مخمه. چي اون تو سري خوردنات آرامش بخشه؟

ـ من به اون دو سالِ به قول تو توسري خوري محتاجم. با همه ی بدبختياش، با همه ی كتك خوردناش.

ـ از بس خري.

ـ آره خرم، با همين خريت عاشق شدم.

ـ راحت تر از عاشق شدنت متنفر شدي، يادته؟

ـ من هيچ وقت نگفتم متنفر شدم، سعي كردم فراموش كنم.

ـ با اين آدما؟ با شادمهر ملكي؟

ـ شادمهر مهمه، تو زندگي من بيشتر از فرهاد مهم نباشه كمتر هم نيست. بي چشم و روييه اون همه محبتو ببخشم به يه نفرتي كه تو تو مخت پرورشش دادي.

ـ ترانه بفهم، هر پلي كه به اون دو سال زجر كشيدنت وصلت كنه بدتره برات. ترانه هنوز يادم نرفته خون دل خوردنات.

ـ مهسا تمومش كن. فعلا اين بحث داره اذيتم مي كنه.

صداي فرهاد سكوت بين نگاه از جنس گله ی مهسا و از جنس رنج منو پر كرد.

فرهاد ـ يه شيريني مي خواي بهمون بديا، بابا دلمون آب شد.

ـ الان ميارم.

فرهاد يه نگاه پر از شك بهمون انداخت و گفت:

ـ اتفاقي افتاده؟

ـ نه، داشتيم درد و دل مي كرديم.

فرهاد ـ به جای اين كارا راه كار نشونم بدين واسه نسترن.

مهسا چشاشو رو درشت ترين حالت ممكن تنظيم كرد و دندوناش رو آماده حمله نشون فرهاد داد و جيغش در آخرين مرحله به وقوع پيوست.

مهسا ـ تو يكي دهن گشادتو ببند و به عملات برس. وسط ماشين كلاس تشريح راه انداخته پسره جلمبون.

فرهاد ـ مي خواستي اول كاري ببرمش رستوران؟

ـ تو اون نصفه شبي كه نمي شد؛ ولي خب مي تونستي يه شماره اي، چيزي ...

فرهاد ـ اونو كه دارم.

مهسا دوباره نفير كش پريد رو سر فرهاد و من هم ريلكس و بي خيال كتك خور بودن ملس عمو جان راهي هال شدم.

***

چشمام رو يك دور باز و بسته كردم و سعي كردم به جاي اعصاب خردي يه لبخند بزنم.

ـ قربونت برم خاتون جونم، اولين بارم نيست كه مي خوام برم سر كار.

ـ مادر من چه كنم؟ قوه بنيه اي كه نداري، مي ترسم خسته شي مادر.

ـ الهي من دورت بگردم عزيز دل. من بدتر از ايناشو از سر گذروندم قربونت برم.

ـ پس مادر مواظب خودت باشيا، اين حسام هم كار زياد بهت گفت چغليشو به خودم بكن.

ـ مي خواي لوسم كني خاتونم؟

ـ نه مادر، يادگار فردينمي. دردت به جونم مواظب خودت باشيا. شبا زود برگرد خونه، به اين شهر اعتباري نيست. هر روز بهم زنگ بزنيا.

ـ چشم، حالا مرخصم؟

ـ برو مادر، برو به سلامت.

دلم براي مهربونيات مي تپه. هميشه تپيده خاتون قصه ی من. حق داره فاروق خان كه با يه لبخندت فتح دنيا رو حس كنه.

***

از پله هاي سنگي جلوي برج بالا رفتم و باز نگهبان برام عرض اندام فرمودن و لبخند كش دادن. كلا با دهن بسته جيگره.

ـ خانوم مهندس؟

سرم خودكار زاويه نود درجه رو چرخش كرد و روي صورت كاويان استپ زد و به زور يه لبخند قاطي داشته هاي صورتم شد و اون با دو قدم بلند خودشو بهم رسوند و گفت:

ـ سلام، صبح بخير.

ـ صبح شما هم بخير.

ـ چه وقت شناس، اميدوارم هميشه اين طور باشين.

ـ آدما بر اساس عادتاشون روزمرگياشونو پيش مي برن.

ـ چه جواب فيلسوفانه اي.

باز هم لبامو كش دادم و اون با دست تعارف زد كه وارد اون اتاقك بشم و خودش هم بعد از من وارد شد و گفت:

ـ كارتون فعلا تو بخش محاسباتيه. البته بنا به لياقت مهندسين هر چند ماه يك بار يك ارتقا مقامي خواهيم داشت و تا جايي كه من از طرحاتون متوجه شدم خيلي زود مي تونين به تيپ طراحاي گروه ملحق بشين.

ـ ممنون از لطفتون.

ـ در ضمن باعث افتخاره كه قراره يه همكار متشخص داشته باشيم.

ـ ممنون.

جداي از بلبل زبوني كه نه همون روده درازياي كاويان سر خلوت، روز نسبتا خوبي بود. پرسنل همه فوق العاده بودن. به قول مهسا سر تخته شسته هر چيش كه ناقص باشه مديريتش نامبر وانه.

***

از كنارم گذشت. خب يه سر هم تكون مي دادي من دلم نپوسه. همون سر تخته شسته بيشتر لياقت نداري پسر عمو جان. قدماش روي استپ زده شد و با يه چرخش به قول مهسا فوق العاده جنتلمنانه و جيسون استتهاني برگشت طرفم و گفت:

آ همه چي خوب پيش ميره خانوم ... مهندس؟

مثلا اين مكثت يعني اين كه من لياقت مهندس بودنو ندارم؟ منم چه كسي ... يه لبخند از اونا كه تا فيها خالدون طرف دچار سوختگي بالاي هشتاد درصد ميشه رو لبام نشوندم و چشمام از اون همه بدجنسي ذاتي و سرشتيم باريك شد و گفتم:

ـ عاليه، جناب ... مهندس.

ـ به به، مهندس فرزين، چي شد بالاخره ما امروز چشممون به جمالتون روشن شد؟

حسام با يه مكث چند صدم ثانيه اي نگاشو از صورتم گرفت و با همون پوزخندي كه ثمره ی نطق بنده بود به كاويان تازه از گرد راه رسيده نگاهي كرد و گفت:

ـ قرار نبود بيام؛ ولي مثل اين كه قرارداد با اون شركت بي در و پيكر عقب افتاده و طبق برنامه اي كه خودشون چيدن هفته ديگه تو اين شركت جلسه برگزار ميشه.

كاويان ـ چيه پسر؟ چرا اين قدر عصبي؟ نكنه ناراحتي كه بايد خرج پذيرايي يه جلسه نصفه روزه رو بدي؟

نيشم از حرف كاويان بيشتر باز شد و عقب گرد كردم و به طرف در اتاقم رفتم تا يارو با ديدن اين نيش غير كنترل شده نخواد همه حرص روزانشو سر من خالي كنه. بيچاره آقابزرگ كه مي خواد كلهم مال و املاكشو دست كي بسپاره! بچمون مهمون جماعت تو كتش نميره؛ البته بر اساس برداشت هاي بنده و كاوياني كه كم كم داره ازش خوشم مياد. جداي از اون بي موييش بدك نيست.

ـ خانوم فرزين؟

چشمامو تو كاسه چشم گردوندم و رو پاشنه پا يه چرخش سيصد و شصت درجه زدم و سعي كردم به نوه عزيز كرده فاروق خان يه لبخند مليح بزنم تا خستگي روزانه از تنش بيرون بره كه فكر كنم يارو كنفيكون تر شد.

ـ بله مهندس؟

ـ بهتره بيشتر به كارتون برسين.

نگام به صورت شش تيغش كشيده شد و اخمام ناخودآگاه تو هم كشيده شد. از اين خاطره ها متنفرم.

ـ بله مهندس.

نگاش رنگ گرفت، رنگي از تعجب. گربه پنجول كش چند دقيقه قبل شد يه كارمند مطيع. دخترعمو جان مبارز عقب نشيني كرد. تعجب حقته حسام خان!

***

مهسا ساعت ماركدارشو نشون داد و با انگشت اشاره دست راستش چند تا ضربه اون شيشه براقو نشونه رفت و گفت:

ـ خوب شد قول شرف دادي؛ وگرنه پس فردا بايد اين جا پيدات مي كرديم ديگه، نه؟

نسترن يه لبخند ناز زد و من جاي فرهاد لبام كش پيدا كرد. بغلش كردم و گفتم:

ـ چقدر خوشحالم كه مي بينمت.

مهسا ـ منم اين جا آدمم.

ـ اون كه هنوز شبهه داره.

مهسا ـ زهرمار، چه خبر از شركت خان داداش؟

ـ سلامتي.

نسترن ـ منظورش كه اين نبود. فكر كنم اين بود كه آمار خان داداشو رد كن بياد.

مهسا ـ آ قربون آدم چيز فهم كه ميشه همه جوره روش حساب كرد.

ـ تو بگو نسترن، اين ماست ما يه كم خودشو نگرفت؟

نسترن ـ چرا خب، يه كوچولو رفتارش بهتر شده. ديگه عينهو سگ پاچه نمي گيره.

مهسا ـ آبجي داري در مورد عمو جان ما دو تا حرف ميزنيا، حاليته؟

نسترن ـ دروغ ميگم بگو دروغ ميگي! انقده اخماش تو همه كه من حس دين مي كنم به عزرائيل، وقتي با دكتر مقايسش مي كنم. وقتي مياد تو بخش سوپروايزر هم دست و پاش ويبره ميره، من كه از اول باهام لج بوده كه ديگه جاي خود دارم.

مهسا ـ چه دستي دستي عمو ما رو گاد آو وار كرد.

ـ دركت مي كنم نسترن. وقتي جدي باشه زيادي اعصاب خرد كنه. اون تو جمعاي ما بيشتر باحاله و اين جنبه از شخصيتش يه كوچولو واسه ما غير متعارفه.

مهسا ـ ترانه صد بار گفتم روزاي بعد از اين كه كتاب مي خوني لطفا حرف نزن. ايــــــــــي، حالم به هم خورد. بابا خاكي باشين. نشستيم اين جا دور هم يكيو از درد بي شوهري نجات بديم. هم فكري كنين جا پردازش به لايه هاي شخصيتي اين فرهاد زنگوله پا تابوت.

نسترن ـ مهسا بي شوخي من فكر نمي كنم اين عموی شماها اصلا به من حسي داشته باشه. 

ـ داره، مني كه يه عمر پيشش زندگي مي كردم مي دونم حس داره.

مهسا ـ نسترن اين ماست قرار نيست تا تو يه غلطي بكني تكوني به خودش بده.

نسترن ـ منظورتو بگو.

مهسا ـ آهان، ماها امروز تو خونه چو مي اندازيم كه خانوم خانوما يه خواستگار همه چي تموم پاش وايساده. فرهاد هم رگ گردن باد كرده نفس كش گل به بغل امشب نه فردا شب دم خونتونه.

نسترن ـ نه، به خدا زشته، حالا اين فرهاد فكر مي كنه خيلي مي خوامش.

مهسا ـ نه كه نمي خوايش!

نسترن ـ خب ... خب خواستن كه ... چطور بگم ...

مهسا ـ نگو شما، دردتو حس مي كنم؛ فقط يه كوچولو نقش بازي كن. شاد و شنگول تر از هميشه جلوش باش. الكي الكي با تلفن حرف بزن، بگو و بخند.

ـ مهسا هر چيش مزخرف باشه، مسایل راهيابي به دل آقايونو خوب فوت آبه. تجربه ثابت كرده مهسا تئوري معركه اي واسه رسيدن به پسرا داره كه نه سيخ بسوزه نه كباب.

مهسا ـ عزيزم من متعلق به همه شمام. تو فكرشم كه يه كتاب بنويسم.

نسترن ـ بچه ها فقط من جلو فرهاد ضايع بشم مي كشمتون.

مهسا ـ چه غلطا! تو حرف ما رو گوش بده، ما خوب مي شناسيم اين قيصرو جون تو.

ـ قيصرو خوب اومدي.

مهسا خنديد. نگاه من تيره شد. كاش چهار سال پيش قيصر مي شدي فرهاد جان.

***

نگام بين سيب تو هوا مونده و صورت مه و مات عمو جان ده دوري گردش كرد و دهنم چسبيد به گوش مهسا و گفتم:

ـ به نظرت زياده روي نكرديم؟

مهسا چشماشو با ترس تو صورت فرهاد انداخت و گفت:

ـ بيا بريم يه جا ديگه. منفجر بشه تركش بارونيما.

ـ مهسايي اين رگ گردنش باد كنه خونه داغونه.

ـ واسه اولين بار حس مي كنم يه كوچولو زياده روي كردم.

ـ فقط يه كوچولو؟

ـ منظورم همون خيلي زياد بود.

ـ آهان.

فرهاد سيبو كوبيد رو ميز و گفت:

ـ حالا اين نره خري كه مي خواد بره خواستگاري نسترن كي هست؟

مهسا دوباره دم گوشم گفت:

ـ نه بابا، جواب داد.

ـ فكر كنم گفت: "دكتر تيموري، دكتر طهموري ..." بالاخره يه چي تو اين مايه ها.

فرهاد ـ اون تيموري نكبت كه ...

مهسا ـ كه چي؟ مشكل داره؟

فرهاد كمرشو كوبوند به پشتي مبل و با حرص چشم غره وار رو به ما گفت:

ـ مشكل اينه كه مشكل نداره.

مهسا ـ اون وقت اين جور دكترايي تو بيمارستان شمان و من بايد بترشم؟ حقته كه نسترن زن ...

فرهاد ـ مهسا يه كلمه ديگه حرف بزن، ببين چطور چار تا استخون دستم تو فكت خرد ميشه.

مهسا ـ ايـــــــــش، حقت بود نمي گفتيم بهت تا هي دست دست كني و كارت عروسي تيموري جون و ...

فرهاد ـ مهســــــــــا!

مهسا ـ درد بي درمون و مهسا. خب به ما چه كه انقده شلي؟ خب يه تكوني به خودت بده. دختره كه هنوز به اين يارو جواب درست حسابي نداده، خب تو هم تو اين فرصت يه گلي به سر واموندت بگير.

ـ اينو راست ميگه بچه. خب قربونت برم هنوزم دير نشده. يه كاري كن. تو مي توني، تو آرزوي خيليا هستي. نسترن بايد خل باشه كه با پيشنهاد جنتلمنانه ی تو مخالفت كنه.

مهسا ـ مثلا همين پرستو چقده خودشو هلاك كرده واست؟ پس بدون تو قدرت عاشق كردن دخترا رو داري.

ـ اينم راست ميگه.

فرهاد ـ اين نياز به تاييد نداره كه دم به دقيقه راست ميگه راست ميگه واسم رديف مي كني.

مهسا ـ چشم نداري ببيني يكي تحويلم مي گيره؟

فرهاد ـ حالا من چه غلطي بكنم؟

مهسا ـ غلطو كه بعد از عقد بكن؛ ولي حالا نياز به يه كم ناز خري و سوپر من بازي حضرت آقا داره.

فرهاد ـ مثلا چطوري؟

مهسا ـ خيلي راحت، عزيزم اين جا تهرونه؛ يعني شهري كه ...

زيرچشمي چشمك نامحسوس مهسا رو به خودم ديد زدم و با مغز در حد نامعلوم خنگ تو اين مسائل ارور دادم كه يعني چي تو مخ اين ناقص العقل كنار دستم رژه ميره؟ 

***

روي صندلي ماشين خودمونو جاسوسانه پايين كشيديم. يه چيزي اين وسط جور در نمي اومد. با تموم حرصي كه تو بيست و دو سال زندگي از خودم سراغ داشتم به وسيله انگشتاي شست و اشارم گوشت بازوي مهسا رو چنان پيچوندم كه بيچاره از كبود اون ورتر شد و من تونستم با خيال راحت به فيلم زنده رو به روم نگاه كنم.

ـ زهرمار، چه مرگته؟

ـ كي وسط يه ماموريت مهم تا حالا چيپس زهرمار كرده با اون خش خشش كه تو دوميش باشي؟

ـ عذر مي خوام كه داشتم تو ماموريت امنيتيتون اختلال ايجاد مي كردم. آخه نفهم، تو ماشينيم ديگه.

ـ واي، واي، واي مهسا بيرون اومدن.

ـ ميگم ماسته، تو بگو نه. عينهو گاو داره سوار ماشين ميشه. نكرد اين نسترنو سوار كنه. من موندم اين دختره از چي اين نره خر پاتابوتي خوشش اومده؟

ـ خب بچم خوش تيپه.

ـ پسر آقا تقي سوپر ماكت سر خيابون خاتون اينا هم انقده خوش تيپه ذليل مرده، من برم عاشقش بشم؟

ـ از تو بعيده تا حالا نشده باشي.

ـ كوفت.

گفت و نيشش به قاعده يه كف دست اوپن شد. مهسا گوشيو چسبوند به گوشش و بعد از يه مكث گفت:

ـ حالا وقتشه.

با استرس پوست لبم رو پيشكشي استرس وجودم كردم و با انشگت شست و اشاره افتادم به جونش. نگام به پرشيايي بود كه هي جلو پا اين نسترن كور شده جلو عقب مي رفت و نسترن مثلا براش كلاس محجوبيت و خانومي برمي داشت.

ـ يا ابوالفضل، قيصر شد.

ـ خفه شو ببينيم چي ميشه.

ـ مگه تو صدا رو داري؟

ـ نه بابا، مي خوام تمركز كنم.

ـ آهان؛ پس مزاحمت نميشم.

ـ لطف مي كني.

چشام گشاد شده خيره به يقه بيچاره اي بود كه تو مشتاي فرهاد جر مي خورد. نسترن جا خر كيف شدن خودي نشون بده.

ـ مهسايي چرا زد و خوردي شد؟

ـ نمي دونم، اين با برنامه ريزياي من جور در نمياد.

ـ بميري با برنامه ريزيات يه جا خاكت كنيم.

مشتي كه پا چشم فرهاد كاشته شد جيغ من و فحش ناموسي مهسا رو با هم در پي داشت.

ـ مرتيكه نفهم، قرارمون اين نبود.

ـ مهسا زياده روي كرديم.

ـ آره، فكر كنم يه كم زيادي شد.

ـ فقط يه كم؟

ـ خيلي خب بابا، همون خيلي.

گاز دادن پرشيا و فرهادي كه گوشه جوب نشست و نسترني كه با اون هاي هاي گريش كنارش جاگيرشد. كلا گل بگيرن مهسا رو با اين تزهاش.

ـ مهسا به نظرت اگه زماني فرهاد بو ببره امشب كار ما بوده چي كار مي كنه؟

ـ كلي بگم يا با جزئيات؟

ـ كلي راحت ترم.

ـ مي كشتمون، جسدمونو هم ته باغ خاك مي كنه.

ـ ممنون از راهنماييت.

ملودي گوشي مهسا بينمون يه نگاه رد و بدل كرد و مهسا دكمه سبزو زده نزده شروع كرد.

ـ مگه من به شما يابوها نگفتم برخورد فيزيكي تو هر شرايطي نبايد انجام بشه؟ ... آخه الاغ همين كارا رو مي كني كه مريم تف هم تو روت نمي اندازه ديگه ... جون به جون جفتتون كنن كره خرين ... باش تا بيام حساب كنم ... خفه ... فعلا ... راپورتتو به مريم ميدما ... پس ساكت.

گوشيو روي داشبورد پرت كرد و گفت:

ـ يكي مثل اين مريم خرشانس كه اين وحيد مرده شور برده واسه خاطرش حاضره للگي كل رفقاشو بكنه، يكي هم مثل من بدبخت كه هنوز اندر خم يك كوچه ام.

ـ مهسا ... فرهاد.

ـ درد و فرهاد. نمرد كه، يه مشت خورد. اينا همه خاطره س جون تو.

ـ اميدوارم.

***

خاتون ـ الهي دستش قلم شه، الهي بميرم برات مادر.

مهسا ـ خدا نكنه خاتون، حالا كه طوري نشده.

خاتون ـ طوري نشده؟ طوري نشده؟ الهي خدا باعث و بانيشو به زمين گرم بزنه.

دهنم چسبيد به گوش مهسا و گفتم:

ـ مي بينم كه خيلي خاطره س.

مهسا ـ كاري نكن كفگرگي واجب شي.

ـ واقعيت تلخه باعث و باني؟

چشم غره مهسا و لبخند كش اومده من و فرهاد تو هپروت؛ پس همچين بي تاثير هم نبوده اين پيشنهاد. سنگ در چاه انداخته مهساي خنگ و ناتواني چار تا عاقل مثل من در درآوردنش. خاتون كه از پيچ راهرو گذشت، مهسا خودشو كنار فرهاد رو كاناپه ول كرد و گفت:

ـ چه خبر؟

فرهاد ـ گورتو گم كن كه هيچ مدله حوصله تو يكيو ندارم.

مهسا ـ تقصير منه كه مي خواستم بگم نسترن ...

فرهاد ـ نسترن چي؟

مهسا ـ خب من كه دارم گورمو گم مي كنم. به من هيچ ربطي نداره كه نسترن چي!

فرهاد ـ بتمرگ سر جات و خودتو واسه من يكي لوس نكن كه اصلا حس و حال ناز خريدن ندارم.

مهسا ـ خرج داره.

اي تو روحت. بادمجون كشت مي كني هكتاري پا چشم عموجان و خرج هم داره؟ پررويي هم ارثيه تو اين خانواده.

فرهاد ـ سگ خور، قبوله.

مهسا ـ عرضم به حضور نا مباركت كه نسترن خانوم يه ده دقيقه پيش طي يه تماس تلفني اظهار نگراني براي ماست رو به روي من كردن و تاكيد كردن اگه حالتون مساعد بود حتما يه تماسي باهاشون داشته باشين.

فنر زير فرهاد در رفت و چشماي من و مهسا نعلبكي وار گشاد شد و فرهاد در حالي كه دستشو به جيباش مي كشيد گفت:

ـ اَه، معلوم نيست كجا گذاشتمش؟

مهسا ـ مار گزيدت؟ ضد حساسيت مي خواي؟ ريلكس باش.

فرهاد ـ چي ميگي واسه خودت؟ گوشيم كو؟

مهسا ـ مي خواي زنگ بزني اورژانس؟

فرهاد ـ نه، مي خوام زنگ بزنم نعش كش اطلاع بدم بعد از كشته شدنت توسط خودم بياد جمعت كنه.

مهسا ـ نكن اين جوري.

فرهاد ـ ترانه چرا عين تيمارستانيا منو نگاه مي كني؟ برو اون گوشي بي صاحاب منو پيداش كن تو اتاقم.

دستامو به حالت دفاعي جلو خودم گرفتم و گفتم:

ـ باشه عزيزم. تو به خودت فشار نيار واسه زير چشمت خوب نيست. الان ميارم.

پله ها زير پام دو تا يكي ميشد و من با خنده تو دلم و لباي كش اومدم تو اتاق با دكوراسيون بازار شام فرهاد دنبال اون گوشي بودم كه تقريبا ميشه گفت همون دنبال سوزن گشتن تو انبار كاه بود.

***

گوشي به دست جلو حضرت آقا وايسادم و اون آمازوني وار گوشيو از دستم چنگ زد و گفت:

ـ حالا برين پيش خاتون مي خوام تنها باشم.

چشماي مهسا كم كم گشاد شد و دهنش آماده رگبار فحش باز كه فرهاد گوشيو چسبوند به گوشش و با چشم و ابرو اشاره كرد بزنيم به چاك. پشت ديوار دست مهسا رو كشيدم و انگشتمو با علامت سكوت به بينيش چسبوندم و با چشم و ابرو تو مغز در حد جلبكش فرو كردم كه يه كم فالگوشي به كسي برنخورده.

ـ ممنون ... بله بهترم ... شما لطف دارين ... كاري نكردم ... وظيفم بود ... اصلا چرا هر روز تنها ميرين خونه؟ ... خب اين كه مساله اي نيست، هم مسيريم، مي تونيم هر روز با هم بريم و بيایم ... البته اگه خونواده مشكل ندارن ... نه بابا، چه مزاحمتي؟ ... پس فردا صبح منتظرم باشين ... شب خوبي داشته باشين.

مهسا سرشو به ديوار تكيه داد و با ابروهاي بالارفته گفت:

ـ ناز شصتش.

ـ كي؟

ـ وحيدو ميگم، چه كرده با ملاج عمو جان.

ـ اينو هستم.

ـ آب نمي ديد؛ وگرنه پروانه ميره واسمون مامان! دلم مي سوزه واسه اون پنجاه تومني كه دادم اون الاغ زد پا چشم اين ناكس.

ـ در هر صورت بهت تبريك ميگم. راهكار نسبتا خوبي بود.

ـ قابلي نداشت، اگه اين زنگوله پا تابوت هدرش نده.

ـ بقيشو بعدا جور مي كنيم.

***

ليوان چاي رو از دست خانوم سليماني گرفتم و يه لبخند چاشني لبم كردم و همراه تشكرم به روش پاشيدم.

ـ خب، بگو ببينم خانومي، چند سالته؟

ـ بيست و دو؛ يعني آبان امسال تموم ميشه.

ـ به سلامتي، متاهلي؟

ـ نه بابا.

آقا شكوري قندو كنج دهنش جا داد و با همون خنده قاطي صورتش گفت:

ـ اصلا به اين قيافه ازدواج كرده مي خوره؟

لبام كش اومد. بي لبخند، با پوزخند. با همون حس دردآور مزخرف دو سال هدر رفته ی از زندگي. خانوم سليماني چاييشو مزه مزه كرد و دوباره گفت:

ـ اين مهندس فرزين واسه استخدام اذيتت نكرد؟

ـ نه بابا، بنده خدا كه كاري نداره، همه ازش ديو ساختن.

آقای شكوري ـ شوخي مي كني! اين مهندس آدمو درسته قورت ميده، هيئت مديره از دستش شكارن.

خانوم سليماني چشماشو تو كاسه چشم چرخش داد و با خنده تركيبانه با حالتش گفت:

ـ همه از دستش شكارن.

ـ چند وقته اين جا كار مي كنين؟

آقا شكوري ـ از اولش، مهندس از صفر اين جا رو ساخت. تو دو سال عاليه اين رشد.

تقه در و آقا شكوري نشسته پشت ميز و خانوم سليماني سر كرده تو مانيتور جلو روش؛ پس اين جا فقط كاره و كاره و كار. كاويان و اون سر خلوتش با لبخند موناليزا خراب كردش خيره نگامون كرد و گفت:

ـ خسته نباشين، براي امروز كافيه. به خاطر جلسه فردا زودتر تعطيل مي كنيم.

از سر جام بلند شدم. گوشيم زنگ خورد. من هم با اين زنگ انتخاب كردنم. خودم به درك، ملت عاصي شدن. دستم رو دكمه تماس لغزيد.

ـ الو؟

ـ سلام، خوبي؟

ـ چه اعجب آدم وار احوالپرسي كردي؟

ـ هيچي بابا، حس و حال ندارم. اين خاتون از خواب ناز ظهر ما رو كشونده آورده اين جا پي حمالي.

ـ چه خبره باز؟ مهديس عروس كنيه؟

ـ نه بابا، ما كه از اين شانسا نداريم خدا بزنه تو سر يكي و بياد اينو بگيره. نذري پزونه.

ـ وايــــــــي، راست ميگيا، اصلا يادم نبود. حالا كي هست؟

ـ شما خودتو حرص نديا، خاتون ناراحت ميشه. آقابزرگ هم گفتن ترانم كار مي كنه خسته ميشه بچم، زحمتش ندين؛ فقط زنگ زدم بگم اين نره خر ما رو ديدي بهش بگو امشب سه سوته بياد اين وري. خودتم نياي خاتون كشتت. بيا خانومي كن، البته اگه من گذاشتم.

ـ نگفتي نذري پزون كيه؟

ـ پس فردا.

ـ مهسايي يه فكري.

سرمو واسه كاويان تكون دادم و از كنارش گذشتم.

ـ مهسا گوشي.

از خانوم سليماني و آقای شكوي خداحافظي كردم و رفتم طرف آسانسور.

ـ الو ... مهسا؟

ـ فكرتو بگو مي شنوم.

ـ با يه سورپريز واسه زنگوله پا تابوت چطوري؟

ـ نه بابا، زناي اين خونواده جنبه منبه يخده. مي ترسم نسترن نديده شب همه گل به بغل شيريني به دست خونشون تلپ باشن جلوتر از همه هم خاتون. تازه باد به غبغب فرداش زنگ مي زنه خونه پرستو اينا كه عروس پيدا كردم پنجه آفتاب، همه چي تموم، ناز، ماماني، عشق فرهادي.

ـ بي شوخي، خاتون هم يه آشنايي باهاش پيدا مي كنه.

ـ قد خر ازش كار كشيدن نگي تقصير منه. نظر تو بود.

ـ نه بابا، خاتونو كه مي شناسي!

ـ آره، عمه فريبامونو هم مي شناسيم؛ ولي اينم بد فكري نيست.

ـ پس هماهنگي و اوكي كردن قضيه با تو.

ـ حسامو يادت نره.

ـ نه بابا، بوس، باي.

ـ خداحافظ.

از آسانسور بيرون زدم و جلوي منشي سر تخته شسته وايسادم و بي خيال حدس زدن مارك لوازم آرايشيش شدم و گفتم:

ـ مي تونم مهندسو ببينم؟

با يكي از همون به قول مهسا عشوه خركيا موهاي تو صورتش رو با ناخوناي مانيكور شده اش كنار زد و گفت:

ـ اجازه بدين.

دو دقيقه بعد انگشتاي خم شدم تقه اي به در زد و با "بيا تو" در رو باز كردم. بي تربيت اصولا ميگن بفرماييد. شعور نداري يه ذره دلمون بهش خوش باشه. به صندليش لم داد و از بالا تا پايين يه دور رصدم كرد و گفت:

ـ كاري داشتي؟

ـ مهسا گفت بگم حتما شب برين خونه آقابزرگ، مهمه. ترجيحا خيلي زود.

ـ چرا به خودم زنگ نزد؟

ـ نمي دونم.

نگاشو به گوشيش انداخت و سرشو تكون داد.

ـ مي توني بري.

بي فرهنگ، هردمبيل، بي شخصيت، گاو، ازگل، مرتيكه بي شعور نفهم، مردن نداره يه تعارف زدن! ناسلامتي هم مسيريم، بازم مقايسه. با همه كثافت بودنش زبون تعارف داشت، با همه كثافت بودنش غيرت داشت، با همه ... اصلا چرا مقايسه؟ براي چي مقايسه؟ در پشت سرم بسته و نگاه رنگ باختم بي خيال نگاه پر عشوه ی منشي و خوراك يه مدت غيبت خودم و مهسا شد.

***

يك خنده ی پر تزوير رو بك گراند صورتم كردم و براي عمو فريبرز با تمام سعي اي كه از خودم سراغ داشتم يك لبخند چابلوسانه ول دادم. عمو هم كه ماشاا... خداي دوزارياي راست و ريسه، چشمكي به تمام حالات بصري بنده در زمينه جواب داد و گفت:

ـ باشه بابا، برين گلخونه؛ ولي آقابزرگ شصتش خبردار شد به منطقه ممنوعش پا گذاشتين من خودمو دخيل نمي كنما.

ـ قربون اون هيكل ورزشكاريتون برم من.

عمو در حد كل مردان خاندان فرزين از تعريف ذوق مرگ شده برام ژكوند اومد و منم با مهسا و به قول مهسا دممون، مهديس رفتيم طرف منطقه ممنوعه.

مهديس ـ حالا مثلا بريم گلخونه كه چي؟

مهسا ـ بابا اين راه، اين جاده، اينم درازيش. خيلي ناراحتي مي توني راتو بكشي بري و این قدر انرژي منفي نياي واسم. بابا يه كم ريسك پذير باش.

مهديس ـ آره من ريسك پذير نيستم و بلد نيستم مثل بعضيا خودمو با سر تو چاه بندازم.

نفسم پوف شد و با چشماي بستم از ميون لباي لرزونم بيرون زد. سرم پايين افتاد و دلم تو گير و دار توسري خوري گرفت. چشمام لبريز شد و بغض چنگ كشيد به گلوم. دلم گرفت، به وسعت همه اين سالاي توسري خوري دلم گرفت. مهديس جان يه سوال، دلگيري من چه سودي داره براي تو؟

مهسا ـ مهديس ضدحال كه مي زني منتظر عواقبش باش.

مهديس ـ اوا، من منظوري نداشتم؛ فقط نمي فهمم اون گلخونه درب و داغون چه چيز عجيبي واسه اكتشافات جنابعالي داره.

مهسا ـ اگه نداشت، ترانه ی بابا خركنمو نمي فرستادم جلو كه كسب اجازه كنه. بابا خونه ی عشق ليلي و مجنونه. يه چي بايد داشته باشه كه شده منطقه ی ممنوعه.

مهديس ـ بهت قول ميدم جز دو تا بيل و كلنگ چيزي نداشته باشه.

مهسا ـ تو مطمئني قرصاتو خوردي؟ آخه نفهم من، اين دو تا كه مثل تو مغز خر خورده نيستن چپ و راست ميون دو تا بيل و كلنگ پلاس باشن.

مهديس ـ مهسا مواظب حرف زدنت باشا.

ـ خيلي خب بچه ها، چتونه؟ صدامون ميره بالا.

مهديس نگاشو بي حرف از صورتم لغزوند. دلت از دست من خونه؟ طلب محبت آقابزرگو ازم داري؟ حق خوري كردم تو محبت ازت؟ آقابزرگ بال و پر نداده به بقيه رو دو دستي داده به من؟ عزيز كرده خاتونم؟ به قول مهسا عمو فريبرز خر كنم؟ دلت مي سوزه از محبتاي زيرپوستي مامانت به من؟ دلت خون ميشه از تعارفاي كيلويي و آماده ی گلرخ جون؟ گلم نگيره اين دل، محبت رنگ و بودار دل خوني نداره. رنگ و بوي ترحم دل خوني نداره.

درو باز كردم و دستم رو ديوار كنار در حركت كرد و نگام رو بيل و كلنگ تصور شده مهديس و خونه عشق ليلي و مجنون در فكر مهسا ثابت موند. لبام به وسعت گوش تا گوشم كشدار شد و گفتم:

ـ مي بينم كه بيل و كلنگ و خونه عشقيه عجيب.

مهسا ـ بيشتر شبيه بهشته.

مهديس ـ فكر نمي كردم آقابزرگ تا اين حد گل و گياه پرورش داده باشه.

مهسا ـ پس چي خيال كردي؟ آقابزرگ من از هر انگشتش يه هنر مي باره.

مهديس ـ همچين آقابزرگم آقابزرگم مي كنه که انگاري داره دختر شوهر ميده.

سرم پايين افتاد و دوباره تو دلم يه غش غشي رفتم به لباس عروس آقابزرگ.

مهسا ـ اين ليلي مجنون هم واسه ما خوب خلوتي دارنا.

ـ شك داشتي؟

دستم چسبيد به قلبم و جيغ مهسا و مهديس همزمان نفيركش رو پرده گوشاي يكي يكيمون خط انداخت. با حرص تو صورت زنگوله پا تابوت و سر تخته شسته رو به روم براق شدم و تا اومدم ماشه رگباري فحشو بچكونم، مهسا خودي نشون داده پريد وسط جذبه ی شاخ و شونه ی بنده.

مهسا ـ سر قبر جفتتون حلوا پخش كنم راحت شم. مرض دارين؟

فرهاد ـ مرضو ما نداريم، شماهايي دارين كه بي اجازه پا گذاشتين تو خلوت ليلي و مجنون.

مهسا ـ نه كه تو تا حالا بچه خلف موندي و سر و گوشي اين جا آب ندادي، اومدي در مقام ارشاد ما اظهار فضل مي كني. جمع كن بابا.

فرهاد در حال بيني مهسا رو چلوندن نگاشو دور گلخونه ی با صفا انداخت و گفت:

ـ حرف زيادي بزني راپورتت كف دست آقابزرگه عزيز دل.

مهسا نامردي نكرده يكي كوبيد پشت دست فرهاد و گفت:

ـ مگه من با توی نره خر شوخي دارم ايكبيري؟

حسام ـ حرص نزن آبجي.

مهسا ـ تو يكي نمي خواد اظهار وجود كني سالي، ماهي يه بار. همون مترسك بيشتر بهت مياد.

لباش رو براي حرص دادن مهسا كج كرد و مثلا لبخند زد كه بيشتر با همون معيارهاي پوزخند يكي بود. كم كم هم بر اثر ضربه وارده به ساق پا، خنده پر پر شده رو لبش خشكيد و مهديس جاي حسام چشم غره وار مهسا رو نشونه رفت.

مهديس ـ چيزيت شد حسام؟

حسام ـ نه ... خوبم ... حساب شما هم باشه واسه بعد مهسا خانوم.

مهسا ـ وجودشو نداري برادر من.

حسام باز پوزخند زن از كنار مهسا رد شد و نگاشو زيرچشمي معطوف من اخم كرده بهش كرد. باز هم همون جوابي كه به مهسا داد رو دودستي پيشكش اخماي من كرد. من از پيچ و خم ذهنم بيزارم. كنار توده سنگين اين بار، خاطره حسرت به دلم نمي خوام. از بل گرفتن اين حجم خاموش شده ی دو ساله بيزارم. از پوزخند توی رو به روم بيزارتر.

فرهاد ـ ترانه!

نگام از لباي باريك شده رو به روم كنده شده و به صورت مهربون بهترين عموي دنيا افتاد.

ـ جانم؟

فرهاد ـ بيا اين جا، تو عاشق ياسي.

انعكاس صدام تكرار وار توي اون شب بهاري تو گوشم زنگ زد. "رز هم قشنگه؛ ولي من عاشق ياسم." چرا امشب؟ فرهاد حداقل تو تمومش كن. دلم خونه، خون ترش نكن. اين تشت خون ديگه جا نداره. من كاسه ی صبرم لبريزه.

***

كشو دور موهام انداختم و يه نگاه به سر تا پام ... هي، بدك نشده بودم. يه تونيك ياسي و ساپورت مشكي بلند. از اتاق زدم بيرون و تو پيچ راهرو مهسا رو گوشي به دست پيدا كردم.

ـ آره ... كي مي رسي؟ ... پس منتظريما ... دير كردي نكردي ... باي.

سرم كج شده منتظر پاسخ كي بود.

ـ دوست پسرم نبود. نه كه ندارم، مجبورم با اين نسترن خير نديده دل و قلوه بدم. فكر كنم ته تهش بايد برم اينو من ورش دارم. از اين فرهاد كه بخاري بلند نميشه.

ـ داره مياد؟

ـ آره، گفت تازه رسيده خونه، يه كم استراحت كنه مياد.

ـ فرهاد چرا نيومده؟

ـ چه مي دونم والا، فكر كنم خاتون امروز بچه رو گرفته به كار.

ـ اين تن پرور ازش بعيده.

خنده شد چاشني صورت خوشگلش و از كنارم گذشت. چه نازه. با اون دامن بالا زانوي جين و تي شرت چسبون سرخابي واقعا نازه.

ـ نخوري منو.

ـ آشغال خوري بلد نيستم.

ـ گمشو كثافت.

خنده باز تو دلم رنگ گرفت و قدمام طرف حجم تلنبار شده سبزي جهت. كنار گلرخ جون نشستم و طعم گس مهربوني زير پوستيشو بي كلام با حس نوازش دستم درك كردم.

عمه فريبا ـ چه خبر ترانه؟ كارت تو شركت حسام خوب پيش ميره؟

ـ آره عمه جون، بدك نيست، فعلا تا بستن قرارداد سرمون خلوته.

عمه عادت كرده به عدم ابراز احساسات. سرش باز گرم حجم عمرا تموم شدني سبزي شد و منم دست بردم كه گوشه اي از اين حجم هر ساله خاتون و دو سال نبوده خودمو ساموني بدم.

مهشيد ـ حالا اين پسردايي ما كه تو شركت بهت سخت نمي گيره؟

گلرخ جون ـ مگه جراتشو داره؟ خودم يك دماري از روزگارش در ميارم كه بيا و ببين. تازه فريبرز اولتيماتوم داده تو خونه كه ترانه خم به ابروش بياد جل و پلاس حسام تو كوچه س.

مهديس مثلا با خنده و در واقع با حرص گفت:

ـ خدا شانس بده.

گلرخ جون ـ عزيزه از بس.

باز هم يه لبخند به اون مهر تو چشماي مهربون و يه حس بد از نگاه لبريز حسادت مهديس. مهسا كنارم رو زمين پخش شد و كنار گوشم نظر داد باز.

مهسا ـ مي بينم كه مهديس خانوم مي خوان سر به تنتون نباشه.

ـ فكر كنم بد مدله خاطر خان داداشتو مي خواد.

مهسا ـ بشينه تا اين حسامي كه من ديدم بگيرتش.

ـ مهسا نامرد نباش ديگه، مهديس همه چي تمومه.

مهسا ـ آره، تو همه چي همون تمومه، آف آف.

ـ كوفت، يه كم منطقي باش. آخه چه هيزم تري بهت فروخته مگه؟

مهسا ـ من از هيزمش نناليدم، از يه عمر زير بار تحقير تو چشاش ناليدم.

ـ فلسفيش نكن مهسا. مهديس صد درصد انتخاب آقابزرگه واسه يكي يه دونه، خل ديوونه فاميل.

مهسا ـ حسام هم زير بار حرف زور برو نيست. اينو خيلي خوب حاليمه.

مهشيد ـ چيه شما دو تا دو ساعته سر كردين تو گوش هم؟

مهسا ـ تو به سبزيت برس.

مهشيد سبزي تو دستشو طرف مهسا پرت كرد و من با خنده اظهار وجود كردم.

ـ مهشيد آرتين كجاست؟

مهشيد ـ خونه مادر شوهرم، می آوردمش تو دست و پا بود.

ـ اِاِاِاِ خب من دلم براش تنگ شده بود.

مهشيد ـ بچم به مادرش رفته، كشته مرده زياد داره.

مهسا ـ دوباره اين واسه ما تيريپ توهم اومد. خانومي شهاب هم كه اومد گرفتت بچه ايثار كرد؛ وگرنه ...

مهشيد ـ مهسا كاري نكن بكشمت، امشب جا آش رشته كله پاچتو بديم ملت بخورنا.

اين بار مهسا سبزیو پرت كرد طرف مهشيد و من بازم نيشم كش اومد.

ـ راستي خاتون يكي از دوستاي من و مهسا هم قراره بياد كمك.

خاتون ـ قدمش سر چشم؛ فقط ترانه، برو يه سر به غذای رو گاز بزن.

مهسا ـ اون وقت خاتون چرا ترانه؟

خاتون ـ مثلا مي خواستي به تو بگم كه نيمرو هم بلد نيستي بپزي؟

مهسا ـ خاتون!

ابرو بالا انداختن واسه مهسا و لب و لوچه آويزون تفريحيه براي خودش.

***

غذا رو چك كرده شال انداختم رو سرم و از در آشپزخونه پا گذاشتم به باغ. نگام به جنب و جوش كارگرا بود. نگام به آرومي مظلومانه اي بود كه لبه ايوون نشسته و با حسرت به تاب وسط باغ خيره بود. پاهام اختيار دارن خودشون ، تحت فرمان من نيستن. كنارش لبه ايوون نشستم و لبخند زده به اون همه معصوميت گفتم:

ـ خانوم خوشگله اسمت چيه؟ اسم من ترانه س.

سرش ميليمتري بالا اومده، باز چونش به گردنش چسبيد و من دست دراز كردم طرفش و گفتم:

ـ از اين تاب خوشگله يكي هم حياط پشتيه، مي خواي بريم ببينيم؟

اين بار سرش بالاتر اومد و گفت:

ـ بابام گفته اين جا بسينم.

آخ من به فداي اين لحن. دل آب مي كني خانوم خوشگله. من اگه بابات بودم جون مي دادم واسه اين بابا گفتن.

ـ خب برو از بابايي اجازه بگير.

از روي ايوون پريد و من تو سياليت ذوقش شناور شدم. باباش سري برام خم كرد و من لبخند زدم و دختر كوچولوي مو فرفري پري وار دویيد طرفم. لبخند زنون دست دراز كرده به طرفش و محتاج محبت گفتم:

ـ بريم؟

دست كوچيكش ارزشمند شد تو دستم و من تو باور خوشبختي لحظه اي گفتم:

ـ حالا نگفتي اسمت چيه خانومي؟

ـ اسمم سماس، سما ... مامان ميگه يعني آسمون.

ـ خوش به حالت، چه اسم خوشگلي داري.

دست كوچيكشو رو لبش گذاشت و نخودي ريسه رفت و من ذوق كردم با اين نخود دونه ی چشماش.

روي تاب فلزي پر خاطره نشوندمش. پشت سرش ايستادم و با خنده گفتم:

ـ چقدر مي خواي بالا بري؟

مثل فرهاد. فرهاد هم اين جوري مي گفت چقدر مي خواي بالا بري، منم مي گفتم تا آسمونا. كاش به بلندي اين تاب قانع بودم. آسمونم آسمون نبود. آسمونم با صورت رو زمين گرم خوردن بود.

ـ خاله من يه سعل بلدم، بخونم؟

ـ آره قربونت برم.

ـ ميوه نخول نسسته، لويس مگس نسسته، اول بسول با دقت، بعدس بخول با لذت.

دل ميدم براي اين جاي "ر" "ل" و جاي "ش" "س" گفتنا. دل من با دو حرف زير و رو ميشه و حس مي كنه الان خوشبخت ترينه.

***

بغلش كردم و اون دست انداخته گردنم. آداب شيرين زبوني رو خوب بلده اين نيم وجب قد و بالا.

ـ خب، ديگه چي دوست داري؟

ـ خب من بستني هم دوست دالم؛ ولي مامان بلام نمي خله، ميگه سلما خولدم، بلام خوب نيست.

ـ خب ماماني راست ميگه. وقتي خوب شدي قول ميدم يه عالمه واست بخره.

ـ قول قول؟

ـ قول قول.

ـ خاله خيلي دوست دالم.

با عشق غرق بوسه كردن يه صورت يعني اوج بودن. با اين بودن در اين لحظه خوشم.

ـ من عاشقتم عزيزم.

مهديس ـ ترانه اين بچه ی كيه؟

ـ بچه يكي از كارگرا که تو حياطه، ببين چه نازه.

بي احساس نگاش كرد و بي تفاوت از كنارم گذشت. نه بابا، اينم به عمه خانوم رفته. كنار خاتون نشستم و تازه متوجه نسترن شدم. روبوسي و حال و احوال كه تموم شد تازه خاتون تونست چشم بگيره از اين عروس آرزوهاش و بگه.

خاتون ـ مادر اين بچه ی كيه؟

ـ بچه يكي از كارگرا، ببينين چه نازه.

خاتون ـ آره مادر، خدا حفظش كنه.

مهشيد ـ ترانه نگفته بودي انقده بچه دوستي.

يه لبخند شاد خواست رو لبم جون بگيره كه تيره شدن نگاه خاتون زهرش كرد. خاتونم بي خيال. من دو ساله كنار اومدم، تو هم كنار بيا. با آرزوي بر باد رفته ی ترانت كنار بيا. خاتونم تموم شد، من حالاشم خوشم.

لبخند لاجون، با اصرار رو لبم پافشاري كرد. گفتم:

ـ بچه ها همه عشقن.

نسترن ـ بچه ها همه عزيز دلن، منم عاشقشونم.

خاتون دم گوشم گفت:

ـ ماشاا... به سر تا پاش. الهي بگردم، چه نازه.

خاتون با صداي غمناك تعريف نمي كنن از عروس آرزو. خاتونم قرار شد بي خيالي طي كني. به خاطر من بي خيالي طي كن.

ـ دوسش دارين؟

خاتون ـ اگه اين پسره دوباره دبه نكنه چرا كه نه؟ چي ديگه از خدا مي خوام مگه؟

با اون لاجوني خنديدم. براي دل تو خنديدم خاتونم. تو هم بخند براي دل من. نگام رو صورت رنگ پريده گلرخ جون موند و رد نگاشو دنبال كرده رسيد به ... يا قمر بني هاشم، اين چرا اين جوريه؟ يعني هميشه اين جوريه؛ ولي حالا ديگه چرا اين جوريه؟ مهسا كوبيد تو صورتش و رنگ عمه فريبا پشت بند اين ضربه شد زردچوبه و خاتون سكته رد كرده به اين نمونه نادر خيره موند و سبزي هاي تو دستش توي روفرشي ول شد. خميازه كش و چشم بسته از پشت سرم رد شد و يكي كوبوند پشت سرم و گفت:

ـ سلام بر بانوان غيور اين خانه.

گفت و چپيد تو آشپزخونه. مهسا ارور داده سبزي ها رو برد طرف دهنش و مهشيد زد پشت دستش و بعد به ادامه ماتزدگيش رسيد. گلرخ جون يه چشم غره و اشاره به مهسا رفت و قبل از حركتي از جانب مهسا باز اين نمونه نادر انساني پيداش شد و با همون چشماي نيم بندش كنار من جا گرفت و من باز نگام به اون شلوارك ارتشي زير زانو و ركابي پر از حرف انگليسيش خيره موند و آقا سر گذاشت رو پای خاتون و گفت:

ـ خاتوني خوابم مياد.

حركت لب خاتونو ديدم كه مي گفت:

ـ خواب به خواب بري مادر.

نگامو زير چشمي نشونه دادم طرف نسترن سرخ شده. ما عادت كرديم، دليل نميشه كت و شلوار پوش بيمارستانو شلوارك و ركابي پوش ببينه اين. بيدار شو درد كلهممون به جونت.

چشماشو بازتر كرد. فنر دوباره زيرش در رفت و با سرعت اف چهارده جنگي تو پيچ راهرو گم شد. مهشيد و مهسا پكيده ول شدن رو سبزي ها و من هم سر كردم تو موهاي سما و خاتون رنگ و حالش برگشت.

خاتون ـ ببخش مادر، اين بچه ی من از خواب كه مي خواد بيدار شه دور از جون تو عين اين ديوونه هاست.

مهسا دوباره شيهه اسب سر داده رو سبزي ها پخش شد و گلرخ جون هم بي خجالت يه نيشگون از ناكجاي مهسا در آورد و من و مهشيد با سعي اي شگرف به جاي شيهه مليحانه خنديديم. عمه فريبا با حرص سر گردوند. نسترن جان باب ميل عمه فريبا نيست. عمه فريبا دق مي كنه نبنده پرستو رو به ريش فرهاد. عمه جان خدا قوت.

***

براي سماي سوار ماشين دست تكون دادم و اون خواب آلوده تو بغل باباش بهم خنديد. جان دلم، دلتنگ ميشم برات.

آقابزرگ ـ ترانه، بابا؟

دویيدم طرف تخت يا همون مجمع هر ساله نذري خورون.

ـ جونم آقابزرگ؟

آقابزرگ ـ بيا اين جا بابا بشين بخور. صبح تا حالا چيزي نخوردي.

مهسا ـ آقابزرگ من موندم چطور شما فقط آمار ترانه رو دارين؟

آقابزرگ ـ آخه تو تعارفت نكرده قد همه ی ما مي خوري.

خاتون ـ راست ميگه آقابزرگت، بيا اين جا آش بخور. جون تو تنت نمونده صبح تا حالا.

ميون خاتون و آقابزرگ نشستم و فرهاد كاسشو داد دستم و باز خيره شد به نسترن معذب شده. خب عمو جان مي بيني كه داره غذا مي خوره، چشم درويش كن بذار راحت باشه. مهسا همه ناز و قربوناي منو با نيشگوني كه از بازوي فرهاد در آورد و حالي فرهاد خسته دل كرد.

حسام ـ دست خاتونم درد نكنه با اين دست پخت.

خاتون ـ من كه كاري نكردم مادر، نوش جونت.

مهسا ـ ما هم كه بوق. ديروز تا حالا دور از جون تراكتور ازم كار كشيدن، بعد خاتون دستش درد نكنه؟

آقابزرگ با ته عصاش چند باري مصلحت آميز زد به بازوي مهسا و گفت:

ـ بچه خجالت بكش جلو نسترن خانوم. نسترن جان، بابا غريبي نكنيا.

نسترن ـ نه، ممنون، اون قدر جمعتون صميمي هست كه جايي واسه غريبي نمونه.

حسام با آرنج كوبيد تو پهلوي فرهاد كه يعني بشنو و حظ كن فرهاد خان. فرهاد هم نيش چاك داده گفت:

ـ كاستونو بدين بريزم براتون.

همه نگاهمون به كاسه تازه استفاده شده نسترن خيره موند و باز شيهه مهسا هوا رفت؛ البته بي صدا و سر كرده تو سينه ی خود فرهاد.

آقابزرگ ـ نسترن جان بابا و مامانو هم مي آوردي، خوشحال مي شديم.

نسترن ـ بابا فعلا تا يه ماه آينده ايران نيستن. مامان هم براي يه كنفرانس رفتن شيراز؛ وگرنه مشتاق ديدار بودن.

خاتون ـ اون وقت تك بچه ای مادر؟

نسترن ـ نه، يه برادر هم دارم. چهار سالي هست با همسرش سوئد زندگي مي كنه.

عمه فريبا ـ اون وقت مامان بابات شغلشون چيه؟

نسترن ـ بابا جراح قلب و عروقه، مامان هم سوپروايزره.

فرهاد ـ يعني دختر دكتر سميع معروفين؟

نسترن ـ اگه اجازه بدين.

فرهاد كنار گوش مهسا يه چي گفت و مهسا با چشمای گشاد شده خيره نگاش كرد و بلند گفت:

ـ دروغ!

فرهاد ـ به جون ترانه.

ندونستن اين كه فرهاد و مهسا بي من چي ميگن و مايه مي ذارن از من بد رو مخمه.

***

خنده ی بالا اومده تا پشت لبم رو باز قاطي داشته هاي دلم كردم و منتظر اظهار وجود سميه خانوم سيني به دست پشت در وايسادم. سميه خانوم و سلام زير لبي و يه نگاه بالا به پاييني و برداشتن كاسه آش بي تشكر. نگام رو در بسته خشك شده بالا پايين مي شد كه مهسا لباسمو كشيد و كنار گوشم اظهار فضل نمود كه ...

ـ مي بينم كه صاحبخونه ی فوق العاده مهربوني داري عزيزم.

ـ خفه نشي، همين نصفه شبي پرتت مي كنم از خونه بيرون هم خواب سگا بشي.

ـ دلت از سميه خانوم جونت پره سر من خالي نكنيا.

ـ گمشو بابا، من كه عادتیَم.

ـ آره، بدجور عادتي. ترانه چي شدي؟ يادمه هيچ كس جرات نداشت به عزيز كرده ی فاروق خان بگه بالا چشمت ابروئه. ترانه چقدر عوض شدي. من هيچ وقت نمي تونم مثل تو ناز و نعمتام رو فداي خود راييم كنم. من نمي تونم مثل تو عاشق بشم.

ـ هيچ وقت مثل من عاشق نشو، هيچ وقت. حاليته؟ اون عشق نبود، كور شدن بود.

ـ پس چرا هنوزم اين كوريو دوست داري؟

پاهام جهت گرفت طرف آلونك ملقب به خونم.

ـ يادم نمياد گفته باشم دوست دارم.

ـ پس اسم احساستو چي بذارم؟

ـ ولم كن تو رو خدا. بيا بريم بكپيم كه فردا صبح اينا مي خوان زابرامون كنن.

ـ بايد تو كتاب ركوردا نوشت اين قضيه همنشيني خان داداشو با ماها.

ـ ولي انگاري رابطش با فرهاد خيلي خوبه.

ـ اوهوم، رفيق بچگي همن ديگه.

ـ مهسا؟

ـ هوم؟

ـ خاتون هيچ وقت از دليل طلاق من به هيچ كس حرفي نزد، مگه نه؟

ـ نه بابا، اين ليلي و مجنون دهنشون بد قرص بود. تو هم كه نم پس نميدي.

ـ چيز قابل گفتني نيست؛ تو فكر كن جون به لب رسيدن بود.

ـ از سايه و مامان و باباش خبر داري؟

ـ خيلي وقته رفتن دبي. سايه آخرين بار تماس گرفت. ازم خجالت مي کشن.

ـ از اونا شانس آوردي، خيلي دوست داشتن.

ـ منم عاشقشونم؛ دلم براي تو سر و كله زدن با سايه تنگ شده.

ـ سايه رفيق خوبيه، ترانه كاش نمي رفتيم اون مهموني.

ـ تقدير دست ما نيست. نمي رفتيم يه جا ديگه تو يه موقعيت ديگه عاشق مي شدم.

ـ ترانه دلم مي سوزه از همه چي تموم بودنش. چرا اين جوري؟ كي فكرشو مي كنه يكي با اون حس بدبختي داشته باشه؟

ـ من هيچ وقت با اون حس بدبختي نداشتم، من به كنارش بودن هم قانع بودم.

ـ دلت برای اون روزا تنگ هم ميشه؟

ـ دلم برای روزاي دختر خونه ی فاروق خان بودن بيشتر تنگ ميشه.

ـ دلت نمي خواد بدي خاطراتشو مرور كني؟

ـ دلم نمي خواد بدي اين دلو مرور كنم. خود كرده تدبير نداره. من از خودم شاكيم، از آقابزرگ. يه نه گفت و تموم. نگفت چرا نه؟ دلم از فرهاد گرفته س كه تا فهميد مي خوام عروس بشم بي پرس و جو از يارو باهام قهر كرد. من شاكيم؛ ولي بخشيدم، تو همين شكايت بخشيدم.

ـ فرهاد بعد رفتنت خيلي تنها شد. همه كسش بودي، محرم رازش. دلتنگ بود. هميشه واسه فرهاد عزيزتريني. همه هم مي دونن فرهاد قسم راستش جون ترانشه.

ـ مهسا رمانتيك كه ميشي حس مي كنم اين مهسا يه مهسا ي ديگه س.

ـ بخواب بابا، كله پاچه از دستمون ميره وگرنه.

ـ ديوونه.

تو عمق ديوونگي مهسا بودن يعني مهربوني. بلد نيست ابراز احساسات. دلش با جدي بودن صاف نشدنيه. همه سالاي زندگيم با همه شوخ بودنش جدي بود. حتي اون روزي كه تو اون آشپزخونه تو نظر من قشنگ كوبيد تو صورتم و گفت: "چرا ول نمي كني اين بدبختيو؟"

***

سرم تکیه داده به شونه فرهاد در حال چرت زدگی بود که حضرت آقا قری به شونه ی مبارک دادن و چرت باریک بنده رو پاره نموده و در جواب این گستاخی یک آرنج به پهلو هم نوش جان مبارک کردن.

فرهاد - چته خب؟

ـ زهرمار، خب عین بچه ی آدم بشین، بذار دو دقیقه این کپه مرگ من آروم بگیره دیگه. هی جم می خوره پسره ی دیوونه.

فرهاد ـ تو که انقده خوابت می اومد مجبور بودی هلک و هلک دنبال ما راه بیفتی که صبح جمعمونو زهرمارمون کنی؟

ـ واسه خاطر کوری چشم تو یکی بود جون تو.

فرهاد - گمشو کنار، شونم درد گرفت. این همه پول کله پاچه ندادم که حیف و میل بشه؛ پس عینهو بچه آدم بلند شو غذاتو بخور.

ـ نوموخوام، من خواب می خوام.

فرهاد ـ اگه بچه ی خوبی باشی این حسامه رو راضی می کنم ببرتمون ویلا لواسون فریبرز.

ـ اون وقت قول میدی دنبال نسترن هم بریم؟

فرهاد ـ تو چرا هی تو آب گل آلود ماهی می گیری؟ با آبروریزی دیروز دیگه من روم میشه تو چشش نگاه کنم؟

ـ تا جایی که من یادمه خوب واسش کاسه آش پر می کردی.

فرهاد ـ زهرمار، حالا زنگ بزن ببین خوابه یا نه؟

ـ شما که روتون نمی شد تو چشش نگاه کنین؟

فرهاد اومد جذبه وار منو به باد سرزنش بگیره که مهسا تاکتیکی پرید وسط ماجرا و گفت:

ـ بلند بگین ببینم که در مورد چی حرف می زنین؟

ـ در مورد ...

ادامه حرفم شد چار تا مژه زدن و یه چشم و ابرو اومدن و صاف شدن دوزاری مهسا خانوم.

مهسا - منم موافقم.

فرهاد ـ دقیقا با چي؟

مهسا ـ کلا با تو یکی من هیچ وقت موافق نبودم. منظورم پیشنهاد خردمندانه ترانه بود.

مهدیس ـ یکی به ما هم بگه این جا چه خبره؟

حسام ـ انگاری رمزیه.

مهسا ـ صد بار گفتم برادرم تو سالی یه بار حرف بزن، اون هم روز جهانی کودک. اون روز هم حرف نزنی قرار نیست کسی بگه چرا.

حسام کفگرگیشو حروم پشت گردن مهسا کرد و خیال راحت شده از تلافی رو به فرهاد و منو آدم حساب نکرده گفت:

ـ حالا میگی چی تو سرتونه؟

فرهاد زیر چشمی مهدیس نگاه کنی انجام داد و گفت:

ـ چیز مهمی نیست، ترانه و مهسا می خوان دوستشون هم باهاشون بیاد لواسون.

حسام ـ اون وقت کی گفته من موافقت کردم با ویلا لواسون؟

فرهاد ـ همون که مهسا گفت، شما همون سالی یه بار حرف بزن.

سرم پایین و لبم پر خنده. خوردی مهندس فرزین؟ بینیتو قربون، بو جزغالگیش بد شامه نوازه.

مهدیس ـ حالا چرا اون هم تو جمع خونوادگیمون باشه؟

فرهاد نگاه تو چشمش نکن. می سوزی، دلت می سوزه. بی خیال، ما همه پشتتیم.

حسام ـ مگه چیه؟ دختر به این خوبی.

مهدیس چشم باریک کرده برانداز کرد حسام و با طعنه گفت:

ـ مثل این که همچين خوشت اومده؟

حسام ـ من که رو چشم خواهری خیلی خوشم اومده، بقیه رو نمی دونم.

لبای کش اومده مهدیس و چشمک حسام به فرهاد و لبخند نیمه جویده ی فرهاد بد به دلم می شینه. حسام سر تخته شسته هم که باشه بازم مرام فرزینا تو خونشه. چشم به ناموس کسی داشتن نامردی دونستنه تو قابوس فرزینا.

مهسا تلفن به دست از میز دور شد و مهدیس گفت:

ـ فرهاد جا تمیزتر از این جا پیدا نکردی واسه صبحونه خوردن؟

نگاه من و فرهاد و تداعی خاطرات این همه سال صبحونه خوری روز جمعه. کثیفیش قلب تمیز کنه مهدیس جان. این جا حکم داره، حکمش هم قراره پر از مهر کاسه و محبت من و مهسا و حسامه. حسام جان من برای همه سالای این جا اومدن ازت ممنونم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

لبه ی استخر نشسته و پاچه تا زانو بالا زده پا تو آب حرکت می دادم که حضور کسیو کنارم حس کردم. زیر چشمی نگاش کردم که روی یکی از صندلیای فلزی دور استخر نشست و سنگین كرد نگاشو رو من. پامو از استخر بیرون آوردم و بلند شدم که گفت:

ـ عجیبه، تو چرا این قدر عزیزی؟

یه لبخند از اونا که تا فیها خالدونو جزغاله میده رو لبم نقاشی شد و بی اون که نگاش کنم گفتم:

ـ باعث ناراحتی شما میشه؟

ـ هر چیزی که بخواد با زور روی من تسلط پیدا کنه منو ناراحت می کنه. خوش ندارم چپ و راست بهم گوشزد کنن که یهو آب تو دل ترانه خانوم تکون نخوره. من دوست دارم همون جوری که با کارمندای دیگم برخورد می کنم با تو هم برخورد کنم؛ پس از راپورت دهی بهتره دست برداری؛ وگرنه من کادر شرکتم تکمیله؛ حتی بدون ... تو.

ـ من نیازی به شاخ و شونه کشیدن اون آدما واسه تو ندارم. همین جور که این دو سال نداشتم و تونستم گلیممو بدون هیچ کمکی از آقابزرگ بالا بکشم.

ـ آره، یادم نبود تو آدم خیلی مهمیو جدای از این خونواده داری. شادمهرملکی، خیلی سرشناسه.

ـ به اطلاع برسونم شادمهر سه ساله ایران نیست. حرف دیگه ای مونده جناب مهندس فرزین؟

ـ حرف دیگه این که بهتره تو شرکت فقط سرت گرم کارای خوت باشه، من از کلاغا متنفرم و خوب نوکشونو قیچی می کنم.

ـ قابل تقدیره. من از آدمای تو لفافه حرف زن خیلی خوشم میاد. در ضمن دو سالی هست یاد گرفتم نباید تو کار این خونواده سرک کشید. فاروق خان استادم بوده، اینو همیشه یادت باشه.

از سر جاش بلند شد و رو به روی من قد علم کرده وایساد. که چی؟ می خوای بگی قدت بلنده؟ هر درازي كه باشي از اون کوتاه تری.

ـ قرارداد جدید تا فردا بسته میشه. تو هنوز زیاد وارد نیستی؛ پس بهتره زیاد توی این پروژه شرکت نداشته باشی. نمی خوام به خاطر سهل انگاری عزیز کرده ی خاتون و آقابزرگ این پروژه چند ده میلیاردی رو از دست بدم. بهتره کنار خانوم سلیمانی فعلا دوره بگذرونی.

چشمای باریک شده من و پوزخند سراسر نفرت آدم رو به روم. تو و مهدیس چی از من طلب دارین؟ تو چرا؟ تو یکی یه دونه؟ نفرتت درک نشدنیه. من حق خوری نکردم. یه عمر شاهد توسری خوری بودم. از کنارش گذشتم. من به خاطر توی رفته دارم این همه تاوان میدم، حالیته؟ ثروت من خیلی بیشتر از این آدمیه که باید خفتشو بکشم. یه روزی می رسه که این آدم هم محتاج من میشه. دیر نیست اون روز. 

***

خدا قوت مهسا جان. این توپ بود شما انداختی؟ والیباله، نه پرتاب موشك به فضا. نگام به صورت نسترن چشم گشاد شده و در جستجوی توپ و فرهاد با لبخند خیره شده بهش افتاد. نه بابا، این دو تا هم که دیگه تعطیل تعطیلن. مهسا هم که همون بازی نکنه والا سنگین تره. بازم خدا خیر شلوار مارکدار مهدیس بده که زمین گیرش کرده. مهندس فرزین بازم بهتره. مهندس فرزین نه دیگه حسام. باید خفت کش باشم براش. تهدید کار کرده، جلوم می خواد پل بسازه. به وسعت همه سالای محبت خاتون و آقابزرگ، واسه سدت خودم سنگ میشم مهندس.

مهدیس ـ بچه ها بازی بسه بیاین ناهار.

نسترن کنار گوشم لب زد که:

نسترن ـ چرا این مثل شما دو تا نیست.

مهسا هم سر کرده تو گوش جفتمون گفت:

ـ نه که ما شلوار ده قرن پیشمونو پوشیدیم، مشکلی نیست بازی کنیم؛ ولی چون ایشون شلوارشون مارک اصله، حیفه. هیشکی ندونه من که می دونم افه خرکیشه جلو خان داداش که مثلا بگه من ظریفم.

ـ مهسا!

مهسا ـ درد و مهسا، کم ازش کشیدی؟ من جای تو باشم یه تو دهنی حروم اون همه بی مروتیش می کنم. هنوزم یادمه چقدر سوخت وقتی اون اومد خواستگاری تو. مهدیس هنوزم تو رو رقیب می دونه. حسام بهونه س، همه خوب می دونیم که دلش پیش کی بوده.

نسترن ـ میشه بگین چه خبره این جا؟

مهسا - فرهاد حرف زدن در مورد یه آدم مهمو ممنوعه اعلام کرده. اون آدم تو زندگی ما خیلی مهم بود. یه نقش کلیدی داشت، یه نقش که نابود کرد یه خونواده رو.

ـ مهسا کی نابود شد؟ بگو ببینم جز من کس دیگه ای هم ضربه خورد؟ نه مهسا، همه رو با من جمع نبند. تو دو سال خونه ی اون بودن، گفتن این جماعت ترانه زنده س یا مرده؟ فقط بعد از دو سال خون دل خوردن من، یاد سرزنشای تلنبار شده تو دلشون افتادن. من خرابم، خراب ترم نکن. حرفشو وسط نکش.

مهسا - از این حس تو چشات وقتی ازش حرف می زنی متنفرم ترانه. من شاهد بدبختیتم. از این حس متنفرم، حالیته؟

نسترن - داری چی میگی ترانه؟ تو مگه جدا از فرهاد اینا زندگی می کنی؟

مهسا – چهار ساله، چهار ساله وقتی میری خونه خاتون، داره می ناله از نبودن ترانش، یادگار فردینش. ترانه تو فقط با خودت لج نکردی، با خاتون و آقابزرگ لج کردی.

نسترن ـ مهسا تو بگو چهار سال پیش چرا ترانه از خونه رفته؟ اصلا به فرهاد غیرتی نمی خوره که بذاره ترانه تنها زندگی کنه.

ـ یه روزی شاید خودم گفتم؛ فقط اینو بدون که من دو ساله مطلقم.

نسترن - شوخی می کنی!

مهسا ـ کاش شوخی بود، جز خودمون هیچ کس نمی دونه. همه فکر می کنن ترانه رفته اون ور آب واسه تحصیل.

دلم شکست. تکه پاره های این دلو جمع کردن آزارم میده. من سرشکستگی میارم واسه آقابزرگ. دلش نمی خواد جار بزنه بدبختی ترانشو. جار زدنی نیست، کی باور می كنه عزیز کرده فاروق خان بی لباس سفید بره تو خونه شوهر؟ دیگه نباید انتظاری داشت از من بی لباس سفید رفته و بی کفن سفید برگشته. خونه ی شوهرم، خونه ی من نبود، شوهرم هم شوهر من نبود.

***

پوشه ی برگه هاي تو دستمو گذاشتم جلو خانوم سليماني و گفتم:

ـ مگه اين طرف قراردادا خيلي كاره ان؟

خانوم سليماني ـ آره فدات شم. مثل اين كه خرشون خيلي برو داره. مهندس هم حكومت نظامي اعلام كرده و طبقه دهم رو ممنوع الورود.

ـ اي بابا، همچين كلاسي برمي دارن انگاري گفتگوی تمدن هاست. چهار تا امضا كه ديگه اين حرفا رو نداره.

آقای شكوري ـ نه بابا، يه كوچولو اون ورتر از گفتگوی تمدن هاست. طوري كه من شنيدم ریيس اين شركت طرف قرارداد هر پروژه اي قبول نمي كنه. كاراي كم؛ ولي مهمي انجام داده.

ـ نه، همچين خوشم اومد.

خانوم سليماني ـ فقط تو نيستي كه خوشت اومده. يه نگاه به سر تا پا خانومای شركت بندازي، مي بيني همچين اونا هم بدشون نيومده.

ـ راستي اين مهندس كاويان اين جا دقيقا چيكاره س؟

آقای شكوري ـ دست راست مهندس فرزين. مثل اين كه اون ور با هم آشنا شدن.

خانوم سليماني ـ الهي بميرم، شنيدم چهار سال پيش زنش مرده. ميگن خيلي عاشق زنش بوده.

آقایی شكوري ـ من موندم اين خانوما چطور اين قدر دقيق آمار كسيو در ميارن.

خانوم سليماني ـ مثل اين كه يادتون رفته كي آمار خانوم شمسو مي خواست ديگه، نه؟

آقای شكوري ـ ما يه عمر نوكرتونيم بابت اين قضيه.

خانوم سليماني ـ شما زن پا به ماهتو اذيت نكن، نوكري من پيشكشت.

يه لبخند و يه تبريك و يه باريك شدن چشم از بابت يه حسرت عميق. من و اين لبخند، من و اين بغض، من و اين درد. تا كي بشنوم و دم نزده تو خودم انبار كنم اين حجم تلنبار شده بغضو؟ همش به خاطر توئه، حاليته؟

*** 

كوله ی افتاده از شونه رو دوباره درست كردم و به عددايي كه كمتر مي شد خيره شدم. با يه حس بد به اسم بي حوصلگي مفرط. تو اين شركت رفيق پيدا كردن همون آب تو هاون كوبيدنه. شيطونه ميگه جاي اين شركت و اين دختراي انگار دشمن خوني به پيشنهاد مامان نرگس براي معلم خصوصي كلهم درساي نرگس حتي با وجود برادر جان جواب مثبت بدم و نه خفت كش اين مهندس فرزين بشم و نه متحمل نگاه سراسر دشمني دختراي شركت. انگار با نگاشون ارث نداشته ی بابا جوناشونو طلب مي كنن. از هم، از من. نمي دونم واسه چي؟ خانوم سليماني كه ميگه بخاطر تب عشقشونه به مهندس فرزين و من ميگم واسه خاطر تب جنونشونه؛ وگرنه اين كوه يخ چي داره كه ملت با نگاشون به جنگ تن به تن برن؟ والا! من كه چيز خاصي تو وجودش نديدم. خوشتيپي و خوش قيافگي دور و برم زياد بوده، چشم و دل سيري آورده. با وجود اون جذاب ترين دل قرصم كرده كه جذابيت دم كوزه بذاريش هم دو چيكه آب نميشه دستتو بگيره. حسام چي داره جز يه نگاه هيز؟ جز يه غرور و تكبر آميخته به نگاه اكثريت آقایون ايراني؟ جز پول و مكنت؟ جز مدرك معتبر اون ور آبي؟ چيز خاصي نداره، لااقل واسه من خاص نيست كه به خاطرش رقيب شمرده بشم.

در آسانسور كه باز شد نفسمو پوفي دادم بيرون و سر پايين و سراميك شمار رفتم طرف در كه ... نگام به كوله ی افتاده خودم و سامسونت افتاده پاهاي رو به روم بود. با همون سر پايين رو زانو نشسته سامسونتو بالا گرفته و با پشت دست تكونده گرفتم طرف صاحب پاها و سامسونت نرم از دستم كشيده شد. كولمو برداشتم و بلند شده تازه سر بالا كردم. يكي با يه جذابيت براي من عادي، با يه نگاه بالا به پايين؛ ولي با يه تفاوت. سبك، نرم، سيال. با يه كج خند گوشه ی لب.

ـ منتظر عذرخواهيم هستين؟

كج خندش بيشتر شيب گرفت و يه دستش مثلا جنتلمنانه گوشه كت ماركدارشو بالا زده فرو رفت تو جيبش و در جوابم گفت:

ـ ابدا، اصولا من بايد از يه خانوم متشخص عذرخواهي كنم.

د بيا، اين بابا هم كه هيزه. يعني كلهم مرداي اين ساختمون هيزن، جز اون آقای شكوري عاشق همسر پا به ماه. نه، من مي خوام بدونم با يه نگاه چطور تشخيص داد كه من متشخصم؟ اونم من، مني كه در نقل قولاي مهسا كاملا به اين موضوع واقفم كه سليطه اي بيش نيستم.

ـ در هر صورت هر دو خورديم به هم؛ پس نيازي به عذرخواهي نيست.

ـ كارمند اين ساختمونين؟

ـ چطور مگه؟

ـ احساس مي كنم شما رو يه جا ديدم.

ـ لابد مثل يه نقاشي مينياتوري توي يكي از موزه هاي لوور پاريس هستم؟

كج خندش پخش شد و قهقهش هوا رفت و بعد از يه دور به رخ كشيدن كلاس خندش با لبخند ته مونده اون خنده كذايي گفت:

ـ جالبه، من از خانوماي متشخص و حاضرجواب خيلي خوشم مياد؛ ولي جداي از شوخي من مطمئنم كه شما رو مي شناسم.

ـ نه بازيگرم، نه يه چهره سرشناس كه پوسترم تو كل شهر پخش باشه. شايد هم شما به زندگي قبل از اين دنيا اعتقاد دارين و به نظرتون اون دنيا يه ملاقاتي باهام داشتين؟

ـ شايد؛ ولي با نظريه پوستر موافق ترم. حس مي كنم خيلي برام آشنايين.

صداي مهندس فرزين ديروز تا حالا و حسام يك عمر و سر تخته شسته چند ساله تو گوشم صدا داد و اخمامو بيشتر تو هم تداخل داد.

ـ اميرعلي چرا اين جايي؟ دو ساعته بالا منتظرتم، فكر كردم از اين ور خيابون تا اون ور خيابون به رحمت ايزدي پيوستي.

ـ نه، داشتم يه اختلاط دوستانه مي كردم.

انگشت شصتم زير بند كوله و انگشتاي ديگم دورش حلقه شد و در حال گذر از كنارش گفتم:

ـ در هر صورت من يكي مطمئنم شما رو هيچ جا نديدم.

ـ خوشحال ميشم اسم اين خانوم متشخصو بدونم.

زير چشمي شاهد شدم واسه ابروهاي به سرعت بالا رفته و به همون سرعت گره خورده ی مهندس فرزين ديروز تا حالا. نگام باز برگشت روي مثلا جنتلمن رو به روم و گفتم:

ـ شما كلا با همه اين قدر زود حس صميميت مي كنين؟

ـ نه همه؛ فقط آدماي خاص و آشنا و چهره پوستري.

ـ اون وقت اجالتا كي بهتون گفته كه هر كسي از اين صميميت خوشش مياد؟

ـ من كلا كاري به خوش آمد كسي جز خودم ندارم.

ـ منم واسه آدماي زود صميمي شو و كاري به خوش آمد كسي نداشته تره هم خرد نمي كنم، چه برسه باب آشنايي بدم؛ پس خداحافظ.

نگاهي به مهندس فرزين هم نكردم تا باز شاهد بشم واسه حالات بصري كه تداعي گر عمو فريبرز و فرهاده برام.

ـ خب آشنايي با شما كه براي من كاري نداره.

ـ فقط به اين خاطر كه شما حس آشنايي دارين مي خواين عملي كنين اين آشناييو؟ نه بابا، باور كردم كه شما صد درصد به زندگي قبل از اين دنيا اعتقاد دارين.

باز هم كج خند چسبيده به لباي در نظر اكثريت خوش فرمش بيشتر زاويه دار شد و اين بار رو به مهندس فرزين گفت:

ـ شما خانومو مي شناسي حسام؟

بي نگاه به حسام خواستم در حين قدم برداشتن بدرودو دو دستي پيشكش آدم مثلا جنتلمن رو به روم كنم كه دستي روي شونم سنگين شد و گفت:

ـ مهندس فرزين، دختر عموم.

نگام جاي تعجب از برخورد فوق العاده استراتژيكي مهندس فرزين ديروز تا حالا، متعجب شد از چشماي باريك شده از تعجب مرد رو به روم و گفت:

ـ بايد فكرشو مي كردم. در هر صورت از ديدنتون خوشحال شدم خانوم.

نگاهش بي حال بود؛ ولي پر مهر. لمس مهرش خاص بود. مثل همه مرداي هيز نبود. رنگي از واقعيت آشنايي داشت و لحن بي انرژي و در خلاف چند لحظه پيشش بود كه سنگين تر كرد فشار دست مهندس فرزينو رو شونم و مني كه دلم خواست بدونم راز پشت اين آشنايي اعتقاد پيدا كرده به جهاني قبل از اين دنيا.

ـ من ... من ديگه بايد برم، داره ديرم ميشه.

مهندس فرزين سري تكون داد و اين بار باز اميرعلي به گفته حسام اظهار وجود كرده گفت:

ـ حسام دير وقته، بهتره دخترعموتو برسوني، بعدا هم مي توني اون پوشه رو بهم بدي.

نگاهش روي من بود و باز لبخند از جنس مهر و نگاه آشنا و من ناآشنا به اين نگاه آشنا.

مهندس فرزين ـ خب، باشه پسر، ترانه تو لابي منتظر باش وسايلمو برمي دارم و ميام پايين.

منتظر جواب من نشده دست داده با اميرعلي خان و قدم تند كرده رفت طرف آسانسور و اميرعلي در دو قدمي من وايساده گفت:

ـ خوشحالم كه ديدمت، بالاخره ديدمت! بهتره من برم، خداحافظ.

به جاي خداحافظي مغزم شروع به پردازش اين جمله ی "بالاخره ديدمت." كرد و خواست بدونه مگه من بلا نسبت شكيرا، شكيرام؟ يا جوليا رابرتز كه يه مردي در حد اون و در چشم دخترا فوق جذاب بهم اين جور جمله جوگيرانه اي بگه و دم به دقيقه نگاه پر عطوفت شليك كنه.

***

باورم نشده به پشتي صندلي جنسيس سودان مهندس فرزين تكيه زده، بالاخره از هنگي در اومدم و گفتم:

ـ من سر همين چهار راه پياده ميشم.

ـ فكر نمي كنم خونت اين ورا باشه.

ـ ممنون، دوست ندارم به خاطر رودربايستي با رفيقت مجبور شي اين همه راهتو دور كني.

ـ هيچ كس نمي تونه منو تو عمل انجام شده قرار بده، حتي اون.

ـ آدم مهميه؟

ـ نمي شناختيش؟

ـ نه، چرا مي پرسي؟

ـ احساس مي كردم اون مي شناستت، انگاري آدم خيلي مهمي باشي تو زندگيش.

ـ ولي من تا حالا اونو نديدم.

ـ خيلي خب؛ پس چطوره در مورد قبل از اين دو سال اومدن من حرف بزنيم كه دلمون هم تا خونت نگيره.

ـ كه چي؟ دنبال چي هستي؟

ـ يه بخش حل نشده از ذهنم. اين كه چرا نوه ی عزيز كرده فاروق خان دو ساله كه نيست و واسه چي آقابزرگ واسش شرط ارث گذاشته.

ـ فكر نمي كنم ندوني.

ـ دونستش در حد يه عكس سه نفره س لا فال حافظ مهسا.

ـ پس هنوز نگهش داشته.

ـ پشتش هم نوشته بود. ازدواج دو تا عزيز تريناي زندگيم تا ابد مبارك.

ـ اون وقت مهسا مي دونه كه خان داداشش تو وسايلش سرك مي كشه؟

ـ روز عيد ديدم، يادش نبود و خودش كتابو داد دستم.

ـ واسه وقت گذروني خيلي بيشتر از اين بحث هست.

ـ ولي من مشتاق اين بحثم.

جدي حرف زدنت نابود مي كنه. در حد آقابزرگ ميشي وقتي مي خواي حرفت كرسي نشين بشه مهندس. بيا و بگذر. من طاقت زير و رويي خاكستراي اين دلو ندارم، بي خيالم شو.

ـ از كجاش بگم؟ چهار سال پيش عاشق يكي شدم تو مهموني تولد مهديس و بعد هم پامو تو يه كفش كردم كه يا اون يا هيچكس. آقابزرگ هم گفت يا ارث يا اون. منم گفتم اون و زنش شدم، بعد فهميدم يه چيزايي اين وسط درست در نمياد. آقبزرگ يه چي حاليش بود كه اين جوري مي گفت. بعد هم با مهر طلاق برگشتم خونه آقبزرگ كه اون شرطو واسه ارث بابا فردين گذاشت.

ـ خلاصه و مفيد. يارو وضعش بد بود؟

ـ شوخيت گرفته؟ سرتر از همه مردايي بود كه تو زندگيم ديدم.

ـ ولي از مامان شنيدم واسه پولت مي خواستت.

ـ خبر داري از ثروت جداي از ارث و ميراث آقابزرگ كه بابام واسم گذاشته؟

ـ يه چيزايي از بابا شنيدم.

ـ تو يه دوره اي چند تا طلبكار داشته. روي اون پولا حساب باز كرده بود؛ ولي بعد تونست كله پاشون كنه و چند تا شعبه اون ور آب هم بزنه.

ـ خنده دار بود و خيلي ابلهانه.

ـ خب آره، براي مهندس فرزين همه چيز ابلهانه س.

ـ آره، من از اين عشقاي آبكي و دو روزه متنفرم. يه مرد هيچ وقت نمي تونه عاشق باشه، وقتي سرش گرم دو دو تا چهار تاشه.

ـ ولي يه زن مي تونه عاشق باشه، حتي وقتي دنبال اينه كه دو دو تاشو بكنه پنج تا.

ـ هر چيزي نيازمند منفعته، حتي ازدواج.

ـ اُه، يادم نبود مهندس تزاي خودشونو واسه هر چيزي دارن، حتي ازدواج.

ـ حداقلش طلاق گرفته برنمي گردم و واسه ارثي كه حقمه سگ دو نمي زنم.

زخم مي زني؛ اما از جذام بيزاري.

دلت گرم اين خرد كردنامه كه پوزخندت شده نيشخند؟ من يه روزي به همتون ثابت مي كنم حتي اون دو سال زندگيم هم بي ثمر نگذشته. نمي خوام، من اين بار تحقيرو نمي خوام. من نيشخند كنار لب هر كس و ناكسيو نمي خوام. دلم از همه اين نخواستنا پره. من كاسه صبرم و اين كاسه لبريزه.

ترمز دستي كشيده برگشت طرفم و نگاشو سوق داد ته كوچه و گفت:

ـ با همه حقارتش؛ ولي خوب دهن آقابزرگو بسته. از بچگيت اين جوري دل آقابزرگو بردي ديگه، نه؟

ـ دشمني تو سر ثروتمه يا محبت خرج شده برام؟

ـ دشمني من دشمني نيست، بذارش پاي كنجكاوي.

ـ به نظرت سخت نيست؟

ـ فكر نكني بهش آسونه.

ـ مهندس فرزين، من بابت همه وقتايي كه به نظرت تو حقت نامردي شده متاسفم، راحت شدي؟

ـ نيازي به تاسف تو نيست. تو حق من تك پسر هيچ وقت نامردي نشده؛ ولي يه چيزي رو مخمه. مايه نگراني بودنت، حتي تو خونه ی ما.

ـ فلسفه ی آشي كه پريروز خوردي رو مي دوني؟

نگاش گوشه چشمي و سر تكيه داده به پشتي صندلي برانداز كن بهم خيره شد و من نگامو دادم قاطي باريكي اون كوچه و خاطرت دو ساله تنهاييم.

ـ فرهاد ميگه وقتي مامان و بابا تو اون تصادف مي ميرن، من از دوري مامان چند روز تب مي كنم و يه شب تشنج. دكتر گفته بوده تا صبح دووم بيار نيستم. خاتون نذر مي كنه اين ديگ آشو، شايد دليلش واسه خيليا از ياد رفته باشه؛ ولي واسه من و خاتون وآقابزرگ هيچ وقت از ياد رفتني نيست.

ـ عمو فردين كه مرد خونواده داغون شد. يه جور مهره اصلي بود. آقابزرگ هميشه عمو فردينو يه جور ديگه دوست داشته.

ـ چون مديريتش شبيه آقایبزرگ بود. دلرحمي عمو فريبرزو نداشت واسه كارگر جماعت و آرزو پروري و دنبال كار خود رفتن فرهاد هم تو خونش نبود. تو واسه آقابزرگ همون فردينی، حتي با دنبال آرزو رفتناي خودت. مممنون از پيشنهاد رفيقت بابت رسوندنم و تويي كه تو رودربايستي موندي.

ـ من رودربايستي تو كارم نيست، خوش ندارم يه چيزو دو بار تكرار كنم.

ـ آخ، ببخشيد مهندس فرزين.

نموندم تا اون نيشخندو ببينم. ماشين كه تو پيچ كوچه تنگ گم شد، يه لبخند نشست كنج لبم. پسر بدي نيست؛ فقط عادت نداره به خاكي بودن فرهادوارانه من عادت كرده. حسامه، نوه فاروق خان. اوني كه يه عمره من و مهسا با شوخي و خنده مثلا حسودي كرده چشم ديدن ارث خور اصلي بودنشو نداشتيم. راستي اميرعلي كي بود؟ دلم هنوز گرم نگاه آشناشه، يه جور تلاقي. ديگه بسمه، اعتقاد به جهان قبل از اين دنيا داشتن كمترين عضو كلكسيون خرافاتم بود كه به سلامتي كارت عضويتش هم صادر شد!

***

گوشم به حرفاي كاويان بود و نگام تو پس زمينه ی صورتش. يعني اين مرد شاد جلو روم هم سختي كشيده س؟ انگار واسه مني كه خون دلي عايد سختيام شده اين مدل رفتار بعيده. خانوم سليماني ميگه عاشق زنش بوده. دلم مي گيره. يكي هم كه شوهرش عاشقشه بايد بره زير خاك. دلم بد جور مي گيره. يكي هم مثل من اين همه عاشق، شوهرش بايد بره پي خوشياش، بدون اون.

كاويان ـ خانوم مهندس پس متوجه حرفام شدين؟

ـ بله جناب كاويان، سعي خودمو مي كنم؛ ولي هنوز غيرقابل هضمه برام كه چطور مهندس فرزين خواستن من هم تو همچين پروژه مهمي شركت داشته باشم.

كاويان ـ از من مي شنوين اين مهندس ما هيچ كاريش بي حساب و كتاب نيست. بين خودمون باشه، يه اخلاق مزخرف هم كه داره، اينه كه واسه كاراش به هيچ كس توضيح بده نيست.

يه لبخند شد چاشني صورتم واسه شوخ طبعي مهربون نگاه كاوياني كه حالا با حس عذاب وجدان از تمسخر اين چند وقتش تو دلم جلوش قد علم كرده وايساده بودم. خركيفيو حالا حس مي كنم، با شنيدن خبر اين كه مهندس فرزين حاضر شده كه من هم تو پروژه حياتي شركت داشته باشم. گرچه مشكوكه؛ ولي قابل تشكره.

ـ در هر صورت خوشحال ميشم كه از مهندس فرزين از طرف من تشكر كنين.

ـ چرا خودتون از من تشكر نمي كنين مهندس فرزين؟

رو پاشنه پا چرخش سيصد و شصتو زدم و با يه لبخند تمام بعد، زل زده تو صورتش گفتم:

ـ روز بخير مهندس.

مهندس فرزين ـ روز شما هم بخير خانوم.

ـ مي خواستم بابت اين لطفتون ازتون تشكر كنم.

مهندس فرزين ـ نيازي به تشكر نيست، من ايده ی جديد مي خوام. طرحاي شما با اين كه جاي كار زياد داشت؛ ولي براي يه پروژه آخر ترم بدك نبود. بهتره يه كم به تنوع فكر كرد. در ضمن خودتونو براي جلسه ی آخر هفته آماده كنين.

ـ بله مهندس.

كاويان در حال گذر از كنارم آروم گفت:

ـ اين مهندس هم يه چيزيش ميشه.

لبخندم باز كش اومده تقديم مهربوني صورتش شد. اسم نگاشو چي بذارم نمي دونم. حتي با خيرگيش هم مي دونم كه هيز نيست. انگاري كنجكاوانه س. يه جورايي حتي با اون كله كچلش كه تازه از آقای شكوري كسب اطلاع شده بودم كه خودش هر ماه كامل مي تراشدش، بامزه بود. مردم هم چت مي زنن، مو دارن و مي تراشن.

***

دو تايي سر چسبونده به سر خاتون و متحمل نيشگوناي كبود كنندش با نيش باز در سكوت كامل در حال ذوق مرگي واسه نجات يك بشر از نژاد دختران دم بخت از بي شوهري به سر مي برديم كه با سقلمه آخر خاتون مهسا پخش زمين و با كشيده شدن دستم توسط مهساي زمين خورده منم با زانو خرد شده به صورت راضي خاتون تلفن به دست خيره شدم.

خاتون ـ نگين اين حرفو ... ماشاا...، هزار ماشاا... قربون قد و بالاش برم من، همه چي تمومه ... پس ما آخر هفته مزاحم مي شيم ... سلام خدمت آقاي دكتر هم برسونين.

مهسا بمحض قطع تماس با نيش چاك خوردش گفت:

ـ چي شد؟ ميرين خواستگاري؟

خاتون ـ آره، ميريم خواستگاري نسترن، نه تو كه انقده ذوق كردي. ورپريده ها انگاري حاليشون نيست دارم تلفن حرف مي زنم. يكي يه دونه بزنم كه تا دو روز حال خودتونو ندونين.

مهسا ـ نه خاتون، از شما به ما زياد رسيده.

فرهاد رو نيگا؟ انگاري چه خبري بهش دادن. شانسو مي بيني؟ حالا العهد دكتر هم بايد يه ماه زودتر برگرده ايران كه عمو جان ما ماهي گيري كرده تو آب گل آلود و بخواد آخر هفته اي بره تندي به وصال نسترن خانومش برسه.

مهسا ـ نميري شما از ذوق؟

فرهاد ـ چه كنم ديگه!

ـ كار خاصي نكن؛ فقط اون نيشو جمع كن حالمون بد شد. دوماد هم اين قدر ذليل؟

خاتون ـ ورپريده ها چي كار بچم دارين؟ چشم ندارين ببينين بعد اين همه سال سرش به سنگ خورده و مي خواد زن بگيره؟

مهسا ـ ديگه اگه سنگ خورده باشه تو سرش؛ وگرنه اين بي بخارو من هنوزم شك دارم به آخر هفته برسه. شانس كه نداري خاتونم، زرت يه عمل جراحي مهم مي افته وسط تايم خواستگاريش و همه چي داغون ميشه، نسترن هم پرپر.

فرهاد سيب پرتاب كرده گفت:

ـ مرده شور اين سق سياتو بببرن من راحت شم. كوري چشم تو هم شده گوشيمو اون شب خاموش مي كنم.

گلرخ جون ـ ايشالا به خيري و خوشي تموم ميشه و ما آرزو به دل عروسي تو نمي مونيم.

فرهاد ـ بابا من نمي دونستم همه آرزو عروسي منو دارن.

مهسا ـ آره مادر، دل خاتونم آب شد تا تو رو تو لباس عروسي ببينه.

باز پرتاب سيب و باز جا خالي مهسا و باز جملهی "خجالت بكشين، قد خرس سن دارين" خاتون.

دلم تنگ اتاقم شد. پاهام قدم گرفتن طرف اتاق. در پشت سرم بسته شد. گاهي دلگيرم از چشماي خاتون كه وقتي اسم لباس عروس مياد برگرده رو من و پر بشه از حجم حسرتاي كشيدش و كشيدم. من از اين سهمم راضيم خاتون جان. سهم من همين حسرتاست، تو ديگه حسرت به دل نباش، شادي به دل عروسي ته تغاريت باشه. از پنجره باغ كه بيرونو نگاه مي كنم دلم ميره واسه عاشقانه هاي آقابزرگ و درختا. دلم ميره واسه مهربوني پدرانه عمو فريبرز واسه گل و گياها. چطور بي خيال اين عاشقانه ها و پدرانه ها و حسرت كشيدنا شدم؟ فرهادم داره دوماد ميشه، فرهاد نيومده تو محضر خطبه خون ازدواج من داره دوماد ميشه، دلم حسرت به دل نگاهت موند فرهاد جان. تو مرامم تلافي نيست؛ وگرنه حسرت به دلیت واسه بي من بودنت تو مراسم حقته. پشت و پناه مي خواستم نشدي؛ ولي اين بار من پشت و پناه عروسيت ميشم. سر سفره عقدت نميام، شگون ندارم، دختر طلاق گرفته شگون نداره.

***

حسام لبخند خورده زيرچشمي نگام كرد و گفت:

ـ پس فرهاد هم رفت قاطي مرغا.

ـ فكر مي كردم از گلرخ جون شنيده باشين.

ـ ديشب نرفتم خونه.

ابروهام بالا پريد و تو يك حل معادله به اين نتيجه پربار رسيد كه مهندس فرزين زندگي مجردي نامبر واني داره.

ـ اين پوشه رو مطالعه كردم، يه جورايي خيلي خوب بود.

ـ بهتره تمام تمركزت رو بذاري واسه آخر هفته، من جلو اميرعلي آبرو دارم.

ابروهام باز بالاپريده به صورت مهندس فرزين خيره موند كه خودش با درك بالاش به اين نتيجه رسيد كه توضيح بده.

ـ اميرعلي رئيس شركت طرف قرارداده. تو يه همايش تو تركيه باهاش آشنا شدم. در ضمن آخر هفته بايد يه كم به تيپ و قيافت برسي.

دلم باز مي گيره. كه چي؟ بد تيپ و قيافم؟ به دل نمي شينم؟ سادم؟ مي خوام همين جور باشم، دو ساله كه مي خوام اين جور باشم.

سر پايين رفتم طرف در كه گفت:

ـ يادم نمياد اجازه داده باشم از اتاق بري بيرون.

خفت كشي براي يه مرد از جنس تكبر يعني آخر خرد شدن، يعني با همه بودن حس كاش نبودن كردن، من از اين خفت كشي بيزارم. يك روزي مي رسه، دير نيست.

سر پايين بي نگاه برگشتم طرفش كه گفت:

ـ پول داري واسه لباس؟

باز من و حس خفت كشي، باز من و حس بي قرار درك نشدن. من همينم، چرا همين جور نمي بينم؟

ـ بله، اون قدرا هم بدبخت و مفلس نيستم مهندس فرزين.

تلخي لحنم و سنگيني نگاش كه تو هم مي پيچه، فضا خود به خود نفس تنگ مي كنه.

ـ ناراحت شدي نوه ی فاروق خان؟

ـ يه عمره عادت كردم واسه حرف آدماي بي ارزش تره خرد نكنم.

صداي بلند پوزخندش و حس لبخند نقش بسته رو لبم.

ـ خوبه، جالبه. اولين كارمندي كه جلو رو آدم واميسته و حاضر جوابي مي كنه. حس جالبيه.

ـ مي تونم برم مهندس؟ خانوم سليماني بهم نياز دارن.

ـ برو؛ ولي آخر هفته و شرايطشو يادت نره.

دستگيره رو هم كه فشار ميدم حس مي كنم فشردگيش به فشردگي قلب يخزدم نيست. دلم تنگ همون روزاييه كه مهسا علي بي غم صدام مي زد. علي بي غم كجايي؟ دلم تنگ توئه، تنگ همه سالاي با هم بودنمون. چي شد كه رفتي؟ من ولت كردم؟ يا تو بي مرامي؟

***

مهسا به مانتو و من به اتیكتش خيره بوديم. قيمتش نجومي كه نه كهكشاني بود.

ـ مهسا اين كه خيلي زشته.

ـ تو از بچگيت سليقه ی درست درموني نداشتي، برو همينو پرو كن.

ـ مهسا نگاه كن. من ديگه مثل چهار سال پيش كيفم پر پول نيست. حاليته؟

ـ ترانه پوز حسام به خاك ماليدن ارزش سر گشنه زمين گذاشتنو داره. اون كثافت هر چي لايق اون هرزه هاي زير خوابشه بارت كرده، نمي خوام خرد شده ببينمت. پريشب تا حالا يه چي تو گلومه كه دم به دقيقه اشكمو در مياره؟ دلم مي سوزه از اين كه از هممون وضع توپ تري بايد داشته باشي؛ ولي واسه يه لج و لجبازي بايد منت اون برادر نسناس منو بكشي.

ـ مهسا داري پشيمونم مي كني از درد و دل كردن.

ـ پشيموني از چي؟ چقدر تو خودت ريختي ترانه؟ اون حسام عشقشه خرد كردن دخترا. دلش مي سوزه از اين كه محل سگ هم بهش نميدي. عادت كرده دخترا تمام و كمال در خدمتش باشن. نمي تونه ببينه يكي واسش تره هم خرد نمي كنه.

ـ مهسا تخته گاز نگير و تا ته برو. من بايد تو اون جلسه شيك باشم، با يه لباس ارزون تر هم مي تونم.

ـ آره؛ ولي اينو هم مي توني بخري. اون قدر پس انداز فكر كنم داشته باشي كه واسه رو كم كني خرجش كني. در ضمن يادت نره كه اگه خواستگاري اين زنگوله پا تابوت قرار نيست ببرنمون؛ ولي واسه بله برون تلپيم خونه نسترن اينا؛ پس بايد يه چي بپوشي در حد برادرزاده دكتر فرزين. حاليته؟

ـ من حريف تو بشو نيستم، ميرم پرو كنم.

ـ آ قربون آدم چيز فهم، برم ببينم شلوار ملوار درست درموني واسه اين مانتو دارن؟

ـ برو ببينم مي توني كل زندگي ما رو بدي واسه يه مانتو شلوار؟

ـ عزيزم هنوز كفش و كيف و روسري و شال هم مي خواي.

صورتم زاري به خود گرفت و مانتو به دست رفتم طرف اتاق پرو.

***

وقتي از مغازه بيرون مي اومديم، مهسا در حال تعريف از مانتوي بلند و تنگ قهوه اي و شلوار مشكي و كيف و كفش قهوه اي مشكي و شال چروك مشكيم بود و من تو شيش و بش خرج كردني كه جونمو درسته تقديم عزراييل كرد و عزراييل پس زده باز تقديمم كرد خدمت مهسا جان. مهسا جاني بسازم من كه اون سرش ناپيدا. نفسش جای گرمه و ما رو هم مثل خودش فرضيه سازي مي كنه.

***

گوشيم واسه بار دهم زنگ خورد و من برداشته گفتم:

ـ الان درست جلو ساختمونم؛ شما فقط بگين كدوم طبقه؟

ـ طبقه دهم. خانوم فرزين فقط زود باشين، جلسه داره شروع ميشه.

ـ بشمر سه بالام، فعلا.

قدمام تند شدن طرف آسانسور و بازم تو جنگ و جدال مغزيم حرص خوردم ازدست حسام خان فرزين با اين حرفشون كه هر كس خودش بياد شركت. چهل و پنج دقيقه فقط آدرس پيدا مي كردم.

از آسانسور زدم بيرون و جلوي منشي سر كرده تو مانيتور جلو روش وايسادم و گفتم:

ـ از شركت گيتي گستر اومدم، مهندس فرزين هستم.

نيشخند كنج لبش با حجم رژهاي جگريش زاويه دار تر شد و خيره بهم گفت:

ـ پس منم نيكول كيدمنم.

ـ خانوم محترم مگه من با شما شوخي دارم؟ جلسه داره شروع ميشه. لطفا اگه شك دارين هماهنگ كنين.

ـ تا جايي كه من مي دونم اولا مهندس فرزين يه آقاي جوون و خوش تيپ تشريف دارن. دوما الان تو جلسه هستن.

ـ شما يه هماهنگي بكنين متوجه ميشين.

قبل از حرفي با اداي كامل واجبات تمسخر در بزرگ باز شد و اميرعلي خان با پرستيژ بيرون اومده با اخم خيره شده به منشي اظهار وجود كردن.

اميرعلي ـ چرا خانوم مهندسو معطل مي كني؟ مهندس من ازتون معذرت مي خوام، بفرماييد.

گوشه چشم اومدن واسه آدمي كه تا چند دقيقه پيش داشته حالگيري مي كرده ازت يعني ته ته عشق و حال روزانه. با يه لبخند مليح از كنار اميرعلي كه درو برام باز نگه داشته بود رد شدم و نگام تو نگاه عصبي حسام نشست و با لبخند روي تنها صندلي خالي نشستم و با لوندي در اثر جاذبه لباس هاي جديد دسته موهاي تو صورتم رو با ناخوناي بلندم كنار زدم. اميرعلي در حال نشستن يه لبخند آشنا پاشيد به صورتم و گفت:

ـ بازم ازتون معذرت مي خوام.

ابروهاي حسام و خانم كنارش همزمان بالا پريد و منم خركن ترين لبخندم رو براي اميرعلي جان به عرصه نمايش گذاشتم.

سايت پروژه عالي بود. از حق هم نگذرم نقشه هاي پيشنهادي دو گروه معركه؛ ولي هر دو يه اشكال ريز داشت كه سعي كردم چشم پوشي پيشه كنم و جلوي مهندس فرزين حرفي نزنم. واسه تايم تنفس اميرعلي كنار صندليم وايساد و بطري آبميوه رو خودش باز كرد و برام ريخت تو ليوان و گفت:

ـ از خودت پذيرايي كن.

نگام رنگي از تعجب داشت و اون نگاه متعجبمو با يه نگاه آشناي نا آشنا جواب داد و كنار حسام خيره شده به اون همه صميميت اميرعلي وايساد و شروع به حرف زدن كرد. هنوز نگام به اميرعلي بود كه با چشم و ابرو اشاره كرد آبميوه رو بخورم. دستم دور ليوان حلقه شده بالا اومد و لباي رژ زدم خيس تر شد.

جلسه كه باز شروع شد اميرعلي اين بار رو كرده بهم گفت:

ـ من احساس مي كنم خانوم مهندس يه جورايي از نقشه ما يه ايرادي درآوردن، درست ميگم؟

دوازده جفت چشم برگشت طرفم و من خيره شدم به حسام و دختر كنار دستش كه سراسر نفرت بهم خيره بود.

ـ خب، خب زياد مهم نيست. اصلا چيز خاصي نيست؛ فقط يه لحظه از نگاه يه خريدار كه وارد مجتمع تجاري ميشه به موضوع نگاه كردم.

اميرعلي ـ خوشحال ميشم ايدتونو بدونم.

ـ اين پروژه به نظر من به شرطي مي تونه پيش فروش خوبي داشته باشه كه جاي طبقه شهر بازي به طبقه آخر انتقال پيدا كنه. هر فروشنده اي مي دونه كه يه بچه هميشه زورش به مادر پدرش چربيده و خونوادش مجبورن براي بردن اون به شهر بازي تمام طبقاتو عملا ديدن كنن و اين يعني يه نوع جلب مشتري. بودن شهربازي تو آخرين طبقه مي تونه نورگيري بهتري داشته باشه، اونم براي جلب نظر بچه ها.

ساكت شده و نگران سرمو پايين انداختم كه صداي كف زدن كسي سرمو بالا آورد. اميرعلي هم يه چيزيش ميشه.

اميرعلي ـ عالي بود، من به خاطر يه خواهرزاده شيطون اين جور مورديو تجربه كردم. نظر فوق العاده اي بود خانوم مهندس.

كاويان ـ به نظر من هم فوق العاده بود، بچه ها هميشه تو اين موارد زورگو بودن.

حسام ـ به تيمم ميگم طرحا رو عوض كنن؛ پس پروژه آخر اين ماه شروع ميشه.

اين بار دختر كنار دست حسام لبخند زنون به اميرعلي بي توجه گفت:

ـ البته به خاطر اين طرح موقعيت هاي بهتري رو از دست ميديم.

اميرعلي ـ تو كار ما ريسك پذيري حرف اولو مي زنه خانوم نادري.

باز يدك كشي نگاه غرق در نفرت خانوم نادري و ابروهاي گره خورده حسام خان فرزين و لبخند آشناي نا آشناي اميرعلي.

***

با لبخند جلوش وايسادم و دستشو پس زدم و شروع كردم به گره زدن كراوات كه مهربوني نگاشو حس كرده سر بالا كردم.

فرهاد ـ برام دعا كن واسه استادم مقبول بيفتم.

ـ خيلي مي خوايش؟

فرهاد ـ اولا فكر مي كردم واسم يه حس عاديه؛ اما حالا مي بينم همه جوره مخلصشم.

ـ من دلم روشنه، اصلا مگه دوماد بهتر از تو هم قراره گيرشون بياد؟

فرهاد ـ ترانه من هميشه ممنون اين اعتماد به نفساتم.

مهسا ـ منو چي؟

فرهاد ـ تو كه خل و چل خودمي.

مهسا ـ كاش خاتون ميذاشت ما هم بيايم.

فرهاد ـ خوبه نذاشت؛ وگرنه سه تاييتون واسم آتيش مي سوزوندين. همون يه دونش واسه كلهم مراسم كفاف ميده.

ـ برو پسر كه امشب راضي كردن دكتر سخت گير مملكتو بايد انجام بدي.

مهسا ـ غلاميشو بگو واسه خاطر نسترن خانوم، ميگما يه كار كن اعتماد به نفس بگيري تا اون جا. از اولي كه نشستي تو ماشين مثل هميشه آهنگ مورد علاقه رو بذار و كيف دنيا رو ببر.

ـ چه آهنگي؟

مهسا ـ بابا همون نسترن با تو دل من ...

فرهاد يه پس گردني، خل و چلشو مهمون كرد و گفت:

ـ برو عمتو دست بنداز.

ـ دوباره با عمه فريبا شوخي كردي؟ راپورت بدم؟

فرهاد ـ شما فعلا برو ببين اين دسته گلي كه گلرخ جونتون خريده خوشگل هست يا نه؟

ـ پس چي خيال كردي؟ سليقه گلرخ جونم هميشه تكه. فرهاد ايشاا... خوشبخت بشي.

گا ه گاهي كه سر مي ذارم رو سينه ورزشكاري عمو جان، دلم قرص همه مهربونياش ميشه و دلتنگ ميشه واسه همه روزاي خوش گذشته. فرهادم تو به جاي من خوشبخت شو. به جاي من پس بزن همه دلتنگيا رو. نگارو پس بزن، نسترن همون با تو دل منه، با اين دل بمون.

***

ـ حالا بله برون كي هست؟

عمه فريبا ـ آخر هفته. هل بودن انگاري.

نگام به پشت چشم نازك شده عمه و لب گزيدگي خاتون از اين نيش و كنايه بود كه فرهاد گفت:

ـ من كه تا آخر هفته دق مي كنم.

عمه فريبرز ـ آقابزرگ زن ذليليش بدجور به خودتون رفته.

آقابزرگ ـ بچه چرا حرف در مياري؟ من كي زن ذليل بودم؟

ـ نبودين؟ والا تا جايي كه سن من كفاف ميده خاتون مي گفت فاروق، شما جون تقديم كرده سه سوته در خدمت بودين.

مهسا ـ حالا بابای منم كم نداره. كافيه مامان بگه فريبرز، بابا جان اون سر دنيا هم باشن، ايكي ثانيه دست به سينه در خدمتن. ارثيه انگار تو فاميل.

خاتون ـ فردينم هم با همه غد بازياش دلش مي رفت واسه تارا. خدابيامرزا خيلي عاشق هم بودن.

آقابزرگ ـ خاتون جان الان چه وقت اين حرفاست؟ الان بايد خدا رو شكر كنيم و دست دكترو ببوسيم كه اين ته تغاري ما رو به غلامي قبول كرده و دختر دسته گلشو بدبخت.

فرهاد ـ من هميشه مديون مهربونياتون بودم آقابزرگ.

آقابزرگ ـ قابل نداره باباجان.

لبخدم رو صورت داشت پخش مي شد كه با حرف مهديس صورتم خنديدن يادش رفته، زل زده به گلدون كريستال رو ميز موند و دلم پيچ خورد و دهنم تلخ شد. دلم مي گيره از اين حالگيريات مهديس جان.

مهديس ـ خدا كنه حداقل اين ازدواج مثل ترانه تو آب درنياد. آخه چشمون بد ترسيده سر عاشق معشوق بازي.

گلرخ جون دست كشيد رو دستم و باز زيرپوستي مهربونيشو حس كرده دلم كمي گرم شد.

آقابزرگ ـ صد بار گفتم خوش ندارم تو اين خونه حرفي از اون اتفاق زده بشه. حاليتونه؟ مهديس بهتره از اين به بعد مراقب حرف زدنت باشي.

سرم بالا نيومد تا طعم گس لبخند رضايت مهسا رو بچشه. من سر پايين افتاده حس مي كنم آرامش نگاه فرهاد و گلرخ جون و مهشيد و مهسا و خاتونو. من نمي خواستم اين طور بشه.

از سر جام بلند شدم و گفتم:

ـ من امشب بايد زودتر برم خونه، ببخشيد.

كسي حرفي نزد و من در حال گذر از كنار مهديس شنيدم حرف تلنبار شده رو دلشو.

ـ هميشه شانس داشتي؛ ولي بعضي وقتا آدما بدشانسي هم ميارن.

چشام لبريز اشك و گلوم باركش بغض. دلم پر از بي مرامي اون و تنم گر گرفته از ياد و خاطرش. همه اينا به خاطر توئه. به نظرت ميشه روزي ازت گذشت؟

فرهاد ـ ترانه مي رسونمت.

ـ نه، نيازي نيست. سر شبه، تو هم خسته اي. شب خوبي داشته باشين.

فرهادم ممنون. ممنون به خاطر درك بالات. ممنون به خاطر دونستن من محتاج تنهايي و قدم زدن. كاش بعد از اين دو سال هم نمي اومدم. تنهايي هميشه هم طعم تلخ نداره. تنهايي با همه بديش يه خوبي داره، نيش و كنايه تو خلوتت جايي نداره.

*** 

نگام به پلاناي پهن شده روي ميز بود كه كاويان گفت:

ـ به نظرتون بهتره؟

ـ عاليه، معركه س.

حسام ـ تحليل و نقد بنا با شما، من براي اولين بار مي خوام به يه تازه وارد اجازه همچين كار مهميو بدم. مي دونم اين كار يه جورايي فرماليته س؛ ولي واسه اميرعلي مهمه. اون وسواس زيادي داره، اكثر پروژه هاش توي تركيه معركه بودن؛ پس نمي خوام به خاطر سهل انگاري يه نفر اين موقعيتو از دست بدم.

كاويان ـ فكر نكنم حتي اگه خانوم مهندس سهل انگاري هم كنن مهندس زند ايرادي بگيرن. احترام خيلي زيادي واسه خانوم مهندس قائلن انگار.

نگاهت يعني چي؟ فكرت انگاري بدجور اشتب مي زنه. مهندس زندي كه من ديدم رنگ نگاهش رنگ نگاه مرداي ديگه نيست. حس داره. آشنا، آشناي نا آشنا، يه عذاب قاطي به نگاه، يه لبخند تلخ، يه مهربوني زيرپوستي. نميشه تعبير كرد. سعي مي كنم تعبير نكنم اين گنگي تو رفتار اميرعلي رو.

حسام ـ در هر صورت بايد ياد بگيرين كاراي شركت منو به نحو احسنت انجام بدين. همه اطلاعات توي اون پوشه س. در ضمن اين كار شما تعيين مي كنه كه تو اين پروژه تا آخر جايي دارين يا نه.

ـ همه سعي خودمو مي كنم.

حسام ـ مي تونين برين.

عقب گرد كرده با يه پوشه دكمه دار آبي از اتاق با دكوراسيون مشكي سفيدش زدم بيرون و يه لبخند شد بك گراند اين صورت. چند روزه دپرس از تداعي خاطرات اين چند ساله. صداي دوباره باز شدن در اتاق نگامو به سمت كاويان كشوند.

ـ اميدوارم موفق باشين، به نظر من شما لياقت اينو دارين كه تو تيم طراحي وارد بشين. مهندس فرزينو نميشه آسون راضي كرد.

ـ ممنون از قوت قلباتون.

بازم لبخندش و خيرگيش و باز دونستن اين كه اين خيرگي از جنس ملموس هيزي نيست.

ـ در ضمن، شما با مهندس زند آشنايي دارين؟

ـ نه؛ ولي ايشون اصرار دارن كه منو يه جا ديدن.

ـ چه جالب. اولين باره كه مهندس زند براي كسي از پشت ميز مديريتش بلند ميشه و با تمام احترام اونو به اتاقش راهنمايي مي كنه. اون قدر عجيبه كه ميشه گفت مهندس فرزين هم با همه خونسرديش شوكه شده بود.

ـ فكر نمي كنم زياد هم براي يه مرد جنتلمن عجيب باشه.

ـ آره؛ ولي نه براي كسي كه همه تقريبا مي دونن رابطه زياد خوبي با خانوما نداره.

ـ مهندس زند؟ امكان نداره. ايشون بر اساس برداشتاي من يه آدم صميمي و گرمي هستن مخصوصا در ارتباط با خانوما.

ـ نه همه ی خانوما، فعلا فقط شما.

ابروهام بالا پريده و چشمام خرگوشي به گلدون كنار سالن خيره موند و باز به گرمي اون نگاه فكر كرد. اميرعلي كجاي اين معادله چند مجهولي زندگي من جا داره؟ من هنوز تو حل ايكس و ايگرگ هام ناتوانم. اين زد جديد و كجاي دلم جا بدم كه بشه حلش كرد؟

***

لب هام متظاهرانه براي سميه خانوم كش اومد و اون باز زير چشمي، زير لبي، زير عينكي جواب سلاممو با پايين ترين ولوم ممكن حوالم كرد و من باز انرژي مثبت گرفته از در خونه زدم بيرون. باز حواسم بود كه در آروم بسته شه تا يك مرحمت به مرده و زنده داشته و نداشتم اول صبحي از قبل سميه خانوم نرسه. باز قاسم و باز اخماي مثلا كشيده تو هم من و در اصل ذوق كرده از سوت بلبليش. چه نمك مي ريزه اين بشر. كي گفته همه مزاحما بدن؟ من از قاسم مزاحم بيشتر راضيم تا مثلا آدماي با فرهنگ بالا شهري. نمي دونم چمه؟ چم كه نه، خوشمه. دلم پيچ و تاب داره از يه دلشوره. دلشوره كه نه، يه پيش بيني واسه يه اتفاق خوب. دلم گرمه، مثل چند روز گذشته مرده نيست. خون گردش شده داره. پيچ و تاب داره، اونم از جنس شيرين. از يه جنس خوب كه من با خساستو اول صبح مهمون مي كنه به يه پيراشكي دست فروشي كنار خيابون. به قول فرهاد زندگي يعني اين چيزاي كثيف و كنار خيابونيو با لذت خوردن. چمه امروز؟ چمه كه از صبح حس زندگي، سِرُم به سِرُم و قطره به قطره به بدنم سرازير ميشه و من غرق ميشم تو طعم خوب پيراشكي زندگي ده.

حتي اين بار كه وارد ميشم نگهبانو با اون لبخندش هم دوست داشتني فرض مي كنم و جواب لبخندش ميشه يه نيم خند كنج لبم. تو آسانسور بي خيال شيش و بش واسه اين صداي مثلا پرعشوه زن آسانسور شده و ديد مثبت هم باز بي سقف توقف همين جور بالاتر ميره و بالاتر ميره. خانوم سليماني هم متلك انداز اينه كه خبري شده كه من بي دم گردو مي شكنم كيلو كيلو و باز تو دلم پيچ مي خوره و حس مي كنم يه خبري هست امروز. با فنجون قد پارچم كه از آبدارخونه بيرون مي زنم ...

نگام بي اين كه به تكه هاي شكسته ليوان باشه رو صورتش بالا پايين ميره و حل مي كنه اين معادله سينوس كسينوس پيچ و تاب اين دلو. دلم با تانژانت كج خند گوشه لبش قرص ميشه و از نيشگون هاي ريز رون پام دست برمي داره واسه اين كه خواب نباشم. قدمام جون مي گيره. سرم كه به سينه پر مهرش مي رسه آروم ميشم. با همه نا آروميم تو اون سينه امن و بزرگ آروم مي گيرم. دستاش قاب صورتم ميشه و لبخندش روي تك به تك اجزاي صورتم پاشيده و لب ميزنه كه:

ـ چه لاغر شدي دختر؟

اولين قطره كه رو صورتم مي ريزه تازه يادم مي افته وسط سالنم و خدا رو شكر كسي رد نشده ببينه اين همه ابراز محبتو.

ـ كي رسيدي؟

ـ ديشب. اولين كار امروز هم اومدن اين جا بود.

ـ اين جا رو از كجا بلد بودي؟

ـ اهكي، مثل اين كه داداشتو دست كم گرفتي. بعدا بايد يه چيزاييو واست توضيح بدم. زود برو مرخصي رد كن كه امروز مي خوام دربست در خدمت خانوم خوشگله ی رو به روم باشم.

ـ باورم نميشه.

ـ خب نشه. پرتاب نارنجك به فضا كه نيستم. اومدم ايران، كار شاقي كه نكردم. نمي ذاري يه روز عين بچه آدم باهات رفتار كنما. بعد دم به دقيقه ميگه به من احترام نمي ذاري.

لبام كش اومد و دلم پر از حجم مهر انباشته تو وجودش پشت نقاب تو سر من زدناش شد. منو اين همه خوشبختي محاله.

***

قاشق بستني رو بردم طرف دهنم كه شادمهر با اون تيپ مكش مرگ ماش نگاشو از دختراي ميز بغلي گرفت و گفت:

ـ خب چه خبر؟

ـ خبرا فعلا پيش حضرت آقاست. چي شد بعد سه سال هواي سرزمين مادري به سرت زد؟

ـ اومدم كه فعلا بمونم. به خاطر شادي. اون ور زيادي واسش اپن مايندي آورده.

ـ بي خيال پسر. تو خودت همه غلطي مي كني، اون وقت به من و شادي كه مي رسي رگ ايروني بودنت گل مي كنه؟

ـ يعني چي هي منو با خودتون مقايسه مي كنين؟ من با شما دو تا جغله فرق مي كنم.

يه لبخند كوچولوي من و پاسخ دهي شادمهر با يه لبخند گنده تر.

ـ پسرعموت شركت بدكي نداره. نه، خوشم اومد. تو خون اين خونواده پول پارو كردنه.

ـ نگفتي چطور آدرس شركتو پيدا كردي؟

ـ يه آشنا آدرس داد. فعلا بي خيال اين چيزاي پيش پا افتاده. از خودت بگو. چي كارا كردي تو اين دو سال؟

ـ كار و درس.

نگاش رنگ سرزنش گرفته به نگام كوك زده شد و اون خشونت ریيس مآبانشو چاشني حالتاش كرد و گفت:

ـ دقيقا چه كاري؟

ـ بي خيال پسر. منو چي فرض كردي؟ تو يه رستوران يه مدت كمك آشپز بودم. يه مدت هم معلم خصوصي. زندگي خرج داره، خيلي خرج داره. من نمي دونستم، تو اين دو ساله فهميدم. هميشه هر چي خواستم آماده كرده جلوم آماده بود. پولاي تو كيف پولم از حقوق يه ماه يه كارمند هم بيشتر بود. حالا مي فهمم معني زندگي يعني چي؟ يعني اين كه واسه يه لقمه نون سگ دو بزني. من گشنگي كشيده عاشقي يادم رفت. دل سيري دل زدگي مياره. آقابزرگ شايد در ظاهر ظلم كرد؛ ولي يادم داد كه قدر عافيت بدونم.

ـ يه چيزي دو ساله بد رو دلم مونده.

ـ تو كه ته تهش مي پرسي. خب بپرس و سبك كن اين بار دلو.

ـ تو كه با همه چي اون مرتيكه نفهم ساختي، چي شد يهو بي خبر افتادي دنبال طلاقت؟

ـ فكر كن كاسه ی صبرم لبريز شد.

ـ توی خري كه من ديدم تا ابد هم پاي اون عوضي واميستادي. يه چي اين وسط جور در نمياد. چي كار كرد كه تو با اين همه عشق خركيت حاضر شدي بي خيالش بشي؟

ـ من تحميل شده بودم. تو فكر كن دلم از اين تحميل شدگي ديگه خيلي گرفت و راحتش گذاشت.

ـ از اين فكر كنايي كه به ريشم مي بندي بدم مياد ترانه. رفتم كه نبينم اون همه تحقير شدنتو، خاك تو سر بودنتو. دلت به چيش خوش بود كه دو سالتو هدر دادي پاش؟

ـ نمي دونم چرا هيچ كس دركم نمي كنه؟ عشق تو مرام من حساب كتاب سرش نميشه. تو اين مرام عشق جواب بدي خوبيه. من خودم خواستم كه پا همه چيش وايسم، خودم خواستم كه تو سري خوري قبول كنم، ديگه تموم شده. حداقل تو ديگه آتيش زير خاكستر نشو.

ـ هيچ وقت به عشق تو شك نكردم؛ ولي هنوزم طلاقت معماست. يه چي شده كه تو رو ازش كنده، يه چي كه بد سوزوندت، يه چي كه سواي اون تيناي ... چي شد ترانه؟ د مگه من رفيقت نيستم؟ خب بگو چي رو اون دلت سنگيني كرد؟

ـ تو رو به همين رفاقتت قسم بي خيالم شو. رفيقي كن و بگذر از اين بدبختي من.

نگاش حرف زد و لب هاش دوخته شد. برگشتي؟ جانم به قربانت؛ ولي حالا چرا؟ تو ديگه نمك پاش اين زخم دو ساله نشو. خاطراتش همين جوري تيشه زن هست، تو ديگه بدترش نكن.

***

كليبس رو از موهام كندم و باز به نگاه مهساي مشكوك نيم نگاهي انداختم و گفتم:

ـ دقيقا الان چه مرگته؟

ـ دقيقا مي خوام بدونم با كي بودي تا حالا كه بو عطر مردونه و سيگارش از لباسات داره خفم مي كنه.

سر كردم تو سينم تا اين بوي توصيف شده رو استشمام كنم كه مهسا خانوم دوباره برام نطق غرا اومدن.

ـ حسام مي گفت از دوربين مداربسته شركت ديده كه يه مرد اومده دنبالت و تو هم زيادي صميمي باهاش رفتي. دقيقا اين يارو كيه؟

ـ آهان؛ پس بحث بوی سيگار و ادكلن ماركدار به اين جا رسيد. نگفته بودي داداشت انقده بيكاره كه چپ و راست آمار كارمنداشو دربیاره؟

ـ ترانه نپيچون منو. اون ياروي كه باهاش رفتي دقيقا چي كارته؟

ـ شادمهر ملكيو مي شناسي؟ اومده ايران. واسه اولين كسي هم كه وقت داشته من بودم. سوال ديگه اي هم هست؟ در ضمن لازم به ذكره كه مي خواد يه چند وقتي واسه تنوع اين جا بمونه.

نيشخند مهسا بيشتر كج شد و با تمسخر گفت:

ـ جالبه، بالاخره نمرديم و حضور آقا رو تو زندگي شما لمس كرديم. تو اين سه سال بدبختيت كدوم گوري بود كه حالا واسه من تيريپ مرام برداشته كه اولين نفر ويزيت كنندشون سركار خانوم باشه؟ من هيچ وقت اونو نديدم؛ ولي مي دونم كم از اون رفيق نامردش نداره.

ـ اووووي، شادمهر هر غلطي كه بكنه، مرام داره، شعور داره. راه اون دو تا از هم جداست. تو يه بارم اونو نديدي؛ پس حق نداري در موردش قضاوت كني.

ـ باريكلا، از كي تا حالا اين آقا شادمهر از ما واستون عزيزتر شدن؟

ـ تو عزيزتريني، اونم برام عزيزه. من همه جوره دوسش دارم؛ چون برام مثه مرداي ديگه نبوده.

ـ تو چرا دور نمي ريزي اون خاطرات لجنو؟

ـ شادمهر دور ريختني نيست. من هميشه ازش ممنونم. اولين باري كه حس كردم تنهام كنارم موند. اگه هم رفت سه سال پيش ديگه نتونست ياسيناشو دم گوشم ادامه بده. زبونش مو در آورد. اولا فكر مي كردم رفيق نامرديه كه داره زيرآب رفيقشو جلوم مي زنه تا زنش نشم؛ ولي بعد دو هفته فهميدم رفيق من خواسته رفاقت كنه و من كور شده هيچي از اين رفاقت نفهميدم.

نگاه مهسا بسته شد و سرش به پشتي كاناپه چسبيد و دل من تير كشيد. مي ترسه، از همه ی گذشته من مي ترسه. از اون لكه سياه زير چشمم كه اولين بار تو خونه اون ديد هم مي ترسه.

ـ شام چي مي خوري؟

ـ هر كوفتي خودت كوفت مي كردي.

ـ منو كه مي شناسي؟ عين خودت گشادم. حاضرم سر گشنه كپه مرگمو بذارم؛ ولي طرف آشپزخونه نرم. اين حرفي هم كه زدم يعني برو تو اون خراب شده يه چي درست كن دو تايي بزنيم تو رگ.

ـ تو حلقت درآد اين شامي كه من مي خوام بدمت تو بريزي تو خندق بلا.

ـ دلت مياد؟

ـ نه؛ فقط دل شادمهر جون نمياد.

ـ زهرمار، برو ديگه. وقتي كسي خودش خودشو تلپ مي كنه اين جا، خب كور ميشه غذا هم درست مي كنه.

ـ من موندم اين خاتون چپ و راست قربون صدقه چي تو ميره؟

مهسا دلش گرم نيست. به حضور تازه وارد مهم زندگي من دلش گرم نيست. چشم ترسيده س. نباش مهسا جان. شادمهر هميشه پشت و پناهه و من نديده محتاج اين پناه.

***

شيت ها رو جلوي حسام و اميرعلي روي ميز پهن كردم كه اميرعلي يه لبخند زد و گفت:

ـ همون جور كه فكرشو مي كردم عاليه.

چشماي خانوم نادري و حسام توپ تنيسانه به اميرعلي خيره موند و خانوم نادري گفت:

ـ اولين باره كه از چيزي تعريف مي كنين مهندس.

اميرعلي بي توجه نگاشو جاي خانوم نادري با يه لبخند كنج لب و خوش زاويه سوق داد طرف من و گفت:

ـ من به آينده كاري شما خيلي خوش بينم خانوم.

باز سنگيني نگاه خانوم نادري و اخماي تو هم كشيده حسام و لبخند ذوق زده خاك تو سرانه من. اميرعلي جان من به شخصه عاشـــــــــقتم. روزي اگه به جايي هم رسيدم ميگم اعتماد به نفساي تو پشتم بوده. فكر كن اگه الان شادمهري اين جا بود جاي اين اعتماد به نفس يكي يه حرف مي زد كه فيها خالدونم آتيش گرفته و لب و لوچم هم با شوك وارده سكته اي آويزون مي شد.

ـ ممنون از لطفتون. اين قدرا چيز خوبي نيست. جاي كار زياد داره.

اميرعلي ـ خب هيچ آدمي نيست كه بتونه بهترين كارو بدون هيچ نقصي ارائه بده. هميشه آدما يه كوچولو اشتباه دارن.

خانوم نادري ابرو تو هم كشيده به من خيره بود و حسام اخماش تو هم به اميرعلي. دقيقا فلسفه اين اخما يعني چي؟ مثلا غيرت برت داشته برادر من؟ بي خيال بابا. جو فرهاده اينا. دو بار با فرهاد نشستن و برخاستن همينه ديگه. ميشه يه آدم متحجر پشت كوهي و حساس به هر گونه نگاه جنس ذكور به روي دختران و بانوان خانواده. دست اميرعلي بند تلفن رو ميزش شد كه زنگ خورده بود و به فاصله چند لحظه يه لبخند رو لبش ظاهر شد و گفت:

ـ راهنماييشون كنين داخل.

لبخندش بعد از گذاشتن گوشي رو صورت من پاشيده شد و باز اخماي شش در هشت حسام و خانوم نادري همزمان تو هم كشيده شد. باز شدن در و ...

***

چشام رو درشت ترين حالت ممكن تنظيم شد و به اميرعلي يه نگاه كردم و گفتم:

ـ واقعني؟

لبخندش باز رو لباش پخش شد و دست گذاشت رو شونه ی من و باز اين اخم رو حالت خودكار حسام تو هم كشيده شد و اميرعلي جان گفت:

ـ آره بابا، عجيبه برام كه تو منو نشناخته باشي. اسمم هم برات آشنا نبود؟

ـ خب من فراموش كرده بودم.

سنگيني يه دست ديگه و ور زدن كنار گوشم و چشم غره ی من.

ـ تو كلا شوتي بابا.

ـ زهرمار.

خنده ی اميرعلي هوا رفت و گفت:

ـ ايول، دمت گرم.

ـ چيه؟ چرا همچين خوشت اومده؟

اميرعلي ـ حال مي كنم وقتي يكي توی نره خرو سر جات مي شونه.

ـ يه كم جلو اين بچه عفت كلام داشته باش.

ـ اون عمته كه بچه س، دستتو بكش شونم خرد شد.

ـ لياقت نداري، دخترا واسه اين دستا جون ميدن.

ـ آره ديگه، يه چي تو ملاجشون خورده كه به اين درجه خريت رسيدن.

اميرعلي ـ باهات موافقم.

ـ حالا نمي خواي پسرعموتو بهمون معرفي كني؟ بنده خدا چشاش لوچ شد بس كه چپ چپ نگامون كرد.

خنديدم و رو به حسام گفتم:

ـ فكر مي كنم يه آشنايي ای با هم داشته باشين، جناب شادمهر ملكي يكي دوستان هستن.

ابروهاي حسام بالا پريده و لباش پوزخند دار شد و دو قدم جلو اومد و دست دراز كرد طرف شادمهر جاني كه من تازه درك كردم رفيق گرمابه گلستان اميرعلي رو به رومه. اميرعلي كه از روز اول شناخت منو. مني كه وصل بودم به رفقاش، مني كه كندم از يه رفيقش، من هنوز وصل به شادمهر زندگيش. روحياتو قربون، زمين تا آسمون تفاوت. يكي مثل اين بشر آروم و با كلاس، يكي مثل شادمهر كله خر و خاكي. نگام تو تبادلات معارفه شادمهر و حسام بود كه اميرعلي كنار گوشم گفت:

ـ خوشحالم كه بالاخره ديدمت.

نگام تو صورتش برگشت و لبخند آقا باز پخش شد رو صورتش و گفت:

ـ بابت اون به قول شادمهر، عوضي هم متاسفم.

تلخ كردم اون لبخند شيرينو و باز سرم افتاد پايين كه شنيدم شادمهر رو به حسام گفت:

ـ آقا اگه اجازه بدي ما اين جغله رو امروز ازت قرضش بگيريم بريم يه ناهاري بزنيم تو رگ. البته خوشحال مي شيم در ركاب شما هم باشيم.

لبخند مثلا و نيشخند واقعا رو صورت بشر رو به روم حكاكي شد و گفت:

ـ امروز تو شركت سرمون شلوغه، ترانه هم تو شركت بهش نيازه. ببخشيد؛ ولي بهتره بذارينش براي يه وقت ديگه.

سرم گرم دو دو تا چهار تاي اين شد كه امروز پنج شنبه س و ساعت راحتي من از شركت همين حول و حوشاس. ابروهاي اميرعلي اتوماتيك بالا پريد و گفت:

ـ امروز كه پنج شنبه س، فكر نمي كنم ترانه كاري به اون صورت داشته باشه.

باز هم نگام درگير چشماي غرق نفرت خانوم نادري و چشماي كنجكاو مهندس كاويان شد. مهندس كاويان جون، شما رو ديگه كجاي دلم بذارم؟

حسام ـ فراموش كرده بودم. ترانه نمي خواي بياي خونه ی آقابزرگ؟ امشبو كه يادت نرفته؟

ـ خودمو مي رسونم مهندس فرزين.

اين هم ميشه ضميمه يادآوريت بابت اين كه من خانوم فرزينم، نه ترانه. اين دو تا چپ و راست بي شعوري خرج مي كنن جلو ملت ما رو ترانه، ترانه صدا مي زنن، حق آب و گل دارن، شما چي اون وقت؟ ترانه شما رو به حساب چي بذارم؟ پيش خودت نميگي كاويان بدبخت داره دق مي كنه از كنجكاوي بابت حل معادله ی ترانه گفتن های امروز؟

حسام ـ هر جور راحتي، خوش بگذره.

لبخند پيروزمندانه ی شما دو تا ديگه چه صيغه ايه كه بار اين پسرعموجان ما مي كنين؟ انگار دوئل مي كنن سه تايي! بابا بي خيال، جو وسترن گرفته ها!

***

خودمو از ميون دو تا صندلي كشيدم بيرون و نگامو دادم ارزوني دكور جلو روم و گفتم:

ـ بي خيال پسر، مي خواي پول خونمونو ازم بگيري راحت بگو. چرا دق مرگمون مي كني؟

صداي خنده ی با كلاس اميرعلي تو ماشين انعكاس گرفت. ناز شي پسر، چه لعبتي هستي تو.

اميرعلي ـ مهمون مني ترانه. مي دونم يه عمره اين بچه گدا جز فلافل فروشي جا ديگت نبرده.

شادمهر ـ هان؟ كه چي؟ ما از اين كلاسای بي در و پيكر خوشمون نمياد. چيه بشيني جلو اين همه چشم و نتوني درست درمون اندازه پولي كه ميدي كوفت كني.

اميرعلي ـ من موندم اون بابات با چه اميدي شادي رو دست تو سپرد و مرد.

شادمهر ـ شما نمي خواد نگران روح پر فتوت ددي بنده باشي. ناكس نكرد دستمونو بذاره تو پوست گردو، يه لعبتي بشونه تو خونمون. العهد دم مرگش اين نكره رو انداخت تو جونمون كه دنيا و آخرتمونو يكي كنه.

يه كف گرگي مرحمت پشت گردن شادمهر كردم و گفتم:

ـ بيچاره بچه، چي مي كشه از دست توی متحجر؟

اميرعلي ـ موافقم.

شادمهر ـ تو برو با ننت موافق باش مرتيكه. صد بار گفتم خوش ندارم با ليديای زندگي ما تيك و تاك بزني، حاليته؟

ـ مهندس زند، اينو بي خيال. مخش امروز يه تابي برداشته، شما به دل نگير.

اميرعلي ـ مهندس زندو بگو واست بزان. بعد، اسم به اين جيگري مامان بابام برام انتخاب كردن كه شما بگي مهندس زند؟

شادمهر ـ ترانه بچه ی گل و سنبل و خانومي باش و همون مهندسي كه نيست صداش كن.

خندمو كش دادم تو صورت شادمهر و گفتم:

ـ خب مي خوام بگم اميرعلي، مشكليه؟

شادمهر ـ چون مي دونم اين نره خر كار و بارش با دخترا زياد مچ نيست، اجازه ميدم. با شرطها و شروطها. حجابتو درست كن اولا، دوما باهاش بگي بخندي دندون نه تو دهن تو مي مونه، نه تو دهن اين مرتيكه غول تشن كنار دستم.

از ماشين زدم بيرون و كيفو رو شونم صاف و صوف كردم و به شادمهر در حال پياده شدن گفتم:

ـ بايد يه دست لباس هم بخرم، مهسا منو امروز مي كشه.

شادمهر ـ مگه چه خبره كه اين پسرعموی يخت يادآوري مي كرد؟

ـ بله برون فرهاده.

اميرعلي ـ فرهاد؟

شادمهر ـ عموشو ميگه، هم سن ماست، فكر كن!

ـ دقيقا به چي؟

شادمهر ـ من غلط بكنم به اتاق خواب خاتون و آقابزرگت فكر بكنم.

خندم شد قهقهه و شادمهر هم تيريپ شاخ و شونه اومد و گفت:

ـ دختره ی نفهم، یعني چي خندتو ول ميدي جلو ملت؟

اميرعلي ـ كوري چشش بخند، مرتيكه امل، يه كم آپديت شو.

شادمهر ـ ما به سبك خودمون آپديتيم.

اميرعلي ـ آره، مي شناسم اين جنس ناجورتو كه همه چي واسه خودت نامبروان باشه و واسه بقيه آخر بي كلاسي.

ـ اينو خوب اومدي، انقده بدم مياد!

شادمهر ـ ما بعدا با هم تنها ميشيم. حالا بريم ببينم اين مثلا جنتلمن چي مي خواد بدمون كه اين شيكم صاب مرده رو سر و سامون بده.

سه تايي تو رستوران پشت ميز چند ساعت اخير رزرو شده اميرعلي نشستيم و شادمهر آبرو ريز يه نگاه به سر تا پای من انداخت و گفت:

ـ خاك تو سر، منو آوردي كدوم گورستوني؟ دلم خوشه اومدم ايران كوبيده و بختياري بزنم تو رگ، آورديم از اين رستورانای اجنبي؟

اميرعلي چشم غره رفت واسه شادمهر و رو به من با اون لبخند نانازش گفت:

ـ چي مي خوري سفارش بدم؟

ـ اسپاگتي رو ترجيح ميدم.

شادمهر ـ همين كارا رو كردي شدي چار تا استخون ديگه. امير من امروز سير نشده از اين جا بزنم بيرون كاري مي كنم تا ته عمرت گشنه بمونيا.

كنار اين دو تا رفيق، من امروز خوشم. با همه ی هجوم خاطرات بر اثر معاشرت بازم خوشم. تو گير و دار غيرتاي دوست داشتني شادمهرم كه ديگه بدجوره خوشم.

زنگ گوشي و پكيدن شادمهر از خنده بابت ملوديش و اميرعلي چشم غره رويي كه به قول شادمهر تا چند دقيقه ديگه لوچ ميشه از بابت اين عمل. گوشي چسبيد به گوشم و تا اومدم بگم الو، صداي نفير كش مهسا تو گوشم پيچيد و گوشي يه ده سانتي از گوشم فاصله گرفت و يكي از چشمام خودكار بسته شد.

ـ دختره ی كـــــــــــودن، معلــــومه كــــــــــدوم گــــــــــوري هســــــــتــــــي؟

ـ مهسا جونم؟

ـ درد و مهسا، كوفت و مهسا، زهر هلاهل و مهسا. نكشتت اين مهسا، مهسا نيست اين مهسا!

نگام تا چشماي تنيس وارانه شادمهر و صورت در حال انفجار اميرعلي افتاد. سعي كردم تموم انرژي مثبت داشته و نداشته ی تو وجودمو صرف ريلكسيشن بشر كله خر پشت خط كنم.

ـ مهسا چته؟ يه كم آروم تر عزيزم.

ـ يعني چي؟ شب به اين مهمي كه اين همه كار سرمون ريخته، با اون پسره ی نره خر يابو پاشدي هلك و هلك رفتي ناهار بخوري؟

اين بار كه نگام به صورت شادمهر افتاد، حس كردم تغييرات جديد رو كه شامل سرخي حضرت و باريكي چشماي به خون نشستشون بود. مهسا هم كه دست گذاشت العهد رو كی، اونم با اون حنجره خستگي ناپذيرش.

ـ مهسا من خودمو مي رسونم. مطمئن باش ساعت پنج خونه ی آقابزرگم.

ـ به خداوندي خدا يه دقيقه دير كني خاتونو به عزات مي شونم.

ـ باشه بابا، چته؟ گوشم پرده ندار شد.

ـ پس تا ساعت پنج، حاليته كه گفتم پنج؟

ـ باشه بابا.

قطع كردنش همون حالت گاو مآبانه زنگ زدنشو داشت. گوشيو رو ميز گذاشتم و با مظلوم ترين ورژن سراغ داشته از خودم به شادمهر دود از كله بلند شده خيره شدم و براي تاثير پذيري بيشتر گردن مباركو هم با زاويه چهل و پنج درجه كج كردم.

ـ خب مهسا اصلا منظوري نداشت از اون حرفا. مهساست ديگه، شوخي زياد مي كنه.

اخم باز نكرده اشاره زد به ظرف غذام و گفت:

ـ بخور كه با لباس خريدنت بايد پنج برسونمت خدمت خانوم.

اميرعلي ـ شادمهر جان، چه با روحيه لطيفي ازت ياد كرد. حقا كه هيچكي تا به امروز به اين درجه شادمهر شناسي نرسيده بود.

شادمهر ـ مي بندي يا ببندم برات؟

خنده رو لبم باز جا خوش كرد و چنگال به دست گرفته به حجم اسپاگتياي تو بشقاب خيره شدم و دلم حس كرد بعد از چند سال داره يه ناهار باب ميل مي خوره.

***

ـ خوبه ديگه، مگه چشه؟

ـ چشم نيست، گوشه. آخه اين كه سر و تهش بيست سانتم پارچه نبرده رو بخري كه كجاتو بپوشونه دقيقا؟

ـ شادمهر!

يه پاكوبي به سراميكاي كف پاساژ رو هم ضميمه اعتراضم كردم كه گفت:

ـ زر زيادي بزني مجبورت مي كنم با مانتو شلوار تو مجلس بشيني.

ـ اصلا تو غلط مي كني با من مياي خريد. يه كم از امير ياد بگير، چه آقا راشو گرفت و رفت پي كار و زندگيش.

ـ بس كه ماسته، اين بچه غيرت نمي دونه يعني چي؟ مثلا تو فكر كن خواهرشو تو خيابون با يه پسر ببينه، مثلا چه واكنشي نشون ميده؟ خيلي ريلكس با پسره خوش و بش مي كنه و خيلي هم از خودش جربزه نشون بده به خواهره ميگه: "واسه شام دير نكني." منو با اون سطل ماست آبكي يكي نكن، اوكي شدي؟

ـ ولي به خدا خيلي خوشگله، تازه قيمتش هم خوبه.

ـ يه جور مي زنم تو دهنت دندون تو دهنت نمونه. تو چي كار به قيمتش داري؟ يه چي درست درمون انتخاب كن. ببين اون كت شلواره چه شيكه.

نگامو دادم به كت و شلوار پيشنهادي. الحق شيك بود. شكلاتي رنگ كه با كفشام هم همخوني داشت. اگه بحث لجبازي نخوام پيش بيارم، همين ميشه انتخاب اولم؛ البته باز هم يه كوچولو گرون بود كه به نق و نوق نشنيدن از مهسا مي ارزيد. با هزار تا پشت چشم نازك كني رفتم تو مغازه.

***

بيرون كه زدم با حرص يه سقلمه واسه نيش باز شادمهر اومدم و كيسه رو از دستش كشيدم و گفتم:

ـ كلا از بيرون رفتن با دوست دخترات خرج كردن براشونو ياد گرفتي؟

ـ من واسه يه دختر آويزون هيچ وقت پول مفت ندارم كه خرج كنم؛ ولي واسه رفيقم زندگيمو هم ميدم. حاليته جغله؟

سرم بالا اومد و دلم تو مهربوني قايم شده پشت اخماش گرم شد. شادمهره ديگه، منطق بي منطق. قدمامون طرف پاركينگ تند شد و شادمهر گفت:

ـ چيز ديگه نمي خواي؟

ـ نه بابا، فهميديم جنتلمني، ديگه بيشتر از اين ما رو خجل نكن داداش.

بينيمو با دو انگشت كشيد و من فكر كردم يه عمل بينيو تو اين وانفسا كم داشتم كه اينم از مرحمت حضرت آقا مشمولمون شد. با همه ی اين وحشي بازياش عزيزه.

***

نگاهي به ساعت مچي ماركدارش كرد و گفت:

ـ دقيق چهار و پنجاه و پنج دقيقه. آي دلم مي خواد ضايعگي اين دختره ی پررو رو ببينم.

ـ اوي، مواظب حرف زدنت باشيا؛ مهسا مثل خواهرمه.

نيشخند زد و من فهميدم با اين مخ معيوب كه فكرش درگير اينه كه اين خونواده اگه محبتي داشتن كه چهار سال منو به امون خدا ول نمي كردن.

ـ حساب مهسا جداست، هميشه بهم سر مي زد. جز اين دو سال كه هيچ كس از جام خبر نداشت.

ـ باشه، فهميديم اين مهسا خانوم شما فرشته س. حالا برو تا عزراييل هم نشده كه من با اون چيزي كه از پشت تلفن فرض كردم بعيد نمي دونم.

ـ كم زر مفت بزن بابا. به شادي سلام برسون، فردا ورش دار بياين خونه من.

ـ حالا ببينم چي ميشه. خوش بگذره بهت.

ـ مي گذره. ممنون بابت همه چي، خداحافظ.

كيسه به دست از ماشين بيرون زدم و تا گم شدن ماشين تو پيچ كوچه جلوي در وايسادم. اومدم زنگ رو بزنم كه صداي مهندس فرزين دستمو رو هوا خشكوند.

ـ به سلامتي خوش گذشت؟

آروم برگشتم طرفش كه به صندلي ماشين تكيه داه بود و با ريموت داشت درو باز مي كرد.

ـ عالي بود.

نيشخندش رو نخواستم ببينم كه مثل هميشه كج تر ميشه و از لاي در در حال باز شدن خودمو كشيدم داخل باغ و در حال چشم و ابرو اومدن واسه مهساي منتظر رو ايوون بلند گفتم:

ـ حال ميكني آن تايميو؟

مهسا ـ فعلا حال مي كنم يكي بزنم تو سرت كه خواب ابديت يه سره بشه.

با خنده از پله هاي ايوون بالا رفتم كه نگاش به كيسه لباس افتاد و گفت:

ـ نه بابا، مي بينم كه جناب ملكي همچين توی خنسو سر ذوق خريد آوردن.

ـ منو كه مي شناسي؟ آب از دستم نمي چكه. كار خودشه.

مهسا ـ نه بابا، خوشم اومد. همچين يه رگه جنتليو داره.

ـ پس چي خيال كردي؟ بچم انقده باحاله!

آره ارواح عمه فريبا. شادمهر و باحالي؟ منافاتشونو بايد جزء محالات ممكن متصور شد.

حسام ـ چرا اين جا وايسادين؟

مهسا ـ به خان داداش، شما هم بو بله برون بهتون خورده؟ نديده بوديمت پنجشنبه جمعه ها اين اطراف.

حسام زير چشمي از بالا به پايين بر اساس قرارداد نانوشتش نگام كرد و گفت:

ـ كم زبون بريز.

گفت و رد شده از كنارمون، داد مهسا رو با مضمون "بي شخصيت، اول خانوما" در آورد. اميرعلي و شادمهر زدن تو برجكت، به من چه پسرعمو جان؟

***

فرهاد به ميز توالت تكيه داد و خيره تو صورتم گفت:

ـ زود باشين ديگه.

مهسا ـ بابا هنوز ساعت شيش و نيمه. قرار ما ساعت هشته.

فرهاد ـ اين فس فسي كه من از شما دو تا ديدم به نه هم كفاف نميده.

مهسا ـ فرهاد ميري بيرون يا يه داد بكشم كه دمپايي خاتون واجب شي؟ برو به مهديس گير بده.

حسام تكيه زده به در اتاق اومد جلو و دست گذاشته رو شونه فرهاد گفت:

ـ بيا بريم بابا. اين عقل درست درمون نداره.

مهسا صندل پرت كرده طرف حسام خيالش راحت شد از نشونه گيري دقيقش و من اتو رو محكم تر به موهام كشيدم و فرهاد با داد گفت:

ـ كنديشون الاغ، آروم تر.

ـ موهاي خودمه، دوست دارم.

حسام بي نگاه دست فرهاد كش از اتاق بيرون زد و فرهاد رو هم دنبال خودش برد.

ـ اوف ، تا اينو دوماد كنيم جونمون در اومده.

ـ مهسا موهام خوبه؟

ـ مامان، بيست، اوكي اوكي!

نگامو دادم به موهاي بابيليس شدش كه ناز دورش ريخته بود. مهسا آرزوي هر مرديه. كاش من هم آرزوي اون بودم. يه امشبو بي خيال. در اتاق دوباره باز شد و گلرخ جون اين بار سر كشيد داخل و گفت:

ـ زود باشين بچه ها، آقابزرگ داره كم كم صداش در مياد.

مهسا ـ بي زحمت ساعتو نشون بده، هنوز تا هشت خيلي مونده.

گلرخ جون چشم غره وار مهسا رو نشونه رفت و گفت:

ـ تو كه عروس نيستي اين همه قر و فرت واسم گرفته. زود باش ديگه! ترانه، مادر تو هم زود لباس بپوش بيا پايين.

مهسا ـ اون وقت چرا ترانه مادر؟ چرا تبعيض؟

گلرخ جون بدجنس لبخند زد و فيها خالدون مهسا جزغاله شد. كت و شلوارو دست گرفتم و رفتم پشت پاراوان و پوشيده اومدم بيرون. مهسا سوت بلند بالا تحويل شيكي لباس داد و گفت:

ـ نه بابا، يارو بد خوش سليقه س.

سرمو پايين آوردم و گل سرو پشت حجم موهام به سرم وصل كردم و سر بالا كرده موهام مدل دار دورم لخت ريخت. به قول مهسا امشب يه دوزاري روم رفته بود.

***

پا رو پا انداخته سرمو نزديك سر مهسا كرده گفتم:

ـ بابا با كلاس.

مهسا ـ نميره اين نسترن، ايول به مرام خاكي بودنش.

ـ ميگما اين مامان باباش چه نازن.

مهسا ـ عين قالي كرمون، ماشاا... اصلا بهشون نمياد! حالا از فردا بايد منتظر بوتاكس و كلاساي مديتيشن و من جوان هستم عمه خانوم باشيم.

ـ بميري الهي. حالا چرا اين عاقده لفتش ميده اين قدر؟ يه صيغه يه ماهه كه اين حرفا رو نداره.

صداي حسام دخالت كرد تو بحثمون وگفت:

ـ يه كم آروم تر.

نگام برگشت طرفش كه حتي با فاصله گرفتن من و تقريبا يه وري شدنم رو مبل هم بهم زيادي نزديك بود. چشماشو بي تفاوت ازم گذروند و من با درگيري ذهنيم فكر كردم اين يارو امروز يه چيزيش ميشه.

مهسا ـ الهي ناز شن جفتشون. بگردم، نيگا اين فرهادو؟ هي عين كروكديل عرق مي كنه از خجالت.

ـ توصيفتو قربون.

مهسا ـ چه كنم ديگه، تعارفش كردم يه امشبو.

نگام افتاد به اشاره خاتون و از كنار اون بوي تلخ و نمي دونم از چه ماركي بلند شدم و رفتم طرف خاتون.

ـ جونم خاتون؟

خاتون ـ الهي مادر به فدات، برو تو ماشين فرهاد كيف منو بيار، جا گذاشتم.

ـ الساعه؛ فقط بي زحمت سوئيچو اگه ميشه بدين ممنون ميشم.

آقابزرگ يه نگاه به سر تا پام انداخته و لبخند زير پوستي زده، سوئيچو دستم داد و زير گوش خاتون يه چي گفت و خاتون يه نگاه قربون صدقه اي بالا پايين منو مهمون كرد و گفت:

ـ الهي فداش شم من.

چشامو گرد كردم و به سوال متفكرانه منظور خاتون كي بود پرداختم. خم شدم رو صندلي عقب و دنبال اون يه تيكه چيز گشتم كه نور موبايل تو صورتم پاشيده شد و صداي حسام هم پشت زمينش پخش شد تو فضاي ماشين.

ـ خب چراغو روشن كن چش و چارت درست ببينه.

گفت و كيف منجق دوزي خاتونو جلو روم تكون داد و خيره شد تو صورتم. معذب شده پا پس كشيدم و گفتم:

ـ بريم ديگه، دير شد.

ـ يعني من غريبه تر از شادمهر خانم كه در ميري از دستم؟

ـ چرا بايد در برم؟

ـ نمي دونم. انگاري من جنم و تو بسم ا...، شادمهر كيته؟ دوست پسرت؟

نيشم از اين تفكر گوش تا گوش دريد و فكر كردم كه اگه شادمهر دوست پسرم بود چي مي شد.

ـ پس دوست پسرته!

ـ چطور اين فكر مسخره به ذهنت رسيده؟

ـ با اون لبخند شما فكر ديگه اي هم ميشه كرد؟

در ماشين بسته با اون كفشاي پاشنه هفت سانتي خواستم برم طرف ساختمون كه بازو كشي كرده منو وايسوند و نگاه من به انگشتاي حلقه شده دور بازوم و صورتش در رفت و آمد حركت گرفت و اون با چشماي نفرت بارش از بين اون دندوناي كليد شده گفت:

ـ خوش ندارم وقتي سوالي مي پرسم جوابشو نگيرم. شيرفهمي؟

دستمو كشيدم و بازوم با يه فشار خفيف از بين انگشتاش ول شد و حرص بيداد كرده تو چشامو ريختم به جون چشماش و گفتم:

ـ منم خوش ندارم كسي تو مسائل خصوصي زندگيم دخالت كنه. شيرفهمي؟

پوزخندش باز رو اون لبا كش پيدا كرد و من از نگاه بالا تا پايينيش در رفتم. از اون وزن ثقيل مثلا انسانيت رو به روم. جلوي آينه كنسول راهرو دلم از گونه هاي بي رنگم پيچ خورد و دهنم تلخ تر شد. اين خاطره ها مي خوان منو بكشن. از اين سوالاي با ضميمه ی شيرفهم متنفرم. وقتي ياد سوالاي اون مي افتم كه مثلا منطقي و من دونسته از حس عصبانيتش مجبورم مي كرد عين طوطي براش جواب پيدا كنم.

***

سنگيني دست فرهاد نگامو از انگشتر نشون نسترن كند و به صورتش كشوند. ميون دستاش به سينش كوبيده شدن، يعني ترانه تو پشت و پناه داري.

ـ خوشبخت بشي زنگوله.

آروم زد تو سرم و صورتمو با دستاش قاب كرده خيره به چشمام گفت:

ـ نسترنو مديون توام؛ وگرنه من آدم جلو رفتن نبودم.

مهسا ـ بس كه بي بخاري، حالا يه كم ما رو درياب شاه دوماد.

از بغل فرهاد بيرون اومدم و دست عمو فريبرز دور شونم حلقه شد و اين حس كه باز اين آدما با همه نبودنشون تو اين چهار سال، بازم دلگرمم مي كنن به اين محبتاي نابشون تو دلم جون گرفت.

عمو فريبرز كنار گوشم گفت:

ـ نبينم غمتو عزيز دل عمو. من دلم روشنه. از همه آدماي اين جمع خوش بخت ترينشون تو ميشي. ترانه ی من غصه خوردن بلد نيست.

دلم يه شونه مي خواد. يه شونه از جنس همدردي. يه شونه به وسعت دل غم ديده من. يه شونه آشنا با درداي من. عمو جان گاه گاهي كه دلت مي خواد همدرد بشي خنجر ميشي. نمي خوام زير ضربه اين خنجر بي چشم و رويي كنم. بي چشم و رويي نمي كنم و با زخمي كه زدي يه لبخند به وسعت همه دردام مي شونم رو اين لب خشك شده از غصه زير لايه هاي رژ مايع.

نسترنو بغل مي كنم و ميگم:

ـ خوشبخت بشي عزيزم.

تو دلم دنباله دار مي كنم جملم و ميگم:

ـ جاي من خوشبخت بشي عزيزم.

مهسا ـ بابا دلمون پوسيد، يه آهنگي، چيزي. بله برون که همين جور خشك و خالي مزه نداره.

نسترن مليح مي خنده و دست فرهاد بي خجالت دكتر و بقيه دور كمرش حلقه ميشه و خاتون باز از اون چشم غره هاي به وصال عزراييل رسون بهش ميره و فرهاد هم پررو پررو چشم و ابرو مياد كه زنمه خب. مهسا دست كشون نسترنو مي بره وسط سالن و ناهيد خانوم مادر نسترن گوشه چشمشو از خيسي اشك شوق خوشبختي دخترش پاك مي كنه. گاهي فكر مي كنم اگه من خوشبخت نشدم به خاطر اينه كه كسي برام اشك شوق نريخت، آرزوي خوشبختي نكرد، دلش براي رقصيدنم نرفت؛ فقط همه گفتن خود داني و بس. با نگاشون گفتن، بي كلام. چه دادي داشت اين سكوتشون. گوش روحمو بد خراش داد اين داد سكوت. گلرخ جون سر كرده تو گوشم گفت:

ـ چطور دلت مياد واسمون نرقصي خانوم؟ دلمون خوش بود يه امشبو واسمون از اون هنرات مي ريزي.

خنده بر لب زده، با غم پشت نگاه رو به روي مهسا واميستم و سعي مي كنم ريتم آهنگ جاي ريتم بدبختيام تو مغزم جولون بده و بدنم با ريتمش ضرب بگيره. فرهاد به جمعمون پيوسته با لبخند خيره ميشه تو چهره همون زنمه خب و كنار گوشش يه چي ميگه كه به قول مهسا تا ناكجاي نسترن لبو ميشه. فرهادم خوشبختش كن، من صدقه ی همه فاميلم. بلا گردوني من بدرقه راهتون.

مي گردم و نگام مي افته به حسام در حال حرف زدن با مهديس و با همون پوزخند خيره به صورتش. مگه ميشه حسام مهديسو نخواد؟ مهسا هم واسه دل خوش كنك خودش چه حرفا كه نمي زنه.

***

سرمو رو پاي خاتون جا به جا كردم و حس كردم دست خاتونو كه ميون موهام فرو رفت. بر اساس نقل قول فرهاد خودمو گربه وارانه لوس كردم و چشمامو بيشتر روي هم فشار دادم و مهسا غر زد كه:

مهسا ـ اِاِاِاِ، منم مي خوام لوس شم.

خاتون ـ ورپريده بذار بچم بخوابه، خسته س صبح تا حالا ... مثل تو كه بيكار نيست تا لنگ ظهر بخوابه.

مهسا ـ بله، خبر داريم چقدر مردم كار مي كنن.

آقابزرگ ـ نصفه شبي چتونه اين قدر سر و صدا مي كنين؟ من ديگه خستم، مي خوام برم استراحت كنم.

فرهاد ـ مهسا خانم شامل حال خانومه كه يعني برو گورتو گم كن نصفه شبي، بذار ملتي از دستت آسايش داشته باشن.

بي ميل دل كندم از پاهاي خاتون و چشماي پف كردمو دوختم به صورت فرهاد و گفتم:

ـ شاه دوماد يه آژانس زنگ بزن من برم خونه كه داره جونم از تو حلقم در مي زنه.

خاتون ـ اوا مادر كجا مي خواي بري نصفه شبي؟ خب بمون همين جا.

ـ نه قربونت برم. فردا مهمون دارم، مجبورم كه برم. ايشاا... يه وقت ديگه.

مهسا رو ابرو بالا انداخته نظاره كردم و اومدم فحش ناموسي تو دلم بارش كنم كه گفت:

ـ بلند شو من و حسام مي رسونيمت.

فرهاد ـ حالا نمي شد يه فردا رو مهمون دعوت نمي كردي؟ حالا كي هست اين مهمونت؟

ـ دوستامن.

آقابزرگ ـ بچه تو دوماد شدي، ياد نگرفتي نبايد تو كار كسي دخالت كني؟

مهسا ـ آ قربون دهنت آقابزرگ.

از سر جام بلند شدم و زيرچشمي حسام بي تفاوت منافات ندارو با چند ساعت قبل نگاه كردم و رو به مهسا گفتم:

ـ دير وقته، راتون خيلي دور ميشه. فرهاد، جون من يه آژانس خبر كن كه الان مي ميرم همين وسط.

خاتون ـ حسام دردت تو جونم، مادر ترانه رو مي رسوني؟

حسام ـ اينا چه حرفيه خاتون؟ به روي چشم. شما جون بخواه ازم عزيز من.

ـ نه ديگه، مزاحم شما نميشم.

حسام ـ مي رسونمت.

يعني خفه خون گرفته سر به زير حرف گوش كن دختر.

كنار مهسا از ساختمون بيرون زدم و مهسا كنار گوشم گفت:

ـ خاله نسترنو ديدي؟ همون كت و دامن سرمه ايه. انگاري بد رفته بود تو نخت، خاتون هم فهميد.

ـ مهسا يه امشبو توهم نزن جون من. حس و حال ندارم.

مهسا ـ آره ديگه، اگه منم چند ساعت با شادمهر خان تو خيابونا تاب خورده بودم جون ندار بودم. من هنوزم رابطه عميق شما دو تا رو درك نمي كنم.

ـ اولين بار كه ازش كتك خوردم شادمهر به دادم رسيد. بعدش هم عين يه داداش كنارم موند. شايد از اون جا بيشتر با هم رفيق شديم. بعدش هم كه به شادي تو درساش كمك كردم رابطمون صميمي تر شد و حالا اين جوريم. عين كف دستيم واسه هم. همه چي همو مي دونيم. شبي كه از اين جا زدم بيرون تا دو روز دل دل كردم بهش زنگ بزنم يا نه. دلم نيومد، بعد چند وقت كه همه چيزو بهش گفتم عينهو مشنگا مي خواست بياد ايران. خدايي بود كه تونستم راضيش كنم زندگيم همچينم بدك نيست. از اون غيرتياست. خيلي دوسش دارم. جاي فرهادو گرفت اون سالا. هيچ وقت كنار من مثل مرداي ديگه نبود. با همه فرق داشت، با همه فرق داره. اميرعلي رو داداش جونت قضيشو واست گفته؟

مهسا ـ نه، كدوم جيگريه اين يكي؟

ـ طرف قراردادمونه. يه جوري بود از اول. زيادي باهام راحت بود. امروز شصتم خبردار شد رفيق فاب شادمهر و اون به قول خودش مرتيكه بوده. عكسمو تو خونه شادمهر ديده بوده و شناختم.

مهسا ـ تو خودشو نداشتي؛ ولي آدم جانبياي زندگيشو خوب داشتي.

حسام ـ سوار شين ديگه، چرا لفتش ميدين؟

هر دو سوار اون جنسيس سودان مشكي شديم و مهسا قبل اين سواري كنار گوشم گفت:

ـ يكي مثل اين بايد همچين جيگري داشته باشه، يكي هم مثل من و تو آويزون.

حرف حق جواب نداره. والا! من نمي دونم چه صيغه ايه كه عمو فريبرز هم با اين همه دم و دستگاه يه دويست شيش ناقابل نمي اندازه زير پای اين عقده اي. مهديس هم يه مزدا تري داره؛ ولي انگاري تو بخت و طالع ما دو تا دخترعمو نوشته آويزون.

تو ماشين بازم حكمراني اون بوي تلخ و سيگار قاطيش حس شدني بود. مهسا كه از همون اول سرش به پشتي صندلي نرسيده خر و پفو استارت زده بود. تو اون سكوت نيمه شب بازم به چهار سال پيشي فكر مي كردم كه بايد پا مي ذاشتم به اون پنت هاوس. چه خوش خيالانه دل داده بودم به لبخند نالبخندش. چه كوركورانه عاشق همه اون شخصيت نداشتش شدم. چقدر كور بودم، خيلي كور، كور و كر.

ـ من نمي خوام تو زندگيت دخالت كنم. اصلا به من ربطي نداره؛ ولي آقابزرگ يه جورايي دلش گرم راپورت دهي منه. چي بگم در مورد يه مرد جديد تو زندگيت؟ شادمهر ملكي رو جز مهسا كسي مي شناسه؟ مهسا هم كه نم پس نميده.

ـ شادمهر دوستمه. اگه آقابزرگ چيزي پرسيد اينو بگو. اگه راپورت خواست بگو ترانه از اين به بعد زياد شادمهر و خواهرشو تو اوقات فراغتش مي بينه؛ البته اميرعلي هم اضافه شده.

ـ اون وقت صنم تو با مهندس زند معروف چيه؟

ـ به اندازه ی صنم شادمهر و اميرعلي قوت داره. اميرعلي رو نمي دونم؛ ولي شادمهر از هر مردي تو زندگيم مردتر بوده. اينم حتما بگو.

ـ آشنايي با دو تا آدم كه پولشون از پارو بالا ميره هضم نشدنيه.

ـ دقيقا همينه. شادمهر به پول آدما نگاه نمي كنه؛ اولين تفاوتشه با آدماي زندگي من.

ـ بهتر نيست يه كم شفاف سازي كني؟ زندگي عجيبي داري. حتي من بهش كنجكاو شدم.

ـ كنجكاوي تو مرداي ايراني يه چيز غيرقابل انكاره و صد البته توهين آميز.

ـ ببين دختر خوب، من نه با تو دشمني دارم و نه دوستي. ما دو تا يه فاميلي مشابه داريم كه بر اساس اين مجبوريم نسبت به هم مسئول باشيم. من از اين مسئوليت زياد خوشم نمياد؛ ولي فاروق خانو كه مي شناسي؟ وقتي يه چيز ازت مي خواد يعني اگه انجامش ندي كلات پس معركه س. از من مي شنوي اين پايبدینت واسه خاطر خودت نيست، مي ترسه پات بسره و آبرو خونواده رو بيشتر تو خطر بندازي. همون جوري كه اين دو سال به همه گفته اون وري. دوستشون داشته باش؛ ولي زياد هم بهشون وفادار نمون. اين يه توصيه دوستانه س.

ـ پس تنها نوه ی پسري فاروق خان فرزين اين مدلي زيرآبي ميره. جالبه.

ـ آره، جالبه. به نظرت اگه آقابزرگ لجبازي نمي كرد باهات، تو الان سر خونه و زندگيت نبودي؟ به نظرت شوهرت باز هم مثل يه آشغال از زندگيش پرتت مي كرد بيرون؟ حتي با همه نامرديش به خاطر خودت هم نه، به خاطر پولات پات واميستاد. اين واقعيت خونواده ماست. با پنبه سر بريدن تو خونشونه. همشون نه؛ ولي خيلياشون چرا.

چشام سوخت. با اشك سوخت. راست ميگه. من آشغالانه تو خونه شوهرم زندگي كردم؛ ولي قبول ندارم. اين حرفا رو قبول ندارم. آقابزرگ و بقيه گرچه بي صلاح من جلو رفتن؛ ولي من با همه بدياشون تو حقم دوسشون دارم. زخمي كه زد، تاول چركي اين چند ساله رو سر باز كرد و ريخت همه چركاشو تو تنم. ممنون، بابت واقعيت زندگيم ممنون. آشغال بودنمو به روم نياورده بودن كه اونم تو زحمت كشش شدي پسرعمو. من يه روزي بالاخره به جايي مي رسم كه از شما بالاتره. دير نيست.

***

شانس يعني اين كه سميه خانوم نيست و من متحمل نگاهي زير چشمي و زيرعينكي بابت مهمونام نيستم. نگام به سر تا پام تو آيینه كشيده شد. خب بدك نيست، يه شلوار كوتاه جين زير زانو و يه تونيك بنفش سير. موهام هم كه دم اسبي. شادمهر و ساده پوشي جلوشو چند سالي هست از برم. زنگ در و ريتم تند قلب من. بعد از اين همه وقت يكي كوبيد. بالاخره يكي قابل دونسته در اين خونه رو كوبيد. دلم به تپش افتاد، عقلم به پاهام فرمان داد. پاهام قدم تند كرد طرف در آهني و دلم پيچ خورد از اين همه ذوق مرگي بابت مهموناي عزيز دلم. شادي رو بغل كشيده ناز خريدم.

ـ فدات شم، چه بزرگ شدي خانومي.

ابرو بالا انداخته مژه مژه اي زد و با خنده گفت:

ـ مي دونم عزيز، ناناز شدم مگه نه؟

چقدر خوبه شادمهر و اخلاقياتش كه اجازه غربزدگي به اين سر تا پا شور و هيجانو نميده. از جلوي در كنار رفته تعارف زدم بيان داخل. شادمهر سلام كنون يه نگاه به خونه انداخت و لبخند زن گفت:

ـ چه نقلي و خوشگل.

همينه. عمق تفاوت شادمهر و بقيه تو همينه. اين كه شادمهر با همه دارابودنش به نداري احترام مي ذاره. اين كه شادمهر با همه دارا بودنش ندارنوازي مي كنه با اون لبخند جذاب كنج لبش.

شادي ـ اي جون دلم. چه حوض خوشگليه ترانه.

ـ اوخ اوخ، منطقه ممنوعه س و پا بذاري طرفش سميه خانوم تير بارونت مي كنه بچه.

خنديد و من ذوق كردم تو حجم پررنگ انعكاس خندش.

شادمهر ـ نه، خوشم اومد. خوب زدي تو گوش استقلال؛ ولي گفته باشما، اين محله ها درست درمون نيست، آسه ميری، آسه مياي.

ـ چشم، حالا بيا بريم داخل. پختيم از گرما.

سيني چايي به دست با اوج هنر كدبانو گري جلوي شادي و شادمهر خم شدم و بعد پذيرايي رو كاناپه از سمساري خريده ولو شدم و شادمهر يه نگاه دور و بري انداخت و گفت:

ـ راحتي؟

ـ آره خب، همين كه صابخونم پيرزنه، خوبه. مي دوني كه جامعه چطوريه؟

زانوهاش تكيه گاه آرنجاي دستش شد و رو به شادي ور رفته به سي دي هام گفت:

ـ چي كار مي كني بچه؟ شد من تو رو يه جا ببرم آبروی منو نريزي؟

ـ چي كارش داري؟ شادي خوش باش.

شادي ـ تو فكر كردي من واسه اين غول تشن تره خرد مي كنم؟ حرفا شادمهر تو يه گوش ميره، از اون گوش در مي زنه.

شادمهر ـ شيطونه ميگه ...

ـ شيطونه و شما جفتي غلط مي كنين. ديگه چه خبر؟

شادمهر ـ خبر خاصي نيست. اگه هم هست به تو ربطي نداره.

اين يعني سرتو بنداز پايين و با اون چشات نخواه حرفي بشنوي از اون عوضي. من مگه دلم واسه شنيدن خبري از اون داره تاپ تاپ مي كنه؟ هيچم اين جور نيست. د هست، هست كه ديشب تا حالا با آتيش انداخته به جونت از دست حسام خواب راحت نداشته، همه راه حلي تو ذهنت رسيده واسه زير زبون كشي از اين بشر چشم غره رو جلو روت.

ـ شادمهر من ...

شادي ـ ترانه جونم ازش چيزي نپرس. ديوونه ميشه يهو. مي شناسيش كه، همچين نرمال نيست.

لبام با برخورد كوسن كنار دست شادمهر تو صورت شادي كش اومد. حتي با اون غم لونه شده تو چشام بازم لبام كش اومد. هميشه كنار شادمهر كم ميشه اين بار غم. شادمهر مهم شده تو زندگيم، هميشه كم كرده بار غمو. بي دليل كه مهم نشده.

***

شادي ـ بپا خفه نشي شما.

شادمهر ـ ياد بگير يه كم. دلم اون ور آب واسه يه قرمه سبزي پرپر مي زد. خدا خيرت بده ترانه.

ـ خواهش مي كنم، نوش جون. حالا نگفتين چرا برگشتين؟

شادي ـ بهتر، پوسيديم اون جا. با اين امل اون ور آب يعني حكومت نظامي. آبروی ما رو جلو ملت مي ريخت.

شادمهر ـ بچه دوباره مي زنم تو صورتتا.

شادي ـ ايشاا... مامان و بابا حلالت نكنن.

شادمهر ـ فعلا اين منم كه بايد حلالشون كنم كه معذورم از اين كار. تو رو به دنيا آوردنشون ديگه چه صيغه اي بود؟

لبخند زده به صورت در هم رفته ی شادي قاشق بردم طرف دهنم كه باز شادمهر گفت:

ـ اميرعلي سلام رسوند. بچه ی خوبيه؛ فقط اگه انقده ديسيپرين و مبادي آداب نباشه. كلا اون وقتا ايران نبود، بعد قضيه طلاقتون هم كه اومد ايران تو گم و گور شده بودي. اولين باره واسه يه زن مهربوني زرت زرت از خودش ول می كنه. اينم بيشتر به خاطر اينه كه رفيق نامردش باعث اين خونه خرابيته. اميرعلي كلا مثل من و اون عوضي نبود. ما دو تا از همون بچگي هم پايه خلاف بوديم؛ ولي اين بشر زيادي پاستوريزه بود.

خوشم مياد از اين استارت و گاز گرفته شادمهر. خوشم مياد كه بي اين كه حرفي بزنم تا ته برام موشكافي مي كنه همه چيو.

ـ زياد از گذشتتون حرف نمي زدي هيچ وقت.

شادي ـ گذشته اين سه تا فقط تو خراب كاري خلاصه ميشه.

شادمهر ـ اين جغله هم واسه من آدم شد. بچه يه كم احترام منو نگه دار.

شادي نيشي كرده به ادامه شكم پروريش مشغول شد و شادمهر خيره به ظرفش گفت:

ـ جداي اين چهار سال رفيقاي خوبي بوديم.

ـ چرا جدا از اين چهار سال؟ مي خواي باور كنم كه تو اين چند ساله نديديش؟

شادمهر ـ مثلا داري خرم مي كني كه به اون چيزي برسي كه سر صبح تا حالا برقش تو چشته؟

سرم پايين افتاد و خيره شدم به توده برنج و قرمه سبزي كنارش و قاشق و چنگال همكاري گونه براي انحراف بحث به جون اين توده افتاده.

شادمهر ـ در هر صورت خوش ندارم هنوزم به اون فكر كني.

دست شادي نوازشگر رو دستم لغزيد و من تو خشونت صداي شادمهر، مهر هميشگيشو قايم شده حس كردم. تو هم مي ترسي؛ مثل مهسا. به وسعت همون اولين بار گوشه سه گوش اتاقم پيدام كرده، هنوزم مي تونم تجسم كنم اون نگاه وحشت زده و داد و فحشاشو. هنوزم مي تونم تصور كنم با زانو جلوم روي پاركت فرود اومدنتو. هنوزم مي تونم تصور كنم اشك دو دو زده تو اون چشماي هميشه خشنشو.

زنگ در و كشيده شدنم به حال. نگام رو صورت متعجب اون دو تا هم يه گشتي خورد و از سر سفره بلند شدم و شال دم دستو رو سرم انداختم و راهي در باز كني شدم. نگام تو صورت خندون و سر مثلا كج شده از مظلوميتش بالا پايين شد و كشيدم كنار و گفتم:

ـ يه سلام حداقل از اون فكت درآد. خوش داري چپ و راست سرم خراب شي ديگه نه؟

از كنارم رد شد و بوي قرمه سبزي رو سر و صدادار راهي بينيش كرد و گفت:

ـ مادرشوهرم بدمدله دوستم داره مثل اين كه.

گفت و خود دعوت كن وسط حياط شال از سر كشيده در حال باز كردن دكمه هاش وارد ساختمون شد و منم دنبال سرش براي يادآوري مهموني كه ديشب به خاطرش زابراشون كردم تا اين سر شهر. استپ زد و منم از كنارش گذشتم و شادمهر خيلي مثلا ارواح خاك رفتگانش جنتلمنانه از سر سفره بلند شد و يه لبخند از اونا كه تنها ميشه در مواقع رويارويي با جنس لطيف ازش ديد رو لب جاسازي كرد و شيك يه سلام داد و شادي چشم دريده به اين همه تغييرات چند ثانيه اي خان داداش خيره شد و مهسا من من كنون گفت:

ـ واي، من فراموش كرده بودم ترانه امروز مهمون داره.

اين هم كه باز به اون نقش لطيف و حساس در مواجهه با جنس ذكور روي آورده بود. مردمك تو كاسه چشم گردونده گفتم:

ـ معرفي مي كنم. جناب شادمهر ملكي و خواهرشون شادي جان. دخترعموم مهسا.

ابروهاي شادمهر بالا پريد و جاي اون لبخند شيك و دختركش يه پوزخند جاسازي شد و شادي نفس راحت كشيده فهميد اين بابا دو شخصيتي نيست؛ فقط همون وير اكثريت مردا رو داراست. مهسا هم بي خيال اون مراسم دلبري هميشگي شالو رو دسته مبل انداخت و چپيد تو آشپزخونه و ظرف و قاشق و چنگال به دست نشست سر سفره و با يه لبخند دوستانه به شادي گفت:

ـ چرا نمي خوري؟ اين ترانه سالي به ماهي يه بار از اين غلطا مي كنه. بخور كه اگه نخوري بايد آرزو به دل دست پخت اين بشر بموني.

شادمهر هم بدتر اون رو زمين ول شد و من هم در نظاره اين دو موجود عجيب الخلقه به سراغ غذام رفتم و مهسا دهن خالي كرده گفت:

ـ اين فرهاد بي جنبه ننر برداشته نسترنو عشقولي برده ددر دودور. منم كه حوصله اين مهديسو ندارم، از خونه آقابزرگ زدم بيرون. گفتم جمعه اي بيام از دلتنگي خودم نجاتت بدم.

شادي ـ ترانه نگفته بودي دخترعموت انقده باحاله.

مهسا با تمام قوا يه تيكه از اون لپ نداشته شادي رو كشيد و گفت:

ـ الهي بگردم. باحالي از خودته؛ ولي چه كنم ديگه همه همين نظرو دارن.

شادمهر زير لب دم گوش من گفت:

ـ بتركن اين همه. آخه اين دراكولا كجاش به درد حال و حول مي خوره؟

يكي پس گردني حروم شادمهر كردم و حرصي گفتم:

ـ كثافت، مجرد اين جا نشسته.

غش كرده از خنده باز بي كلاس و عادي و راحت و مردونه غذاخوري رو شروع كرد و من باز فكر كردم بعد از اون از غذا خوردن با شادمهر بي تكلف خيلي لذت بردم.

مهسا ـ ترانه، يه چي ميگم كپ كن. اين شاپوري، وكيل آقابزرگو يادته؟

ـ آره يادمه، كه چي؟

مهسا ـ اومده هلك و هلك از آقابزرگ مهديسو خواستگاري كرده. حالا فكر كن پسره از اين آويزوناستا. از اينا كه سر صبح از ددي پول تو جيبي مي گيرن. عمه فريبا كه صبح تا حالا دو تا پارچ آب قند حروم كرده. فكر كن اين دختره خواستگار نداشت نداشت، وقتي هم كه داشت اين آكله رو داشت.

خندم نيمه خورده با صورت از خنده تركيده شادي بيشتر از هم شكفت و مهسا شونه بالا انداخته گفت:

ـ والا، همينه كه عمه فريبا هي چپ و راست اين دخترشو بند اين داداش من مي كنه ديگه. نامردي نكرده باشم اين حسام هم درست درموني نيست، حقشه اين دختره بيفته تو كاسش.

زيرچشمي به شادمهر بي حوصله از حرفاي خاله زنكانه مهسا نگاه كردم و آروم گفتم:

ـ بكشم برات؟

خودش دست به كار شد و يه ظرف ديگه غذا كشيد و مهسا با چشا چار تا شده به شيش و بش اين پرداخت كه اين بابا مگه چقدر جا داره؟ خب بچم ورزشكاره، مثل اون.

***

با دست شادمهر كه به چشماي شادي چسبيد، تركيده از خنده رو زمين پخش شدم.

شادي ـ صحنه حساسش بود ديوونه.

شادمهر ـ بي حيا، اينا به سن تو نمي خوره.

شادي ـ آخه آف نرمال، اون ور دنيا كه تو خيابوناش هم مردم راه به راه جو مي گرفتشونو من ديدم، اون وقت يه بغل گرفتن ساده رو شما منافي عفت مي دوني؟

شادمهر ـ همين فيلما رو ديدي انقده پررو شدي.

مهسا با خنده يه چشمك به شادي زده گفت:

ـ عزيزم ناراحت نشو، هنوز هستن مردايي كه همه غلطي واسه خودشون خوبه و مشكل نداره، به بقيه كه مي رسه ميشه اَه و اَخ.

شادمهر نگاه طوفاني شدشو نشونه رفت طرف مهسا و بي خيال اون آرزوي كتك مشتي زدن به مهسا شد و به ادامه فيلم رسيد. مهسا سر كرده تو گوشم گفت:

ـ اين بابا كجاش خوبه كه تو انقده واسش هلاكي؟

ـ بچم به اين آقايي. خودت كرم داري مي چزونيش. بعدش هم، سوختت كه محل سگ بهت نذاشته؟

مهسا ـ سگ كي باشه؟

شادمهر كنترل دست گرفته تيتراژ پايان فيلمو ديده زد يه كانال ديگه و شادي اون ور گوشم گفت:

ـ ترانه اين دو تا يه مرگيشون هست غلط نكنم. چرا عينهو برج زهرمار همديگه رو نگاه مي كنن؟

زيرچشمي چرخشي جفتشونو رصد كردم و گفتم:

ـ چه مي دونم والا؟!

شادي ـ من كه ميگم مهسا به خاطر اين كه محل شادمهر نذاشته شادمهر اين جوري ظهر تا حالا وا رفته.

ـ بچه تو چرا انقده چشم دريده شدي؟

شادي ـ بابا من الان هجده سالمه. اون ورآب اگه يه دختر هجده ساله دوست پسر نداشته باشه؛ يعني مشكل رواني داره.

چشم گشاد كرده تو صورت نازش خيره شدم و گفتم:

ـ شادمهر حق داشته بار و بنديل بسته يه شبه بياد ايران. من موندم با اين رگ گردن چطور سه سال دووم آورده.

شادي ـ خيلي روشن فكري بازي در آورد از خودش بچه.

لپشو آروم كشيدم و جاي اون دلم گرم شد از حس حضور يه برادر هميشه نگران.

شادمهر ـ شادي بريم ديگه. ترانه هم خسته س، فردا بايد بره سر كار.

ـ بذار شادي بمونه.

شادمهر ـ نه بابا، فردا كلاس طراحي داره. تو هم خسته اي. اين اميرعلي هم گفته كه پسرعموت قد خر ازت كار مي كشه.

شادي ـ راست ميگه ترانه؟ الهي بميرم.

مهسا ـ نه بابا، اين داداش من پول مفت ميده به اين. به خانوم بگه بالا چشمت ابروئه، چهارصد تا وكيل وصي پيدا ميشه. بچه جرات نداره حرف بزنه.

شادمهر دوباره پوزخند تكراركنون كنار گوشم گفت:

ـ اون پسرعمويي كه من ديدم، از اين حرف گوش كنيا بهش نمي اومد. اگه اذيت شدي بگو ميگم اميرعلي يه كار درست درمون واست تو شركتش دست و پا كنه.

ـ نه بابا، محيط كاريم خوبه. زياد هم پسر بدي نيست. همون مثل هم خون جماعت گوشت همو بخورن استخون دور ريز نيستنه.

موهامو به هم ريخته و بي خيال فحش زير لبيم رو به شادي گفت:

ـ بدو بچه دير وقته. يه سر هم بايد برم خونه وكيلم.

شادي لبخند شيطون زن گفت:

ـ حالا اگه وكيلت يه سيبيل كلفت بود هم باز شب جمعه اي مي رفتي يه سر بهش بزني؟

خنده رو لبم بالا پايين شد و شادمهر شاخ و شونه كشيده دست شادي كش از در زد بيرون و تو همون حال گفت:

ـ بيا اون وري. خوش ندارم بچپي تو خونت و در نزني از اين چهار ديواري.

لبخند رو لب به اون پرادوي تناسب ندار با محله نگاه كردم و شادي دستي تكون داد و ماشين از جلو چشام رد شد.

ـ اين بابا همه چي بهش مياد؛ الا اون فرشته اي كه تو ازش برام تصور كردي.

ـ من نگفتم فرشته، گفتم يه پشت و پناه محكم. كسي كه وقتي آقابزرگ و فرهاد و عمو فريبرزي نبود، اون بود. كسي كه وقتي رفت بيشتر از نبودن فرهاد تو زندگيم كمبود حس كردم. مهسا اون شايد واسه تو وجهه خوبي نداشته باشه؛ ولي تو يه كلوم بگم اون آرزوي هر دختريه.

ـ دقيقا چيش آرزوئه؟

ـ ثروتش، لوتي منشيش، اين مرد بودنش، تيپ و قيافش.

مهسا چشم و ابرو اومده برام از كنارم گذشت و من حس كردم اون امواج متشعشع از حس حسادت يه رقيب رفاقتو ازش. مهسا جان تو عزيزي، اونم عزيز. من به حضور دوتاتون دلگرمم.

***

فلش مموريو تو دستم بالا پايين انداخته، از پله هاي جلويي پايين مي رفتم كه صداي مهندس فرزين قدمامو زد رو استپ.

ـ ترانه.

با چشماي گشاد شده نگاش كردم و خواستم به حل اين موضوع بپردازم كه چرا تو اين محيط ممنوعه من از خانم فرزين رسيدم به ترانه. منتظر با همون حالت گشادگي دو تا چشم نگاش كردم و اون باز يخ خيره نگام كرد و گفت:

ـ گوشيت چرا خاموشه؟

دستم خودكار تو جيبم فرو رفته بيرون اومد و مشت باز كرده شاهد خاموشي گوشي شدم. شارژ تموم كردن تنها گزينه احتماليه.

ـ شارژ تموم كردم، چطور مگه؟

ـ هيچي بابا، خاتون زنگ زده بود بهم، نگرانت بود. مثل اين كه امشب خونواده نسترن دارن ميان خونه آقابزرگ. خاتون هم خواسته هممون باشيم. اگه قرار مداري نداري صبر كن ماشينو از پاركينگ بردارم با هم بريم كه باز نق و نوق خاتونو من يكي حوصله ندارم.

ابروهامو سعي كردم از اون بالا و پريدن بكشونم پايين و گفتم:

ـ ممنون، مزاحمت نباشم.

دستي تو هوا تكون داد و باز مسيرش طرف آسانسور كج شد و منم عين يه بچه اردك زشت دنبالش. نگام به موهاي بالا زدش بود و باز ياد موهاي پرپشت اون تو ذهنم جون گرفت و من سعي كردم اين جونو بگيرم و باز نشد و چشام دلتنگ دو تا قطره اشك شده مسير نگاه عوض كرده به سقف آسانسور خيره موند. پشت سرش سوار اون جنسيس سودان شدم و با يه حساب سر انگشتي دوزاريم افتاد كه دفعه سومه كه تو اين اتاقك فوق هاي كلاس مستقر ميشم.

ـ اين فرهاد هم مي خواد دوماد شه، خر حماليش واسه ماهاست.

ـ من كه گفتم ...

ـ منم گفتم مزاحم نيستي، امشب مي خواستم يه كم خوش بگذرونم.

ـ آهان، می تونم يه توصيه به قول خودت دوستانه بكنم، من اون وقتا از مهمونياي خانداني آقابزرگ بدم مي اومد، وسطا هر كي به هر كي مي شد، من و مهسا هم جيم فنگ مي زديم پشت بوم. فكر نكنم امشب كسي تو اون بل بشو و بريز بپاش تو فكر سرشماري اعضاي فاميل باشه. مي توني بعد نيم ساعت دودر كني.

باز نگاش سنگين شد و من بي توجه به اون سنگيني از شيشه ماشين به ماشينايي كه تو گذر از كنارمون سرعت مي گرفتن خيره شدم.

ـ پس اين جوري به قرارات مي رسيدي.

سرم تند برگشت طرفش و دستم چسبيد به گردنم و چشام از درد باريك شد و دهنم يه آخ تحويل پوزخند رو به روم داد.

ـ منظورت چيه؟

ـ خب ... آقابزرگ كه نميشه بي دليل از نه واسه اون پسره برگشته باشه. خب حتما يه چي ديده كه راضي شده به ازدواج عزيز كردش با اون پسره.

درد تو چشمام بيشتر شد و دستم جاي كناره گردنم چسبيد به گلوم و حس خفگي با اون بغض باز تو وجودم بيداد كرد. پس زدم. اين بغض توده دارو پس زدم. چشمام درشت شد و يه لبخند جايگزين اون افتادگي لبا.

ـ خب مي دوني؟ هيجان داشت. يه كار ممنوعه رو انجام دادن فوق العاده س. خب تو هم حتما بايد تجربه كرده باشي. وقتي آقابزرگ شرط خروجت از ايرانو چشم و گوش بسته موندنت گذاشت. خب با علم به اين كه تو هيچ مدله پايبند قول و قرارات نبودي، مي تونستي اين حسو تجربه كرده باشي. درسته؟

باز پوزخندش كج تر شد و گفت:

ـ من مثل تو با آبروي يه خاندان بازي نكردم. اين درسته.

ـ منم با كسي ازدواج كردم كه آرزوي هر خونواده ايه واسه اين كه دومادش باشه. آقابزرگ درك كرده بود كه هدف اون بابا از ازدواج با من چيه. خب اين هيچ ربطي به آبرو نداره. من هيچ وقت بابت اين قضيه قرار نيست جلوي خونوادم شرمنده باشم؛ چون قد خودم خفت كشيدم. پس بي زحمت تو يكي تازه از راه رسيده نخواه واسم عذاب وجدان بياري.

ـ ديدي؟ خودت هم قبول داري كه اين خاندان تا باهاشون موافقي باهات خوبن. خدا نكنه رو دنده چپ بيفتن.

ـ دلت از چي اين خاندان پره يكي يه دونه؟ اوني كه به قول مهسا عذاب كش فاميل بوده فقط منم؛ پس بي زحمت اين قدر نمك رو زخم نريز. به قول خودت ما دشمن هم نيستيم.

ـ من كه چيز بدي نگفتم؛ فقط مي خوام چشمتو باز كني. تو با دو تا وكيل هم مي توني اون ثروت چند ميليارديتو از آقابزرگ بگيري. نيازي به اين همه حمالي نيست.

ـ من مثل بعضيا بي چشم و رويي بلد نيستم.

ـ بشين ببينم اين چشم و روت تا كي قراره واست نون و آب بشه. حاليته كه اين فاميل عمرا بذارن جز ثروت عمو فردين چيز ديگه اي بهت برسه؟ مي دوني كه هيچي از ميراث آقابزرگ بدون وصيت بهت تعلق نمي گيره.

ـ من همونم بگيرم بسمه. بقيش ارزوني يكي مثل تو.

ـ ببين، داري خودت دشمني مي كني. من مي خوام بهت حالي كنم كه اين قدرا واسه اين خونواده خوب نباش. چرا بايد هميشه تو نقش نوه خوبه و تو سري خوره رو بازي كني؟

ـ ببين پسرعمو، من با اين نقش هيچ مشكلي ندارم. درسته كه تو دو سال زندگي با اون هيچ وقت، هيچ كس جز مهسا نيومد بهم بگه بابا ترانه خرت به چند من؛ ولي منو اين همه سال بي پدر مادر تر و خشك كردن. من نمي دونم مشكل تو دقيقا با رابطه من با خونواده چيه؟

ـ مي دوني سودي كه سال تا سال از پول بابات بايد بره تو حساب تو صاف ميره تو حساب كي؟

نگام اين بار مشتاق برگشت طرفش و اون بدجنس قهقهه زد و با يه مكث گفت:

ـ تو حساب باباي من و اين يعني چي؟ اين كه تو واقعا عزيز دل عمويي. سرتو عين كبك نكن زير برف. باباي من هر چقدر هم كه بخواد وفادار به تنها وارث برادرش باشه، بازم دندونش واسه ثروتت تيز هست. تو اگه زماني بخواي پولتو از كارخونه ها بكشي بيرون، ضرري كه به كارخونه ها مي خوره تقريبا مي تونه خاندانو به مرز ورشكستگي برسونه. پشت اين همه مهربوني مي تونه يه عالمه منفعت هم خوابيده باشه. من حساب فرهادو جدا مي دونم؛ ولي بهمن خان همه نگرانيش بابت اينه كه سر آقابزرگ به سنگ نخوره و حقتو نده. باباي من تنها نگرانيش بابت اينه كه تو با رسيدن به ثروتت نخواي كارخونه ها رو از رونق بندازي. يه جورايي گناه باباي من كمتره. عموي بدي نيست؛ ولي پسر فاروق خانه و تشنه پول و قدرت. مي ترسه از روزي كه كه ثروت عزيز دردونه از كارخونه ها جمع بشه. مي دوني تو مي توني هيجان انگيزترين كار خاندانو انجام بدي؟ يه روزي اگه به اون پول رسيدي كارايي رو بكن كه يه عمر دلت خواسته. همون جور كه اين همه سال اونا تو خيال خودشون به خاطر خودت دورت زدن دورشون بزن. اين بار واقعا به خاطر خودت. به اون چيزايي برس كه اين دو سال حق تو بوده و نوه هاي ديگه فاروق كيفشو بردن. تا جايي كه مي دونم تو مراسم ازدواجي نداشتي؛ ولي تولدي بگير كه جبران همه سالاي تولد مهديسو بكنه. ديدي، من دشمنت نيستم؛ فقط راهي رو ميرم كه خودم مي خوام. تو هم راهي رو برو كه يه عمر نذاشتن بري. دلم برات سوخته كه اين جور بهت گفتم. اولين باره براي يكي دلم مي سوزه.

نگام خالي شده باز به حجماي رنگارنگ در عبور از كنارمون بود. چرا تا حالا خودم بهش فكر نكرده بودم؟ چرا تا حالا به همه اين حقام فكر نكرده بودم؟ چرا حسام با اين همه دوريش بايد به يادم بندازه كه حق من چيه؟ چرا داداي مهسا رو هيچ وقت تره خرد شده هم حساب نكردم؟ يعني من اين قدر مال و مكنت دار بايد تو يه خونه پايين شهر امورات بگذونم؟ هنوزم نمي تونم نابود كنم اين همه محبت به پام ريخته رو؛ ولي منم همه اين سالا دلم خواست يه تولد مثل تولداي مهديس و مهسا. نگفتم، يادم رفت، نرفت، از يادم انداختم. خاتون وآقابزرگ زحمتمو مي كشيدن، حق نبود اضافه تر بخوام. من لباس عروس نپوشيدم؛ ولي مهشيد از يه مزون تو پاريس سفارش داد. من مجلس عروسي نداشتم؛ ولي فرهاد قراره يه باغ تو لواسون كرايه كنه و بهترين پذيرايي تو خاندان واسه اين مراسم باشه. من ماشين ندارم؛ ولي مهديس مزدا تري مشكي متاليك داره. من واسه يه لقمه نون شبم معلم خصوصي و كارمندم، ولي مهديس تو مزونا وله. من ... پولاي من ميره تو حساب عمو؟ چرا؟ چرا حساب خودم نه؟ ميگن ارث از شير مادر حلال تره، چرا واسه من حرومه؟ چرا من نبايد داشته باشم همه داشته هاي آدماي دور و برمو؟ حسام من دلم پره. مسبب اين پري تويي. چه كنم تو حجم اين پري؟ چه كنم از اين نگاه پر سوء ظني كه از حالا تو جونم افتاده كه به نگاه اون خونواده بندازم. حسام خير نبيني. خير نبيني كه من اين طور پر از شك شدم.

***

دستايي كه دور گردنم حلقه شد و لبخندي كه از سر ظهر تا حالا به لبم نيومده بود نامحسوس رو لبم نشست و گفتم:

ـ نكن مهسا. برو اون ور خداي ناكرده روغن مي پاشه تو صورتت.

مهسا ـ بسه بابا، برو لباساتو عوض كن و يه كم به خودت برس. بقيشو مامان هست.

گلرخ جون ـ آره ترانه جون، برو قربونت برم. بميرم ظهر تا حالا از خستگي داره جونت در مياد. ما هم گرفتيمت به كار.

لبخندم واسه اون همه مادرانه ريخته به پام بيشتر كش اومد و حرف گوش كن رفتم طرف اتاق دوران تجرد. لبه ی تخت نشستن و عزا گرفتن براي چي پوشيدن تو دلم باز شك انداخت. همون شك ظهر تا حالا. لباسي نداشتم. كمد باز كردم و اون پيراهن حرير پنج سال پيشي كه فرهاد برام از شيراز خريده بود به چشمم اومد. شونه بالا انداختم و بي خيال گشاديش شدم و رو همون شلوار جين مشکي پوشيدم و باز شونه بالا انداختم و موهامو مثل هميشه دم اسبي بستم و باز شونه بالا انداختم و آرايش معمولي هميشگيمو تجديد نكردم و باز شونه بالا انداختم. من همونم كه كمترين شانسو واسه به چشم اومدن تو جمع دارم. من همونم و بايد ساده باشم. من همونم كه مطلقم و بايد مواظب رفتارم باشم. من همونم. همون كه آقابزرگ واسه حقش شرط مي ذاره. شك نداشته باش، به اون همه مهربوني زيرپوستي شك نداشته باش. ندارم، به اون محبت شك ندارم. به پول نداشتم شك دارم. به اين لباس نداشتم شك دارم. فرهادم ببخشم. همه پولامو خرج اون لباس شب مهموني، ديدن نسترن و مانتو شلواري كردم كه براي حسام خان كسر شان نياره. ته ته كيف پولم ده تومنه. ده تومنه و دلم خوشه به كلاس آخري كه فردا با نرگس دارم و قراره پول آخرمو بگيرم. از پله ها پايين اومدم و نگاه مهسا بالا پايينم كرد و تو جمع سكوت كرد؛ ولي مهديس جاي اون حرف دل زد.

مهديس ـ ترانه اين چيه پوشيدي؟

همه نگاها برگشت طرفم. لبخند نزدم تا آب شدگيم به چشم نياد. عوضش چشام لبريز شد و دلم تيكه تيكه. نگامو دادم ارزوني آقابزرگ اخم كرده به مهديس و خاتوني كه به درگاه آشپزخونه با سرزنش آقابزرگو نشونه رفته بود. قدمام طرف فرهاد تند شد و جلوش وايسادم و سر پايين انداخته گفتم:

ـ ميشه من امشب نباشم؟ سرم خيلي درد مي كنه. فردا بايد زود از خواب بلند شم.

لبش گزيده شد و صورتش بيشتر تو هم رفت و من فهميدم كه يعني "برو." جلوي دكتر كسر شان فاميله كه لباس پنج سال پيش تو تن عزيز كرده باشه. چه عزيز كرده اي؟ از ساختمون زدم بيرون. زدم بيرون و دلم نخواست بره خونه. دلم خواست بره يه ساندويچ بخوره. دلم خواست ولخرجي كنه و آتيش بزنه به اون ده تومن و ساندويچ بخوره. دلم خواست تو اون مهموني باشه. دلم خيلي خواست كه تو اون مهموني باشه...دلم خواست و چشام پر شد...دلم خواست و يادم افتاد اگه اون شب بله برون هم خوش تيپ بودم؛ چون شادمهر برام ولخرجي كرد. دلم خواست و يادم اومد اول هفته همه پولمو دادم خرج مايحتاج خونه و يخچالي كه از بي چيزي هوا خنك مي كرد. ايرادي نداره. منم يه روزي دلم به هر چي خواست مي رسه. دير نيست.

***

آقای شكوري رو پاشنه پا چرخيده گفت:

ـ خانوم فرزين هنوز مي خواين بمونين؟

ـ اينو تموم بكنم ميرم. شما برين به سلامت.

لبخند زنون از در بيرون زد و من نگام ميخ ساعتي شد كه از پنج گذشته بود و با يه حساب سر انگشتي اگه شش هم كار تموم كرده از اينجا مي زدم بيرون، با مترو هفت خونه نرگس اينا بودم.

تمركزمو دادم به برگه ها. از اين محاسبات هيچ مدله خوشم نيومده. منو چه به كاراي عمران؟ من معاري خوندم.

كار تموم كرده از رو صندلي بلند شدم و رفتم طرف در. از نگهباني گذشتم و به خاطر كاويان صدام زده برگشتم طرفش و بي خيال دير شدنم شدم و سعي كردم حرصمو قايم كنم پشت يه لبخند منافات ندار با لبخند.

ـ امري داشتين؟

ـ نه خانوم مهندس؛ فقط اين كه مهندس فرزين بابت چند تا چيز مي خوان فردا اول وقت تو دفترشون ببيننتون.

ـ خب چرا شما زحمت كشيدين؟ منشي بهم مي گفت.

ـ گفتم ديدمتون بگم. در ضمن جايي ميرين برسونمتون.

ـ نه، ممنون. خداحافظ.

لبخند زد و من نتونستم درك كنم چطور اين قدر عاشق زنش بوده و اين قدر راحت به همه لبخند مي زنه. چه خيري ديده؟ دارم به اين باور مي رسم كه خيرنديده ها بيشتر لبخند مي زنن. يكيش هم من لبخند ظاهري زن. با نگاه به ساعت فهميدم يه يه ربعي ديرتر از هفت مقرر رسيدم. فاصله در ساختمون تا اتاق نرگس به ميمنت احوال پرسياي مادرش پنج دقيقه اي طول كشيد. روز آخري بيشتر حرف زد تا درس ياد بگيره. دلم براي اين شوت بازياش تنگ ميشه. من تو زندگيم دلم خيلي براي همه تنگ ميشه. بده اين تنگي. دل كندنو سخت مي كنه اين تنگي. وقت خداحافظي زود رسيد و منم اون قدر تو فكر اين چند روزه بودم كه يه دونه از حرفاي نرگس كاه لگد كرده رو هم يادم نبود.

مامان نرگس ـ عزيزم اينم ناقابله. ببخشيد اگه كمه.

ـ نه بابا، اين چه حرفيه؟ اصلا قابلي نداره.

مامان نرگس ـ نه عزيزم؛ فقط يه شماره ثابتي جز موبايلت به من بده كه اگه باز بهت نياز داشتم خبرت كنم.

دستم به خودكار رفت و ... چرا اين شماره؟ نگام تو برگه بالا پايين شد و شونم باز بالا انداخته. خب مگه چيه؟ چه اشكال داره؟ خونه آقابزرگه. چه ايرادي داره خونه آقابزرگو خونه خودم تلقي كنم؟

نرگس بغلم كرد و ابراز احساستش تموم نشده با گوشزد من كه ديرم شده ازم دل كند و من روز آخري مايه خنده يعني برادرجان رو نديدم. بازم دل خوش كردم. دل خوشي به دو تا تراول پنجاه تومني. دل خوشي به دو تا تراولي كه اوج اوجش با خريد بد مارك ترين هم دو تا كيسه خريد از سوپر مي شد. دل خوشي به دو تا تراولي كه صدقه سر صبح خاتون هم ازش بيشتره. دل خوشي به دو تا تراولي كه خودم زحمت كشيدم، عوض كميش مال خودمه. مال خود خودم، بي منت. بدون انتظار براي قدر عافيت دونستن. مال خودمه، مال حرص دير رسيدنام، مال حرص خوب ياد دادنام. نرگس جان دلم براي كودكانه هاي نوجوونيت تنگ ميشه. براي همون دل خوشي به ايجاد روابط حسنه من و برادر جان هم دلم تنگ ميشه. براي همه خوش خياليات دلم تنگ ميشه.

***

شادمهر چشمك زن به من خم شد و يه گاز اساسي به بستني در حال خورده شدن شادي زد و جيغ شادي به فاصله يك اپيليسيون ثانيه تو گوش جفتمون زنگ زد و شادمهر قهقهه زن گفت:

ـ خب دلم خواست.

شادي ـ خب برو بخر.

شادمهر ـ تا خواهري به خوبي تو دارم، ديوونم اين همه راه برم اون ور خيابون؟ بستنيتو بده من، خودت برو يكي ديگه بخر.

شادي يه نگاه به بستني رو به تموميش انداخت و از ماشين زد بيرون و بستني رو از شيشه پايين داده شادمهر داد دستش. نگاش كردم تا توي بستني فروشي از نگام محو شد.

ـ خب؟

ـ به جمال بي نقطت، خب كه چي؟

ـ مخلص كلومو بگم، چه مرگته؟

ـ يه ذره شعور بد نيستا.

ـ ببين، من اون جغله رو نفرستادم دنبال بستني با اسانس نخود سياه كه حرف صد من يه غاز تحويل بگيرم. مي فهمي كه؟ چته ترانه؟ يه مرگيت هست چند روزه. يه چيت هست كه وقتي امروز زنگت زدم، توی پايه خوشگذروني واسم ناز اومدي و فقط واسه خاطر شادي همرامون شدي.

ـ هيچي، چند روزيه دلم گرفته.

ـ واسه چي؟

ـ واسه چي داره؟ تو دلت مي گيره دنبال دليل مي گردي؟

ـ من كلا هيچ وقت دلم نمي گيره كه دنبال دليلش باشم؛ ولي تا دلت بخواد دل خيليا دور و برم گرفته كه مجبور شدم واسش دنبال دليل باشم. ترانه تو بي دليل دلگير نميشي.

ـ يه چيزي عين مته رو مخمه، داره داغونم مي كنه چند روزه. شده يكي يه حرفي مثلا از رو دوستي بهت بزنه و تو داغون شي با فكر به اون حرف و هي از تو خودتو بخوري؟

ـ درست حرف بزن. كي زر اضافي زده؟

ـ كيش مهم نيست. حرفه مهمه. مي دوني، بعضي وقتا ندونستن خيلي خوبه، خريت در مورد هرچي دور و برت اتفاق مي افته يه جور خوش خبريه؛ ولي خدا نكنه بعضي چيزا رو بهت بگن و تو راست و دروغيشو نتوني تشخيص بدي. بگن و بندازنت تو برزخ. من الان تو برزخم. دارم ديوونه ميشم. چند روزه همش دارم به اين فكر مي كنم كه بابا مگه ميشه اونا اون جوري باشن كه اون گفته. من عشق تو چشاشونو مي بينم؛ ولي حرفاش انگاري راستن. انگاري يه چي اين وسط هست. من از اين يه چيه بدم مياد. از اين كه چند شبه تا سر گذاشتم رو بالش به اين يه چيه فكر كردم دارم ديوونه ميشم. شادمهر منم آدمم، منم دل دارم، منم يه زندگي عادي مي خوام، منم دلم مي خواد مثل شادي همه هم و غمم يه بستني باشه كه داداشم دهنيش كرده.

ـ خب قربونت برم، اين كه كاري نداره. يه بستني بخر برات دهنيش كنم، غصه خوردن كه نداره.

ميون بغضم به خنده افتادم و شادمهر جدي تو صورتم گفت:

ـ نمي خوام فوضولي كنم. هر چي هست و داره اذيتت مي كنه رو بريز دور و خودت شو. ترانه اي كه من ديدم چهار سال پيش وقتي فهميد وسط زندگيش تينايي هم هست پا همه چي وايساد. فكر نمي كنم معضل الانت به بزرگي معضل تينا باشه.

چه خوب كه ميون بداي زندگيم بدترينامو علم مي كنه و من دلم گرم ميشه كه زياد هم مشكلي ندارم.

ـ دلم واسه اون فرهاد بي معرفت تنگ شده. زن گرفته، نديد بديد ما از يادش رفتيم.

ـ لونج نكن، زشت تر ايني كه هستي ميشي. مردم برام دل مي سوزونن كه با چه عنتري اومدم ددر دودور.

ـ كوفت. اين شادي رفت بستني بگيره يا بسازه.

ـ هيچ كدوم. مي خوره و مياد. بچه به داداشش رفته، از يه سوراخ دو بار نيش نمي خوره.

نگام به نيمرخ جذابش كشيده شد و فكر كردم بعد از اون فقط شادمهر برام اوج قدرت بود.

ـ شادمهر؟

ـ هـــوم؟

ـ تو اين سه سال اون ور آب باب ميل پيدا نكردي؟

ـ من يه مرد ايرانيم كه فقط عاشق توليد ملي ميشم و به اين كشور وفادار مي مونم.

ـ بي شوخي گفتم ديوونه. نمي خواي دوماد شي؟ داره دير ميشه.

ـ گمشو بابا، كي حال و حوصله ی سرخر داره؟

ـ سرخري هم اگه باشه شما مردايين كه سر زنا سوارين. شادمهر تا كي مي خواي جووني كني؟

ـ تايم دقيق بدم يا حول و حوشي؟

ـ شادمهر!

ـ فعلا با شادي و اين آكله هايي كه ميان و ميرن خوشم. كيو پيدا كنم اين قدر با شعور كه شادي رو سرخر زندگي مشتركمون ندونه؟ فعلا تنها چيزي كه مي خوام اينه كه شادي خوش باشه.

ـ تو اين كه تو داداش فوق العاده اي هستي شكي نيست؛ ولي شادمهر به اينم فكر كن يه زن تو زندگي تو مي تونه براي شادي هم مفيد باشه. جاي مادر كه نه؛ ولي جاي خواهرشو بگيره. اون يه دختره، نمي تونه همه حرفاشو به تو بزنه.

ـ بحثو نكشون به چيزايي كه تهش واست هيچي نداره.

ـ خيلي كله خري.

ـ واسه راحت شدن خيالت ميگم. من زماني اگه خواستم ازدواج كنم با دختري ازدواج مي كنم كه با همه اونايي كه مزه رابطه باهاشونو چشيدم فرق داشته باشه. اون قدر فرق كه بتونه منو به خودش پابند كنه. اون وقت منم به خاطرش همه كاري مي كنم.

تو دلم لبخند مي زنم. شادمهر جان تو عاشق نبوده ايني، برادرانه ايني، عاشق بشي چي ميشي!

***

بي حوصله سر كرده تو مانيتور به رقما خيره بودم كه زنگ تلفن بي حوصله ترم كرده مجبوري منو كش و قوس داد و به سمت خودش كشوند.

ـ بله، بفرماييد.

ـ بيا اتاقم.

به گوشي خيره شده فكر كردم يارو مهندس فرزين خودمون نبود؟

پاهامو حركت دادم و از اتاق زده بيرون با همون رخوت تو تنم خودمو رسوندم به طبقه بيستم. جلوي منشي تمام قد وايسادم و با حس ارث طلب داشته ازش خيره خيره نگاش كردم و اون چشم غره اي حواله اين همه ارث طلب كرده كرد و گفت:

ـ مهندس منتظرتونن.

آره ديگه عشوه خركياش اختصاص داره به جنس ذكور، به ما كه مي رسه صداش ميشه قريب به چاله ميدون. تقه زن وارد شدم و نگام بهش افتاد كه سيگار كنج لب دار سرش تو لپ تاپش بود. قدم جلو گذاشتم و واسه اين كه يادآوري حضورمو به حضرت داشته باشم و دو تا سرفه مصلحتي هم به سكوت اتاق الحاق كردم كه گفت:

ـ بشين.

همين بشين و من نگات نمي كنم. همين بشين و من قرار نيست واسه امثال تو تره خردكني راه بندازم. رو دورترين صندلي به ميزش پشت ميز كنفرانس نشستم و گفتم:

ـ كاري باهام داشتين؟

سيگارش تو جاسيگاري كنار دستش خاموش شد و از روي صندلي بلند شده پشت شيشه هاي سر تا سري اتاقش قد علم كرد و گفت:

ـ داري پشيمونم مي كني.

ـ چرا؟ از چي؟

ـ فكر مي كردم تنها كسي كه مي تونم با جنبه حسابش كنم تو اون خونواده تويي. پشيمونم كردي از حرفام.

ـ براي چي؟

ـ قرار ما عوض شدن تو نبود. اگه قرار باشه با چهار تا حرف اين طور بل بگيري و از همه ببري كه هيچ وقت به حقت نمي رسي. يه كم سياست بد نيست. اگه يه رگ هم از عمه فريبات به ارث برده باشي بايد خرج كني اين سياستو. من واسه هيچ كس اين قدر وقت خودمو هدر نميدم؛ ولي تو يه جورايي اون قدر توسري خوري كه آدم با همه سنگدليش دلش برات كباب ميشه.

ـ من نيازي به دلسوزي و ترحم كسي ندارم.

ـ آره؛ واقفم به اين قضيه كه تو هيچ مدله اصلا به درد ترحم نمي خوري.

برگشته طرفم، دست ستون كرده به ميز، خيره تو چشام گفت:

ـ مثل خودشون باش، با پنبه سر ببر، سياست خرج كن ترانه، سياست. داري خراب مي كني.

ـ چيزي شروع نشده كه من بخوام خرابش كنم.

ـ د تو داري كاري مي كني كه من فكر كنم شروع شده.

ـ چي ميگي واسه خودت؟

ـ ببين ترانه، من واسه آيندم خودم برنامه مي ريزم و از اين زمزمه هاي پيچيده تو فاميل هم هيچ خوشم نمياد.

ـ پس بگو، آقا واسه خودش دل سوزونده؛ ولي از من مي شنوي آقابزرگي كه من ديدم، تا تو و مهديسو سر سفره عقد هم نشونه ول كنتون نيست. مهديس هم كه انگاري بدش نمياد.

ـ با آتيشي كه اگه تو تو فاميل بندازي، همه نون و نوا دار ميشيم.

ـ چي تو فكرته؟

ـ دورشون بزن، دورشون مي زنيم. من از موفقيت هات تو كار ميگم تو از حقوق بالا رفتت. آقابزرگ پسند ميريم جلو. كم كم تو فكر دور و بريات يه جور حساس نشدني بنداز كه ارثت با برنده شدن شرطت چرا بهت نمي رسه؟ آقابزرگو لا منگنه بذار.

ـ تو در مورد من چي فكر كردي دقيقا؟

ـ من در مورد تو فقط به اين فكر كردم كه بايد زمينه اينو به وجود بياري كه چند نفر راحت شن. تو فقط خودت باش، بقيش با من. به يه پنت هاوس و ماشين آخرين مدل ماماني فكر كن، يا تحصيل اون ور آب. بي دروغ، واقعي واقعي.

ـ چي باعث شده فكر كني من خر حرفاي تو ميشم؟

ـ همون چيزي كه چند روزه از اون باغ دورت كرده. همون شك و ترديدت، همون پول نداشتت كه تو روز مهموني كشوندت از باغ بيرون. ترانه چرا لگد مي زني به آينده روياييت؟ من نمي خوام دشمني كنم. تو رو من حساب دوستي باز كن. دوستي مسالمت آميز. من به تو تو رسيدنت به حقت كمك مي كنم، تو هم با حذف ثروتت از سهام كارخونه ها خاندانو به هم مي ريزي. مطمئن باش هيشكي نمي تونه بگه چرا. اين بار تو محقي.

ـ تو فكر كردي من به آقابزرگ خيانت مي كنم؟

ـ دختر خوبي باش. خيانت؟ مسخره س. خيانت اينه كه تو به خاطر خودخواهي اونا الان مطلقه اي. خودخواهي اينه كه اونا با پول تو كيف دنيا رو ببرن و تو پايين شهر زندگي كني.

ـ من تو همون خونه هم خوشم.

ـ ترانه، ترانه، ترانه! من دارم بهت نشون ميدم واقعيت اين همه محبت به پات ريخته رو، فكر كردي، خرجي كه اين همه سال برات كردن پول خرد اون ثروتت حساب ميشه! ترانه من نميگم بي چشم و رويي كن، ميگم حق گيري كن. حقته، خلاف نيست. بي شعورن اگه واسه خاطر حقت بخوان ازت ببرن.

ـ من خودم به حقم ميرسم، خودم. حاليته؟ تو هم يه راه ديگه واسه دور زدن آقابزرگ پيدا كن.

چشماش از عصباينت دو دو زده خيره تو صورتم چرخ خورد و گفت:

ـ اگه زن اون مرتيكه نمي شدي، بايد حالا تو فكر خريد لباس عروست مي بودي. فكر كردي همه هدف آقابزرگ از نخواستن سرگيري اون ازدواج؛ فقط شناختن اون پسره بوده؟ نه بابا، به قول خودت اون شوهرت همه چي تموم بوده؛ ولي آقابزرگ حساب كتاب داشته. به هم زدي اين حساب كتابو. با ازدواجت با من اون ثروت از فاميل خارج نميشد؛ ولي با اون يه پا وايسادنت همه رو سر لج انداختي.

دستم به دهنم چسبيد و چشام دو دو زد تو كاسه چشمم.

ـ ديدي دختر خوب، اونا فقط به فكر منافع اسم فرزينن، نه هيچ كدوم از فرزينا.

ـ با همه اينا آقابزرگ حق پدري داره. بگي آقابزرگ مي خواد بكشت هم من ميگم خوب مي كنه. يه چي حالشه كه مي خواد بكشتم.

گفتم و با حس پوزخندش از اتاق زدم بيرون. من از اين دودلي بيزارم. كنار اومدن با اين همه حرف زمينم مي زنه، داغونم مي كنه؛ ولي من بازم دوستشون دارم. با همه اين مزخرفاتي كه حسام گفت دوستشون دارم. گور پدر پول هم آوردن.

***

آرتين بغل، بوي شامپوي بچه تو بينيم رفته و بيرون نيومده، به كاناپه تكيه زده و زير جبر ديكتاتوري چند سال سن دار زير دستم به تام و جري پخش شده از ال سي دي خونه پدري خيره بودم. فرهاد لم داد كنارم و گفت:

ـ نيستي چرا؟

ـ شما سايتون سنگين شده. نسترن كجا رفت؟

فرهاد ـ رفت اتاق من لباساشو عوض كنه. چي كارا مي كني؟

ـ هيچي، زندگي. تو اين پروژه آخريه دستم بنده. حسام هم حمال مفت گير آورده، آي كار مي كشه، آي كار مي كشه.

مهسا ور ديگم لم داده گفت:

ـ بگو بگم ننه جون گوششو بپيچونه.

ـ ننه جونو خوب اومدي.

صداي آقابزرگ تو سالن پخش شده، نگاه بقيه رو سمت خود كش، طرف مخاطبش بنده، ميون حرفاي عامي و من عاشق هر روزه قد علم كرد.

آقابزرگ ـ ترانه تو اتاقم منتظرتم.

نه بابا. آقابزرگ اين چند وقته نبود. اين روزايي نبود. مهر چشماش كم آورد از اون ديكتاتوريش كه تو تن و ريشه همه خاندان به ارث رفته. نمونه بارز همين فسقل بچه زير دست ما كه ملتي بايد تام و جري رو به همراه كودك درون به نظاره بشينن. بالا رفتنش از پله ها، چشماي باريك شده ی مهسا، خاتون چشم غره رو به سايه افتاده آقابزرگ رو پله ها و فرهادي كه لپ كلام مطرح كن خودي نشون داد.

فرهاد ـ خاتونم، بلا، دوباره باهاش سر ناسازگاري گذاشتي كه فاروقي شده؟

خاتون ـ مراعتتو نمي كنم كه تو دوماديتي ای و جلو زنتی، همچين مي زنم تو دهنت كه صدا سگ سر بدي.

فرهاد ـ اوا خاتونم، چرا خشونت؟ يه كم لطيف باش.

آرتينو بغل مهسا دادم و زير چشمي ديدم مشت شدن دستاي خاتون و حرصي كه خورد. از پله ها رفتم بالا و به خود اومده پشت در اتاق فاروق خان چند لحظه پيش بودم. انگشت حلقه كرده چند تا ضربه زدم به در و دستگيره آب طلا رو فشار داده وارد شدم. روي كاناپه راحتي لم داده بود و بالا پاييني نگام مي كرد.

ـ بشين.

لبه تخت رو به روش نشستم و با نگام انتظار حرفشو به روش آوردم.

ـ كاري داشتين باهام؟

مكثش و بعد حرفايي كه در انتهاي اين مكث تو گوشم رفت و تو سرم چرخ خورده بيرون نرفت.

ـ حسام ميگه تو كارت پيشرفت كردي، ميگه لياقت نشون دادي، ميگه از صد تا مرد هم جربزه دار تر مي توني بشي. چراشو نمي دونم، نمي دونم و برام عجيبه. حسام تا آرنج عسل بذاري دهنش ته ته تعارفش اينه كه تف نندازه جلو پات. برام عجيبه كه چرا داره از توی با پارتي تو شركتش استخدام شده حمايت مي كنه. عجيب نيست به نظرت؟

دلم از دست لحنت خونه. شك داري، شك دارم. مي ترسي، مي ترسم. نمي دونی، نمي دونم. حسام كجاي اين معادله س كه لحن تو با اسم بردنش ميشه زهر و چشمات ياد اون چهار سال پيشم مي اندازه.

ـ نمي دونم، شايد فكر كرده اين جوري شما راحت تر ثروتمو بهم ميدين.

ثروتم تو لحنم تشديد دار شد و چشماي آقابزرگ از اون باريكي در اومد و عوضش چشماي من باريك شد. گفتم، چيزي كه اين همه سال بابتش خفه خون گرفتمو گفتم. بي عذاب وجدان، با شك، با ترس، با حس مبارزه با اون لحن پر شك در اومده از دهن آقابزرگ گفتم.

ـ خب همه مي دونن كه من بايد تو كارم موفق باشم تا شما ثروتمو به اختيار خودم بذارين. شايد خواسته اين جوري به من كمك كنه. شايد دلش سوخته از بابت خونه پايين شهر و هر روز با اتوبوس اين ور اون ور رفتنم. زياد هم عجيب نيست. پروژه جديدمون تونسته به يه جاهايي برسه. 

سكوتت تعبير داره؟ سكوتت بد سكوته. آقابزرگ فاروق شو، آقابزرگ تو دهني بزن، آقابزرگ داد بزن و بگو هنوز واسه اون ثروت بچم. چي شدي فاروق خان؟ حسام خير نبيني بابت اين همه شك انداخته تو جونم.

ـ من هر وقت موقعش باشه ثروتتو بهت برمي گردونم.

تا پشت لبام اومد و در نزد و دلم دادش گوش كر كن تو وجودم نفير كشيد كه "كي پس؟"

ـ خاتون يه حرفايي باهات داره، اميدوارم منطقي باهاش برخورد كني.

شقيقم نبض گرفت، دلم پيچ خورد. خاتون وقتايي باهام از قول آقابزرگ كار داره كه ... همون دو سال پيش، همون سالاي ... بسه، نه، ديگه چيه؟ پاهام رو زمين كشيده شد و باز شقيقم نبض گرفت. باز دلم پيچ خورد و باز ...

كنار خاتون روي اون استيلاي طلايي و به قول فرهاد فقط در حد كلاس واسه مهمون جاگير شدم و منتظر به اون چشماي غرق تو مهر خيره.

ـ آقابزرگ گفتن كارم دارين.

دستش روي دستم لغزيد، شقيقم مي زد. دلم پيچ مي خورد.

ـ ترانه جان، دردت تو جون مادر. عزيزمي، غمتو كه مي بينم انگار همه دنيام زير و رو ميشه. من هميشه با فاروق موافق نبودم. سكوتم هميشه دليل رضايتم نبوده؛ ولي مادر اون بيشتر از من سرش تو حساب كتابه. مي فهمه. من امروزو مي بينم و اون فردا رو. قربون اون چشاي خوشگلت برم، آينده تو مال خودته. هر جوري دوست داري؛ ولي خب دختر بر و رو دار مال مردمه. ترانه، دردت تو جونم، اينايي كه ميگم فقط چون مجبورم ميگم؛ وگرنه تو خودت مختاري.

مي فهميدم و نمي فهميدم. مي فهميدم و نفهم نشون مي دادم.

ـ جونم خاتون؟ بگو، اذيت نكن خودتو.

آره اذيت نكن خودتو. من اذيت كش فاميلم، من كفايت شدم. شما حرص نخور ديگه.

ـ ديرز بعد از ظهري يه خانومي زنگ زد. مثل اين كه يه مدت معلم خصوصي دخترش بودي، مي خواستن بيان واسه ...

دستم جلو صورتش با لرز بالا اومد. شقيقم مي زد. دلم پيچ مي خورد. چشمام پر و خالي مي شد. بغض زخم مي زد.

ـ اون وقت شما واسه همون چيز گفتي دختر ما، نوه ی عزيز كرده، يادگار فردينتون مطلقه س. گفتين؟ گفتين كه ...

دستش چسبيد به لباي خشكي زدم. چشماش پر شد. ريخت، به اندازه دو سال تو خودم ريختناي من ريخت.

ـ نگو مادر، نگو دردت تو جونم. نگو قربون قد و بالات برم. خدا ازش نگذره.

خدا مي گذره، من گذشتم، خدا هم مي گذره.

ـ دفعه بعدي كسي زنگ زد ميگي اين دختره طلاق گرفته س. ميگي آقابزرگش واسه ارثي كه همه براش دندون تيز كردن شرط گذاشته. ميگين اين دختره تعادل رواني نداره. ميگين تو يه خونه مجردي پايين شهر زندگي مي كنه و معلوم نيست دو سال تك و تنها تو اين شهر چه غلطي كرده. ميگين ... خاتونم من عادي نيستم. من مثل زناي ديگه نيستم. من جاي همه چي تمومي، هيچي تمومم. بسه خاتون، به جون فاروقت ديگه از اين لقمه ها واسه ما نگير. مردمو مچل نكن. اينا رو كه بگي دمشون رو كولشونه و د برو كه رفتيم.

بلند شدم. باز هم شقيقم نبض زد. نرگس جان كاش شاگردم نبودي. دلم پيچ خورد. كاش آقابزرگ شك نمي انداخت. چشمم پر و خالي شد. كاش ...

صداي نسترن و سنگيني دستش نگامو از قاب آقابزرگ كند.

نسترن ـ كجايي خانومي؟

ـ همين جام، خوبي؟

مهسا ـ مگه ميشه آدم يه زن ذليلي مثل فرهاد گيرش بياد و بد هم باشه؟

فرهاد ـ بچه مي زنم از خونه پرتت مي كنم بيرونا.

مهسا ـ بابــــــا!

عمو فريبرز حسام ميگه پول سود من تو حساب ... نه بابا مگه ميشه؟ عمو فريبرز مرده، خيلي مرده. حسام ميگه خيلي دوسم داره؛ ولي از پول گذشتن ... عمو فريبرز واسه من همون پشت و پناهه. نميشه. حسام نميشه، اين حرفا رو مخمه. آقابزرگ حق خوري بلد نيست. بهمن خان لقمه يتيم سر سفره ببر نيست. عمو فريبرز حسابش، حسابش ... من پول ندارم، مهسا تو كيف پولش تراول داره. من يه كارت اعتباري دارم و صد و بيست تومن توش و يه ده تومني ته جيبم. مهديس كيف پولش چرم اصله. من چهار ساله پر ادا و ورساچه رو ديگه نمي دونم چطور مي نويسن. من ... حسام خير نبيني.

نسترن ـ ترانه؟

ـ جونم؟

فرهاد ـ خاتون چي بهت گفته كه شيش و هشت مي زني؟

مهسا ـ چته بابا؟ چرا ميخ ميشي به يه جا و ول هم نمي كني؟

ـ هيچي، ديگه هيچي. مهسا حسام كي مياد؟

مهسا بهتش رو مخفي كرده گفت:

ـ نمي دونم، باهاش كاري داري؟

ـ زياد مهم نيست. واسه كار يه سوال داشتم. بي خيال، برم ببينم گلرخ جون كاري نداشته باشه.

دستم كشيده شده وايسادم و باز عطر فرهاد تو دماغم پيچيد و كنار گوشم گرمي نفساش حس شد.

فرهاد ـ ترانه ی من چشه امروز؟

ـ فرهاد بي خيالم شو. اعصاب ندارم، بعدا با هم حرف مي زنيم.

زنگ گوشيم و اسم شادمهر روي اسكرين گوشيم. دلم برات تنگه رفيق.

فرهاد ـ شادمهر كيه؟

نگاه فرهاد هم به گوشي تو مشتم بود.

مهسا به دادم رسيده گفت:

ـ يكي از دوستاشه.

فرهاد ـ نگفته بودي با پسرا هم رفاقت مي كني.

نگفتم و لحنت چند ثانيه اي شد فاروقي برادر من. نگفتم و رنگ نگات شد رنگ نگاه فاروقي برادر من. بي خيال چشماي فرهاد و اون لحن فاروقي گوشي چسبونده به گوشم گفتم:

ـ يه لحظه گوشي.

توي ايوون نفس فوت كرده باز صداي شادمهرو شنيدم.

ـ شادمهر.

ـ كجايي كه ما رو يه دقيقه علاف كردي؟

ـ سلامتو خوردي پسر بد؟

ـ گيرم عليك.

ـ و عليكم. چي شده تو كانتكتات راه گم كردي.

ـ هيچي بابا، ديدم كه تو معرفت نداري، ببينم چي كاره اي واسه جمعه؟

جمعه ها و قرار چند ساله كله پاچه هم كه به مدد اين دومادي ته تغاري ماليده شد.

ـ نه بابا، چه برنامه اي داري؟

ـ هيچي، اين شادي ديوونه گير داده بريم پارك لويزان. اسكول كرده ما رو، گفته بگمت مهسا خانومشونو هم بگين بيان.

ـ مطمئني فقط شادي گفته؟

ـ گمشو ديوونه، اون دختره آكله رو نبينم كمتر بايد كفاره بدم.

ـ شادمهر!

ـ باشــــــه بابا، مهسا خانوم، نه آكله. مياين؟

ـ من كه جورم. مهسا هم جور ميشه؛ فقط اره بده تيشه بگير راه بندازين، جفت ملاجتونو تو فرقون مي فرستم پيش مامي جوناتون. تو رو بهشت زهرا، مهسا هم پيش گلرخ جون.

ـ كم رجز بخون. خواستي بر و بچ ديگه فاميلوتن هم جز هاپو مراماشون واسمون بيار، علي الخصوص داف جيگراشون. جون تو يه ماهه اومدم اين وري ، هيشكي باب دل نبوده.

ـ پس اون عمه منه چپ و راست ميره خونه وكيلش؟

ـ من كه نگاش هم نمي كنم، اون آويزونه.

ـ آره ديگه، همه آويزونيا واسه ماست. به شما آقابون كه مي رسه ميشه مجنونيت. جمع كن بابا.

ـ ترانه اين اميرعلي خفمون كرد دو ساعته. يه تيكه بيخ ريش من داره ميگه سلام برسونم.

ـ سلامت باشه.

صدا شادمهرو شنيدم كه به اميرعلي گفت:

ـ ميگه اين قدر سلام برسون تا جونت درآد.

جيغم تو گوشي پيچيد و قهقهه شادمهر هوا رفت.

شادمهر هستي، هستي و من ممنون اين هستنم، هستي و من كنار نبودن همه به هستنت دلخوشم، هستي و من دلم گاهي تو اين روزا از شكاي آدماي كنارم اين همه عمر به هستنت خوش ميشه، هستي و من كنار هستنت يادم ميره حسامي حرفي زده. حسام هم سنگ خود به سينه زنه. حسام هم دلش داره واسه خودش مهربوني زيرآبي ميره و تو هستي. شادمهر همين طوري كه واسه من برادرانه هستي، واسه عشق يه زمانيت هم عاشقانه باش.

***

از آيینه ی بغل به صورت مهساي خوابيده نگاه كردم كه شادمهر آروم گفت:

ـ چه خبر؟

ـ بي خبري.

ـ پس خوش خبري. ترانه چته؟ به خدا خيلي داغوني، مثل اون دفعه با اون جوابا نصفه نيمت نپيچونم جون داداش.

ـ خودم هم هنوز يه جوري پبچيدم. يه حرفايي از يكي شنيدم كه چند وقته دودلم كرده. سر همين قضيه ارث بابام كه چهار ساله به تعويق افتاده.

ـ خيلي ناراحتي چرا تعارف مي كني؟ رك و پوست كنده بگو پولتو مي خواي و خلاص. من هميشه گفتم آقابزرگت نمي تونه واسه پولي كه حق توئه شرط و شروط بذاره. يه جورايي زوره، رو مخمه. هرچقدر هم كه آقابزرگتو الهه واسم متصور بشي، بازم من ميگم يه چي اين وسط مي لنگه. يا آقابزرگت زيادي سخت گيره يا اين كه تو رو خر فرض كرده كه منم تو اين فرضيه بد باهاش موافقم. اگه خر نبودي تو اين دو سال جا رفتن از خونه پدري واميسادي و حقتو مي خواستي. مثلا مي خواي نوه خلف و خوبه باشي؛ ولي داري اين وسط بد جور ضرر مي بيني. ترانه اين سر به زيري داره كار دستت ميده. چرا مي خواي بچه خوبه باشي؟ نباش، مثل همه نوه هاي آقابزرگت كه من نديده اخلاقاشونو فوت آبم. مثلا همين حسام. تو اين يه باري كه ديدمش دستم اومده از اوناست كه رسم زيرآبي رفتنو خوب بلدن. نميگم بد باش، اين قدر هم خوب نباش.

ـ من خوبم؟ مني كه واسه حرف آقابزرگم سر اون ازدواج تره هم خرد نكردم؟ من دارم تاوان گناهمو پس ميدم.

ـ تو گناه نكردي، يه كوچولو اشتباه كردي. همه اون دو سال زندگيت با اون عوضي هم همچين بد نبود، بود؟ لحظه هاي خوبي هم داشتين، نداشتين؟

مي خوام انصاف خرج بدم. راست ميگه، تو همه بدياش بعضي وقتا غرق مي شدم تو عمق خوبياش. تو همه بي تفاوتياش بعضي وقتا دلم غنج مي رفت واسه توجهاش. بد بود، گاهي خوب هم بود. نامرد بود، گاهي همه كس بود. زخم مي زد، گاهي نوازش مي كرد، دل خون مي كرد، گاهي ... نمي خوام، همه اون دو سال تلخياش بيشتر تو كامم نشسته تا شيريني هاي مصنوعيش.

ـ ترانه بسه، دو سال به هر دري زدی كه صنار سه شاهي در بياري بسه. بهتره يه بار عين بچه آدم اون همه عشقتو به آقابزرگت بذاري كنار و بشيني رو در رو بي تعارف حرف دلتو بزني. تا جايي كه يادمه تو هميشه قيد اون حقو زدي. حقي كه شايد از ثروت من هم كم نداشته باشه.

ـ تو كه انقده وضعت خوب بود، چرا سر چكاش كمكش نكردي؟

ـ اون يارو هر چي كه نداشت، غرورو خوب داشت. واسه همين دست گذاشت رو كثيف ترين كار و تو رو وارد اين بازي كرد. بعدش هم كه ديد از تو قرار نيست آبي گرم بشه خودش زد اين در و اون در و با يه سرمايه گذاري كوچيك سر برج، پول چند برابر شدشو گذاشت جلو طلبكاراش. بعدش هم كه خبر شعبه هاي شركتش تو چند تا كشور به گوشمون رسيد.

ـ الان كجاست؟

ـ قرارمون اين بود سوالي در مورد حالاش نپرسي.

ـ خب مثلا چي ميشه بدونم الان كجاست؟

ـ جای ثابتي نداره. چند ماه اين ور، چند ماه يه ور ديگه. چند ماه بعدش هم يه جا ديگه. پولي پارو مي كنه.

ـ از سايه و بابا مهدي و مامان شهره چه خبر؟

ـ ممكنه چند ماه ديگه بيان ايران. البته سايه رو نمي دونم. سر اون آشغال خراب شده و داره خونشو تو شيشه مي كنه. انتقام رفيقشو مي گيره ديگه.

يه تك خند تلخ و يه نفس عميق و باز بغضي كه آروم برگشت قاطي خون دليام. صداي خواب آلود شادي ميون خنده تلخ من و لبخند شادمهر پررنگ شد.

شادي ـ كي مي رسيم؟

شادمهر ـ رسيديم، شما يه كم بخواب جون داداش.

***

يه سقلمه مهسا رو مهمون كردم و يه فحش ناموسي هم جزء يادآوراي مخم گذاشتم كه بعد در تنهايي حوالش كنم. مهسا سر كرده تو گوشم گفت:

ـ دروغ ميگم بگو دروغ ميگم. نه، من دروغ ميگم؟ پسره ی دختر باز عوضي فقط بلده چپ و راست به شادي گير بده. از اول تا حالا تا تونسته با چشمش سايز لباس زير دخترا هم حدس زده. با تو تعارف نداشت ديگه پيش ما نبود كه؟

ـ به تو چه؟

مهسا پر حرص اخم تو هم كشيد و بعد با شادي و تبلتش مشغول شد.

اميرعلي ـ ترانه چند وقتيه نيستي.

يه لبخند به اون همه مهربوني هاي كلاس زدم كه شادمهر گفت:

ـ نيشتو جمع كن. خوش ندارم زياد با اين لگوري خوش و بش كني.

ـ به تو چه؟

شادمهر ـ خفه بچه. امروزمو كلهمتون گند زدين. حالم گرفته س.

مهسا باز يه نيشخند زد و نگاه شادمهر تو نيشخند باز هم به اندازه لبخنداي مهسا خوشگل، خشكيد و پر حرص نفس داد بيرون و مهسا هم بيشتر نيشخندزن سر كرد تو تبلت و كليپ خنده دار جلو چشاش.

گوشيم زنگ خورد و شادي اين بار پكيد از خنده.

ـ خو مگه چيه؟ صدا ني نيه.

شادمهر ـ اين بيشتر به حنجره غول مي خوره تا ني ني.

خنده رو لبم كش اومد و نگام رو صفحه خشك شد. نه بابا! مهديس و خط رندش و اسكرين گوشي من؟

ـ الو؟

ـ سلام ترانه.

اون بار كه زنگ زد سلام و اين برنامه ها نداشت. تازه اصلا ضميمه ترانه كه كلا تو حرفاش نبوده هيچ وقت.

ـ سلام مهديس جون.

باز مهسا و بيني چين داده و خود مني كه تو دلم گفتم: "اين جونمو ديگه از كجام در آوردم؟"

ـ شنيدم با مهسا رفتين گردش. كجايين؟ منم حوصلم سر رفته.

مهسا كه گوشش به گوشيم چسبيده بود لب زد كه ...

ـ خب زيرشو كم كن.

يه چشم غره به مهسا و باز دل دادن به حرفاي مهديس و جواب خودم.

ـ ما پارك لويزانيم.

مهسا خواست جيغ بكشه و دست من چسبيده به دهن بازش زدمش رو استپ و چشاش توپ تنيسي شد و كف دست من ميون دندوناش قفل. جيغم تو گلو خفه شد و خداحافظي به زور از بين دندونام درزد.

ـ كثـــــــــــــافت.

دستم كه ول شد، جيغ مهسا بلند شد.

مهسا ـ دختره خاك تو سر، چه فكري كردي كه جامونو به اين دختره لش از خود راضي لو دادي.

ـ خب دلش گرفته بود.

مهسا ـ خب بره دستشويي. اَه اَه، چندشم شد. يعني چي كه مي خواد بياد ور دل ما؟ خب بچپه ور دل اون ...

چشم و ابرويي اومدم و مهسا حرفشو خورد و باز چشم تنيسي نگام كرد و من فهميدم كه غلط اضافي كردم.

ـ خب چه اشكالي داره؟ حالا درسته بچه پايه اي نيست؛ ولي خب نميشه كه دعوتش نكنم. اصلا تقصير توئه كه به همه جار مي زني مي خوايم بريم گردش.

مهسا ـ عين بچه ها بهونه نيار. هميشه همين بوديا. مثل همه ته تغارياي لوس.

ـ من هيچش هم ته تغاري نيستم. حالا فرهاد بچه دار ميشه ديگه.

مهسا ـ مايكروويو كه نيست نسترن، قبل عروسيشون هم اگه ...

چشام اين بار گشاد شد و دستم هجوم برد طرف دهنش و صدا قهقهمه بازم با كلاس اميرعلي و پوزخند شادمهر هوا رفت. خدا ازت نگذره كه دهنت همه جا وله. ديگه از دست متلك انداري شادمهر امون نداري خواهر. مهسا بي خيال باز به تبلت شادي از خنده سرخ شده خيره شد و من سرم پايين افتاد و شادمهر كنار گوشم گفت:

ـ نسترنو گفت لبو؟ يعني از اين دختره كوچيك تري؟

ـ آره؛ فقط چهار ماه؛ ولي خب فرهاد هم كه بچه بياره ...

شادمهر اين بار جاي پوزخند خنده ول داد و من جاي به قول خودش لبو شدن يه آرنج تو پهلو مهمونش كردم.

***

شادمهر نيش شل كرده مثلا و اخم نامحسوس تو پيشوني به حرفاي مهديس گوش مي داد و مهسا كنار گوشم غر مي زد و اميرعلي و شادي هم بي خيال همه بدمينتون بازي مي کردن.

ـ تو رو خدا نيگاش كن؟ همين جور كه اين پسره واسه ما نزده مي رقصيد، حالا اين دختره هم اومده لي لي به لالاش بذاره. من مي خوام آقابزرگ اين دختره رو وقت تيك و تاك به جنس ذكور ببينه، ببينم اون وقت هم تو فاميل مي پيچه كه عروس فريبرز خان فرزين، قراره اين آكله باشه؟

ـ چرا آقابزرگ گيره رو اين موضوع واقعا؟

ـ بين خودمون باشه؛ ولي چند روز پيش داشتم از در اتاق خواب بابا مامان مي گذشتم، شنيدم مامان داشت به بابا مي گفت كه كاش نمي ذاشتيم ترانه زن اون پسره بشه كه نظر آقابزرگ ازش برگرده. ترانه شصتم خبردار شده كه تو و اين داداش نفهم من ناف بريده هم بودين.

ـ چي؟

ـ اسكل دارم ميگم قرار بوده اين حسامه كه از اون ور برگرده تو رو ببندن به نافش؛ ولي انگاري مرغ يه پاي تو نذاشته اين قرار مداراشون به سرانجام برسه. همينه كه مامانم از بچگيت انقده لوست كرده، فكر مي كرده قراره عروس عزيز كردش بشي.

دلم پيچ خورد، دهنم تلخ شد، نفسم بريد. حسام گفته بود، مهسا ميگه، آقابزرگ نذاشت واسه خواستگاري بيان. بابا مهدي ناراحت شد، آقابزرگ گفت يا ثروتت يا اون پسره. عمو فريبرز دلش گرفت. گلرخ جون نيومد سر عقدم. چرا؟ چرا هيچ وقت هيشكي از اين قرار مدار حرفي نزد؟ حسام و من؟ از خودراضي و من؟ فرزين و فرزين؟ پولاي من؟ آره همش پولاي منه؛ فقط پولاي منه. مال منه؛ پس چرا پيش من نيست؟ پس چرا مال من نيست؟ پس چرا ...

شادمهر ـ ترانه؟

نگام تا چشماش بالا اومد و اون با نگاش پرسيد چيه؟ دهن تلخ شدم تكون خورد و لب زدم كه هيچي. مهسا باز كنار گوشم گفت:

ـ عمه فريبا چند روز پيش داشت به خاتون مي گفت كه اگه ترانه پولشو بخواد ...

ـ چي؟ بقيشو بگو!

ـ ترانه من نمي دونم اينا دارن چي كار مي كنن، افتادم تو شك. تو شش و بش اين كه نوني كه دارم سق مي زنم حق تو نباشه.

ـ مهسا بي خيال بگو عمه چي گفت؟ بعدش هم اينا چه حرفيه؟ مگه عمو فريبرز خودش كم پول داره كه اين حرفا رو مي زني؟

ـ مثل اين كه به وكيل آقابزرگ خبر رسيده كه ترانه برگشته، اونم به آقا بهمن گفته كه بهتره زودتر حق ترانه رو بهش بدين؛ وگرنه به عنوان وكيل اين همه سال خونوادگي براي تنها يادگار فردين خان مي افته دنبال شكايت. انگاري همه ی اين چهار سالي كه به سن قانوني رسيدي ساكت مونده تا بين خونواده اتفاقي نيفته و حالا به خاطر اين دو سالي كه تك و تنها و بي خبر تو شهر گم و گور شدي چشمش ترسيده. خاتون هم گفت حق داره. اگه به اونم باشه شكايت مي كنه. فكر كن خاتون از فاروق جونش شكايت كنه. چه شود؟

ـ مهسا داره چه اتفاقي مي افته؟ من ... يعني چي؟ خب آقابزرگ قيم منه.

ـ تا هجده سالگي. ترانه تو الان خودت بايد واسه ثروتت تعيين تكليف كني.

حرفاي حسام، حق من، حق وارث فردين، حق يكي يه دونه فردين.

مهديس ـ ترانه شنيدم از مامان كه حسام خيلي تعريفتو كرده.

حسام نكن، با يه خونواده بازي نكن، با من بدبخت بازي نكن.

ـ حسام لطف داره.

مهديس ـ خب عجيبه، حسام كلا از كسي تعريف نمي كنه.

پر كينه، مثل همه اين سالا. مثل همون چهار سال پيش. مثل همون اولين بار تو بغل اون رقصيدن. مثل ...

ـ مشكلش كجاست؟

تلخ گفتم. به جاي همه سالاي تو كينه نگاش غرق شدن. تلخ گفتم. دلم لرزيد و تلخ گفتم.

مهديس - مشكلي نداره؛ فقط انگاري حسام خيلي باهات صميمي شده.

صميمي؟ آره اون قدر صميمي كه مي خواد بندازتم وسط بل و بشوي تو و خودش. مي خواد سپرم كنه، حقمو بندازه وسط ماجرا و دور بزنه خاندانو. مي خواد من بلاكشي كنم. مثل همه اين سالا مي خواد. آره من و نفرت اون با هم صميمي هستيم. آره من و سپر شدنم بد واسه اون پسر صميمي هستيم.

ـ واسه چي اين طور فكري كردي؟

مهديس ـ خب ...

شادمهر ـ ترانه اصولا آدم راحتيه؛ ولي زياد صميمي نيست. اگه تعريفي هم شده خب واسه لياقتشه. ايشاا... چند وقت ديگه كه پولاش بهش رسيد يه شركت مي زنه بهتر از مال پسرعموش.

مهسا اولين بار و بي نيش و كنايه با لبخند حرص درآري كه تنها در مواقع رويارويي با مهديس از خودش بروز مي داد گفت:

ـ ايشاا... .

ابروي شادمهر يه وري بالا رفت و مهديس اخم تو هم كشيده گفت:

ـ مگه آقابزرگ مي خواد پولتو بده؟

مهسا ـ فقط پول كه نيست. بيشترين سهام كارخونه بعد از آقابزرگ و چند تا ويلا تو سطح كشور و يه حساب دراز مدت و سودايي كه هر ساله از كارخونه بايد بين همه سهامدارا تقسيم مي شده.

امير علي سوتي كشيد و گفت:

ـ ما رو درياب ترانه خانوم.

مهديس ـ آره خب، دريابشون، كلا رفقا انگاري به فكر پولن.

انداخت متلك فهميدن موضوع چي كاره من بودن شادمهر و اميرعلي رو انداخت.

مهسا ـ آدم به فكر پول باشه، بهتر از اينه كه تو فكر مد باشه.

نه كه شما نيستي مهسا جان؟ بازم در هر حال مرامتو عشق است.

مهديس ـ حالا چي شده كه حرف از ارث و ميراث اومده وسط؟

مهسا ـ خب ترانه تونسته خودشو اثبات كنه. اين كه جنمش از خيليامون كه پول تو جيبيمون هميشه به راهه بيشتره. اين كه مثل بعضي نوه هاي آقابزرگ نيست كه چپ و راست تو فكر سفراي اون ور آبيش باشه. خب يه جورايي ترانه نمونه بارز عمو فردينه.

ـ نه بابا، من اين همه خوبم و خودم خبر ندارم؟

خواستم تلخي لحن مهسا رو بگيرم كه شادي گفت:

ـ خب اگه ترانه انقده پولداره، نامرديه خونه پايين شهر داشته باشه.

اميرعلي ـ ولي خدايي ترانه جون خيلي خوب تونستي زندگيتو يه تنه بگردوني.

لبخند زدم به اون همه مهربوني و گفتم:

ـ ممنون.

باز يه لبخند از اونا كه با كلاسن و شادمهري كه پس گردني حواله اميرعلي كرد.

دلم گيره، فكرم كه بدتر. دلم مي سوزه، شقيقم بيشتر. اين حرف ارث و ميراث من چرا حالا با استارت حسام تو دهن همه افتاده؟ چرا همه حساب كتاباشون داره رو ميشه؟ چرا همه دور و برم دارن تو كف دو دو تا چهار تاشون ميرن؟ چرا مهديس نفرتش بسشتر شده؟ چرا مهسا گوشش مي جنبه واسه هر حرفي از اون ارث؟ چرا حسام؟ حسام داري چه مي كني؟ خدا ازت نگذره پسر. دل و ايمونم توي اين شك داره ميشه عقل و بي ايموني.

***

با لبخند از كنار كاويان تازه از در اتاق حسام بيرون اومده گذشتم و با چند تا ضربه مصلحتي دستگيره رو فشار دادم و وارد شدم. سيگار ميون انگشتاش يه پوزخند نشوند رو لبم. حتي سيگار كشيدن اون هم شيك تر بود. گاهي حالم به هم مي خوره از اون همه مقايسه. يه نگاه بازم بالا به پاييني بهم انداخت، منم دست به سينه گفتم:

ـ كاري باهام داشتي؟

با دست به يكي از كاناپه هاي چرم گوشه اتاقش اشاره زد و منم در حال جاگيري گفتم:

ـ زياد وقت ندارم. حرفتو بزن.

رو به روم نشست و خيره تو صورتم گفت:

ـ واكنش همه عجيبه، نيست؟ من فقط يه كم ازت تعريف كردم. انگاري تازه دارن اون روشونو نشون ميدن. وكيلمون هم كه ديگه نور علي نور شده.

ـ حسام تموم كن. من با طناب تو يكي تو چاه برو نيستم، مي فهمي؟

ـ من طنابي ننداختم؛ فقط دارم ملتفتت مي كنم. تو هم بچه فرديني. يه كم مختو به كار بنداز. اين چيزي كه من تو واكنش خونواده واسه ارث و ميراثت ديدم زيادي ناجوره. بهمني كه سال تا سال گذرش طرف خونه ما نمي افتاد، حالا چهار روزه تو اتاق كار بابام پلاسه، مي فهمي؟ ترانه تو مي توني با اين كارت هم به خودت كمك كني، هم به مني كه عمرا برم زير سلطه فاروق خان. دوران سلطنتش داره تموم ميشه.

ـ تو حق نداري در مورد آقابزرگم بد حرف بزني.

ـ ببين دختر خوب، من واسه اون مدرك تحصيلي مسخرت استخدامت نكردم. واسه حرف آقابزرگ هم كه اصلا تو حيطه كاريم براش تره خرد نمي كنم هم استخدامت نكردم؛ ولي تو، تو اهدافم مي توني نقش مهمي داشته باشي.

ـ حرفاتو زدي؟ حالا گوش كن. تو اگه تو من شك هم انداخته باشي، بازم من به آقابزرگ وفادارم.

ـ آره، اون كه حتما. ديديم چهار سال پيشو.

پوزخند كنج لبش و سيگار ميون انگشتاش و لم دادن زيادي صميميش به كاناپه.

ـ به نظرت آقابزرگ از حرفش برمي گرده؟ چند روز پيش آب پاكيو ريخت رو دستم كه تا خودش نخواد نبايد حرفي از ارث و ميراث زده بشه.

ـ اون از اين نمي ترسه كه تو بخواي پولتو از كارخونه ها بيرون بكشي. اون از نبودت مي ترسه. از اين كه با اون پول حالا كه برگشتي باز بري. هنوزم سر حرفم هستم كه تو براش عزيزتريني، حتي از مني كه مي تونم اسم خاندانشو حفظ كنم. آقابزرگ دو دو تا چهار تاي باباي من و بهمنو در حال حاضر نداره. اون تو فكر خودته. از بابا شنيدم همه اون سودي كه با پولاي تو به حسابش مي رفته با خواست آقابزرگ از حساب بيرون كشيده شده. اون پيرمرد داره يه كارايي مي كنه. تازه يه جور وسواس هم به رابطه من و تو پيدا شده. اونا از اين مي ترسن كه من و تو ...

ـ گمشو. من منم، تو تو. من و تويي وجود نداره. اونا يه چيزيشون ميشه.

ـ ببين ترانه. من اگه واسه پروندن مهديس مجبور بشم اداي خاطرخواه تو شدنو هم دربیارم در ميارم تا از حرف آقابزرگ سرباز بزنم. مي فهمي كه؟

ـ نه، نمي فهمم. از اين وسيله بودنم واسه اهدافت حالم به هم مي خوره. تو يه فرزيني و تا قبل از ميون اومدن حرف ازدواجت با مهديس بايد يه غلطي بكني. نمي دونم، دنبال يكي بگرد كه چند وقتي نقش معشوقتو بازي كنه.

ـ خب تو چطوري؟

ـ شوخي هاي كوچه بازاريتو واسه رفقات خرج كن. من يه پيشنهاد دوستانه دادم.

ـ منم پيشنهادم دوستانه بود.

قهقهم هوا رفت. اين پسر يه تخته كه نه، كلا تو كار تخته مخته نيست.

ـ ببين پسر خوب. اين گوري كه مي خواي واسش عزاداري كني خاليه. من واسه يه مشكل بزرگ از چشم آقابزرگ افتادم. تو بايد دنبال يكي باشي كه سرش به تنش بيارزه.

ـ مطلقه بودن زياد هم معضل نيست. در ضمن تاكيد مي كنم، اين پيشنهاد خيلي فرماليته س.

ـ برو بابا! دارم بهت ميگم، آدم باش. من سعي خودمو مي كنم كه ماجراي تو و مهديسو كمرنگ كنم؛ ولي تو هم بهتره يه تكوني به خودت بدي.

ـ پس داري از خر شيطون پياده ميشي.

ـ من اصولا اهل كولي گرفتن از پسرعموم نيستم.

لبخند من و پوزخند حسام. به طرف در اتاق قدم تند كردم كه صداش باز بلند شد.

ـ ترانه بهتره همه چيو بندازي بعد از مراسم فرهاد.

ـ اوكي.

حسام هم يه فرزينه. اين تنها چيزيه كه مي تونه اين همه مارموذيشو لاپوشوني كنه.

***

دست انداخته گردن نسترن و لپ فرهادو بوسيده گفتم:

ـ پس شما دو تا هم پرپر ديگه، نه؟

فرهاد ـ آره ديگه، چيزيه كه تو و مهسا خانوم تو دامن من گذاشتين.

نسترن ـ يعني مي خواي بگي ناراحتي؟

فرهاد سر كرده تو گوش نسترن يه چي گفت كه لپای نسترن در عرض دو ثانيه شد لبو.

مهسا ـ فرهاد تو دوباره بي حيا بازي در آوردي؟ مي بيني كه اين دختره جنبش پايينه، مراعات كن. فكر كنم شب عروسي بايد همين جور پارچ آب قند درست كنيم بديم اين دختره.

ـ كلا همتون بي حيايين.

مهسا ـ نه كه شما نيستي.

خاتون ـ ترانه، مادر لباس خريدي؟ ميخواي بگم خياطم برات بدوزه؟

مهسا ـ خاتونم، بچه كه نمي خواد بقچه پيچ بشينه تو جمع، خودم مي برمش مي خريم با هم. به سليقه اين اعتباري نيست.

آقابزرگ ـ ترانه بيا اين جا.

كنار آقابزرگ نشستم و آقابزرگ كنار گوشم گفت:

ـ پول داري؟

پوزخندم به زور كنترل شد و بي خيالي صورتم مصنوعي.

ـ بله، حقوقمو تازه گرفتم.

آقابزرگ ـ خواستي بهم بگو.

ـ نترسين، خجالت زدتون نمي كنم.

آقابزرگ ـ عوض شدي. ترانه ی من تلخي بلد نبود.

ـ چهار سال زمان كمي واسه عوض شدن نيست. آدما راحت مي تونن عوض بشن، بر اساس شرايط.

آقابزرگ ـ ترانه تو چند وقته عوض شدي.

ـ عوض نشدم؛ فقط يه كم فكرم مشغوله.

آقابزرگ ـ اگه از حرفاي اون روزم ...

ـ نه، اصلا مساله سر اين چيزا نيست. مساله سر اينه كه من خسته شدم و دلم يه كم آرامش مي خواد، دلم واسه بي فكر خوابيدن لك زده.

فرهاد ـ ترانه بيا بريم تو باغ.

نگامو دادم به جذابيت خوابيده زير چين و شكناي صورتش كه گفت:

ـ برو. روزاي آخر آزادي فرهاده. همه به حضورش تو اين خونه عادت كرديم.

ـ عادتا راحت ترك ميشن.

گفتم و بلند شدم. سنگين بود نگاش، سنگين بود. به اندازه غم همه سالاي نبودنشون. سنگينيش كمر شكنه.

حسام ـ ترانه، بيا ديگه.

آقابزرگ ـ صميمي شدين.

حرفي نيست كه بشه جوابش. اين ظن لحنت گاهي تو همه باورام ناباوري مياره. بد با من تا مي كني فاروق خان.

ـ نه زياد صميمي؛ فقط در حد دو تا آشنا.

آقابزرگ ـ خوبه. دوست ندارم زياد باهاش صميمي بشي.

ـ جذاميه؟

آقابزرگ ـ برو ديگه، چرا معطلشون مي كني؟

ـ يعني سوال نپرسم؟

آقابزرگ ـ ترانه!

روی پاشنه پا چرخيده رفتم طرف در سالن. بازم سگيني نگاش، بازم ناباوري تو كمبود باورام، بازم حرفاي حسام، بازم اون تلخي. دلم پيچ مي خوره، شقيقم مي زنه، نفسم سخته. دلم گرم نيست، به هيچ پشت و پناهي جز شادمهر و رفاقتش گرم نيست. آقابزرگ گاهي دلسرد ميشم؛ حتي با گرمي بودنت.

*** 

ـ اينم كارت عروسي.

ـ يعني ما هم دعوتيم؟

ـ خب ديگه من نتونم چند تا از رفقا رو دعوت كنم كه اون وقت نميشم عزيز دل فرهاد.

ـ حالا چي شد انقده يهويي اين پسره دوماد شد؟

ـ هيچي بابا، من و مهسا دستشو گذاشتيم تو پوست گردو.

ـ ترانه؟

ـ هوم؟

ـ توي اين عروسي جلوي فاميلت يعني تو تازه برگشتي ايران؟

ـ آره؛ ولي زياد تو چشم نيستم. تو اون فاميل، حيوون خونگياشون هم يه دور رفتن اون ور و برگشتن. واسه تحصيل ديگه افه مفه نداره.

ـ پس بچه خوبي باش، لباستو هم با هم ميريم انتخاب مي كنيم.

ـ اهكي، بيخي، مهسا رزروم كرده.

ـ پـــــــــوف، اين دختره هم واسه ما شده معضل. شادي هم يه بند تو خونه ازش حرف مي زنه. نه كه تو كم بودي!

ـ خب دخترعموی منه ديگه.

ـ ترانه اين دختره رو بپيچون با هم بريم. به تو كه باشه ميري يه چي برمي داري كه پنجاه سانت هم پارچه نبرده.

ـ به تو چه؟

ـ شايد از اون يارو رفيقم جدا شده باشي؛ ولي از همون اولش تا ته عمرت ناموسمي. بي غيرت كه نيستم. واسم از شادي عزيزتر نباشي، كمتر نيستي؛ پس بي خيال بازي با غيرتم.

ـ شادمهر تو مطمئني چيزيو از من قايم نمي كني؟

نگاشو داد به پنجره و جوابمو با سكوتش داد. جوابتو قربون برادر. چي شده؟ يه جاي كار بد شروع كرده به لنگيدن. شادمهر اين چند روزه شادمهر يه هفته قبل نيست.

ـ جواب نداشت سوالم؟

ـ جواب سوالت باشه واسه وقتي که فهميدم اون قدري بزرگ شدي كه راحت از كنارش رد بشي.

ـ جناييش نكن جون ترانه.

ـ جنايي نيست، اعصاب خرد كنه، رو مخمه. بي خيال.

زنگ گوشيش و سرباز زدگيش از جوابم. شادمهر داري چي رو تو لفافه آروم آروم به خوردم ميدي؟

***

لبامو بابت تسلي شادي مادرمرده كش دادم و شادي پوفي كشيده روي نيمكت وسط پاساژ ول شد و با چشم و ابرو يه اشاره به اون دو موجود مثلا آدميزاد زد و گفت:

ـ اگه يه روز ازم بپرسن بدترين روز عمرت كي بوده، مطمئن باش ميگم روزي كه با اين دو تا اومدم خريد.

كنارش نشسته، بازم به اون دو تا كه انگار بحثشون گفتگوي تمدن هاست يه نيم نگاه انداختم و باز تو شيش و بش اين موضوع رفتم كه برم بميرم با خريد كردنم.

شادي ـ ترانه من ميرم چهار تا بستني بخرم بزنيم به بدن. چشمم آب نمي خوره با وجود اين دو تا لباسي بخريم ما امشب.

يه سر تكون دادم و اين بار شادمهر پوف كش كنارم به صندلي لم داده گفت:

ـ هرچي ما ميگيم نره، اين خانوم ميگه بدوش. خب من نمي خوام خواهرم اون يه تيكه پارچه رو بپوشه كيو بايد ببينم؟

مهسا دست به كمر با تمام سعي طلبكارمآبانه خم شده تو صورت شادمهر و داد ول داده گفت:

ـ شادي مي خواد بپوشه شما رو سننه؟

شادمهر ـ ترانه ...

شونه بالا انداخته نگامو دادم ارزوني بستني فروشي كه شادي نديد بديدانه تو انتخاب مدل بستني دلخواش فروشنده رو به مرز غلط كردن بابت باز كردن مغازش تو اين پاساژ داشت مي رسوند.

مهسا ـ اصلا ترانه چه معني داره وقتي سه تا خانم متشخص مي خوان خريد كنن يه مرد هم باهاشون باشه؟

شادمهر ـ معنيش به اينه كه من بايد تعيين كنم خواهرم چي بپوشه.

مهسا باز صورت كشيد تو صورت شادمهر و با همون داد ول داده معروفش كه به نقل قول فرهاد به علت همين داد شهرت عام داشتش و تا حالا كسي حاضر نشده امر خطير ازدواج باهاش رو به دوش بكشه تو گوش شادمهر يه نفير نسبتا ملايم و به اقتضاي محيط كشيد و گفت:

ـ مثلا مي خواي بگين خيلي جنتلمنين؟ شادي الان تو سنيه كه دوست داره هر جور دوست داره بگرده. شما دارين محدودش مي كنين.

شادمهر ـ من شادي رو محدود نمي كنم؛ فقط امانت داري مي كنم.

مهسا پس كشيد. چشماش پر حيرت شد و پس كشيد، ديدم تعجب نگاش و پس كشيد.

مهسا ـ من ... من نمي دونستم ... يعني ...

شادمهر پوف كشيده نگاش رو داد به همون مغازه غلط كرده از باز شدن تو اين پاساژ و گفت:

ـ خوشم مياد ترانه، خوب روش تاثير گذاشتي. دق ميده طرفو تا يه چي بخره.

مهسا كنارم نشسته خيره به نيمرخ شادمهر موند و كنار گوشم صد وهشتاد درجه مغاير با لحن چند لحظه قبلش گفت:

ـ مامان و باباش كجان؟

ـ مامانش چند ماه بعد زاييدن شادي واسه بيماري قلبيش مي ميره، باباشون هم ده سال پيش سرطان ميگره و بعد ...

مهسا ـ يعني اين همه سال تنهايي شادي رو بزرگ كرده؟

ـ خب مامان شهره و بابا مهدي هم كمكش كردن. شادي اونا رو مثل مامان باباش مي دونه.

شادمهر ـ به به، چه عجب، شادي خانوم بخاري بلند شد؟

شادي ـ چه كنم داداش، ديدم تو سرگرمي، گفتم واسه تقويت قواي جفتتون يه تكوني به خودم بدم.

ـ شادمهر زبونش به خودت كشيده.

شادمهر ـ نه كه تو بي زبوني روش تاثير نذاشتي.

مهسا ـ قربون اين دست شادي خوشگله.

نيش شادي شل شد و خودشو حالت غش تو بغل شادمهر پرت كرده گفت:

ـ من هميشه گفتم مهسا عزيز دله.

شادمهر شاديو پرت كرد يه ور ديگه و از سيني يه بستني برداشت و خيره به دو تا دختري كه جلومون با لوندي رد ميشدن كنار گوشم گفت:

ـ اي جـــــــون!

ـ زهرمار! برو بمير، انگل اجتماع!

غش غش خندش و لبخند من و شادي با بستنيش درگير و مهساي به يه نقطه خيره. قربون اون چشماي تو، چته؟ يه مخالفت بابت يه لباس كه اين حرفا رو نداره.

مهسا ـ ترانه اون لباسه رو نيگا.

نگام رفت طرف لباس و لبام كش اومد و چشمام تو صورت شادمهر چرخ زده منتظر تاييد شد. شادمهر يه نيمچه لبخند به اون لباي خوش فرم داد و زير لب گفت:

ـ نه بابا، بعضي وقتا ميشه به سليقش اميدوار شد.

***

با دهن پر نگامو دادم به آخرين برش پيتزا خونواده كه دو تا دست يكي مردونه و يكي كشيده و ظريف و دخترونه رفت طرفش و بعد از به هم كانكت ضعيفشون پس كشيده شد.

شادمهر ـ بردارين بخورين.

شادمهر و اين همه جنتلمني محاله!

مهسا ـ نه ممنون، ديگه سير شدم.

مهسا و گذشتن از خيكش كه ديگه از اوجت محالاته!

مهسا يه لبخند ناز چاشني صورتش كرد و باز شصت ما هم خبردار شد كه اين موجود پليد، جنسي لطيف از تبار ذكورو مد نظر قرار داده. شادي رد نگاه مهسا رو گرفته نيش ول داد و گفت:

ـ مهسا داريش؟

مهسا لبخند حفظ كرده ليوان رو با ملوس ترين حالت ممكن تو دست چرخوند و بردش طرف لباي غنچه شده و رژ زده اي كه كلا من با همه مونث بودنم ازشون خوشم مي اومد. سرمو بر اثر ممارست و تمرين زياد نامحسوس طرف رد نگاه شادي و مهسا و علت آب راه افتاده از لب و لوچشون دادم و ... واي، چه تيكه اي! مهسا كه ديگه امشب يه ده دوري عاشق شد و رفت. شادي هم كه غش مرگ شده بايد سوار ماشينش كنيم.

شادمهر ـ بسه ديگه، بلند شين.

شادي ـ خب يه كم ديگه بمونيم. من هنوز دلسترمو نخوردم.

شادمهر از ميون كليد دندوناش غريد.

شادمهر ـ كوفت بخوري، ميگمت بلند شو، عين بچه آدم بلند شو.

به جز مهسا همه قيام كرده دور ميز وايساديم و شادمهر گفت:

ـ شما تشريف نميارين؟

مهسا بي نگاه به شادمهر و آدم حسابش نكرده گفت:

ـ ترانه من خودم ميرم خونه. مي خوام يه كم ديگه بگردم، ببينم يه كراوات واسه بابا مي تونم پيدا كنم؟

شادمهر نگاشو طوفانزده كشيد رو به روي صورت مهسا و خط ديد تيكه رو مسدود كرده گفت:

ـ واسه كراوات خريدن يه روز ديگه هم وقت هست. بهتر نيست بريم؟

مهسا ـ نه، هنوز از ساعت برگشتم به خونه نگذشته.

شادمهر حرفي نزد و من يه چشم و ابرو واسه مهسا اومدم كه يارو پشت پيشخون منظورمو دريافت؛ الا اين مهساي از ابتداي تولد داراي هفتاد و پنج درصد نارسايي مغزي. دستم به كار افتاد و گوشت پهلوي مهسا تو دستم چلونده شد و مهسا عين فشنگ تو جاش راست وايساد و گفت:

ـ بريم، بريم.

يه لبخند به چشماي وق زده شادمهر و شادي زده و دنبال مهسا از فست فود زدم بيرون.

***

سرمو همراه كاويان انداخته پايين و با نيش باز به پرونده هاي پخش شده كف پاركت از دست منشي حسام نگاه كرديم و كاويان آروم گفت:

ـ حسام هم داغون كرده شركتو با اين منشي انتخاب كردنش.

ـ واي نگين مهندس، گناه داره.

ـ والا گناه ما داريم با اين بشر.

يه لبخند به اون همه انرژي زدم و گفتم:

ـ كاري با من ندارين؟

ـ من كه نه؛ ولي انگاري پسرعمو كار داره. حالا چي مي شد روز اول مي گفتين فاميلين؟

ـ خب دبگه، جناب فرزين خواستن.

ـ مزاحمتون نميشم، تا بعد.

به استيل راه رفتنش يه نگاه انداختم و بازم باورم نشد كه اين همه غم ديده باشه. بي توجه به اون همه پرونده پخش شده رو زمين يه تقه به در زده وارد شدم. نگاشو از لپ تاپش كند و گفت:

ـ دير كردي.

ـ داشتم با كاويان حرف مي زدم.

ـ چه خبر؟

ـ فعلا هيچي. تو چي كار واسه بدبختيت كردي؟

ـ بدبختيو خوب اومدي. مهديس سر تا پاش بدبختيه واسه من ... و واسه تو.

ـ چرا واسه من؟

ـ خب مهسا كم نگفته كه اگه مهديس تو تولدش دخترخاله و پسرخاله دوستشو دعوت نمي كرد، تو اين قدر تو هچل نمي افتادي.

ـ هچل؟ اسم دو سال زندگي مشترك من هچله؟

ـ پس نه؛ حتما اسمش روياي هر دختريه.

ـ دقيقا. زندگي با اون آرزوي همه دختراي دور و برم بود.

ـ چرا دعوا مي كني؟ من كه چيزي نگفتم؛ فقط دارم ميگم تو هميشه خوش خيالي. چه تو انتخاب اون يارو، چه سر پولي كه حقته.

ـ ببين، من واسه اون پول جلو هيشكي وانميستم. تو هم روشتو تغيير بده.

پوزخندش از فاصله چند سانتي كه من سر كشيده بودم تو صورتش نفرت انگيزتر از هميشه بود. به پشتي اون صندلي گردون مشكي تكيه زد و خيره تو صورتم گفت:

ـ خوشگلي.

كمرم راست شد و دهنم بسته. اخمام تو هم كشيده شد و دستام تو سينه قفل. همه ی نفرتم تو اون لحظه تو چشام جمع شد و لبام از هم باز.

ـ اين تعريفا رو برو از مهديس بكن كه تشنه يه كلمشه. در ضمن سعي مي كنم تمسخرتو فراموش كنم.

ـ تمسخر؟ تو تعريف منو مسخره مي دوني؟

قهقهش مثل قهقهه ی همه شخصيت بداي كارتوني تو اتاق اوج گرفت و بعد باز خيره تو صورتم گفت:

ـ تو مي توني با وجود من انتقام همه سالاي زندگيتو از مهديس هم بگيري، چه برسه به بقيه.

نفرت تو چشمام بيشتر شده باز رو ميزش خم شد و براق شده تو صورتش گفتم:

ـ داري حالمو به هم مي زني. من وسيله رسيدن تو به خواسته هات نيستم.

گفتم و رو پاشنه پا چرخيده رفتم طرف در و دستم به دستگيره نرسيده صداش تو گوشم اكو داد.

ـ وسيله نيستي؛ ولي ناف بريدمي. تو ناف بريدمي، نه اون مهديس. من به وسيله خودشون بهشون ضربه مي زنم.

ـ تو ديوونه اي. چه بدي از اين خونواده ديدي؟

ـ بدي؟ نچ من بدي نديدم؛ ولي از اجبار هم متنفرم.

ـ بي زحمت اين دام بر مرغ دگر ده.

باز هم همون قهقهه با اسلايد شخصيت بداي كارتوني و مني كه به در تكيه داده خيره شدم به جذابيتش و با حرص گفتم:

ـ چته؟ خوش خنده شدي. آقابزرگ يه چي حاليش بود كه مي گفت نبايد به تو نزديك شد، تو جنبت پايينه.

رو به روي من قرار گرفتن و كف دستش رو كنار صورتم به در تكيه دادنش به ثانيه هم نرسيد. پرروترين حالت ممكن رو بك گراند صورتم كردم و خيره شدم تو چشماش و اونم با چشماي باريك شده از بين اون همه دندون كليد شده گفت:

ـ چه زري زدي؟

ـ زر زدن كار من نيست، بكش كنار.

ـ ببين عزيز كرده، بهتره پا رو دم من نذاري و مثل بچه ی آدم، منطقي باشي. من هميشه اين قدر مهربون نيستم.

ـ متنفرم از منطقت. من از اسب افتادم؛ ولي اصلمو كه مي تونم حفظ كنم. حسام بي خيالم شو. همون آتيشي كه بابت ارث انداختي تو جونم بسمه.

سرشو بيشتر جلو آورده گفت:

ـ من مي خوام به حقت برسي.

ـ كه تو هم به خواسته هات برسي!

ـ خواسته هاي من واسه هيشكي ضرر نداره.

ـ ولي حق من واسه همه ضرره. حتي واسه بهمن خاني كه ازش زياد خوشم نمياد. من وسيله نيستم، ديگه نيستم.

بغض قاطي جمله آخر و نگاه حسام كه تو چشمام چرخ خورد و گفت:

ـ بي خيال راه حلاي دخترونه شو. داريم منطقي حرف مي زنيم.

ـ از تكرار يه جمله بدم مياد. من حرف منطقي جز حرف كار با تو ندارم.

دستش از كنار سرم كنده شد و نگاش باز هم ميخ صورتم چند قدم عقب رفت و به لبه ميز كنفرانس تكيه زد. از اين همه گنگي نگاش متنفرم. از اين همه غرور تو چشماش بيشتر. حسام هم يكيه مثه همه مرداي حسابگر خاندان فرزين. يكي از همه اونايي كه منافع خودشون مهم تر از يادگار فردينه براشون.

***

يه پشت دستي مهسا رو مهمون كرده گفتم:

ـ زهرمار، خب بذار ميارم بيرون مي خوريم.

مهسا ـ حالا اگه اين كيكه رو داد ما بريزيم تو اين شكم گشنه وامونده.

فرهاد ـ نمي فهمه كه! قدرمو بدون ترانه، شب آخر مجردي اين عمو خوش تيپته.

نسترن ـ همچين ميگه که انگاري مي خوايم بريم اون سر دنيا زندگي كنيم. پسر خوب آپارتمون كه دو تا خيابون اون ورتره. بعد دو روز هم كه تو قراره تكراري بشي، من چي كار بهت دارم، ميگم مهسا و ترانه هي بيان خونمون من دلم وا بشه.

فرهاد ـ اهكي، يعني من اين همه دارم خرج مي كنم كه فقط دو روز به چشم مباركتون بيام؟

نسترن با چشماش يه ناز اومده و دلبري كرده و فرهاد سينه قبرستون تا فردا فرستاده گفت:

ـ خوبه تو هم، چه واسه من بل مي گيره.

مهسا سر كرده تو گوشم گفت:

ـ اين نسترني كه من مي بينم، عمرا بذاره فرهاد تا فردا شب صبر كنه؛ والا!

نيشمو جمع كرده باز مشغول تزيين كيك شدم و گوشم رفت پي حرفاي در گوشي فرهاد به نسترن.

فرهاد ـ شما كه اين نازا رو واسه ما مياي، فكر فردا شبت هم هستي؟

زير چشمي لبو شدن نسترن خانوم هم به چشممون اومد و آخرين مجرد خونواده هم تكيه زده به چارچوب در اعلام حضور كرد.

حسام ـ آقا اين كيك چي شد پس؟

ـ تا مهسا يه سيني چايي بريزه، ديگه آماده س.

مهسا ـ به من چه؟ آخرين مجردي اين دو تاست، من جوركشي كنم؟

فرهاد كنار سماور وايساد و قبل از دست بردن طرف قوري يه كفگرگي از اونا كه تا دو ساعت بعد از وقوع حادثه پيشوني طرف سرخه حواله مهسا كرد و گفت:

ـ كي بشه آخرين مجردي تو رو ببينيم، گرچه فكر كنم همون شب آخر عمرت باشه.

مهسا ـ بتركي! نسترن چه فكري كردي از اين تن لش خوشت اومد؟

نسترن ـ اُه اُه، حواست باشه كه داري در مورد آقامون حرف ميزنيا.

مهسا ـ بابا آقامون اينا. همه شوهر دارن، تو هم شوهر داري.

نسترن ـ چشه مگه؟

حسام ـ چشم كه نيست نسترن جون، كلا يه پا اعضا بدنه. اين كيك ترانه پز بد داره چشمك ميزنه بابا، دلمون آب شد.

گفت و يه لبخند مغاير با پوزخنداش هم ضميمش كرد. خدا ازت نگذره حسام. مهديس تا حالا سر كرده بوده تو گوشيش بود، سر بالا كرد و پوزخند چاشني حرفش.

مهديس ـ خب حالا، يه كيكه ديگه.

حسام ـ كيك داريم تا كيك. مثلا يكي مثل ترانه خانوم كه بي پودر كيك يه چي ميپزه كه بوش هلاك مي كنه هر كيو که از شعاع دو كيلوتري اين خونه رد ميشه و يكي هم مثل بعضيا كه نيمرو رو نمي دونه با تخم مرغ درست مي كنن يا مرغ.

مهسا نيشش كه به قاعده گوش تا گوشش چاك خورد و فرهاد كه صورتش سرخ شد و باز سرگرم چايي ريختنش شد و نسترن كه لب گزيد تا همون نيش گوش تا گوش مهسا شامل حالش نشه و من ... حسام بد داري شروع مي كني، قرارمون اين نبود. چشم غرمو ديد و باز يه لبخند جاي پوزخند هميشگي زد و نامحسوس شونه بالا انداخت كه يعني "به من چه؟" لبات داغ ببينن كه واسه من چپ و راست ژوكوند نياي. نگامو زير چشمي دادم به مهديس پر نفرت مثل هميشه بهم خيره و كيك رو بلند كرده رو دست گفتم:

ـ نسترن بي زحمت بشقاب و چنگالا هم بيار.

از كنار حسام رد شدم و حسام سر كرد تو گوشم و گفت:

ـ واسه من شاخ و شونه نيا.

يه تنه محكم و رد كردنش و خنده اي كه ول داد و حرصي كه من خوردم. خدا ازت نگذره حسام!

روي يكي از مبلاي استيل نشستم و مهسا با ريموت يه آهنگ شاد گذاشت و بقيه هم روي مبلاي ديگه جاگير شدن.

مهسا ـ شما دو تا بلند شين يه تكوني به خودتون بدين ديگه. عروس و دوماد هم انقده شل؟

نسترن با ناز دست فرهاد رو كشيد و رفتن وسط. نگام به حسام افتاد كه دوربين دست گرفته با خنده به رقص نمي دونم كجايي و چه سبكي فرهاد ايراد مي گرفت.

نسترن ـ ترانه تو هم بيا.

ـ برو بابا، داره جونم در مياد.

مهديس جاي من بلند شد و حسام كنارم به مبل لم داد و جدي خيره تو نيمرخم گفت:

ـ اون وقت اين اخما يعني من دارم با تو بازي مي كنم؟

ـ در حدش نيستي. ببين پسر خوب من خر نيستم كه ندونم چرا جاي اون همه نفرت، رفاقت تو قلبت بابت من جوشيده! در ضمن من بعضي وقتا دهنم جلو آقابزرگ چفت و بست نداره. خب دست من نيست.

جاي اون لبخند چند لحظه پيش نوبت به پوزخند هميشگيش رسيد و بعد از جاگيريش كنج لب آقا گفت:

ـ ببين دختر خوب، منم زياد اهل لي لي به لالا گذاشتن واسه امثال تو نيستم. يا عين بچه آدم پيشنهاد منو قبول مي كني يا منم دلم به يه تعديل نيرو خوش ميشه.

ـ واسه من كار كم نيست. در ضمن دم پر من نپر. هر وقت هم نياز به تعديل نيرو رو حس كردي يه خبر بده بگردم دنبال كار.

پوزخندش خشك شد رو صورتش و اخمش تو هم كشيده. خوردي؟ ديدي كه من اهل باج دادن نيستم. من ديگه وسيله شدن تو كارم نيست، يه بار بَسَم بود!

***

گوشي رو چسبونده به گوشم در تاكسيو باز كردم و گفتم:

ـ چته بابا؟ دارم ميام.

ـ با چي داري مياي؟

ـ با تاكسي.

ـ غلط كردي، حسام زنگ زد گفت هنوز طرفاي توئه. مياد دنبالت.

دهنم وا شد واسه اعتراض كه بوق قطع تماس تو گوشم زنگ زد. اي تو روحت مهسا. باز در تاكسيو به هم زدم و با حرص پول يامفت تا اين جا اومدنشو حساب كردم و باز تو دلم خون به پا شد و باز مهسا فحش خور دو عالم. دوباره زنگ گوشي و حك شدن اسم مهندس فرزين و نور بالايي كه تو چشمام خورد و مني كه باز فحش كشيدم به دو عالم مهسا و با اون كفشاي پاشنه هفت سانتي رفتم طرف ماشين و با حرص روي صندلي جاگير شدم.

ـ دقيقا اين جنتلمن بازيات يعني چي؟

سكوتش حال هم زن ترين حالت ممكنشه. خدا ازت نگذره حسام خان. صورتم برگشت طرف صورت شش تيغه و بوي افترشيو به رخ كشيدش. اخمام تو هم كشيده شد و اون باز پوزخند معروفش رو پرده برداري كرد.

ـ سلامتو خوردي؟

ـ گيرم سلام.

ـ و عليك.

ـ خب؟

ـ به جمالت.

ـ آدم باش حسام، آدم! سخت نيست جون تو.

ـ من تو آدميت خودم مشكلي نمي بينم.

ـ اين كارات يعني چي؟ ببين پسر خوب، من بي چشم و رويي تو خونمه؛ پس سعي نكن نمك گيرم كني.

ـ مي دونم اين قلمو. بد كردم نذاشتم با اين تيپ و قيافه بشيني تو ماشين يه غريبه؟ آخه كدوم دختر عاقلي اين وقت شب از آريشگاه مي شينه تو تاكسي؟

ـ آره بد كردي. اون غريبه انتظاري از منو جايي بردن جز پول نداره؛ ولي تو ...

ـ حالا من ازت مي خوام بچه ی آدم باشي. ساكت باش و اعصابمو بيشتر از اين به هم نريز.

ـ ناراحتي پياده ميشم.

ـ ترانه خفه خون مي دوني يعني چي؟

ـ پياده ميشم، بزن كنار.

ـ اون شوهرت راحت شد از دستت.

دوباره لشكر بغض با تمام ارتش داشته و نداشته هجومي غير قابل جبران تو گلوم راه انداخت. چشمام سوخت، دهنم تلخ شد، قلبم آتيش گرفت، اون هيچ وقت از پر حرفيام نناليد و تو ناليدي. توی كارت لنگ پيش من بد ناليدي. ناليدن كه نه، زخم زدي. زخمت كاريه، زخمت هميشه تازه موندنيه.

ـ ترانه ... ترانه ... ترانه با توام ... من ... ببين لعنتي خودت سر قضيه رو باز مي كني. حالا من يه چي گفتم. نگام كن، ترانه خب به من چه كه اون عوضي اين قدر عذابت داده؟ زهرمار، اصلا به درك. فكر كرده نازشو مي كشم.

بازم نگام به ماشيناي كناري بود. بازم دلم هواي آهنگ داشت. بازم دلم هواي اون ... بسه، ترانه تو رو جون خاتونت تمومش كن. دستش رفت طرف پخش. مي خواد از اين غربيا بذاره كه من هيچي نمي فهمم ازشون لابد. بره بميره كه هر چي كشيدم تو اين چند وقته از دست اين آشغال بوده. حسام خدا ازت نگذره. تو اون همه حجم بي خيالي نسبت به اون موجود نفرت انگيز كنار دستم با نسبت فاميلي عموزادگ؛ فقط دلم به آهنگ پخش شده تو ماشينش خوش شد.

"دو سه روزه كه مات و بي ارده ام، يه چيزي فكرمو مشغول كرده

همين عشقي كه درگير هواشم، منو نسبت به تو مسئول كرده

از اون رابطه معمولي ما، چه عشقي سر گرفت تو روزگارم

دو سه روزه كه بعد از اين همه سال، واسه تو ادعاي عشق دارم

نمي بيني دارم جون ميدم اين جا؟ نمي بيني به تو محتاجم اين جا؟

چقدر راحت منو وابسته كردي، دارم ديوونه ميشم كم كم اين جا

مي خوام مثل قديما، مثل سابق، يه وقتايي يكي با من بخنده

يكي باشه كه دستامو بگيره، يكي باشه كه زخمامو ببنده

نمي بيني دارم جون ميدم اين جا؟ نمي دوني به تو محتاجم اين جا؟

چقدر راحت منو وابسته كردي، دارم ديوونه ميشم كم كم اين جا.

احسان خواجه اميري"

زيرچشمي تو بهر اون نيمرخ برق زده از بابت شش تيغي يه نگاه انداختم. باورش هم واسه هر كس ناممكنه. اين بابا آهنگ ايروني گوش بده؟ اون هم هميشه وقتاي دلتنگي بي خيال پز دادن ايروني گوش مي داد. واسه وقتايي كه تو ماشينش مي نشستم ايروني گوش مي داد.

***

لبخندم خورده شد تا به لونديم آسيبي نرسونه. قدمام هماهنگ برداشته مي شد. جاي اون نيش ول داده يه لبخند ناز از همون مدلاي مهسايي چاشني صورتم كرده كنار مهسا وايسادم. نگاش بالا پايينمو وجب كرده ولم كرد و گفت:

ـ چي شدي نكبت! از سكه انداختيمون آشغال!

ـ گمشو عزيزم.

نگام به حسامي افتاد كه سنگين كرده بود نگاشو. تيپش دختركشي خاندانو راه انداخته. بي خيالش رفتم طرف فرهاد و نسترن.

ـ چه جيگري شدي، مواظب باش اين فرهاد ما نخورتت يهو.

فرهاد نگاشو رنگ عشق زد و كشيد به سر تا پاي پري روي كنار دستش. لبخندم خشك شد. من لباس عروس نپوشيدم، روز عروسيم با قبل عروسيم فرقي نداشتم. من تبريك ميگم به فرهاد. فرهاد قهر كرد با من. همه از نسترن تعريف مي كنن. من كسي نگام هم نكرد.

نسترن ـ ترانه كجايي؟ شاس ميزنيا.

يه لبخند از اون زوركيا كه ته تهش همون دلزدگي بيشتره به اون لباي خشك شده زير رژ زدم و گفتم:

ـ جونم گلم؟

نسترن ـ خاتون داره اشاره مي زنه بري پيششون.

ـ خوش باشين.

فرهاد ـ مزاحم نشي هستيم.

ـ من كه شب خونه ی شمام.

نسترن ريز خنديد و دست فرهاد دور كمر باريكش حلقه شد و يه چي دم گوشش صد در صد با همون مضمون مسائل تخت خوابي گفت و منم لبخند زوركيمو حفظ كرده رفتم طرف خاتون و آقابزرگ.

ـ جونم خاتون؟

خاتون ـ دردت به جونم مادر. بگم برات اسپند دود كنن چشم نخوري.

آقابزرگ لبخندشو نيم خورده رو صورتش جا گذاشت و دست انداخت دور شونم و پيشونيمو با همون حس همه سالاي خوب زندگيم بوسيد. جدا از حس اون محضر خونه. اشكام پس زده شد و باز صداي مهسا مخل آسايش احساسات چند سال يك بار به غليان در اومده آقابزرگ بابت من.

مهسا ـ اِاِاِاِاِ، آقابزرگ دوباره تبعيض؟

گلرخ جون ـ فداش شم؛ بس كه خوشگل شده منم مي ترسم چشمش بزنن.

ـ واي، من اين همه خاطر خواه داشتم و خبر نداشتم؟

عمو فريبرز ـ تو عزيز دلي گل عمو.

يه لبخند به اون همه پدرانه زير پوستي و آرومش زدم و مهسا دستمو كشيد.

ـ چته تو؟

مهسا ـ مهمونات اومدن.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

نگام رفت ته رد نگاه مهسا. وويــــي، شادمهر دختركشي مي خواي راه بندازي برادرم؟

با لبخند و اون قدماي موزون رفتم طرفشون. نگاش با مهربوني خوابيده پشت خشونت زير و روم كرد و بعد با نيمچه لبخندش مهر تاييد زد. شادي رو تو بغلم كشيدم و با اميرعلي و شادمهر دست دادم.

ـ بريم پيش آقابزرگ اينا معرفيتون كنم.

شادمهر ـ نه كه خيلي از اون نسناس دل خوشي دارن، حالا تو مي خواي تو بوق و كرنا هم بكني كه ماها چه اشخاص مهمي هستيم.

ـ لوس نشو ديگه، ميگم فقط رفيقمين.

شادي ـ ترانه من كجا مي تونم خودمو مرتب كنم؟

ـ مهسا اون جاست، بري راهنماييت مي كنه.

سه تايي رد نگامو گرفتن و رسيدن به مهسايي كه تو اوج لوندي با نوه عمه ی خانوم فرخنده بگو بخندش بساط پهن كرده بود. بخورم تو رو كه گلرخ جون از سر شب تا حالا فقط خواستگاراتو پرونده.

شادي ـ واي، بگردم، جفتي ماه شدين. اون پسره كيه؟

ـ بين خودمون باشه. اين مهسا نمي دونه؛ ولي طبق آخرين اخبار رسيده يكي از پر و پاقرص ترين خواستگاراي مهساست.

شادي ـ خيلي خوشتيپه.

ـ تازه كجاشو ديدي؟ پسره عينهو خر پول داره؛ ولي طوري كه من فهميدم عمو فريبرز يه چي از اين خوش تيپ ما ديده كه سر مي دوئونش.

شادي خنديده از كنارم گذشت و قاطي بحث مهسا و بغلش شد. شادمهر سر كرده تو گوشم گفت:

ـ خوشگل شدي.

ـ بودم.

شادمهر ـ اون دختره هم بدك نشده.

ـ فقط بدك نشده يا به قول شادي واي داره؟

يه پوزخند و گذشتن از كنارم. به خودم كه اومدم، سه تايي در حضور آقابزرگ و حسام و عمو فريبرز بوديم. مراسم معارفشون كه به پايان رسيد، آقابزرگ كنار گوشم گفت:

ـ وضعشون خوبه؟

ـ از حسام بپرسين.

باز آقابزرگ سر كرد تو گوش حسام و حسام تو جوابش يه چي گفت كه ابروهاي آقابزرگ يه نيم ميلي بالا رفت و يه لبخند نامحسوس هم كنج لبش جا خوش كرد.

حسام ـ ترانه مهسا كارت داره. اون وره.

با لبخند بي خيال حسام يه تعارف به شادمهر و اميرعلي زدم تا سر ميز مهسا و شادي جاگير بشن و خودم دنبالشون راه افتادم.

مهسا ـ واي داري چي ميگي به آقابزرگ كه ول نمي كني بنده خدا رو؟ داشتي باز ناز مي اومدي؟

ـ وقتي خريدار داره چرا نيام؟

شادي ـ واي چه جيگره اين آقابزرگتون.

مهسا ـ عزيزم لازم به ذكره كه اين جيگره يه خاتون داره كه همه زندگيشو فداي يه تار موي اين خاتونه مي كنه. خاتون بگه آخ، آقابزرگ زمين و زمانو يكي مي كنه.

شادي ـ تو رو خدا؟

مهسا ـ به جون همين ترانه كه خودش از بچگيش شاهده. بين خودمون باشه؛ ولي مثل اين كه اين خاتون ما جوون كه بوده، ورپريده اي بوده. آقابزرگ هم از اين خشك و جديا. تو نگاه اول همين كه از بلاد كفر پاش مي رسه به خونه ی پدري و دختر شريك جان پدرو مي بينه، دست و پاش شل ميشه و تب عشق دامنگيرش. ميگن عمو فردين خدابيامرزم هم مثل آقابزرگ عاشق تارا جون شده. خدا جفتشونو بيامرزه. مامان گلرخم ميگه ليلي و مجنونو گذاشته بودن جيب بغلشون. البته اينم بگم كه هر كي تو اين خونواده مزدوج شده با عشق و عاشقي بوده؛ مثلا همين مهشيد، شهابو كه روز اول ديد، همچين تو بغل من غش كرد كه دو تا پارچ آب قند هم به هوشش نياورد.

به اميرعلي به خنده افتاده و شادمهر با لبخند خاصش به صورت مهسا خيره شده يه نگاه انداختم و گفتم:

ـ مهسا چرا دروغ ميگي؟ مهشيد بدبخت كه اول عاشق شهاب نشد. يادت نيست شهاب بدبخت من و تو رو مامور رسوندن كادوهاش به مهشيد مي كرد؟ بيچاره خودشو كشت تا مهشيد يه گوشه چشمي واسش اومد.

مهسا ـ بس كه جنس جلبي داره.

صداي حسام امروز در مقام رانندم تو بحث شركت پيدا كرد و بعدش حجم وجوديش روي يكي از صندليا نشست.

حسام ـ جنس جلب داشتن تو اين خاندان ارثيه. يه نمونش همين فرهاد خودمون که چطور به اين فرصت رخت دومادي پوشيد.

مهسا ـ نترس شما هم تو صفي. دير و زود داره؛ ولي آقابزرگ عمرا بذاره سوخت و ساز هم داشته باشه.

حسام باز اون پوزخند معروفو تكرار كرده مشغول پوست كندن پرتقال بشقابش شد.

شادمهر ـ ترانه مهدي خان اومده ايران. مي خواد ببينت.

نگاه مهسا خشك شد رو صورت شادمهر و بعد پر حرص غريد:

ـ ترانه نمي خواد كسيو ببينه.

شادمهر ـ ترانه خودش زبون داره.

مهسا ـ نداره، به خدا نداره. خره، لنگش هم تو دنيا پيدا نميشه. همين كه شماها تو زندگيشين هم اوج خريتشه، ديگه اين قلمو بي خيال شين.

گفت و بلند شد. يادم رفت اون بغض تو گلومو با هيجانات واكنشي مهسا به اون اسما. شادمهر داري قبل از من اونو عذاب ميدي. زير چشمي ديدم سوال نگاه حسام رو درباره هويت مهدي خاني كه شايد تو زندگيش اسمي ازش نشنيده باشه.

***

ـ مهسايي؟

ـ هوم؟

ـ چته؟ چرا انقده اعصابت قاراش ميشه؟

ـ اين پسره، طهماسب، بد داره سيريش بازي در مياره. شيطونه ميگه مهديسو بندازم به جونش آدم بشه.

ـ اوا، چشه مگه پسر به اين خوبي؟

ـ ترانه بي خيال شو ديگه. از اول شب اين عمه فرخنده يه بند پيله كرده به من. دارم ديوونه ميشم. اين همه عروس نشدم نشدم كه بشم زن اين پسره؟

ـ پس فهميدي.

ـ مرض و فهميدي. مگه ميشه آدم با اين قربون صدقه هاي عمه فرخنده حاليش نشه كه اين نوه ی تن لشش ما رو مي خواد.

ـ مهسا چي مي خواي ديگه؟ اون همه چي تمومه.

ـ ما از همه چي تمومي يه بار ضربه خورديم.

ـ مهسا قضيه ها رو قاطي نكن.

ـ قاطي نمي كنم؛ فقط زورم مياد كه همه فكر مي كنن من بايد از يه آدم همه چي تموم حتما خوشم بياد.

عقب گرد كرد كه بره و دست من دور مچ دستش نذاشت.

ـ دلت سريده؟

ـ گمشو.

گردوند اون دو تا قهوه شيرينو تو كاسه چشمش و من جاي چرخش ديدم اون لرزش پس زمينه رو.

ـ پس سريده، بد سريده.

ـ ترانه هيچ معلومه واسه خودت چي بلغور مي كني؟ من و عاشقي؟

خندشو ول داد، دل من لرزيد. دلم با مردمك چشمش لرزيد، دلم به برق اشك نشسته تو چشماش لرزيد. مهسا من چشيدم طعم اين لرزيدنا رو، تو ديگه نچش. اين لرزيدنا يعني اند نااميدي، يعني من هستم و اون نيست، يعني من مي خوام و اون نمي خواد. من پي اچ دي دارم تو اين حس من خواستن و اون عمرا خواستن.

ـ نخند، آشناست؟ شعور داره؟

ـ ترانه ولمون كن يه امشبو. چه گيري هم داده، بعدا در مورد نظريه هاي از ذهن منگولت برخاسته حرف مي زنيم. حالا بريم وسط.

باشه، نگو. من نگفته مي دونم، نگفته رد نگاه مي خونم، اين نگات لو ميده همه داشته و نداشته هاتو واسه مني كه رد كردم. تو اند جووني رد كردم، سنم به قانوني نرسيده رد كردم.

ريتم بدنم با ريتم آهنگ هم خوني دار ضرب مي گرفت و مهسا لبخند مي زد و باز نگاش مي لرزيد. حالا كه دستش پيش من رو شده بدتر مي لرزه. با آهنگ دو تايي نگاه به هم كرده، پقي زده زير خنده و نگامونو دوختيم به فرهاد نيش تا ته كش داده.

" نسترن با تو دل من ... "

مهسا كنار گوشم لب زد.

ـ بي جنبه رو تو رو خدا نيگا؟ شرطي چند كه فقط داره به مسائل ساعت سه نصفه شب به بعدش فكر مي كنه؟

ـ گمشو.

ـ دروغ ميگم؟ نه من مي خوام بدونم دروغ ميگم؟ جون ترانه دروغ ميگم؟

ـ برو اون ور رقصم خراب شد.

ـ اوا مامانم اينا.

خنديدنت آرامشه، نگير اين آرامشو.

باز نگام به حسامي افتاد كه گيلاس شامپاين به دست كنار فرهاد به پيست رقص خيره شده بود و با چشماش وجب مي كرد سر تا پای دخترا رو. امشب تازه پي بردن به اين موضوع كه حسام فرزين آرزوي كلهم دختراي خاندانه ملموس تر از هميشه بود و حرص خوردن مهديس به قول مهسا باب دل تر. نگامو از خيرگي حسام كندم و دادم قاطي رقص دختراي كنار دستم. حسام داره بد بازي مي كنه. اون زير آبي ميره و من متنفرم از اين سبك بازي. اون مي پيچونه و من دلم زهر ميشه از اين مدل بازي. اون نارو مي زنه و من شكاك ميشم به اين بازي. حسام، پسرعمو جان، خراب تر نكن اين بازيو. يه بازي نيمه تموم بهتر از يه تموم نيمه س.

***

با نيش باز نگامو از صورت شادي غش مرگ شده از خنده دادم به صورت جدي با يه رد كمرنگ لبخند اميرعلي و دست دراز شده طرف شادي و شادمهر مثا چشماش اعتماد داشته به اميرعلي و بي خيال در حال ويسكي بالا رفتن.

اميرعلي ـ چرا مي خندي؟ بده دارم آدم حسابت مي كنم بهت پيشنهاد رقص ميدم؟

شادي ـ بي خيال بابا، من فقط از رقص همون جفتكشو بلدم. چيه بريم اون بالا دو ساعت هي اين ور بريم، هي اون ور؟ خب عين بچه آدم همين جا مي شينيم.

شادمهر ـ اين اميرعلي سالي يه بار از اين پيشنهادا ميده. بلند شو آبجي. نكنه خدا خواست و جا اون جفتك يه كم آدمونه رقصيدن ياد گرفتي.

ـ حالا چي شده شما لارژ شدي؟

شادمهر ـ اين اميرعلي همون كبريت بي خطره كه تازه نم هم كشيده.

با خنده به رفتن شادي و اميرعلي خيره خيره نگاه كردم و شادمهر كنار گوشم گفت:

ـ اين حسامه چرا اين جوري نگات مي كنه؟

ـ ارث باباشو طلب داره.

شادمهر ـ پيچوندن از اين بهتر بلد نبودي؟

ـ جون تو راست ميگم. خاصيت فرزيناست ديگه، جز فرهاد همه طلبكارن.

شادمهر ـ عمو فريبرزت خيلي با شعوره.

ـ جيگره.

مهسا كنارم به صندلي لم داده و يه تيكه موز از ظرفم كش رفته گفت:

ـ بابامون صاحاب داره، صاحبش هم خيلي دوست داره.

ـ كيه كه ندونه گلرخ جون عزيز دله؟

مهسا ـ خدا شانس بده، والا ما هم اگه اين جور شوهري داشتيم تكون نمي خورديم جون تو. بعد دلش خوشه كه هر كي مي بينش بهش ميگه "اصلا بهتون نمياد كه دو تا بچه به اين بزرگي داشته باشين."

ـ نپكي شما از حسادت.

شادمهر يه لبخند كنار لب زينت صورت داد و نگاشو سر تا پا دختري كه با لوندي از كنار ميزمون رد ميشد و دختره هم اسلوموشن با دست يه تيكه مو از رو صورتش كنار زد و من ديدم ... ديدم مشت مهسا رو، ديدم و نگام شد ناباور، ديدم و دلم لرزيد، ديدم و نگام شد نگران، ديدم و مهسا سر پايين انداخت، ديدم و شادمهر با يه با اجازه از رو صندلي بلند شد و رسم قديم و هميشگي به جا آورده رفت دنبال دختر كرم ريخته. دستم رو مشت مهسا نشست. دستم رو سنگ يخ مهسا نشست. مهسا تركستان منو ديدي و باز راه اشتباه اومدي؟ مهسا جان چه كنم با اين حجم رنگ پريدت؟ مهسا جان اين مشت و سنگ يخ حرف يه لحظشه با حرف بعدش كه ديگه ويروني.

***

يه تيكه جوجه كباب سر چنگال زدم و نگام رفت سمت مهساي بي خيال و به فرهاد و نسترن خيره شده.

ـ ترانه؟

نگام همون جور رو صورتش موند و مهسا يه نيش كش داد و گفت:

ـ اين حسامه مشكوك مي زنه. حاليته كه زياد دم پرت مي پره؟ كلا عجيبه؛ چون با فاميل جماعت زياد اهل تيك زدن نيست.

ـ شايد چون كارمندشم.

ـ بيخي دخي، اين پسره يه مرگيش هست. از من خواهرش مي شنوي رو بهش نده. شنيدي ميگن سلام گرگ بي طمع نيست، داداش منو همون گرگه تصور كن.

ـ عجب خواهر مهربوني.

ـ آره من نمي تونم تويي كه يه عمر باهات تو غم و شادي بودمو فدای يه نسبت خوني كنم. يادت باشه حسام هم فرزينه. بابای من و آقابزرگو نبين كه بعضي وقتا لي لي به لالات مي ذارن. اين پسره تا جايي كه سودش باشه با كسي خوب ميشه. ترانه غلط نكنم اين پسره يه نقشه اي تو كلشه. شصتم هم داره خبردار ميشه هر چي هست واسه خاطر اون ارثته. يه بار تا ته چاه با سر خوردي زمين، دفعه دومي اميدوارم وجود نداشته باشه.

ـ مهسا چته امشب؟ نه من ترانه ی خر چهار سال پيشم، نه حسام اون ديوي كه داري ازش مي سازي.

ـ هست ترانه، بدتر از ديوه. پاي منافعش وسط باشه بدتر از اون پسره بي لياقت مي پيچونت.

ـ اينو كه دستم اومده. به داداشت رفتي، دو تاتون تو زيرآبي رفتن استادين.

ـ ما غلام شماييم ترانه خانوم. تو نگي من كه مي دونم كي زيرآبي خوب مي رفت واسه قراراي عاشقانه.

ـ خريتاي من به رخ كشيدن نداره.

ـ چرا؟ چون شكست خوردي؟ ولي به نظر من يه گوشه از خاطراتته. منطقي نيست؛ ولي به نظر من اگه من جاي تو بودم با همه تلخياي بعدش بازم دوسشون داشتم.

ـ من به كدوم ساز تو دقيقا برقصم؟ تعيين كن اشتباه نكنم.

ـ به هيچ كدوم. يه كم منطقي باش.

ـ همه اين حرفا رو واسه خودت هم ميگي؟ مهسا من و تو خيلي بايد با هم حرفي بزنيم.

ـ من حرفي ندارم.

ـ تو به ريش پدر جدمون مي خندي. امشب حرف مي زنيم، من نمي ذارم خريتمو عزيز دلم تكرار كنه.

ـ ترانه!

ـ درد و ترانه. خفه شو فعلا بذار شاممونو بخوريم.

حضور شادمهر كنار دستم نگاه مهسا رو از خيرگي به صورتم راحت كرد و شادمهر با لبخند كنج لبش واسه دلبري از هر كس و ناكسي گفت:

ـ چته دمغي؟

مهسا از سر جاش بلند شد و رفت طرف گلرخ جون و نگاه منم باهاش .

ـ چشه اين دختره؟

ـ مهسا، اسمش مهساست!

ـ ترانه من كه چيزي نگفتم.

آره تو نگفتي و من تو دلم حرص خوردم، نگفتي و من عصبيم، نگفتي و من دارم جون ميدم تو اين حرص خوري، نگفتي و دلم مي سوزه، بد دلم مي سوزه. مهسا تكرار من نيست، نمي ذارم كه باشه.

ـ ببخشيد، يه كم حالم خوب نيست.

ـ خب انقده نرقص.

ـ شادمهر؟

ـ هوم؟

ـ چيزه ... ميگم ...

ـ چته؟ بگو ... تو كه تهش ميگي، اوني كه رو دلت سنگيني مي كنه رو بگو.

ـ هيچي، بي خيال. كاش مهموني تموم بشه، خيلي خستم.

نگاه شادمهر تو صورتم چرخ خورد و نگاه من هم تو صورت اون. شادمهرجان يك سوال كليدي، چرا انقده جذابي؟

***

فرهاد تو بغلش منو چلونده كنار گوشم گفت:

ـ چقدر خوبه كه هستي.

ـ بي خيال شاه دوماد. تو هم كه ديگه رفتي قاطي مرغا.

خنديد و ولم كرد. يه قطره اشك هم نمي خوام بريزم. من نمي خوام؛ ولي مي ريزه. دست من نيست و مي ريزه. مثل چهار سال پيش كه به حكم عمو بودنت كه نه؛ ولي به قد برادر بودنت هم نيومدي محضر و چشمم به در خشك شد. نسترن تو بغلم كنار گوشم گفت:

ـ ممنون، اگه فرهادمو دارم همش مديون شماهام.

ـ و دلبرياي خودت.

كاش نسترن وارانه بودم، نه حسرت به دل و ترانه وارانه. كاش يه فرهاد داشتم و تا ابد دلم به بودنش خوش بود، نه به در نظر همه بي صفت بودنش و حسرت به دل موندنش.

مهسا ـ بابا بسه ديگه، اين هندي بازيا يعني چي؟ خاتونم نكن اون چشا رو اشكي كه دل آقابزرگم بپوسه.

آقابزرگ چشم غره حواله مهسا كرده دست انداخت دور شونه ليليش و من بازم تو درس عشق اين خونواده مشروطي رد كرده اخراج شدم. حسام كنار گوشم گفت:

ـ چته دم به دقيقه عين عزادارا اشك مي ريزي؟

خودمو كشيدم كنار و بازم نگاه آقابزرگ به نزديكي من و حسام بود و بازم دل من شور زد.

***

سرمو كنار مهسا روي اون بالش قلبي شكلش گذاشتم و اونم كنارم دراز كشيد و گفت:

ـ هان؟ چيه؟

ـ مهسا؟

ـ جون مهسا؟ خب به من چه؟ به اين دل صاب مرده بگو. بگو اين پسره لياقت نداره، بگو اين پسره هوس بازه، بگو همه چي تمومه جز هوس بازيش، بگو د لامصب تو كه به دست و پات افتادن سر تر از اين، تو رو چه به اين پسره؟ بگو ترانه، بگو تا خفه خون بگيره، بگو تا نلرزه، بگو تا واسه هر برق نگاش جون نده، بگو تا واسه هر حرفي ازش صد تا رويا واسه خودش نبافه، بگو تا بدونه اين پسره دلش پيش تو گيره، گيره و واسه دلبري ازت هوسبازي مي كنه.

ـ چي واسه خودت بلغور مي كني؟

ـ دروغ ميگم؟ كدوم رفيق شوهر سابقيو ديدي كه همه كاري واسه زن سابق دوستش بكنه؟

ـ مهسا يعني اين قدر خري؟ شادمهر كثيف ترين پسر دنيا هم كه باشه، ناموس پرسته. خيال كردي خودم اولا بهش فكر نمي كردم؟ خيال كردي نپرسيدم؟ جوابم يه تو دهني بود و يه بغض. مهسا شادمهر با همه دبدبه كبكبش وقتي تهمتمو شنيد بغض كرد. شادمهر گفت من براش خواهرم. از همون وقتي كه اسمم قاطي صفحه دوم شناسنامه ی رفيقش شده، از همون وقتي كه پام رسيده به خونه رفيقش واسش شدم خواهر. قد شادي شدم همدم داداش، حاليته؟ يا يه تو دهني به اندازه ی همون تو دهني شادمهر بايد خرجت كنم تا دوزاريت بيفته كه اين پسره چشم به ناموس كسي نداره. حتي حالا كه ناموس رفيقش هم نيستم روم غيرت داره، هنوزم براش ناموس رفيقشم. حاليته؟ حاليته كه از سر شب تا حالا به حرمت رفيق به قول خودش آشغال به هر جنس مذكري كه نزديكم شده واكنش نشون داده؟ مهسا حرف من حس شادمهر به من نيست، حرف من برداشت غلط توئه. من اگه ميگم اين پسره نه، واسه خاطر خودم نيست. كي بدش مياد عزيز دلش بشه زن برادرش؟ مهسا حرف من شادمهر و اون هوس بازيشه. شادمهر و اون بي و بند و باريشه. شادمهريه كه اگه خودش با هرزه ترين زن شهر هم بخوابه، خواهرش حق نداره با پسر غريبه همسايه يه كلوم حرف بزنه. فكر كردي واسه چي برگشته ايران؟ يه ور قضيه شاديه و اين كه تو دل غرب بزرگ نشه، يه ورش هم منم كه تنها تو اين شهر دو ساله بودم و شادمهر دلش مثل سير و سركه جوشيده. مهسا شادمهر بهترين برادر دنيا هم كه باشه بدترين معشوقه ی دنياست. رفقا همه شكل همن؛ فقط شادمهر مرامش اون قدري بوده كه بازي با يه دختر نشه بازي با پول و احساسش. مهسا شادمهر واسه من بهترينه، واسه تو بايد همون بدترين باشه، حاليته؟

ـ من آره، اين دل صاب مرده نه.

ـ مني كه تو چشت بودم هم نمي تونه خفه خون بده اين دل صاب مرده رو. مهسا تو كه ديدي، تو كه اولين نفر ديدي بادمجون پا چشممو. تو كه تو بغلم گرفتي ديگه چرا؟ مهسا شادمهر لنگه ی اونه؛ فقط ناموس سرش ميشه. اونم سرش مي شد، خيلي هم سرش مي شد؛ ولي تهش چي شد؟ تو كه ديدي تهش چي شد؟

ـ ترانه، من ...

ـ يادت ميره؛ مثل من.

ـ يادت رفته؟ نه، جون مهسا يادت رفته؟

ـ وقتي مجبور باشي يادت هم ميره، گشنگي مي كشي و يادت ميره.

ـ ترانه، من مي دونم مسخره س. مني كه واسه هيشكي تره خرد نكردم، دل دادم به كسي كه آدم هم حسابم هم نمي كنه. من نفهميدم از كجا شروع شد. من اومدم خونت، با يه نگاه ديدمش، يه چي تو دلم ريخت پايين. تو گفتي شادمهره، دلم پيچ خورد. شادمهره، رفيق اون، گفتم يه حس مسخره س كه وقتي يه پسر خوش تيپو مي بيني سراغت مياد. نبود ترانه، شب خوابم نبرد. من سر رسيده به بالش و خواب هفت پادشاه، ببين اون شب خوابم نبرد. ترانه حرف من حرف امروز و ديروز نيست، حرف دو ماهه. مي بيني؟ تاريخشو هم خوب حفظم. حالا تو ميگي از سرم مي افته؟ واسه مهسايي كه اولين بار به قول خودت دلش سريده، از سر افتادن باعث و باني سريدن دلش راحته؟ نه، تو بگو راحته؟

ـ مهسا چرا انقده خر بازي از خودت ول مي كني؟

ـ خر بودن هم عالمي داره. نترس من جلوی اون كوچيك بشو نيستم. تو خودم ريختنو از تو خوب ياد گرفتم. من ياد ميدم به دلم كه خفه خون بگيره. خوبه؟

ـ آره، واسه تو خيلي خوبه.

اشك دویيد تو دو تا كاسه ی چشمش و سرش فرو رفت تو بغل باز شدم و هق هقش تو گلو گير كرد. مهسا من واسه خاطر خودت ميگم. خودي كه واسه من قد يه دنيا ارزش داره.

*** 

مهسا بيني چين داد و سر كرد تو گوشم و گفت:

ـ انقده بدم مياد از اين قرتي بازيا.

خندمو خوردم و نگام باز كشيده شد سمت سنگيني نگاه رو وجودم. يه پوزخند باز كنج لبش خودنمايي كرد و مهسا گفت:

ـ ميگما، بيا دودرشون كنيم بريم خونه ی تو. جلو ملت آبرومونو بردن.

ـ زشته.

ـ زشت عمه فرخنده س اگه رژ لب قرمز بزنه.

ـ كوفت.

ـ تصورش هم قشنگه.

ـ آخرش زشته يا قشنگه؟

ـ با شلوار جين يخي كه ديگه معركه س.

ـ خجالت بكش.

ـ تو تيريپ فازيم اين مدل كارا اصلا وجود نداره. بريم كه مهديس جون هم با خيال راحت تو ماشين داداش چپه بشه. آخه من نمي دونم دو هفته ماه عسل رفتن اين همه آدم كشيدن تا فرودگاه مي خواست؟

ـ خب بريم؛ ولي گفته باشما؛ من پول تاكسي بده نيستم.

ـ سگ خور، يكي طلبت. چوب خطت داره پر ميشه.

خنديده با همه خداحافظي كردم و راه خروجي رو گرفتم و مهسا كنارم.

ـ مهسا؟

هر دو وايساده نگامون برگشت طرف حسام با اون پيراهن جذب مشكي و شلوار جين به همون رنگ. اسپرت بهش مياد.

مهسا ـ هان؟ چيه؟

حسام ـ جايي ميرين مي رسونمتون.

ـ نه، مزاحم نميشيم.

مهسا ـ آره ديگه، روز جمعه اي برو خوش باش.

حسام ـ مي رسونمتون.

مهسا ـ نخواسته باشيم سرخر همراه خودمون اينور اونور بكشيم، كيو بايد ببينيم؟

حسام ـ زود باشين.

خودش رفت طرف پاركينگ و مهسا و من دنبالش و مهسا كنار گوشم يه بند غرغر كن گفت:

ـ اين پسره يه ريگي به كفشش هست. اين نكبت منو تنها كنار خيابون ببينه يه بوق هم نمي زنه واسه رسم ادب. ترانه ميچپي عقب و سرت هم طرف آيینه جلو نمي گرده. شيرفهمي؟

ـ مگه مي خواي دختر تو پستو قايم كني؟

مهسا ـ تو فعلا حكم گنجو واسه اين خونواده داري. يه چي هم ديشب دستگيرم شد. خاتون چپ و راست هر كي تا مي اومد و مي گفت ترانه رو پر مي داد. چرا؟

ـ اينو كه خودم خواستم.

مهسا ـ تو غلط كردي؛ يعني چي تا ابد عذب بموني؟

ـ يه چيزايي هست كه بين من و خاتون و آقابزرگه.

مهسا ـ با همه آره، با ما هم آره؟

خودمو رو صندلي عقب ماشين حسام ول كردم و مهسا واسم چشم و ابرو اومد و حسام دست برد طرف گوشيش. زنگ اس ام اس گوشيم و باز كردنش و اسم حسام.

"بايد با هم حرف بزنيم."

دقيقا بگو كه چي بشه؟ من و تو حرفي نداريم. تو هم اگه حرفي داري يه مشت حرف مفته، قاطي تهديد عدم كار و شغل. اخم تو ابروهام دویيد و گوشي تو مشتم مخفي و نگام به شيشه كنارم افتاد. من از اين حرفاي حسام پرم. عادت داره به پر كردن من و آتيش تو جون فاميل انداختن. عادت داره، تركش ميدم. اون ترك نكرده مرض داره، با ترك توفيري نمي كنه.

مهسا ـ ترانه بريم شام بيرون؟ مهمون من.

خندمو خوردم از بابت اون لحن كلافه ی آخرش. كارد بخوره به اين شكم. ديشب كه تو عروسي عمو جان قد يه ماه شكم پروروندي.

ـ بي خيال، خسته ايم. پاهام داره تو گوشت در مياد.

حسام ـ شام مي گيريم ميريم خونه.

مهسا ـ ميريم؟ كي اون وقت شما رو دعوت كرد؟

حسام ـ پا رو دم من زياد مي ذاري آبجي، بپا بي پا نشي. خونه دخترعمومه، ميام و شام هم مي خورم.

مهسا ـ دقيقا الان كي دعوتت كرد؟

حسام ـ من نيازي به دعوت ندارم.

دستام رو دكمه هاي گوشي لغزيد و بعد از چند لحظه زنگ اس ام اس گوشي حسام تو ماشين پيچيد و اون باز نكرده مي تونستم چشماي گشاد شده از متنمو تو صورتش تصور كنم.

"استعفام فردا رو ميزته تا ديگه نيازي به باج دادن نباشه."

جاي چشم گشاد شده يه پوزخند از اون مدلاي هميشگي كنج لبش قد علم كرد و زيرچشمي نگاش برگشت سمتم. حالم از اين ژستاي خركيت به هم مي خوره. از اين ژستايي كه حس مي كني رو من تاثير داره و من چشم و دل سير هيچ مدله تاثيرپذيرفتني نيستم. تو مي توني واسه همه جذاب باشي، واسه من نه. مني كه دو سال همه قبله گاهم جذاب ترين مرد دور و برم بوده. مردي كه به نقل قول مهسا چشم همه رو با اون اخماش هم در مي آورد، چه برسه به لبخندش. تو براي من هيچي نيستي. ديگه دلم واسه اين تهديدات نمي پيچه. من تا اين جا اومدم، از اين جاش هم مي تونم برم.

*** 

مهسا با دهن پر از قاچ پيتزاش گفت:

ـ دستت طلا داداش. روده كوچيكه جلو بزرگه تعظيم كرده بود.

حسام نگاشو از كند و كاو خونه ی فسقليم برداشت و دوخت تو صورت مهسا و گفت:

ـ شما كه نمي خواستي ما رو راه بدي.

باز اخماي مهسا تو هم كشيده شد و بعد از يه چشم غره به سر تا پاي حسام گفت:

ـ برو ديگه رد كارت. يعني چي اين جا عين خاله زنكا لم دادي ور دلمون؟

حسام پوزخند زن با يه گاز گنده قاچ پيتزا رو نصف كرد و منم به جا خودش به قاچ پيتزاي نصفش خيره موندم.

حسام ـ ترانه مشكلي داري؟

ـ من ...

مهسا ـ آره كه مشكل داره. نگاه به اين كه هيچي نميگه نكن، زبون نداره؛ وگرنه پاش بيفته حالتو مي گيره.

حسام ـ فعلا دارم شام مي خورم. شب با هم برمي گرديم.

مهسا ـ من اين جا مي مونم؛ پس برو ديگه. بقيش هم تو ماشين بخور.

ـ راست ميگه ديگه. خوشم نمياد جلو صابخونم ... خب ...

جلو من وايساد و جعبه پيتزاش نصفه موند. اخماش تو هم كشيده شد و گفت:

ـ آره ديگه، صابخونت فقط با من مشكل داره؛ ولي شادمهرخان بيان و برن هيچ مشكلي نيست.

سرم پايين افتاد و مهسا جاي من دفاعيه رو كرد.

مهسا ـ ببين بچه ی خوب، شادمهر حسابش با تو جداست. اين همه سال تو زندگي ترانه بوده، ترانه واسه بودنش دليل داره؛ ولي فكر نمی كنم واسه توی تازه ديده دليلي داشته باشه.

حسام خم شد و نگاشو داد به نگاه من و گفت:

ـ فردا تو شركت مي بينمت.

رفت. صداي در خبر از رفتنش داد. بي خداحافظي رفت، با اولتيماتوم آميخته به نگاش رفت، با تهديد تو چشاش رفت، با حس عذاب خماري فردا چي ميشه منو گذاشت و رفت.

ـ اينم يه تختش كمه. خب قربونت برم، زودتر مي گفتي تا شرشو كم كنه.

ـ زشت نشد؟

ـ بره گم شه. پسره ی عوضي حتما دوست دختراش دم دستش نبودن خواسته چتر شه اين جا.

ـ ولي من كه ميگم خيلي زشت شد.

ـ ترانه كوفت كن.

كوفتم شد، جعبه پيتزاش نيم خورده موند. كوفتش شد، آخي، گشنه س.

ـ ترانه؟

ـ هان؟

ـ كجايي؟ شامتو بخور. بخور و بخواب فردا صبح تمومه. فرهاد هم دوماد شد رفت. ديدي؟

ـ الان اين جمله آخري چه ربطي به جمله هاي قبلي داشت؟

ـ گفتم همه غصه های دلمو يه باره بگم، سرتو درد نيارم.

ـ من واقعا ممنونم.

ـ خواهش مي كنم.

نگام به چشماي لرزون خندونش افتاد. درد نكش، درد كشيدن واسه عشق همون گل لگد كردنه. پشيزي ارزش نداره ترانه به قربونت. اين روزگار ديگه ليلي بودن بهايي نداره. حالا فقط ليليا واسه يه شب ليلين. فردا صبح همه ميشن دستمال كهنه كنج سطل آشغال. مهسا جان اين مقوله رو جون ترانه بي خيال.

*** 

نگام موذماري سر تا پای منشي رو رصد كرد. هي، همچين بدك نيست. در زده پريدم تو اتاق، چشماي حسام گشاد شد. من لبخند زدم، حسام قدم تند كرد طرفم. من لبخند زدم.

ـ چته؟ طوري شده؟ چرا اين جوري پريدي تو اتاق.

ـ يه فكري.

ـ چي؟

ـ ببين اين دختره، منشيت هست، عاليه، يه كيس مناسب. تازه از اوناست كه پاش بيفته مهديسو مي ذاره جيب بغلش. كم هم نمياره.

ـ چي ميگي تو؟

ـ واي، چرا خنگ بازي در مياري؟ ميگم به اين دختره پا بدي خوب تيكه ايه. تازه از اون سليطه هاست، ميشه روش حساب كرد.

ـ اون وقت واسه چي؟

ـ واسه اين كه بياد منو ورم داره. خب حسام واسه چي؟ تو دقيقا مشكلت چيه؟ بيا برو با اين دختره. هم پوز مهديس بخوره زمين، هم دست تو از سر كچل من برداشته بشه.

پوزخند رو لبش جا خوش كرد و نگاش رفت طرف دسته مويي كه از زير روسريم يه وري رو پيشونيم ريخته بود.

ـ تا جايي كه من ديدم موهاي خوشگلي داري.

دهنم خشك شد، نگام تار شد، دلم پيچ خورد، شقيقم نبض گرفت.

ـ موهاتو خيلي دوست دارم. هيچ وقت رنگشون نكن.

نگام تو صورت آدم رو به روم چرخ خورد و از گذشته كشيده شدم به حال.

ـ كجايي؟

ـ همين جا، چي شد؟ قبوله؟

ـ يه چي هست كه آقابزرگ دل نمي كنه پولتو بده دست خودت. من اگه دست گذاشتم رو تو، واسه همه چي تموميته، واسه اينه كه عزيزي، واسه اينه كه ناف بريدم بودي و من حق دارم حق خودمو بخوام.

ـ نداري، حق نداري. واسه من شر و ور نباف. عزيزم درست، يادگار فردينم درست؛ ولي همه چي تموم ... نه، نيستم. يه مشكلي هست اين وسط كه بد خرابم كرده. در ضمن اگه همه چي تموم هم بودم، خودمو قاطي كثافت كاريات نمي كردم. اگه دلت مي خواد اخراجم كن.

ـ تو فقط مشكلت مطلقه بودنته. مهم نيست، اصلا مهم نيست، نه تو زمون حالا.

پوزخندم آتيشش زد و كوبوندم به در. درد تو كمرم غوغا كرد، پلكام به هم فشرده شد.

ـ د تو چه مرگته؟ مگه من كمم؟ چي مي خواي از زندگي؟ برو كلاتو بنداز عرش آسمون كه نگاه تو روت انداختم. واسه من دختر رديف مي كنه. من نمي خوامت واسه عروس خونم شدن، مي خوامت تا از سر باز كنم اون مهديس كنه رو.

ـ اشتباهت دقيقا همين جاست. من هرزه نيستم كه واسه خاطر يه عوضي تن به عروسك خيمه شب بازي بودن بدم.

قهقهش تو اتاق اوج گرفت. دل من گرفت. چقدر بدبختم. اينا واسه خاطر توئه، حاليته؟ اگه بودي هر كس و ناكسي واسه من شاخ و شونه نمي كشيد. رفتي و شاخ و شونه، شاخ شد و رفت تو دلم. دستش تو موهاش بود. دستم به كمرم بود، نگاش كلافه بود، نگام پر اشك بود.

ـ من متاسفم، خب عصبيم مي كني.

ـ دور منو خط بكش؛ فقط همين.

دستم رو دستگيره لغزيد و آخرين جملش هلم داد بيرون از اون فضاي خفقان.

ـ من و تو مي تونيم با هم به حقمون برسيم.

از اين حق من و حق تو عقم مي گيره. از اين حق من و حق تو دلم مي گیره. اين حقا خيلي وقته كه خورده شده. من به اين بي حقي تنها به دور از تو راضيم. منو قاطي اين حق و حقوقت نكن.

***

كيفم كشيده شد و منم پشت بندش كشيده شدم و گوشي تو دستم بيشتر مشت شد. نگام چرخيد رو صورت حسامي كه گوشي چسبيده به گوش و حرف زن، بي خيال نگاه فحش كش من به سر تا پاش مشغول حرافي بود. خواستم كيفمو از ميون مشتش آزاد كنم كه بيشتر كشيده شد و فاصلم به ميليمترش رسيد و تماسش قطع شد.

ـ ولم كن.

ـ كارت دارم، بريم تو ماشينم بهت ميگم.

ـ جز حرفاي تكراري حرفي هم مونده؟

ـ ترانه بچه ی خوبي باش، بذار منم اعصاب درستمو داشته باشم.

با حرص جلوتر از اون باز سوار اون آسانسور شدم و چشماي نگهبون جدا از نيش مزخرفش در حد زيادي جيگر گشاد شده به حسام هم كنارم وايساده خيره موند. روي صندلي جاگير شده گفتم:

ـ خب.

ـ چرا با من راه نمياي؟

ـ من از پياده روي متنفرم. مخلص كلوم من با طناب تو تو چاه برو نيستم. من يه بار راه زندگيم رفت طرف خريت بسمه، دفعه دومي ديگه وجود نداره. بيشتر از اين از چشم آقابزرگ نمي افتم. من ناخلف بودم، ناخلف نمي مونم. تو هم يه جور ديگه مهديسو دور بزن. آتو بگير ازش، چه مي دونم، يه غلطي بكن؛ ولي منو لای منگنه نذار.

ـ نقطه ضعف مهديس تويي.

ـ اصلا چرا مهديس نه؟ مهديس دوست داره. كجا مي خواي پيدا كني دختري رو كه دوست داشته باشه؟ بيا و از خر شيطون پياده شو.

ـ ترانه گفتي تا آقابزرگ نخواد حرفي از ارث نمي زني، كاسه كوزمو ريختي به هم. يه اين نقش بازي كردن كه ديگه ...

ـ حرفت اينه؟ باشه، من كور شده حرف ارث مي كشم وسط؛ ولي ناخلف تر از ايني كه هستم نميشم. راحت شدي؟

جاي لبخند رو لبش پوزخندش رخ كشيد. ديگه دردت چيه؟ ديگه چه مرگته؟ من كه بلاكشي كردم مثل هميشه. من كه ميشم چوب دوسر طلا، ديگه چه دردته؟

ـ ديگه چيزي مونده؟ نه كه تعارفي هستي، مي ترسم رو دلت بمونه. بگو و خلاص كن خودتو.

دنده رو جا زد و نگاش بي توجه به من به رو به رو خيره موند و گفت:

ـ نه، حرفي نمونده.

ـ بازم خدا رو شكر. حداقل ديگه ولمون كردي. بي زحمت من بعد از اين پيشنهادا به ما نده.

ـ زياد هم با اصل قضيه فرقي نكرد. تو بالاخره بعد از مراسم فرهاد حرف ارثو پيش مي كشيدي، من مي خواستم همه چي با هم اتفاق بيفته.

ـ نه، من هيچ حرفي نمي زدم اگه مسخره بازي امروزتو نمي ديدم. تو نفرت انگيزي و من واسه آدماي نفرت انگيز تره هم خرد نمي كنم.

سكوتش و دستي كه به صورتش كشيد.

ـ همين جا پياده ميشم.

ـ كه چي اين وقت شب؟

ـ مي خوام تنها باشم. از نظر شما كه مشكلي نداره اجالتا؟

ـ مي رسونمت. تو ماشين حس كن تنهايي، مزاحمت نميشم.

ـ غيرتت قلمبه شده يا مي ترسي اين بادمجون بم يه چيش بشه كارت لنگ بمونه؟

ـ ميشه اين طعنه زدنت تموم بشه؟

ـ من طعنه زدم؟ ببخشيد اگه ناراحتتون كردم، واقعا منظوري نداشتم.

بغض قاطي صدام، لحن پر از كينم، نفرتم نسبت بهش، من ازت دلگيرم. من ديگه نمي خوام وسيله باشم، تمومش كن. تا همين جاش هم بسه. حداقل بذار طعنه هامو بزنم از بار دلم كم بشه.

ماشين گوشه خيابون وايساد و من نگامو نكندم از شيشه كنار دستم و اون از ماشين زد بيرون. باز شدن در و هواي پاييزي. نشستنش از گوشه چشم قابل رويت بود. ليوان كافي ميت جلو صورتم اومد و انگشتام جايي كه انگشتاي اون نبود قرار گرفت. صداي پوزخندش و ليواني كه به لبام نزديك شد. پوزخند حسام همون فلسفه متلكيه كه سربسته و بي حرف تو سيني پيشكش اعصاب خرابت ميشه.

ـ حالا آرومي.

ـ تا وقتي كنار توام، بي اعصاب ترين آدم دنيام.

ـ ركي، خوشم مياد.

ـ اين خصلتم بد يا خوب فقط جلو آدمايي حس ميشه كه ازشون متنفرم.

ـ خوشت مياد رو اعصابم اسكي سواري كني؟

ـ من تا حالا اسكي نكردم.

اين بار صداي خنده ی ول شدش تو اتاقك ماشين پيچيد و يه لبخند شايد از اثرات اون كافي ميت ريلكس رو لبم جاخوش كرد.

ـ فقط واسه اين كه اذيت نشي بهش فكر نكن. تو حقتو مي گيري.

ـ و تو يه خونواده رو مي پيچوني.

ـ من آيندمو مي سازم. مهديس چوب خطش با كثافت كارياش پره. يه جو غيرت كه تو تنم هست.

باز هم به اون حجم پيچيده تو كت و شلوار خاكستري زير چشمي يه نگاه انداختم. نه بابا، اين يارو هم ته و ريشش همون فرزينه؛ فقط يه كوچولو نخالگي قاطيشه كه نباشه آدم بايد شك كنه كه اين بابا يه ده سالي اون ور آب داشته زندگي مي كرده.

***

با سر انگشت موهاي ريخته تو پيشونيمو واسه همون سوختگيري اعتماد به نفس كنار زدم و خاتونو زيرچشمي نظاره گر شدم كه با ميل بافتني و كاموا صورتيش درگيري راه انداخته بود. آخه دردت تو جونم، فرهاد صورتي پوشه يا فاروق جونت؟

ـ ميگم خاتون؟

خاتون ـ جون خاتون؟

ـ من ... خب من ... چطور بگم؟

آقابزرگ ـ حرفتو بزن بچه.

ـ خب آخه سخته يه كوچولو.

خاتون ـ بگو مادر، راحت باش.

ـ خب من ... من به ... به پولم نياز دارم.

نفسام با پايان جمله از دهن و بينيم هم زمان پوف وارانه بيرون زده و چشمام ترس گرفته تو جون به صورت آقابزرگ از زير عينك نوك بيني زده بهم خيره يه نيم نگاه زيرزيركي انداخت.

آقابزرگ ـ چي كارش داري؟

خونسرديت مردم آزاره فاروق خان.

ـ خب ... من بايد خونمو تخليه كنم؛ يعني تا سر سال.

آقابزرگ ـ كو تا سر سال؟

ـ خب مي خوام اگه بشه زودتر از اين خونه برم كه ...

آقابزرگ ـ قرارمون چي بود ترانه؟

ـ قرارمون اين بود كه اگه تونستم رو پا خودم بي منت كسي وايسم مي تونم سهم الارثمو داشته باشم.

خاتون ـ راست ميگه بچم.

نگاه آقابزرگ رو صورت خاتون تا حالا رو حرفش حرف نزده خيره موند. خاتونم تو ديگه آتيش بياري نكن، من خودم هيزم كشي مي كنم كفاف ميده. آقابزرگ نگاشو از صورت خاتونش كنده داد تو صورت من و گفت:

ـ اينا حرف ترانه اي نيست كه يه عمر زير پر و بال من بزرگ شده. ترانه ی من پول و مال و منال همون چرك كف دست بود براش. يكي زير پات نشسته.

ـ شما فكر كنين دو سال در به دري زير پام نشسته.

خاتون باز بي نگاه به مجنونش درگير با ميله و كامواي صورتي گفت:

ـ حق بچمه. تا كي بشينه ببينه بقيه حقشو مي خورن؟

خاتون جان، دردت تو جونم، چي شده امروز؟ چرا امروز دنده بيدار شدنت شده صراط چپ؟ خاتونم مي فهمي كه طرف صحبتت فاروق مجنون بهت زده از حمله كماندويي كلامته؟ خاتونم تو كه داري داغون مي كني اين مجنونو.

آقابزرگ ـ خاتون ...

خاتون ـ دروغ ميگم؟ فاروق تو قول دادي بمحض اين كه ترانه به جايي رسيد، همه مايملكش تحت اختيار خودش باشه. مگه بچم چه فرقي با بقيه داره كه بايد لنگ دوزار سه شاهي باشه؟ بهتره هر چه زودتر حساب ترانه پر بشه و سهامش توي كارخونه به نام خودش. بهتر نيست فاروق؟

نگام تو نگاه آقابزرگ لبخند به لب و خيره به ليلي وشش موند و صداش تو گوشم با تمام تعجب سراغ داشته از خودم پيچيد.

آقابزرگ ـ ترانه اون تلفنو بده من.

بي سيم كنار دستم تعارف زده شد به آقابزرگ و خاتون باز هم درگير بود با ميله و كاموای صورتي. خاتون غصه نخوريا، هر چي كه بشه ته اين درگيري خودم نو كرشم.

آقابزرگ ـ الو فريبرز ... عليك سلام ... به بهمن خبر بده، دو تايي بياين اين جا ... يه كار مهم دارم ... فعلا.

تلفن قطع كرده چونه تكيه داده به عصا خيره به صورت خاتون گفت:

ـ خاتونم يه استكان چايي ما رو مهمون مي كني؟

خاتون لبخند زد، نه معمولي. از اونا كه باهاش هم دل خودش شاد ميشه، هم آقابزرگ. از اونا كه نيش آقابزرگو هم شل مي كنه.

آقابزرگ كنار گوشم لب زد.

ـ پدرصلواتي برو خدا رو شكر كن كه خاتونتو داري.

يه چشم مظلوم كردم و نگامو دادم تو چشماي مهربون شده از تاثير لبخند خاتونش و گفتم:

ـ من چاكر جفتتونم.

آقابزرگ ـ دلتو صابون نزن. تا حدي بهت امتياز ميدم.

ـ همينش هم واسه ما خيليه آقابزرگ.

باز اون لبخند كمياب تكرار شد و دستش رو شونم نشست و گفت:

ـ هميشه يادت باشه كه من دشمنت نيستم. تو براي من عزيزترين نومي؛ حتي اگه بيشتر از همه عذابت ميدم. من هر كاري كه كردم واسه خاطر خودت بوده.

لبخندم كش اومد. آقابزرگ مي بخشي؟ اون شك نشسته تو دلمو مي بخشي؟ من خطاكارم، مي بخشي؟

*** 

مهسا ناخن فداي دندون كرده به گلدون وسط ميز خيره بود. گلرخ جون با ذوق با خاتون مشغول اختلاط و عمه فريبا با اخم خيره به من. مهديس پر حرص با گوشي درگير. باز هم خوبه آقابزرگ گفت عمو فريبرز و آقا بهمن بيان؛ وگرنه دل اين جماعت كه تو خونه رو به پوسيدن بود.

گلرخ جون ـ حالا كي از ماه عسل برمي گردن؟

مهديس ـ چرا اذيت مي كنين خودتونو گلرخ جون؟ ماه عسل كه نبايد بگيم، بايد بگيم سال عسل. خدا شانس بده.

خاتون ـ فدای عروسم بشم. ماهه، الهي بهش خوش بگذره. ديگه پنجشنبه برمي گردن.

يعني بچه سرت تو كار خودت باشه. بچم مي خواد واسه عروسش سنگ تموم بذاره تو رو سننه. يعني به احدالناسي مربوط نيست كه فرهاد واسه نسترنش ماه عسلشونو بردتش پاريس.

حسام تكيه داده به چارچوب در گفت:

ـ چه عجب، فرهاد بودنش مصيبته، نبودنش فاجعه. عادت كرديم بهش.

اشك قل زد تو چشم خاتونم. ته تغاريت نيست؟ قربونت برم كه انقده فرهاد دوستي.

حسام چشم و ابرويي اومد واسم، شونه ی من بالا افتاد. دستم رفت تو كاسه آجيل و باز حسام چشم و ابرو اومد و اشاره زد طرف باغ. نميرم، مگه چلم كه برم؟ همين جور همه حساسن رو اين ارتباط پر نفرت في ما بين ما دو نفر. مرض ندارم كه بلا تو جون خودم بندازم، والا!

حسام ـ ترانه بيا چند تا ديسك واسه پروژه اميرعلي بهت بدم.

مهديس سرش اتومات از رو گوشيش برداشته شد و بين ما دو نفر در گردش افتاد. ديدي پسرعمو جان؟ ديسك هم بهونت بشه اين تلسكوپه بازم در حال رصده.

حسام ـ ترانه!

يعني هرچي من بهت ميگم، منم حرف گوش نكنم. عجبا.

با حرص از روي اون صندلي لهستاني گرد ميز غذا خوري كه نه بيشتر كنفرانس خانوادگي بلند شدم و مهسا جاي برادر جان چشم و ابرويي واسه من رقصوندن و باز شونه بالا افتادن من شد جوابش. دنبال اين مرغ يه پا از آشپزخونه بيرون زدم كه صداي آقا بهمن جنجالي تو پله ها پيچيد. رو استپ زدم پشت سر حسام و نگاه حسام و خودش همراش چرخيدن طرفم.

آقا بهمن ـ فريبرز اين خريت محضه. اگه ترانه به سرش بزنه و سهامشو از كارخونه ها بكشه بيرون همه ضرر مي كنيم.

عمو فريبرز ـ حقشه. ترانه حق داره بعد از اين همه سال در مورد ثروتش تصميم بگيره.

آقابهمن ـ اون دختر بچه با ازدواجش تو رو هممون گفت كه دور ثروتشو خط مي كشه؛ پس حرفي نمي مونه.

عمو فريبرز ـ بهمن خيلي كثيفي.

آقا بهمن ـ تا جايي كه به منافع كارخونه مربوط باشه، آره كثيفم. تا فردين بود بايد از فردين مي كشيديم، حالا هم كه اين دخترش. نبود چهار سال راحت بوديم.

نگام تو صورت حسام پوزخند كنار لب نگه داشته خيره به من و با نگاش گفته "ديدي هر چي گفتم راست بود؟"چرخ خورد و روي آخرين پله نشستم. بهمن من به تو بدهكارم؟ باباي خدا بيامرز شدم بهت بدهكاره؟ اشتباه مي كني بهمن خان، اين منم كه طلبكارم. ترانه نيستم اگه با ثروتم به خاك سياه نشونمت.

عمو فريبرز ـ خوشم مياد كه آقابزرگ به حرف من و تو نيست.

آقا بهمن ـ اون دختر از پول چي مي دونه؟

عمو فريبرز ـ در مورد ترانه درست صحبت كن. حاليته؟

آقا بهمن ـ چه يه روزه مهم شد.

عمو فريبرز ـ بوده، هميشه بوده.

حسام كنارم نشسته تو گوشم لب زد.

حسام ـ اين جماعت لياقت مراعات ندارن، مراعاتشونو نكن.

ـ من ... من ... من ...

حسام ـ تو چي؟ بغض نكن، بزرگونه باش. ترانه من حق ندارم نخوام دوماد همچين آدم رذلي بشم؟

نگام ميون قهوه اي نگاش گير كرد و اون جاي پوزخند لبخند پاشيد تو صورتم و گفت:

ـ تو هم منو به خواسته هام مي رسوني هم خودتو.

ـ ديسكا رو بهم نميدي؟

خنده رو لبش پررنگ شد و از كنارم بلند شده گفت:

ـ مثل خودشون باهاشون بازي كن. از پشت خنجر زدن شايد بي مرامي باشه؛ ولي بهترين نتيجه رو داره.

من از اين پشت خنجرا زياد خوردم. ديگه بساط خوردنم داره برچيده ميشه. اين بار خنجر تو دستاي منه.

***

بي خيال سنگيني اين همه جفت چشم چنگال زدم به گوجه ی سالادم و بردم طرف دهنم كه مهديس جو رو نتونسته تحمل كرده گفت:

ـ يعني تمام مايملك ترانه به خودش واگذار ميشه؟

مهسا ـ آره، شنيدي كه! حالا ترانه از كي مي تونه از پولاش برداشت داشته باشه؟

آقابزرگ ـ فردا موجودي حسابش با سود دو سال اخير بدون اصل پول پر ميشه.

مهسا ـ پس بقيش ...

آقابزرگ ـ يه فكرايي واسه سرمايه گذاريش به نفع ترانه دارم.

لبخندمو دادم ارزوني كج خند كنار لب آقابزرگ با مضمون حرص درآري از آقا بهمن.

حسام ـ من خوشحال ميشم كه ...

آقابزرگ ـ نه، ترانه همون كارمندت بمونه بهتره, البته اگه خواست به كارش ادامه بده.

حسام ابرو بالا انداخته لباشو پوزخند پوشوند و مهسا كنار گوشم گفت:

ـ آقابزرگ چه امشب طرفدارت شده.

ـ مديون خاتونم.

مهسا ـ آهان، از اون لحاظ.

خاتون ـ ترانه بهتر نيست برگردي همين جا؟

عمه فريبا چشم غره وار خاتونو نشونه رفت و گفت:

ـ اون كه داره به مال و مناش مي رسه، ديگه چه احتياجيه اين جا زندگي كنه؟

آقابزرگ ـ كسي از اين موضوع كه ترانه داره به حقش مي رسه ناراضيه؟

نگام رفت سمت آقا بهمن. حسام زيرچشمي نگاش كرد. عمو فريبرز پر كينه خيره شد بهش.

آقابهمن ـ به نظر من ترانه هنوز با موقعيت كارخونه ...

ـ نيازي نداره كه من با موقعيت كارخونه آشنايي پيدا كنم. خيلي برنامه هاي ديگه هست كه فعلا ... تاكيد ميكنم فعلا نيازي به دست زدن به سهام كارخونه نباشه. در ضمن من هميشه فقط به عمو اعتماد كامل داشتم.

بزرگ شدن تو يه لحظه گاهي مي تونه نتيجه ی يه كينه تازه تو قلبت ريشه دوونده باشه و من كينه اي ترم از همه لحظه هاي زنديگم. دختر فردين فرزين نمی ذاره حقش پايمال بشه. عمه فريبا شاخ و شونه واسم رو كرد بابت تيكه اي كه ارزوني آقاشون كردم.

آقا بهمن ـ خوبه، خوب خم و چم دنياي بيرون از اين خونه دستت اومده.

ـ شايد ده درصد اين قضيه اكتسابي باشه؛ ولي مطمئن باشين نود درصدش ارثيه.

حسام ابروش رو باز بالا انداخت و لباشو جمع كرد تا انفجار خندش گند نكشه به ميز با سليقه خاتون تزيين شده. گلرخ جون كنار گوشم گفت:

ـ خوب حالشو گرفتي مادر. مرتيكه ی نسناس.

ـ گلرخ جون!

گلرخ جون ـ انقده بدم مياد ازش. من نمي دونم فريبا چي ديد از اين بابا كه بعد از اون خدابيامرز راضي شد با اين ازدواج كنه؟!

نيشم چاك خورد و سرم پايين افتاد. كلهم خونواده دل خوشي ندارن و نداشتن از اين يارو بهمن خان. مهديس هم راه دوري نرفته.

*** 

با سوت شادمهر گوشي يه ده سانتي از گوشم فاصله گرفت و بينيم چين افتاد.

ـ مرض! چته تو؟

ـ يعني ديگه ليدي واسه ما شده خرمايه؟

ـ تا كور شود هر آن كه نتواند ديد.

ـ حالا چقدري ميريزن تو دست و بالت؟

ـ والا تا جايي كه من مي دونم سود اين دو ساله كه آقابزرگ ميگه حول و حوش صد و پنجاه میليونه. اصل پول و سوداي قبلي هم دست آقابزرگه كه مي خواد تو يه كار واسم بندازتش كه با كارخونه درگير نشم.

ـ نه، خوشم اومد. همچين زيرپوستي دوست داره. من كه ميگم تا تو اين خونه اي، نمي خواد ازش بيرون بزني. صاحبخونت شناخته شده س و تو هم راحتي. فعلا يه ماشين واجب ترته و به قول اين جغله ما يه پاساژ درماني مشت.

ـ البته بدون تو.

ـ اتفاقا اون دفعه مزش هنوز زير دندونمه. كل كل با اون جيغ جيغو بد مدله به مذاقم خوش اومده.

دستم عرق كرد، شقيقم نبض گرفت، دلم به هم خورد.

ـ مهسا از اوناش نيست شادمهر. دورشو خط بكش.

ـ نه بابا، این قدرا هم عوضي نيستم كه با خودي جماعت تيك بزنم. خوشم مياد بچزونمش. جيغ كه مي كشه همچين جيگرم حال مياد.

ـ كارد بخوره به اون جيگر صاب مردت عوضي. مهسا هم وقت نداره تپ و تپ با گروه كر واسه سمفوني جيغ بياد. ديگه كاري نداري؟

ـ فردا دم شركت منتظر باش، ميام دنبالت که شب بياي خونه ما يه فيلم و شامي سه تايي دور همي خونوادگي بزنيم تو رگ.

ـ شام از تو.

ـ خدا پدر و مادر اوني كه رستورانو ساخت بيامرزه.

ـ نچ نچ، دست پخت خودت فقط.

ـ اون جيغ جيغو رو بيار، چشم.

ـ گمشو، اصلا نميام.

ـ چته ترش مي كني يهو؟ باشه بابا، اون آكله ارزوني خودت و ننه باباش. فردا ساعت پنج جلو شركت.

ـ اميرعلي هم مياد؟

ـ نه بابا، عمه خانومش از بلاد كفر اومدن، بچه دست به سينه آماده به خدمته. مي بينمت.

ـ فعلا.

گوشي همراه دستم پايين اومد و نگام به تيتر پاياني فيلم افتاد. شادمهر هميشه يكيو كه چشمگير مي كنه دل نمي كنه ازش. خاصيتشه. مهسا نبايد طعمه باشه، نمي ذارم كه باشه. باز گوشي تو دستم ويبره رفت. حلالزاده بودنش حتميه اين مهسا.

ـ جونم؟

ـ اشتباه گرفتم، ببخشيد.

ـ مهسا ديوونه شدي؟

ـ آخه نه كه تو كلا بي شعوري، فكر كردم اشتباه گرفتم.

ـ زهرمار، سلامتو خوردي؟

ـ سلام آبجي، چطوري؟

ـ خوبم، چي شده ياد ما كردي؟

ـ هيچي بابا، گفتم فردا داره پول دستت مياد، چتر بشم سرت، نگي اين دختره معرفت حاليش نيست.

ـ آخه فردا من ...

ـ ترانه مامان داره صدام مي زنه. قرارمون فردا ساعت پنج جلو شركت.

ـ مهـ ...

بوق قطع تماس و شماره گيري سريع من و"مشترك مورد نظر خاموش مي باشد." مهسا وقت چتر شدن عادتشه گوشي خاموش كردن. چه با هم هم هماهنگن جفتي. هر دو تا فردا ساعت پنج جلو شركت. حالا اينو كجا دلم بذارم؟ دستم رو كانتكت شادمهر لغزيد و گوشي به گوشم چسبيد.

ـ الو، باز چيه؟

ـ ميگم شادمهر جونم ...

يه صداي ظريف پاك كن شد واسه آخر جملم.

ـ شادمهر، عزيزم كيه؟

جواب شادمهر هم كه ديگه سوت قطار كرد اين مغز ما رو.

ـ خواهرمه، بگو ترانه، وقت ندارم.

ـ شما به خواهراي ديگت برس برادر. بي شعور شادي الان تنهاست، تو هم پي كثافت كاريت؟

ـ نه بابا؛ پيش مهدي خان و شهره جونه. فعلا.

تازه يادم اومد حرف باعث زنگ زدنم و گفته نشدم. تا اومدم بگم بوق قطع تماس بود و من زل زده به گوشي. باز شماره گرفته شد و باز زني كه واسه من صداش پر عشوه شد و گفت: "مشترك مورد نظر خاموش مي باشد." حقا كه جفتتون هم بي شعورين.

شادمهر و غرب زده بودن كنار غيرت ايرانيشو عشق است. مرتيكه شاديو مي اندازه تو جون مامان شهره و بابا مهدي و خودش ميره دنبال كاراي منافي عفت و مثبت هيجدش. بتركي شادمهر با اين كارات. نه، تو چرا بتركي؟ اين مهساي گورمرگ مرده بميره كه دل نبنده به توی يللي تللي باز. اي من بميرم كه دلم به داداش خوش غيرتم خوشه. بتركي شادمهر كه جون به جونت كنن رفيق همون يارويي. اين اميرعلي هم اگه قسر در رفته باشه صدقه سر شعور خودشه؛ وگرنه تو و اوني كه من ديدم اسم جنس لطيف كه مي اومد هوش از كله ی مبارتون مي پريد.

***

ـ ترانه؟

قدمام از حالت كندي به استپ و چرخش سيصد و شصت تغيير حالت داد و برگشتم طرف منبع صدا كه از قضا همون حسام خودمونه.

ـ كاري داري؟

ـ داري ميري خونه؟

ـ تقريبا.

ـ يعني چي اون وقت اين تقريبا؟

ـ يعني نمي دونم. يا ميرم خونه شادمهر و مهسا رو دور مي زنم يا ميرم خونه خودم با مهسا و شادمهرو دور ميزنم.

ـ اون وقت اين دور زدن ته جمله هات ديگه چه صيغه ايه؟

ـ من چه مي دونم. شدم چوب دو سر طلا. دو تاشون قرار مي ذارن، بعد نظر منو نمي پرسن، بعد قطع مي كنن، بعد هم گوشيشونو خاموش مي كنن.

ـ لنج نكن، زشت تر از ايني كه هستي ميشي.

ـ بي شعور.

آروم گفتم و اونم از كنارم گذشته گفت:

ـ اولا شنيدم، دوما يه پيشنهاد. شام با من بيا بيرون، جفتشونو دور بزن.

ـ نه، ممنون، همون با جفتشون برم خونه شادمهر بهتره.

دوباره جاي لبخندش پوزخندش شد زينت اون لبا و گفت:

ـ اون قدرا هم بد معاشرت نيستم.

ـ نه، خب مي دوني ... من ...

ـ بهونه تو كتم نميره، فعلا.

رفت. خب به من چه كه كت تو مشكل داره؟ يعني چي هي هلك و هلك با تو اين ور و اون ور برم؟ اصلا چه معني داره؟

ـ ترانه؟

نگام رفت طرف مهسايي كه آبرو نه واسه من گذاشت نه واسه داداشش. بال بال مي زنه تو لابي واسه من. قدمام تند شد طرفش و گفتم:

ـ چته؟ سر جاليز كه صدا نمي زني منو.

ـ سلام، چطوري؟

ـ سلام.

ـ حسام بودا.

ـ مي دونم.

ـ بريم سرش خراب شيم تا يه جا برسونتمون.

ـ نه ديگه.

همراش از پله هاي ورودي پايين رفتم و اين بار پرادوي شادمهر جلو پامون زد رو ترمز و شيشه پايين داده گت:

ـ خانوما در ركابتون باشيم.

مهسا روشو داد طرف نمي دونم كجا و منم يه نيش وا كردم كه تا ته لوزالمعدم تو چشم شادمهر انعكاس پيدا كرد و گفتم:

ـ شادمهر من امشب نمي تونم ...

شادمهر ـ حرف مفت تو كتم نميره. بياين بالا، جا هر جايي كه مي خواستين برين خونه من. شادي عينهو كوزت صبح تا حالا جون كنده بلانسبت خر.

خب به من چه كلا كت مرداي رو به رو شده با من امروز آدميزادي نيست. مهسا شونه بي تفاوت بالا انداخت و دست من رو دستگيره در رفت و قبل سوار شدن چشم و ابروم واسه مهسا رقصيد و مهسا پوف كشيد و رو صندلي عقب نشست. شادمهر دست برد ولوم پخشو پايين آورد و گفت:

ـ سلام عرض شد مهسا خانوم.

مهسا بي نگاه كندن از شيشه كنار دستش آروم گفت:

ـ سلام.

شادمهر چشم و ابرو امده اشاره زد كه چشه يعني؟ منم بنا به عادت وقتاي بي جوابي شونه بالا انداختم.

شادمهر ـ حالا كجا داشتين مي رفتين؟

ـ خونه ی من.

شادمهر ـ حالا همچين يه دو متر خونه س، هي خونه ی من، خونه ی من واسه من راه انداخته. چه خبر؟

باز شونم بالا افتاد و شادمهر اين بار گفت:

ـ چتونه امروز؟ رو مود خوشي نيستين.

ـ دلمون واسه فرهاد تنگ شده.

مهسا ـ عمرا. فكر كن يه درصد. تازه ميشه هوای تهرونو تحمل كرد.

ـ بتركي كه انقده بي چشم و رویي.

مهسا نيششو تا ته كش داد و گفت:

ـ دلت مياد؟

نگاه شادمهر از آيینه جلو رو صورت مهسا بالا پايين رفت و بعد چشمش به من اخم كرده بهش افتاد و واسه مظلوميت يه لبخند از اونا كه ژوكوندو نابود مي كنه انداخت و شونش بالا افتاد. شادمهر من نمي ذارم. مهسا تكرار من نميشه.

*** 

شادي پكيده از خنده لم داد به من و گفت:

ـ من كه ميگم زنگ بزنيم همون رستوران. مي ميريما. يا از گشنگي يا از اين غذاي شادمهر پز.

مهسا لبخندشو خورد و با كليپ پخش شده از پي ام سي سرگرم شد. مهسا همه چي تموميت بد به چشم آدم مياد. شادمهر واسه من هميشه برادرانه عالي بوده؛ ولي عاشقانه نمي تونه حالا حالاها واسه تو باشه.

شادمهر ـ بچه كم زر بزن. ميام شقه شقت مي كنم جا شام مي ذارمت جلو اينا.

مهسا بيني چين داد و من خندم گرفت. عمرا كسي بتونه شادمهرو تحمل كنه؛ حتي مهساي دل بسته به اين يارو و شب خواب نداشته از عشق بهش.

مهسا ـ ترانه شايد چند روزي با رفيقام برم شمال. تو هم مياي؟

ـ اين وقت سال؟ سرد نيست؟

مهسا ـ همه ی عشق شمال به پاييزشه.

شادمهر ـ من پايم.

مهسا ـ كي به شما دعوت زد؟ همه خودمونين.

شادمهر ـ گفتم منم بيام، شماها حس غريبي نكنين.

ـ نه من ميرم، نه شادمهر.

مهسا خندشو خورد از بابت زور زدن من واسه عدم نزديكيش به شادمهر و شادمهر چشم غره رفت بهم. من تو رو نشناسم كه به درد لا جرز ديوار هم نمي خورم برادر من. اين قبري كه بالاش وايسادي به فاتحه خوني، من نبش قبرش كردم و مرده توش جا نذاشتم. مهسا عاشقت هم كه باشه، منطقش مي چربه به احساسش. مهسا طعمه بعدي واسه تو نيست. مهسا دختر ديشبت وارانه نيست. مهسا اين همه سال با همه بازي كرده، بازي نخورده. اين بار هم اگه خودش بخواد من نمي ذارم كه بازي بخوره.

مهسا ـ ترانه تو نياي منم نميرم. همه جفتين، حال نميده.

شادمهر باز اومد واسه من خودي نشون بده كه من نذاشته گفتم:

ـ تو چرا اين قدر لفتش ميدي؟ يه شام مي خواي بهمون بديا. هيشكي ندونه فكر مي كنه مي خواد چي بهمون بده، بابا يه بندريه ديگه.

شادمهر ـ مصبتو شكر دختر. تو عادت داري زحمت آدمو اين جور بي مزد كني؟

شادي ـ الهي بميرم برات داداش كه چه زحمتي هم مي كشي شما.

شادمهر خنديد. خنده هات هم دختركشه برادرم. مهسا تو رو خدا فدايي اين خنده ها نشو. من يه بار شدم، تو ديگه نشو.

***

لبخند رو لبم پايين بالا شد و نسترن جا من خنده ول داد و گفت:

ـ به جون تو مهسا كه خاطرت خيلي عزيزه، همچين پسره رو خفت گير كرد كه بنده خدا گند زد به شلوارش.

مهسا ـ خاك تو سرت با اين شوهر كردنت. آخه اين همه شوهر نكردي، نكردي، العهد رفتي اين آمازوني امل عهد دقيانسيو پيدا كردي؟

نسترن ـ خوش ندارم در مورد آقامون بد بگيا؛ وگرنه همچين چپ و راستت مي كنم كه نفهمي شوهر يعني چي.

ـ يعني واقعا پسره جلو فرهاد بهت پيشنهاد رقص داد؟

نسترن ـ ميگم كه. اين رستورانه يه سن داشت، زوجا مي رفتن بالا تا تو حلق هم برقصن. اين فرهاد هم كه از اول پهن شده بود رو غذاش، اصلا تو اين خطا نرفت. منم عين بچه ی آدم فقط نظاره گر شدم و هي آه كشيدم. يهو يه پسره اومد سر ميز پيشنهاد رقص داد. به خدا بنده خدا نمي دونست اين فرهاد شوهرمه، تازه اگه مي دونست هم كه اين چيزا واسه اين بنده خداها چيز زياد مهمي نيست. والا تو ايران هم ديگه مهم نيست. من نمي دونم اين فرهاد چي شده يهو اين وسط؟ والا! بالاخره فرهاد هم يه اخمي كشيد به پسره و چنان توپيد بهش كه رستوران كلهمي برگشت نگامون كرد. بعدم قيصرونه دست منو كشيد و بي خيال غذا و اون همه پول يامفت بابتش شد و ما رو دنبال خودش برد هتل.

مهسا ـ حتما عينهو سگ بوده باهات.

نسترن ـ مهسا بهت ميگم درست صحبت كن يعني درست صحبت كنا؛ يعني چي عين سگ شد؟

مهسا ـ خب آخه هميشه ما رو كه مچ گير مي كرد، تا چند وقت پاچمون تو حلقش بود.

نسترن چشم و ابرويي رقصونده به پشتي مبل تكيه زده دست به سينه شده گفت:

ـ نه بابا، همون شب حل شد.

مهسا چشماش گشاده شده، خيره بالا پايين نسترنو رصد كرده گفت:

ـ چه غلطي كردي؟

نسترن ـ اونشو ديگه شرمنده، خوش ندارم مسایل خصوصي زندگيمو برات باز كنم.

مهسا صورت شل كرده از حالت تعجب تكيه زد به مبل و ابروهاشو بالا انداخت و گفت:

ـ آهان، خب بگو. اين فرهادي كه من ديدم، با يه لب تو لب با تو خره. خسته نمي كردي خودتو بعدش.

نگام به كوسن چسبيده به صورت مهسا بود و فكرم درگير تحسين ناز شصت نسترن.

فرهاد ـ چه خبره باز؟ خانومم اين مهسا آدم شدن تو كارش نيست، خودتو اذيت نكن.

نيش من و مهسا تو هم كشيده شد و نيش نسترن عين چي رو صورتش از گوش راست تا گوش چپ كشيده شد. مهسا سر كرده تو گوشم گفت:

ـ انقده بدم مياد شوهر تا اين حد جلف.

ـ خدا از دلت بشنوه.

مهسا پوزخند زن باز بي خيال دل و قلوه صادري دو تا به قول خودش جلف نديد بديد خاندان تو گوشم گفت:

ـ من فاتحه نازخوني رو خوندم. صلواتشو هم شما بفرست كه يه ثوابی بهش برسه.

دلم از اين همه مثل من بودنت مي گيره. مي گيره و باز يادش مياد خريتاش، يادش مياد اين كه نبايد تو تكرار باشي.

فرهاد ـ ديگه چه خبر؟

مهسا ـ مهمش همين پول ترانه و حرص خوري بعضيا بود.

فرهاد ـ اونو كه خاتون واسم پشت تلفن با تمام جزئيات شرح داد. دلم شاده، از سوختن بهمن بدمدله دل شادم.

مهسا ـ بس كه بي شعوري. ترانه به مال و منال رسيده، اون وقت تو فقط از چزيدن بهمن دل شادي؟

نسترن با حرص، دندون روي هم فشرده، من مطمئن از تو دلش فحش كشیده به مهسا گفت:

ـ مهسا!

خب اي حناق بگيري مهسا. مي بيني كه رو شوهر غيرت داره، خب آروم بگير مهسا. فرهاد چشم و ابرو اومده واسه مهسا دست دور شونه نسترن انداخته و اونو به خودش نزديك كرده باز گفت:

ـ قربون خانومم برم.

مهسا هم واكنشش شد حرف در گوشيش و نيش جمع شدش.

مهسا ـ اين نسترنه خوب چيزيه. يه دوره برم پيشش، كارسازه جون تو.

فرهاد ـ مهسا يه چيزايي شنيدم، مثل اين كه عمه فرخنده ...

مهسا ـ غلط كرده عمه فرخنده.

فرهاد ـ مهسا بد پسري نيست. تا جايي كه من هم مي دونيم خيلي خاطرتو مي خواد.

مهسا ـ خاطر ننشو بخواد.

دستم رفت روي تكه يخ ملقب به دست مهسا و دلم باز پيچ خورد.

نسترن ـ فرهاد چرا اذيتش مي كني؟ خب از پسره خوشش نمياد.

فرهاد شنا نكرده تو چشماي نسترن غرق شده گفت:

ـ خب نمي خوادش ديگه. غلط مي كنه اوني كه بگه بخواه اون تن لشو.

لبم ميون دندونام قفل شد تا انفجار خندم به گوش آقابزرگ در حال استراحت نرسه. مجنوني اين بشر كم بود تو كلكسيون خانوادگي كه ماشاا... پيوسته شد اينم.

*** 

تقه اي به در اتاق خورد و خانوم سليماني سر كرده تو كشوي كنار در بي نگاه دستگيره رو پايين كشيد. نگام رو سبد گل پر از ياس بالا و پايين رفت و منشي بخش با لبخند و ابروهاي بالا رفته از شدت شيطنت و كنايه گفت:

ـ خانوم فرزين، مثل اين كه واسه شماست.

از پشت ميز بلند شده قدمام كند و بي اعتماد طرف سبد گذاشته شده رو ميز وسط اتاق نظم گرفت. دستم به پاكت كوچيك روي سبد گير كرد.

"بيست و سومين بيست و سوم آبانت مبارك."

ـ نمي دونين اينو كي آورده؟

ـ نه والا، مثل اين كه يه آقاي خيلي خوش پوش داده به نگهباني و رفته.

ـ ممنون از لطفتون.

رفت و خانوم سليماني شيطون شده گفت:

ـ بلا خبريه؟ سبد گل و تبريك تولد و ... اصلا تو چرا نگفتي امروز تولدته؟

ـ اصلا نمي دونستم امروزه.

ـ واي تو ديگه نوبري دختر.

نوبرم و دلم مي خواد بدونم دهنده ی سبد گل بيست و سومين بيست و سوم آبانم كيه؟ نوبرم و نمي دونم دست خط خوش با روان نويس اصل انگليسي تو دستم از كيه؟ دلم از اين نوبري پره.

ـ بيا برو، بيا برو و روز تولدت خوش باش. ديگه كاري نمونده. يه امروزو اضافه كاري نمي خواد وايسي.

لبخندم رو صورتم بساط پهن كرد و لبام به گونه نرمش چسبيد. مهربونيتو عشق است.

***

از پشت شيشه به خيابون خلوت گاهي پذيراي يه ماشين خيره شدم و صداش تو گوشم جون گرفت.

ـ دلم برات تنگ شده بود.

بازم خيرگيم و باز هم رد شدن يه ماشين.

ـ محاله بي يادت برامون بگذره.

بازم خيرگيم و باز هم رد شدن يه ماشين.

ـ دلتنگت كه مي شدم مي رفتم تو يه گلفروشي و مي گفتم يه دسته ياس بدين. ياسا جاي تو عزيز منو نمي گيرن؛ ولي دلگرمم مي كنن كه هنوزم تو يادم هستي، كه هنوزم دوست داشتنيات برام دوست داشتنيه. يه چي بگو، دلم پوسيد.

نگام ديگه خيره خيابون و مهموناي زودگذرش نبود. حالا تو صورت جذاب و سالخورده مرد كنار دستم چرخ مي خورد.

ـ چي بگم؟

ـ تو بگو، هر چي دلت مي خواد بگو بابا.

با يه قطره چكيده رو گونم گفتم:

ـ بابا؟

ـ جون بابا؟

ـ دلم براتون يه ذره شده بود. مامان كجاست؟

ـ رفته طالقان، سالگرد زن داداششه.

باز هم يه قطره اشكم و كشيده شدنم ميون عطر گرمش و هق هق خفه شدم تو پناه سينش.

ـ نمي بخشمش بابا، هيچ وقت نمي بخشمش. تا تو نگي ازش راضي ای، 

نمي بخشمش.

ـ بابا؟

ـ بگو بابا. شادمهر گفته برام از دردات. رفتم تا نبينم آب شدنتو؛ ولي اي كاش قلم پام مي شكست و پامو از اين شهر بيرون نمي ذاشتم بابا. اگه مي موندم گل بابا كه نبايد سختي مي كشيد. دختربابا رو چشم بابا جا داشت.

ـ هي ... هي ... هي مي خواستم ... مي خواستم به شادمهر بگم كه بهتون بگه مي خوام بيام ببينمتون؛ ولي ترسيدم ... از يادتون رفتن ترسيدم ... از واستون مثل قديم نبودن ترسيدم.

ـ هيـــــــــــش، مگه بابايي مي تونه دخترشو از ياد ببره؟ نگاش كن چه خودشو هم لوس مي كنه. بسه ديگه اشك وآه. روز تولدته ناسلامتي. بگم يه چيزي لو نميدي؟

با طنز كلامش خنديدم و موهاي از زير روسريم بيرون زده بوسيده شد.

ـ شادمهر الاناست كه زنگت بزنه و الكي بگه بياي يه رستوران شام همين جوري بخورين.

ـ خب اين كجاش لو رفتن داره؟

ـ يه كم فكر كن بچه.

قهقهم تو اتاقك الگانس مشكي بابا انعكاس گرفت و شماره شادمهر و زنگ موبايل هم باعث پكيدن دوباره شد.

*** 

لبام رو چسبوندم به گونه پر از بوي افترشيوش و بابا گفت:

ـ پس تو چيزي نمي دونستي.

ـ خيالتون تخت. شما هم بياين، خوشحال ميشم.

ـ نه بابا، از ما گذشته، خوش باشين؛ فقط يه چيز ...

نگام تو نگاه مهربونش نشست و گردنبند نگين ياقوت جلو چشام تاب خورد.

ـ اينو از سايه تقلب گرفتم. گفته سلام ويژه برسونم و تولدتو هم تبريك بگم.

ـ بابا من راضي ...

ـ بيا برو بچه، واسه من هر چي لوس شدي بسه. بگير دستم خسته شد.

ـ خب هر كي گردنبند كادو ميده، خودش هم واسه ما مي بنده.

گردنبندو تو گردنم بالا آوردم و بوسيدم و چشماي بابا برق زد و دست من رفت طرف دستگيره در و از اون اتاقك پر از عطر گرم پدرونه دل كندم.

ـ مواظب خودتون باشين.

ـ خوش بگذره، تو هم مواظب خودت باش.

ـ هستم.

به مسير رفتن ماشين يه نگاه كوتاه انداختم و سعي وافرم به كار رفت تا نيشم وا نشه و نزنم كاسه كوزه اين جماعت بالا خونه تعطيلو بريزم به هم. قدمام سرعت گرفتن طرف در رستوران و زنگوله بالا در كه صدا داد با شماره سه من تو دلم برف شادي و بمب كاغذ رنگي بالا سرم تركيد و من باز سعي كردم هيجانزده نشون بدم.

"تولدت مبارك .... تولدت مبارك."

خب كه چي؟ هيجانم نمياد خب. به من چه؟ به اجبار نيشم تا ته كش اومد و رستوران قرق شده و بر و بچه هاي ديوونه جلو چشمم پررنگ شدن.

ـ وايــــــــــــــي، مــــــــــرســــــــــــ ــــــــي!

ابروهاي شادمهر و مهسا با هم بالا پريد و يه نگاه بينشون رد و بدل شد و باز من حرصم گرفت. فرهاد با خنده بغلم كرد و گفت:

ـ پير شدي دختر.

نسترن كنارش زده بغلم كرد و گفت:

ـ با خانوما در مورد سنشون ...

ذكور جماعت جمع يك صدا شدن كه "شوخي نكن."

اميرعلي دستمو فشرد و با اون برادرانه هاي وجوديش و مهربوني موج زده تو رگ و پي تنش گفت:

ـ صد و بيست سالگيتو جشن بگيريم.

ـ اُه بي خيال بابا، يعني مي خواي تا اون وقت هم زنده بموني؟

جمع باز پكيد از خنده و شادي تو بغلم جا گرفت و گفت:

ـ دوست دارم.

ـ من بيشتر.

من به خواهرانه هات دلخوشم شادي من. به قول شادمهر من جز فاميلي نتونسته كاري براش كردن جزیي از خونواده كم جمعيت شمام. مهديس دستم رو فشار داد، مهشيد بغلم كرد، شهاب ديونه بازي در آورد، آرتين كلاه بوقي خودشو دو دستي داد ارزوني سر من و لنز دوربين شادمهر و مهسا. 

مهسا كنار گوشم گفت:

ـ عجيبي شما امشب.

ـ ديگه ديگه.

اومد چيزي بگه كه شادمهر دست انداخت دور گردنم و عملا شوتم كرد با اون قدماي بلندش طرف ميز كيك.

ـ واي من انتظار نداشتم اصلا.

آره جون عمه فريبام. اصلا هم كه بابا مهدي لو نداده بود. نگام به حسام با اون پوزخند غوغا كرده گوشه لبش و دست به سينه دور از جمع وايساده افتاد و سرم به معني سلام واسش تكون خورد؛ ولي پوزخندش غليظ تر شد و قدماش طرف ميز برداشته.

حسام ـ ولي فكر مي كنم همچين غير منتظره هم نبود، با اون سبد گل ياسي كه صبح به عنوان بيست و سومين بيست و سوم آبانت مبارك برات آورده بودن شركت.

ماشاا... شركت كه نيست. مي ذاشتين خبرنگاري سنگين تر بودين. جمع ساكت نگاه شيرجه رفته طرفم موند. شادمهر فك منقبض، اميرعلي اخم كرده، فرهاد دست به كمر و سوالي، مهساي چشم گشاد كرده و نسترن لبخند بدجنس به لب داشته رو ديگه كم داشتم اين وسط كه كم نذاشتن قربونشون برم و خدا خيرشون بده.

ـ خب ... خب ... خب تو روز تولد آدم، خيليا بهش تبريك ميگن.

مهديس ـ اون وقت همه اون خيليا واسه آدم سبد گل ياس ميارن؟

مهسا واسه اولين بار هم نوايي كرده با مهديس ادامه داده گفت:

ـ و پيام تبريك؟

ـ يه آشناي قديمي بود كه من خيلي دوسش دارم.

چشماي شادمهر گشاد و بعد دهنش باز و بعد بسته و باز باز و باز و بسته و بعد فحشي كه خواست بده و نداد و بالاخره يه چي گفت.

شادمهر ـ تو از امشب خبر داشتي.

ـ نه، اصلا. امشب يكي از بهترين شباي زندگيمه واقعا. خيلي غافلگير شدم.

شادمهر چشم باريك كرد. شك كرده؟ خب شك نكن، بچه خوبي باش. باز تولد از سر گرفته شد؛ ولي حسام به جاي عكس العمل فراموش كرده كلهم ذكوراي جمع پوزخندش مختص من حفظ شد.

مهسا ـ خب اينم از كيك، بريم سراغ كادو.

ـ من راضي به زحمت نبودم.

شادمهر ـ تو غلط كردي. من نشناسمت كه بد چيزيه. جونت واسه كادو در ميره.

فرهاد حساس شده به صميمت لحن شادمهر با اون تصنع لبخندش گفت:

ـ موافقم.

تو كه صد درصد موافقي. با هر كي هم نه، با شادمهر که به نظر خودت هووي رابطه من و تو شده حتما! مهسا كيف پراداي به قول خودش واسه هر خانوم متشخصي واجب، مهشيد و شهاب ساعت مارك رونيز و مهشيد هم ازش راضي. مهديس خرس عروسكي به قول مهسا به درد همون آرتين ذوق كرده باهاش خورده، شادي ست لوازم آرايش يا همون به نقل قول شادمهر ممنوعة الاستفاده، نسترن و فرهاد پالتوي چرم مهسا لو داده از يكي از بهترين مزوناي پاريس مال خاله نسترن خريده شده، اميرعلي ادكلن شنل و شادي كش، شادمهر هم كه غوغا كرده دستبند طلا سفيد ظريف.

همه ی نگاها سمت حسام گشت و حسام پوزخندش حفظ شده جعبه جواهرو داد دستم. نه بابا تو و از اين غلطا؟ بهت نمي اومد از اين غلطا. خوشم اومد ازت بابت اين غلطا. نگاه مهسا و مهشيد و نسترن و شادي تو جعبه بالا پايين مي شد و نظارتشون پچ پچي راهي گوش همديگه مثلا بابت نگين اصلش و قيراطش و جنتلمن بودن حضرت آقا. نگام رفت طرف مهديس اخم كرده به حسام بي توجه با كيكش درگير و پوزخند حفظ كرده.

مهسا ـ ترانه بنداز گردنت، خيلي نازه.

لبخندم وا نشده پرپر شد و گفتم:

ـ نه خب، يه وقت ديگه مي اندازم.

شادمهر اخم كرده به هديه گرون حسام همه ناباور كن، كنايه زده گفت:

ـ آره خب بنداز، زياد خرجش كردن.

مهسا گره روسريمو باز كرد و نگاش رو گردنم خشك شد.

مهسا ميخ شده به اون هديه بابا ده گفت:

ـ ترانه اصله؟

ـ فكر كنم.

شادمهر ـ چي اصله؟

چشاش روي اون ياقوت من پسند موند و يه كج خند گوشه لبش جون گرفت و نگاه تو چشام كرده گفت:

ـ پس دووم نياورد.

خنديدم و مهسا گفت:

ـ كي دووم نياورد؟

شادمهر ـ يه آدمي كه سبد گل ياس مي فرسته و گردنبند ياقوت اصل مي خره واسه خانوم.

نيش اميرعلي و شادي هم دوزاري راست شده وا شد و مهسا حرص خورده در جعبه جواهر حسام اهدا كرده رو بست و نگاه حسام رو گردنبد بابا ده تو گردنم و من عاشقش بالا و پايين شد و جاي پوزخند اخم ميون دو تا ابروش افتتاح شد.

مهشيد ـ بزرگترا هم گفتن ديدنت هديشونو ميدن.

نسترن ـ غلط نكنم آقابزرگ يه چي مامان واسه ترانه خانوم خريده باشه. آخه بد جور با خاتون مشكوك مي زدن.

فرهاد ـ من تا جايي كه يادمه اين دو تا مشكوك مي زدن. همش بايد مواظبشون باشم كه بعد من زنگوله ديگه اي قاطي ارث خورا نشه.

اميرعلي و شادمهر پكيدن، مهشيد نيشگون گرفت، نسترن سقلمه تحويل شوهر داد و مهسا هم يه تو سري ضميمه كرد.

***

نگاه مهسا پر حرص بالا و پايينم كرد و حسام از آيینه ماشين هنوز نفهميده راز دهنده سبد گل ياس و گردنبند طلاي نگين ياقوت گاهي نگام مي كرد.

مهسا ـ ترانه بي خيال. چرا مي خواي خودتو عذاب بدي؟

ـ من با اونا خوشم. اونا سر تا پاشون محبته.

مهسا ـ ترانه!

ـ ترانه و درد، ميشه تمومش كني؟

حسام ـ ميشه اين قدر رمزي حرف نزنين؟ دارين در مورد كي حرف مي زنين؟

مهسا ـ يه چيز خصوصيه.

حسام ـ آره خب، اون چيز خصوصي رو بايد شادمهر و اميرعلي و شادي و تو بدونين و من و بقيه ندونيم.

مهسا ـ خب تو فكر كن دوستانه س.

پوخند حسام تكرار شدني رو صورتش جا خوش كرد و مهسا مردمك چشماشو تو كاسه چشم رقصونده و باز رو كرده به من گفت:

ـ حالا ميريم خونه آقابزرگ، اصلا به رو خودمون نمياريما، باشه؟

ـ اگه دهن تو چفت و بست داشته باشه دهن من هم مطمئنا وا نميشه.

مهسا هيش كرده تو آينه بغل ماشين خودشو چك كرد و از ماشين زد بيرون. دستم رفت طرف دستگيره در كه حسام خان نطق فرمودن.

حسام ـ يه ساعت ديگه لب استخر مي بينمت.

اومدم بگم نه نميام كه مهسا نذاشت و در سمتم باز شد و دستم با كشيده شدن به تحرك بدنم كمك كرد و نگام از آيینه جلو ماشين كنده شد.

خاتون تو بغلش كشيدم و جفت لپام بوسيده شد. تو عمق محبتت لمس عاشقانه هاتو عشق است خاتون فاروق خان.

آقابزرگ پيشونيمو بوسيده كنار گوشم ولوم پايين آورده گفت:

ـ دلتنگ بوديم همه واسه بيست و سوم آبان، چند ساليه.

خنده هام تو صداي احوالپرسي حسام با جمع گم شد و عمو فريبرز كشيدم ميون حجم آغوش پررنگ شده تر از شك هاي اين چند وقته. گلرخ جونو بوسيدم. عمه فريبا رو پيش قدم شده تو آغوش گرفتم. فرهاد هم باز مسخره بازي از خودش ول كرده تو بغلم گرفت و كنار خودش نشوندم. آرتين لوس شده تو بغلم نشست و من تو بغلم گرفته بوسيدمش و فرهاد گفت:

ـ خب از هر چه بگذريم سخن دوست خوش تر است ديگه، نه؟ كادوها رو رو كنين جميعا. كيكتون هم كه بي ترانه خوردين و شام خاتون پز هم كه زدين تو رگ. ببين فسقلي عمو چه همه خاطرتو مي خوان.

خنديدم و خاتون چشم و ابرو اومد واسه آقابزرگ و آقابزرگ لبخند نامحسوس زده دست برد طرف عسلي كنار دستش و يه پاكت برداشته گفت:

ـ بيا بابا.

آرتينو دادم بغل فرهاد و قدم برداشتم طرف آقابزرگ و بسته رو با تعارفاي لوس و قاطي ديوونه بازيم گرفتم و بازش كردم. سند تو دستم ورقه خورد.

فرهاد ـ خب بگو چيه دختر دلمون آب شد.

جای من شوكه از اون همه عجايب ديده آقابزرگ گفت:

ـ ترانه كه دنيا اومد، واسه هديه پا قدمش سه دونگ ويلا نوشهرمو زدم به نام فردين. سه دونگش كه حق خودشه، سه دونگ ديگشم هديمه واسه خانوميش.

آقابزرگ من خطاكار حق خواهش بخشيده شدنو دارم؟ من شكاك اصلا حق محبت ديدن دارم؟ دستم دور گردن آقابزرگ حلقه شد و صورتم تو گودي گردنش فرو رفت و آقابزرگ واسه خفه كردن اون چند تا دهن باز شده واسه متلك گويي گفت:

ـ من به همه نوه هام يه تيكه از املاكمو هديه دادم. حق ترانه هم بايد مي دادم كه دادم.

فرهاد ـ نسترن خانومم بچه نياريم؟

نسترن چشم گشاد كرده لبو شد و مهسا غش مرگ شده از خنده ول شد تو بغل خان داداش و فرهاد خفه خون گرفته به لوستر خيره شد و خاتون كفري زير لب ديوونه اي نثار اين ته تغاري كرد كه انگار زياد سر تولدش رو مود نبوده. زنگ اس ام اسم و بي خيالي لوس شدن و دل كندن از بغل آقابزرگ.

" بيا لب استخر ... مهمه."

اي تو روحت، من هر چي عذاب وجدان كشيدم و نكشيدم مسببش توی نگران فقط خودتي.

***

بازم خدا رو صد هزار مرتبه شكر که مجلس با ديوونه بازياي مهسا و فرهاد شلوغ شد و آماده جيم فنگ بنده.

ـ دير كردي.

ـ شيطونه ميگه ...

خندشو ول داد و من تو گير و دار اين گير كردم كه بابا ايول خنده هات هم كلاس داره برادر.

ـ خب، چي كار داشتي؟

ـ راحت ميرم سر اصل مطلب. خوش ندارم تو شركتم ...

ـ تكرار نميشه پسرعمو جان. يه بار بود.

رو پاشنه پا چرخيده و آماده رفتن شدم كه باز گفت:

ـ گرونه.

باز يه چرخش و باز رخ و به رخش با نزديكي بيشتر.

ـ چي؟

ـ گردنبنده رو ميگم، خيلي خاطرتو مي خواسته.

ـ خب هديه تو و شادمهر هم گرونه. دليل ميشه؟

باز اون پوخند و باز فكر من درگير اين كه اون لبخند نمي زد هميشه؛ ولي پوخند هم نمي زد هيچ وقت. سرشو پايين آورد و رو به روي صورتم زدش رو استپ.

ـ تو خودتو زدي به خريت؟ شادمهرو نمي دونم واسه چي واسه تو اين كارا رو مي كنه؟ قرق يه رستوران معروف و سورپريز خانوم و تقبل همه خرج امشب؛ ولي اينو هم مي دونم كه نگاش به تو خاطرخواهي نيست. منم ...

ـ تو چي؟ مي خواستي مهديسو حرص بدي که دادی. دقيق تو نخش بودم. پكيد از حرص، خالي شدي؟

ـ چرا بعضي وقتا اين قدر كودني؟

برخورده بهم بي خيال لبخندش دندونام رو هم فشار داده شد و اون قهقهه زده گفت:

ـ خيلي بامزه اي.

آمادگي حملم خنثي شد و لحنم پر از كنايه.

ـ جونم؟

ـ اون هديه از طرف كي بود؟

ـ يه آشنا، خيلي آشنا. واسه من هم خيلي مهم.

ـ اون وقت اين آشنا اسم نداره؟

ـ تو فكر كن همون آشناي خيلي آشنا.

ـ آره، اون قدر آشنا كه بدونه خانوم عاشق ياسه.

ياد گلخونه و حرف فرهاد و عشق ياس و ياد اون باز پيچيد تو رگ و پي تنم. اخمام تو هم رفت.

ـ من بايد برم.

ـ بايدي وجود نداره. اون كي بود؟

ـ به تو چه ربطي داره؟ زندگي خصوصي هر كسي مال خودشه.

ـ ترانه تو بايد بگي، واسه من خيلي مهمه.

ـ بايدي وجود نداره. چرا بايد زندگي خصوي من واسه تو مهم باشه؟

باز چرخش و باز خواستن رفتن. كشيده شدن بازوم و نگاه خيرم به انگشتاي حلقه شده دور بازوم و باز خواستن رفتنمو ناخواسته كرد. نگام از گره انگشتاش تا چشماي قهوه رنگش بالا اومد و نگاه اون هم چرخيده تو صورتم تو چشمام قفل شده آروم گفت:

ـ مهمه، واسه من مهمه.

بازومو كشيدم، انگشتاش شل شد، قدمام تند شد، شقيقم نبض گرفت، دلم پيچ خورد، دهنم تلخ شد. بازي بديه، خيلي بد!

*** 

گوشي رو چسبوندم به گوشم و دكمه آسانسورو زدم.

ـ الو، بگو.

ـ سلامت كو جغله؟

ـ شادمهر حوصله ندارم امروز.

ـ حوصلت ميارم.

ـ شادمهر بگو چي كار داري؟ داره جونم از تو حلقم مي زنه بيرون.

ـ حتي اگه بگم شهره جون واسه خاطر ترانه خانوم امشب يه كشك بادمجون مشتي و مخصوص درست كرده و دعوت كرده خانومو، مهدي خان هم واسه خاطر خانوم حوض خونه ی سنتي طبقه پايينو راه انداخته؟

نيشم كم كمك وا شد و دلم شاد شد و لبم خندون.

ـ بگو جون ترانه؟

ـ جون تو كه حالا مهمي نيست؛ ولي جون خودم آره. از قبل شما من و شادي هم به نوا رسيده ايم امشب.

ـ نپكي شما.

ـ نترس شما.

ـ پس چند ساعت ديگه مي بينمت.

ـ دير نكنيا، با تاكسي هم مياي.

ـ چشم، مرخصم؟

ـ مرخصي فعلا.

ـ بچه پررو.

از آسانسور پياده شده راه خروجي رو پيش گرفتم و جلوي شركت منتظر تاكسي وايسادم. ماشينش جلو پام زد رو ترمز و شيشه طرفش پايين داده شد.

ـ بيا بالا مي رسونمت.

ـ ممنون، كار دارم خودم.

ـ كارتم انجام مي ديم. ميگمت بيا بالا.

دستم طرف دستگيره رفت و خودم رو صندلي جلو كشيده شدم. نگاش هم نكردم.

ـ كجا ميري؟

- فعلا خونه.

ـ فعلا؟

ـ اون وقت اين لحن سواليت يعني چي؟

ـ يعني ميري خونه آقابزرگ يا فرهاد؟

ـ نه.

ـ دنده چپ بلند شدي ديگه نه؟

ـ تو اين جوري فكر كن.

ـ چته تو چند روزه؟ واسه پروژه اميرعلي كه فلش ميدي دست منشيم. هر جا من ميرم تو غيبت مي زنه. من شدم جن و تو بسم ا...؟

ـ من آتيشي كه بايد تو فاميل مي انداختمو انداختم، تو خودت بايد بلد باشي با اين آتيش كي و چي و كجا رو بسوزوني. بقيش به من ربطي نداره؛ پس كار من و تو با هم تموم ميشه.

ـ اُه اُه، چه اولتيماتوم هم ميده.

ـ تو حل نشده اي واسه من حسام. نه به اون اوايل كه سايمو با تير ميزدي و آقابزرگ واست خط و نشون كشيد كه بذاري تو شركتت كار كنم، نه به حالات كه نمي دونم چي از جونم مي خواي.

ـ جواب. من بدم مياد سوالام بي جواب بمونن.

ـ منم بدم مياد يكي تو مسایل خصوصيم دخالت كنه. حالا مي خواد اون يكي ریيسم باشه يا پسرعموم يا تنها نام برده از فرزين در حال حاضر.

خنده كرده گفت:

ـ حالا مهمون كي هستي امشب؟

ـ يادم نمياد گفته باشم مهمونم.

ـ مهمون نيستي؟ خب پس دعوت شام ما رو كه مي توني قبول كني.

ـ نه، مهمونم. در ضمن اگه هم نبودم خسته بودم.

با پوزخند كنج لب داشته گفت:

ـ بايد خيلي خاطرش عزيز باشه كه از خستگيت واسه دعوتش مي گذري.

ـ عزيزه، خيلي عزيزه.

دنده جا زد و پوزخندش بيشتر شد. وقتي حرص مي خوره پوزخند می زنه.

***

دسته گلو تو بغل فشرده زنگ آيفون تصويري رو به رومو فشار دادم. دلم پيچ مي خوره. بعد دو سال. دو ساله كه ديگه مهون عزيز كرده و نور چشمي اين خونه نبودم. در باز شده به رومو هل دادم و از حياط بزرگش گذر كردم. خاطره هاي خوشم تو اين حياط همون خواهرانه هامه با سايه، همون دخترانه هامه با بابا مهدي، همون ناز اومدنامه واسه مامان شهره، همون بعضي شباي رو دنده خوب افتادن اون همه چي تمومه تو نگاه همه و دل بردن از منه. حاليته اي مرد؟ همه اينا واسه نامروتي توئه نالوتي. بابا مهدي كشيده منو تو حجم مهر پدري طغيان شده تو آغوشش كنار چشممو بوسيد به رسم همون پسر ناخلفش. مامان شهره هم كه به نقل قول شادمهر آبغوره مي گرفت و مي چلوندم تو گرماي مادرانه هاي بغلش.

كنارشون رو همون كاناپه هايي كه دو سال پيش هم مركزيت اجتماعمون تو اين خونه ويلايي بود نشستيم و شادمهر سيب از ظرف ميوه رو ميز كش رفته گفت:

ـ بسه ديگه شهره جون. ديديش ديگه، سر و مر و گنده جلو روت. ديگه اين اشكات چيه فدات شم؟

بابا مهدي ـ راست ميگه خانوم. بذار بچم خوشحال باشه.

شادي ـ مخصوصا كه امشب كشك و بادمجون هم داريم.

مامان شهره خنديد و دست برد تو موهاي شادي دل رفته واسه يه محبت ارزني مادرانه.

مامان شهره ـ الهي درد و بلات تو جونم مادر. سخت گذشت واست؟

شادمهر ـ حالا همچين تو مضيقه هم نبوده اين دختره ی چش سفيد. ما كه ديديمش شده بود همون نوه خوشگله و تيتيش فاروق خان فرزين.

بابا مهدي ـ پس به سلامتي اين آقابزرگت از در سازش وارد شد.

شادمهر ـ تازه واسه خانوم نم نمك ارثم رديف كرده.

مامان شهره باز هم منو تو بغلش فشار داده و از حجم مادرانه هاي عقده شده تو تنم نجاتم داده گفت:

ـ خدا رو شكر. همش غصه اينو مي خوردم كه نكنه حقت واسه خاطر اون پسر هيچي ندار من پايمال بشه.

شادي خنده كرده رفته طرف آشپزخونه حكومت نظامي دار مامان شهره و گفت:

ـ خب از هر چه بگذريم سخن دوست كه نه؛ ولي چايي شهره جون دم كن خوش تر است.

مامان شهره ـ شادي مادر مواظب دست و بالت باش، نسوزي.

شادمهر هنوز هم با اون سيب گنده درگير گفت:

ـ اميرعلي مي گفت زيادي درگير پروژه اين. مثل اين كه اين پسرعموت زيادي داره ازت كار مي كشه. اگه سختته و خسته ميشي، اميرعلي كه گفت از اون جا در بيا و برو شركت اميرعلي. تازه رو سرش هم مي ذارت و حلوا حلوات هم مي كنه. كل كاري هم كه بهت بده همون چايي آوردنه كه خستگي نداره جون تو.

جعبه دستمال کاغذي رو ميز كه پرت شد طرفش و حساب كار دستش اومد، بابا مهدي خيال راحت كرده از وجود همون ترانه ی دو سال پيش با همون خصوصيات ريلكس منشانه، كنترل تي وي به دست گرفته زد همون كانال يار غار هميشگيش و زل زد به صفحه سبز و دویيدن بيست تا آدم بي كار دنبال يه شيء دوار. شادمهر هم به رسم همه مرداي دنيا كوسن كنار خود تو بهترين ناحيه واقع كرده لم داد و از تو كاسه بزرگ روي ميز يه مشت آجيل برداشت و ترق ترق كنار گوشم شكوند.

مامان شهره كنار گوشم گفت:

ـ دردت تو جونم، چرا اين قدر پژمرده شدي مادر؟ نمي دونم جواب كدوم كار بدمو خدا داد كه اين پسرو گذاشت تو دامنم.

دستم رفت رو دست كشيده و لوسيون زدش. مامان شهره جز اين آخريا كه غمي تو زندگي نديده بود.

ـ نه مامان، نگين اين جور. قستم بوده. حالا خوب يا بد، مهم اينه كه من باهاش كنار اومدم.

ـ فردايي؛ پس فردايي اون دنيا مادرت جلو رومو نمي گيره بگه ازم انتظار مادري واستو داشته؟ ترانه تو امانتي. امانت دو تا شير پاك خورده ی عزيز. امانت آقابزرگت بودي كه امانت داريت نكرديم و تو بدترين حالت ممكن داديمت ارزوني خونه پدريت. ترانه، مادر من تو اين دو سال قدري كه ياد تو بودم، ياد اون پسر تن لشم نبودم.

ـ قربونتون برم من، عزيزمين. منم به يادتون بودم. دلم هم براتون قد يه نخود شده بود.

خنديد و من ديدم چروكاي نداشته قبلا كنار چشمشو. شادي به اون دو تا تو بهر فوتبال چايي تعارف زد و بعد كنار ما نشست و گفت:

ـ شهره جونم؟

مامان شهره ـ جونم؟

شادي ـ سايه نگفت كي مياد ايران؟

مامان شهره ـ كارش گرفته مادر. ميگه چند وقتي نمياد، حالا هم كه ...

كه چي؟ چرا چشم و ابرو واسه شادي مي رقصونين و زير چشمي منو اشاره ميرين؟ چرا شادمهر واسه من تلفن مشكوك داره اون ور آبي و شادي چند وقتيه دهن قرصي مي كنه از اتفاقاي افتاده و نيفتاده تو خونشون؟ چرا تو هرم چشماي شما دو تا پدر مادر راضي به حضورتون يه برق شرمه؟ چرا غصه نگاتون بيشتر از درصد دو سال پيشه؟ يكي هم كه پيدا نميشه جواب سوال ما رو ارزونيمون كنه.

*** 

شادي نيشش رو تا ته چاك داده و بشقابش رو واسه بار سوم جلو مامان شهره گرفت و مامان شهره قربون صدقه رو واسش لب تا لب بشقاب كشك و بادمجون عشقي منو كشيد و من هم سرعت داده به خوردنم سعي كردم نذارم اين ته ظرف ديگه حداقل به شادمهر گوريل پهن شده رو بشقابش و آدم به شك انداز واسه خاطر چند روزي غذا نخوردنش نرسه. نگام پر اشك، لبام برچيده، صورتم شل و ول، گلوم پر بغض، با همون اشكا خيره خيره نگاه كردم به بشقاب لب تا لب پر شده ی شادمهر. مامان منم مي خوام. مامان شهره شناخته زير و بم حالات بصريمو يه لبخند زد، از اونا كه هم دل مهدي جونش باهاش ميره هم دل من و يه گردان آدم ديگه و گفت:

ـ تو قابلمه باز هم هست مادر. برو بكش بي زحمت.

ـ الهي من به فداي دست و پنجه ی شما. الهي درد و بلاتون درسته بخوره فرق سر همين شادمهر، الهي ...

شادمهر نيم خيز شده نذاشت ادامه ناز و قربونامو برم. تو پيچ آشپزخونه گم شدم و خواستم قدم تند كنم واسه رسيدن به اون خوشمزه ترين كه حرفاي مرموز با ولوم پايين جمعيشون قدم سستم كرد.

شادمهر ـ سايه قبل شامي زنگ زد و گفت ذلشون كرده. يه فكري بردارين، پسرتون بد مدله داره ديوونه ميشه.

دستم چسبيد به قلب با ولوم بالا تو گوشم ضرب گرفته. تو اين زمونه از اون همه چي تمومه تو چشم بقيه كه خبري نبود.

مامان شهره ـ حقشه، تا باشه واسه من از اين غلطای اضافه نكنه.

بابا مهدي ـ به ما هيچ ارتباطي نداره. دو سالي هست من پسري ندارم. از همون وقتي كه ترانه رو ...

شادمهر ـ ترانه رو چي؟ چرا هيچ كدوم نميگين كه چرا ترانه ازش جدا شد؟ ترانه اهل دل كندن و دل بريدن نبود.

مامان شهره ـ بچم خانومه. اون وقتش هم اگه فاروق خان و خاتون و من و مهدي مجبورش نمي كرديم، شايد پای همه كثافت كارياي اين ظالم هيچي ندار واميستاد. بچم ترانه پرپر شد. حالا بكشه. خدا تقاص ترانمو ازش بگيره. آه يتيم زودتر مي گيره.

شادمهر ـ بچتونه. ترانه گذشته، شما هم بگذرين. عينهو خر تو گل گيره، شما بزرگي كنين.

بابا مهدي ـ يه زماني بزرگي مي كنم كه ترانه تو چشام زل بزنه و بگه ازش گذشته. از همه ظلمايي كه به حقش كرده گذشته.

من گذشتم. هم از خودش، هم از بودنش.

شادي ـ سايه چه كاره س؟ كمكش مي كنه.

شادمهر ـ يكي بايد مواظب سايه باشه.

بابا مهدي ـ باز دو بار تو روت خنديدم شير شدي پشت سر دختر من حرف زدي؟

شادمهر ـ نوبرشو آوردن با اين دخترشون.

ديگه نموندم. نموندم تا بشنوم بقيه حرفاشونو. مي خوام بدونم. دلم مي خواد بدونه. اي حناق بگيره اين دل. تو گل گير كرده؟ واسه چي؟ اون كه اهل گيري نبود. اون كه راه دور زني رو خوب بلد بود. حالا گيره؟ به چي؟ سايه داره اون جا كار مي كنه يا آمار طرد شده ی اين خونواده رو ساعت به ساعت گزارش ميده؟ دلم تنگه، تنگ همون چهار ديواري خودم به دور از هياهو به پايه مبل تكيه زده پا دراز كرده فنجون بزرگ چايي به دست غرق فكر شناور تو گذشته. من كجاي زندگيم اشتباه كردم؟

*** 

ـ چته؟ تو لكي.

ـ خوبم، فكريم يه كم.

ـ چه فكري؟ بگو شايد اين مغز فعالم به اون مغز ناقصت يه نيمچه كمكي كرد.

كامل برگشتم طرفش و زل زدم به اون نيمرخ جذابش. دلم از مهسا مي گيره واسه به دام افتادن اين جذابيت.

ـ نگفتي ...

بازم به اون حجم جذابيت كنار دستم خيره شدم و لب زدم.

ـ شادمهر چيزي هست كه من بايد بدونم و نمي دونم؟ مثلا بقيه نخوان كه بدونم؟

دنده عوض كرده نامحسوس ميون دو تا ابروش اخم نشسته گفت:

ـ مثلا چي؟

ـ خب من ... من فكر مي كنم ... فكر مي كنم يه چي هست ... خب آخه يه نمه همتون همچين بگي نگي مشكوك مي زنين.

اخماش باز شده باز بي نگاه به من خيره به مسير گفت:

ـ اون حسامه كه با كاراش داره مشكوك مي زنه، نه من و بقيه. اصلا بذار ببينم، چه معني داره پسره ی نره خر هردمبيل واسه خانوم كادو تولد گردنبند نگين برليان بخره؟ نه، من مي خوام بدونم واسه همه اين جوري دست و دل بازي مي كنه يا فقط مختص عليا مخدره س؟

مسير عوض مي كني برادر؟ خيال كردي حاليم نيست؟ خيالي نيست.

ـ حالا تو چه گيري دادي به اين بنده خدا؟

ـ خوشم نمياد ازش، يه جوريه. يه جور ناجوريه. زياد دم پرته، خوش ندارم هيشكي دم پر خواهرم بپره، حاليته؟ نگاش رو تو بد رو مخمه. اذيتم مي كنه.

ـ بابا غيرت! فهميديم از نسل فردين و قيصر جماعتي. پسرعمومه. تو كه مي دوني من با همه ...

ـ نه نمي دونم. خوش ندارم. ترانه من يه مردم. نگاه يه مردو خوب تشخيص ميدم. نگاه حسام، نگاه من و اميرعلي به تو نيست. جنسش فرق داره، جنس بنجوليه. داداشتو دوست داري، حرفش هم گوش ميدي.

ـ چشم داداش.

ـ داداش به فدات.

حسام و نگاش؟ شادمهر و رو فاميل غيرتي شدن؟ چطور حاليت كنم كه اين پسرعمو واسه خاطر دلبري از من نگاه مل مل نمی كنه، مي خواد مهديس چزوني راه بندازه عزيزم.

ـ ولي خودمونيما، خوب پيچوندي.

قهقهش و فضاي اتاقك ماشين. قهقهت هم با هميشه فرق داره، جور ناجوري مي زنه.

*** 

دست فرو برده تو جيب اون شلوار خوش كپ نوك مدادي قدم سنگين برداشت طرفم و من هم مثلا نديدمش و با خانوم سليماني و مراسم پر ملات خداحافظيش همراه شدم. خانوم سليماني رفت طرف آسانسور و من هم خواستم واسه خاطر شادمهرم خانوم باشم و رفتم طرف اتاق كه صداش نذاشت.

ـ حرف دارم باهات.

اشاره زد به اتاقم و در باز كرد و كنار وايساد و من رد شدم. نه بابا، بلد بود از اين كارا؟ دست به سينه جلوي اون با پيراهن خوش دوخت خاكستري و كراوات دودي وايسادم و دست از آناليز موهاي مدل فرق دادش شدم و گفتم:

ـ امرتون؟

با شصت و اشاره دستش كنار لبش خط كشید و پوزخند زنون گفت:

ـ يه مرگيت هست.

ـ جونم؟

فاصله رو به يه قدمي تقليل داد و نگاشو تو صورتم چرخوند و تو چشام قفل كرد و گفت:

ـ جذاميم؟ ترانه از قايم موشك بازي خوشم نمياد. حاليته؟

ـ ديوونه شدي حسام؟ چته امروز؟

ـ من چمه يا تو؟ قرار بود رفيق باشيم. قرار نبود؟

ـ نه نبود. قرار بود دشمن نباشيم. من از آدمايي كه دنبال منفعت خودشونن متنفرم. اون گردنبد كادو دادتو هم برمي گردونم.

اخم تو صورتش قد علم كرد و يقه مانتوی پاييزه ی شكلاتيم تو دستش گير افتاد. صورتش تو پنج سانتي صورتم قرار گرفت و من چشم گشاد كرده خيره شدم به اون جذابيت چشم باريك كرده از شدت عصبانيت. از بين دندوناي كليده شده اش غر زد.

ـ بدم مياد بد باهام حرف بزنن. نشنيده مي گيرم زري كه ناخواسته زدي. بچگي كردي ازت مي گذرم. دفعه ی دوم ...

قل زد، همون خشم نوه فاروق خان فرزيني تو تنم قل زد. صدام افتاد تو سرم و دستام چسبيد به دستاش و انداختنشون.

ـ دفعه دوم مثلا چه غلطي مي كني؟ دور برت داشته چرا؟ منو چي فرض كردي؟ نه قربونت، من اون توسري خوري كه تو فكرته نيستم. جنتلمن بازيات هم فدا اون دافاي نكبتت بكن.

پوزخند رو لبش شد لبخند و نگاش بالا تا پايينمو اسلوموشني وجب كرد.

ـ نه، خوشم اومد. بچه ی فرديني ديگه؛ ولي يادت بمونه اون كادو واسه خاطر چزوندن كسي نبود. خوش ندارم كادويي كه مي خرم از ياد كسي بره.

رو پاشنه ی پا چرخيد و همون جور سنگين دست تو جيب برده قدماش برداشته شد طرف در و دستش رو دستگيره مونده گفت:

ـ در ضمن، بهمن داره يه غلطايي مي كنه. يه ندا به آقابزرگ بده. بابا هنوز نمي دونه دو دو تا چهار تاي بهمن يا ميشه پنج تا يا دو تا و نصفي. آقابزرگ بايد از پس اين مردك بربياد. ترانه كولاك كردي. خونواده بايد منتظر كولاك بعدي باشه.

گفت و در پشت سرش بسته شد. كولاك بعدي؟ هواشناسي شده يارو؟ ديوانه. شادمهر ميگه دوري كن يه چي حاليشه كه ميگه.

***

نسترن دراز كش رو مبل كانال ماهواره بالا پايين مي كرد و از غم دوري شوهر فقط يه صبح تا شب ماموريت داشته و ما رو علاف خودش كرده آه مي كشيد. مهسا قره قروتو يه چشمي تو دهنش تابي داد و بعد يه قورت مشتي و گفت:

ـ من كه ميگم بياين امشب از خودمون مجردي عشق و حال خفنيته ول بديم و دنبال اون شادي هم بريم يه بادي بخوره تو كلش. نكنه از اين همه درس خوندن يه چي حاليش بشه. بد ميگم؟

نسترن نيم خيز شده گفت:

ـ موافقم. از وقتي عروس شدم مگه اين فرهاد گذاشته بدون اون جايي برم؟ دلم واسه يه نمه خوشي دخترونه تنگيده.

مهسا ـ نه بابا. چه اين دل داره؟ نشسته جلوی دو تا سليطه از خاندان شوهر و راحت و خرم ميگه دلش واسه غلطای اضافي خونه باباش تنگيده.

نسترن كوسن ول داده تو صورت مهسا از جاش بلند شد و رفت طرف اتاق خوابش و گفت:

ـ آماده شين تا اين فرهاده نرسيده.

مهسا غش غش خنده ول داد و دنبال نسترن رفت و گفت:

ـ مي بيني همين دو ماه اول واسه هم جلوه دارن. تازه اين دو تا عاشقا توشون بودن.

لبخندم تلخ شد. دو ماه اول؟ من يادي از دو ماه اولم جز خوابيدن اون رو كاناپه و فكر واسه جنتلمن بودنش ندارم. فكر واسه شعورش كه مثلا مراعات بچه سال بودنمو مي كرد. خريت كه حد و مرز نداره.

مهسا ـ ترانه كجايي؟ بلند شو آماده شو كه مي خوايم فاتحه خوني راه بندازيم. هم واسه خودمون، هم واسه ماشين عمو جون كه ميره زير پای نسترن خانوم.

نسترن ـ كم كري بخون دختر. كي شه شوهرت بديم يه دنيا از دستت راحت بشيم.

مهسا ـ بگو تو رو خدا يه كم فرهاد باهات كار كنه. شده لنگه شوهرش. حالا راستي راستي با اين طبع هات عمو جون، بچه مچه يخده؟

دلم پوكيد، قلبم ضرب گرفت، دلم پوسيد، قلبم وايساد. نسترن باز كوسن ارزوني صورت مهسا كرد و مهسا غش غش خنديد و پشت بندش خود نسترن آماده حمله مثلا. از سر جام بلند شدم و رفتم طرف اتاق. جلوی آيینه تمام قد زير و رو كردم اون صورت غبار گرفته از شدت غم اين چند ساله رو. پشت اين نقاب منم و يه دل بي كس و كار.

مهسا ـ بپا غرق نشي خانومي. خوشگل كن، يه نامبروان شو بزنيم تو تور.

ـ اون جا نشستن ملت که من و تو بريم بزنيمشون تو تور.

ـ حالا نه كه دفعه هاي پيش هيشكي نگامون نمي كرده، حالا بايد غصه ی اينو بخوريم كه هيشكي طرفمون بيا نيست.

ـ مهسا چته؟ اين بغضت دقيقا يعني چي؟

ـ يعني خاك تو سرم با اين دل صاب مردم.

ـ اين دل دختراي فاميل ما هم آدم وار نيست. تو لعن و نفرينش نكن، درست ميشه.

ـ درست شدنشو مي ترسم عاقبتش بشه تموم شدن.

ـ بده تموم شدن؟

ـ آره واسه اولين بار من بده. آدم هميشه دوست داره اولين بارش بهترين بارش باشه.

ـ بس كه اين آدم خره. من يه بار تا ته اين اولين بار رفتم؛ فقط راهه. ته نداره، يه جور بن بست بي تهه، آدم خسته كنه، دل كندن و دل بريدن مياره. يادته بهم مي گفتي من تو شوهر شانس آوردم؟ شايد واسه همه بهترين بود. مغرور، جذاب، خوشتيپ، خوش استيل، خوش قد و بالا، با كلاس و وضع مالي توپ؛ ولي از دو ماه بعدش شروع شد. مهسا نمي خوام شادمهر جذاب من بشه همون بعد از دو ماه شروع شدني كه من تجربه كردم.

ـ چيو تجربه كردي؟

ـ اين كه من دستگاه پول ساز قرار بوده باشم و نشدم. اين كه شوهرم اگه ازم جدا مي خوابيد دليل جنتلمنيش نبود، مي خواست هم بار عذاب وجدانشو كم كنه، هم اين كه از من خوشش نمي اومد. اگه گاهي هم خوب بود و با دل من راه مي اومد دليل محبتش به من نبود، دليل از دنده راست بلند شدنش و حول و قوه الهي بود و بس؛ وگرنه ترانه كجاي اون دل دراندشت جا داشت؟ مي دونستم ميان و ميرنا؛ ولي كي بود كه به روی خودش بياره؟ مي دونستم شوهرم يه سر داره و هزار سودا؛ ولي كي به رو خودم آوردم؟ اون قدر كبك شدم و سر كردم زير برف كه سر بالا آوردم ديدم يه تينايي هست و سوگلي شده واسه آقا. يه تينايي هست و جاي همه نبودناي ترانه رو داره تو خالي بودناي زندگي آقا پر مي كنه. سايه راست مي گفت، آدم بايد لياقت داشته باشه. من لياقت سوگلي بودن تو نوه هاي فاروق خانو نداشتم، من لياقت هيچيو نداشتم. من فقط واسه اون از همه خوبياي زندگيم دل كندم. اين دل كندن بهاش سنگين بود. سنگين تر از همه تاوانايي كه تا حالا دادم. درد من يه مهر طلاق تو شناسنومم نيست، درد من يه چيز ديگه س. يه چيزي که دو ساله شده هم درد خاتونم و خون دلي واسش آورده. مهسا من اگه ميگم شادمهر نه، واسه خاطر اين نيست كه پسر بدي باشه، نه به خدا؛ فقط به نظر من شادمهر با اين همه دختري كه دور و برشه اهل تنوعه و دلش به يكي گرم بشو نيست. ذاتشه، ولي بازم نااميد نشو. اگه اين اولين بار قسمتت باشه قسمتت ميشه.

يه لبخند جاي اون همه بغض غوغا شده تو چشماش نشست و باز روز از نو روزي از نو رو شروع كرد و پلاس شده جلو آيینه بساط پهن كرد. آخه توی نازپرورده عمو فريبرزو كه هيشكي بالا چشمت چهار تا شاخ ابروئه رو نقل قول نكرده رو چه به شادمهر قلدر زبون نفهم ما؟ والا.

***

شادي نيش چاكوند و چشم دو سه باري مل مل داد و دو تا دستو تو هم گره زده زد زير چونه و منو خيره خيره نگاه كرد.

شادي ـ نوبت توئه ترانه جونم.

ترانه جونت بي جون بشه از دست شما جماعت نسوان نامرد نالوتي دودره باز.

مهسا ـ بچه راست ميگه. نوبت توئه.

ـ بابا نامرديه، شرطاي شما راحت بود.

نسترن ـ ده بار با پاشنه كفش زدن تو ملاجم آسون بود؟

مهسا ـ يا پا برهنه از سر خيابون تا رستورانو پياده اومدن جلو ملت؟

شادي ـ يا دزدگير كلهم ماشيناي تو خيابون رستورانو روشن كردن؟ كار تو آسون ترينشونه ترانه جونم.

ـ اي سر قبر ترانه بياي كه من راحت شم.

مهسا ـ ترانه مي دوني كه راه نداره، بايد بري سر اون ميز.

ـ بابا زشته به خدا. اگه يه آشنا منو ببينه ...

مهسا ـ اون وقت اشكال نداشت اون آشناها منو بدون كفش مي ديدن؟

شادي ـ يا منو در حال راه اندازي دزدگير كلهم ماشينا؟

نسترن ـ يا منو با پاشنه كفش در حال زدن تو سر خودم؟

ـ اي بتركين كلتون كه همش جواب دارين. نسترن تو يكيو كه من آدم مي كنم، شادي خانوم شما هم مي دونين كه شادمهر جون چه بلايي سرت مياره، مهسا خانوم شما هم كه گلرخ جون خوب از خجالتت در مياد و من نبايد نگران باشم.

شادي ـ كم رجز بخون. فعلا برو سر اون ميز.

ـ رو دل نكنين يه وقت.

شادي ـ نه عزيزم. نسترن كه شوهر داره، كاري به كيس ميس نداره، يه من و مهسا مي مونيم كه بايد زحمتمونو تو بكشي.

با حرص از سر جام بلند شدم و قدمامو به زور كشوندم طرف اون ميز مذكور. حالا من چه گلي سر بگيرم كه آبرو ريزي نشه اين وسط؟ كنار ميز قد علم كرده نگاه سه پسرو به خود كشيده، يه لبخند از مدلاي گوش تا گوشي چاكونده گفتم:

ـ مي تونم اين جا بشينم؟

مهسا بود مي گفت: "اي خاك دو عالم تو سرت ترانه با اين عشوه اومدنت." ياروها داغون شده ابرو بالا داده نگاه بالا تا پايينم انداختن و من پررو پررو نشستم و شروع كردم.

ـ به خدا ببخشين. من مجبورم، آخه ماها واسه هم قپي اومديم. بعد ... خب درك كنين ديگه. من يه يه ربعي اين جا بشينم، تو رو خدا.

لبخند رو لب دكمه تا سوراخ ناف باز رو به روم، ابروي وسطش سه تا تيغ انداخته رو بالا داد و گفت:

ـ باعث افتخاره مصاحبت با شما واسه ما.

نه بابا، بهت نمياد از اين غلطا. مخصوصا با اون ابروي وسطش سه تا تيغ افتاده و دكمه تا سوراخ نافت باز. همين چيزا تو ملت عين مور و ملخ ريخته واريخته ميشن كه گشت ارشاد ميشه فعال ترين ارگان دولتي ديگه؛ والا! يه دونه ديگه بي تيغ و ميغ و دكمه در حد معمول گفت:

ـ خب چرا سخت مي گيرن به خودتون؟ يه كم ريلكس تر.

من مشكلي ندارم آخه، شما رو دل نكني يه وقت.

يه نيمچه لبخند و كشيده شدن يه فنجون قهوه جلوم و بالا اومدن نگام و باز سه تا تيغ وسط ابرو و دكمه اي كه بد رو مخم بود تا خم شم و يه يه دقيقه وقت صرف بسته شدنش كنم.

ـ چيز نمك داري نيست.

آهان از اون لحاظ، جالبه. نمك و قهوه و دو دقيقه ديگه هم صد درصد مراد دل شادي و يه دو تا كارت مشتي ديگه نه؟ نگامو چرخوندم طرف شادي. رنگش عين ميت تو قبر در اومده و مهسا شال تا حد ممكن جلو كشيده و نسترن در حال علامت دهي و مسير علامت و ... خدا منو بكش.

سرم پايين افتاده تا حد ممكن گفتم:

ـ تو رو خدا سوتي ندين.

حس كردم اون گشادي چشما رو. خب به من چه؟ باز زير چشمي منبع اين رعب و وحشتو يه نگاه انداختم. اي خاك دو عالم گل گرفته پيش كشي سرت. برو بمير نكبت.

ـ اتفاقي افتاده؟

با همون چونه چسبيده به سينه رو به اون دكمه در حد معمول باز گفتم:

ـ يكي از آشناها اين جاست، بايد يه جوري در برم.

دوباره اون دكمه تا سوراخ نافش باز و ابرو واسه من سه تا تيغ به جونش زده گفت:

ـ خب مگه دارين خلاف مي كنين؟

لبم بين دوتا دندونم گير افتاد. واسه اين بشر، موقعيت واقع شده من در اين لحظه از جرم جنايي بالاتره.

ـ خب نه؛ ولي ...

دستمو جلو چشمام سايه بون كردم و فنجون قهوه تلخو يه نفس بالا رفتم و باز نگام افتاد به اون و لوند دختر كنار دستش كه كم مونده يله بده تو بغل آقا و كارو ديگه به تخت خواب بعد از شام نكشونه. نگامو گردوندم طرف شادي كه با اون استتارش منو خفه كرده تو مرز تركيدن رسونده بود. يه علامت از اين مدلاي فرود هواپيمايي واسم اومد كه رستوران كلهم برگشت نگامون كرد.

ـ خب ديگه، از حضورتون واقعا مستفيض شدم. بازم معذرت مي خوام بابت مزاحمتم.

گفتم و فشنگي تو جام در رفته از نديدن اون منبع رعب و وحشت سوء استفاده برده زدم از رستوران بيرون و پشت بندم اون سه كله پوك هم جوجه اردك وارانه مورچه اي گام برداشته و تو خيالشون گانگستري جيم فنگ زده دورم حلقه زدن. همزمان چا رتايي نفس ول داديم و شادي پشت بندش صبر نكرده گفت:

ـ اي بتركه پسره ی لندهور، هيــــــــش، چي بود اين آكله؟

نسترن ـ حالا همچين بد هم نبود، واي ديدن شام هم نخورديم؟

شادي ـ الهي مرده شورشو ببرن كه هر چي مي كشيم از گور اين لندهور بلند ميشه.

نگامو دادم قاطي فرار كرده هاي نگاه مهسا و سرش با خرده سنگ جلو پاش سرگرم شده. دردت تو جونم، بي درد كن اين نگاهو قربونت برم.

شادي – بريم، نكنه شد يه ساندويچي بتونيم سق بزنيم.

نسترن خوشش اومده از شيطونياي تو وجود هميشگي شادي دست انداخته گردنش جلوتر رفت و من موندم و مهساي هنوز درگير اون خرده سنگ. دستاش تو دستام گير افتاد و نگاش لرزون، بي حس، لبريز و دلتنگ به نگام گره خورد.

ـ شانس آورديم نه؟ واي چه خيري از سرمون گذشتا.

من دلم از اين بغض گير تو صداي نازت تنگه. دلم از اين لبريزي و نريزيت تنگه.

دست انداختم گردنش و قدماشو با خودم هماهنگ.

ـ ديدي؟ اين واقعيت پيش روته. از غيرتش بايد بچزيم و سوراخ موش پيدا كنيم و در بريم تا نبينه غلطاي ناناز و دخترونه و پاستوريزمونو، اون وقت آقا واسه من داف مياره، از اوناش كه از صد فرسخي داد مي زنه چي كاره س. شادمهر همينه، شادي رو مي بيني؟ از بچگي بزرگ شده با اين رفيقاي شبونه ی داداشش. شادي زود بزرگ شده، از همه هم سن و سالاش زودتر. مي دوني چرا؟ چون اين داداشش از بچگي جلو چشم اين تنها غلطي كه نكرده اين بوده كه تخت خوابشو نياره تو نشيمن خونشون. مهسا تركستونشو كه ديگه ديدي؟ پس جون ترانه بي خيال.

گفتم و باز بغض كرد، گفتم و اولين بارش خراب شد، گفتم و نذاشتم قسمت بشه. مهسا تو حيفي، عاشقانه هات حيفن، شادمهر لياقت اين عاشقانه ها رو نداره، حالا حالاها نداره. شادمهر فقط در حال حاضر برادرانه هاش به دل نشينه. دلتو نبند به اين برادرانه هاي واسه من. اون عاشقانه هاش همون رستوران و شب تو بغل خوابيه گلم. پاكي تو از سر شادمهر زيادي زياده نفسم. مهسا ي من، ماه من، بي خيال شو.

ـ ترانه؟

ـ جون ترانه؟

ـ من دوسش دارم.

همون ياسين بود ديگه نه؟ خر باز دهيش كه بالاتر از توی نفهمه. همون برو بمير با اين خاك تو سرانه هات.

ـ ترانه؟

مهسا دستش چسبيد به قلبش و من پاهام غش رفت و دستم از دور گردن مهسا شل شده افتاد و بدنم سيصد و شصت درجه اي با پاشنه ی پام چرخيد و نيشم از اين ور تا اون ور چاك خورد و با همون سعي شگرف خر كردن گفت:

ـ واي شادمهر، تو اين جا چي كار مي كني؟

شادمهر ابرو تو هم گره زده نگاشو بالا تا پايين من و مهسا انداخته و ناراضي از تيپ زدنمون گفت:

ـ تنهايين؟

ـ نه خب، واي اصلا سلام.

مهسا جاي بغض عينهو خر تيتاپ هديه گرفته نيش ول داد از اين جواب من و سقلمه من حروم اون پهلوي ناقصش شد و باز گفتم:

ـ واي اصلا يادم نبود. نسترن و شادي هم باهامونن. رفتن ماشينو از پارك درآرن. نه كه شادي هوس ساندويچ كرده، گفتيم بي خيال اين جا بشيم.

شادمهر ابرو يه وري بالا انداخته با اون تيپ دختر كشش دقيق در معرض ديد مهسا قرار گرفته واسمون غمزه ی پسرونه مي اومد و حرارت بدن مهسا هي عينهو آبگرمكن سميه خانوم بالا پايين مي شد.

شادمهر ـ يعني تو رستوران نيومدين؟ آخه حس كردم تو رو سر يه ميز يه لحظه ديدم.

ديگه مرد. سكته اي با همون نيش خشك شده فحش بلد بوده نبوده تو كل زندگي رديف كردم واسه رفته و مونده ی اين سه تا نخاله و قلبم رو هزار رفت. مهسا رو كه همون مرد .

ـ نـــــــــــــه؛ يعني اومديم، نيومديم. نسترن منو رو كه ديد جيم، يعني بيرون اومديم. آره حتما اون جا ديديمون.

شادمهر چشم گشاد كرده خيره به نمونه نادر انساني رو به رش مشغول آناليز ته مونده هاي اثرات مغزي تو جمجمم گفت:

ـ مطمئني؟

مهسا ـ آره راست ميگه. نه كه شادي ساندويچ بندري خواست ...

بندري؟ شادي؟ شادي كه بندري دور دهن هم نمي بره، چه برسه خواستن. اي تو گل بگير با اين رفع و رجوع گند مالي كشيدت.

شادمهر ـ شادي گفت بندري؟ اون كه ...

ـ خب هوسه ديگه، يهويي شد اصلا. حالا نه كه بچه تو كنكوره، گفتيم يه كم تعارفش كنيم.

نيشگونم تو ناكجاي مهسا در اومد و جيغ مهسا ميون رديف دندوناي فشردش خفه.

ـ خب ديگه ما بريم، مزاحمت نميشيم.

موبايلش زنگ خورده نگاه به صفحه انداخته زيرچشمي منو پاييده اخم تو هم كشيده ازمون دور شد و مكالمشو با چهار تا فحش و داد و بيداد ختم به خير كرد.

شادمهر ـ پس خوش بگذره.

مهسا طعنه زده لباشو غنچه كرده بيني چين داده گفت:

ـ و همچنين، مطمئنا خوش مي گذره بهتون.

گفت و رو برگردونده قدم تند كرد طرف بچه ها و من موندم و شادمهر و فكر درگيرم بابت اون تلفن.

ـ تلفن مهمي بود؟

هل شد، از دست بردن طرف پيشونيش فهميدم، دلم مشت شد. شقيقم نبض گرفت. شادمهر و هل شدن؟ كم پيش مياد.

ـ كس خاصي نبود، شخصي بود، حل شد. برو منتظرتن.

نشد، نشد كه نشه، بي نيش كه نمي شد.

ـ به قول مهسا و همچنين، باي.

رفتم و شنيدم خداحافظي آرومشو. شادمهر زير آبي رفتناش بد حال گيره. كنار ماشين سه تايي منتظر بودن. شادي گفت:

ـ چي شد؟ ديدتت؟

ـ نه بابا، شك كرده بود.

يهو شادي لوند ترين لبخند عمرشو رو لب نشونده، شالشو درست كرده ندا داد.

شادي ـ دارين اون ورو؟

خاك تو سر من با اون ور داشته نداشتتو. آخه اينو ديگه كجای دلم جا بدم من؟

رو به روم يه وري لبخند زده مثلا تو فكر خودش جذاب يه كارت ميون انگشت سبابه و وسطش گير انداخته گفت:

ـ خوشحال ميشم شمارمو داشته باشي.

تو كه ميشي دليل ميشه منم بشم؟ مخصوصا با اون دكمه باز تا سوراخ ناف و ابروهاي وسطش سه تا تيغ حروم شده؟ قابل تجليله اين اعتماد به نفس، والا!

كارتو گرفته گذاشتم تو جيب پيراهنش و ابروهامو با خنده تو صورت بر و بچ اهل حالگيري جنس ذكور در حال پشتيبانيم گفتم:

ـ من خوشحال نميشم.

ـ ترانه؟

يعني دو حالت بيشتر نداره. اون زموني كه شانس كيلو كيلو مي دادن دست مردم، من يا تو صف بدبختي گير بودم يا جا ظرف آبكش برده بودم. فاصله اسلاميم با اون بشر جلو روم بيشتر شد و شادي شالشو جلوتر كشيد و مهسا بي تفاوت شد و نسترن لبخند خانومونه آشنايي دار زد و زودتر از همه گفت:

ـ سلام شادمهر خان، خوبين شما؟

شادمهر مردونه لبخند زده نگاش دنبال ناموس مردم نبوده گفت:

ـ ممنون، شما خوبي؟ فرهاد جان خوبن؟

نسترن ـ سلام دارن خدمتتون.

تو اين گير و دار احوالپرسي از ننه قمر همديگه بودن جفتي كه مهسا هر چي تيك و تاك تو كلهم زندگي بيست و سه سالش فرا گرفته بود واسه اون تن لش دكمه دريده اجرا كرد و اين يارو اسكولانه نگرفت كه نگرفت. شادمهر خلاص شده از احوال پرسي با نسترن رو به اون دكمه دريده گفت:

ـ كاري دارين؟

نسترن يهو قاشق نشسته وار پريده وسط ماجرا گفت:

ـ بله؛ يعني پسردايي منه. نه كه مسافرت بود، تو عروسي نديدينش.

فرهاد هم با اين زن گرفتنش. پسردايي؟ عروسي نبوده؟ مسافرت بوده؟ دروغ! شادمهر رصد كرده زير و رو اون دكمه دريده رو عقب گرد كرده، دزدگير ماشينشو چك كرده در حال رفتن گفت:

ـ خوش بگذره؛ ولي من هنوز اسم شريفتونو نمي دونم.

دست جلو برده همون كج خند قاطي صورت كرده گفت:

ـ كارن زند هستم، از ديدنتون خوشوقتم.

خب هستي كه باش، چرا فشار ما چهار تا رو بازي گرفتي؟ اي من برم سينه قبرستون راحت شم حداقل از دست اين سه تا منگول آبادي خرفت. شادمهر سري تكون داد و رفت و ما مونديم اخمامون و كارن زند رو به رومون.

ـ خب ديگه برو رد كارت.

ـ آخه آدم با فاميلش اين جوري خرف ميزنه؟

يه نگاه از اونا كه تا فيها خالدون طرف جزغاله ميشه بالا پاييني مهمونش كردم و پوزخند زنون گذشتم از كنارش. آدم هم اين همه بي جنبه؟ خب يه دو دقيقه سر ميزتون نشستن كه ديگه اين حرفا رو نداره. حالا يه فنجون قهوه هم بوده. كم اومد؟ حسابيه بگو دنگمو رو كنم داداش، والا!

نشسته تو ماشين نگاش هم نكردم و اون لم داد به بدنه ی پورشه آبي كاربني رنگ كنار دستمون و خيره خيره نظاره نشست دست فرمون مشتي نسترني كه لاك پشت رو زكي وار پشت سر مي ذاره.

عجب شبي بود امشب. تنها خوبيش همين به اثبات رسيدن خريت مهسا بود واسه من ياسين خون دم گوشش.

مهسا ـ نسترن دروغاتو قربون.

شادي ـ ايول دخي، داشتي از اين پسردايي ها و رو نمي كردي؟

ماشين تركيد از خنده و من نگام رفت طرف اون كه هنوز به بدنه ماشين خوشگله تكيه زده دور شدن ما رو خيره خيره نگاه مي كرد.

***

به دسته ی مبل لم داده، زير چشمي احكام پاييدن پسرعمو جان در حال پايشم رو به جا مي آوردم كه گفت:

ـ چه خبر؟

نگامو جاي اون غلتوندم رو خاتون درگير با اون كامواي صورتي و مهساي غرق تو لپ تاپش و بعد بي خيال اون حرص خور هميشگي برش گردوندم تو تلويزيون و گفتم:

ـ سلامتي.

پوزخندش تكرار شدني تو صورتش غوغا كرد و خم شد طرفم و خيره خيره نيمرخمو آناليز كرده گفت:

ـ ولي من چيز ديگه اي شنيدم. چند روز پيش اين خونه مهمون داشته.

نگامو باز ميخ تلويزيون كرده گفتم:

ـ اين خونه زياد مهمون داره.

پوزخندش باز تكرار مكررات كرد و قد علم كرده تو صورتش گفت:

ـ مامان كه مي گفت خيلي آدم حسابي بودن؛ ولي ...

كشيد اين وليو ... ولي كه چي؟ مهمون آدم حسابي اومده تو اين خونه رو چه به من؟ نگامو دادم به قهوه اي هاي نگاش و اون اين بار بي پوزخند و عدم تكرار مكررات اخم دوئيده ميون دو تا ابروش نگاه گير داده به فرش تبريز زير پاش گفت:

ـ مثل اين كه تو عروسي فرهاد ديدنت. خاتون ردشون كرده؛ ولي يه پا وايسادن كه الا و بلا بايد خود ترانه بگه نه. ميگي نه ديگه؟ مگه نه؟

پا رو پدال گاز گذاشتن و دل نكندن ازش تو خونته ديگه نه؟ پياده شو، نكنه هم مسير شديم پسرعمو جان. چي چيو ترانه بايد خودش بگه نه؟ من هنوز از اصل قضيه باخبر نشده رو چه به جواب رد دادن؟

ـ چي داري ميگي؟

با همون اخم گره خورده تو ابروها پوزخند زنون نگاشو داد به خاتون كامواي صورتي در حال بافتن نمي دونم چي چي و گفت:

ـ خبر اين كه تو عزيزكرده فاروق خاني بين همه پيچيده. بو كباب شنيدن، نفهميدن دارن این جا خر داغ مي كنن.

فهميده و نفهميده، خوشحال از ردشون توسط خاتون، ناراحت از طعنه حسام به مبل تكيه دادم. كباب؟ خر؟ داغ؟ كدومشم من حسام جان؟ بي تعارف رو كن تو لفافه هاتو. من كدومشم؟ كباب سوخته يا خر داغ ديده؟

مهسا ـ ترانه بيا اين لباسه رو ببين.

زنجير نگامونو پاره كرده، دل چركين، پر بغض از جام بلند شده، قدم سستامو برداشتم طرف مهسا و خاتون مهربون بالا تا پايين با چشم قربونم رفت و دلم گرم شد. به همه وقتايي كه بوده، به همه وقتايي كه نبوده؛ ولي حس بودنش بوده. خاتونم من تو رو نداشتم چه مي كردم؟ كنار مهسا نشستم و خيره شدم به اون لباس انتخابي مهسا و مهسا كنار گوشم گفت:

ـ چي گفت بهت كه دو قورت و نيمتو طلب كار شدي از لپ تاپ من؟

ـ هيچي، داداشت هم مثل خودت ديوونه س.

مهسا اومد يه چي بگه كه حرف حسام قطع كرد اين رشته رو.

حسام ـ خاتون چه خبر؟ ساكتي چرا قربونت برم؟

خاتون آه كشيده دلگير از پياده روي يه ساعته آقابزرگ و نديدن مجنونش گفت:

ـ بي خبري مادر، چي بگم خب؟

حسام ـ خبري نيست؟ شنيدم از بابا كه آقابزرگ داره دنبال يه كمپاني خوب واسه سرمايه ترانه مي گرده.

خاتون ـ به من كه چيزي نميگه؛ ولي انگاري زيادي دل نگرانه واسه اين كه شركته، خوب و معتبر و شناخته شده باشه. بازم هر چي صلاح بچمه.

مهسا مردمك تو كاسه ی چشم رقصوند و من لبخند چاشني اون همه كدري صورتم كرده گفتم:

ـ تو اين موارد شادمهر كاركشته س. اگه آقابزرگ بخوان ميگم يه اطلاعاتي بهشون بده.

مهسا لبخند نامحسوس ول داد رو صورتش و من نيش تو هم كشيدم براش. خاك دو عالم كه كمه؛ ولي بازم جفتيش تو سرت. حسام دست برد به گوشيش و بعد چند لحظه گوشي تو جيبم ويبره رفت و حسام با چشم و ابرو اشاره زد به جيبم و شصت منم خبردار شد كه حضرت آقا باز نامحسوس اظهار فضل نمودن.

" بيا پشت ساختمون، نيمكت زير بيد مجنون."

من نخوام برم كيو بايد ببينم؟

خنده كش دادم واسه مهسا و گفتم:

ـ من ميرم قدم بزنم.

نگاشو عاقلونه اندر سفيهونه داد تو چشام و سر با تاسف تكون داده گفت:

ـ خدا يه شفايي به تو بده، يه عقلي به شادمهر و يه صبري به من.

نيشگونم از بازوي مهسا يادگاري گرفت و پالتو پوشيده زدم از اون ساختمون بيرون. كنارش با فاصله رو اون نيمكت نشسته خيره به باغ سرمازده ی رو به روم گفتم:

ـ چي كارم داري باز؟ از حالا گفته باشما، بخواي بانبول درآري، من مي دونم و تو ...

سرشو عقب داده خيره به آسمون و رمانتيك بازي گونه و حال من به هم زده از اين ژست گفت:

ـ چي داشت كه عاشقش شدي؟

دهنم تلخ شده، شقيقم نبض گرفته، بغض به گلوم چنگ كشيده، صدامو صاف كرده، بي لرزش ناشي زده از اون بغض گفتم:

ـ منو تو اين سرما كشوندي بيرون كه چرت و پرت به هم ببافي؟ تو هوشياري يارو؟

ـ نه، يه سوال پرسيدم، يه جوابم خواستم، نگيرم ول كن نيستم.

ـ پس بشين تا جوابم بياد واست.

ـ اين قدر سخته؟ يا بس كه متنفري ازش نمي خواي حرفي ازش زده بشه، هان؟

باز دستم رفت طرف دل پيچ خوردم. دلم واسه خودم مي سوخت، براي قلب درگيرم. لباي خشكي زدمو تو اون سرماي استخون سوراخ كن با زبون تر كردم. سرم رو گرم مي كردم كه از يادم بره اين غم. هاي دهنمو ول دادم كف دو دست چسبيده به صورتم. نمي خواستم بفهمي تو كه من طاقت نميارم. اشكم تو كاسه چشمم مثل همه ی اين چند سال ناكام پس زده تو خلوتش نشست.

ـ جواب نداشت سوالم؟

ـ نه، نداشت. اين كه من يه زماني عاشق اون شدم؛ فقط واسه خودم معني داره و بس. مي دونم هيشكي بهم حق نميده؛ ولي من واسه خودم حق دارم به همه اونايي كه اين حقو ازم مي گيرن هيچ حرفي نزنم. شايد بزرگترين اشتباه زندگيم بود؛ ولي به قول شادمهر هميشش هم بد نبود. نمي خوام بي چشم و رويي كنم بابت اين غير هميشه هاش. تو هم اين حجم كنجكاويتو بكشون سمت يكي ديگه. مهديس هم گزينه بدكي نيست.

لبخندم شيطون شد و حسام پوزخند زد. حرص كه مي خوره پوزخند ميزنه.

ـ هنوزم بهش فكر مي كني؟

دلم واسه خودم مي سوخت، براي قلب درگيرم. خواستنت تو عين نخواستنت. من به اندازه دوست داشتن هام نفرت دارم؛ ولي بازم شبا تا صبح تو رو تو خواب مي ديدم. كمرنگي، بي رنگي، حس نبودنت پررنگه. نمي دونستي اينا رو چرا بايد مي فهميدي؟

ـ فكر كردن به آدماي زندگي كار هر روز و هر شبمونه. چه خوب، چه بد.

ـ پس فكر مي كني.

ـ چرا نبايد فكر كنم؟

ـ چرا نبايد اين دندون لقو بكشي؟

دندون لق؟ من و اين زندگي دندون لقيم؟ يا اون و اون زندگي؟ كدومش؟

ـ حسام چرا به اين بحث علاقه داري؟ دركت مي كنم، نبودي تا از نزديك زندگيمو ببيني. خب بهتره بگم هيشكي جز مهسا نبود. همه ی اين دو سالي كه از همه دور بودم غصه نبود، مهسا بيشتر بهم گفت. بيشتر باهام بود. از مهسا بپرس. من بعضي جاها خوب نمي تونم حرف بزنم.

ـ پرسيدم. ميگه راضي بودي، ميگه سوختن و ساختن تو خونت بوده، ميگه مي كشيدي و دم زدنو بلد نبودي، ازچي بايد دم مي زدي؟ به شادمهر نمياد رفيق رذل داشته باشه.

ـ رذل؟ امشب تو لغتنامه زندگيم كلمه هاي جديد استفاده ميشه. رذل و دندون لق؟ حسام من و زندگيم به تو هيچ ربطي نداريم؛ پس بي زحمت واسه من جو نگيرت من بعد كه رو نيمكت تو سرمايي كه خر زورش مياد جفتك بندازه بشينيم و زر مفت تحويل هم بديم. بعضي وقتا فكر مي كنم برگرديم به همون سايه همو با تير زدن خيلي به منفعت تره واسه حداقل من.

گفتم و بلند شدم و اونم پشت بندم. تو چشمام خيره سر جلو آورده لبخند كنج لبش غوغا كرده گفت:

ـ ازت خوشم مياد. نترسي و ... و صد البته خوشگلي.

چشمام گشاد و به همون سرعت گشادي تنگ و ابروهاي بالا رفتم هم مثل چشمام تو هم كشيده و بدنم چرخيده قدم تند كردم طرف ساختمون.

ـ ترانه؟!

درد و ترانه. بچه مزلف و بيني بالا كشيده واسه من خوشگل خوشگل و نترس نترس رديف ميكنه. شيطونه ميگه برگردم يه مشت حروم اون شش تيغي صورتش كنم و هوار كش تو صورتش متذكر بشم به زندگي لنگ در هواي خودش لقب دندون لق اهدا كنه.

دستم عقب موند و تنم هم عقب رفت و پاهام تو نبرد جلو كشيد تنمو؛ ولي دستم باز عقب موند. جلوم وايساد و دست زير چونم برده نگامو از سنگ فرشاي كف باغ كنده داد تو صورتش و بخار از دهنش بيرون زده گفت:

ـ بي جنبه اي چقدر تو! ترانه بزرگ شو، حرفامو بفهم، همه چيو نميشه گفت، بفهم ديگه د دختر.

چيو بفهممم؟ چيو نميشه گفت؟ مرموز مي زني، منم معما حل كردنم همون گل لگد كردنه. بي خيالم شو غربزده جان. دستمو كشيده اين بار موفق به ورود به ساختمون نفس راحت ول دادم. حسام بد بازي مي كنه.

***

با انگشتاش رو پيشونيش ضرب گرفته متفكر بعد اون تماس و داد و هواراش به گوشي رو ميز خيره بود و منم دولپي چيپس تو دهن جاداده به اون.

ـ حالا چند تا هست؟

سر بالا گرفته مات موند بهم و گفت:

ـ چي؟

ـ كشتياتو ميگم داداش. چند تاشون غرقيدن كه اين جور تو لكي؟

لبخند زد و لباش بد كش اومد و شصتم با خبر كه آقا تصنع مي بره تو صورت واسه من.

ـ جون ترانه چته؟

ـ قسم نده. يه چي هست، تو هم قرار نيست درگيرش بشي.

ـ شادمهر عجيب شدي. تو واسم كف دستي، مي شناسمت، يه چي داره داغونت مي كنه.

ـ منو داغون نمي كنه، يكي ديگه رو داره نابود مي كنه. چوب كاراشه، همه ميگن حقشه.

دلم پيچ خورد. پاكت چيپس اومد پايين. همه ی مزه ی خوش چيپس ساده تو دهنم ماسيد. نكنه اون يكي و چوب كارش خور ... به تو چه؟ واسه من انسان دوستيت در بگيره نه من، نه تو، حاليته؟ آره حاليمه، من يه عمره من منم، نه تو.

ـ تو چت شد يهو؟

ـ هان؟ هيچي، اصلا بذار ببينم اون دختره آكله كي بود پريشب به صرف شام مهمونش كرده بودي؟ ايي چه تيپ خزي هم داشت. اصلا به سليقت شك كردم.

ـ دختر فرهوديه. همون تيتيشه كه تازه از آلمان اومده، يه مدته آويزونمه. دنبال يكيم ازم بكندش.

نگاه و لبخند پرمعني دارش به صورتم كوك زده شد و اخماي من تو هم كشيده شد و دادم هوا رفت.

ـ كه چي اين طور نگام مي كني؟

ـ چه به خودت مي گيري تو. مگه چلم توی شاس زنو هلك و هلك دنبال خودم بندازم كه دختره گيس بريده ولم كنه؟ راحت و نامبرواني اگه شما مرحمتي كني و مهسا خانومو يه شبي تو رستوراني اجارش كني ...

لنگه كفشم پرت شده طرفش عكس العمل نشون داده خودشو كنار كشيده خورد تو ديوار و نگاه متفكر بهش انداخته گفت:

ـ ضرب دستت هم كه خوبه؛ ولي جون ترانه اين مه ...

لنگه بعدي و من آسوده از حصول اهداي كفش به تخته سينه شادمهر باز درگير چيپسم شدم.

ـ خب چرا هوچي بازي درمياري؟ نگفتم كه واسه تختم اجارش بده، گفتم ...

دستم بند گلدون كريستال رو ميز شد كه دستش تسليم مدلانه بالا اومد و گفت:

ـ غلط كردم. من همون با دختر فرهودي خوشم؛ ولي دركم نميكنيا جون شادي. همه خواهر دارن، منم خواهر دارم.

ـ خواهرت سر قبرت حلوا خيرات كنه من راحت شم. شادمهر دارم اتمام حجت مي كنم. مهسا اون قدر از سر تو يكي زياده كه حق نداري حتي فكر اين كه يه روز يه نگاه هم بندازه بهت داشته باشي. مهسا پاكه، مثل تو پر از تجربه نيست. من خط نگاتو حفظم شادمهر، اين خطه جديدا بد رو مخمه.

ـ شمشير واسم از رو نبند. من مي دونم دختر يكي يه دونه فريبرزخان فرزين از سرم زياده؛ ولي بعضي وقتا آدم از ممنوعه ها خوشش مياد.

ـ مي بيني، تو هنوزم همه رو به يه چشم مي بيني. مونده تا عاشقيت. مونده تا اين كه يه دختر تو چشمت با ارزش بشه. تو واسه من و شادي هميشه بهتريني؛ ولي واسه يه دختر ديگه حالا حالاها نمي توني. شادمهر مهسا براي من خيلي مهمه. دوستم كه داري؛ پس طرف اين دوست داشتني من نرو. اون مي تونه اولين بارش با يكي باشه كه قدرشو بدونه.

ـ حيوون فرضم مي كني ترانه؟ قربونت برم شوخي بود. تو ببخش خانوم خوشگله.

ـ چرا آدم نميشي؟ اگه آدم بودي الان بچت هم تو بغلت بود.

ـ اون وقت به نظرت کدوم زني مي تونه ببينه من اين قدر ترانه خانومو دوست دارم؟ اون وقت کدوم زني حاضر ميشه شادي تو زندگيش بمونه و حكم سرخر براش نداشته باشه؟ ترانه من با هم همه چيزو نمي تونم كنار هم داشته باشم. شادي و تو فعلا مهم ترين پارامتراي زندگي منين. خيالت هم تخت، سعي خودمو مي كنم طرف مهسا خانوم شاه پريون نرم؛ البته قول بده نيستم.

باز دستم بند گلدون كريستال شد و شادمهر خنده كنون پشت صندلي گردونش سنگر گرفت. من با تو چه كنم؟ با تو و اون مهساي دلباخته به تو؟ كنار هم مكمل همين؛ ولي اگه هر دو يه جو عقل داشتين. به چيتون دلخوش باشم؟ به مهساي آب تو دلش تكون نخورده يا توی يللي تللي باز؟ مهسا همه پارامتراتو قبول بكنه غيرتات تو كتش نميره؛ پس همون تو اين جا بموني و اون اون جا به نفعه.

***

خنده رو لبم پررنگ شده، نگام رفت سمت كاوياني كه بيچاره نمي دونست بخنده يا جديت ساطع كنه از وجود مبارك. موفق شده كنترل لبا رو به دست گرفت و زيرپوستي لبخند زده رو به منشي با همون صفات دست و پاچلفتي توپيد.

ـ خانوم فرخنده اين چه طرز كار كردنه؟ به نظر خودتون اين بل بشو آمادگي پذيرايي از مهندساي شركت مهندس زندو داره؟

ـ واقعا متاسفم مهندس كاويان، همين الان همه چيزو درست مي كنم.

نگام باز كشيده شد به اون حجم ريخته رو زمين و لبام تو دهنم فرو رفت كه يهو خدايي نكرده كش نره.

ـ مهندس كاويان طوري كه نشده. مي تونيم جلسه رو توي اتاق كنفرانس سالن پشتي برگزار كنيم.

مهندس كاويان لبخند زده گفت:

ـ همين كارم تو فكرش بودم كه انجام بديم. خب مجبوريم بين بد و بدتر يكيو انتخاب كنيم.

ـ در هر صورت امير، يعني مهندس زند زياد اهل تشريفات نيستن.

ابروهاشو بالا انداخته با دست اشاره زد به اتاق حسام و گفت:

ـ وقتتونو نمي گيرم. مهندس بابت تحليل سايت يه سري حرف باهاتون داشتن.

لبخندمو پاشوندم به اون منبع انرژي شركت و از كنارش گذشته با قلاب انگشت دو تا تقه درو مهمون كرده بي اجازه حسام چپيدم تو اتاق. تيپو نيگا، نگاه اونم كه منو رصد كرد باز برگشت تو لپ تاپش با اون سيب گاز زده پشت صفحش و منم قدم برداشته طرفش كنارش نيم رخ به نيم رخش وايساده نگاه سر داده تو لپ تاپ بوي افقترشيو و ادوكلن تلخ نمي دونم چي چيش رفته تو دماغم گفتم:

ـ مهندس كاويان مي گفت كارم داري.

ـ كارم زياد حرفه اي نيست؛ فقط مي خوام بدوني كه نظراتو بي زحمت كمتر ارائه بده تا اين اميرعلي چپ و راست واسه خاطر خانوم نخواد ملتيو به دردسر بندازه. من واقعا فلسفه اين همه محبت ابراز شده شادمهر و اميرعلي به تو رو نمي فهمم.

ـ ديگه ديگه.

لحنم شيطون، لبام خندون، چشام برق دار. اخم اون تو هم، لباش رو هم فشرده، چشاش پر خون.

ـ حواسته كه چي بهت گفتم ديگه نه؟ باز نري يه ايده اي بدي اميرعلي بيفته تو جونمون.

ـ چند بار ميگي؟ حاليمه. حالا يكي هم كه پيدا شده ما رو تحويل مي گيره، اگه توی نتون ببين گذاشتي.

نگام رفت سمت چشماي كمتر خونيش و خيره تو صورت نيم مثقال آرايش داشتم.

ـ چيه؟ آدم نديدي؟

نگاشو گرفته باز تو اسلايداي جلو روش و دنبال اشكال گشته گفت:

ـ تيپ زدي.

پوزخندم دندون گردي كرد رو صورتم و صداش تو اون فاصله تو گوش حسام نشست و واكنش برانگيزي حسام رو يدك كشي كرده، نگاه حسامو باز كوك زد تو صورتم و منم پررويي قاطي ملات اون پوزخند كرده گفتم:

ـ قبلنا يه نظر ديگه داشتي؛ مثلا همون اولين جلسه.

ـ تمومش كن. رابطه ی اون وقت خودم و خودتو با رابطه حالامون مقايسه مي كني؟ اون وقتا برام يه مزاحم بودي. زور داشت برام كه آقابزرگ بخواد تو تو شركتي كه من مديرشم دخالت كنه و تو رو جا بده.

ـ حالا چيزي فرق نكرده؛ فقط حس مي كنم از اون بار نفرتي كه قبلنا خرجم مي كردي كمتر شده. خب اينم نتيجه ی اينه كه كارت پيشم گير بوده. مي بيني از اون كليد خونواده رو ازدواج تو و مهديس چقدر سر اين قضيه ثروت من كمتر شده؟ تو يه عمر هم مهربوني پسرعموييتو خرجم كني بازم بهم بدهكاري پسرعمو جان.

ـ اون وقت كي تعيين مي كنه اين حرف مزخرفو؟

ـ من!

ـ نه بابا، نيم منم حسابت نمي كنم جوجه. واسه من دور برندار. هنوز مونده تا ضربه فني كه قراره مهمونشون كنم.

ـ مواظب باش يهو خودت آچمز نشي داداش.

ـ دوتا قانونو يادت ميدم، خوش دارم تا ته زندگيت گوشواره گوشت بشه. يك، من يه خواهر دارم، اونم اون قدر بلا تو جون آدمه كه آدم به همون يه دونه داشتنش هم غلط كردم ميگه. دو، حسام همه رو آچمز مي كنه و مي پيچونه و يه گره محكم مي زنه؛ ولي آچمز شدن تو خط مرامش نيست.

حالا كه چي؟ واسه ما خود دست بالايي مي گيري و به خواهري قبولمون نمي كني؟ يه كلمه از اين تعاريف مثبت انديشانت هم كه برسه كف دست مهسا كه زنده زنده خوراك شب مهديس ميشي شما.

با دست كراوات نظم داد و خيره تو صورتم گفت:

ـ خوبه؟

نگامو از نگاه خيرش كنده دادم به كراوات طرح دار خاكستريش و گفتم:

ـ هوم ... خوبه.

قلبم زده و نزده، شقيقم نبض گرفته و نگرفته، چشام گشاد شده و نشده، خيره شدم به دستي كه موهای تو پيشونيمو كنار زده گفت:

ـ چيه راه به راه اينا رو ول ميدي تو صورتت؟ مي خوام بدونم اصلا اين چشات مي بينه؟ اولين بار كه خونه آقابزرگ ديدمت، بس كه اين موها رو ريخته بودي تو اين صورت، فكر ميكردم چشم مشم نداري.

دستش كه عقب رفت يادم افتاد يه چند ثانيه اي هست كه از نفس افتادم. دستام لرزيده، بالا اومده، جاي دست اون روي موهامو لمس كرده، بيشتر كنارشون زد و سرم پايين پاركتاي كفو ديد زد و گفتم:

ـ من ديگه برم. نيم ساعت ديگه ...

ـ بمون، ديوونه اي به خاطر نيم ساعت بري پايين؟

يا من از اول اونو اين جور نديدم، يا اون از اول اين جور نبوده.

ـ كجايي تو؟ بيا اين اسلايدا رو ببين باز اين فتحي اشتباه نكرده باشه.

رو صندلي گردون مديريتش لم داده حس خوب بهم تزريق شده بي خيال بدانديشيم اسلايدا رو مو به مو زير و رو كرده صداشو شنيدم.

ـ اين دختره نادريو حواست بوده تو اين چند وقته؟ چه كنه س.

ـ نه كه تو بدت اومده.

ـ من هميشه دنبال آدماي خاصم، متفاوت، چيزي كه تا حالا تجربش نكرده باشم. اين واسه من عشوه اومدنا تو زندگيم زياد بودن. دلم تنوع مي خواد.

ـ مي ترسم رودل كني.

ـ نترس، حد خودمو مي شناسم.

ـ اون وقت اين جور آدماي خاص تو وجود مهديس پيدا نميشن؟

ـ تو فكر كن يه درصد.

ـ ولي به نظر من منشيت واقعا خاصه.

قهقهش هوا رفته نيش من چاكوند و شونم اتوماتيك بالا پريد. خب دختره مشنگ گري در نياره، غيبت پشت سرش رديف نكنه. به من چه؟

ـ بهش فكر مي كنم.

ـ آره، حتما فكر كن. بعد خيلي قشنگ تو روز خواستگاريت پاسوخته وقتي برگشتي من و مهسا هم بهت تبريك ميگيم.

ـ حالا چرا پاسوخته؟

ـ نه كه سيني چاييو ميدن دستش ...

قهقهه ی اون هوا رفت، دل من پوسيد. آقابزرگ كه نذاشت واسه بابا مهدي و مامان شهرم چايي دلبري بريزم ببرم. حقم اون روز ازلت نشيني كنج اتاق بود و ناخن جويدن بابت استرس.

ـ چي شدي باز تو؟

ـ هان؟

ـ ميگم چته؟ يهو ميري تو هم!

ـ هيچي. دير نكردن؟

تقه ی منشي و بي اجازه و عين گاو سر انداختنش پايين و اومدن تو و چشم گشاد كرده از نزديكي من و حسام و من تكيه زده به صندلي مديريت. خب من بي اجازه وارد ميشم حق آب و گل دارم دختر جون. حق خوني مي دوني يعني چي؟ يعني من بگم آخ، آقابزرگ دك و پز شركتو پايين مياره بابت اين آخ. حسام صدا تو سر انداخته توپيد به منشي مات مونده به اين همه نزديكي و من لم داده به صندلي مديريت و حسام نيمه رو ميز نشسته رو به روی من و گفت:

ـ صد بار گفتم تا اجازه ندادم خوش ندارم كسي بياد داخل.

كه چي؟ يعني منظورت كلي بود يا فقط بدبخت هوار كشيده سرش؟

ـ ب ... ببخشين مهندس ... آخه تيم مهندس زند اومدن ... الان تو اتاق كنفرانس همه منتظر شما و خانوم فرزينن.

با دست اشاره زد به بدبخت و اونم سر پايين، رد نگاشو مشكوك كرده از اتاق جيم زد و حسام راست و ريس وايساده باز خودشو مرتب كرده دست طرفم دراز كرد و امروزمو تكميل كرد و من مبهوت اين همه عوض شدن آقا مونده، خيره خيره دستو نظاره كرده، بي توجهي خرج كردم و بلند شدم. حسام كم نياورد و دستشو مهمون جيب كرده براي اولين بار بي پوزخند و منو بازم غرق بهت با دست اشاره زد من اول رد شم و خودش لپ تاپو بسته با يه دست برداشته كنارم راه افتاد و باز تو مراسم از در رد شدن رسم ليديز فرستي به جا آورده، باز نگاه منشي مشكوك كرده اشاره زد اول من و منم بي خيالي طي كردم بابت اون همه بهت و رفتم طرف اتاق كنفرانس سالن پشتي.

***

اميرعلي باز آبميومو باز كرده برام تو ليوان ريخت و نگاه خانوم نادري باز من و اميرو زير نظر گرفت.

ـ چه خبر؟

ـ هيچي بابا، فعلا درگير اين پروژه و يه دونه ديگم. مي خوام اينا تموم بشه، يه سفر برم. اولين باره كه اين همه مدت تو ايران بودم، اونم فقط تهرون.

ـ اهكي، يعني مي خواستي واسه من كلاس بياي كه سفرات خارجكيه؟

خنده ول داد و مهندس كاويان در حال تنفس سنگين كرد نگاشو مثل اكثريت افراد اتاق رو ما دو نفر.

ـ عمت رفت؟

ـ آره خدا رو شكر. يه كم ديگه مي موند بابا هم شده بودم. از اول ميدون آزادي تا خود سعادت آباد همون شب اول كه پاش رسيد ايران هر جنس مونثي كه ديد واسم لقمه پيچيد. ديگه اين آخريا مي رفت تو اين پارك دم خيابون خونم مي نشست دنبال دختر آفتاب مهتاب نديده ی پارك ديده. الهي بميرم، نه كه خودش پسر نداره، آرزوی يه خواستگاري رفتن رو دلش مونده بچه.

اين بار من غش غشي خنده ول دادم و تو گير و دار رخت دومادي و مضحكي اميرعلي تو اون لحظه خندم بيشتر شد. حضور حسام پشت سرمون حس شد كه گفت:

ـ چيز خنده داريه، بگين ما هم بخنديم.

اميرعلي لبخند مصنوعي زده به اون پسرعموي عوض شده امروز من گفت:

ـ چيز خاصي نبود حسام جون.

جونت اين وسط همون برو رد كارت بود ديگه نه؟ شادمهره ديگه، تاثير نذاره رو كسي روزش شب نميشه. حسام چشم غره رفته به اون نيش هنوز باز من و خشكونده اون نيشو خيال راحت كرده و باز گفت:

ـ آخه حس مي كنم خيلي موضوع جالبي بايد باشه.

اميرعلي ـ اون كه صد درصد. هر چي ترانه رو خوشحال كنه موضوع جالبيه.

برادرانه هات شادمهرونه نيست؛ ولي بد به دل مي شينه. چشم به ناموس يكي ديگه نداشتنتون فقط مثل همه.

مهندس كاويان دوباره رفتن سر جلسه رو اعلام كرد و نفس منو ول داد. تنش زايي حسام نامبروان ترين قضيه ايه كه من تو اين جلسه فهميدم. از كنارم رد شده تو گوشم گفت:

ـ جلو من مراعات نداري، جلو بقيه مراعات كن.

جونم؟ نه من مي خوام بدونم جونم؟ دقيقا اين حرف يعني چي؟ جلو تو مراعات كنم كه چي بشه كه حداقلش مي كني؟ تو رو سننه تو اين لحظه بد رو مخمه كه يكيشو حرومت كنم. منم هنوز قدم از قدم برنداشته آروم با ليوان آبميوم بازي كرده گفتم:

ـ به خودم مربوطه.

براي اولين بار تو طي روز تكرار مكرراتش انجام شد و پوزخندش خيالمو راحت كه نه بابا اين بشر يه نيمچه سلامتي هنوز داره، هنوز ميشه بهش اميدوار بود.

***

دستم بند كليد در بود و لب و دندونام تو يه همكاري مسالمت آميز درگير بند كيفم.

ـ سلام ترانه خانوم.

پاهام پاشنه چرخيده منو برگردوند طرفش و دستم جدا شده، بندِ بند كيفي شد كه از دهن و دندونام آويزون بود و تاب مي خورد.

ـ سلام.

خوب بودن و نبودنش كه اصلا به من ربطي نداره تا جويايي خرجش كنم.

ـ اگه خسته اين مزاحمتون ...

ـ امرتونو بگين آقا سهراب!

خب لااقل يه اسمي درخور وجود خودت داشتي كه نمي سوختم داداش جان.

ـ مي دونم حرفمو مي ذارين به حساب پرروگريم؛ ولي ...

ـ اصلا مساله اي نيست. فردا كرايه اون ماهو پيش پيش ميدم خدمت سميه خانوم. بهشون هم بگين اگه خواستن اتاقا رو خالي كنم يه دو هفته قبلش خبرم كنن.

ـ نه، اصلا مساله اين حرفا نيست، بحث سر اينه كه ...

ـ بحث؟ آقا سهراب من تازه از سر كار برگشتم، اگه ميشه زودتر حرفتونو بزنين، من ممنونتون ميشم.

زبوني رو لبا كشيده گفت:

ـ والا مي خواستم اگه ميشه يه روز با خانواده خدمت خونوادتون بابت يه امر خير ...

شقيقم نبض گرفته، دلم تو هم پيچ خورده، سرم از شدت نفرت پايين افتاده، صدام به حد داد رسيده گفتم:

ـ تا آخر اون هفته اتاقو تخليه مي كنم.

ـ تر ... ترانه خانوم آخه ... من كه حرفي نزدم ... فقط ...

ـ ديگه نمي خوام چيزي بشنوم.

صدام هوار زنوني تو حياط اوج گرفت و ته تهش سميه خانوم از اون اتاق فرمانرواييش زد بيرون و با چشاش برام خط و نشون كشيده رو به سهرابش گفت:

ـ بيا مادر. خودتو واسه اين جماعت كوچيك نكن. اين اگه خونواده ی درست حسابي داشت كه ولش نمي كردن تك و تنها هر غلطي كه دلش خواست بكنه.

هر روز پاييزه، هر هفته پاييزه، هر ماه پاييزه، هر سال پاييزه، پنهونم از چشمات، من ماه پس ابرم، من كاسه صبرم، اين كاسه لبريزه، اين كاسه لبريزه.

اشكم و بغض نفس برم تو حنجره خنجر كش به مدد اون غد بودن ارث ورثه شده تو خون تك تك فاميل فرزيني پس زده شد و صدام افتاد تو سرم. تو سري خوريم واسه اون وقتايي واسه سميه خانوم خانوم نبوده رديف بودن كه لنگ دوزار سه شاهي تو يه رستوران فكستني وردست آشپزش نازك تر از برگ گل كه پيش كشم كلفت تر از سنگ خارا مي شنيدم، حالا اين دختر جلو روت همون نوه فاروق خان فرزينه كه وقتي چپ نگاهي مهمونش مي كنن يه گردان آدم پشتشن.

ـ حرف دهنتونو بفهمين.

سميه خانوم ـ دختره معلوم نيست داره چه غلطي مي كنه كه يهو واسه من وضعش خوب شده. خلايق هر چه لايق. نوه ی من ارزشش خيلي بالاتر از امثال توئيه ...

من كاسه صبرم، اين كاسه لبريزه.

نوه فارق خانم هنوز، كمتر شده از درجات افتخار چهار سال پيشم؛ ولي هنوزم پشت فاميليم يه خم و راستي تا كمر هست و يه نگاه حسرت زده به موقعيتم. هنوزم منم اون سوگلي خونه فاروق خاني كه بگم آخ، زيرپوستي واسم جون ميده. من همونم كه مهديس يه عمري واسه جا من موندن حسادت شد همه اخلاقش. من همونم كه حسام هم با همه يكي يه دونه پسر بودنش جا من عمرا بتونه باشه. من همونم كه خاتون دو ساعت كه حرف نزنه باهام، قد همه ی اين دو سال بي خبري واسم نگراني راه به راه ول مي كنه و دل ريش واسه همه جا مي ذاره. من همونم، ترانه فرزين. كم كسي نيستم، كم كسي اون تويي هستي كه واسه دو روز دير كرد يه اجاره بي آبرويي مهمون دل من و همه ی در و همسايه مي كني.

ـ تا آخر اون هفته از اين خونه ميرم.

منم و بي جنبه بازي، منم و دلخوشي به صد و پنجاه تاي تو حسابم، منم و دل گرمي از بودن آقابزرگ، منم و پشت گرمي به شادمهر، منم و يه پشت و پناه به اسم بابا مهدي.

سميه خانوم ـ هي بهت گفتم اين دختره معلوم الحاله، به گوشت نرفت. ببين خوبت شد؟ دختره ی آكله ...

زخم مي زني اما از جذام بيزاري.

من و معلوم الحالي؟ دو سال پيش كم خردم كردي جلو ملت؟ دو سال پيش كم واسه من صدا تو سر انداختي بابت دو روز دير كرد اجاره خونت؟ دو سال پيش ... حالا من معلوم الحام يا توی آبروريز؟ به حرمت سفيدي اون مو صدا پايين ميارم و تو دلم هر چي لايقته بارت می کنم؛ وگرنه منم بابت همون خون فاروقي تو رگ و پيم خوب بلدم رسم سر جا نشوني امثال تو رو. فاروق خان خانزادگي رو واسه همين تو سري نخوريا ياد هممون داد و من با همه زير دستش بزرگ شدنا بازم رفوزگي آوردم. در پشت سرم كوبيده شد و پاهام سست شده رو زمين پخش شدم. صداي فحشا و دري ورياش هنوزم مي اومد. صداي اون آخرين نمونه آميب پيوند زده شده به جلبك تك سلولي هم واسه آروم كردن اون آبروريز پشت بندش. من و مردن لايق هميم. به كجا رسيدم من؟ من نوه سوگلي بودن اين قدر ذليلم؟ من وارث اون همه ثروت اين همه خاك بر سرم؟ من و شاه دختر بودن خاتون اين همه خوارم؟ اينا همه واسه خاطر توئه. چطور ازت بگذرم د نالوتي؟ من كه ذليلم و خوار؛ فقط واسه توی بي مرامه.

***

ددست برده تو موهاش نيش منو كش داد و با چشم غرش قهقهم هم ضميمه شدش هوا رفت.

ـ چته تو؟

شادمهر ـ زهرمار، ببند اون دك و دهنتو تا نزدم نرم نرمش كنم.

ـ جون ترانه از اين غلطا هم بلدي؟

نيشگون مهسا از ناكجام خفه خون زدم كرد و نابود. شادي ذوق زده كتاب تو دست هنوز دو دقيقه از فراگيري علمش با داد و تشر شادمهر نگذشته از اتاق زد بيرون و گفت:

ـ فهميدم، خب بيا همين جا. انقده خوش مي گذره.

شادمهر يه نيمچه داد حروم اسم شادي كرد و شادي جنگي پريد تو اتاق و يه نيم ثانيه گذشته از لاي در سر كرده بيرون چشم مظلوم كرده واسه اون ظالم گفت:

ـ بد ميگم؟

باز اسم شادي با ولوم بالا و در كوبيده شده از بابت حرص شادي.

مهسا ـ اين كه اصلا معضلي نيست. اوج اوجش مياي خونه ما.

شادمهر حرص زده از اين پيشنهاد به كاناپه لميده زير چشمي مهسا رو با اون همه پسر كشيش پاييده گفت:

ـ خونه ی آقابزرگت، ختم كلام.

ـ نچ.

شادمهر ـ يه بار ديگه از اون فكت نچ و نوچ درآد، خودم اون فكو خردش مي كنم، مي فهمي مطلبو؟

مهسا ـ حالا چرا خونه ی ما نه؟ انقده هم خوشحال ميشيم هممون. يه مدت بي خيال خونه مجردي شو ديگه ترانه.

شادمهر چشم نكنده از اون اندام تك توپيد.

شادمهر ـ همون كه گفتم، تا يه خونه مطمئن پيدا كنم ميري خونه آقابزرگت. اصلا چه معني داره چپ و راست واسه من دم از استقلال ميزني؟ مگه خونه ی آقابزرگت چشه؟

نگام رنگ تعجب گرفته تو صورت شادمهر بالا پايين شد و گفتم:

ـ قبلا ...

شادمهر ـ قبلا آقابزرگتو نمي شناختم.

ـ آهان، اون وقت تو همين دو تا جلسه ی تجاري باهاش شناختيش ديگه، نه؟

نيشش يه وري شد و بالاخره دل كند از نگاه به اون اندام تك و نفس منو آزاد كرده برگشت تو اون صفحه سبز نمي دونم بين كجا و كجا مسابقش.

مهسا ـ ترانه بريم ديگه. اومده بوديم فقط شاديو ببينيم.

شادي جنگي دویيده بيرون جلومون كتاب برعكسي تو يه دست گرفته و تو اون يكي گوشي فشرده گفت:

ـ جون من؟ الهي درد و بلات تو سر يكي يكي اين آكله هايي كه هي ميان و ميرن.

اشاره چشميش هم به شادمهر ضميمه شد و نيش من چاكيد و مهسا تو هم رفت. اي دردت تو جونم. باور كن اين نكبت جلو روت فقط به درد يه بار ديد زدن مي خوره و لا غير. شادمهر پشت شادي قرار گرفته، پس گردني حرومش كرده، يه فحش جد و آبادي و بي فرهنگي مخصوص خودش بارش كرده، شوتش كرد طرف اتاق و گوشيش هم قرنطينگي تو مشت خودش فشرد و باز غرق فوتبال زير چشمي مهساي نكبت امروز زيادي جيگر شده رو از نظر گذرونده گفت:

ـ شام سفارش دادم.

يعني كه چي؟ برو بمير داداشم، من نمي ذارم، نه، نمي ذارم. مهسا تكرار من نيست.

مهسا بي خيال اون همه نخ دادناي تابلوی شادمهر رفت طرف اتاق شادي و من موندم و پوزخندم و شادمهر حرص خورده بابت اولين بار دست رد به سينه خوريش. خوردي داداشم؟ مونده تا آدم شدن. نفس كم نياري برادرم. مهساي برگشته از اتاق، باز رد نگاه شادمهرو به خود كشيد و من حرص خوردم از اون تيشرت ساده؛ ولي زيادي رو تن مهسا خوشگل.

مهسا ـ من قرار دارم واسه شام. ترانه اگه تو مي خواي بمون.

مي مونم و حرص خوردن رو سينمايي با بازي شخصيت اول يعني شادمهر مي بينم. فك شادمهر چفت شده باز نگاش رفت طرف اون صفحه سبز و چند تا آدم علاف دنبال يه توپ دویيده.

***

لقمه به زور خاتون تو حلقم چپونده شده رو قورت دادم و رو به آقابزرگ زیرچشمی لیلیشو دید زده گفتم:

ـ نچ نچ، آخه آدم به زنش هم چشم ناپاک می اندازه؟ قباحت داره والا.

آقابزرگ ـ دلم خوش بود اون مزاحمو دکش کردیم رفت، حالا یکی دیگه شده بلای جونم.

ـ آخه من فدات شم، دلت میاد؟

لبخندش زیرپوستی واسه من آشنا نیومده رو لب خورده شد و خاتون هم تکرار مکررات کرده تشر زده به آقابزرگ مثلا و تو دلش قربون قد و بالاش رفته گفت:

ـ اذیت نکن بچمو فاروق.

آقابزرگ این بار اون زیرپوستی قبل از رونمایی رو لبش خورده رو بروز داد و کش داد اون لبا رو گوش تا گوش و خاتون این بار رو به من ناز اومده واسه آقابزرگ گفت:

ـ الهی دردت تو جونم، انقده خوشحالم که الان پیشمی.

ـ الهی من فدات شم، نباش دیگه. نیگا آقابزرگ چه حرصی می خوره؟ جا من طرفدار فاروقت باش. در ضمن من تا آخر ماه یه خونه خوب و درست درمون که پیدا کنم، رفع زحمت می کنم و شما دو تا لیلی مجنونو می ذارم که به هندی بازیاتون برسین.

آقابزگ دست برده به عصاش، من عاقبت اندیشی کرده واسه اون دست بردن به عصا، عین جت بلند شده از جا، شانس آورده بابت نخوردن اون عصای آب طلا به ملاج مبارک دوییدم طرف در و گفتم:

ـ جستم فاروق خان.

آقابزرگ ـ یه بار دوبارش شاید جسته باشی، بار سومو دیگه عمرا بتونی بابا.

خندیده گفتم:

ـ خداحافظ، تو نبود من بهره ی کاملو ببرین.

باز حرص الکی و لبخند واقعیش. آقابزرگم من تو اون چهار سال نبود کنارت دلم پوسید تو همه حجم بی کسی و بی پشت و پناهی. از در زده بیرون یه ماشین جلو پام ترمز کرده نگام کشیده شده به شیشه پایینش، تو اون سرما پسرعمو جانو زیارت کرده، اخم تو هم کشیده و گفتم:

ـ این جا چی کار می کنی؟

ـ سلامتو خوردی دیگه، نه؟

ـ سلام، خب این جا ...

ـ علیک سلام، سوارشو با هم میریم.

ـ واسه چی؟

ـ یخ نزدی اون بیرون؟ میگمت می رسونمت دیگه، یه مسیریم.

دستم بند دستگیره شد و بعد بستن اون کمربند گرم شده تو گرمای ماشین آخرین مدلش گفتم:

ـ نذر داری؟

ـ چی؟

ـ میگم نذر داری که اومدی دنبالم؟

یه کج خند قاطی فیگور کلاس رانندگیش کرده گفت:

ـ گفتم یه کوچه فرقمونه، یه محبتی در حقت کرده باشم.

ـ آهان.

ـ حالا که باز عزیز آقابزرگ و خاتون شدی چه مزه ای داره؟

ـ بد نیست؛ یعنی خوبه؛ ولی نه من ترانه چهار سال و خرده ای پیشم، نه اونا اون آدما. من طعم استقلال چشیدم، بد هم بهم مزه داده، دیگه نمی تونم خودمو با ابن سبک زندگی وفق بدم. یه جورایی از همون بچگی تو خونه ای بودن که پر از رفت و آمده و زندگی شخصی توش محدود دلزده بودم.

ـ واسه همین به اون سرعت عاشق شدی؟ تا از اون خونه پر رفت و آمد بیرون بیای؟ 

ـ چی تو زندگی من واسه تو معماست؟ بگو واست حلش کنم.

ـ تو که این قدر دم از عشق می زدی، چرا ازش جدا شدی؟ شاید هم اون نخواستت. درسته؟

خرد شده از بار تحقیر نفرت بار حرفاش، نگاه لبریز اشکمو دادم قاطی ماشینایی که از کنارمون می گذشتن.

ـ ترانه من منظوری ...

ـ داشتی، من عادت کردم، راحت باش.

ـ واقعا منظوری نداشتم، ببخش.

ـ وای باید باورم بشه يکی یه دونه نوه پسری خاندان فرزین داره ازم عذر می خواد؟ مهربون شدی.

ـ چرا جلوی من هی گارد می گیری؟ من با تو دشمن نیستم.

ـ دوست هم نیستی؛ پس سرت به کار خودت باشه.

ـ چرا؟ چون یه سوال درباره اون عوضی کثافت پرسیدم؟

داغ کردم، دلم به هم خورد، صدام لرزید.

ـ مواظب حرف زدنت باش.

ـ چرا؟ چون به اون آشغالی توهین کردم که تو رو عین یه تیکه آشغال از زندگیش پرت کرده بیرون؟ بزرگ شو ترانه، اون عوضی لایق فکر کردن هم نیست. خر بودنو بذار کنار، يه بار خرش بودی، واسه هفت جد فامیل بسه.

ـ بزن کنار، میگمت بزن کنار.

قفل کودک زده، سرعتشو بالا برده، منو به مرز جنون رسونده داد زدم:

ـ تو چرا یهویی اومدی وسط زندگی من؟ چی از جونم می خوای؟ مگه من باید بلا کش کارا و غلطای تو باشم؟

ـ من یه چیزی می خوام، به اونم می رسم. گاماس گاماس. بچه ی خوبی باش ترانه. من به هر دومون فکر می کنم، نه فقط به خودم. همه اون گذشته ای که تو رو از همه چیزایی که حقت بوده گرفته رو بنداز دور. این بار دوستانه گفتم، دفعه دیگه نمی دونم چطور قراره حالیت کنم. حتی رفاقتت با شادمهر و امیرعلی هم غلطه.

ـ زندگی شخصی من به تو هیچ ارتباطی نداره، مطمئنا امیرعلی تقاضای کار منو تو شرکتش رد نمی کنه.

ـ بچه ای ترانه، خیلی بچه ای. جا خالی دادن کار بچه هاست، تو اهل وایسادن پا حقت نیستی.

ـ چی عایدت میشه بابت چزوندن من؟

ـ گفتم که من فقط به خودم فکر نمی کنم، دارم به حق خودم و خودت كه ازمون گرفته شده فکر می کنم.

ـ جمع کن بابا دلت خوشه. چه حقی؟ چه کشکی؟ دیدی که آقابزرگ منو هیچ وقت دور نزده. تو فقط استاد اینی که منو بچزونی.

ترمزش تو پارکینگ شرکت زده شد و من راحت شدم از اون اتاقک پر از هوای مسمویت فکری. قدمام تند شد طرف آسانسور.

ـ ترانه؟!

درد و ترانه. ترانه دیگه اون دختر هجده ساله ی پا عقیدش یه پا وایساده نیست. این ترانه از جنس چینی بند زده هاییه که بار دوم شکستنش همون دیگه فاتحه خونیشه. ترانه امروز دیگه جون معماهای زیركانه پسرای اطرافشو نداره. ترانه اين روزا هست که دیگه ترانه نیست. در به روش بسته شد و دیدم حرکت لباشو كه با حرص که می گفت:

ـ کله شق.

***

مهسا كنار اميد نشسته و از خاطرات لوس دانشجوييشون بهره كاملو برده و شادمهر حرص داده بابت اين كه كافي شاپ قحطي آورديمش يه نيم نگاه بهم انداخت و يه لبخند هم چاشنيش. آهان، دوزاريمون هم راس و ريس شده تو جاش افتاد و ملتفت اصل قضيه يعني همون حرص دادن و سگ محلي به شادمهر شديم. نه بابا، اينم بلده. شادمهر نفس پر حرص تو گوشم ول داده گفت:

ـ اين پسره ی عنتر كيه؟

ـ واي نيگا چه خوش تيپه، هم كلاسي مهسا بوده. خبرشو هم دارم كه يه تمايلاتي به مهسا داره. شكيلا رفيق مهسا رو ميگما، مي گفت عينهو چي تو دانشگاه خاطرخواه داشته.

ـ بدت هم نيومده شما.

ـ نه والا، كيه كه از همچين تيكه اي بدش بياد.

ـ ترانه زر بزني بلند ميشم هم تو رو چپ و راستت مي كنم هم اون لگوري نفهمو. عوضي، ولش كنن تا تو صورت طرف ميره.

ـ شادمهر چشات درست مي بينن؟ بنده خدا كه انقده آقا نشسته.

ـ آقا؟ آره ديگه، آقايي به همين مو تو هواست ديگه نه؟

ـ گمشو، مدل مو به اين نازي.

ـ ترانه!

خفه خون گرفته باز نگامو دادم طرف اميدي كه هرچي ازش تعريف كرده و نكرده بودم رو نااميد كرد. خدايي عينهو بز مي مونه. مدل مو هم كه نگم، همون يه چي در حد انيشتين ديگه. اي درد بگيرن اين هنريا كه آبرو واسه هنر جا نمي ذارن چپ و راست. سنگيني دستي رو شونم و كشيده شدن همزمان نگاه من و شادمهر به دسته و لبخند كجكي حسامي كه نمي دونم وسط سگ محلياي مهسا و حال به همزنياي اين اميد مو عين دم موش بسته از كدوم گوري نزول اجلال فرمود.

حسام ـ سلام.

شادمهر هنوز ميخ اون دست رو شونم سنگين شده زير لبي خودشو در مقام دشمن واسه حسام تراشيده جوابي داد و جاي اون صاحب دست سنگين شده رو شونم ديوار منو كوتاهتر پسنديده، چشم غره حوالم كرده، حاليم كرد كه ما با هم تنها رو صد درصد ميشيم.

ـ سلام، اين جا چي كار مي كني؟

مهسا جاي اون كنار من لم داده و تيپ اسپرت زده گفت:

ـ هيچي بابا، اس داد بهم كه كجاييم، منم گفتم پاتوقيم.

اي پاتوق تو سر توی نفهم خاك تو سر. همون شادمهر لياقتت خراب بشه كه من نفسي تازه كنم از دستت. آخه شادمهر كه همين جوري واسه من بندري ميره رو چه به حسام ديدن بد مدله روش حساسيت داشته؟ حسام صميمي تر و حرص درآری تر از هميشه دست پشت صندلي من انداخته و من هم سيخ نشسته، لب زده به ليوان لب زده ی آب پرتقال من با نگاش رصد كرد لاقيدانه اون اميد مو مدل انيشتيني رو.

حسام ـ فرهاد سراغتو مي گرفت. مثل اين كه با تور دارن ميرن كيش، گفتن تو و مهسا باهاشون برين.

شادمهر خودشو دخيل كرده گفت:

ـ آره، فكر خوبيه. من و شادي هم وقت آزاد داريم.

حسام ـ منم يه چند روزي مي تونم به خودم مرخصي بدم.

شادمهر ـ حس نمي كنم تو اين پروژه وقت آزاد به اون صورت داشته باشي.

يعني تو غلط مي كني بخواي همراه ما بياي. نه كه آقا رو شخصا دعوت كردن، مانور هم ميدن، والا.

حسام ـ كاويان هست. من اصولا زياد خودمو درگير نمي كنم.

اين جنگ پنهان شادمهر و حسام گونه بد رو مخم تاتي ميره. يكي هم نيست بگه اين دو تا چه مرگشونه.

ـ چه خبر از شادي؟ گوشيشو گرفتي ديگه دلمون داره مي پوسه.

شادمهر ـ دختره ی پررو كنكور داره، چپ و راست يا تو فيسبوكه، يا تو گوشي. ايني كه من مي بينم آبياري گياهان دريايي هم قرار نيست قبول بشه.

ـ ولش كن، چي كار به درس خوندن داره؟ يكي درس مي خونه واسه خودش كسي بشه، يكي درس مي خونه و مدركشو قاب مي كنه مي زنه به ديوار، يكي هم درس مي خونه بر فرض محال يه كاري پيدا كنه كه توش نون باشه. شادي مي خواد چي كار كنه؟

خنديده، سيگار ماركشو كنج لبش جا داده، فندك طلاشو يه تيك خرج كرده، بوي خوب سيگار تو بينيم پيچيد. اونم سيگار مي كشيد، حتي با استيل تر.

شادمهر ـ شادي درس مي خونه كه زحمتي كه اين همه سال واسش كشيدم باد هوا نشه.

خنديده، دلم رفت واسه اين همه پدرانه هاي برادرگونه شادمهر. مهسا خر همين كاراته ديگه، خاك تو سر خرش. حسام كنار گوشم هنوز با اون ليوان لب زده آب پرتقالم گفت:

ـ چته واسم قيافه گرفتي؟

محلش نداده، نفس ول دادم بابت رفتن اميد و مهسايي كه به جمع برگشته با لوندي تو ذاتش پيدا گفت:

ـ چقده ماهه.

نيش من تو هم كشيده، حسام نمي دونه چطور خنده ول داده، شادمهر پر حرص و پوزخند به لب. آره از جهاتي ماهه، اونم با اسلايد نزديك.

مهسا ـ ترانه انقده وضعشون توپه. ميگن باباش همين يه پسرو داره.

شادمهر ابرو بالا انداخته پوزخند ول داد باز و منم نيشم باز تو هم كشيده شد. خوب پول دارن چه ثمر؟ يه كمشو خرج اين قيافه داغون بچشون بكنن، والا!

حسام ـ اين آكله ها رو از كجا پيدا مي كني مهسا؟

مهسا ـ زهرمار.

حسام ـ ترانه دروغ ميگم؟ شادمهر جون دروغ ميگم؟

شادمهر واسه اولين بار نيش موافق چاكونده واسه حسام گفت:

ـ نه داداش. انگار همچين دستگاه كموانت يه دور سر و ته رو يارو رد شده بود.

مهسا حرص زده بابت اين تحليل هاي واقعا بي شعورانه؛ ولي واقعي آقايون گفت:

ـ حالا از شما بهتره، مهم اخلاقه.

حسام ـ مباركه ايشاا...، حالا من كي دايي ميشم؟

دهنم افتاده از اين همه غيرت خرج شده بابت خواهرش به زور جمع شد و نيش شادمهر هم تو هم كشيده. اين ديگه كيه؟ مهسا خنديده فنجون قهوه به لب نزديك كرده گفت:

ـ من اصولا چند سال اولو به خودم و خودش مرخصي ميدم.

حسام ـ نه بابا، نكن اين كارو با ما. من دلم خواهرزاده مي خواد.

مهسا ـ حالا ببينم چي ميشه. اينم فقط واسه خاطر اين كه خاطرت خيلي عزيزه.

حسام ـ من همه جوره مخلص مرام اين آبجيمم.

مهسا ـ دوست دخترات هم اين جوري خر مي كني ديگه نه؟

حسام ـ نچ، قلقا مختلفه. نه شادمهر خان؟

شادمهر فكش چفت شده از اين همه غيرت خرج شده پسرعمو جان نيش زوري وا كرده گفت:

ـ من اهل قلق ملق نيستم. كلهمشون بابت همون آويزونيشون قلق اينا رو معافمون كردن.

حسام پوزخند زده نگاه زيرچشمي حوالم كرده گفت:

ـ پس دستت تو كاره.

مهسا سر پايين انداخته، دل منو خون كرده، حال منو از داداشش به هم زده، پر حرصم كرده دادمو درآورد.

ـ بسه ديگه. واسه من آمار ول ميدن. نه كه افتخار داره.

شادمهر ـ شما ببخش خانوم.

دلم بي خيال مهسا واسه اون همه شيطنت داداشم رفته خنديدم و حسام نگاشو سنگين كرد رو صورتم و تو حواس پرتي شادمهر بابت تماسش سر كرده تو گوشم گفت:

ـ چه نيشت هم واسش ميره.

لبامو غنچه كرده جلو دادم بابت حرص درآري و خنديده گفتم:

ـ دوسش دارم.

اخماش تو هم دویيد و نگاش رو لباي بابت حرص درآريم ثابت موند. حرصت گرفت پسرعمو جان؟ دوسش دارم.

***

چمدون دنبال خود كشيده آخرين سفارشاي به جون فرهاد شده رو چك مي كردم تا دست بر قضايي خاتونم يادش نره يه واوي اين وسطا. نسترن هم خنده كنون آبميوه خاتون دهشو بالا مي رفت و خانومونه و پر ابهت واسه آقاي بدبخت و زيردست خاتونش چزيده چشم و ابرو ول مي داد. مهسا هم كه با گوشي درگير تو مراسم اداي نذري بود كه يه هفته اي بابت نيومدن مهديس همرامون يه بند دخيلشو به همه امامزاده هاي داشته و نداشته تهرون بسته بود. حسام هم يه وري لم داده، دونه دونه پره پرتقال مي داد بالا و خيره خيره ما رو رصد. زنگ در خورده، جنگي خود رسونده به آيفون، لبخند ول دادم به تصوير عينك دودي دار شادمهر و شادي. كليدو زده تو ايوون منتظر شدم و شادمهر با كلاس، لبخند شيك آقامنشي رو لبش ول داده، همون مختص مواقع ديدن بزرگون قدم برداشت طرف من و خاتون از اول ديدن شادمهر و شادي يه ريز زير لبي قربون قد و بالاي خوشگلشون رفته. خاتون هم بله! مهسا رو من نمي دونم چرا خرده گيريشو مي كنم، والا! شادي هم جودي ابوتانه سعي در همگام سازي قدماش با قدماي داداش، خنده كنون دستي تكون داد و شادمهر از همون زير عينك دودي چشم غره رو رفت و شادي هم دستش شل شد و هم خندش!

با بهترين ژست سراغ داشته از خودش عينك دودي برداشت و خم شده دست خاتونو بوسيده، دهن منو شش متر وا انداخته، لبخند چاشني اون صورت ته ريش دار، منو ياد اون انداز، رو به خاتون و منو آدم حساب نكرده گفت:

ـ سلام، احوالتون؟ به خدا ببخشيد، دائم مزاحميم.

خاتون لبخندش تمام به تمام وا شده، نگاه از صورت جذاب مهسا كشش نكنده گفت:

ـ نه مادر، اينا چه حرفيه؟ خونه ی خودته.

شادي هم خودشو يه نموره واسه خاتون لوس كرده دست انداخته گردنش با خاتون رفتن داخل و من موندم و شادمهر واسه من تيريپ چاي شيرين برداشته.

ـ چيه؟ مشكليه؟

ـ راحت باش جون ترانه. مي خواي نريم كيش، تو اطراق كن اين جا.

ـ بد فكريم نيست؛ ولي خب همه رو اين سفر حساب كردن.

ـ روتو برم. اين خانوم خوشگله خاتون من بودا. تاكيد مي كنم فقط خاتون من.

با دست پشه مزاحمونه، منو كنار زده رفت داخل و منم وصله ناجوري و خنده رو لبم دنبالش. شادمهر دست با آقابزرگ رد و بدل كرده، كنارش جا گرفته سر كرده تو گوشش يه چيزايي مي گفت و چشماي حسام و فرهاد هم درگير اين صميميت عجيب آقابزرگ اكثرا به جز فرزنداشو آدم حساب نكرده بالا پايين شده، فوضولي ساطع مي كرد. مهسا تو گوشم سر كرده گفت:

ـ داري آقابزرگو؟

ـ دارمش. شادمهره ديگه!

مهسا ـ چه جايي هم وا كرده تو دل همه. مامانم از همون عروسي اين شادمهر از دهنش نمي افته.

ـ خوشم مياد همه فاميلي عاشق يكي ميشين.

مهسا ـ نه كه خيلي آدمه.

ـ تو هم عاشق همين غير آدمي ديگه.

مهسا ـ بره بميره.

اون نيش باز ته بره بميرش هم كه من اصلا نمي دونم كدوم صيغه صرف شده هست كه ديگه، نه؟ آره جون خودت.

فرهاد ـ بچه ها بهتره ديگه راه بيفتيم. به ترافيك مي خوريم، دير به پرواز مي رسيم.

شادي ـ چرا خاتون جون شما با ما نمياين؟

يعني چايي شيرينو نابود كرد اين نيم وجب قد و بالا. مهسا باز سر كرده تو گوشم گفت:

ـ مي بيني چه خواهرشوهرم نمك داره؟

ـ چه خودتو هم فاميل مي كني. گفتم كه ...

مهسا ـ ولمون كن بابا، بذار حداقل با خيالش خوش باشيم.

دردت تو جونم، همين خيالاس كه مي زنه پدر صاب بچه رو در مياره ديگه.

***

دستش رو شونم سنگيني كرده نگاشو داد به مجله تو دستم و گفت:

ـ بهت نمياد اهل اين چيزا باشي.

ـ مگه به اومدنه؟

حسام ـ پ به چيه؟

ـ زندگي يادم داده از رو قيافه قضاوت نكنم.

حسام ـ واسه خاطر اون ...

ـ ميشه تمومش كني؟ حداقل دلم خوش بود چند روز از دست حرفاي بي سر و تهت راحتم.

حسام ـ از چي فرار مي كني؟ از واقعيت؟

ـ از تو ... از تويي كه فقط بلدي با روان يه آدم بازي كني. من اون گذشته رو به با حرفاي تو گذروندن ترجيح ميدم. واقعيت من هم تلخي داره، هم شيريني. بي خيالم شو، خواهش مي كنم.

عجز صدامو شنيده، نگاشو همون جور زوم كرده تو چشام، پوزخند قاطي لبش كرده گفت:

ـ مشكل از تو نيست، مشكل از اين جاته.

ضربه زده تو پيشونيم با انگشت اشاره خواست باز واسه من نطق غرا بياد كه صدا شادمهر شك قاطي لحنش كرده نگاه جفتمونو برگردوند طرفش.

شادمهر ـ ترانه اين جايي؟

ابروهاش تو هم كشيده شده به انگشت اشاره رو پيشونيم بود و حسامي كه مثل مزاحم نگاش مي كرد.

ـ داشتم مي اومدم.

شادمهر ـ بهتره بريم.

منتظر من شده نجاتم داد از اون انگشت اشاره به پيشونيم زده و حالمو از خودش به هم زده. سر كرده تو گوشم گفت:

ـ با اين پسره چي مي گفتي؟

ـ هيچي، چيز خاصي نبود. چته شادمهر؟

ـ خوشم نمياد ازش. نگاش بهت يه جوريه.

ـ چه جوريه؟

ـ يه جور ناجوريه، رو مخه.

راستي حرفت بد واقعيه داداشم، رو مخه. با همه باكلاسيش بد رو مخه. به كنار مهسا و بقيه رسيده فرهاد گفت:

ـ كجا بودي؟ حسام كو؟

ـ داره مياد.

فرهاد يه چي دم گوش نسترن گفته نسترنو خندوند. من هم از اين خنده ها داشتم، كم داشتم؛ ولي داشتم. فرهاد مديوني. نه به من، به همه حسرتاي با رفتارت تو وجودم ريخته مديوني.

***

با مهسا و شادي هم اتاقي شده به سقف بالا سرم خيره صدا مهسا رو شنيدم.

ـ بيداري؟

ـ اوهوم.

ـ ترانه به نظرت حسام يه مرگيش نيست؟ يه اتفاقي داره مي افته، من مطمئنم. يه چي كه بد داره رو مخم تاتي ميره. دلم شور مي زنه. نمي دونم چرا حس مي كنم تا ته امسال يه اتفاق بد واسه يكي از ماها مي افته.

ـ خب اين چه ربطي به حسام داره؟

ـ حسام ساز ناكوكشو كوك كرده. تا جايی كه يادمه از وقتي برگشت، حرف اين كه بايد با مهديس ازدواج كنه تو خونه بود، اونم هيچي نمي گفت، منم مي گفتم به چي مهديس دل خوش كرده؛ ولي چند وقتيه جنگ اعصاب تو خونه راه انداخته كه مهديس نه. نميگم اشتباه مي كنه، پشتشم؛ ولي پشت اين جنگ اعصابه يه چي هست. حسام طمع پول آقابزرگو بد داره. يه جوايي مثل خود آقابزرگه؛ ولي اين از سر باز زدنه. جديدا داره معادله هايي كه يه عمر در موردش داشتمو به هم مي ريزه. پای يكي وسطه. يكي كه بد دل داداشمو برده. بايد باشه؛ وگرنه بي دليل كه نميشه.

ـ مهديسو نخواستن دليل اين كه كسيو بخواد نيست. مهسا هر كسي حق داره واسه زندگيش تصميم بگيره.

ـ نه ترانه، من مي شناسم حسامو. يه مرگيش هست. به اين يه مرگه هم بد دلم گواهي بد ميده.

ـ سخت نگير.

ـ چند روز پيش شنيدم داشت به بابا يه چيزايي در مورد تو مي گفت. نمي دونم چي؛ فقط اسم تو قاطيش بود. بابا هم ناراحت بود.

ـ بي خيال دختر، از خودت بگو.

ـ ترانه شادمهر داره بهم نزديك ميشه. حس مي كنم.

ـ مهسا نميگم بهش نزديك نشو؛ فقط ضربه نبين. مثل من نشو. شادمهر به قول خودش تا وقتي كه عاشق نشه، مرد زندگي نميشه.

ـ مي بيني چقدر همه دوسش دارن؟ حتي بابا هم ازش تعريف مي كنه. مثل اين كه خيلي خرش ميره.

ـ به خاكي بودنش نگاه نكن، يه چيه در حد بابا مهدي و اون و اميرعلي. شادمهر واسه همه دوست داشتنيه.

ـ چي شد كه با هم رفيق شدين تا اين حد؟

ـ قبل ازدواج به هر روشي شد، خواست نذاره عقد من و اون سر بگيره، بعدش هم كه گفت اگه كاري از دستش برنمياد، حداقل می تونه واسم برادري كنه. دووم نياورد، خريتامو دووم نياورد كه رفت. وقتي واسه دومين بار هم با صورت كبود ديدم، نتونست بمونه و داغون شد. خواست بزنه تو گوشم، نتونست، دلش نيومد.داد زد سرم كه چرا خودتو راحت نمي كني، گفتم من بدون اون راحت شدن تو كارم نيست. مهسا خر بودم؟

ـ تو خانوم بودي. خانومي خرج دادي؛ ولي چرا؟ چرا يهو بريدي؟ تو كه اين آخريا دلت گرم شده بود. تو كه مي گفتي نهال زندگيت داره پا مي گيره. تو كه مي گفتي يه چيزي داره يه چيزاييو عوض مي كنه. چي شد اون چيزه؟

نابود شد اون چيزه. يه حرفايي رو بايد گفت؛ ولي قلبم نمي ذاره. بغض مي كنم بازم. يه حرفايي رو بايد گفت؛ ولي قلبم نمي ذاره. چقدر دور شد ازم. يه حرفايي رو بايد گفت ولي قلبم نمي ذاره. چقدر تلخ بود؛ مثل زهرمار.

***

كارتو تو دستش بالا پايين كرده گفت:

ـ اسمش هم باكلاسه.

چشم و ابرو اومده باز زل زدم به كشتي يوناني و مهسا و نسترن نديد بديد بازي در آورده آخرين مولكول كارت اون پسره مثلا با پرستيژو زير و رو كرده ذوق مرگي كردن و نسترن گفت:

ـ مامانش فداش شه. "سورنا مديرزاده" فاميلو دارين؟

مهسا ـ غلط نكنم، اينا جدشون به آموزش پرورشيا مي خوره.

ـ نديد بديدين چقدر!

مهسا ـ قربونت برم، آخه اين جور چيزايي واسه توی نكبت بعيده. حالا گاهي يه دري به تخته مي خوره، يكي جو مي گيرتش واست دمي تكون ميده كه دليل نميشه تو تيريپ اعتماد به نفس برت داره و فكر كني كه ممكنه تو جاده ی سنگلاخي زندگيت، ماشين مدل بالاتري جلو پات بزنه رو ترمز.

نسترن ـ اينو راست ميگه. مثلا تو فكر مي كني اگه من خودمو ننداخته بودم به فرهاد، كسي ديگه مي اومد منو ورم داره؟ عمرا! يه عموی شما دو تا مغز خر خورده بود تو زندگيم كه منم تنورو داغ ديدم نونو چسبوندم.

مهسا ـ تو كه نچسبوندي، ايزوگام كردي.

فرهاد به كنارمون اومده گفت:

ـ چي ميگين دو ساعته؟

كم كمك هم نگاشو داد به كارت تو دست نسترن و نسترن با لبخند خيره شده بهش.

فرهاد ـ اون چيه دستت خانومم؟

نسترن ـ هان؟ چيزه ... كارت تبليغاتيه ... از اينا كه تو تهرون سر چهارراها ميدن. حالا اين جا بدون ماشين ميدن دست خود آدم.

فرهاد فهميده خانومش هل كرده، خواست كارتو بگيره كه مهسا نذاشته چنگ انداخته كارتو گرفته و نگرفته، كارت افتاد دست يكيو و نگاه چهار تايي ماها هم كشيد سمتش. فرهاد لبخند پيروزي به لب، مهسا اخم كشيده تو هم، نسترن لب فشره از ترس به هم، منم شوكه شده خيره به اون.

***

شادمهر - نه مثل اين كه شمارش هم رنده.

جاي من هم واسه مهسا شاخ و شونه اومده دل خوني جا گذاشت از بابت اين همه استرس داده به وجود ماها.

فرهاد - حالا اين نر خري به اين باكلاسي كدوم از شماها رو آدم حساب كرده كارت ويزيتشو داده بهش؟

مهسا ايشي كرده، بيني چين داده، نيمرخ و گوشه ی چشم ارزوني فرهاد كرده و گفت:

- خيليم دلش بخواد.

شادمهر عينهو گاو نگاش موند رو اين ري اكشن هاي حساس خل منشانه تيريپي مهسا و شادي هم شيطون و چشمك رو بهم با حروم يه سقلمه به پهلو شادمهر داداش داغون كرده ريز خنديد.

شادي هم كم خر نيست، والا! اينم مثل اين مهساي لا گور مرده دلش به زن داداشي مهسا خوشه.

حسام كنارم وايساده آروم گفت:

- كيساي خوبي به تورت مي خورن.

- تا كور شود ...

- اينا كوري نداره، يه جو غيرت داره. بهتره زيادي اهل شيطوني نباشي.

- اون وقت كي تعيين مي كنه؟

- تعيين كه نه يه جور اخطار فرضش كن. من عادت ندارم چشم كسي روي داشته هام باشه!

دلم پيچ خورده، دهنم تلخ شده و شقيقم نبض گرفته. داشته ها؟ چشم كسي روي داشته ها؟ داشته هاي تو؟

***

آفتاب رو صورتم چتر انداخت و دستم سايبون چشمم شد. صورتمو يه وري كردم و باز هم بي خيال آب بازي و در دهاتي بازي جماعت نسواني شدم كه يه جو آبرو هم واسه ما ذخيره منبع نكرده بودن.

دست فرهاد چهار تا شاخ موي افتاده تو پيشونيمو كنار زد و من حل شده تو اين ناز كشيدناي زير پوستي رفيق همه سالاي كودكيم گفتم:

- فرهاد؟

- هوم؟

- خوشبختي؟

نديده حس كردم اون گوش تا گوش باز شدن لبا و خيرگي به اون منبع اون كشاكش و ...

- بيشتر از اوني كه فكرشو بكني.

- پس باهاش كنار اومدي.

- آره با عشقش كنار اومدم. نسترن واسه من خونسرد يه عالمه گرماست، به بودنش تو زندگيم نياز داشتم. نسترن براي من بهترينه. اون قدر عاشقه كه من جلوش كم ميارم.

- نگار چي؟ نگار رو تونستي فراموش كني؟

- نگار يه اشتباه بود، يه بخشي از زندگي. فراموشي يه بخشي از زندگي هم سخته. اشتباه ها قشنگ نيستن پس نبايد نگران اين باشيم كه با فراموش نكردنشون بازم تكرارشون مي كنيم. يه جور سرمشقه. من با نسترن خوشم، چه خيالي به نگار؟

- خوشحالم! بچه كه بودم فكر مي كردم تو ميشي دومادم، چقده خل بودم!

صدای خندش تو صدای برخورد موج به دريا گم شده و گفت:

- حسامو چي؟

- حسامو چي چي؟

- ميگم بچه بودي نظرت در مورد حسام چي بود؟

- نمي دونم، ياد ندارم. تو بچگيِ من فقط تو و مهسا پر رنگين.

- ولي من از همون بچگي تو فكر مي كردم تو و حسام ميشين يار غار هم.

- چرا؟

- شايد يكيش بابت همون ناف بُر بودنتون بود، يكيش هم بابت اين كه هم تو واسم عزيزترين بودي و هم حسام برام مثل برادر. تو و حسام از همون بچگي انگار مال هم بودين؛ كي فكرشو مي كرد تو اين جور، اون اون جور ...

- مگه اون چشه؟

- آقابزرگ مهديسو انداخته جلو تا حسام لا منگنه قدرت آقابزرگ بمونه. آقابزرگ مي دونه يه دونه نوه پسري اعتماد دار بهش هم اگه از اين خونواده ببُره حرفش ديگه واسه هيشكي خريدار نداره. يادته چطور برت گردوند؟ اون سياستاي خودشو داره. اون فكر مي كنه حتي اگه مهديس لياقت تنها نوه ی پسريشو نداره ولي بازم محكم مي كنه ارتباطشو با خونواده. اون نمي خواد حسامو از دست بده. حسام واسه اون همون فردينيه كه از دستش داد.

- حالا اينا به من چه؟

- ربطش به اينه كه من امروز تو نگاه حسام چيزي رو مي بينم كه كه يه عمر دور و بريام تو نگاهشون ديده شده. حسام امروز يه مرگيش هست؛ يه مرگي كه زيادي باب دل منه. ترانه هيچ وقت نذار حقتو ازت بگيرن. نذار مثل حرف ارثت بشه كه يه مشت لاشخوري مثل بهمن سرش خيمه زده باشن. ترانه وايسا پای همه چيزايي كه حقته. نمي دونم حسام تا كجا مي خواد پيش بره، ولي ته تهش همونيه كه من فكر مي كنم. حسام نمي ذاره كسي مانع رسيدن به حقش بشه؛ حسامه ديگه.

سرمو از رو پاش بلند كرده نگامو دادم به قهوه اي نگاش. فرهاد امروز چه گيري داده به حسام! فرهاد دو پهلو كه حرف مي زنه آدمو از زندگي سير مي كنه. 

***

جبر دماي هوا با بعد از ظهر زمين تا هوا تفاوتش بوده و حاكم شده شالو بيشتر دورم پيچيدم.

- اين جا چي كار مي كني؟

ترسيده دستم چسبيده به قلبم، ولي نگامو نكندم از اون همه آب رقصيده زير نور ماه.

- عادت داري مزاحم خلوت كسي بشي؟ 

كنارم رو تخته سنگ نشسته. نگاشو به جا اون همه رقص زير نور مه خيرگي نيمرخم كرده و گفت:

- تو هم عادت داري شب و نصف شب از ويلا بزني بيرون؟ بايد دست و پاتو به تخت بست؟

طنزي لحنش ديگه چه صيغه ايه؟

- تو چرا شبگردي مي كني اون وقت؟

- فكر كن از سر بي خوابي.

- يا شايدم به هم زدن خلوت يكي.

- خلوت كني كه چي بشه؟ تو گذشته دنبال چي مي گردي؟ چرا به آيندت فكر نمي كني؟

- آينده رو كي ديده كه من نوعي بخوام بهش فكر هم بكنم؟ گذشته ی آدماست كه آيندشونو مي سازه. چرا به گذشته فكر نكنم؟ وقتي گذشته برای آدم يه چيزاي حل نشده داشته باشه فكر درگيرش ميشه. گذشته، خوب يا بد مال منه.

- خاكستر زير و رو كردن نداره.

- چه اصراريه زندگي دو ساله منو خاكستر بدوني؟

- چون آتيشت زده؛ چون خاتوني رو آتيش زده كه اشك ريختنش فقط واسه توئه. ترانه خاكستره، خاكستر. باور كن اون زندگي تموم شد.

- منم نگفتم تموم نشده فقط ميگم فرار كردن از گذشته هيچ فرقي با ترسيدن ازش نداره. من و شوهرم ...

- شوهر سابقت، مثلا شوهر سابقت!

- باشه بابا فهميدم نكته سنجي! من و به قول تو شوهر سابقم تونستيم با همه ی سختيا رو پامون وايسيم؛ شايد جدا از هم ولي تونستيم. زندگي با اون هر بدي كه داشت اين خوبي رو داشت كه به من ياد داد همه زندگي خونه باغ آقابزرگ و اتاقِ همه چي تموم من و تختخواب گرم و نرمش نيست. زندگي رو ميشه ساخت حتي با جيب خالي! سختي داره ولي مزش بيشتره، قدرش بيشتره.

- آرماني نشو ترانه. تو همه ی زندگيتو كردي اون دو سال نحسي كه با اون مرتيكه لجن زير يه سقف زندگي مي كردي. ولش كن، خاطراتشو ول كن.

- به تو چي مي رسه بابت اين ول كردن من؟

- فراموش كردن اون عوضي واسه من خيلي مهمه، خيلي! هنوز بچه اي ترانه، خيلي بچه بابت اين كه بهت حالي كنم پشت حرفام چيه.

- بگو، نكنه دري به تخته خورد و بابت حرفات بزرگ شدم.

- نه، نه حالا كه عين ديوونه هاي شبگرد خيره شدي به اين خليجي كه نمي دوني چي ازش مي خواي. فقط اينو بدون من اگه دست بذارم رو چيزي اون چيز بي برو بگرد بايد مال من بشه.

- مثل فاروق خان.

- من مثل هيچ كس نيستم. من حسامم، حسامي كه اگه يه بار گذاشت حقشو بگيرن دفعه دومي ديگه نداره. من به همه ی چيزايي كه مال منه مي رسم اينو يادت باشه! حالا بلند شو سرده هوا.

دستم تو دست بزرگ دراز شده ی طرفم گم شد. گرم شد، كشيده شد و فشرده شد. حسام تو چته؟ حسام اين روزا چشه؟ حسام مي ترسونيم. ندونستم چي شد، اما توي هر لحظه گير كردم. بابت همه نزديكيام مي ترسونيم. ندونستم چي شد، اما توي هر لحظه گير كردم. حسام داري چي به سر همه و من و خودت مياري؟ ندونستم چي شد، اما توي هر لحظه گير كردم. هميشه قصه سرعت بود، ولي انگاري دير كردم.

***

دندونام تو نبردي برابر، تن به تن و زور آزما به جون هم افتاده شاهد قدم زني اون دو تا كفتر ارواح خاك در خونه جفتشون عاشق بودن كه دست شادي نشسته رو شونم صداش تو گوشم مته وار فرو رفت:

شادي - مي بيني تو رو خدا چقده به هم ميان؟ ايشاا... مهسا بشه زن داداشم. واي اگه بشه چي ميشه؟

- نپكي از خوشي!

خنديده، باز رفت طرف شيشه هاي آكواريوم و من هر چي خط و نشون تو بيست و سه سال زندگيم بلد بودم واسه خانوم و آقاي نيش چاكيده و قدم زده اي كه معلوم نيست چطور بعد از اون همه پاچه گيري نرم برخورد مي كنن با هم كشيدم و سريع يه دو تا فحش ناموسي ملس دست اولي هم بارشون کردم. مهسا رو من نكشم كه ترانه فرزين نيستم جون داداش! شادمهر هم كه ديگه خودش بره بميره. والا!

- چيه تو لكي؟

- هيچي بابا.

- همون قضيه از دنده چپ بلند شدنه ديگه نه؟

- تو اين جور فكر كن.

- جمله بهتر بلد نيستي نه؟

- حسام اصلا حوصله جنگ اعصاب ندارم جون مهسا.

- پس واسه خاطر مهساست. نگرانشي؟ شادمهر بدك نيست، به درد غلامي همچين مي خوره. خواهر منم كه معلومه بد خاطر طرفو مي خواد. پس چي اين وسط واست ناجوره؟ شايد دلت پيش شادمهر گيره و نمي توني ببيني رقيب عشقي پيدا كردي.

خودش هم مي دونه كه اگه لحن شوخش نبود محال ممكن بود كه يه دندون سالم هم تو فكش بمونه.

- بعضي وقتا مي خوام يكي رو تا سر حد مرگ بزنم كه زوزه سگ سر بده. دقيقا الان از اون وقتاس، تو هم از اون يكيايي!

سرش عقب رفته، همه جذابيتشو به رخ كشيده، قهقهه ول داده و گفت:

- مال اين حرفا نيستي جوجه! چته؟

- تو چه گيري به من دادي؟

- برم به نسترن گير بدم يا شادي يا مهسا؟ مهسا كه خواهرمه و سرش هم شلوغه. نسترن هم كه اگه به شعاع دو متريش نزديك بشم فرهاد دك و دهنمو مياره پايين. شادي هم كه كلا دايره لغاتش منتهي ميشه به همون مهدكودك و ما گل هاي خندانيم! مي بيني جز تو كسي رو ندارم كه بهش پيله كنم، حالا چته؟

- من واسه مهسا نگرانم.

- شادمهر هم مثل همه پسرا. كمتر پسر هميشه پاكي رو پيدا مي كني. شادمهر حداقل مرديشو واسه تو به خونواده نشون داده. وضعش هم كه همه مي دونيم تركونده.

- همه چي وضع خوب نيست.

- واسه خاندان ما نود درصد قضيه س. سختش نكن ترانه، مهسا دوسش داره.

- من كشته مرده غيرتتم!

- غيرت يعني اين كه خواهرم واسه نرسيدن به چيزي كه مي خواسته خون دل بخوره؟ من مهسا رو بهتر از خودش مي شناسم؛ اون فقط واسه شادمهر سرخ و سفيد ميشه. اينا يعني چي؟

- عجيبي!

- خاصم، خاص بودن دليل عجيب بودن نيست. دركشون كن. شادمهر رو نمي دونم، ولي مهسا حق بودن با شادمهر رو داره.

مهسا هم داشته باشه، شادمهر با هوس سر تا پا مهسا رو رصد كرده نداره. شادمهر هنوز لمس عشق نداشته، نداره! لياقت نداره!

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

دستم دور لیوان آب آلبالوی خونگی مامان شهره تاب خورده، گفتم:

- دیگه چه خبر؟

بابا مهدی درگیر با اون رادیوی قریب به عهد دقیانوس متلاشی شده ی رو میز، سر بالا کرده لبخندی چاشنی صورت کرده و گفت:

- بی خبری بابا، تو چه خبر؟

- خبر که هیچی، فقط این چند وقته که خونه آقابزرگم برام سخته. تنهایی عادتم شده بود.

مامان شهره - ترانه بچه نشو! تنهایی خوب نیست. حالا خیال منم راحت تره. اگه می اومدی پیش خودمون که دیگه من خیلی خوشحال می شدم.

شادمهر - آقابزرگو که می شناسین، حرفش یکیه. ترانه جاش خوبه.

نگامو زیر چشمی غضبونه حوالگی شادمهر کردم و اونم از بابت دونستن عامل این غضب نیشی چاکوند.

شادمهر - از سایه چه خبر؟

بابا مهدی - درگیره، خیلی درگیره. جورکشی می کنه بچم. شیطونه میگه برم برش گردونم.

شادمهر خنده ول داده و گفت:

- خواهری می کنه شما ناراحت میشی؟

مامان شهره - خودش یه غلطی کرده باید تا تهش هم وایسه! به سایه چه؟

شادمهر - من فدای اون اخمت؛ خب چی کار کنه، نمی تونه که دست رو دست بذاره ببینه اون یارو اسمشو نبر تو گل گیر کرده باشه.

بابا مهدی - هر کی خربزه می خوره ...

شادمهر - من تسلیم، فقط اگه سایه هم برگرده دیگه اون ...

سرم پایین و لبم لبه ی ليوان گیر. حالا چه اصراريه حرف اون باشه؟

مامان شهره نگاش تو صورتم چرخ خورده. رشته ی کلام به دست گرفته و گفت:

- کور شده این دختره سایه، بچه داداشم از اون سر دنیا رفته استانبول واسه دیدن خانم دختره برداشته رفته آنتالیا! آخه من موندم این دختره از زندگی چی می خواد. ترسمه آخرش هم برداره دست یکی از این پسرا اون ور آبی که آدم باید کفاره بده تو صورتشون نگاه کنه رو بگیره بیاد این جا بگه مامان این آقامونه. والا!

نیش شادمهر تمام صفحه باز شده، گفت:

- مگه چیه قربونت برم؟ دوماد خارجی دار میشی که.

مامان شهره ايشي کرده راهی مقر حکومتیش همون آشپزخونه شد و بابا مهدی آروم گفت:

- بهتر، چی بود اون نره خر! دختر بابا که چیزی تو سرش نخورده بخواد زن این پسره هر دمبیل بشه.

شادمهر قهقهه زد. من لبخند زدم. بابا واسم مهرخند زد. چشمش ترسیده، بابت من ترسیده. ترانه شده الگو، ترانه شده مایه ترس همه دور و بریا حتی بابای اون ...

شادمهر بلند شده، گفت:

- بلند شو دیگه ترانه بریم.

بابا مهدی - کجا؟ شهره شام پخته.

شادمهر - نه دیگه بریم دیره. خاتون تا حالا دلش هزار راه رفته.

بابا مهدی - خاتونی شدی تو؟!

- بس که خاتون لوسش کرده. به خدا حسام هم تا این حد واسه خاتون عزیز نیست.

شادمهر - حسودیه دیگه، شاخ و دم نداره.

بابا مهدی - بیا برو بچه، کم دخترمو اذیت کن!

دلم به دخترم گفتناته که میره. بابا جان طعم بابا چشیدم با دخترم گفتنات.

***

- چرا مهسا؟

نگاش از چراغ قرمز رد شده تو صورتم نشست و گفت:

- چی چرا مهسا؟

- تا حالا فکر می کردم حرفام واست مهمه.

- ترانه واضح حرف بزن من نمی فهمم.

- می فهمی شادمهر! مهسا واسم عزیزه؛ محرم رازمه. من عاشق که شدم مهسا فقط فهمید. مهسا پاکه، مثل اون ...

- می دونم پاکه، خانومه، همه چی تمومه. که چی؟ که حق ندارم بهش حتی فکرم بکنم؟

- شادمهر تو خودت گفتی تا عاشق نشی نمی تونی آدم بشی. مهسا رو نمی خوام فدا کنم.

- تو که فداش نمی کنی اون داره خودشو فدا می کنه. دوسم داره، تو چشاش می خونم. اون قدر دختر دور و برم بوده که بتونم خط نگاه ساده ی مهسا رو بخونم. دوسم داره، چرا این دوست داشتنو ازش بگیرم؟ همه چی که عشق نیست! اون خوشگله؛ باباش دنیا به دنیا پول داره پس چشمش دنبال پولمم نيست. عاشقمه و منم بهش بی میل نیستم. شادی رو دوست داره. من کدوم زنی رو پیدا کنم که بتونه با وجود شادی بسازه؟ مهسا همه ی اون چیزیو که من از زن آيندم می خوام داره.

- خیلی خودخواهی.

- من خودخواه نیستم. به خودش هم گفتم ترانه، مهسا بی قید و شرط عاشقمه.

- تو چی؟ اون که بی قید و شرط عاشقه واسه تو خوبه نه؟ شادمهر نمی بخشمت، اگه مهسا به خاطر تو یه روزی تو بغلم گریه کنه نمی بخشمت!

حرص زده دنده عوض کرد. شادمهر ملاک داره؛ شادی ملاکشه. شادمهر دلش گیر نیست، مهسای من دلش گیره.

- ترانه من می تونم باهاش خوشبخت بشم.

- هر مردی با مهسا می تونه خوشبخت بشه. مهسا چی؟ می تونه با تو خوشبخت بشه؟ دوست داری مهسا هم تکرار من باشه؟

- منو با کی مقایسه می کنی ترانه؟ این قدر تو چشمت حقير شدم؟

- حقیر نشدی؛ تو هنوزم برام همون شادمهری که همیشه واسم عزیزه، ولی شادمهر فرق تو و اون شوهر من ملاکتونه. ملاک اون پول بود ملاک تو شادی؛ حالا خودت کلاهتو قاضی كن ببین بين تو و اون به جز ملاکتون فرقی هست؟

ترمز دستی رو کشیده نگاشو به ته کوچه داد و گفت:

- ممنون بابت یکی کردنم با اون شوهرت. ترانه حرفات زور دارن، خیلی زور دارن! بهشون فکر می کنم، ولی قول نمیدم که مهسا رو بی خیال بشم. باز میگم مهسا واسه من همون ایده آلیه که همیشه دنبالش بودم.

از ماشین پیاده شده سر کردم تو شیشه ی پایین داده و گفتم:

- حرفام همون یاسین بود دیگه نه؟

لباش کج شده واسم استیل خنده اومد و من حرص زده باز گفتم:

- همون خری هستي که بودي!

قهقهه ول داده و گفت:

- برو، سردته می چایی.

اینی که من دیدم تا ته این ماه عروسیش هم به راهه. تجربه ثابت کرده حرفای من همون یاسینه که کلهم آدمای اطرافم بابتش خریت ول می کنن و منم دم گوششون هی می خونم.

***

از كنار مهندس کاویان گذشته لبخندشو جواب دادم و باز درگیر این مساله شدم که اگه همه دخترای دنیا یکی یه مهندس كاویان گیرشون می اومد چه خوشبخت بودن.

تقه به در زن وارد شدم و حسام سر از لپ تاپش در آورده، گفت:

- دیر کردی.

- مشکلیه؟

لبخندشو خورد و گفت:

- حالا پسرعموتم دلیل نمیشه استفاده ابزاری کنی شما.

- مشکلیه؟

این بار خنده ی خوردش شد لبخند و گفت:

- بیا بشین. چی می خوری؟

- واسه چیزی خوردن نیومدم، فایل محاسباتیو آوردم.

- این پروژه امیرعلی هم انرژی همه رو گرفته.

- من که عاشقشم.

- دقیقا عاشق چی؟

خندیده، رو مبل لم داده، پا رو پا انداخته و گفتم:

- بی خیال. گلرخ جون خوبه؟

- گلرخ جونم خوبه. نگفتی عاشق چی؟

- حسام من دیگه برم، پس این فلش خدمت شما.

از جا بلند شده رفتم طرف در. دستم کشیده شده و برگشتم طرفش.

- گفتم عاشق چی؟

- به تو چه؟

قدم به قدم جلو اومده، قدم به قدم عقبم برد. چسبیده به دیوار سر بالا کرده و گفتم:

- چته تو؟

صداش و ولوم پایین نفسش پوست صورتمو داغ کرده. گفت:

- عاشق چی؟

- عاشق هر چی.

- ترانه من خر بشم خر شدما!

- تو چته؟ گذشت دوره و زمونه قیصر و غیرتاش! قرن بیست و یکه داداش.

- من داداش تو نیستم! عاشق چی؟

- کنه به امثال تو میگن.

نفسش داغ تر شده، صورتش پایین تر اومده و نگاش تو نگام قفل شده. گفت:

- عاشق چی؟

دلم پیچ خورده و دهنم خشک شده. گفتم:

- عاشق پروژه.

لباش کش اومده؛ باز ولوم پایین با اون دست لعنتی بالا سرم به دیوار تکیه داده و استیل عشاق كنار پاركي برداشته، گفت:

- از این به بعد خوش دارم سوالام جواب داشته باشن.

زبونم رو لبام کشیده شده. نگامو کندم از چشماش. صداش تو سرم زنگ شده. گفت:

- عطر تنت اون قدری خوشبو هست که نیازی به عطرای دیگه نداشته باشی.

دلم پیچ خورده، لبام خشک شده و شقیقم نبض گرفته. کنارش زده رفتم طرف در.

زیر چشمی همون حالت وایسادنشو زیرنظر گرفته، گفتم:

- حسام عوض شدی.

- تازه خودم شدم. ترانه بفهمم، یه کم بفهمم.

همین فهمیدنه رو مخمه. یه چی این وسط داره رو مخم تاتی میره. کاش فقط همون مهدیسو از سر راه کنار زدن باشه!

***

همین که تو این جا کنار منی 

همین که کنارت نفس می کشم

همین که تو می خندی و من فقط 

کنار تو از غصه دست می کشم

همین که تو چشمای من زل زدی

نگاهت پناه دل خستمه

همین که دنیا بهم رو کنه

همین که کنار منی بسمه

من حتی به این حدشم راضیم

که تو باشی کنارم بمونی فقط

- ترانه به چی من دلت خوشه؟

- به همین که دارمت. به همین که کنارمی. به همین که کنار تو اصلا غصه ندارم.

دست دور شونم محکم شده. بینیم عطر تنشو تو ریه کشیده. دلم قرص بودنش شده.

واسه من فقط بودنت کافیه

دیگه هیچی جز این نمی خوام ازت

واسه من فقط بودنت کافیه

که هستی کنارم قدم می زنی

- ترانه من یه روز نباشم چی کار می کني؟

- زندگی.

ناباور شد چشاش و من لبخند زدم به اون همه ناباوری.

- زندگی می کنم در حد مردگی.

بیشتر به سینش فشرده شدم.

بهم حس دلدادگی میدي

داری لحظه هامو رقم میزنی

من حتی به اين حدشم راضیم

که باشی بمونی کنارم فقط

واسه من فقط بودنت کافیه

دیگه هیچی جز این نمی خوام ازت

- ترانه من چیم واست؟

- تو واسه من عزیزترینی. دنیای منی.

- من لیاقت این همه عشقو دارم؟

واسه من فقط بودنت کافیه

دیگه هیچی جز این نمی خوام ازت

- من چی؟ من لیاقت داشتنتو دارم؟

بیشتر عطر تنش به ریه ام رفت.

- ترانه یه روز بفهمی من اینی که دوس داری نیستم چی کار می کنی؟

همین که تو چشمای من زل زدی

نگاهت پناه دل خستمه

- یعنی چی؟

- بی خیال.

بهم حس دلدادگی میدی

داری لحظه هامو رقم می زنی

- ترانه؟

نگام از بید مجنون بی برگ باغ کنده تو صوت مهسای گیتار به بغل چرخ خورد.

- هان؟

- کجایی تو؟ واسه در و دیوار می خوندم مثل این که!

خندم لوس و بی محتوا تو فضای تراس پخش شد.

دیگه نیستی تا ببینی همه مردگی هامو زندگی می دونن.

***

نيش مهسا خودكار باز شده. اشاره زد به ليوان شربت و منو خنده انداخت.

عمه فريبا - بخور عمه، بخور جون بگيري. الهي بميرم از صبح تا شب تو اون شركت خسته ميشي كه.

فرهاد چشماشو تو كاسه ی چشم چرخش داده. مسخره بازي تحفه كنار دستشو به حد اعلا رسونده، زير لب که همه بفهمن گفت: 

- همه خسته ميشن.

نسترن لبشو به دندون گير داده بابت عدم فوران خنده يه سقلمه آقا رو مهمون كرده، چشم و ابرو اومد كه يعني زشته.

مهديس بي خيال اين جو حسام لوس كن رو به آقابزرگ گفت:

- آقابزرگ اگه ميشه مي خواستم بغل دست بابا تو كارخونه باشم. بابا گفته حتما بايد از شما اجازه بگيرم.

پوزخند حسام و منِ درگير بابت اين كه به چي توی مثلا تئاتر خونده مي خوره به كارخونه فرش كه مي خواي از خودت فداكاري ول داده ما رو عرق شرم نشين خودت كني، والا!

آقابزرگ نگاشو به من بغ كرده بابت اين حرف مضحك مهديس خانوم داده گفت:

- تو از كار چه سرت ميشه؟ همون بشين پول تو جيبيتو بگير بهتره برات.

نسترن فكشو تا حد ممكن جمع كرده تا از بروز اون طغيان آماده به وقوع از سر شب جلوگيري كنه كه فرهاد كار همه رو راحت كرده قهقهه ول داده؛ مهسا رو تركونده، حسامو به لبخند كشونده، خاتون رو با اون لبخند كنج لبش به چشم غره رفتن رسونده و منو ذوقونده و مهديس رو ضايع كرد در حد جام ملت هاي اروپا.

فرهاد كنار گوشم لب زد:

- آقابزرگ اين ضايع كردنش بد به دل مي شينه.

- نپكي شما از ذوق.

خنديد، دستشو محكم تر كرد دور شونه ظريف خانوم خوشگلش و نيش نسترن تمام ديجيتال وا شد.

مهسا - حالا مهديس جون چه اصراريه دست از خوشگذروني برداري بچسبي به كار؟ والا بهمن خان جا همه خونواده تو اون كارخونه حق آب و گل دارن!

حسام سرشو به پشتي مبل تكيه داد، لبخند عريض زده و گفت:

- حتما مي خواد باباش دست تنها نباشه.

حسام و اين حملات؟ سنگر نشين بودي هميشه، عوض شدي حسام!

خيرگي نگاشو بي خيال، نگامو دادم قاطي تيك هاي عصبي بهمن خان چشم غره رو به عمه فريباي سرخ و سفيد شو.

مهديس - مهسا جون مثل اين كه كار كردن من زياد باب طبعت نيست.

مهسا - نه كه تئاتر خوندي گفتم حروم نشي. همين امثال تو هستن كه استعدادا پنهون ميشه ديگه.

خندش تو صورتش كش اومده و فرهاد رو هم خندوند. اين دو تا مهديس ببيني تو خونشون نيست.

مهشيد - راست ميگه مهسا، حالا تو چي سرت ميشه كه بخواي بري تو كارخونه هم كار كني؟

مهديس - گفتم بابا يه كم دست تنهاست.

- فكر نمي كنم بهمن خان زياد خسته بشن. تا جايي كه جلو چشم ماست عمو فريبرز سختي كار داره و جوش جوش زدن حق و ناحقي نكردن.

سكوت تو سالن و نگاه متعجب همه به من شد. حسام يه وري خند زد. فرهاد لبخند زد. آقابزرگ كج خند زد. عمو فريبرز هم پوزخند زد.

زخم مي زني، اما از جذام بيزاري.

من با همه ي اونايي كه بد باهام تا كردن بد تا مي كنم، اين اون روي سكه س بهمن خان!

*** 

- ترانه يادته يه بار كه با اون شوهرت رفتيم دركه چه خوش گذشت؟

اخمام تو هم نشسته. چونمو تكيه دادم به نرده ی تراس و گفتم:

- خب كه چي؟

- كي فكرشو مي كرد اون اين طور از آب در بياد؟

- چرا ياد اون افتادي؟

- هميشه فكر مي كردم از حسام بيشتر حق برادري به گردنم داره، ولي چي كار كرد ترانه؟ چي شد كه آقابزرگِ بريده ازت يهو يه پا وايساد كه ترانه الا و بلا طلاق بگيره و تو هم برده ی حرف گوش كن شدي و طلاق گرفتي؟

- زندگي من عجيب نيست كه تا اين حد كنجكاوتون كرده.

- ترانه هنوزم بهش فكر مي كني؟

- نه!

- پس چرا با خونوادش ...

- اونا خونواده منن. بابا مهدي و مامان شهره تومني دو زار با اون فرقشونه. يادته يه سري افتاده بود رو دنده لج و نمي ذاشت باهات بيام بيرون؟ كلا نمي ذاشت هيچ جا برم حتي خونه مامان باباش. بعدا فهميدم همون وقتايي بوده كه شستش خبردار شده هيچي بهم نمي رسه. مهسا من خيلي بدبختم، نه؟

- نه فدات شم، تو اين همه آدم داري كه انقده هواتو دارن.

- مثل شادمهر؟

لبخند زد، نگاش رفت ته باغ و گفت:

- عاشق همين مردونه هاشم.

- به كجا رسيدين؟

- ترانه باهام خوبه. من انتظار ديگه اي ازش ندارم. همين كه باشه برام بسه.

واسه من فقط بودنت كافيه

ديگه هيچي جز اين نمي خوام ازت

- مثل من نباش مهسا، تكرار من نباش. مثل من بودن تاوان داره.

- ترانه چرا زندگي همه رو با عينك زندگي خودت نگاه مي كني؟

- اولا نظرت اين نبود، مي گفتي شادمهر هم يكيه لنگه اون شوهر نامردم.

- ترانه دركم كن.

- دركت مي كنم كه اخطار ميدم. منم عين تو بودم.

- من پشيمون نميشم.

- قول ميدي؟

- قول ميدم.

- پس پاي قولت وايسا.

نگاش باز بند ته باغ شد و نگاه من بند صندلي فلزي خالي جلو روم.

- پاي قولت وايسا.

- نایستم چي كار مي كني مثلا؟

- يه نر و ماده مي خوابونم تو صورتت حالت جا بياد.

- بيا برو بچه كم واسه من رجز بخون! تو رو جوجه اردك زشت هم حسابت نمي كنم.

- پسره ي لوس تو قول دادي!

- حالا پس مي گيرم.

- اين قدر نامرد نباش.

دستمو كشيد پرت شدم تو بغلش و اون كنار گوشم با همون ولومی که من عاشقشم گفت:

- من نامرد نيستم.

منم عشوه قاطي لحنم كردم و چشم ململ دادم اونو به خنده انداخت. گفتم:

- پس پای قولت وايسا.

- حالا يه قول شام از ما گرفته ببين چه كولي بازي درمياره.

- خب مگه چيه؟ دلم بيرون مي خواد.

بينيم ميون دو تا انگشتش چلونده شده، گفت:

- بيرونم مي برمت.

- بگو جون ترانه.

- به جون سايه.

- جون سايه رو قسم دروغ نخور!

- قسم راستم جون سايه س.

دلم پكيده. اشكام تا دم چشام اومده نريخته. بغضم خنجر كشيده، غلاف شده و لبخند شده. گفتم:

- پس به جون سايه.

- ترانه؟

نگام از صندلي كنده رفت ميون قهوه اي نگاه مهسا و گفتم:

- جون ترانه؟

- حس مي كنم دلگيري.

من يه عمره دلگيرم.

- نه خوبم، فقط هوا دلگيره.

- دو نفره س.

- خب يه زنگي بزن شادمهر جونت جنگي بپره بياد! نكنه فاز گرفتي خدا بخواد ...

- اگه بشه چي ميشه؟

دستش بند گوشيش شده بود از تراس زدم بيرون. شادمهر تو خط آوردنش خوب تكنيكيه.

*** 

تو تخت غلت خورده مهساي غرق خواب رو ديد زدم و دستم رفت رو پاسخ گوشي و گفتم:

- بله بفرماييد.

- بيا پايين كارت دارم.

تق قطعش هم پشت بندش. پايين؟ حالا؟ ساعتو نگاه كردي؟ سه نيمه شب؟ چله زمستون؟ ديوانه!

از تخت پايين اومدم و پاورچيني خرج قدمام كرده پالتومو از جا رختي چنگ زده و زير لب ذكر كرده و گفتم:

- ديوانه!

در رو پشت سرم نيم باز گذاشته يه نگاه به سرتا پا منكراتيش انداخته باز ذكر كرده و گفتم:

- ديوانه!

قدماش طمانينه وار طرفم برداشته شد. رو به روم تو يه قدميم وايساده و گفت:

- چه خبر؟

به حد انفجار رسيدم. خواستم يه جيغ فرا بنفش در شان بالا شهري بودن فعليم بيام كه دستش از صورتم رد شده و لبخندی چاشني اون همه جذابيت كرده و كلاه پالتو رو روی سرم انداخته و گفت:

- نميگي سرما مي خوري؟

لحن آروم بد به دل نشستت ديگه اون وقت كدوم صيغه صرف شده است كه ما بي خبريم؟

- اين جا چي كار مي كني؟ طوري شده؟ عمو فريبرز و گلرخ جون خوبن؟

لبخندی چاشني اون همه جذابيتش پررنگ تر شد. دست انداخت زير بازوم و منو هل داد طرف ماشينش. نگامو كشوندم به تيپ اسپرت. زيادي بهش رسيده! گفتم:

- چي كار مي كني ديوونه؟

- سرده هوا.

در ماشينو باز كرده پرتم كرده عملا تو ماشين و در رو بسته و از طرف ديگه وارد شده. قفل كودك هم ضميمه كرده و گفت:

- با يه دور دور موافقي؟

اين يارو كلا ديوونه س!

- ديوونه نصف شبي منو كجا مي بري؟

- ديوونگي هم عالمي داره. شرط مي بندم تا حالا اين ساعت شب از خونه بيرون نبودي. كيف داره ترانه، خيلي كيف داره.

- ديــــوونه برگرد!

- ناراحتي ترانه؟ خوش مي گذره دختر، خيلي خوش مي گذره! فكر كن تو اين ساعت بري يه چايي داغ ديشلمه تو بام تهران بزني تو رگ.

به موجود ديوونه خارج از جو بشري كنار دستم كه كلا مرتب ناشناختگي برام رو مي كرد، يه نگاه بالا پاييني كردم و با عدم حل اين اخلاق عجيب که تا حالا ازش سر نزده اولين احتمال موجود كه يه چي زده تو ذهنم نشات گرفته جيغمو درآورد.

- منو پياده كن رواني! حسام به خدا جيغ مي زنم. حسام منو پياده نكني به خدا مي كشمت. حسام با همين ناخنام مي افتم به جون صورتت حالت جا بياد.

غش غش خندش خفه خونم داد و چشاي چهار تا شدم به زور جمع شد كه اي بابا اين بشر تو عمرش هم اين جوري نخنديده بود. به خدا اين امشب يه مرگيش هست.

- حســام!

جيغم و بالا رفتن سرعت ماشين و خفه خوني مجددم ... اين بشر يه جو عقلو امشب عمرا داشته باشه.

- حسام تو رو خدا، مهسا مي فهمه من خونه نيستم.

- دختر خوبي باش. مهسا هيچ وقت زودتر از ساعت هشت صبح بيدار نميشه. خاتونم فكر مي كنه خوابي. تو تا قبل از ساعت هشت خونه اي، البته اگه دختر خوبي باشي و نق نزني.

بغ كرده دستامو تو سينه جمع كرده به فضاي تاريك بيرون خيره شدم. زير لب بازم تكرار گونه گفتم:

- ديوونه.

بازم خنده ول داده حرصم داد و اين بار يه نيمچه لبخندي رو لبم هم كاشته شد. خدايي ديوونه بازي، اونم سه نيمه شب عالمي داره! اونم با يه ساپورت يه وجب زير زانو و دمپايي پلاستيكي صورتي و پالتوي چرم اصل هديه فرهاد. منكراتي بودم امشب.

*** 

گيجگاهم به شيشه تكيه داده شده. ليوان چايي رو با لبام لمس كرده و گفتم:

- خدا وكيلي امشب جني نشدي؟

قهقهه ی تا حالا ازش نشنيده ی هيچ كسش تو فضاي ماشين پخش شد و در حد داغوني رسوند گوش بدبخت منو.

دستم به گوشم چسبيده گفتم:

- جني شدي به خدا.

خندش آروم شده، خيره به من دست به گوش با يه لحنی که تا حالا ازش سراغ نداشتم گفت:

- چند وقتيه جني شدم.

- خدا شفات بده.

لبخندش يه وري رو صورتش مونده. خيره تو صورت من با همون لحن امشبيش گفت:

- خوابالو كه هستي بامزه اي، زيادي خوردني ای.

دهنم وا مونده. نگامو تا چشماش كشونده و گفتم:

- حالت خوبه حسام؟ منو اين وقت شب آوردي بام تهرون كه مزخرف به هم ببافي؟

- مزخرف؟ جديم نمي گيري چرا؟ ولي از اين به بعد عادت مي كني همه حرفامو جدي بگيري.

- چته حسام؟ چرا شيش و هشت مي زني؟

- دِ لامصب ديگه چجور حاليت كنم؟ تو اين سي و خرده اي سالي كه داشتم يه بارم واسه خاطر يه دختر از خواب شبم نزدم. هميشه وسيله بودن. ولي حالا از بي خوابي فكر به توی نفهم اومدم دنبالت تا با خودت دلتنگيامو رفع كنم.

مات موندم بهش و ليوان چايي تو دستم مونده. گفتم:

- ديوونه شدي حسام؟

- تو فرض ديوونگي بذار، ولي ديوونگيشم عالمي داره.

آب دهنم تو دهنم ماسيده. گفتم:

- حسام چي مي خواي بگي؟

بيشتر طرفم خم شده. صورتش تو پنج سانتي صورتم وايساده. نگاش كل صورتمو بالا پايين كرده، گفت:

- يه نگاتو بهم بده دنيامو بهت بدم. خيلي مي خوامت!

گرماي نفساش رو صورتم، تن آروم صداش و لحن عجيب مختص امشبش ... دل من پيچ خورده، دهنم تلخ شده و شقيقم نبض گرفته.

- حسام شوخيه نه؟ مسخره فكر كن يه درصد منو بخواي!

فاصله پنج سانتي به دو سانتي صورتم رسيده و نگاش ميخ كنج لبم شده. گفت:

- من شوخي ندارم ترانه؛ عادت كن به اين كه خواسته ی من باشي.

خودمو عقب كشيدم. ترسيده از اين همه نزديكي و نفس گرم پخش شده رو صورتم. خسته از اين كشمكش عقل و وجدان با همون صداي ويبره دار مختص اين دقايق گفتم:

- تو ديوونه شدي!

- ديوونه ی تو! ديوونه حقم! ديوونه تویي كه بايد مال من باشي.

مال تو؟ مال حسام؟ امشب چه خبره؟

- حسام اين مسخره بازيو تمومش كن.

- تازه داريم به جاهاي خوبش مي رسيم. تو از اول واسه من بودي، بايدم مال مني باشي كه اين همه وقته واسه يه بار آدم حساب كردنم به در و ديوار زدم تا ببينيم. من ازت نمي گذرم. مي خوامت خيلي هم مي خوامت!

دستاي لرزونم، ليوان چايي يه قلپ خورده و حسام خيره بهم؛ داغوني از اين بالاتر؟ حسام و منو خواستن؟ حسام و من مال اون؟ مال اون؟ عشق هم مدل خاندان فرزيني؟ نه، من اين خواستنه رو مخم راه رفته رو نمي خوام!

- امشبو فراموش مي كنم، تو هم فراموش مي كني مطمئنا. يه چي زدي حاليت نيست داري چي بلغور مي كني. امشب مزخرف ترين شب اين چند سال بود!

چونم ميون انگشتاش گير افتاده. رخ به رخش شدم و اون با اون همه دندون كليد شده يه دست غريد:

- جرات داري يكي از اين كلمه هاي امشبم يادت بره! ترانه تو مخت فرو كن من امشب هوشيارتر از هميشه دارم بهت ميگم كه تو واسه من همه چيزي و من به همه چيزم مي رسم!

- حسام تو مي فهمي چي ميگي اصلا؟ من ترانم، دختر عموت! يه دختر مطلقه که چند وقتيه از فاميل طرد شده. همون كه سوگلي آقابزرگه؛ همون كه ازش بدت مي اومد؛ همون كه يه طفيلي بود واسه خونواده! تو نمي فهمي چي ميگي.

لرزش صدام و فشردگي بيشتر چونم ... امشب چه شبيه! چشماش تو صورتم چرخ زد. لبخندش دوباره رو صورتش چتر انداخت و با اون ولوم مخصوص امشب گفت:

- باورم كن، ترانه يه بار باورم كن. من حسامم؛ تو اين لحظه، تو اين ساعت، تو اين ماشين دارم بهت ميگم نفسم شدي. نفسم بمون زمين و زمان رو واست به هم مي دوزم. تو فقط باورم كن. ترانه كم نيستم تو حقيرم نكن، دست رد نزن، مسخرم نكن. دِ لعنتي چجور بگم چند ماهه دارم با خودم كلنجار ميرم كه يه بار اين دهن لامصب وا بشه و بگم مي خوامت، همه جوره مي خوامت! ترانه واسه تو اگه كم هم باشم خرابم نكن.

ليوان چايي روي داشبورد و من خيره به تاريكي رو به روم، تاريكي چند تا نقطه نور روشن دار. حسام ديوونه شده. حسام و من؟ حسام و ترانه؟ ترانه و حسام؟ نمي خونه، نه نمي خونه. من چه مرگمه؟ من كجا اشتباه كردم؟

- مي خوامت.

لبم ميون دندونم گير كرده، گفتم:

- چقدر؟

خنديد، بينيمو فشرد و گفت:

- سر كارم نذار بچه.

- گفتم چقدر؟

- تو چقدر؟

- قد همه دنيا.

- بيشتر از دنيا!

دستم روي دست روي دنده موندش نشسته، گفتم:

- دوست دارم.

خنديد و گفت:

- مي دونم.

- تو چي؟

- مردا دوست داشتن رو زبونشون نمي چرخه.

- ولي يادت باشه تو منو مي خواستي.

- نه كه تو نمي خواستي!

- اول تو خواستي. اگه آقابزرگ قبول نكنه چي؟

خنديد؛ نگاش تو ترافيك چرخ خورده، گفت:

- قبول هم مي كنه. ترانه خانوم كه چيزي بخواد آقابزرگش محاله قبول نكنه.

لبام كش اومد و دلم پر ذوق شد.

- ترانه؟

نگام از اون چند تا نقطه روشني كنده، تو صورتش پرسه زن گفتم:

- حسام اشتباهه از بنيان، تو داري خطا ميري.

- چرا؟ چي اين وسط مي تونه غلط باشه؟

- حس تو، حس تويي كه فرزيني. حس تويي كه دو دو تا چهار تات مي چربه به احساست. چي شده كه از مهديس راهگشايي واسه اون پولِ وعده آقابزرگ گذشتي داري واسه من فرهاد و كوه كني مي كني؟ پول فردين فرزين بيشتر سهمت ميشه، نه؟

كدري نگاش، مشت شدن دستاش و غلتوني نگاش تو اون همه تاريكي چند تا نقطه ی روشني دار ...

- تو نظرت چيم ترانه؟ من اون قدر خودم دارم كه چشمم دنبال پول دختري نباشه كه خودم واسه پولش به در و ديوار زدم. خرابم نكن، چند بار بگم؟

تيرم به سنگ خورده. پوزخند رو لبم خط كشيده. صدام ولوم تمسخر تنظيم شده، گفتم:

- واي باورم شد! حسام بدم مياد خر فرض بشم! گفتي مهديس رو نمي خواي گفتم نخواه. كمكت كردم از سر اين خونواده بيفته وعده وعيد تو و مهديس؛ گفتي ترانه پولتو بگير بل بشو بشه گفتم باشه، آتيش انداختم تو جون فاميل و روم تو رو آقابزرگ وا شد؛ گفتي ترانه شك كن، شك كردم و خجالت كشيدم. نه حسام طنابت بد پوسيده س. يه بار كه رفتم باهاش تو چاه بد زمينم زد. دفعه دوم نه طنابتو مي گيرم نه ميرم تو چاه!

روشني ماشين و سنگيني نگاه دلخورش و منِ تازه تونسته نفس كشيده ...

***

خاتون - چيزي شده مادر؟ چرا نمي خواي بري شركت؟

- خستم خاتون، گفتم يه چند روزي مرخصي بگيرم استراحت كنم.

آقابزرگ نگاشو سنگين كرده، گفت:

- مشكلي نيست ترانه؟

نگامو از ظرف عسل نكنده و گفتم:

- نه آقابزرگ همه چي خوبه.

خاتون - خوبه مادر استراحت كن، چيه اين همه كار؟

آقابزرگ - مهسا رفت؟

خاتون - آره، بچم بايد مي رفت دانشگاش با دوستاش قرار داشت.

آقابزرگ - ترانه بابا نمي خواي يه ماشين بخري؟

- حالا مي خرم.

آقابزرگ - يه مدت دست نگه دار، شادمهر گفته واست خوبشو جور مي كنه.

لبخند زده نگامو بالاخره كندم از اون ظرف عسل و گفتم:

- عياق شدين با هم.

آقابزرگ - پسر خوبيه، جنم داره. خبرشو دارم هم اين جا هم تو تركيه خوب دم و دستگاهي به هم زده. يه مدت هم كه نيويورك بوده. خيلي جنم مي خواد يه تنه يه دختر بچه رو بزرگ كردن.

خاتون - الهي بگردم جفتشون نازن.

- حسوديم ميشه خاتون نگو اين جوري.

- حسوديت نشه چون تو عزيز دل مني. يه خار كه به پات بره مي ميرم و زنده ميشم مادر.

- حالا نگفتم لوسم كنين.

آقابزرگ - ترانه من تلخ كه ميشم واسه خاطر خودته. تو از بچه هام عزيزتري، يادگار فردينمي. هميشه صلاحتو خواستم.

- مي دونم، اين منم كه هميشه قدرنشناس بودم.

لبخند زد. زنگ آيفون خورد. خاتون که نزديك آيفون بود با نگاه توی صفحه باز كرد.

آقابزرگ - كي بود اين وقت صبح؟

خاتون - بچم حسامه.

نگاه آقابزرگ رو من مونده، گفت:

- اين وقت صبح؟

در سالن باز شد و آقا با اون پالتوی كوتاه خاكستري دختر كششون اومدن تو.

لبخند زد و از همون جلوی در گفت:

- صبح بخير ليلي و مجنون خودم، مي بينم كه ترانه خانوم هم هنوز آماده نيستن.

- امروز نميام خستم.

چشماش خط و نشون كشيده ازم رد شد و پشت ميز صبحونه نشست و گفت:

- مهندس خوبي باش و تا بيست دقيقه ديگه آماده باش. منم ریيس خوبي ميشم و افتخار ميدم كه برسونمت.

آقابزرگ - ميگه خسته س، چرا زورش مي كني؟

عجيب لحن آقابزرگ محكم بود. نگاه حسام رو آقابزرگ موند و گفت:

- از اول قرارمون همين بود. ترانه دختر عموم هم كه باشه بازم مثل همه كار مي كنه.

آقابزرگ - مرخصي مي گيره. خسته س، چند روزه كسله.

نگاه حسام روم برگشت و گفت:

- فقط همين يه امروز، اونم فقط واسه خاطر اين كه چشات داد مي زنه كم خوابي داشتي.

خاتون - اين قدر به بچم سخت نگير حسام.

حسام - سخت نمي گيرم، مسئوليت پذير بارش ميارم.

آقابزرگ - خودم اين همه ساله به بارش آوردم، نيازي به تو نيست.

آقابررگ و لحن خصمانه با حسام؟

حسام - ما كوچيك شماييم فاروق خان.

خاتون - چرا اين قدر حرف مي زنين! بخورين صبحونتونو.

حسام لقمه گرفته خيره خيره منو نگاه كرد. باز خط و نشون كشيد با اون دو تا قهوه اي چشماش.

نگامو با اخم ازش برگردوند و گفت:

- چه خبر آقابزرگ؟ شنيدم شادمهر پول ترانه رو يه جا بند انداخته، كدوم شركت؟

آقابزرگ - نمي شناسي، تو ايران نيست.

حسام - يعني چي؟ چرا اين قدر به اين پسره اعتماد دارين؟

آقابزرگ - من مي دونم چي كار مي كنم.

حسام - آره. شما هميشه مي دوني چي كار مي كني.

بلند شد از سر ميز و با پوزخند نگاشو خيره كرد بهم و گفت:

- ايشاا... خستگيتون در بره.

خاتون رو بوسيده از در رفت بيرون و آقابزرگ خيره ی در موند و گفت:

- اين چه مرگشه؟

خاتون - چه مي دونم! حتما بهش برخورده كه تو كارش دخالت كرديم.

آقابزرگ - ترانه كه تراكتور نيست صبح تا شب كار كنه! زياد جديش نگير بابا.

خنديدم و گفتم:

- اطاعت امر آقابزرگ جانم!

از سر ميز بلند شدم و رفتم تو اتاقم. زنگ گوشيم بلند شد، رفتم طرفش.

"حسام"

دستم رو دكمه وصل لغزيد و گفتم:

- ديگه چيه؟

- اينو تو اون كله ی خوشگل كوچولوت فرو كن، حسام اهل جا زدن نيست! تا ته دنيا هم كه باشه پات مي ایستم. تا مال من نشي ول كنت نيستم ترانه. زراي ديشبتو مي ذارم به پا شوكه شدنت، ولي دفعه بعدي خوش دارم باهام راه اومده باشي.

- ازت بدم مياد!

- خوشت هم مياد. من نمي ذارم نفرت تو دورت كنه ازم. ترانه روزي هزار بار با خودت مرور كن كه حسام تو رو مي خواد. خوب بخوابي خوشگله.

ديوانه!

من چه كنم با اين حجم ديوونگي؟ اينم يه كله خر فرزين نام ديگه. خدا اينو آدمش كن.

***

خودشو تو آيینه ديد زده كنارم نشست و گفت:

- چه خبر؟

- فعلا كه تو خبر داري. چي شد انقده راحت با شادمهر راه اومدي؟

- من اون وقتي هم كه خودمو واسش مي گرفتم واسه خاطر اين بود كه تحويلم نمي گرفت. يه قدم كه اومد طرفم صد قدم رفتم طرفش. خرم نه؟

- عاشقي.

- حالا اين بده يا خوب؟

- اگه پشيمون نشي عاليه.

- ترانه چته؟ گرفته اي.

چي بگم مهسا جان؟ چي بگم از اين همه پر بودن؟

- نه بابا، يه خرده كسلم. حالا اين پسره قصدش ازدواج هست؟

- آره. گفته تا آخر اين ماه ميان واسه خواستگاري.

- پس حسابي خوش خوشانته ديگه، نه؟

- ترانه من كنار شادمهر خيلي كمم، اون خيلي ازم سره.

- غلط كرده! خودتو پايين نيار. شادمهر عاشق دست نيافتنياست. ناز كن واسش مهسا.

- حالا به نظرت بابا قبولش مي كنه؟

- اونو كه آره! كجا مي خواد بياره ديگه دوماد به اين خر پولي رو؟

- چرا واسه اين خونواده همه چي پوله؟

- نه كه واسه شادمهر نيست!

- مي دونم كه به نظرت انتخاب من غلطه.

- مهسا هیچ كس كار خودشو غلط نمي دونه. كاش واقعا كارت غلط نباشه.

يه كم سكوت و نگاه خيره ی من به اون همه خوشگلي مهسا. مهسا جاي من خوشبخت شو.

- حالا نمي دوني آقابزرگ واسه چي هممونو دعوت كرده امشب؟

- نه كه تو كار به دعوت داشتي، تعجبم كردي.

- نه بابا! بي شوخي ميگم، اين بزرگترا يه نموره مشكوك مي زنن.

- چه مي دونم والا! شايد يه كاري دارن.

عاقل اندر سفيهونه نگام كرد و گفت:

- بريم پايين حسامم اومد.

اخمام تو هم كشيد. تو آينه خودمو چك كردم و همراش رفتم.

رو يه استيل دو نفره خالي نشسته به همه حضار لبخند زده. حضور حسامو كنارم حس كردم. كنارم نشست و دم گوشم گفت:

- چه خبر؟

خودمو عقب كشيده بي خيال جوابش شدم و نگاه آقابزرگ رو سنگين شده حس كردم.

آقابزرگ - ترانه بابا، بيا اين جا پيش من بشين.

ابروهاي مهسا بالا پريد. اخم مهديس تو هم كشيد. پوزخند حسام صدا داد. آقابزرگ و اين لوس كردناي تو جمعي؟

كنار آقابزرگ رو دسته مبل نسيه نشستم و به حسام خيره به خودم يه نيم نگاه انداختم. صدای آقابزرگ رو شنيدم كه گفت:

- دور هم جمع شديم تا بالاخره تكليف مهديس و حسام معلوم بشه.

نگام با سرعت نور برگشت طرف حسام. پوزخندش كشدارتر شد. مهديس ديگه اخم نداشت و به دهن آقابزرگ خيره بود و باز هم حسام ... حسامي كه ژست غرور گرفته، پا رو پا انداخته و خودشو منتظر نشون داد.

آقابزرگ - تا آخر اين ماه مراسمو مي گيريم. فريبرز دنبال مراسم باش نمي خوام چيزي كم و كسر باشه.

خاتون - فاروق خان!

آقابزرگ يه وري ليليشو نگاه كرده، گفت:

- شما دو تا حرفي ندارين؟

حسام كف زده با همون ژست غرور گفت:

- عاليه! چرا اين قدر خودتونو اذيت مي كنين؟ مراسم كه نمي خواد، يهويي مي ريم سر زندگيمون ديگه نه؟ خوب نيست؟

بلند شد از سر جاش، نگاه سخت شدشو داد به آقابزرگ، اخم كرد و گفت:

- من بريده و دوخته كسيو تنم نمي كنم، شب خوش!

قدماي بلندش تندتر شد. از سالن زد بيرون و همهمه ی پشت بندش تو سالن غوغا كرد.

عمه فريبا - فريبرز اين كار حسام يعني چي؟

عمو فريبرز - نمي دونم چه مرگشه! حتما تو شركت مشكلي پيش اومده.

آقابزرگ - تا آخر ماه عروسي برگزار ميشه.

گلرخ جون - هر چي شما بگين آقابزرگ.

مهديس نگاشو به يه نقطه دوخت و گفت:

- موافقم.

نگام روش سنگين شد. از حسام چي ديدي دختر؟

***

بابا مهدي دست انداخته گردن مامان شهره، گفت:

- حالا قهر نكن خانوم.

مامان شهره با ناز و كرشمه ريز گفت:

- اذيتم مي كني مهدي.

خنديدم و گفتم:

- همين شماهايين كه سطح توقعا رو مي برين بالا ديگه.

بابا مهدي پس گردني آرومی نثارم كرد و گفت:

- ما رو ديد نزن بچه!

قهقهه ول داده رفتم تو سالن كنار شادمهر. غرق لپ تاپش بود. نشستم و گفتم:

- چه خبر؟

- فعلا كه خبر عروسي اون پسر عموت بد تو شهر پيچيده.

نگام مات يه جا مونده گفتم:

- نمي دونم چرا يهويي!

- آقابزرگت هيچ چيزش بي دليل نيست. يه چي ديده از اين پسره مي خواد سر به راهش كنه. حالا تو چته داغوني؟

- من؟ نه بابا، چند وقتيه حس و حال ندارم.

- چي شده؟

- هيچی.

- ترانه تو يه مرگيت باشه من اون سر دنيا هم كه باشم مي فهمم! بگو چته؟

- اين چند وقته ياد اون چند وقته ميفتم.

اخم كرد، نگاشو ميخ لپ تاپ كرد و گفت:

- نپيچونم! چي اين وسط ياد اون چند وقتت ميندازتت؟

ترق انگشتام شكسته، منم سر كرده تو اون همه رقم و عدد گفتم:

- بي خيالِ من! از خودت و مهسا بگو خواستگار محترم.

لبخند رو لبش پخش شد و گفت:

- زودتر از اين پسر عمو شلت عروسي رو راه ميندازم.

- چرا اين قدر هولي؟

- آمار دارم يكي هست مهسا رو مي خواد كه بدجور موقعيتش باب ميل عموته. حوصله فس فس كردن ندارم.

- شادمهر قول ميدي مهسا رو خوشبخت كني؟

بينيمو كشيد، نگاشو تو صورتم چرخوند و گفت:

- من اين قدر بدم؟

- تو عالي ای، ولي شادمهر من مي ترسم از اين كه يه روزي اشك مهسا رو ببينم.

- مهسا با من خوشبخته. من كجا پيدا كنم بهتر از مهسا؟

- ممنونم.

باز بينيمو كشيد و گفت:

- حالا حسام واقعا مهديس رو مي خواد؟

لبام جمع شده و بينيم چين افتاده. گفتم:

- فكر نكنم.

- حق داره.

- از سايه چه خبر؟

- فقط كار مي كنه. بين خودمون باشه، ديوونه كه بوده ديوونه تر شده.

مشتمو كوبيدم تو اون سفتي بازوش و گفتم:

- گمشو پررو! در مورد رفيقم درست صحبت كن.

لبخند زد. سر حالم آورد و لبخند زد. شادمهر غم منو نمي تونه ببينه.

***

-خفه شو ترانه، خفه شو!

اشك تو كاسه ی چشمم دويد و گفتم:

- مگه چي گفتم؟

- حوصلتو ندارم، برو تو اتاقت اعصابمو خرد مي كني.

نگام به اون حجم انساني مست رو به روم مونده. قدمام عقبكي رفت و خوردم به ديوار. پاهام شل شده رو زمين نشستم. زانوهامو بغل كرده سر گذاشتم روشون.

- از زندگي فقط گريه كردنشو بلدي؟

تو مستي، اشتباه مي كني. امشب مستي، من از اشتباهت مي گذرم.

- از من چي مي خواي دِ لعنتي؟ منِ كثافت چي دارم؟ چرا ازم نمي بُري؟

اشك از كاسه چشمم بيرون زده ريخت رو گونم.

بدون تو نمي تونم تو خيلي وقته مي دوني

بيا احساستو رو كن بگو با من تو مي موني، بگو با من تو مي موني

- دِ يه حرفي بزن! بسه اين همه خفه خون! مگه من چيم؟ بكن ازم، ترانه بي خيالم شو.

تو كه با من خودي هستي همه دنيامو مي شناسي

بدون تو نمي تونم، بدون تو نمي تونم

به پيشونيش كوبيد و خودشو ول داد رو كاناپه. چشماشو بست و گفت:

- من آشغال چي دارم ترانه؟

تعجب مي كنم از تو كه از فردا نمي ترسي

تو انگار با شب و گريه عليه عشق همدستي

دستم به دهنم چسبيده هق هقم خفه شد.

ديگه آروم نمي گيرم

ديگه آروم نمي گيرم

***

گوشيو به گوشم چسبوندم، پول تاكسي رو حساب كرده و پياده شدم.

- جانم مهسا، بگو؟

- آره ديگه قراره آخر هفته بياین خواستگاري بنده.

- بيايم؟

- آره ديگه! شادمهر خان فرمودن ترانه به عنوان خواهر بزرگش تو اين مراسم شركت داره.

- نه بابا!

- جون بابا. راستي زياد دم پر اين داداش من نريا، بلا نسبت سگ عين سگ پاچه مي گيره.

دونسته جوابشو باز پرسيدم:

- چرا خب؟

- ديشب كه فهميد آقابزرگ واقعني مي خواد اين دختره ی ترشيده رو ببنده به ريشش نديدي چه الم شنگه اي راه انداخت تو خونه نصف شبي! بعدشم جا گذاشت رفت. ديشب تا حالا هم نه يه زنگي زده، نه جواب تلفنشو داده. ترانه اين پسره ديوونه شده. تو عمرم داد هيشكي رو اين جوري نشنيده بودم جون تو.

- بي خيال بابا داره ناز مي كنه، وگرنه كيه كه از وعده ی اون همه سرمايه گذاري آقابزرگ تو شركتش بگذره؟

- ولي ترانه حسام عوض شده، ديگه حسام هميشه نيست.

- مهسا من ديگه بايد قطع كنم، ولي بازم يه كم بيشتر فكر كن. خيلي داري عجله اي تصميم مي گيري. شايد بايد بيشتر فكر كني.

- ترانه تو خر بودنم كه اصلا حرفي نيست، ولي مي ترسم! مي ترسم از اين كه تعللم باعث بشه شادمهر رو از دست بدم. بي خيال اين كه نود درصد انتخابش كه من باشم واسه اينه كه با شادي خوبم؛ بي خيال اين كه بيشتر مهربونياش واسه خاطر اينه كه دختر فريبرز خان فرزينم. ترانه من عاشقم، تو اين حرفيه؟

- قربونت برم من، بوس بوس عروس خانوم.

- بوس، باي.

دلم مي پوسه ميون اين همه غريبگي وجود مهسايي كه مي دونه و باز عاشقه؛ مي دونه و باز صادقه. مهسا جرات عشق داره. خدايا به شادمهرم لياقت عشق بده.

از جلوي نگهبان با اون نيش چاك خورده گذشتم و خودمو پرت كردم تو آسانسور.

خانوم سليماني رو بوسيده و مشغول كار شدم كه تلفن رو ميزم زنگ خورد.

- بله؟

- تا يه ربع ديگه اتاقمي، نباشي من ميام اون جا!

چشام تو كاسه در زد. به گوشي مونده تو دستم خيره خيره يه نگاه كردم و واسه خانوم سليماني از اون لبخنداي دست سازي خودم رو كرده و گفتم:

- بايد برم دفتر مهندس فرزين، برآورداي پروژه رو مي خواد.

بي حواس سر تكون داد و من فلش مموري تو مشتم خيس عرق شده از اتاق زدم بيرون. خدا خودش به خير بگذرونه.

***

- بشمار سه پاييني ترانه، وگرنه من ميام تو خونه آبروريزي مي كنما!

- واي من نمي تونم، تو رو خدا بي خيال شو. الان وسط مهموني همه مي فهمن من نيستم. تو رو خدا اذيتم نكن.

- دختر خوبي باش ترانه، شوهرت اومده دنبالت. من مهم ترم يا اون آدماي تو مهموني بابا جونم؟

- واي من از دست تو چي كار كنم؟

- هيچي، بيا بغل خودم قول ميدم بد نگذره.

- تو رو جون سايه.

- قسم نخور بچه! خوش دارم امشب با ترانه خانوم خلوت كنم.

- گمشو تو هم! حالا مچل كردي منو؟

- جون تو نباشه، جون خانوم خوشگلم امشب مي خوام دو نفري خوش بگذرونيم. اگه اين ننه بابای ما رو ول كني كل سال رو مهموني مي گيرن. از تايمت فقط دو دقيقه مونده ترانه، ميام تو و كشون كشون مي برمتا!

لبخندم تو انعكاس آينه ی جلو روم پررنگ تر شد و گفتم:

- نمي خوام بيام.

- نچ راه نداره، بايد خودم بيام.

بوق قطع تماس و چشام گشاد شده و پالتومو از رو تخت سايه چنگ زده و از رو تراس يه متري پريده.

پر حرص نگامو دادم به اون همه استيل جذابيت و اخمامو با آخرين توان تو هم كشيدم و گفتم:

- مسخرشو درآوردي!

قهقهه ول داد و باز از اون اسلايداي مست، ولي جذابشو اومد و گفت:

- ترسيديا!

مشت آرومم تو بازوي عينهو سنگش فرود اومد و گفتم:

- گمشو پررو!

دستش دور كمرم حلقه شد. قدماشو باهام طرف ماشين تنظيم كرد و كنار گوشم با اون بوي شامپاين هلوی قاطي سيگارش گفت:

- كسب اجازه شدين از مادر شوهر خانوم.

- عادت داري به آبروريزي؟

- عادت دارم به خانومم.

آره جون خودت! تویي و امشب مستت؛ تویي و امشب و فردا يادت رفته؛ تویي و من دلخوش فقط به همين شب.

- نبينم ترانه خانوم قهر باشه.

صورتم طرف ديگه گرفته شد و اون نديد قطره اشك چكيده رو گونمو.

بازم چشمامو مي بندم كه خوبي هاتو بشمارم

با سر انگشت قطره اشكو گرفتم. سرمو بردم كنار گوشش و اون عطر اوفرياي گرم زنونه مثل اين چند وقته تو بينيم پيچيد و گفتم:

- عاشقتم!

دستش محكم تر شد و بغض من بيشتر.

تو حتي از خودم بهتر غريبي هامو مي شناسي

***

تقه ام به در رو شنيد. خودش در رو باز كرد. از جلوی در با اون چشماي سرخ كمبود خواب دار كنار رفت و گفت:

- عادتته دير كردن؟

با فاصله ازش وايسادم، نگامو بند پاركت كف اتاق كردم و گفتم:

- چي كارم داري؟

فاصله رو طي كرد، دستاشو سنگين كرد رو شونم و كنار گوشم گفت:

- دلم تنگت بود.

نگاهم گردش يافته تو اون همه سرخي بي خوابي كشيده نشست و لرزيد. 

منو از اين عذاب رها نمي كني

- حسام بي خيال شو. خراب نكن. آيندتو فداي من به چشم برادر بهت نگاه كرده نكن. حسام اين راه تهش بن بسته.

- من بازش مي كنم. دلمو قرص كن به موندنت. به هميشه بودنت دلمو قرص كن.

تمام قلب تو به من نمي رسه

خودمو كنار كشيدم و جلوي اون پنجره هاي بزرگ طبقه بيستم وايساده، گفتم:

- يه روزي واسه رسيدن به اوني كه دوسش داشتم از همه چي گذشتم. اون واسه من حتي از خودش هم نگذشت.

- واسه تو از خودم كه سهله، از دنيا مي گذرم.

- چطور باورم بشه اين عشق افلاطونيت رو؟ تويي كه تا ديروز چزونديم و راه به راه متلك بارونم كردي؟ مرد جماعت لياقت اعتماد نداره.

- با يه چوب نرون. من امروز اين جا وايساده پام كه رسيد ايران يه هدف داشتم؛ وايسادن جلو خونواده واسه ازدواج با تويي كه از بچگي تو گوشم خونده بودن عروسته! تويي كه سوگلي آقابزرگ بودي و نفس همه به نفست بند بود. مي گفتم نمي خوام، اين دختره لوس رو نمي خوام. پام رسيد ايران ميون همه كه چشم چرخوندم تو نبودي. توی نافت واسه من بريده نبودي. اومدم خونه نبودي، رفته بودي. دو سال نبودي. خيالم كه از نبودت راحت شد پرسيدم كه چرا نيستي. مهسا مي گفت خون جگر خورده؛ مهديس مي گفت مطلقه؛ مامان مي گفت ترانه ی طفل معصوم و تو نبودي. وقتي برگشتي نگام هم نكردي. اومدي شركت نگام هم نكردي. ترانه من تو اين نگاه نكردنت سوختم؛ تو اين نديده شدنم سوختم.

- پس بحث ديده شدنه. تو كه عقده نداري، يه دنيا نگاشون بهته. كم نيستن اونايي كه منتظر يه گوشه چشمتن.

- فعلا كه ماييم و انتظار واسه يه گوشه چشم شما.

- خلاصت كنم، نه گوشه چشمي مي بيني و نه نظري. ترانه رو حرفش مي مونه!

- منم خلاصت كنم، حسام اهل پا پس كشيدن نيست!

- به چي مي رسي با بازي دادنم؟

- به تو ... به تويي كه تو اين چند وقته واسه خاطرت از خودت مايه گذاشتم. فكر كردي در انداختنت با خونواده بابت ثروتت واسه من چه سودي داشت؟ فقط خواستم جايگاهتو بهت برگردونم. ترانه من مرد پا حرف آقابزرگ وايسادن نيستم. من يه عمره خودم واسه خودم انتخاب كردم.

- آقابزرگم فاروق خانه. فاروق خان هم يعني تو خودتو بكشي ته تهش به حرف اون مي رسي. منو نيگا، از اون ليلي چي مونده؟ از اون دختر عاشقي كه پشت پا زد به دنيا دنيا مالش و شريك مردي شد از جنس مرداي ديگه زندگيش. بزرگ شدم حسام؛ بچه بودم بزرگم كردن. تو اين چهار ساله بزرگ شدم. فهميدم همه ی مرداي زندگي من اولين ملاكشون پوله. عشق كجاست؟ نيست، اگه هم هست اون ته مهاي خط فكريشونه. فاروق خان عاشق خاتون هم، بي مشكل عاشق بود. گشنگي نكشيد عاشقي يادش بره. اگه كلهم آدماي زندگيم عاشق هم بودن، بي مشكل عاشق بودن. اينو خوب حاليمه كه من و احساسم واسه هيچ كدوم از مرداي زندگيم ارزش نداشتن جز بابا مهدي و شادمهري كه دركم كردن. اونا هم درك نكردنا نه، فقط پشتمو خالي نكردن. كاري كه همه عزيزام باهام كردن.

بوي تلخ عطرش و من دور شده ازش.

- ترانه منو مطمئن كن. باش تا دنيا رو واست بهشت كنم. گور پدر همشون! ميريم، از ايران ميريم. اصلا ما رو چه به اين خونواده؟ ميريم و زندگيمونو مي كنيم، حتي بدون پول!

- يعني فرار كنيم؟ من تجربش كردم حسام، اين راه هم تهش بن بسته. از حسام فرزين اين حرفا بعيده. شاه دوماد به فكر دوماديت باش.

دستم رو دستگيره در لغزيد و اون گفت:

- برو، ولي بدون اون قدر دوست دارم كه تسليم شدن تو كارم نباشه.

لبخند تلخم رو صورتم پخش شد و دستگيره پايين اومد.

***

هق هقم تو فضاي اون پنت هاوس دويست متري اوج گرفته. با نفس نداشته گفتم:

- من چي بودم برات؟ حساب بانكي؟ من ... من ... من فقط واست ... واست حكم ... حكم پول داشتم؟ ديگه نمي خوايم؟ من ... من كه ديگه ... ديگه پول ندارم ... ازم بدت مياد؟

سرش خم شده و آرنجاي دستاش به زانوهاش تكيه داده شده. يه دستش تو موهاش و يه دستش به سيگارش بنده.

هق هقم بيشتر شده. نفسم كمتر شده. دلم پيچ خورده. شقيقم نبض گرفته و چشام پر و خالي شده از اشك.

- راحت ... راحت باشيا ... پرتم كن بيرون. آره ديگه، من كه ديگه پول ندارم! من ... منو واسه ... واسه پول ...

دوباره هق هقم و حرف نيمه تمومم.

- ممنون ... واسه اين چند ماهي كه ... چند ماهي كه تو خونت بودم. ممنون.

قدمام شل و وارفته طرف اتاق قدم گرفت و دستم كشيده شد و هق هقم باز اوج گرفت.

- كجا ميري؟ وايسا من توضيح بدم.

انگشتاي سردم به لباي داغش چسبيده. با اون چشماي به زور باز نگه داشته شده خيره تو صورتش گفتم:

- نه ... خودم از برم ... نگو ... بدترش نكن. ميرم ... من كه ديگه پول ندارم.

و باز هق هقم.

- كجا بري؟

- هر جا.

طرف چپ صورتم سوخت. پخش زمين شدم و اون باز دست تو موهاش كشيد و گفت:

- منو چي فرض كردي؟ تو زن من كثافتي! پاتو از اين خونه بذاري بيرون پاتو قلم مي كنم!

باز هق هقم و خوني كه از بينيم رو صورتم با اشكام تركيب رنگ كار مي كردن.

صداي كوبيده شدن در و باز هم هق هق من.

اين جا تو اين قطب سكوت كابوس طولاني تره.

***

عروس تا اين حد هول نديده بوديم والا!

ريجكت كردم تماسو و زير چشمي نيش چاك خورده ی شادمهر پشت فرمونو پاييده، گفتم:

- نپكي از خوشي!

شادي - ترانه داداشمو اذيت نكن.

- رو دل مي كنه.

شادمهر دنده جا زد و زيرچشمي با همون نيش چاك خورده گفت:

- چته يارو؟ خوشي به ما نيومده؟

ابروهام شيطون بالا پريد، لبام بابت عدم خنديدن جمع شد و گفتم:

- خب چون از سرت زياده اين عروس خانوم.

شادي - موافقم در حد لاليگا.

شادمهر با دست آزادش از فرمون كوبيد تو پيشوني شادي پرتش كرد تو صندليش و گفت:

- آدم باش بچه!

شادي لباشو جمع كرد با بيني چين داده لوس شد و گفت:

- ايشاا... دختر بهت ندن.

شادمهر پوزخند زنان تو آينه شادي رو پاييده، گفت:

- تو فكر كن يه درصد!

اخمام تو هم كشيده نگامو دادم به ترافيك جلو روم و زير لب گفتم:

- قبولي، وضعت توپه.

سنگيني نگاش و من باز دلم از اين همه ملاك انتخاب پوسيده.

شادمهر - ترانه من بهت قول دادم.

شادي حواسش پرت گوشيش بود. صدامو ولوم پايين دادم و گفتم:

- من تو چشاي توی امشب خواستگاريت بوده يه برق ناقابل هم نمي بينم.

شادمهر - ول كن ترانه اين دري وريا رو!

دري وري؟ تو و احساس نداشتت و خواستگاري رفتنت و حرف من دري وري؟ شادمهر كاش عشق مهساي من نبودي.

شادي - ترانه؟

- جونم؟

شادي - چرا امشب رو كيف نيستي؟

- خستم.

شادمهر زير چشمي منو پاييد و پوزخند رو لبش نقاشي شد. برادرم، خواهركمو نابود نكن.

***

با دندونام يه دور كامل ناخنامو گرفتم دور دومو آغاز كرده به مهساي گوشش به در چسبيده گفتم:

- خب چي ميگن؟

مهسا دل نگرون با اون دو جفت قهوه اي نگاش منو نگاه كرده، آروم گفت:

- آقابزرگ داره شرط و شروط مي ذاره.

- يعني قبول كرده جون ترانه؟

چشماش باز نگرون شد. خودشو سُر داد پايين و پاهاشو تو سينه جمع كرد و گفت:

- دوسش داري؟

لبخندم واقعي تر از هر لحظه رو صورتم بساط پهن كرده. نگامو به بك گراوند يه ماهه گوشيم دوخته و گفتم:

- دوسش ندارم. من عاشقشم، مي ميرم براش، ديوونشم!

لبخندش نامطمئن رو صورتش پخش شد و گفت:

- اگه بين ما و اون قرار باشه يكي رو انتخاب كني، چي؟

پاهام شل شد. رو زمين نشستم و نگامو باز بند بك گراند يه ماهه گوشيم با اون لبخند دوست داشتني جذاب از نوع لعنتيش كرده و گفتم:

- از عاشق نكير و منكر مي پرسي؟

- ترانه تا چه حد؟ آقابزرگ راضي نيست؛ امشبم حرمت به نامي باباشو نگه داشته پرتشون نكرده از خونه بيرون.

چشام پر و خالي شد. دستمو به روي صفحه نرم حرکت داده و گفتم:

- من مي خواستم خودم چايي ببرم.

رو زمين لغزيد، سرمو به سينش فشرد و كنار گوشم با بغض نشسته تو صداش گفت:

- فدات شم غصه كه نداره. بازم خوبه ندادن تو چايي ببري، وگرنه اين بدبختا كه پا سوخته مي رفتن از اين خونه.

خنديدم و ميون اون همه بغض مشت زدم به بازوش. من عاشقم.

***

پا رو پا گردونده به مدل تعارف چاييش از بُعد خواهر شوهرونه نگاه كردم و سر كرده تو گوش شادمهر گفتم:

- نه، همچين بگي نگي تعارف بلده.

شادمهر نگاه گشاد كرده خودشو جمع و جور کرد و پشت بندش چايي داغو ريخت تو حلقش تا ماتحتش سوخت و به رو خودش نياورد و لبخند الكي ول داد و گفت:

- والا منم و همين يه خواهر، خونواده زيادي نداريم. يه عمه پير هست كه پيش دو تا بچش سوئد زندگي مي كنه. ريش و قيچي دست خودتون.

- از كار و بار هم كه خودتون بهتر مي دونين. اسم ملكي بازار كور كنه. يه صنف ساختمون سازيه و يه شادمهر ملكي. خونه الانشون كه از هر جهت نامبروانه. يه خونه دو هزار متري تو شمرون، چند تا ويلا اطراف شهر و يكي هم تو نوشهر. كار و بار اون ور آبشم كه سكه س. اينم از شرايط شادمهر جان.

نگاه همه روم مونده. نيشمو تا ته كش دادم و گفتم:

- خب من الان حكم خواهر شوهر دارم ديگه يه خودي بايد نشون بدم. شما چرا اين جوري نگام مي كنين؟

جمع يه كم مكث كرده بعد يه خنده مليح مناسب فضايي اومد و شادمهر سر كرد تو گوشم و گفت:

- فداي اين خواهر شوهر بودنت خواهر!

- چاكر داداش.

عمو فريبرز - هر چي مهساي بابا بگه، وگرنه آقا شادمهر واسه ما از هر جهت تاييد شدن.

دقيقا از همين جهت مال و اموالي؟ جهت دوست دختري كه اصلا مهم نيست ديگه، نه؟ آهان!

خاتون - خب اين دو تا جوون برن سنگاشونو با هم وا بكنن حرفي نمونه.

يه عمر زندگي و نيم ساعت تايم واسه رفع عدم تفاهم؟

شادمهر و مهسا تراس رفتن و نگام چرخيد و روی حسام که از اول مجلس آروم به من خيره بود موند.

براش اخم كرده لبخند جاش پاشيد تو صورتم.

تمام قلب تو به من نمي رسه

بالاخره تايم نيم ساعته تموم شده دو نوع گل شكفته با نيش بازشون وارد شدن و در جواب چي شد بقيه گفتن به تفاهم رسيدن. نه بابا! خاتون و آقابزرگم هنوز با شصت سال زندگي به تفاهم كامل نرسيدن، اينا چطور تو نيم ساعت به تفاهم رسيدن؟

نگامو دادم به برق نگاه مهسا و برق خاموش نگاه شادمهر.

تمام قلب تو به من نمي رسه

همهمه و گوشي تو جيب جينم لرزيد و من از جمع جدا شدم.

نسترن؟ اين وقت شب؟

گوشي رو به گوشم چسبيده و گفتم:

- جونم نسترن جون؟

صداي بوق قطع تماس و من زل زده به گوشي. كرم نيست، نسترن اهل كرم ريختن شبونه نيست. كرم هم با تكه نه با يه زنگ اين همه وقته و يهو بوق قطع تماس تو گوش آدم زنگ زده.

دلم شور افتاد. برگشتم به جمع و رو به خاتون گفتم:

- خاتون امروز با نسترن و فرهاد حرف زدين؟

خاتون - نه مادر، ديشب كه تا صبح نسترن كشيك بوده منم مزاحم نشدم.

دلم باز شور زد. نگاه پر سوال حسامو که فهميد يه چيزي ناجوره رو رد كرده و گفتم:

- الان خودم زنگ مي زنم.

باز ترك جمع و دستم كه رو شماره فرهاد لغزيد. يه چيزي دلمو بيشتر شور ميندازه. بوي بدي مياد، يه بوي آشنا.

- الو ترانه؟

- الو فرهاد.

- ترانه وقت ندارم، خودم دو ساعت ديگه زنگت مي زنم.

قهقهه يه زن و خنده ی فرهاد و بوق قطع تماس و من دونستم كه نسترن هيچ وقت تا اين حد جلف نخنديده.

دستم رو شماره نسترن خورده گوشي به گوشم چسبيد ."مشترك مورد نظر در دسترس نمي باشد."

دلم پيچ خورده باز بو شنيدم. يه بوي آشنا، يه بو از جنس انزجار.

تمام قلب تو به من نمي رسه

***

- زود باش دیگه گاز بده.

- چته ترانه؟ چرا انقده هولی؟

- جواب نمیده.

- کی؟

- نسترن.

- مگه نگفتی خود نسترن گفته شب بری پیشش؟

- اَه چقدر حرف می زنی حسام، گاز بده!

باز دستم رو شماره خونه لغزید و زیر لب خدا گویان منتظر یه جواب شدم.

- ا ... الو ... ت ... ترانه؟

دلم از نگرانی پکیده، گفتم:

- نسترن چته؟ چرا جواب نمیدی؟

- ت ... ترانه ... م ... من حالم بده! ت ... ترانه بچم ... 

- چی میگی نسترن؟ کدوم بچه؟ درست حرف بزن. من دارم میام اون جا. نسترن حرف بزن.

- ت ... ترانه من ... من کمم؟ زشتم؟ من ... من چی کم دارم؟

- نسترن چته تو؟

- ت ... ترانه بچم ... بچم!

بچه؟ کجای این معمای حل شده ی امشب این کلمه جا داره؟ فرهاد کدوم گورستونیه؟

الو الو گفتنای من، سکوت پشت خط و حسام جنون وار گاز داده ... امشب چه خبره؟

- حسام چی شده؟

- ترانه حرص نخور. حتما این دو تا دبوونه شوخیشون گرفته.

- نسترن شوخی خرکی بلد نیست. حسام؟ 

- جانم؟ الان می رسیم. هیچی نیست.

منم و آرزوی جمله آخر مرد کنار دستم؛ منم و لرزش دستام؛ منم و خاطرات چند سال پیشِ کنار ذهنم خاک خورده؛ منم و دل رخت شورخونه شدم.

***

دوش چه خورده ای دلا راست بگو نهان مکن

سرش تو گودی گردنم مونده. بوی اون اوفریای چند ماهه کل لباساشو برداشته. بوی ودکای قاطی اون بوی اوفریا تو بینیم رفته.

باده ی خاص خورده ای نقل خلاص خورده ای...

***

اشک تو چشمم دو دو زده. سرمو کنار کشیدم و زیر لب گفتم:

- عاشقتم.

دوش شراب ریختی از بر ما گریختی

باز منو به خودش فشرد و کنار گوشم گفت:

- دیوونتم خانومم.

بار دگر گرفتمت بار دگر چونان مکن

قطره اشکم رو بازوش چکید. تو بغلش بیشتر فشرده شدم. دلم از اون بوی اوفریا هم خورد. خودمو عقب کشیدم و چشمای اون باز شده و با همه ی خماریش تو صورتم خیره گفت:

- چیه خانومم؟

بوی شراب می زند خربزه در دهان مکن

از تخت پایین اومده، بی خیال نگاه مات شدش رو کاناپه جلوی تلویزیون زانو تو بغل نشستم با اون لباس مردونه ی اون و باز بوی اوفریا تو بینیم پیچید.

- ترانه چی شده؟

قطره اشکم باز چکید.

چون خموشان بی گنه روی بر آسمان مکن

- ترانه؟

تو بغلش کشیده شدم. از خودش به خودش پناه بردن رو خیلی وقته یاد گرفتم.

دوش چه خورده ای دلا راست بگو نهان مکن

***

جلوم وایساده. نگامو به خودش کشوند. چونم لرزید و قطره ی اشکام رو گونم خط انداخت. دستش رو شونم سنگین شد.

لباس رد خون دارش و دستای تازه شستش.

من دلم خون تر، مغزم شسته تر.

کنارم رو صندلی نشسته و سرشو به دیوار تکیه داده. چشماشو بست و گفت:

- کدوم گوریه این نسناس؟

کجایی؟ کجایی توی نسناس؟ کجایی توی بی غیرت؟ کجایی فرهادِ نسترن؟ کجایی بابای دیگه بی بچه؟

- به آقابزرگ خبر دادم، تو راهه. امشب سکته نکنه خیلیه.

خم شدم به جلو سرمو تو دست گرفتم و اون باز شونمو فشرده، گفت:

- غصه نخور گلم.

شونمو از زیر دستش کشیده از رو صندلی بلند شدم. هق هق خفه کرده، به دیوار تکیه دادم و نگامو دادم به سرامیکای کف.

سنگینی نگاش و من دل ریش.

تمام قلب تو به من نمی رسه

صدای عصای آقابزرگ و من نگام رفته ته راهرو.

خاتونم چی شدی؟

خودمو به خاتون در حال سقوط رسونده زیر بغلشو گرفتم و گفتم:

- خاتون!

خاتون - دیدی چی به سرم اومد؟ نسترن امانته. نسترن دخترمه مادر. نسترن طوریش بشه من جواب مادر پدرشو چی بدم؟

- خاتون چیزی که نشده هنوز.

خاتون - چطور این بلا سر عروسم اومده؟

- پاش رو سرامیک آشپزخونه لیز خورده بود.

خاتون - الهی دورش بگردم من، این پسره ی گور به گور شده کجاست؟

فرهاد کجاست؟

نگام میره به جای خالی حسام. حسام با اون چند تا لکه خون مونده رو پیرهن و دستای تازه شسته.

فرهاد کجاست؟

آقابزرگ ساکت روی یه صندلی نشسته و سرشو به عصاش تکیه داده. زیر لب زمزمه کرد و گفت:

- سر ترانم کم نکشیدم خدا، نسترن چیزیش نشه!

دلم مشت شده، پاهام شل شده و قلبم یکی زده یکی نزده.

دست خاتون رو دستم نشسته و نگام رفته ته راهرو.

مثل فشنگ از جا پریدم و دویدم طرفش.

حسام که پشتش وایساده سر پایین انداخت و چشمای اون ناباور از یکی به اون یکی می چرخید.

- گل نسترنم چی شده؟

اومدم با اون بغض چنبره زده تو گلوم یه چی بار اون همه خوش تیپی و با ادوکلن خود خفه کنی بکنم که سیلی آقابزرگم رو صورتش نشست و دستمو چسبوند رو دهنم.

آقابزرگ - تف به روت بیاد! من این جور پسری بزرگ کردم؟ خاک بر سر بی لیاقتت! تا این وقت شب کدوم گوری بودی نمک به حروم؟

فرهاد زانو خم کرده نشست رو زمین. سرش پایین افتاد، هق هق مردونش تو سکوت راهرو خط کشید و دلمو لرزوند.

زیر لب گفتم:

- بی لیاقتی فرهاد، بی لیاقت!

کجاست اون ناجی افسانه ی دیروز؟ جوونمرد محل ما یه نامرده!

***

- دست به من نزن!

دستشو پس زده، قدم عقب گذاشتم. هق هقم تو سکوت ساعت سه نیمه شب خط انداخته، گفتم:

- برو ... برو همون جایی که تا حالا بودی. ازت بدم میاد!

با یه قدم خواست فاصله رو طی کنه. من یه قدم جبران کردم فاصله رو.

بی رحم نگامو به اون برق اشک تو چشماش دوختم و زیر لب گفتم:

- ازت بدم میاد!

باز یه قدم طرفم برداشته و دو قدم جبران نزدیکیشو کردم. صدای "نه" گفتنش تو گوشم زنگ زد. پام سُرید، دستش طرفم دراز شد و جیغم بلند شد و گفتم:

- خـــدا!

*** 

قطره اشکش تو دل بالش رفت و گفت:

- می خواستم جشن بگیرم بگم بابا فرهاد نسترن خانومت شکمش دو ماهه رختخواب بچته. ترانه نیومد، تا ساعت یازده نیومد. قرارمون هشت بود. نیومد. هوای خونه بوی خیانت می داد. یه زن همیشه می فهمه، می فهمه مردش داره بهش یه جای دنیا خیانت می کنه. ترانه من حس کردم. زنگ زدم گوشیشو یه زن برداشت. گوشی فرهاد منو یه زن برداشت. ترانه بچم دیگه نیست. اگه من خر اون جور شوکه نمی شدم ... ترانه بچم!

سرم به دستم تکیه داده شده، با نوک انگشت قطره اشک چکیدشو چیدم.

- شاید اونی نباشه که ما فکر می کنیم قربونت برم من.

- یه حس ششم زنونه هیچ وقت اشتباه نمی کنه. نگار برگشته. نگار فرهاد برگشته بی شوهر. خیلی وقته خبرشو از مهدیس شنیدم.

دستم رو دستش لغزیده، نگامو دوختم به قطره اشکای چکیده تو دل بالش.

- فرصت بده بذار توضیحشو بده. توضیح نداده ردش کنی یه عمر خودت مثل من پشیمونی. منِ این جا نشسته بدتر الان تو رو تجربه کردم. من هر شب کنار حس ششمم هزار تا مدرک حی و حاضر کنار شکم داشتم. نسترن من نذاشتم هیچ وقت توضیح بده. یه مدت خریت خرج دادم به اسم نجیبی و هیچی نگفتم. اون آخریا هم پام تو یه کفش طلاق گرفتم. بعضی وقتا به خودم میگم شاید حرفاش حتی با دروغ واسه من شیرینی داشت؛ حتی اگه همه دنیا ردش می کردن، ولی اون با قاطعیت از خودش دفاع می کرد و اون جور ساکت اون آخریا فقط لبخند تلخ نمی زد الان وضعم خیلی فرق داشت. حتی اگه بازم ازش جدا می شدم حداقل وقتی یادش می افتادم دلم گرم شجاعت حرف زدنش می شد. نسترن من بدتر از دیشب تو رو تجربه کردم. من یه سال هر شب با بوی یه عطر زنونه قاطی عطر تن شوهرم خوابیدم و ازش توضیح نخواستم. روز آخر قبل از امضای اون برگه طلاق بغلم کرد و کنار گوشم گفت: "کاش جای بغض حرف زده بودی." می بینی نسترن، حتی اونم فهمید که من بی توضیح به اون درجه رسیدم که حاضر شدم عشقمو فدای جدایی کنم. نسترن مثل من نشو! مثل من شدن درد داره؛ مثل من شدن یه عمر پشیمونی داره، شک داره. به خودت، به اون باورت که چطور پسش زدی. اینا نصیحت نیست فقط یه حرف دوستانه اس. یه پیشنهاد که یه روزی برنگردی به خودت بگی چرا ازش گذشتم.

سرعت قطره اشکاش بیشتر شد و گفت:

- حالا نه! نمی دونم قراره برخوردم باهاش چطور باشه، ولی ترانه حالا نه، نه حالایی که دل چرکینم ازش.

- خیالت راحت، آقابزرگ واسه عروسش یه اتاق خوب تو خونش رو به راه کرده که عروسش یهو نره خونه پسر بی لیاقت هردمبیلش.

- ترانه چی شدی که جدا شدی؟ به قول خودت یه سال ساختی، یهو چی شدی؟

- صبر هم حد داره. حد که پر میشه، میشه داد، میشه کینه. نتونستم، اون حد نذاشت.

دستمو آروم فشرد. نگاه خوشگل پر اشکشو به سقف دوخته و گفت:

- فرهاد چه کردی؟

کجاست اون ناجی افسانه ی دیروز؟ جوونمرد محل ما یه نامرده!

***

مهديس دست دور بازوي حسام انداخته با اون لبخند محو مونده رو صورتش به نسترنِ خوابيده رو تخت نگاه كرد و گفت:

- آخي ... حالا يهو واسه بچه دار شدن بعدش مشكل پيش نياد؟

اخم خاتون تو هم كشيده مهديسو نشونه رفت و گفت:

- ترانه پيش نسترن مي مونه. بقيه بهتره برين. انگار اومدن مهموني!

گلرخ جون پتو رو روی نسترن بالاتر كشيد و با لبخند مهربونش منو هدف رفته، گفت:

- مواظبش باش.

همدردي مي كنم جای مواظبت.

لبخندشو جواب داده و گفتم:

- حتما.

حسام بازوشو از دست مهديس رها كرد، به لبخندم لبخند زده و چشمك قاطي لبخندش كرد و همراه بقيه از اتاق رفت بيرون.

حسام تو رو دقيقا كجاي اين دل وامونده جات بدم؟

صداي ماشين تو فضاي باغ پيچيد و كشوندم دم پنجره. واي اين ديگه اين جا چي مي خواد!

نگامو دادم به گونه هاي رنگ پريده ی نسترن خوابيده رو تخت به خاطر اون همه دارو و زير لب باز گفتم:

- بي لياقت!

صداي داد و فرياد فرهاد و آقابزرگ تو دل ساختمون پيچيده من ترسیده رو كشوندم از اتاق بيرون.

با اون دو تا چشم خون گرفته و قيافه ی خسته و داغونش، عصبي و بي خيال التماساي خاتون و داد و فرياداي آقابزرگ از پله ها بالا اومد. جلو روم وايساد، بي حرف نگاشو مدل خيرگي تو صورتم چرخوند و گفت:

- ترانه من تكرار نيستم، تو حداقل باورم كن.

سرم پايين افتاده، گفتم:

- تو تكرار بي لياقتي نيستي، خود بي لياقتي هستي فرهاد! وقتي رسيديم بالا سرش جون تو تنش نبود. زن تو، مادر بچه ديگه نبودت خيلي زجر كشيده.

- هيچي اوني نيست كه شماها فكرشو مي كنين. من خواستم نگار رو از سر خوشبختيم باز كنم. مديونين اگه فكر كنين من آشغال يه لحظه هم به نسترنم خيانت كرده باشم. خواستم حاليش كنم نگاه كن اين منم فرهاد فرزين با يه زن كه مي پرستمش قد دنيا. ترانه من با اون تيپ رفتم تا نگار بفهمه زنم كم نيست؛ كه مردش چقدر باهاش تو اوجه. نسترن بايد دركم كنه. نسترن همه ی زندگيمه. نسترن تو اين دو روزی كه نبوده خونم رنگ مرگ گرفته. من بي نسترن مي ميرم ترانه، مي ميرم!

رو زمين نشست و سرشو به ديوار كريدور تكيه داد. چشماشو بست و گفت:

- نسترن عشق منه.

قطره اشك دويده رو گونش و من دلم بابت اون قطره اشك مشت شده.

قدمام طرف اتاق سرعت گرفت.

كنار نسترن سرشو به زانوهاش تكيه داده و هق هق آروم سر داده رو اون تخت نشسته و گفتم:

- ديدي توضيح چقدر خوبه؟

نسترن سرشو تكون داده و گفت:

- آره خوبه، ولي نمي تونم. نمي خوام حالا ببينمش. نه حالايي كه دلم از همه ی دنيا گرفته. نمي تونم ترانه سخته. من بچه دو ماهمو از دست دادم، ثمره ی عشقمو. هيچ كس دركم نمي كنه.

من به وسعت بيشتر از خود تو، تو رو درك مي كنم.

- تا كي نمي خواي ببینيش؟

- تا وقتي كه با خودم كنار بيام. زياد طول نمي كشه، ولي نياز دارم كه بي فرهاد به فرهاد فكر كنم.

دستم شونشو فشرد و كنار گوشش گفتم:

- پس بي فرهاد فرهاد رو دق نده.

خواستم از اتاق بيرون برم كه گفت:

- چرا همه آويزونتن ترانه؟ چي داري كه همه محتاج حرف زدن باهاتن؟

خنده رو لبم اومد و گفتم:

- نمي دونم.

- من مي دونم. تو سنگ صبور خوبي هستي، ولي هيچ كس سنگ صبور تو نيست.

لبخندم تلخ شد. از اتاق زده بيرون و زير لب گفتم:

- من كاسه ی صبرم، اين كاسه لبريزه.

فرهاد نگام كرد، با اون التماس تو چشماش نگام كرد.

كنارش نشسته و گفتم:

- بهش فرصت بده. قبولت داره، ولي زمان مي خواد.

- من كه بي نسترن دق مي كنم. يه روز نباشه من چطور روزمو شب كنم؟ چند شبه واسه خاطر نبودنش كنارم يه خواب راحت نداشتم.

خنده ول داده، مشتمو حواله بازوش كردم و گفتم:

- بي حيا نشو ديگه!

اونم خسته خنديد.

خيره نگاش كردم و گفتم:

- خيلي دوسش داري؟

- دوسش ندارم، عاشقشم! نسترن واسه من عوضي خيلي زياده، خيلي زياد.

- هيچ وقت در مورد نگار اين جوري حرف نزدي.

- نگار بي لياقت بود.

- من چند روزه تو خيالم تو رو هم بي لياقت كردم عمو جون.

- عمو به قربون اين موش كوچولوش، همه ی مردا يه جور نيستن ترانه.

- چرا همه اصرار دارن مرد منو كم بدونن؟

- مرد گذشته ی تو ترانه! ديگه رفته، اون كثافت رفته!

- مشكلت با اوني كه هيچ وقت جز تو دادگاه و بيمارستان نديديش چيه؟

- مشكل من توی بچه بودي. تويي كه يه پا وايسادي يا اون يا هيچ كس؛ تويي كه هممونو دادي فداي اون پسره ی تن لش.

- همه صفتاتون هيچ مدله به اون نمي خوره، خودتونم خوب مي دونين.

- فراموشش كن. من امروز تو نگاه حسامِ جلو آقابزرگ وايساده چيزي رو مي بينم كه يه عمر آرزوشو داشتم.

- نمي دونم چرا اين خونواده دوست دارن آرزوهاشونو رو من بدبخت پياده كنن.

از رو زمين بلند شدم و بي خيال ماتي اون نگاه نسترن نديده شدم.

***

چشمامو رو هم فشردم و اون همه تلخي عطر و سيگار قاطیش رو باز تو ريه كشيدم.

حس كردم لبه تخت نشسته خيره موند بهم.

دستش رو صورتم نشست و صداي نرمشو كنار گوشم شنيدم.

- جان دلم، چي شدي تو؟

نفسم حبس شد تا وا نشه بغضم.

- من چه كردم؟

دلم از اون همه بغض مونده تو گلوم فشرده شد.

تو بغلش بالا كشيده شدم و سرش به عادت هميشه تو گودي گردنم فرو رفت.

نفساش باز با پوست گردنم بازي كرد و گفت:

- ترانه من چه كردم؟ من كثافت چه كردم؟!

بغض تو گلوم بيشتر شد و نفسم بيشتر حبس شد.

صداي باز شدن در اتاق اومد و اوني كه منو باز رو تخت خوابوند و ملحفه رو روم درست كرد.

- تو اين جا چه غلطي مي كني؟

- واسه ديدن زنم نياز به غلط كردن ندارم.

- گورتو گم كن تا ندادم حراست بياد جمعت كنه.

- اينو تو مخت فرو كن، ترانه زن منه! حراست مسخرت مي كنه.

- ترانه ديگه قرار نيست زن تو باشه.

- تو اين دو سال كجا بودي كه حالا واسه من سنگشو به سينه مي زني؟ ترانه دو سال تو دوري همتون سوخت، اون وقت حالا واسه من هزار تا وكيل وصي پيدا كرده.

- با زبون خوش برو از اين جا. ترانه اون قدر ازت متنفر هست كه ديگه نخواد حتي صداتو بشنوه.

قطره ی اشكم رو گونم چكيد و اون دست آشناي من باهاش آشنا رو صورتم نشست و قطره اشكو پاك كرد.

كنار گوشم صداي بغض دارش شنيده شد.

- جان دلم؟ تو غصه نخور من ميرم.

صداي تق در و من بغضم شكسته؛ صداي تق در و بوي اوفرياي رو تن اون همه بغض مردونه نبوده؛ تق در و رفتن اون همه بغض مردونه.

اين جا تو اين قطب سكوت كابوس طولاني تره.

***

از كنارش بي خيال گذشتم. مچ دستمو باز گير انداخت و كنار گوشم گفت:

- واسه من ناز و غمزه نيا. حركت بعديم مي مونه پا خودت خانوم خوشگله!

مچمو از دستش كشيدم، ابرو واسش تو هم كشيدم و تو صورتش براق شده، گفتم:

- فقط يه بار ديگه دستت بهم بخوره ...

باز اون پوزخند مختص خودش رو تكرار كرد و گفت:

- نه بابا! چي كار مي كني مثلا؟

- حسام با من بازي نكن!

- بازيش ايشالا باشه واسه بعد عقد.

چشام از اون همه بي حياييش گشاد شد. با حرص از كنارش گذشتم كه باز گفت:

- فكر كن ... چه شود!

پوف محكممو بيرون داده، به طرفش برگشتم و گفتم:

- تا حالا هيشكي بهت گفته بود مزخرف ترين آدم دنيايي؟

- به خودت افتخار كن چون اولين نفري! و لازم به ذكره تو مجبوري با اين مزخرف ترين بسازي خانوم خوشگله.

- هــــه! همون قضيه ی شتره و خوابش و پنبه دونه اس ديگه، نه؟

- من بي خواب دو لپي مي خورمت خانوم خوشگله.

دندونامو رو هم فشرده و گفتم:

- بس كه خري! آخه من به چه زبوني به توی الاغ نفهم حالي كنم راهي كه مي خواي واسه من بري ته تهش تركستونه؟ دِ بفهم نفهم!

باز پوزخند واسه من به نمايش گذاشت و درجه جوش منو به حد فوق العاده رسوند و گفت:

- تو هم تو مخت فرو كن مال مني! يه بار يه سهل انگاري كرده اين خونواده و حق من مال يكي ديگه شده خيالي نيست، حالا كه من مي خوامت ديگه نمي ذارم حقمو ازم بگيرن. حاليته خانوم خوشگله؟

سرم با تاسف تكون خورد. نگامو دوختم به استخر و گفتم:

- فكر كردي واسه چي آقابزرگ به اين سرعت داره مراسم تو و مهديس رو برگزار مي كنه؟ اون از اين خر بازي تو ترسيده. آقابزرگ يه چي حاليشه كه نمي خواد يه دونه نوه پسريش خر بازي دربیاره. مهديس كم هم كه باشه بازم پر از پشتوانه اس واسه آينده تو. مهديس كه زنت بشه هم اون ثروت وعده داده ی آقابزرگ واسه تو ميشه، هم سرمايه گذاري بهمن خان. حسام من ثروتم كنار اونا پشيزي ارزش نداره.

دستش دور بازوم حلقه شد، خشونت قاطي رفتارش كرد و گفت:

- واسه آخرين بار بهت ميگم هم گور پدر پولاي تو هم گور پدر پولاي اونا! من اون قدر دارم كه گداي صنار سه شاهي اين جماعت نباشم.

و ولم كرد رفت طرف صندلياي فلزي.

تمام قلب تو به من نمي رسه

از محوطه باغ خارج شده، تو ايوون نگاش كردم و گفتم:

- خب دِ لامروت چهار سال زودتر مي اومدي!

تمام قلب تو به من نمي رسه

***

ـ تو به من ثابت كردي حرفام پشيزي واست ارزش نداشتن شادمهر.

ـ ترانه به چي مي خواي برسي؟ مهسا تا چند هفته ديگه زن من ميشه. مگه خودت نمي گفتي وقت دوماديمه؟

ـ نه حالايي كه همه هدفت شده ازدواج با دختر فريبرز فرزين و يه سرمايه گذاري مشت تو كارخونه اش. من تو رو نشناسم به درد لای جرز ديوار هم نمي خورم شادمهر. مهسا حيفه.

ـ اون منو مي خواد. اين كجاش حيفه؟

ـ تو چي؟ تو هم اونو مي خواي؟ يا فقط مهربونيشو بابت شادي مي خواي؟

ـ حرفات همش درسته. مهسا واسه من پر از موقعيته. چرا ازش بگذرم؟

ـ شادمهر عوض شدي. عوض نه، عوضي شدي.

عصبي خودشو پرت كرده كنارم. سرشو به پشتي مبل تكيه داده گفت:

ـ ترانه خراب نكن، مهسا با من خوشبخته.

ـ مشكل دقيقا همينه. مهسا با تو خوشبخت بشو نيست؛ چون تو وصل زندگيش نميشي. شادمهر مي بينم اون روزيو كه مهسا پشت پا بزنه به همه عشقش، دير نيست اون روز.

ـ مشكلت چيه ترانه؟ من قسم مي خورم مهسا رو خوشبخت كنم.

ـ بهاي خوشبختي مهسا چيه؟ راحتي شادي؟ سرمايه گذاري تو، تو كارخونه باباش؟ نه شادمهر، مهسا يه زندگي جديد مي خواد. بي خيال مال و ثروت. مهساي من يه زندگي مي خواد پر عشق، مثل من. نمي خوام چند ماه بعد ازدواجش، يكي مثل تينا درست وسط زندگيش قد علم كنه.

ـ ترانه تو عادت كردي، عادت كردي همه ی مردا رو مثل اون بدوني.

ـ همه رو نه، تو و اون هم كاسه اين، از يه قماشين. مثل اون دونستنت چيز عجيبي نيست.

ـ امروز از دنده ی چپ بلند شدي ترانه، تا حالا كه مشكلي نبود، خواستگاري هم واسم رفتي، يهو حالا چرا ...

ـ امروز آدم وار اومدم باهات حرف بزنم برادر من. شادمهر تو كه كارت با خودي نبود، تو كه اين قدر غيرت داشتي كه رو خودي دست نذاري واسه قمار.

ـ بي غيرتم ديگه نكن تو رو خاك پدر و مادرت. قسم خوردم مهسا با من خوشبخت بشه، سر قسمم مي مونم.

ـ نه، اشتباه نكن، تو قسم خوردي نذاري آب تو دل شادي تكون بخوره.

ـ مهسا پا پس كشيد ازش مي برم؛ ولي ترانه مهسا پا همه چيم وايسه ديگه حرفي توش نمي مونه. الان زنگ مي زني تلفنو مي ذاري رو آيفون و بهش ميگي اين شادمهره آدم زندگي نيست، دختر بازه، شباش بي حداقل دو پيك مارتيني صبح نميشه، ميگي اين كثافت همه غلطي تو زندگيش كرده. ميگي ترانه، همشو ميگي، آخرشم مي پرسي پا همه چيش وايسادي يا نه؟ گفت آره، حرفي ديگه توش نيست. قبوله؟

با همه دونستن جواب اون خر خاندان فرزين، بازم دستم رو كانتكتش لغزيد.

ـ چيه باز؟ تو كار و زندگي نداري؟

لبخند رو صورت شادمهر نقاشي شد و من باز هم دلم گرفت از اون همه عشق مهسا به شادمهر فكر منفعت.

ـ مهسا يه سوال دارم، راست و حسيني جواب ميدي، باشه؟

ـ اوكي، بپرس.

لحن جديم و مهساي جدي شده.

ـ می دوني شادمهر دختر بازه؟

ـ مي دونم، بوده، ديگه قرار نيست باشه، قول داده.

ـ مي دوني شادمهر بس كه مشروب مي خوره كبدش داره مي پكه؟

ـ مي دونم. كمش مي كنه، تمومش مي كنه.

ـ مي دوني شادمهر تو زندگي هيشكي رو قد شادي دوست نداره؟

ـ چرا، تو رو هم دوست داره.

ـ مي دوني همه غلطي تو زندگيش كرده؟

ـ مي دونم؛ ولي تمومش مي كنه، منم همه ی كارام درست نبوده.

ـ مي دوني عاشقت نيست؟

ـ مي دونم؛ حداقل يه كوچولو دوسم داره. نداشت هم مهم نيست، من اون قدر عشق تو زندگيمون مي ريزم كه جای دو تامون بس باشه.

ـ مهسا خري.

ـ مي دونم.

ـ مهسا گوساله دنيا اومدي، گاو از اين دنيا ميري.

ـ مي دونم.

ـ آخه اين تن لش چي داره؟

ـ نداشتيما، توهين نداشتيم. به خودم فحش بده، بزنم؛ ولي شادمهر ...

ـ بميره اين شادمهر، گور به گور بشه من از دستش راحت شم. اصلا جفتي با هم بميرين.

صداي خنده مليحش و من لبخند زده پر حرص به اون همه عشق. خريتش به خودم كشيده ديگه، چه كنم؟ شادمهر چشم و ابرو اومد و دم گوشم آروم گفت:

ـ ديدي پا همه چيم وايساده؟ به اين ميگن زن زندگي.

ـ عوضش به تو، گورخر زندگي هم نميگن؛ چه برسه مرد!

قهقهه ول داد و من باز حرص زدم.

آخه مهساي من اين يه ندا داد، تو بايد با سر قبول مي كردي؟

*** 

پر حرص كنارش زدم و اون هم انعكاس عملمو انجام داد و دو تايي شاخ و شونه واسه هم كشيده باز گوش به در چسبونده منتظر اظهار عشق و اعمال خاك بر سري شديم. مهسا ولوم پايين داده گفت:

ـ هي ميگمت بيا بريم تو تراس، حاليت كه نميشه. بابا همه عشقش به صحنشه.

ـ واي نه تو رو خدا. اين فرهاد به اين هاتي، ديدي يهو جو گرفتش، دوباره مي خواد يه بچه ديگه درست كنه. آدم هم كه تو اون لحظه حاليش نيست، بايد چند ماه صبر كنه.

ـ ترانه؛ ولي من ميگم بيا بريم. به خدا انقده كيف داره.

ـ تو خوشت مياد وقتي شادمهر داره ازت لب مي گيره، یكي زاغ سياتونو چوب بزنه.

ـ آره، مگه چيه؟ يه لبه ديگه.

ـ نكنه ...

ـ به تو چه؟

ـ آخی، خيالم راحت شد. به شادمهر نمي اومد همچين خشك و خالي شب خواستگاري بي خيالت بشه بياد تو سالن.

ـ مرض. هر چي هيچيش نميگم پررو ميشه. بيا بريم ديگه.

تسليمش شده راهي تراس اتاق من شديم و از كنار در شيشه اي تراس اتاق نسترن شاهد ابراز عشق فرهاد به نسترن.

نسترن ـ ببين فرهاد، اين كار تو رو توجيح نمي كنه، مي فهمي؟ اصلا چه دليلي داره بدون اين كه به من بگي بري ديدن يه زن غريبه؟

فرهاد ـ من فداي اون دل كوچيكت. ببخشيد، عقلم نرسيد.

مهسا كنار گوش من اظهار فضل نمود.

مهسا ـ خاك تو سر زن ذليلش كنن.

نسترن با كمال خرشدگي ناليد:

نسترن ـ فرهاد بچمون!

باز دوباره اظهار فضل مهسا!

مهسا ـ اين چه يهو خر شد!

فرهاد هم راضي از اين همه خر شدن همسر گرام، دستاشو دور نسترن انداخته، اونو تو بغلش كشيده گفت:

ـ فدای سرت، ما انقده فرصت داريم!

نسترن هم همراه خرشدن قوه زنانگيشو به عمل انداخته با اون همه مظلوميت فرهاد به جون بيستون انداز ناز اومد.

نسترن ـ يعني نگارو دوست نداري؟

فرهاد هم مات اون همه عشوه زيرپوستي مونده ديگه از هات گذشته زده تو كار كوره گفت:

ـ فداي تو من بشم، من عاشق توام.

مهسا ـ اَيي، چه چندش!

نيش نسترن هم تو اون تاريكي، كاملا مشهود، چاكيده با اون بوس فرهاد بسته شد و دستش ميون موهاي فرهاد فرو رفت و دست من هم به چشماي از كاسه در زده مهسا چسبيد و اون يكيش هم به دهنش تا صدا جيغش در نياد يهويي. كنار گوشش با كمال بدجنسي و ديد زدن اون دو تا كفتر عاشق جوگير خاك تو سر گفتم:

ـ تو هنوز متاهل نشدي، واست خوب نيست.

نيشگون مهسا از ناكجاي من و فكر من بابت اين كه خاك تو سر اين نسترن؛ مثلا فرصت هم مي خواست. به دو روز نكشيد، جاذبه ی اين شوهره گرفتش، والا!

***

ـ من ازت انتظاري ندارم.

رو دستش بلند شده، رو اپن فرود اومدم. خيرگي اون نگاه، من به دام كش رو تحمل كرده، باز ولوم پايين گفتم:

ـ تو حق داري ...

ـ حق چي؟

ـ من مي دونم دوسم نداري.

با اون لحن تمسخر آميزش واسه من ژست اومد.

ـ خب، ديگه چي مي دوني؟

ـ تينا رو دوست داري؟

پوزخندش و دست كشيدن عصبيش ميون اون موهاي خوش حالت. بينيمو فشرده گفت:

ـ خره، اون فقط يكي از مدلامه.

ـ خب حق داري، خيلي خوشگله.

ياد حرف سايه افتادم كه گفته بود: "هرچي خوشگله؛ ولي اخلاقش عينهو سگ صاحب دوست." خب شوهر ما هم كه صاحب، سگه هم صاحب دوست. خم شده، رو شكم يه كم بيرون زدمو بوسيده گفت:

ـ من فعلا پسر بابا رو خيلي دوست دارم.

باز دلم ريش شد. اومد تا نوك زبونم و پس رفت كه بگم: "فقط پسر بابا رو؟" فكرمو پس زده، اخم تو هم كشيده گفتم:

ـ فكر كن يه درصد پسر باشه.

ـ يه درصد كه اصلا؛ ولي صد در صد پسره.

ـ عمرا، اين فنچول مامان، دختر مامانه.

ـ عجب زني گير ما افتاده. آخه دختر خوب، همه مامانا پسرين.

ـ نخيرشم. پسر ميشه عصای دست بابا، من دختر مي خوام همدم دل مامان. ميگما ...

ـ بگو مامان پسرم.

ـ لوس نشو ديگه. من تو زندگيت اضافيم، نه؟

عصبي قوطي روغنو كوبيده سر جاش برگشت طرفم و صورتمو با دستاش قاب گرفته گفت:

ـ اگه گذاشتي يه شام بپزم من امشب؟ آخه اين فكراي بيخود چيه؟ تو الان مادر بچمي، ترانه زر مفت زياد مي زني.

باز تا نوك زبونم اومد و من پسش زدم كه فقط مامان بچت؟ از رو اپن پايينم آورد و من خيره تو اون شب چشما گفتم:

ـ هميشه يادت باشه. من عاشقتم، برام هم مهم نيست كه تو هيچ وقت منو نخواي.

باز تو اون حجم من عاشقش فرو رفتم و اون كنار گوشم گفت:

ـ اين قدر فكر بيخودي نكن.

قطره اشك چكيده رو گونم و باز فشار بيشتر دستاش دور تنم.

تمام قلب تو به من نميرسه.

بوي اوفريا ميدي و من بازم عاشقم. با تينا قرار شام مي ذاري و من باز هم عاشقم. منو خرد ميكني و من بازم عاشقم.

تمام قلب تو به من نميرسه.

شب ها دير مياي خونه و من باز عاشقم. بوي اوفريا ميدي و من باز هم عاشقم.

تمام قلب تو به من نميرسه، همين كه فكرمي براي من بسه.

***

مهسا سر كرده تو گوشم، بي خيال ادب تو جمع گفت:

ـ مثلا اين دو تا رو آورديم بيرون روحيشون عوض بشه. خودمون داره روحيمون مي پكه، اين دو تا كه كم مونده تا تو حلق هم برن.

ـ خفه شو، الان اين شوهرت مي فهمه.

مهسا نيش چاكونده بابت كلمه شوهر گفت:

ـ درد و بلای شوهرم تو سرم.

ـ خاك تو سرت!

شادمهر سر از گوشيش در آورده، يه نيم نگاه به فرهاد و نسترن انداخته گفت:

ـ ماشاا... چه زود هم آشتي كردن.

شادي دست زير چونه زده، بهر اون دو تا رفته گفت:

ـ دو بار لوپشو بوس كرد، نسترن هم خجالت كشيد و به دور و ور اشاره كرد، هنوز زياد مثبت هيجده اي نشده. ايشاا... واسه خونشون.

پس گردني شادمهر و خنده من و مهسا.

شادمهر ـ خستگيتون در نرفت؟ بريم ديگه به ادامه خريدمون برسيم بابا.

شادي از سر جاش بلند شده گفت:

ـ حداقل بذارين اين دو تا به اختلاطشون برسن.

مهسا سر شونه شادي زده گفت:

ـ شعورت تو حلقم خواهرشوهر.

شادي هم دلقك وار واسه هندونه گذاري زير بغل گفت:

ـ قربون تو من برم زن داداش.

شادمهر مردمك تو كاسه چشم رقصونده گفت:

ـ من از دست اين دو تا ديوونه ميشم.

مهسا لبخند زن با تمام عشق سراغ داشته از خودش دست دور بازوي مردش انداخته گفت:

ـ عوضش من همه جوره ديوونتم.

لبخند شادمهر و دهن كجيش به من نيشم تو هم كشيده شده. شادي يه عق مشتي وسط ماجرا اومده نيشمو درست كرد و ما هم به ادامه خريد عروسي اين دو تا نوگل شكفته شتافتيم. جلوي يه بوتيك لباس شب وايساده نگامو دادم به اون لباس ساده سرمه اي بلند كه سادگيش خوشگلش كرده بود. نگام رفت به اون شادمهر و مهساي بيشتر از توجه به ويترينا محو همديگه شده. يه لبخند رو لبم نشست. شادمهر لايق باش، به جاي همه ي بي لياقتي هات لايق باش.

***

ـ خوشگه؟

ـ ...

ـ ميگمت خوشگله؟

ـ ...

نگامو پر حرص دادم به صورتش كه به نيمرخم خيره مونده بود.

ـ خوشگله، خيلي هم خوشگله.

ـ تو اصلا نگاه كردي؟

ـ من هر روز دارم نگاش مي كنم، خوشگله.

مات اون نگاه امشب غريبش مونده گفتم:

ـ چي خوشگله؟ چيو هر روز مي بيني؟

دست دور شونم انداخته گفت:

ـ خانوممو.

تو دلم كيلو كيلو قند آب شده گفتم:

ـ نكن، زشته.

بيشتر بهش فشرده شده كنار گوشم گفت:

ـ من هر جوري بخوام با خانومم رفتار مي کنم. به كسي چه؟ بغلت هم مي كنم.

باز نگامو به ويترين دوخته گفتم:

ـ خوشگله؟ لباسه رو ميگم، واسه تولد سايه خوبه، نه؟

ـ نچ، خيلي هم زشته.

ـ اين به اين خوشگلي كجاش زشته؟ داري بهونه مياري. نمي خواي بخري، بگو نمي خوام بخرم.

ـ چيه اين يه تيكه پارچه؟ خودم مي سپارم واست يه خوبشو بفرستن در خونه.

دلم پر غصه تر از هميشه، باز درگير حل اين مساله شد. "مگه من نبايد بپوشم كه تو انتخابش مي كني؟" سرم پايين افتاد تا اون نبينه اون دو قطره اشك بهونه گير رو گونمو. قدمام باهاش هماهنگ شده كنار ويترين بعدي وايساده نگامو ديگه ندوختم به ويترينش تا سرخورده تر از اين چند وقته تازه با معضل زندگيم رو به رو شده، بشم.

ـ ترانه؟

نگامو به نيمرخ جذابش دوخته گفتم:

ـ جانم؟

لبخند لبشو يه وري كرده بي نگاه به من گفت:

ـ وقتي ميگي جانم، حس مي كنم حداقل يكي تو اين دنيا هست كه منو فقط واسه خودم بخواد، نه موقعيت و ثروتم.

لبخندم تلخ تر از هميشه شد و اون باز گفت:

ـ من خودخواهم ترانه. دوست دارم تا ابد فقط مال من باشي، دوست دارم وقتي از همه مي برم تو كنارم باشي.

و من باز هم بعد از همه واسه تو هستم. دلم مي گيره از اين بعد از همه، كاش يه بار هم قبل از همه بودم؛ فقط يه بار. نگام به اون زن و مرد كيسه به دست از اون مغازه مورد علاقه ی من بيرون زده موند. خب حداقل مي خريدي واسه خودت مي پوشيدم.

***

سنگيني دست رو شونم و بوي تلخي ادكلن حسام. نگامو از ويترين كنده دوختم به صورتش كه با لبخند به نيمرخم خيره بود.

ـ سلام خانوم، كجايي شما؟

ـ سلام، اين جا چي كار مي كني؟

ـ از مهسا آدرس پرسيدم اومدم. خوب شركتو دور ميزنيا.

ـ به خاطر مهساست.

ـ فقط مهسا؟

ـ و تو. نمي خوام فكر كني شركت اومدنم واسه خاطر توئه. رك بهت گفتم.

ـ من چه كنم كه تو باورم كني؟

ـ دست از سرم بردار، بذار زندگيمو بكنم. من تازه دارم رنگ خوشبختي رو مي بينم.

ـ با من باش، دنيا دنيا خوشبختي به پات مي ريزم.

ـ خسته شدم از دستت. از اين ياسين خوندن دم گوشت خسته شدم.

ـ خب ياسين نخون، حرف عاشقانه بخون.

باز نگام رفت سمت اون لباس سرمه اي خوش دوخت و حسام رد نگامو گرفته گفت:

ـ خوشگله، برو پروش كن.

ـ منتظر اجازه ی شما بودم.

از كنارش گذشته، رفتم طرف مهسا و شادمهر شاخ و شونه واسم كشيده، سر كرده تو گوشم گفت:

ـ خوش ندارم اين پسره چپ و راست داره باهات تيك مي زنه.

اين غيرت برادرانه رو ديگه كجای دلم جاش بدم من؟

شادمهر ـ چته؟ رو مود نيستي؟

ـ هيچي.

شادمهر ـ هيچي مي بندي به ناف همه اين چند وقته هيچيت نميگم. ديگه واسه من اين جور جوابي رو نكن، بگو نمي خوام بگم و راحتم كن.

ـ چيزي نيست، يه كم دل گرفتم.

شادمهر ـ از چي؟

ـ دلگير نيستم، دل گرفتم. برو، مهسا كارت داره.

آره من دلگيرم، از خودم، از خودي كه فقط تجديد خاطره كردن بلده و بس.

***

پتو رو رو دوش آقابزرگ انداخته، كنارش روي اون صندلياي فلزي روي ايوون نشسته گفتم:

ـ تو اين هوا، اين وقت شب چرا بيرونين؟

لبخند زده نگاشو از آسمون گرفته و دوخته تو صورتم گفت:

ـ همه ی نوه هام يكي يكي دارن سر و سامون می گيرن.

لبخند تلخم جا صورت آقابزرگم پاشيده شد به ميز و دلم پيچ خورد از بابت اين كه من مثل بقيه نوه هاي عزيز آقابزرگ سر و سامون ندارم.

ـ يادمه بچه كه بودي، همه از اين كه تا اين حد بهت بال و پر مي دادم حسوديشون مي شد. حتي اين پسره حسام، با اون سنش بازم حسودي مي كرد، مي چزوندت. خاتون همش بايد مراقبت مي بود كه يهو اين پسره رگ نانجيبيش گل نكنه و يه بلايي سرت نياره. نگاه به حالاش نكن كه ادا آدماي متجددو در مياره، نه، اين جوري نيست، ظاهرشه. ته تهش يكيه مثل همه جدش خان زاده. خان زادگي هم منطق سرش نميشه. مي فهمي بابا؟ اين پسره مار خوش خط و خاليه، واسه همينه كه بعد از باباش روي اون حساب باز كردم واسه اين همه ثروت. يه عمر آرزوم بود دو تا عزيز كرده هام بشن عزيزم و نشد. اون دير اومد يا تو زود عاشق شدي رو من نمي دونم؛ فقط مي دونم دو تا نوه عزيزام الان ديگه به درد هم نمي خورن. مهديس ذاتش به باباش كشيده؛ ولي ته تهش نومه، از گوشت و خونمه. حسامو اگه زور مي كنم كه با مهديس سر سفره عقد بشينه، دليل اين نيست كه بخوام حرفمو به كرسي بشونم، نه، هم مهديس مي تونه رو غلطاي حسام سرپوش بذاره، هم حسام رو غلطاي مهديس. از همون بچگي ناخلف بودن. هميشه مي گفتم اگه يكي تو نوه هام پيدا بشه كه حرف آقابزرگشو بي بر و برگرد قبول كنه اون ترانمه. ترانه، بابا نمي خوام بزنم تو سرت كه يدندگي كردي، نه، تو جونمي بابا. فكر كردي نفهميدم فكر ارثتو كي تو سرت انداخت؟ حسام محض رضاي خدا موش بگير نيست؛ ولي بچه خيلي بدي هم نيست. مي دونم دلش باهاته؛ ولي دل ترانه من كه باهاش نيست، نه؟ جون بابا بگو كه پسش مي زني. حسام مرد يه عمر زندگي نيست. مثل باباش و من نيست كه پا زنش همه چيشو بده. مثل تو نيست كه وقتي برگه طلاقو امضا مي كردي، به زور من دست و دلش بلرزه. جون بابا من اگه امشب دارم ميگم تو و حسام هم كف هم نيستين، يه چي حاليمه كه ميگم. فكر كردي همين گلرخ جون و عمو فريبرزي كه يه عمر مثل مهساشون باهات رفتار كردن، وقتي بفهمن گلوی يه دونه پسرشون پيشت گيره بازم همون آدم مهربونا مي موننن؟ نه بابا، من خونوادمو مي شناسم. من نمی خوام توی عزيز دل من و خاتونت، بيشتر از اين غصه و خفت بكشي. خاتونت يه بار ديگه برق اشك تو چشات ببينه ديگه زندگي نداره بابا. من مي دونم كه حسام هنوزم جا پاش تو دل ترانم اون قدرا محكم نيست كه فراموش كردنش سخت بشه. مگه نه بابا؟

دستامو بغل كرده جا صورت آقابزرگ به آسمون شب خيره شده گفتم:

ـ من يه بار حرف آقابزرگمو گوش ندادم وضعم اين شد، مي خوام بچه خلف باشم يه بار، خيالتون راحت. عروسي مهديس و حسام تا آخر ماه به راهه. راضيش مي كنم، شايد راست ميگين. هيچ وقت از اين بعد به آدماي اطرافم نگاه نكرده بودم. من مي ميرم اگه يه روز گلرخ جونم با غصه نگام كنه. من اون قدر عاشقتون هستم كه بگين بمير ترانه، بميرم. من يه عمر زير دينتونم.

از روي صندلي بلند شده، رامو طرف در كج كرده با حرف آقابزرگ وايسادم.

ـ من بدم بابا، نه؟ يه عمر حق تو رو دادم به بقيه بچه هام، حالا هم دارم ميگم خوشبختيتو فدای نگاه خونواده به خودت كن.

ـ شما حق دارين آقابزرگ، اين خاندان فرزين يه وارث اسم فرزين مي خواد ديگه، نه؟

سنگيني نگاه آقابزرگ و من در رو باز كرده.

اين جا تو اين قطب، سكوت كابوس طولاني تره.

*** 

دستم دور مچ خاتون حلقه شده ضجه زدم:

ـ بچم خاتون ... بچم ... بچم چي شد؟ خاتون من بي بچم مي ميرم ... خاتون ... خاتون بچم پر پر شد، خاتون ... خاتون دو ماه ديگه بايد دنيا مي اومد ... خاتون من بي بچم چه كنم؟ خاتون بچم ...

اشكاي خاتون و من سرم تو سينش فرو رفته و هق هقم هوا رفته.

فرهاد ـ خاتون بيا برو، حالت خوب نيست، ترانه تنها كه باشه آروم تره. مرتيكه ی نسناس، دستم بهش برسه مي كشمش.

كجاست اون مرتيكه نسناس من؟ كجاست اون باباي بچه ديگه تو شكمم نبوده؟ كجاست اون باباي ذوق دار و يه اتاق بزرگ فقط عروسك خريده؟ كجاست اون مرد من؟ كجايي مرد من؟ كجايي مرد نسناس من؟

اتاق از خاتون و فرهاد خالي شده، باز من موندم و هق هق تلخ خفه شده تو گلوم. در اتاق باز و بسته شده، نگام رفت به سايه ي از غصه زير چشماش گود رفته. دستم طرفش دراز شده گفتم:

ـ ديدي سايه؟ نيومد ... بچم مرد و نيومد ... كجاست اون لامروت؟

هق هقش پررنگ تر از من تو اتاق انعكاس پيدا كرد و من تو بغل خواهرونش فرو رفته گفتم:

ـ هم بچم مرد، هم ديگه بچه دار شدنم. خودم شنيدم ديشب دكترم به فرهاد گفت ديگه بچه دار نميشم. گفت نميشه ... من بچمو مي خوام ... كجاست داداشت؟ كجاست اون نامرد؟ بهش بگو نمي بخشمش ... من به خاطر اون نامرد از پله ها پرت شدم پايين ... بگو ازش نمي گذرم ... بگو ترانه گفت ديگه نمي خواد چشاش تو چشات بيفته ... بگو ترانه ازت بدش مياد ...

باز هق هقش و من درمونده تر از هميشه. من بالاتر از مرگو حس كردم. رو تخت بيمارستان واسه مرگ بچه ی دو ماه مونده تا تولدش بالاتر از مرگو حس كردم.

ـ سايه بچم ... دختر مامان ...

باز صداي هق هق و من عزادارتر از هميشه.

بدون تو نمي تونم، تو خيلي وقته مي دوني.

***

تو بغل آقابزرگ لم داده، دونه دونه پره پرتقالايي كه خاتون مي داد دستمو مي خوردم كه مهسا و شادمهر از در وارد شدن.

مهسا ـ دوباره تو خودتو لوس كردي دختر؟

مهديس شونشو به درگاه آشپزخونه تكيه داده گفت:

ـ ما عادت كرديم هر چي آقابزرگ يه دستي به سرمون نكشيد، عوضش بغلش واسه ترانه خانوم سند خورده باشه.

نسترن سرحال تر از اين چند وقته ليوان چاييشو به لب برده گفت:

ـ ترانه واسه همه عزيزه. حق دارن آقابزرگ كه اين ته تغاريشونو لوس كنن.

خاتون ـ حالا نمي تونين به بچم ببنين يه بار محبت بهش ميشه؟

حرف خاتون از رو شوخي و من برداشت جدي كرده. راست ميگي خاتونم، اين محبتا سالي به ماهي يه باره. حسام لبخندشو پاشيده تو صورتم، به مبل تكيه داده، بي خيال تبلتش گفت:

ـ ترانه واسه همه تافته جدا بافته س.

دست آقابزرگ دورم محكم تر و منم به نيمرخش لبخند زده. آقابزرگم من قول دادم. از بغل آقابزرگ خودمو بيرون كشيده گفتم:

ـ بياين، راحت شدين؟ يه بار بعد عمري آقابزرگم مهربون شده بودا!

عصاي آقابزرگ قبل نشونه روي به مغز سر بنده، جيم فنگ زده پشت مبل گلرخ جون سنگر گرفته گفتم:

ـ ما كوچيك شما هم هستيم فاروق خان.

شادمهر با نگاش واسم مهربوني ريخته نزديك آقابزرگ نشسته سر كرده تو گوشش يه چي گفت و آقابزرگ هم واسه اين دوماد باب طبع يه سري تكون داد و يه چي زير لبي گفت. اين دو تا مشكوك ميزنن. كنار دست فرهاد نشسته گفتم:

ـ همه چي خوبه؟

فرهاد ـ همه چي آرومه، من چقدر خوشحالم؛ فقط نگرانشم، يه كوچولو افسردگي داره. تنها كه باشه مي فهمم گريه كرده، همش تقصير من كثافته.

ـ موافقم.

يه پس گردني و خنده ته مايه صداش.

فرهاد ـ گمشو بچه پررو.

خنديده به نيمرخ جذابش خيره شده گفتم:

ـ گفته بودم خيلي دوست دارم؟

فرهاد ـ زياد!

ـ گمشو بچه پررو.

طرف ديگم حسام نشسته گفت:

ـ چي ميگين كه خندتون به راهه؟

فرهاد نگاشو تو نگاه خيره حسام به من گردونده و واسه من نيش منظور دار چاكونده گفت:

ـ با ترانه همه خوشن.

حسام ـ بر منكرش لعنت.

آخه من م يخوام بدونم با من كي خوش بودي؟ من كه چپ و راست واسه تو حالگيري راه انداختم. واسه آقابزرگ خيره به خودم لبخند اطمينان بخش زده از كنارشون بلند شدم.

آقابزرگ ـ شادمهر همه چي واسه عروسي خوبه؟

شادمهر ـ عالي. به مشاورم كارا رو سپردم، همه چي اوكيه.

مهديس ـ ماه عسل كجا ميرين؟

مهسا ـ من خواستم بريم ايرانگردي، كيفش بيشتره. چيه هنوز كشور خودمو نديدم برم اون ور؟

شادمهر با لبخند خانومشو ديد زد و من بازم فهميدم تو دلش داره ميگه: "به اين ميگن زن زندگي." حالا ببينم اين زن زندگي يه سال ديگه هم همين جوري زن زندگي مي مونه يا دلزدش مي كني شادمهر خان؟

كنار مهسا نشسته گفتم:

ـ چه خبر؟

مهسا لبخند پر عشقشو تو صورت شادمهر مشغول لمبودن ميوه پوست كنده هاي خاتون پاشيده گفت:

ـ دكور خونه رو كامل عوض كرده، شادي هم قراره يه چند وقتي بره خونه بابا مهديت.

ـ اون قدر اطمينان تو وجودت هست كه ديگه حرفي نمي مونه؛ فقط يه چيز. هميشه پای همه چي موندن طرف خوب نيست. من پا همه چي شوهرم وايسادم و چوبشو خوردم. بعضي وقتا جلوش وايسا، نه پاش. جلوش كه وايسي، يادش مياري كه تويي هم هستي؛ ولي وقتي پاش وايسي، داري خودتو تو حاشيه مي كشي و هيچي بدتر از همين تو حاشيه موندن نيست. خوشبخت بشي مهسا، آرزوم اينه.

***

كنارم جلو تلويزيون لم داده، دست دور شونم انداخته گفت:

ـ خانوم ما چطوره؟

ـ خانومتون و دخترتون خوبن.

ـ خوشم مياد با بچت تباني كردي شد دختر.

ـ دختر دوست نداري؟

ـ دختر نفس باباست؛ مخصوصا دخمل من.

خم شده شكممو بوسيده، واسه نفس مامان عشق تراوش كرده گفت:

ـ اذيت نمی كنه دختر مامان، مامانو؟

ـ به باباش رفته، اذيت تو خونشه.

ـ داشتيم ترانه خانوم؟

ـ دارا ميشيم آقاي من.

سرش تو گودي گردنم فرو رفته، پوست گردنم ميون لباش گير افتاده، نبضم بيشتر شدت گرفته، يه مك محكم به گردنم زده، يه نفس عميق تو گردنم كشيده، با اون صداي ولوم پايين من عاشق گفت:

ـ وقتي ميگي آقاي من، بايد پا عواقبش هم وايسي.

خنديده، هولش داده گفتم:

ـ نكن، گردنم كبود شد.

باز يه نفس عميق كشيده، با همون مدل من عاشق گفت:

ـ اينا عواقب آقاي من عشوه دار خانوممه.

باز خنديده گفتم:

ـ نكن، زشته جلو بچم.

ـ نه ديگه، بچم حاليشه اين وقتا بايد چشم و گوشش بسته بشه.

باز خنده من و باز بوسه هاي ريز اون تا زير گلوم، باز ناز من و نياز اون، باز من الهه شده و اون پرستشگر الهه ی عاشقش. باز من و اون و خلوت شبونه ی ما شده، باز من و اون، من و اون!

***

يه دور ديگه خودمو تو آيینه برانداز كرده، به اون عروسك منتظر دوماد نشسته گفتم:

ـ حالا نميري از خوشي.

ـ ترانه دير نكرده؟

- بتركي دختر! هنوز يه ساعت نگذشته كه ور دلش تو آتليه داشتي غلطاي قبل عقد مي كردي، ديگه چه مرگته؟ مجبوري بياي تجديد آرايش كه اين جوري واسه من نق بزني؟

ـ تو هم كه صبح تا حالا فقط منو ضايع كردي.

ـ خب خره الان مياد ديگه.

آرايشگر كه گفت دوماد اومده، يكي بايد اين هولو مي گرفت نيفته آبرو ريزي بشه. از آرايشگاه همراه مهسا بيرون اومده، به شادمهر با لبخند به عروسك نازش خيره گفتم:

ـ چه عجب نزول اجلال كردين شما؟

شادمهر ـ كم حرف بزن!

گفت و دست دور شونه مهسا انداخته، اونو طرف ماشينش برده گفت:

ـ زنگ بزن يه آژانس بياد برت داره بيارتت عروسي. من سرخر شب عروسيم سوار ماشين نمي كنم.

اين هم يكي از عجايب دهه اخير، شادمهر و منو سوار نكردن؟ گاز ماشينو كه گرفت، تازه اين دوزاري واسه ما خورده زمين دريافتيم آقا شوخي بردار نيست. يه تك بوق و ترمز جنسيس سودان آشناي كنار پام. شيشه پايين داده، با نگاش سر تا پامو وجب كرده، يه سوت كشدار كشيده گفت:

ـ چه كردي ليدي؟ ما رو امشب نكشي، آرزو داريما.

با حرص سوار شده، بي نگاه به اون همه جذابيت گفتم:

ـ بي كاري چپ و راست, ولي تو دست و پای من؟

ـ بده نخواستم با تاكسي بياي؟ اين دوماد ما هم كه تا چشمش به عروسش خورد، غيرتو بوسيد گذاشت لب طاقچه. خوشگل شدي خانوم.

ـ بودم.

ـ بر منكرش لعنت. خوشگل تر شدي، مواظب خودت باش امشب. به من اعتباري نيست.

واسش شاخ شونه اومده، قهقهشو هوا فرستاده گفتم:

ـ كوفت، هر چي هيچي نميگم دور برمي داره.

ـ بده انقده مي خوامت؟

ـ من نخوام بايد كيو ببينم؟

ـ منو اون قدر مي بيني تا بخواي.

ـ رودل نكني شما.

ـ تو با من سازگاري، رودل كردن واسه تو به من نمي خوره.

ـ حسام تمومش كن. يه امشبو زهرم نكن تو رو هر كي دوست داري.

ـ تو رو دوست دارم.

ـ آره، پولامو خيلي دوست داري.

باز عصبيش كرده، دستش به دنده ميخ شده، فرمونو تو مشتش فشرده گفت:

ـ واسه آخرين بار ميگمت، خوش دارم تو مخت فرو كني. تو جونمي، خود خودت بدون هيچي، واسه خاطرت همه كاري مي كنم، زندگيم هم شده به پات بريزم مي ريزم تا از خر شيطون پياده شي. د نفسم چطور حاليت كنم اين دل لامصب مي خوادت؟ هان؟ تو بگو من اون جوري حاليت كنم.

ـ دورمو خط بكش. 

جوابم يه نفس پر حرص شده، صدا آهنگو بلند كرد.

دوستي ساده ما غير معمولي شد

نمي دونم اون روز تو وجودم چي شد

نمي دونم چي شد كه وجودم لرزيد

دل من اين حسو از تو زودتر فهميد

تو كه باشي پيشم ديگه چي كم دارم؟

چه دليلي داره از تو دست بردارم؟

بين ما كي بيشتر عاشقه من يا تو؟

هر چي شد از حالا همه چيزش با تو

ديگه دست من نيست بستگي داره به تو

بستگي داره كه تو تا كجا دوستم داري

بستگي داره كه تو تا چه روزي بتوني

عاشق من بموني منو تنها نذاري

دست من نبود اگه اين جوري پيش اومد

مي دونستم خوبي؛ ولي نه تا اين حد

انگاري صد ساله كه تو رو مي شناسم

واسه اينه اين قدر روي تو حساسم

من احساساتي به تو عادت كردم

هر جا باشم آخر به تو برمي گردم

ديگه دست من نيست بستگي داره به تو

بستگي داره كه تو تا كجا دوسم داري

بستگي داره كه تو تا چه روزي بتوني

عاشق من بموني منو تنها نذاري

ديگه دست من نيست بستگي داره به تو

بستگي داره كه تو تا كجا دوسم داري

بستگي داره كه تو تا چه روزي بتوني

عاشق من بموني منو تنها نذاري.

ـ اين آهنگ حرف دل منه.

ـ حسام چند بار بگم تمومش كن؟

ـ نگو بانو، خسته ميشي، من حرف گوش كن نيستم.

ـ منم واسه حرفات تره خرد كن نيستم.

ـ تو نزني، كي بزنه تيشه به ريشه اين جون؟ خراب شدنم از دست تو هم عالمي داره.

ـ عاشقي بهت نمياد حسام. تو با غرور تو اوجي.

ـ من حاضرم تو قعر باشم، تو يه بار باورم كني.

ـ حسام امشبو واسه خودم و خودت خراب نكن. من و تو وصله هم نيستيم.

ـ تو جون مني، وصله بودنتو چي كار دارم خانوم؟ جون آدم واسه آدمه، به وصله نياز نداره.

ـ حسام يه بار ديگه از اين شر و ورا بگي از ماشين پياده ميشم.

ـ خودكشي مي كني يعني؟ چون من رو ترمز بزن نيستم.

ـ حق داره گلرخ جون كه چپ و راست از دستت مي ناله.

ـ تو منو بخواه، قول ميدم هيچ وقت از دستم ننالي.

ـ بزن كنار، تا سه مي شمرم بزن كنار.

ـ ديگه حرف نمي زنم، حله؟

ـ اگه نزني، آره، حله.

پوزخند كنج لبش و من حرص زده بابت اين همه احساس خرج شده بابتم. من عادت ندارم به اين همه احساس، من عادت دارم به رفيق شب سالي به ماهي يه بار شوهرم بودن. من با جمله "دوست دارم" بيگانم. من "عاشقتم" سرم نميشه. جديدن اين كلمات تو دايره لغات شنيدني گوشم.

***

تمام مباني پرستيژ و نوه فاروق خانو به جا آورده، يه ور دامن لباس شب بادمجوني رنگمو كمي بالا گرفته، نگامو رو درجه مغرور تنظيم كرده، به طرف ميز بابا مهدي و مامان شهره رفتم. رو صندلي نشسته گفتم:

ـ ليلي و مجنون من چطورن؟

مامان شهره ـ چشمم كف پات مادر. از اول مراسم تا حالا چشم گردوندم ديدم همه چشمشون بهته. الهي من دورت بگردم. يادم باشه شب رفتم خونه يه اسفندي واست دود كنم.

بابا مهدي ـ سر اسفنديش هم حتما دست منو مي بوسه ديگه، نه؟

خنديده، گونه بابا مهدي رو بوسيده گفتم:

ـ قربونتون برم من.

مامان شهره نگاشو پر از قربون صدقه به سر تا پا شادمهر تو جايگاه كنار عروسكش نشسته دوخته گفت:

ـ الهي قربونش برم، بچم سر و سامون گرفت. مهسا خانومه. مي دونم از سر شادمهر زياده؛ ولي چه كنم كه خوشبختي شادمهر و شادي قد سايه واسم مهمه.

ـ الهي قربونتون برم من كه انقده مهربونين.

مامان شهره ـ خدا نكنه مادر. برو خوش باش فدات شم، چيه مي شيني پيش ما پير و پاتالا؟

ـ نگين تو رو خدا. از سر شب تا حالا عروس دومادو از سكه انداختين.

بابا مهدي ـ بيا برو بچه، كم زبون بريز.

خنديده از كنارشون بلند شده، خيرگي نگاه آقابزرگو از اون ور سالن تحمل كرده، رفتم طرفش. كنار آقابزرگ وايساده، به مرداي دور حلقه لبخند زده، دست آقابزرگ دور شونم افتاده گفت:

ـ عزيز كرده من، ترانه، نوه ی آخرم.

سر بالا كرده باز جواب لبخندا رو داده، نگام تو يه جفت نگاه آشنا گير افتاد. فشارم چهار درجه افت كرده، سعي در ماندگاري لبخندم به خرج داده، تازه فهميدم اين يارو كيه. لبخندشو تو صورتم يه وري پاشيده، با اون چشاي عجيب غريبش گفت:

ـ باعث افتخاره ملاقات باهاتون.

مي خوام صد سال سياه نباشه.

صداي مهندس كاويان و من لبخند زده به اون همه مهربوني.

كاويان ـ به به مهندس فرزين. حال و احوال خانوم؟ سايتون سنگين شده.

دست دراز شده طرفمو فشرده، بهترين و ليدي وار ترين لبخند سراغ داشته از خودمو به صورتش پاشيده گفتم:

ـ ممنون، مي بينين كه درگير مراسم شادمهر و مهسا بودم.

كاويان ـ ايشاا... هميشه به خوشي.

آقابزرگ با نگاش اونو زير ميكروسكوپ قرار داده كنار گوشم گفت:

ـ كيه اين مرده؟

ـ معاون شركت حسامه.

آقابزرگ نگاشو گرفته داد به اون پسره. حداقل امشب دكمه هاشو آدموار بسته.

ـ من ميرم پيش بچه ها.

آقابزرگ سر تكون داده، از كنارشون دور شدم.

ـ ترانه خانوم؟

رو پاشنه ی پا چرخيده، نگامو به اون موجود پرروي هيچ جوره تو كتم نرفته دوخته گفتم:

ـ امري دارين؟

ـ خوشحال مي شدم بهم زنگ بزني.

ـ نيازي نمي ديدم.

ـ جالبه، خب نوه فاروق خان فرزين بودن مي طلبه كه مغرور باشي.

فاصلشو باهام كمتر كرده، به يك قدم تقليلش داده گفت:

ـ با من برقص.

نيشخند قاطي پرستيژ صورتم كرده، سر تا پاي خدايي خوش تيپشو برانداز كرده گفتم:

ـ تنها مرد مهموني شمايين؟

ـ چي؟

ـ بر فرض تنها جنس ذكور اين مهموني هم مي بودين من با شما نمي رقصيدم.

اون هم انعكاس نيشخندمو به خودم داده، سرشو به صورتم نزديك كرده، نگاشو تو صوورتم چرخونده، تو چشام قفل كرده گفت:

ـ من عاشق دختراي سرتقم.

ـ باش تا صبح دولتت بدمد.

از كنارش گذشته، سنگيني نگاه سنگين حسامو يدك كش كرده، رو صندلي خالي كنار نسترن نشسته گفتم:

ـ ديدي يارو رو؟

ـ آره تن لش، حالا كيم بود؟

ـ بتركي با اين دروغات.

ـ فكر كن بياد جلو بگه چطوري دخترعمه؟ يعني ديگه خونش پا خودشه. فرهاد همين جور نزده، واسه من هيپاپ ميره.

ـ تو و مهسا با اين شوهر كردنتون ديگه آخرشين.

ـ مگه چشونه پسرا به اين ماهي؟

ـ اينا ماهي نيستن، كوسه ان.

ـ كوفت. اون خانوم و آقائه كه هي ميري پيششون كين؟

ـ عزيزاي دلم.

ـ كوفت، درست جواب بده.

ـ مادرشوهر و پدرشوهرم.

ـ دروغ؟! پس راسته كه شادمهر رفيق فاب شوهرت بوده.

ـ هنوز هم هست.

ـ جون نسترن؟ پس چطور اين همه خوبين با هم؟

ـ ما مسائلو با هم قاطي نمي كنيم.

ـ باهاشون رابطه داري؟

ـ اوهوم، اونا مثل مامان و بابامن.

ـ خيلي باكلاسن.

ـ به اطلاع برسونم، بابا مهديم تاجر فرشه، بهترينش تو سطح كشور.

ـ كي ميره اين همه راهو؟

ـ من ميرم و دورشون هم مي گردم.

ـ من برم پيش شوهرم تا اين دختر ورپريده هاي فاميلتون اغفالش نكردن.

ـ مال بد بيخ ريش صاحبشه. خيالت تخت.

ـ چشم نداري ببيني آقامون خيلي خوشتيپن؟ 

خنده رو لبم و پوزخند تو دلم. نديدي پسر بابا مهدي و مامان شهرمو كه بدوني جذابيت يعني چي! باز حضور اون كه اسمش هم بابت خاص بودنش از ياد نرفته بود. كارن زند، سهامدار جديد كارخونه. به تيريپش نمياد از اين غلطا. كنارم رو صندلي لم داده، باز من حس كردم سنگيني نگاه حسامو.

ـ جا كم بود؟

ـ هواي اين جا بهتره.

ـ خلاصش كنين. من اهل حاشيه رفتن نيستم.

ـ هم با من برقص، هم بهم زنگ بزن. ازت خوشم اومده، چموشي، منم اهل رام كردن.

ـ فكر مي كني در حد نوه فاروق خان فرزين هستي؟

سيگار ماركشو كنج لب گذاشته با فندك طلاش روشن كرده گفت:

ـ با من برقص.

***

ـ با من برقص.

چشمام شيطون تو نگاه جذاب رنگ شبش قفل شده گفتم:

ـ خواهش بلد نيستي؟

ـ اوه ماي گاد. عزيزم افتخار يه دنسو به شوهرت ميدي؟

چشمامو تو كاسه چشم گردونده، عشوه خركيامو رو كرده گفتم:

ـ بايد فكر كنم.

دستمو كشيده از رو صندلي بلند شدم. دستش دور كمرم حلقه شده كنار گوشم با اون ولوم من عاشق گفت:

ـ واسه من عشوه نيا، ما همين جوري هم خرابيم.

باز مستي تو و من لبخندم تلخ شده، مست كه باشي ترانه شناس ميشي. وسط سن، دستام دور گردنش حلقه، دستاي اون محكم كمرمو گرفته، نگام تو نگاش غرق، نگاش با عطش تو صورتم چرخيده، سرم به همت كفشاي پاشنه ده سانتي تو گردنش فرو رفته، نفساي اون پوست سرمو داغ كرده، قلبم باز ضرب گرفته، كنار گوشم گفت:

ـ اولين بار هم آشناييمون با رقص بود.

ـ چرا بين اون همه دختر صاف دست گذاشتي رو من؟

ـ ساده تر از همه بودي خانومم.

ـ پس فقط چون فرق داشتم شدم انتخابت؟ يا چون پول داشتم؟

دستاش محكم تر شده، نفساش گرم تر شده، صداش منو عاشق تر كرده گفت:

ـ كنايه زني نداشتيم.

كمي سكوت و دوباره ولوم من عاشق.

ـ ترانه؟

تو اون نور كم سالن، تو اون جشن تولد سايه، تو بغل شوهرم، با اون نگاه خيرش، لباش لبامو ميون خودش كشيده، دستم تو موهاش بند شده، بي خيالي واسه اطرافمون طي كرده، دستش رو كمرم بالا پايين رفته، لبامو پر اشتياق تر از هميشه بوسيده كه نه خورده، دلم از اين همه هيجان پوكيده، باز من موندم و اون. من و اون.

***

ـ سوالم جواب نداشت؟

به صورت شش تيغ شدش نگاه انداخته، اومدم يه چي بگم كه صداي حسام نگامو به خودش كشيد.

حسام ـ عزيزم برقصيم؟

دستم كشيده، پشت سرش راه افتادم و ميون جمعيت سرخوش وسط سالن، چرخ خورده تو بغلش گفتم:

ـ ولم كن حسام، نمي خوام برقصم.

ـ مي خواي با اون مرتيكه حرف بزني؟

ـ حسام ولم كن.

ـ كه بري پيش اون عوضي بي ناموس؟

ـ حسام.

ـ حسام و درد، كثافت با چشاش داشت مي خوردت.

ـ حسام من نه با تو مي رقصم، نه با هيچكس ديگه. ولم كن.

ـ يه امشبو با اين دل لامصب من راه بيا. د چقدر منت بكشم؟ ترانه من حسامم، حداقل به حرمت پسرعموت بودنم بذار يه امشب با دلم خوش باشم.

نگامو از چشماش كنده، پر حرص، بي همراهي، قهر كرده گذاشتم يه كم به مراد دلش برسه اين پسرعوي كله خراب.

مهديس ـ ترانه مي تونم شريك رقصتو اين دور بگيرم؟

با لبخند بهش زل زده، خودمو از بغل ناراضي حسام بيرون كشيده گفتم:

ـ حتما، اينا چه حرفيه؟ اين همراه رقص حق توئه.

سنگيني نگاه پر بغض حسام و من رامو كج كرده طرف اون دو تا نوگل شكفته ی جيك تو جيك. شادمهر ته گيلاسشو بالا رفته گفت:

ـ كم پيدايي آبجي.

ـ گفتم يه امشبو بهتون مرخصي بدم.

رو دسته مبل كنار مهسا نشسته كنار گوشش گفتم:

ـ خوشبخت بشي.

مهسا ـ دعا كن واسم.

شادمهر ـ زير آب منو جلو خانومم بزني من مي دونم و تو.

مهسا لبخندشو پر عشق تو صورت شادمهر پاشيده گفت:

ـ نيازي به زير آب زني نيست، جلو چشممي.

شادمهر خم شده گونه مهسا رو بوسيده كنار گوشش يه چي گفت و مهساي با خجالت بيگانه من لپاش گل انداخت. اين خوشبختي حق مهساي منه.

***

بشقاب غذا جلو روم رو ميز گذاشته شده، نگامو دادم به نگاه خيره كارن زند و ابرو بالا انداخته بشقاب غذا رو نگاه كرده گفتم:

ـ من گفتم غذا مي خوام؟

رو به روم، اون ور ميز دايره اي نشسته، لبخندش لباشو يه وري كرده، گيلاسشو شيك و حرفه اي گردونده گفت:

ـ با پسرعموت زياد تيك مي زني.

ـ اون پسرعمومه.

ـ فقط پسرعمو؟ ولي من چيز ديگه اي از اون عزيزم قبل رقصتون برداشت كردم؟

ـ اون نامزد داره.

ـ پس تو خونه خراب كني، نه؟

ـ حرف دهنتو بفهم.

ـ اُه اُه، چرا عصباني ميشي؟ فهميدم تو دختر خوبي هستي؛ ولي اون پسرعموت زيادي روت حساسه.

ـ چه گيري دادي به من و پسرعموم؟

ـ مي دوني؟ من نشده چيزيو بخوام و بهش نرسم؟

ـ خيلي كليشه اي بود. حرفت، حرف همه بچه خرپولا و علي بي غماي بالا شهريه. حالم از اين كليشه به هم مي خوره. من چيزي نيستم؛ پس بي زحمت اين دام بر مرغ دگر ده.

ـ فعلا اشتهاي من روي جوجه كوچولوي جلو روم قفل شده، نه مرغاي ديگه.

ـ پس به اطلاع برسونم اين جوجه خيلي گوشت تلخه، همون زهره.

ـ من شيرينش مي كنم. پدرم از وصلت با فرزينا خيلي خوشش مياد.

پوزخندم و قفل شدن نگام تو اون چشماي مزخرف؛ ولي جذاب.

ـ به اطلاع برسونم مجردي توي خاندان فرزين نمونده.

ـ و تو چه كاره اي؟

ـ من چهار سال بيشتره كه متاهلم.

ـ مي دونم مطلقه اي. به نظرت من بي گدار به آب مي زنم؟ كمتر كسي مي دونه كه دردونه فاروق خان مطلقه س, ولي براي من در آوردن گذشته تو مثل آب خوردنه.

ـ تو هم مثل همه اون خرپولايي كه به خودشون اجازه ميدن همه غلطي بكنن. يه چيو تو مخت فرو كن، من هنوزم دردونم و فاروق خان نمي ذاره دردونش اذيت بشه و اگه بفهمه دردونش امشب بهش خوش نگذشته، صد درصد سهامدار جديد كارخونه با زد و بنداي خونوادگي تا ته ماه ديگه سهامي نداره. اينو مني بهت ميگم كه تازه دارم اون روي سكه كار و بار كارخونه رو از بر ميشم.

نگاش تو نگام قفل گفت:

ـ منم زنمو طلاق دادم. دختره هرزه بود، ما مثل هميم.

ـ من آشغال نيستم.

از رو صندلي بلند شده، بي خيالش قدم برداشتم طرف ميز شام. همه اينا به خاطر توئه لامروت. حواست هست؟

***

دستم رو گونم مونده، سعي عجيبي صرف خفه خوني هق هقم مي كردم.

ـ آخه من به كي بگم زنمو ازم خواستگاري كردن؟ هان؟

داد "هان" گفتنش تنمو بيشتر لرزونده، تو سه گوش مبل بيشتر فرو رفتم.

ـ آخه من بي غيرت به كي بگم كه امروز واسه زنم خواستگار اومده؟ اي خدا!

داد "اي خدا" و من باز بيشتر تو سه گوش مبل فرو رفته.

ـ تو مي ميري اون حلقه بي صاحابتو دستت كني؟ هان؟

داد "هان" و من اين بار زانوهامو بيشتر بغل كرده. عصبي يه ور مبل نشسته، دستشو به موهاش بند كرده، یهو خودشو كشيد طرف من و من دست جلو صورتم گرفته گفتم:

ـ غلط كردم، تو رو خدا نزن.

مكثش و من كشيده شده تو بغلش. سرم رو سينش فشرده و هق هقم تو سينش خفه. لباش به موهام چسبيده، كنار گوشم با اون ولوم من عاشق گفت:

ـ تو فقط مال مني؛ فقط مال من، تا ابد. مي ميرم اگه يه روزي مال يكي ديگه بشي، تو فقط مال مني، زن مني، تا هميشه فقط زن من.

كاش يه بار فقط از رو حرف مي گفتي "فقط عشق من"، كاش فقط يه بار.

***

لبخند يه وريمو دادم به صورت مهساي نازتر از هميشه شده. بغلم كرده، كنار گوشم گفت:

ـ مواظب خودت باش اين چند وقته.

ـ سفر قندهار كه نميري، يه چند هفته ماه عسله. خوش بگذره.

نگاشو پر عشق داده به شادمهر گفت:

ـ من هميشه با شادمهر خوشم.

خنديدم و شادمهر منو بغل كرده، كنار گوشم گفت:

ـ تو اين چند ماهي كه پيشت نيستم، حسابي مواظب باش.

ـ چي؟ چند ماه؟ سال عسل كه نميري، ماه عسله.

خنديده، نگاشو مرموز به آقابزرگ دوخته گفت:

ـ حالا!

ديوانه ی من و قهقهه شاد شادمهر. اين شادمهر هم يه چيش ميشه! همراه مهسا، سوار ماشين شده، واسم دست تكون داده، يه چشمك ناز هم پس ضميمه كرده گازشو داد. دلم تنگ ميشه.

ـ نبينم تو لك باشي!؟

نگامو تو چشماي قهوه رنگش دوخته گفتم:

ـ فقط دلم براشون تنگ ميشه.

لبخند جذاب كرده واسم، نگاشو دوخت به راه رفتشون و گفت:

ـ يه روز از من هم دور بيفتي، اين جور دلتنگم ميشي؟

ـ تو ديوونه اي حسام، ديوونه.

ـ واقعي پرسيدم، واقعي جوابمو بده.

نگامو رو سخت ترين حالت ممكن تنظيم كرده گفتم:

ـ نه، دلتنگ نميشم؛ چون تو حتي از يه پسرعمو هم واسم كمتري. كمتري چون خيلي سالاي زندگيم نبودي، وقتي هم بودي داغ تحقيرت رو دلم بود؛ پس خيلي واسم كمي كه من نگرانت بشم.

نگاش دلگير شده تو چشمام قفل گفت:

ـ هنوز لايق باورت نيستم؟

ـ لياقت آدما رو من نمي سنجم؛ من فقط خودمو درگيرشون نمي كنم.

ـ يه بار امتحان كن، سخت نيست.

ـ چي؟

ـ درگير من شدن. من واست بهشت مي سازم ترانه.

ـ بهشت من جهنمه وقتي مهديس همه روزاي زندگيش بخواد اين جور بهم زل بزنه.

رد نگامو گرفته، رسيده به مهديس مشكوك بهمون خيره و گفت:

ـ همه واست مهمن؛ الا من ديگه، نه؟

ـ چرا بايد واسم مهم باشي؟ اين پنبه رو از تو گوشت در بیار كه من خام حرفات بشم.

ـ چقدر راحت ازم مي گذري.

ـ چون حس مي كنم گذشتن از چيزي كه حق من نيست خيلي راحته. تو هم اين جور فكر كن، واست راحت تر ميشه. من خستم، ميرم اتاقم.

از ايوون گذشته، راه اتاقمو گرفتم.

***

بابا مهدي روزنامه رو يه وري كرده از گوشش، به من زل زل خيره شده، بهش يه نگاه چپكي كرده، گفت:

ـ چيه بچه؟ چرا دو ساعته داري اين جوري منو نگاه مي كني؟

ـ نمي دونم والا، يه چند وقتيه حس مي كنم شما و آقابزرگم و شادمهر بد مشكوك مي زنين.

مامان شهره يه پره پرتقال داده دستم گفت:

ـ اين مهدي هميشه مشكوك مي زنه.

شادي بي خيال تلويزيون شده گفت:

ـ شهره جونم اومدي تو خطا. مشكوك مي زنه ديگه چيه؟ تازه مهدي خانت كه هميشه عاشقه.

بابا مهدي ـ اگه اين جغله هوا منو داشته باشه.

ـ نه، بي شوخي ميگم، يه چي هست بهم نميگين.

بابا مهدي ـ وقت خودش آقابزرگت ميگه. خب بگو ببينم، چه خبر؟ اين پسره، كارن زند ديگه دم پرت نپريد؟ پسره اصلا تو دلم نرفت.

شادي ـ خوب بود به خدا، پسر به اون جذابي!

شاخ و شونه ی بابا مهدي و شادي نيش تمام بعد واسه بابا مهدي چاكونده.

بابا مهدي ـ اگه مزاحمت شد، بگو بهم. باشه بابا؟

ـ چشم.

بابا مهدي ـ چشماي خوشگل دختر بابا بي بلا.

مامان شهره ـ چه نازي هم مي خره از دخترش.

بابا مهدي عادتشه دختر دوست بودن. من و سايه به قول خود بابا، نور دو ديده ايم.

مامان شهره ـ ماشاا... چه پسرعموی آقايي داري مادر، بس كه آقاست، همه ازش تعريف مي كردن.

شادي ـ من با اين هم موافقم.

بابا مهدي ـ بچه تو كنكور نداري مگه؟ بلند شو برو اتاقت ببينم، هي هيچيش نميگم واسه من دور برداشته.

شادي ـ اِ خب مگه چي گفتم؟ خب پسر خوبيه.

مامان شهره ـ مادر زشته اين حرفا. عادت مي كني تو جمع هم ميگی، مردم نمي دونن كه شوخيته!

شادي ـ شوخي نمی كنم كه، پسر خوبيه. تازه من از مهسا شنيدم به زور مي خوان مهديسو بدن بهش.

مامان شهره ـ اين حرفا رو جايي نگي يهو، مهديس هم دختر خوبيه. ايشاا... پای هم پير شن.

سرم پايين افتاده، نگام بند ريشه فرش دستباف شده، زير لب زمزمه كرده گفتم:

ـ ايشاا... .

شادي ـ راستي ترانه، امروز كه با شادمهر صحبت مي كردم گفت بري پيش اميرعلي، چند تا پاكت بگيري و برسوني دست آقابزرگت. مثل اين كه آقابزرگت اين چند روزه خونشو كرده تو شيشه.

ـ آقابزرگ عادتشه، حرفش كه رو زمين بمونه، خون همه رو می کنه تو شيشه.

بابا مهدي اخم تو هم كشيده، روزنامه دوباره سد صورت كرده گفت:

ـ آقابزرگت عادتشه فقط خون تو رو بكنه تو شيشه.

دلم پيچ خورده، دهنم تلخ شده، سرم پايين افتاده، نگام بند ريشه هاي فرش شده گفتم:

ـ نگين اين جور بابايي.

بابا مهدي ـ اسما عزيز دردونشي؛ ولي كجا بود اون دو سالي كه پسر نره خر من خونتو تو شيشه كرده بود؟

ـ بابا هميشه هم بد نبود كه!

مامان شهره ـ چرا بود، من پسر خودمو مي شناسم. بدي بيشتر خرجت كرده تا خوبي.

ـ من شما رو داشتم.

بابا مهدي ـ تو دختر بابايي؛ ولي مساله سر اينه كه مسبب به اين جا رسيدنت فقط پسر من نيست. خيليلاي ديگه هم هستن؛ مثل من، آقابزرگت ... خيليا! شايد اگه آقابزرگت پشتتو خالي نمي كرد، تو الان خوشبخت تر بودي.

ـ بابا من خوبم، خوشم، دردي ندارم.

بابا مهدي ـ خدا كنه.

خدايا خوشبختم كردي؟

***

پاكتو تو دستم بالا و پايين كرده گفتم:

ـ حالا چي هست؟

ـ اگه مي خواستن تو ببيني كه اين همه مهر و موم نداشت.

ـ بچه پررو شديا.

ـ شادمهر نيست، گفتم جای خاليش پر بشه.

ـ بي معرفتا يه زنگ هم نميزنن.

ـ خوشن ديگه. ايشاا... هميشه خوش باشن.

ـ تو هم لحنت مثل من پر از شكه.

ـ رفيقمو مي شناسم. ما سه تا آدم بشو هيچ وقت نبوديم، هر كدوم يه مرگيمون هست. من نگران مهسام، مهسا خيلي عاشقه.

ـ شادمهر سر وعدش مي مونه، مگه نه؟

ـ كاش بمونه.

ـ به دلهره نندازم پسر.

ـ خودمونو مي شناسم. من سر تو هنوز غصه مي خورم، نمي خوام مهسا تكرار تو باشه.

ـ شادمهر مثل اون نيست.

ـ شادمهر بدتر از اونه.

ـ تو چي؟ تو كه هيچكي تو زندگيت نيست، چرا فكر زن و زندگي نيستي؟

لبخند تلخ شدش و گردش نگاش تو خيابون خلوت شركت.

ـ منم يكيم لنگه ی اون دو تا الدنگ.

ـ تو مثل اونا نيستي. اونا شر و شور دارن، تو آرومي.

ـ به قول يكي قلب من از سنگه، عين آدميزاد نيستم، من لياقت ندارم.

ـ اجالتا نقل قول از يه خانوم نبود؟

ـ بود، ديگه نيست، آدم هم حسابم نمي كنه.

ـ پس عاشقي.

ـ نچ.

ـ پس اون لبخند كجكيت واسه چيه؟

ـ زير زبونمو نكش. حرف من شادمهره، كاش مهسا بيشتر فكر مي كرد.

ـ مهسا انتخابشو كرده بود، پا همه چيش وايساده.

ـ مشكل همينه، من از همين پا همه چيش وايسادن مي ترسم. شادمهر هنوز عاشق نيست، مهسا رو انتخاب كرد؛ چون همه چي تموم بود. مي ترسم از روزي كه اين نره خر عاشق بشه و مهسا عشقش نباشه.

ـ شادمهر به من قول داده.

ـ يه چيزو آويزه ی گوشت كن دختر خوب. به قول ما سه تا رفيق هيچ وقت نبايد اعتماد كني. ما زير حرفمون زدنو خيلي ساله ياد گرفتيم.

ـ پس لنگه ی همين.

ـ آره ... ترانه؟

ـ هوم؟

ـ چرا ازش جدا شدي؟ روزاي آخر كه باهاش حرف مي زدم، حس مي كردم صداش پر شاديه، مي گفت سوپرايز داره واسه هممون، مي گفت من و شادمهر بفهميم بال در مياريم، مي گفت واسه خاطر سوپرايزش حتما بايد برگرديم ايران. يهو چي شد؟ از اين رو به اون رو شد. روز طلاقتون از صبح تلفنش خاموش بود. خبرشو از شهره جون گرفته بودم. تا چند ماه گم و گور بود. چي شد ترانه؟

ـ من و اون به هم قول داديم هيچ وقت هيچي از اون روزا نگيم.

ـ هنوز هم دوسش داري؟

ـ يه وقتايي هست با خودت هم روراست نيستي، اون وقت عين خر تو گل گير مي كني. وقتي با خودت روراست نباشي، يهو همه چي مي ريزه به هم. يهو به خودت مياي و مي بيني كه خودت هم فرق خواسته هاتو نمي دوني. اون وقت تو مي ميوني و هزار تا سوال تو فكرت كه بايد جواباشو به خودت پس بدي. بعد به يه مرحله اي مي رسي كه بي خيال ميشي و سوالاتو بي جواب مي ذاري.

ـ فلسفيش نكن، سوادم قد نميده.

خندمو از دوز تلخي به شيريني تغيير داده گفتم:

ـ خودم هم نفهميدم.

ـ پس ديشب كتاب خوندي.

باز خندم و باز خيابون خلوت شركت و پيچيدن يه سودان سفيد تو پاركينگ شركت، داره دوماد ميشه.

***

صداي داد اون و دستاي رو گوش گذاشته من. باز شدن در اتاق و وارد شدون اون با اون ته ريش بلند شده و چشماي غرق خون بابت كم خوابي. لبخندش غمگين تر از هميشه تو صورتش پخش شده قدم گذاشت طرفم.

ـ بريم؟

نگامو ازش برگردونده، باز ميخ يه نقطه روي اون ديوار سفيد شده، بي خيالي حضورشو طي كردم.

ـ جلو همشون وايسادم. زنم بايد خونه ی خودم باشه، بايد خونه خودمون باشي. تو هم دلت خونمونو مي خواد، مگه نه؟ الان ميريم خونه، بعد شام مي خوريم، فيلم مي بينيم، هرچي تو بگي مي بينيم.

ـ فرهاد كجاست؟

ـ نمي ذارم ترانه، تا وقتي زن مني تو خونه من مي موني. كاري به بعدش ندارم كه اين جماعت ميخوان چي سرمون بيارن؛ ولي حالا كه هنوز مال مني بايد پيش من باشي، تو خونه من. تا حالا كجا بودن؟ بلند شو بريم، خسته اي، يه وان آب گرم سر حالت مياره.

دست زير بازوم برده از رو تخت بلندم كرد. بوي اوفريا نميده، چند روزيه ديگه بوي اوفريا نميده. بازومو خواستم بكشم كه اين بار دستش دور شونم حلقه شده همراهيم كرد تا در. بابا مهدي نگران از رو صندلي بلند شده، چشم غره نشونه رفته پسرشو، قدم طرفم برداشته گفت:

ـ خوبي بابا؟

داغونم بابا، خردم بابا، جون ندارم بابا، بچم بابا!

فرهاد ـ ترانه رو ول كن، ترانه ميريم خونه ی آقابزرگ.

ـ خانوم من خودش خونه داره.

بابا مهدي ـ لج نكن پسر، ترانه مراقب مي خواد، ميريم خونه ی ما.

ـ خودم مراقبشم.

فرهاد ـ توی بي غيرت نكشيش، مراقبت پيش كشت.

فشار دستش دور شونم و اجبارم به قدم برداشتن.

فرهاد ـ تو حرف حاليت نيست؟

بي خيالي اون و من نگام به سراميكاي كف دوخته.

ـ هنوز زن مني، تا وقتي زن مني، خانوم خونه مني.

اين خش رو صداش و ولوم من عاشق ديگه كدوم صيغه ايه امروز؟

ـ تا حالا كجا بودن؟ حالا اومدن زنمو مي خوان؟ زن منو؟

محبوب من چشمات به من ميگن روز جدايي خيلي نزديكه.

***

تقه ام به در و در باز شده قبل رسيدن دستم به دستگيره. از لاي در گذشته، به حسام دست به سينه به ديوار كنار در تكيه زده، خيره نگاه كرده گفتم:

ـ چيه؟

ـ چي كارت داشت؟

ـ كي؟

ـ تو ماشين اميرعلي چي كار مي كردي؟

دستام تو سينه جمع شده، از نوك كفش چرم اصل مشكيش تا موهاي ژل خوردش رو طي كرده گفتم:

ـ به تو مربوطه؟

تو يه قدميم وايساده، فاصله صورتش تا صورتمو به يه كف دست رسونده گفت:

ـ همه چي تو به من مربوطه!

ابروهام بابت استهزاي صورتم بالا رفته گفتم:

ـ اون وقت بابت چي اين جور توهمي گرفتت، ولت نمي كنه؟

ـ چون واسه خاطرت مي خوام از همه چيم بگذرم.

ـ اون وقت چي شده كه تو فكر كردي من واسه خاطر تو از همه چيم مي گذرم؟

ـ من چي كم دارم ترانه؟

ـ هيچي.

ـ پس چرا واسه تو كمم؟ حتي لياقتم از اون پسره زند هم كمتره كه معاشرت با اون تو مهموني از حرف زدن با من خوشايند تره واست؟

ـ تو رو ول كنم به رابطه من و فرهاد هم گير ميدي.

ـ آره گير ميدم، همه واست مهمن الا من. الا مني كه خودمو به آب و آتيش زدم تا يه بار ببينيم. من واست هيچي نيستم ترانه؟ د اگه نازه، چقدر نازخري كنم؟ بس نيست؟

ـ من اهل ناز نيستم، بي خيالم شو حسام؛ فقط همين!

ـ واسه تو راحته چقدر، واسه من تا ته دنيا زجره. من يه بار تو زندگيم دل دادم، نمي گذرم ازت. نمي تونم بگذرم ترانه. تو حق من بودي، چرا ازت بگذرم؟

ضربه نهايي.

ـ چون ازت بدم مياد.

عقب گرد من و چشماي به خون نشسته ی حسام و ... داري دوماد ميشي.

تمام قلب تو به من نمي رسه.

***

گردن كشيده تو برگه گفتم:

ـ حالا چي هست؟

آقابزرگ واسم شاخ و شونه علم كرده گفت:

ـ اگه مي خواستم ببيني كه مي دادم دستت. بشين سر جات.

لب برچيده، چشم مظلوم كرده، لحن ستم ديده از خودم ول داده گفتم:

ـ خب چيه؟

ابرو بالا انداخته، باز سر كرده تو برگه ها گفت:

ـ برو با هم قد و قواره ی خودت بچه. چرا دم به دقيقه مي شيني ور دل من؟

چشم مل مل داده گفتم:

ـ دوستتون دارم.

آقابزرگ ـ آره ارواح خاك مامان و بابات. برو بچه.

ـ خاتون اين آقابزرگتون مشكوك مي زنه همچين.

فرهاد سيب پوست گرفته، نسترنو نزديك دهن برده گفت:

ـ شلوار دو تا كردن به مرام آقابزرگم نمي خوره، مجنونه ديگه.

ـ حالا من كي گفتم شلوارشون دو تا شده؟ ميگم مشكوك مي زنن.

آقابزرگ ـ بچه كم حرف بزن.

خاتون ـ فاروق خان بچمو اذيت نكن.

آقابزرگ لبخند زده، بيشتر برگه ها رو زير و رو كرده گفت:

ـ خوبه.

ـ چي؟

خنده ی مرموز آقابزرگ و من حرص زده.

گلرخ جون ـ ترانه مهسا گفته بهت بگم چند تا سوغاتي خوشگل واست خريده.

ـ واي كه چقدر من مهسا رو دوست دارم.

فرهاد ـ تو هر كي كادو بهت بده رو دوست داري.

سنگيني نگاه حسام رو گردنبند اهدايي بابا مهدي و پوزخند كنج لبش.

حسام ـ مي خواستم الان كه همه جمعين، يه حرفي بزنم.

مهديس بشقاب ميوه هاي پوست گرفته رو جلو حسام گذاشته، با لبخند به اون همه جذابيت خيره، منتظر نگاش كرد.

حسام ـ من فكر مي كنم كه به اون سني رسيدم كه بخوام واسه زندگي خودم تصميم بگيرم، واسه همين ...

نگاه نگرانم رو آقابزرگ برگشت و آقابزرگ قبل ادامه حرف حسام گفت:

ـ حسام يه لحظه، من حرف مهم تري مي خوام بزنم. مي خواستم بگم من سرمايه ترانه رو تو يه شركت مد تو تركيه به كمك شادمهر سرمايه گذاري كردم. يه شركت فوق العاده هست، ترانه تا آخر دو هفته ديگه واسه چند ماه ميره تركيه.

عكس العمل فرهاد زودتر از همه تو سكوت خونه خش انداخت.

فرهاد ـ مسخره س. چه معني داره ترانه يكه و تنها پاشه واسه چندر غاز بره تركيه؟

آقابزرگ ـ كسي نظر تو رو نخواست فرهاد، ترانه خودش راضيه.

نگاه همه روي من برگشته، منو به مرز ديوونگي رسونده، چشامو تو كاسه به دو دو انداخته، زير لب گفتم:

ـ آقابزرگ ... درست ميگن ...

نگام تو نگاه حسام گير افتاده، از روي مبل بلند شده، بي خيال برق خاموش نگاش شده، راه پله ها رو بي هيچ حرفي در پيش گرفتم. هنوز هم صدا بحث آقابزرگ و فرهاد مي چربيد به سكوت خونه. آقابزرگ عادت داره به يهو آدمو تو منگنه گذاشتن. منم عادت دارم ميون منگنه پرس شدن. چرا حالا تركيه؟ شادمهر گفت چند ماه ديگه، شادمهر گفت چند ماه ديگه مي بينمت. شادمهر گفت حالا! بابا مهدي گفت خود آقابزرگ ميگه. بابا مهدي گفت من اسما عزيزدردونه آقابزرگم. من اسما عزيزدردونه آقابزرگم، من به اسم عزيزي بار ناعزيزي به دوشمه. آقابزرگ چه مي كني با من؟ حسام دوماد ميشه. من خودم گفتم پسش مي زنم. حسام دوماد ميشه. من بايد برم؟ كجا برم؟ باز برم تو دل تنهايي؟ باز من باشم و خودم و هر سايه ازش ترسيده؟ دو سال كم نبود واسه آدم شدن؟ باز هم امتحانه؟ من از اين امتحاناي بدون اطلاع قبلي آقابزرگم متنفرم؛ مثل دو سال پيش. داره دوماد ميشه، حسام دوماد ميشه، مهديس زنش ميشه. من ميرم تركيه، ميرم تو دل تنهايي. من با كدوم سازت برقصم آقابزرگ؟ با عزيز دلت بودن يا با حكم موش آزمايشگاهي داشتن؟ بگو آقابزرگ، من اهل رقصم.

***

قاشقو تو فنجون چاي چرخونده، بي خيال سنگيني نگاه آقابزرگ شدم.

آقابزرگ ـ ديگه نمي خواد بري شركت. برو دنبال هر چي نياز داري، دو هفته ديگه پروازته.

باز بي خيال فنجون چايو به لب بردم.

خاتون ـ دردت تو جونم چرا ساكتي؟

ـ چي بگم؟ چي دوست دارين بگم؟

تلخ نيست لحنم و آقابزرگ به تلخي مي شناسش.

آقابزرگ ـ من صلاحتو مي خوام ترانه.

ـ اون جا كجا برم آقابزرگ؟

آقابزرگ ـ اميرعلي هم باهات مياد. اونم چند ماهي داره ميره اون جا. شادمهر يه خونه واست خريده.

ـ پس همه مي دونستن الا من.

خاتون ـ منم نمي دونستم مادر. فاروق عادت داره واسه بچه هاش تنها نقشه بكشه، بدون نظر من و بچه هاش.

خاتون دلگير از سر ميز بلند شده و نگاه آقابزرگ هم باهاش رفته.

آقابزرگ ـ اون فكر مي كنه من خودخواهم، فكر مي كنه فقط به خواسته هاي خودم فكر مي كنم. همتون فقط ظاهر قضيه رو مي بينين.

ـ ولي من قول خودمو مي بينم به شما. من قول دادم حسام سر سفره عقد بشينه و وجود من دليل به هم خوردن مراسم نشه. من خودمو مي بينم كه قولم واسه شما ذره اي ارزش نداشت.

آقابزرگ ـ دلم خوش بود به اين كه ميون همه خونوادم يه ترانه اي هست كه اگه همه آقابزرگشو زورگو بدونن، من واسه اون همون آقابزرگ دوست داشتني هستم. چرا ترانه؟ من كي صلاحتو نخواستم؟

لبخند تلخم و نگاه گير افتادم تو نگاه دلخور آقابزرگ.

ـ من راضيم، راضيم به هر چي فاروق خان رقم مي زنه برام. خيلي وقته زود راضي ميشم.

از پشت ميز بلند شده كيفمو رو شونه انداخته از در زدم بيرون. جاي شركت كجا برم؟

***

با بي حالي به اون همه ذوق تو صورتش خيره نگاه كردم.

ـ كي برمي گرديم؟

بي خيال جواب سوالم، سيخاي جوجه كبابو توي ديس وسط ميز گذاشته گفت:

ـ سردته، بريم داخل.

بي حرف شالو بيشتر دور خودم پيچيده به آسمون شب خيره شدم. كنارم نشسته، يه تيكه جوجه كباب از سيخ جدا كرده آورد طرف دهنم. سرمو كنار كشيده، خودم يه تيكه جدا كردم و تو دهن گذاشتم.

ـ اولا عاشق اين بودي از دست من غذا بخوري.

مزه بغض مي داد، بغض ترانه.

سرشو تو گودي گردنم فرو كرده يه نفس عميق كشيده گفت:

ـ از من متنفري؟

بغض تو گلوم نشسته و و بوي ادكلن تلخ تو بينيم رفته. دستش دور كمرم حلقه، لبشو به زير گلوم فشرده گفت:

ـ دلت برام تنگ ميشه؟

دلم تنگ نميشه، دلم پاره پاره ميشه.

ـ بگو ترانه، يه چيزي بگو، فحش بده، تف بنداز تو صورتم؛ ولي ساكت نباش. دلم واسه آقاي من گفتنات ميره ترانه، با من اين جوري نكن.

بغضمو قورت داده، سرمو تكيه سرش كرده گفتم:

ـ تو با من خوشبخت نبودي؛ حداقل بي من خوشبخت باش.

فشرده شدن كمرم و گرماي نفساي داغ اون تو گردنم.

محبوب من چشمات به من ميگن، روز جدايي خيلي نزديكه.

***

کیسه های خریدو روی مبل انداخته، با صدای تو سر انداخته گفتم:

ـ هیشکی خونه نیست؟ خاتون؟

خاتون از آشپزخونه بیرون زده گفت:

ـ سلام مادر، خوبی؟ کجا بودی تا الان؟

ـ سلام خوشگل خانوم. خرید بودم قربونت برم. والا ما نمی دونیم چه گیریه بریم ترکیه که هیچی از زبونشون حالیمون نمیشه؛ مثلا همین افغانستان چشه؟ والا!

خاتون خندیده گفت:

ـ حالا چی خریدی مادر؟

ـ یه چند تا لباس و پالتو و این خرت و پرتا. امیرعلی میگه عید نوروز اون جا مل زمستون این جاست.

خاتون غمزده رو مبل نشسته گفت:

ـ چه کنم تو دوریت؟

کنارش نشسته، سر رو شونش گذاشته، دست گرمشو تو دست گرفته گفتم:

ـ دردت تو جونم. نمیرم که سفر قندهار، یه چند ماهه، تموم میشه.

خاتونم که غصه می خوره، دنیا غصه می خوره.

ـ آخه مادر من چی بگم به این شوهر؟ چهار سال از من دورت انداخت دق کردم، حالا که باز کنارمی داره دورت می کنه. من شبا تا ندونم راحتی، خواب ندارم مادر.

ـ می گذره خاتونم، می گذره.

ـ چطور می گذره؟

نگام برگشت رو صورت ته ریش دارش. چند روزه ندیدمش؟ چهار روز؟ نه پنج روزه؟ داره دوماد میشه. رو به روم رو اون کاناپه نشسته، آرنجاشو به زانوهاش تکیه داده، دست میون موهاش برده، نگاشو از فرش نکنده گفت:

ـ پروازت کیه؟

غم صداش و نگاش و صورت اصلاح نکرده چند روزش. پنج روزه ندیدمش.

خاتون ـ من برم یه چیزی بیارم بخوری مادر.

با لبخند بدرقش کرده، نگامو کم کم دادم قاطی خیرگی نگاه غم گرفته وارث نام فرزینا. سرم که پایین افتاد گفت:

ـ تو باش، من دم پرت نمی پرم؛ فقط باش. ترانه داری میری؟ چرا؟ حرف آقابزرگ این قدر سنده واست؟

دستم رو زانوم مشت شده، دلم از این همه غمش گرفته. پسرعمو من لیاقت ندارم، داری دوماد میشی، مهدیس کارت عروسی انتخاب کرده.

یه کم به سکوتم نگاه کرده، از سر جا بلند شده، پالتوی من بهش بی توجه رو از رو دسته مبل استیل چنگ زده، قدم تند کرده طرف در گفت:

ـ خاتون من رفتم، خداحافظ.

نموند تا جواب خاتونو بشنوه، نموند تا ببینه خاتون متعجب از آشپزخونه زد بیرون، نموند تا ببینه من تو جواب نگاه خاتون سر پایین انداخته، کیسه خریدامو به دست گرفته رفتم طرف اتاقم. ته این قصه کجاست؟

***

روي يكي از صندلي فلزياي دم استخر نشسته، نگام به استخر خالي بود.

ـ تنهايي چرا؟

نگامو دادم به قد نسبتا بلندش و گفتم:

ـ بايد عادت كنم ديگه، نه؟

ـ آقابزرگ صلاحتو مي خوادو

ـ آره، آقابزرگ هميشه صلاح منو مي خواد. نمي دونم چرا فقط صلاح منو مي خواد! مگه بقيه نوه اش نيستن؟ چرا بين همه ترانه مهم تره؟ هميشه ترانه اولين بار بايد تجربه كنه؟ فرهاد خستم. نمي دونم چه درديه هميشه من بايد بار اشتباه بقيه رو به دوش بكشم. از همون بچگي همين بود. مهديس گلدون مي شكست، مي نوشتن پای حساب ترانه و ترانه تنبيه مي شد كه دو ساعت تو انباري ته باغ حبس بشه. همه با هم ترقه مي انداختن زير پا آقابزرگ، ترانه گناهكار اصلي بود و جاش باز هم انباري ته باغ. شايد يه روز انباري يادم بره؛ ولي هيچ وقت ترس از تاريكي يادم نميره فرهاد. نمي دونم اين چطور عزيز كرده بودنيه كه بيشتر از نازكشي واسم تنبيه داشته! خاتون ميگه وقتي مامان و بابام زنده بودن، سرما كه مي خوردم، اون دو تا هم از غصه باهام مريض مي شدن. فكر نمي كنم بابام اگه زنده بود هيچ وقت تنبيم مي كرد. دلم پره، نه؟

سنگيني نگاش و من نگامو نكنده ار استخر خالي.

ـ دلت پر نيست، عين حقيقته. من و تو ثمره بزرگ شدن تو سالايي هستيم كه آقابزرگ مي خواسته نظارت مستقيم رومون داشته باشه. بچه هاي ديگش زيردست خاتون بزرگ شدن؛ چون آقابزرگ وقتي واسه تربيت بچه هاش نداشته؛ ولي من و تو وقتي بوديم كه آقابزرگ تمام وقت تو خونه بوده، اينه كه بيشتر از همه ظلم تو حقمون شد. آقابزرگ بد نيست، هيچ وقت باباي بدي نيست؛ ولي دوست داره بچه هاش جوري بار بيان كه اگه يه روز اين ثروت جد اندر جدي رو نداشتن، بتونن بالاخره زندگي كنن. ترانه آقابزرگ دوست داره، اذيتت مي كنه؛ ولي دوست داره. فكر كردي اون روزايي كه تو انباري زندوني مي شدي تنها بودي؟ نه قربونت برم، آقابزرگ اون دو ساعتو پشت در انباري مي شست و سرشو تكيه مي داد به عصاش. ترانه همه بابت اين چيزايي كه تو نديدي و خودشون ديدن بهت ميگن عزيز. شايد اين رفتنت هم حكمتي داره، با اين كه من اصلا دلم راضي به اين نيست كه هلك و هلك با يه پسر غريبه پاشي بري كشور غريب.

ـ غيرتتو شكر مرد.

ـ مسخره نكن، من هيچ وقت نتونستم جز با تو و مهسا، با كس ديگه اي حس صميميت داشته باشم تو اين خونواده. چه زود بزرگ شدين شما دو تا.

ـ فرهاد؟

ـ جون فرهاد؟

ـ چرا آقابزرگ نذاشت جز تو و خاتون كسي از مشكل من خبردار بشه؟

ـ ميگم عزيزي ميگي نه. مي ترسيد، مي ترسيد از اين كه يكي بگه بالا چشت ابروئه، يكي يه روز اينو چماق كنه بكوبونه تو سرت. مهسا هم ندونست؛ چون از اول از بارداريت خبر نداشت. بيچاره وقتي از پيش خالش برگشت، ديد تو اين جور داغوني. روزاي سختي بود ترانه. اين كه تو نخندي واسه همه عذابه؛ حتي اون روزاي آخر كه تو خونه اون مرتيكه بي غيرت بودي تا طلاق بگيري همه نگرانت بودن. هنوز هم بهش فكر مي كني؟

سكوت من و اون خيره شده بهم.

ـ پس فكر مي كني. حسام داغونه دختر، مي فهممش.

ـ نمي فهمي، فرهاد نمي فهمي كه من دارم حرمت نگه مي دارم. دركم نمي كني مرد، حسام حق من نيست، منم حق اون نيستم. اگه ما براي هم بوديم يا اون زودتر مي اومد يا من عاشق نمي شدم ... مهديس گناه داره.

ـ با همه ی دشمني كه باهاش دارم، آره، خيلي گناه داره. دلش گير حسامه.

ـ آره، خيلي گيره. شايد دشمني من و مهديس تقصير خودمه. اون عاشق شوهرم بود و من نذاشتم شانسشو با اون امتحان كنه.

ـ تمومش كن ترانه. شوهرت اگه اونو مي خواست، قبل از تو بهش پيشنهاد مي داد. هيچ وقت يادت نره ترانه، تو معركه تر از همه اي تو خونواده. هر مردي آرزوش بودن با توئه، حتي اون شوهر به قول خودت همه چي تمومت.

ـ مسخره نشو جون ترانه، اين هندونه هايي كه مي ذاري زير بغلم، كمر درد داره بيشتر جون داداش.

خنديد، فرهادم دارم ميرم. نمي بينم خنده هاتو چند وقتي. فرهادم چه كنم تو حجم اين شش حرف غمناك تنهايي؟ فرهادم تنهايي سخته، سخته فرهادم.

***

مهديس ـ كاش حداقل يه هفته ديرتر مي رفتي، بودي تو عروسي.

لبخند يه وري كرده، دستمو دور فنجون بيشتر فشرده گفتم:

ـ اميرعلي ميگه چون دم عيده پروازا شلوغن. ميگه سخته، اگه ديرتر بريم هم واسه كارا دير ميشه، هم اين كه بليت سخت گير مياد.

مهشيد ـ دلمون تنگ ميشه برات.

فرهاد ـ اشك بچه رو در نيار. همين جوري همه دلمون خون هست.

تيكه اندازي به آقابزرگ هم كه فقط از دست فرهاد برمياد. نسترن دست رو دستم گذاشته گفت:

ـ يهو چي شده كه بايد بري؟ خبري كه نبود.

ـ نمي دونم والا، دستورات آقابزرگه ديگه، واجب الاجراست.

عمه فريبا ـ حسام كجاست گلرخ؟

گلرخ جون نگاشو پر غم تو صورت من گردونده، منو شرمنده نگاش كرده گفت:

ـ نمي دونم. ميگه كارای شركت تو هم ريخته، زياد وقت نداره. بيشتر شركته.

باد مهديس خالي شده گفت:

ـ حتي امشب هم نمياد. مي خواستم لباسي رو كه انتخاب كرده بودم نشونش بدم.

فرهاد ـ دومادي بهش نمياد.

متلك انداخته به آقابزرگ و آقابزرگ خيره خيره فرهادو رصد كرده.

خاتون ـ اين دو تا نگفتن كي قراره از ماه عسل برگردن؟

ـ نمي بينمشون. شادمهر مي دونسته مهسا قراره بي تابي كنه، همه برنامه رو اين جوري ريخته.

مهديس ـ چه شادمهر واسه آقابزرگ معتمد شده.

آقابزرگ ـ جربزه داره. چيزي كه همه تو اين خونواده ندارن، تو كار ميشه بهش اعتماد كرد.

گوشيم تو جيبم ويبره رفته از رو مبل بلند شدم. پشت پنجره هاي سر تا سري سالن به شماره شادمهر جواب دادم.

ـ چه عجب يادت افتاد يه بدبختي اين جا سردرگمه.

ـ ترانه تلخ نشو که بهت نمياد. سلام.

ـ گيرم عليك، از دلخوريم كم ميشه به نظرت؟

ـ من اين جا بايد نازكشي يه دختر لوسو بكنم، تو ديگه واسم ناز نكن. من واسه خودت اين جوري برنامه ريختم. مهسا دو روزه باهام حرف نمي زنه. پاشو تو يه كفش كرده كه مي خواد برگرده پيشت. لوسه ديگه. دو شبه خانوم رو كاناپه مي خوابه واسه من. گوشيو ميدم بهش، بهش حالي مي كني شادمهر اهل ناديده گرفته شدن نيست. بگو بچه خوبي باشه. دو روزه خونم تو شيشه س. ترانه من كي كاري كردم كه برخلاف صلاح تو باشه؟

ـ نمي دونم شادمهر، سختمه، خيلي سختمه اين كه يهو همه چيو ول كنم برم جايي كه واسم غريبه س.

ـ ترانه من و مهسا هم چند ماه ديگه ميايم پيشت. شادي كه كنكورشو داد ميايم اون جا. گوشيو ميدم مهسا. عين برج زهرمار نشسته جلوم داره حالمو مي گيره. كي گفته ما اومديم ماه عسل؟ فعلا كه اومديم خون دل خوري. از من خداحافظ.

ـ خداحافظ.

چند لحظه سكوت و بعد صداي غمگين مهساي مه آساي من.

ـ ترانه؟

ـ جون دلم؟

ـ من چي كار كنم تو نبودنت؟

ـ فدات شم، به قول اون شوهر كله خرابت چند وقت ديگه مياين پيشم. تنها هم كه نيستم، اميرعلي هست.

ـ كه چي؟ دلتنگي من رفع ميشه؟

ـ نمي دونم هدف آقابزرگ و اين شادمهر چيه؛ ولي هر چي هست يه كاسه اي زير نيم كاسشونه. اين حرفا رو بي خيال، خوش مي گذره؟

يه لحظه سكوت و بعد نفس عميق مهسا. دلم مي لرزه با اين نفس مهساي مه آساي من.

ـ آره خوبه، شادمهر خيلي خوبه، خيلي خوش مي گذره.

ـ منم مطمئنم كه مهساي من به من دروغ نميگه.

ـ ترانه من ديگه برم. شادمهر دو ساعته دم در منتظره كه واسه آشتي بريم يه گشتي بزنيم.

ـ برو دختر، اين قدر هم اذيتش نكن.

ـ اوكي، دوست دارم.

ـ من بيشتر.

غم صداي مهسا و عصبي صداي شادمهر. دلم مي لرزه. شادمهر قول داده.

***

ـ دلت تنگم ميشه؟

سرمو رو زانو گذاشته، دلم رفت واسه عطر آغشته به بوي سيگار ماركش.

ـ پس تنگ نميشه.

گونه سمت راستمو رو زانو فيكس كرده، به موهاي شونه نشدش خيره شده، باز سكوتو واسه جوابش پيشكش فرستادم.

ـ من لياقت عشقتو نداشتم، مگه نه؟

تو چشمم اشك غل زده، نگامو نكندم از اون موهاي آشفته.

ـ ترانه خودت كه شاهدي من گناهي نداشتم.

ـ داشتي.

لباي چسبيده به موهام و نفسايي كه بوي تند بغض مي داد.

ـ اگه تو ميگي حتما داشتم.

ـ فردا همه چي تموم ميشه.

ميون حجم عطر تند و بوي تند سيگار ماركش فرو رفته، سرمو رو سينش فشرده گفتم:

ـ دل تو واسه من تنگ ميشه؟

ـ تنگ نميشه.

قلبم فشرده شده باز تپيدن گرفت.

ـ تنگ نميشه، ميپكه، نباشي واسه اين خونه زندگي يعني هيچي. اين خونه و من عادتمونه ديدنت.

تا نوك زبونم اومد كه بگم فقط عادت؟ و نگفتم. لباش رو تا روي گردنم كشيده، كنار گوشم با همون لحن من عاشق گفت:

ـ مي ميرم اگه يه روز مال يكي جز من باشي.

زير لب گفتم:

ـ نمي ميرم اگه يه روز مال يكي جز من باشي، مردگي مي كنم به اسم زندگي.

محبوب من چشمات به من ميگن روز جدايي خيلي نزديكه.

ـ كاش فردا نرسه.

***

ـ كاش فردا نرسه.

ـ چشم رو هم بذارين برگشتم.

دست روي دستم گذاشته گفت:

ـ واست همه چي گذاشتم، رسيدي اون جا بذار تو فريزر. به خوراكت برسي مادر. نبينم وقتي برگشتي، شده باشي پوست و استخون.

ـ چشم، نميرم قحطي که!

ـ نه مادر من، دلم به اين خارجيا خوش نيست. معلوم نيست چي مي خورن.

ـ مسلمونن خاتون.

ـ باشن، من دلم نمي شينه.

ـ چشم، هر چي شما بگين.

صداي عصاي آقابزرگ و من لبخند واسه آقابزرگ كش داده.

آقابزرگ ـ اين قدر شب آخري خون بچه رو تو شيشه نكن خانوم.

خاتون ـ همينه ديگه؛ يه كاري مي كني من آب خوش از گلوم پايين نره.

آقابزرگ ـ من غلط بكنم خاتونم. ترانه خودش مي فهمه كه من واسه خاطر خودش دارم مستقل بارش ميارم.

ـ حالا يهو واسه خاطر من شب آخري دعواتون نشه كه بد كلامون ميره تو هم. من برم بخوام فردا كسل نباشم. شما هم ليلي مجنون بازي در بیارين، خوش باشين.

آقابزرگ ـ برو بابا كه تو فقط منو درك مي كنی.

ـ من به فداي شما.

سر روي بالش گذاشته، دلم از اين همه غصه دلتگي گرفته، يه قطره اشك حروم بالش كرده، صداي اس ام اس گوشيمو شنيدم.

"ساعت سه منتظر باش، ديدار آخر."

حسام گاهي اوقات منو به اثبات اين موضوع مي رسونه كه ديوونه شاخ و دم نداره. مي تونه يه مهندس اون ور آب تحصيل كرده باشه، مي تونه يه بيمار رواني رو تخت تيمارستان باشه. ديوونه، ديوونه س.

اين بار سعي در تكميل تيپ به خرج داده، يه كاپشن قرمز و شلوار جين سرمه اي و كلاه و شال گردن سرمه اي خرج خودم كرده، با تمام تدابير امنيتي از خونه زدم بيرون. به در ماشين تكيه زده، بعد از اين همه وقت لبخند روي لبش واقعي بوده گفت:

ـ چه عجب يه بار حرفمون مورد اجابت خانوم خوشگله قرار گرفت.

اخم ميون ابروهاي تازه اصلاح شدم دویيد و اون در ماشينو واسم باز كرده گفت:

ـ افتخار ميدين در ركابتون باشيم بانو؟

ـ افتخارو كه شوهرش داديم رفت.

خنده ی اون به حرف بي مزه من و نشستن من تو اون ماشين چند صد ميليوني. كنارم رو صندلي راننده نشسته، خيرگي نگاشو كمتر كرده گفت:

ـ دو هفته س نديدمت بانو. نميگي دق مي كنه اين بنده ی حقير؟

ـ حسام مسخره بازيو بذار كنار. ساعت سه نصفه شب منو از خواب ناز كشوندي آوردي بيرون كه دري وري و ديوونه بازيتو واسم رو كني؟

ـ يه امشبو جون ما مهربون باش بانو.

ـ چشم، حالا داريم كجا ميريم؟

ـ بام.

يه لبخند زودگذر از رو لبم رد شد و اون گفت:

ـ بهترين خاطرم مال اون جاست. تو بهترين خاطرت مال كجاست؟

خاطره من خلاصه ميشه تو روز خبردار شدنم از بچه تو بطنم رشد كرده و باباي بچه رو پاش بند نشده، باباي ذوق دار هفت هشت دور منو رو هوا چرخونده، باباي ذوق دار دلش واسه بچش تپيده، باباي ذوق دار اولين بار جلو من از شدت ذوق اشك ريخته.

ـ ترانه كجايي؟ جوابمو ندادي.

ـ من خاطره خوب زياد داشتم.

خنده ی تلخش و به جواب دلخواهش نرسيدن. من چه كنم حسام؟ تو مال من نيستي، حق من از اين زندگي هر چي باشه، تو جزئش نيستي. دستي رو كشيده گفت:

ـ بريم بالا يا همين جا بشينيم؟

ـ همين جا، سرده بيرون.

ـ بي زحمت اون فلاسك چاييو بده گرم شيم؛ البته راه هاي بهتري هم هست.

به شيطنت نگاش و اشاره به سينه پهنش چشم غره رفته، از فلاسك دو تا فنجون چايي ريخته، يكيو دادم دستش.

ـ پروازت ساعت چنده؟

ـ ده شب.

نگاشو تو تاريكي لغزونده گفت:

ـ چقدر راحت ازم گذشتي؟

ـ من اصلا بهت نرسيدم كه بخوام راحت ازت بگذرم. چي بگم بهت حسام جان؟ بگم پسرعمو نكن با خودت اين طور؟ بگم حسام خان فرزين گناه داره، عروس آرزو به دلت؟ بگم اين احساس زودگذره؟ بگم از دل برود هر آن كه از ديده برفت؟ چي بگم كه خاموشت كنه؟ ثمري داره گفتنم؟ آخه حسام جان چه دردته؟ تو كه اين قدر اهل اين قرتي بازيا نبودي، تو كه اسم ترانه مي اومد لرز چندش مي نشست تو تنت، تو كه ترانه واست اَخ و پيف بود، تو كه ترانه رو از كلفت خونتون هم كمتر مي دونستي، چي شد يهو؟

منو طرف خودش كشيده، تو چشام براق شده، با دست آزادش تخت سينش كوبيده گفت:

ـ د لامروت كار اين جاست. اين جاست كه هر وقت خانومو مي بينه واسم خودش ريتم ميره. كار اين جاست كه منو كنار تو خرترين آدم دنيا مي كنه كه با يه اشاره خانوم حاضرم جونمو هم بدم. كار اين جاست كه اگه نبود بي خيالت مي شدم. من خر عاشقتم، عاشق توی بي احساس، عاشق تویي كه نمي دوني اين دله واسه تو فقط مي زنه، نه واسه مهديس و هر خر ديگه اي.

ـ حسام؟

ـ جون حسام؟

ميگه جون حسام و واسه من قطره اشك مي ريزه رو گونه، ميگه جون حسام و بازوي من تو دستش شل ميشه، ميگه جون حسام و دل من ميپكه از اين همه غم قاطي اون قطره اشكش.

ـ مهديس عاشقته.

ـ منم عاشق توام.

ـ مهديس لباس عروس پسنديده.

ـ تو عروس آرزومي.

ـ مهديس خوشحاله.

ـ تو داري ميري، من عزادارم.

ـ تو دوماد خوشتيپي ميشي.

ـ لباس عزا بپوشم بيشتر به حالم مياد.

ـ تو خوشبخت ميشي.

ـ بي تو نه، نميشم، با خوشبختي لج ميشم.

ـ تو به من قول ميدي هم خوشبخت بشي، هم مهديسو خوشبخت كني.

ـ من قول ميدم به تو هيچ قولي ندم.

ـ جون ترانه!

بازوم باز تو مشتش فشرده گفت:

ـ قسم نده.

ـ جون ترانه!

لحنش ملتمس تر از قبل تو گوشم طنين انداخته.

ـ قسم نده.

ـ تو رو جون ترانه!

سرشو رو فرمون گذاشته گفت:

ـ خوشبختش مي كنم و خوشبخت نميشم.

ـ چاييتو بخور.

سرشو از رو فرمون بلند كرده، مات نگام شده، واسش لبخند تلخ ول داده گفتم:

ـ سرد ميشه.

ماشينو روشن كرده گفت:

ـ هميشه حرف توئه، جلو تو كم ميارم.

دستش دكمه پخشو فشرد و من ساكت فنجون چاي ولرم شده رو به لب بردم.

***

دلم از اشك خاتون خون شده سوار تاكسي شدم. دارم ميرم، كجا رو بقيه مي دونن؛ ولي دارم ميرم. از پيچ كوچه گذشته، يه جنسيس سودان جلو تاكسي پيچيده، يه لبخند تلخ رو لبم نشوند. از ماشين پياده شدم. از ماشين پياده شد، يه تلخ خند واسم زد و از كنارم گذشته گفت:

ـ فكر كردي مي ذارم بانو تنها برن فرودگاه؟ بقيه رو بشه پيچوند، منو كه نمي توني بانو؟

با راننده حساب كرده، چمدونمو صندوق عقب گذاشته، درو برام باز نگه داشته، تو ماشين نشستم و اونم كنارم جا گير شده گفت:

ـ ترانه خانومي ديگه بي خداحافظي نميشه ازت گذشت.

شادي صدات و تلخي لحنت ديگه كدوم صيغه من درآورديه؟ دستش بند ريموت پخش شده و بعد چند تا پس و پيش كردن رو يه ترك نگه داشته.

برو اگه مي خواي بري دلت نسوزه واسه من

اين جوري كه كلافه اي بدتره خب دلو بكن

بكن دلو از اين همه خاطره هاي روي آب

فكر كن نديديم ما همو حتي يه بارم توي خواب

راحت برو يه قطره هم گريه نداره چشم من

اشكاشو پشت پاي تو مي خواد بريزه دل بكن

من كه نمي ميرم اگه بخواي تو از اين جا بري

چون مي دونستم كه تو از اول راه مسافري

شايد نفهميدي كه من بي اون كه تو چيزي بگي 

سپردمت دست خدا كه بي خداحافظي نري

غصه راهمو نخور شايد همين جا بمونم 

شايد به مقصد رسيدم خودم فقط نمي دونم

***

برو اگه مي خواي بري دلت نسوزه واسه من

اين جوري كه كلافه اي بدتره خب دلو بكن

بكن دلو از اين همه خاطره هاي رو آب

فكر كن نديديم ما همو حتي يه بارم توي خواب

من كه نمي ميرم اگه بخواي تو از اين جا بري

چون مي دونستم كه تو از اول راه مسافري

شايد نفهميدي كه من بي اون كه تو چيزي بگي

سپردمت دست خدا كه بي خداحافظي نري

غصه راهمو نخور، شايد همين جا بمونم

شايد به مقصد رسيدم خودم فقط نمي دونم.

پخشو خاموش كرده، دستمو رو دنده فشرده گفت:

ـ فراموشم نكن.

دستمو بالا آورده، پشت دستمو نرم و پر بغض تر از اين چند وقته بوسيده گفت:

ـ فقط واسه خاطر خودت حرف زور اين جماعتو قبول كردم؛ چون خودت خواستي ازت مي گذرم.

من كي خواستم؟ من كي گفتم ازم بگذر؟ من كه چيزي نگفتم؛ من كه فقط بغض دادم واسه جواب نگات. د لا مروت تو مي خواي ازم بكني، تقصير من نذار. دستم بند لباش بود و لباي اون گرم تر از هميشه بند به بند انگشتامو بوسه مي كاشت.

ـ كي ديگه بهم بگه آقاي من؟ كي واسم ناز كنه؟ كي دلبري كنه؟ ترانه كاش يه چي مي گفتي، كاش فحش مي دادي؛ ولي حرف مي زدي. د فداي تو چته؟ بگو خانومم، بگو و اين دم آخري غمم نده. من كثيف، من آشغال...من هرزه. تو بگو، بزن تو صورتم؛ ولي تمومش كن. يه چي بگو همين الان بزنم رو ترمز. نمي خواي منو؟ از چشمت افتادم؟ باشه خانومم، خيالي نيست، تو خوش باش، من مهم نيستم.

ـ تمومش كن، باشه؟ بذار اين آخرش خوب تموم شه.

ـ تلخه، خوب نميشه، اين تهه تلخه.

ـ اين پايان تلخ خيلي بهتر از اينه كه يه عمر با تلخي زندگي كنيم. من واست خيلي كمم. مگه خودت نگفتي؟ مگه نگفتي ترانه فقط راه رسيدن به پوله. پولي نداشتم؛ پس مهره ی سوختم. بيا تمومش كنيم. هر دومون راحت ميشيم. من شكنجه نميشم و تو از دست يه طفيلي راحت ميشي.

با دست تو پيشونيش كوبيده، چشماشو خون گرفته، پاش رو پدال گاز فشرده شده گفت:

ـ من كثافت كي گفتم طفيلي؟ ترانه حرفات زور دارن، خلي زور دارن.

ـ من لپ كلامو گفتم، كوچه رو رد نكني.

سنگيني نگاش رو نيمرخم و دستي كه باز رو دنده فشرده شد. جلوي دفترخونه رو ترمز زده، دستي رو كشيده، باز نگاه سنگين كرد رو نيمرخ ماتم زدم. دستش منو تو بغلش كشيد و من هق هقمو تو اون سينه پهن شش تيكه خفه كردم. لباش لبامو با طعم بغض تو خودشون كشيدن، دلم رفت با اين بوسه، دلم خون شد با اين بوسه، دلم تنگ شد با اين بوسه.

***

ـ ترانه؟

نگام روي نيمرخ بعد از چند وقته خالي از ته ريشش برگشت و اون باز يكي از اون لبخنداي تلخشو پرده نمايي كرده گفت:

ـ داريم مي رسيم، چرا هيچي نميگي؟

ـ چي بگم؟

ـ من چي بودم برات؟

ـ يه پسرعموي خوب، كسي كه چشم منو روي خيلي از چيزا باز كرد.

ـ مهربونيتو شكر.

باز تلخ خندش و من دلم خون شده. من تا كي بلاكشي كنم؟

ـ اميرعلي اون جا منتظرته؟

ـ اوهوم، گفته دم سالن منتظرمه.

ـ حالا چرا با اين يارو هلك و هلك بايد راه بيفتي بري؟

ـ اميرعلي معتمد همه س، آقاييه واسه خودش.

ـ آره خب همه آقان؛ الا اين حسام بدبخت.

ـ بي خيال پسر، حساس شدي.

ـ آره من به هر چي به تو مربوطه حساس شدم.

جلوي سالن ترمز دستي رو كشيده برگشت طرفم. نگاش تو صوتم چرخ خورد و من نگاشو دوست نداشته از ماشين زدم بيرون. چمدونو كنار پام رو زمين گذاشته گفت:

ـ بگم نرو، نميري؟

ـ ميرم.

دستشو به بازوهام بند كرد و خواست منو تو حجم آغوشش بكشه كه صداي اميرعلي با لحن عصبي ازش انتظار نداشته گفت:

ـ به به، چه عجب ترانه خانوم؟

يعني بكش كنار ترانه خانوم تا اون روي سگ سالي يه بار از من سر زده رو واسه حسام خان فرزين رونمايي نكردم. حسام دستشو از بازوهام به زور كنده گفت:

ـ به به، ببين كي اين جاست؟ چطوري پسر؟

اميرعلي ـ از مرحمت شما، ترانه بريم دير شد. حسام ممنون كه ترانه رو رسوندي.

حسام ـ چرا تو تشكر مي كني؟

اميرعلي ـ چون وظيفت نبوده. بريم ترانه.

حسام ـ تلخ شدي اميرعلي.

اميرعلي ـ آروم بودنم دليل بي غيرت بودنم نيست، ترانه ناموسمه، خواهر آدم ناموس آدمه، ترانه چمدونتو بده.

دسته چمدونمو دست گرفته، جلوتر راه افتاد و منم نگامو به زور از صورت پر غم حسام كنده گفتم:

ـ قول دادي حسام.

ـ قول دادم.

دستمو به سينش چسبونده گفت:

ـ تا ابد به خيال تو مي تپه.

با همون سر پايين دستمو كشيده گفتم:

ـ نكن، اين جور بهت نمياد، خداحافظ.

صداي پر حرص ترانه گفتن اميرعلي و من از نگاه سنگين و بغض دار حسام دل كنده.

ـ اينو يادت باشه بانو، باورم نكردي، باورم نكردي.

دل شكستن مثل دل بريدن سخته. كنار اميرعلي و شونه به شونه برادر ناموس پرست بودنم هم غم نگاه حسامو از يادم نبرد.

*** 

نگامو تو سالن چرخونده گفتم:

ـ يعني الان خارجيم؟

ـ جون امير امل بازياي شادمهري در نيار.

ـ ميگم حالا كجا بريم؟

ـ خونه پسر شجاع ميريم، خب ميريم خونه ديگه.

ـ كدوم خونه؟

ـ حالا مي فهمي. اين قدر عين بچه ها سوال نپرس.

اداشو در آورده، پشت سرش راه افتاده گفتم:

ـ اميرعلي عنق شدي!

چشم غره واسم رفته به راهش ادامه داد و منم واسه عدم خجالتش يه صورتي تو هم كردم.

ـ آي خانوم كجا كجا؟

تو بلاد غريب، صداي وطني شنيده، اونم از نوع آشناش ديگه واسه آدم اوج تعجبه. رو پاشنه ی پا به طرفش چرخيده، نگامو تو صورت بي نقصش چرخونده، نيشم كم كم شل شده، شنيدم صداي زيرلبي اميرعليو.

اميرعلي ـ اين، اين جا چي كار مي كنه؟ كي بهش خبر داده؟

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

نگامو از بوتاي ساق بلند قهوه اي چرم اصلش دادم به دامن ده سانت بالاتر از زانوش و پالتوي چرم كوتاه ست بوتش و موهاي زير كلاه فرانسوي بافتش كه دورش افشون شده بود. نچايي شما!

خودشو پرت كرد تو بغلم، حتي فكر اينم نبود كه من بي تكيه گاه احتمال سقوطم ميره.

- الهي من فدات شم! نگاش كن چه خوشگل شده.

به زور اون بختك افتاده به جونمو از خودم جدا كرده يه اخم چاشني حالت صورتم كردم و با تمام خواهر بزرگترونه اي كه از خودم سراغ داشتم گفتم:

- ورپريده، چشم بابا مهديم روشن! اين ديگه چه تيپيه؟

خنديد و دست دور گردنم انداخت و بي خيال اون مترسك سر جاليز خنثي امير علي خان شده منو طرف در خروجي كشوند و گفت:

- دلم واست يه ريزه شده بود.

- واسه خاطر همينه كه چپ و راست تلفنات به راه بود؟

- تلخ نشو جون سايه.

از حركت وايسادم. باز هم اون حجم فوق العاده زيبايي رو از نظر گذروندم و تو بغلم كشيدمش. دلم واسه خواهرانه هامون تنگ شده بود خواهرم.

تو پاركينگ از كنار ماشينا گذشت و جلو يه نمي دونم چي چي دو در ايستاد؛ با دزدگيرش قفلا رو زد و گفت:

- بپر بالا كه حسابي دلم تنگته.

يه نگاه ديگه به ماشين رو زمين پخش شده و تو سر خورده ولي عجيب ماماني انداختم و با يه لحن كشدار ولوم تو سر انداخته گفتم:

- ماشيــن خودته؟ بابا درياب ما رو!

- نه بابا، ما اگه شانسي داشتيم كه الان زن يكي از اين شانس الدوله ها بوديم. قرضيه، مختص يه هفته در ركاب خانوم بودن.

- رنت كردي؟

- نه بابا ديگه اين قدرا هم عزيز نيستي.

يه كوفت و قهقهه آسمون رو سر خراب كني سايه، سايه نخنده خوبه.

با ذوق تو صندلي نرم ماشين نشستم. بازم بي خيال اون مترسك سر جاليز شدم و گفتم:

- سايه عجب چيزيه.

سايه - خونتو ببیني پس چي ميگي؟

خواستم يه سوال پشت بند حرفش ببندم كه با بسته شدن در مترسك سر جاليز از ياد ما رفته یه تكوني به خودش داد و بعد از دو ساعت چند تقه حروم شيشه كرد و سايه رو به اجبار بند كليد پايين بر شيشه كرد. سرشو تو ماشين آورد و گفت:

- منم كه ديگه بوق!

سايه بي واكنش آقا رو برانداز كرد و باز دهن امير علي رو باز كرد:

امير علي - خب اگه شما مرحمت كني جاتو بدي به من و با ترانه دوستانه بشيني.

چشماي فوق تصور خوشگل سايه و امير عليِ سر كج كرده در ادامه حرفش.

اميرعلي - كه اصلا امكانش نيست! من با همون تاكسي ميام.

تا بنده خدا سرشو از شيشه جدا كرد، سايه خانوم با پا يه لگدي نثار گاز ماشين كرد، ماشينو تو جا پروند و مراسم اشهد خوني ما رو به راه انداخت.

- سايه؟

- چيه؟

- گناه داره امير.

- خداست كه بي گناهه.

تو سكوت به وسعت اين دو سال و خرده اي نيمرخش رو برانداز كردم و گفتم:

- دلم واست تنگ شده بود.

به وسعت غم آخرين بار ديدنش گفتم و اون نيم نگاه حوالم كرد و گفت:

- من بيشتر! تو شهر غريب تنها بودن سخت تره.

- چرا بر نمي گردي پيش مامان و بابا؟

- حالا كه تو اومدي دل بكنم؟ نه خانوم، از اين جا به بعدش ديگه نميشه ما رو دور زد.

- چه خبر از اين دو ساله؟

زير چشمي براندازم كرد و گفت:

- تو دوست داري چي بشنوي؟

- عروس نشدي؟

- من قصدشو هم داشته باشم كو شوهر؟

- تو لب تر كني واست ريخته.

- همون مهسای آكله رفت شوهر كرد واسه هفت پشت ما بسه! پسر قحطي افتاده تو تهرون كه اين ديوونه هلك و هلك برداشته زن اين قزميت هيچي ندار شده؟

- يكي حاليش كنه.

- نه واقعا چي شد اين شادمهر دم به تله داد؟

- بهتره بگي مهسا دم به تله داد.

- بميرم واسش، نميره تو اين تله خوبه.

- سايه عوض نشدي.

- تو عوض شدي. انگاري وا ترقيدي همچين ماشالا. مامان راست ميگه همچين خوش بر و روتر شدي.

- كوفت!

- نه جون سايه راست ميگم. مامان مي گفت تو عروسي اين دو تا نخاله زيادي تو چشم بودي.

- مامانو كه مي شناسي، عادتشه تعريف كردن از من.

- بله ديگه، يه ترانه ميگن صد تا تصاعدي از كنارش مي زنه بيرون.

- حسوديت ميشه؟

- نه والا، دلم مي سوزه حروم ما شدي.

- سايه بي خيال غصه خوري. خبر داري اين سرمايه گذاري شادمهر كدوم شركته؟

ابرو واسم شيطوني بالا انداخت و گفت:

- اختيار داري خانوم، سايه جونتو دست كم گرفتي؟ مي ذارم پولت حروم غريبه بشه؟ مگه شركت ما چشه؟

- جون ترانه؟

- به جون تو. شادمهرم ديده بوده داري تهرون اذيت ميشي اين جا واست سرمايه گذاري كرده.

تو پاركينگ يه ساختمون لوكس چهار طبقه پيچيد و گفت:

- به خونه خوش اومدي.

- تو كجاست خونت؟

- واحد رو به رويي شما.

- واي چه خوب! سايه من امشب زيادي شوكم.

دست روي شونم گذاشت، تو چشام خيره شد و گفت:

- خيلي حرفا هست كه بايد بهت بزنم ترانه. خيلي اتفاقا افتاده.

- من ميگم از اول تا حالا يه مرگيت هست.

- ترانه بي شوخي دارم داغون ميشم.

- الان نمي توني بگي بهم مگه نه؟

- نه.

- هر وقت خواستي گوشاي من مال تو.

- به قول بابا ترانه فرشته است. فرشته اي به خدا!

از ماشين پياده شدم، همراش پله ها رو بالا رفتم و گفتم:

- همه واحدا پره؟

- امشب چهار تاش پر ميشه. آراس كه سفره، اميرعلي هم كه با آراس طبقه سومن، من و تو هم طبقه دوميم، شادمهرم كه واسه خودش و شادي طبقه اول دو تا واحد خريده.

- آراس كيه شيطون؟

- يه جنتلمن خوش تيپ.

- نه بابا؟!

- جون بابا. يكي از مدلاي كمپانيه. يك تيكه ايه ناناس. دو رگه ايراني تركيه.

- تا حالا با هم تنها بودين؟

- گمشو منحرف!

- نه جون ترانه، تو اين چند وقته كه نبودم پيشت يه خبرايي شده.

- تو اين خبرا مطمئنا آراس نقشي نداره.

- بگو و خلاصم كن دختر! چته تو؟

- هيچي. اين پسره چلمن كجا موند؟

- كي رو ميگي؟

- پسر تقي ماست بند سر كوچه خاتونت اينا. مگه چند تا چلمن داريم؟ امير رو ميگم ديگه!

- آهان! آخه تا حالا به اين بُعد امير نگاه نكرده بودم. هميشه بهترين مهندس بوده و همه واسش خم و راست شدن.

- چه غلطا! پسره دماغشم بايد واسش بگيرن فين كنه.

- كم غيبت كن.

كليد رو تو در چرخوند، از جلو در كنار رفت، با دست اشاره زد و داخل واحد هلم داد.

نگام تو دكوراسيون لوكس با طيف آرامش بخش و گرم كرم قهوه اي چرخ خورد و تو صورت سايه استپ زد.

- خيلي خوشگله.

- سايه جونتو دست كم نگير.

- پس شادمهر دلش به تو خوش بوده.

- آره ديگه، جلمبون تو عروسي گرفتنش همه قر و فرا خانومو انداخت گردن ما.

- چرا نيومدي عروسي؟

- نشد، افتاديم تو يه ژوژمان. منم كه نباشم يه پا شركت لنگه. آراس كه اصلا رو سن نميره بسكه استرس مي گيرتش.

- دروغ!

- جون تو! كم روئه، به زور و ضرب راضيش كرديم بي خيال طراحي بشه و تهش بشه مدل.

- نازي.

روي كاناپه هاي جلو ال اي دي نشستم، پالتومو كنارم گذاشتم و گفتم:

- دلم واسه اين حرف زدنامون هم تنگ شده بود.

- سخت بود نبودنت.

خواستم جوابشو بدم كه صدا در خونه از جا بلندم كرد.

در رو تو روي امير برعكس هميشه بدون هيچگونه خونسردي باز كردم و گفتم:

- سلام.

نگاشو تو صورتم براق كرد، صداشو به ولوم پايين خشمگينانه رسوند و گفت:

- باركش دوست داري؟

لبمو به دندون گرفته و نگامو دادم به چمدوناي كنار پاي امير و سرمو كج كرده نگامو ململ داده ،تمام اركان خر كردن رو به كار بردم و گفتم:

- واي ببــخشيد!

امير هم با همون پتانسيل خر شدن، خر شد، نيش برام نسبتا چاكوند و گفت:

- ايراد نداره، تا باشه از اين بارا. حالا برو كنار ببينم اين خونت چي شده؟

از جلو در كنار رفت، از كنارم گذشت و نگاشو تو سالن چرخوند و نديد اون حجم خوشگلي که رو مبل لم داده رو و گفت:

- برعكس اخلاق نداشتش سليقه خوبي داره اين دختره.

نگام رفت قاطي اخم تو هم كشيده ی سايه و سرمو پايين انداختم و جلو خودمو گرفتم تا ول نره اين خنده.

سايه - حتما اخلاق شماست كه بيسته، نه؟

امير چشماشو تو صورت من گشاد كرد، آروم آروم سرشو چرخوند و ريلكس گفت:

- حالا تو بيستي اخلاق من كه شكي نيست، ولي خب خيلي خوب شده.

سايه - دست آراس و سليقش درد نكنه.

از سر جا بلند شد، خودشو به آشپزخونه نازم رسوند و گفت:

- ترانه با يه فنجون قهوه چطوري؟

امير باز ولوم صدا پايين داده، گفت:

- يعني من بزنم به چاك.

خنديده تو صورتش و گفتم:

- خدا به خير كنه.

از كنارم گذشت و يه چي زير لب گفت، شب بخير به ريشم بست و در رو پشت سرش بست.

***

موهامو با دو تا حركت شل پشت سرم با كش بستم، راهي آشپزخونه پر سر و صدا شدم و گفتم:

- چه خبرته اول صبحي؟

- صبح نه و دو ظهر! كمك كني ميز رو بچينم ناهار حاضره.

نيش واسش شل داده و گفتم:

- نه خوشم اومد، خونه دار شدي همچين.

- تازه كجاشو ديدي، از هر انگشتم يه هنري مي ريزه.

- بپا از ذوق نري تو ديوار.

پشت ميز نشسته، واسه خودم برنج و قرمه سبزي كشيدم و گفتم:

- امير نمياد ناهار؟

اخماشو واسم تو هم كشيد، مثل من به بشقاب خودش رسيد و گفت:

- به ما چه؟ خودش يه فكري واسه اون خيكش بكنه.

- من عاشق اين حس انسان دوستانتم.

- همه عاشقشن.

- مرده شور اون همه رو بشورن ايشاا...!

خنديد، قاشقشو مدل بيلي پر كرد برد تو دهنش و من بازم فكرم درگير اين شد كه آيا اين همون سايه س كه در مواقع در جمع نشيني يك سوم قاشقش هم غذا وارد دهن نمي كنه؟

- يه برنامه هاي خوب خوب واست دارم.

با همون دهن پر آدم از غذا انداز گفت و منم نيشمو يه وري داده و گفتم:

- ببند اون گاله رو حالم به هم خورد! ايـــش!

صدای ولوم بالا خنديدنش تو صداي زنگ در پيچيد. از سر جا بلند شدم و گفتم:

- كوفت! همين كارا رو كردي كه هيشكي برت نمي داره ديگه.

باز خنده ی حرص من در آورد راهي در باز كنيم كرد و گفت:

- از خداشون هم باشه.

- آره ديگه، اگه به قول بابا مهدي ديگه خدا باشه بياد تو رو برت داره.

صدای جيغ اون و من در باز كرده و اميرعلي نيشش تمام ديجيتال سه بعدي سينما خانگي گوش تا گوشي جلو روم قد علم كرد.

واسه اين خنده ی تا حالا ازش نديده ابرو بالا انداختم كه گفت:

- ناهار چي داري؟

از جلوی در خودمو كنار كشيده و گفتم:

- قرمه سبزي.

با اون تي شرت فسفري يقه دار مارك نايك و شلوار ورزشي مشكي از كنارم گذشته، يه نفس عميق كشيد و گفت:

- من هميشه گفتم اگه بخوام يه زن بگيرم يكي مي گيرم مثل ترانه كه از هر انگشتش يه هنر بباره! در ضمن آشپزيش هم اميرعلي پسند باشه مثل ترانه خانوم.

تخت گاز حرفاش با تخت گاز قدماش مسابقه دهنده شده، تو درگاه آشپزخونه ترمز زد و با يه مكث چند ثانيه و نگاه خيره دست نكشيده گفت:

- سلام عرض شد.

شنيدن سلام زير لبي سايه و گذشتن از كنار امير و نشستن رو صندليم رو دیدم.

- بيا بشين.

رو به روي سايه اون ور كانتر نشست و گفت:

- ترانه خانوم واسه من بشقاب بياري ممنون ميشم.

با اشاره ی دست سايه، بلند شدنش، بشقاب و قاشق چنگال آوردنش و نگاه خيره اميرعليو دنبال خودش كشون، به صندليم رول پلاك شدم.

اميرعلي واسه خودش غذا كشيد و اولين قاشق پر و پيمون كرده رو توی دهن برد و گفت:

- به به، عجب دست و پنجه اي داري ترانه! آدم حظ مي كنه.

لبخند شيطون زده، زير چشمي سايه ی بي خيال مشغول غذا رو زير نظر گرفتم و گفتم:

- من كه تا حالا خواب بودم، دست پخت سايه رو داري مي خوري.

غذا تو دهنش موند. نگاشو رو سايه نگه داشت و با اون لحن كشدار تاثير گرفته از مجالست با شادمهر گفت:

- اه، دستتون درد نكنه سايه خانوم!

دستتون؟ سايه خانوم؟ نه بابا!

سايه با همون پرستيژ در مواقع در جمع نشيني غذاشو نيمه کاره ول كرد و گفت:

- بعد ناهار با يه دور دور چطوري؟

- مي دوني كه خوراكمه.

اميرعلي در مقام شادمهر نشيني گفت:

- با كي ميرين اون وقت؟

سايه بي خيال گِل لگد كوبي اميرعلي گفت:

- مي برمت يه جاهايي حالشو ببري. اين هفته فقط عشق و حال داريم دو تايي.

طعنه ی آخر حرفشم كه مختص مقام شادمهر نشيني و قيصر بازي اميرعليِ يهو جو گرفته بود.

اميرعلي - خب چه كاريه؟ منم جاهای باحالي مي شناسم، با هم ميريم.

سايه بي نگاه به اميرعلي ظرفشو تو ماشين ظرفشويي گذاشت و گفت:

- اولا ماشين دو نفره س، دوما فضا دخترونه س.

اميرعلي سرشو پايين انداخت، خونسردي هميشگيشو پيدا كرد و گفت:

- آهان!

اميرعلي - اين هفته نبايد شركت باشين؟

سايه قهوه جوش رو راه انداخت و گفت:

- اين هفته رو به خاطر ترانه خانوم مرخصيم و در ركاب ترانه خانم.

اميرعلي از رو صندلي بلند شد، جلوی من چشماشو تو كاسه ی چشم چرخوند و گفت:

- بازم بابت ناهار ممنون. من ميرم، يه چند تا قرار دارم.

جاي سايه ی گوش كر كرده گفتم:

- خواهش، قابلي نداشت. يه ناهار بود ديگه پيش هم خورديم.

از خونه که بيرون زد توپيدم به اون حجم بي خيال گوشه آشپزخونه در حال قهوه كوفت كني.

- تو مشكلت دقيقا با اين اميرعلي چيه؟

- من باهاش مشكلي ندارم، اصلا در اون حدي نيستم كه با حضرت والا مشكلي داشته باشم! ميرم آماده بشم، نيم ساعت ديگه ميريم بيرون.

لحن پر حرصش شد و من نگام با رفتنش رو در ميخكوب شد.

همه دور و بر من مشكل دارن. والا!

***

تو خيابوناي اين شهر نمي دونم مال كدوم دو قاره، قدم زدن كنار سايه سر خوش و بي خيال عالمي داره. كنار سايه تو بستر محل تلاقی آب های دریای سیاه، دریای مرمره و خلیج شاخ طلایی يه ساندويچ كباب تركي بي خیال رژيم واسه عصرونه خوردن هم عامي داره. سايه هم كه انگار بايد همين امروز منو با همه مسجدا و كليساها و موزه هاي شهر آشنا كنه ول كن معامله نبود. بالاخره با قسم و آيه ساعت يازده و نيم شب راهي خونه شديم.

با خنده تو لابي وايسادم و گفتم:

- بيا اين وري.

- تو امشب بيا اين وري.

يه صداي سلام مردونه لهجه دار و من جيغ بنفش كشيده و دستمو چسبونده به قلب با سرعت هزار تو ثانيه چسبونده.

نگام برگشت طرف صورت جذاب و قد و بالاي استيل دارش و شستم خبردار شد كه آقا همون آراس آراس گفتناي سايه خانومن.

رفته رفته يه لبخند واسه نگراني تو چشماش زدم و گفتم:

- سلام.

سايه مهلت عكس العمل به آراس نداد، بغلش كرد و هم چشماي منو گشاد كرد هم اميرعلي تازه تو پيچ پله ها پيچيده رو.

سايه - فكر مي كردم بيشتر مي موني مرد.

آراس با اون لهجه ی بانمك گفت:

- خب كارم زودتر تموم شد و مشتاق ديدار ترانه بودم.

چه چايي نخورده هم حس پسر خالگي برش داشت!

با لبخند دستشو طرفم دراز كرد، اظهار خوش وقتي كرد و گفت:

- مثل تعريفاتون بي نهايت زيبا هستين.

من؟ نه، من مي خوام بدونم من؟ عينكيه يادش رفته عينك بذاره؟

اميرعلي به خودش تكوني داد و گفت:

- سايه ما رو به هم معرفي نمي كني؟

تا ظهر كه اين بابا سايه خانوم بود، چي شد تنزل مقام داد يهويي؟

سايه گيج يه نگاه به امير انداخت، دست دور بازوي ورزشكاري آراس پيچوند و گفت:

- آراس اميرعلي، اميرعلي آراس.

كشت ما رو با اين معرفي! والا! طول و تفسيرش عمودي تو حلق جفتشون.

اميرعلي با اكراه دست دراز شده ی آراس رو فشرد و گفت:

- دخترا تا حالا كه بيرون نبودين؟

سايه - من به ترانه گفتم زوده برگرديم ولي اون گفت خسته س.

دهن باز مونده ی امير علي از اين همه اروپايي منش بازي سايه به زور و ضرب بسته شد و گفت:

- زياد خوب نيست تا اين وقت شب تنها بيرون باشين.

آراس - منم هميشه به سايه ميگم.

نازشي تو كه! مامانت آيا تو رو زاييده؟

اميرعلي عملا آراس رو بي خيال شد و گفت:

- برين بخوابين دخترا، دير وقته.

يه شب بخير حواله آراس و امير كرده و رو به سايه گفتم:

- خب پس من لباسامو عوض مي كنم ميام طرف تو.

سرشو تكون داد و كليد رو تو قفل در خونش چرخوند.

***

یه نگاه به سر تا پام تو آيینه انداخته، رو به سايه ی خود خفه كن گفتم:

- خوبم؟

- بيستي.

- حالا كجا مي خوايم بريم اين وقت شب؟

- ديسكو.

- نه بابا؟

- جون بابا.

- بي خيال دختر! اين امير با اين ماستيش بفهمه ما داريم كجا ميريم جو قيصر مي گيرتش ول كنمون نميشه.

- چي كار به اون مرتيكه هردمبيل داري؟ خوش باش.

- همينه كه دل نمي كني برگردي پيش مامان بابات ديگه.

- يكي خوش گذرونياي اين جا، يكي يه چيز ديگه كه نمي تونم ساده از كنارش رد بشم.

- چي؟

- شايد يه روز بفهمي.

- انقده بدم مياد همه واسم معما طرح مي كنن.

- بريم ديگه.

يعني بذار بپيچونم ديگه.

با سايه از واحدش بيرون زده شاهد قدم رنجه اميرعلي خان كه با يه ابروی بالا داده و خونسردي هميشگيش از تيپ در مقابل سايه ساده ی من گذشته، وجب به وجب اندام سايه رو با چشماش متر كرده شديم که گفت:

- جايي تشريف مي برين؟

سايه بي خيال دو قفله كرد واحدشو و گفت:

- بريم.

اميرعلي - اگه بگين كجا، بنده هم يه تيپ در خور بزنم در ركابتون باشم.

سايه - واسه سومين بار ميگم ماشين من گنجايش دو نفر رو داره.

اميرعلي - ماشين شما؟ چه زودم صاحب شدين! نپيچونين منو، كجا ميرين؟ ترانه دست من امانته.

سايه - فعلا چند قبضه به من امانت داده شده.

اميرعلي - در حال حاضر تنها كيس واجد شرايط كه مي تونه از ترانه مواظبت كنه بنده هستم.

سايه - آهان! پس بابت همون باديگاردي فرستادنتون. ولي خب مي دونين، نه كه زيادي شُلين اين چيزا بهتون نمياد.

رد خشم به فاصله ی چند لحظه تو چشماي امير پيدا شد، كنارش زد و گفت:

- ترانه تو بگو كجا ميري؟

- نمي دونم راستيتش، فكر كنم ديسكو.

ابرو بالا انداختناي سايه رو بي خيال شدم و نگامو دادم به اخماي درهم اميرعلي خان و براق شدنش طرف سايه.

اميرعلي - خودت خواستي سايه.

سايه بي خيال اين شاخ و شونه تا حالا از اميرعلي برنيومده، دستمو كشيد و دنبال خودش كشوندم.

- چته سايه؟

نفسشو پر حرص از بيني بيرون داده، با ريموت دراي ماشينو باز كرد و گفت:

- متنفرم ازش پسره ی آشغال!

- دقيقا چرا؟

- ترانه!

- نيار بهانه. هي ترانه ترانه مي كنه واسه من، خب فداي تو من بشم بگو چه مرگته؟

- اون حق نداره واسه من ادای آقا بالا سرا رو دربیاره.

- اميرعلي؟ آقا بالا سر؟ يه چي بگو تو اين مخ ما بگنجه. آخه اين پسر به اين ماهي كجا ديدي؟

- ارزوني صاحبش.

- خيالت تخت نداره، پروندش پاكه پاكه.

نگاش رو صورتم مات موند و گفت:

- چي؟

- هيچي بابا، ميگم اين بابا بچه مثبتيه در حد خودش.

- آره جون تو.

- جون خودت نكبت! دروغم كجا بود؟ به قول مهسا كبريت بي خطر نم كشيده بخوايم مثال بزنيم ميگيم اميرعلي.

پوزخند واضحش و من شاخ درآورده.

همراه سايه و اون آهنگ تركي آرامش بخش راهي ديسكو شده، گفتم:

- برنامت واسه آينده چيه؟

- همين برنامه هاي حالا.

- اون وقت شوهر جزو برنامه هاتون نيست ديگه، نه؟

- نه.

- زيادي قاطع بود.

- تو شوهر كردي چه گِلي به سرمون زدي؟ همه ی مردا لنگه همن، اون آشغال كه داداشم بود اين از آب دراومد، واي به حال بقيه.

- بي خيال دختر، خسته شدم بسكه تو زندگيم همه خودشونو يا با من مقايسه كردن يا طرفشونو با اون.

- هنوزم خري ترانه، خيلي خري.

- من خر، من گوساله! تو چته كه تا اين اميرعلي رو مي بيني هاري مياد سراغت پاچه طرفو جر ميدي؟

- گفتم كه ازش متنفرم.

- من خر نيستم، اون قدري هم حاليم هست تو از كسي كه خوشت مياد بيشتر مي چزونيش. امير واسه تو عاليه.

- گمشو ترانه، امير و من؟ اون كثافت ما رو لايق كلفتيش هم نمي دونه.

- دلت پره ازش؟

- دلم خونه ازش.

- پس يه چي هست.

- يه امشبو بي خيالمون شو جون سايه.

- امشبو باشه، ولي ته شبو قول نميدم.

- باشه، هر چي عروسمون بگه.

- كوفت.

- نيشت چاكيدا، هنوزم همون خري هستي كه بودي.

- با پشت دست همچين مي خوابونم تو صورتت كه دماغ و دهنت يكي بشه.

خنديد، تو جايگاه پارك كرد و گفت:

- بزن بريم بريزيم اين قرا رو.

- سايه آدم باش.

- نكنه مي خواي مثل اين خاله خان باجيا يه ور بشيني و خانومانه واسم رو بگيري؟

- نه به اين شوري، ولي تو هم بي نمكش نكن.

- چشم خانوم.

با سايه از جلو دو تا غول تشن گذشتم و آب دهن قورت دادم و سقف دهنو به خشكي رسونده وارد اون همه رقص نور آبي صورتي و صداي كر كننده ی موزيك شده و تو گوش سايه داده زده و گفتم:

- اين جا ديگه كدوم گورستونيه؟

- خاك تو سر، نخوردي نون گندم ديدي كه دست مردم! اين همه فيلم ديدي آبرومونو نبري تو.

نيشمو واسش تا ته باز كردم، روي يكي از اين كاناپه هاي رو به روي هم نشسته و گفتم:

- باحاله.

- باحال تر هم ميشه وقتي چهار تا از اين هلو بپر تو گلوئا بيان جلو واسمون جنتلمني ول بدن و يه پيشنهاد رقص هم تنگش ببندن.

- چند بار اومدي؟

- دومين بارمه. لامصب دفعه پيش خر مگس با خودم آورده بودم نمي ذاشت تو جام جم بخورم! چپ و راست هم واسم چشم غره مي رفت.

- احيانا با بابا مهدي نيومده بودي؟

- يه چي تو همين مايه ها. چه خبر از مهسا و شادمهر؟

- ندارم خبر، فردا يه زنگ مي زنم.

با سفارشاي سايه نگامو دور تا دور دوختم. به رقص دخترا و پسرا با اون سبك عجق وجق خيره شدم و گفتم:

- الكل ملكل كه نمي بندي به خيكمون؟

واسم اخم اومده، گفت:

- بچه اي؟ اينا خودشونم حاليشونه كه دو تا خانوم متشخص مثل من و تو كه تنهايي ميايم اين جا گذري ميايم و اهل اين كثافت كاريا نيستيم.

لبخندمو تو صورت خوشگلش پاشيده، اومدم تيپ يكي رو نشون بدم كه گوشيش رو ميز ويبره رفت و از سر جاش بلند شد.

نگاشو رو شماره ميخ كرده، ازم فاصله گرفت، عصبي جواب داد، شروع به بحث كرد و در آخر با فحش ناموسيش تماسو قطع كرد و اومد طرفم.

- بلند شو بريم.

- چي؟

- به من ربطي نداره، دستور از بالا رسيده بايد زود جيم بشيم.

- بالا؟

- ترانه اين قدر سوال نپرس، من كه مي دونم كار اون مرتيكه جعلقه.

- كي؟

- اميرعلي نكبت ديگه! مگه چند تا جعلق داريم؟

كيفو رو شونم انداخته، همراش از پله ها بالا رفته و گفتم:

- سايه ميشه واضح حرف بزني؟

- نه!

- من عاشق اين نهاي قاطع توام به شخصه.

- چه كنم ديگه، همه عاشق همه چي منن.

- سايه بنال ببينم كي پشت خط بود؟

- يه عوضي!

- واقعا من ممنونم از اين جواباي طول و تفصيل دار تو كه كنجكاوي آدمو ارضا مي كنه.

***

با ريموت دراي ماشينو باز كرد و گفت:

- ترانه بعدا همه چي رو مي فهمي. من فقط مجبورم حرفاي اون عوضي رو قبول كنم.

- اون عوضي شادمهر نيست؟

- ترانه بي خيال شو! ولت كنم امشب به تقي ماست بند سر خيابون خاتونت اينا هم شك مي كني.

- چه ارادتي پيدا كردي تو به اين تقي ماست بند.

- درد بي شوهريه ديگه، خدا نصيب گرگ بيابون نكنه.

تو سكوت ماشينو تو خيابونا گردونده، ته تهش تو پاركينگ ساختمون ترمز كرد و گفت:

- نشد كه شب خوبي بشه، نذاشتن كه شب خوبي بشه.

ابرو بالا داده به موهاي اتو شدش نگاه كردم و گفتم:

- نمي دونم چرا چند وقتيه از اين كه همه يه چيو ازم پنهون كنن مي ترسم. سايه تو يه چي مي دوني و به من نميگي.

- نميشه كه بگم قربونت برم. قول دادم، قسم خوردم! مطمئن باش چيز خاصي هم نيست، فكر كن همه ی ما به آقابزرگت قول داديم آب تو دل عزيز دردونش تكون نخوره.

همراش اون پله ها رو بالا رفته، نگام تو نگاه اميرعليِ رو پله ها نشسته گير كرد و گفتم:

- تو چرا اين جايي؟

لبخند پيروزيشو تو صورت سايه پخش كرد، چشم و ابرو حرص دربیار در آورد و گفت:

- خوش گذشت؟

سايه بي خيال اون كوه خونسردي كليد رو تو در واحدش انداخت و گفت:

- لباسامو عوض مي كنم ميام اون وري.

يهو مسير صحبتشو عوض كرده، بي حس تو صورت كوه خونسردي نگاه انداخت و گفت:

- خبر دارين آراس واحدش هست يا نه؟

يه برق عجيب تو چشماي امير جهيد و گفت:

- به من ربطي نداره كه ايشون خونشونن يا نه!

سايه بي خيال باز كردن در شد، خواسته از كنارش بگذره گفت:

- ترانه ديرتر ميام؛ برم ببينم اين پسره خونه س يا نه؟

اميرعلي - نيست، برو خونت.

سايه نگاشو يه وري حواله امير كرد و گفت:

- شما كه گفتي بهت ربطي نداره، پس بي زحمت تو مسائلي كه بهت ربطي نداره دخالت نكن.

دوباره خواست راهشو ادامه بده كه امير گفت:

- نيست سايه، امشب نمياد.

سايه نگاشو تو نگاه امير ميخ كرد و بعد چند لحظه عقب گرد کرد.

بي خيال اين دو تا نمونه ی نادر بشري تو واحدم رفتم. باز صداشونو شنيدم، گوشمو شل دادم و چشمامو به چشمي در چسبونده شاهد اين بگو مگوي جانانه شدم.

اميرعلي - تو چه مرگته سايه؟

سايه - حرف دهنتو بفهم.

اميرعلي - مگه تقصير منه كه تو ...

سايه - تمومش كن، من خستم!

اميرعلي - واسه اون پسر قرتيه كه خسته نبودي!

سايه - به تو چه ربطي داره؟

چسبوندن سايه به ديوار و يه بار جنم نشون دادگي اين كوه خونسردي و من چشمم تا ته تو اين چشمي نيم مثقالي فرو رفته.

سايه - ديوونه چته؟

اميرعلي - من چمه يا تو كه تو اين چند وقته معلوم نيست چه غلطايي كردي؟!

سايه خودشو از پرس ديوار و اميرعلي كنار كشيد و گفت:

- ازت متنفرم، مي فهمي؟ متنفر!

كوبيده شدن در تو صورت اميرعلي و فرو رفتن دست اميرعلي ميون موهاش.

اين ديوار ميون ماها چه مي كنه با ما؟

كاشکی اين ديوار خراب شه من و تو با هم بميريم

***

دست زير چونه زدم و خيره تو صورتش موندم. كلافگيشو حس كردم و با خيال راحت قهومو با قاشق به هم زده منتظر شكستن سكوتش شدم.

- چيه اين جور نگام مي كني؟

- حالا من غريبم؟ مني كه كمترين چيزای زندگيمو گفتم واست؟

- به جز اين سه سال رو آره! مثل كف دستم تا قبل اين سه سالتو مي دونم، ولي اين سه سال رو نه، نه تو مي دوني چي به سر خودم آوردم نه من مي دونم چي به سرت اومده. فقط مي دونم اين چند ماه آخر بازم عزيز شده بودي.

- سايه نپيچون منو! اين امير چي ميگه؟چه غلطي كرده؟ چه غلطي كردي؟

- ترانه خوار كردم خودمو؛ يه عمر غرور و دختر مهدي سحابي رو زير سوال بردم ترانه. منِ ديوونه خودمو كوچيك كردم براي كي؟ واسه اون كثافتي كه منو لايق دست بوسيش هم نمي ديد! ترانه من چه كردم؟

- دِ بنال ببينم چه گِلي به سر خودم و خودت گرفتي!

- از امير خواستگاري كردم.

دهنم وا موند و فنجون گنده ی قهوه تو مشتم فشرده شد و خيرگي نگام قاطي نگاه لرزون سايه شد.

- بميري من راحت شم! دقيقا چه غلطي كردي؟

خودشو با ترس عقب كشيد و من من كنون گفت:

- خب ... من ... من كه نمي خواستم ... يعني ... خب بذار از اولش بگم.

از گاردم فاصله گرفته و گفتم:

- بگو ببينم چه خاكي تو سرمون شده.

يه كم مكث و بعد فوران اطلاعات.

- بعد از اين كه تو رفتي، منم ديدم ايران بمونم با اون همه جار و جنجال اعصابم قراره خرد بشه واسه همين چند ماهي رفتم پيش شادمهر و شادي نيويورك. اميرم اومده بود. خب من تو دوران رفاقت اين سه تا زياد امير رو نمي ديدم و نظري روش نداشتم؛ گوشه گيرتر از اون دو تا بود. تو اون مسافرت جذبش شدم؛ جذب رفتارش، منشش، كاراش و جنتلمن بازياش. ترانه يه شب زد به سرم. ديدم فس فس كنم از دستم رفته؛ به خودم كه اومدم حرفاش از سيلي بدتر خورد تو گوشم. گفت فكر نمي كرده اين قدر دختر جلف و سبكي باشم؛ گفت به نظرش امثال من بوالهوسن. ترانه خيلي چيزا گفت. منم تهش گفتم جاي قلب تو اون سينش يه تيكه سنگه. ترانه من اون شب خيلي خرد شدم. شايد راست ميگه، امثال من لياقت اسم عاشق بودن رو ندارن.

- غلط كرده كه راست ميگه! حالا گنديه كه زدي، خوب داري جمعش مي كني. سگ محلي واسه اين جماعت بهترين مداواست.

- چه ثمر؟ من خودمو جلوش خراب كردم.

- نشاشيدي كه هي ميگي خراب كردي خراب كردي! برو كپه مرگتو بذار ببينم ميشه اين مرتيكه ماستو آورد تو خط يا نه! اگه ديدم راه نداره ميريم تو نخ همون آراسه، سگش شرف داره سر تا پا اين سه تا رفيق.

- ترانه.

- درد و ترانه! دروغ ميگم بگو دروغ ميگي. من نمي دونم چرا طالع من و تو و مهسا با اين سه تا نخاله يكي بدتر از اون يكي گره خورده.

- والا! ترانه؟

- بميره اين ترانه! بگو ببينم گند ديگه اي بالا آوردي يانه؟ از اين آراسه خواستگاري كرده باشي ديگه نميشه جمع كردا، اينا اپن مايندن جو مي گیرتشون همون لحظه يه تعارف واسه تختشون هم مي زنن.

- مگه دلم پاركينگه؟

- يعني با اون همه چيزي كه بارت كرده هنوزم دوسش داري؟ بابا تو كه رو سيب زمينيو سفيد كردي ديگه.

چونشو بالا داد، مغرور شد و گفت:

- نه، كي گفته؟ من اصلا آدم حسابش نمي كنم. من كه دوسش ندارم. من دوسش ندارم، ندارم. ترانه من دوسش دارم؟

بغض چونشو لرزوند، به كابينت تكيه داد و گفت:

- من دوسش ندارم مگه نه؟

سرمو واسه تاييد الكي تكون دادم كه اين بار با گريه گفت:

- ترانه من دوسش دارم، خيلي دوسش دارم.

واسه ما رهايي مرگه تا رها بشيم مي ميريم

***

حرص زده بي خيال گوشي تو دست سايه شدم و دكمه آيفونو زدم.

مهسا - مرده شور جفتتونو ببرن! چپيدين ور دل هم من اين جا تنهام.

- برو اون شوهرتو با فحشات مستفيض كن. چه خبر؟

مهسا - اِ تو هم اون جاهايي؟

سايه - مهسا من موندم تو چطور تحملش مي كردي اينو؛ اين چند وقته گند شده اخلاقش فجيع.

مهسا - دركت مي كنم عزيزم، چه خبرا؟

سايه - اين جا كه خبري نيست، اون ور چه خبره؟

منم كه مقامم بوقه و عدم نظرم واسه اين دو تا ثابت شده.

مهسا - هيچي بابا بالاخره قراره مهديس ترشيده فردا شب با جان فشاني داداش من بره قاطي متاهلين.

نگام به دكمه آيفون بند شد و دلم با اين حرف پيچ خورد.

سايه - بگو جون سايه!

مهسا - والا ما دو روز رفتيم ماه عسل برگشتيم ديديم هم ترانه خانوم اومده پيش شما، هم داداشمون رفته قاطي مرغا.

سايه - اومدن ترانه كه تقصير اون شوهر نكبتته.

مهسا - در مورد آقای ما درست صحبت كن كه بد خاطرش واسمون عزيزه.

سايه - حالم به هم خورد.

مهسا - ترانه خفه مردي؟

سايه - بچه از ذوق ازدواج تنها ترشيده ی خاندانتون رفته تو شوك.

مهسا - ترانه جات خاليه. الهي بميرم واسه داداشم، دلش به اين ازدواج رضا نيست.

از رو مبل بلند شدم پالتوی از ديشب بلاتكليف رو مبل افتاده رو برداشتم و گفتم:

- سايه من ميرم يه قدمي بزنم.

نگاه سايه مات روم موند، بعد از چند لحظه سري تكون داد و منو راهي كرد.

كنار اسكله رو يه نيمكت نم كشيده نشستم و هندزفريامو تو گوشم چپوندم و به اون همه آب خيره نگاه كردم. دلگيريم بابت چيه رو نمي دونم. دلگيريم از چيه رو هم نمي دونم. نفسام واسه چي با آه همراهه رو هم نمي دونم. من امروز هيچي نمي دونم.

گرمي دستي رو شونم نشست و نگاه من به صاحب دست خیره شد.

تو عمق آرامش هميشگيش فرو رفتم و هندزفريا رو از گوشم درآوردم.

- نبينم تو لك باشي.

- نيستم.

- خبرشو از شادمهر دارم كه حسام داره دوماد ميشه.

- به من چه؟

- منم كه خر، نديدم شب اومدنمون چه التماسي تو چشاش بود! مي خواستيش؟

- خزعبل ميگي امير.

- تو فكر كن خزعبل، ولي يه مرد رد نگاه يه مرد رو خوب از بره.

- تو امروز چي مي خواي بدوني از من؟

- مي خوام بدونم يه عمر قراره عذاب وجدان رو دوشم سنگيني كنه يا نه؟

- چي ميگي تو؟ عذاب وجدان؟

- دوسش داشتي؟

- كيو؟

- حسامو.

- تو يه چيزيت ميشه امروز.

- ترانه هنوزم دير نشده، اگه دوسش داري بي خيال اين همه سال رفاقت ميشم و نمي ذارم بازم از همه ی ما حس ترس داشته باشي.

- امير هيچ معلومه چي ميگي؟

- دلم پره ترانه، از اين دلتنگي تنها نشستنت دلم پره. مي ترسم، مي ترسم از اين كه به ناحق با بقيه دست به يكي كرده باشم.

- امير شماها چرا اين قدر مشكوكين؟

- ترانه يه سوال پرسيدم جوابش يا نه میشه يا آره، دوسش داري؟

- نه.

- اين نه متزلزلتو بذارم پاي چي؟

- بذار پاي اين كه من با اون اولين بار طعم جمله ی دوست دارم رو شنيدم؛ بذار پاي اين كه اون اولين مرد زندگيم بود كه فقط خوبيامو ديد؛ بذار پاي اين كه نازامو فقط اون خريد؛ بذار پاي اين كه اعترافش خيلي قشنگ بود؛ بذار پاي اين كه هم خونم بود.

- ترانه مي خواستيش؟

- نه، نه تا وقتي كه من واسه عروس خاندان فرزين بودن مقبول نيستم! نه تا وقتي كه گلرخ جونم مادري مي كنه برام تا جايي كه پام وسط زندگي پسرش نرسه. نه تا وقتي كه عمو فريبرزم نازدونه بارم مياره تا جايي كه پسرش واسه خاطرم تو روش نایسته. نه تا وقتي كه آقابزرگم اينا رو سيلي نكنه بزنه تو گوشم.

- پس دوسش داشتي.

- نه، نذاشتم به دوست داشتن برسه. نخواستم به دوست داشتن برسه. تو فكر كن عادته. آره همون عادته، از سرم ميره.

- آره ترانه ميره، با خوابايي كه آقابزرگت واست ديده ميره.

شفافي لبخندش و نگاه خيرش به اون همه آب.

به رسم عادتم، به حرمت عادتم و براي عادتم يه قطره اشك كافيه.

***

قدمامو كلافه ضربدري بدون خانومانگي برداشته و گفتم:

- گم نمي شدم كه شما دو تا افتادين تو جونم.

سايه بي خيال ليسي به بستني زده، يه نيم نگاه حواله ی به قول خودش سر خر چند وقته كرد و گفت:

- منم كه كاري به تو ندارم.

اميرعلي هم نگاشو رو لباي بستني دار سايه قفل كرد و گفت:

- تو امانتي بانو.

دقيقا من يا اون لباي بستني خورده سايه؟

بي خيال اون دو تا درگير نگاه هم رو نيمكت نشسته، به سياهي شب خيره فكر كردم كه عجب مراسمي بشه مراسم اين دو تا نوه ی عزيز فاروق خان امشب. چه مهسا با خوشگليش دلبري كنه از شادمهر و چه شادمهر واسه مهسا شاخ و شونه غيرت نام بياد. چه عمه فريبا قربون قد وبالاي دومادش بره و چه گلرخ جون با پشت چشم نازكياش مادرشوهر بازي دربیاره. چه آرتين تو عروسي يه دونه خالش آتيش بسوزونه و چه مهشيد آرتينو بندازه تو جون شهاب. چه مهديس دلبري كنه و چه حسام ...

همون قطره اشك ديروز عصر واسه اين همه عادت بسه. خاتونم هم بابت عروسي اين دو تا نوش درگيري داره و ترانش يادش رفته اين چند روزه.

سايه - ترانه؟

نگامو تا صورتش بالا آورده و منتظر شدم كه جاي اون امير گفت:

- دير وقته، هوا هم سرده، بريم خونه.

انگار با اين حرفش بيشتر سردم شد، تو خودم جمع شدم كه گوشي سايه زنگ خورد.

سايه - آراسه.

اخماي امير تو هم شد و گوشي با ذوق سايه چسبيد به گوشش.

سايه - سلام چطوري؟

- ...

ابروهاشو تو هم كشيده، از كنارم بلند شد و چند قدم اون ورتر مشغول حرف زدن شد.

امير عصبي با پاش رو زمين ضرب گرفت و گفت:

- اين دو تا چه حرف خصوصي دارن؟

- به تو ربطي داره؟

تو صورتم براق شده و گفت:

- ديگه تو واسه من ربط و بي ربط راه نندازيا! مگه بي غيرتم كه خواهر رفيقم با اين پسره اين قدر صميميت داشته باشه و من دست رو دست بذارم؟

- خونواده سايه با روابط آزادش مشكلي ندارن.

حرف حسابم جواب نداشت و روشو برگردوند.

سايه با قدماي بلند و اخم ميون ابروش امير رو نشونه رفت و گفت:

- مي تونم يه لحظه باهاتون حرف بزنم؟

امير متعجب اخماي سايه رو نگاه كرد و باهاش چند قدمي ازم دور شد و من ديدم لبخند كمرنگ رو لب امير و حرص تو نگاه سايه و شنيدم صداي بلند امير رو.

اميرعلي - سوخته؟ بيشتر هم مي سوزه.

من معادله ی تمام مجهولي اين چند وقته رو عمرا بتونم حل كنم!

***

از ماشین پیاده شدم، چشمامو واسه سایه مل مل دادم و تزویر رو قاطی رفتارم کرده و گفتم:

- این جا کلا مال منه؟

اون عاقلی اندر سفیهونگی مخصوص خودشو تو نگاش ریخت، سمتم پرتاب کرد و گفت:

- بشین تا باشه! کلا تعارفت کردن یه بیست درصد سهامشو زدن به نامت.

- یعنی این قدر می ارزه؟

- آخه دختره ی منگل، آقابزرگت فقط یه کوچولو از ثروتتو داده این جا واست سرمایه گذاری کنن!

- خب همینشم خیلیه، من که قرار نبود ثروتمو داشته باشم.

- ساده ای دختر! حالا بریم که ببینم تو این یه هفته ای که نبودم چه گندی زدن به این شرکت.

- نگفته بودی.

- چیو؟

- این که تو بخش خدمات کار می کنی.

چشم غره آدم فلک کنش و منِ نیشم تا ته وا شده و چپیده تو آسانسور.

تو آیینه آسانسور تیپمو از نظر گذروندم و اروپایی شدنمو به نظاره نشستم. موهای حالت دار دورم ریخته و کلاه فرانسوی کج رو موهام و پالتو کوتاه و بوت های چرم اصل که خرید این یه هفته بخور و بخوابی و خرج سلیقه سایه و خرج جیب بنده بود.

از کنار اون دخترای قد بلند رو کفشای پاشنه میخی گذشته، نیم نگاه حرومشون کردم و گفتم:

- دو پاره استخون چی داره واسه رفتن رو سن؟

سایه تک خند زده، گفت:

- پول همین دو پاره استخونشونو می خورن دیگه.

- ایِــی خوشم نیومد.

- شما سر و کارت با اینا نیست که بخواد خوشت بیاد یا نه.

- چی کارم این جا؟

- یادمه سه سال پیش طرحایی که باید واسه شرکت خان داداش می زدم رو از تو تقلب می گرفتم. تو اصلا تو معماری حروم شدی، باید بزنی تو طراحی لباس.

- بی خیال دختر.

خندید، لنگه ی یه در با کنده کاریای فوق العاده ی طلایی و زمینه سفید رو باز کرد و گفت:

- ولی فعلا مجبوری فقط تو این کار به من کمک کنی؛ البته اجباری نیست، تو می تونی تو خونه راحت استراحت کنی و بی خیال کار و بار بشی و عشق دنیا رو ببری.

از کنار اون حجم انسانی خوشگل گذشته، دور و برمو از نطر گذروندم و گفتم:

- این جا کجاست؟

- بخش مدیریت.

- اولالا!

سایه با ببخشیدی تنها تو اون سالن با اون همه در خوشگل تنهام گذاشت و وارد اون اتاق با بزرگترین در شد و منم به اون کاناپه های طلایی سفید لم داده و منشی رو از نظر گذروندم و فکرم درگیر این شد که این بشر بیشتر از اون دخترای چهار پاره استخونی به مدلینگ می خوره.

- تنهایی چرا؟

نگام رفت طرف امیرعلی خوش تیپ تر از همیشه و گفتم:

- اِ اومدی؟

- سلام.

- سلام، این جا چی کار می کنی؟

- بیکار بودم اومدم این جا.

کنارم به کاناپه ها لم داد و نگاه منشی رو با خودش کشید.

صدای در اتاق و سایه با ...

بهت تو صورتم بیداد کرد. آروم تو جام بلند شدم و با قدم شل و وا رفته خودمو حرکت دادم طرف سایه ی عصبی و دستام طرفش دراز شد، نرم رو گونه هاش کشیده شد و گفتم:

- تو کجا بودی تا حالا؟

امیرعلی عصبی دست تو موهاش کشید و سایه صورتشو حرصی یه ور دیگه کرد.

***

بی خیال نگاه خیره ی اون دو تا لبخند تو صورتم رونق دادم و زیر لب گفتم:

- جان دلم؟

خنده ی دلبرش و من تو حجم گرمای وجودش بیشتر فرو رفته.

سایه - ترانه بریم.

امیرعلی - آره ترانه، بهتره دیگه بری.

نگاه دلخورم به نگاه مصمم جدایی انداز اون دو تا گره خورد و دلگیریم از بابت سایه بیشتر شد.

تو که می دونی چرا؟ تو که خواهری چرا؟

باز گرمای وجود اون و منِ عشق کرده تو این حجم گرما.

سایه - ترانه بریم، خواهش می کنم.

نگاه دلخور بغض کردم تو نگاه جدی و غم گرفته ی سایه گره خورد و این بار تشر اولین باری امیرعلی بلند شد.

امیرعلی - بلند شو دیگه ترانه، میریم یه گشتی بزنیم.

سایه هم بی خیال این دشمنی چند وقته گفت:

- امیر راست میگه، بلند شو.

سکوت اون حجم آرامش و من غرق تو این آرامش و سایه عصبی و امیرعلیِ دستش با موهاش درگیر.

کشیدن دستم با دست سایه و کشیدن دستش با دستم.

هم دیدنی بودی، هم خواستنی بودی، هم باغچمون گل داشت

زنجیر می خواستم دستاتو بخشیدی

از من تا اون چشمات هر دره ای پل داشت

سایه - ترانه!

لحن حرص زده قاطی لرزش ترس صداش و من گیج از این هم ترس. تو که همدمی چرا؟ تو که خواهری چرا؟

از حجم آرامش و آسایش دورم کرد و گفت:

- تمومش کن ترانه!

نگام به اون حجم گرمای خیره بهم و تو سکوت شاهد تقلای عدم دوریم.

قدمای منشی طرفش و من اخمام تو هم رفته.

به چه حقی دستای گرمش شکار اون دستاس؟

دلم مشت شد و اخمام و بغضم بیشتر کارساز شد.

پل بود اما ریخت، گل بود اما مرد

کشیدن دستم و بغض بیشتر تو گلوم خراش انداخت.

***

سنگيني نگاه سايه و من بي خيال نگاش به بيرون خيره شده.

- آخه تو عادت كردي هر بچه اي كه مي بيني تیريپ احساس برت داره؟

- تو و اون اميرعلي رو درك نمي كنم. چه ترش كردين وقتي يه دو دقيقه اون فرشته كوچئولو رو بغلش كردم. دل ندارين ببينين من عاشق بچه هام؟

- همچين بغلش كرده بودي كه انگار يار غارته. بچه مردم كه بغل كردن نداره!

- پس چرا تو بغلش كرده بودي؟

- بچه ریيسه آخه.

- اي جان دلم، انقده بدم اومد كه منشيه اين جوري آماتور بچه رو تو بغلش مي چلوند! اي جان دلم چه ناز بود.

پوف محكم سايه و منِ ريز خنديده.

- من بچه دوست دارم.

- آخه خره هر كي بچه دوست داشت بايد عين بختك بيفته رو سر يه بچه تازه از راه رسيده؟

- الهي من فداش شم ديدي چه ناز مي خنديد؟

- بپكي تو! ياسين مي خوندم دم گوش اميرعلي به از حرف زدن با تو بود.

غش غش خندم تو صورت و خون گريه کردن تو دلم.

بچم سه ماه ديگه دنيا مي اومد.

بچم عشق مادر بود، جون بابا بود.

بچم سه ماه ديگه دنيا مي اومد.

بچم دخمل بابا بود، عمر و دين مامان بود.

تو بيمارستان دست رو شكمم كشیدم نبود.

به سه ماه ديگه يه دنيا اومدم نبود.

همه ی عمر و دين و جون مامان نبود.

باباش هم نبود!

پل بود اما ريخت، گل بود اما مرد

- چرا بچه رو آورده بود شركت اين ریيسه؟

- پرستارشو اخراج كرده، تا زماني كه بتونه يه پرستار پيدا كنه مجبوره كه تو جون خودش اين ور اون ور ببرتش.

- مثل اين كه با اين ریيسه زيادي جيك تو جيكي ديگه نه؟ آقا اميرعلي مي دونن؟

يه گمشو زير لبي و غرق شدنش تو فكر.

- سايه بهش بگو اگه مي خواد من مي تونم نگهش دارما! نه كه بيكارم.

كوبيده شدن كيف سايه تو صورتم و نيش باز شدم.

- من ميگم تو نبايد اين قدر رو نقطه ضعفت كليد كني! دِ من به فداي تو، يه بچه ارزش اين همه ذوق رو داره؟

- داره، واسه مني كه جونم با يه خنده ی بچه ها ميره خيلي ارزش داره.

- ترانه تو نبايد اين قدر زود وا بدي.

- وا رو واسه چي بدم؟ فقط بغلش كردم.

- مي ترسم از روزي كه وابسته بشي.

- يعني ميگي به ياروئه كه من از بچش مراقبت كنم؟ اصلا مامان بچه كجاست؟

- وقتي بچه رو زاييده گورشو گم كرده.

- نه بابا! چطور دلش اومده؟

- ولي قرار نيست تو به اون بچه نزديك بشي.

- سايه جون ترانه!

- بگو جون امير، محاله!

- سايه؟

- خر نميشم.

من كه مي دونم خر شدن تو مرامته!

***

قدم روی اميرعلي جلوم و اخماي تو هم كشيده ی سايه ي رو كاناپه لم داده و كانال بالا پايين كرده فلسفه رو مخ بودنو به اثبات بنده مي رسوند.

- خب دقيقا اين راهپيمايي يعني چي؟

در حد لاليگا منفجر شدن و اميرِ تازه به رخ كشيده داد زد تو صورتم.

اميرعلي - ترانه به خداوندي خدا داري منو ديوونه مي كني.

- اصلا من دلم مياد؟

تيريپ خونسرديم واسه اوني كه با آب و هواي تركيه نساخته خونسرديشو از دست داده ی اين چند وقته، حرص به همراه داشت. باز توپيد:

اميرعلي - يعني من موندم اون خونوادت چه مي كشيدن از دست تو! آخه زن هم اين قدر يه كلمه اي؟

- نه خب من خيلي كلمه بلدم، بعدشم خونوادم منو خيلي دوست دارن، ميگي نه يه زنگ بزن خاتون ببين چه آبغوره اي از دست فراقم راه ميندازه.

چشماشو تو كاسه چرخوند، ژست پر نخوت واسه من اومد و گفت:

- تو نيومدي اين جا للگي!

- للگي يعني چي؟ من فقط مي خوام مواظب اون بچه باشم.

اميرعلي - اي من از دست تو بميرم راحت شم! اين شادمهر يه چي مي دونست كه مي گفت اين ترانه آدم كچل كنه.

- اِ وا من چي كار به موها تو دارم؟ چرا حرف مي ذاري تو دهنم؟ اون نيم مثقال موت هم مال خودت.

سايه نيش اومده كش بياره رو يه جوري نا فرمونه جمع و جورش كرد و گفت:

- ترانه محال ممكنه! اصلا ریيسم قرار نيست بذاره سهامدارش پرستيژشو ببره زير سوال.

- هان؟ اين كه گفتي دقيقا يعني چي؟

- يعني اين كه چه معني داره نوه فاروق خان تو بلاد غريب زير بچه مردمو تميز كنه؟

- يعني تو كلا از بچه يه پوشكش در مواقع تعويض تو ذهنت نقش مي بنده؟

هيش سايه و نيش اين بار تا ته باز شده ی اميرعلي و خيرگيش به چشم غره سايه.

- حالا كي با ریيست صحبت مي كني سايه؟

مات موندن اون دو تا به من و من خيره به آهنگ تركي پخش شده از تلويزيون.

اميرعلي - اين ديگه كيه؟

سايه - اين ديوونه س.

- شعور خودتونو حفظ كنين چون من اصلا اهل شنيدن توهين نيستم.

سايه - دورم بگردي.

اميرعلي - ترانه بچه خوبي ميشي ميري خونت تخت مي گيري ميخوابي و به فردا ناهارت كه مهمون من تو يه رستوران با يه غذاي دريايي هستي فكر مي كني.

بينيم چين داده شد و گفتم:

- ايــي انقده بدم مياد از غذا دريايي!

اميرعلي سعي در ثبات خونسرديش يه نيش زوركي واسم باز كرد و گفت:

- هر رستوراني كه تو بخواي.

- آخه قراره فردا اون ني ني كوچولو مهمونم باشه نمي دونم وقت دارم يا نه.

اميرعلي بي خيال سعي وافرش شد و ديگه عملا تو صورتم داد زد:

اميرعلي - برو خونت بگير بخواب، يه ذره هم آدم باش.

با اون لبخند از سر شب حرص درارم واسه جفتشون اداي احترام كرده زدم بيرون و صداي جيغ سايه همراه بسته شدن در به گوش رسيد و خنده نشوند رو لبم.

من عاشق اين مهمون كوچولييم كه با پياده شدنِ اين دو نفر جامعه ی بشري از خر شيطون قدماي كوچولوش به خونم راه پيدا مي كرد.

***

شيشه شير رو تو دهنش گذاشته و گفتم:

- من عاشقشم.

سايه نگاش به اين همه مادرانه خيره موند و گفت:

- خاك تو سرت!

اميرعلي با كرير ني ني كوچولوی به قول اين دو تا بي اسم درگير گفت:

- من دقيقا نمي دونم خاصيت اين چيه؟

سايه لباشو با حرص جمع كرد، كرير رو با وحشي ترين حالت ممكن از دست اميرعلي كشيد و گفت:

- ترانه فقط همين يه امروز رو واسه خاطر عزيزت به اين مرتيكه نره خر رو زدم، وگرنه ديگه از اين خبرا نيست!

- يعني نگفتي پيشنهادمو به ریيست؟

اميرعلي - نه، قرارم نيست آدم هر پيشنهاد مزخرفي رو مطرح كنه!

- ببخشيد شما؟

سايه مثلا زير لب ولي با بالاترين ولوم ممكن زير لبي گفت:

- دست خر!

خندمو جمع كردم و يه اشاره به سايه ی چشم و ابرو اومده واسه امير كردم كه در زنگ خورده رو مرحمتا يه بازي بكنه؛ خودشو كشت يارو پشت در!

صداي خنده ی سايه و لهجه ی بانمك آراس و اخماي باز در اختلاط هفت و هشت هم فرو رفته ی اميرعلي و من ذوقم از بابت اين همه غيرت هدر رفته بابت سايه عاشق.

- امير؟

نگاه پر سوالشو از بچه كنده داد قاطي چشماي شيطونم و من با همون حالت سر ذوق اومده اين دو روزه گفتم:

- از آدمايي كه دير به خودشون مي جنبن خوشم نمياد.

لبخند مردونش و ورود آراس.

از همون دم در به عنوان اولين آدم با احساس و براي من محترم امروز با ديدن مادرانه هاي خرج اون كوچولوي صورتي پوش يه لبخند از اون جذاباي مخصوص مدلينگ زد و گفت:

- خوشحالم كه خوشحالي.

با دست دعوتش به نشستن كرده و گفتم:

- چي مي خوري؟

سايه - آره چي مي خوري؟نه كه ايشون للگي راه انداختن، منم حكم كلفتشونو دارم به پذيراييتون مي رسم.

امير زودتر از سايه به خودش جنبيده آشپزخونمو زير و رو كرد و در عرض پنج دقيقه فنجوناي شكلات داغ رو روی عسلي هاي كنار دستمون گذاشت و نگاه سايه دنبال اين همه هنر خونه داري مرد مجرد بي عيب رو به روي من و سواي اون دو تا رفيق پاك پاك از غلط اضافه روون شد. اميره ديگه!

آراس - چي شد اين خوشگله رو آوردين اين جا؟

سايه - واسه خاطر مرغ يه پای ايشون ديگه.

اميرعلي لبخند مردونه مثل همه ی روزاي همكاريمون به روم پاشيد و گفت:

- ترانه س ديگه، يه چي بخواد ول كن معامله نميشه.

ترانه س ديگه!

اين ترانه حتي از داشته هاش هم بريد.

كجا اين ترانه به خواسته هاش رسيد؟

كجا اين ترانه پای داشته هاش و خواسته هاش وايساد؟

آراس - ترانه مي دونم كه تو هم مثل همه ی ما ديوونه ی اين كوچولويي، ولي امروز يه پرستار خوب واسش پيدا شده و ریيس دستور داده اين نيم وجبي تا قبل از تاريك شدن هوا تو خونه باشه؛ مي ترسه بدزدنش.

- ولي من ...

آراس - راستي ریيس گفته هر وقت دلت خواست مي توني بياي ببينيش، البته تو قصر ریيس!

لباي از غصه جمع شدم چسبيد به گونه اون صورتي پوش چشم مشكي خيره بهم.

پل بود اما ريخت، گل بود اما مرد

***

کد ایران رو که روی آیدی کالر دیدم بی خیال بقیه شماره شده و گوشی رو با ذوق به گوشم چسبوندم.

- الو؟

- ...

- الو، صدا نمیاد؟

- ...

- خاتون شمایین؟

- ...

- مهسا؟

- هیچ وقت تو لیست آدمایی نبودم که انتظارشونو داشته باشی.

شوکه به تجزیه تحلیل صدای بم تر شدش شدم که با اون ولوم پایین دلبری گفت:

- خوبی؟

گوشی رو تو مشتم فشرده و گفتم:

- تو خوبی شادوماد؟

- ...

- عروسی خوش گذشت؟

- ... 

- حسام؟

- جان دل حسام؟ بیا ازخودمون بگیم. تو بگو اون جا چطوره؟

- خوبه، بیشتر اومدم انگاری تفریح. تو چه خبر از شرکتت؟

- دست و دلم به کار نمیره، عادت کردم یه دخترعمویی که بد دلمونو برده چپ و راست اتاقم باشه.

- حسام ...

- ترانه بذار بگم، بذار بگم که وقتی نیستی چقدر جات خالیه. بذار بگم که وقتی نیستی انگاری خونه خاتونم روح نداره. بذار بگم همه دلگیرن از آقابزرگ و شادمهر. ترانه خیلی سخته، کاش بودی ... حتی اگه کنار من نبودی، من به دیدنت راضی بودم.

- حسام من ...

- ترانه عادتم شده قایمکی تو تراس واست پیام دادن و دم استخر آقابزرگ قرار گذاشتن. عادتم شده تراس اتاقتو دید بزنم. عادتم شده هر روز یه جوری خودمو برسونم خونه خاتون و یه بهونه الکی بتراشم. از اون حسام هیچی نمونده!

- حسام حواست هست که زن داری؟ حواست هست که الان داری خیانت می کنی؟ حواست هست که مهدیس عاشقته؟

- من نیستم، من عاشق نیستم.

- اون زود تسلیم شدنت واسه ازدواج که واسه همه برداشت دیگه ای داشت.

- ترانه!

- رو دلم مونده بود باید می گفتم.

- خودت که گفتی ...

- تو کی به حرف من گوش کردی که این بار آقایی از خودت در آوردی و شدی نوه ی خلف آقابزرگ؟

یه کم سکوت و بعد حرفایی که با صدای خش برداشتش تو گوشم نشست.

- من اگه سکوت رضایت فرض شده واسه خودم به راه انداختم واسه اون نگاه بی عشق تو بود! واسه اون نگاهت بود که واسه من ذره ای احساس نداشت! من عشق ریختم به پات ترانه، ولی تو نمک پاشیدی به زخمم با اون همه بی مهری و منطقی بودنت. من چرا باید تاوان به آدم عوضی رو می دادم؟ ترانه من عاشقتم!

- تمومش کن حسام، مهدیس گناه داره!

- تمومش می کنم ترانه، ولی یادت باشه من هیچ وقت به یادت خیانت نمی کنم، هیچ وقت! تو همه ی زندگیم هستی، همه زندگیم می مونی!

صدای بوق قطع تماس و نگاه من به مجسمه ی گوشه نشیمن گیر کرده.

تمام قلب تو به من نمی رسه

چند دقیقه گذشت، با زنگ تلفن و باز من بی نگاه برداشته.

- الو؟

- سلام ترانه.

- سلام خوبی؟ شادمهر خوبه؟

- آره هر دومون خوبیم، تو چطوری؟ اون جا خوش می گذره؟

- هی بدک نیستم، آره بخور و بخواب خوش می گذره.

- ترانه همه چی قمر در عقربه. تو این بیست و سه سال که از خدا عمر گرفتم فکرشو هم نمی کردم که یه روز دلم واسه مهدیس بسوزه.

پیچ خوردن دلم و مشت بیشتر فشردم به دور گوشی تو دستم.

- چی شده مگه؟

- شب اول مثل این که حسام مهدیس رو تو خونه جا گذاشته رفته بیرون و تا فردا ظهرش ازش هیچ خبری نبوده، حالا هم فقط واسه عوض کردن لباس و یه دوش چند دقیقه ای میره خونه. مهدیس داغونه، همش غصه می خوره، ولی تهش میگه تقصیر خودشه که با این که می دونسته حسام دوسش نداره بازم زنش شده. آقابزرگ هیچی نمیگه، خاتون هم میگه همش تقصیر آقابزرگه. میگه یه نومو که آواره غربت کرده، دو تا دیگه نوه هاشم که این جور دارن همو تحمل می کنن. ترانه تا رفتی همه چی به هم ریخت.

چند لحظه مکثش و سوال غیر منتظرش.

- ترانه یه چی بگم راستشو میگی؟

- خب ... آره بگو.

- حسام عاشق توئه مگه نه؟

- مهسا اصلا ...

- قول دادی راستشو بگی. من داداشمو می شناسم، تا یه حرفی از تو میشه خودشو یه جوری می رسونه که خبر رو بگیره. چند روز پیشم که ...

- چند روز پیش چی؟

- رو اسکرین گوشیش عکس تو بود؛ معلوم بود حواست نیست و این عکسو ازت گرفته.

- مهسا من ...

- می دونم ترانه تو عاشق نیستی، ولی کاش بودی. شما لیاقت همو داشتین. حسام داره با همه لج می کنه، حتی بلیتای ماه عسلشون هم پاره کرده.

- مهدیس چی کار می کنه؟

- هیچی، واسه اولین بار آرومه. فقط نگاه می کنه، نه شکایتی نه چیزی. اولش فکر می کردم چون اون قدر پسر دورش ریخته بوده که این کمبود حسام واسش خیالی نیست، ولی ترانه دیدم که تو تنهاییش گریه کرد. من تا حالا اشک مهدیس رو ندیده بودم حتی روزی که تو و شوهرت عقد کردین هم مهدیس گریه نکرد.

- من مطمئنم همه چی درست میشه.

- کاش بشه. عمه فریبا خون همه رو تو شیشه کرده. بهمن خان و بابا هم که چند وقتیه سر قضیه کارخونه با هم قاراشمیشن.

- من فقط سه هفته س که نیستم، ببین چی شده!

- همین سه هفته رفتن توئه که همه رو انداخته تو جون هم! حتی چند روز پیش حسام به شادمهرم توپید که چرا دم به دقیقه تو کارای آقابزرگ دخالت می کنه.

- مهسا من نمی دونم چی بگم.

- بی خیال، با زندگیت خوش باش. این جماعت دو سال فراموشت کردن تو هم واسه همیشه فراموششون کن. اینا لیاقت دوست داشتن ندارن.

- مهسا چرا دلت پره؟

- دلم از خودم پره ترانه، خیلی پره.

- شادمهر کاری کرده؟ حرفی زده؟ اذیتت کرده؟

- نه اون خوبه، این منم که توقعم زیاده.

- شادی چی کار می کنه؟

- هیچی، درس می خونه.

- سختت نیست تو زندگیت خواهر شوهرتم کنارت باشه؟

- نه، در حال حاضر تنها همدممه.

- مهسا پیچیده حرف می زنی!

- هیچی ترانه، چیز قابل گفتی نیست. شاید تو طالع من و تو غصه خوردن و دم نزدنه. چند وقتیه دارم فکر می کنم میون ماها چقدر مهشید از همه خوشبخت تره، چقدر شهاب عاشقشه.

- مهسا شادمهر کاری کرده؟

- نه، من می دونستم شادمهر عاشقم نیست، ولی خب بعضی وقتا سر درد و دلت که باز میشه نمی دونی از چی بنالی. خب دیگه کاری نداری؟

- نه عزیزم، خوشحال شدم صداتو شنیدم.

- من بیشتر. پیشاپیش عیدت هم مبارک.

- دیوونه هنوز ده روز مونده!

- خب گفتم که پیشاپیش.

- عید نمیاین این جا؟

- نه، شادی کنکور داره. ولی کل تابستون رو اون جاییم.

- ایول خیلی خوشحال شدم، دوست دارم.

- منم همین طور، خداحافظ.

- خداحافظ.

من و مهسا و یه سرنوشت؟ دلم خوشه به این که امیرعلی مثل اون دو تا نیست.

***

به سایه آلاگارسونی تیپ زده بالا پایینی نگاه انداخته و گفتم:

- کجا به سلامتی؟

- دارم میرم خونه رییس، تو هم اگه می خوای بیا.

- اون کوچولو هم هست؟

- کوچولو هم هست.

- پس دو دقیقه ای آماده هستم.

- تیپ بزن، خود رییس که نیست ولی ما جلو این خدمتکاراش آبرو داریم.

- حالا این رییسه چطور آدمی هست؟

- والا چون ما چشممون جز یار کسی رو نمی گیره به این بنده خدا از بُعد برادرونه نگاه کردیم فهمیدیم همچین چیز مالیه.

- به من باشه به خاطر این بچش حاضرم زنش بشم.

- تو اگه واسه خاطر بچش می خوای زنش بشی یه ایل دختر می خوان واسه خاطر خودش زنش بشن.

- حالا داریم میریم اون جا چی کار؟

- رییس واسه یه مراسم گفته برم خونش به کارا رسیدگی کنم.

- چه مراسمی؟

- نترس، میگم تو رو هم اختصاصی دعوت کنه. چند هفته دیگه س.

- خب باید بریم تو فکر لباس.

- اونو بسپار به من. آماده ای؟

نگاهی به تیپ شیک از صدقه سر خریدام با سایه کرده و گفتم:

- بریم.

***

به قصر رو به روم خیره بوده و گفتم:

- اُه اُه، من واقعا دارم عاشق این رییسه میشم!

- بی زحمت این قدر سریع عاشق نشو، همون یه بار به اون سرعت عاشق شدی واسه هفت پشت همه بسه!

- حالا این یارو چرا زنش ولش کرده؟

- نمی دونم، یعنی هیچ کس نمی دونه. دو روز بعد از به دنیا آوردن بچش رفته.

- رییس چی کار کرده؟

- هیچی؛ زندگی! بگو یه ذره غمش باشه، نیست.

- خب حتما همو دوست نداشتن.

- مطمئن باش که رییس دوسش نداشته.

- دارم مشتاق میشم رییسو ببینم.

- نه بابا؟

خندیدم و پشت سرش وارد اون همه اشرافیت شده، نگامو با گردش سیصد و شصت درجه ای و ورژن ندید بدیدی به کار انداخته و گفتم:

- چی هست؟ دشت؟

- درندشت.

غش غش خندمون تو صدای یه زن سرمه ای پوش گم شد و سایه به ترکی یه چی جوابشو داد و اون با دست و لبخند مصنوعی کشیده رو لب رژ خوردش ما رو به سالن بزرگ پذیرایی با اون همه ست ایتالیایی اصل راهنمایی کرد و سایه کنار گوشم گفت:

- چطوره؟

- همون درندشت. یارو ارثی چیزی بهش رسیده؟

- دو سال پیش تو یه فشن شو یکی از کمپانیای معروف اسپانسرش میشه و یهو می کشه بالا.

صدای جیغ جیغ اون ست یشمی پوش تو فضاي حجيم سالن پيچيد و خنده رو لبم شكوند. از جا بلند شدم و رفتم طرفش.

با تمام قواي آناليزوري سراغ داشته از خودم در يك نگاه پرستار جديد رو از نظر گذرونده حاليم شد كه همچيم مال بخور نميري نيست؛ پس نتيچه گيري حاصله مي تونه اين باشه كه از ليست زن باباهاي احتمالي حذف ميشه.

- الهي من قربون اون خنده هات برم عسلم.

سايه يه لبخند تو صورتم پاشوند و گفت:

- يعني من عاشق اين انتخاباي فجيع آراسم! يعني سليقه مي ريزه از اين حسن انتخاب.

خنده ريزمو دادم قاطي هفت و هشتاي نگاه مات شده ی سايه رو پرستار سر پا وايساده. حالا اگه خاتون بود كه آبرو نذاشته واسمون مي گفت "چرا سر پايي مادر، بيا بشين خسته ميشي".

سايه مشغول كارش و من مشغول يشمي پوش چشم و ابرو مشكي ناناسم شدم.

***

عروسك رو از دستم كشيده، جيغمو درآورد و غش غش خنديد.

- كوفت، بدش من ببينم!

- نچ، آقاتونو درياب.

- من بميرم با اين آقا انتخاب كردنمون.

- مگه چشه آقاتون؟

- چش نيست كه گوشه، بعدشم اونو بده من.

- نچ، خوش ندارم تا من بيخت نشستم جز من حواست مال كس ديگه اي باشه.

- داري اذيت مي كنيا.

- دقيقا!

- اذيت نكن ديگه.

- الان مثلا با اين لحنت توقع داري من خر بشم؟

- دقيقا!

- نچ، راه نداره.

- مي دونم ديگه بن بسته، كلا جاده ي بخت من بن بسته.

تو بغلش كشيده شدم و اون ولومی که من عاشقشمو كنار گوشم ول داد.

- خودم واست بازش مي كنم، غمت نباشه خانوم.

- خب تو كه انقده خوبي عروسكمو ميدي؟

-نچ!

چپكي نگامو مهمون نگاش كرده، از بغلش بيرون زدم و گفتم:

- اي كوفت و نچ! امشب افتادي رو دنده لجا.

صورتشو تو گودي گردنم فرو كرد. باز تنها وسيله خريت منو رو كرد، ولوم تغيير داده و گفت:

- امشب افتادم رو دنده خانوم خواهي.

واسش عشوه خركي اومده با اون صداي لوسِ از من بعيد گفتم:

- گمشو!

دستش دور كمرم حلقه شد و گفت:

- يعني تو قابليت يه ناز اومدن هم نداري خانومم؟

باز چپكي نگامو مهمونش كرده و گفتم:

- ولم كن بچه پررو، برو اونايي رو بغل كن كه ناز خوشگل ميان واست.

- به من ربطي نداره، به اين دل حالي كن كه جز ترانه خانوم ساز ديگه بلد نيست.

- آره ارواح خاك هفت نسل پشت اين دل.

كمي سكوت و يكي از معدود شباي بي عطر اوفريا سر شده و حرف لبخند رو لبم آورده.

- ترانه؟

- جون دل ترانه؟

- تو بچمونو خيلي دوست داري؟

- خيلي.

سرش از گودي گردنم در اومد، جلو صورتم قرار گرفت و گفت:

- از منم بيشتر؟

دستمو رو گونش گذاشته و گفتم:

- من تو رو دوست ندارم.

چشماي دو دور زدش مات صورتم موند. لبخند رو لبم نقاشي شد و گفتم:

- من عاشق توام و هيچ كس رو اندازه بچمون دوست ندارم.

خنده ی سر خوشش و لبايي كه لبامو ميون خودشون كشيدن.

***

نگامو تو آيینه به خودم دوختم و يه سوت بلند بالا فضا رو مهمون كرده، گفتم:

- چي شدم؟

- هلو، بدو بيا بپر تو گلو.

نگامو به وجب وجب قد و بالاي فوق تصور نايس سايه دوخته و گفتم:

- امير كشي مي خواي راه بندازي؟

بيني چين داد، موهاي حلقه شده دورش ريخته رو با دست مرتب كرد و گفت:

- اون بشر كي چشم و چار درستي داشته كه امشب داشته باشه؟

لباس آبي فيروزه اي رو تنم خوابيده رو باز تو آیينه ديد زدم و گفتم:

- محشره سايه.

- آره، فكر نمي كردم اين قدر خوب طرحشو بزنه.

- مگه تو طرحشو نزدي؟

- خب ... وقت نداشتم دادم يكي از بچه ها چيزي كه تو ذهنم بود رو در بیاره.

- آهان! هم دست تو درد نكنه، هم اون يكي از بچه ها.

يهو جن زدگيش بالا زد، تو بغلش كشیدم و گفت:

- ترانه مي بخشيم؟

- چي؟

- ترانه من هميشه طرف تو بودم! من و مامان و بابا هميشه طرف تو بوديم. من مثل خواهر نداشتم دوست دارم، تو واسم نفسي. ترانه هيچ وقت از من دلخور نشو، باشه؟

- جو شب سال نوئه ديگه، نه؟

- تو اين جور فكر كن.

- نگفتي اين ریيست چرا عيد نوروز رو جشن مي گيره؟

- رفيق ايراني كم نداره.

- پس همه امشب هموطنن.

- آره اكثرا، اگه ديگه پارتنرا و همسراشون تركي باشن. بريم؟ راننده منتظره.

- راننده؟

- راننده شركته.

- اين ریيس زيادي لي لي به لالات مي ذاره سايه.

- اختيار داري، واسه سهامدار بيست درصديش داره ناز خري مي كنه.

- كم كم داره ازش خوشم مياد.

كت خزمو رو شونه انداختم، كيف ست كفشاي پاشنه ده سانتيمو به دست گرفته و همراه سايه از اون پله ها پايين رفتم. راننده با تمام جذابيت و پرستيژ مردونه و لبخند بذل و بخشش شده رو لبش در رو برامون باز و بسته كرد و دهن من چسبيد به گوش سايه و گفتم:

- كلا مرداي شركت همه انقده جذابن؟

- تو فكرشم يه تست مدلينگ ازش بگيرم، بچه با اين همه جذابيت داره حيف ميشه.

- يعني خاك تو سرت!

- چرا يهو؟ چي كار كردم؟

- با اين همه هلوی دور و برت چكار داری به اميرعلي عين شفته وا رفته؟

- يكي بگه.

- حالا من كه دارم ميگم، ولي از شوخي گذشته خوشم اومد خيلي عاشقي كه با اين همه مستر دور و برت دلت يهويي نسريده.

- كارواش نيست فدات، همنشيني با ترانه خانومه ديگه اين جور من و مهسا رو بار آورده.

خنده ی تلخم و سايه دستمو فشرده.

من و زندگيم چرا مايه عبرت نميشه واسه اين دو تا؟ چرا شده مايه عزت؟

***

كتمو به دست خدمتكار دادم، با يه حركت نرم موهاي حالت دار شدم رو از روي شونه كنار زده و همراه سايه راه افتادم.

معرفيم به اون همه آدمِ به جايي رسيده تو بلاد غريب هم خودش مايه هيجان بود.

اميرعلي از اول سنگين كرده بود اون نگاشو رو سايه ی لوندتر از هميشه شده و با آراس گرم گرفته.

كنارش وايساده و گفتم:

- چطوري؟

- خوشگل شدي.

- اونو كه بودم.

- بر منكرش لعنت! اولين بار كه عكستو ديدم همينو گفتم.

- بس كه ماهي پسر. چرا دمغي؟

- من چند سال پيش يه غلطي كردم، تا حالا شده عين سگ پشيمون باشي؟

- من هميشه بيشتر از شادمهر به تو ايمان داشتم. شادمهر واسه عزيزاش مرام داره، ولي تو واسه همه مرام داري. ولي هيچ وقت دير نيست، حتي حالا! مي توني با يه پيشنهاد رقص خيلي جنتلمني شروع كني.

چشماي باريك شدش رو به نيمرخم خيره كرد و با اون لحن كشيده گفت:

- آره؟

- آره.

- گفته بودم خيلي خانومي؟

- نيازي به گفتنت نيست، مي دونستم.

- ولي مي خوام بگم خيلي خانومي.

- برو پسر، دير بجنبي آراس با اون تيپ مكش مرگ ماش زودتر جنبيده.

گيلاس ويسكيش رو روی ميز گذاشت، يه دست به كراواتش برد و با تمام جذابيت سراغ داشته از خودش راهي شد و با يه صحبت و لبخند كنج لب سايه ی شوكه رو كشوند وسط سالن و دست به كار شد و نگاه سايه خيره ی منِ ابرو واسش بالا انداخته شد.

دست بردم يه دونه از جام هاي شربت بي الكل رو بردارم كه دستي دور شكمم حلقه شد و گرمايي آشنا از پشت احاطم كرد و ولومي آشناتر تو گوشم مانور داد.

- قرار نبود اين قدر خوشگل بشي.

دستم تو هوا خشك و نگام درگير قاب عكس بزرگ كوبيده به ديوار. صداي آهنگ ايراني وسط اون همه كلاسيك خارجي و آرامش بخش تركي.

تو نزديكي كه ماهي ها به سمت خونه برگشتن

به عشقت راه دريا رو بازم وارونه برگشتن

تو اين دنيا يه آدم هست كه دنياشو تو مي بينه

كسي كه پاي هفت سينش يه عمره سيب مي چينه

كنار سبزه و سكه، كنار آب و آيینه

تموم لحظه هاي شب، سكوتت هفتمين سينه

تو هم درگير تشويشي مثه حالي كه من دارم

براي ديدنت امشب تموم سال بيدارم

هواي خونه برگشته، تموم جاده بارونه

يه حسي تو دلم ميگه تو نزديكي به اين خونه

هواي خونه برگشته، تموم جاده بارونه

يه حسي تو دلم ميگه تو نزديكي به اين خونه

كنار سبزه و سكه، كنار آب و آيینه

تموم لحظه هاي شب، سكوتت هفتمين سينه

تو هم درگير تشويشي مثه حالي كه من دارم

براي ديدنت امشب تموم سال بيدارم

تو نزديكي كه ماهي ها به سمت خونه برگشتن

به عشقت راه دريا رو بازم وارونه برگشتن

تو اين دنيا يه آدم هست كه دنياشو تو مي بينه

كسي كه پاي هفت سينش يه عمره سيب مي چينه

هواي خونه برگشته، تموم جاده بارونه

يه حسي تو دلم ميگه تو نزديكي به اين خونه

هواي خونه برگشته، تموم جاده بارونه

يه حسي تو دلم ميگه تو نزديكي به اين خونه

تمومي آهنگ و من هنوز تو هنگ. بيشتر بهش چسبيده شده، باز اون ولوم زيادي آشنا تو گوشم زنگ خورد.

ـ نظرت با يه رقص دو نفره چطوره؟ من و تو، مثل هميشه.

كشيده شدنم وسط سالن و همون طور شوكه بودنم. من امشب چمه؟ اين جا چه خبره؟ ديدمش، اون صورتشو ديدم، اون ته ريش هميشگي خوش حالت رو صورتشو ديدم، اون چشماي كشيده و خوش نقش مشكي رو ديدم، اون بيني خوش تراش و فك خوش تراش ترو ديدم، اون پوست برنزه كم نظيرو ديدم، اون لباي درشت خوش حالت و اون موهاي خوش كپ بالا رفته و چند تارش رو پيشوني ريخته هم ديدم. من اين جا چه مي كنم؟ اون اين جا چه مي كنه؟ دستي كه خودش رو شونش گذاشته بود و مشت كرده، باز نگامو چرخوندم تو اون همه جذابيت دختركش. دستش رو كمرم لغزيد و چشمام بسته شد. همون عطره، سيگار تند آمريكايي و عطري كه از يه دوره گرد تو ايتاليا خريده و هيچ كس نمي تونه نظيرشو پيدا كنه. نفساش باز كنار گوشم بيداد كرد و من سرم روي شونم ناخودآگاه كج شد.

ـ خيلي خوشگل شدي لعنتي، خيلي. همه نگاها روته و من متنفرم از اين نگاها.

لحن شيطونش و من هنوز مه و مات. دهنم واسه حرفي باز نمي شد.

ـ چيزي نميگي بانو؟ دلم واسه صدات تنگه.

نگام سر تا پاشو وجب كرد و باز همون بود، يه مرد با صد و هشتاد و هفت تا قد و استيل ورزشكاري.

ـ ترانه خانوم؟

نگام تو سياهي نگاش گير افتاد و دلم ضرب آهنگ گرفت.

ـ ببخشيد اگه يه كوچولو شوكه شدي.

كوچولو؟ تو به اين ميگي كوچولو؟ كنار گوشم با اون نفساي داغ و بوي الكل ملايم تر از هميشه گفت:

ـ براي ديدنت امشب تمام سال بيدارم.

چرخ خورديم و نگاه سايه، چرخ خورديم و نگاه اميرعلي، چرخ خورديم و نگاه همه. تنگ تر شدن حلقه دستش و باز نفساش كنار گوشم.

ـ ترانه خانوم شوكه اي؟

كشيدم عقب، با تمام فرماني كه به مغزم رسيد كشيدم عقب. اين جا چه مي كنم؟ اين جا چه مي كنه؟ قدمام سرعت گرفت طرف خلوت ترين جاي سالن و سنگين شد يه نگاه روم. چشمامو بسته تمركز كردم، خب اون اينجاست، اصلا مهم نيست. اون اين جاست، به من ارتباطي نداره. اون اين جاست، امشب سال تحويله. اون اين جاست ... لعنتي، اون اين جاست! گرمي دستي رو شونم مثل گرمي دست حسام رو شونم.

ـ ترانه؟

نگامو دوختم به كت و شلوار خوش دوخت خاكستري ست شده با اون چشماش.

ـ من متاسفم.

ـ واسه چي؟

لحن تندم هم غريبه با خودم، هم غريبه با آراس.

ـ من دركت مي كنم.

ـ من نيازي به درك شدن ندارم؛ فقط مي خوام برم خونه .

ـ ترانه نميشه، همه ی اين آدما مي دونن تو صاحب بيست درصد از سهام رئيسي و حضورت تو مهموني بيشتر از اوني كه فكرشو بكني مهمه.

ـ بسه، تمومش كن، فهميدم. من تا آخر مهموني بايد تحمل كنم.

ـ ترانه ... من ...

ـ آراس ميشه تنها باشم؟ تضمين نمي كنم رفتارم زياد خوب باشه.

رفتن آراس و مغناطيس اون و نگاه جذب شده من بهش. گوشه سالن با اون گيلاسش درگير، خيرگي خرجم مي كرد و لبخند ژوكوند هم رديفش. با اون قدماي هميشه جذابش نزديك شده تو يه قدميم وايساد. چشمامو از خشم به هم دوخته شد و دستمو به نرده كنار دستم محكم تر. گرمي دستش رو دست بندم به نرده چشمامو باز كرد و من باز تسليم خيرگيش شدم.

ـ فكر نمي كردم لباس تا اين حد تو تنت محشر بشه.

گيجيم و خيرگيم به لباس تو تنم، يعني ...

ـ دست از سرم بردار.

لبخند رو لبش آورده، دستمو بيشتر فشرده گفت:

ـ ترانه، عزيزم، دلم واسه صدات يه ذره شده بود.

دستمو با وحشي ترين حالت سراغ داشته از خودم عقب كشيده گفتم:

ـ گفتم دست از سرم بردار، مي فهمي؟

ـ اين مهمونيو مي بيني؟ همش واسه خاطر توئه، من اين همه خرج نكردم كه دست از سرت بردارم.

معني جملش، اون خرج كرده؟ مگه رئيس خرج نكرده؟ مگه ... نه ... نه ... نه ... نفرتم تو چشمام ريخته، يعني ميشه؟ يعني اون ... نه ... نه ... نه ... من ترانه سه ساله پيش نيستم. من اين دختر سختي كشيده رو به روشم، من ديگه نازدونگي تو خط مشيم نيست، من ترانم، ترانه! با اون بغض چنگ زده به گلوم، تو صورتش با آروم ترين ولوم ممكن عصبانيت گفتم:

ـ ازت متنفرم.

سردي نگاش و من اونو كنار زده. كتو از دست خدمتكار چنگ زده با اون چشماي پر اشك دویيدم بيرون. اون لعنتي رئيسه، اون لعنتي صاحب اين قصره، اون لعنتي ... اون لعنتي ... اون لعنتي باباي اون كوچولوی چشم مشكيه. نــــــــــــــــــه! بسمه!

ـ ترانه صبر كن.

عصبي برگشتم طرف امير دویيده طرفم.

ـ ديگه چيه؟ همتون مي دونستين، شما مي دونستين.

اميرعلي ـ ترانه برات توضيح ميدم.

ـ نه، من فقط مي خوام برگردم خونه، باشه؟

ـ امير مگه نمي بيني اعصابش خرده، همين الان مي بريش خونه.

باز نفرت قاطي رنگ چشمام شد و به سرعت ارزوني چشماش.

ـ خفه شو سامي، خفه شو، نمي خوام صداتو بشنوم.

ـ من فقط نگرانتم.

اومدم باز يه داد ديگه خرج اون فضاي باز و گوش اون دو تا كنم كه اميرعلي گفت:

ـ بسه ساميار، تمومش كن، ما الان ميريم ترانه، سايه پالتوشو بپوشه رفتيم، اوكي دختر خوب؟

نگامو ازش كنده، پشتمو بهش كردم. با عطرش چه كنم؟ من مادر نميشم، اون بابا شده، من مادر نميشم، اون زنش ولش كرده، من مادر نميشم، اون واسه بچش پرستار مي گيره. سوار ماشين شده، آخرين نگاهم هم حرومش نكردم.

***

زانوهامو بغل گرفته، یاد اون همه جذابیتش افتاده، بغضمو بیشتر کرد. اون که بچه داره، اون که به این جا رسیده، اون که ... چه نیازی به من؟ به من زخم خورده این سه سال تنهایی؟ به من تازه به خوشی رسیده؟ زنگ تلفن واسه صدمین بار سکوت آپارتمانمو به هم زده، نگامو به خودش کشوند. خودمو بهش رسونده، دلم واسه سایه دو روز پشت در آپارتمانم خون گریه کرده تنگ شده، دستم به گوشی رفت.

ـ سایه خوبم، به خدا خوبم، تمومش کن این زنگ زدنا رو.

ـ ...

صدای نفسای آشنا تو وجودم پیچیده، پاهامو سست تر از دو روز کم غذایی کرده کنار میز نشوندم. سکوت من هم با نفسای بریده بریدم تو گوشی، سکوت اون و صدای نفساشو برید.

ـ این چه عادت بدیه تو داری؟ خوشت میاد چند نفر چپ و راست دل نگرونت باشن؟ ترانه بگو چه کنم؟

ـ دست از سرم بردار.

چقدر خش دار نفسای بریده بریده و سکوتم قطع شد.

ـ من تو این سه سال هم دست از سرت برنداشتم، چه برسه حالایی که نزدیکمی.

ـ من میرم، تا هفته دیگه از این خراب شده میرم.

ـ این همه برنامه نریختم که تهش بشه رفتنت از پیشم.

ـ تینا ولت کرده، یادت به من افتاده؟

ـ ترانه تو هیچی نمی دونی.

ـ تمومش کن سامی ...

ـ من به فدای سامی گفتنت،فرصت بده.

ـ خسته شدم از همه فرصتایی که بهت دادم و تهش واسه خودم پشیمونی بود.

ـ یادت رفته من اهل پا پس کشین نیستم؟ چیزی که مال منه؛ فقط مال منه.

ـ حالم به هم می خوره از این خواستنای زوریت.

ـ تو بگو چطور بخوامت؟

ـ نخواه، من این بار نمی ذارم به خواستت برسی.

ـ فکر می کردم تو اون دو سال هم نفسی خوب شناخته باشیم. من اهل پا پس کشیدن نیستم.

ولی حسام بود، حسام اهل پا پس کشیدن بود، اهل زیر بار حرف زورِ تهش مال و مکنت بیشتر بود، اهل چزوندن مهدیس؛ ولی زیر یه سقف رفتن با مهدیس بود، حسام اهل پا پس کشدن بود.

ـ ترانه؟

دِ نگو ترانه، این ترانه اعتبار دلش دست خودش نیست، می ریزه دلش با این ترانه.

ـ حرف من یکیه، من میرم. اگه حتی یه ذره واسه اون دو سال هم نفسی که نه، هم قفسی احترام قائلی، بذار دور شم، خاطرت هم عذابه سامی.

ـ من سه سال سگ دو نزدم که بذارم مفتی مفتی از دستم بری. منت شادمهرو هم بیخود نکشیدم که نذاره یه بی ناموس چپ به ناموسم نگاه کنه. قبول دارم دو سال پایین شهر زندگی کردنت از صدقه سر اون خونواده مثلا پر محبتت از دستم در رفت؛ ولی بقیشو نذاشتم بی خبر بمونم.

ـ اینا رو میگی که چی؟

ـ که بگم نفسم، همه چیزم بیا و یه بار به حرفام گوش بده.

ـ به چی گوش بدم؟ چیو بفهمم؟ عطر زنونه ای که هر شب رو تن شوهرمه؟ مهربونی شوهرمو فقط تو تخت خواب؟ نه سامی، من همشو از برم. تینا بد گذاشته تو کاست، نه؟ حتما پیش خودت گفتی کی خاک تو سرتر از ترانه؟ هم للگی بچمو می کنه، هم مثل خر جلو هر کاری دوست دارمو نمی گیره، نه؟ خودمو تو دو سال زندگی باهات خوب شناختم. همه ی اون دو سال زجرم تو خونت فقط تقصیر تو نبود، تقصیر خودم هم بود که تا بهت می رسیدم می شدم خانوم و لب از لب باز نمی کردم که یهو دل آقا رو نزنم، می شدم اون زن توسری خور مرد پسند که مردش هر کاری دلش خواست بکنه و اون اگه خدایی نکرده تو خیابون یکی یه متلک ناقابل بارش کرد، تا دو روز خوراک هر شبش داد و بیداد مردش و اشک و آه خودش باشه. سامی تو خسته از این زن توسری خور نیستی، من خستم؛ پس این بار من تمومش می کنم.

سکوت و نفسای کشدارش و گرمیش و من با اون همه آشنایی حس کرده.

ـ گفتی، حالا بشنو، ترانه من پاشو از خاک استانبول بیرون نمی ذاره، مگه وقتی که با من بخواد واسه یه سفر چند روزه بره دیدن اقوام. بهت فرصت میدم، فکر کن و بعدش دوست دارم که با هم حرف بزنیم. حرف، نه گله و شکایت. اون در خونتو هم رو سایه باز کن. دو روزه بس که گریه کرده و تو جونم نق زده که ازش هیچی نمونده. فکراتو کردی خبرم بده.

تماس قطع شده و گوشی مونده تو دستم. روشش حرف خودش به کرسی نشستنه و من گاهی عقم می گیره از خودمی که چقدر ذلیل این حرفش به کرسی نشستنه. خونه خیلی وقته که بهم میگه با خودت مرور کن گذشته رو.

***

سایه گوشه مبل کز کرده رو زیر چشمی برانداز کرده گفتم:

ـ چته تو؟ من باید طلبکار باشم، اون وقت شما نشستی این جا واسه من شاخ و شونه رو می کنی؟

ـ خیلی بی شعوری، من دو روزه دق کردم بس که نازتو کشیدم، میگن لوسی راست میگن.

یه لبخند تلخ زده، فنجونای قهوه رو پر کرده گفتم:

ـ نمی خوام هیچی بشنوم سایه، از این چند روز بگو.

ـ از چی بگم؟ از رو مخ راه رفتنای سامیار یا از نقایی که امیرعلی یه بند به جون شادمهر و من و سامیار فرستاده. شادمهر هم که قوز بالا قوز، از اون ور یه بند تلفن می زنه و واسه این سامیار خیرندیده خط و نشون می کشه که اگه سامیارو نخواستی برت می گردونه ایران.

ـ پس بهتره بگی زودتر کارای برگشتمو انجام بده.

ـ حتی نمی خوای بهش فکر کنی؟

ـ حتی یه ثانیه.

ـ می خوای باور کنم از اون عشق افسانه ایت هیچی نمونده؟

ـ بهتره باور کنی.

ـ چیزی که من تو چشای تو می بینم اون چیزی نیست که زبونت میگه، می خوای یادم بره دو دو زدن چشاتو وقتی تو شب مهمونی باهاش می رقصیدی؟

ـ سایه اون بچه داره.

ـ بهش فرصت بده حرف بزنه، مثل طلاقتون نذار بشه که هر دوتونو نابود کنه.

ـ اون منو دوست نداره.

ـ پس واسه من خونه ی شیک می خره و ماشین آخرین مدل واسه این ور اون ور رفتنم می اندازه زیرپام؟

گوشه چشمی براندازش کرده گفتم:

ـ یعنی این ماشین خودت نیست؟

ـ نچ، داداش نره خرم کلکسیون ماشین داره؛ ولی من باید با تاکسی این ور و اون ور برم. فکر کنم اگه تو نمی اومدی، از عقده سوار شدن ماشینه دق کرده بودم.

ـ سایه من یه بار خر شدم بسمه، مگه نه؟

ـ من طرف توام ترانه، هر تصمیمی بگیری باز هم برام عزیزی.

ـ بی خیال، از امیرعلی بگو، شب مهمونی خوب با هم جیک تو جیک شده بودین.

ـ دیدی یهو چطور جو گرفتش بچمو؟ دهنم وا مونده بود.

ـ سایه امیر مثل شادمهر و سامی نیست، لیاقتتو داره.

ـ گذشته رو چطور یادم بره؟

ـ بعضی وقتا آدم مجبوره گذشته رو یادش بره سایه.

ـ چرا حرفی می زنی که خودت بهش عمل نمی کنی؟

ـ قضیه من و تو تفاوتش زمین تا آسمونه.

ـ ترانه، سامیار می خواد خودش توضیح بده؛ پس من هیچی نمیگم، ولی بدون اون دیوونته.

ـ میشه تمومش کنی؟

ـ آره، تمومش می کنم؛ ولی کاش خودتم تو فکرت بتونی تمومش کنی. من واسه خاطر خودت میگم، آدم اگه ندونسته یه کاری کنه، تا ته دنیا عذابش باهاشه که چرا ندونسته یه کاری کردم که واسم پشیمونی بیاره. سامی بده، آشغاله، قبول دارم؛ ولی همه آدما یه فرصتو نیاز دارن.

نگام تو گیر و دار نگاش بود و فکرم درگیر گذشته.

خونه خیلی وقته که بهم میگه با خودت مرور کن گذشته رو

***

هوای بهاری این جا سرده و من دلم تنگ هوای بهاری تهرونه با همه دود و سیاهیش. روی نیمکت این چند وقته پاتوقم شده نشسته، خیره ی اون همه آب مونده، حضور یکیو کنارم حس کرده، با اون عطر آشنای همیشگیش نگاه برنگردونده، فهمیدم خودشه.

ـ می خوام تا هفته ی دیگه برم.

ـ اگه تونستی حتما این کارو بکن.

نگام آخر به اون همه خونسردی و خیرگیش به اون همه آب مونده، تسلیم شده گفتم:

ـ چطور می تونی این قدر محق باشی؟

ـ همون طور که تونستم تا این جا بکشونمت.

ـ نمی دونم شادمهر چی تو گوش آقابزرگم خونده؛ ولی صد درصد وقتی برگشتم تهرون حساب اونم میرسم.

ـ شادمهر کاره ای نیست، همه چی بین من و فاروق خانه.

تعجبم قاطی نگام به نیمرخش با اون همه جذابیت خیره گفتم:

ـ چی داری میگی؟

ـ یه چیزایی که بین دو تا مرد رد و بدل شده.

پوزخندم و چشمای پر اشکم بی منافات تو صورتم غوغا کرده، نگاه اونو به خودشون خریدن.

ـ آقابزرگم چی شده توی یه زمانی تو چشمش بی لیاقتو لایق دونسته؟

ـ ترانه بیا از این چیزا حرف نزنیم، نه تا زمانی که من بهت فرصت دادم تا به خودت بیای، بیا از خودمون حرف بزنیم، از این سه سال بگو، چی کارا کردی؟

بغض باعث شده تا صدام بلرزه بیشتر شد و من پر غصه تر از همه این چند ساله گفتم:

ـ از کجاش بگم؟ از نون شب نداشتن یا از تو یه رستوران درب و داغون کمک آشپز بودن؟ از یه خونه اجاره ای خراب پایین شهر بگم یا از معلم خصوصی بودن واسه بچه قرتیای بی غمی که خودم هم یه روز جزوشون بودم؟ تو بگو، از زنت، بچت ... منم میگم از وقتایی که تو پارک می شینم و بچه هایی رو می بینم که یکیشون می تونست دختر من باشه.

ـ ترانه من و تو با دشمنی جدا نشدیم که با دشمنی حرف می زنی.

ـ به نظرت این سه سال کینه نمیاره؟

ـ منم کم نکشیدم، سه ساله مامان یه کلمه باهام حرف نزده، بابا نگام هم نکرده، سایه دیگه خواهر نیست.

ـ سامی بیا رو راست باشیم، نه من دیگه اون ترانه ایم که نفسم واسه نفسات بره، نه تو اون سامیاری که نیاز به پول ارث من داشته باشی.

طوفان غوغا کرده تو چشای شب رنگش رو تو چشام دوخته گفت:

ـ ترانه این تو سری زدنت خردم می کنه.

ـ منم واسه پول زنت شدن خردم کرد.

یه نفس عمیق کشیده، از رو اون نیمکت بلند شده، دستشو طرفم دراز کرده گفت:

ـ نظرت با یه پیاده روی دوستانه ی دو نفره چطوره؟

پوزخندم و نگاه ثابت شدم رو دست دراز شدش خار چشمش شده، دستشو پس کشیده گفت:

ـ بیا امروز با هم خوب باشیم.

ـ بهت این همه خوب بودن نمیاد.

نگامو باز به اون همه آبی دوختم که گفت:

ـ تو دقیقا مشکلت چیه؟

ـ مشکل من؟ می خوای حلش کنی؟ نزدیکم نشو، راحتم بذار، من به این سه سال تنهایی عادت کردم.

برابری صورتش با صورتم و پوزخند همیشگی و جذاب تر شدنش.

ـ بهتره عادتتو ترک کنی؛ چون سامیار جلو روت واسه همیشه می خواد تنهاییاتو پر کنه.

ـ این سامیار جلو روم شر نرسونه، خیر پیشکشش.

ـ این قدر تو چشمت کمم؟

ـ آره کمی، کمتر از حسامی که می مرد این آخریا برام.

نگاه خشک شدشو کنده، با خونسردی زیادی رو مخم گفت:

ـ غلط کرده مرتیکه، شادمهر می گفت چشم این عوضی دنبالته، می گفتم ترانه من فقط منو می خواد.

ـ یه زمانی آره؛ ولی ...

ـ ولی نداره، اینو تو مخت فرو کن تو مال منی.

ـ اشتباه به عرضتون رسوندن، من چیزی نیستم که مال کسی باشم.

ـ اشتباه به عرض شما رسوندن، تو همه چیز منی.

دلم پیچ خورده، نگام تو اون همه سیاهی چماش گیر کرده، نفس پر حرص ول داده، از رو نیمکت بلند شده راه افتادم و اون کنارم قدم برداشته گفت:

ـ دوستش داری؟

جوابشو نداده، به بوتای ساق بلندم خیره شدم.

ـ ترانه ساکت که میشی دلم می پکه.

ـ بیا و برادری کن و بفرستم برم تو خلوت خودم راحت زندگی کنم، من ترانه ی پنج سال پیش نیستم که بی منطق عاشقی کنم.

ـ من یه خواهر دارم اونم سایه س، نسبت توام واسه من همسریته.

ـ عذاب دادنم چه سودی واست داره؟

ـ تا زمانی که فرصت فکر کردن بهت دادم هیچ حرفی نمی زنیم.

بغض تو گلوم چنگ شده، جلوی اون قد بلند و استیل شاهکارش قد علم کرده گفتم:

ـ خرتر از من پیدا نمیشه؟ واسه تو که ریخته، نترس اون قدر خواستنی هستی که بچه ی سر جهازیت هم بذارن رو سرشون و حلوا حلواش کنن.

بازوهامو با اون دستاش چنگ زده به طرف خودش کشیدم و با اون عصبانی های جذاب کنندش، خیره تو نگام گفت:

ـ وقتی میگم همه چیزمی؛ یعنی همه دنیا یه طرف، ترانه ی من یه طرف. وقتی میگم نفسمی یعنی نفسمی؛ یعنی وقتی اسم رقیب می شنوم نفسم می گیره.

اشک چکیده رو گونمو با پشت دست پاک کرده، بازوهامو آزاد کرده، به قدمام سرعت داده گفتم:

ـ نمی خوام ببینمت، نمی خوام ببینمت، حالیته؟

سرعت قدمام و پرتر شدن بغض چنگ شده تو گلوم. کاش می دونستی که این مهربونه هات چه می کنه با این دل مهربون ندیده من. کاش می دونستی که این بغض غوغا کرده تو گلوی من فقط واسه خاطر بی وفاییته. کاش می دونستی که همین بچه داشتنت واسه من یه عمر بچه ندار یعنی اوج حقارت. کاش می دونستی من از همه ی این بار حقارت، بیشتر از اسم تینای مادر بچت بیزارم. کاش می دونستی!

***

حواسم پی امیری بود که حواسش پی شام نبود و حواسش هی می رفت پی سایه حواسش پی غذاش.

ـ سایه؟

سایه این بار حواسشو جای غذاش داده به من گفت:

ـ جونم؟ باز هم بکشم برات؟

نگاش که رفت سمت بشقاب دست نخوردم گفت:

ـ چته؟ چرا نمی خوری؟ دوباره اون سامیار اومده باهات حرف بزنه ناراحتت کرده؟ می خوای بریم دو سه روز دو تایی آنکارا بگردیم دلمون واشه؟

امیر این بار کلا خودشو قاطی ماجرا کرده گفت:

ـ چه معنی داره دو تا دختر تک و تنها پاشن برن تفریح؟

سایه ابرو بالا انداخته، استهزاء قاطی رفتارش کرده گفت:

ـ اون وقت با کی باید برن؟

امیرعلی ـ اگه خواستین برین منم میام، اصلا ترانه دست من امانته.

سایه ـ آهان از اون لحاظ.

ـ یه شام نخوردن من ببین بحثش به کجا کشیدا، من کلا شبا زیاد شام نمی خورم.

سایه ـ پس چته؟ دمغی چرا؟

نگام درگیر ظرف پرم شده گفتم:

ـ اسم بچه ی سامیار چیه؟

نگاه امیر و سایه درگیر هم شده، جای جواب من چشم و ابرو اومده واسه هم، پوزخند منو یدک کش کردن.

ـ میگن آب که از سر بگذره، دیگه یه وجب یا ده وجبش توفیر نداره، بدتر از حالا که نمیشه حالم دیگه نه؟

امیر ـ ترانه چرا این قدر آرومی؟

ـ آتیشم امیر، آرومی بهم نمیاد، اون قدر داغونم که آتیشه جا خشم داره خاکسترم می کنه.

سایه ـ من به فدای تو، چرا خودتو عذاب میدی؟

ـ من یه سوال پرسیدم، جواب نداشت؟

امیرعلی ـ تو وقتی سامیارو نمی خوای، چی کار به اسم اون بچه داری؟

ـ یه اسم این قدر گفتنش سخته؟ از چی می ترسین؟ شاید تنها کسی که نمی تونه منو عصبی کنه، همون بچه باشه.

سایه نگاشو داده به امیرعلی، زیر لب گفت:

ـ ترسا!

***

ـ حالا اسم این دخمل بابا رو چی بذاریم؟

ـ چی بذاریم نه، چی بذارم؟

ـ جونم؟

ـ جونت بی بلا آقا، اسم بچه حق مادره.

ـ نه بابا.

ـ بله بابا.

ـ اون وقت من بابا چه نقشی دارم این وسط؟

ـ تو همن فامیلیتو میدی بچم بسه.

خندیده دست دور کمرم انداخته گفت:

ـ حالا مامان دخمل من، چی می خواد بذاره اسم بچمونو؟

ـ یه ترکیب از اسم دوتامون باشه قشنگ میشه نه؟ من میگم ترسا، چطوره سامی؟

ـ سامی به فدای ترسای بابا.

دلم چنگ شد از این مهر سامی که فقط مختص بچش و مال من نبوده، حتی یه ذرش.

ـ ترسای بابا، خوشگله، بچه من و تو خیلی خوشگله.

***

امیرعلی ـ ترانه؟

ـ هوم؟

امیرعلی ـ اگه می خوای می تونم واسه هفته بعد بلیت بگیرم برگردیم ایران.

نگاه سایه رنگ باخته، میخ امیر بی توجه به حضور اون همه عشق ساطع شده از سمت سایه بود.

ـ خبرت می کنم.

من نرسیدم به اون حجم عشق لیاقت دار، چرا سایه نتونه برسه؟

از سر میز بلند شده گفتم:

ـ ممنون سایه، شام خوبی بود.

از سر میز بلند شده، درگیر شوهای ترکی پخش شده از تلویزون شده، فکرمو درگیر ترسای بابایی کردم که بود و نبود، ترسای من و سامی نبود و ترسای سامی بود، چرا ترسا؟ چرا بین این همه اسم ترسا؟ صدای جیغ خفیف سایه از آشپزخونه، پاورچینونه کشوندم طرف دیوار کنار اپن و ... سایه تکیه زده به دیوار و امیر خیمه زده روش و نگاه درگیر جفتشون به هم و امیر جو ترکیه گرفتتش، لباشو به لبای سایه رسونده و سایه هم کلا تحت فرهنگ چند ساله ترکیه به یقه امیر چنگ زده و اونو بیشتر به خودش فشرده. لبخند رفته رفته بعد از چند روز دپرسی کامل رو صورتم نقش بسته، از این همه جوشون خواستم جلوگیری کنم، لیوان کنار اپنو زمین انداخته، با صدای برخوردش اون دو تا جنگی از هم فاصله گرفته، لبخند منو از خباثتم ندیده، عقب گرد کرده رو مبل پخش شده، بدترین حال افسردگی رو زینت صورت داده گفتم:

ـ چی شده سایه؟

سایه هول کرده، با اون صدای لرزیده از زور هیجان، از همون آشپزخونه با اتاق خواب اشتباه گرفته شده گفت:

ـ نمی دونم ترانه جون، تو نمی خواد بلند شی.

آره دیگه، بلند نشم تا لپای گل انداخته تو و چشای از زور خوشی امیرو نبینم دیگه، نه؟

***

مامان شهره رو راهی پذیرایی کرده، خودم با اون همه آشفتگی آشپزخونه جنگ زده، انگار مامان شهره درگیر شدم. دستایی که دور شکمم حلقه شد و منی که از پشت چسبیدم به سینه پهن مردم و لبخند رفته رفته رو لبم نشسته گفتم:

ـ اِ سامی زشته، الان یکی میاد می بینه.

با اون ولوم من عاشق و نفسای ول داده کنار گوشم گفت:

ـ زنمی خب، می خوامت، به کسی چه؟

ناز قاطی صدام داده و حال سامی رو خراب تر از همیشه کرده گفتم:

ـ سامی؟

دستاش دور شکمم محکم تر شده، عقب عقب رفته و منو با خودش همراه کرده، صدای تق بسته شدن درو راه انداخته، تو چند صدم ثانیه منو چسبونده به در بسته و خودش روم خیمه زده و دستشو حصار تنم رو دیوار چسبونده، تو صورتم با اون نفس داغ قاطی بوی شام پاین هلو گفت:

ـ خانوم من ناز می کنه، حواسش به عواقبش هست؟ 

دستم بند سر شونه هاش شده، ناز بیشتر تو حرکاتم ریخته، سرمو رو شونه راست کج مدل داده، چشمامو خمار کرده گفتم:

ـ آقای من می دونه که من باید این آشپزخونه رو سر و سامون بدم و خسته میشم و شب دیگه جون ندارم برگردم خونه و پیش سایه می خوابم؟

لبم به دندونم گیر کرد تا قهقهه ی خندم از دیدن وا رفتگی حال سامی یهو هوا نره. وا رفتگیشو پس زده، کنار گوشم با اون ولوم من عاشق گفت:

ـ این شیطونیات امشب بد کار دستت میده خانومم، من خستگی حالیم نیست و خانومم هم فقط پیش من می خوابه. به من چه که خانومم امشب زیادی دلبر شده و آقاش هم بد می خوادش امشب؟

نگامو با ناز دادم به نگاش و تنها چیزی که حس شد لبام بود که میون لباش بوسیده می شد و کمرم که تو چنگ فشرده می شد و من که حریص تر از همیشه به گردنش آویزون شده، خودمو بیشتر بهش فشرده داغ می کردم و داغ می کردم و داغ می کردم و پر نیاز می شدم و پر ناز می شدم و پر نیاز می شد و پر نازمو می کشید. تقه به در خورده و صدای مامان شهره، نگاه وحشت زده منو راهی چشمای نیمه باز از خماری این بوسه سامی کرده، ازش جداشده به زور گفتم:

ـ وای بدبخت شدم. برو از در پشتی بیرون.

دست تو موهاش کشیده، زیر لب با حرص و قدم زده طرف اون در گفت:

ـ ببین چه گیری کردیم، واسه با زنمون بودن هم باید قایم موشک بازی درآریم.

غش غش خندمو فرو خورده، واسه اون همه عصبانیت بوس فرستاده، شیطونی قاطی لحنم کرده گفتم:

ـ حالا شاید خواب از سرم بپره.

خنده بلند اون و من دستم به علامت هیس به بینیم چسبیده و در آشپزخونه رو باز کرده.

***

از اون همه فکر بیرون زده، به امیر از در خونه با اون هل و ولا بیرون زده یه خنده کردم که از چشم سایه دور نموند و سایه با اون لپای گل گلی گفت:

ـ چیه؟ چرا می خندی؟

ـ بابا مهدی خبر داره دخترش تو بلاد غریب تو خونه مجردیش چی کارا که نمی کنه، اونم با امیر بیشتر از چشمش بهش اعتماد داشته؟

چشمای وق زده سایه و من غش غش به این حالت خندیده و از کنارش گذشته. درو نبسته، سر داخل خونه کرده و سایه مبهوتو دید زده گفتم:

ـ باید یه فکری به حالتون بکنم، نمیشه دیگه تنهاتون گذاشت، بهتون اعتباری نیست.

جیغ آروم سایه و من غش غشی خنده سر داده و درو بسته و ...

خونه خیلی وقته که بهم میگه با خودت مرور کن گذشته رو

***

گوشي تلفنو تو دستم محكم كرده گفتم:

ـ چته مهسا؟ دِ جونم به لبم رسيد.

ـ هيچي، فقط دلم تنگه.

ـ اين هق هق دلتنگي نيست.

ـ ترانه من خيلي دلم مي خواد ببينمت.

ـ منم دلم مي خواد، فقط بگو چته؟

ـ هيچي، ميگم كه دلم تنگته، تنهام، شادي بيچاره فقط بايد درس بخونه، شادمهر هم همش سركاره، يه كوچولو روزمرگي روم اثر گذاشته.

ـ خيلي زود مياي پيشم.

ـ ترانه ساميارو ديدي؟ من نمي دونستم تركيه س، چند روز پيش كه شادمهر تلفني حرف مي زد شنيدم.

ـ آره، ديدمش.

ـ ترانه محل سگش هم نذار، آدم نيست.

ـ مهسا يه چيزايي شده كه نه اين جا ميخوام باشم، نه مي خوام برگردم ايران.

ـ جون دلم، چرا اين قدر پر بغضي؟

ـ مگه تو ميگي اون شادمهر عوضي داره چي به سرت مياره كه من بگم اين جا چه به روزگارم اومده؟

ـ شادمهر آقاست ترانه، نمي ذاره آب تو دلم تكون بخوره، من زيادي پر توقعم.

ـ من و تو مشكلمون اينه كه فكر مي كنيم مردمون كنارمون باشه بسه، حتي به هر قيمتي.

ـ بي خيال، از سايه بگو.

ـ اون ديوونه هم معضلي داره با خودش.

تقه هاي خورده به در، نگامو به بدنه سياه كنده كاريش دوخته، تو گوشي گفتم:

ـ مهسا يكي در مي زنه، كاري نداري؟ به اين شادمهر هم انقده رو نده.

صداي خنده نازش تو دل گوشي و خداحافظيش. شادمهر به من قول داده؛ ولي يادم نبود قول اين جماعت فقط حرفه. سايه پشت در با اون قيافه نزارش به چارچوب تكيه زده، آماده سقوط به من چنگ زده، ناليد:

ـ ترانه؟

ـ چته؟ چرا داري وا ميري؟

منو كنار زده، خودشو به نشيمن رسونده، پرت شده رو مبل گفت:

ـ داره از خستگي جونم در مياد، ديشب تا صبح چشم رو هم نذاشتم.

ـ كجا بودي ديشب؟

ـ خونه ساميار، ترسا آنفولانزا گرفته، تب كرده، اگه تبش پايين نياد ممكنه تشنج كنه.

چشمام نگرونيشونو به رخ كشيده، منتظر ادامه علايم حياتي اون كوچولوي چشم درشت مشكي شدم.

ـ حالا حالش چطوره؟

ـ همون طورا، ديگه داشت جونم در مي اومد، انداختمش تو جون پرستارش، اومدم خونه كپه مرگمو بذارم.

ـ اي گور به گور بميري. مطمئني پرستاره بلده بچه رو ...

ـ ترانه نمي خواد تو يكي نگران باشي، اون عرق مادرونتو حروم نكن.

ـ حالا چرا يهويي سرما خورده؟

ـ داداش دارم قد خر حاليش نيست، چند شب پيش جو گرفتش، با بچش رفته تو تاب باغ نشسته خلوت كرده.

من بچه دار نميشم و اون با ترساش خلوت مي كنه.

ـ خب ... خب ... ميگم چرا نياورديش اين جا؟ حالا يهو يه چيش بشه كه ...

ـ ترانه؟

ـ خب سامي هم كه نيست، يهو بچه حالش بد شد چي؟ حالا حداقل اين جا تو شهره، بچه حالش بد مي شد مي برديمش بيمارستان.

ـ يعني تو مشكلي نداري؟

ـ نه سايه، اون طفل معصوم چه گناهي داره؟

ـ اون گناه نداره، مشكل اينه تو زيادي لنگ بچه هايي.

ـ حالا كه مي دوني زنگ بزن، راننده سامي بيارش اين جا.

ـ بعضي وقتا فكر مي كنم خيلي خري، يعني اون ورتر خري.

ـ اون بچه رو تو حساب سامي نمي ذارم.

ـ يه چي بگم؟

ـ بگو و زنگ بزن.

ـ داداشم خيلي مي خوادتا، ديشب تا صبح يه ريز تو جونم نق زد اگه ترانه اين جا بود اين جور نمي شد، خود خرش هم سرما خورده.

ـ اون ديگه به من ربطي نداره.

ـ آهان، اون كه صد در صد. اون منشي شركته كه تا ميگم آقا سرما خورده، گردنش يهو بالا مياد و چشاش نگرون ميشه.

ـ گمشو زنگ بزن.

ـ حالا گم شم يا زنگ بزنم؟

ـ سايه؟

ـ جون سايه؟

ـ گل بگير سايه.

غش غش خندش و من دلم پيچ خورده.

خونه خيلي وقته كه بهم ميگه با خودت مرور كن گذشته رو

***

قاشق سوپو فوت كرده، برده طرف دهنش گفتم:

ـ خدا رو شكر تبت پايين اومده.

چشماي تبدار من عاشق كنش تو صورتم رژه رفته گفت:

ـ چه پرستار جيگري.

قاشقو تو حلقش فرو كرده گفتم:

ـ به جا شيطوني استراحت كن و غذاتو بخور.

ـ بچه بدي بشي تو رو هم سرما ميدما.

ـ آدم اين غلطا نيستي.

ابروهامو هم با چند تا بالا رفتن حرص درآري ضميمه ماجرا كردم.

ـ كه آدم اين غلطا نيستم، نه؟ سرما كه خوردي، من پرستار خوبي نميشما.

ـ حالا كي سرما خورد؟

ـ شما مي خوري.

ـ چطوري؟

تو بغلش كشيده شده، رو تخت سينش فرود اومده، لبام شكار لباش و پر حرارت و تبدار بوسيده شده گفت:

ـ اين طوري.

هنوز دلم ضعف اون بوسه رفته، مشت آرومم حواله سينش شده گفتم:

ـ اِ سامي؟ من اين هفته امتحان دارم.

ـ خودت شيطوني كردي.

ـ خيلي بدي.

نمي دونم بغض وسط ماجرا چطور يهويي تو گلوم نشست كه اثرش شد يه قطره اشك چكيده رو گونم.

ـ ترانه؟ گريه مي كني؟ خرجش دو تا قرص سرماخوردگيه، مي اندازي بالا ضد ميكروب ميشي.

سرما مي خورم؛ ولي تو با تينا بيرون نرو. سرما مي خورم؛ ولي تو تو بارون با تينا قدم نزن. سرما مي خورم؛ ولي تو با تينا سرما نخور. باز رو تخت سينه پر از امنيتش فرود اومده، دونه اشكامو راهي اون سينه شيش تيكه كرده گفتم:

ـ سامي من خيلي دوست دارم.

دستش دور كمرم محكم و لباش چسبيده به موهام.

خونه خيلي وقته كه بهم ميگه با خودت مرور كن گذشته رو

كسي اين جا به تو وابسته نبود، خودتو خسته نكن ديگه برو.

***

سايه غش كرده از شدت خوابو بي خيال شده، لباساي گرم ترسا رو با اون تب شديد آدم نگران كن تنش كرده و از خونه بيرون زده، به آراسي پناه بردم كه بيشتر از اين دو تا مثلا مواظب من به دردم مي خورد.

آراس هم نگران تر از من تا خود بيمارستان يه ريز سوال پرسيد و سوال پرسيد و سوال پرسيد و نگران شد و نگران ترم كرد. تو اورژانس رو صندلي نشسته، نگام به در اتاقي بود كه آراس جلوش قدم رويي راه انداخته بود و لبام درگير صلواتايي بود كه مي فرستادم. ترساي من و سامي مرد، كاش ترساي سامي چيزيش نشه.

گرمي دستي رو شونم و نگام به منبع اون گرما. سامي با اون چشماي به خون نشسته از شدت خستگي و بيماري.

ـ ترسا كجاست؟

آراس اونو ملتفت كرده، كنار من نشوندش، رفت پي دو تا نوشيدني گرم. تكيه سر سنگين شده رو تنش به ديوار پشت صندلي دل عذاب مي داد. دستم به پيشونيش چسبيد و نگاه اون به صورت من دل نگرون فقط بابت ترسا.

ـ تبت بالاست، تا اين جا اومدي، خودتو به دكتر نشون بده.

ـ درد من يه پرستار خوبه.

ـ با يه زنگت مي توني رديف كني واسه خودت.

دستي كه از پيشونيش جدا شده بود رو تو دستاي داغش گرفته گفت:

ـ من تو زندگيم فقط يه پرستار مي خوام، اونم كنارم نشسته و تلخي مي كنه و حواسش نيست اين آدم كنار دستش جون حرف زدن هم نداره.

ـ پس اين آدمه حرف نزنه، هم واسه خودش بهتره، هم واسه پرستاره.

ـ دِ نه ديگه، مي خوام خيالم بابت پرستاريش تخت باشه.

ـ ترسا رو چند روزي مي تونم نگه دارم، اونم به حرمت نون و نمكي كه با هم خورديم.

دستم ميون دستش فشرده و صداي جيغ ترسا تو راهرو پيچيده و دو تامونو جنگي پشت در رسونده و سامي رو پر از و هل و ولا تو اتاق انداخته و ترسا رو به بغل كشيده، بي توجه به پرستار و دكتر و زير لب گفته:

ـ جون بابا، نفس بابا، گريه نكن بابا، هيچي نيست بابا.

اون ميگه بابا و مرده ترساي من و بابا، اون ميگه بابا و من نمي تونم بغل كنم ترساي من و بابا، اون ميگه بابا و آروم مي گيره ترسا تو بغل بابا. خستگي اون تن تب دارو يادم مياد و با قدماي آروم كنارش وايساده ترسا رو تو بغل خودم جا داده رو تخت نشسته، اجازه صادر مي كنم بابت معاينه ترساي جون بابا. سنگيني نگاه تب دار و خسته از بيماري سامي رومه و ترسا آروم گرفته تو بغلم با اون نفساي پر از خش ميشه موش آزمايشگاهي و يه جماعت دورش و من دلم ميره با اون همه معصوميت چشماي بي فروغ امروزش و دلم ميره با اون نگاه تبدار تكيه زده به ديوار و خسته از بيماري.

آراس مي رسه و ليواناي كاغذي نسكافه رو به خيكمون مي بنده و يه ريز به جای ما روحيه ميده به اون همه معصوميت تو بغلم آروم گرفته و چلپ چلپ ماچ بي قواره مي چسبونه به لپاي اون همه معصوميت مريض احوال تو بغلم خواب.

ساميار ـ بچمو اون جور بوس نكن، پوستش حساسه.

آراس به تركي يه چي گفت و سامي با اون همه مريضي شاخ و شونه ول داد واسه آراس و يه چي به تركي گفت كه من با همه ندونستگيم فهميدم فحشه و قهقهه آراس تو اون اتاق پر از هواي مريضي بالا رفت و چپ چپ نگاه پرستارو جون خري كرد.

زنگ تلفن سامي تو سكوت چند دقيقه اي اتاق و كم شدن اون درجه ی سنگيني نگاه. مكالمش با سايه انگار تازه از خواب بيدار شده، بيشتر از سه دقيقه طول نكشيده، با دكتر وارد صحبت شده، نسخه رو داده دست آراس گفت:

ـ برو بگير، ما هم ميريم طرف ماشين.

آراس هم ابرو بالا انداخته، منو اشاره زده با اون لهجه نمك پاشش گفت:

ـ ترانه با من مياد.

ساميار ـ شما يه سر فعلا برو شركت ببين چه خبره؟

خنده ی آراس و اخماي تو هم كش من و مثل جوجه اردك دنبال سامي افتادن. ترسا رو تا جاي ممكن پوشونده و حتي پالتوش هم در اختيار پوشش ترسا گذاشته، لباي تب دارشو چسبوند به اون گونه مخمل و زير لب با اون ولوم يه روز من عاشق گفت:

ـ جون بابا مريض شده؟ الهي بميره بابا.

يه روز هم نخواست واسه من بميره اين باباي ترسا. به اون ماشين شاسي بلند سفيد من ندون اسمش رسيده، ترسا به بغل با ريموت درا رو باز كرده، نگاشو به من معطل داده گفت:

ـ سوار شو ديگه، هوا سرده، نمي خوام ديگه تو سرما بخوري.

با اكراه در ماشين باز كرده، خودمو از اون غول بالا كشيده، ترسا رو با اون پالتوي پر از عطر مخصوص سامي به بغل كشيده، فكرم رفت به آخرين بار با سامي تو يه ماشين بودن، جلو محضر، آخرين وداع. نيم نگاه طرفم انداخته، كيسه داروها رو از آراس گرفته، هرچي توصيه داشته به ريشش بسته راهي شد. دستش به پخش بند شده، آهنگ ايروني تو فضا پيچيد و نگاه من به نيمرخش گير كرد.

با حس عجيبي، با حال غريبي دلم تنگته

پر از عشق و عادت، بدون حسادت دلم تنگته

گله بي گلايه بدون كنايه دلم تنگته

پر از فكر رنگي يه جور قشنگي دلم تنگته

تو جايي كه هيشكي واسه هيشكي نيست و همه دل پريشن

دلم تنگ تنگه واسه خاطراتت كه كهنه نميشن

دلم تنگ تنگه براي يه لحظه با تو بودن

يه شب شد هزار شب كه خاموش و خوابن چراغاي روشن

من دل شكسته با اين فكر خسته دلم تنگته

با چشماي نمناك، تر و ابري و پاك دلم تنگته

ببين كه چه ساده بدون اراده دلم تنگته

مثه اين ترانه چقدر عاشقانه دلم تنگته

يه شب شد هزار شب كه دل غنچه ما قرار بوده واشه

تو نيستي كه دنيا به سازم نرقصه به كامم نباشه

چقدر منتظر شم كه شايد از اين عشق سراغي بگيري

كجا، كي ، كدوم روز منو با تمام دلت مي پذيري

من دل شكسته با اين فكر خسته دلم تنگته

با چشماي نمناك، تر و ابري و پاك دلم تنگته

ببين كه چه ساده بدون اراده دلم تنگته

مثه اين ترانه چقدر عاشقانه دلم تنگته

نگام به نيمرخت و دلم تنگ تنگه براي يه لحظه با تو بودن.

***

ترساي وا رفته از شدت اين همه آنتي بيوتيك رو تو بغلم گرفته، درو رو سايه ساك به دست باز كرده ی متعجب، اون همه تيپ و كلاسو برانداز كرده گفتم:

ـ جايي ميري؟

خم شده و لپ ترسا رو بوسيده گفت:

ـ آره، واسه يه سفر كاري بايد برم آنكارا.

ـ تنها؟

امير ساك به دست از پله ها پايين اومده، نياز به جواب سايه رو جا نذاشته، لب گشاد كرده واسم گفت:

ـ كاري نداري ترانه جون؟

ـ با هم مي خواين برين؟

اميرعلي ـ خب من ميرم واسه اين كه آراس نمي تونه بره، بعد سايه هم تنهاست.

ـ آهان، از اون لحاظ، اون وقت كي به شما اين توهمو داده كه مي تونين با هم برين؟

رگ خواهر بزرگتريم بالا زده، دو تاشونو پر اخم نگاه كرده، دلمو به مرز خنكي رسوندم.

سايه ـ ترانه وقت شوخي نداريم، داره ديرمون ميشه.

ـ داداشت مي دونه داري با امير ميري؟

اميرعلي ابرو بالا انداخته، علامت پشت علامت رديف كرد و سايه بي توجه به علايم پشت سرش واسه من رديف شده گفت:

ـ آره، امير با ساميار حرف زده.

لبخندم فرو خورده شده گفتم:

ـ كه اين طور.

سايه ـ چيزي نياز نداري؟

ـ داشتم به آراس ميگم.

اميرعلي دستمو فشرد و سايه گونمو بوسيد و من رفتن اون دو تا پنبه و آتيشو نظاره نشسته هيچي نگفتم. حالا اين دو تا بي سر خر، تو شهر غريب آبروريزي بار نيارن كه سامي رو اين سايه قد جونش حساسه. زنگ تلفن رو مخم تاتي كرده، ترسا رو با چسبوندن يه بوس به لپ ناز و من عاشقش تو كريرش خوابونده، دست به گوشي بردم و صداي خسته و خشدار سامي تو گوشي پيچيد.

ـ الو ترانه؟

ـ سلام.

سرد و سخت؛ مثل هيچ وقت حرف ميزنم اين روزا.

ـ خوبي؟ ترسا خوبه؟

ـ ترسا هم خوبه، كاري داشتي؟

ـ نه، حتما بايد كاري داشته باشم كه بهت زنگ بزنم؟

ـ پس خداحافظ.

ـ ترانه ...

ـ چيه؟

ـ اولا جونم مي گفتي.

ـ اولا نمی دونستم فقط وسيله به پول رسيدنتم.

ـ تو هيچ وقت بي رحم نبودي.

ـ اقتضاي سنم بود، بچه بودم، حاليم نبود.

ـ دلگير ميشم وقتي پشيزي واسم ارزش قائل نيستي.

ـ ارزش هر كسي رو خودش تعيين مي كنه.

ـ ترانه من مي خوامت.

ـ پس چرا سه سال پيش نخواستي؟ وقتي همه خواستن همو نخوايم، چرا اون وقت نخواستيم؟ تو كه مي گفتي حرف كسيو قبول نمي كني؟

ـ ترانه تو مي خواستي، نمي خواستم با زور تحملم كني، تو تو اون برحه از زندگيت نياز داشتي كه تنها باشي، كه من نباشم، من مايه ی عذابت بودم، ما هر دومون به اين دوري نياز داشتيم.

ـ ساميار ...

ـ سامي، من واسه تو ساميم.

ـ تمومش كن، تو ديگه واسه من هيچي نيستي، تو هميشه مايه عذابمي، اون وقتا با بچگيم فكر مي كردم من واست كمم، حالا مي بينم هيچ كدوم كم نيستيم؛ فقط به درد هم نمي خوريم. من دلم آرامش مي خواد، من دلم يه مرد مي خواد كه فقط واسه خودم باشه. نه ساميار، تو مرد من نيستي.

ـ ترانه ...

ـ ساميار نمي خوام ديگه هيچ وقت ببينمت.

قطع گوشي منو، بغض تركون راهي آغوش پر عشق همدم اين روزام ترسا كرد و دلم خون گريه كن، مهر اون دختر رقيب اين همه سالو به خود گرفت.

زنگ تلفن واسه آخرين بار و من بي توجه و رفتن تماس رو پيغامگير.

ـ ترانه حرفاتو زدي و بي خيال من شدي؛ فقط يه چيز، ماشين تو پاركينگه، جي پي اس هم داره. اگه طوري شد، با اون اين ور و اون ور برو. سویيچش هم گفتم سايه بذاره روش. ترانه من متاسفم.

كاش مي دونستي همین تاسفت بار تاسفمو زياد مي كنه.

***

ترسا رو غذا داده، جلوی اون ال اي دي بزرگ نشسته، پيغام رفته رو پيغامگيرو گوش دادم.

ـ ترانه؟ خونه اي؟ ببين يه اتفاقي افتاده، ساميار حالش خوب نيست. ما الان تو ديسكوييم، همون كه اون شب با سايه رفتي. ترانه ساميار اصلا حالش خوب نيست. ما هيچ كدوم حريفش نميشيم. اون ديوونه رو فقط خودت مي توني آروم كني. ترانه خواهش مي كنم خودتو برسون.

نگاه شوكم به تلفن بود و دلم پيچ خورده از اين همه مشكل داشته و نداشته بابت اين مرد پنج سال اخير زندگيم.

آدرس ديسكو سر راسته، چهار تا چهار راه، بعد از اين خيابون سكونت داشته درش، ماشين هم با سویيچ روش تو پاركينگه. ترسا رو لباس پوشونده، تو كريرش رو صندلي كنار راننده مستقر كرده، پشت فرمون اون ماشين تا حالا لنگشو تو ايران نديده نشسته و صلوات خرج اون همه تكنولوژي من ازش سر در نيار كرده، با اون بسم ا... زير لبي سویيچو چرخونده، با ريموت افتاده رو داشبورد در پاركينگو باز كرده، زدم بيرون. سرعت لاك پشتيم و اون ماشين من باهاش اصلا اخت نشده و ترساي تو خواب ناز غرق شده.

جلوي اون ديسكوي سايه كش و ساميار در حال هلاك توش ترمز كرده زدم بيرون و به آراس طرفم اومده، رسيده گفتم:

ـ چي شده؟

اشاره به پشت سرش و به اون آدم بالاي ابروش خون راه افتاده و مست تر از همه لحظه هاي مستيش شل و وا رفته رو سكو و اون راننده بيكارش در حال شونه ماساژ دهي، زده گفت:

ـ خيلي عصبي بود، نمي دونم چه مرگشه؛ فقط از جاش تكون نمي خوره و يه ريز هم اسم تو رو مي بره. ترانه يه امشبو باهاش خوب باش، با چند نفر درگير شد.

صد بار تو را گفتم كم خور دو سه پيمانه ...

جلوش وايساده، دست رو شونش گذاشته، نگاه خمارش رو به خود كشيده، بي خيال اون نبض بالا رفته تو وجودم، تشر زده گفتم:

ـ مجبوري اين قدر بخوري رو به موت شي؟

لبخندش شل، ولي جذاب رو صورتش خط انداخته، دست داغشو رو دست سردم گذاشته گفت:

ـ چه خوشگل شدي.

نگام مات اون همه مستي بود و دلم پوكيده از اين همه بي خيالي.

صد بار تو را گفتم كم خور دو سه پيمانه ...

اشاره به آراس زده، ساميارو كمك دهي كرده، جاي ترسا نشونده، ترسا رو به آراس سپرده تا خونه، حرص زده پشت فرمون نشستم.

صد بار تو را گفتم كم خور دو سه پيمانه ...

سرعت لاك پشتيم و اعصاب نداشتم و اون همه مستي با خماري مايه جذابيتش خيره نگام كرده.

ـ هان؟ چيه؟ فكر نكني خبريه يهو، اينا همش به خاطر سايه س.

دستش بند دستي شد كه به دنده بي احتياج دست من بند بود. دستمو از اون همه داغي كنار كشيده، دل پيچ خورده و نفس بالا نيومده رو بي خيال شده گفتم:

ـ تو هميشه همين جوري ای. تا مست مي كني يه گندي بالا مياري. دعوا كردنت ديگه چه صيغه ايه؟ بابا تو الان ریيس يكي از بزرگ ترين شركتاي مد تركيه اي، حاليته؟ اينا بي كلاسيه، ايران بودي بيشتر به اينا توجه مي كردي؛ فقط كافيه يكي از خبرنگارا تو رو ديده باشه، فردا صبح ببين چه غوغايي تو مطبوعات ميشه.

ـ ترانه ...

شل و وا رفته گفت و شل و وا رفته شدم.

صد بار تو را گفتم كم خور دو سه پيمانه ...

كنار اون نيمكت همدم اين چند وقته شده، ترمز كرده نگاه به اون همه خماري جذاب كنش انداخته، زير لب گفتم:

ـ هوم؟

دست داغش رو پام و من شوكه خيره به اون دست. سه ساله ... سه ساله كه من گرما نديدم. سه ساله كه سردم، سه ساله كه داغي حروم شده از من، سه ساله ... چه تشنه ميشه يه زن واسه عطش، چه تشنه ميشه يه زن واسه داغي، چه تشنه ميشه يه زن واسه گرما. نفساي تب دارش به صورتم خورده گفت:

ـ مي خوامت.

نگام تو نگاه ميليمتري باهام فاصله داشته نشسته، خود عقب كش از اين همه نزديكي دچارش شده و دلم پيچيده از شدتش گفتم:

ـ چته تو؟

خودشو جلوتر كشيده و فاصله رو همون قبلي با متراژ ميليميتري رسونده گفت:

ـ ترانه مال من باش.

به در چسبيده، گرماشو با اون همه نزديكي و نفس ول داده تو صورتم حس كرده، دلمو از پيچ خوردگي و قيلي رفتن منع كرده گفتم:

ـ من خر نميشم. تو، تو احساس از حسام خيلي كمتري.

گم شدن گرمي نفساش و من نگامو كنده از بهت نگاش و داده به تاريكي شب.

صد بار تو را گفتم كم خور دو سه پيمانه ...

دستم كشيده و بدنم قفل بازوهاش و شوري قطره هاي خيس صورتش و صورتم و لبايي كه لبامو مزه مي كرد. دلم تاب اين همه نزديكي رو نداشته، بعد از اون چند ثانيه حس لذت، تقلا رو شروع كرده، تنها چيز عايديم شد لباي رها شدم و لباي چسبيده اون به چشماي پر اشك و بستم.

من مست و تو ديوانه، ما را كه برد خانه.

*** 

با اون همه اشك ريخته رو گونه هام، ترسا رو رو تخت دو نفره اتاق خوابونده، بتادين و پنبه و چسب برداشته از اتاق بيرون زده، به اون كوه مستي دست به پيشوني گرفته و به كاناپه لم كاملو داده نزديك شده گفتم:

ـ برو خونه ی آراس.

چشماش رو با اون همه مهربوني ازش بعيد خيرم كرده گفت:

ـ اون وقت چرا؟

ـ سامي!

ـ جون سامي؟

نفسم پر حرص پوف شده و دلم قيلي رفتنش تو دهني خورده، براق شدم تو صورتش و گفتم:

ـ سامي تو الان ديگه شوهر من نيستي، حاليته؟

خنده ی شلش و دراز كشيدنش رو كاناپه رو مخ راه رفته، منو به مرز جنون كشونده گفتم:

ـ بيا برو، زخمتو مي بندم ميريا.

چشم بسته لب كش داد و من روي ميز رو به روي اون كاناپه نشسته، پنبه بتادين زده، زخمشو با جمع شدن اون صورت تا حالا نيشش چاكيده تميز كرده، چسب زخمو زدم به اون زخم و حرصي گفتم:

ـ ديگه مي توني بري.

نيشخند جا خوش كرده رو اون صورت كم كمك از مستي در اومده كفريم كرده، دلم يه تو دهني به اون همه بي خيالي خواست كه گفت:

ـ كي مي تونه منو از خونه خودم بيرون كنه؟

مات موندم به اون همه پررويي و حرص زده گفتم:

ـ اين جا قصرت نيست، يه كم از مستي درآيي مي فهمي.

ـ مست نيستم، حاليمه كه اين جا خونه شماست و مال من و تويي هم كه اصلا نداريم.

ـ سامـــــــي!؟

ـ جون سامي؟

ـ برو؛ وگرنه زنگ مي زنم پليس.

ـ زنگ بزن، مشكلي نيست، كي مي تونه منو از خونه ی خودم بلند كنه؟

ـ چي ميگي تو؟

ـ اين خونه اسما و تاكيد مي كنم فقط اسما به نام منه و همه مي دونن همه چيز من مال توئه.

شوكه سقوط آزادمو روي ميز انجام داده گفتم:

ـ آقابزرگم خريده اين جا رو.

ـ نچ، آقابزرگت نخريده، من خريدم واسه خانومم. تو تا منو داري چي كار داري بقيه واست چيزي بخرن؟

خسته از اين همه بي منطقي قوطي بتادينو كوبيدم به اون شيكم شيش تيكه و حرصي قدماي بلند برداشتم طرف اتاق و سه قفله كرده درو، قهقهه اون ياروي دل من پيچ بده رو بالا آوردم. من چرا خر ميشم؟ چرا دل ميدم؟ چرا خل ميشم؟ چرا دوست داشتني ميشه؟ چرا داره دوست داشتني ميشه؟ چرا بوي اوفريا نميده؟ چرا اين همه تمنا داره؟ چرا اين همه ناز مي خره و پر نياز ميشه؟ چرا اون اين همه خوب ميشه و من اين همه خر؟ من دلم پره از اين همه چرا.

***

موهاي حوله پيچم و اون تونيك و ساپورت مشكي، تيپ محشر در شان نامحرم تو خونم ساخته ازم. نونا رو از تستر در آورده، يه نگاه به ميز صبحونه انداخته، زير لب گفتم:

ـ كوفت هم زيادشه، چه برسه صبحونه.

نگام با حس خيرگيش تو صورتش نشست و بينيم از شدت حرص چين خورد و دادم تو فضاي آشپزخونه پيچيد.

ـ يعني چي لخت مي گردي؟

يه پوزخند از همون مدلاي منو به جزغالگي رسونده زده، پشت كانتر نشسته گفت:

ـ حتما از اين به بعد تو خونه خودم لباس مي پوشم.

ـ سامي!

ـ دوست داري بهت بگم جون سامي؟

ـ فكر مي كنم اون قدري حالت خوب باشه كه بزني به چاك.

ـ اُه اُه، عزيزم تو كه انقده بي ادب نبودي. ببين چه كرده خانومم، ما راضي به زحمت نبوديم خانـــــــــــوم.

ـ سامي چرا عذابم ميدي؟

نگاش مات نگام موند و لقمه تو دستش پايين اومد و من هم بي نگاه به اون همه جذابيت بالا تنه لخت رو صندلي رو به روش نشسته شنيدم كه گفت:

ـ من عذابت ميدم؟ مني كه عشقت بودم؟ مني كه دارم جون مي كنم تا يه بار مثل سه سال پيش نگام كني؟ مني كه دلم تو اين سه سال خوش بوده به سر به راهيت و هيچ كس تو زندگيت نبودن؟ مني كه اگه به اين جا رسيدم واسه خاطر تو چشم آقابزرگت اومدن بوده؟ ترانه نگام كن، منم ساميار، هموني كه پنج سال پيش تو اون مهموني بين اون همه دختر چشمش يه دختر ساده رو گرفت كه خندش دل مي برد از همه. من همونم كه تو واسه خاطرش از همه چيت گذشتي، من همونم كه ...

ـ تو هموني كه بزرگ ترين اشتباه زندگيم بودي.

ـ مثل اين كه يه اتفاقايي افتاده، مثل اين كه تو نبودم حسام خان فرزين بد جا پاشو محكم كرده.

ـ سامي نتيجه نگير بي زحمت، كي حرف حسامو زد؟

ـ تو، تويي كه ديشب گفتي اعترافاش قشنگ بوده، حتما خيلي خوبه يكي مثل حسام فرزين آدمو بخواد ديگه نه؟

ـ سامي، من ...

ـ تو چي؟ آره حق داشتي به يكي دل ببندي كه به جا همه بي احساسياي من احساس به پات بريزه، ولي يه سوال اگه اين آقا اين قدرا مي خواستت، چرا پاش شل شده واسه اون سرمايه گذاري آقابزرگت تو شركتش و بغل خوابي مهديسو به جون خريده؟

ـ سامي چي داري يه سره واسه خودت رديف ميكني؟ من كي گفتم حسام جا پاش تو زندگي من محكمه.

ـ نيازي به گفتن تو نيست، اميرعلي گفته شب آخر هم اون رسوندتت فرودگاه. مي دوني، الان خيلي دارم جلوی خودمو مي گيرم تا ادای آدماي منطقيو دربیارم و فكر كنم مشكلي نيست اگه ناموسم تو ماشين يه پسري نشسته كه چشمش دنبال ناموسمه.

ـ من سه ساله كه نه ناموستم، نه هيچ كس و كارت. ميشه خواهش كنم تمومش كني؟

ـ به اون هم همينو مي گفتي؟

ـ نه، جالب شد، به جاي اين كه من از آقا طلبكار باشم، آقا واسه من شاخ و شونه رديف مي كنه.

ـ پرسيدي؟ نه، ترانه خودمونيم، يه بار پرسيدي؟ يه بار پرسيدي تا من كثافت تو چشم تو جواب بدم؟ دِ خانومم، من به فداي اون همه خوشگليت، اين سامي جلو روت نشسته رو به گناه ندونسته مي زني.

ـ يه زن مي فهمه.

ـ چيو مي فمه؟ فقط بو يه عطر زنونه رو؟ خودت هم مي دوني فقط شك داشتي، اگه اون روز دستمو پس نمي زدي، الان ترساي من و تو زنده بود و جفتمون سر زندگيمون.

ـ تو كه چيزي از دست ندادي، هم ترساتو داري هم يه خونه زندگي توپ. اين ترانه س كه نه مي تونه ديگه ترسايي داشته باشه، نه خونه و زندگي بي منتي.

ـ كي منت گذاشته ترانه؟

ـ تو اين سه سال كم منت نكشيدم، حتي پول حق خودم هم با منت دادنم سامي. همه مي ترسن از اينكه ترانه به حقش برسه.

ـ ترانه تو منو داري، پولت هم صدقه سرت، بذار خوش باشن باهاش.

ـ لارژ شدي عجيب.

ـ ياد گرفتم ترانه ی من قيمت نداره، همه زندگيم هم به پاش بريزم كمه واسش.

ـ خوب مسير حرف عوض شد.

ـ ميگم بهت، به خدا ميگم، فقط مي خوام با خودت كنار بياي.

دستش رو دست مشت شدم رو كانتر نشسته، خيره تو نيمرخم گفت:

ـ تو اون كله خوشگلت فرو كن ترانه واسه ساميه، آسمون هم كه زمين بياد سامي بي خيال ترانش نميشه.

دلم محتاج گرماش، گرماشو پس زده، سراغ اون منبع آرامش رو تختم خوابيده رفت.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

کلاهو رو سرش بیشتر پایین کشیده، نگامو رو غمگین ترین حالت ممکن تنظیم کرده گفتم:

ـ حالا یه دو روز بیشتر می موند که واسش بهتر بود. این پرستاره خودش هم بلد نیست جمع کنه، چه برسه این فسقله خوشگله رو.

آراس خنده رو بابت این همه نق و نوق من به جون خریده، بینیمو کشیده گفت:

ـ یه فکری هم به حال باباش بکن، بیچاره دلش واسه دخترش تنگ شده. شما هم که نزدیک شدنشو به این جا ممنوع کردی. بعضی وقتا همه چی اون چیزی نیست که ما می بینیم.

لبامو با دلخوری جلو داده، گونه مخملی ترسای تو بغل آراس وول زده تا فرجی بشه نزول اجلال کنه تو بغل منو بوسیده گفتم:

ـ مواظبش باش.

ـ خوشحالم که این قدر دوسش داری.

ـ اون هیچ ربطی به خصومت من و سامیار نداره.

ـ اتفاقا ترسا درست وسط خصومت شما دو تاست، شاید اگه ترسا نبود، تو هم این همه سامیارو پس نمی زدی.

ـ تو چی می دونی از زندگی من و اون؟

ـ اون قدری مید ونم که تو همه تقصیرا رو فقط انداختی گردن سامی و یه طرفه به قاضی رفتی، شاید من بیشتر از این که یه ایرانی باشم یه ترکم؛ ولی یه مادر ایرانی به من یاد داده که یه زن ایرونی همیشه با گذشته.

ـ فارسیت خوبه.

ـ نمی خوای در موردش حرف بزنیم. من دیگه باید برم، باز هم بابت این مدت که خوشگل عمو رو نگه داشتی ممنون.

باز هم ترسا رو بوسیده، دل بریده به زور از اون همه موج مهر من به دام کش ساطع شده ازش گفتم:

ـ برو دیگه.

لبخند به اون همه عشق من به اون نیم وجب قد و بالا زده، رفت. رفت و من دلم رفت با اون رفتن اون همه آرامش این چند روزه.

***

امیرعلي قدم محکم حروم پله ها رو کرده بی خیال، به سایه با اخم براندازش کرده نگاه انداخته گفتم:

ـ طوری شده؟

ـ پسره امل عهد دقیانوسی، حالمو به هم می زنه.

ـ چی شده باز؟ شما که به مراحل خوبی رسیده بودین؛ فقط مونده بود پاتون تو تخت هم واشه که بعید نمی دونم با این سفر اخیر.

ـ آره، اون که صد درصد با این اخلاق گند این بشر آشغال.

ـ خب بنال ببینم چی شده؟ دلمونو صابون یه عروسی زده بودیم.

ـ اگه این عوضی می ذاشت آره؛ ولی مساله اینه که اون همون کثافت سه سال پیشه.

ـ چی داری میگی واسه خودت؟

تو بغلم ول شده، هق زده، دلمو ریش کرده نالید.

ـ ترانه اون ... اون سر من داد زد.

دختر لوس تو بغلم جا خوش کرده و این یه ماه رابطه خوب با امیرعلی برقرار کرده رو عقب زده، عاقل اندر سفیهی نگامو حرومش کرده گفتم:

ـ برو بمیر.

منو کنار زده، راهی نشیمنم شده گفت:

ـ اون مرتیکه بره بمیره.

ـ سایه قبول کن زیادی نازدونه بارت آوردن.

ـ خواهرشوهر میشما.

ـ شوهر داشته باشم، بعد تو خواهرشوهر شو.

ـ منو چی فرض کردی؟ خبرای این خونه قبل از هر کس به من می رسه. مثلا میخوای باورم بشه داداش هات که نه کوره ی من، یه شب تا صبح اینجا بوده و هیچ غلط اضافه ای نکرده اونم تو اوج مستی؟

غلط اضافه ماشینو فاكتور گرفته، میشه گفت یه شب تا صبح با اون همه هاتی جلو خود گرفته تا پشت دراتاق هم نیومد این داداش کوره سایه.

ـ همه که مثل شما دو تا بی شعور نیستن که کلا تو کار اعمال منافی عفت باشن.

ـ آره جون عمت. من هم که اصلا داداشمو نمی شناسم که تا اسم ترانه میاد چطور آب از لب و لوچش آویزونه.

ـ گمشو تو هم.

ـ همچین بدت هم نمیادا.

ـ سایه به جا این حرفا بنال ببینم چه گندی کاشتین جفتی؟

ـ گندو اون مرتیکه کاشت. اِاِاِ، پسره بی شعور دیدی چطور آبروی منو برد؟

ـ والا من ندیدم.

ـ ترانه، پسره بی شعور منو سکه یه پول كرد جلو آراس.

ـ درست حرف بزن خب.

ـ لندهور هردمبیل.

ـ کی؟ آراس؟

ـ نه بابا، آراس به این ماهی، اون امیره رو میگم.

ـ تا چند روز پیش که امیرم اینا بود.

ـ ترانه آراس زنگ زده بهم، این امیر گوشیو برداشته، راست راست به این بده خدا میگه خوش ندارم دیگه به گوشی سایه زنگ بزنی، آخه آدم تا چه حد نفهم؟

پقی زیر خنده زدنم، پيست پاتیناژ رو مخ سایه راه انداخته، کل حرصشو با یه نیشگون از گوشه رونم خالي كرد.

ـ ترانه دارم جدی حرف می زنم، من چطور دیگه تو چشم آراس نگاه کنم؟ بابا این پسره کلا تو این خطا نیست، چهار سال پیش عاشق یه دختره شد که سرطان داشت، شیش ماه بعدش هم دختره مرد.

ـ بمیرم الهی.

ـ واسه من؟

ـ نه بابا، تو که آدم نیستی، واسه آراس میگم، ای جونم چقدر سخت.

ـ یه بار با من همدردی نکنیا، به خدا راضی به این همه غصه خوردنت نیستم.

ـ آخه غصه چیو بخورم؟ اون امیرعلی باید یه نمه رگ و ریشه این دو تا رفیق قیصر منشش تو تنش باشه یا نه؟ بابا مهسا پس چی بگه که تا سوپر مارکت محل می خواد بره، باید صد بار به شادمهر جواب پس بده، آراس درک می کنه، من مطمئنم. بابا این امیر بنده خدا حساس شده، خود تو هم حساسش كردي.

ـ بره بمیره با این حساسیتش.

ـ بعدش چی شد حالا؟

ـ خب من گفتم تو حق نداشتی با آراس اونج وری حرف برنی، اون هم گفت هر جور دلش می خواد حرف می زنه. داد زدا.

ـ الهی بمیرم، این هم یه جو غیرتو داشت بچم.

ـ انقده بدم میاد طرفشو میگیری، امیرعلی عادت کرده هر چی داره مال خودش باشه، بس که ننر بارش آوردن. بچه یکی بودن همینا رو داره دیگه.

ـ دست شما درد نکنه.

ـ تو رو که لوس بار نیاوردن؛ والا ما تنها لوسی که از تو اوایل ازدواجت دیدیم آشپزی بلد نبودنت بود.

ـ حالا چی کار می خوای بکنی؟

ـ فعلا نمی خوام قیافه نحسشو ببینم.

ـ آره جون ترانه.

ـ ترانه شاید زیادی خوب باهاش تا کردم که انقده پررو شده، نه؟

ـ نمی دونم، خود من فعلا انقده دچار شوکم که نمی تونم هیچ راهنمایی در راستای این امیرعلی برات به عمل بیارم.

ـ ترانه از ماها دلخوری؟

ـ واسه چی دلخور باشم؟

ـ واسه این که کشوندیمت تا این جا.

ـ من فعلا یه کم با آقابزرگم قاراشمیشم و می دونم تا آقابزرگم چیزي نخواد اون چیز اتفاق نمی افته، اگه این جام همش برنامه آقابزرگه، نمی دونم واسه چی؛ ولی خیلی می خوام ببنیمش و ازش بپرسم.

ـ ترانه فقط یه خواهش ازت دارم، به حرفای سامیار گوش بده، پشیمون نمیشی.

ـ تو فعلا برو بخواب و به جای من یه خاکی تو سر خودت بکن.

ـ من که بی خیال امیرم.

ـ آره منو کفن کنی.

خندیده تو پیچ راهروی منتهی به اتاقای خواب گم شد.

اگه عاشقت نبودم، پا نمي داد اين ترانه.

***

کنار امیر روی اون پله های سنگی نشسته، به حرکت بازی انگشتاش با اون آیفون مشکی تو دستش خیره شده و گفتم:

- چته؟

بی نگاه بهم گفت:

- به نظرت من املم؟

شونشو تو پنجه فشرده، از انفجار خندم جلوگیری کرده و گفتم:

- بی خیال پسر!

- اگه دلت می خواد بخندی، بخند.

خندم تو دل لابی پیچید و خنده ی اونم درآورد.

- حس می کنم خیلی احمقانه به یه دختر لوس و زيادی آزاد دل بستم.

- اُه اُه، مواظب حرف زدنت باش! اون دختر یکی از رفیق فابریکای منه که خیلی هم واسم عزیزه.

- فکر می کنم از اون عشق سه سال پیشش هیچی نمونده.

- حس نمی کنی یه کم خودخواهی؟ به نظرت سایه هیچ وقت می تونه توهینی که تو بهش کردی رو فراموش کنه؟ یادت نره که سایه کیه، سایه کم کسی نیست، همین حالاش هم کم کشته مرده نداره.

- مگه من چی گفتم؟ خوش ندارم کسی که این چند وقته همه ی فکر و ذکرم شده این قدر راحت با یه پسر اجنبی رفت و آمد کنه، حرف بدی می زنم؟

- اینو نمی دونم، ولی می دونم عوض شدی. تو بیشتر منطقی عمل می کردی تا احساسی.

- آراس رو مخمه.

- اون پسر جز خوبی مگه چی کرده؟

- طرف من باش دیگه!

- می خوای چی کار کنی؟

- نمی دونم، شاید تا آخر اون هفته برگردم.

- چقدر راحت می خوای جا بزنی.

- می خوام فکر کنم، میخوام فکر کنه. ما عین جوونای بیست ساله رام هم شدیم.

- همه ی قشنگی عشق به یهویی بودنشه.

بی خیال من با همون گوشی درگیر تو دستش راه واحدشو گرفت، تو نیمه راه زد رو استپ و گفت:

- من دلم عشق یهویی اونو می خواد. اون سرد شده ترانه، اون سایه سه سال پیش نیست که غرورشو گذاشت کف دستش و گفت می خوادم! من تو این سه سال هر دختری رو که دیدم با اون سایه پر دل و جربزه بی غرور مقایسه کردم و هر بار بیشتر دلم سرید واسه اون سایه. من با این سایه امروز غریبم، من سایه ای رو می خوام که یه بار دیگه به جا نیش و کنایه بگه می خوادم.

لبخد رفته رفته رو لبم جا افتاد و اونم به راه افتاد.

اگه عاشقت نبودم، پا نمی داد این ترانه

***

دلم پیچ خورده و گرما تو جونم افتاده. از کنار اون همه مدلای لباس خوش هیکل گذشته و خودمو پرت کردم تو آسانسور.

من و این جا اومدن اونم با چشمای پر کنایه سایه و تنها گذاشتنم دم در به بهونه چند تا کار داشته و نداشته و من تنها راهی دفتر سامی شده و دلي كه اصلا تو دلم نيست.

جلوی میز منشی تا اومدم یه چی دست و پا شکسته به انگلیسی حالی اون همه لوندی و تیپ مکش مرگ ما و بیشتر مخصوص مهمونی شب کنم در اتاق باز شده، سامی با اون همه جذابیت نیش منشیشو چاکونده تو کادر در جا شده، واسم جذاب ترین لبخند عمرشو پرده برداری کرده و با چند قدم بلند خودشو بهم رسوند و گفت:

- چه عجب قدم رنجه کردی؟ می گفتی گاوی، گوسفندی ...

با دست کنارش زده از قاب در گذشتم و خودمو رو نزدیک ترین مبل استیل با روکش چرم ول کردم. در اتاق رو اون بست و گفت:

- چی شده یاد من کردی؟

- یاد تو؟ فکر نمی کنم زیاد یادت مهم باشه. نه که بیست درصد این جا مال منه، گفتم یه سرکشی چند وقت یه بار شاید بدک نباشه.

یه پوزخند محو نشسته رو لبش و کشوندن خودش تا مبل رو به روي من و مثل همیشه جلو من راحت ترین لم ممکن رو به مبل داده و گفت:

- خب چه خبر؟

نگامو میون ترکیب رنگ سفید و طلایی اتاق گردونده و گفتم:

- خبری نیست. ترسا بهتره؟

پوزخندش این بار شفاف تر قد علم کرد رو اون صورت جذاب دختر به دام کش و قبل توجیه به کار برده ذهنی من گفت:

- ارزش بچم خیلی بیشتر منه، نه؟

- خب فکر نمی کنم من و تو صنمی داشته باشیم.

- چند شب پیش که تو بغلم گرفته بودمت حس نمی کردم بی صنم تو بغلم آروم شده باشی.

صورتم از فشار اون همه خون دویده توش به قرمزی زد و لبخند جای پوزخند رو روی اون لبا گرفت.

- دیوونه همین کاراتم خانومم.

این میم ته خانوم که رو لبت میاد دق میده منو سامی.

از سر جا بلند شده، پشت اون شیشه های سر تا سری، به خیابون پر رفت و آمد زیر پام خیره، گرمی حضورشو پشت سرم حس کردم و دستاشو که دور شکمم حلقه شد و سرش که میون موهای بازم فرو رفت و نفساش که بلند و کشدار شد و مثل همه وقتای با من بودنش وجودمو احاطه كرد.

نفسم به شماره افتاده بابت این همه نزدیکی، خودمو از حصار اون همه گرما و عطش خلاص کردم و صدای من عاشق کن سه سال پیشش تو گوشم نشست.

- سه ساله حسرت به دل این عطر تنتم. دوری که می کنی عطشم بالا می زنه. من لاشی نیستم ترانه، ولی کنار تو عادت به مراعات ندارم. من کنار تو یادم میره یه وقفه سه ساله ای هم این وسطا بوده.

- من نیومدم این جا که حرفای مزخرفتو بشنوم، اومدم که یه کم از بی حوصلگی بیرون بیام و یه حالی هم از ترسا بپرسم!

- بانو نکن با من این جوری، من طاقت تو چشم تو حقیر بودن رو ندارم.

- تو توی چشم من حقیر نیستی، فقط دیگه به چشم من نمیای.

با تيكه اول جملم لبخند رفته رفته رو لبش جا خوش كرد و با نيمه ی دوم چشمش از شدت حرص بسته شد.

از کنار اون همه جذابیت گذشته، کیفمو از رو مبل چنگ زده و دستم رو دستگیره در با اون صدای من عاشق کن سه سال پیشش خشک شد.

- ترانه ی من این قدر بی رحم نبود، ترانه ی من خانوم بود، ترانه ی من بدی که می دید صد برابر خوبی خرج می کرد، ترانه ی من اهل گوشه کنایه نبود.

- ترانه ی تو سه سال پیش مرد، خودت ترانتو نخواستی.

- ترانه منو نخواست، من که پا همه چیش وایسادم! من که دلم می رفت واسه یه خندش. اون روزای آخر ترانه خودشو دریغ کرد.

- نمی دونم چرا همیشه ته همه بحثای زندگی من، من مقصرم. همیشه ترانه نفهمی خرج داده، همیشه ترانه ...

گرمی دستش رو دست به دستگیره گیرم نگامو تا اون همه غم نشسته تو نگاش بالا آورد.

- ترانه ی من هیچ وقت مقصر نیست.

- نمی دونم چرا هر کی از راه می رسه رو من حس مالکیت داره!

- من هر کسیم؟

- دقیقا می تونی تشریح کنی برام که جایگاهت تو زندگی من چیه؟

- جایگاه خودمو تو زندگیت نمی دونم، ولی جایگاه تو توی زندگی من همه عمرمه، جونمه، همه چیزمه! من اهل گذشتن از عمر و جون و همه چیزم نیستم.

نگام به اون همه شفافیت سیاه چشماش خیره شد و گفتم:

- من هم اهل خر شدن دوباره نیستم، حتی اگه با وجود ترسا باشه.

- چند روز دیگه همه چی معلوم میشه، اون وقت می بینیم که کی قراره پا پس بکشه از حرفش.

- واسه اون روز خودتو آماده کن.

- اگه با شنیدن حرفام بازم جوابت منفی بود من خودم برت می گردونم ایران.

- پس بهتره چمدونمو آماده کنم.

- زیاد مطمئن نباش خانومم.

باز بند کرد اون میم اضافه رو به ته خانوم و باز دل من غش رفت و باز من زدم تو سر این دل.

دستشو پس زده از دفترش زدم بیرون و نگاه پر کینه منشی رو پوزخند بارون کرده دلم خوش شد.

اگه عاشقت نبودم پا نمی داد این ترانه

*** 

نگام به اون دو تا میر غضب سر میز نشسته بود و نگاه آراس به بازي فوتبال پخش شده از تلویزیون.

آراس - اتفاقی افتاده تو سفر؟

همون جور مات تلویزیون گفت و نگاه سایه کامل و امیرعلی زیر چشمی نشونش گرفت.

امیرعلی - شما شامتو بخور.

آراس - شاید شامای آخرمون باشه، سامیار می خواد شعبه آنکارا رو بسپاره دست من.

سایه - یعنی باید بری؟

آراس - خودم خواستم.

سایه - تو همه زندگیت این جاست!

آراس - چرا سختش می كنی سایه؟ من تو آنکارا خاطره های خوبی دارم.

سایه - دلمون برات تنگ میشه.

آراس - به قول خودت هندیش نکن.

امیرعلی - واسه چی حالا یهویی؟

آراس - چند ماهه دارم با سامیار بحث می کنم، خسته شدم از مدل بودن.

- حیفی به خدا، تو حالا حالاها قیافت از اون تو دل بشیناست.

آراس لبخند خوشگلشو مهربون تو صورتم داده گفت:

- من هیچ وقت علاقه ای به این کار نداشتم، من با طراحی راحت ترم.

سایه - موفق باشی.

نگاه امیرعلی بی تفاوتی سایه بابت رفتن آراس رو خیره نظاره نشسته، صندلیشو از پشت میز پس زده گفت:

- ترانه شام خوبی بود، باید برم چمدونمو جمع و جور کنم، شب خوش.

نگاه سایه ناباوری خرج راه رفته امیر کرد و سوال نگاش منو نشونه رفت.

- آخر هفته داره برمی گرده.

آراس - سایه دیر بجنبی رفته.

سایه - چی میگی تو؟

آراس - اگه دوسش داری اشتباه منو نکن، دل دل نکن.

سایه میزو مثل اون امیر ترک کرده نگاه منو به ظرفای نشسته کشوند و آراس رو خندونده و گفت:

- نترس، کمکت می کنم.

- این دو تا لنگه همن، جفتشون بی شعورن.

آراس - عاشقن بابا، تو که خوب درکشون می کنی.

- ولی خدایی فارسیت خیلی خوبه. لهجه رو داری، ولی خیلی خوب حرف می زنی.

خنده اون و نگاه من مات اون همه غم چشماش، تو که از ما عاشق تری.

اگه عاشقت نبودم پا نمی داد این ترانه

***

نگام رو چمدون امیر و نگاش به واحد سایه در نوسان بود و گفتم:

- حالا نمی شد یه کم بیشتر فکر کنی؟

- من سایه رو می خوام نه غرورشو. اگه اون سایه رو دیدی بگو پرواز من تا سه ساعت دیگه س.

شونه سمت راستم تکیه به چارچوب در زده، خیره شدم به اون همه اعتماد به نفس رو به روم و با اون کج خند لبام گفتم:

- نه بابا، رودل نکنی شما! همیشه باید سایه کوتاه بیاد؟

- من نگفتم کوتاه بیاد، من میگم خودش باشه تا من دنیا رو به پاش بریزم.

- سایه یه بار ازت خورده، دیگه کشش دفعه دومو نداره.

- چطور همه از تو انتظار دارن یه بار دیگه فرصت بدی به سامیاری که هر چی بدبختی کشیدی زیر سر اون بوده.

- زیر سر اون بوده و انتخاب غلط خودم.

- چرا سایه نباید مثل تو واقع بین باشه؟

- واقع بینی من نتیجه سه سال تنهاییمه و گلیم خودمو تنهایی از آب بیرون کشیدن.

- ترانه تمومش کن، من دیگه فرصت ندارم.

دست سردش رو شونم نشست و چمدونو از رو زمین برداشت و باز یه نگاه به در بسته اون واحد من مطمئن كه سایه پشتش فال گوش وایساده كرده و رفت.

ده دقیقه به مسیر رفتنش خیره سایه ای رو دیدم که تو چارچوب در نشسته دونه دونه اشک می ریخت و دل بيتاب اون مرد رفته بود.

- خودت خواستی، پس چرا گریه؟

- نمک نشو واسه این زخم.

- این زخمو خودت زدی. سایه هر دوتون اشتباه کردین، اون سه سال پیش و تو حالا.

دستم شونشو فشرده هق هقشو هوا برد.

دست انداختم دور شونش کشیدمش تو بغلم. هق هقش تو سینم خفه شد و گفتم:

- دوسش داري؟

- عاشقشم ترانه.

- ما سه ساعت فرصت داریم.

- نه ترانه، اون اگه منو می خواست نمی رفت.

- اون تو رو خواست و این بار تو نخواستیش.

- طرفش نباش دیگه.

- سایه تو می تونی اونو برگردونی، فقط کافیه بری دنبالش. اون تو این سه سال عاشقت شده، تو ندیدنت عاشقت شده، نذار تو ندیدن دوبارت دلسرد بشه.

از تو بغلم بیرون رفته بینیشو بالا کشیده گفت:

- فقط فرصت داری پنج دقیقه آماده بشی.

- چی؟

- فقط یه بار دیگه شانسمو امتحان می کنم، فقط یه بار!

ضربتی تصمیم گرفتنش خنده رو لبم پهن کرد و از جام بلند شدم.

***

دنبال اون همه شتاب به کار برده تو حرکاتش افتاده و گفتم:

- نه به اون منم منم گفتنات، نه به این خاک تو سر بازیات!

- ترانه ساکت باش ببینم چه گِلی به این سر وا مونده ميگیرم.

- خب بگیر، مگه من جلوتو گرفتم؟

- ترانه اوناهاش، حالا چی کار کنم؟

مسير انگشت دراز شدشو دنبال كرده رسيدم به اون مرد تكيه زده به پشتي صندلي فلزي سالن انتظار.

- این جا وایسا نگاش کن تا بره. خب خله پسره داره میره تو این جا وایسادی واسه من میگی چي كار کنی؟ برو دیگه!

- کجا برم؟

- برو دستشویی از استرست کم بشه. خب برو یه چی بهش بگو!

- امشب شوخیت گرفته تو هم.

- بس که شوتی.

- ترانه خودمو خرد نمی کنم اگه برم؟

- یعنی می خوای بگی این همه بنزین الکی سوزوندیم تا بیایم این جا؟

- ترانــه!

- جون ترانه؟

- داره میره.

- خب برو، یه عمر پشیمونی به جون نخر.

- تو هم بیا.

- باشه دختر مامان. بدو مامانی، بدو!

قدمای نامطمئنش کنار قدمای بلند و تند من برداشته تو دو قدمی امیرعلی و پشت سرش رو استپ زدیم.

سایه - امیر.

مکث امیر و گردشش به طرف اون امیر گو و خیره تو صورت اون امیر گو با اون لحن پرناز و ولوم مرد افکن.

ناباوری نگاه امیر رو با نیش باز خیره نگاه کرده، نوسان دادم نگامو بین سایه نگاه گریزون کرده و امیر با اون لبخند کنج لب خیره نگاش کرده.

امیرعلی - اومدی خداحافظی؟

سایه - اوهوم، دیدم بعضیا بی معرفتن من بیام خداحافظی ازشون.

پوزخند جای لبخند رو روی لبای امیر گرفته منو واسه یه نیشگون از پهلوی سایه ترغیب کرد.

امیرعلی - خب دیگه من باید برم، مراقب ترانه باشین.

عقب گردش واسه رفتن به دو قدم هم نرسید.

سایه - فقط مراقب ترانه؟

امیر از سر شونه یه وری سایه رو نگاه کرده گفت:

- چی بگم دوست داری؟

سایه - هیچی ... من هیچی دوست ندارم. داره دیرت میشه.

دهنم باز موند از این همه کله شقی این دو تا مخ تو مخچشون نبوده.

چند قدم دورتر شدن امیر و سایه یهو جو تمام وجودشو صاعقه زده.

سایه - به نظر تو اگه یه دختر واسه بار دوم از یه پسر خواستگاری کنه خیلی بده؟

دهنم بازتر از حالت قبل با سرامیکای کف یکی شده به اون منبع این همه حالات می مکیم خیره زیر لب گفتم:

- سایه دیوونه شدی؟

امیر علی رو پاشنه پا چرخیده قدمای آروم و حوصله سر بر طرف سایه برداشته، یه دستشو به جیب بند کرده گفت:

- اگه پسره دختره رو تا سر حد مرگ دوست داشته باشه نه، چرا بد باشه؟ اگه اون پسره مثل من دیوونه ی سایه خانوم باشه هیچ اشکالی نداره.

لبخند رفته رفته رو لب سایه نشسته، دستاش روی سینه چلیپا شده، خودشو یه کم جلو کشیده و خیره چشمای امیرعلی گفت:

- پس دوسم داری.

امیر هم اون لبخند رو کنج لب حفظ کرده، خودشو مثل سایه جلوتر کشیده و صورتشو تو پنج سانتی صورت سایه نگه داشته و خیره چشمای سایه گفت:

- شک داشتی؟

از این همه نزدیکی مطمئنا تهش به یه صحنه خارج از بُعد شرعی رسیده، ترسیده گفتم:

- بسه دیگه.

نگاه هر دو متعجب باز با همون فاصله من حرص ده به طرفم برگشت و امیر گفت:

- اِ تو هم این جایی؟

چشمام از این هم کوری یارو گشاد شد، پر حرص نفس فوت کرده گفتم:

- بریم!

امیرعلی - این چرا اخلاقش این جوری شده؟

سایه ناز قاطی اداهاش کرده شونه بالا انداخته گفت:

- نمی دونم.

امیر چمدونو با یه دست بلند کرده، دست دیگشو دور شونه سایه انداخته، اونو به خود فشرده جلو جلو راه افتاد و منم از قافله عقب افتاده دنبالشون دویدم و سایه سوییچ اون ماشین ظرفیت دو نفر رو داشته رو واسه امیر پرت کرده گفت:

- نظرت با یه دور دور چطوره؟

امیر هم سوییچو تو هوا قاپیده گفت:

- بالاخره قراره پشت این خوشگله بشینم. با پیشنهادت موافقم.

هر دو سوار شدن و یه کم که گذشت با سنگینی اون همه عصبانی های نگام متوجهم شدن و امیر با یه لبخند بچه خر کن از ماشین بیرون زده کنار یه تاکسی وایساده یه کم پول بهش داده و حرف زده به من گفت:

- می برتت خونه ترانه، خیالت تخت حسابم کردم.

دیگه فکم از این همه گشاد شدن دم به دقیقه درد گرفته، پر حرص از کنارش گذشته گفتم:

- بچه پررو!

قهقهه ی خنده اون و من باز حرص زده.

اگه عاشقت نبودم پا نمی داد این ترانه

بی خیال بد بیاری، زنده باد این عاشقانه

***

سایه رو کنار زده گفتم:

- گمشو اون ور حوصلتو ندارم!

- حالا مثلا قهری؟

- نه جونم، از اون همه تعارفی که واسم برداشتین و پرتم کردین تو یه تاکسی فکستنی فوق العاده متشکرم.

- تو که نمی خواستی سر خر ما بشی؟

- به نظرت خان داداشت بفهمه ماشینی که به تو داده تا در اختیار من باشه شده وسیله عشق و حال شما دو تا جوجه چی کار می کنه؟

- این کریا رو واسه من نخون که اصلا بهت نمیاد! حالا هم بیا این تلفنو جواب بده از ایرانه.

گوشی رو به گوشم چسبوندم و گفتم:

- الو؟

- سلام ترانه.

- سلام، چطوری؟

- هیچی، فقط منتظرم این شادی کنکورشو بده بیایم سرت خراب بشیم. تو چه خبر از سامیار؟ سایه؟

- سایه رو که خودت اومدی این جا می فهمی، سامیار هم خبر خاصی نداره.

- ترانه حسام دیشب رسیده ترکیه، واسه یه همایش اومده.

دلم پیچ می خوره و نفسم پشت دندونام سد می بنده.

- ترانه آدرستو از شادمهر گرفته یه سر بهت بزنه، فکر کنم امروز بیاد سراغت.

- قدمش سر چشم.

- نمی خواد خودتو اذیت کنی بد ادا نیست، نون پنیر هم باشه می خوره.

می دونم که بد ادایی جزء اداهاش نیست.

- خب دیگه گلم کاری نداری؟

- نه، سلام به شادمهر برسون.

- بزرگیتو می رسونم، بوس بوس.

- خداحافظ دیوونه.

دیوونه ی صدای غمگینش شده واسم معما.

***

موهام رو پشت گوش زده به اون همه استرسم تو آیینه نگاه کردم.

زنگ در که می خوره دلم هم باهاش پیچ می خوره.

تصویرشو تو آیفون دیده کلید رو زدم و جلوی در به انتظار اون آدم خوش پوش با یه لبخند جذاب از پله ها بالا اومده شدم.

قدماش رو بلندتر برداشته رو به روم وایساد و خیره تو صورتم با اون همه نفس گرم هدیه کرده به صورتم گفت:

- سلام خانوم.

یه لبخند دوستانه مثل همه ی روزای کنارش بودن به روش پاشیدم و اون با همه مهربونی مختص منش گفت:

- رامون نمیدی تو خونت خانوم؟

از جلوی در خودمو کنار کشیدم و اون با دست اشاره زد اول من و من هم با همه ی اون استرس راه افتادم و پشت کانتر آشپزخونه وایساده خیره به اون همه خوش پوشی گفتم:

- چی می خوری؟ چای، قهوه، آبمیوه.

- یه فنجون قهوه.

قهوه جوش رو راه انداختم و خودمو با چیدن شیرینی های خرید سایه تو ظرف سرگرم کرده گفتم:

- خب چه خبر؟

صداش نزدیکم و به فاصله یه قدم ازم شنیده شد که گفت:

- خبر از این مهم تر که دلم خیلی تنگت بود؟

از این همه مهربونی قاطی صداش فرار کرده ظرف شیرینی رو به دست گرفته راهی نشیمن شدم.

تیر خلاصم شد سوالم و راست خورد وسط اون همه حساسیت حسام.

- مهدیس خوبه؟ چی کارا می کنه؟

اخماش تو هم کشیده و دل من مچاله از این همه بی عشقی شد. مهدیسم بیچاره س.

- خوبه، جالب مسیر حرفو عوض می کنی با بدترین موضوع ممکن.

- من برم فنجونای قهوه رو بیارم.

- آره فرار کن.

تو آشپزخونه نفس حبس شدم آزاد شد و سینی رو به دست گرفته روی دورترین مبل نسبت به اون نشستم و لبخند زینت اون همه استرس صورتم کردم و گفتم:

- همایش خوب بود؟

- برای وقت گذرونی آره، جات تو شرکت خیلی خالیه.

- تو این مدت اون قدر استراحت کردم که مزش رفته زیر دندونم.

- امیر علی بر نمی گرده ایران؟

اومدم جواب بدم که زنگ در نذاشت و دلم خوش وجود یکی میون تنهایی من و اون همه مهربونی نگاه حسام شد.

در رو روی امیر اخم تو هم کشیده و سایه حسابی به خودش رسیده باز کردم و نگاه نگرانم رفت به اون همه غیرت تازه به خروش اومده ی این امیر.

مراسم خوش و بش اون سه نفر به چند دقیقه بسنده کرد و همه دور هم نشستیم و سایه با چشم و ابرو اشاره زد به خوش تیپی تنها نوه ی پسری خاندان فرزین.

امیرعلی - چه خبر از کار و بار حسام؟ شنیدم کارت سکه شده.

حسام هم همه ی اون غرور فرزین ها رو به نمایش گذاشته گفت:

- کار من همیشه سکه بوده.

ابروهای امیر بالا رفت و لب هاش با یه لبخند استهزا آمیز از هم باز شد.

امیرعلی - اون که صد درصد!

سایه - خب چه خبر از خونواده؟ مهسا چطوره؟

حسام - خوبه، زیادی خونه دار شده. از مهسا همیشه بعید بود این جور خانومی بشه.

- جرات داری یه کلمه از این حرفاتو جلو مهسا بگو.

حسام مثلا خندید و امیر گفت:

- ترانه یه ناهار نمی خوای به ما بدی؟

خوشحالی نگام بابت كمتر شدن حضورم كنار مهربونياي نگاش رو فقط خود حسام دید و پوزخندش دلمو به هم زد.

***

اشاره ی سایه رو به ظرف کم خوردم دیدم و بی خیالش شدم که حسام گفت:

- نمی خوای برگردی؟ فکر نمی کنم زیاد این جا کاری داشته باشی.

سایه - اتفاقا ترانه این جا خیلی بهش خوش می گذره.

آره جون تو!

- نه خب ، سایه راست میگه این جا بهم خوش می گذره، تو کی برمی گردی؟

حسام - امشب.

- چه زود!

حسام - فکر می کنم همین اندازشم زیاد به مذاق خیلیا خوش نیومده.

نگاش امیرعلی رو نشونه گرفت که با اخم به سخنرانی غرای حسام گوش می داد.

سایه - این چه حرفیه؟ ما خیلی از حضورتون خوشحالیم، اصلا ترانه این همه تدارکو فقط واسه شما دیده.

حسام - در این که ترانه فوق العاده مهمون نوازه شکی نیست.

متلک میگه و كنايه نگاش رو کنار اون همه مهربونی به طرفم پرتاب مي كنه.

امیرعلی از پشت میز بلند شده گفت:

- ترانه ناهار محشری بود، من میرم یه کم استراحت کنم.

سایه با نگاش بدرقش کرد و سوال نگاش منی رو نشونه رفت که خودم هم تو حل این همه مجهول زندگیم پر از علامت سوال بودم.

سایه هم از پشت میز بلند شده، صد درصد تصمیم به سراغ امیر رفتن گرفته و گفت:

- منم امروز خیلی خسته شدم، ترانه ناهار خوبی بود.

لبخند متزلزلم به روش پاشیده شد و صدای در تو گوشم پیچید.

ظرفش رو به دست گرفته راهی آشپزخونم شد و گفت:

- خاتون خیلی دل تنگته.

- منم دل تنگم.

- فقط دل تنگ خاتون؟

- حسام میشه ادامه ندی؟

- تو هیچ وقت نذاشتی ادامش بدم.

- هیچ کس نخواست که ادامش بدی.

بی حرف کنار هم میز رو جمع کردیم و کنار سینک کنار هم وایسادیم و این بار من گفتم:

- برو بشین، چیزی نیست خودم می شورم.

- با هم می شوریم.

از لبخند شفاف شده تو چشماش فرار کرده بی حرف ظرفای شسته رو به دست مهندس فرزین می سپردم واسه خشک کردن.

- اولین بار که خونه آقابزرگ بعد از این همه سال دیدمت برام عجیب بودی همه می گفتن ترانه دختر شلوغیه، ولی تو خیلی ساکت بودی، مثل حالا.

- چی بگم؟

- یه چیزی عوض شده. یه چیزی تو نگاه تو عوض شده، اون ترانه ای نیستی که از ماشین من پیاده شد و خداحافظی کرد. یه برق عجیب تو نگاته.

- بی خیال، چرا دری وری میگی؟

- ترانه من هنوزم ...

- نگو حسام، خیانت نکن.

- چرا؟ بذار بگم، من هنوزم اون قدر عاشقت هستم که اگه یه ذره مطمئن بشم که تو هم منو می خوای بزنم زیر همه چی و همه زندگیم بشه تو.

- حسام خواهش می کنم.

- هر جور تو بخوای.

ظرفا که تموم میشه من یه لبخند دوستانه می زنم باز و میگم:

- با یه پیاده روی چطوری؟

اون هم لبخند می زنه، دوستانه نه، همون مدل خودش، ولی اسانس تهش تلخه این بار.

***

- این نیمکت رو دوست دارم.

سنگینی نگاهش روی نیمرخم حس شدنی تر از همیشه س و من دلم واسه همه روزای حروم شده می سوزه.

- کی برمی گردی؟

- واسه چی برگردم؟

- حداقل دلم خوشه یه جایی هستی که نزدیکمی که هر وقت دلم گرفت بتونم ببینمت.

- آقابزرگ سرمایه گذاری کرد؟

چه تلخ میگم و چه تلخ میشه دهنم و چه تلخ میشه پوزخند اومده رو لب حسام.

- ترانه استادی، استادی تو ضد حال زنی.

- حقیقت ضد حاله؟

- حقیقتی که تو می بینی از زهر هم تلخ تره.

- حداقل من واسه خاطر حرفم از همه ثروتم گذشتم، ولی تو واسه خاطر ثروتت از حرفت گذشتی. فرق من و تو اینه حسام جان.

- حرفات زور دارن ترانه، آدمو می چزونن.

- حرفای من چیز عجیبی نیست، اون همه منم منم زیر سوال رفته تو چيز عجیبیه.

- کی می گفت مهدیس رو خوشبخت کنم؟

- منی گفتم که تو توی دهن همه انداختی که نامزدشی.

- ترانه کی یه بار هم محل سگ بهم نذاشت؟

- منی که بد نیش خورده بودم، جای مرهم گذاشتن شک انداختی تو دلم.

- یه بار نشد به برق نگات امیدوار بشم.

- یه بار نشد به حرفات شک نکنم.

- من چی کم داشتم؟

- من چی کم داشتم؟ منی که یه عمر خردم كردی و از تحقیرم دست برنداشتی!

- پس عقده های بچگیتو باز کردی.

- اینا عقده نیست، واقعیته.

- ترانه من که حاضر بودم جونمم واست بدم.

- ولی من حاضر نیستم واسه تو هیچ کاری بکنم.

- چرا؟ از اون مرتیکه ای که سه سال پیش ولت کرد به امون خدا کمترم؟

- آدمایی که یه سره دنبال مقایسه هستن خودشون کم میارن.

- پس کمترم.

- من کی همچین حرفی زدم؟

- مهسا عکساشو نشونم داد، حق داشتی بچگی کنی و عاشقش بشی.

- من عاشق قیافش نشدم!

- پس دقیقا عاشق چیش شدی؟ عاشق اون همه عشقی که به پات ریخت؟

- شاید دروغ بود، ولی من دوسشون داشتم با همه دروغ بودنشون.

- پس بحث سر خریته.

- بحث سر اینه که تو داری خیانت می کنی.

- به کی؟ کسی که اگه حتی شبا کنارش می خوابم با زجره؟ کسی که هنوزم که هنوزه به همسری قبولش ندارم؟ به کسی که ده تا بچه هم برام بیاره بازم کس و کارم نمی دونمش؟

- حسام تو قول دادی.

- چه قولی؟ این که مست کنم و بغل خوابش بشم؟ این که زنم حامله س و من بعد از یه شب باهاش بودن دیگه از عطر تنش هم عقم می گیره؟

ناباور شد نگام و دلم پیچ خورد و این بار من خیرگی حروم اون نیمرخ کردم.

- تو چرا ...

- چرا چی؟ من نمی خوامش به کی بگم؟ من دلم باهاش یکی نیست! بچشو زایید طلاقش میدم و از ایران میرم.

- چقدر راحت در مورد زندگی دو نفر ديگه هم تصمیم می گیری. مهدیس زنیتش واست مقبول نیست قبول، دختر عمت که هست!

- کاش نبود و من این همه بدبختی نداشتم.

- حسام با چیزایی که تو باورم گنجوندی يکی نیستی، یکی نشدی، تو اون مردی نیستی که اون شب زمستونی واسم قشنگ حرف زد، حسام اون شب این قدر بی رحم و بی عاطفه نبود.

- حسام اون شب چند وقتی هست که دیگه حسام اون شب نیست، وقتی ترانشو خودش رسوند فرودگاه تموم شد، اون حسامه تموم شد.

از رو اون نیمکت بلند شدم و دل پیچ خوردم رو چنگ زدم و گفتم:

- عوض شدی.

قدمام رو خلاف جهت اون نیمکت برداشتم که نگام تا چشمای سامی بالا اومد که نگاش منتظر نگام بود.

منتظر اخم و تخمش بودم که لبخند زد و دست روی شونم گذاشت.

از اول صبح حس کردن حضورش پس دروغ نبود.

باور کنم یا نه هرم نفس هاتو

سنگینی نگاه حسام رو به خیرگی نگاهامون حس می کردم.

حسام - به به، مشتاق دیدار جناب سحابي!

سامیار لبخند رو لبش کشیده، چند قدم کوتاه طرف حسام برداشته، دست دوستی دراز کردش بی جواب موند.

نگاه منم به پوزخند خط کشیده رو لبای حسام موند.

سامیار - خیلی از دیدنتون خوشحالم. از این که یه مدت ترانه تو شرکتتون مشغول بوده هم ممنون.

نگاه حسام خیره من گفت:

- چرا شما تشکر می کنی؟ فکر نمی کنم نسبت شما نزدیک تر از نسبت دخترعمو پسرعمویی من و ترانه جون باشه.

جون ته ترانت یعنی اِند صمیمیت دیگه نه؟ یعنی سامیار خان حساس شو به این رابطه دخترعمو پسرعمویی.

دستم دور بازوی سامیار حلقه شد.

واسه خاطر مهدیس حلقه شد.

واسه خاطر بچه تو شکم مهدیس حلقه شد.

واسه خاطر اون پوزخند رو لب حسام حلقه شد.

واسه خاطر اون حلقه ی نبوده تو دومين انگشت دست چپ حسام حلقه شد.

واسه خاطر اون همه خاکی بودن اون لحظه سامی حلقه شد.

- داره دیرت میشه حسام، باید بری. به مهدیس سلام برسون و بهش بگو منتظر کوچولوش هستیم.

نگاه حسام یخ زده شد و خداحافظی از دهنش درنیومد و دستش تو جیباش فرو رفت و خمیدگی شونه هاش کنار اون اسکله با اون تیپ عجیب خوشگل نگاه همه رو به خود کش پشت به ما راه افتاد.

- رفت.

- همه امیدم اینه که فقط پسرعمو بوده باشه واست.

- رفیق بود.

- پس امیدی هست.

دستمو از دور بازوش کنده باز روی اون نیمکت داغ از حضور چند لحظه پیش حسام نشستم.

- دربارش نمی پرسم، ولی می دونم که همه اون نقش بازی کردنت و بعد از سه سال تکیه گاهت بودن رو مدیون حضورشم.

کنارم طرف دیگه نیمکت نشست و خیره به اون همه آبی بي حرف آرامش ریخت تو سكوت پر حرف ميونمون.

باور کنم یا نه هرم نفس هاتو

- درد داره، درد داره وقتی می بینی همه چیزت واسه خاطر رقیبت اشک دویده تو چشاش. درد داره وقتی می بینی رقیبت هیچ نقطه ی منفی نداره. درد داره وقتی می بینی چقدر رقيبت تو چشم زني كه همه چيزته بالاست و تو پایینی. درد داره، خیلی درد داره.

نگام رو نکندم از اون همه آبی، ولی دلم واسه بغضش لرزید.

- شاید من و مهدیس وصله ی ناجور رابطه تو و اون مردی هستیم که ...

- تمومش کن سامی! اگه می خوای ادامه بدی برو، من اهل خیانت به همخونم نیستم.

حس گرمی لبخندش و باز خیرگی من به اون همه آبی.

باور کنم یا نه هرم نفس هاتو

***

به اون همه طرح روي ميز خيره و به سايه ميگم:

- چته امروز تو؟

اتود رو روي اون همه حجم كاغد ول كرده به پشتي مبل تكيه زده ميگه:

- ترانه يه چيز بگم نه نميگي؟

- چي؟

- تو بگو نه نميگي.

- من كه شدم خر تو، باشه نه نميگم.

- امشب پيشنهاد ساميار رو واسه يه شام دو نفره قبول مي كني؟

- چي؟

- ترانه قول دادي زيرش نزني، خب؟

- چي ميگي تو؟ من حالم از اون به هم مي خوره.

- آره جون خودت! اگه از اون عشق هيچيم نمونده باشه بازم نفرت نيست. فكر مي كني يادم ميره با چه زجري از هم جدا شدين؟ فكر مي كني يادم ميره وقتي سر لج و لجبازي ازش دل كندي پشيمون بودي؟ ترانه من اگه خواهر اون باشم صد برابرش رفيق توام، پس منو هم جبهه اون ندون تا دروغ به ريشم ببندي.

- سايه اون لياقت هيچي رو نداره.

- چرا؟ چون يه بچه داره؟

- اگه امير همچين خبطي تو اين سه سال كرده بود بازم حاضر مي شدي تو روش نگاه كني؟

- امير و ساميار بحثشون جداست، اميرم كم مشكل نداره. دو بار من خر منت اون الدنگ رو كشيدم تا آقا طاقچه بالاشونو گذاشتن كنار و شدن مرد رويايي بنده! هنوز هم بي مشكل نيست اين پسره، حرف حرف خودشه. پس ساميار تنها مرد مشكل دار دنيا نيست، در حالي كه تو هنوز هم نمي دوني پشت اين همه قضيه چيه.

- اينا رو ميگي كه خرم كني شب با داداشت برم شام كوفت كنم؟

- هي همچينكي.

- بتركي تو! كم واست خواهري كردم كه مي خواي از چاله دربیاريم بفرستيم قعر چاه؟

- دِ من فداي اون همه خواهريت، مگه گفتم امشب برو تو تختش بخواب كه واسه من ترش مي كني؟ دارم ميگم بابا به پير به پيغمبر پسره فقط مي خواد حرف بزنه. ترانه اين همون مرديه كه تو مي ديدي چشم همه دنبالشه و زبون از زبون باز نمي كردي كه يهو آقا ناراحت نشه بابت حسادتت و امل نخونتت. به خدا همون داداش كله خرابمه كه وسط تولدم خانومو از مهموني بيرون كشيد تا بعد مسافرت يه هفته ايش با خانومش خلوت كنه. تو كم خوشي باهاش نداشتي كه فقط بدياش واست پررنگه. اين همون مرديه كه اگه عروسي واست نگرفت عوضش تو اون تولد دو نفره اي كه تعريف كردي واست سنگ تموم گذاشت. ترانه چرا نمي خواي باور كني ساميار ديو دو سر نيست؟ ساميار همون سامي توئه كه تو فقط حق داري صداش بزني سامي.

وسط اون همه اشك راه افتاده تو چشام يه تك خند نشست كنج لبم بابت اون حسادت اسم سامي رو بردن.

- هنوزم مي سوزي كه سامي نمي ذاره سامي صداش كني؟

- دق مي كنم! چيه اين دنباله اسمش، والا!

- ولي من شب نميرم.

- جون سايه نه نيار ديگه.

- جون كي هم قسم مي خوره واسه من.

- جون بابا مهدي و مامان شهره، اينو كه ديگه نمي توني بگي نه. برو ترانه ضرر نمي كني.

- سودي هم نداره.

- تو برو خنثي و بي سود برگرد.

- ساعت چند مياد دنبالم؟

- جون سايه ميري؟

- چرا تو نمي خواي باور كني كه جونت زياد ارزشي نداره؟

- بتركي! ساعت شش مياد كه برين خونش، اون جا واست تدارک ديده.

- حالا چرا خونش؟

- اون مي خواد واست قصه كرد شبستري تعريف كنه اون وقت ببرتت رستوران؟

- خب اين قدر نمي خواد طول و تفصيلش بدي.

- حالا چي مي خواي بپوشي؟

- مگه حالا چمه؟

نگاش از كفشاي اسپرت سفيدم لغزيد رو شلوار جين سرمه ايم و تهش رسيد به تونيك ياسي تنم.

- محشري! يعني تيكه واسه خود شام دو نفره!

- تعارف نكن جون سايه، بگو كدوم لباس شبمو بپوشم؟

- شما نمي خواد فكر تيپت باشي، يه چي دارم تو بساطم راست كار خودت.

- سايه من دارم به زور و قسم جون دو تا عزيزم ميرم، اون وقت تو فكر تيپمي؟

- جلو ریيس يكي از بهترين شركتاي مد تركيه مي خواي با تيپ اسپرت و راحتي بري؟ افت كلاس نداره واسه يه فرزين؟

- من كه امروز خرت شدم، بذار تا شب خرت باشم؛ البته فقط همين يه امروز! حرفاشو كه شنيدم قانع كه شدم برمی گردم ايران، نه ديگه باري رو دوشمه نه چيزي. حداقل بهش فرصت حرف زدن دادم.

- حتي اگه حرفاش به دلت نشست جا مي ذاري ميري؟

- فكر نمي كنم ديگه هيچ وقت حرفاش به دلم بشينه.

- با خودت لج نكن ترانه، فقط واسه خاطر خودت ميگم، هيچ وقت واسه خاطر لجبازي با يكي ديگه با خودت لج نكن.

نگام به نگاش و دلم پيچ خورده از اين همه حرفاي منظوردارش.

***

حموم ميرم و سايه ناخونامو مانيكور مي كنه و من بهش پوزخند مي زنم و اون مي خنده.

لباس دكلته تا زانو بلندي دار قرمز با روبان بسته شده زير سينه مشكي رنگشو پر حرص و با آيه و قسم سايه به تن مي كنم و تهش هم كتش رو براي اطمينان از عدم گم و گوري توسط سايه دم دست مي ذارم.

سايه موهامو سشوار مي كشه و و حالت ميده و من باز پوزخند مي زنم و اون مي خنده.

واسه آرايش سبكم خودم دست به كار ميشم و نگامو به آيینه اي مي دوزم كه دهن كجي مي كنه به اين همه خوشگلي اين چند وقته ازم بعيد.

سوت سايه كه كشيده ميشه نگامو به ذوق تو چشاش مي دوزم و دلم ميره واسه خونه آقابزرگ و راحتيش و گاهي به اجبار حضور پر عشق حسامو تحمل كردن.

- چي شدي ... نايس نايس!

- سايه چرا بخت من اين جوريه؟

- دردت تو جونم نگو اين جور. من و تو و مهسا مشكلمون اينه كه بختمون پيچيده به بخت سه تا رفيق كله خراب داغون.

- من پشيمون نميشم از قبول اين پيشنهاد؟

- اگه پشيمون شدي خودم باهات ميام ايران و تا عروست نكنم ول كنت نميشم.

- من سه ساله بي خيال ازدواج شدم.

- ترانه خيليا هستن كه هيچ وقت بچه دار نميشن ولي خوشن، تو چرا خودتو عذاب ميدي؟

- بچم مرد! سامي راست ميگه، شايد اگه لج نمي کردم و دستشو پس نمي زدم از اون همه پله پرت نمي شدم پايين.

- با عذاب كشيدنت قرار نيست نه بچت برگرده نه بچه دار شدنت.

- راحته واست گفتنش سايه.

- به جای اين حرفا برو كه داداشم يه ربعه دم در جنتلمني منتظر خانومه.

- چه داداشم داداشمي هم مي كنه!

مي خنده و من دلم به هم مي خوره. مي خنده و من چقدر حال گريه دارم.

سعي مي كنم اون تيپ مكش مرگ ما و اون گردنبند پر خاطره ی برق زده رو پوست برنزه تنشو بي خيال بشم و از دري كه واسم باز نگه داشته وارد یکی از اون ماشيناي لوكسش بشم.

بوي اون عطر خاصش تو بينيم پيچيده، حس مي كنم اون نگاه خيره پر لبخندشو.

كنارم پشت فرمون مي شينه و من مي فهمم كه سايه چه جالب ست كرده تيپ من و اون سامي با لبخند چند دقيقه يه بار به نيمرخم خيره شده رو.

- باورم نميشه.

جواب نميدم و اون باز ميگه:

- يه زماني واست همه چيز بودم، اون قدري كه وقتي تو ماشين مي نشستيم از اول تا آخر به نيمرخم خيره بودي و من حواسم پرت مي شد.

- يه زماني خيلي اتفاقا افتاد و يه زماني همش تموم شد.

- پس زبونتو جا نذاشتي!

- اميدوارم حرفاي امشبت اون قدر مهم باشه كه وقتمو تلف نكرده باشم.

- اون قدر مهم هست كه اميد داشته باشم يه بار ديگه از ته دل نگام كني.

- سامي بيا تمومش كنيم، من و تو تا ابد من و تو مي مونيم، اصلا از اولش هم ما نبوديم.

- ما هميشه ماييم. تو فقط با من مي موني، حتي اگه بارم كني زورگو و خودخواهم تو رو به زور واسه خودم نگه مي دارم. من از چيزي كه مي پرستمش دست نمي كشم!

پرستشش منم و من چقدر دلم ميره واسه اين حرف تا حالا ازش نشنيده.

پرستشش منم و كل ابراز احساساتش محدود مي شد به بغل كردنم و با حرارت خانومم گفتنش.

نگام رو نميرخش مونده. دلم مي گیره از اين سه سال دوري تازه اونو به خودش آورده.

باور كنم يا نه هرم نفس هاتو

***

نگام رو با سعي فراوون عادي نشون داده، روي صندلي كه سامي جنتلمني خرجش كرده و بيرونش آورده تا بشينم نشسته، نگامو به محوطه باغ دوخته و گفتم:

- چه دك و پزي به هم زدي.

- قابل خانوممو نداره.

نگامو رو مدل بي تفاوت تنظيم كرده، اون فضاي رمانتيك رو بي خيال شده و گفتم:

- مي توني زودتر شروع كني؟

يه لبخند از اون مدلاي دختر خفه كن نثارم كرده و گفت:

- بعد از شام.

اشاره زده به يه خدمتكار، ظرفم تا نصفه از سوپ اشباع شده مشغول شدم زير اون نگاه لحظه اي منو بي خيالي طي نكرده.

- چرا جاي غذا خوردن منو نگاه مي كني؟

- سه ساله دلم لك زده بود باهات يه شام دو نفره بخورم.

- پس بخور، چون ديگه همچين فرصتي گيرت نمياد.

- من با غذا خوردن تو سير ميشم.

- اولا انقده رمانتيك نبودي.

- بايد يه كم به پا اون پسرعموت برسم يا نه؟

- دقيقا مشكلت با حسام چيه؟

- من مشكلي ندارم، ولي انگار اون مشكل داشت.

- نگو كه منو تا اين جا كشوندي كه اين جور حرفايي تحويلم بدي.

- نه، شامتو بخوري ميگم.

- البته اگه تو بذاري.

خنده ی خاص خودش و من دلم باز پيچ خورده.

باور كنم يا نه هرم نفس هاتو

شاممو بي ميل تموم كرده زير اون نگاه مشتاق سنگين كردم سوال نگامو روي اون آدم از اول تا آخر مثل فيلم سينمايي شام خوردن منو به نظاره نشسته.

- بريم داخل داره هوا سرد ميشه. عادت نداري، سرما مي خوري.

بي تفاوت كنارش راه افتاده باز دلم پيچ خورد.

باور كنم يا نه هرم نفس هاتو

روي اون كاناپه هاي بزرگ بيشتر شبيه تخت خواب نشسته منتظر اون آدم يه لحظه هم سبك نكرده سنگيني نگاشو روم شدم.

- منتظرم.

- از كجاش بگم؟

- مگه من مي دونم مي خواي در مورد چي حرف بزني؟

- تلخ نشو بانو، ميگم، از همون اول ميگم.

بانو ميگي و شيرین ميشه دهنم، بانو ميگي و دلم پيچ مي خوره.

باور كنم يا نه هرم نفس هاتو

- پنج سال پيش كه تولد مهديس درست افتاده بود وسط اون بدهي بزرگي كه سر آخرين ارائم بالا آورده بودم، خيليا مي دونستن كه مهديس چشمش دنبالمه. يكي از رفيقامم رو شوخي گفت برم دنبال مهديس واسه خاطر اون ثروتي كه داره. من عمرا از بابام پول مي گرفتم، يعني اون قدر ناخلفي كرده بودم كه رويي واسه گردن كج كردن جلوش نداشته باشم. فكر مهديس بد افتاده بود تو سرم. من كه اهل زندگي نبودم، ولي مي تونستم هم يه مدت مهديس رو دلخوش كنم هم به نون و نوايي برسم. درست وسط اون هير و وير چشمم خورد به تو، تويي كه مي خنديدي چه ناز و همه هواتو داشتن. حتي مهديسم با همه مغروريش يه جورايي مواظبت بود. كم پسري بود كه چشمش نگيرتت. نمي دونستم كي هستي، ولي پيشنهاد رقص دادم. خوشم اومده بود ازت، فقط خوشم اومده بود. آخر شب هر چي آمار بود واسم ريخته شد رو دايره؛ عزيز دردونه فاروق خان فرزيني كه اين همه سال دور از چشم همه زير نظر تربيت سفت و سخت فاروق خان بزرگ شده و پول خودش تنهايي دنيا به دنيا آدم مي خره و آزاد مي كنه. قبول دارم لقمه ي چرب و نرم تري از مهديس بودي، ولي بچه بودي، ده سال كوچيك تر از مني كه همه غلطي تو زندگيم كرده بودم. ولي خودت خواستي، اون برق نگات وقت رقص و اون لبخندت وقتي زير زيركي ديدم مي زدي برداشتي جز اين نداشت كه تو هم به خيل عشاق بنده پيوستي. ازت خوشم مي اومد و پولدار بودي، منم تو اون برهه از زندگيم يه كثافت به تمام معنا بودم. جلو آقابزرگت كم خرد نشدم تا قبولم كنه به دومادي، قبولم كرد و تو نگفتي كه از ارث و حقت محروم شدي. اون روزاي اول تو اون بي خبري بي پولي تو، دلم بد گرفته بود. از خودم، از خود نامردم، خود نامردي كه به يه دختر بچه هفده ساله هم رحم نكرده بود. واسه همين نزديكت نمي شدم. خبر كه بهم رسيد واسه خاطر من از همه چيت گذشتي ديوونه شدم؛ هم واسه خاطر خودم هم واسه خاطر خودت. تا دو روز خودمو گم و گور كردم و چپيدم خونه پدري. بابا از اولشم با اين وصلت مخالف بود. مي گفت ترانه يتيمه، عزيزه، واسه همه عزيزه، ولي كو گوش شنواي من؟ تو اون دو روز بابا تا تونست بارم كرد. گفت لياقتتو ندارم، گفت خم به ابروت بياد طلاقتو به زور هم شده ازم مي گيره، گفت ترانه عروسم نيست دخترمه كه اگه اين دختر دلش بگيره دنيامو مي گيره. برگشتم خونه و تو چقدر مثل هميشه مهربون بودي. نتونستم اين همه خوبي تو و كثافت بودن خودمو تحمل كنم و زدم بيرون و مست كردم اين بار بيشتر از هميشه. تو خونه كه پا گذاشتم تو بودي و باز اون همه مهربونيت و منِ اين چند ماه همه نيازامو سركوب كرده. نتونستم ترانه، به خدا نتونستم! نتونستم از تويي بگذرم كه زنم بودي و اون همه جذاب. ديوونت شدم، ديوونه ی اون هق هقت تو بغلم، ديوونه ی اون همه حيات وقتي كه روت نمي شد تو روم نگاه كني. ترانه من كثيف بودم، ولي اون لحظه من تو رو فقط زن خودم مي ديدم، كسي كه مال منه، كسي كه فقط يه حساب پر پول نيست. داشت كم كم خوب مي شد، چند تا پروسه تونست از اون بدبختي نجاتم بود و افتاده بودم رو غلتك. تو خوب بودي، زندگيمون خوب بود، نمي دونم كدوم آدم اشغالي نتونست ببينه اون خوشي كه تازه افتاده بود به جون زندگيم. خبر رسيد بهت كه من واسه خاطر پولت باهات ازدواج كردم. ترانه كور بشم اگه دروغ بگم، ولي تو شده بودي جونم، زنم، خانوم خونم! دلم واست مي رفت، با همه ی بچگيت اون قدر بزرگ بودي كه من فقط كنار تو آروم مي شدم. اولين بار كه دست روت بلند كردم همون روز بود كه فهميدي و دقم دادي و مي گفتي ميري. من چي كار مي كردم ترانه؟ مني كه تو زندگيم عادت نداشتم كسي رو حرفم حرف بزنه، حالا همه چيزم داشت مي گفت ميره. دِ دركم كن من مي خواستمت! من كثافت با همه آشغال بودنم مي خواستمت. موندي، ولي حس مي كردم اون همه شك تو دلتو. موندي، ولي ديگه اون ترانه ی خوشحال هميشه من نبودي. شكستمت، من عوضي توی جونمو شكستم. نخواستم ترانه، به جون خودت كه قد دنيا واسم عزيزه نخواستم كه بشكني. تينا كه اومد كم كم باهاش صميمي شدم، نه كه دختر آويزوني باشه نه، دوست دختر يكي از رفيقام بود و شده بود همدم، شده بود خواهر. ولي شك تو دلت بود. نمي گفتم تا خودت بپرسي. نپرسيدي ترانه، عوضش بريدي و دوختي و تنم كردي. داشتي آب مي شدي، ولي هيچي نمي گفتي. وقتي حامله شدي، وقتي گفتي، وقتي اشك ريختي و التماسم كردي كه نندازيمش داغونم كردي ترانه. چقدر تو چشمت بي رحم بودم كه به بچه خودمم رحم نمي كردم. تينا و سعيد عقد كرده بودن و تو هنوز فكر مي كردي من و تينا عاشق هميم. دِ يه بار پرسيدي سامي اين دختره چي كارته؟ لج كردي تو پرسيدن و لج كردم تو جواب دادن. اون روز كه دعوامون شد و از پله ها پرت شدي بدترين روز زندگيم بود. ترانه من نمي خواستم، به خدا نمي خواستم، به جان عزيزت نمي خواستم! همه چي به هم ريخت. اون آدمايي كه تا ديروز يه زنگت هم نمي زدن، ريختن دورت و زير پات نشستن تا طلاق بگيري و من چقدر منتتو كشيدم تا كوتاه بياي و نيومدي. زوري كه نمي توستم نگهت دارم، ولت كردم تا راحت بشي از دستم. چه مي دونستم از چاله ی من در مياي ميفتي تو چاهي كه آقابزرگت واست كنده. بعد از طلاق از ايران زدم بيرون و به سايه گفتم واسه خاطر اين كه بي خيالم بشي و راحت زندگيتو بكني بهت بگه با تينا رفتم. خبر نداشتم ازت، حتي اون شادمهر عوضي هم دريغ مي كرد ازم يه خبر از تو رو. بابا و مامان تو اين سه سال نگام نكردن. شروع كردم به كار. بهتر از ايران بود، اين ور به اين جور چيزا بيشتر اهميت ميدن. هدفم شده بود در شان تو بالا اومدن، فقط دلم به اين خوش بود كه شادمهر خبري نمي داد از اون آدمي كه مي تونست رقيبم باشه. يه سال پيش تينا اومد سر وقتم با يه شكم بالا اومده. تينا نبود، تينايي كه بو ادوكلنش همه جا رو مي گرفت نبود. تيناي بي خيال گذشته نبود. سعيد بعد از مهاجرتشون از ايران با يه دختر فرانسوي ريخته بود رو هم و تينا رو بي خيال شده بود. تينا بچه رو نمي خواست. بچه دختر بود، مثل ترساي من و تو، ترساي بابا. لنگ اين بود كه بره آمريكا. فكرش عين خوره افتاد تو جونم. اگه تو تا ابد هم بچه نمي آوردي واسم مهم نبود من خودتو مي خواستم، ولي تو جونت بود و ترسا. تينا كه بچه رو نمي خواست، منم مي تونستم با يه كم سند سازي و اون برگه هاي معاينه ترساي خودمون يه شناسنامه واسه بچه ی تينا به اسم خودم و خودت بگيرم. كاراي اقامت تينا رو درست كردم و ازش قول گرفتم به حرمت رفاقتمون ديگه دور و بر زندگيم پيداش نشه. خيالم كه از بچه راحت شد افتادم دنبال اين كه تو رو چطور باز به دست بيارم. منت شادمهر رو كشيدن از منت آقابزرگتو كشيدن بدتره. شادمهر رو انداختم تو جون آقابزرگت و خودم از اين ور پاي تلفن مخ آقابزرگتو به كار گرفتم. قبول نمي كرد، مي گفت ترانه يه بار زخم خورده، دفعه دوم ديگه چيزي از ترانه نمي مونه. قسمش دادم به جون خودت كه وجودت وجودمه، يه بار هم سفر داشتم ايران و يه صبح تا ظهر دليل و برهان آوردم واسه آقابزرگت تا كاري كنه كه تو راهي استانبول بشي. دلش رضا نبود، ولي اين بار برعكس دفعه قبل باورم كرد. مي گفت اين بار تو چشام برقيه كه پنج سال پيش نبوده. شناسنامه ترسا رو كه گذاشتم جلوش تير خلاص بود و اين بار آقابزرگت افتاد تو جونت تا بياي تركيه. شبي كه اومدي چقدر سخت بعد از سه سال دوري ازت جلو خودمو گرفتم تا نيام و بغلت كنم. تا خونه دنبالت بودم و يه شب تا صبح تو ماشين به پنجره تراس اتاق خوابت خيره بودم. بهترين امكاناتو در اختيارت گذاشتم، يكي از بهترين ماشينام و يه خونه مبله كه خودم واسه تك تك وسيله هاش سليقه خرج دادم. همه ی اون مهموني سال نو فقط واسه خاطر تو بود. بعد از سه سال كه تو بغلم رقصيدي، كه عطر تنت قاطي تنم شد باز دلم ريخت. دوباره بد برداشت كردي و دل چركين زدي بيرون. ترانه اسم حسامو كه بردي بدتر از همه ی اين چند وقته خرد شدم. اميرعلي گفته بود به اين پسرعموت مشكوكه، ولي من خر دلم خوش اين بود كه ترانه هميشه مي گفته هيشكي تو دنيا جاي ساميشو واسش نمي گيره. اون شب كه من مست رو تحمل كردي و من بوسيدمت بدتر خرابت شدم. واسه ترسا مادري مي كردي و دل من واسه اين همه مادرونه اي كه سه سال ازت حروم كرده بودم مي رفت. ترانه وقتي حسام كنارت بود و تو باز واسه خاطر مهديس ازش گذشتي خيلي دلم گرفت. شايد من كمتر از حسام مي توستم خوشبختت كنم. مي دونم بعد از حسام ديگه نمي تونم به بودنت تو زندگيم اميدي داشته باشم، ولي تا ابد به اميد اين كه مال من ميشي به پات مي شينم. ترانه من كثيف بودم، ولي تو اوج همون كثافتي كه دور و برمو گرفته بود عاشقت شدم. ترانه هيچ وقت نشد بگم، ولي عاشقتم، دوست دارم، مي پرستمت، مي خوامت و ديوونتم! ترانه باهام بمون، بمون تا دنيا رو واست بهشت كنم. خراب تر از اين نكنم.

بالا بودن حجم اطلاعات وارده به مغزم چشامو سوزند، دلم پر خون شد و چشام پر اشك.

هق هقم بلند و دلم بيتاب.

ترساي من و سامي.

تيناي زن سامي نبوده.

تيناي پاش به تخت سامي نرسيده.

من حامله نميشم و سامي تا ابد ازم بچه نمي خواد.

ترسا مال منه.

اسم من تو شناسنامشه.

مال منه، مال من و سامي.

گرمي دستش رو دستم و اشك غوغا كرده تو اون سياهي شب نگاش.

- جون دلم چرا گريه؟

هق هق بيشترم و غصه جوونه زده تو دلم.

باور كنم يا نه هرم نفس هاتو

***

سرم روي بازوش و شكمم تخت كف دستش.

خوابم يا بيدارم، تو با مني با من

اشك از گوشه ی چشمم چكيده و بيشتر بهش چسبيده.

همراه و همسايه، نزديك تر از پيرهن

نفسش گردنمو نوازش مي داد و دلم چنگ مي شد.

باور كنم يا نه هرم نفس هاتو

دستش از رو شكمم برداشته شده، انگشتاش به پيچ و تاب انگشتام در اومد.

ايثار تن سوز نجيب دستاتو

سرمو به بازوش فشرده باز كشيدم اون عطر رو تو وجودم.

خوابم یا بيدارم، لمس تنت خواب نيست

دلم پيچ مي خوره از اين همه دوري سه ساله.

بگو كه بيدارم، بگو كه رويا نيست

لباي چسبيده به گوشم هوشيارم مي كنه از اين همه رخوت دامنگير.

بگو كه بعد از اين جدايي با ما نيست

- ترانه؟ جان دلم؟خانومم؟

روي اون كاناپه هاي بزرگ بيشتر به درد تخت خورده، تو بغل اون همه عطر من عاشق هق زده تهش رسيدم به آروم گرفتن تو آغوش اون مرد ملايم اين چند وقته.

- سامي كاش مي گفتي، كاش همون سه سال پيش مي گفتي.

- چي مي گفتم وقتي تو توی اوج ناباوري بودي و منو آدم حساب نمي كردي؟ من حتي حالا هم مطمئن نيستم كه مقبول بيفتم واست.

- سامي سه سال تنهايي من كم نيست.

- ترانه نفسم جبران مي كنم، اون قدر كه ديگه ردي هم از اون همه سختي كه كشيدي تو ذهنت نمونه.

- سامي من كم حرف نشنيدم، كم خرد نشدم! سامي همه زدن تو سرم بابت اون دو سال با تو همخونه بودن.

- جون خاتونت ببخشم.

- سامي ما چه كرديم؟

- به خودمون فرصت داديم و با حسمون كنار اومديم. من فهميدم نفسام به نفسات بنده، تو رو نمي دونم، كاش هم حس من باشي.

چرخيده رخ به رخ اون همه جذابيت شده، سرمو بيشتر به اون بالش من عاشق فشرده و گفتم:

- چطور مي خواي جبران كني؟

با اون همه اشك دو دو زده تو نگاش، ولي بابت غرور نريخته گفت:

- من حتي حاضرم واسه جبران حسامو به تويي برگردونم كه يه عمر حق خودم مي دونمت. اگه مهديس نبود مطمئن باش ...

- سامي بحث من حسام نيست.

- پس چيه؟ چيه كه ترانه ی من ديگه رنگ نگاش به زلالي سه سال پيش نيست. من ترانه رو هر جور باشه دوست دارم، ولي اين بغضشو نمي تونم تحمل كنم.

- بغض من بابت اون سه سال ...

- گفتم جبران مي كنم پس حرفي از اين سه سال نمي زنيم خانومم، باشه؟

- سامي من چطور ببخشمت؟

- نبخشم، فقط باش.

- سامي چرا حالا؟ چرا حالايي كه من تازه به آرامش رسيدم؟

- آرامشتو ازت نمي گيرم، قول ميدم! تو فقط باش.

- سامي يعني ترسا ...

- نمي خوايش؟ اگه نخواي نمي ذارم بابت بودنش اذيت بشي، خودم همه مسئوليتشو قبول مي كنم.

- چرا حرف مفت مي زني؟ من ترسا رو حتي با اون همه شكي كه بهت داشتم هم گناهكار نمي دونستم چه برسه حالا! حالايي كه مي دونم عمرا بشه ازش گذشت.

- پس چي؟ تو بگو، من همون كار رو كنم.

- فرصت بده.

- چقدر؟

- تا وقتي با خودم كنار بيام.

- بعد از اين فرصت اميدي هست؟

- سامي بذار حسمو درك كنم.

- الان نمي توني درك كني؟

الان؟ الاني كه من تشنه ی آغوش تو، تو آغوش تو جولون ميدم و دلم واسه ذره ذره عطر وجودت ميره و نفسام با نفسات يكيه و ضربان قلبت با ضربان قلبم تنظيم شده؟ نه آقا من نمي تونم تو مهموني اين آغوش هيچ چيزي جز لذت درك كنم.

نگامو ديده، بغض نگاشو با فرو بردن سرش ميون خرمن موهام فرو بردن پنهون كرده و با اون صداي لرزيده گفت:

- من بي طاقت چه كنم؟

- سامي من خواهش كردم.

- اگه جوابت بعد اين فرصت يه نه بود چي؟

- مگه اين سه سال نتونستيم دووم بياريم، بقيه عمرمون هم روش!

- نه نگو كه دووم آوردن نباشه، بله بگو كه خود زندگي باشه واسمون. تو كه با من باشي دنيا واسمون بهشته، خوشي همه ی تو بودن ما دو تا با همه.

- سامي من حالا هيچي نمي دونم.

- ولي من حالا مي دونم كه چقدر سه سال محتاج عطر نفسات بودم.

- سامي نگو، بيا خودمون باشيم.

- من خودمم. سامي سه سال پيش عار مي دونست به زبون آوردن عشقشو، ولي سامي حالا روزي صد هزار بار هم كه به ترانش بگه مي خوادش واسه خودش كمه.

- منو مي بري خونه؟

- يه امشبو جون من باش.

- سامي ...

انگشت داغش به لبم وصل و نگاه بيتابش تو نگام نشسته و گفت:

- هيش ... يه امشب بذار حس كنم كه هستي، كه من اميد واهي ندادم اين سه سال به خودم.

اشكم مي چكه از اين همه حس تو نگاش و دلم پيچ مي خوره از اين همه ناز خري ازش بعيد.

بگو كه بيدارم، بگو كه رويا نيست

لباش مي چسبه به شقيقم و سرعت اشكاي من ركورد شكني مي كنه.

خوابم يا بيدارم، لمس تنت خواب نيست

***

روز اوله، روي اون نيمكت همدم شده مي شينم و مثلا نگامو مي دوزم به قايقاي تفريحي و اون همه آبي آرامش تو دلم ريخته و واقيعيتش فكرم ميره به اون شب، اون همه آقا بودن سامي و يه شب تا صبح منو تو بغلش نگه داشتن به دور از ذره اي توقع بيجا.

***

روز دومه، روي اون نيمكت راز دل دونسته مي شينم و نگام ميره قاطي اون پسر بچه دنبال سگ پشمالو جلو روم دويده و دلم مي لرزه واسه دوري از اون موج آرامش چند وقته نديدمش.

***

روز سومه، روي اون نيمكت قرمز هيچ كس جز خودم قدرشو ندونسته مي شينم و نگام دل دل مي كنه واسه نگاه به اون دسته پرستوهاي تو افق ناپديد شده و دلم مي گيره از اين همه سرعت.

***

روز چهارمه، روي اون نيمكت رنگ و رو رفته با رگه هاي قرمز مي شينم و نگام ميره سمت اون دختر پسر خنده كنون از قايق پياده شده و دست تو دست و شونه به شونه و پر از عاشقي از جلوم رد شده.

*** 

روز پنجمه، روي نيمكت از حضور اين چند وقتم خسته مي شينم و نگام ميره به پيرمرد روي چند نيمكت دورتر و با روزنامش درگير و پيرزني كه با لبخند كنارش مي شينه و پيرمرد روزنامه رو كنار گذاشته با لبخند و پر از موج عشق دلدادگي مي كنه با نگاش.

*** 

روز ششمه، روي نيمكت منم خسته ازش مي شينم و نگام ميره به اون قايق تفريحي و جووناي در حال جشن گرفتن داخلش و اون دختر سفيدپوش ستاره جمع شده و اون مرد مثل پروانه دورش گشته.

***

روز هفتمه، روي نيمكت نمي شينم و قدمامو كند و بي هدف كنار اسكله برداشته نگامو مي دوزم به اون همه خلوتي و يه عطر خاص مي پيچه تو بينيم و لبخند يه وري رو لبم خط مي كشه و من رو به افق وايساده حس مي كنم حضورشو كنارم و زير چشمي برانداز مي كنم اون مرد جذاب و شيك پوش كنارم دست به جيب وايساده رو.

- خسته نشدي از اين همه با خودت كنار اومدن؟

- تو هم خسته نشدي بس كه هميشه دو قورت و نيمت باقي بوده؟

- هيچيت رو از فرزينا به ارث نبرده باشي اين پرروييت كپي آقابزرگته.

- خوش ندارم كسي پشت سر آقابزرگم حرف بزنه.

- اِ از اين خبرا هم هست؟

- مي دوني كه من جونمه و آقابزرگم و خاتونم، يكي بگه بالا چشمشون ابروئه بايد فاتحه خودشو بخونه.

- ما يه هفته س فاتحه خودمونو خونديم.

- مگه بلدي؟

- بچه پررو!

- با كي بودي؟ حواست هست داري با كي حرف مي زني؟

- بالاتر از اين كه طرفم عشق و جون ریيس يكي از معروف ترين برنداي تركيه س؟

- من اون آدمي كه تو گفتي رو كه نمي شناسم، ولي من جون يه آدمم كه تازه فهميدم چقدر مرد بوده و من خبر نداشتم. تازه مي فهمم چقدر عاشق تر شدم، عاشق مردي مردم. حالا فهميدي داري با كي حرف مي زني؟

دستايي دور شكمم حلقه ميشه و من آروم كوبيده ميشم تخت سينه ی پهني كه تا ابد پناهمه. چونش مي چسبه به شونه سمت چپم و نفساش موهامو به بازي مي گيره.

- هيچ وقت نفهميدم كه چه كار خوبي تو زندگيم كردم كه تو نصيبم شدي.

- هيچ وقت نفهميدم چي شد كه من راضي شدم پا بذارم به اون تولد.

- اگه نمي اومدي كه آقاتون اين همه خوشبخت نبود.

مي خندم و ميگم:

- سامي؟

- جون دل سامي؟

- ولم نمي كني؟

- مگر وقت مرگم.

- خدا نكنه! سامي؟

- جون سامي؟

- اگه يه روز ازم خسته شدي چي؟

- بدون اون روز رگ گردن سامي زده ميشه.

- سامي؟

- بگو عمر سامي.

- اگه يه روز دلت بسُره واسه يكي ديگه چي؟

- سامي قبل سُريدن يادش مياد با ترانه چقدر پا جاش محكمه تو زندگي.

- سامي؟

- بگو نفس سامي.

- اگه يه روز ...

- اگه يه روز چي؟

- اگه يه روز من نخوامت چي؟

سكوتش و نفساي قطع شدش و صداي لرزونش.

- اون روز غلط مي كنه سامي كه جلوتو بگيره. ترانه ی من آزاده تا ابد، من قفسش نميشم.

لبخند مي زنم و نگام ميره سمت اون قايقاي تفريحي و اون همه آبي و يه پسر بچه با سگش آروم راه رفته و پرستوهاي راهي افق و دختر پسر در حال سوار شدن به قايق و پيرمرد پيرزن قدم زنون و با لبخند دوستي از كنارمون گذشتن و جمع جوون تو يه قايق و جيغ و دست و آهنگشون.

اگه عاشقت نبودم پا نمي داد اين ترانه

بي خيال بد بياري زنده باد اين عاشقانه

***

ريز مي خندم و نگامو بند ژله درست كردن و گوشمو بند پيغامي كه رو پيغامگير رفته مي كنم.

ـ حالا هي واسه من طاقچه بالا بذار. ترانه خانوم، عمر من، خانومم؟ دِ بگم ضعيفه خوشترته؟ يه جوابي بده، من كه آمارتو دارم كه صبح تا حالا چپيدي تو خونت و واسه اون جماعت الاف رو سرمون خراب شو داري تدارك مي بيني. بابا همه مي دونن خانوم من كدبانوئه، ديگه به رخ كشيدن كه نداره. خانومم جواب نميدي؟ حواسم هست كه دو روزه هم صداتو دريغ كردي، هم نگاتو. خودمونيم، تو هم جني شدي تو اين چند سال. تا پريروز كه دم اسكله مشكلي نبود، چي شده حالا رفتي تو خفا؟ بعدا به حسابت مي رسم، الان مهمون دارم. مي بوسمت عزيزم.

ميگي عزيزم و نمي دوني كه چطور نيش من تمام بعدي از هم باز ميشه و من چقدر دلخوش اينم كه قراره فردا شب شادي و شادمهر و مهسا بيان تركيه. سايه كه دل از تخت خوابم مي كنه، با اون موهاي درهم و برهم من نمي دونم امير به چيش دلخوش جلوم نشسته ميگه:

ـ چي مي گفت ساميار که دو ساعت آه و ناله راه انداخته بود تو خونه؟

ـ مگه من مي پرسم تو و امير به هم چي ميگين؟

ـ اهكي، نه بابا، مثل اين كه خبريه.

ـ فعلا كه مي خوام يه كم ازش دوري كنم، حس مي كنم زيادي پرروش كردم.

ـ بيچاره داداشم.

ـ تو و امير به كجا رسيدين؟

ـ فعلا كه تو دوران خوب همديگه رو خر كردنيم تا ببينيم چي پيش مياد.

ـ سايه واست خوشحالم، امير لياقت دوست داشتنو داره.

ـ داداش بدبخت من چي؟

ـ مسائلو با هم قاطي نكن.

ـ چرا؟ چرا با خودت رو راست نيستي؟ تو نيشت با شنيدن صداش ميره؛ پس چرا اين دوريو بيشتر مي كني؟

ـ شايد چون زيادي از هم دور بوديم، عادت به اين همه نزديكي ندارم.

ـ باور كنم بحث سر پسرعموت نيست؟ نگاش خيلي عاشقانه بود. قبول دارم كه سامي يه عمر احساس هم به پات بريزه، باز هم جبران اين سه سال نميشه؛ ولي كاش يه كم بيشتر بهش اعتماد كني. شايد مثل پسرعموت نشون نده خاطرخواته؛ ولي مني كه اين سه سال پا به پاش اومدم حاليمه كه اسمت كه مياد، داداشم دل و دينش باخته ميشه. اگه مي خواستم از ترسا دور باشي، واسه خاطر اين بود كه ساميو فقط واسه خاطر خودش قبول كني، نه يه بچه.

ـ سايه من بايد بيشتر فكر كنم. سامي هنوزم براي من بهترينه، شايد تو نظر بقيه اين جور نباشه؛ ولي من نمي تونم كسي كه واسه خاطرش تو رو همه وايسادم رو كنار بذارم؛ ولي به اين سرعت هم نمي تونم قبولش كنم.

ـ پس مي خواي سر بدوئونيش.

ـ هي، همچين.

ـ بيچاره داداشم.

ريز خند من و چشم غره خواهرشوهرونه اون.

***

ظرف سالدو تو يخچال جا داده، تلفن زنگ خورده، تا من به خود بجنبم رفت رو پيغامگير.

ـ ترانه، ترسا حالش بده، خيلي بده. ترانه من نمي دونم چي كار كنم. جون ترسا خودتو برسون، رانندمو فرستادم دم خونت. ترانه زود بيا، خواهش مي كنم.

صداي پر استرس و لرزيدش بند دل مي لرزوند و من اولين كت بهاره به دستم رسيده رو با هل و ولا تن كرده، از خونه زده بيرون، سوار ماشين راننده که درشو برام باز نگه داشته شدم و هرچي آيه و دعا تو ذهنم رژه رفت و خونده نخونده جلوي ورودي عمارت پياده شده، دوئيدم طرف دري كه انتظار مي رفت خدمتكار مثل هميشه به روم باز كنه و باز نشد و من خودم دست به كار شدم. تاريكي محيط و تنها منبع روشنايي اون شمعاي دنبال هم رديف شده به موازات هم و گلبرگاي رز كنارشون ريخته و من مات اين صحنه مونده و به خود اومده بابت مريضي ترساي اسم من تو شناسنامش و از جاده درست شده توسط شمعا عبور كرده و راه پله هاي تا حالا ازش بالا نرفته رو بالا رفته و به طبقه دوم پر از شمع ريز و درشت رسيده و موزيك لايت تو سكوت موجود خودي نشون داده و من مه و مات اين همه زيبايي نور شمع و گلبرگاي رز سرخ همه جا پر پر شده و يادم باز به ترساي مريض افتاده و قبل از به راه افتادن گرمي حضور آشنايي پشت سرم و صداي من عاشق تو گوشم پيچيده.

ـ خوشت اومد؟

رو پاشنه پا طرف اون همه خوشتيپي و دكمه تا روي سينه باز چرخيده گفتم:

ـ ترسا كو؟ چيزيش شده؟

ـ جور ترسا رو امشب عمه سايه و عمو اميرش مي كشن.

ـ مگه ترسا مريض نيست؟

ـ تو كه اين قدر زودباور نبودي خانومم.

خنده پر از شيطنتش و من تازه دوزاريم بابت اين دروغ شاخدار زمين افتاده و لبخند ناخودآگاه تو صورتم قد علم كرده و نگام باز رو تك تك اون همه زيبايي لغزيده، زير لب گفتم:

ـ ديوونه.

قدماي آرومش طرفم و كمك كردنش تو در آوردن اون كت بهاره و تاپ دكلته سرخابيم و اون شلوار جين دم پا گشاد سرمه اي و لبخند اون به صورتم.

ـ اون وقت اين كارا يعني چي؟

خم شده، نفس داغ هديه صورتم كرده، نگاشو تو نگام لغزونده گفت:

ـ يعني كه خانومم، ما دلمون تنگت بود، مجبور شدم دروغ به هم ببافم تا چشمم به جمال خانومم روشن بشه.

لبخند نرم نرمك رو لبم خونه كرده، سرمو از اون همه نزديكي دل به آب انداخته كنار كشيدم و گفتم:

ـ اون وقت اين دم و تشكيلات يعني چي؟

دست چپش رو كمرم لغزيد و انگشتاي دست راستش به بازي گرفت انگشتاي دست چپمو و من خندون بابت اين همه نگاه پر التهاب دست راست رو شونه پهن مرد تو آغوشش گير افتاده گذاشته گفتم:

ـ به نظرت زيادي هاليووديش نكردي؟

ـ يادمه تو از فيلماي رمانتيك هاليوودي خيلي خوشت مي اومد.

ـ ديگه از چيا خوشم مي اومد؟

ـ از خيلي چيزا؛ ولي مهم ترينشون من بودم.

ـ خودشيفتگيتو هيچ وقت نمي توني بي خيال بشي، مگه نه؟

ـ نچ؛ چون مطمئنم كه تو عاشق همين غرورم بودي.

ـ سامي عجيب شدي.

ـ راحت كن خودتو، بگو جنتلمن.

ـ اوه، من آخرش از دست اين همه اعتماد به نفست ديوونه ميشم.

ـ پس بهتره باهاش كنار بياي.

كمرم ميون انگشتاش چنگ شد و نگاش تا روي لبام سر خورد و چشماش بسته شد و سرش تو گودي گردنم فرو رفت و نفساي كشدارش موهامو به بازي گرفت.

ـ سامي؟

كمرم بيشتر چنگ شده، بعد از يه وقفه چند دقيقه اي از آغوشش بيرونم كشيد و صندلي اون ميز كوچيك؛ ولي خوشگلو بيرون كشيده كمك كرد روش بشينم و لباي داغشو چسبونده به دستم، چشماش بسته شد و بعد از يه مكث چند ثانيه زمان بر، رو به روم اون طرف ميز جاگير شده، دستمو از روي ميز شكار كرده گفت:

ـ دلم تنگت بود.

چشماي تبداترش تاييد حرف مي كردن و سر من از اين همه حرارت ساطع شده طرفم به زير افتاده گفتم:

ـ اين يه شام دو نفره س؟

جاي جواب تك خند زد و دل من بيتاب اون تك خند شد.

ـ چي بكشم برات؟

ـ فرقي نداره، هر چي خودت مي خوري.

لبخند نقاشي شده رو صورتش و من دلم قيلي ويلي رفته از اين همه خيرگي و تبداري نگاه. غذا رو نصفه خورده گفتم:

ـ من سير شدم.

نگام به بشقاب دست نخورده اون بود و لبخند مثل نگاش تبدار.

ـ منم سيرم.

دستمو از حصار دست من عاشقش بيرون كشيده، بلند شدم و نگامو دور گردوندم و عطر حضورش باز نزديكم شد. تو صدم ثانيه روي يه پاش زانو زده، دست به جيب برده، جعبه مخمل سرخ رنگو جلو روم باز كرده و رينگ ساده ی من هميشه عاشق مدلش جلو روم به تصوير كشيده شده، با اون ولوم من عاشق و ته مايه لرزش گفت:

ـ با من ازدواج مي كني؟

نگام بند نگاه لرزونش بود و پاهام نيرو تحليل داده به زانو در اومدن، رو به روي اون همه تواضع من هيچ وقت از مردم سراغ نداشته. پيشونيم چسبيده به پيشونيش، چشمامو بستم و حس كردم كه رينگ تو دومين انگشت دست چپم نشست و دستم ميون اون همه گرما فشرده شد.

ـ خوشبختت مي كنم.

دستم دور گردنش حلقه و دست اون كمرمو چنگ زده و من تو اون حجم عطر و گرما فرو رفته. سر بالا كرده، نگامو دادم به نگاش و لبامون تو يه لحظه به هم چسبيد و عطش تو وجودم بيداد كرد و نفساي اون آروم شد از راحتي خيال.

***

از بغلش خودمو کنار کشیده گفتم:

ـ نکن سامی، بذار آماده بشم، دیرمون شد.

ـ چه مکافاتی داریم از دست اینا! بابا زنمی، می خوام دلتنگیام رفع شه بابا.

ـ بذار این مهر عقدت خشک بشه؛ بعد ناله نفرین کن.

خودشو رو کاناپه ول داده، به من آخرین بررسی از کلکسیون دسرام رو به عمل آورده خیره شده گفت:

ـ کدبانویی خانومم، اصلا از سرشون هم زیاده، چرا خودتو خسته کردی؟

خنده کرده، با نگاه به اون همه جذابیت با کانالای تلویزیون درگیر شده، بیشتر ذوق کرده، دلم خوش شد به عقد صبحمون تو سفارت و اون همه برنامه مرفحی که امیرعلی و سامی واسه جمع چهار تاییمون چیده بودن.

ـ مهسا بفهمه زنت شدم می کشه منو.

ـ با همه احترامی که واسش قائلم، می تونم بگم غلط می کنه. از این به بعد به خانومم کسی چپ نگاه کنه با من طرفه.

ـ بشین این جا، شادمهر هم بذاره با زنش طرف شی.

خنده ی اون و من چپیده تو اتاقم تا آماده بشم واسه پذیرایی از اون مهمونای عزیزتر از جون. سنگینی نگاه اون آدم به چارچوب تکیه زده و دست تو سینه جمع کرده رو حس کرده گفتم:

ـ سیر نشدی؟

ـ نچ، سه سال کم نیست .

خندیده، کلاه پفکی لبه دار مخمل قرمزو رو موهای بازم کج گذاشته گفتم:

ـ من آمادم.

دستاش دور شونم حلقه شده، شقیقم از آتیش لباش گرم شده گفتم:

ـ دوست دارم.

از ابراز احساسم سر شوق اومده، منو بیشتر به خودش فشرده، کنار گوشم با اون ولوم من عاشق کنش گفتم:

ـ نه به اندازه ی من.

***

جوراب عروسک دار ترسا رو تو مچ پاش درست کرده، به سامی ترسا به بغل گفتم:

ـ چرا نمیان این سه تا؟

خنده مشکوک سامیو حس کرده، سرم بالا اومده به اون چشمای گاهی بدجنس شده خیره گفتم:

ـ چیزی هست که من نمی دونم؟

لباش به گوشم چسبیده گفت:

ـ بعضی چیزا هست که فقط من می دونم.

صدای هین سایه و امیرعلی مات مونده به یه نقطه، منو به رد نگاش متوجه کرده، دهنم باز این همه شوک وارده شد.

ـ سامی!

سامیار ـ خب به نظرم سوپرایز جالبی بود براتون، مگه نه؟

امیرعلی ـ تو می دونستی.

سامیار ـ خودم کاراشونو راست و ریس کردم.

سایه ـ وای بدبخت شدیم، از این بعد حکومت نظامیه.

سامیار ـ بهتره با آزادیات خداحافظی کنی دختر خوب.

نگامو پر از حس خوب تشکر به نیمرخ اون مرد ترسا به بغل انداخته، به خودم که اومدم میون حجم خوب مادرانه های خاتونم اسیر بودم. از بغل پر عشق خاتون بیرون زده، مامان شهره پر از مهر منو به بغل کشیده، داد سایه در اومد و بابا مهدی سایه و منو با هم تو بغل جا داده، حس پدر بودن داد و من تهش رسیدم به بغل اون مردی که به این جا رسیدنمو مدیون تصمیمای زورگویانش بودم. مهسا تو بغلم هق زد و شادمهر اونو از بغلم بیرون کشید و تو بغل مردونه من دلم برای ورژن برادرانش تنگ جا داده، رو سر همسرشو بوسیده گفت:

ـ چطوری خانوم خوشگله؟

سامی با ترسای تو بغلش کمی دور از جمع خودی نشون داده، ترسا رو تو بغل امیرعلی بی کار و خودشو واسه مادرزن لوس کرده، انداخته خم شده دست خاتونمو بوسیده گفت:

ـ خوش اومدین.

نگاه همه مات اون عروسک تو بغل امیرعلی وول خورده بود و نگاه مهسا مات اون همه آرامش خاتون با یه ابروی بالا رفته قد و بالای شوهر منو دیده زده، مهسا چشم غرشو به سامیار دستشو طرفش دراز کرده رفته، فقط سر انگشتای اونو لمس کرده، با چشاش واسه من خط و نشون کشیده گفت:

ـ به به، جناب سحابی، چه عجب چشممون به جمالتون روشن شد.

سامیار ـ نفرمایین، این چشم ماست که منوره مهسا خانوم.

شادمهر دست رو شونه ی سامیار زده گفت:

ـ اون که صد درصد. بهتره بریم خونه.

میون آقابزرگ و خاتون راه رفته، نگام به سامی بود که ترسا رو پدرونه و مهربون تو بغل گرفته، خودشو واسه مامان شهره دلش تنگ این پسر یکی یه دونش لوس می کرد بود. خاتون سر کرده تو گوشم گفت:

ـ یه بار به فاروق امیدوار شدم.

ـ چی؟

خاتون ـ پسره انگار همچین به دلم می شینه.

ـ خاتون ...

خاتون ـ ماشاا... چقدر ترسا خوشگله.

ـ ماهه بچم.

خاتون ـ بچت؟

ـ چیزه ... خب ... دیگه دیگه.

خاتون ـ به گوشم برسه زودی وا دادی، تیکه بزرگت گوشته.

ـ دقش دادم.

خاتون ـ مونده تا دق کنه، دختر از خونواده فرزین می خواد، اونم نفس من و آقابزرگشو. حالا حالاها بدوئه.

ـ اِوا خاتونم!

خاتون ـ بخوای ناز نکنی، دستتو می گیرم، برت می گردونم ایران.

کجایی خاتونم که ما صبح بله هم دادیم و امیرعلی و سایه هم شاهدی کردن واسه این بله. تو مساله جاگیر شدن تو ماشینا که از همون اول شادمهر و شادی و مهسا تو ماشین راننده سامی نشستن و سایه به کنار خونواده شتافته شاخ و شونه امیرعلیو راه انداخت و به دستور آقابزرگم ما سه تا فرزین تو ماشین امیرعلی نشستیم و سامی هم اخماش تو هم کشیده شد.

***

توی لابی امیرعلی و شادمهر و سامی حکم باربرو داشته، چمدونا رو به واحدای مربوطه فرستاده، کنار ما جمع شدن و سامی هم با چشاش واسم خط و نشون کشی راه انداخته، دوزاریمو واسه عدم کنارش بودن انداخت زمین.

مامان شهره ـ خاتون بیاین واحد سایه دور هم می شینیم، هنوز که واسه خواب زوده.

سایه ـ قرار نیست بریم واحد من، ترانه تدارک دیده.

شادمهر ـ پس چرا این جاییم؟ بریم، من گشنمه.

نفسم راحت این شد که من واسه یه گردان تدارک دیده بودم و به مسخره بازیای سایه بی توجهی خرج کرده بودم. سامی واسم لبخند اومد و شادمهر بهش اخم کرده یه سقلمه نثار پهلوی اون کرد و دل من تو هم پیچید و سایه متحمل در آغوش گیری ترسا، ترسا رو تو بغل من انداخته، کنار گوشم گفت:

ـ مردم بچه می خوان، خودشون هم نگهش دارن، والا.

ـ بچه پررو، پادرمیونی جلو بابا مهدی و مامان شهره هم واسه امیرعلی می خوای شما دیگه، نه؟

سایه ـ اصلا خودم ترسا رو نگه می دارم، تو خیالت از بابت بچت راحت.

ـ نفس مامانه.

سایه ـ زن و شوهر بد، بچه رو دارین لوس بار میارینا.

ـ مشکلی داری شما؟

سایه ـ نه، اصلا من غلط بکنم، بچه ی خودتونه.

ـ عشق من و باباشه.

سایه ـ تا جایی که ما می دونیم عشق سامیار خان شمایی.

نفسای گرم سامیار فرصت طلبی کرده بابت عدم حضور همه تو لابی، کنار گوش من و سایه گفت:

ـ شک داشتی آبجی؟

سایه ـ زن ذلیل شدی داداش.

سامیار ـ نفسمه خانومم، ذلیلش نباشم؟

سایه ـ یه کم به این رفیقت یاد بده.

سامیار ـ حالا کی گذاشت تو زن این امیرعلی قزمیت بشی؟

سایه ـ داداشم.

سامیار ـ اون عوضی خواهر منو می خواد، بد باید دنبالش بدوئه.

سایه ـ به این میگن داداش.

سامیار ـ دعا تو جون ترانه بکن که داره با چشاش واسم ناز میاد که اذیتت نکنم.

سایه ـ خب شما هم با خودش حساب کن داداش، من برم داخل زشته، شما هم زیاد طولش ندین.

این حرف از دهن سایه بیرون زده، صدای مهسا تو خونم بالا رفت.

مهسا ـ ترانه کجایی؟ بیا ببینمت، دلم واست یه ریزه شده.

فس سامی خوابیده، نیش سایه تمام بعدی چاکیده، ترسا رو به خنده انداخت و منم با چشام عشوه اومده، لحظه آخر چسبیدن لبای سامیو به شقیقم حس کردم و دلم غش رفت.

***

دلتنگ این همه خوبی بوده، با اون لیوان سرامیکی گنده نسکافه کنارش تو اون خونه آراس واسه تنهایی و رفع دلتنگی انتخابش کرده نشسته گفتم:

ـ دلم واسه حرف زدن باهات پر می زد.

ـ هلاکت بودم؛ ولی انگار یه خبرایی این جا بوده.

ـ یعنی می خوای بگی شادمهر قبل اومدنت نگفته این سه سال سامی چه کرده؟

ـ بگم خوشم نیومده دروغ گفتم؛ ولی ترانه حالا چرا یه بچه سر راهیو می خواین بزرگ کنین؟ بعدش اگه بچه خودتون به دنیا بیاد واستون سخت میشه.

ندونستن مهسا و خیلی از آدمای زندگیم و من و سامی حالا حالاها حرف از این و اون شنفته.

ـ من و سامی ترسا رو می پرستیم.

ـ بگم دلم روشن این بود که ته تهش مال همین مسخرم می کنی؟

ـ دلت روشن بود و واسه سامی شاخ شونه می اومدی یه ریز امشب؟

ـ حقشه. تو این یه سال آخر که پیشم بودی، که دیدم به چشم خودم که دوریش الکی خندت می انداخت و واقعی گریت، که دیدم هنوز که هنوزه دلت باهاشه، کمشه این دو قورت و نیمای باقی مونده ماها.

ـ مهسا خیلی دوسش دارم.

ـ پس قراره پا همه چیش وایسی.

ـ مگه تو پا شادمهر واینسادی؟

ـ ترانه هیچ وقت شد پشیمون بشی؟

ـ این سوالتو بذارم پای چی؟

ـ ترانه من اشتباه کردم؟

ـ چی میگی واسه خودت؟

ـ هیچ وقت شد ته دلت حس کنی واسه شوهرت کمی؟

ـ مهسا به زبون آدمیزاد حرف بزن.

ـ این بار می خوام به زبون خودم حرف بزنم. من آدم، من قسم خورده به عشق شادمهر، حس می کنم اشتباه کردم.

ـ دیوونه شدی؟ شادمهر که امشب تا تونست ناز کشید از تو، بعیده ازش بد قلقی کردن.

ـ تومون خودمونو کشته، بیرونمون مردمو.

ـ مهسا چه کرده این از برادر بیشتر حق برادری به جا آورده؟

ـ برادریش دیوونه می کنه مردمو و کاش من خراب برادر بودناش نمی شدم.

ـ مهسا!

ـ شک که بخوای بکنی، فرقی نداره با یه شماره چند وقته رو گوشی شوهرت افتاده باشه یا با دیر اومدنای شبای شوهرت تو خونه و سیریش و لب به غذای با عشق واسش پخته شده نزنه.

ـ شک؟ به کی؟ تو مرام شادمهر نارو زدن نیست.

ـ نارو نزده، غلط می کنه اونی که بگه شادمهرم نارو می زنه. آقاست، آب تو دلم تکون نمی خوره از اون همه هوامو داشتن؛ ولی من که می دونستم با عشق شوهرم نشد، من که می دونم دل نداده بهم، وظیفه می دونه واسه خودش خوبی بهمو. ترانه کاش این همه کم نبودم.

ـ کی گفته تو کمی؟

ـ ترانه کاش دختره این همه خوب نبود، ترانه کاش این همه خانوم نبود، کاش این همه از من سر نبود.

ـ کدوم دختره؟

ـ وقتی شوهرت مشکوک می زنه، اولش به رو خودت نمیاری، سرتو عینهو کبک می کنی زیر برف و خیالتو تخت این می کنی که نه بابا، شوهر من اهل این کارا نیست، بعد می بینی نه انگاری داره بدتر میشه، بعد می افتی دنبال این که ببینی این شکت تا کجا می کشونت، اون وقت عین این فیلما تو یه تاکسی می چپی و یه صبح تا شب می افتی دنبال شوهرت و تهش می رسی به یه خونه نقلی با صفا که بالا شهر نیست و تو یه عمر با همه رفاهت آرزوی معماریشو داشتی، شوهرت با اون همه کیسه خرید تو دستش زنگ بلبلی درو می زنه و بعد چند لحظه یکی عین فرشته ها، با یه چادر گل گلی سفید که تا وسط موهای خرماییش کشیده میاد دم در و کیسه های خریدو از دست شوهرت می گیره و شوهرت هم پشت بندش با یه خنده ای که واسه خونه تو کم رو لبش میاد، پشت سر دختره میره تو خونه و تو می شکنی؛ ولی دلت راضیه، راضی اینه که دختره کم ازت نداره، دلت نمی سوزه از این که شوهرت بی سلیقگی کرده. من از اولش هم می دونستم که ته زندگی من و شادمهر میشه این. این که من کنار عزیزتر از خواهر واسه شوهرم بشینم و بگم راز دل این یه ماه رو دلم مونده رو بگم و دلم سبک شه.

دلم می رفت به همنشینی نگام بابت اون دونه دونه قطره اشکای چکیده رو گونه اون عزیزتر از خواهر.

ـ از کجا مطمئنی؟

ـ اطمینان نمیخواد ترانه. بالاتر از این که شوهرم بعضی شبا واسه خیانت نکردن به عشقش رو کاناپه جلو تلویزیون خوابش می بره و همون نفسای شب تا صبحش تو خواب که فقط سهم من از دوست داشتنشه رو حرومم می کنه؟

ـ نگو مهسا، شادمهر بعیده ازش.

ـ نیست ترانه، من می دونستم که شادمهرم عاشقم نیست، دلم خوش بود به این که اون قدر عشق می ریزم تو زندگیمون که واسه جفتمون بس باشه؛ ولی زندگی من ساعت یک شب برمی گرده خونه و گشنش نیست و شام منو نمی خوره و جلو تلویزیون رو کاناپه خوابش می بره و صبح ساعت هشت بدون صبحونه ای که من یه ساعت وقت صرفش کردم از خونه می زنه بیرون.

دل من می گیره، دل اونو نمی دونم.

ـ مهسا یه چی بگم؟

ـ تو گفتی من گوش ندادم، من جای عاشقش کردن خیال کردم عاشقش باشم بسه.

ـ مهسا بازم میگم تو از سر اون شادمهری که من قدر داداش نداشتم دوسش دارم زیادی زیادی.

ـ چه ثمر؟ چه ثمر که شوهرم عشقشو تو خونه نقلی با صفای وسط شهر، کنار یه دختر موخرمایی چادر گل گلی سفید پیدا می کنه و هر وقت از پیشش میاد خوشه و چشاش از خوشی برق می زنه؟

دل من می گیره، اونو نمی دونم.

ـ مهسا مثل من زود قضاوت نکن. فرصت بده.

ـ همه رو سامیار ندون، سامیار اگه الان واست خوبه، یه برحه از زندگیتونو به فنا داده.

ـ اگه اون یه برحه رو به فنا داده، دلیل نمیشه که تو کل زندگیتو به فنا بدی.

ـ فنا اینه که من باشم و شادمهر تو حسرت با اون بودن باشه؟ نه ترانه، تو مرام من نیست که واسه خاطر خودم سد راه عشقم بشم.

ـ می فهمی چی میگی؟ من مهسایی که کم بیاره نمی شناسم.

ـ بحث کم آوردن نیست، بحث سربار نبودنه.

دل من می گیره، اونو نمی دونم.

***

همه دور سفره ی صبحونه نشسته و تعریف از خونه دار بودن من کرده، لبخند خاتون راه انداختن و دل من گرفت از نبودن بچم و شوهرم تو خونم. نگاه شادمهر به مهسایی بود که جای جاخالی کنارش کنار من جاگیر شده بود و از صبح جز یه سلام صبح به خیر حرفی رد و بدل نکرده بود باهاش.

شادی ـ برنامه امروز چیه؟

امیرعلی - میریم یه گشتی تو شهر می زنیم، واسه ناهار میریم خونه سامیار.

شادی ـ ولخرج شده داش سامیارمون.

خنده زیر زیرکیش به من سر پایین انداخته و سنگینی اون همه نگاهو به خودم کش.

شادمهر ـ بچه چرا تو عادت داری بیشتر از کوپنت حرف بزنی؟

خاتون ـ اِ شادمهر، مادر نگو این جور به بچم، گناه داره.

مامان شهره ـ یکی به این پسره بگه، هی می زنه تو ذوق بچه.

شادی ـ من فدای شماها بشم.

مهسا لبخندشو خواهرونه پاشید تو صورت اون همه شیطنت دخترونه و من دلم گرفت، اونو نمی دونم.

شادمهر ـ ترانه خانوم، خوب دیشب خانوم ما رو قر زدیا، حسابمون باشه واسه بعدا.

پوزخند زیر پوستی مهسا و سایه جای من کل کل کرده با شادمهر و مهسا با لقمه دستش چند دقیقه به مناظره نشسته.

امیرعلی ـ مهسا خانوم چرا ساکتی؟

نگاه آقابزرگ رفت سمت اون جیرجیرکش و نگاه خاتون نگرون شد از سکوت شب پرکش.

مهسا ـ خوبم، یه کوچولو کسلم. دیشب تا صح با ترانه حرف می زدیم، خوابی نداشتم. اینه که یه کوچولو حال ندارم.

باز نگاه شادمهر و مهسای بی توجه به این نگاه. امیرعلی یه چی حالیش شده، نگاه نگرون شدشو به من دوخته، با اشاره یه چی تو مایه های چی شده پرسید و من اشاره زدم هیچی.

***

به اون كه كنار اميرعلي و شادمهر كنار بار وايساده منو زيرچشمي نگاه مي كنه يه نيمچه لبخند غمزه در اختلاطش زده، نيش آقا رو باز مي كنم و سقلمه شادمهر تو پهلوي آقامون نشسته، حساب كار دست جفتمون مياد.

بابا مهدي ـ ترانه، بابا اين جا بهت خوش مي گذره؟ خوش نمي گذره، اون هفته با خودمون برت مي گردونيم ايران.

نگام به سامي افتاده، اخماي هفت و هشت صورتشو يه نگاه كرده، مي فهمم حرف بابا جانش به مذاق آقا هيچ مدله خوش نيومده.

ـ حالا ببينم چي ميشه.

چشم غره ی التماس قاطي دار سامي رو زير چشمي ديده، لبخند بدجنسم تو چشم سايه رفته، نيشش رو از اين همه بد ذاتي باز مي كنه. خاتون هنوز هم رو نداده به سامي، عوضش با ترسا خوش، اين بار ميگه:

خاتون ـ آره مادر، يه مدت هم بيا خونه. همه دلشون تنگه برات.

مهسا ـ ايشاا... برمی گرده؛ ولي سري بعدي كه ما خواستيم برگرديم.

نگاه شادمهرو مي بينم به اون لبخند شايد واسش غنيمت شده. شادمهر اهل خيانت نيست. شادمهر مرد پا حرفش موندنه. شادمهر آدم چزون نيست. شادمهر مهسا چزون نيست. شادمهر تومني دوزار تو مرام با همه فرقشه. شادمهر تو چه مي كني؟

شادمهر ـ حالا دقيقا داداش قراره ناهار چي بخوريم؟

ساميار يه چي در گوش شادمهر گفته، شادمهرو به خنده مي اندازه و اميرعلي رو يه لبخند با ژست يه قلپ شام پاينشو بالا رفتن. جمع كه حالت دو به دويي مي گيره، مهسا رو يه گوشه گير آورده، رد نگاشو گرفته، مي رسم به استخر بزرگ تو باغ و ميگم:

ـ مهسا اين جوري نباش ديگه.

لبخند زده، سرش به شونم تكيه داده، زيرچشمي آقاشونو برانداز كرده گفت:

ـ دلم تنگشه.

ـ مهسا شادمهر بد نيست.

ـ آقاست.

ـ شادمهر خيلي از كاراشو گذاشته كنار.

ـ مرده كه پا قولش وايساده.

ـ ولي ...

ـ ولي افسار احساسش دست خودش نيست.

ـ مي خواي چي كار كني؟

ـ برگشتم ايران، مي افتم دنبال كاراي طلاق.

ـ ديوونه شدي؟

ـ نه، تازه دارم عاقل ميشم، من و شادمهر دو تا خط موازي بوديم.

ـ موازي ها هم بعضي وقتا مي شكنن.

ـ نه من اهل شكستنم، نه شادمهر. بيا منطقي باشيم، شايد تو و ساميار هم اگه اين جداييو نداشتين، اين همه قدر همو نمي دونستين. من و شادمهر جدايي مي خوايم؛ چون زندگيمونو بسازيم. هر كدوم جدا. جدايي تو و ساميار مقدمه بود؛ ولي جدايي من و شادمهر مطمئنا ميشه والسلام. 

ـ تو فقط ديدي، هيچ وقت پرسيدي ازش؟ توضيح خواستي؟

ـ بحث من اون دختر خوشگله نيست، بحث من عدم عشق تو زندگيمونه، بحث من شادمهريه كه نازك تر از گل بهم نميگه و كاش مي گفت و عوضش بعد چند ساعت نازمو مي كشيد. من عقده كردم، من الان عقده زندگي فرهاد و نسترنيو دارم كه جلو چشام اين همه عاشقن.

ـ داري اشتباه مي كني، شادمهر مغروره، اهل نازكشي نيست قبول دارم؛ ولي بعضي وقتا يه كارايي مي كنه كه وقتي بهش فكر مي كني مي بيني از صد تا نازخري ارزشش بيشتر بوده برات.

ـ خوبه كه بعضي وقتا به آدم اميد ميدي؛ ولي من همه فكرامو كردم؛ فقط يه مشكل كوچولو هست.

ـ چه مشكلي؟

ـ شايد بهت گفتم.

تو محتاج يك لحظه آرامشي، ديگه خستگي هاتو حاشا نكن

***

دستام از شدت استرس به عرق كردن افتاده، خودمو تو ماشين كشيده، بي نگاه به اون و نگاه سوق داده به دور و بر اون كوچه خلوت گفتم:

ـ حالا اگه يكي ما رو نديد؟

چسبيدنم تخت سينش و فرو رفتن سرش تو فضاي خالي بين گردن و صورتم و نفساي گرم من عاشقش يه لبخند نشوند رو لبم.

ـ دلم تنگت بود.

ـ ما كه همين امروز خونت بوديم.

ـ ديدنت از راه دور قبول نيست واسه من. تو رو خدا مي بيني؟ واسه اين كه دو دقيقه با زنمون تنها باشيم بايد چه جيمز باند بازي دربیاريم؟

خندم تو فضاي ماشين انعكاس پيدا كرده، سرم به سرش تكيه كرده گفتم:

ـ چه تو شكاري امروز؟

ـ نباشم؟ بابا دو روزه دل سير نگات نكردم. تا كي اين برنامه رو داريم؟

ـ نمي دونم؛ ولي اگه حساسشون كنيم بدتره. فقط امير و سايه مي دونن ما چي كار كرديم.

ـ خلاف شرع كه نكرديم. رفتم عقدت كردم، بده؟

ـ در نظر اونا صد درصد.

ـ فكر كنم بيشتر تو نظر مهسا بد باشه. نمي بيني چطور مي خواد تيكه تيكم كنه.

ـ نكنه از ترس اون بود كه امروز ليوان شكستي؟

غش غش خندش و انعكاسش تو فضاي بسته ماشين.

ـ نه خانومم، از خوشگلي خانومم كه يادش ميره شوهرش با يه غمزش دلش ميره ليوان شكستم. پدر سوخته تو چرا اين همه خوشگل شده بودي امروز؟

ـ يعني قبلا خوشگل نبودم؟

ـ تو هميشه ماه مني.

سرمو به سينش فشرده، با انگشتم خطوط فرضي رو سينش كشيده، صداي آرومش با اون ولوم من عاشقو شنيدم.

ـ تضميني نميدم كه اگه به كارت ادامه بدي، جلو خودمو بگيرم و نبرمت خونم. دِ لامصب، سه ساله عطش تنتو دارم، خراب ترم نكن.

ـ سامي بي حيا نشو ديگه.

دستش ميون موهام فرو رفته، سرمو بالا گرفته، لبامو مزه كرده، صورتشو تو فاصله يه سانتي صورتم نگه داشته، نگاه شب رنگشو از نگام نكنده گفت:

ـ من سه سال خواجگي خرج دادم كه واسه خانومم بي حيايي خرج كنم.

لبام كش مياد و دلم غش ميره و قرص ميشه و چشام برق مي زنه و سامي باز لبامو مزه مي كنه و منم همراهيش مي كنم و دستم باز روي سينش خط فرضي مي كشه و قلبش زير دستم نبض مي گیره و پهلوهام تو دستاش فشرده ميشه و درد مي گیره و من اين دردو با جون و دل پذيرا ميشم. چقدر مزه لباي سامي طعم شراب ميده.

***

آقابزرگ خودشو رو صندلي پشت كانتر نشونده رو از نظر گذرونده، وقت كشيمو صرف خرد كردن اون كاهو هاي سالاد كرده گفتم:

ـ چرا نميرين پيش خاتون؟ اين صندليا سفته، اذيت ميشين.

ـ يادمه بچه هم كه بودي، هر وقت دلت يه چي مي خواست و روت نمي شد كه بهم بگي، نگاتو مي دزديدی و مهربون مي شدي و خودتو بند يه كاري مي كردي. حالا بعد اين همه سال گذشتن از بچگيت دلت چي مي خواد كه نگاتو مي دزدي و مهربون ميشي و خودتو بند يه كار ديگه مي كني؟

ـ من چيزي نمي خوام.

ـ سوالمو بهتره درست كنم. بپرسم كيو مي خواي، جواب راست و حسيني بهم ميدي بابا؟

ـ آقابزرگ!

ـ آقابزرگت مي دونه كه تو تا ته دنيات هم دلت با اسم ساميار سحابي ميره و نگات هيچ مرديو جز اون نمي گيره.

ـ اِ آقابزرگ!

ـ ترانه، بابا اين همون پسريه كه وقتي اومد خواستگاريت واسه اولين بار، به توی عزيز دلم گفتم نه. اين همون آدميه كه تو واسه خاطرش واسه اولين بار تو روم وايسادي؛ ولي ترانه من مردم، هم جنسمو مي شناسم، حتي اگه دو نسل بعد من باشه. تهش يكي هستيم، يه چيو كه ازمون بگيرن تازه مي فهميم چقدر محتاجش بوديم. وقتي تو رو ازش گرفتم، فهميد چقدر محتاجت بوده. نميگم يادم رفته همه كاراشو؛ ولي بعضي كاراش به مذاق من بد جور خوش اومده. تا ته دنيا هم كه بشه، دلم واسه حسامي نمي سوزه كه فقط با نگاش عشق بهت مي داد. فرق حسام و اين پسره هم همينه. حسام مرد وايسادن نبود، تو كل زندگيش يه بار جلوم وايساد و گفت مهديس نه. نگفت ترانه رو مي خوام، گفت مهديس نه. ترانه تو عزيزي، اگه تا ته دنيات بچه دار نميشي، عوضش اين پسره واسه خاطر جمعي خاطرت اين همه دنگ و فنگ كشيده و يه بچه رو بيمه آينده اي كرده كه خودش هم بهش اطمينان نداره. ترانه نميگم پسره همه چي تمومه؛ ولي وقتي يكي پای عزيز كرده من واميسته، تو چشمم مياد. اين پسره واسه خاطر تو كم منت منو نكشيد، كم خردش نكردم، كم نچزوندمش؛ ولي ته تهش به جای كم آوردن اون، من كم آوردم. بهش گفتم ترانم از ارث هيچي نمي بره مرد، تورتو يه جا ديگه پهن كن، بهم گفت اون قدر به پاش مي ریزم كه غم بي ارثيشو نخوره. ترانه اين اون مردي نيست كه اون سالا واسه خاطر پول باهات موند، اين مرديه كه حالا اگه بي پول هم باشي پات واميسته و اگه يكي بگه بالا چشت ابروئه چششو در مياره. مي دوني وقتي اون پولو ريختم تو دست و بالت، حسام چشاش چه برقي زد؟ عوضش برق چشاي مهديس رفت. هميشه مهديس مغرورترين نوم بود؛ ولي اون روز ديدم برق اشكو تو چشاش. مهديس هيچ وقت جلو ماها بغض نكرد، اون روز جلو چشام لباش از بغض لرزيد. بحث من مهديس نيست، بحث من حساميه كه اون قدر مرد نبود تا اگه بله عقد داد، پاي بلش وايسه. بحث من خودمم كه دو تا از نوه هامو بدبخت كردم. حالا ترانه مي خوام راست و حسيني تو چشاي مني كه از بچه هاي خودم واسم عزيزتري زل بزني و بگي دلت با اين پسره رضا هست يا نه؟

سرم پايين مي افته و نگام زير چشمي قد و بالاي هنوز استوار آقابزرگمو نظري مي گذرونه و ميگم:

ـ شما كه خط نگاه منو خوب مي خونين، خودتون بگين آقابزرگم.

ـ خط نگاهت اينو ميگه كه تو تا ته ته دنيا باز هم خاطر اين پسره جلمبونو مي خواي.

ـ آقابزرگ!

ـ قرار نيست ناز دوماد بخريم. بايد غلامي كنه تا به چشمون بياد.

خندم از اين همه استبداد آقابزرگ تا پشت سد لبام مياد و دلم غش ميره و غنج ميره و چشام شكوفه مي زنه.

***

جلوي پاي خاتون نشسته، نيشگوني كه خاتون از بازوم در آورده رو حس كرده، خودمو بيشتر به گوشي تو دستش نزديك كرده، شنيدم صداي مامان شهره رو.

مامان شهره ـ به خدا من شرمندم، اصلا روم نميشه ازتون بخوام مزاحم بشيم واسه خاطر اين پسره.

اخمام ميره تو هم بابت اين پسره از دهن مامان شهره در اومده. سامي من اسم به اين شيكي رو خودش سنديت كرده كه بهش بگن اين پسره؟

خاتون ـ نه شهره خانوم، اين چه حرفيه؟ قدمتون سر چشم.

خودمو از شدت ذوق مرگي تو بغل مهساي از اول تلفن از خنده روده بر شده پرت كرده، چشم غره خاتونو ديدم و نيشم براش چاكيد. تلفن قطع شده و من هنوز تو بغل مهسا و مهساي هنوز هر و كرش هوا و خاتون يه بند از بي حيايي من غر زده.

مهسا ـ بچه بيا خودتو جمع كن. نميري از ذوق.

ـ مهسا دارن ميان خواستگاريم.

مهسا ـ آبرو نذاشتي برامون.

ـ مهسا به نظرت دسته گل واسم چي مياره؟

مهسا ـ چه مي دونم؟!

شادمهر اومده تو سالن، ما رو از اون حالت در شان خاندان فرزيني نبوده بيرون آورد.

شادمهر ـ چه خبره؟

خاتون ـ هيچي مادر.

مهسا ـ چرا دروغ ميگي خاتونم؟ مي خواي آبرو داري كني؟ همه مي دونيم كه اين بي شوهري بد بهش فشار آورده بود، ديگه خجالت كه نداره. بچه ذوق خواستگارشو داره.

شادمهر ـ خواستگار؟

مهسا ـ رفيقتون دارن قدم رنجه مي كنن امشب واسه امر خير.

شادمهر ـ غلط كرده، ما دختر به هر كسي نميديم.

ـ كسي از شما نظر نخواست.

گوشمو كشيده، خنده تا رو لبش اومده، از اون همه پررويي من سر وجد اومده گفت:

ـ بچه يه كم حيا داشته باش.

ـ گوشمو ول نكني به سامي ميگم حالتو بگيره.

لحن آروممون و مهساي خندون و زيرچشمي برانداز كردناي شادمهر و خاتون از اين همه صميميت بچه هاش لبخند زده.

شادمهر ـ كه مي خواي به آقاتون بگي؟ چشمم روشن. اگه گذاشتم امشب تو پاتو تو سالن بذاري كه غيرت ندارم.

ـ پس علنا اعلام كردي بي غيرتي ديگه نه؟

شادمهر ـ بچه پررو.

مهسا ـ حالا چرا اين جا نشستي ترانه؟ برو آماده شو دير ميشه.

ـ چي بپوشم حالا؟

مهسا ـ بازم خوبه از صدقه سر آقاتون كمدت پر لباسه.

ـ نه، یه چي جديد مي خوام.

شادمهر ـ پولداريه ديگه، سه سوته آماده باشين بريم يه دوري بزنيم.

گونشو محكم بوسيده، خندشو در آورده، لبخند مهسا رو به راه انداخته، دوییدم طرف اتاق و صداي شادمهرو شنيدم كه گفت:

ـ تحويل نمي گيري خانوم.

نذار اين زمونه شكستت بده، نمي خوام كه تسليم تقدير شي.

***

جلوتر از اون دوتاي هر كدوم بي نگاه به هم نگاشونو به ويترين بوتيكا دوخته راه رفته، لباس چشمگير شدمو با اون انگليسي درب و داغون طلب كرده، زير چشمي اون دو تا با فاصله رو نيمكت جلوي بوتيك نشسته رو ديد زده، دلم خون شد از اين همه روابط حسنه. ميون اون دو تا خودمو جا كرده گفتم:

ـ تو تركيه گشت ارشاد نيست كه اين همه فاصله اسلامي رعايت مي كنين. ديوونه ها چرا عين نامحرما نشستين؟

شادمهر خنديده، طعم تلخ تو دهنم انداخته گفت:

ـ فعلا جا گشت ارشاد تو اين مملكت، بنده جذام دارم.

اينو گفته، بلند شده، خودشو به بستني فروشي رسونده، نگاه مهسا رو يدك كش كرد.

ـ خوشت مياد بچزونيش؟

مهسا ـ فكر كنم آب و هوا تركيه بهش ساخته، ادا شوهرا رو در مياره. شايد هم چون از ليليش دوره اين همه مهربون شده؛ ولي من كه يه تصميم بگيرم، پای تصميمم مي مونم.

ـ بس كه خري.

مهسا ـ اينو وقتي مي خواستم زن شادمهر بشم هم بهم گفتي.

ـ يه بار گذاشتم خريت كني، دفعه دوم نمي ذارم. فكر كردي طلاق نقل و نباته كه بريزن رو سرت؟ مي دوني وقتي اسم طلاق مياد روت چند تا دندون طمع تيز ميشه طرفت؟ حاليته مهسا؟ اينو مني بهت ميگم كه با مهر طلاق تو شناسنامم تو ايران زندگي كردم.

مهسا ـ مي خوام آدميت كنم، مي خوام ازش بگذرم تا خاطره خوبي ازم داشته باشه.

ـ شادمهري كه من اين روزا مي بينم، داره واسه يه نگاه تو له له مي زنه. نيازي به خاطرت نداره، همه نيازش تويي.

مهسا ـ حرفات خيلي قشنگن؛ ولي مشكل منم كه نمي تونم حرفاتو باور كنم.

ـ بس كه خري.

نزديكي شادمهر و مهساي با حسرت قربون قد و بالاش رفته و من دلم گرفته از اين همه خودخوري مهسا.

تو محتاج يك لحظه آرامشي، ديگه خستگي هاتو حاشا نكن.

***

لبخند رو لبم رفته برگشته، تا دستم به سيني چايي رفت، دستاي گنده شادمهر سيني رو برداشته، ابروهاش واسم بالا و پايين شد و دل من خون شد كه اين بار هم از چايي بردن خبري نيست. پر حرص سر تا پاشو برانداز كرده، با قدماي بلند از كنار اون و نيش بازش و ابروهاي بالا پايين شدش گذشته وارد سالن شدم و كنار مامان شهره با اون لبخند خيلي ناز نقاشي شده رو صورتش نشسته، سرمو مثل اين دختراي هفده هجده ساله خواستگار نديده بند اون قالي پرز بلند ميون ست مبلم كردم.

بابا مهدي ـ والا نميشه اسم اين مراسمو خواستگاري گذاشت، بيشتر بله برونه. جوونا اين دور و زمونه كه به خواستگاري نمي ذارن برسه. ما هم اومديم بله رو بگيريم از عروس خوشگلمون.

باز هم صد رحمت به روح پر فتوت اين سر پايين افتاده كه نيش تمام بعدي بنده رو تو طبق اخلاص پيشكش واسه جمع به نمايش نمي ذاره.

مهسا ـ ببخشيد من يه سوال داشتم از هر دوي اينا. من مي دونم جفتتون عاشق بچه اين؛ ولي الان بحث آينده شما نيست، آينده ترساست. خب اگه تو سالاي بعد شما بچه دار بشين سر ترسا چي مياد؟ من ديدم آدمايي رو كه يه بچه به فرزندخوندگي گرفتن و بعد بچه دار شدن خودشون نتونستن به اون فرزندخونده محبت كنن.

نگاه شادمهر و اميرعلي و مهسا بين ما دو تا نوسان پيدا كرده، اخم بابا مهدي و آقابزرگو تو هم كشوند.

ساميار ـ اين اتفاق نمي افته ...

نگاه مستقيمش به چشماي من و من سرم پايين افتاده از اين عيب بدون چشم پوشي.

ساميار ـ اين اتفاق نمي افته چون من هيچ وقت بچه دار نميشم. من واقعا از ترانه ممنونم كه با وجود اين عيب حاضر شده منو قبول كنه.

سكوت افتاده به جون خونه و آقابزرگ زيرپوستي لبخند زده و بابا مهدي با لبخند يه وريش پيپشو به راه انداخته و خاتون با سرعت و لبخند بيشتر ميوه واسه آقابزرگم پوست گرفته و مامان شهره دستمو به نرمي فشرده و سايه كنار دستم سر كرده تو گوشم گفت:

ـ نه، همچين داره از داداشم خوشم مياد.

ـ من ... من نمي دونم چي بگم؟

بابا مهدي ـ خب اين دو تا برن دو كلوم با هم حرف بزنن.

باز سايه سر كرده تو گوشم گفت:

ـ نه كه كلا از هم دور بودين.

كوبيده شدن آرنجم تو پهلوي سايه هم خفه خونيشو به همراه داشت، هم جمع شدن صورتشو. كنار اون همه جذابيت راه افتاده با اشاره دستش ليديز فرستي وارد اون اتاق با اون تخت دو نفره تنها روز محرميت خون به دل سامي كرده شده به اون كه درو پشت سرش بسته و بهش تكيه داده و با نگاش سر تا پامو وجب كرده و هيزي شده تنها كارش خنديده، با لوندي روي تخت نشسته پا رو پا انداخته، با سر انگشت عشوه وار موهامو از پيشوني كنار زده گفتم:

ـ خب؟

كنارم روي تخت نشسته، نيمرخمو خيره خيره نگاه كرده گفت:

ـ چرا من انقده دوست دارم؟

لبخندم وسعت گرفته، نگامو كنده از اون پاركت قهوه اي سوخته خيره تو صورتش گفتم:

ـ چرا اون حرفا رو زدي؟

با دست نرم موهامو به دست گرفته و به بينيش برده و نفس عميق كشيده و چشم خمار كرده گفت:

ـ چه حرفايي؟

ـ سامي تو مجبور نيستي واسه خاطر من خودتو خراب كني.

دستش دورم حلقه شده، ضربان قلبمو ريتم به ريتم بالا برده گفت:

ـ باعث و باني اون اتفاق منم و تا ته دنيا هم تاوانشو ميدم. ترانه من و تو اون قدر خوشبخت ميشيم كنار همديگه كه نيازي به وجود يه بچه از وجود خودم و خودت نباشه.

ـ من ترسا رو به اندازه ترساي خودمون دوست دارم.

ـ تو قلب تو فقط منم، اينو يادت باشه.

خنديده از حسادت شوخي قاطيش، پشت سرمو به تخت سينه سامي بيشتر تكيه داده، لذت نفساي عميقشو لا به لاي موهام حس كرده گفتم:

ـ كي برمي گرديم ايران؟

ـ هر وقت دلت خواست ميريم و ميايم.

ـ واسه هميشه گفتم.

ـ چند سال ديگه. وقتي جفتمون نگران اين نباشيم كه حرف و حديث بقيه هم خودمونو اذيت كنه هم ترسامونو.

ـ اگه يه روز ترسا بفهمه ...

ـ مي فهمه، خودمون بهش ميگيم، تو تولد ده سالگيش. نمي خوام وقتي از يه آدم ناتو شنيد ضربه بخوره. خودمون ميگيم و بهش باور مي ديم تا ته دنيا اون واسه من و تو از يه بچه خوني بيشتر عزيزه.

ـ واسه تو فقط من عزيزم.

ـ تو جونمي، تو دنيامي، تو نفسمي، تو بانوي مني.

ـ بهت گفته بودم؟

ـ چيو؟

ـ اين كه خوب بلدي راه و رسم خر كردنو؟

خنده هاي من عاشقش و فرو رفتن سرش به عادت هميشش تو گودي گردنم.

ـ سامي؟

ـ بگو عمر سامي؟

ـ من دلم يه مراسم جمع و جور مي خواد. اون سالا نداشتيم.

ـ من مي خواستم مفصل باشه.

ـ نه جمع و جور و خودموني باشه باحال تره.

ـ از ايران مي خواي كيا بيان؟

ـ خونوادمو دعوت مي كنم و مي دونم نسترن مي تونه زير پاي فرهاد بشينه تا بيارتش اينجا.

ـ شادمهر ميگه عمو فريبرزت و شوهرعمت تو فصلي هستن كه زيادي درگير كارخونه ان و نمي تونن بيان. ديگه دوست داري كي بياد؟

ـ دقيقا مي خواي به چي برسي؟

ـ حسام و مهديس چي؟

ـ پس بگو، آقا حسودي كرده.

ـ من به هر چي كه فكر تو رو مشغول كنه حسودي مي كنم.

گردنمو كج كرده، به ابروهاي هفت و هشت شدش نگاه كرده، خنديدم كه اون خم شده بينيمو يه گاز كوچيك گرفته گفت:

ـ نخند، من فقط روي تو حساسم.

ـ واقعا غيرتت سر سايه و اميرعلي منو كشته.

ـ خواهرم سه ساله دق كرده تا به اين پسره الدنگ برسه، نمي تونم كه سنگ بندازم جلو پاش.

ـ راستي مي خوام آراس هم باشه.

ـ دعوتش هم نكنيم خودش با سر مياد.

ـ خيلي آقاست.

ـ جون ترانه واسه اين بنده خدا لقمه نپيچين. مونده تا با خودش كنار بياد.

ـ اِ سامي طوري ميگي كه انگاري ما بنگاه شادماني داريم.

ـ والا اين دو تا رفيق نخاله ی من از صدقه سر توئه كه دارن ميرن قاطي مرغا.

ـ بده سر و سامونشون دادم؟

ـ ترانه يه چي بگم؟

ـ تو كه تا حالا گفتي، اون يه دونه رو هم بگو.

لرزيدن سينش بابت خندش و من دلم خوش اون خنده.

ـ به نظرت فرهاد منو نمي زنه داغون كنه؟

ـ مي دوني جدا شدنمون از نظر فرهاد غير منطقي بود؟

ـ غيرمنطقي بود و يه پا وايساده بود كه طلاقتو از من بگيره؟

ـ اون بهم گفت من دو سال تحمل كردم، چرا يهو ازت جدا شدم؟ به نظر اون ماها يهو بد جا خالي داديم. خب همه حق دارن در موردمون نظر بدن؛ چون جاي ما نبودن. من و تو روزاي مزخرفيو گذرونديم.

ـ اون روز كه جلوي محضر پيادت كردم جونم هم باهات رفت. سخت بود.

ـ عوضش فهميديم تا ته دنيا بدون هم نمي تونيم تحمل كنيم.

ـ ترانه ممنونم، تو مي تونستي با حسام خوش باشي.

ـ حسام براي من يه قسمتي از گذشتمه. حالا تلخ يا شيرين.

ـ من چي تلخم يا شيرين.

ـ تو مزه همون كافي ميكساييو ميدي كه جلو سريالاي ماهواره با هم مي خورديم.

باز لرزيدن سينش و فرو رفتن سرش تو گردنم و گاز كوچيكش از گردنم و من دلم غش رفته و تقه به در خورده.

ـ بر خرمگس معركه لعنت.

***

به مهساي سر تكيه داده به سنگاي سرد ديوار زير چشمي نگاه كرده، فنجون نسكافه رو به دستش داده گفتم:

ـ منم اين روزا رو داشتم.

ـ تو روزاي خوش هم زياد داشتي.

ـ از تو خوش تر؟

ـ خوبي سامي اينه كه تو اون اوج بي عشقيش هم باز هواتو خيلي داشت.

ـ نه كه شادمهر هوای تو رو نداره.

ـ من وظيفم، اون جبران وظيفه مي كنه.

ـ مهسايي كه من مي شناختم اين همه منفي باف نبود.

ـ منفي نيستم، واقع بينم.

ـ دلت از چي پره؟

ـ دلم از خودم پره كه حرفتو ارزش نذاشتم و شدم زن مرد بي عشقم.

ـ مهسا شادمهر عوض شده، اينو مني بهت ميگم كه زير و بم شادمهر مثل خطاي كف دستم واسم آشناست.

ـ شادمهر احساس دين مي كنه، اينو مني بهت ميگم كه شادمهر واسم يه كتاب چند دور خونده س.

ـ عادتت از بچگي اعصابمو به هم مي ريخت. اين كه يه حرفيو نخواي گوش بدي گوش نميدي.

ـ ترانه من نمي خوام اشتباه دوممو هم بكنم. اشتباه اولم انتخاب شادمهر بود، انتخاب دومم نمي خوام بشه موندن با شادمهر.

ـ كاش خدا يه عقلي به تو بده، يه صبري به من.

خنده تلخش و فنجون نسكافه لب نزدش كنار من رو اون پله هاي لابي و گم شدنش تو پيچ راهرو.

ـ پس از چيزي كه مي ترسيديم سرمون اومد.

نگام برگشت طرف اميرعلي دست به جيب برده و قصد كنارم نشستنو كرده و قبلش دست برده فنجون نسكافه رو برداشته و يه نفس بالا رفته.

ـ مي دوني كار خيلي زشتيه كه حرف دو تا خانومو دزدكي گوش بدي؟

ـ بي خيال دختر. شادمهر چه غلطي كرده كه مهساي اين چند وقته مهسايي كه من مي شناختم نيست.

ـ همون چيزيايي كه مي دونيم. مهسا عادت به نديده شدن نداره.

ـ شادمهر كه عوض شده. شادمهر ديگه اون همه يخ نيست، حس مي كنم مهسا رو خيلي مي خواد.

ـ منم همين حسو دارم؛ ولي انگاري بوي خيانت مياد.

ـ برو بابا، شادمهر هر غلطي كه بكنه اهل اين يكي نيست. مي شناسمش، دله نيست، لاشي بودن تو خونش نيست. شادمهر مرده، اين مرد هم جديدا چشاش دو دو ميزنه واسه زنش.

ـ دِ درد من هم همينه؛ ولي يه چيزاييو مهسا ديده كه شايد اگه من و تو هم ببينيم باورمون بشه شادمهرو به اون اندازه اي كه فكر مي كنيم نمي شناسيم.

ـ حالا مهسا مي خواد چي كار كنه؟

ـ كاري كه من سه سال پيش كردم و چوبشو هم خوردم.

ـ شادمهر بايد توضيح بده.

ـ نمي دونم چرا سرنوشت ماها اين قدر عجيبه؟

ـ چون به ما سه تا گره خورده، مهسا يه چي ديگش هم هست.

ـ روانشناس نشو ديگه، برو بخواب، فردا بايد بريم گردش.

ـ كي بشه ما هم راحت بدونيم اين سايه خانوم مال ماست.

ـ بابا مهدي دختر به هر كسي نميده. حاليته كه؟

ـ شهره جون هم بد مدله هوامو داره. حاليته كه؟

ـ بچه پررو.

ـ حالا نميشه همين جا خواستگاري كنم؟ چه كاريه هلك و هلك همه پاشيم بريم ايران واسه يه خواستگاري؟

ـ هر كه طاووس خواهد، جور هندوستان كشد. من خستم، ميرم بخوابم.

ـ آره برو بخواب، فردا اين ساميار دست از سرت برنمي داره.

ـ بچه پررو.

ـ داداش خودمو خوب مي شناسم.

خنده رو لبم پشت سد لبم مونده، درو پشت سرم بسته، خنده رو ولوم پايين ول دادم.

***

سايه ترسا رو تو بغل سامي گذاشته گفت:

ـ يه كم اين بچتو بگير، ما راحت با مادر بچت بازي كنيم.

اميرعلي ـ خوشم مياد همچين دهنتونو پر مي كنين ميگين بازي انگار چه المپيكي راه انداختين.

سايه ـ حالا از كل تحرك شما آقايون كه مختص جلو تلويزيونه اونم سر شهرآورد بهتريم.

شادمهر ـ ناز نفست سايه جون، خوب زدي تو برجكش.

سايه ـ ما مخلصيم.

مهسا يه دونه از اون چيپساي تو كاسه رو تو دهن انداخته با اون تيپ منو به شخصه خفه كن و شادمهر حرص دهش بلند شده توپو بالا انداخته گفت:

ـ سايه بيا ديگه.

بازي رو شروع كرده، مي شنيديم صداي اين آقايونو.

ساميار ـ هوشه، مرتيكه بچمه، عروسك كه نيست اين جور بالا مي اندازيش.

شادمهر ـ بچم بچم راه نندازيا، اين عشق عموئه.

اميرعلي ـ چه نيومده صاحب اين فنچول ما شد.

ساميار ـ الكي واسه من خودي نشون ندين. بچم به آراس بيشتر از همتون عادت داره.

شادمهر ـ بچت هم مثل خودت بي معرفته.

توپ رو به مهسا پاس داده، نتونسته بگيرش، عقبكي خودشو تو جاده انداخته تا توپو بقاپه، ما رو بي حوصله كرده بابت اون ميمون بازياش، نگاه منو كشيده به ترساي تو بغل باباش ملوس شده و منو ديده لباش كش اومده و ذوق كرده و ... صداي جيغ سايه و دویيدن شادمهر و فرياد "يا ابوالفضلش" قلبمو از جا كنده، نگامو نرم نرمك برگردوند طرف شادمهري كه مهسا به بغل چشماشو خون گرفته، راننده رو بي خيال داد مي زد سر ساميار تا ماشينو راه بندازه. دلم خون اين همه هيجان، ترسا رو بیشتر تو بغل فشرده، كنار سامي صندلي جلو نشسته، به شادمهر واسه اولين بار اشك رو گونش چكيده و سر مهسا رو تو بغل گرفته و چپ و راست بوس خرج اون صورت رنگ پريده و چشماي بسته كرده ديده رو به سامي گفتم:

ـ زود باش تو رو خدا.

پاش بيشتر به گاز فشار آورده و دل من خون تر شد.

***

ترسا تو بغل شادي آروم خوابيده خيالمو از بابتش راحت كرد و سامي كنارم نشسته، ليوان آبميوه رو واسه تعديل فشار به خوردم داد و گفت:

ـ چيزي نشده که، شلوغش كردين. بنده خدا اصلا سرعتي نداشت.

نگام به شادمهر سر به ديوار پشتيش تكيه داده و چشم بسته بود. كنارش نشسته، دست رو شونش گذاشته گفتم:

ـ چي كار كردي با مهسا كه انقده دلش ازت خونه؟

نگاش طرفم برگشته، ديدم اون سرخي تا حالا تو چشمش نبوده رو.

ـ مگه چي ازم گفته؟

ـ قرار من و تو بي محلي به مهسا نبود، بود؟

ـ كم گذاشتم؛ ولي در حد گله گذاري نذاشتم.

ـ قرار ما يه خونه وسط شهر و يه دختر خوشگل و خريداي تو نبود، بود؟

سنگين تر شدن نگاش و لبخند كنج لبش و نفس پر صداش.

ـ قبل اين كه برم نيويورك، يه دختره تو شركتم چشمو گرفته بود، بعد كه رفتم نيويورك به كل از يادم رفت. بعد عروسي با مهسا تو شركت ديدمش. حلقه دستش بود. از بچه ها پرسيدم، گفتن شوهرش دو ماهه زمين گير شده. به اسم رفاقت پا تو خونشون گذاشتم و كمك خرجي كردم. يعني ميگي مهساي من اين همه دوستم داره كه واسه خاطرم بهم شك هم بكنه؟

ـ واسه اين دختر خانوم بهونه داري، واسه بي محليات چي؟

ـ اون دوري مي كنه، اون سرد شده، وقتي شب برمي گردم خودشو به خواب مي زنه، حالا من گناهكارم؟

ـ دل نگرونشي؟

ـ جونم داره تا تو حلقم مياد. هيچ وقت فكرشو نمي كردم يكي جز تو و شادي واسم اين همه مهم بشه؛ ولي حالا مي بينم يكي مهم شده و جنس مهم بودنش هم جنس تو و شادي نيست.

ـ خوشحالم.

ـ دعا كن چيزيش نشده باشه.

ـ نه ايشاا... .

اومدن دكتر و هجوم ما سرش و لبخند اون و يه چيزاييو تركي بلغور كرده.

شادمهر ـ چي ميگه اين ساميار؟

ساميار ترسا رو از بغل بي حواس شادي بيرون كشيده ريلكس گفت:

ـ ميگه هم خودش خوبه، هم بچش.

من و سايه يه زمان نفس بيرون داده گفتيم:

ـ خب خدا رو شكر.

يهو نگامون تو هم قفل برگشت طرف ساميار لباشو به گونه ترسا چسبونده و سايه قبل من گفت:

ـ چي ؟ خودش خوبه و كي؟

نگاه ساميار هم مات مونده لغزيده رو شادمهر بدتر از همه ما و من تو حل معماي آيا شادمهر هر شب رو كاناپه خوابيده يا خير گير كرده.

شادمهر ـ يعني چي؟

اميرعلي نيششو مكافات كشيده جمع و جور كرده گفت:

ـ فكر كنم داري بابا ميشي.

شادمهر ـ هان؟

سايه سر كرده تو گوش من، خنده قاطي لحنش داده گفت:

ـ يارو عشقشو مي بره، خنگ بازيشو واسه ما مياره.

خنديدم و سامي خنديد و اميرعلي خنديد و سايه خنديد و شادي خنديد و شادمهر چپيد تو اتاق.

***

خودمو بغل گرفته، به زور لبخند رو لبم آورده، ندونسته اين بغض از كجا آب مي خوره چپيدم تو اتاقم. شادمهر خوشحاله و سامي لبخند مي زنه. صداي در اتاق و اون عطر من عاشق و پايين رفتن تشك تخت با وزنش و كشيده شدنم تو بغلش و دراز كشيدنمون و فرو رفتن سرش تو موهام.

ـ نكن سامي، يكي مياد.

صداي لرزيده از بغضم و سامي شوكه خيره بهم.

ـ جون دل سامي چشه؟

ـ هيچي، يهو دلم گرفت.

ـ تو از اون آدمايي نيستي كه يهو دلت بگيره، گل من چشه؟

ـ شادمهر خوشحاله، خيلي هم خوشحاله، تو نمي توني هيچ وقت اين خوشحالي رو داشته باشي.

خنده بي صداش و من حرص خورده بابت جدي نگرفتن حرفم.

ـ سامي دارم جدي حرف مي زنم.

ـ منم جدي نمی گيرمت. من و تو ترسا رو داريم. من و تو يه بار تجربه اين روزا رو داشتيم.

ـ من مي ترسيدم بهت بگم و تو ناراحت بشي از اين كه من حاملم.

ـ خب اشتباه مي كردي خانومم. ببين ترانه، اگه قرار باشه تو با شنيدن خبر حاملگي هر كسي دور و برت اين طور به هم بريزي كه داغون ميشي؛ پس بيا و يه قرار بذاريم. هيچ وقت خيال نكنيم ترسا بچه ی خودمون نيست. من و تو محبتي كه مي خواستيم به پاي ترساي خودمون بريزيم و مي ريزيم به پاي ترساي حالامون. من و تو عقده هيچيو نداريم و از همه اون آدماي پشت در هم خوشبخت تريم؛ چون سه تايي تا ابد با هميم. قبوله؟

ـ وقتي حرف مي زني دلم آروم ميشه. وقتي حرف مي زني مي فهمم كه چقدر بعضي اوقات غير منطقيم. وقتي حرف مي زنی بدترين قرار دنيا رو هم كه بذاري من قبول مي كنم، چه برسه حالا كه دلم خوشِ خوشبختي همه سالاي با تو بودنمه.

ـ گفته بودم بهت؟

خودمو بيشتر بهش چسبونده، لبامو به گردنش نزديك كرده، چشمام خمار شده گفتم:

ـ چيو؟

ـ اين كه مي ميرم واسه عطر تنت؟

خنده لوندم و لبام كه به پوست گردنش چسبيد و دستاي اون كه كمرمو سفت تر چسبيد و نفساي عميقش لا به لاي موهام.

ـ مي دوني چقدر سخته دوري ازت و دلخوش بودن به اين آنتراكي كه پيدا مي كنيم وسط شلوغ پلوغي اين جماعت؟ كي بشه راحت تو خونم باشي و مال من؟

لوندي تو جونم افتاده، لبام لباشو نشونه گرفته، نگاه اون برق زده گفتم:

ـ من هميشه مال توام.

لبامون به هم چسبيد و دست من ميون موهاش و دست اون به كمرم و نفساي داغ و تند شدش. تقه خورده به در و من و سامي هول روي تخت نشسته و نگاه من به گوشه لب سامي و اون رژ صورتي مونده رو لبش و دستم كه نرم گوشه لبشو پاك كرد و چشماي عصبي اون از وجود مزاحم پشت در و صداي شوخ سايه كه از پشت در گفت:

ـ بچه ها بياين ديگه، چقدر حرف دارين آخه؟

جلوي آيینه لباس نامرتب شدمو تو تن مرتب كرده، حس كردم پيچيدن دستاي ساميو دور شكمم و ديدم زوج خوشبخت تو آيینه رو و نفساي سامي باز كنار گوشم داغ شد و تند شد و من خراب شدم.

ـ چقدر اين جا خرمگس داره.

قهقهم تو دل اتاق پيچيد و دستاي سامي محكم تر شد و من خراب تر شدم و ... دقيقا ما كي عروسي مي كنيم؟

***

مامان شهره واسه ويارونه اين دختر لوس شده مشغول تدارك كشك و بادمجون بود و خاتون و آقابزرگ در حال رويت اون عكس سونوگرافي كه شادمهر هنوز قابي به قول خودش در خور واسش پيدا نكرده بود. با اشاره ی مهسا تو اتاق اومده، كنارش رو تخت نشسته شنيدم كه گفت:

ـ ترانه باورم نميشه، شادمهر خيلي عوض شده.

ـ مهسا تو گفتي يه چيز ديگه هم مي خواستي بهم بگي.

سر پايين افتادش و قطره اشك چكيده رو گونش و تو بغل من خودشو جا داده و صداي لرزيده از شدت بغضش.

ـ ترانه اين بچه اي كه ديروز تا حالا عكسش شده همه چيزم، همون مزاحمي بود كه مي خواستم نياد تو دنيا. اين همونيه كه واسه خاطر گذشتن از شادمهر مي خواستم از جونش بگذرم. ترانه من چقدر خر بودم كه فكر مي كردم ميشه راحت از اين بچه گذشت. ترانه من باورم نميشه كه اين هه رذل شده باشم. ترانه من ديروز صدا قلبشو شنيدم، ترانه من سه ماهمه، ترانه من بچمو دوست دارم.

دستم دور كمرش پيچيد و سر اون تو سينم فرو رفت و من آروم كنار گوشش گفتم:

ـ شادمهر همه چيو بهت گفت؟

ـ يه چي بگم نمي خندي؟

ـ تو بگو؛ ولي تضميني در كار نيست.

ـ اصلا به اين شوهر من اين غلطا رابين هودي نمياد.

ـ خاك تو سرت، همه تعريف شوهرشونو مي كنن، تو فقط دم به دقيقه اين بنده خدا رو خرد كن.

ـ فداش شم من؛ ولي خب اون كه هنوز دوستم نداره.

ـ آهان، اون وقت من تصادف كردم و جون شادمهر تا تو حلقش اومد و جلو ماها هوچي بازي درآورد و بيمارستانو رو سرش گذاشت. به خدا فقط مونده بود كار به روزنامه ها بكشه كه همراه ساميار خان يه ديوونه زنجيريه.

ـ حالا چه با شوهرش واسه ما قر مياد.

ـ مي تونم عزيزم، شما هم مي توني بتون.

ـ يعني بچم دختره يا پسر؟

ـ نترس، ديشب تا حالا اين سه تا رفيق بچه نديده كلا هم واسه پسر سيسموني جور کردن هم واسه دختر. تازه خبر نداري اين شوهرت چه سفارشاي لباسي به شوهرم داده و تاكيد كرده اولين مدلشو بايد بچه شما بپوشه.

ـ نه پس، همش ترسا لباساي خوشگل كمپانيو بپوشه.

ـ واسه باباشه كمپاني، قربونش برم.

ـ حالا دقيقا قربون كدومشون؟ باباي ترسا يا ترسا؟

ـ جفتشون.

ـ ولي به شوهرت ميگي به بهترين طراحاش بسپاره. مي خوام بچم تك باشه.

ـ مي ترسم رودل كني شما.

ـ شما نگران من نباش.

ـ مهسا يه كم هم اين شوهرتو بچزون. هي ويار كن.

ـ مثلا الان ويار قره قوروت خوبه؟

ـ آره، من خيلي وقته نخوردم.

ـ پس رفتيم تو كارش.

ـ ولي خوب خودتو لوس كردي واسه مادرشوهر من.

ـ مي تونم عزيزم، مي توني بتون.

ـ بچه پررو.

خنده من و تو. مهسا تو حامله اي. مهساي لوس فاميل حامله س.

***

به طرحي كه جلو روم روي ميز خودي نشون مي داد خيره خيره نگاه كرده گفتم:

ـ ديوونه شدي پسر؟ اين خيلي محشره، زيادي واسه يه مراسم خودموني زياديه.

ـ كارت به اينا نباشه. خانوم من خوشگل بايد بپوشه، مخصوصا كه من آرزو دارم تو اين مراسم ببينمش، علي الخصوص وقتي مهمونا زدن به چاك.

بچه پرروي اومده تا پشت لبم پس زده شده يه چشم غره الكي و مثلا دلخور واسش اومده دلم غنج اين همه محبتش رفت.

ـ چهار روز وقت صرف كردم تا طرحشو زدم.

خودمو تو بغلش جا كرده گفتم:

ـ بس كه آقايي.

خنديده، اومد لباشو برسونه به گردنم، صداي جيغ جيغ مهسا و خنده سايه تو فضا پيچيده، ما رو تفكيك سازي كرده، شنيدم صداي سامي رو كه گفت:

ـ اينا ولمون نمي كنن.

مهسا ـ من با تو يكي حرفي ندارم. مردي كه نتونه واسه ويار زنش قره قوروت پيدا كنه مرد نيست.

شادمهر ـ نه بابا، آقا اصلا بچه خودمه، نمي خوام لوس بار بياد.

سايه ـ دست تو نيست شادمهر جون، بايد عادت كني.

ساميار ـ آماده اين واسه مراسم؟

مهسا ـ واي خوب شد گفتي، ساميار جون من لباس ندارما.

ساميار ـ خب چرا به من ميگي؟ به اون نره خر كنار دستت كه واست شادمهر جونه بگو .

مهسا ـ راست ميگه ديگه. همه شوهر دارن، منم شوهر دارم. من يه لباس واسه مراسم ندارم به كي بگم؟

شادمهر ـ اگه بچه داري تو اين همه نق نقو شدن تو رو داره، بابا اصلا من بچه نمي خوام. حله؟

مهسا ـ اصلا ما سه تا ميريم خريد، شما هم دنبال كارای مراسم باشين.

ساميار ـ كاري نمونده، خودم همه كارا رو راست و ريس كردم.

مهسا ـ به اين ميگن مرد نمونه.

شادمهر ـ به اين ميگن زن ذليل نمونه.

خنديده، دست ساميار دور كمرمو فشرده، حس كردم اون همه موج عشق ساطع شده طرفمو.

***

شادمهر كنارم نشسته، عينك دوديشو بالاي سرش رو موهاش فيكس كرده، به مهساي با ويترين بوتيك درگير خيره گفت:

ـ اولا فكر مي كردم مهسا اعصابمو تو زندگي داغون مي كنه، از اون دسته دختراي لوسه كه همه چي واسش فراهم بوده.

ـ بعدش به نظرت مهسا چي شد؟

ـ يه دختر محكم. كم اذيتش نكردم؛ ولي يه بارم نق نزد تو جونم.

ـ عوضش اين چند روزه تلافي در آورده.

ـ اينا نازه فدات. منم هم ناز خودشو و هم فسقل بابا رو بد خريدارم.

ـ بابا شدن بهت مياد. تو همه اين سالا واسه شادي بابا بودي، بابا بودنو بلدي، تو خونته.

ـ مي خوام يه كم شادي رو آزادتر بذارم. مي خواد كانادا درس بخونه. به نظرت بذارم؟

ـ اون جا كه فك و فاميل داري؛ پس زياد سخت نگير.

ـ آره، مي خوام هم يه فرصتي به اون بدم، هم يه فرصتي به زندگي زناشوييم. مهسا با شادي مچه درست؛ ولي مي خوام يه كم خصوصي بشه زندگيم و با تمام مخالفتم و تعصبم مي خوام شادي يه كم طعم استقلالو بچشه.

ـ يه مدت بذار اين جا بمونه.

ـ ساميار منو مي كشه. مي خوام رو كاراي اقامت تحصيليش تو كانادا كار كنم. مي خوام اين ماهاي آخر پيش خودم باشه، دوريشو عادت ندارم.

ـ پس مي خواي آدم شي.

ـ روتو كم كن بچه. ولي ترانه پشيمون نيستم از اين كه حرفاي ساميارو قبول كردم و فرستادمت اين جا. خوشحالم برات، اين برق خوشحالي رو خيلي وقت بود تو چشات نديده بودم.

ـ ممنونم.

ـ برو از اون شوهر زن ذليلت تشكر كن.

ـ دلت مياد آخه؟

ـ جمع كن خودتو. جمع كن تا آرزو به دل عروسيت نموني، اولا انقده چندش نبودين جفتتون؟

ـ بده خاطر آقامونو مي خوام؟

ـ بابا آقامون اينا، خوشبخت شين با اين آقاتون اينا.

ـ سامي خودش خوشبختيه.

ـ دستشويي لازم شدم جون آبجي. ادامش نده.

با كيف به جون شادمهر افتادن و نگاه خيليا رو با خنده به جون خريدنو خيلي دوست دارم.

***

كنار فرهاد از اول اومدنش تو خودش فرو رفته نشسته گفتم:

ـ خيلي دلم برات تنگ شده بود.

دست دور شونم انداخته، منو به خودش نزديك تر كرده، روي موهامو بوسيده گفت:

ـ واسم قد دنيا ارزش داري، نميگم از انتخابت راضي هستم؛ ولي چون انتخاب توئه سعي مي كنم باهاش كنار بيام.

ـ خوشحالم كه اين جا هستي و اين بزرگ ترين لطفت بهمه.

نسترن از اون ور سالن صدا بلند كرده گفت:

ـ ترانه هنوز دوتا از مهمونات تو راهن.

مهسا از بابت ندونستن موضوع شونه بالا انداختن پيشه كرده، باز مشغول سرچ اون ستاي تخت خواب نوزاد تو اينترنت شد و نسترن خودش گفت:

ـ حسام و مهديس فردا ظهر قبل مراسمت استانبولن.

مهسا نگاش رو شادمهر لغزيده، نگاه شادمهر رو اميرعلي لغزيده، دست فرهاد دور شونه من سفت تر شده، نگاه من اول به آقابزرگ از سر جاش بلند و راهي اتاق خوابش شده افتاد و بعد چرخش داده شده طرف ساميار اخم تو هم كشيده و من زوري يه لبخند به اون همه اخم گره كور دار زدم. فرهاد كنار گوشم گفت:

ـ هميشه فكر مي كردم مهديسو نميشه دوست داشت؛ ولي تو اين چند وقته خيلي بهتر شده. يعني از اين رو به اون رو شده. فكر مي كنم هيچكس به اندازه مهديس نمي تونست واسه حسام خوب باشه. والا اگه مي دونستيم اين مهديسه با عروس شدن انقده خوب ميشه، زودتر فرستاده بوديمش خونه شوهر.

ـ خوشحالم كه ميان.

فرهاد ـ ولي من خوشحال نيستم. من رفيق همه سالاي زندگيمو خوب مي شناسم. حسام داره مياد تا باور كنه كه از دستش داري ميري. حسامو خوب مي شناسم، مي دونم كه چشش دنبالته، مي دونم كه فردا خون به دل مهديس ميشه. كاش حسام بتونه فراموش كنه.

ـ هميشه زندگي اون طوري كه ماها مي خوايم پيش نميره.

نسترن طرف ديگم نشسته، ترسا رو بيشتر به خودش فشرده گفت:

ـ خيلي نازه ترانه.

دست دراز كرده، ترساي مشتاق آغوشمو به آغوش كشیده گفتم:

ـ بچم ماهه.

فرهاد ـ مي دوني دلم هوس چي كرده؟

ـ هوس چي؟

فرهاد ـ يه كله پاچه دسته جمعي، صبح جمعه به ياد قديما.

ـ پام برسه ايران پايتم شديد.

خنده نسترن و نگاه شفاف سامي به لبخندم و فرهاد لبخند محو به خوشبختي من زده و دست ترسا رو نوازش كرده.

خودمو بيشتر به سامي چسبونده صداشو با اون ولوم من عاشق شنيدم.

ـ نكن دختر، جلو اين جماعت كار دست خودم و خودت ميدم.

خنديده، سر عقب برده، نگام رفت سمت حسام گوشه سالن، كنار مهديس وايساده و رقص دو نفره ما رو نگاه كرده.

ـ خوش ندارم نگاش مي كنيا.

نگام از حسام كنده، خيره شد تو نگاه سامي شيطون براندازم كرده.

ـ يعني الان غيرتي شدي؟

ـ سيب زميني كه نيستم . اين همون باباييه كه تو رو دوست داره.

ـ دوست داشت.

ـ داره ترانه، دوست داره.

ـ سامي داريم مي رقصيما، چرا خشن ميشي؟

لبخند رو لبش اومده بابت اين پيچوندن مساله توسط من، دستش دور كمرم محكم تر شده، كنار گوشم سر كرده و نفس داغش منو داغ تر از چيزي كه هستم كرده گفت:

ـ خيلي خوشگل شدي. يعني ميشه اين جماعت برن و من و تو تنها بشيم و ...

حرص زده يه نيشگون ريز از شونش در آورده، صداي خندشو شنيده، لبخند تا رو لبم اومد.

رقصمونو پايان داده، روي اون مبل استيل دو نفره نشسته، به نزديك شدن مهديس و حسام نگاه كرديم. مهديس با اون شكم يه كم تو چشمش منو بغل كرده، نه به صميمت مهسا و نه به يخي روزاي گذشته خودش گفت:

ـ خوشحالم كه آخرين نوه فرزينا هم سر و سامون گرفت.

سامي لبخند به نيمرخم زده، دست دور شونم انداخته، به حسام خيره به اين همه صميميت و عشق گفت:

ـ خيلي خوشحالمون كردين كه اومدين.

لبخند يه وري حسام و نگاش باز به اين همه عشق تو وجود ما دو تا. با كشيده شدن دستم توسط مهسا، از جمع دور شده ميون حلقه دخترا شروع به رقص كرده، نگام رفت سمت اون دو تا مرد كه راه باغو در پيش گرفته بودن. يه كم رقصيده، خستگي رو بهونه كرده، دور از چشم همه خودمو به باغ رسونده، پشت ستون وايساده، به اون دو تا كه رو صندلياي سفيد فلزي صبحونه نشسته، رو به روي هم نگاه كرده، صداشونو شنيدم.

ساميار ـ من دوسش دارم.

حسام ـ اون واسه من همه اون چيزايي بود كه يه عمر خواستم و بهشون نرسيدم. تو يه بار فرصت داشتنشو داشتي و داري دوباره صاحب اين فرصت ميشي.

ساميار ـ چرا فكر مي كني اگه حتي من تو اين چند وقته پيدام نمي شد، ترانه راضي مي شد كه به تو جوابي بده؟ ترانه تا ابد فقط يه نفرو مي تونه دوست داشته باشه و اونم منم. من واسه ترانه هيچ وقت از خود گذشتگي نكردم، از خودگذشتگي نكردم كه تهش ترانه دوباره براي من شد.

حسام ـ با اين كه ازت متنفرم تحسينت مي كنم. تو پا پس نكشيدي.

ساميار ـ من به خاطر ترانه هيچ وقت پا پس نمي كشم.

حسام ـ چرا همه دختراي اطرافت تو رو مي خوان؟

ساميار ـ من همه دختراي اطرافمو نمي خوام، من فقط ترانه رو مي خوام.

حسام ـ براي تو ترانه چيه؟

ساميار ـ براي من ترانه همه چيزمه. مي فهمي؟ همه چيز! ترانه بزرگ ترين و مهم ترين داشته ی منه. براي رسيدن به اين شب كم سختي نكشيدم، كم حرف نشنفتم، كم تو سري نخوردم؛ ولي خودمو كشوندم تا سطح نوه فاروق خان فرزين. كم نبودم هيچ وقت؛ ولي حالا از همه اونايي كه ادعايي واسه ترانه داشتن بالاترم. بالاترم تا به آقابزرگش بفهمونم ترانه وراي همه داشته هامه.

حسام ـ امشب اومدم اين جا كه بگم تويي كه داري همه حق منو از زندگيم مي گيري، حداقل خوشبختش كن.

ساميار ـ ترانه هيچ وقت حق تو نبوده.

حسام ـ بوده، حتي اون وقتي كه واسه خاطر پولش پا جلو گذاشتي ناف بريده من بوده. ناف بريده مني كه اگه زودتر مي اومدم الان ترانه با من خوشبخت داشت زندگيشو مي كرد.

ساميار ـ ترانه هيچ وقت با تو خوشبخت نمي شد؛ چون عاشقت نبود، نميشه و نخواهد شد. حتي اگه با تو ازدواج مي كرد هم يه چي به اسم عادت ميونتون جريان داشت؛ ولي من براي ترانه اولين سرباز زدنش بودم از حرف زور خونواده اي كه يه عمر عقايدشونو به زور به خورد ترانه داده بودن و براش تصميم گرفته بودن. ترانه با من طعم استقلالو چشيد، ترانه با من خوش بود، ترانه با من فهميد همه چي حرف آدم بزرگايي نيست كه عين يه بره رام گوش بدي، حتي ترانه با همه برگشتنش به زندگي گذشتش و سر به راهيش، باز هم قبل از امشب و قبل از دونستن آقابزرگش و بقيه به عقد من در اومد. مي بيني، تو هيچ وقت نمي تونستي به ترانه اون چيزاييو بدي كه من دادم. ترانه حتي تو اين چند وقته كه تركيه بوده از همه روزايي كه بعد از طلاق تو ايران بود هم بيشتر بهش خوش گذشته؛ چون مي دونسته كه من هستم، كه اگه يه اتفاقي افتاد پشتش به مني گرم باشه كه هيچ كدوم از مرداي زندگيش اين گرما رو براش نداشتن. ترانه تا ابد به مني دوست داره تكيه كنه كه مطمئنه حاضرم به خاطر دلگرميش همه كاري بكنم. معني عشق من و ترانه همينه. من و ترانه با هم بزرگ شديم، با هم كامل شديم. من و ترانه كنار هم بي عيبيم.

نفسام آروم و دلم سبك و روحم پر آرامش.

حسام ـ سعي كن خوشبختش كني.

ساميار ـ تو حتي همينو هم بلد نيستي. اگه بلد بودي امروز جلوي من يه زن حامله نبود كه از چشماش حسرت بريزه. مهديس خيلي جاها خراب كرده؛ ولي مطمئنم از سر تو خيلي زياده. زياده چون امروز من زنيو ديدم كه بي چشم داشت عاشق شوهرشه.

حسام ـ مهديسو ميشه دوست داشت و من مي خوام كه بتونم؛ ولي هميشه عشق اولم ترانه مي مونه.

ساميار ـ ترانه براي من عشق اول و آخره. خوش باشي؛ فقط اميدوارم اون قدر مرد باشي كه مهديس و بچش خوشبخت باشن.

از كنارش گذشته، به من پشت ستون رسيده، كنارم وايساده گفت:

ـ من سنگيني نگاه ترانمو خوب حس مي كنم.

دستام دور گردنش حلقه، سرم تو گودي گردنش فرو رفته، نفسام از بغض خوشي لرزيده، دلم آروم اين همه عشقش شده گفتم:

ـ عاشقتم.

دستاش دور كمرم حلقه و امنيت آغوشش لمس شدني تر از هميشه. مرد من، كامل كننده من، من با تو به اوج خوشي رسيدم.

همين كه تو چشماي من زل زدي، نگاهت پناهه دل خستمه

همين كه دنيا بهم رو كنه، همين كه كنار مني بسمه.

***

به گلبرگاي پرپر روي تخت و خودم تو آيینه نگاه كرده، حضور پر عشقشو كنارم حس كرده، گرمي دستاشو رو بازوهاي لختم تو اون لباس دكلته با عشق لمس كرده، شنيدم صداشو.

ـ رمانتيك تر از اين بلد نبودم.

ـ باورت شده اولين بارمونه؟

ـ باورم شده امشب هم زنم عاشقمه، هم من عاشقشم.

دستامو پر ناز دور گردنش انداخته، سرشو پايين تر آورده، خيره به اون همه خواستن نگاش گفتم:

ـ تا ابد، تا وقتي اين نفسا مياد و ميره، مطمئن باش همه اميدم بعد خدا تويي.

سرمو به سينش گرفته، لباي داغشو به كنار شقيقم چسبونده، دلمو بي تاب تر از هميشه كرده، سرم عقب كشيده شده، لباشو با لبام مزه كرده، صداي زيپ لباسمو شنيدم.

واسه من فقط بودنت كافيه ، كه هستي كنارم قدم مي زني

بهم حس دلدادگي ميدي، داري لحظه هامو رقم مي زني

***

با خنده به اون مرد با بالا تنه ی لخت و يه شلوارك با دختر دو ساله شرش درگير خنديده گفتم:

ـ برو آماده شو سامي، دير شد.

ـ نه تو رو خدا، من مي خوام بدونم اين دختره يا پسر؟ بچه بيا اين قاشقو بخور، دستم تيكه شد. بميرم واسه مهگل كه اين برسه ايران بچه رو سر و ته مي كنه.

ـ تو برو آماده شو، من بهش غذا ميدم. در ضمن شادمهر نمي ذاره كسي بچشو سر و ته كنه. خيالت تخت.

ـ من كه مي دونم اين شادمهره خودش به اين بچه من نخ ميده تا اين نيم وجب قد و بالا حرفمو گوش نده.

ـ سامي جان، عزيزم، آقاي من، برو شما.

نيش شل شده سامي و تغيير مسيرش به طرف اتاق و صداش كه:

ـ فقط چون تو رو خيلي مي خواما؛ وگرنه من بايد با اين بچه كار كنم حرف باباشو گوش بده.

خنديده، دستامو واسه ترسا باز كرده، پرششو تو بغل پر از عشقم حس كرده، غذا دهنش گذاشته، به اون مرد ترانه كش جلو آيینه يقشو صاف كرده نگاه انداخته گفتم:

ـ واي دلم واسه همه پر مي كشه.

جفتم رو كاناپه نشسته، لپمو بوسيده گفت:

ـ دل شما فقط حق داره واسه سامي خان پر بكشه.

سرمو به شونش تكيه داده، گذاشتم باز درگيري بين غذا خوردن ترسا و حرص زدن سامي پيش بياد و باز غرق خوشبختي بشم. بي خيال اذيت ترسا، دست دور شونم انداخته گفت:

ـ بذار ترسا بزرگ تر بشه، واسه هميشه برمي گرديم.

ـ نه، تو اين همه زحمت كشيدي اين جا. من به همين چند ماه يه بار ديدنشون راضيم. شايد اين دوريا به خوشبختيمون بيشتر كمك كنه. حداقل حرف بعضيا اذيتمون نمي كنه.

باز چسبيدن لباش به شقيقم و دستاي من دور ترساي بازيگوش و مو دو گوشي بسته حلقه.

همين كه تو اين جا كنار مني، همين كه كنارت نفس مي كشم

همين كه تو مي خندي و من فقط، كنار تو از غصه دست مي كشم

همين كه تو چشماي من زل زدي، نگاهت پناه دل خستمه

همين كه دنيا بهم رو كنه، همين كه كنار مني بسمه

پايان

09 : 13

3/5/1392

انتشار: دی  92

نویسنده: http://www.forum.98ia.com/member92497.html

ناظر: http://www.forum.98ia.com/member10566.html

طراح جلد: http://www.forum.98ia.com/member107173.html

ویراستاران: http://www.forum.98ia.com/member26957.html

و                http://www.forum.98ia.com/member128164.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com