نام کتاب : که می خندد؟ که گریان است؟

نویسنده : چکاوه و p.a.r.i.s.a کاربران انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

 wWw.98iA.Com

طراح جلد:   YASAM!N              کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر :   Behnoush   کاربر انجمن نودهشتیا

فصل اول

به دیوار تکیه داده بود و در فکر بود.به کارتون های بسته بندی شده که روی برخی از آن ها نوشته بود"شکستنی"نگاه کرد.با خودش زمزمه کرد"این دهمین باریه که اسباب کشی می کنیم."چقدر از این اسباب کشی های پی در پی تنفر داشت.فقط موجب خستگی آدم می شد.صدای مادرش آمد.

_نیما مادری.اون کارتون رو که دم دره بیار تو.

آهی از سر خستگی کشید و کارتونی را که مادرش گفته بود بغل کرد و به داخل رفت.مادرش را درحال جارو کردن سرامیک های کف سالن دید.

_کجا بذارمش؟

_بذار بغل کمد.

کارتون را بغل کمد گذاشت و دوباره از خانه خارج شد و به داخل کوچه رفت.نگاهی به کوچه انداخت.زیادی باریک بود.شاید یک ماتیز می توانست ازآنجا عبور کند ولی فقط ماتیز نه ماشین دیگری!فکر شیطنت به سرش زد.نگاهی به داخل خانه انداخت.مادرش هنوز جارو می کرد و خواهرش سرگرم باز کردن کارتون ها بود.پدرش هم رفته بود لامپ بخرد و حالا حالاها نمی آمد.بسته ی سیگارش را از جیب کاپشنش در آوردو نگاهی به داخل آن انداخت. 2 نخ دیگر بیشتر نداشت.با خودش گفت"یادم باشه به میثم بگم یه بسته دیگه برام بیاره"سیگار را با فندکی که پدرش به او هدیه داده بود آتش زد و یک پک عمیق به آن زد.مانند آدم های حرفه ای می کشید.شاید کسی باورش نشود که یک نوجوان 17 ساله این چنین حرفه ای سیگار بکشد.صدای همسایه ی طبقه ی بالا به گوشش رسید که داد می زد"مریم،ظرفا رو شستی؟"فکر کرد که چه خوب است که او دختر نیست.وگرنه مجبور بود کمک مادر و خواهرش ظرف بشوید و تمیز کاری کند.به آپارتمانی که خانه ی جدیدشان بود نگاه کرد.یک آپارتمان 3 طبقه ی نه چندان نو ساز.به قول پدرش.خوبی این آپارتمان این بود که صاحب خانه بیخ گوش آدم نبود.سرش را برگرداند و پدرش را دید که از ابتدای کوچه در حال آمدن است.با ترس سیگار را چند متر آن طرف تر پرتاب کرد و به سمت پدرش رفت.

_سلام بابا.

_سلام پسرم بیا این لامپارو از دستم بگیر.

دوتا لامپ مهتابی را از دست پدرش گرفت و پشت سر او به راه افتاد.به دم در آپارتمان که رسیدند پدرش چینی به دماغش داد و به طرف نیما برگشت.

_عجب بوی سیگاری میاد.

نیما با هول کرد و با لبخندی گفت

_همسایه ی بغلی داشت سیگار می کشید.

پدر ابرو هایش را بالا داد و به راهش ادامه داد.نیما م به داخل خانه رفت و خواهرش گفت

_سارا این لامپ ها رو از دست من بگیر.

سارا که یک روسری به سرش بسته بود جلو آمد و لامپ ها را گرفت.نیما به سرعت به یکی از اتاق ها رفت که کارتون ها را آنجا گذاشته بودند.بین کارتون ها را گشت تا بالاخره یکی از آنهارا که رویش نوشته بود"نیما"پیداکرد.درش را چاقویی که کف اتاق افتاده بود باز کرد و پس از جست و جو در آن اسپری 212اش را یافت.درحالی که آن را روی خودش خالی می کرد به صدای پدر و مادرش گوش داد.

_خب حالا بنگاهیه چی گفت؟

_گفت که صاحبخونه رفته فرانسه پیش دخترش گویا.منم پرسیدم پس ما اجاره رو باید به کی بدیم؟

_خب چی گفت؟

_گفت شماره حساب برادرش که انگاری شیراز زندگی می کنه رو میده اجاره رو باید به حساب اون بریزیم.حالا باید بری به همسایه های طبقه ی بالا هم بگی.

_مگه اونا نمیدونن؟

_نه اونا هم تازه اومدند اینجا.

اسپری را در کارتونش انداخت و به سالن رفت.پدرش روی چهار پایه ایستاده بود و لامپ ها را وصل می کرد.صدای مادرش آمد.

_ شهریار چرا لامپ کم مصرف نخریدی؟اینا مصرفش بالاست.

_نداشت.حالا فعلا اینا رو بذارم که شب بدون نور نمونیم شهین خانوم.

شهین جارو را به سمت سارا گرفت و گفت

_بیا اینو ببر بده همسایه بالایی.مثل اینکه جارو می خواست.

سارا روسریش را از پشت سرش باز کرد و از جلو آن را بست.می خواست از در بیرون برود که صدای مادرش را شنید

_سارا ژاکتت رو بپوش سرده.

_میخوام از چهارتا پله برم بالا و پایین برا چی سردم بشه؟

ودر را بست.صدای مادرش می آمد که می گفت

_اول پاییزه و هوا انقدر سرده!

در قهوه ای چوبی رازد.دختری که به او میخورد 12،13 ساله باشه دررا باز کرد.

_سلام.

_سلام عزیزم.مامان شما جارو میخواست؟

_نمیدونم یه لحظه صبر کنید.

دخترک سرش را داخل خانه کرد و گفت

_مامان تو جارو میخواستی؟

بعد از مکثی برگشت سر جایش و دستش را به طرف سارا دراز کرد

_بله مامان من میخواست.

جارو را داد و به خانه برگشت.در خانه را باز کرد.نیما که بلاتکلیف وسط خانه ایستاده بود گفت

_کارتون هایی که مال اتاق خودمونه رو جدا کن بریم بچینیمش...... .

_باشه بریم.

فصل دوم

نگاهی به نماز خواندن برادرش رضا کرد.صدای قرآن از رادیوی پدرش پخش می شد.خواهرش،اسما،داشت با علی برادر 6 ساله اش نقاشی می کشید.با خودش گفت"یعنی کسی قصد نداره خونه رو بچینه؟ممکنه تا شب طول بکشه!"صدای مادرش را شنید

_مریم به چی زل زدی الآن غذا میسوزه.

_ببخشید.

سر ماهیتابه ای که تخم مرغ گوجه در آن،درحال پختن بود رفت و آن را هم زد.اشتها برانگیز شده بود.رضا الله اکبری گفت و رو به مادرش کرد.

_مادر غذا حاضر نیست؟

_چرا پسرم الآن سفره رو پهن می کنیم.مریم اون سفره رو از تو پلاستیک سبزه دربیار.

اطرافش را برای پیدا کردن پلاستیک سبز جست و جو کرد.اما چیزی ندید.زیر گاز را خاموش کرد تا غذا نسوزد و دوباره به جست و جوی پلاستیک سبز رفت.مادرش نگاهی به آشپز خانه کرد و با خودش گفت"پس چرا نمیاد این دختر؟"و به آشپزخانه رفت.مریم را دید که داشت در کابینت ها را باز و بسته می کرد.

_چیکار می کنی؟چقدر طولش می دی؟رضا گرسنه است.

_پیداش نمی کنم.... .

مادرش به سمت یخچال رفت و پلاستیکی را از بالای آن برداشت.

_پس این چیه؟

به پلاستیک زردی که در دست مادرش بود نگاه کرد و گفت

_گفتید پلاستیک سبز.

_چه فرقی می کنه سبز و زرد.

با تعجب به مادرش نگاه کرد.خیلی فرق داشت رنگ سبز با رنگ زرد.مثل همیشه چیزی نگفت.چند تا قاشق از یکی از کارتون ها در آورد و به همراه ماهیتابه در سینی گذاشت و به سالن رفت.سفره را که چیدند پدرش با اخم و تخم سر سفره نشست و گفت

_تخم مرغ خالی؟ماستی،دوغی یا سبزی نداریم؟

مادرش گفت

_حاج آقا یه چیزایی میگید شما!وسط اسباب کشی همینم غنیمته.

حاج آقا نگاهی به اسما کرد و گفت

_دختر لااقل برو یه آبی بیار.خشک،خشک که نمیره پایین!

اسما نگاهی به پدرش انداخت.همیشه از همه چیز ناراضی بود.صدای مادرش راشنید که گفت

_پس چرا بروبر بابات رو نگاه میکنی؟پاشو برو اون شیشه آبو که گذاشتم رو میز با چند تا لیوان بیار.لقمه ای که برای علی درست کرده بود را به دستش داد و رفت تا آب را بیاورد.

غذا را که خوردند مریم ظرف ها را جمع کرد تا بشوید.همه را در سینک گذاشت و دستکش ها را پوشید.صدای مادر آمد که گفت

_جارو دستی رو ندید مریم؟

_نه... .

_ای بابا نکنه نیاوردمش.حالا این خاک و خولا رو چجوری جمع کنم؟

باخودش گفت"ببینم همسایه ها ندارند؟"اول به سراغ همسایه ی بالایی رفت.در زد و پس از انتظاری طولانی در باز شد.به همسایه ی زیبا و جوانش که اخمی کرده بود نگاه کرد و گفت

_سلام خانوم.

دختر جوان با بد خلقی گفت

_سلام بفرمایید؟

لبخندی زد و گفت

_مثل اینکه بد موقع مزاحم شدم!

دختر دوباره گفت

_نخیر بفرمایید.... .

_ببخشید جارو میخواستم.

یه کم فکر کرد و بعد با بی حوصلگی گفت

_شرمنده نداریم.با اجازه.

ودر را بست.چه دختر اخمویی بود!سری تکان داد و تصمیم گرفت پیش همسایه ی پایینی برود.از پله ها پایین رفت و با خودش گفت"چرا این ساختمان آسانسور نداره؟"در خانه ی همسایه باز بود.چند تقه به در زد و گفت

_ببخشید....کسی هست؟

زنی که یک جارو دستش بود دم در آمد.

_بفرمایید؟

_سلام حالتون خوبه؟

_ممنون.کاری داشتید.

_ببخشید من جارو رو گم کردم یه جارو میخواستم.

_خیلی ببخشید الآن دارم باش کار می کنم.نیم ساعت دیگه کارم تموم میشه. میدم دخترم براتون بیاره.

_خیلی ممنون دستتون درد نکنه.

آخرین ظرف را هم خشک کرد و در کابینت را بست.مادرش آمد تو و رو به مریم گفا

_ظرف هارو شستی؟

_بله.... .

بالاخره کار چیدن را شروع کردند.مریم و سارا در حال مرتب کردن اتاق خودشان بودند و رضا داشت تخت علی را وصل می کرد.بعد از مدتی صدای در خانه آمد.مریم رو به اسما گفت

_مامان تو حمومه برو در رو باز کن.اسما به سمت در یورش برد و آن را باز کرد.یک دختر حدودا 20 ساله پشت در بود و یک جارو در دستش بود.اسما نگاهی به دختر کرد.یک پیراهن آستین سه ربع تنگ با یک شلوار لی تنگ.یک روسری شل و ول هم روی سرش بود.با خودش گفت"این دخترک بااین سنش اینجوری تو راه پله میچرخه اونوقت من تا دم در که میخوام برم باید چادر بپوشم"مثل اینکه دختر جارو آورده بود.از مادرش پرسید که آیا او جارو میخواسته؟بعد از تایید مادرش جارو را گرفت و به دخترک که داشت از پله ها پایین می رفت نگاه کرد.صدای مادرش را شنید

_اسما چرا دم در خشکت زده؟

_هیچی... .

جارو را به دست مادرش داد و به اتاق بازگشت.

فصل سه

چراغهای خانه ی کوچکشان خاموش بود.تنها نوری که دیده میشد،نور زرد آباژوری بود که میلاد در هال روشن کرده بود.ساعت از دوازده شب گذشته بود و همسرش هنوز به خانه نیامده بود.میلاد بارها تذکر داده بود که دوست ندارد زنش دیرتر از ده خانه باشد.این کار شکیبا رسما بی احترامی به حرفهای او بود.لیوان روی میز مقابلش را برداشت و برای بار صدم کمی از آن خورد و دوباره سر جایش گذاشت.نگاهش را به آباژور دوخت.همان روزهای اول زندگیشان با هزار عشق و آرزو خریده بودند.تمام خاطرات آن روز در مقابل چشمش مانند رویایی دور از دسترس رژه رفتند.چقدر برای خرید چیز کوچکی مانند آن ذوق کرده بودند.مسخره بازی هایشان...خنده هایشان...پوزخندی به افکارش زد.واقعا هم دیگر دور از دسترس شده بود.صدای کلیدی که در خانه را باز کرد و بعد،ظاهر شدن قامت شکیبا او را از افکارش بیرون کشاند.میلاد از روی مبل بلند شد و با قدمهای بلند مقابل شکیبا قرار گرفت و با چشمهای قرمز و خشمگینش در چشمهایش زل زد.شکیبا آرام گفت:

- سـ...سلام

- کدوم گوری بودی تا این ساعت؟

همین که میلاد دهانش را باز کرد و جمله اش را ادا کرد،شکیبا صورتش را جمع کرد و گفت:

- اووووف.دوباره از این زهرماریا خوردی؟دهنت بوی گند میده

و خواست به اتاقشان پناه ببرد که میلاد دستش را دراز کرد و مانع مسیرش شد و گفت:

- بحثو عوض نکن.میگم کدوم قبرستونی بودی تا حالا؟مگه نگفته بودم امشب بیا خونه ی مامانم اینا واسه شام دعوتمون کردن؟مگه نگفتم من از سر کار میرم اونجا تو هم خودت بیا.

و انگار که چیزی یادش آمد بلند تر فریاد کشید:

- اون گوشی بی صاحابت چرا خاموشه؟

شکیبا که دیگر تحملش تمام شده بود صدایش را بالاتر برد و گفت:

- وقتی تو خونه ی مامانت بودی من تو خونه بودم.باور نداری از همسایه ها بپرس که اومدن از من یه چیزی میخواستن.فکر کنم جارو بود.بعدش رفتم بیرون.در ضمن من پامو تو خونه ی اونا نمیذارم.اینو تو گوشت فرو کن.

میلاد حنجره اش از شدت فریادی که کشید تا مرز پاره شدن رفت:

- غلط کردی.مگه دست خودته؟

شکیبا چشمهایش از ترس گشاد شد.خدا امشب را به خیر بگذراند.با لحن ترسان و آرامی گفت:

- میلاد آبرومون تو در و همسایه رفت.صداتو بیار پایین

- بذار بفهمن.اصلا میخوام همشون بلند شن بیان اینجا به من بگن مگه من چیکار واسه تو نکردم که امروز آبرومو جلوی همه بردی.گفتی میخوای از مامان من اینا دور باشیم.گفتم چشم.خونه ای که بابام بغل خونه ی خودشون برامون خریده بود رو ول کردم اینجا رو برات اجاره کردم.گفتی نمیخوام تو کارخونه بابات باشی.گفتم چشم.گشتم گشتم یه کار واسه خودم پیدا کردم که رو پای خودمون وایسیم.لا مصب دیگه چه دردته؟

- ولم کن.دست از سرم بردار.میخوام تنها باشم.دیگه حرفات برام تکرایه .تکراری.میفهمی میلاد؟

و میلاد را دور زد و به سرعت به سمت حمام رفت و در را قفل کرد و آب را باز کرد و پشت در حمام نشست و مانند هرشب،گریه را از سر گرفت.قطرات آب، صورت و مانتو شلوارش را خیس میکرد و خودش اصلا حواسش به این چیزها نبود.شال روی سرش خیس شد و به موهای نسکافه ای اش که ریشه های مشکی آن در آمده بود چسبید.چه فرقی داشت که ریشه ی آن در آمده یا نه؟وقتی میلادش دیگر به این مسائل توجهی نداشت.

میلاد رفتن او به حمام را با نگاه دنبال کرد.آهی کشید و گفت:

- لعنتی!

و دوباره به جایگاهش روی مبل،برگشت و سرش را میان دستانش گرفت.این زندگی دیگر برایشان زندگی بشو نبود! 

فصل چهارم

صبح شده بود و خورشید در آسمان خودنمایی می کرد.نیمااولین کسی بود که از خواب بیدار شد.غلتی زد و چشمانش را باز و بسته کرد.سارا را دید که در تخت رو به رویش خوابیده بود.هنوز هم از اینکه اتاقش با سارا مشترک بود حس خوبی نداشت.خانه ی قبلی سه خوابه بود و اتاق جداگانه داشت و می توانست در اتاقش هرکاری که می خواهد بکند ولی حالا با وجود سارا.... .از جا بلند و به آشپزخانه رفت تا صبحانه بخورد.در یخچال را باز کرد.چیزی جز پنیر و شیر برای صبحانه وجود نداشت.حالش از شیر به هم می خورد.حوصله هم نداشت صبر کند تا مادرش بلند شود و چایی دم کند.پنیر خالی هم نمی چسبید.پس قید صبحانه را زد و رفت تا برای رفتن به مدرسه حاضر شود.سر کمد کتاب هایش رفت و به ذهنش فشار آورد تا به یاد آورد آن روز چه درسی داشتند؟از یاد آوری برنامه ی آن روز سر گیجه گرفت."حسابان،فیزیک،عربی" آنها راریخت توی کیف مشکی اش و یک تی شرت بنفش و زرد راه راه پوشید.سارا همیشه از این تی شرت بدش می آمد چون معتقد بود که زرد و بنفش هیچ ارتباطی با هم ندارند.ولی نیما عاشق آن بود.کیف را روی کولش انداخت و آهسته از خانه خارج شد.حوصله ی نصیحت های مادرش برای خوردن صبحانه را نداشت.کفش هایش را پوشیدو بلندشد.یک دختر با فرم سرمه ای و مقنعه ی مشکی و یک چادر مشکی رو به رویش ایستاده بود.چشمانش قهوه ای روشن بود و موهایش مشخص نبود.دختر بدون این که چیزی بگوید از خانه خارج شد.نیما ابرویی بالا انداخت و پشت سرش خارج شد.شهین از جا بلند شد و به اتاق سارا و نیما رفت تا بیدارشان کند.در را که باز کرد، رخت خواب نامرتب نیما را دید."پس رفته؟چه زود!"بالای سر سارا رفت و او را تکان داد.

_سارا،بلند شو مگه نمیخوای بری دانشگاه؟

_وای مامان خستم نمیشه امروز نرم؟

_نه بلند شو ببینم.

و از اتاق خارج شد.سارا با بد خلقی بلند شد.دیشب تا ساعت 1 نیمه شب داشت خانه را درست می کرد.لباس هایش را پوشید و کمی آرایش کرد.کیف کولی اش را برداشت و کتاب تاریخ اسلام را در دستش گرفت تا بخواند.دیروز نتوانسته بود چیزی بخواند.داشت از در خانه خارج می شد که صدای مادرش را شنید.

_سارا کجا میری؟

_داتشگاه دیگه!

_بدون صبحانه؟اون نیما هم که بدون صبحانه رفته!

ناچارا برای اینکه مادرش بیش از این حرص نخورد سر میز صبحانه نشست و همان طور که صبحانه می خورد درس هم می خواند.پدرش هم نشسته بود و روزنامه می خواند.باز دوباره مادرش شروع به حرص خوردن کرد.

_نیما کاپشنش روهم نپوشیده.بچم سرما نخوره؟

شهریار عینکش را جابه جا کرد و گفت

_حرص نخور خانوم حتما ژاکتی چیزی پوشیده!

بهار آخرین لقمه را در دهانش گذاشت و بلند شد.

_مامان جان من رفتم.

_به سلامت عزیزم.

_خداحافظ بابا.... .

_برو به سلامت دخترم.

کفش هایش را از جا کفشی در آورد که صدای پایی را از پشت سرش شنید.برگشت و دختری را دید که موهای نسکافه ای داشت و ریشه هایش در آمده بود.قیافش کمی پریشان بود.یک کتاب هم دستش بود.

_سلام.... .

دختر به آرامی جوابش را داد و از در خارج شد.او هم کفش هایش را پوشید و بیرون رفت.یک تاکسی دم خیابان دید.صدایش کرد و به سرعت به سمت تاکسی دوید.در تاکسی را باز کرد و نشست.تاکسی پرسید

_کجا میرید خانوم؟

_دانشگاه.... .

دختری را که صبح در راه پله ها دیده بود بغلش نشسته بود.لب خندی به رویش زد.دختر هم متقابلا به او لبخند زد.سارا فکر کرد"فکر کنم او همسایه ی طبقه بالایی است"

_شما دختر خانوم صابری هستید؟

_خانوم صابری؟

_همسایه ی طبقه دوم رو میگم.

_آهان،نه من طبقه ی سوم زندگی می کنم!

_آهان شما همون تازه عروس هستید.

_بله یک ماهه ازدواج کردم.واخمی کرد.

سارا دستش را به سمت او دراز کرد و گفت

_من سارا هستم.طبقه ی اول.

_منم شکیبا هستم..... .

پویا به دنبال نیما دوید.

_نیما کلاس اضافه هستی؟

_کلاس چی؟

_کلاس اضافه ی حسابان دیگه؟

_آهان نه.مامانم مریضه باید برم پیشش.

_خیلی خب باشه خداحافظ...ایشالا مادرت خوب میشه.کوله اش را جابه جا کرد و به سمت پارکی که در نزدیکی مدرسه بود رفت.پسری روی نیمکت نشسته بود.یک کاپشن مشکی تنش بود و یک کیف کولی هم کنارش.به سمتش رفت.

_بده....

_به سلام داش نیما.... .

_بده دیگه حوصله ندارم.سردمم هست.

_خب یه چیز گرم میاوردی!

_یادم رفت.... .

_میخواستیم بریم دور بزنیم... .

_حالا برا یه روز دیگه!بده می دیگه میثم.

پاکت سیگاری رو به طرفش گرفت و گفت

_تو نمیتونی خودت سیگار بخری؟هروئین که نیست!سیگاره.

_حالا می میری یه پاکتم برا من بخری پولشو که بت میدم!

_نه داش من نوکرتم هستم.

_خب دیگه من رفتم خداحافظ.

_چاکریم... .

فصل پنجم

نیمه شب بود.رضا از روی تخت بلند شد و به ساعتش نگاه کرد.ساعت5 بود.دستش را به سمت قرص خوابی که بغلش بود برد تا قرصی بخورد.ساعت حدود 12 بود که همسایه های طبقه ی بالا داشتند دعوا می کردند و او از خواب پریده بود و هنوز خوابش نبرده بود.قرص را تا لب دهانش برد ولی با فکر این که تا نیم ساعت دیگر اذان است قرص را سر جایش بازگرداند.کتاب"صلوات،کلید حل مشکلات"را از کتابخانه در آورد و شروع به خواندن آن کرد.غرق در خواندن کتاب بود که صدای مادرش او را به خود آورد.

_رضا مادر بیداری؟

کتاب رابست و لبخندی زد.

_آره مادر خوابم نبرد.

_خب مادر الآن که میخوای بری سرکار خسته ای!

_مشکلی نیست،عصری می خوابم.اذان شد؟

_آره مامان جان.می رم بچه ها رو بیدار کنم.

به سمت اتاق اسما و مریم رفت و در را باز کرد.

_دخترا بلند شید اذانه.

اسما پتو را کنار زد و چشم هایش را مالید.موهایش دورش پخش شده بود.به سمت دست شویی رفت تا وضو بگیرد.

_مریم پاشو... .

_مامان نمی تونم نماز بخونم.

مادرش چشم هایش را ریز کرد و بعد سری تکان داد و از اتاق خارج شد.در سالن حاج آقا جلو ایستاده بود و رضا و اسما هم پشت سرش.رضا به مادرش نگاه کرد و گفت:

_مریم کو؟

_میخواد تنهایی بخونه... .

_این جوری ثوابش بیشتره.

_چیکارش داری مادر؟بذار راحت باشه.

مریم از جایش بلند شد تا کمی درس بخواند.کتاب آرایه های ادبی را برداشت و شروع به درس خواندن کرد.بعد از این که نیم ساعتی درس خواند از جایش بلند شد و تا حاضر شود.خانه ی جدید از مدرسه دور بود.نگاهی به برنامه ی کلاسی اش انداخت."آرایه،عربی،جامعه شناسی"کتاب هایش را مرتب در کیفش چید.بعد به سراغ کیف خواهرش رفت.به برنامه ی او نگاه کرد"تاریخ،ریاضی،قرآن"این یک عادت شده بود.مواقعی که اسما در کارهایش کندی می کرد،مریم برنامه اش را آماده می کرد.به سالن رفت و بعد از این که به همه صبح به خیر گفت سر سفره نشست.رضا گفت:

_سعی کن نمازتو با ما بخونی.

مریم آهی کشید.مادرش این گونه برادرش را پیچانده بود.اگر برادرش انقدر فوضول و دیکتاتور نبود مجبور نبود برای این مسئله دروغ بگوید.

_سعی می کنم.وشروع به خوردن کرد.بعد از خوردن صبحانه سریع حاضر شد و چادرش را سرش کرد و رو به اسما که داشت مقنعه اش را اتو می کرد گفت:

_اگه با من میای زود حاضر شو.

_نه لباسامو اتو نکردم.با داداش رضا میرم.

_باشه پس خداحافظ.

به سالن رفت و از بقیه خداحافظی کرد.میخواست از در خارج شود که مادرش گفت:

_مادر یه چیزی می پوشیدی سرده.

_نه مامان این چادر کار پتو رو میکنه.رضا با بدخلقی گفت:

_حالا ناراضی هستی که چادر سر میکنی؟

_نه،من همچین چیزی نگفتم بااجازه، دیرم شد.و به سرعت از خانه خارج شد.حوصله ی مواخذه های برادرش را نداشت.کفش هایش را پوشید و از پله ها سرازیر شد.پسری با تیشرت زرد و بنفش رو به رویش ایستاده بود و به او زل زده بود.با خودش گفت"چه ترکیب رنگ مزخرفی!"از نگاه خیره ی پسرک هیچ خوشش نیامد.اگر رضا اینجا بود کله ی هردو را می برید.با این فکر سریع از مقابل پسر عبور کردو از خانه خارج شد.اسما لباس هایش را پوشید و چادرش را سر کرد.به سالن رفت و رو به رضا گفت:

_داداش منو میرسونی مدرسه؟

_باشه صبر کن تا حاضر شم.

حاج آقا رو به رضا گفت:

_یادت نره بری میدون تره بار میوه ها را بگیری.

_بعد که اسما رو رسوندم میرم.چند دقیقه بعد اسمارا صدا کرد و هردو از خانه خارج شدند.به سمت وانت سفیدرنگ رفتند و سوار شدند و به سمت مدرسه ی اسما به راه افتادند.درخانه،علی کوچک به تازگی از خواب بیدار شده بود.ار تخت پایین آمد و به آشپز خانه رفت.مادرش در حال غذا درست کردن بود.

_مامانی،صبونه میخوام.

_سلام مامانی.برو بشین تا برات یه صبونه ی خوشمزه بیارم.

یک سینی برداشت و یک لیوان شیر همراه با بیسکوییت مادر در آن گذاشت.به سالن رفت و صبحانه ی علی را به او داد.در دبیرستان دخترانه،همگی دور هم جمع شده بودند و حرف میزدند.یکی از آنها با هیجان داشت خاطره ای را تعریف می کرد.

_دیروز با سعید رفته بودم بیرون.

_سعید کیه؟

_دوست پسرشه!

_حالا شما چیکار دارید؟رفتیم رستوران شاهدخت.

_همونجا که خیلی گرون و با کلاسه؟

_آره.وسط حرفم نپر.آره خلاصه اونجا کلی غذا و دسر سفارش داد.بعدش یه کادو بم داد.باورتون نمیشه!درش رو که باز کردم یه گردنبند مروارید بود.اصل اصل.همه ی دخترها هینی کردند و گفتند_خوش به حالت دوست پسرای ما یه شکلاتم بمون ندادند.بعد همه به طرف مریم برگشتند و گفتند:

_تو دوست پسر نداری؟

_نه داداشش بفهمه کلشو میکنه.

_از داداشای غیرتی حالم به هم میخوره.مریم رو به دوستانش چشم غره ای رفت و گفت:_من از این چیزا خوشم نمیاد فقط به فکر درسمم!

_اما اینجوری اصلا زندگیت هیجان انگیز نیست.

_بذار نباشه.با آمدن دبیر جامعه شناسی به کلاس همگی سر جایشان نشستند و بحث ها خاتمه یافت.

فصل ششم

با صدای آلارم گوشی اش از خواب بیدار شد.دستش را دراز کرد و صدای آلارم را قطع کرد.در تخت خواب به ظاهر دونفره شان نیم خیز شد.چشمش به جای خالی کنارش افتاد.تمام خاطرات دیشب برایش زنده شدند.پتوی سمت دیگر دست نخورده بود.هه!طبق معمول.بعد از آن دعوا مگر باید توقع چیز دیگری داشته باشد؟از تخت خواب پایین آمد.دست و صورتش را شست و حاضر شد.عادت نداشت صبحانه بخورد.یعنی تازگی ها عادت نداشت وگرنه قبل از این اتفاقات اخیر، هر روز صبح با اصرار میلاد چند لقمه ای صبحانه میخورد.کتابی که از دوستش قرض گرفته بود را برداشت تا سر راهش سری به او بزند و کتاب را به او پس بدهد.از اتاقشان خارج شد.به طرف در رفت .دولا شد تا بند کتانی هایش را ببندد و برود که چشمش به میلاد که روی مبل خوابیده بود افتاد.با تعجب دوباره صاف ایستاد و به او نگاه کرد.این ساعت از روز او چرا در خانه است؟چرا سر کارش نرفته؟میلاد یک دستش را زیر سرش گذاشته بود و دست دیگرش روی شکمش بود.به خاطر قد بلندش، پاهایش کامل خم شده بودند.شکیبا به طرف اتاقشان رفت تا پتویی برای او بیاورد اما در بین راه منصرف شد.با دیدن چهره ی معصوم میلاد در خواب ، پاک تمام اتفاقات دیشب را فراموش کرده بود اما خدا را شکر سریع یادش آمد و تصمیم احمقانه اش را کنار گذاشت.دوباره به سمت کفش هایش رفت.بهتر نبود حالا که میلاد سر کار نرفته ماشینش دست شکیبا باشد تا او نخواهد سوار این تاکسی و آن تاکسی شود؟نه نه.اگر ماشین او را ببرد ممکن است میلاد پررو شود و فکر کند همه چیز به نفع او تمام شده و شکیبا از او باج گرفته تا داد و قال هایش را فراموش کند .از خانه خارج شد.دختر همسایه نیز همزمان با او از خانه شان بیرون آمد.شکیبا جواب سلام دختر را داد و به راه افتاد.همان طور که طول کوچه را طی میکرد شاهد سوار شدن آن دختر در تاکسی بود.شکیبا به خودش آمد و مسیر کوچه را با عجله طی کرد تا به او برسد.اگر این تاکسی میرفت دیگر معلوم نبود تاکسی بعدی کی رد میشد.سریع خود را سوار تاکسی کرد.دختر متعجب به او نگاه میکرد.در طول مسیر شکیبا با آن دختر که حالا فهمیده بود اسمش سارا است چند کلامی صحبت کرد.مانند همیشه خودش را تازه عروس معرفی کرد.تازه عروس!داماد کیست؟میلاد؟میلادی که باعث شده شکیبا تعادل عصبی خودش را از دست دهد و صبح اول صبحی از خانه بیرون بزند و سراغ روانپزشکش برود و بگوید که این قرص ها دیگر کفاف حال خرابش را نمیدهد؟شکیبا دم در خانه ی دوستش پیاده شد.زنگ در را زد و وارد شد.دوستش متاهل بود و همسرش خوشبختانه در آن ساعت از روز خانه نبود و سر کار بود.دست و روبوسی مختصری با دوستش کرد و روی یکی از مبل های هال نشستند.ندا دائم از خصوصیات خوب همسرش میگفت و شکیبا با تکان دادن سرش وانمود به گوش کردن میکرد.شکیبا چند کلامی هم مجبور شد خیالبافی کند و از زندگی عالی با یک میلاد رویایی سخن گفت.بعد از دقایقی گفت و گو کتاب را به او پس داد و تاکسی دربستی گرفت تا به مطب دکتر روانپزشکش برود.

شکیبا از مطب دکتر خارج شد.جواب خداحافظی منشی را با تکان دادن سرش داد.نسخه ی جدیدش را به داروخانه ی بغل مطب برد و داروهای قوی تر از قبلی ها را خریداری کرد.دکتر تازگی ها اصرار میکرد که شکیبا میلاد را نزدش ببرد تا دکتر چند کلامی با او حرف بزند و سفارش شکیبا را به میلاد بکند.اما هر بار شکیبا مشغله ی کاری میلاد را بهانه میکرد.دوست نداشت میلاد بفهمد که او به خاطر ضربه های روحی ای که زندگی مشترکشان به او وارد کرده نزد دکتر روانپزشک میرود.باد سرد پاییزی به گونه هایش میخورد.برای گرفتن تاکسی مجبور شد بیشتر از دفعات قبل صبر کند اما بالاخره سوار تاکسی شد و به خانه برگشت.با کلیدش در را باز کرد وارد شد.میلاد به ظاهر مشغول تماشای تلویزیون بود و حتی سرش را برنگرداند تا ببیند چه کسی وارد خانه شده.مسلما کسی به جز شریک زندگی اش نمیتوانست با کلید وارد شود پس چه زحمت بیهوده ای بود اگر سرش را میچرخاند و از صحت این قضیه مطمئن میشد.شکیبا مردد ماند سلام کند یا نه که بی توجهی میلاد، او را در سلام نکردن مصمم کرد.شکیبا به طرف اتاق خواب رفت.کیفش را روی تخت انداخت و لباس هایش را عوض کرد.قرصها را از داخل کیفش بیرون آورد و همه را در کشوی کنار تخت، کنار قرص های فبلی قرار داد.یکی از فرصها را برداشت و به آشپزخانه رفت تا آن را با مقداری آب بخورد.از شواهد امر پیدا بود که میلاد برای خودش املتی درست کرده و همه اش را خورده و ظرفهایش را نشسته در سینک رها کرده.از کابینت لیوانی برداشت و از یخچال کمی آب در آن ریخت و با قرصش خورد و لیوانش را به جمع ظرفهای نشسته ی سینک اضافه کرد و به اتاق خواب رفت تا کمی بخوابد و خواب صبح را جبران کند.

بعد از اینکه میلاد مطمئن شد شکیبا به اتاق خواب رفته است تلویزیون را خاموش کرد و به درِبسته ی اتاق خواب خیره شد.کاملا حواسش بود که شکیبا لیوان آبی را از یخچال برداشت و با قرص خورد.تمام حرکات او را زیرچشمی زیر نظر گرفته بود.نگاهش را از در اتاق خواب گرفت.شکیبا حتی زورش آمد به او سلام کند یا توجهی نشان دهد پس چرا باید الکی خود را نگران کند که او به چه دلیل قرص مصرف کرده؟شاید مثل همیشه قرص ضد بارداری میخورد.از فکرش خنده اش گرفت.احمقانه تر از این نمیشد.چرا شرایط همیشگی را با شرایط فعلی قاطی کرد؟خوب است خودش هم گفت همیشه.ولی حالا که همیشه نیست.صدای زنگ تلفن او را وادار به جواب دادن کرد:

- بله بفرمایید

- الو میلاد پسرم

-سلام مامان.خوبید؟بابا خوبه؟

- همه خوبن عزیزم.خودت خوبی؟خداخدا میکردم اون دختره تلفنو جواب نده

میلاد اخم هایش را درهم کرد و سعی کرد بحث را عوض کند.گفت:

- از مینا چه خبر؟

- اونم خوبه.دیشب دیدیش که.سرگرم زندگیشه بچم.همه ی حواسش به شوهر و بچه هاشه.دختر من مثله زن تو نیست که الکی به شوهرش قول بده بیاد مهمونی بعد وسط مهمونی شوهرشو ول کنه بره پی خوش گذرونی و گوشیشو خاموش کنه که.کلی پول ندادی گوشی بخری که اون دختره خاموش کنه بندازه اونور

میلاد نفس عمیقی کشید و گفت:

- کدوم خوش گذرونی مامان؟یه مشکلی براش پیش اومده بود بعدم به من گفت از طرف من از مامانت اینا عذرخواهی کن.

- چی بگم والا.دختر که اصل و نسب نداره اینجوریه دیگه.زنگ زدم بگم اگه امروز چیزی نپخته بلند شو بیا اینجا برات قورمه سبزی پختم که دوس داری.بلند شو بیا

میلاد آب دهانش را که بر اثر شنیدن نام قورمه سبزی راه افتاده بود را باصدا قورت داد و گفت:

- اتفاقا ما هم امروز قورمه سبزی داشتیم.دست شما درد نکنه

- هرجور میدونی مادر.کاری با من نداری؟

- نه ممنون.خدافظ

- خداحافظت باشه 

فصل هفتم

با بی حوصلگی به سارا نگاه کرد و برای صدمین بار به او گفت:

_بسه دیگه بلند شو ببینم.سه ساعته پای لب تابی نوبت منه.

_اصلا مگه تو درس نداری؟من هم سن تو بودم وقت سر خاروندنم نداشتم از بس درس می خوندم.

چرا درس داشت.یک امتحان شیمی با یک دبیر سختگیر... .اما او هیچ گاه وقتش را برای درس خواندن تلف نمی کرد.

_الکی نپیچون دیگه.اصلا به من چه که تو لب تابت رو فروختی؟این ماله منه الآنم لازمش دارم.

_بابا 1 ملیون برای پول پیش نیاز داشت منم فروختم.اگه نمی فروختم الآن آواره ی کوچه و خیابون بودی.

_تو اون موقع فقط می خواستی پاچه خواری کنی.در ضمن نترس!بابا نمی ذاشت آواره ی کوچه و خیابون شیم.

_به هر حال من 5 صفحه تایپ دیگه دارم.برای فردا هم نیازشون دارم.

_برو بابا... .

به سرعت از اتاق خارج شد.اصلا حوصله ی بحث کردن با خواهر لوس و ننرش را نداشت.کاپشنش را از روی چوب لباسی برداشت و در حالی که آن را می پوشید به سمت در خروجی رفت.

_کجا نیما؟

_سلام بابا......دوستم برام یه کتاب آورده میرم سر کوچه ازش بگیرم.

_مادر جون زود بیا میخوام شامو بکشم.

سری تکان داد و از خانه خارج شد.به دیوار ساختمان تکیه داد و بسته ی سیگارش را در آورد و نگاهی به آن کرد.

_بمیری میثم.این چیه؟یه جنس خوب میاوردی!

حداقل کاچی بعض هیچی بود.نه!!یه نخ درآورد و دوباره کشید.در اتاق سارا آخرین صفحه ی تایپش راهم تمام کرد.صدای آهنگ هتل کالیفرنیا بلند شد.به سمت گوشی اش رفت و آن را پاسخ داد.

_شهریار لباس نداری بشورم؟میخوام لباسشویی را روشن کنم.

_اون پیرهن آبیه که صبح داده بودی بپوشم لک بود.اونو بشور.

_کجاست؟

_دست سارا بود.

به اتاق سارا رفت و او را در حال حرف زدن با تلفن دید.با ایما و اشاره از او پرسید پیراهن پدرش کجاست؟سارا به کمد نیما اشاره کرد.کمد را باز کرد و پس از کمی جست و جو پیراهنی را که لکه ی زردی روی آن بود یافت.نگاهش به ژاکت سفید نیما افتاد.یک لکه ی سیاه روی آن بود.با خودش گفت"این بچه چرا لباسای کثیفش رو نمیده تا براش بشورم؟"ژاکت را که برداشت یک کاغذ مچاله شده از جیب آن روی زمین افتاد.خم شد و کاغذ را از روی زمین برداشت.آنرا باز کرد و با اخم به آن خیره شد."ارزش یابی آبان ماه درس 1و2حسابان"کنار این جمله با خود کار قرمز نوشته شده بود"5/9"سارا مکالمه اش را تمام کرد و به سمت مادرش رفت که با اخم به ورقه ای خیره شده بود.روی ورقه را نگاه کرد.او هم تعجب کرد.نه و نیم اصلا نمره ی خوبی نبود.آن هم برای دو درس اول یک کتاب.آن هم کتابی که از اول سال برایش کلاس اضافه گذاشته بودند.کاغذ را از دست مادرش گرفت و گفت:

_بذارید خودش توضیح بده!

مادرش با همان اخم در چهره سری تکان داد و از اتاق خارج شد.سارا دوباره به کاغذ نگاه کرد.شانه ای بالا انداخت و کاغذ را در کشوی میزش گذاشت.نیما هنوز داشت می کشید.در آرامش و سکوت بود که ناگهان شیئی جلوی پایش افتاد و شکست.از ترس چند قدم عقب رفت ولی یک قدم کافی بود تا او به دیوار برخورد کند.به آن شیئ نگاه کرد.مثل اینکه یک مجسمه ی کوچک تزئینی بود.سیگار را پرت کرد و و با خودش گفت"بهتره از این جا برم تا چیز دیگه ای روی سرم پرت نشده!"لحظه ی آخر صدای مردی را شنید که فریاد زد:بسه دیگه شکیبا!درخانه را باز کرد.همه سر سفره نشسته بودند.

_پس کتاب کو؟

_ام............نیومد مشکلی براش پیش اومده بود.

_بیا بخور.... .

_الآن میام.

به اتاقش رفت و بار دیگر اسپری را روی خودش خالی کرد.یادش باشد یک اسپری دیگر بخرد.این دارد تمام می شود.

بعد از شام همگی پای تلویزیون نشسته بودند و فیلم تماشا می کردند.ناگهان در خانه به طور وحشتناکی کوبیده شد.

_نیما برو در رو باز کن ببین کیه.

نیما به سرعت به سمت در دوید و آن را باز کرد.پسری پشت در ایستاده بود و با وحشت به نیما نگاه می کرد.نیما به سر و وضع آشفته ی او نگاه کرد.

_آقا تورو خدا کمک کنید.

_بفرمایید؟

_خانمم حالش بده تو رو خدا.

_آروم باش.به سمت پدرش برگشت و گفت:بابا.....بیا دم در سریع.

شهریار که صدای آشفته ی آن مرد پشت در را شنیده بود به سرعت دم در رفت.

_آقا خانمتونو بیارین پایین میرم ماشینو روشن کنم.

_خیلی لطف می کنید شرمندتونم.

_خواهش میکنم.ناسلامتی همسایه ایم.

سوییچ ماشین را برداشت و کتش را تنش کرد.صدای نگران شهین را شنید.

_چی شده شهریار؟

_هیچی خانوم بعدا می گم.

_نیما با بابات برو تنها نباشه.

نیما کفش هایش را پوشید و همراه پدرش دم در رفتند.آن پسر دم در ایستاده بود و دختری که از سرش خون می آمد در آغوش گرفته بود.نیما به صورت پسر نگاه کرد.کاملا مشخص بود که بغضی روی دلش سنگینی می کند.هر3 نفر از کوچه خارج شدند و سوار پراید مشکی آقای شمس شدند.نیما به آن دو نفر نگاهی انداخت و لبخندی زد."به هم میان ناجور!"شهریار سریع ماشین را روشن کردند و به راه افتادند.

_آقای...... .

_میلاد هستم.

_آهان میلاد.نگران نباش الآن میرسیم.اورژانس همین نزدیکی هاست.راستی منم نیما هستم.

_خیلی نگرانشم.... .

_به هم میاید.زنته؟

_آره.... .و لبخندی به روی دختر که بیهوش بود زد.

شهریار به سمت میلاد برگشت و گفت:

_بفرما آقا میلاد.

_دستتون درد نکنه و به سرعت پیاده شد.شهریار هم پیاده شد. میلاد همان طور که به سمت در اورژانس می رفت داد زد.

_آقای شمس برید خونه.این طوری راحت ترم.وبعد ناپدید شد.

فصل هشتم

اسما نگاهی به دفتر ریاضی اش کرد.آهی کشید.ساعت 8 شب بود و او هنوز 3تمرین دیگر داشت تا بنویسد.هرکدامشان هم برای خود دنیایی بودند.مطمئنا با این کندی که در حل تمرین ها می کرد تا 2ساعت دیگرهم نمی توانست آن هارا پایان دهد.از سر ناچاری به مریم رو آورد.

_مریم؟

_بله؟!

_میشه کمکم کنی تمرینامو بنویسم؟

کتاب دینی اش را بالا آورد و به او نشان داد.

_نمی بینی؟فردا امتحان دارم.

_حالا چیکار کنم؟خیلی طول میکشه؟

_2 تا درس دیگه مونده.اگه می تونی صبر کن.

آهی کشید و با حالت عاجزانه گفت

_نه خیلی دیره.

_من شب باید بیدار بمونم درس بخونم.اگه میخوای به مامان می گم اجازه بده تو هم بیدار بمونی!

چشمان اسما از شادی برق زد.سری تکان داد و دوباره مشغول نوشتن شد.خانه در آرامش کامل فرو رفته بود که با صدای داد و فریاد همسایه ی بالایی این سکوت شکست... .مریم چشمانش را از حرص بست.در این دو روزی که در خانه ساکن شده بودند این دهمین باری بود که همسایه های بالایی دعوا می کردند.خانم صابری نگاهی به بالا انداخت و رو به بقیه گفت:

_نمی دونم اون بالا چه خبره؟والا هرروز جنگ و دعواست.زنه هم که انگار اعصاب نداره!

همان موقع صدای همسایه ی جوان آمد که می گفت:میلاد من دیگه از این زندگی خسته شدم.صدا خیلی بلند بود.رضا که با صدای داد همسایه آیه ای راکه داشت می خواند گم کرده بود با عصبانیت بلند شد و گفت:

_فایده نداره.ما قراره یه عمر این جا زندگی کنیم.باید برم سنگامو باشون وا بکنم.

و از خانه خارج شد و به صدای حاج آقا که میگفت"رضا دخالت نکن"گوش نداد.با عجله از پله ها بالا رفت و در خانه را محکم به صدا در آورد.کسی در را باز نکرد.این بار محکم تر در را زد.بالاخره یک نفر دررا باشدت باز کرد.پسرکی با ابرو های گره زده یه رضا زل زده بود.

_چیه آقا؟.......رضا از لحن او هیچ خوشش نیامد.

_آقا شما فرهنگ آپارتمان نشینی رو نمیدونی نه؟

_نه که چی؟مشکلی هست؟

_آقای محترم دوروزه از صدای داد و دعوای شما ما سردرد گرفتیم.این چه وضعشه؟

_ببین برادر من.من به اندازه ی خودم تو زندگی مشکل دارم دیگه حوصله ی کل کل با تو یکی رو ندارم.....ودر را محکم بست.رضا نفسش را محکم بیرون داد."روانی!"حاج خانوم که صدای جرو بحث رضا و میلاد را شنیده بود مدام لبش را به دندان می گرفت و سرخ شده بود.اسما اما برایش مهم نبود.سرگرم ضرب کردن اعداد بود.مریم هم داشت فکر می کرد که به راستی همسایه های طبقه ی بالا هیچ اعصاب ندارند!حاج آقا زیر لب استغفراللهی گفت و سرگرم بازی با علی شد.رضا بعد از مدتی با صورت سرخ وارد شد.

_همین فردا میرم سراغ مظفری.

مادرش با نگرانی گفت:

_مظفری کیه مادر؟

_صاحب بنگاه.

ودوباره مشغول خواندن قرآن شد.صبح روز بعد رضا بی درنگ به سراغ مظفری رفت.یک بنگاه کوچک در همان حوالی.در بنگاه را باز کرد.مظفری با تلفن صحبت می کرد.رضا دستش را روی سینه اش گذاشت و سر خم کرد.مظفری هم سری تکان داد و به یک صندلی اشاره کرد.یعنی"بشین".چند دقیقه بعد مکالمه ی مظفری با تلفن پایان یافت.

_سلام جناب صابری حال شما؟

_خوبیم الحمدالله جناب مظفری.

_والده چطورن؟از خونه راضی هستید؟

_قربان شما.خونه هم خوبه.

_بفرمایید قربان در خدمتم.

_راستش این همسایه ی طبقه بالایی...... .

_آقای رحیمی؟

_بله بله.راستش ایشون چند روزیه با خانمشون مجادله دارند و این باعث رنجش خاطر اهالی خونه شده.راستش خودمم باهاشون حرف زدم که اگه میشه یه کم مراعات کنند ولی ایشون برخورد خوبی نشون ندادند.اینه که اگه میشه لطف کنید و خودتون یه زحمتی بکشیدو.....

_بله حتما.همین امروز میام حضوری بهشون می گم.

_دستتون درد نکنه.

بعد از اتمام کارش در بنگاه در ماشین نشست.به پدرش پیام داد"امروز مظفری میاد سراغشون".

فصل نهم

میلاد در خانه را باز کرد و وارد شد.چراغها خاموش بودند و خانه در سکوت و تاریکی مطلق فرو رفته بود.یعنی شکیبا از ظهر تا حالا که هشت شب است هنوز بیدار نشده؟او که حتی ناهار نیز نخورده بود.چراغها را روشن کرد و کیف سامسونتش را روی مبل گذاشت.به طرف اتاق خوابشان رفت و در را به آرامی باز کرد.شکیبا یک تاپ قرمز پوشیده بود و موهای لَخت نسکافه ایش روی بالش پخش بود.چشمهایش حتی در خواب و در حالت بسته نیز جذابیتش را با مژه های بلند فرش حفظ کرده بودند.نوری که از لای در، روی صورت شکبیا میتابید تنها روشنایی اتاق بود.میلاد بدون سر و صدا لب تخت نشست.صورتش را نزدیک صورت شکیبا برد.از آن فاصله ی یک میلیمتری با نگاه خیره اش تک تک اعضای صورت شکیبا را برانداز کرد.کارهایی که میکرد کاملا نا خوداگاه بودند.تصمیم گرفت صورتش را کمی نزدیکتر ببرد که یک آن فهمید دارد چکار میکند و سریع و باشتاب از روی تخت بلند شد که باعث شد تخت تکان بخورد و شکیبا پلک هایش را آرام آرام باز کند.شکیبا با دیدن میلاد بالای سرش که کف دستش را پشت گردنش گذاشته بود و به او نگاه میکرد متعجب شد.میلاد با دیدن چشمهای باز او چراغ را روشن کرد.شکیبا دستش را روی چشمهایش گذاشت و گفت:

-اَه.خاموشش کن.هر چی خوابیده بودم پرید

- مگه داشتی مواد میکشیدی که اینجوری میگی؟بالاخره کی میخوای بیدار شی بگو تا همون موقع بیام سراغت

شکیبا که کم کم چشمانش عادت کرده بود در تخت نیم خیز شد و گفت:

-چیه مهربون شدی؟دیگه دادوهوار راه نمیندازی؟

بعد پوزخندی زد و گفت:

- دیگه مست نیستی؟

میلاد عصبانیتش را با ماساژ دادن پلک هایش با انگشت سبابه و شست دست راستش آرام کرد.حیف که الان شکیبا را نیاز داشت وگرنه عربده ای میکشید که شکیبا قدرت تکلم را برای همیشه از دست بدهد.میلاد بعد از مدتی سکوت گفت:

- مینا زنگ زده واسه فردا ناهار دعوتمون کرده.مثل آدم ادای زنای خوب رو در میاری و دنبالم میای.خواستم بگم که اگه لباسی چیزی میخوای بری بخری.

بعد از جیبش چند تراول پنجاهی درآورد و روی میز کنار تخت خواب گذاشت و گفت:

- اینم پول.راستی اون موهاتم رنگ کن خیلی ناجور شده.ناسلامتی تازه عروس دومادیم باید آبروداری کنیم

شکیبا از روی تخت پایین پرید و دست به کمر مقابل میلاد ایستاد.قدش تا سرشانه ی او بود.

- عجبه فهمیدی؟اگه خودمون هزارسال هم تو خونه با هر وضعی باشیم برات مهم نیست که.اما همین که فک و فامیلات یه دیقه بخوان نگامون کنن باید بریم بدوییم موهامونو رنگ کنیم،لباس نو بپوشیم،نقش عاشقا رو بازی کنیم.فقط برای همون یه دیقه.یه باره بگو واسه فامیلام زن گرفتم نه واسه این عشقی که بینمون بود

میلاد با خود به کلمه ی بود فکر کرد.بود؟یعنی دیگر نیست؟گفت:

- کار بدی میکنم هی آبروداریتو میکنم؟واسه خودت میگم که بعد نگن دختره اینجور دختره اونجور.وگرنه اگه هرجوری بیای هیچ فرقی به حال من نمیکنه.میبینی که تو خونه هم چیزی بهت نمیگم.

- پس قبلا چرا میگفتی؟

میلاد صدایش را بالا برد:

- چون خودتم گفتی عشقی که بینمون بـــــــود!

شکیبا یکه خورد.احساس کرد خون در رگهایش منجمد شد.اما به زور خود را سرپا نگه داشت و گفت:

- حالا که اینقدر به حرفایی که میزنم اهمیت میدی و مثله چماغ میکوبونی تو سرم،صد در صد یادته که گفتم پامو خونه ی فامیلت نمیذارم.یادته یا تو مستی یادت رفته؟

- هرچی هم مضخرف بگی فایده نداره.دیگه مینا که مامانم نیس که مقابلش جبهه میگیری؟خوبه مینا همین دو هفته پیش که از فرانسه برگشته بود برای تو هم سوغاتی آورده بود

شکیبا به طرف کمد خودش رفت و همه ی وسایل آن را بیرون ریخت.با حرص و عجله وسایلش را زیر و رو میکرد و دنبال چیزی میگشت.بالاخره آن مجسمه ی تزئینی کوچک را پیدا کرد و گفت:

- این همون سوغاتیه که داری به خاطرش خودتو میکشی.خوب نگاش کن.این تنها چیزیه که بهش مینازی مگه نه؟

و با یک حرکت ناگهانی آن را از پنجره بیرون انداخت.صدای شکسته شدنش بلند شد.میلاد که دیگر به دیوانه ها بیشتر شبیه بود از ته حلقش فریاد کشید:

- بسه دیگه شکیبا!

و جلو آمد تا دستش را در گوش شکیبا بخواباند که همان لحظه زنگ در به صدا در آمد.میلاد دستش را که در هوا گرفته بود پایین آورد و به سمت در رفت تا در را باز کند.شکیبا در اتاق مثل بید میلرزید.توقع هرچیزی را از میلادش داشت جز همین.احساس کرد چشمانش سیاهی میرود. پرده را در دستش محکم فشرد تا تعادلش به هم نخورد اما دستش لیز خورد و وسط اتاق غش کرد و پرده و میل پرده روی او افتاد.میلاد بعد از پاسخ دادن به آن مرد عبوس پشت در،دوباره به سمت اتاقشان برگشت اما شکیبا را دید که کف اتاق افتاده بود و پرده ی اتاق رویش پهن شده بود و میله ی آن روی سرش قرار گرفته بود.از زخمی که محل برخورد میله سر شکیبا بوجود آمده بود خون می آمد.میلاد هراسان به سمت او دوید و سر او را در دست گرفت و تکان داد و گفت:

- شکیبا...شکیبا تو رو خدا منو نگاه کن...

اما نتیجه ای نداشت.ماشینش را همین امشب به دوستش قرض داده بود.لعنتی!حالا چه خاکی بر سر کند.از خانه خارج شد و در را باز گذاشت.خواست به سراغ طبقه ی دوم برود که یاد برخورد بدش با آنها افتاد.ناچارا یک طبقه ی دیگر هم پایین رفت.مقابل در همسایه ایستاد و مشتش را چندبار محکم به در کوبید...

فصل دهم

با بی حوصلگی به حرف های دبیر حسابان گوش می داد.حرف هایش اصلا باب میل او نبود.

_آقایون.........این امتحانی که گرفتم مایه ی شرم بود.فقط دو تا درس بود!تازه از اول مهر به پیشنهاد آقای مدیر کلاس اضافه براش گذاشتیم.یه فکری به حال خودتون بکنید..... .نذارید مثل بچه های دبستانی پای والدینتون رو به مدرسه باز کنم!

چقدر از این مرد بدش می آمد.خیلی خودش را دست بالا می گرفت."خیال کرده چون دکترای ریاضی گرفته خیلی آدم مهمیه.دکترای ریاضی بگیری که چی؟آخرش دبیر یه مشت بچه دبیرستانی نفهم بشی؟"

_نیما شمس بیا اینجا ببینم.

با کندی از جایش بلند شد و به سمت میز دبیر رفت.رو به روی او ایستاد و با خونسردی به او چشم دوخت.

_چند جلسه هست که داری تو کلاس اضافه غیبت می خوری.دلیلش چیه؟این کلاس ها رو برای آدمایی مثل تو میذارن که امتحانشون رو نه و نیم نشن.

پاسخ او تنها سکوت بود.... .حوصله ی پاسخ دادن نداشت.

_پس جواب نداری نه؟برو بشین.... .بهتره جلسه ی دیگه تو کلاس حضور داشته باشی وگرنه....... .

سر جایش رفت ونشست.میثم زیر لب به او گفت:

_بهت گفتم اون کلاسایی که میتونی بیای رو نپیچون.... .مگه مرض داری؟

چشم غره ای به او رفت و شروع به خط خطی کردن میز کرد.کاش زود تر امروز هم تمام می شد.

در بوفه ی دانشگاه نشسته بود و به فنجان نسکافه ی رو به رویش خیره شده بود.آهی از روی ناراحتی کشید.چقدر بد بخت بود.بد تر از این نمی شد.مدتی پیش متوجه تعقیب یک دویست و شش زرشکی شده بود که او را از منزل تا دانشگاه اسکورت می کرد.همان دویست وششی که دوستش می گفت از بچه های ترم بالاتر است.امروز بالاخره جلوی او آمده بود و بااو صحبت کرده بود.ازاینکه چند ماهی است که از سارا خوشش آمده است.در حیاط دانشگاه در حال گفت و گو بودند که یکی از همکلاسی هایش جلو آمده بود و شروع به دعوا کردن با آن دونفر کرده بود.با بی شرمی به سارا تهمت زده بود که عشوه خرکی آمده و نامزد او را اغفال کرده است.سرش را میان دستانش گرفت.آبرویش جلوی همه رفته بود.او از کجا می دانست که او نامزدی دارد؟تازه امروز با او هم کلام شده بود.هانیه،دوست صمیمی اش جلو آمد و رو به روی او نشست.

_چته بدبخت چرا خودتو باختی؟

_ندیدی چه شکلی جلوی همه داد و فریاد راه انداخته بود.دیگه آبرویی برام نمونده.

_اون پسره خیلی عوضی بوده که با وجود نامزدش اومده سراغ تو.تو چه گناهی داری؟

_اون موژان غفاری عوضی رو ندیدی.همین طوری بدون اینکه موضوع رو بدونه اومده جلو به من می گه تو نامزد منو از راه به در کردی!

_برو موضوع رو بدون رو در بایستی بش بگو.بگو هوای نامزد خودت رو داشته باش نه اینکه آبروی منو ببر!حالا هم پاشو بریم با راد منش کلاس داریم.تو کلاس راهمون نمیده ها؟

دست سارا را گرفت و هردو به سمت کلاس به راه افتادند.تصمیم گرفت در اولین فرصت موضوع را برای موژان بگوید.نباید فکر بدی درباره ی او می کرد.

هوا خیلی سرد بود.یقه های پالتویش را بالا داد و برای بار صدم از سرماشکایت کرد.بالاخره یک سوپری پیدا کرد."یادم باشه همیشه بیام از اینجا خرید کنم نزدیک تره".وارد شد . به سمت قفسه ی کنسرو ها رفت.بین آن ها را نگاه کرد و یک کنسرو نخود فرنگی پیدا کرد.میخواست سالاد ماکارونی درست کند.سارا عاشقش بود.باصدای سلامی به پشت سرش برگشت.

_سلام خانوم شمس.

_سلام آقای رحیمی حال شما.همسرتون خوبن ایشالا؟

_بهتره.دیشب شما به ما لطف کردید.

_ای بابا چه لطفی؟میذاشتین حداقل آقای شمس بیاد کمکتون دست تنها نباشید!

_نه دیگه!تا اونجاشم زحمت دادید.برادرشکیبا اومد.

_شکیبا؟

_همسرم دیگه!

_آهان.کی مرخص میشن انشالا؟

میلاد به سمت قفسه ها رفت و دو تا کمپوت از آنجا برداشت.

_فردا مرخصه... .

_سلام منو بهش برسون پسرم.

_حتما با اجازه.

_به سلامت.... .

میثم نگاهی به نیما انداخت که در فکر بود.داشت در مورد امتحان شیمی اش فکر می کرد.تنها 2 سوال را جواب داده بود.حالا باید چکار می کرد.دیروز باید به فکرش بودی نیما خان!الآن دیگر فایده ای ندارد.میثم از صحبت نکردن نیما حوصله اش سر رفت.بسته ی سیگارش را در آورد و به سمت نیما گرفت.یک نخ برداشت و آن را با فندکش روشن کرد.میثم هم سیگار را به لب گرفت و سرش را جلو آورد تا نیما روشنش کند.کم کم داشتند به کوچه نزدیک می شدند.نیما هنوز هم داشت فکر می کرد که صدای سوت بلند میثم را شنید.

_آهای حوری خوشگل.اجازه بدین کمکتون کنم.نیما سرش را بالا آورد و به رو به رو نگاه کرد.دختری با چادر و فرم مدرسه رو به رویش ایستاده بود و یک پلاستیک بزرگ در دست داشت.میثم حتی به دختر چادری هم تیکه می انداخت.آدم نمی شد.سنگینی نگاه آن دختر راحس کرد.بار دیگر او را نگاه کرد.قیافه اش آشنا بود."وااااااای،این دختر همسایه بالایی نیست؟"سیگار از دستش افتاد.آن دختر هنوز با تعجب به او نگاه می کرد.باز دوباره صدای میثم بلند شد.

_خوردیش خوشگله.منم خوشمزمااا!

دختر با عجله به داخل کوچه رفت.نیما هنوز هم شوک بود.بد تر از این نمی شد.اگر به پدرش می گفت؟

_چته نیما چرا خشکت زده؟

_بد بخت شدم... .

_چرا؟؟

_دختر همسایمون بود.

_خب؟

_خب و زهرمار.دید دارم سیگار می کشم.

_حالا میخوای چیکار کنی؟

_نمی دونم..... . هر دو در فکر فرو رفتند....... .

فصل یازدهم

میوه هارا از پشت وانت خالی کرد.میخواست آن هارا جلوی مغازه بچیند که پدرش گفت:

_برو به مشتری برس.من درستشون می کنم.

به سمت پیرزنی که منتظر ایستاده بود رفت.خریدهایش را که شامل یک پلاستیک خیار و گوجه بود روی ترازو گذاشت.

_هفت هزار و پونصد... .

_ماشاالله!4 تا خیار و گوجه شد هفت تومن؟

_دست ما نیست.منم که خودم اینا رو از میدون میوه تره بار می خرم چند برابر ماه پیش پول میدم.

پیرزن سری تکان داد و پول ها را روی میز گذاشت و کیسه های خریدش را برداشت.موبایلش زنگ خورد."مظفری"بود.

_الو؟

_سلام آقای صابری.

_سلام آقای مظفری خوبید الحمدالله؟

_مرسی.راستش جناب من امروز رفتم سراغ رحیمی.... .

_خب مشکل حل شد؟

_خونه نبودند.من براشون یه یادداشت گذاشتم که باهام تماس بگیرن!

_خیلی لطف کردید آقا... .

_خواهش می کنم حالا اگه زنگ نزد شب می رم سراغش..... .

به شعری که توسط معلم ادبیات خوانده می شد گوش سپرده بود.عاشق زنگ ادبیات بود و همیشه سر این زنگ اشتیاقی توصیف نشدنی داشت.معلم داشت رباعی از حافظ می خواند.

_گر همچو من افتاده این دام شوی

ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم

با ماننشین اگرنه بدنام شوی

کتابی که در دست داشت را بالا آورد و به دانش آموزان نشان داد.

_توصیه می کنم که این کتاب رو حتما بخونید.تو کتابخونه ی مدرسه هست.مجموعه رباعی های حافظ توی این کتاب جمع شده.

سپس رو به مریم گفت:

_صابری تو داشتی نشریه درست می کردی برای مسابقه؟

_بله.... .درمورد شاعران ایرانه.

_پس از این کتاب می تونی استفاده کنی!خطاطی هم که بلدی یه شعر انتخاب کن بنویس.

کتاب را به سمت مریم گرفت.مریم کتاب را در کیفش گذاشت و به ادامه ی حرف های معلم گوش سپرد.

حاج خانوم از پله ها پایین رفت تا دم در خانه را آب و جارو کند.مثل اینکه برای همسایه هایش مهم نبود که درخانه کثیف باشد.سطل آبی را که از بالا آورده بود زمین گذاشت و کمرش را با دستش ماساژ داد.یادش باشد به رضا بگوید یک شیر آب این پایین ببندد که مجبور نباشد سطل آب به این سنگینی را بالا و پایین ببرد.ناگهان چشمش به چیزی افتاد که کمی آن طرف تر از در ساختمان افتاده بود.جلوتر که رفت دید یک مجسمه ی کوچک است که شکسته.مجسمه را که به سه تکه تبدیل شده بود برداشت و به آن نگاه کرد.طرح یک مادر و فرزند بود."چقدر قشنگه!از کجا افتاده؟بازم مایه ی تعجبه خردوخاکشیر نشده!"کمی فکر کرد."ببینم رضا نمی تونه درستش کنه؟"دوباره به خانه برگشت و مجسمه را در کشوی میز گذاشت.

کتاب فارسی اش را در کیفش گذاشت و چادرش را سر کرد.پلاستیکی که نشریه دیواری را در آن گذاشته بود به دست گرفت و کیفش را روی کولش انداخت.

_مریم خیلی نامردی.چرا نمیای اردو؟

به هانیه نگاه کرد.مدرسه یک اردوی ابیانه گذاشته بود... .اما مریم مطمئن بود برادر غد و لجبازش اجازه ی شرکت در آن اردو را به او نمی دهد.حرص می خورد از اینکه نمی تواند در اردو باشد.به هانیه نگاه کرد.او برادی مانند رضا نداشت تا به او گیر بدهد.

_هانیه خودت که میدونی رضا نمیذاره!

_مگه با پسرا میخوایم بریم اردو که نمیذاره؟

_اون فقط میخواد به من گیر بده.فکر کنم تا وقتی که شوهر کنم همین آشو همین کاسه است!پلاستیکش را نشان هانیه داد.

_تازه کار نشریمم مونده.تو برو خوش باشی.هانیه با ناراحتی به او نگاه کرد و گفت:

_باشه.... .به سمت خانه به راه افتاد.......... .در کوچه داشت شعری را زیر لب زمزمه می کرد.

_آن جام طرب شکار بر دستم نه

وان ساغر جون نگار بر دستم نه.........

_ آهای حوری خوشگل.اجازه بدین کمکتون کنم.

"وای خداااااا.از این لاتای بی سرو پا."اخمی کردوسرش را بالا آورد.2پسر نوجوان رو به روی او ایستاده بودند.قیافه ی یکی از آنها آشنا بود.در صورت او دقیق تر نگاه کرد."این همون پسری نیست که اون روز تو راه پله بود؟سیگارم که دستشه!مگه چند سالشه؟عجب باباو مامان بیخیالی!"

_ خوردیش خوشگله.منم خوشمزمااا!

باصدای اون پسر به خودش اومد و سریع داخل کوچه رفت.... .عجب چیزی کشف کرده بود!

چکاوه آنلاین نیست.  

فصل دوازدهم

میلاد شکیبا را بغل کرده بود و حیاط بیمارستان را با سرعت دوید.به سمت پذیرش رفت و گفت:

- یه بیمار اورژانسی دارم.باید سریع معاینه بشه

خانم پرستار که صدقلم آرایش کرده بود نگاهی به شکیبا کرد که از سرش خون می آمد و با چشمهای بسته،آرام در آغوش میلاد لم داده بود.سپس نگاه دیگری به میلاد کرد.میلاد با عصبانیت فریاد زد:

- پس چرا حرف نمیزنی؟

پرستار به خودش آمد و گفت:

- ببریدش بخش اورژانس

- کجاست؟

- انتهای راهرو

میلاد شکیبا را بیشتر به خود چسباند و راهرو را با سرعت طی کرد.دکتر پس از معاینه ی شکیبا و عکسبرداری از سرش تشخیص داد که جمجمه اش مو برداشته و خدا رحم کرده است که نشکسته وگرنه مجبور میشدند موهایش را بتراشند و سرش را گچ بگیرند و در حال حاضر با ده عدد بخیه روی پیشانی شکیبا کار حل میشود.دلیل بیهوشی اش هم برخورد با شدت سرش به زمین بوده است که باعث شده به مخچه ضربه وارد شود .در طول بخیه زدن میلاد نیز به خواست خودش در اتاق حضور داشت و دست شکیبا را در دست نوازش میکرد.اما به دلیل حساسیتی که نسبت به دیدن خون داشت سعی میکرد همه جا را نگاه کند به غیر از محل بخیه ی همسرش را.اما موفق نشد و چندبار فشارش افتاد و تا مرز بالا آوردن محتویات معده اش نیز پیش رفت.دکتر که رنگ پریده و حالت او را دید او را از اتاق بیرون کرد و تا پایان بخیه نیز اجازه ی ورود به او نداد.

دکتر گفته بود که تا فردا صبح بیمار باید در بیمارستان بماند تا کاملا به هوش بیاید و مطمئن شوند که بخیه ی سرش چرک یا عفونت نمیکند.میلاد تا صبح روی صندلی کنار تخت شکیبا چرت میزد و هر از گاهی تمام شدن سرمش را به پرستار ها اطلاع میداد.صبح زود برای تهیه ی کمپوت از بیمارستان بیرون زد و پس از خرید کالای مورد نظرش به بیمارستان بازگشت.وارد اتاق که شد شکیبا را به هوش دید و دکنر و پرستار بالای سر او ایستاده بودند.با ورودش دکتر معاینه ی شکیبا را پایان داد و رو به شکیبا گفت:

- خدا رو شکر همه چیز خوبه.میتونید مرخص بشید

پرستار پس از در آوردن سرم شکیبا همراه با دکتر از اتاق خارج شد.میلاد کمپوت ها را روی میز گذاشت و روی صندلی نشست و رو به شکیبا گفت:

- چطوری؟بهتر شدی؟لباساتو بیارم واست بپوشی؟

- عجبه یه سری هم به من زدی.

- یعنی چه؟چی میگی؟

- هیچی.چیز مهمی نیست.فقط واسم جالبه که از دیشب تا حالا تو کجا بودی؟سر صبحی تازه یادت افتاده بیای حالمو بپرسی؟

میلاد نگاهی به شکیبا انداخت که سرش پایین بود و با ناخنهای دستش بازی میکرد.گفت:

- منو نگاه کن شکیبا

شکیبا اما تغییری در حالتش بوجود نیاورد.میلاد گفت:

- نگاه نمیکنی؟

شکیبا سرش را به دو طرف تکان داد.میترسید او را نگاه کند و باعث جرقه ی دعوای جدیدی شود.میلاد با لحن آرامی گفت:

- شکاکی شکیبا.به همه چیز شکاکی.دیشب تا حالا تو بیمارستان بودم.باورت نمیشه از پرستار بپرس.

شکیبا با شنیدن این حرفها بیشتر از هرچیز تعجب کرد.باورش نمیشد وسط دعوایشان میلاد او را در بیمارستان به حال خود رها نکند.یه جورایی صد در صد مطمئن بود که او نمیماند.ولی تمام معادلاتش دوباره به هم ریخت.سرش رابالا آورد و رو به میلاد گفت:

- من...من فکر کردم که...

-هیسسس...میدونم چی فکر کردی...بسه نمیخوام بشنوم

و با اخم از روی صندلی بلند شد و گفت:

- به پرستار میگم بیاد لباساتو بپوشونه . دم در بیمارستان منتظرتم.زود آماده شو بیا پایین.با تاکسی میریم

و از اتاق خارج شد.

میلاد و شکیبا درِ خانه شان از تاکسی پیاده شدند وبه دلیل سرگیجه و عدم تعادل شکیبا میلاد مجبور شد دستش را بگیرد.میلاد متوجه کاغذی روی در شد که روی آن نوشته شده بود:سلام.مظفری هستم.اومدم در خونه تون ولی نبودید.باشما کار واجب دارم.لطفا تماس بگیرید

میلاد کاغذ را تاکرد و در جیبش گذاشت.شکیبا پرسید:

- چی بود میلاد؟

- مهم نیست

- چی بود خب؟

- چقدر سوال میپرسی!

شکیبا دستش را از دست میلاد در آورد و دستش را به دیوار گرفت و خود را به تخت خواب رساند و روی آن نشست.میلاد روی مبل نشست.یعنی مظفری با او چکار داشت؟

از جا برخواست تا به سمت بنگاه املاک مظفری برود.از آسانسور که پیاده شد خانم همسایه ای که در سوپری نیز او را دیده بود و به دروغ به او گفته بود برادر شکیبا به کمکش آمده را دید.میلاد گفت:

- سلام خانوم شمس

- سلام آقای رحیمی خوب هستید؟خانومتون بهترن؟

- آره خوبه.مرخص شد دیگه

- اِ؟به سلامتی.چشمتون روشن.حالا کِی بیایم عیادت؟

- هر وقت صلاح بدونید.قدمتون به چشم

- الان بیایم خوبه

میلاد کمی فکر کرد.چه عجله ای است؟گفت:

- بله بله.چرا که نه؟بفرمایید

- پس من برم به بچه ها و آقای شمس هم بگم که با هم بیایم

- حتما.تشریف بیارید

فصل سیزدهم

روی تخت دراز کشیده بود و دستش را زیر سرش گذاشته بود.به سقف اتاق خیره شده بود و داشت فکر می کرد."نکنه اون دختره ی احمق چیزی بگه؟".پوست لبش را جوید.باید هرچه سریع تر کاری می کرد.نباید حرفی از دهن آن دختر بیرون می آمد.در اتاق باز شد و خانم شمس سرش را داخل اتاق آورد.

_بچه ها حاضرشید بریم عیادت.

_عیادت کی؟

_همسر آقای رحیمی.............شکیبا خانوم.

سارا بی درنگ از جا بلند شد و به سمت کمد لباس هایش رفت.نیما اخمی کرد و گفت:

_من حال ندارم نمیام.... .

_بلند شو ببینم زشته!

_مامان بیخیال من شو لطفا.

سارا در حالی که بلوزش را میپوشید گفت:

_ولش کن مامان اعصاب نداره میاد اونجا آبرومون رو می بره!

_تو ساکت!

_دعوا نکنید!سارا تو مگه بچه ای؟تو هم اگه قصد داری بیای زود لباسات رو بپوش.

نیما دستش را روی چشمانش گذاشت و خوابید.سارا نگاهی به برادرش کرد.از آن موقع که از مدرسه بازگشته بود عصبانی و بی حوصله بود."یعنی چی شده؟".

_نیما حالت خوبه؟

_آره چطور؟

_چیزی شده؟

_نه... .سارا شانه ای بالا انداخت و روسری اش را سر کرد و اتاق خارج شد.آقای شمس رو به سارا و خانم شمس گفت:

_نیما؟

_میگه نمیام،حال ندارم... .

_بش بگو حاضر شه!

_ولش کن شهریار.بالا منتظرمونن. دیرمیشه زشته!مادرش یک جعبه برداشت وبه سمت سارا گرفت.

_این چیه؟

_دست خالی که نمیشه رفت.همون مجسمس که عمت آورد.ازش که استفاده نمی کنم.سارا سری تکان داد و هر سه نفر از خانه خارج شدند.پشت در ایستادند و آقای شمس در زد.میلاد در را باز کرد و با لبخند به آنها نگاه کرد.

_سلام خوش اومدید... .بفرمایید تو.همگی به داخل خانه رفتند.سارا به خانه نگاه کرد.کاملا مشخص بود که یک زوج جوان در آن خانه زندگی می کنند.یک عکس بزرگ از میلاد و شکیبا روی دیوار بود که مال روز عروسی بود.

_پس نیما جان؟

_حالش یه کم بد بود.

_اِ.....پس واجب شد ماهم بیایم عیادت.

_نه در اون حد.فکر کنم سرما خورده.

_بفرمایید بشینید تا شکیبا رو بیارم.

خانوم شمس با عجله از روی مبل بلند شد و گفت:

_نه نمیخواد اون دخترو بااون حالش بلند کنی.میریم پیشش.ساراهم سرش را به نشانه ی تایید تکان داد و همرا با مادرش بلند شد.میلاد آنهارا به سمت اتاق راهنمایی کرد.

_شکیبا مهمون داریم.

سارا و خانوم شمس داخل رفتند و با اسلام و احوال پرسی کردند.

نیما هم چنان درازکشیده بود که صدای موبایلش بلند شد.از روی تخت بلند شد و به صفحه ی گوشی نگاه کرد."میثم"بود.

_بله؟

_سلام نیما.

_سلام چی شده؟

_یه راهی پیدا کردم دهن اون دختره بسته بشه.

_چی؟

میثم نقشه اش را مو به مو برای نیما گفت.نیما هم لبخندی روی صورتش شکل گرفت.نقشه عالی و بدون نقص بود.

_موافقم.... .کارت ایول داره.

_چاکرتم.فقط می مونه زمان اجرای نقشه که خودت باید تعیین کنی!

_هرچه زودتر بهتر........ .

فصل چهاردهم

قلم را در جوهرش کرد و نگاهی به شعر انداخت و بیت بعدی را در ادامه ی بیت قبلی نوشته بود"دیده دریا کنم و صبر به صحرا افکنم"نوشت."واندرین کار دل خویش بدریافکنم".لبخندی از روی رضایت زد و آخرین نگاه را به روزنامه دیواری انداخت.مقوای قهوه ای داشت که خیلی قشنگ بود.کاغذ سفیدی را که دورش را سوزانده بود برداشت و شروع به نوشتن کرد.

"به اهتمام:

مریم صابری

هانیه کریمیان"

گرچه هانیه تلاش زیادی برای این نشریه نکرده بود.ولی مهربانی و با وفایی در خونش بود و دوستش را فراموش نمی کرد.او هم زحمت کشیده بود حالا هر چقدر کم!فقط مانده بود یک بسم الله الرحمن الرحیم بر سر آن نوشته شود.ولی این کار را بر عهده ی کس دیگری می گذاشت.هنوز در خطاطی نوشته های بزرگ مهارت نداشت.نشریه را لوله کرد و گوشه ی اتاق گذاشت.صدای رضا به گوشش رسید.

_مریم بیا یه چایی برام بریز... .

با خودش گفت"مگه ریختن یک چایی چه زحمتی میخواد که منو صدا می کنه؟"

_مریم خوابت برد؟

_نه داداش الآن میام.

حاج خانوم در آشپزخانه مشغول ریختن آش در کاسه ها بود.2تا کاسه هم برای همسایه ها پر کرد.کاسه های کوچکی را که برای خودشان پر کرده بود در سینی گذاشت.

_اسما بیا اینارو ببر توی حال بخوریم.

اسما که طبق معمول در حال مشق نوشتن بود از جا بلند شدوبه آشپزخانه رفت.

_مریم چیکار می کنی؟؟

_چایی می ریزم.... .

_برای چی؟

_رضا چایی می خواست.

_نمیخواد میخوایم آش بخوریم.

مریم سری تکان داد و به سالن رفت.اسما سینی آش را برای بقیه برد.پدرش اولین کاسه ی آش را از توی سینی برداشت و گفت:

_خانم کشک نداریم؟

_نه حاجی!

پدرش دوباره زیر لب غرغر کرد واولین قاشق را در دهان گذاشت.همگی دور هم مشغول خوردن بودند.

_مریم خوردنت تموم شد برو اون دو تا کاسه رو برای همسایه ها ببر.

_مظفری هنوز نیومده تکلیفشون رو روشن کنه مامان!

_رضا این چه حرفیه؟من دارم رسم همسایگی رو به جا میارم.حالا چه عیبی داره یه کاسه آشم به اونا بدیم؟

رضا اخمی بر پیشانی اش نشاند و پوزخند زد.هنوز هم رفتار همسایه را از یاد نبرده بود.مریم کاسه ی آشش را که تمام شده بود در سینی گذاشت و از جا بلند شد.چادرش را سرش کرد و کاسه هارا در سینی گذاشت و از خانه خارج شد.نگاهی به بالا و پایین انداخت و تصمیم گرفت اول آش همسایه ی طبقه ی پایین را بدهد.از پله ها پایین رفت و در رازد.بعد از چند دقیقه معطلی در باز شد.از دیدن فرد پشت در لعنتی به شانس خود فرستاد.پسر آقای شمس با لبخند مسخره ای به نگاه می کرد.

_سلام عرض شد خانوم...؟

مریم بدون اینکه پاسخی به او بدهد کاسه را به طرف او گرفت.

_بفرمایید.... .

_اوه...خیلی ممنون زحمت کشیدید.راضی نبودیم به خدا!

_با اجازه.

_اسمتون رو نگفتیدا؟

مریم بی آنکه پاسخی بدهد از پله ها بالا رفت."عجب شانسی چرا این دررو باز کرد."داشت به خانه ی همسایه ی بالایی نزدیک می شد که درشان باز شد و خانوم و آقای شمس به همراه دخترشان از خانه خارج شدند.

_سلام... .

_سلام دخترم.

_براتون آش آوردم دم خونتون.

_زحمت کشیدی عزیزم.

_با اجازه.

_به سلامت.

"اینا تو خونه ی رحیمی چیکار می کردند؟"سری از روی تعجب تکان داد و در خانه ی همسایه را زد.

****************

_حالا مطمئنی که نمیای؟

_بله خانوم.نمی تونم بیام.

_اگه نمیای اردو غیبتم نمیتونی بکنی!

_پس چیکار کنم؟

_یه لحظه صبر کن.

خانوم ناظم نگاهی به برنامه های کلاسی انداخت و گفت:

_میتونی بری سوم انسانی 3 اون روز رو.اونا هفته ی دیگه میرن اردو.

_باشه چاره ی دیگه ای نیست.

زنگ کلاس به صدا در آمد.

_خب دیگه برو سر کلاست.ولی حیف بود این اردو رو نیایا؟

_نه خانوم اینطوری راحت ترم..... .

فصل پانزدهم

میلاد مهمانها را تا دم در بدرقه کرد و در را بست اما لحظه ای به طول نینجامید که کسی تقه ای به در زد.میلاد دوباره به طرف در رفت و آن را باز کرد.دختری چادری کاسه به دست پشت در ایستاده بود و سرش را پایین انداخته بود.میلاد سلام کرد.دختر کاسه ی آش را مقابل میلاد گرفت و با دست دیگرش چند تار مویش را که بیرون آمده بود سریع داخل چادر کرد و گفت:

- بفرمایید

-ممنون.زحمت کشیدید

- فقط بی زحمت کاسه شو اگه میشه بدید

- حتما.چند لحظه منتظر باشید

دختر سری تکان داد و میلاد کاسه ی آش را در آشپزخانه برد و محتویاتش را در ظرف دیگری خالی کرد و کاسه ی همسایه را تمیز شست و با دستمالی خشک کرد.درست نبود کاسه را همانطور خشک و خالی بازگرداند.رسم ادب این بود که چیزی درون آن بگذارد ولی در خانه ی آنها مگر جز دلخوری چیز دیگری هم یافت میشد؟به طرف اتاق خواب رفت.شکیبا روی تخت دراز کشیده و چشمانش را بسته بود.میلاد گفت:

- شکیبا تو کاسه ی همسایه چی بزارم؟

شکیبا چشمانش را باز کرد و نگاهی به میلاد که در چارچوب در ایستاده بود کرد.دوباره چشمهایش را برهم گذاشت و در همان حالت گفت:

- کاسه ی همسایه پیش تو چیکار میکنه؟

- آش آوردن.سریع بگو دم در معطلنا

شکیبا بار دیگر چشمهایش را باز کرد و با حرص به او نگاه کرد و گفت:

- به من چه که معطلن؟مگه تقصیر منه؟خودت هر کاری میخوای بکن.اَه!

و پشتش را به میلاد کرد و پتو را تا روی سرش بالا کشید.میلاد لحظه ای با تاسف حرکات او را نظاره کرد.وقتی خواست برود شکیبا گفت:

-میـــــــلاد!هستی هنوز؟

- هان؟چیکار داری؟

- یه بسته پولکی تو کابینت دومیه اس.همونو بذار تو کاسه

میلاد خوشحال از اینکه هنوز شکیبا به مرحله ای نرسیده که به دادن جواب های سربالا اکتفا کند به طرف کابینت دوم رفت و پولکی را در کاسه گذاشت و به دست دختر داد.دوباره به طرف اتاق خواب بازگشت.شکیبا روی تخت نشسته و سرش را روی زانوهایش گذاشته بود.میلاد روی صندلی میز آرایش شکیبا نشست و گفت:

- گریه میکنی؟

شکیبا بدون تغییر حالتی گفت:

- نه

- ناراحت شدی گفتم دم در معطلن؟آخه چیز بدی نگفتم که

- منم ناراحت نشدم

دقایقی سکوت بین آنها حکم فرما شد.میلاد که تصمیم داشت به هر نحوی سکوت را بشکند گفت:

- چیزی لازم نداری؟

- چرا.یه لیوان آب.اگرم حالشو نداری نمیخواد بیاری

- خب زودتر میگفتی.الان برات میارم

میلاد لحظاتی بعد با لیوان آب به اتاق بازگشت و گفت:

- بیا

شکیبا سرش را از روی زانوانش برداشت و لیوان را از میلاد گرفت.میلاد دوباره روی صندلی نشست و حرکات شکیبا را زیر نظر گرفت.شکیبا دستش را به طرف کشوی کنار تخت برد و چند جعبه قرص از داخل آن بیرون آورد.میلاد با دیدن آنها کنجکاو و دقیق منتظر شد ببیند شکیبا با آنها چکار دارد.شکیبا از هر جعبه قرصی در آورد و خواست قرصها را در دهان بگذارد که صدای اعتراض میلاد بلند شد:

- شکیبا چیکار داری میکنی؟

شکیبا مکثی کرد.اما خواست به کارش ادامه بدهد که میلاد از روی صندلی بلند شد و بالای سرش ایستاد و گفت

- وایسا ببینم.نخور اینا رو یه لحظه

- چیکار داری تو؟زیادی امر و نهی میکنیا

- اینا چیه میخوری؟مگه سر خود میشه قرص خورد؟

- خودم میدونم دارم چیکار میکنم

میلاد خواست یکی از جعبه ها را بردارد و نوشته ی روی آن را بخواند که شکیبا با صدای بلندی گفت:

- دست نزن!

و سریع جعبه ی قرصها را از دسترس میلاد برداشت و درون کشو بازگرداند.میلاد مصرانه به طرف کشو رفت تا قرصها را بردارد اما شکیبا با گریه التماس کرد:

- میلاد تو رو خدا نه

میلاد با ناباوری دست از کارش کشید و لبه ی تخت کنار شکیبا نشست.این گریه ی یکدفعه ای و بدون دلیل را درک نمیکرد.مگر آن قرصها چه بود.شکیبا هر لحظه بر شدت گریه اش می افزود و کم کم داشت زجه میزد.اصلا بر اعصابش مسلط نبود و هر جرقه ای باعث بوجود آمدن طوفان در اعصاب و روان شکیبا بود.میلاد دستش را سر شانه ی او گذاشت و با آرامش گفت:

- باشه باشه...شکیبا آروم باش دیگه طرف اون قرصا نمیرم...آروم...

و لیوان آب را از دست شکیبا گرفت و آن را نزدیک لبهای شکیبابرد.شکیبا جرعه ای از آن را خورد و کم کم آرام گرفت.میلاد گفت:

- ولی بعدا در موردش صحبت میکنیما.فعلا یه کم بخواب

و با دو دستش شانه های شکیبا را گرفت و او را خواباند و پتو را رویش کشید.وقتی داشت از اتاق خارج میشد گفت:

- وقتی بیدار شدی میام پانسمان سرت رو عوض کنم.مخالفت هم بی مخالفت

و در اتاق را بست و خارج شد.لیوان آب را شست و چند قاشق از آش همسایه را خورد تا از شدت گرسنگی حالش به هم نخورد.بقیه ی آش را در یخچال گذاشت تا شکیبا هم از آش نذری به نیت شفا بخورد و خانه را به مقصد بنگاه مظفری ترک کرد.وقتی وارد بنگاه شد مظفری و آن مرد همسایه که برای سر و صدایشان به او تذکر داده بود در حال صحبت بودند.قبل از اینکه سلام کند مظرفی گفت:

- آهان.خودشونم اومدن...آقای رحیمی بفرمایید بشینید تا با هم صحبت کنیم

میلاد زیر نگاه های خیره و غضبناک مرد همسایه جلو رفت و روی صندلی نشست. میلاد گفت:

- نامه تون رو دم در دیدم.اتفاقی افتاده؟

مظفری گفت:

- والا این همسایه ها رو مثله اینکه از خودت شاکی کردی آقای رحیمی

میلاد نگاهی به مرد ریشی همسایه انداخت.اصلا از او و نگاه هایش خوشش نمی آمد.دلش میخواست بلند شود و یقه ی مرد را بگیرد و او را به دیوار بکوبد.با عصبانیت کنترل شده ای گفت:

- شما شکایتی دارید؟

..........

فصل شانزدهم

میثم با دوعدد شیشه ی دلستر به سمت نیما که به دیوار حیاط مدرسه تکیه داده بود رفت.یکی از شیشه ها را به سمتش گرفت.نیما نگاهی به شیشه انداخت."دلستر لیمویی".بد نبود.حداقل بهتر از هلو بود.

_بخور خنک شی!

نیما پوزخندی زد.

_هوا به اندازه ی کافی سرد هست.دیگه چقدر خنک شم؟

_حالا من یه چیزی پروندم الکی.... .چه خبر از دختر همساده؟

وبا نیشخندی به نیما نگاه کرد.نیما هم خندید و گفت:

_دیروز آش آورد دم خونه!

_تو دررو باز کردی؟

_آره،اهل منزل تشریف برده بودند عیادت.فقط من توخونه بودم.

_خب....؟

_هرچی باهاش حرف میزدم جواب نمی داد.همچین ادای این دخترای آفتاب مهتاب ندیده رو در میاورد!من که میدونم چیکارس!

_نقشه رو کی اجرا می کنی؟

_باید بکشونمش یه جای خلوت..... .بذار فکر کنم یه راه خوب پیدا کنم.

صدای زنگ کلاس خبر از این می داد که دیگر باید بحث را به اتمام برسانند.

_چی داریم این زنگ؟

میثم زبانش را در آورد و گفت

_جبـــــــــر!!

_وای خدایا به دادم برس..... .

خانوم شمس در خانه در حال شستن ظرف آش همسایه بود.ظرف سفیدی که گل های صورتی داشت.بعد از این که آن را با دستمال خشک کرد چند گز اصفهان در ظرف ریخت و روسری به سر از خانه خارج شد.از پله ها بالا رفت و در را زد.کمی بعد در باز شد.

_سلام خانوم صابری.

_سلام حال شما؟

_خوبم ممنون.کاسه را به سمت او گرفت.

_خیلی ممنون از آش.ببخشید دیروز ظرفش رو نیاوردم.

_خواهش می کنم.لازم نبود چیزی بیارین خانوم شمس راضی نبودم.

_خواهش می کنم این چه حرفیه؟

_بفرمایید تو.

_نه مزاحم نمی شم.

_تو رو خدا بیاین تو منم تنهام.

خانوم شمس سری تکان داد و وارد شد.به محض وارد شدن پسر کوچک و بانمکی را دید که در وسط سالن با ماشینش بازی می کرد.تلفن خانه به صدا در آمد.خانوم صابری همانطور که به سمت تلفن می رفت گفت:

_بشینید....راحت باشید.الآن میام خدمتتون.

خانوم شمس سری تکان داد و روی یک مبل دو نفره نشست و مشغول حرف زدن با پسرک شد.صدای خانوم صابری به گوش می رسید.

_نه خواهر.دیشب که رضا اومد خونه سرو صورت خونی.اصلا بچم یه وضعی داشت!هرچیم بش گفتم چی شد جواب نداد.

_................

_نمی دونم والا!حالا فردا شب منتظرتونیما!برای شام بیاید.

خانوم صابری مکالمه را پایان داد و به سمت خانوم شمس اومد.

_خیلی خوش اومدید.

_مرسی.تو رو خدا ببخشید مزاحم شدم.این گل پسر کین؟

_پسرمه،علی.

_الهی چند تا بچن؟

_چهارتا.دو تا دختر دیگه دارم،مریم،17 سالشه،اسما 14 سالشه.رضاهم 24 سالشه.

_زنده باشن!

_شما چی؟

_دوتا،نیمای منم17سالشه.سارا هم 20 سالشه!

_موفق باشن ایشالله.اجازه بدین من یه چایی براتون بیارم.

_توروخدا زحمت نکشید.

_چه زحمتی؟وبه سمت آشپزخانه رفت.

سارا کلاسورش را در کیف گذاشت و از کلاس خارج شد.در راهروی دانشگاه ناگهان صدای کسی را از پشت سرش شنید.

_سارا خانوم؟

سارا رویش را برگرداند و با دیدن شخص پشت سرش آهی از ته دل کشید."حوصله ی تو یکی رو ندارم!".

_شمس هستم!

_اوه.....بله خانوم....ش..م..س.

_کاری داشتید؟

_راجع به اون قضیه....؟

_ببینید آقا من دیگه نمیخوام رزیتا فکرای ناجور در مورد من بکنه.......بهتره این بحثو همین جا تمومش کنیم.

_اما....؟

_اما و ولی نداره بااجازه.

_توروخدا یه دقیقه صبر کنید!

سارا توجهی نشان نداد و به راهش ادامه داد.حوصله ی مواخذه های رزیتا را نداشت.

فصل هفدهم

در با شدت باز شد و رضا وارد خانه شد.ساعت 8:30شب را نشان می داد.مریم با تعجب به برادرش چشم دوخت که از دماغش حسابی خون می آمد.روی چانه اش هم یک کبودی دیده می شد.موهایش هم آشفته بود.حاج خانوم با نگرانی از جا بلند شد.

_خاک بر سرم!رضا این چه وضعیه؟

رضا پاسخی نداد.دستی به موهایش کشید و به سرعت به دستشویی رفت.حاج خانوم هم به دنبالش!

_رضا،مادر چی شده آخه؟جون به لبم کردی!

_هیچی مادر من!ولم کن.

حاج خانوم چنگی به صورتش انداخت و گفت:

_دماغت خون میاد!

رضا در دستشویی را باز کرد و دیگر پاسخی نداد.اسما دم در اتاق ایستاده بود و به مادرش نگاه می کرد.

_تو براچی این جا وایسادی؟علی رو ببر تو اتاق.

اسما به طرف علی رفت که داشت نقاشی می کشید.او را از روی زمین بلند کرد.علی که از مداد رنگی هایش جدا شده بود گریه سر داد و دستش را به سمت مداد ها گرفت.با چشمان گریان به اسما چشم دوخت.اسما بوسه ای بر روی موهای فرفری علی نشاند و گفت:

_برات میارمشون قربونت برم!

به سمت اتاق رفت و علی را روی تخت گذاشت و برگشت تا وسایل علی را بیاورد.روی زمین خم شد و مداد رنگی هارا جمع کرد.کاغذی را که علی روی آن نقاشی کشیده بود برداشت.البته نقاشی که نه!یک مشت خطوط قروقاطی و درهم! در دوران کودکی همین خطوط در حد نقاشی های پیکاسو ارزش داشت.اسما بعد از جمع کردنشان به اتاق بازگشت.مریم زیر چشمی به مادرش که مسیر بین اتاق و دستشویی را طی می کرد نگاهی انداخت.بالاخره رضا از دستشویی بیرون آمد ومادرش به سمت او رفت.

_رضا مادر خوبی؟

_آره.... .

_نمیخوای بگی چی شده؟

رضا حرفی نمی زد و فقط زیر لب می گفت:

_می کشمت مردک الدنگ!عوضی.... .

مریم به اتاقش رفت.علی کف اتاق نشسته بود و نقاشی می کشید.لبخندی به او زد و روی تختش ولو شد.کم کم از خستگی چشمانش گرم شد و به خواب رفت.

صبح زود رضا از خواب بلند شد و برای این که با مادرش هم صحبت نشود از خانه خارج شد.سر سفره همه داشتند صبحانه می خوردند.

_حاج آقا امروز یه زنگی به آقای مظفری بزن.

_باشه خانوم.......شاید اصلا اون جا دعواش نشده باشه!

_نه حاجی فکر کنم همون جا با آقای رحیمی دعواش شده.

_نمی دونم والا!

_این آقای رحیمی اینا خیلی....... .

_حاج خانوم!!ما که چیزی نمی دونیم!حتما مشکلی دارن که ما ازش بی خبریم.

حاج خانوم سری تکان داد و مشغول خوردن شد.مریم بعد از خوردن صبحانه حاضر شد تا به مدرسه برود.امروز باید سر کلاس دیگری می نشست.با یاد آوری این که هم کلاسی هایش به اردو می روند آهی کشید.کاش او هم می توانست برود.در ایستگاه اتوبوس به انتظار ایستاده بود.پلاستیک نشریه دیواریش هم در دستش بود.پسری با تی شرت زرد و بنفش آن طرف خیابان در حال رفتن بود.با خودش گفت"این تی شرت مزخرف تنها برای یک نفره.پسر همسایه!".بایاد آوری آن روز که او را سیگار به دست دیده بود صورتش را جمع کرد.از سیگار خوشش نمی امد.بالاخره اتوبوس رسید.

حاج آقا پشت پیشخوان مغازه نشسته بود و با تلفن حرف می زد.مشخص بود که مظفری حرف می زد.

_کاری داشتید حاج آقا؟

_آقای مظفری راستیش می خواستم بپرسم دیروز که رضا اومد پیشتون اتفاقی افتاد؟

_جریان دعوا منظورتونه؟

_دعوا؟

_راستش دیروز که اومدند بنگاه آقای رحیمی،مستاجر طبقه ی سوم،هم اومده بودند.والا آقا پسرتون شروع کرد به شکایت وسط حرفش یه اسمی هم از خانم رحیمی بردند.آقای رحیمی هم عصبانی شدند دیگه دست به یقه شدند.

_مگه چی گفت رضا؟

اسما کلید را به در انداخت و وارد خانه شد.درابتدای ورودش خانمی را سرگرم بازی کردن با علی دید.

_سلام.

خانم به سمت او برگشت.

_سلام عزیزم....کمی مکث کرد..........اسما جان؟

_بله.

_به به چه خانم گلی!

_ممنون.مادرش از یکی از اتاق ها بیرون امد.

_سلام مادر کی اومدی؟

_سلام.....همین الان.به سمت اتاق رفت.

حاج خانوم مجسمه ی شکسته را نشان خانم شمس داد.

_اینه شهین خانم!تو کوچه افتاده بود.

_چه قشنگم هست!ولی مال ما نیست...... .

چکاوه آنلاین نیست.  

فصل هجدهم

میلاد با کلیدش در را باز کرد و وارد شد.خدا خدا میکرد شکیبا خواب باشد و با او رو به رو نشود.اما از شانس بدش دقیقا همان شب شکیبا تصمیم گرفته بود کمی از اتاق خواب بیرون بیاید و روحیه اش را بهتر کند.میلاد تا حد ممکن سرش را پایین گرفته بود تا کبودی کوچک زیر چشمش خودنمایی نکند.با ورودش شکیبا از روی مبل برخاست و مقابلش ایستاد و گفت:

- سلام.خسته نباشی

- سر کار نبودم

- اِ پس کجا بودی؟ساعت هشت و نیمه همیشه همین موقع ها از شرکت برمیگشتی

میلاد جوابی نداد.شکیبا معنی حرکات میلاد را نمیفهمید.سرش را پایین گرفته بود و هر طرف که شکیبا قرار میگرفت میلاد سرش را به طرف مخالف میچرخاند.شکیبا دلخور گفت:

- یعنی اینقدر ازم بدت میاد که حتی نگامم نمیکنی؟من میرم تو اتاق.راحت باش

و خواست به اتاق برود که میلاد دستش را گرفت و گفت:

- وایسا

- وایسم که هی روتو برگردونی؟فکر کردی کی هستی؟چون بابات کارخونه داره و بابای من کارمندش بوده دیگه هر بی احترامی رو باید تحمل کنم.باید نگاهای مامانتو که میخواد منو از رو زمین برداره تحمل کنم.باید نیش و کنایه های خواهرتو تحمل کنم.باید دوری از خونوادمو تحمل کنم.که چی بشه؟که وقتی از اتاق میام بیرون روتو ازم برگردونی؟

و همینطور که گریه میکرد ادامه داد:

- به خدا آدم با دشمنشم اینطوری رفتار نمیکنه

و دستشو با فشار ازدست میلاد بیرون کشید و به سمت اتاق دوید اما در بین مسیرش سرش گیج رفت و افتاد.میلاد یا اباالفضلی گفت و به سمت شکیبا خیز برداشت.روی زمین مقابلش نشست و گفت:

- چی شدی دوباره؟

شکیبا در میان گریه گفت:

- هیچی.برو پی کارت

میلاد در صورتش خیره شد و گفت:

- دستتو بـ...

که شکیبا حرفش را قطع کرد و با چشمهای گرد شده گفت:

- میلاد صورتت!

- مهم نیست.دستتو بده به من بلند شو

شکیبا بدون اعتراضی دستش را گرفت و از روی زمین برخواست.سرش بدجور گیج میرفت و کمی حالت تهوع داشت.میلاد او را به تخت خواب رساند و کمکش کرد بنشیند.خودش نیز کنارش نشست و گفت:

- گفتم وقتی برگشتم پانسمان سرتو عوض میکنم

- بحثو عوض نکن.با کی دعوات شده؟

بعد لبخندی زد و گفت:

- تا کی میخواستی سرتو پایین بگیری؟دیگه حالا ما غریبه شدیم؟

- نه.حالا غریبه نشدی.از همون وقت که...

- وای دوباره شروع نکن میلاد.اگه بخوای یه کلمه دیگه دعوا راه بندازی همین وسط غش میکنما

لحظاتی سکوت حکم فرمایی کرد.شکیبا که دست بردار نبود گفت:

- یادمه یه بار بابات تعریف میکرد که بچگیات همش با پسرای همسایه دعوات میشد.بیشترم اونا کتک میخوردن تا تو. من باورم نمیشد اهل کتک کاری باشی.ولی انگار بابات راست میگفت.وقتی چشم تو این حاله طرف مقابل حتما اون دنیاست.

میلاد آهی کشید و گفت:

- متاسفانه هنوز در قید حیاته

- نمیخوای بگی چی شده؟

میلاد سرشو به دو طرف تکان داد.شکیبا گفت:

- میخوای برات روش یخ بذارم؟

و میلاد باز هم با حرکت سرش جواب منفی خود را اعلام کرد.شکیبا با حالت قهر رویش را برگرداند و گفت:

- پس منم عمرا بذارم پانسمان سرمو عوض کنی

- پس خودت عوض کن

شکیبا لبخند قایمکی زد و لحن شیطنت آمیزی گفت:

- من که مثله تو بلد نیستم

میلاد هم متقابلا لبخند نا محسوسی زد و گفت:

- مگه بچه ای که لج بازی میکنی؟میخوای واست کادو بگیرم تا بذاری؟

- نه.بذار رو چشمت یخ بذارم تا قبول کنم

- خیله خب.تو هم هرکاری دوست داری با ما بکن

- من هم؟مگه غیر من کس دیگه ای هم میتونه؟

- ببین خودت داری شروع میکنیا

- الان یخو میارم.جایی نریا

و تا خواست بلند شود سرش گیج رفت و دوباره نشست.میلاد خندید و گفت:

- چی شد؟منصرف شدی؟

- نه.خودت برو بیارش تا من برات بذارم

- خب چه کاریه بگو خودت بذار دیگه.نمیخواد جنابعالی زحمت بکشی

- میـــــلاد!حرصم نده سرم گیج رفت خب

- الان میارم

دقایقی بعد میلاد با یخ بازگشت و سر جای قبلش نشست و گفت:

- بفرمایید اینم یخ

شکیبا لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت:

- اول دراز بکش

- ای بابا.مگه میخوای عمل جراحی بکنی؟

- نق زدن موقوف.

میلاد نفسش را مثل فوت بیرون داد و روی تخت دراز کشید و گفت:

- بفرما!

- چشماتو باید ببندی

- وای شکیبا استرس گرفتم مگه چیه که اینطوری میکنی؟اون آینه تو بده ببینم خیلی داغونه؟

- اینقدر حرف نزن.به جاش یه ذره حرف گوش بده

میلاد چشمانش را بست و گفت:

- بستم

شکیبا با انگشت سبابه اش چند تار موی مشکی میلاد را که روی چشمش بود کنار زد.دقایقی به ترکیب زیبای صورتش با دقت نگاه کرد و سپس کمپرس یخ را روی چشم سمت راستش گذاشت.میلاد با تماس یخ بر چشمش صورتش را جمع کرد.شکیبا گفت:

- آخ...دردت اومد؟بیشعور سفت هم زده

- نه بابا...اصلا جون نداشت.لازم شد تو در و همسایگی هم که شده یه کلاس دفاع شخصی براش بزارم

- همسایه؟خاک بر سرم با همسایه دعوات شده؟

میلاد شوکه شد و گفت:

- همسایه؟نه من کی گفتم همسایه بوده؟منظورم این بود که...

- باشه.فهمیدم

شکیبا که مطمئن بود هر چه به میلاد اصرار کند اتفاقی که افتاده را تعریف نمیکند تصمیم گرفت فردا خودش شخصا سری به همسایه ها بزند و لااقل از زبان آنها مطلع شود.حتما مساله ی مهمی درمیان بوده که میلاد را مجبور به دعوا کرده است.شکیبا آن شب دیگر حرفی در آن مورد نزد.بعد از اتمام طبابت شکیبا،طبق قراری که گذاشته بودند شکیبا اجازه داد میلاد پانسمانش را عوض کند اما از اول تا آخر با اینکه میلاد نهایت تلاشش را میکرد تا شکیبا دردش نیاید او مدام آخ و ناله کرد و هربار که میلاد دستش را جلو می آورد تا پانسمان را باز کند شکیبا دستش را میگرفت و مانع کارش میشد اما در آخر میلاد موفق شد و با هزار مشقت آن شب به پایان رسید اما....

فصل نوزدهم

در راهروی آپارتمان ایستاده بود و باموبایلش حرف می زد.

_نیما این نقشه خوب نیست باید یه آتو ازش بگیری!

_آخه من چیکار کنم؟

_ناسلامتی طبقه ی بالاتون زندگی می کنه!کار سختی به نظر نمیاد.چقدر تو احمقی!

_زر نزن میثم.....تو که جای من نیستی!

صدای پایی را شنید.چند ثانیه بعد یک مرد قد بلند و ریشو،البته با صورت داغون رو به رویش ایستاده بود.نیم نگاهی به نیما کرد و به سمت در خروجی رفت.همین که دررا باز کرد صدای پای شخص دیگری آمد.

_داداش رضا.مامان گفت موزم بخر.

نیما به دختر نگاه کرد.همان دختر گور به گور شده ی همسایه بود!دختر هم به او نگاه کرد.حتما او را شناخت.داشتند به هم دیگر نگاه می کردند که صدای همان که اسمش رضا بود آمد.

_مریم برو بالا.زود!

مریم هول کرد و سریع از پله ها بالا رفت.

_الو نیما مردی؟

_نه هنوز زندم.

رضا چشم غره ای به او رفت و از خانه خارج شد.بهترین راه حل برای بستن دهان مریم پیدا شد!

_میثم آتو پیدا کردم در حد هلو!

_چی؟

_یه داداش غیرتی!

_به به چی بهتر از این؟

سارا در حال شستن میوه ها بود.نگاهی به نارنگی ها انداخت که هنوز در پلاستیک بودند.دیگر طاقت صبر کردن نداشت.یک نارنگی برداشت و بعد از اینکه آن را شست شروع به خوردن کرد.چقدر نارنگی های اول پاییز خوشمزه و ترش بودند.نه هسته ی مزاحمی نه طعم بدی!

_سارا!من بت گفتم میوه هارو بشور نه بخور!

_اِ مامان!خیارو موزا رو که شستم.فقط نارنگیا مونده.اومدم یه استراحت بزنم... .

_خیلی خب بخور.چیکارت کنم؟

سارا لب برچید و دوباره شروع به خوردن کرد.در خانه باز شد و نیما داخل خانه آمد.با دیدن خیار های توی ظرف میوه،راهش را به سمت آشپزخانه کج کرد.یک خیار باریک برداشت و از وسط نصفش کرد و از یک نصفه ی آن یک گاز جانانه زد!

_نیما نخور اینا رو سه ساعت شستمشون!

_خودتم داری نارنگی می خوری!

_خب اونو از توی پلاستیک برداشتم.

_اینا برای خوردنه پس چرا آدم نخوره؟

وبه سمت کاناپه ی رو به روی تلویزیون رفت و خود را روی آن انداخت.کنترل را برداشت و روی یک شبکه ی موزیک زد.یک آهنگ ترکی در حال پخش بود.چیزی از آن نمیفهمید.پس شبکه را عوض کرد.صدای در خانه آمد.خانوم شمس به طرف دررفت و آن را باز کردوشکیبا پشت در بود.هنوز باندش روی سرش بود.

_سلام شکیبا جان!

_سلام خانوم شمس.

_چطوری عزیزم حالت بهتره؟

_خیلی ممنون!راستش یه سوالی داشتم.

_دم در بده عزیزم بیا تو.... .

_وای نه.....زحمت میشه.

_نه عزیزم بیا تو راحتتر حرف بزنی.

نیما خیارش را تمام کرد.سرش را به سمت آشپزخانه برگرداند تا یک خیار دیگر از سارا بخواهد که زن جوانی را با سر باند پیچی شده دم در دید.چشمانش را ریز کرد."چقدر آشناس!".دختر به سمت آشپزخانه رفت و با سارا دست روبوسی و سلام و احوال پرسی کرد.صدای مادرش را شنید._شکیبا جون بیا بشین عزیزم.... ."آهان زن میلاده که اون شب بردیمش اورژانس".ازجا بلند شد.

_سلام... .

_سلام.

مادرش نیما را نشان داد و گفت:

_پسرم نیما.

_آهان!خوبی آقا نیما؟

_خوبم مرسی.

همگی نشستند و سارا هم چند دقیقه بعد با ظرف میوه وارد شد.پیش دستی و چاقو را رو به روی شکیبا گذاشت و ظرف میوه را به سمتش گرفت.شکیبا یک نارنگی برداشت و گفت:

_مرسی... .

_همین؟فایده نداره که!

خانوم شمس یک خیار و یک موز هم در پیش دستی شکیبا گذاشت.

_وای زحمت نکشید!

_بخور دختر تو الآن تو دوره ی نقاهتی باید جون بگیری!

_باشه ممنون!خب آقا نیما چندمی شما؟

_سوم دبیرستان... .

_چه رشته ای؟

_ریاضی.... .

_موفق باشی..... .

_قربون تو!

شکیبا از لحن نیما خندید و سارا و مادرش هم به نیما چشم غره رفتند.نیما بدون این که به آن دو توجه کند رو به شکیبا کرد و مشغول صحبت با او شد.شاید شکیبا از معدود کسانی بود که نیما به او احساس خوبی داشت.

_خیار بخور!

_حالا چرا خیار؟

_خب نارنگی بخور!

_نمی شه موز بخورم؟

_چرا میشه!ولی موز که خیلی بد مزس!

_نه اتفاقا خیلی هم خوبه.

نیما یک موز از توی ظرف برداشت و پوستش را کند و به شکیبا داد.

_خودم موز داشتما!

_خب این یکی چون به دست من پوستش کنده شده خوشمزه تره!

شکیبا لبخندی زد و موز را از دست او گرفت.سارا رو به نیما گفت:

_تو که انقدر پرحرف نبودی نیما!

_حالا....... .و رو به شکیبا گفت:

_میلاد چطوره؟

شکیبا موز را در پیش دستی گذاشت و گفت:

_آهان راستی غرض از مزاحمت.......دیشب که میلاد اومد خونه یه ذره سر و وضعش آشفته بود گویا با یکی از همسایه ها دعوا کرده بود.میخواستم ببینم شما خبر ندارید که جریان از چه قراره؟

_نه دخترم دیشب ما هممون خونه بودیم!

_که این طور پس فردا صبح برم خونه ی خانم صابری ببینم خبر ندارند...... .

فصل بیستم

روی نیمکت نشسته بود و درسهایش را دوره می کرد.هانیه روی میز رو به روی مریم نشست و با بد اخلاقی گفت:

_اه......ول کن این کتابو!اعصابمو خرد کردی!

و کتاب را از زیر دست مریم بیرون کشید.مریم دستش را به سمت کتاب دراز کرد و گفت:

_ا بده ببینم.....زنگ دیگه امتحان داریم!

_به درک!من که از سه تا درس فقط یه درسو خوندم!

_خب برای اینکه خیلی بیخیالی.امتحان مستمره ها!

_بیخیال بابا......وقتی دوست خوبی مثل تو دارم درس خوندنم دیگه برای چیه؟

_حتی فکرشم نکن که من بهت تقلب بدم.

_برو بابا نخواستیم!این همه خرخون تو کلاس ریخته از اونا می گیرم!

مریم کتاب را از دستش کشید و دوباره مشغول خواندن شد که دوباره صدای هانیه در آمد.

_آخه تو چه دوستی هستی؟اردو که نمیای!تقلبم که نمیدی!حرفم که نمی زنی.برو بمیر... .

مریم خندید و کتاب را کنار گذاشت و رو به هانیه گفت:

_بفرما خوبه؟

_مونده تا آدم شی!

مریم دوباره خندید.البته این دفعه یک نگاه چپ چپ هم چاشنی آن بود.

_اه مریم خیلی خری!چرا نیومدی اردو؟خیلی خوش گذشت.مخصوصا قسمت خرسواریش!

_خرسواری؟

_آره......توابیانه یه خر بود نشستیم روش عکس گرفتیم خیلی باحال بود.

_مگه تاحالا خر ندیدی که انقدر ذوق می کنی؟

_چرا بابا!یه دونش بغل دستم نشسته!و بعد از گفتن این حرف با صدای بلند خندید.

حاج خانوم به طرف در رفت و آن را باز کرد.همسایه ی جوان بود.روی سرش هم یک باند پیچیده شده بود.

_سلام خانوم صابری..... .

_سلام دخترم.

_ببخشید میتونم وقتتون رو بگیرم؟

_بله.... . دم در بده بیا تو!

_با اجازه..... .داخل خانه آمد.

رضا در ماشین نشسته بود و فکر می کرد.به دعوایش با رحیمی!با خودش گفت"این دعوا چه فایده ای داشت؟جز اینکه صورتم داغون شد!".در آینه ی ماشین نگاهی به خود انداخت.کبودی رو چانه اش خیلی ناجور بود.دستی به آن کشید که جز درد چیزی عایدش نشد."آخ".به خودش یاد آوری کرد که بعدا یک پماد ضد درد بخرد.سرش را به دستش تکیه داد که دوباره صدای آخش در آمد.گوشه ی چشمش هم یک کبودی بود."خدا خیرت نده رحیمی!بااون دست سنگینت... ."دوباره به فکر فرو رفت.شاید او هم نباید حرف زنش را به میان می آورد.طرف حساب او رحیمی بود نه همسرش!شاید این مشت حقش بود.حاج آقا روی صندلی کمک راننده نشست و گفت:

_بریم.... .

_خسته شدی حاجی!میذاشتی بیام کمک.

_نه تو وضعت خرابه.چه شکلی میخواستی کمک کنی؟

سری تکان داد و استارت زد.

دم ایستگاه همیشگی در انتظار اتوبوس ایستاده بود.به پلاستیک نشریه نگاه کرد.هنوز نتوانسته بود کسی را برای نوشت بسم اللّه پیدا کند.وقت تنگ بود.باید هرچه سریعتر کسی را پیدا می کرد.به ایستگاه شلوغ اتوبوس نگاه کرد.مثل اینکه اتوبوس قصد آمدن نداشت!تصمیم گرفت تا ایستگاه بعدی را پیاده برود.چون در هر صورت دیر تر به خانه می رسید.باخودش گفت"سرراه یه کارت تلفن می خرم به مامانم خبر می دم!".چادرش را مرتب کرد و به راه افتاد.یک سوپری در طرف دیگر خیابان وجود داشت."شاید کارت تلفن داشته باشه!".از خیابان رد شد و وارد مغازه شد.

_سلام آقا.

_سلام.

_کارت تلفن دارید؟

نه شرمنده!

آهی کشید.

_خیلی ممنون.

از مغازه خارج شد و در امتداد پیاده رو شروع به راه رفتن کرد.بعد از مدتی متوجه هم قدم شدن کسی با خودش شد.سرش را بالا گرفت و اخمی کرد."پسر همسایه!".باز خدارا شکر کرد که تی شرت زرد و بنفش نپوشیده!یک تی شرت مشکی ساده.

_من کارت تلفن دارما!

سرش را پایین گرفت و با لحن دستوری گفت:

_مزاحم نشید.

_مزاحم نشدم مریم بانو!میخوام بتون کارت تلفن بدم.

_من احتیاجی به کارت تلفن ندارم.

سعی کرد سریعتر قدم بردارد.پسرک مزخرف.مریم بانو دیگر چه صیغه ای است؟

_پس این کی بود که داشت کارت تلفن می خرید؟

جوابی نداد.

_باشه اگه کارت تلفن نمیخوای عوضش من یه چیزی ازت میخوام!

به چشم های مشکی و گستاخ پسر نگاه کرد.

_اینکه هر چی تو ذهنت از دیدارمون توی اون کوچه داری پاک کنی.

مریم پوزخندی زد.پس پسرک می ترسید که خانواده اش بو ببرند که او سیگار می کشد!

_متاسفم....نمی تونم همچین کاری رو بکنم!

_اِ.....که این طور!

عقب عقب رفت و گفت:

_خودت خواستی!نیما ساکت نمی شینه....... .

فصل بیست و یکم

میلاد به سمت آسانسور آپارتمان رفت و دکمه ی آن را فشرد.چند دقیقه صبر کرد اما خبری از آسانسور نشد.خستگی کار را سر دکمه ی بیچاره تخلیه کرد و چند بار محکم و پشت سرهم با انگشت سبابه به آن ضربه زد اما تنها نتیجه ای که حاصل شد این بود که چراغ دکمه از کار افتاد و ظاهرا از درون هم نابود شد.میلاد با دیدن این صحنه نفس عمیقی کشید و راه پله را درپیش گرفت.فکر نمیکرد دکمه ی آسانسور تا این حد نازک نارنجی باشد.حتما از قبل هم دچار مشکل بوده و با فشار های انگشت میلاد،کارش یکسره شده است.خسته و بیحال پله ها را طی میکرد.به طبقه ی وسط رسیده بود.کمی ایستاد تا نفسی تازه کند اما ناگهان در همسایه باز شد و شکیبا درحالیکه میگفت:

- خوشحال شدم دیدمتون خانوم صابری

از خانه ی آنها خارج شد.همین که در خانه ی آنها را بست متوجه میلاد شد.هینی کشید و گفت:

- وای ترسیدم تو اینجا چیکار میکنی؟

میلاد با اخم غلیظی چند قدم به او نزدیکتر شد و درحالیکه صدایش را تا حد امکان آرام نگه میداشت تا مکالمه شان به گوش همسایه نرسد گفت:

- خودت اینجا چیکار میکنی؟به چه حقی رفتی خونه ی اونا؟

- مگه چیه خب؟همساین دیگه.اصلا رفتم که رفتم

- دیگه پاتو خونه شون نمیذاریا.من که میدونم رفتی ببینی اون قضیه چی بوده که

- آره اتفاقا واسه همین رفتم.شوهرم که برام نمیگه مجبورم برم از بقیه بشنوم

- لازم نکرده.حالا اون مرتیکه ریشیه هم تو خونه بود که رفتی؟

- بیچاره مامانش میگفت زدی پسرشو ناکار کردی.خونواده ی خیلی باوقار و مؤدبین.مامانه که نمیدونست دعوا سر چی بوده ولی یه چیزایی گفت که نمیدونم پسرش با سر و صوت خونی پا شده اومده خونه و اینا.وقتی میگفت میخواستم آب شم برم تو زمین از خجالت.دفعه ی بعد یهو وحشی شدی نیوفت به جون مردم

میلاد با عصبانیتی غیر قابل توصیف دو دستش رو سر شانه های شکیبا گذاشت و با نهایت زور فشرد و گفت:

- همینا که داغشون رو به سینه میزنی اگه مؤدب بودن پشت سرت اینا رو نمیگفتن.حیف من که به خاطر اون حرفا خون خودمو کثیف کردم.واقعا حالا میفهمم ارزششو نداشت

- چی میگی تو؟لازم نیست واسه توجیح کارت این حرفا رو ببافی.یه آدم حسابی هم که پیدا شده نمیتونی ببینی؟میگم خونواده ی خوبین یه کلمه بگو آره راست میگی.

شکیبا از گفتن ادامه ی حرفش مردد بود اما دل را به دریا زد و بعد از مکث کوتاهی ادامه داد:

- هر چی باشن بهتر از خونواده ی تازه به دوران رسیده ی خودتن که...

میلاد کنترل صدایش را از دست داد و گفت:

- ما تازه به دوران رسیده ایم هاااان؟پس چرا عروسمون شدی لعنتی؟میخواستی بشینی تو خونه تون

- واقعا اون مامانت به چیش مینازه که پسر افسار گسیخته ای مثل تو داره...

میلاد دستش را با قدرت در گوش شکیبا خواباند و گفت:

- این حسادت مسخره تو همینجا چال کن.دیگه هم تا آخرعمرت درباره ی این چیزا نظر نده

شکیبا با چشمهای لبریز از اشکش لحظاتی در چشمهای میلاد خیره شد و بعد با سرعت پله ها را بالا رفت و وارد خانه شان شد.به طرف اتاق خواب رفت.ساک بنفش کوچکش را از بالای کمد برداشت و لباسهای موردنیازش را بدون تا کردن درون آن هل میداد.فوران اشک اجازه ی دیدن را از او گرفته بود.با دستش اشکهایش را پس زد.زیپ ساک را بست و آن را برداشت و از اتاق بیرون زد.میلاد به دیوار هال تکیه داده بود.با دیدن شکیبا گفت:

- کجا؟

- جهنم

- با ساک میری اونوقت؟

شکیبا نگاه عاقل اندر سفیهانه ای به او انداخت و در خانه را باز کرد و خارج شد.میلاد هم پشت سرش می آمد و مدام اسمش را صدا میزد اما شکیبا حتی یک لحظه هم توقف نمیکرد.شکیبا به طبقه ی وسط رسیده بود که یک مرد ریشی با صورت داغون همراه با مردی مسن را دید.حدس میزد آن دو چه کسانی باشند پس برای اینکه بیشتر از این شرمسار نشود سرش را تا حد ممکن پایین انداخت و با سرعت از کنارشان عبور کرد.میلاد نیز در هنگام رد شدن از کنار مرد،ناخوداگاه تنه ی محکمی به او زد و بی توجه به مسیرش ادامه داد.در طبقه ی همکف پسری با تیشرت مشکی در حال خروج از منزل بود که با دیدن آن دو که مانند موش وگربه دنبال هم میدویدند بلند گفت:

- اعصابا خط خطیه ها

اما هیچ یک توجهی به او نکردند.به وسط کوچه که رسیدند میلاد سرعتش را بیشتر کرد و مقابل شکیبا قرار گرفت و نفس نفس زنان گفت:

- اگه میخوای دنبالت نیام فقط یه کلمه بگو کجا میری

- میرم شیراز پیش داداشم

- آخه چطور میخوای بری اونجا؟انگار یادت رفته داداشت داره توی یه خونه ی دانشجویی که دوتا پسر دیگه هم همخونشن زندگی میکنه.پیش مامانت اینا هم بری یه وقت نگران میشن حال مامانت بدتر میشه.اونطوری دیگه راضی میشی؟

شکیبا گریه اش شدت گرفت و در همان حالت گفت:

- نمیدونم چطوری ولی باید برم پیش داداشم.دیگه نمیخوام پیش تو وایسم

- چرا حرف حسابو قبول نداری؟ببین الان رنگ و روت پریده.اگه دوتا قدم جلوتر دوباره مثل اونوقت سرت گیج رفت چی؟هان؟آقا اصلا من نفهم ترین آدم رو زمینم قبول.تو که میفهمی با چه عقلی میخوای بری؟بیا بریم بالا توخونه یه تصمیمی میگیریم

- نمیخوام.میخوام برم پیش داداشم.با این حرفات بچه گول میزنی؟

- داری لج میکنیا.دارم میگم یه فکری میکنیم حالا بیا بریم.بیا تا زنگ بزنم داداشت بیاد پیشت.اون دوسه روز بیاد اینجا اگرم تحمل حضور منو نداری میرم خونه دوستم

- دروغ میگی.زنگ نمیزنی

- بابا به خدا زنگ میزنم.دارم خدا رو میگم

- همینجا زنگ بزن

- خب موبایلم تو خونه اس

شکیبا که تا حدودی راضی شده بود پشت سر میلاد به سمت خانه شان به راه افتاد.از فکر ملاقات با شهاب قند در دلش آب میشد اما درد صورتش اجازه ی بروز این شادی را به او نمیداد...

فصل بیست و دوم

به دنبال میثم از مدرسه خارج شد و به کوچه ی پشت مدرسه که اکثرا پرنده هم در آن پر نمی زد رفت.میثم،دستش را در کیف کولی مشکی رنگش کرد و یک پاکت در آورد.پاکت را به سمت نیما گرفت.

_بیا،سه تاس!

_خوبه..........مرسی.

_نمیتونستی یه کم صبر کنی؟من تازه همین امروز عکسا رو گرفتم.

_نه سریع تر باید دهنشو ببندم!

_حالا کی بش میرسونی؟

_همین امروز!

_ کجا میخوای بش بدی؟

_تو خونه دیگه!

_آهان....اون وقت با وجود داداشه چه جوری میخوای این کارو بکنی؟

_حله بابا!تو حرص نخور!راه بیفت.

با خستگی نگاهی به ساعت انداخت.ساعت5 بعد از ظهر بود و استاد بالاخره آن هارا رها کرده بود.از خستگی دیگر نایی برای راه رفتن نداشت اما بادیدن کوچه ی خانه شان گویی انرژی گرفت.لبخندی از روی رضایت زد و قدم هایش را تند تر کرد."بالاخره رسیدم."اما با دیدن دویست و شش زرشکی انگار همه ی انرژی اش را به یک باره گرفتند.قیافه اش را در هم کرد و به سرعت به داخل کوچه پیچید.نیما را دید که به همراه یک پسر نوجوان،هم سن و سال خودش،از سر کوچه در حال آمدن بودند.به آن دو نفر که رسید نیما پاکتی را که در دستش بود سریع پشت سرش قایم کرد.سارا دید اما به روی خودش نیاورد.به سلام آنها پاسخی داد.

_کجا؟

_پوشه میخوام بخرم.........برای مدرسه!

سری تکان داد و رفت.آنقدر خسته بود که حوصله ی سوال و جواب درباره ی آن پاکت را نداشت.نیما با تعجب به خواهرش که درحال رفتن بود نگاه می کرد."چه افسرده!". سر کوچه که رسیدند،یک دویست و شش زرشکی که حسابی برق می زد ایستاده بود.میثم گفت:

_صبر کن ببینم.این دویست شیشه آشناس!

خیره به ماشین بودند که در آن باز شد و راننده ی ماشین بیرون آمد.میثم لبخندی زد و به سمت او رفت.

_به سلام.داش سینا!

_سلام میثم.........اینجا چیکار می کنی؟

میثم به نیما اشاره کرد.

_اینجا خونه رفیقمه........نیما.

نیما به سمت پسر رفت و به او دست داد.

_خوشبختم نیما...

_منم!وبه میثم نگاه کرد.

_سینا ما میخوایم یه سیگاری بر بدن بزنیم.پایه ای؟

_نه دیگه باید برم.کار دارم.

_حیف شد.کاش میموندی.

_حالا دفعات بعدی....فعلا.سوار ماشین شد و به راه افتاد.به دیواری تکیه دادند و سیگارهارا آتش زدند.

_این کی بود دیگه؟

_پسر خالمه.همون خالم که مرده!

_تنها زندگی می کنه؟

_آره......پسرمن همیشه به حالش غبطه می خورم.تنهایی هر کار میخواد می کنه.حیف که اگه بابام بفهمه پوستمو می کنه!وگرنه می رفتم خونش عشق و صفا.

_چرا بابات نمی ذاره بری خونش.

_شیطنتاش زیاده.تا حالا دو تا زن صیغه ای داشته.یه دختره ایم هست که باش نامزد کرده!ولی میخواد باش به هم بزنه!دوست دختراشم که شمارشون خعلی بالاس!

نیما با خودش فکر کرد"این دیگه از شیطنتم گذشته.یه چیز بالاتر از شیطنت!".

_دختره که باش نامزده خبر نداره 2 تا زن صیغه ای داشته؟

_نه بابا.فقط نزدیکا میدونن!البته اگه دختره هم بفهمه،این پسر خاله ی ما انقدرپول و قیافه داره دختره ولش نکنه!

نیما دوباره در فکر رفت.کمی بعد صدای میثم دوباره بلند شد.

_نیما سوژه خودش رسید...... .

سرش را بالا گرفت و مریم را دید که داشت از سر کوچه می آمد.نباید فرصت را از دست می داد.اطرافش را نگاه کرد.پسربچه ای را در حال فوتبال بازی کردن دید.

_هی پسر....2 دقیقه بیا!

سارا در خانه را باز کرد و وارد شد.خم شد تا کفش هایش را ببندد که چشمم به یک کیف افتاد که در پاگرد اول افتاده بود.دستش را از روی بند کفش برداشت و به سمت کیف رفت.آن را برداشت و نگاهی به آن انداخت.یک کیف کوچک صورتی رنگ بود و بیشتر شبیه کیف پول بود.درش را باز کرد.حدسش درست بود.یک عکس داخل کیف بود.یک زن و مرد بودند که کنار دریا ایستاده بودند و خنده ای برلب داشتند.به چهره ی دختر نگاه کرد.موهایش نسکافه ای بود."اِ....این که شکیباس.در کیف را بست و به طبقه ی سوم رفت.صداهایی از داخل خانه به گوش می رسید.

_آخه انداختمش توی ساک!

_ای بابا حالا چرا گوشیشو جواب نمیده شهاب؟

_نمیدونم میلاد.دو دقیقه بذار تمرکز کنم ببینم کیف پولم رو کجا گذاشتنم!شماره ی خونشو روی یه کارت نوشته بودم!توی کیف پولم بود.

_خب چرا توی گوشیت سیوش نکردی؟

_واااااای!میلاد صبر کن یه لحظه!

سارا دو ضربه به در زد.باصدای در همهمه ها هم خوابید..... .

فصل بیست و سوم

نگاهی به رضا انداخت.هنوز در فکر بود.اما خدا می داند فکر چه چیزی بود.با اعصابی داغون رانندگی می کرد.دم در میوه فروشی نگه داشت.هر دو پیاده شدند و بار میوه را خالی کردند.

_حاجی؟بهتر نبود فردا میوه می گرفتیم؟

_نه رضا.......فردا کار داریم فرصت نمی شه بریم میدون تره بار.همیناهم تازه می مونن نترس.

بعد از اینکه بار را خالی کردند دوباره سوار ماشین شدند و به راه افتادند.به خانه رسیدند.آیفون را فشار دادند و در باز شد.اما به محض باز شدن در زن جوانی به سرعت از کنار آنها گذشت و به دنبال آن رحیمی هم آمد.نگاهی به رضا انداخت و تنه ای به او زد و خارج شد.رضا پوزخندی عصبی زد."خوبه خونه نبودم!حوصله ی جر و بحثشون رو نداشتم!".کمی بعد دوباره پسر همسایه از مقابل آنها رد شد.دوباره اخم کرد."این پسره اون روز بد جور به مریم نگاه می کرد.باید حواسم بش باشه!".بالاخره وارد خانه شدند.به همه که سلام دادند،رضا متوجه غیبت مریم شد.

_مامان مریم کو؟

_رفت ببینه این اطراف یه خطاطی پیدا می کنه یا نه!

_خطاطی برای چی؟

_برای همین روزنامه دیواریش!میگه تا دوروز دیگه باید تحویلش بده.

"این پسره هم که رفت بیرون!نکنه.........مریم بی جا می کنه از این غلطا بکنه!".ناگهان به سمت اسما برگشت.

_اسما امروز صبح چادر سرت کردی؟

اسما با تعجب به برادرش نگاه کرد و گفت:

_وا داداش.........من که همیشه چادر سرم می کنم!

حاج خانوم نگاهی انداخت و گفت:

_رضا چرا به این بچه می پری؟

رضا دستی به موهایش کشید و گفت:

_هیچی!

حاج خانوم موذیانه به رضا نگاه کرد و گفت:

_امروز خانوم رحیمی این جا بود.

رضا رنگش پرید.

_اینجا چیکار می کرد؟

_رضا خجالت بکش.با شوهر اون بنده ی خدا چیکار داشتی؟

_مادر من......اون اول به من پرید.

_ماشاالله.......چقدرم خوشگل بود!

_مامان!چیکار داشت؟

_اون بنده خدا هم میخواست بفهمه شوهرش با کی دعواش شده؟رضا از اولم نباید فوضولی می کردی!خودشون دو تا جوون یه مشکلی داشتند،خودشونم حلش می کردند!

_ول کن این حرفا رو مادر من....... .شعور ندارند اصلا!

_رضا..........بس کن اون بنده خدا انقدر از طرف شوهرش معذرت خواهی کرد که!

رضا فقط سکوت کرد و به اتاقش رفت.با نا امیدی به مرد نگاه کرد و گفت:

_آقا ببخشید.... .

_بله؟

_شما این دوروبرا خطاطی سراغ ندارید.

_نه متاسفانه!

آهی کشید و گفت:

_مرسی...... .

از مغازه خارج شد.هنوز نتوانسته بود جایی را پیدا کند.فایده ای نداشت."بهتره تا قبل از این که هوا تاریک شه برم خونه وگرنه رضا کلمو می کنه!".مثل اینکه باید خودش می نوشت.درست است که خوب از آب در نمی آمد ولی چاره ای جز این نداشت!به راه افتاد.نزدیک کوچه ی خانه رسیده بود که یک پسر بچه ی کوچک مقابلش سبز شد.

_سلام...... .

_سلام کوچولو!

پاکتی را به سمت مریم گرفت و گفت:

_یه نفراینو داد که بدم به شما!

_نگفت کیه؟

_نه.... .وبه سرعت از مریم دور شد.روی پاکت سفید چیزی نوشته نشده بود.در آن را باز کرد.چند تا عکس در آن بود.با دیدن عکس ها چشم هایش هر لحظه گشاد تر می شد.چند تا عکس از او و نیما بود.دم همان سوپری که امروز می خواست از آن کارت تلفن بخرد."یعنی چی؟اینا چین دیگه؟".یک نامه هم در آن بود.آن را باز کرد تا بفهمد مقصود این کارها چیست؟متن نامه این چنین بود:

سلام بر مریم بانو..........یادته امروز چی بت گفتم؟گفتم نیما ساکت نمی شینه!توی لعنتی منو در حال سیگار کشیدن دیدی!متاسفانه دوست منم تو رو در حال راه رفتن با یه پسر دید که از قضا همون پسر همسایتونه!شنیدم یه داداش غیرتی داری!فکر کنم بدش نیاد این عکسا رو ببینه!اگه مایل بودی اون رازو فاش کنی منم این عکسا رو فاش می کنم.اول از همه هم عکسا به دست داداش رضا میفته!میل خودته عزیزم!

فعلا بای

آقا نیما...... .

فصل بیست و چهارم

میلاد به طرف در رفت و آن را باز کرد.دختر همسایه پشت در ایستاده بود.میلاد گفت:

- مشکلی پیش اومده؟

- ببخشید شما کیف پول گم کردین؟

میلاد اخم کمرنگی کرد و گفت:

- یعنی صدامون اینقدر بلند بود که همه بفهمن؟

- نه آخه...چیزه من اتفاقی شنیدم که داشتین در مورد کیف پول...

- اتفاقی؟

دختر نفسش را با صدا بیرون داد و گفت:

- ای بابا اومدیم ثواب کنیم کباب شدیم.من این کیفو تو راهرو دیدم اکه مال شماس برش دارید

و کیف را مقابل او گرفت.شکیبا نیز درحالی که میگفت میلاد کیه دم در آمد و با دیدن دختر گفت:

- به به سارا خانوم...چه خبرا؟

سارا با دیدن او گل از گلش شکفت و گفت:

- اِ شکیبا جون خوب شد خودتم اومدی

میلاد که از سرپا ایستادن خسته شده بود بی حوصله گفت:

- میشه کیفو بدید؟

سارا نیز بی تفاوت به حرف میلاد،رو به شکیبا گفت:

- بیا عزیزم فکر کنم این مال توئه.پیش صاحابش باشه بهتره

- وای مرررسی چطور پیداش کردی؟

سارا خندید و گفت:

- من پیداش نکردم اون منو پیدا کرد.اومدم کفشامو در بیارم دیدم بغل پامه

شکیبا کیف رو گرفت و گفت:

- پس بیا تو یه شربتی چیزی بخور

سارا چشم غره ای به میلاد رفت و گفت:

- نه دیگه سرت شلوغه من بهتره برم

میلاد گفت:

- شکیبا چقدر لفتش میدی بده اون شماره رو تا زنگ بزنم دیگه.میخوام برم کار دارم

شکیبا نگاه بدی به او انداخت و گفت:

- کی میشه تو بری من جشن بگیرم

سارا با شنیدن این حرف پوزخندی زد که میلاد به سمت اوبرگشت و گفت:

- خانوم به چی میخندید؟

- وا آقا چرا تمرکز اعصاب ندارید؟

- خیلی هم اعصابم سر جاشه.

شکیبا گفت:

- وای چتونه شما دوتا؟میلاد برو تو خونه ببینم

سپس کیف پول را به دستش داد و گفت:

- برو شماره رو پیدا کن به شهاب زنگ بزن تا بیام

میلاد نگاهی به دختر انداخت و به داخل رفت.شکیبا لبخند دلنشینی زد و گفت:

- ببخشید تو رو خدا اگه چیزی گفت ناراحت شدی

- نه عزیزم چیزی نگفتن.ولی خداییش چطور میتونی با ایشون زندگی کنی؟

شکیبا خندید و گفت:

- اونقدرا هم بد نیست.فقط یه ذره بَده

سارا نیز خندید و گفت:

- آره مشخصه.فقطم یه ذره.من دیگه مزاحمت نمیشم.برم به کارام برسم

- باشه عزیزم لطف کردی

- خواهش میکنم.با اجازه

- به سلامت

و شکیبا در خانه را بست و به سمت میلاد که در حال صحبت با تلفن بود رفت

- قربانت.آره دیگه یه سفر کاریه اگه میشد کنسلش میکردم ولی راه نداره

-....

- باشه پس بیا.شکیبا منتظرته.دستتم درد نکنه

- ....

- اختیار داری.محبتتو نشون میده.خدافظ

شکیبا از خوشحالی چشمانش برق میزد.رو به میلاد گفت:

- میاد؟

- آره.امشب میاد

شکیبا با خوشحالی به سمت آشپزخانه رفت تا غذایی برای شام برادرش حاضر کند.میلاد هم وارد آشپزخانه شد.شکیبا پشتش به او بود و سبزی خرد میکرد.میلاد مانند بچه هایی که آنها را از کاری منع کرده اند گفت:

- چی میپزی؟

- قورمه سبزی

میلاد که حتی از شنیدن این کلمه آب دهانش راه میوفتاد و از همین حالا که حتی پخته نشده بود بوی آن را تجسم میکرد گفت:

- پس خوش به حال شهاب

شکیبا چیزی نگفت و بی تفاوت به کارش ادامه داد و در دل میگفت میلاد کورخوانده اگر فکر میکند با این حرفها به او تعارف میکنم که برای شام بماند.میلاد ناامید از آشپزخانه خارج شد و به اتاق رفت.کمی اطراف را جستجو کرد اما موفق نشد.صدایش را بالا برد و گفت:

- شکیبا ساک من کجاس؟

شکیبا هم متقابلا صدایش رااز درون آشپزخانه بالا برد و گفت:

- روی کمدته

میلاد به همان قسمت مراجعه کرد و ساک سرمه ای خود را یافت.وسایل موردنیازش را درون آن گذاشت و ساک کوچک را با یک دست روی شانه اش نگه داشت و به آشپزخانه رفت

- من دیگه رفتم خونه دوستم.اگه دیگه ندیدمت حلالم کن.نمیخواستم دستمو روت بلند کنم ولی نمیدونم چرا یه دفعه چی شد...اصلا خودمم نفهمیدم چیکار کردم...نباید این کارو میکردم.به...به شهابم سلام برسون

شکیبا همچنان بدون کلامی مشغول خرد کردن سبزی برای قورمه سبزی بود.طبیعی بود که میلاد هر بار یک اشتباهی میکرد و توقع داشت با یک عذرخواهی هم سر و ته ماجرا را هم بیاورد.میلاد داشت خارج میشد که دوباره برگشت و گفت:

- آهان...راستی به شهاب گفتم مسافرتما.بپا یهو نگی چی به چی بوده

- چرا راستشو نگفتی؟

شهاب سکوت کرد.جواب درست و حسابی برای این سوال نداشت.چطور راستش را میگفت؟به شهاب میگفت خواهرت را کتک زدم و او ناراحت شده است؟طبیعتا شهاب هم ساکت نمی ماند.میلاد راه خروج از منزل را در پیش گرفت و همزمان به قورمه سبزی ای که امشب در این خانه و به دست شکیبا پخته میشد می اندیشید...

فصل بیست و پنجم

_سارا بیا شام بخور.

کتابش را بست و از اتاق خارج شد و به نیما و پدر و مادرش پیوست.مادرش بشقاب او را از برنج پر کرد.

_وای مامان نریز انقدر!نمی خورم.

_یعنی چی نمی خورم؟برای همین انقدر لاغر شدی دیگه!

نیما قاشقی غذا در دهانش گذاشت و گفت:

_این بشکه کجاش لاغر شده؟

سارا با حرص گفت:

_تو لازم نکرده نظر بدی!وشروع به غذا خوردن کرد.

بعد از شام سارا و مادرش مشغول ظرف شستن شدند.مادرش آخرین ظرف را هم شست و به نیما گفت:

_نیما....مادر بیا این آشغالا رو ببر دم در.

نیما با خودش گفت"ما پسرا با اینکه مجبور نیستیم ظرف بشوریم،اما مسئولیت آشغالا رو داریم!حالا کی حال داره تا دم در بره؟".

_نیما؟داری استخاره می کنی؟

از جایش بلند شد و سطل آشغال را از جا بلند کرد و به سمت در رفت.

_ؤاکتت روبپوش!

_نمیخواد...... .

در را باز کرد.پسری به دیوار رو به رویی ساختمان تکیه داده بود.یک ساک هم بغل پایش بود.کیسه ی زباله را از سطل در آورد و کنار در گذاشت.می خواست به خانه باز گردد که صدای آن پسر را شنید.

_ببخشید آقا؟

_بله؟

_منزل رحیمی این جاس؟

_آقا میلاد؟

_بله،بله!

_طبقه ی سوم هستن... .

_آخه هر چی زنگ می زنم دررو بار نمی کنن.

_شاید خونه نباشن!

_نه منتظرم بودن..... .تلفنم جواب نمیدن!

_ببخشید شما؟کی هستید؟

_من برادر شکیباهستم!

_آهان گفتم قیافتون آشناس!شکل خواهرتونی!میخواین بیاین بالا... .

پسر سری تکان داد و ساک را از کنار پایش برداشت و وارد ساختمان شد.

_برید طبقه ی سوم درشون رو بزنید...اگه کسی نبود تشریف بیارید پایین.شاید رفته باشن بیرون!

_ممنون آقا لطف کردی.

_خواهش می کنم.با اجازه من این بمب بو گندو رو ببرم تو دارم خفه میشم.و به سطل توی دستش اشاره کرد.

پسر خندید و سری تکان داد.از پله ها بالا رفت و نیما هم به خانه رفت.

صبح روز بعدسارا به محض بیرون رفتن از خانه،دویست و شش را دوباره دید.با عصبانیت به سمت آن رفت.شخص داخل ماشین،پیاده شد و با لبخندی مسخره به سارا زل زد.

_سلام سارا خانوم....

سارا بدون اینکه جواب سلام او را بدهد گفت:

_ببین آقای....

_سینا هستم.

_حالا هرچی!لطفا دست از این کارای مسخرتون بردارید.من اعصاب این کاراتون رو ندارم!دیروز با موژان حرف زدم و اون رو از اشتباه در آوردم.لطفا بااین کاراتون باعث بی آبرویی من توی دانشگاه نشید.خوش ندارم دیگه توی دانشگاه جلوی من سبز بشید..... .

_اوه سارا خانوم ببینید.من دارم با موژان تموم می کنم....در واقع یه مدت با هم نامزد شدیم که ببینیم تفاهم داریم یا نه؟که متاسفانه نداشتیم...موژان نمیخواد باور کنه که به درد هم نمی خوریم!

_بهتره اول با موژان تموم کنید بعد دنبال یه دختر دیگه راه بیفتید!گرچه من دیگه نظرم درباره ی شما عوض نمیشه!

این حرف را که زد از سینا دور شد و به سمت دانشگاه به راه افتاد.سینا هم سوار ماشین شد و رفت.نیما از دور شاهد این ماجرا بود.افکارش او را به هم ریخته بود."این یارو با سارا چیکار داشت؟آدم درستی به نظر نمیاد.چی به هم می گفتن؟".

در خانه،مادرش،اتاق بچه ها را مرتب می کرد.در حین مرتب کردن کمد نیما باز هم چشمش به یک ورقه ی مچاله شده ی دیگر افتاد.آن را باز کرد.امتحان شیمی آن هم با یک نمره ی تک دیگر.این بار نه!"این بچه چرا نمره هاش این جوریه؟".دیگر صبر کردن جایز نبود.مثل اینکه نیما قصد نداشت توضیحی بدهد.به سمت تلفن رفت و شماره ی مدرسه را گرفت.

فصل بیست وششم

به دیوار رو به رویش زل زده بود.با خودش فکر می کرد"مگه من چه گناهی کردم؟فقط برای این که اون پسر احمقو موقع سیگار کشیدن دیدم؟".به نشریه ی دیواری که لوله شده بود نگاه کرد."باید حداقل پس فردا تحویلش بدم!وای خدا!این یکیو کجای دلم بذارم؟".صدای رضا می آمد که می گفت_این رحیمی با من پدر کشتگی داره نمیدونم برای چی؟مریم در دلش گفت"این پسره هم با من مشکل داره!کلا تو این ساختمون همسایه ها با هم مشکل دارند!مقصر کیه؟".نگاهش به پاکت سفد افتاد و چانه اش شروع به لرزیدن کرد."اگه به رضا نشون بده....؟اما تا وقتی که رازش رو برملا نکنم نشون نمیده."2 ثانیه سکوت کرد و دوباره صدای هق هقش بلند شد."اون یه مریض روانیه!از این عکسا برای اذیت کردنم استفاده می کنه!میخواد ازم سوء استفاده کنه!".اسما در اتاق را باز کرد و وارد شد.با تعجب به مریم که با چشم های سرخ به او زل زده بود نگاه می کرد.

_چی شده مریم؟چرا گریه می کنی؟

مریم سرش را روی زانواش گذاشت و درهمان حالت گفت:

_هیچی......مبادا به مامان و اینا چیزی بگی؟

_به کسی نمی گم...ولی.....نمیخوای بگی چی شده؟

_نه،چیزی نپرس اسما.....فراموشش کن....حالا برو بیرون.میخوام تنها باشم!

_میخوایم شام بخوریم.مامان گفت صدات کنم.

_نمیخوام،به مامان بگو درس دارم.

ودوباره گریه کرد.اسما با ناراحتی نگاهی به خواهرش کرد.از اتاق خارج شد.

_مریم کو؟

_درس داره.... .

_خب بش بگو بیاد یه چیزی بخوره بعد بره.

_گفت یه چیزی خوردم سیرم.

همه مشغول غذا خوردن شدند و اسما در فکر رفت.چه چیزی انقدر خواهرش را پریشان کرده؟از دیدن خواهرش در این حالت ناراحت بود.اورا از جانش هم بیشتر دوست داشت.شاید درخانه او تنها غم خوار و دوستش بود.

_اسما؟بخور دیگه... .

نگاهی به مادرش انداخت

_چشم.

انقدر گریه کرد که چشمه ی اشکش خشک شد.به خواهرش اسما نگاه کرد که در تخت رو به رویی خوابیده بود و او هنوز بیدار بود.شاید دلیلی برای ناراحتی نداشت!او هم تا دیروز دلیلی نداشت.ولی همسایه ی عزیزش یک دلیل بزرگ برایش درست کرده بود.نگاهش دوباره به سوی پاکت سفید رفت.هول شد!انگار که رضا پشت سرش بود و میخواست پاکت سفید را بردارد.از روی تخت پایین پرید و پاکت را سریع برداشت و زیر فرش قایم کرد.به دور و برش نگاه کرد.گویی کسی او را زیر نظر دارد،اما واقعیت داشت.اسما در این مدت بیدار بود.خواهرش را دیده بود.او هم خوابش نبرده بود!

_تا فردا می تونی بیاری؟

_نه خانم......هنوز کسی رو برای بسم الله پیدا نکردم!

_تا فردا یه کاری بکن.حالا نشدم که حتما باید پس فردا بیاریش!

_سعی می کنم تو این دو روزه یکی رو پیدا کنم!

_مگه خطاطی ها نمی تونن بنویسن؟

_رفتم دنبالش.ولی این اطراف کسی نبود.....حالا جاهای دیگه رو هم یه سر می زنم!

صدای هانیه را از پشت سرش شنید.

_مریم....خانم رضایی اومد کلاس.بدو دیگه!

یک قاشق دیگر از فرنی را در دهان علی گذاشت.

_بخور عزیز مامان.

علی صداهای نا هنجاری از گلویش خارج کرد.قاشق دیگری را پر کرد که تلفن زنگ زد.ظرف را در سینی گذاشت و به سمت تلفن رفت.

_بله؟

_............

_سلام خواهر خوبی؟

_............

_چی شده؟

_.............

_ای وای خاک بر سرم!حالش خوبه؟

_..............

_کدوم بیمارستان؟

_...............

_من خودم و می رسونم.خدافظ.

سریع بلند شد و لباس هایش را پوشید.چادر سر کرد و علی را بغل کرد و به سمت پایین رفت.در همسایه ی طبقه پایینی را زد.اما کسی در را باز نکرد.سریع به طبقه ی سوم رفت و در را زد.پس از مدتی در باز شد.

_سلام خانوم صابری!

_سلام شکیبا جان خوبی؟

_ممنون شما خوبید؟بفرمایید تو.

_نه عزیز ممنون.....ببخشید یه زحمتی برات داشتم!

_بفرمایید؟

_بچه خواهرم تصادف کرده بردنش بیمارستان...منم میخوام الآن برم ولی علی رو نمی تونم ببرم.رفتم دم خونه ی خانوم شمس نبودند مثل اینکه!این علی پیش شما باشه بی زحمت میگم مریم بیاد ببرتش........ببخشیدا!

_نه بابا چه زحمتی؟ما هم با این علی کوچولو سرگرم میشیم.

_تو رو خدا ببخشید...

علی را در آغوش شکیبا گذاشت.صدای پایی از پله ها آمد.مرد جوانی که شباهت زیادی به شکیبا داشت پشت سرشان ایستاده بود.لباس ورزشی به تن داشت و چند نان تازه در دست داشت.

_بالاخره اومدی شهاب؟منتظرت بودم.

_نونوایی شلوغ بود.....با حالت پرسشی به علی که در آغوش شکیبا بود نگاه کرد.

_ایشون خانم صابری،همسایه ی طبقه ی پایین هستند و ایشون هم برادرم شهاب.

_سلام

_سلام خانوم خوشبختم!

شکیبا رو به خانوم صابری گفت:

_برادرم عاشق بچس.مطمئن باشید امروز به علی خوش می گذره!

_بازم ممنون.آقا شهاب ببخشید زحمتتون دادم امروز.

_نه این چه حرفیه؟

_من دیگه برم شکیبا جان...مریم میاد می برتش!

_برید شما نگرانش نباشید.

_با اجازه....... .

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل بیست و هفتم

شکیبا خرید ها را در دستش جا به جا کرد.برای شام شهاب ماست و دوغ و کاهو و گوجه گرفته بود تا سالاد هم درست کند.وارد راه پله ها شد.خرید ها را کنار در روی زمین گذاشت.با کلیدش در خانه را باز کرد و خریدهارا برداشت و وارد شد و آن ها را در آشپزخانه گذاشت.با عجله به سمت قابلمه ی قورمه سبزی رفت.در آن را برداشت و کمی از آن را چشید.عالی شده بود.به قول میلاد قورمه سبزی هایش را با دنیا هم نمیشود عوض کرد.از یادآوری این حرف لبخندی زد.شانس آورده بود خریدش زیاد طول نکشیده است وگرنه غذا سوخته بود و شهاب از گرسنگی تلف میشد.زیر گاز را خاموش کرد.مانتو و شالش را درآورد و به جالباسی درون اتاق آویخت.نگاهی به ساعت انداخت.شهاب دیر کرده است.باید خیلی وقت پیش میرسید.تلفن را برداشت و موبایل شهاب را گرفت.بعد از دو بوق صدای برادرش در تلفن پیچید:

- الو شکیبا

- شهاب.سلام خوبی؟کجایی؟

- من که خونه همسایتونم.تو خودت معلوم هست کجایی؟مهمون دعوت میکنی از خونه میزنی بیرون؟

- خونه همسایه برا چی رفتی؟بیا بالا من بالا ام

- اِ پس چرا هر چی زنگ زدم بر نداشتی درو هم که باز نمیکنی؟

- خرید بودم حالا بیا بالا تو

- باشه الان میام.قربونت

- بیا داداش.فعلا

و تلفن را قطع کرد.دقایقی بعد زنگ در به صدا درآمد و شکیبا با شوقی وصف ناپذیر به استقبال برادرش در پشت در رفت.شهاب تا وارد شد شکیبا او را محکم در آغوش گرفت و اشک شوقش،بر گونه اش چکید.شهاب نیز دستانش را دور شانه ی او حلقه کرده بود.دقایقی بعد شهاب گفت:

- بابا خوبه همین چند وقت پیش همو دیدیم

شکیبا از آغوشش بیرون آمد و با قهری تصنعی گفت:

- انگار خیلی بهت خوش گذشته.حداقلش سه ماه میشه.اصلا تقصیر خودمه که واست قورمه سبزی پختم.برم از پنجره بریزم بیرون

- خیله خب حالا نمیخواد بری.من یه چیزی گفتم

شهاب کمی او را برانداز کرد و گفت:

- انگار خیلی تغییر کردی ولی...سرت که داغونه...یه طرف صورتتم انگار یه حالیه

خواست چانه اش را بگیرد و سرش را به طرف چپ پچرخاند تا آن طرف صورتش را با دقت بیشتری ببیند که شکیبا دستش را پس زد و گفت:

- نکن بابا تو هم که!

- نه خداییش جداً من اشتباه میبینم یا...

- تو که چشات آلبالوگیلاس میچینه.یه جوری میگی انگار بُکس کار میکنم.برو لباساتو عوض کن بیا کمکم سالاد درست کن

شهاب آهی کشید.یک چیزی این وسط مشکوک بود.حداقل باندپیچی سرش را که اشتباه ندیده بود.ولی ترجیح داد شکیبا را در معذوریت قرار ندهد.ساکش را برداشت و به اتاق رفت. لباسهایش را عوض کرد و به آشپزخانه رفت.شکیبا در حال خرد کردن کاهو بود.جلو رفت تا تکه ای کاهو بردارد که شکیبا چاقو را نزدیک دستش برد و گفت:

- برداشتی دستتو قطع میکنم

شهاب دستش را عقب برد و با دست دیگرش مچ دستش را ماساژ داد.حتی فکر این اتفاق هم ناخوشایند بود.صورتش را جمع کرد و گفت:

- چقدر خشن!با برج میلادتم همینطور رفتار میکنی؟بیچاره عجب کلاهی سرش رفته که تو رو گرفته

- خیلی هم دلش بخواد.زیاد حرف نزن برو اون گوجه ها رو خرد کن

- کو گوجه؟

شکیبا با تیزی چاقو به سمت گوجه ها اشاره کرد و گفت

- اینا دیگه.میگم چشات آلبالو گیلاس میچینه میگی نه

- باشه تو اون چاقو رو بگیر پایین

شکیبا چشمانش را ریز کرد و نوک چاقو را به سمت او گرفت.شهاب سرش را عقب گرفت و گفت:

- اوی شکیبا چشاتو همچین نکن واسه منا.اون اسباب بازیتو هم بگیر پایین

شکیبا خندید و به کارش ادامه داد.شهاب روی صندلی مقابلش نشسته بود و گوجه خرد میکرد که کمی از آب گوجه ها روی میز چکید.شکیبا گفت:

- دو روز اینجایی حالا همه چیزو به گند میکشی.میگن کارو نباید دست بچه بدیا

شهاب سر چاقو را به سمت او گرفت و چشمانش را ریز کرد و گفت:

- چیزی گفتی؟

شکیبا آب دهانش را با صدا قورت داد و گفت:

- گفتم نمیشه همین امشب برگردی شیراز؟میترسم از دانشگاه عقب بیوفتی

شهاب خندید و گفت:

- خوشم میاد ترس مَرس تو کارت نیستا

بعد از صرف شام و حرف های کلیشه ای،هر دو به ظاهر به خواب رفتند اما شکیبا تا صبح به یاد مشاجره ای که بین خودش ومیلاد صورت گرفته بود می گریست و به حال زندگی رو به پایانشان افسوس میخورد.صبح زود شهاب طبق عادت از خواب بیدار شد.شلوار و پلیور ورزشی اش را پوشید و از خانه بیرون زد.بعد از کمی پیاده روی در پارک و خرید چند عدد نان،راه منزل را در پیش گرفت که در بین راه دختر همسایه ای که دیشب خانه شان بود را دید که با پسری جر و بحث میکند.ایستاد و کمی دقت کرد.بعد از رفتن آن پسر،دختر نیز با سرعت از آنجا دور شد اما از لای کلاسورش برگه ای روی زمین افتاد که بر اثر عجله ای که داشت متوجه آن نشد.شهاب به سمتش دوید و صدا زد:

- خانوم....خانوم...

اما دختر متوجه نشد،سوار تاکسی شد و رفت.شهاب دولا شد و برگه را از روی زمین برداشت که بر اثر مالش با زمین خاکی شده بود.آن را تکان داد تا نوشته هایش مشخص شود.برگه ی امتحانی بود.در خط اول نوشته شده بود:نام و نام خانوادگی،سارا شمس.شهاب برگه را نزد خود نگه داشت تا در اسرع وقت به دست دختر برساند.مقابل در خانه، شهاب شکیبا را دید که با خانمی چادری و بچه به بغل صحبت میکند.شهاب جلو رفت و سلام کرد.بعد از صحبت های معمول،شکیبا بچه به بغل و شهاب به داخل خانه رفتند.شهاب نان ها را روی اپن گذاشت و برگه ی امتحانی را کنار آنها قرار داد.به سمت شکیبا رفت و با لحن بچه گانه ای گفت:

- بدش به من این فسقلی رو ببینم

علی که در آغوش شکیبا نا آرام و بی قرار بود بدون هیچ گونه غریبی بغل شهاب رفت و دستان را دور گردنش حلقه کرد.شهاب گفت:

- چطوری عمو؟اسمت چیه؟

بچه صداهای نا مفهومی از خود در می آورد و پاهایش را تکان میداد.شکیبا با تعجب گفت:

- اوووه چه صمیمیتی!شهاب یه مهدکودک بزن کارت خیلی میگیره

شهاب خندید و همانطور که با دستش سر علی را نوازش میکرد گفت:

- کی میشه بچه ی تو رو بغل کنم...

شکیبا پوزحندی زد و سرش را پایین انداخت...

فصل بیست وهشتم

با صدای استاد که می گفت"خسته نباشید"کتاب هایش را جمع کرد و از کلاس خارج شد.صدای هانیه را از پشت سرش شنید که می گفت:

_اوی،سارا کجا میری؟وایسا!

برگشت و به او که یه سمتش می آمد نگاه کرد.

_چرا انقدر بی حالی سارا؟

_هیچی!!

_غلط کردی یه چیزیت هست و نمی گی!

سارا حرفی نزد و به راه رفتنش ادامه داد.

_جریان اون پسرست؟

با تعجب به او نگاه کرد.

_پس درست حدس زدم.دیگه چی شده؟

سارا سرش را پایین گرفت و اخمی بر روی پیشانی اش نشاند.

_بگو دیگه!جونم رو به لبم رسوندی.

_دست از سرم بر نمی داره مرتیکه ی الدنگ!

_چطور؟

_امروز صبح دوباره دم خونمون وایساده بود.

_ای بابا.خیر سرش نامزد داره ها!

_منم همینو بش گفتم.بش گفتم که من موژان رو از اشتباه در آوردم دیگه دست از سرم بردار.چند روزه اعصاب برام نذاشته.حالم خوب نیست اصلا!

_میخوای امروز بریم بیرون یه حال و هوایی عوض کنی؟

_می ترسم باز بیاد دنبالم!

_نه بابا نمیاد.اون فقط صبح ها میاد که میخوای بری دانشگاه!اونقدرا هم بیکار نیست که همش دم خونتون کشیک بده!

زیر لب باشه ای گفت.

_من امروز تا 4کلاس دارم.بعدش با هم میریم سینما سانس 6:30 تا 8.خوبه؟همون فیلمه که تازه اومده شهاب جون توش بازی کرده!

سارا به او خندید.عادت داشت که بازیگران را اینگونه نام ببرد.

وارد خانه شد.مادرش در حال غذا پختن بود.زیر لب سلامی داد و به سمت اتاقش رفت که باصدای مادرش ایستاد.

_بشین نیما.....میخوام باهات حرف بزنم!

خسته بود و حوصله نداشت.تازه از مدرسه برگشته بود و فقط دلش می خواست بخوابد.

_مامان بذار برای بعد....خستم!

مادرش با لحن محکمی گفت:

_بعدا نه......همین الآن!

کوله اش را روی زمین انداخت و روی یک مبل تک نفره نشست.مادرش بعد از این که دستانش را شست،سمت نیما رفت و رو به روی او نشست.نیما از نگاه خیره ی مادرش که روس او ثابت مانده بود و حرفی هم نمی زد کلافه شد.از جایش بلند شد و گفت:

_مامان اگه حرفی نداری من برم،خستم میخوام بخوابم!

مادرش دوباره او را نگاه کرد.نیما چشم غره ای به مادرش رفت و پشتش را کرد تا برود که با صدای مادرش از تعجب میخکوب شد.

_از کی تا حالا کلاس حسابان رو نمیری؟اونم بدون اطلاع من و بابات؟

آب دهانش را قورت داد."لعنتی!بالاخره اون دبیر احمق منو لو داد؟مردک عقده ای!".

_نگفتی؟

پاسخ او تنها سکوت بود.چه می گفت؟حوصله ی آن کلاس لعنتی را نداشت و به جایش همراه میثم به پارک نزدیک مدرسه می رفت تا سیگار بکشد؟جواب قانع کننده ای نبود.

_بشین...... .

دوباره سر جای قبلی اش نشست و سرش را پایین گرفت.این خجالت از او بعید بود.اما او خجالت نمی کشید.فقط عصبی بود!

_جدیدا با نمره ی تک رفیق شدی!نه،نه ونیم!بالای ده توی کارت نیست.اونم اول سال تحصیلی!هیچ حواست هست که سال دیگه کنکور داری؟

دوباره سکوت.اما این سکوت کار دستش داد چون مادرش کنترل خودش را از دست داد.

_هان؟چرا ساکتی؟بابات انقدر میره کار می کنه برات زحمت می کشه که تو این نمره های درخشان رو براش بیاری؟جواب بده!

این فریاد نیما را عصبی تر کرد.غرورش به او اجازه نمی داد که کسی سر او دادو فریاد کند!

_بس کن مامان!دیگه دارید حالمو به هم می زنید.همتون!

در باز شد و سارا وارد خانه شد.با تعجب به نیما نگاه کرد.صدای فریادش را بیرون از خانه شنیده بود.نیما بدون توجه به او ادامه داد.

_فقط از من توقع دارید که براتون درس بخونم،پس فردا مهندس بشم.نا سلامتی شما جلوی فک و فامیل آبرو داری!نه؟تو این چند سال هر وقت که درس می خوندم براتون عزیز می شدم.اگه نمرم کم می شد هیچ کدومتون نمی اومدید سراغم ببینید چه مرگمه!فقط تهدیدم می کردید که اگه دفعه ی دیگه از این نمره ها بیاری تا یه هفته خبر از بستنی،پلی استیشن و هزار تا کوفت و زهر مار دیگه نیست!من فقط یه کم توجه می خواستم!نه بستنی نه پلی استیشن نه هیچ چیز فقط توجه!

کیفش را برداشت و بدون توجه به نگاه متعجب سارا و صورت ناراحت مادرش به اتاق رفت و در را محکم بست.شهین روی مبل نشست و سرش را میان دستانش گرفت.سارا هم به آشپزخانه رفت.فعلا مادرش نیاز به تنهایی داشت نه چیز دیگری!

_هانیه بریم شب شد.

_اه تو چقدر بی ذوقی!حداقل بریم یه آیس پک بخوریم!

_به خدا دیره نمی تونم!انقدر چیپس و پفک تو سینما خوردی بسته!می ترکی!همین طوریشم برای خودت یه پا گوریلی!

_گمشو بابا!حتما خوبه مثل تو لاغر و استخونی باشم!نی قلیون!

سارا خندید.بالاخره هانیه رضایت داد که برگردند.ساعت 9 بود و کوچه حسابی تاریک.سارا در دل به هانیه بد و بیراه می گفت که تا این وقت شب او را معطل کرده بود.از تاریکی می ترسید.داشت راه می رفت که ناگهان توسط کسی کشیده شد و به دیوار پشتی کوبیده شد.آخی گفت.نزدیک بود از ترس سکته کند.

_به به سارا خانوم!این وقت شب،اینجا؟

سارا به فرد رو به رویش نگاه کرد و همین طور که می خواست خود را از چارچوب دست هایش آزاد کند گفت:

_ببین آقا سینا.ولم کن وگرنه بد می بینی!اگه ولم نکنی جیغ میزنم!

_جیغ زدنتم قشنگه عزیزم.

از لحن او چندشش شد.میخواست گریه کند.سینا داشت نزدیک تر می شد و سارا ترسش بیشتر.سارا داد زد.

_نه!

و ناگهان صدایی از پشت سرشان آمد.

_آهای!چیکار می کنی؟

فصل بیست و نهم

در را باز کرد و وارد شد.به محض ورودش به بیمارستان بوی تند الکل در دماغش پیچید.فضای اورژانش غیر قابل تحمل بود و ناله های پی در پی برخی از بیماران این فضا را بد تر می کرد.همیشه از بیمارستان نفرت داشت.با صدای مادرش نفس راحتی کشید.حوصله نداشت دنبال آنها بگردد.

_رضا،مادر.

_سلام مامان.

_سلام عزیزم بیا بریم اونور.

_محمد خوبه؟

_آره خداروشکر فقط پاش شکسته!صدبار بش گفتیم سوار این موتور نشه!

_حالا کاریه که شده!خداروشکر که چیزی نشده!کاری داشتی گفتی بیام؟

_شوهر خالت بیچاره از کارو زندگی افتاده بود.فرستادمش رفت گفتم تو بیای یه مرد این جا باشه!

به تختی که محمد روی آن خوابیده بود رسیدند.به خاله اش سلام کرد و رو به دختر خاله اش گفت:

_سلام مهلا خانوم!

مهلا چادرش را روی سرش جابه جا کرد و جواب سلامش را داد.مادرش نگاهی به رضا و مهلا انداخت و لبخندی زد.متوجه علاقه ی پسرش به مهلا شده بود.مهلا 2سال از مریم بزرگ تر بود.رضا به سمت تخت محمد رفت.خواب بود.صدای خاله اش را شنید.

_دکتر یه آرامبخش بهش زد دردش ساکت شه!

رضا سری تکان داد و زیر چشمی به مهلا نگاه کرد.مدت زیادی بود که او را ندیده بود.کمی صورتش خانمانه تر شده بود آن هم به خاطر ابرو های باریک شده اش بود.دوباره صدای خاله اش بلند شد.

_رضا،خاله جون ببخشید مزاحمت شدیما.خسته ای!

_نه خاله چه زحمتی؟خسته نیستم!

_رضا جون مادر موبایلت رو بده من یه زنگ بزنم.

موبایلش را از جیب شلوارش در آورد و آن را به سمت مادرش گرفت.حاج خانم شماره ی مدرسه ی مریم را گرفت.

در کلاس ادبیات نشسته بودند و مریم برخلاف دفعات قبلی که با شور و شوق سر این کلاس حاضر می شد این بار ناراحت و در فکر بود.هانیه هم متوجه این کسل بودن او شده بود ولی هر بار که می پرسید پاسخ مریم این بود"چیزی نیست".چند تقه به در کلاس وارد شد و ناظم مدرسه داخل کلاس شد.همگی بر پا دادند.

_بفرمایید بچه ها!خانم با اجازه!

_بفرمایید؟

_مریم صابری تلفن کارت داره!بیا دفتر کوچیکه!

مریم از جایش بلند شد و به همراه ناظم به دفتر رفت.ناظم تلفن را به سمت او گرفت و گفت"مادرته".

_الو؟

_الو مریم؟

_سلام مامان!

_سلام مادر....زیاد وقتتو نمی گیرم تو مدرسه ای!رفتی خونه برو دم خونه ی همسایه بالایی علی رو بگیر.

_علی اونجا چیکار می کنه؟

_محمد تصادف کرده من اورژانسم!مجبور شدم علی رو بذارم اونجا!

_هیــــــــــن!چیزیش شده؟

_نه مادر فقط پاش شکسته.....دیگه برو وقت کلاستم گذشت.

_باشه!خدافظ.

_خدافظ مادر.

گوشی تلفن رابه دست ناظم داد و به کلاس بازگشت.بعد از تمام شدن مدرسه به سمت خانه رفت.در کوچه ی باریکشان که پیچید دختر همسایه را دید.

_سلام.

_سلام.....مریم بودی؟

مریم لبخندی زد و گفت:

_بله......شما؟

_انقدر رسمی حرف نزن!منم سارا.خوشبختم.

سارا با خودش گفت"تو با پسر اینا مشکل داری نه خودشون!".دستش را به سمت سارا دراز کرد و آن را به گرمی فشرد.

_کلاس چندمی؟

_سوم انسانی!

_منم انسانی بودم.

_چه خوب!چی میخونی؟

_حقوق.

به پلاستیک توی دستش اشاره کرد.

_این نشریس؟

_آره.... .

_آخی....منم تو دوران مدرسه زیاد از این چیزا درست می کردم!

_برای مسابقه باید آمادش کنم ولی هنوز کامل نشده...... .

_برای چی؟

_بسم اللهش رو ننوشتم....کسی رو هم پیدا نکردم!

_خودت نمیتونی بنویسی؟

_نه خط درشتم خوب نیست!

_من دوران راهنمایی کلاس خط می رفتم....خط درشت.

چشمان مریم برقی زد.

_پس......... .

_آره می تونم کمکت کنم....فقط امروز که نمیخوای؟

_امروز باشه بهتره!

_آخه امروز کار دارم می تونم فردا برات بنویسم!

_خیلی لطف می کنی!

_پس،فردا بیا خونمون!

_واااای نه من خجالت می کشم.میشه تو بیای؟

_حالا تا فردا یه کاریش می کنیم!

و لبخندی به مریم زد.

فصل سی ام

شکیبا نگاه دیگری به برگه ی امتحانی انداخت و رو به شهاب گفت:

- حالا میخوای چیکار کنی؟

شهاب همانطور که حرص میخورد گفت:

- مال همسایه ی شماس من چیکار کنم؟آخه خواهر من حواست کجا بود؟

- شهاب جای این رو اُپن آشپزخونه اس آخه؟خب بچه رو رو اپن نشونده بودم غذا بهش بدم دستشو زد زیر قاشق به من چه؟

شکیبا زیر نگاه شهاب سرش را زیر انداخت و مظلومانه گفت:

- گشنه اش بود خوابش نمیبرد خب...

شهاب نفس عمیقی کشید و گفت:

- اصلا به من چه خودت برو بهش بگو.من موندم واقعا این میلاد بدبخت تو این زندگی...

- اَه...میلاد میلاد...چپ میرم میگی میلاد...راست میرم میگی میلاد...آبگوشت میریزه رو برگه، میلاد...غذا به گلوی بچه میپره، میلاد...بابا دو روز بذار راحت باشم

شهاب با تعجب به او نگاه میکرد.چرا یکدفعه نسبت به این کلمه پرخاش نشان میدهد؟با صدای بلند حرف زدن شکیبا علی در خواب تکانی خورد و بعد از اینکه چشم هایش نیمه باز شد و اطراف را نگاه کرد و مادرش را نیافت با صدای بلندی شروع به گریستن کرد.شکیبا و شهاب همزمان به طرف اتاق دویدند.شهاب جلوتر رفت و کودک را از روی تخت دونفره بلند کرد و در آغوش کشید و زمزمه کرد:

- هیـــــش...چیزی نیست عمو...لالالالا

علی کمی آرام گرفت و با تکان های شهاب کم کم پلک هایش را روی هم گذاشت.شکیبا در چارچوب در دست به سینه ایستاده بود و آن دو را نظاره میکرد.خدا رحمش کرد شهاب در خانه بود وگرنه او از عهده ی ساکت کردن بچه اصلا بر نمی آمد.همین که شهاب خواست علی را روی تخت برگرداند صدای زنگ در بلند شد.شکیبا از اتاق خارج شد تا در را باز کند و شهاب پتویی روی علی کشید.بعد از لحظاتی شکیبا بازگشت و گفت:

- اومدن بچه رو ببرن

- تازه خوابیده که.بلندش کنی بیدار میشه گناه داره

- میگی چیکار کنم؟

شهاب بی توجه به او کودک را با احتیاط از روی تخت بلند کرد تا بیدار نشود

شکیبا گفت:

- بدش به من تا ببرمش

- نه بابا خودم میبرم

به طرف در رفت و کودک را به دست دختر چادری سپرد.

ساعت نه شب بود.شکیبا روی مبل نشسته بود و دستش را زیر چانه اش قرار داده بود.شهاب کنار او نشست و دستش را دور شانه اش انداخت و گفت:

- چته تو دختر؟...با میلاد بحثتون شده نه؟

شکیبا سرش را به طرف پایین تکان داد.شهاب بوسه ای روی موهایش زد و گفت:

- چرا بهم نگفتی؟

- به میلاد نگو که بهت گفتم ولی نرفته سفر

شهاب شوکه به او نگاه میکرد.پلکهایش را چندبار به هم زد.پس چرا او را اینجا کشانده اند؟متحیر گفت:

- پس کجاس؟

شکیبا قطره ی اشکش را با انگشت سبابه از روی گونه اش پاک کرد و گفت:

- خونه دوستش.ولی تو به روش نیاری یه وقتا.شاید اصلا نباید میفهمیدی

- چرا اونو از خونش کردی بیرون آخه؟واسه چی به من گفتید بیام؟شکیبا چیکار دارین با زندگیتون میکنین؟

شکیبا فقط گریه میکرد.شهاب دستمالی از روی میز برداشت و مقابل او گرفت.شکیبا دستمال را گرفت و اشکهایش را پاک کرد.شهاب گفت:

- شام بریم بیرون؟هوووم؟

- نه شهاب.حالشو ندارم بیام بیرون.ولی هوس کشک و بادمجون کردم

- شیکم که نیس جورابه در هر شرایطی کش میاد.خیله خب برم بادمجون بگیرم میپزی؟

- آره قربون دستت

شهاب سری تکان داد و برخواست.لباسهایش را پوشید و از خانه بیرون زد.احساس میکرد اوضاع زندگی خواهرش کمی بیشتر از حد معمول و دعوای روزمره ی زن و شوهرها وخیم است اما چه کاری از دستش بر می آمد را نمیدانست.احساس کرد صدای دختری را شنیده است.اطرافش را نگاه کرد.ناگهان چشمش به پسر و دختری افتاد که به دیوار چسبیده بودند.دختر تقلا میکرد اما پسر دست بردار نبود.جلو رفت و گفت:

- آهای چیکار میکنی؟

صورت هر دو به طرف او برگشت.اِ!دختر همسایه...!پسر گفت:

- راهتو بکش برو بچه

شهاب نگاهی به سارا انداخت.در چشمانش حالتی از خواهش دیده میشد.اخمی کرد و گفت:

- آقا شما با این خانوم چیکار دارید؟لطفا برید کنار وگرنه مجبور میشم جدی برخورد کنم

- آخی!چه مؤدب...فضولیش به تو نیومده

دختر فریاد کشید:

- ولم کن پسره ی عوضی

اما پسر بدون توجه به او سرش را نزدیک و نزدیکتر کرد.شهاب که چشمهایش گشاد شده بود دو دستش را بین آن دو قرار داد و بافشار از یکدیگر جدایشان کرد و رو به پسر گفت:

- مرتیکه مگه با تو نبودم؟

سینا یقه ی او را در دست گرفت و گفت:

- به تو چه که خودتو وسط میندازی هاااان؟برو ور دل ننه جونت بشین تو کار مردم فضولی نکن

شهاب دستش را بالا برد و دست پسر را از یقه اش جدا کرد و پیچاند که صدای آخ و ناله اش به هوا رفت و گفت:

- آی...آیــــی ول کن آشغال...سارا تو بهش بگو

سارا با ترس گفت:

- آقای شکوهی ولش کنید بذارید بره گم شه

شهاب دستش را رها کرد و گفت:

- آره...بزن به چاک

پسر همانطور که عقب عقب میرفت گفت:

- به هم میرسیم سارا خانوم

و سوار اتومبیلش شد.سارا همانطور که لباس و مقنعه اش را مرتب میکرد گفت:

- اوووف ببخشید تو رو خدا دردسرتون شدم.نمیدونم این دیگه از کجا پیداش شد

- مسئله ای نیست ولی واسه خودتون دردسر میشه ها.پیشنهاد میکنم اگه مزاحمتاش همیشگیه یه فکری به حال خودتون بکنید

- باشه.به هر حال ممنون.ایشاالله واسه شکیباجون جبران میکنم

شهاب که مردد بود حرفش را بگوید یا نه بالاخره به زبان آمد و گفت:

- راستش...راستش من دیروز یه برگه که از کیفتون افتاد رو تو کوچه پیدا کردم و برداشتم که بهتون بدم...

-واقعا؟وای خدارو شکر فکر میکردم گم شده واقعا ممنون

- آخه...چیزه....یعنی...

- چیزی شده؟

-آره.یعنی اون برگه رو شکیبا خرابش کرد

سرش را پایین انداخت و ادامه داد:

- متاسفم

- خب...مهم نیست...یعنی مهم هستا ولی دیگه کاریش نمیشه کرد

لبخندی زد و گفت

- حالا انگار گم شده بود

- جداً؟همین؟ناراحت و اینا نشدید؟

- نه...یه برگه که بیشتر نبود

- من کلی شکیبا رو به خاطرش سرزنش کردم.الانم اومدم واسش بادمجون بخرم که آشتی کنیم

-آخ گفتید بادمجون آدم یاد کشک و بادمجون میوفته

- اتفاقا میخواد کشک و بادمجون بپزه.انقدرم دستپختش خوووش مزس!

سارا آهی کشید و گفت:

- من دیگه برم.دیر وقت شد

- اگه که...دلتون خواست میخواید بیشتر بادمجون بگیرم که شکیبا هم زیاد بپزه دور هم با خونواده تشریف بیارید بخوریم

- ای وای نه...هم زحمت میشه هم اینکه میخوام یه سر برم خونه همسایه واسش یه متنه بنویسم کار دارم

- خب اون همسایه ها هم بیان...

- ای بابا بیچاره خواهرتون میدونه شما اینقدر واسش مهمون جور کردید؟خوبه اون قراره آشپزیشو بکنه شما که

- نه خیر منم کمک میکنم

سارا خندید و گفت:

- عجیبه به نظر نمیاد.حالا با مامان صحبت میکنم

- پس من بیشتر بادمجون میگیرم که حتما تشریف بیارید

- ممنون.با اجازه

- خدافظ

.......

فصل سی و یکم

_مامان،مامان!

شهین دست از خرد کردن گوجه ها برداشت و با تعجب به سارا نگاه کرد.

_چته دختر؟

_آقا شهاب گفتن بریم خونشون!دعوتمون کردند برای شام!

نیما با بی حوصلگی گفت:

_من نمیام!گفته باشم.... .

شهین نگاه بی تفاوتی به نیما انداخت و رو به سارا گفت:

_نکنه تو هم قبول کردی؟

_نه به خدا!گفتم خبرشون می کنم!

شهین دوباره شروع به خردکردن گوجه ها کرد و گفت:

_زشته!بریم که چی بشه؟برو بگو زحمتتون نمی دیم!

_مگه شام درست کردی؟

_دارم تخم مرغ گوجه درست می کنم!

سارا لب برچید و زیر لب گفت:

_آخه اونا کشک بادمجون داشتند!

شهین نگاهی به سارا انداخت و گفت:

_برو دیگه چرا وایسادی؟

از در خانه خارج شد و به طبقه ی سوم رفت.برای آخرین بار کشک بادمجون و تخم مرغ گوجه را مقایسه کرد و آهی کشید.تقه ای به در زد.شهاب در چهارچوب در ظاهر شد.نگاهی به پشت سر سارا انداخت و گفت:

_سلام.......پس بقیه کجان؟

_راستش مادرم گفتند که مزاحم نمی شیم.......مرسی از دعوت!

_این چه حرفیه؟؟من رفتم همسایه ی طبقه ی پایین رو هم دعوت کردم!اونا هم به زور حاضر شدند بیان!الآن میام طبقه ی پایین حضوری دعوت می کنم!

_نه توروخدا زحمت نکشید!

_این چه حرفیه؟

یک جفت دمپایی پایش کرد و همراه سارا به طبقه ی پایین رفتند.نیما دررابازکرد.باتعجب نگاهی به شهاب و سپس سارا انداخت.

_سلام.....

_سلام آقا نیما.......میشه بگی مادر بیاد دم در!

_حتما!

نیما به داخل خانه رفت تا مادرش را صدا کند!شهاب نگاهی به سارا انداخت و لبخندی به او زد.سارا هم لبخند کم رنگی زد و سرش را پایین گرفت.نمی دانست چرا وقتی به چشم های او نگاه می کند قلبش به تپش می افتاد؟سکوت به وجود آمده آزار دهنده بود و کسی قصد شکستن آن را نداشت.بالاخره شهین دم در آمد و این سکوت را شکست.

_سلام آقا شهاب حال شما؟

_سلام خانم شمس خوبم ممنون. شما خوبید؟

به سارا که سرش پایین بود نگاه کرد و گفت:

_ممنون پسرم....... .

شهاب با لحن دلخوری گفت:

_شنیدم دعوتمون رو رد کردید!

_والا پسرم زحمتتون نمی دیم!شکیبا جون خسته می شن!

_چه زحمتی آخه؟میخوایم دورهمی شام بخوریم!چیز قابل داری هم نیست....... .

_آخه.....؟

_آخه نداره دیگه!منتظرتونیم!

و از راه پله ها بالا رفت.سارا به مادرش نگاه کرد و گفت:

_مامان!حالا که بنده خدا اومد دعوتمون کرد بریم دیگه!

_من نمی دونم تو چه اصراری به رفتن داری؟

پاسخ او تنها یک لبخند بود.نیما وری تخت دراز کشیده بود و هندزفری هم در گوشش بود.در اتاق باز شد و مادرش در چهارچوب در نمایان شد.هندزفری را از گوشش در آورد و به مادرش نگاه کرد.

_پاشو حاضر شو.........میخوایم بریم طبقه ی بالا!

نیما دوباره هندزفری را در گوشش گذاشت و گفت:

_نمیام.

_نیما حوصله ی جرو بحث ندارم.بلند شو حاضر شو همه با هم میریم.

_بابا خوابیده!

_تو چیکار به بابات داری؟میرم بیدارش می کنم!زود باش!

و بدون هیچ حرف دیگری از اتاق خارج شد.روز تخت نشست و آهی کشید.حوصله ی مهمانی را نداشت،ولی حوصله ی غرغر های مادرش را هم نداشت!بالاخره تصمیمش را گرفت.یک ساعت مهمانی بهتر از یک ساعت دعوا با مادرش بود.از روی تخت بلند شد و جلوی آینه دستی به موهایش کشید.کمی اسپری زد و بیخیال عوض کردن لباس هایش شد.سارا وارد اتاقش شد و جلوی میز آرایش نشست.ریملش را برداشت و شروع به آرایش کردن کرد.نیما به او نگاهی انداخت و با پوزخندی گفت:

_بالا عروسیه؟

سارا از توی آینه به او نگاه کرد و گفت:

_نخیر.......ولی احتمالا شماکه نمیخواید با شلوار گرم کن بیاید مهمونی؟

_چرا همین قصد رو دارم!

سارا رو یش را از آینه برگرداند و با چشم های گشاد شده به نیما زل زد.

_چی؟؟؟

_آرپیچی!

_نیما اگه اینجوری بخوای بیای می کشمت!

_همینه که هست.

صدای مادرشان آمد که می گفت:

_سارا،نیما!زود باشید!

چند دقیقه بعد هر چهار نفر جلوی در خانه ی همسایه بودند.سارا هنوز با اخم به شلوار گرم کن نیما که حاضر نشده بود آن را عوض کند نگاه می کرد.آقای شمس چند ضربه به در زد و شکیبا و شهاب به استقبال آنها آمدند!به محض ورود خانواده ی صابری هم از جا بلند شدند و با آنها سلام و احوال پرسی کردند.نیما نگاهی به آنها انداخت.جای برادر ریشو خالی بود.به مریم نگاه کرد که با استرس به او نگاه می کرد.پوزخندی زد.وقتی همه نشستند آقای شمس رو به شکیبا گفت:

_پس آقا میلاد؟

_سفر کاریه!

شهاب دنباله ی حرف شکیبا گفت:

_ولی فردا برمی گرده!

وبه شکیبا نگاهی انداخت.......... .

فصل سی و دوم

خیاری را که پوست کنده بود به دست پدرش داد.حاج آقا که گرم صحبت با شهاب و آقای شمس بود علی را به سمت مریم گرفت.علی کوچولو دست هایش را به سمت مریم دراز کرد و در آغوش خواهرش نشست.با صدای سارا به سمت او برگشت.

_نشریت به کجا رسید؟

_کامله!فقط مونده شما خطاطیش کنی!

شکیبا که به تازگی از آشپزخانه بیرون آمده بود کنار آن دو نشست و گفت:

_یه چیزی شنیدم این جا!کی خطاطی می کنه؟

مریم به سارا اشاره کرد.شکیبا با ذوق دست هایش را به هم زد و گفت:

_آخ جون راست میگی؟

سارا چشمکی زد و گفت:

_بله که راست میگم!

شکیبا با حسرت به سارا نگاه کرد و گفت:

_خوش به حالت.........کلاس رفتی؟

_آره یه سال کلاس می رفتم!

_وای،من عاشق صدای کشیده شدن قلم روی کاغذم!ولی وقت نمی کنم برم یاد بگیرم!

مریم به شکیبا نگاه کرد و به طور ناگهانی از دهنش پرید:

_خب بگید سارا یادتون بده!

شکیبا چشمانش برق زد.رو به سارا گفت:

_سارا یادم میدی؟توروخدا!

سارا به قیافه ی او خندید و گفت:

_باکمال میل،فقط من زیاد ماهر نیستما!

_کاش یه ذره از هنرت رو بم نشون می دادی!

_آخه قلم و جوهر ندارم!

مریم کمی فکر کرد و گفت:

_خب میخوای نشریم رو بیارم این جا بنویسی؟قلمم دارم!

شکیبا منتظر جواب مریم نماند و گفت:

_آره برو بیار!

مریم علی را به سمت سارا گرفت و گفت:

_پس این داداش ما رو بگیر تا برم بیارمش!

سارا علی را در بغل گرفت و لبخندی به او زد.مریم به مادرش گفت که به خانه می رود تا چیزی بیاورد و به سمت در ورودی رفت.نیما روی یک صندلی کنار در ورودی نشسته بود و از اول شب تا حالا چیزی نمی گفت.مجبور بود از کنار او رد شود.آهی کشید.به در رسید و دستش را روی دستگیره ی آن گذاشت که صدای نیما رو شنید.

_عکسا قشنگ بودند؟

و با لبخندی شیطانی به او خیره شد.مریم با نفرت به او نگاه کرد و گفت:

_آدم پستی هستی!

_میدونم!

دیگر منتظر نماند.در را باز کرد و از آنجا خارج شد و به خانه ی خودشان رفت!در را که باز کرد رضا را در حال ور رفتن به یک رادیو دید.رضا به او نگاه کرد و گفت:

_چرا اومدی پس؟

_اومدم یه چیزی ببرم.

رضا سری تکان دادو دوباره مشغول شد.مریم به داخل اتاقش رفت و نشریه ی دیواری،قلم و جوهرش را برداشت و از اتاق خارج شد.قبل از این که برگردد رو به رضا گفت:

_داداش!مامان گفت بیا بالا.

رضا پوزخندی زد و گفت:

_من پامو تو خونه ی رحیمی نمی ذارم!

_آقای رحیمی خونه نیست!

_نیست؟

_آره،رفته مسافرت!

پیچ گوشتی را روی زمین انداخت و گفت:

_به هر حال من نمیام!

_باشه!

رضا در فکر رفت.در واقع روی این را نداشت که با شکیبا رو به رو شود.مسلما رفتار خوبی با کسی که شوهرش را زده بود نخواهد داشت!مریم وسایل را به سمت سارا گرفت وگفت:

_بفرما اینم از این!

سارا علی را به شکیبا واگذار کرد و وسایل را از مریم گرفت.شکیبا رو به آنها گفت:

_بیا رو میز ناهارخوری بنویس.

سه تایی به سمت میز ناهارخوری رفتند.سارا نشریه را باز کرد ونگاهی به آن کرد.شکیبا رو به مریم گفت:

_آفرین همش کار خودته؟

_تقریبا با یه کم کمک از دوستم!

سارا نشست و مریم و شکیبا دو طرفش.به محض این که سارا در جوهر را برداشت علی به سمت آن خم شد و انگشتانش را در آن فرو کرد.صدای مریم بلند شد.

_اِاِاِ.......علی چیکار می کنی!

علی به چهره ی خشمگین مریم نگاه کرد و ناگهان بغضش ترکید.شکیبا هول کرد و سعی در آرام کردن علی داشت ولی آرام نمی شد.شهاب به سمت او آمد و علی را گرفت.

_چیه عمو؟گریه نکن!الآن میریم دستتو می شوریم!

بعد رو به آن سه نفر کرد و گفت:

_جوهر از کجا اومده؟

شکیبا گفت:

_سارا میخواد خطاطی کنه!

شهاب رو به سارا کرد و با لبخندی گفت:

_بلدید؟

_تقریبا!

_پس من اول برم دست این کوچولو رو بشورم وزود بیام.....می ترسم از قافله عقب بمونم!

مریم رو به او گفت:

_بدید من میرم می شورم زحمت نکشید.

_نه............با پسرا راحتتره!

فصل سی و سوم

شکیبا کشک و بادمجانها را با ملاقه در کاسه میریخت و مریم و سارا و شهاب کاسه ها را بر سرسفره منتقل میکردند.جمعیت زیاد بود و میز غذاخوری دونفره شان کفاف نمیداد و مجبور به پهن کردن سفره شده بودند.خانم شمس نزد شکیبا در آشپزخانه آمد و گفت:

- دخترم کمک نمیخوای؟

- نه قربون دستتون.اتفاقا به خانوم صابری هم گفتم بزرگترا هر روز زحمت میکشن یه شبم جوونا کار کنن طوری نمیشه

خانم شمس خندید و گفت:

- باشه هرطورکه شما جوونا راحتین

و از آشپزخانه بیرون رفت.بعد از رفتن او نیما وارد شد وگفت:

- شکیبا کاری هست من بکنم؟

سارا که در آشپزخانه منتظر بود شکیبا کاسه را پر کند و او ببرد با تعجب گفت:

- به خدا این نیما بمیره هم تو خونه دست به سیاه و سفید نمیزنه ها

نیما چشم غره ای به او رفت و گفت:

- به تو چه؟مگه کسی گفت سارا؟

شکیبا لبخندی زد و رو به سارا گفت:

- پس تلافیشو امشب سرش خالی میکنیم

و چشمک قایمکی به سارا زد که سارا هم با چشمکی پاسخش را داد.نیما مردد گفت:

- چطور...؟مگه قراره چی بشه...؟

شکیبا گفت:

- یه کاری هست که امشب باید انجام بدی

نیما منتظر به او نگاه میکرد.شکیبا با لحن شیطانی ادامه داد:

- همه ی ظرفای شام امشب با توئه!

نیما با شنیدن این حرف چشمانش اندازه ی دو پرتقال شده و دهانش نیمه باز مانده بود.احتمالا مراحل اصلی سکته ی قلبی را در آن لحظه تجربه میکرد.سارا و شکیبا با دیدن قیافه ی او پقی زیر خنده زدند.سارا در میان خنده گفت:

- ایول شکیبا...

نیما با دلخوری گفت:

- واقعا که...اصلا نخواستیم کار کنیم

شکیبا کمی موهای نیما را به هم ریخت و گفت:

- حال کردی...

نیما در میان دلخوری لبخند زیر پوستی زد و گفت:

- این کاسه ماستا که رو میزه رو ببرم؟

- آره قربون دستت

نیما سری تکان داد و با دو دستش دوتا از کاسه ها را برداشت.همان لحظه مریم درون آشپزخانه پرید و گفت:

- بچه ها...

اما با دیدن نیما خودش را جمع و جور کرد و ساکت شد.سارا گفت:

- چی شده؟

- هیـ...هیچی

نیما نگاهی به او انداخت و از آشپزخانه خارج شد.شکیبا همانطور که سبزی خوردن های پاک شده را میشست رو به مریم گفت:

- پس چرا ساکت شدی؟چی شده بود؟

مریم روی صندلی نشست و گفت:

- علی بالا آورد رو لباس آقا شهاب...

سارا هینی کشید و گفت:

- واقعاااا؟

مریم با سرش تصدیق کرد.شکیبا گفت:

- سارا جون قربون دستت این سبزی خوردنا دست تو تا من برم ببینم چی شده

- باشه عزیزم

شکیبا به اتاق خواب رفت.شهاب با زیرپوش در حال جستجو درون ساکش بود و پیراهنش را روی ساعد دستش انداخته بود.شکیبا پیراهن را از روی دستش برداشت و گفت:

- بده اینو برات بشورم

- خودم میشورم

- بده ببینم

و پیراهن را در حمام برد.شهاب گفت:

- شکیبا میتونی همین الان با سشوار خشکش کنی؟

- مگه دیگه لباس نداری؟

- نه...

شکیبا لباس را در حمام رها کرد و به طرف کمد میلاد رفت.یکی از لباسهای او را روی تخت انداخت و گفت:

- بیا اینو بپوش...

- نه شکیبا.یه وقت راضی نیست

شکیبا در دل گفت غلط کرده اما لبخندی زد و گفت:

- بپوش داداش بعدا بهش میگم

- لا اقل یه زنگ بزن ازش بپرس.اینجوری به دلم نیست

- اَه...یه لباس که این کارا رو نداره شهاب.مسخره بازی در نیار

- اگه زنگ نمیزنی ولش کن

شکیبا نفس عمیقی کشید و گفت:

- از دست تو دیوونه شدم

و به طرف موبایلش رفت و شماره ی میلاد را گرفت.بعداز چهار پنج بوق شکیبا گفت:

- برنمیداره

و خواست تماس را قطع کند که میلاد پاسخ داد:

- الو...

شکیبا احساس کرد سالیان درازیست که صدای او را نشنیده بوده است.با لحن خشکی گفت:

- سلام

- شکیبا خودتی دیگه؟چه عجب...حالی از ما گرفتی.اتفاقی افتاده؟

- میلاد لباس شهاب کثیف شده یکی از لباساتو بپوشه؟

صدای نفس های میلاد از پشت تلفن شنیده میشد شکیبا گفت:

- زود بگو مهمونا منتظرن میخوام قطع کنم

- فقط واسه همین زنگ زدی؟مهمونا کین؟

- لباستو پس میپوشه.زنگ زدم که بدونی

- شکیبا...

اما شکیبا تماس را قطع کرد و روبه شهاب گفت:

- گفتش بپوش

شهاب درحالی که پیراهن میلاد را به تن میکرد گفت:

- نمیدونم این پسر رفته کدوم سوراخی قایم شده.امشب جاش خالیه نه؟

شکیبا جوابی نداد.نگاهی به شهاب کرد.پیراهن برایش گشاد بود.موبایل شکیبا به صدا در آمد.شهاب گفت:

- ببین کیه

شکیبا صدای گوشی را قطع کرد و گفت:

- کسی نیست

- میلاده نه؟

شکیبا سرش را به پایین تکان داد.اس ام اسی که برایش آمد را باز کرد...چرا جواب نمیدی؟گفتم کی مهمونتونه؟...دقایقی بعد پیام دیگری از او رسید...میگی یا پا شم بیام در خونه؟

شکیبا با ترس به شهاب گفت:

- شهاب بدبخت شدم میلاد میخواد بیاد اینجا.من گفتم مسافرته

- چرا میخواد بیاد؟

- میخواد ببینه مهمونا کین

- خب خودت بهش بگو

- وای نه با همسایه ها خوب نیست.یه بارم با یکیشون دعوا کرده.اگه بیاد خون به پا میکنه شهاب.تقصیر توئه هی گفتی زنگ بزن زنگ بزن.داشتیم زندگیمونو میکردیم

- نترس بابا یه چیزی میگه نمیاد که.بلند شو بریم بیرون زشته

شکیبا گوشی اش را خاموش کرد و با هم از اتاق خارج شدند....

فصل سی و چهارم

خم شد وبند کتونی هایش رابست.کلاسورش را روی پله گذاشته بود.برگشت تا آن را بردارد که در یک پله بالاتر از آن یک جفت کفش آل استار مشکی دید.همان طور که دستش به کلاسور بود سرش را بالا گرفت تا صاحب آن یک جفت کفش را ببیند.شهاب با لبخندی بر لب،منتظر او را نگاه می کرد.سارا هول شد و با دست پاچگی گفت:

_سلام....... .

_سلام!

سارا به او نگاه کرد و حرفی نزد.شهاب که انگار فهمیداو هول شده گفت:

_میرید دانشگاه؟

سارا به کلاسور داخل دستش نگاهی کرد و گفت:

_بله!شما چی؟

و به لباس های ورزشی اش اشاره کرد.

_میرم ورزش!عادت شده برام!

_اوه چه خوب!من هیچ وقت نتونستم صبح ها برم ورزش!

_شاید باید عادتتون بدم!نه؟

سارا سرش را پایین گرفت و زیر لب شایدی گفت.شهاب چند پله پایین تر آمد و در ساختمان را باز کرد و رو به سارا گفت:

_بفرمایید!

سارا با گیجی به او نگاه کرد و گفت:

_هان؟چی؟

شهاب چند لحظه به او نگاه کرد و ناگهان قهقهه ی بلندی زد.سارا از صدای بلند او جا خورد و به او نگاه کرد.بعد انگار که دلیل خنده ی او را کشف کرده باشد اخمی کرد و گفت:

_آقا شهاب؟

شهاب خنده اش را خورد و با لبخند کم رنگی گفت:

_بله؟

_دقیقا به چی دارید می خندید؟

شهاب دستانش را مانند مجرمان بالا گرفت و گفت:

_باور کنید از قصد نبود!حالتتون خیلی با مزه بود!

بعد به در اشاره ای کرد و گفت:

_بفرمایید حالا!دانشگاتون دیر میشه!

سارا نگاهی به ساعتش انداخت و "وااااای!"بلندی گفت و سریع از در خارج شد.شهاب هم دوباره دور از چشم او خندید و پشت سرش از خانه خارج شد.نیما نگاهی به آقای مدیر انداخت.با آن هیکل بزرگ و شکمی فربه که خبر از خوشی بیش از حد او می داد.دستی به ریش هایش کشید و رو به نیما گفت:

_نیما شمس!تو نمیخوای فکری به حال خودت بکنی؟

نیما چیزی نگفت.اصولا جواب هیچ سوالی را نمی داد.عادت همیشگی!مدیرمشتش را روی میز مقابلش کوبید و گفت:

_جواب بده!

نیما باز هم با بی تفاوتی به او خیره شد.شاید اگر اخراجش هم می کردند،عین خیالش نبود.

_از اول هم باید تو و میثم محمدی رو از هم جدا می کردم!من سال اول دبیرستان شما رو به امید این که دانش آموز کوشایی هستید ثبت نام کردم!ام الآن پشیمونم!

کمی مکث کرد.صورت نیما هنوز حالت خودش را حفظ کرده بود.مدیر با دیدن صورت او دلش می خواست یک چک زیر گوشش بخواباند تا شاید انقدر بی تفاوت نباشد!

_شمس،اگه یک بار دیگه این جریانات اتفاق افتاد اخراجت می کنم،بی برو برگشت............حالا هم برگرد سر کلاست.

دستانش را درجیب ژاکت مشکی اش فرو کرد و بدون هیچ حرفی از دفتر خارج شد.خودش را لعنت فرستاد که چرا رشته ی ریاضی را انتخاب کرده است؟وارد کلاس شد و کنار میثم نشست.صدای میثم را شنید:

_چی می گفت؟

نیما جوابی نداد.به تخته ی کلاس زل زده بود.ناگهان در کلاس باز شد و آقای مدیر وارد کلاس شد.همه از جایشان بلند شدند.این یک عادت همیشگی بود که حتی نیما هم آن را رعایت می کرد.مگر می شد آن هیبت بزرگ را دید و نشست؟مدیر نگاهی اجمالی به کلاس انداخت و رو به میثم گفت:

_محمدی!تو از این به بعد جای رستمی می شینی!

نیما اخمی کرد و نگاهی به رستمی انداخت.موهای تقریبا بوری داشت و یک عینک مستطیلی روی صورتش بود.مدیر باهوش ترین ولی از نظر بچه ها جل ترین پسر کلاس را کنار نیما نشانده بود تا شاید مانند گذشته درس بخواند.نیما لعنتی به آقای مدیر فرستاد و نشست.میثم زیر لب فحشی به مدیر داد و و سایلش را جمع کرد.رستمی کنار نیما نشست و کتابش را باز کرد.

_اوی سارا!

سارا با خشم به طرف سینا برگشت و گفت:

_خیلی بهتون رو دادم آقا!این چه طرز حرف زدنه!

_من هر طور که دلم بخواد حرف می زنم!

سارا کنترلش را از دست داد و با صدای بلندی گفت:

_تو خیلی غلط می کنی!

سینا گفت:

_بی ادب نشو دیگه عزیزم!

_خفه شو!

سینا کیق سارا را کشید و گفت:

_این بی ادبی از اثرات دوستی با اون پسرس نه؟

_کدوم پسره؟

_همون که صبح ها باش میای بیرون!خیلی عاشقانه نگات می کنه؟

_به تو ربطی نداره احمق!

سینا دستش را به نشانه ی تهدید به سمت او گرفت و گفت:

_حساب هر دوتون رو می رسم حالا می بینی!

سارا کیفش را از دست او کشید و گفت:

_برو بابا!

و سریع از او دور شد....... .

فصل سی و پنجم

_اسما زود باش!به قرآن دیرم شد!

_الان میام!

مریم رو به مادرش گفت:

_رضا نیست که اسما رو ببره؟دیرم شده!

مادرش علی را به دست مریم داد و به سمت سفره ی صبحانه رفت تا آن را جمع کند.

_نه مادر رفته سراغ خالت و مهلا تا ببرتشون بیمارستان!مثل اینکه امروز محمد مرخص میشه!تو هم دیرت نمیشه نترس.

_حالا این رضا چرا انقدر برای مهلا و خاله جان فشانی میکنه؟

مادرش چشم غره ای به او رفت و گفت:

_حالا اشکالی داره؟

مریم دست علی را که سعی در پایین کشیدن مقنعه ی او داشت گرفت و گفت:

_نه منظورم اینه که انقدر که برای خاله اینا زحمت می کشه برای ما نمی کشه!

مادرش زیر لب گفت:

_خب بچم دلش اونجاست!

مریم که شنیده بود چشم هایش را ریز کرد و گفت:

_کجا؟

مادرش به او نگاه کرد و گفت:

_چی کجا؟

_دل رضا دیگه!

_شنیدی؟

_همچین آرومم نگفتید که نشنوم!

مادرش لبخندی زد و گفت:

_بچم گلوش پیش دختر خالش گیر کرده!دیگه وقتشه براش آستین بالا بزنم!

مریم گفت:

_به هم نمیان!

_هان؟

_میگم رضا و مهلا به هم نمیان!

مادرش اخمی کرد و گفت:

_تو به این چیزا کاری نداشته باش!

مریم دیگری حرفی نزد.نظر او که اهمیتی نداشت.بهتر بود نظرش را پیش خودش نگه دارد.بالاخره اسما حاضر شد و به سمت مدرسه به راه افتادند.

_رضا جان خاله،ببخشید مزاحمت شدیما!

_نه بابا!کاری نداشتم.

نگاهی به مهلا انداخت.

_شما چه خبر؟

_هیچی!درگیر دانشگاهم....درسام سنگینه!

_بله دیگه،دارو سازی درساش سنگینه!

مهلا بله ای گفت و دیگر حرفی نزد.رضا هر چه سعی می کرد تا سر صحبت را با مهلا باز کند نمی شد.چون مهلا مکالمه را با جواب های کوتاه تمام می کرد.جلوی در بیمارستان آن هارا پیاده کرد و هرچه اصرار کرد که منتظر می ماند تا آنها را برساند خاله اش قبول نکرد.به سمت میوه فروشی به راه افتاد.در میوه فروشی اعصابش به خاطر رفتار مهلا خرد بود و به سوال های پدرش که مدام از او می پرسید"چیزی شده؟"پاسخ نمی داد.

_شکیبا جان؟

شمیبا که داشت از پله ها بالا می رفت به سمت خانوم صابری برگشت و گفت:

_سلام خانوم صابری!

_چطوری با زحمتای ما؟

_چه زحمتی.اتفاقا خیلی خوشحالم کردید که اومدید!

_خیلی زحمت کشیدی عزیزم!میخواستم تشکر کنم!از برادرتم تشکر کن!

_حتما!

_آقا میلاد امروز میاد به سلامتی دیگه؟

_آره،شهاب میخواد آخر هفته برگرده شیراز دیگه میلادم زود تر میاد تا چند روزی پیشش باشه!

_خب به سلامتی!حیف شد که دیشب نبودند!

شکیبا اخم کمرنگی کرد و با شک و تردید گفت:

_آره خب!با اجازتون!

_قربانت عزیزم بازم ممنون!به همه سلام برسون!

_شما هم سلام برسونید!خدافظ!

_خدافظ........... .

فصل سی و ششم

شهاب از خواب بیدار شد.کش و قوسی به کمرش داد.اتاق نسبتا تاریک بود و سر و صدایی از بیرون شنیده میشد.خواب عصر او را کسل کرده بود.دستش را دراز کرد و موبایلش را برداشت.ساعت شش را نشان میداد.از تخت بلند شد.چراغ را روشن کرد و مقابل آینه دستی به موهایش کشید.از اتاق خارج شد و در حالیکه شکیبا را صدا میکرد به طرف آشپزخانه رفت.شکیبا و سارا پشت میز غذاخوری مشغول خطاطی بودند.با دیدن شهاب هر دو سلامی به او کردند.شهاب که توقع حضور مهمان را نداشت شتابزده سلامی کرد و دوباره به اتاق بازگشت تا شلوار و بلوز رسمی و مناسب تری بپوشد.ازدست این شکیبا که بدون هماهنگی مهمان دعوت میکند.دوست نداشت مهمان به این مهمی او را در لباس خانگی ببیند.شلوار کتان مشکی و پیراهن چهارخانه ی مشکی و سبز میلاد که دیشب هم آن را پوشیده بود بر تن کرد.کمی گشاد بود اما به این نتیجه رسیده بود که واقعا به او می آید.شاید آن را دیگر به میلاد پس ندهد...از این فکر خنده اش گرفت.نه به وقتی که حاضر نبود بپوشد و به اصرار شکیبا پوشید نه به حالا که حاضر نبود آن را در بیاورد.مقابل اینه موهایش را با تافت حالت داد و دوباره به آشپزخانه رفت.شکیبا گفت:

- شهاب جایی میری؟

- نه...

- چرا پس رفتی لباس عوض کردی؟

شهاب شانه ای بالا انداخت و گفت:

- همینجوری...

شکیبا سرش را تکان داد.شهاب به اپن تکیه داد و به گفتگوی آن دو گوش سپرد

- شکیبا قلمو کج نگیر

- وای دوباره کج شد؟ ببین سارا این م خوشگلتر شد یا این م؟

سار نگاهی کرد وگفت:

- این یه کم کج شده.اون خوشگلتره.تو هم خوب استعداد داریا

شکیبا لبخند عمیقی زد و گفت:

- جون من؟شهاب شنیدی؟

شهاب رو به سارا گفت:

- وای تو رو خدا انقدر اینا رو بهش نگید باورش میشه.فرق شوخی و جدی رو نمیفهمه

- منم شوخی نکردم.کاملا جدی بودم

و با لبخندی به سبک مونالیزا به او نگاه کرد.شهاب که توقع داشت سارا طرف او را بگیرد و حسابی شوکه شده بود سرفه ای مصلحتی کرد و گفت:

- واقعا؟خوبه...من میرم تلویزیون ببینم.با اجازه

همین که پایش را از آشپزخانه بیرون گذاشت سارا و شکیبا ریز ریز خندیدند.بعد از اتمام اولین جلسه ی خطاطی سارا وقتی داشت از منزل آنها خارج میشد گفت:

- شکیبا جون واسه جلسه بعد جوهر بگیر که داشته باشی.فقط یه چیزی بگیر که زود خشک نشه ها

- من که نمیدونم چی خوبه چی بده خودتم بیا هر وقت رفتم با هم بریم

- باشه پس با هم هماهنگ میکنیم کی بریم.میخوای شمارمو یادداشت کن

- یه دیقه صبر کن

شکیبا کاغد و مدادی از اتاق برداشت و بازگشت و شماره را یادداشت کرد.

- پس من دیگه رفتم.با اجازه

- خدافظ عزیزم

شهاب هم گفت:

- به سلامت

شکیبا در را بست و روی مبل نشست.شهاب گفت:

- میلاد کی میخواد بیاد؟

- چه میدونم هر وقت زنگو زد اومد تو،اومده دیگه.بالاخره یه وقت میاد

- خب من میخوام یا امشب یا فردا برگردم.بهش بگو پا شه بیاد که تو تنها نباشی

شکیبا قیافه اش درهم شد و اخم عمیقی کرد.شهاب گفت:

- اَه چت شد تو دوباره؟یهو از این رو به اون رو میشیا

- نمیخوام تو بری

- نگران نباش تا میلاد نیاد که من نمیرم

- حالا اونم بیاد فکر کردی چیکار میکنه؟

شهاب با عصبانیت مقابلش قرار گرفت و گفت:

- انقدر از کاه برا خودت کوه نساز.نمیدونم چی بینتون گذشته ولی این میلاد همون میلادیه که به خاطرش دو ماه تمام خودتو تو اتاق حبس کرده بودی.همونه که خون همه رو تو شیشه کردی بهش برسی.بیا...اینم میلاد.دیگه چته آخه؟

بغض شکیبا ترکید و در همان حالت ایستاد و گفت:

- شهاب نمیدونی که چیکار کرده.بهت هم نمیگم.ولی اگه بفهمی دیگه دست ازاین حرفات بر میداری

- چیکار کرده مگه؟معتاده؟

- نه...

شهاب با ترس گفت:

- خیانت کرده؟

- نه خیر...

- دروغگوئه؟

- اَه نه کاش دروغ میگفت....

- پس چیکار کرده بیچاره؟د حرف بزن پس

- منـ...منو...شهاب اون منو زد

شهاب ابتدا با ناباوری و سپس با عصبانیت و اخم عمیقی شکیبا را نگاه کرد و فریاد زد:

- غلط کرده پسره ی .... مگه شهر هرته؟فکر کرده تو بی کس و کاری؟جرئت داره جلو من از این غلطا بکنه تا پدرشو در بیارم

سپس دست شکیبا را گرفت و او را به سمت اتاق کشاند و گفت:

- یالا...راه بیوفت...برو ساکتو جمع کن میخوایم از اینجا بریم...

- نه...کجا میخوای ببریم؟من هیج جا نمیام

- بهت میگم راه بیوفت تا کولِت نکردم ببرمت

- نه شهاب تو رو خدا...

- نمیای؟خیله خب...

شهاب به سمت اتاق دوید.اطراف را نگاه کرد اما ساکی نیافت.چند دست از لباس های شکیبا را در کنار وسایل خودش در ساک خودش قرار داد ومانتو و شالش را از جالباسی برداشت و به هال رفت.مانتو و شال را به سمت شکیبا گرفت و گفت:

- همین الان اینا رو میپوشی راه میوفتی وگرنه هر چی دیدی از چشم خودت دیدی شکیبا

- شهاب...شهاب من هنوز...هنوز دوستش دارم...نمیتونم...

صدای چرخش کلید ودر نهایت نمایان شدن قامت میلاد،آن دو را از گفتگو باز داشت.شهاب با تعجب به آنها نگاه کرد و گفت:

- سلام...شکیبا چرا گریه میکنی؟

....... 

فصل سی و هفتم

در خانه ی شکیبا را بست و از پله ها پایین آمد.در پاگرد دوم میلاد مقابل او سبز شد.سارا گفت:

_سلام آقا میلاد رسیدن به خیر!

میلاد با تعجب به او نگاه کرد و گفت:

_سلام خیلی ممنون!

سارا با اجازه ای گفت و از مقابل او رد شد.وارد خانه شد و روی کاناپه ی مقابل تلویزیون در کنار نیما ولو شد.مادرش یک فنجان چایی مقابل او گذاشت و گفت:

_خسته نباشی مادر....... .

نیما پوزخندی زد وگفت:

_حالا مگه کوه کنده؟یه قلم رو چپ و راست کرده!

سارا جوابی نداد.فنجان چایی را در دست گرفت.دستش را می سوزاند.نیما به سارا که با لبخندی به چایی زل زده بود نگاه کرد و گفت:

_چیه؟انگار خیلی خوشحالی!

سارا به یاد شهاب افتاد.یاد لباس عوض کردن و هول شدنش،هنگامی که سارا را در خانه دیده بود!لبخندش پررنگ تر شده بود.ناگهان صدای داد و فریاد بلندی به گوششان رسید.انگار کسی می گفت:

_می کشمت!

سارا با خودش گفت"چه صدای آشنایی!".وناگهان گفت:

_آقا شهابه!

از جایش بلند شد و به سمت در خانه یورش برد.آقای شمس هم پشت سرش!خانم شمس به اتاق رفت تا روسری پیدا کند و به طبقه ی بالا برود.نیما دست از دیدن کشتی کج برداشت.به سمت در رفت و به صداها گوش سپرد.

_می کشمت عوضی!

_تند نرو! وایسا با هم بریم!

یک جفت دمپایی به پا کرد و به طبقه ی سوم رفت.شهاب و میلاد دست به یقه بودند و شکیبا روی پله نشسته بود و در آغوش سارا گریه می کرد.پدرش،آقای صابری و رضا هم سعی در جدا کردن آن دو داشتند.شهاب دوباره به سمت میلاد حمله کرد و گفت:

_کثافت!به چه حقی روی خواهرم دست بلند کردی؟تا وقتی که تو خونه ی مابود هیچ کی دست روش بلند نکرده،اون وقت توی.........

رضا قبل از این که حرف دیگری از دهان شهاب بیرون بیاید گفت:

_آقا خودتو کنترل کن!

شهاب خودش را از رضا و آقای صابری جدا کرد و به سمت شکیبا رفت.

_بلند شو بریم!

شکیبا بیشتر در آغوش سارا فرو رفت و گفت:

_نمیام!

شهاب کنترل خودش را از دست داد و گفت:

_غلط می کنی!

نیما با تعجب به شهاب نگاه کرد.چقدر عصبانی!یعنی اگر در آینده کسی روی سارا دست بلند می کرد او هم تااین حد عصبانی می شد!نه زیاد!شاید عصبانی می شد ولی نه در این حد!سارا به شهاب نگاه کرد.بااین دادوفریادهایش داشت اوضاع را بدتر می کرد.از جایش بلند شد و با عصبانیت روبه او گفت:

_آقا شهاب بسه دیگه!نمی بینی حالش خوب نیست؟شما هم لازم نیست انقدر داد بزنید!

_خانم لطفا شما دخالت نکنید!

دیگر داشت او را کفری می کرد!کاش جرئتش را داشت که یک سیلی در گوش او بخواباند!کنترلش را ازدست داد و ادب و احترام را فراموش کرد.

_تمومش کن دیگه!دخالت نکنم که تو هی داد بزنی اعصاب همه رو خرد کنی؟

خانم شمس با تعجب به سارا نگاه کرد و گفت:

_سارا!!

سارا نگاه آخر را به آن دو جفت چشم مشکی انداخت و شکیبا را بلند کرد و پایین رفت.شهاب دستی به گردنش کشید و لگدی به دیوار زد.رضا گفت:

_من میرم آب بیارم!

آقای شمس کنار میلاد نشسته بود و سعی در آرام کردن او داشت.شکیا و سارا در خانه ی آقای صابری نشسته بودند تا اوضاع آرام شود.شکیبا هنوز داشت گریه می کرد.مریم با یک لیوان آب قند به سمت آن ها رفت و کنار سارا نشست.رو به اسما گفت:

_علی رو ببر تو اتاق!

سارا در فکر بود.دلش نمی خواست با شهاب دعوا کند.مجبور شده بود.آهی کشید و به شکیبا که مریم سعی در خوراندن آن آب قند به او داشت نگاه کرد.شکیبا گفت:

_حالا چیکار کنم؟

و هق هقش بلند شد.سارا با دلسوزی به او نگاه کرد.

_نترس عزیزم!آرومش می کنند!آشتی می کنند بالاخره.

در خانه باز شد و خانم صابری و مادرش وارد خانه شدند.سارا با نگرانی به مادرش گفت:

_چی شد مامان؟

_آشتیشون دادیم مامان جان.شکیبا،عزیزم تو هم برو پیششون.

شکیبا سری تکان داد و از خانه خارج شد.چند دقیقه بعد سارا از خانه ی صابری بیرون آمد.به محض خارج شدن از در،شهاب را دید که همراه باشکیبا پایین می رفت و ساکی در دست راستش بود.با حالت پرسشی به آنها نگاه کرد.این ساک در دست شهاب،چه می گفت؟شکیبا با صدای بغض دار به سارا گفت:

_سارا،میخواد بره!هرکاریش می کنم نمی مونه!

شهاب دستی به موهای شکیبا کشید و گفت:

_بهتره تو و شوهرت رو تنها بذارم!

سارا با ناباوری به شهاب نگاه کرد.شهاب متوجه نگاه او شد و به سمت سارا چرخید.سارا با بغض گفت:

_این وقت شب بلیط نیست که؟

_چرا هست..........دوستم برام جور می کنه!

سارا دوباره به او نگاه کرد.دلش میخواست در چشم های او غرق شود.کمی جلوتر رفت.

_ببخشید که سرتون داد زدم!

_شما منو ببخشید..........باهاتون بد حرف زدم.

شهاب نگاهی به ساعتش کرد.

_من دیگه باید برم.

سارا با ناراحتی به او نگاه کرد.با صدای آرامی گفت:

_به سلامت........

چکاوه آنلاین نیست.  

فصل سی و هشتم

نگاهی به رو تختی آبی اش کرد که مچاله شده بود.آن را برداشت و مرتب کرد.کیفش را روی کولش انداخت و از اتاق خارج شد.

_مامان من رفتم.

_بیا صبحانه بخور.

_نمیخوام.....تو مدرسه یه چیز میخورم!

کتونی های سفیدش را به پا کرد و از خانه خارج شد.سرکوچه که رسید همان پسری را دید که آن روز همراه با نیما،توی کوچه سیگار می کشید.نگاه نفرت انگیزی به او کرد و راهش را کشید تا برود.هنوز چند قدم بیشتر نرفته بود که پسر جلوی او سبز شد.

_سلام!!مریم بانو بودی دیگه؟

و به حرف مسخره اش خندید.مریم سرش را تا جایی که امکان داشت پایین گرفته بود تا چشمش در چشم او نیفتد.دستش را به سمت مریم دراز کردوگفت:

_من میثم هستم!خوشبختم.

باخودش می گفت"کاش زورش رو داشتم یه مشت بزنم توی دهنش!".

_زبونتو آقا موشه خورده؟

مریم سرعتش را بیشتر کرد.میثم نیشخندی زد و گفت:

_خیلی خوشگلیا!نظرت چیه عکستو پخش کنم تا بقیه هم از این خوشگلی فیض ببرن!

مریم با شنیدن این حرف در جا ایستادوبا نگرانی به به میثم نگاه کرد.میثم گفت:

_البته من حیفم میاد این خوشگلی رو با بقیه سهیم بشم!

کمی به مریم نزدیکتر شد و نفسش را در صورت او بیرون داد.مریم سرش را عقب گرفت.

_می تونی فقط با من سهیم شی!این طوری بیشتر خوش می گذره!

مریم با عصبانیت و نفرت به او نگاه کرد.این پسر خیلی گستاخ و بی شرم بود.صورتش از خجالت و عصبانیت سرخ شد."آشغال،عوضی!".

_فردا خوبه!

دیگر تحمل نداشت.توی صورتش تف کرد و سریع دوید و از آن جا دور شد.

_به هم میرسیم مریم بانو!

اشکش در آمده بود.مگر او چکار کرده بود که باید این جریانات برایش پیش می آمد؟مگر غیر از این که همیشه سر به زیر بود.چادر سرش بود.نجیب بود!انقدر حالش بد بود که متوجه نشد وارد خیابان شده است.متوجه صدای بوق ماشینی که هر لحظه به او نزدیک تر می شد نبود.چند قدم تا نزدیک شدن ماشین به او مانده بود که توسط کسی از پشت کشیده شد.از شوک در آمد.به راننده ی پراید با صدای بلندی گفت:

_حواست کجاست هان؟

صدای کسی را از پشت سرش شنید که می گفت:

_آقا حالا که چیزی نشده!بیخیال شو!

آن فرد مقابل مریم ایستاد و گفت:

_حواست کجاست؟

مریم به او نگاه کرد و در حالی که اشک می ریخت،گفت:

_چرا دست از سرم بر نمی دارین؟این از خودت اونم از دوستت!

نیما با تعجب به او نگاه کرد.ابرو هایش را بالا برد و گفت:

_یعنی چی؟

مریم کوله اش را از روی زمین برداشت و گفت:

_تو دوستت رو صبح فرستادی سر کوچه تا اون پیشنهاد بی شرمانه رو به من بده.میخوای عذابم بدی!مگه من چه گناهی کردم؟

نیما با تعجب گفت:

_من؟اصلا من امروز با میثم قرار نداشتم!

_می تونی به دروغ گفتنت ادامه بدی!دست از سرم بردار......می فهمی؟

و سریع از آنجا دور شد.

فنجان چایی را مقابل رضا گذاشت.

_بخور مادر!

نگاهی به چایی انداخت و گفت:

_دستت درد نکنه!

مادرش کنار او روی مبل نشست و با لبخندی به او نگاه کرد.رضا زیر چشمی به مادرش نگاه کرد.ازآن موقع که به خانه آمده بود،مادرش دم به دقیقه به رضا لبخند می زد.روزنامه را روی میز گذاشت و چایی را برداشت و به لب هایش نزدیک کرد.مادرش هنوز با لبخند به او نگاه می کرد.چایی را روی میز گذاشت و رو به مادرش گفت:

_کاری دارید مامان؟

خانم صابری هول کرد و گفت:

_نه،نه.......یعنی آره!

_خب؟

مادرش دوباره لبخند زد و گفت:

_آماده شو برای خواستگاری!

_خواستگاری؟!

_با خالت قرار گذاشتم.

_خاله برای چی؟

_میدونم دلت پیش مهلاست!

رضا از این که مادرش مچ او را گرفته بود خجالت کشید.سرش را پایین گرفت و پیشانی اش را با انگشت اشاره خاراند.

_فردا ساعت 7 شب قرار گذاشتم!

_ام.........

_الهی توی لباس دومادی ببینمت!

رضا با لبخندی به مادرش نگاه کرد.پس دلیل آن لبخند ها این بود!

فصل سی و نهم

شهاب روی صندلی اتوبوس نشست.نفس عمیقی کشید.بوی ادکلن میلاد که از قبل به پیراهن زده شده بود در مشامش پیچید.وقتی به خانه برسد اولین کاری که در ذهن دارد که انجام دهد این است که این پیراهن را در بیاورد و تکه پاره کند.اگر فرصت شده بود حتما این را پس میداد و بعد از خانه ی آنها خارج میشد.نگاهی به پیراهن انداخت.اگر آن مهمان مهم نمی آمد برای بار دوم این را بر تن نمیکرد و مجبور نبود با خود به همراه بیاورد.ولی آمدن او خیلی هم به ضررش تمام نشد....لبخند نصفه و نیمه ای زد.او را چه به این شیطانی ها.شاید این کار درست نبود ولی تنها راه بود.یک بار دیگر شماره ای را که حفظ کرده بود در ذهن مرور کرد.گوشی اش را از جیب شلوارش در آورد تا برای جلوگیری از فراموشی شماره را سِیو کند.همراهان از پشت شیشه برای مسافران دست تکان میدادند و مسافران نیز پرده های اتوبوس را کنار زده بودند و همراهانشان را نظاره میکردند اما پرده ی قسمت شهاب همچنان دست نخورده و خودش نیز مشغول کلنجار با دکمه های گوشی بود.دو حرف مینوشت و پاک میکرد.نمیدانست آن شماره را به چه نامی سیو کند.شمس...خانم شمس...سارا خانم...نه،خانمش را پاک کرد و دکمه ی سیو را فشرد.سارا چه خوش باور است که حتی یک درصد خیال میکند هنگامی که شماره اش را بلند برای شکیبا میخواند تا یادداشت کند شهاب،آن را برای خود فرصتی طلایی استنباط نخواهد کرد...

شکیبا روی تخت خواب لم داده و به تصویر نمایشگر موبایلش خیره بود.میلاد کنارش نشست و سرش را خم کرد تا تصویری که شکیبا دقایقی به آن زل زده بود را واضح تر ببیند.عکس دو نفره ای از شهاب و شکیبا بود.میلاد آهی کشید و گفت:

- دلت براش تنگ شده؟

- هوووم...

- کاش هیچ وقت بر نمیگشتم

اینبار نوبت شکیبا بود که آهی از ته دل بکشد.میلاد گفت:

- هنوز نبخشیدی منو؟

شکیبا سرش را به دوطرف تکان داد.

- روم نمیشه دیگه تو روی داداشت نگاه کنم

- اون تو رو بخشید.وگرنه ول نمیکرد و بره

- میدونم نبخشیده.همونطور که تو نبخشیدی

- میلاد همیشه همه چیز اونطور که تو میخوای تموم نمیشه.بعضی وقتا یه ببخشید ساده کارساز نیست

- پس چیکار کنم؟

شکیبا نگاهی به او کرد و گفت:

-به خونوادت بفهمون اگه من دختر کارمند بابات بودم دلیل نمیشه که از شماها پایین تر باشم،دلیل نیست که هر کس هر چی خواست بهم بگه تو هم عین خیالت نباشه.اگه مثل شماها سرمایه دار نیستیم که نباشیم.قرار نیست چون خونوادت از اولشم به این ازدواج راضی نبودن الان به من نیش و کنایه بزنن.اگه تو تک پسر آقای رحیمی هستی منم تک دختر بابای خدا بیامرزم بودم.همه میخوان تفاوتا رو تو سرم بکوبونن.بسه دیگه...

- شکیبا برای بار هزارم میگم...ما که با اونا دیگه کاری نداریم.همین رفت و آمدای جزیی رو که نمیتونم قطع کنم.آخه چرا اینقدر رو حرفاشون حساسی؟

- چون همینا رو در گوش تو میخونن دو روز بعدش تو رو من دست بلند میکنی.چون همین حرفاشونه که داره زندگیمو به آتیش میکشه.جلو خودم بهت گفتن هنوز دیر نشده اگه طلاقش دادی هزارتا بهتر از اون هست...فکر کردی اگه آروم میگن من نمیشنوم؟هر کی دیگه جای تو بود دیگه به این زندگی راضی نمیشد

- تو از کجا میدونی من راضی نیستم؟اگه اون اتفاق افتاد دلیلش خودت بودی.دلیلش حرفای خودت بود که اعصابمو بهم ریخت

شکیبا پوزخندی زد و گفت:

- تازه یه چیزی هم بدهکار شدم!

- شکیباجان...عزیزم...ببین دوباره داری همه چیزو خراب میکنی.الان دوباره تو یه چیزی میگی منم یه چیز دیگه جوابتو میدم سر هیچ و پوچ دعوامون میشه.یه کم بخواب که سرحال شی

- مگه هر وقت تو دستور میدی باید خوابم بیاد؟الان خوابم نمیاد هر وقت خودم بخوام میخوابم

- خب نخواب.هر کاری دوس داری بکن.اصلا امشب بیا بریم شهربازی که همیشه میرفتیم

- نمیخوام...

- ای بابا.لج بازی نکن دیگه.من یه کاری دارم میرم بیرون وقتی برگشتم تک میزنم رو گوشیت بیا پایین تا بریم بیرون

- ببینم چی میشه.اگه پسر خوبی باشی میام

- قول میدم باشم...

سپس ابروهایش را بالا داد و در چشمهایش خیره شد و گفت:

- به شرطی که بهم جایزه هم بدی.پسر خوب بودن که الکی نیست

شکیبا پشتی را دو دستی در کله ی او خواباند و با لحن جیغ مانند گفت:

- دیگه چی...؟پررو رو نگاش کنا.فکر کرده اونوقتاس هنوز...نخیر دیگه از جایزه ی جنابعالی خبری نیست...

میلاد در حالیکه میخندید گفت:

- خیله خب بابا چرا میزنی؟...من رفتم تا سه چهار ساعت دیگه تک زدم بپر پایین

- نمیپرم پایین یه کم معطل شی برات خوبه

- باشه...من رفتم کاری باری؟

- کاری نیست...به سلامت

شکیبا بار دیگر لباسهایش را در آینه مرتب کرد.پالتوی قرمز و شال مشکی و شلوار تنگ مشکی و چکمه های مشکی تا سر زانواو را از قبل جذاب تر کرده بود.رژلب قرمز و ریملی هم اتمام کننده ی آماده شدنش بود.بعد از تک زدن میلاد،شکیبا از خانه بیرون زد .ماشین میلاد را دید که کمی دورتر از در پارک شده بود .حتی فکر اینکه با آن چکمه های پاشنه دار تا ماشین را پیاده روی کند هم غیر ممکن بود پس رویش را برگرداند که یعنی متوجه حضور او نشده است تا میلاد ماشین را جلوتر بیاورد و او را سوار کند.بعد از سوار شدنش سلامی کرد که میلاد نیز پاسخ داد.شکیبا همانطور که رو به رو را نگاه میکرد گفت:

- چرا راه نمیوفتی پس؟

- یه لحظه منو نگاه کن

شکیبا با تعجب او را نگاه کرد و گفت:

- چی شده؟

- هیچی فقط میخواستم نگاه کنی

- وا!من که صبح تا شب دارم نگات میکنم که

- نه آخه ایندفعه فرق داره

- چه فرقی؟

- ای بابا نفهمیدی؟

لبخند احمقانه ای زد و گفت:

- نه جون خودت

- خب یه ذره اطرافتو نگاه کن

شکیبا با کنجکاوی از شیشه ی پنجره ی اتومبیل،دور تا دور خیابان را برانداز کرد.میلاد که مطمئن شد او خود به خود پی به موضوع نخواهد برد جعبه ی کادو را از مقابل شیشه ی طرف خودش برداشت و گفت:

- بیا بابا نمیخواد خیابونا رو متر کنی

شکیبا با لبخند عمیقی جعبه را دو دستی گرفت و گفت:

- مال منه؟

- بـــعله

درش را باز کرد.گوشی محبوبش با یک کارت تبریک کنارش خودنمایی میکرد.

- وااای میلاد چیکار کردی؟

- کارتو بخون تا لااقل بفهمی واسه چیه

شکیبا با ذوق و شوق کارت را باز کرد و نوشته را در دل خواند...Happy valentine*s day...

میلاد با لبخند ماشین را روشن کرد و شکیبا با شوق وصف نا پذیری گفت:

- وای میلاد عاااشقتم

- واقعا...؟

- چی واقعا؟

- هیچی ولش کن...

و هردو با رضایت خاطر به سمت مقصد به راه افتادند...

فصل چهلم

روی تختش دراز کشیده بود و فکر می کرد.فقط یک روز از رفتن شهاب گذشته بود و او دلش برای آن دو چشم مشکی مهربان تنگ شده بود.چشمانش را بست و سعی کرد چهره ی شهاب را در ذهنش تداعی کند.اما نشد!می گویند به یاد آوردن چهره ی کسانی که دوستشان داریم سخت تر است!مگر او شهاب را دوست داشت؟شاید!اما مگر می شود در همین مدت کم به کسی علاقه مند شد.آیا او به عشق در یک نگاه دچار شده بود؟اما به آن اعتقادی نداشت!خب چه ربطی دارد؟عشق خودش می آید.چه به آن اعتقاد داشته باشی چه نداشته باشی!نگاهی به جزوه های دانشگاه که روی زمین پهن شده بود کرد.حوصله ی درس خواندن نداشت.ذهنش درگیر بود.درگیر این که آیا شهاب دوباره می آید؟اصلا ؟آیا او هم دلتنگش است؟سرش را چندین بار تکان داد.فردا باید کنفرانس می داد......باید تمرکز می کرد.روی زمین نشست و جزوه را برداشت.20صفحه بود!چند بار آن را ورق زد.در صفحه ی اول به واژه ی مشکی برخورد.یاد دوچشم مشکی افتاد.دوباره در عالم هپروت فرو رفت.دستش را زیر چانه اش گذاشته بود و به دیوار زل زده بود.با لیز خوردن چانه اش از روی دستش به خودش آمد.دلش میخواست کله اش را به دیوار بکوباند.چرا انقدر گیج می زد؟چند بار با خودش تکرار کرد."حواستو جمع کن سارا،حواستو جمع کن کله پوک!".سرش را در جزوه اش کرد.سعی کرد به چیزی فکر نکند.اما مگر می شد؟نیما در اتاق را با شدت باز کرد.سارا از ورود ناگهانی نیما شوکه شد و چند ثانیه به او نگاه کرد.حواسش دوباره پرت شده بود.با صدای بلندی گفت"اَاَاَاَاَه!".نیما با تعجب به او نگاه کرد و گفت:

_داغونیا!

_آره داغونم!تو داغون ترم نکن لطفا!

نیما با چشم های گرد شده به او نگاه کرد.

_جلل الخالق!

سارا سرش را بالا گرفت و با عصبانیت رو به نیما گفت:

_نیما اگه کاری نداری از اتاق برو بیرون!

نیما گازی به خیار توی دستش زد و با بی قیدی خودش را روی تخت پرتاب کرد.

_میخوام درس بخونم!

وکتاب شیمی اش را مقابلش گرفت.سارا پوفی کرد و دوباره سرش را توی جزوه کرد.چشمانش روی کلمات سر می خوردند ولی چیزی نمی فهمید.مگر صدای خرچ خرچ کردن خیار می گذاشت چیزی بفهمد؟با صدای بلندی رو به نیما گفت:

_اون خیار لعنتی رو بذار کنار،صداش روی اعصابمه!

نیما گاز دیگری به خیار زد و جوابی نداد.سارا چشمانش را با حرص بست و داد زد:

_نیماااااااااااا!یا اون خیار رو بنداز کنار یا برو یه جای دیگه درس بخون.

شهین در اتاق را باز کرد و رو به آنها گفت:

_چه خبره؟بابات خوابه!

سارا با دستش به نیما اشاره کرد و گفت:

_من فردا یه کنفرانس مهم دارم و آقا پسرتون با خیار جویدنش روی اعصابمه!

شهین رو به نیما گفت:

_خب نیما جان تو بیا بیرون!

_میخوام درس بخونم!

شهین با شنیدن این جمله از زبان نیما لبخندی زد.نیما داشت درس می خواند و این خیلی مهم بود.رو کرد به سارا و گفت:

_خب مادر چی کارش داری؟بذار درس بخونه!

سارا با حرص گفت:

_مامان!

_خیلی خب چرا داد میزنی؟نیما تو بیا توی حال بشین.تلویزیونم خاموشه،سکوت مطلق!

نیما حوصله ی کل کل نداشت.کتابش را برداشت و به سالن رفت.روی کاناپه ول شد و مشغول خواندن شد.شهین به آشپزخانه رفت و یک ظرف میوه پر از نارنگی،سیب و خیار برداشت و به سمت نیما رفت.ظرف را مقابل او گذاشت و گفت:

_اینا رو هم بخور که انرژی داشته باشی!

نیما به ظرف میوه نگاه کرد و پوزخندی زد.مادرش چه خوشحال شده بود که او دارد درس می خواند!شاید فکر کرده که سرش به سنگ خورده و آدم شده!اما او از ترس این که مبادا مدیر به تهدیدش مبنی بر اخراج او عمل کند،درس می خواند.می دانست که مدیر با او شوخی ندارد و سال پیش هم یک نفررا اخراج کرده بود.هنوز خر مغز او را گاز نگرفته بود که درس نخواند و اخراج شود.خیار دیگری برداشت و اولین گاز را به آن زد.

در حیاط دانشگاه ایستاده بود و جزوه اش را مرور می کرد.احساس می کرد که زیاد خوب نخوانده است!با خودش گفت"خیلی هم هنر کردم که خوندم!بااون مشنگ بازی که دیروز در آورده بودم شق القمر کردم که درس خوندم!".دوباره نگاهش روی جزوه سرخورد.ناگهان کسی از پشت روی کولش پرید و گفت:

_هپی ولنتاین.هوووووووووو!

سارا به عقب برگشت و با نگاهی چپ چپ گفت:

_هانیه بمیری الهی!سکته کردم!

هانیه غش غش خندید و گفت:

_بده میخواستم سوپرایزت کنم عشخم؟

_زهرمار!درضمن دیروز ولنتاین بود نه امروز!

_چه فرقی داره؟

_تازه اون عشق بین دختر و پسره نه من و توی کله پوک!

_آخه من و تو که کسی رو نداریم عشخم!مجبوریم به هم تبریک بگیم دیگه!

سارا به یاد شهاب افتاد.کاش به او تبریک می گفت.اما مگر خل شده بود؟مثلا برای چه باید به او ولنتاین را تبریک می گفت؟قطعا عقلش را از دست داده بود!تازه او اصلا شماره اش را نداشت.دیوانه شده بود!

_یه خرس صورتی کوچولو برات خریدم ولی حیفم اومد بیارم برات!خیلی خوشگل بود آخه!

_حتما برداشتی برای خودت؟

_آره پس چی؟

_تو چه دوستی هستی آخه؟خسیس حیفت اومد یه خرس بم بدی؟

هانیه بازهم خندید.سارا هم خنده اش گرفت.داشتن دوستی مثل هانیه برایش غنیمت بود!همیشه در حال خندیدن بود!

به سمت راست کلاس،نیمکت چهارم نگاه کرد.میثم غایب بود.اما نمی دانست چرا؟به او خبر نداده بود که امروز نمی آید.میخواست از زبان خود میثم بشنود که آیا دیروز صبح پیش مریم رفته است؟قرار بود فقط عکس هارا به او نشان بدهند و دیگر کاری به کارش نداشته باشند پس این کار او چه معنی داشت؟با صدای دبیر شیمی به خودش آمد.

_نیما شمس بیاد برای پرسش!

از جا بلند شد و پای تخته رفت.به دبیر شیمی نگاه کرد که عینکش را جابه جا کرد و به جزوه ی مقابلش خیره شد تا یک سوال درست و حسابی از او بپرسد!بالاخره بعد از پرسیدن 5 سوال و گرفتن نمره ی 4 از 5 دبیر شیمی دست از سر او برداشت!رو به نیما گفت:

_پیشرفت کردی شمس!امیدوارم همین طوری ادامه بدی!

چیزی نگفت.خیلی ها به او امیدوار بودند اما یعنی می شد؟

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل چهل و یکم

به برنامه ی امتحانی مقابلش خیره شده بود.امتحانات از 4 روز دیگر،یعنی 5 دی شروع می شد.اولین امتحان هم علوم بود.چه بد!برای شروع خوب نبود.تازه بعد هم تاریخ"اوف،مزخرفه!".اما مشکل مهم تری هم بود که فکرش را به کار گرفته بود.دیشب دوباره مریم در خلوت گریه می کرد!مشکلش چه بود؟فقط خودش می دانست!با صدای بغل دستی اش به خودش آمد.

_وای اسما برنامه رو دیدی؟مزخرفه!

اسما با گیجی سرش را تکان داد و گفت:

_آره!

در دبیرستان دخترانه دوباره گفت و گوی بین دختران داغ شده بود.دیروز ولنتاین بود و مسلما خیلی حرف برای گفتن داشتند.همگی گوش به حرف های همکلاسی شان سپرده بودند.مریم هم با بی حوصلگی در میان آنها نشسته بود.

_وای من که دیروز نصف پول تو جیبیم ته کشید!

_برای چی؟

_برای چی؟باید برای کامی و رضا و علیرضا کادو می خریدم!مجبور شدم برای همشون عطر بخرم!چیزی پیدا نکردم.100 تومن آب خورد!

_خب مگه مجبوری به طور همزمان با سه نفر دوست باشی؟با یکی دوست باش که زیاد خرج نداشته باشی!من خودم فقط 20 تومن خرج کردم.اونم فقط یه کیف پول با جعبه بود!

هانیه رو به دختری که اول حرف زده بود گفت:

_حالا چیزی هم بهت دادند؟

دختر آهی کشید و گفت:

_فقط علیرضا برام یه خرس خریده بود.اون دو تا یادشون رفته بود!

_بیا!نگاه کن تو رو خدا!پس لولوی سرخرمن نگه داشتی؟

_آخه کامی خیلی خوشگله حیفم میاد ولش کنم!برای رفت و آمد کلاس زبانم هم به رضا نیاز دارم!سرویس رفت و برگشتمه!

دختری که دفعه ی پیش در مورد گردن بند مروارید اصلی که از دوست پسرش گرفته بود حرف می زد گفت:

_من با سعید به هم زدم!

دختر ها باهم هینی کردند و گفتند:

_چرا؟

_احمق کثافت!

بغضش ترکید.

_بهم گفت که دوست دختر تاریخ مصرف داره!منم تاریخ مصرفم تموم شده!

و دوباره گریه کرد.مریم با پوزخندی به او نگاه کرد.از این خنده اش می گرفت که دختر از این که پسری او را رها کرده گریه می کند و او از این که پسری دست از سرش بر نمی دارد گریه می کند!چقدر تفاوت!با آمدن معلم دین و زندگی به کلاس جو آرام شد و همه سرجایشان نشستند.

دم خیابان که رسید،دستی مقابلش ظاهر شد که یک جعبه ی قرمز رنگ در آن بود.با تعجب اول به دست و بعد صاحب دست نگاه کرد.بادیدن میثم و نیشخندی که روی لب هایش بود عصبی شد.میخواست مشتی در دهان او بخواباند.

_سلام مریم بانو.

جواب او تنها یک نگاه خشمگین بود.

_ای بابا!فکر کنم ارزش یه سلام رو داشته باشم اگه بدونی چه کارها که برات نکردم!

مریم در فکر بود که چگونه از دست این آدم کنه و مزاحم خلاص شود؟اما میثم همین طور پشت سر هم حرف میزد.

_او راستی ببخشید که یادم رفت دیروز ولنتاینه!

مریم اصلا خودش هم نمی دانست دیروز ولنتاین است و از حرف های امروز همکلاسی هایش فهمیده بود.زیاد هم برایش مهم نبود.

_به جاش امروز مدرسه رو به خاطر تو پیچوندم و رفتم برات کادو گرفتم!بفرمایید عشقم!

مریم از کلمه ی عشقم هم شرمگین شد و هم احساس حالت تهوع به او دست داد.میخواست راهش را بکشد و برود اما کیفش توسط میثم،از پشت کشیده شد.زیر لب نالید:

_ولم کن!

میثم زیپ کیف او را باز کرد و جعبه را در آن گذاشت.

_بیا دیگه کاری بات ندارم.فقط میخواستم کادوم رو بت بدم عزیزم.

مریم زیپ کیفش را باز کرد تا کادو را از آن خارج کند اما چشمش به رضا افتاد که در آن طرف خیابان با جعبه ی شیرینی به دست ایستاده بود.حواسش به مریم نبود و انگار او را ندیده بود.زیپ کیفش را سریع بست و از آنجا دور شد.خدارو شکر که رضا او راندیده بود!شاید هم دیده بود."خدایا خواهش می کنم منو ندیده باشه!خواهش می کنم".وارد خانه شد.مادرو پدرش حاضر و آماده ایستاده بودند.

_سلام.

_سلام مادر.چرا رنگت پریده؟

_هیچی!سلام بابا!

پدرش سری برای او تکان داد.مریم آب دهانش را قورت داد و به سمت اتاقش رفت.صدای مادرش را از پشت سرش شنید.

_مریم ما میریم خونه ی خاله.احتمالا تا ساعت 9 بر می گردیم.مواظب اسما و علی باش!

عقب گرد کرد و رو به مادرش گفت:

_خونه ی خاله برای چی؟

مادرش لبخندی زد و گفت:

_خواستگاری!

سری تکان داد و وارد اتاق شد.این خواستگاری زیاد برایش مهم نبود.فعلا مهم ترین چیز رهایی اش از پسر همسایه و دوست احمقش بود....... .

فصل چهل و دوم

شهاب حوله را چندبار محکم روی موهایش کشید تا خیسی آنها گرفته شود و سپس حوله ی خیس را روی سر کامران که مشغول درس خواندن بود انداخت.کامران کلافه حوله را از روی سرش برداشت و به سمت شهاب پرتاب کرد و گفت:

- دو روز نبودی راحت درسمو میخوندما

- عجبا...نمیذاری سشوار روشن کنم تازه طلبکارم هستی؟

- صدبار گفتم صدای سشوار نمیذاره درس بخونم...اصلا مگه تو دختری که موهات بلند باشه ؟چهارتا شوید داری دو دیقه دیگه خودش خشک میشه

- چهارتا شوید؟ماشاالله اینهمه مویی که من دارم هزارتا دختر ندارن

کامران خندید و گفت:

- برو بابا...ساکت شو میخوام درس بخونم

- درس،درس،درس...همش درس...معلومه کی مثل دختراس

و از اتاق خارج شد و کنار آرمین که مشغول تماشای تلویزیون بود نشست و گفت:

- چاکر داداش...

- مخلصیم آق شهاب

- قربونت.دیشب نبودی خونه؟

- هه...ولنتاین بود دیروز خیر سرت...بشینم ور دل تو و کامی که چی بشه؟

- اِ...؟خداییش ولنتاین بود؟

- گیرم بله...واسه تو چه فرقی داره مثلا؟

- خب...همینجوری.دونستنش بد نیس

- حالا دونستی که...

شهاب آهی کشید و ساکت شد.حق با او بود.دانستن و ندانستنش مگر فرقی هم داشت؟...بعد از دقایقی گفت:

- آرمین

- هان...

- اه این تلویزیونو خاموش کن به من نگاه کن

آرمین تلویزیون را خاموش کرد و گفت:

- بفرما

- اِ...واقعا خاموش کردی؟

بعد خندید و ادامه داد:

- فکر نمیکردم...

- گرفتی ما رو؟

- نه جون آرمین...میگم ولنتاینو روز بعدشم میشه تبریک گفت؟

- چیه میخوای به من تبریک بگی؟خاک تو سرت همیشه late یی...

- آخه تو رو میخوام چیکار...یکی دیگس

- کیه؟کامرانه؟

و خندید.شهاب با حرص گفت:

- مسخره بازی در نیار.یه دختره ایه

- دختره...؟از بر و بچ یونیه؟اگه مال یونی باشه که اسمشو بگو حتما میشناسمش

- خیله خب فهمیدم تو همه دخترای یونی رو میشناسی...از یونی نیست

- خب حالا میخوای تبریک بگی؟دیر شده ولی خب هیچیم نگی زشته...

- یه اس تبریک قشنگ اگه داری بده تا براش بدم

- خاک بر سر خسیست کنن...ولنتاین کادو مادو میخواد دیوونه.ولی خب حالا یه اس قشنگ رژینا بهم داده میدم برات

- دستت طلا...

شهاب بار دیگر متن اس ام اس را در دل خواند...کجا رسم بر این است که عاشق نشوی/باغبان باشی و دلتنگ شقایق نشوی.روز عشق مبارک هر چند یه ذره دیر شد...ارسال را زد و موبایل را در دست گرفت و منتظر لرزش آن و پاسخ شد اما یادش افتاد هیچ اسمی از خودش ننوشته تا سارا صاحب اس ام اس را شناسایی کند ولی دیگر دیر شده بود.آرمین زیر چشمی شهاب را زیر نظر گرفته بود.لحظاتی بعد شهاب لرزش گوشی را در دستش احساس کرد...

شکیبا از خواب بیدار شد.اشعه های نور خورشید از لای پرده در اتاق میتابید و پیغام صبحی دیگر را به همراه داشت.نگاهی به چهره ی میلاد که در خواب عمیقی فرو رفته بود انداخت و لبخند زد.دیشب اولین خاطره از ولنتاین زندگی مشترکشان بود و اتفاقا از بقیه ی لحظات زندگیشان شیرین تر بود.شکیبا پتو را کنار زد وبه سمت پرده رفت تا دو طرف آن را به هم نزدیکتر کند تا نور خورشید مانع خواب میلاد نشود.دیشب تا دیروقت بیدار بود و شانس آورده بود امروز جمعه است و میتواند تا ظهر بخوابد.شکیبا در آشپزخانه مشغول تدارکات صبحانه بود که زنگ در زده شد.شکیبا در را که باز کرد پدر میلاد را در پشت در دید.

- سلام پدر جون.خوش اومدید.بفرمایید داخل

- سلام.نه ممنون.آماده شو تا با هم بریم خونه ی ما

- خونه ی شما...؟اونجا برای چی؟اگه با میلاد کار دارید میخواید صداش کنم؟

- نه نه اون نباید بفهمه فقط زودتر آماده شو...

- خــ...خیله خب چند دیقه صبر کنید

شکیبا به طرف اتاق رفت و لباسهایش را تعویض کرد.میلاد همچنان در خواب بود.آیا چه اتفاقی افتاده که او نباید با خبر شود؟سعی کرد به اتفاقات منفی نیندیشد.کیفش را برداشت و همراه پدر میلاد از خانه خارج شد.در اتومبیل احساس سرگیجه و حالت تهوع امانش را بریده بود که منشا آن را استرس برخورد با خانواده ی میلاد تلقی کرد اما.. 

فصل چهل وسوم

_حالا کنفرانسم واقعا خوب بود هانی؟

_واااااااای!آره بابا چند بار می پرسی؟

_آخه حس می کنم استاد خوشش نیومد!

_استاد غلط کرد.

_هانیه!خیلی بی تربیتی!تو که میدونی من این استاد رو دوست دارم!

_اوه راست میگی حواسم نبود!ایشالا تو و استاد هاشمی به پای هم پیر شید!اتفاقا خیلی هم به هم میاید!

صفحه ی موبایلش که روی عسلی کنار تختش بود روشن و خاموش شد.تلفن را توی دستش جابه جا کرد و دستش را به سمت عسلی دراز کرد تا موبایل را بردارد.

_اه هانیه!استاد هاشمی کم کمش 60 سالشه!موهاش رنگ دندونای منه!

_دلت میاد!حداقل بهتر از این جوونای ژیگولی امروزه؟

به صفحه ی موبایل نگاه کرد.یک اس ام اس بود.شماره ناشناس بود و آن را نمیشناخت.پیام را باز کرد و با تعجب به آن نگاه کرد.صدای هانیه را از پشت تلفن شنید.

_مردی سارا؟چی شد؟

_هانیه یه اس ام اس به مناسبت روز ولنتاین برام اومده!

_وای جون!از کی؟

_شماره ناشناسه.........نکنه کار اون سینای آشغاله؟عوضی!

_شاید!میخوای شمارشو بگو ببینم سیناس یا نه؟

چشمان سارا گرد شد.

_تو شماره ی سینا رو از کجا داری؟

_برای ردو بدل کردن جزوه،ترم پیش!شماره ی همه ی بچه های یونی توی گوشیم پیدا میشه!

_خب شماره قحط بود؟چرا از اینو نگه داشتی؟

_هر شماره ای وارد دفترچه تلفن من شد دیگه بیرون نمیاد!حالا چرا انقدر سوال میکنی؟شماره رو بگو.

سارا شماره را از پشت تلفن برای هانیه خواند.

_نه نیست!

_شاید با یه خط دیگه اس داده!

هانیه کمی سکوت کرد و بعد با صدایی که رگه های خنده در آن مشخص بود گفت:

_نکنه هاشمی جونه؟از اولم نگاه های خاصش رو روی تو می دیدم!

_هانیه خفه میشی؟برو دیگه چقدر حرف می زنی؟

_باشه پس سلام منو به هاشمی جون برسون!

و قبل از این که به سارا فرصت حرف زدن بدهد تلفن را قطع کرد.سارا خندید و تلفن را سر جایش گذاشت.دوباره به صفحه ی موبایل چشم دوخت.متن پیام را یک بار زیر لب خواند."کجا رسم بر این است که عاشق نشوی/باغبان باشی و دلتنگ شقایق نشوی...روز عشق مبارک".بیت قشنگی بود!یعنی سینا آن را فرستاده بود؟دستش را روی دکمه های موبایل سر داد و نوشت"شما؟".5 دقیقه بعد که برای سارا یک قرن گذشت صفحه ی گوشی روشن شد.سارا سریع موبایل را برداشت و پیام را باز کرد.لبخندی بر روی لب هایش نشست.این امکان نداشت!یعنی واقعا او پیام داده بود؟نکند خواب می بیند؟شاید دارد خواب می بیند!با لبخندی دوباره به پیام نگاه کرد.فقط یه کلمه بود ولی دنیایی شادی در دل سارا درست کرده بود."شهاب......"

کیفش روی شانه اش جابه جا کرد.نگاهش روی میثم بود که به دیوار کنار بوفه تکیه داده بود و دلستر می خورد.صورتش حسابی بشاش بود.به سمت او رفت.میثم از دور نیما را دید که با چهره ای درهم به او نزدیک می شد.به روی خودش نیاورد و با نیشخندی به به نیما زل زد.نیما مقابلش ایستاد.میثم دستی به شانه ی او زد.

_به!احوال داش نیما؟

نیما جوابی نداد و هم چنان به او نگاه می کرد.میثم ابرویی بالا انداخت و گفت:

_چیزی شده؟

_پریروز صبح کجا بودی؟

میثم کمی فکر کرد و گفت:

_معلومه.تو راه اومدن به مدرسه!

_آهان،بعد احتمالا تو راه اومدن به مدرسه از کوچه ی ما رد نشدی؟

و با پوزخندی به او خیره شد.

_نه!برای چی راهم رو طولانی تر کنم؟مگه مرض دارم؟

_اونو که داری

_یعنی چی این حرف؟

_قرار بود عکسا رو نشونش بدیم بعد دیگه کاری بهش نداشته باشیم!مگه نه؟

میثم پوزخندی زد و گفت:

_منظورتو نمی فهمم!کی رو میگی؟

_مریم........ .

_خب.......پس دست به دامن تو شده؟من کاری بهش ندارم!

لبخند مسخره ای زد و گفت:

_فقط چند تا جمله ی محبت آمیز عشقولانه به عشقم تقدیم کردم!

_خفه شو!

_تو خفه شو!کارای من به تو هیچ ربطی نداره!فهمیدی؟

نیما یقه اش را گرفت و گفت:

_احمق!من میدونم چی بهش گفتی.خجالت بکش.

میثم پوزخندی زد و گفت:

_آخی الهی!غیرتی شدی؟نکنه عاشقش شدی؟

_نه عاشقش نشدم.فقط از دست این کثافت کاری هات خسته شدم.یه بار دیگه جلوش سبز شی من میدونم با تو؟

_اونی که باید تهدید کنه منم نه تو!اگه تو کارام دخالت کنی جریان سیگار کشیدنتو به بابا جونت می گم.

نیما پوزخندی زد و گفت:

_اوه..ترسیدم!فکر نکنم بابا جونت دوست داشته باشه بدونه که هرروز و هر شب خونه ی سینا پلاسی؟نه؟

میثم با نفرت به او نگاه کرد.

_دیگه مریم بی مریم.افتاد؟

کوله اش را از روی زمین برداشت و بی توجه به بقیه ی بچه ها که دورشان جمع شده بودند به از آن جا دور شد.

موبایل را به گوشش نزدیک کرد و کلاسورش را به خودش چسباند.

_چه خبر از دانشگاه؟

_میگذره!شما حالتون خوبه!

_مرسی سارا خانوم!فقط دلتنگیه!

سارا از خجالت سرخ شد و لبخندی زد.شهاب از سکوت او فهمید که خجالت کشیده.سارا سرش را بالا گرفت.شکیبا را دید که دم کوچه از تاکسی پیاده شد. اما انگار حالش خوب نبود.تلو تلو میخورد و هر لحظه امکان داشت که بیفتدوچشمان متورم و سرخش از همان دور هم گویای این بود که گریه کرده.به سمت او دوید.

_ببخشید آقا شهاب باید برم.

_چی شد؟

_خداحافظ.

به شکیبا رسید وقبل از اینکه بیفتد زیر بغلش را گرفت.شکیبا انقدر ناتوان بود که حتی قدرت ایستادن هم نداشت.همان جا نشست.سارا هم رو به رویش دو زانو نشست و گفت:

_شکیبا عزیزم!چی شده؟

صدای هق هق شکیبا بلند شد.پشت سر هم حرف میزد.انگار گیج شده بود.

_سارا!میخوان میلاد رو ازم بگیرن........تهدیدم کردن!گفتن یا پسرشون رو ول کنم یا برادرم ضرر می کنه!

سارا سر شکیبا را در آغوشش گرفت و گفت:

_آروم باش شکیبا!

_من دوستش دارم!نکنه سر برادرم بلایی بیارن؟

و دوباره گریه کرد........

فصل چهل و چهارم

به جعبه ی قرمز رنگ نگاه کرد.نگاهش با ترس و اضطراب بود.با استیصال دستش را به سمت جعبه برد.روی آن یک کارت چسبیده بود.کارت را باز کرد و متن روی آن را خواند."عاشقتم مریم بانو.....".دستانش شروع به لرزیدن کرد.چرا دست از سرش بر نمی داشتند؟کارت را از حرص تکه تکه کرد و خرده های آن را کف اتاق رها کرد.سر دو راهی مانده بود که جعبه را باز کند یانه؟از روی تخت بلند شد و از توی اتاق به سالن سرک کشید.اسما در حال بازی کردن با علی بود.در اتاق را بست و دوباره روی تخت نشست.ناخنش را می جوید و به کادو نگاه می کرد.بالاخره دست ازفکر کردن برداشت و کادو را باز کرد.یک شیشه ی عطر قرمز وسط یک عالمه پوشال قرمز جاخوش کرده بود.عطر را برداشت و در آن را باز کرد.بوی تندی به مشامش رسید.در آن را سریع بست.از عطر تند خوشش نمی آمد.عطر را داخل جعبه انداخت و درش را بست."کاش بازش نمی کردم!".داشت فکر می کرد که بااین جعبه ی قرمز چه کند؟کمی فکر کرد و از جایش بلند شد.به آشپزخانه رفت و جارو و دستی را برداشت.میخواست به اتاق برگردد که اسما را پشت سرش دید.هینی کرد و دستش را روی قلبش گذاشت.بالحن تندی گفت:

_ترسوندیم اسما!

اسما با ناراحتی به او نگاه کرد.مریم پوفی کرد و گفت:

_چی میخوای؟

_مامان کی میاد؟

مریم به ساعت نگاه کرد.هشت و نیم بود.امکان داشت که نیم ساعت دیگر برگردند.هول شد.نباید وقت را از دست می داد.اسما را کنار زد و گفت:

_من چمیدونم.

و با سرعت به سمت اتاقش رفت.اسما با تعجب و ناراحتی به رفتن او خیره شد.خواهرش تا به حال این گونه با او رفتار نکرده بود.همیشه حتی اگر عصبانی هم بود خودش را کنترل می کرد.اسما به یقین رسید که حتما اتفاقی افتاده.

مریم با عجله تکه های کارت را جارو کرد و آن هارا در سطل زباله ی اتاقش خالی کرد.جارو و خاک انداز را وسط اتاق رها کرد و به سمت کمدش رفت.هول هولکی یک مانتو و شلوار برداشت و مقنعه ی مدرسه اش را هم سرش کرد.حتی یادش رفت چادرش را سرش کند.جعبه ی قرمز رنگ را در کیفش گذاشت و از اتاق خارج شد.اسما مدادی را که علی سعی داشت در دهانش بکند از دستش کشید و با تعجب به مریم گفت:

_کجا میری؟

_من میرم سر خیابون چند تا ورقه آچار بگیرم.مواظب علی باش تا بیام.

و بدون هیچ حرف دیگری خانه را ترک کرد.اسما به در بسته نگاه کرد.چقدر هول شده بود.حتی چادر هم سرش نکرده بود.مریم با عجله به سر خیابان رفت تا بالاخره به سطل مکانیزه رسید.اطرافش را نگاه کرد و بعد از اطمینان حاصل کردن از این که آشنایی آن دور و اطراف نیست دستش را در کیفش کرد و جعبه ی قرمز را از کیفش در آورد.آخرین نگاه را به آن کرد وجعبه را در سطل مکانیزه انداخت.در کیفش را بست و سریع به خانه برگشت.

نگاهی به مهلا انداخت که سرش را پایین گرفته بود و باریشه های قالی بازی می کرد.رضا با ناراحتی و خشم به او گفت:

_حرف آخرتونه؟

بعد از کمی سکوت صدای مهلا را شنید که با اطمینان گفت:

_بله....

از جایش بلند شد و به سمت در اتاق رفت.صدای مهلا را از پشت سرش شنید.

_امیدوارم منو ببخشید آقا رضا!منم برای خودم معیار های خاص خودم رو دارم.

رضا دستش را روی دستگیره ی در گذاشت و گفت:

_من خوشبختت می کردم مهلا خانوم.

در اتاق را باز کرد و به سالن رفت.همه ی نگاه ها به سمت او چرخید.مهلا از اتاق بیرون نیامد.پدرش رو به او گفت:

_خب به سلامتی! چی شد بابا؟

رضا سرش را پایین گرفت و گفت:

_بهتره بریم خونه آقا جون.

صدای مادرش را شنید.

_یعنی چی رضا؟حرفاتون رو زدید؟

و بعد از آن صدای خاله اش را شنید.

_پس مهلا کو خاله؟

رضا دستی به موهایش کشید و گفت:

_بهتون می گن خاله!مامان،آقا جون پایین منتظرم!

و بدون حرف دیگری از خانه خارج شد.به ماشین تکیه داد و منتظرپدرو مادرش ماند.حرف های مهلا در گوشش می پیچید.فکر نمی کرد به او جواب منفی بدهد!همین چند لحظه پیش رسما شغل او را در سرش کوبانده بود.یاد حرف های مهلا افتاد.

_آخه چرا جوابتون منفیه؟

_آقا رضا فکر کردم خودتون می دونید!من دلم می خواهد شوهرم تحصیلاتش حالا بیشتر از من نباشه کمترم نباشه!

_خب من فوق دیپلم دارم!

_آقا رضا من دارم دارو سازی می خونم!پس فردا که دکتر شدم.........ببخشید نمی خوام توهین کنم ولی دلم نمی خواد شوهرم میوه فروش باشه!من فکرای دیگه ای توی سرم دارم!

پوزخندی عصبی زد و سنگ جلوی پایش را شوت کرد.شاید مهلا راست می گفت.یک خانم دکتر را چه به یک میوه فروش؟بالاخره مادر و پدرش آمدند.مادرش مقابل او ایستاد و گفت:

_رضا چی شده؟اون مهلا که هیچی نگفت حداقل تو یه چیزی بگو!

_بهتر بریم خونه!آقا جون اگه میشه شما ماشین رو برونید.

و بی هیچ حرف دیگری سوار ماشین شد.

از خانه خارج شد و با استرس قدم برداشت.هنوز آفتاب طلوع نکرده بود و هوا نسبتا تاریک بود.به سر کوچه رسید.نگاهی به اطرافش انداخت.کسی نبود.باز هم جلو رفت.تقریبا به سر خیابان رسیده بود ولی انگار واقعا خبری از

او نبود!خوشحال شد.امروز میثم نیامده بود و او هم باید خوشحال می بود.اما با خودش فکر کرد."شاید فردا بیاد!".خوشحالی اش فرو کاست.کاش پیدایش نشود.ای کاش.......

فصل چهل و پنجم

سارا بعد از کمک به شکیبا و رساندن او به منزل و کمی هم شنیدن دردودل هایش از خانه ی او خارج شد و شکیبا در خانه تنها شد.روی تخت نشسته سرش را روی زانوانش گذاشته بود آرام آرام اشک میریخت.به حال کسی شاید خودش...شاید به حال میلاد بعد از جداییشان...به حادثه ای که تنها با یک اشاره ی رحیمی بر سر شهاب خواهد آمد اندیشید... و باز هم گریه تنها علاج بود.سرگیجه و حالت تهوع هم که امروز دست از سرش بر نمیداشت.بعد از برخورد میل پرده بر سرش و آن سرگیجه های کذایی بار دوم بود که این درد را تجربه میکرد و حالت تهوع نیز به آن اضافه شده بود.قرص خواب آوری از کشو برداشت و به آشپزخانه رفت تا با لیوان آب آن را بخورد.خواست به اتاق برگردد که صدای زنگ ممتد در مانع شد.این دیگر کیست...میلاد که خود کلید دارد.لابد فرد دیگری را برای تهدید کردن او فرستاده اند.با عصبانیت به سمت در رفت و آن را با یک حرکت باز کرد که با میلاد مواجه شد.کنار رفت تا میلاد وارد شود.میلاد هول هولکی خریدها را روی اپن گذاشت و نفس عمیقی کشید و گفت:

- اوووف...دستم افتاد از بس سنگین بود.ببخشید دیگه نتونستم درو خودم باز کنم

شکیبا چیزی نمیگفت و فقط او را نگاه میکرد.واقعا جدایی کار درستی بود؟

- شکیبا هر چی به ذهنم رسید گرفتم دیگه.فکر کنم حالاحالاها لازمت نمیشه خرید خونه بری

شکیبا گوشه ای ایستاده بود و وانمود میکرد حرف های او را اصلا نمیشنود.به قول خانم رحیمی برای دل بریدن میلاد از همین امروز باید اقدام میکرد.میلاد که انگار چیزی یادش افتاده باشد گفت:

- اِ راستی وقتی بیدار شدم خونه نبودی.جایی کار داشتی؟گفتم حتما رفتی خونه دوستت.دیشب جفتمون دیروقت خوابیدیم.تعجب کردم صبح اول صبحی بیدار شدی

و از یادآوری شب قبل لبخندی بر لب زد.شکیبا در حالیکه به سمت اتاق میرفت گفت:

- میرم بخوابم...یه وقت بیدارم نکنیا

میلاد با تعجب به او نگریست.نکند دوباره حرف بدی زده که شکیبا را عصبی کرده است؟شکیبا بعد از رفتن به اتاق در را محکم بست که میلاد هینی کشید و بیشتر در فکر فرو رفت.تا جایی که یادش می آمد تا همین امروز صبح روابطشان حسنه بود اما بعد از آن چه اتفاقی افتاده را نمیدانست.شکیبا بعد از بستن در به آن تکیه داد و به اشکهایش اجازه ی روانه شدن داد و میلاد با ذهنی درگیر،خرید ها را در یخچال جاسازی میکرد...

چند روز از اولین روزی که شکیبا احساس بیماری و ضعف در خود احساس میکرد گذشته بود و امروز از همیشه نیز بدتر بود.از صبح چندبار تا مرز بالا آوردن پیش رفته بود و حال مساعدی نداشت.لباسهایش را پوشید و به آژانس تلفن کرد و تا آمدن آژانس منتظر شد.بهتر بود امروز به پزشکی مراجعه کند.میلاد به ظاهر مشغول گوش سپردن به سخنان افراد حاضر در جلسه بود اما ذهنش پیرامون رفتار های بی دلیل خشک و سرد چند روز اخیر شکیبا در گردش بود.درست زمانی که همه چیز به روال عادی خود بازگشته بود دوباره زندگیشان از این رو به اون رو شد.انگار خوشی به آنها نیامده است.با صدای رفیعی به خودش آمد

- آقای رحیمی با شما هستما..

همه ی نگاه ها منتظر به میلاد دوخته شده بود.آب دهانش را با صدا قورت داد و گفت:

- با من بودید؟ببخشید متوجه نشدم

- بله کاملا مشخصه...

با صدای خسته نباشید استاد دانشجویان یکی یکی از کلاس خارج میشدند.شهاب از روی صندلی برخواست.کوله اش را روی شانه اش جا به جا کرد و به سمت آرمین که پشت در کلاس منتظر او بود رفت.

- سلام بر آقا شهاب...میدونم بی من کلاس صفایی نداشته نمیخواد بگی

- ساکت بابا...آرمین اگه وایسادی از من جزوه بگیری من این جلسه یه خطم ننوشتما

- واقعا میگی؟حالا همیشه مینوشتی که...خاک بر سر پس سرکلاس چیکار میکردی تو؟

- به تو چه چیکار میکردم میخواستی خودت بیای سر کلاست

- مگه ندیدی دیر اومدم استاد نذاشت بیام تو...عقده این دیگه میخوان دانشجو رو اذیت کنن

- ولی من که دلم خنک شد...حالا جزوه میخوای چیکار تو درس بخونی آخه؟

- نه بابا من آخه میخوام چیکار واقعا...این رژینا امروز نیومده بود گفته بود براش جزوه بر دارم که قسمت نشد توی بادمجونم که ننوشتی

- خب حالا اگه میری خونه بیا با هم بریم

- همینه دیگه...جزوه که واسه آدم نمینویسی فقط مثل تاکسی دربست باید ببرمت دانشگاه و بیارمت

شهاب خندید و گفت:

- ساکت نمیشی نه؟

- چرا...الان که گفتی دیگه ساکت شدم

آرمین صدای ضبط اتومبیل را زیاد کرده بود و شهاب هم سرش را به صندلی تکیه داده بود و چشمهایش را بسته بود.با احساس لرزشی دستش را در جیب شلوارش کرد و موبایلش را در آورد تا تماس را پاسخ دهد.اسم سارا را که روی صفحه ی گوشی دید ناخوداگاه صدایش را صاف کرد و صدای ضبط را کم کرد و پاسخ داد:

- سلام سارا خانوم...

آرمین که متوجه شد دختری پشت خط است شیطنتش او را وادار کرد تا صدای ضبط را تا حد ممکن زیاد کند.شهاب که گرم صحبت با دختر بود تنها واکنشش کم کردن دوباره ی صدای ضبط بود و آرمین از طرف دیگر صدا را دوباره زیاد کرد.شهاب با عصبانیت صدا را کم کرد و گفت:

- آرمین چته تو چرا بازی در آوردی؟

سپس چشم غره ای رفت و به گفتگویش ادامه داد

- نه نه با شما نبودم با دوستم بودم

آرمین که از شیطنش راضی بود و به هدف خود یعنی عصبانی کردن شهاب دست یافته بود با صدای بلندی شروع به خندیدن کرد... 

فصل چهل و ششم

به استاد نگاه کرد که هم چنان در حال توضیح دادن مبحث جدید بود.وسط کلاس اما گوشه ی دیوار نشسته بود و امید داشت استاد او را نبیند.موبایلش که در دستانش بود لرزید.یک بار دیگر به استاد نگاه کرد و بعد به صفحه ی گوشی زل زد."سارا دلم برات تنگ شده!"لبخندی گشاد زد و از این ابراز احساسات احساس شعف کرد.هانیه با تعجب به سارا نگاه کرد که تند تند اس ام اس می داد.علامت سوال را در آخر متن پیام گذاشت و دکمه ی ارسال را زد."اگه راست میگی چرا نمیای این جا؟".دستش را زیر چانه اش گذاشت و به استاد نگاه کرد.وانمود می کرد که دارد به حرف های استاد گوش می دهد اما فکرش هر جایی بود غیر از کلاس!دوباره موبایلش لرزید.با ذوق و شوق پیام راباز کرد."می ترسم اگه منو ببینی از خوشی زیاد سکته کنی!"و در انتها آرم خنده و چشمک گذاشته بود.لب برچید و جوابش را این چنین داد."شهاااااااب؟"و آرم ناراحت را در آخر پیامش اضافه کرد.شهاب هم برای دلجویی از او جوابش را اینگونه داد."ببخشید خانمم!باهات شوخی کردم.من باید مواظب باشم که یه وقت از خوشی زیاد بعد از دیدن تو سکته نکنم!خبر خوبمم اینه که هفته ی دیگه دو روز تعطیلیه که با جمعه می شه سه روز.میام خونه ی شکیبا!الآنم استاد بم شک کرده می ترسم از کلاس پرتم کنه بیرون.دوستت دارم!"سارا نوشت"آخ جون!منم دوستت دارم!".به طرف او خم شد و گفت:

_اس ام اس بازی رو قطع کن!استاد بهت شک کرده!

_برای چی؟

_برای چی؟یه ساعته مثل احمقا با نیش باز به خشتکت زل زدی!معلومه شک می کنه!

سارا زیر لب غرید:

_هانیه!

به استاد نگاه کرد و سعی کرد توجهش را به سمت او سوق دهد.اما مگر می شد؟دقیقا نمی دانست که از کی آقا شهاب به شهاب تبدیل شده بود اما هر چه که بود روز های خوبی را پشت سر می گذاشت.هنوز نمی دانست جریان شکیبا را به او بگوید یا نه؟اما به شکیبا قول داده بودکه چیزی به او نگوید.بعد از اتمام کلاس هانیه از او خواست که چند دقیقه در راهرو منتظر بماند تا سوالی از استاد بپرسد.سارا موبایلش را از جیبش در آورد.یک اس ام اس داشت.با ذوق و شوق آن را باز کرد اما با دیدن پیام شانه هایش آویزان شد.پیام از مادرش بود."خواستی بیای خونه نیم کیلو هویجم بخر!".ضدحال تر از این نمی توانست باشد!شاید انتظار یک پیام عاشقانه ازشهاب را داشت نه تقاضای نیم کیلو هویج از مادرش!گوشی را در کیفش انداخت و به رو به رویش نگاه کرد.اخمی کرد........سینا با لبخندی مسخره به سمتش می آمد.رویش را برگرداند.حوصله ی این یکی را نداشت.

_به سلام سارا خانوم!ستاره ی سهیل شدید!

_سلام..........

سینا زیرچشمی به او نگاه کرد و گفت:

_چه خبر از دوست پسرتون؟

سارا با خشم به او نگاه کرد.مگر شهاب دوست پسرش بود.شاید آره!اما آن دو تا قصد ازدواج داشتند.شهاب بار ها به او گفته بود که آن ها مدتی را باید صرف آشنایی با یک دیگر بکنند.

_خیلی هم روت غیرت داره نه؟

_مزاحم نشو!

_خیلی هم بتون خوش می گذره انگار نه؟مواظب باش........خوشی ها یه روز تموم می شن!

بعد از گفتن این حرف پوزخندی به سارا زد و راهش را گرفت و رفت.هانیه با نگرانی به سمت او آمد و گفت:

_چی شده؟چی می گفت؟

_چرت و پرت!کارت تموم شد؟

_آره بریم........

سرش درد می کرد.داشت می مرد.استاد فیزیک هم چنان حرف می زد و این او را عصبی تر می کرد.به رستمی که کنار دستش نشسته بود و از حرف های دبیرشان یادداشت برداری می کرد نگاهی انداخت.چه دل خوشی داشت!او داشت از سر درد می مرد و رستمی یادداشت برداری می کرد.هیچ وقت حوصله ی این کارها را نداشت.هیچ وقت..........به میثم که چند نیمکت آن طرف تر نشسته بود نگاه کرد.سرش را زیر چانه اش گذاشته بود و مثلا به حرف های دبیر گوش می داد.یک هفته بود که از دعوایش با میثم می گذشت و بسته ی سیگارش هم ته کشیده بود.غرورش به او اجازه نمی داد که از او درخواست یک نخ سیگار هم بکند چه برسد به یک بسته!سر دردش هر لحظه تشدید می شد.زنگ تفریح خورد و نیما نفس راحتی کشید.میثم هم چنان سر جایش نشسته بود.دیگر تحمل نداشت.از سرجایش بلند شد و به سمت میثم رفت.به نیمکت او رسید.کنارش نشست و حرفی نزد.میثم به او نگاه کرد که همچنان سکوت کرده بود.در چشم هایش رگه های سرخی دیده می شد و با دستش سرش را گرفته بود.مشخص بود که چه می خواهد.

_سیگار میخوای؟

نیما با عجز به او نگاه کرد.میثم پوزخندی زد.

_سیگارات تموم شد نه؟

بلند خندید و نیما با نفرت به او نگاه کرد.از این که سراغ میثم آمده بود پشیمان شد.از سرجایش بلند شد تا برود که صدای میثم را شنید.

_اون روز که بام دعوا کردی فکر اینم می کردی که یه روز بسته ی سیگارت ته می کشه!

با خودش گفت که کاش قلم پایش خرد می شد و پیش میثم نمی رفت.کاش..........!

خم شد تا بند کتونی هایش را باز کند.گره ی اول را که باز کرد صدای شکیبا را از بالا شنید.انگار داشت با تلفن حرف می زد.

_1ماهمه!

_............

_بله مطمئنم!

_.............

_خانم چند بار بگم؟این بچه رو نمیخوام!

_...............

چشم هایش گرد شد.شکیبا درباره ی چه حرف می زد؟صدای نا مطمئن شکیبا را شنید که می گفت:

_شوهرمم راضیه!من کی بیام؟

_.....................

_فردا صبح میام مطبتون!خدانگهدار.

صدای پاهایی را شنید که از پله ها پایین می آمد.کتونی هایش را در جاکفشی انداخت و سریع در خانه را باز کرد و خود را داخل خانه انداخت.در را کامل نبست.از لای درز در بیرون را نگاه کرد.شکیبا را دید که به سمت در رفت.یک پاکت سفید هم در دستش بود که روی آن نوشته بود"آزمایشگاه رازی".شکیبا از خانه خارج شد.سارا به یاد حرف های شکیبا و پاکت سفید افتاد.نکند شکیبا..........!

فصل چهل و هفتم

کفش هایش را در جاکفشی انداخت و وارد خانه شد.با لبخندی بر لب به مادرش گفت:

_سلام مامان!

مادرش نگاهی به چهره ی شاد او کرد و گفت:

_سلام مادر.......انگار خیلی خوشحالی؟

مریم دوباره خندید و گفت:

_حدس بزن مامان!

_بگو دیگه مریم!

مریم تقدیر نامه ای را مقابل چشمان مادرش گرفت و گفت:

_نشریم اول شد!

مادرش اول نگاهی به تقدیر نامه و بعد به مریم کرد و گفت:

_آفرین عزیزم!

و مریم را بغل کرد و بوسه ای روی گونه اش کاشت.

_از اول هم می دونستم برنده می شی!بس که پای این نشریه زحمت کشیدی!حالا جایزش چی بود؟

مریم کوله اش را روی مبل انداخت و گفت:

_جایزش رو هنوز نفرستادند!هفته ی دیگه!

_باید بری از سارا هم تشکر کنی!

_توی همین فکر بودم اتفاقا!

چادرش را از روی سرش برداشت و آن راهم روی کوله اش انداخت.به سمت دستشویی رفت.آب را باز کرد و مشتی آب به صورتش زد.در آینه به خودش نگاه کرد.خوشحالی اش فقط به خاطر نشریه نبود!یک هفته ای بود که از میثم خبری نبود و او امید داشت که دیگر نیاید.اعصابش این چند روز راحت تر بود.خدا را شکر کرد و از دستشویی خارج شد.اسما را دید که مقابل تلویزیون نشسته بود.با صدای بسته شدن در دستشویی اسما به سمت مریم چرخید و با خوشحالی گفت:

_مریم بالاخره نشریت اول شد؟

مریم به او هم لبخندی زد و گفت:

_آره!

_مبارک باشه!

_مرسی آبجی کوچیکه!

صدای مادرش را شنید که می گفت:

_مریم بیا این سینی غذا رو برای رضا ببر.

مریم به آشپزخانه رفت و سینی را از مادرش گرفت.

_چرا نمیاد با ما غذا بخوره؟

_نمیدونم چش شده؟از روز خواستگاری تا حالا توی خودشه!بچم حق داره..........از مهلا انتظار نداشتم!

مریم چیزی نگفت و سینی غذا را برداشت و از آشپزخانه خارج شد.این اتفاق را پیش بینی کرده بود.مهلا از بچگی آدم بلند پروازی بود و احتمالا شوهر آینده اش هم باید یک شاهزاده ی سوار بر اسب سفید باشد.در اتاق را که نیمه باز بود باز کرد و وارد اتاق شد.رضا کف اتاق نشسته بود و کلی روزنامه ی آگهی جلویش پخش شده بود و با خودکار قرمز دور بعضی از آنها خط می کشید.با تعجب به رضا نگاه کرد.یعنی دنبال کار می گشت؟سوال مسخره ای بود.در آگهی استخدام دنبال کار می گردند نه چیز دیگری!سینی غذا را کنارش گذاشت و گفت:

_سلام داداش.

_سلام.

نگاهی به سینی غذا انداخت و گفت:

_نمی خورم!

_مامان ناراحت میشه.چند روزه چیزی نخوردی!

آخرین نگاه را به روزنامه ها انداخت و از اتاق خارج شد.رضا به یکی از آگهی ها نگاه کرد.به یک تایپیست نیاز داشتند.شماره اش را گرفت .

_بله؟

_سلام آقا!

_بفرمایید؟

_برای آگهی استخدامتون تما........

هنوز حرفش را تمام نکرده بود که مرد پشت خط گفت:

_استخدام شد.

و گوشی را قطع کرد.رضا آهی کشید و به تلفن توی دستش نگاه کرد.این یکی هم پرید.آگهی بعدی را نگاه کرد."پیک موتوری".مسلما پیک موتوری فرق چندانی با میوه فروش نداشت!او شغلی می خواست که دیگر مهلا و آدم هایی مثل مهلا او را مسخره نکنند!آگهی بعدی........"تعمیرات کامپیوتر".شماره را گرفت.

_بله؟

_سلام جناب..

_بفرمایید؟

_برای آگهی تماس گرفتم.

_استخدام شد.

و باز هم صدای بوق ممتد گوشی تلفن.باز هم خوب است که این یکی گذاشت حرفش را کامل بزند.ناامید تر از قبل سینی غذا را به سمت خودش کشید.فایده ای نداشت!

فصل چهل و هشتم

شکیبا با یک دست گوشی را مقابل گوشش گرفته بود و دست دیگرش حاوی پاکت سفیدی بود.پله ها را یکی یکی پایین می آمد.بالاخره تماس را قطع کرد و گوشی را در کیفش انداخت.در کوچه ی باریک مشغول پیاده روی بود.زیپ کاپشنش را بالاتر کشید و دست آزادش را در جیب گرم و نرمش فرو کرد.دانه های ریز برف آهسته بر زمین فرود می آمدند.عاشق هوای زمستانی بود و برف را حتی از باران نیز بیشتر دوست میداشت اما برعکس همیشه اینبار حتی بارش برف نیز او را از حال و هوای اندوهناکش خارج نکرد.انگار سرمای هوا به تمام وجودش رسوخ پیدا کرده بود.قطرات اشک گونه هایش را نمناک کرده بودند و باد سردی که می وزید گونه هایش را میسوزاند.وارد خیابان اصلی شده بود و همچنان از گوشه ی پیاده رو با قدم های آهسته حرکت میکرد.در این هوای برفی کمتر عابر پیاده دیده میشد و همان تعداد انگشت شمار نیز با خود چتر به همراه داشتند و با عجله از کنار شکیبا عبور میکردند.سرعت اشکهایش هر لحظه بیشتر میشد.میلاد اتومبیل را به سمت خانه هدایت میکرد.برف پاک کن هر چندثانیه یکبار مقابل چشمانش رفت و آمد میکرد.ناگهان توجهش به عابر پیاده ای جلب شد.دنده عقب گرفت تا از شخصی که دیده مطمئن شود.شیشه ها کمی بخار گرفته بودند و برای اینکه واضح تر ببیند شیشه را پایین کشید.درست دیده بود.چند بوق زد تا شکیبا متوجه شده و سوار شود اما همچنان بی تفاوت به مسیرش ادامه میداد.میلاد از ماشین پیاده شد و رو به رویش ایستاد.شکیبا با دیدن او هول شد و پاکتی که در دستانش بود را پشت سرش پنهان کرد

- حواست کجاس دختر؟اینقدر بوق زدم نفهمیدی؟

شکیبا از ترس چشمانش گرد شده بود.پاکت را در دستانش فشار میداد و سعی میکرد رفتار عادی داشته باشد.میلاد که عادت کرده بود شکیبا با او کلامی صحبت نکند بازویش را گرفت و گفت:

- دارم میرم خونه بیا سوار شو با هم بریم.زود باش یخ زدی

اما شکیبا از جایش تکان نخورد.کمی به میلاد نگاه کرد.دانه های برف روی موهای او جا خوش کرده بودند.بازویش را از دست میلاد بیرون کشید و به مسیرش ادامه داد

- کجا میری شکیبا...؟محض رضای خدا دو تا کلمه لااقل حرف بزن

- ولم کن...نمیخوام برم خونه

میلاد پا به پای او پیاده روی میکرد

- باشه هرجا بخوای بری میرسونمت.اینجوری یخ میزنی

شکیبا احساس میکرد محتویات معده اش هر لحظه بالاتر می آید.ناگهان کنار جویی نشست و همه را در جوی بالا آورد.میلاد که کاملا شوکه شده بود دستمالی از جیبش در آورد و کنار اونشست و دستمال را مقابلش گرفت.شکیبا دستمال را از او نگرفت و از کیف خودش دستمالی برداشت و از آن استفاده کرد.میلاد آهی کشید و دستمال را در جیبش بازگرداند.زیر بازوهایش را گرفت و کمکش کرد تا از زمین بلند شود.شکیبا که اوضاع خود را وخیم میدید و هر لحظه امکان داشت غش کند به ناچار به میلاد تکیه کرد و چند قدمی را به همراه او تا اتومبیل پیاده روی کرد.هر دو سوار شدند.میلاد بخاری ماشین را روی شکیبا تنظیم کرد و به راه افتاد.شکیبا پاکت را دو دستی در آغوش گرفته بود تا نوشته های روی آن دیده نشود.میلاد از مقابل کوچه ی خانه عبور کرد و وارد آن نشد

- میلاد کوچه رو رد کردی

- نمیخوام برم خونه.داریم میریم دکتر

شکیبا به وضوح رنگ از رخسارش پرید

- دکتر واسه چی؟مریض شدی؟

- همین دو دیقه پیش حالت بد شد.یادت رفته؟باید یه دکتر بری ببینی چت شده

- من چیزیم نیست.فشارم افتاده

- از کجا معلوم؟یه وقت مسموم شدی.دوتا قرص و دوا بهت میدن میخوری خوب میشی.بچه که نیستی از دکتر میترسی

- دکتر رفتم...

میلاد مکثی کرد و گفت:

- خب...چی گفت؟

- گفت این حالتا طبیعیه.مربوط میشه به همون ضربه ای که به سرم خورده بود

- آخه اون که مال خیلی وقت پیش بود

- چه میدونم گفت دوباره برگشته...

- خب...قرصی چیزی نداد؟

- چرا یه چندتا قرص داد...

آهی کشید و ادامه داد:

- تا چند روز آینده قرصا رو که بخورم خوب میشم

شاید به چند روز نیز نکشد.همین فردا از شر این حالت تهوع و سرگیجه خلاص میشد.همه چیز به روال عادی بازخواهد گشت.از یاد آوری فردا قطره اشکی از گوشه ی چشمش خارج شد که با انگشت سبابه فوری آن را زدود.

- حالا میگی بریم خونه؟

- اوهوووم...

- میخواستی یه جایی بری که...بگو کجاس تا برسونمت

- مهم نیست...یه روز دیگه میرم

- میشه بپرسم کجا؟

- نه...

- شکیبااا...

- هووووم؟

- چرا چند روزه با من سر سنگینی؟ازم ناراحتی؟

- ناراحت...؟

پوزخندی زد و ادامه داد:

- اصلا بهت فکرم نمیکنم.کم کم داری از زندگیم خارج میشی...

میلاد پایش را روی ترمز زد.ماشین پشت سرش بوق را کشید.از کنارشان که عبور میکرد فریاد زد:

- کدوم نفهمی به تو گواهینامه داده...

اما میلاد اصلا حواسش به او نبود.نه به او،نه به رانندگی.فقط جمله ی شکیبا در ذهنش تکرار میشد...کم کم داری از زندگیم خارج میشی...

- میلاد چیکار میکنی؟چرا وسط خیابون وایسادی؟خطرناکه دیوونه

- چی...چی گفتی؟

- میریم تو خونه حرف میزنیم...یالا ازوسط خیابون حرکت کن

میلاد مقابل درب منزل ماشین را نگه داشت و گفت:

- تو برو تو خونه من بعد میام

شکیبا پیاده شد و میلاد با سرعت سرسام آوری به راه افتاد.چیزهای زیادی به ذهنش خطور میکرد.هر یک مدتی ذهنش را درگیر میکرد و سپس مسئله ی جدیدی او را به فکر وا میداشت.اما همه و همه یک ریشه داشتند...کم کم داشت از زندگی اش خارج میشد...موبایلش را برداشت و شماره ای را گرفت.بعد از چند بوق پاسخ داد

- الو...

- الو شهاب...سلام، خوبی؟

- سلام...ممنون.خودت خوبی؟شکیبا خوبه؟

- نه...یعنی...چجوری بگم.میدونم که بعد از اون اتفاق که عصبانیت کردم دیگه نمیخوای ریختمو ببینی.ولی باور کن به کمکت احتیاج دارم

- باشه...اتفاقی افتاده؟

- میشه...میشه یه چند روزی بیای اینجا؟

- اتفاقا تو فکر خودمم بود که واسه تعطیلات بیام

- ببین تعطیلاتو ولش کن...همین امشب میخوام اینجا باشی...

- یا پیغمر...میلاد تو رو خدا هر چی شده بگو

- نگران نباش.فقط با اولین بلیطی که گیرت اومد خوتو برسون.بیا تا رو در رو صحبت کنیم

- خیله خب...پس میبینمت کاری نداری؟

- نه ممنون...واقعا ممنون...خیلی آقایی

- قربانت...فعلا

- خدافظ

........

فصل چهل و نهم

سارا نی آیس پک را در دهانش گذاشت.هانیه نگاهی به ویترین روسری ها کرد و گفت:

_خوب شد کلاس رو پیچوندیما!حوصله ی رادمنش رو نداشتم!

سارا دماغش را چینی داد و گفت:

_آره،عوضش یه فیلم مزخرف دیدیم!

هانیه خندید و گفت:

_به خدا فکر کردم قشنگه!آخه بازیگرای خوبی داشت.

_وقتمون رو الکی هدر دادیم!حداقل می رفتیم یه جای دیگه!کلاس راد منش به صدتای این فیلم می ارزه!

هانیه خندید و گفت:

_حالا انقدر حرص نخور بابا!ناقلا دوتا دوتا؟رادمنش و هاشمی باهم؟

سارا مشتی به بازوی هانیه زد و گفت:

_بسه دیگه امروز به اندازه ی کافی اعصابم رو خرد کردی!

موبایلش را از کیفش در آورد و به آن نگاهی انداخت.با صدایی که نگرانی در آن موج می زد گفت:

_امروز شهاب زنگ نزده!نگرانم.

هانیه سری به نشانه ی تاسف تکان داد و گفت:

_مگه باید دم و دقیقه زنگ بزنه؟شاید کاری داشته باشه!اصلا مگه همش اون باید زنگ بزنه؟یه بار تو زنگ بزن بچه پررو!

سارا بدون هیچ حرفی به دفترچه تلفن موبایلش رفت و روی اسم شهاب مکث کرد.دکمه را فشار داد و موبایل را در گوشش گذاشت اما باشنیدن صدای زنی که می گفت"مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد،لطفا بعدا شماره گیری بفرمایید" ناامید شد و تماس را قطع کرد.به هانیه نگاه کرد و گفت:

_در دسترس نیست!چیزیش نشده باشه؟

_یعنی فقط انرژی منفی میدیا!خب شاید یه جاییه که گوشیش خط نمیده!

پیشانی اش را خاراند و گفت:

_هانی بریم خونه!حوصله ندارم.....!

_بابا تازه اومدیم تو خیابونا بگردیما!

_میگم بریم!

_خیلی خب بابا،ضد حال.

با هانیه سوار تاکسی شدند.بعد از رساندن هانیه به خانه تاکسی به سمت مسیر سارا رفت.مسیر به خاطر تصادف راه بندان شده بود.صدای راننده ی تاکسی رو شنید که خطاب به او می گفت:

_ناجور تصلدف کردند!

از شیشه ی ماشین به محل تصادف نگاه کرد.کاپوت 2 پرایدی که به هم خورده بوده بودند جمع شده بود . ماشین آمبولانس در نزدیکی آنها توقف کرده بود.با دیدن این صحنه نگرانی اش تشدید شد.موبایلش را از توی کیفش درآورد و شماره ی شهاب را گرفت و دوباره صدای نحس آن زن!موبایلش را با عصبانیت در کیفش انداخت و بلند گفت"اَه!"راننده ی تاکسی با تعجب به او نگاه کرد.بالاخره بعد از دوساعت ماندن در آن ترافیک فجیع رسید.سرکوچه پیاده شد و بعد از دادن پول به راننده تاکسی به داخل کوچه رفت.از دور قامت مردی را دید که به سمت آپارتمان می رفت.ساک مشکی روی کولش بود.موهای مشکی مجعدش شباهت زیادی به موهای شهاب داشت.یک ساعت مشکی بزرگ هم در دست چپش بود.ساعتش به ساعت شهاب شباهت داشت.نمی دانست چرا به دلش افتاده بود که او شهاب است.اما شهاب الآن؟در این زمان؟این جا چکار می کرد؟با ناامیدی صدا زد."شهاب؟".انتظار داشت که آن مرد به راهش ادامه بدهد اما برگشت و به سارا نگاه کرد.سارا با خوشحالی به آن دو جفت چشم مشکی نگاه کرد و گفت:

_خودتی؟این جا چیکار می کنی؟

_سارا؟خوبی؟

سارا یاد ساعاتی پیش افتاد.اخمی کرد و به سمت شهاب رفت.

_کجا بودی؟می دونی چقدر زنگ زدم؟نگرانت شدم!

شهاب به صورت نگران سارا لبخندی زد و گفت:

_توی جاده بودم خانم!

سارا نفس راحتی کشید و به او چشم غره ای رفت.

_این جا چیکار می کنی؟

شهاب سرش را پاینی گرفت وگفت:

_نمی خواستم بیام!میلاد زنگ زد گفت سریع خودم رو برسونم!

_چی شده؟

_نمی دونم!

_ایشالا که چیز نشده!

شهاب با لبخندی به سارا نگاه کرد..........

به سمت آبخوری رفت.قرص سر دردش را از جیبش در آورد و یک دانه خورد.سردردها دست از سرش بر نمی داشتند.میخواست از آبخوری بیرون بیاید که سینه به سینه ی میثم در آمد.میخواست از کنارش رد شود که سینا بازویش را کشید و گفت:

_هنوز با هم رفیقیم نه؟

نیما به او نگاه کرد و گفت:

_چی می خوای؟

_هیچی....فقط نمی خوام یه رفیق خوب رو از دست بدم!

نیما پوزخندی زد و خواست از کنار او رد شود که میثم جلویش ایستاد.

_ببین نیما!ما نباید به خاطر یه دختری که...........اصلا اون ماجرا تموم شد رفت.منم خریت کردم میدونم.الآنم مثل سگ پشیمونم!دخترا ارزش ندارند نه؟

نیما چیزی نگفت.

_من تو معذرت خواهی پیش قدم شدم پس تو هم منو ببخش دیگه؟

چشمکی به نیما زد و گفت:

_سیگارم آوردم...............

فصل پنجاهم

وارد شرکت شد.به سمت آسانسور رفت ولی با جمله ی "آسانسور خراب است."رو به رو شد.نگاهی به آدرس توی دستش کرد.شرکت طبقه ی چهارم بود.چاره ای نداشت.باید با پای پیاده این پله ها را بالا می رفت.از پله ها بالا رفت و بالاخره به طبقه ی چهارم رسید.دستش را روی گلویش گذاشت و چند بار سرفه کرد.عجب راهپیمایی طاقت فرسایی بود!چشمش به در قهوه ای رنگ افتاد که روی تابلویی که،کنار در بود نوشته بود"شرکت مهندسی افشاری".به سمت در رفت و تقه ای به آن زد.بعد از چند ثانیه زن جوانی که موهای بلوندش را یه وری زده بود و رژقرمزی روی لبهایش خودنمایی می کرد در را باز کرد.صدای نازکش را بلند کرد و رو به او گفت:

_بفرمایید؟

_سلام!

_سلام بفرمایید؟

_راستش برای.......

صدای زنگ تلفن از داخل شرکت بلند شد.زن نگاهی به تلفن کرد و گفت:

_سریعتر!

_برای استخدام او.......

_دیر اومدید استخدام شد.

و در راروی او بست.رضا نگاهی به در بسته انداخت.چشمانش را بست و آهی کشید.به پله ها نگاه کرد.دوباره باید از این پله ها پایین می رفت.روی پله ها نشست و کاغذی را که در دستش بود فشرد.گلوله ی کاغذ را پرت کرد یک طرف و سرش را میان دستانش گرفت.فایده ای نداشت!شاید باید در همان میوه فروشی کار می کرد.لیسانسه هایش هم بی کار بودند چه برسد به او!هنوز روی پله ها نشسته بود.صدای مردی را از پشت سرش شنید.

_آقا بلند شو!این جا محل نشستن نیست.

از جایش بلند شد و بدون این که به مرد نگاهی اندازد از پله ها با سرعت پایین رفت.از برج خارج شد و دم خیابان ایستاد.برای پراید زردی که رد می شد دست تکان داد و گفت:

_دربست!

پراید مقابل پایش ایستاد و گفت:

_بیا بالا!

مریم کتابش را بست و به هانیه که بغل دستش نشسته بود و سرش را روی میز گذاشته بود نگاه کرد.غلط گیری در دستش بود و انگار داشت چیزی را روی میز می نوشت.نقطه ی آخر را نوشت و سرش را از روی میز بلند کرد.به اثرش نگاه کرد و لبخند گشادی از ته دل زد.مریم به طرف او خم شد و نوشته ی روی میز را خواند."ایمان".مریم به طرف هانیه برگشت و گفت:

_ایمان؟

هانیه که انگار در عالم هپروت بود سرش را تکان داد و گفت:

_اوهوم!

_خب کی هست این ایمان؟

لبخند هانیه پررنگ تر شد.

_دوست داداشمه!

مریم ابروهایش رابالا انداخت و گفت:

_خب اسمش روی نیمکت ما چیکار می کنه؟

هانیه از عالم هپروت در آمد نگاه عاقل اندر سفیهانه ای یه مریم کرد و گفت:

_خیلی شوتیا!به نظرت اسمش روی نیمکت ما چیکار می کنه؟

_خب..............نمیدونم به خدا!

هانیه دوباره به اسم روی نیمکت خیره شد و گفت:

_برای اینکه من........عاشقش شدم.

چشمان مریم از تعجب گشاد شد و با صدای بلندی گفت:

_چی؟؟

هانیه نگاه چپ چپی به مریم انداخت.

_چی و چی؟نشنیدی؟خب عاشقش شدم.

_خب چند وقته می شناسیش؟

_تازه دیروز دیدمش!

این دفعه نزدیک بود از تعجب شاخ در بیاورد.

_کی دیدیش؟

هانیه اخمی کرد و گفت:

_اه مریم؟کر شدی؟دیـــــــروز!

مریم که داشت حرص می خورد گفت:

_می فهمی داری چی می گی؟توی یه روز عاشقش شدی؟

_آره.بش می گن عشق در یک نگاه!

_چرت نگو!

_به خدا چرت نمی گم!تازه اونم فکر کنم همین حس رو بم داره!

_اون وقت برای چی این فکر رو می کنی؟

_نگاه هاش رو روی خودم حس می کردم!

مریم سری تکان داد و چیزی نگفت.حتما هانیه دیوانه شده بود!

فصل پنجاه و یکم

شکیبا سه شربت را در سینی گذاشت و به هال رفت.شهاب و میلاد هر کدام یکی برداشتند و آخری را نیز برای خودش روی میز گذاشت و روی مبل تک نفره ای نشست.میلاد گفت:

- شهاب جان خیلی خوش اومدی

- ممنون ولی کاش زودتر بگی که...

میلاد با اشاره ی چشم و ابرو به شهاب فهماند که در حضور شکیبا چیزی از مکالمه ی تلفنیشان به زبان نیاورد.شهاب نیز سرفه ای مصلحتی کرد و ساکت شد.شکیبا سرش را پایین انداخته بود و به لیوان شربتی که در دستش تکان میداد خیره شده بود.شهاب و میلاد هر دو نگران به او نگاه میکردند.سکوتش غیرطبیعی بود مخصوصا اینکه از حضور شهاب برعکس همیشه هیچ عکس العملی نشان نمیداد.حتی با دیدن او یک لبخند خشک و حالی هم نزد.میلاد گفت:

- شهاب میشه یه لحظه بیای تو اتاق؟

- آره...بریم

شهاب و میلاد به اتفاق یکدیگر وارد اتاق شدند.میلاد در را پشت سرش بست و لب تخت نشست.شهاب نیز روی صندلی میز آرایش نشسته بود.

- خب...آقا میلاد تعریف کن ببینم چی شده

- شکیبا یه مدت نسبتا طولانیه که با من حرف نمیزنه.میبینی که...نه این که حرف نزنه ها...چندتا کلمه بالاجبار میگه ولی احساس میکنم ازاین رو به اون رو شده.به خدا ایندفعه من اصلا نمیدونم این رفتارا تنبیه کدوم اشتباهمه.نمیدونم شهاب...همون وقتی که بهت زنگ زدم چند دیقه قبلش بهم گفته بود که میخواد منو از زندگیش بیرون کنه.هر چی فکر میکنم نمیفهمم این چه معنی میده...یعنی میخواد...

- میلاد دقیقا چند وقته؟

- خب...شاید حدود یک ماه

- یک ماه پیش دعوایی،بگو مگویی،چه میدونم اتفاق خاصی بینتون نبوده که ناراحتش کنه؟

- فکر نمیکنم...اتفاقا همون وقت واسش یه گوشی خریده بودم...تا قبلش همه چی خوب بود.من واقعا نمیدونم.میترسم بره یه کاری دست خودش بده.تقاضای طلاقی...چیزی بده...هان؟

- والا چی بگم.منم فهمیدم تو خودشه...ولی خب چه کاری از دست من ساخته اس؟

- میخوام بری باهاش حرف بزنی.ازش بپرس چشه؟مشکلش چیه؟ولی نگی من بهت چیزی گفتما یه جوری رفتار کن که اصلا نمیدونی

شهاب با انگشت سبابه گونه اش را خاراند و گفت:

- باااشه.سعیمو میکنم...

- بهت امیدوارم ببینم چیکار میکنی.حالا ام بریم بیرون تا بیشتر از این شک نکرده

هر دو با هم خارج شدند.شکیبا همچنان با لیوان شربت درگیر بود.از کاری که فردا قرار بود انجام شود واهمه داشت.این بچه تنها برای او نبود.میلاد نیز در داشتنش سهیم بود پس او نیز حق تصمیم گیری داشت.اما شکیبا این حق را از او گرفته بود.کاش فردا کسی او را همراهی میکرد.کاش میتوانست حداقل به سارا بگوید تا همراهیش کند.ولی هیچ کس نباید این قضیه را بداند.باصدای شهاب به خود آمد

- احوال آبجی؟

- بد نیستم...

- چه خبر از کلاس خط؟

- هیچی...بعد از اون جلسه که خودتم بودی دیگه وقت نشد...یعنی قرار بود بریم جوهر بگیریم ولی من هنوز وقت نکردم

- فردا بریم تو پارک یه کم قدم بزنیم؟یه گپ و گفتی...چیزی...نبینم ساکت باشی فکت خدای نکرده استراحت کنه

- فردا صبح میرم خرید.اگه خواستی عصر بریم پارک

- باشه

شهاب موبایل در دست مشغول اس ام اس بازی بود.برای سارا نوشت...بیداری؟...لحظاتی بعد جواب اس ام اسش آمد...آره.چیزی شده؟...و شهاب پاسخ داد...نه.فقط میخواستم بگم صبح بریم بیرون...آره فکر خوبیه اتفاقا فردا صبح دانشگاه ندارم....پس تا فردا.صبح زنگ میزنم که کجا بریم.خوب بخوابی عزیزم.شهاب کلمه ای در انتهای جمله اش تایپ کرد اما سریع پشیمان شد و کلمه ی میبوسمت را حذف کرد و ارسال کرد.لبخندی زد.فقط همین مانده بود که به عنوان فردی منحرف شناسایی شود.گرچه بسیار دیده بود که آرمین در پایان مکالمه های تلفنی اش از این کلمه استفاده میکرد اما رابطه ی آندو با رابطه ی آرمین و دختران اطرافش متفاوت بود.

سارا و شهاب،در پیاده رو مشغول قدم زدن بودند.باد سرد زمستانی در اول صبح خواب را از چشمانشان پرانده بود.سارا گفت:

- ساکتی...به چیز خاصی فکر میکنی؟

- اوهووووم...به اینکه اگه الان یه ماشین داشتم بخاریشو روشن میکردم که لپات از سرما قرمز نشه

سارا خنده ی احمقانه ای کرد و کف دستهایش را روی گونه هایش گذاشت و گفت:

- مگه قرمز شده؟

شهاب همانطور که دستهایش را در جیب شلوارش کرده بود و آرام قدم برمیداشت،سرش را تکان داد.

-ولی خب یه کاری میتونم برات بکنم

سارا کنجکاو به او نگاه کرد و منتظر ادامه ی حرفش شد.شهاب ادامه داد:

- میشه یه لحظه وایسیم؟

سارا ایستاد و شهاب نیز مقابلش قرار گرفت و شال گردن طوسی خود را باز کرد و سعی کرد دور گردن سارا ببندد.سارا با خجالت گفت:

- خودم میبندم

و دستانش را بالا آورد تا شال را خودش ببندد اما دستانش با دستان شهاب برخورد کرد.از حرکتش پشیمان شد و دستانش را پایین آورد تا شهاب کارش را انجام دهد.خیابان و پیاده رو خلوت بود.کسی صبح به این زودی از خانه بیرون نمی آمد.لحظاتی سکوت حکم فرما بود و شهاب به آرامی مشغول بستن شال گردن بود.سارا که از این نزدیکی احساس خجالت میکرد گفت:

- اِ اینجا یه لوازم تحریره جوهراش خیلی خوبه بریم واسه شکیبا جوهر بخریم؟

شهاب کارش را به اتمام رساند و گفت:

- اتفاقا دیشب میگفت جوهر میخواد.باشه بریم

شهاب پلاستیک جوهر را در دست تاب میداد و به سمت منزل گام برمیداشت.به خواسته ی سارا همگام با یکدیگر به منزل نیامدند تا خانواده ی سارا آنها را با هم نبینند و برایشان دردسر نشود.سر کوچه از هم جدا شده بودند.سارا به سمت کتابفروشی و شهاب به سمت منزل حرکت میکرد.شهاب اولین قرار ملاقاتشان را در ذهن مرور میکرد.به یاد حرف سارا افتاد و لبخندی زد.سارا گفته بود برایش جالب است که حتی در بین حروف الفبا نیز آنها در کنار یکدیگر قرار دارند.شهاب حالا میفهمید منظور او چیست...س ی سارا و ش ی شهاب...در بین حروف الفبا این دو حرف درست کنار هم قرار گرفته اند....شهاب چند قدمی بیشتر تا منزل نداشت که شکیبا را دید که از منزل خارج شد و سوار تاکسی شد.میلاد که مطمئنا سر کار بود و شهاب نیز کلید نداشت تا وارد خانه شود.شکیبا گفته بود برای خرید میرود...نکند برای خرید جوهر منزل را ترک کرده است...شهاب چند بار او را صدا کرد اما نشنید.سوار شد و رفت.شهاب برای اولین تاکسی دست تکان داد و گفت:

- آقا دنبال این ماشین برو لطفا

و به تاکسی ای که شکیبا سوار آن شده بود اشاره کرد.شماره ی موبایل شکیبا را گرفت اما با جمله ی کلیشه ای دستگاه مشترک موردنظر خاموش میباشد مواجه شد.باید شکیبا را از خرید جوهر منصرف کند.تاکسی ،اتومبیلی که شکیبا داخل آن بود را دنبال میکرد...شکیبا با دنیایی از استرس درون تاکسی نشسته بود و در دل دعا میخواند تا این کار به خوبی و خوشی تمام شود.مدام با پاکت درون دستش بازی میکرد.برای بار آخر عکس سونوگرافی اش را از پاکت خارج کرد و به آن خیره شد... 

فصل پنجاه و دوم

_دیروز کجا بودی حیف نون؟

میثم با دستش پس کله ی نیما زد و گفت:

_حیف نون منم یا تو؟

_حالا کجا بودی؟هر چی به گوشیت زنگ زدم جواب ندادی!

میثم نیشخندی زد و گفت:

_خونه ی سینا پارتی بودم!خاک برسرت که نیومدی!

_میومدم که چی بشه آخه؟تازه مامانم رو چه شکلی می پیچوندم؟

میثم سری به نشانه ی تاسف تکان داد و گفت:

_خیلی خری!پیچوندن مامانت کاری داره؟

نیما زبانش را روی لب بالایی اش کشید و گفت:

_حالا که نشد!پارتی پسرخالتونم که تموم شد دیگه چی میگی؟

میثم چشمکی زد و گفت:

_تموم نشده! فردا دورهمی گذاشته!

نیما چشم غره ای به اورفت و گفت:

_نکنه منم باید بیام؟

میثم گفت:

_پ چی؟سه ساعته دارم قصه ی ننه کلسوم برات میگم؟

نیما با لحن مسخره ای گفت:

_ببخشیدا ولی فکر نکنم مامان من اونقدر اپن مایند باشه که بذاره تا یک و دو شب بیرون باشم!

میثم خندید و گفت:

_کی گفته تا یک و دوشب بیرونیم؟7 میریم 8 برمی گردیم!

_پسرخالت خله؟تو این ساعت می خواد پارتی بگیره؟

میثم زبانش را در آورد و گفت:

_گفتم که دورهمیه نه پارتی!

نیما دستش را زیر چانه اش گذاشت و گفت:

_میشه بفرمایید من چه شکلی مادر گرامی رو بپیچونم؟

میثم دستانش را به هم زد و گفت:

_کاری نداره که باید........

حرفش با صدای یکی از بچه ها که دم کلاس ایستاده بود قطع شد.

_میثم گفتند بیای دفتر.

میثم با پایش لگدی به نیمکت زد و گفت:

_به خشکی شانس!

رو به نیما گفت:

_بعدا بت میگم چیکار کنی!

نیما نگاه مشکوکی به میثم کرد و گفت:

_چیکارت دارند؟

میثم دستش را در جیبش گذاشت و گفت:

_چمیدونم بابا!صبح یه فندک تو کیفم پیدا کردند ول کنم نیستند!

میثم پوفی کرد و گفت:

_من رفتم.

نیما سری تکان داد و در فکر رفت.کم کم ویژگی های جدیدی به حسن هایش اضافه میشد.قبلا سیگار کشیدن حالا پارتی رفتن!با خودش فکر کرد"پارتی که نیست!به قول میثم دورهمیه!".هنوز نمی دانست به این پارتی یا به قول خودشان دورهمی برود یانه؟

سارا،کنار پدرش روی کاناپه ی رو به روی تلویزیون نشسته بود و به سریال مسخره ای که از آن پخش می شد نگاه می کرد.دیگر کم کم داشت حوصله اش سر می رفت که موبایلش در دستش لرزید.به آن نگاه کرد.نام شهاب روی صفحه ی گوشی خودنمایی می کرد.سارا به پدرش نگاه کرد.حواسش در تلویزیون بود.نفس راحتی کشید.گرچه پدرش در این مسائل زیاد هم سختگیر نبود اما باز هم دلش نمی خواست کسی چیزی بفهمد.از جایش بلند شد و به اتاقش رفت.در را که بست تماس را برقرار کرد.

_الو؟

_سلام سارا!

_سلام خوبی؟

_نه!

سارا با نگرانی به صدای ناراحت شهاب گوش می داد.

_چی شده شهاب؟

_سارا؟

_چی شده؟نصف جونم کردی!

_حالم خرابه!دارم دیوونه می شم!

_برای چی؟

صدایی به جز صدای آه کشیدن شهاب نشنید.سارا با نگرانی گفت:

_تو حالت خوبه؟کجایی؟

شهاب بعد از کمی مکث گفت:

_نمی دونم!فقط از خونه زدم بیرون!توی یه پارکی همین دور و اطرافم!

_اسم خیابون رو بگو حداقل؟

_برای چی؟

_میام پیشت.

_نه سارا!

_یعنی چی نه؟حالت خوب نیست!

_نه خوبم!

_بذار بیام!

_نه می خوام تنها باشم!میخواستم صداتو بشنوم شاید آروم شم!

_مطمئنی؟

_آره.....

_ولی من هنوز نگرانتم!

_نگران نباش....یه کم که هوا خوردم بر می گردم!میخوام فکر کنم.

_مواظب خودت باش!

_تو هم همین طور............

فصل پنجاه و سوم

مریم و اسما و علی در خانه تنها بودند.اسما با استرس در سالن راه می رفت و درس می خواند.فردا امتحان آمادگی دفاعی داشت و تا به حال این درس ها را نخوانده بود.به خودش لعنت می فرستاد که چرا وقتی در کلاس پرسش داشتند درس هایش را نمی خواند.مریم علی را که در خواب عمیقی فرو رفته بود در تختش گذاشت و به سالن رفت.کتاب عربی اش را برداشت تا کمی آن را بخواند.امتحان هایش 2 روز دیرتر از اسما شروع می شد اما میخواست آن را دوره ای بکند تا در امتحانات مشکلی نداشته باشد.روی مبل نشست و شروع به خواندن کرد.اسما که استرس داشت،مدام راه می رفت و ناخنش را می جوید مریم سرش را گرفت و گفت:

_اسما میشه بشینی و درس بخونی؟سرگیجه گرفتم.

اسما با ناراحتی روی مبل نشست و گفت:

_وای مریم هیچی نمی فهمم!

مریم کتابش را مقابلش گرفت و گفت:

_چند بار بت گفتم محض رضای خدا یه نگاه به این کتاب بنداز؟

اسما لب برچید و به خواهرش نگاه کرد.با انزجار به کتاب آمادگی دفاعی نگاه کرد و گفت:

_آخه خوشم نمیاد ازش!

مریم کتاب عربی اش را نشان اسما داد و گفت:

_فکر کردی من از این خوشم میاد؟

مریم غر غر کرد و گفت:

_اه به من چه که در هنگام جنگ چه باید کرد؟من که هر وقت جنگ شد می گیرم می خوابم!

مریم خندید و به او نگاه کرد.از جایش بلند شد و گفت:

_الآن می رم برات میوه میارم تاانرژی بگیری!

مریم دوباره سرش را در کتابش کرد و گفت:

_موز بیار!

مریم به دوباره خندید و به سمت آشپزخانه رفت.صدای دعوا از طبقه ی بالا به گوشش می رسید.مریم با خودش گفت"چرا شکیبا اینا همش دعوا می کنند؟".بعد گفت"به من چه ربطی داره حتما مشکل دارند؟".اما صدای مردی که از بالا می امد کنجکاوی اش را تحریک کرد.مرد می گفت:

_شکیبا می فهمی داشتی چیکار می کردی؟اون بچه مال میلادم هست!خیلی خودخواهی!چرا میخواستی اونو از میلاد قایم کنی؟اون باباشه!بد کردی شکیبا!

صدای اسما بلند شد که گفت:

_مریم!رفتی موز بیاری یا بسازی؟

از جلوی در کنار رفت و گفت:

_الان میارم!

به سمت اشپزخانه رفت و یک ظرف برداشت تا میوه ببرد.با خودش گفت"بچه؟منظورش از بچه کی بود؟نکنه شکیبا؟"لبخندی زد.اما لبخندش محو شد."پس چرا صدای دعوا میومد؟".دست از فکر کردن برداشت.فعلا باید موزهارابه خواهرش می رساند تا صدایش در نیامده!

دم مغازه ایستاد و به تابلوی بالای آن نگاه کرد."تعمیرات کامپیوتر مجید".خیلی با خودش کلنجار رفته بود تا بالاخره به اینجا آمده بود.به مغازه ی پسرعمویش که چندین سال بود که باهم رابطه ای نداشتند.به خاطر دعوایی که دوسال پیش کردند.رضا به او تهمت زده بود که به مهلا نظر دارد!سر این قضیه دعوایی تاریخی با یک دیگر کردند.زیر لب گفت"خدایا به امید تو".وارد مغازه شد.کریم،پسر عمویش سرش در حساب و کتاب گرم بود و حواسش به رضا نبود.رضا به سمت میز او رفت و گفت:

_سلام!

کریم بدون اینکه سرش را بالا بگیرد گفت:

_بفرمایید؟

_خیلی وقته ندیدمت.

کریم سرش را بالا گرفت و به او نگاه کرد.

_رضا؟

_آره کریم.

کریم از جایش بلند شد و گفت:

_چطوری داداش؟

و او را مردانه در آغوش گرفت.

_خوبم تو چطوری؟

_بد نیستم!بشین برم برات چایی بیارم!

_زحمت نکش!

_نه بابا چه زحمتی؟بعد یه عمری پسرعموم اومده دیدنم!

_خب چه خبرا؟

_هیچی سلامتی.

_مجردی هنوز؟

کریم حلقه اش را نشان رضا داد و گفت:

_نه بابا!ازدواج کردم!

_به سلامتی با کی؟

_با دختر خالم.تو چی؟

رضا با خودش فکر کرد"منم میخواستم با دختر خالم ازدواج کنم!".

_نه خبری نیست!

کریم با دو استکان چای به سمت رضا رفت.یکی را به دست رضا داد و گفت:

_عمو اینا خوبن؟

_خوبن الحمدالله!

کریم ابرویی بالا انداخت و گفت:

_حالا چی شد که یاد ما کردی؟

رضا کمی چایی خورد و گفت:

_راستش دنبال کار می گردم!

کریم چشمانش را ریز کرد و گفت:

_پس میوه فروشی؟

_نه اونجا هنوز پا برجاست!راستش میخواستم یه شغلی مرتبط با رشتم داشته باشم!

کریم استکان را روی میز گذاشت و گفت:

_راستش من این یکی شاگردم به زور نگه داشتم!در آمدم زیاد خوب نیست جدیدا!خوب شرمندتم......

رضا سری تکان داد.آهی کشید و گفت:

_مشکلی نیست........

از فامیل هم خیری ندید!

فصل پنجاه و چهارم

شکیبا پاکت را روی میز مقابلش قرار داده بود و همانطور که روی مبل نشسته بود و گریه میکرد گفت:

- مجبور بودم شهاب...به خدا مجبور بودم

- چی تورو مجبور کرده بود هان؟نمیفهممت شکیبا...رسماً دیوونه شدی

شهاب نفس عمیقی کشید و سعی میکرد عصبانیتش را کنترل کند.اگر او شکیبا را دنبال نمیکرد معلوم نبود چه بلایی سر خودش و فرزند بی گناهش می آمد.

- شهاب...خواهش میکنم،تو رو خدا چیزی از این بچه به میلاد نگو.اگه بفمهمه دیگه نمیذاره از بینش ببرم

شهاب چشمانش را ریز کرد و با عصبانیت گفت:

- از رو نمیری نه؟هه...واقعا که...هر چی فکر میکنم نمیفهمم چرا واسه خودت جنگ اعصاب درست میکنی؟بشین مثل آدم زندگیتو بکن دیگه چرا حتما باید یه آسیبی به اون بچه ی بیچاره بزنی؟واقعا دلم براش میسوزه.اونوقت تو که مامانشی میخوای بکشیش لعنتی؟

- به هیچ کس ربطی نداره...نه به تو نه به میلاد.فقط به خودم مربوطه.حتما دلیلی دارم که میخوام انجامش بدم

شهاب اینبار با تمام توان فریاد زد:

- شکیبا می فهمی داشتی چیکار می کردی؟اون بچه مال میلادم هست!خیلی خودخواهی!چرا میخواستی اونو از میلاد قایم کنی؟اون باباشه!بد کردی شکیبا

شکیبا از جا برخواست و پالتویش را بر تن کرد و به طرف درب خروجی منزل رفت

- کجا میری؟

- میخوام تنها باشم

- نمیشه...منم باید باهات بیام

- چیه؟میترسی کار دست خودم بدم؟تا آخر عمرت که نمیتونی دنبال من راه بیوفتی

و بدون اینکه منتظر جواب باشد از خانه خارج شد.شهاب نفسش را مثل فوت خارج کرد و روی کاناپه نشست.سرش را تکیه داد و چشمانش را بست.راست میگفت...تا کی میتوانست او را تعقیب کند...؟کمی که آرام گرفت تصمیم گرفت کمی در پارک پیاده روی کند.شاید تنفس هوای آزاد باعث شود راه حلی به ذهنش خطور کند...

میلاد کلید را دَر دَر فرو کرد و وارد خانه شد.چراغها خاموش بود و کسی در خانه حضور نداشت.چراغ هال را روشن کرد.روی مبل نشست و کیف سامسونتش را کنار مبل، روی زمین گذاشت.توجهش به پاکتی روی میز مقابلش جلب شد...روی پاکت با رنگ قرمز نوشته شده بود آزمایشگاه رازی...اخم کوچکی کرد.آزمایش برای چه؟دست دراز کرد و پاکت را برداشت و محتویاتش را خارج کرد...اولین برگه جواب آزمایش بود...با دیدن کلمه ی positive کم مانده بود از تعجب شاخ در بیاورد...پس شکیبا...درست است...نام و نام خانوادگی او بالای برگه این مفهوم را تصدیق میکرد.لبخندی زد و با دیدن عکس سونوگرافی این لبخند عمیق تر شد...با انگشت شصتش تصویر را نوازش کرد.هرچند عکسی که در دست داشت ترکیبی از خطوط مبهم در سیاهی بود اما میشد تشخیص داد...عکس و جواب آزمایش را در پاکت بازگرداند و پاکت را روی میز گذاشت...شاید شکیبا این پاکت را از عمد اینجا قرار داده تا میلاد با دیدن آن سورپرایز شود.باصدای زنگ تلفن به طرف آن رفت و پاسخ داد:

- بله بفرمایید

- سلام...ببخشید شکیباجان هستش؟

- نخیر.شما؟

- من دوستشونم...واسه امروز صبح قرار بود بیاد مطبم...هر چی منتظر شدم که نیومد...منشیم چندبار با موبایلش تماس گرفت اما موفق نشد...خواستم زنگ بزنم ببینم اتفاقی براش نیفتاده باشه

- اوووم...ببخشید واسه چه کاری میخواست بیاد مطب شما؟

- خب برای سقط وقت گرفته بود دیگه...در جریان هستید که...

میلاد چشمانش گشاد شد...دهانش نیمه باز مانده بود.سقط...؟

- به هر حال بهش بگید فردا صبح براش نوبت زدم.هر چی زمان بیشتر بگذره به ضررشه.به هر حال وابستگی پیش میاد،بچه بزرگتر میشه،...من فردا منتظرشم.خدانگهدار

صدای بوق ممتد نشان از قطع تماس تلفنی بود.میلاد هنوز شوکه بود.تلفن را قطع کرد.با قدم های بلند طول و عرض اتاق را طی میکرد و با انگشت سبابه و شصتش پوست لبش را میکند.زنگ در به صدا در آمد.میلاد در را باز کرد و لحظاتی بعد شهاب وارد شد.با دیدن میلاد در آن وضعیت تعجب کرد و گفت:

- سلام.چیزی شده؟

- شهاب یه اتفاق خیلی بد افتاده...

شهاب وا رفت.دیگر چه شده است؟اتفاقات بد پشت سر هم به گوش او میرسد.

- چی شده؟

- شهاب من وقتی از شرکت برگشتم...

صدای باز شدن در و ورود شکیبا مانع از ادامه ی صحبت آنها شد.

- سلام...شما دوتا چرا وایسادید؟خب بشینید...

شهاب گفت:

- آخه من همین الان رسیدم.بذار برسم تا بشینم

میلاد با عصبانیت رو به شکیبا گفت:

- شکیبا امروز صبح از دکتر وقت گرفته بودی هان؟

میلاد از عصبانیت پیشانیش خیس عرق شده بود.با صدای بلندی فریاد کشید:

- که دیگه حالا واسه من بچه سقط میکنی؟

شکیبا لب هایش را روی هم فشار میداد و چشمانش پر از اشک شده بود.نمیدانست چطوری میلاد را آرام کند.اصلا او چگونه فهمیده است؟ناگهان با دو دستش یقه ی پیراهن شهاب را در دستانش محکم گرفت و رو به شهاب گفت:

- شهاب از این لحظه به بعد اسمتو هم نمیارم.مگه نگفته بودم از اتفاق امروز هیچی به میلاد نگو؟اینجوری گوش کردی؟

شهاب که سعی میکرد بدون خشونت دستهای شکیبا را از یقه اش جدا کند گفت:

- به خدا من...

میلاد با ناباوری وسط حرفش پرید و گفت:

- یعنی تموم این مدت تو هم همه چیزو میدونستی؟حالا شکیبا نگفت من که همه امیدم به تو بود..گفتی کمکم میکنی...

میلاد موبایلش را که زنگ میخورد از جیب کتش در آورد و به سمت میز شیشه ای پرتاب کرد و فریاد زد:

-اَه...

با صدای شکسته شدن میز،شهاب و شکیبا هینی کشیدند...عصبانیت های وصف نکردنی میلاد همیشه معروف بود و آن دو نمیدانستند به چه وسیله ای او را آرام کنند.میلاد بازوی شکیبا را کشید و با حرص گفت:

- بیا...من با تو کار دارم

و او را به سمت اتاق کشاند.شهاب با عجله دنبال آنها میرفت و گفت:

- چی کارش داری...؟

- به تو مربوط نیست.دخالت نکن

- میلاد شکیبا حامله اس...یه وقت دست روش بلند نکنیا

میلاد دست شکیبا را رها کرد و با دستش تخت سینه ی شهاب کوباند.شهاب به دیوار پشت سرش برخورد کرد.

- مگه نگفتم به تو مربوط نیست؟فضولی زندگی من به هیچ کس نیومده

شهاب که میدانست اگر داد و فریاد کند میلاد بدتر عصبی میشود با صدای آرامی گفت:

- خیله خب باشه...فقط آروم باش

میلاد چشم غره ای رفت و همراه شکیبا به اتاق رفت.در اتاق پشت سرشان با صدای مهیبی بسته شد.شهاب کنار دیوار نشست و به در بسته خیره شد... 

فصل پنجاه و پنجم

سارا با دو لیوان شیرکاکائوی داغ به سمت شهاب که روی نیمکت پارک نشسته بود رفت.یکی از لیوان هارا به سمت او گرفت و گفت:

_بگیر بخور.....گرم میشی!

شهاب دستش را دراز کرد ولیوان شیرکاکائو را گرفت.زیر لب گفت"مرسی"ودوباره سکوت کرد.سارا کنارش نشست و با نگرانی چهره ی او را کاوید.لیوان شیرکاکائو را کنارش روی نیمکت گذاشت و باصدای آرامی گفت"

_هنوزم نمیخوای بگی چی شده؟

شهاب که به لیوان توی دستش خیره شده بود گفت:

_شکیبا!

_شکیبا چی؟

شهاب آهی کشید و گفت:

_خیلی عجیب شده!خیلی!

_برای چی؟

_اگه جلوش رو نمی گرفتم می کشتش!

سارا با چشمان گرد شده به شهاب نگاه می کرد.با صدایی که تعجب از آن مشهود بود گفت:

_کی رو؟

شهاب سرش را میان دستانش گرفت وبا صدایی که سارا به زور آن را شنید گفت:

_بچشو!

سارا به لیوان شیرکاکائوی کنارش نگاه کرد و گفت:

_مگه حاملس؟

شهاب سرش را به نشانه ی تائید تکان داد.سارا زیر لب گفت:

_پس اون روز پشت تلفن در مورد همین حرف میزد!

شهاب به چهره ی متفکر سارا نگاه کرد و گفت:

_در مورد چی؟

سارا با نگرانی به چشم هایش نگاه کرد و گفت:

_سقط جنین!

_سارا چرا چیزی به من نگفتی هان؟

سارا سرش را پایین گرفت و گفت:

_خب.......راستش....

_سارا خواهشا اگه چیزی میدونی بگو!رابطه ی میلاد و شکیبا داره به هم میریزه!باید کمکشون کنم!

سارا یاد آن روزی افتاد که شکیبا را سرکوچه دیده بود.باید به او می گفت؟اما شهاب گفت که رابطه ی آن دو رو به نابودی است پس بهتر بود که می گفت.سرش را پایین گرفت و گفت:

_راستش یه روز سرکوچه شکیبا را دیدم...................

تاکسی مقابل یک آپارتمان سه طبقه که نمای سفید داشت متوقف شد.نیما از تاکسی پیاده شد و به آپارتمان مقابلش نگاه کرد.برخلاف خانه ی آنها نوساز بود و نمای شیکی داشت.میثم کرایه ی تاکسی را حساب کرد و به سمت نیما رفت.دستش را به شانه ی او زد و گفت:

_بریم!

نیما به همراه میثم به سمت آپارتمان رفت.به میثم گفت:

_این پسرخالت از این بچه مایه داراستا!

میثم سری به نشانه ی تائید تکان داد و گفت:

_آره بابا!حالا باید توی آپارتمانشو ببینی!راستی؟مامانتو چه شکلی پیچوندی؟

نیما پوزخندی زد و گفت:

_بش گفتم میرم خونه یکی از بچه ها باهم درس بخونیم!

_اونم باور کرد؟

_آره.....کلا از درس که حرف می زنم باور می کنه!

سوار آسانسور شدند و بالا رفتند.دم در سینا منتظر آنها ایستاده بود.نیما به تیپ او نگاهی کرد.مزخرف بود.احساس می کرد یقه ی پیراهن بنفش او زیادی باز است!میثم جلو رفت و با سینا دست داد.

_چطوری؟

_قربون تو!اینم نیما بالاخره آوردمش!

سینا دستش را به سمت نیما دراز کرد و گفت:

_خوش اومدی!

نیما به او دست داد و گفت:

_ممنون!

بالاخره داخل خانه شدند.نیما به خانه نظری کرد.دکوراسیون زیبا و کاملا مد روز داشت.مبلها دور تا دور خانه چیده شده بودند.دریک طرف باری پر از بطری های رنگارنگ دیده می شد.در طرف دیگر میزی پر از خوراکی بود.در وسط سالن هم عده ای مشغول تکان دادن خود بودند.میثم دست نیما را کشید و روی مبلی نشتند.میثم به میز خوراکی ها که چند دختر کتارش ایستاده بودند نگاه کرد و گفت:

_خوراکی میخوای؟

_آره اسنک بیار!

میثم از جایش بلند شد و به سمت میز رفت.نیما مشغول نگاه کردن به افراد وسط سالن بود که یا صدای پسری به خودش آمد.

_سلام...

نیما به پسر نگاه کرد.چهره ی زیبایی نداشت ولی بانمک بود.

_سلام....

_دوست سینایی؟

_یه جورایی!نه زیاد!

_آخه تاحالا تو مهمونیا ندیدیمت!

_بار اولمه میام اینجا!

_پس یه دوست جدیدی!

_آره.

_من فربدم دوست سینا.

_منم نیمام.

_خوشبختم چند سالته؟

_هفده.تو؟

_نوزده.

_دانشجویی؟

_نه پشت کنکوری!

_که اینطور.......

فصل پنجاه و ششم

هانیه نی آبمیوه اش را در دهانش کرد و گفت:

_اه چرا پرتقال گرفتی؟

مریم نی را در آبمیوه کرد و گفت:

_آلبالو نداشت!

هانیه نگاهی به مریم کرد و گفت:

_یه چیزی بگم؟

_بگو.

_بین خودمون می مونه؟

مریم چشمانش را ریز کرد و گفت:

_چی شده؟

_بین خودمون میمونه دیگه؟

مریم چشم غره ای به او رفت و گفت:

_آره!چی شده؟

هانیه لبخندی زد و گفت:

_دیروز با ایمان بیرون بودم!

مریم با صدای بلندی گفت:

_چی؟؟

چند نفر از بچه ها به سمت آنها برگشتند و با تعجب نگاهشان کردند.هانیه گفت:

_زهرمار چرا داد می زنی؟

_چی گفتی الآن؟

_مگه کری؟گفتم با ایمان بیرون بودم!

_هانیه می فهمی داری چی میگی؟

_انقد خوش گذشت جات خالی!

مریم دوباره به او چشم غره رفت.هانیه بدون توجه به او ادامه داد:

_اول رفتیم سینما بعدم رفتیم توی یه کافی شاپ!

مریم از جایش بلند شد و گفت:

_انقدر زود بش اطمینان کردی که باش رفتی بیرون؟

_خیلی پسر خوبیه به خدا!اگه ببینیش می فهمی!

مریم قوطی آبمیوه اش را در سطل زباله انداخت و گفت:

_همه چی که به ظاهر نیست!

_به خدا خیلی خوبه.دیروز تو کافی شاپ اعتراف کرد که دوستم داره!

مریم که داشت حرص می خورد گفت:

_داره گولت میزنه!متوجه نیستی!

هانیه اخم کرد و باناراحتی گفت:

_اما من دوستش دارم!

_فکروخیاله!از سرت می پره!من میرم توی کلاس.

پشتش را به هانیه کرد و از او دور شد.فقط امیدوار بود که هانیه سرش را به باد ندهد!

چایی را مقابل رضا گذاشت.کنارش روی مبل نشست وبه چهره ی خسته اش نگاه کرد.رضا هم چنان در فکر بود و حرفی نمی زد.حاج خانم از جایش بلند شد تا برود.صدای رضا را از پشت سر شنید.

_فردا برمی گردم میوه فروشی!

_کار چی شد پس؟

رضا آهی کشید و گفت:

_فایده نداره!

کمی مکث کرد و گفت:

_هرجا میرم یا استخدام کردند یا سابقه کار میخوان یا مدرک بالاتر!کار برام پیدا نمیشه!

_ناامید نشو مادر!مگه میشه کار نباشه؟

_فعلا که شده!

حاج خانم کمی فکر کرد و گفت:

_میخوای به آقا میلاد بسپارم؟

_آقا میلاد؟

_منظورم رحیمیه!

رضا اخمی کرد و گفت:

_نه نمیخواد!

_مادر چه اشکالی داره آخه؟شنیدم تو شرکت کامپیوتری کار می کنه!

_نه!

_خیلی خب!

حاج خانم نگاه آخر را به رضا انداخت و ار اتاق خارج شد.رضا با خودش فکر کرد"بالاخره یک دختر پیدا می شود که شغل او را بپذیرد".

فصل پنجاه و هفتم

سارا سرش را پایین گرفت و گفت:

- راستش یه روز سر کوچه شکیبا رو دیدم....

شهاب همه ی حواسش را متوجه ادامه ی صحبت سارا کرد.

- اون روز حالش زیاد خوب نبود.گریه میکرد.میگفت خونواده ی آقامیلاد دارن تهدیدش میکنن که طلاق بگیره.بهش گفتن اینکه پسرمون ازمون فاصله گرفته همش زیر سر توئه.دوست ندارن مادر بچه های پسرشون یه دختر بی اصل و نسب باشه...فکر کنم لا به لای حرفاش گفت یه دختره ای رو هم واسه آقا میلاد در نظر گرفتن...

سارا سرش را کمی بالا گرفت تا عکس العمل شهاب را بسنجد...شهاب سرش را پایین گرفته و به کف دستش تکیه داده بود...پای چپش را نیز مدام تکان میداد

- شهاب خوبی؟چیزیت که نیس؟

- دیگه چی گفت سارا...؟

سارا میدانست اگر قضیه ی تهدید شکیبا بوسیله ی شهاب را بر زبان بیاورد ممکن است شهاب خودش را مقصر بداند

- همین...چون حالش خوب نبود من زیاد ازش چیزی نپرسیدم...

شهاب سرش را تکان داد و چیزی نگفت...

شهاب و سارا کنار خیابان منتطر تاکسی ایستاده بودند.دقایقی بعد شهاب تاکسی زرد رنگ را نگه داشت و سارا را سوار آن کرد و پس از پرداخت کرایه ی تاکسی،سارا را راهی منزل نمود و خودش از گوشه ی پیاده رو قدم زنان حرکت میکرد...احساس کرد اتومبیلی مشکی با شیشه های دودی با او هم مسیر شده است.تصمیم گرفت به آن طرف خیابان برود و از کوچه ی دیگری به مسیرش ادامه بدهد.دوست نداشت با آن خودروی مشکوک در یک مسیر حرکت کند اما همین که خواست از خیابان رد شود اتومبیل مورد نظر سرعت خود را زیاد کرد و با شهاب برخورد نمود.شهاب بر اثر این برخورد روی زمین افتاد و اتومبیل مشکی بدون لحظه ای درنگ به مسیرش ادامه داد...چند نفر از مردم دور و بر شهاب ایستاده بودند و سعی میکردند او را بلند کنند اما پای او به شدت آسیب دیده بود و از شدت درد نمیتوانست روی آن بایستد.

میلاد با شتاب اطرافیان شهاب را کنار زد...دست شهاب را دور گردن خود انداخت و کمکش کرد بایستد...شهاب با تعجب به او نگاه میکرد.او دیگر از کجا پیدا شد؟

شکیبا با نگرانی به صفحه ی گوشی اش نگاه میکرد.معنی این تماسی که چند دقیقه ی پیش با او برقرار کرده بودند چه بود؟صدا را میشناخت...ولی...جمله ی «حالا میفهمی کاری که گفتم میکنمو حتما میکنم» قطعا مفهوم جالبی نداشت...نکند بلایی سر شهاب بیاوردند؟بار دیگر شماره ی او را گرفت اما مانند هر بار چند بوق خورد و قطع شد...گفته بود «این فقط یه نمونه ی کوچیکشه»...هر چه بیشتر جملات مخاطب را در ذهنش مرور میکرد بیشتر دلواپس برادرش میشد.دیگر نمیتوانست یک جا بنشیند.بلند شد تا لباس هایش را بپوشد و از خانه بیرون بزند.همین که خواست در را باز کند و از منزل خارج شود تقه ای به در زده شد.شکیبا در را که باز کرد میلاد و شهاب را پشت در دید.با دیدن شهاب که پای چپش تا زانوگچ گرفته و دست چپش نیز دور گردن میلاد انداخته بود تا تعادلش را حفظ کند،هینی کشید و گفت:

- وای خدا مرگم...

ودستش را جلوی دهانش گرفت تا بغضش نترکد.شهاب برای حفظ ظاهر لبخندی بر لب آورد و گفت:

- اجازه هست بیایم تو؟

شکیبا کنار رفت و شهاب به کمک میلاد روی کاناپه نشست.

- آبجی یه لیوان آب برام میاری بی زحمت؟

میلاد نیز گفت:

- قربون دستت یه لیوانم واسه من بیار.این داداشت سنگین شده همش رو کول من بود دیگه نفس واسه من نمونده

و به حالت تصنعی گردنش را با کف دستش ماساژ داد

- خوبه حالا...دوتا قدم که بیشتر نبوده

- آره جون خودت

شکیبا با تعجب به آن دو نگاه میکرد.تا همین چند ساعت پیش به یکدیگر نگاه هم نمیکردند و مدام به جان هم میپریدند.یکدفعه چه اتفاقی افتاده که اینقدر با هم صمیمی سخن میگویند.رو به شهاب گفت:

- شهاب خودمنونیما کاش پات زودتر میشکست

- دست شما درد نکنه...خداییش به تو هم میگن خواهر؟

میلاد نیز دخالت کرد و افزود:

- وای همین حالاشم من هلاک شدم...دفعه دیگه پاش شیکست همون وسط ولش میکنما.گفته باشم

شکیبا خندید و به طرف آشپزخانه رفت تا خواسته ی آن دو را اجابت کرده و دو لیوان آب برایشان بریزد.با رفتن او شهاب با صدای آرامی گفت:

- مطمئنی پلاک ماشین همون بود؟

- آره بابا.ماشین همون بود

- پس برو تو کارش...

با برگشتن شکیبا،میلاد چشمکی به شهاب زد و ساکت شد...

شکیبا روی صندلی نشست و گفت:

- نگفتید حالا چی شد که پاش شیکست؟

شهاب و میلاد همزمان خواستند توضیح بدهند و هر کدام ساکت شد تا دیگری قضیه را شرح دهد

- چی شد پس چرا ساکت شدین؟

شهاب گفت:

- بگو میلاد

- نه خودت بگو

- خب...اصل قضیه اینه که یه تصادف خیلی کوچیک و جزیی بود.حواسم پرت بود پریدم وسط خیابون که یهو یه ماشین خیلی آروم زد بهم.بنده خدا کلی هم عذرخواهی کرد و گفت برسونمت بیمارستان و اینا که دیگه میلاد خودش اومد

شکیبا که منتظر حادثه ای مشکوک بود با تعجب گفت:

- مطمئنی...؟مثلا چیز خاصی...؟چیزی؟

- نه خواهر من.یه شکستگی ساده اس.کاراگاه بازی نداره که

شکیبا سرش را تکان داد.پس تهدیدهایی که کرده بودند به این شکستگی بر نمیگردد و حادثه ی جدی تری در پیش است.

- ولی خب نمیپرسی به چی فکر میکردم که رفتم زیر ماشین؟

- نمیدونم...به دانشگات؟

- نه بابا...از اون قضایاس!

و نیشش را تا بنا گوش باز کرد.شکیبا چشمانش را ریز کرد و گفت:

- بله بله؟شیش و هشت میزنی شهاب...!احیانا تو تصادف سرت به جایی نخورده؟

میلاد نیز با خباثت گفت:

- اتفاقا سوژه پیش منم لو رفته.زیاد دور نیست

شکیبا کمی به شهاب و کمی به میلاد نگاه کرد.

شهاب حین تعریف صبحت های سارا برای میلاد،مجبور شده بود رابطه ی جوانه زده ی بینشان را نیز به صورت مختصر توضیح دهد و میلاد قضیه را از همان جا فهمیده بود...

فصل پنجاه و هشتم

سارا در اتاقش نشسته بود و جزوه اش را بالا و پایین می کرد.نمی توانست حواسش را جمع کند.کمی به کلمات جزوه خیره می شد و بعد که می دید چیزی نمی فهمد،به دیوار رو به رویش خیره می شد و لبخند میزد.شاید دیوانه شده بود!آخر سر که دید نمیتواند درس بخواند از جایش بلند شد،جزوه را روی تخت پرت کرد و از اتاق خارج شد.نیما و پدرش جلوی تلویزیون نشسته بودند.از مادرش خبری نبود.تصمیم گرفت خبر را در حضور همه اعلام کند.مجبور شد چند دقیقه ای را همراه نیما و پدرش سرگرم نگاه کردن به فوتبال کند تا مادرش بیاید.بالاخره شهین خانم بایک سینی چای آمد.سینی را روی میز جلوی تلویزیون گذاشت.میخواست دوباره برگردد که سارا گفت:

_مامان اگه میشه یک لحظه بشینید.

_برا چی مادر؟

_ام.....یه چیزی میخوام بگم.

نیما و پدرش به سمت او برگشتند و به او نگاه کردند.سارا به پدرش نگاهی کرد و گفت:

_بابا اگه می شه شما هم چند دقیقه حواستون رو بدین به من.

شهریار به سارا نگاه کرد و با لبخندی گفت:

_من سرو پا گوشم!

نیما هم که کنجکاو شده بود به دهان سارا خیره شده بود تا ببیند که سارا چه چیزی میخواهد بگوید؟سارا نگاهی اجماعی به آنها کرد و گفت:

_راستش.......یه امر خیره!

به خوبی می توانست برق نگاه مادرش را بعد از گفتن این حرف بشنود.شهریار با خونسردی گفت:

_کیه بابا؟

سارا سرش را پایین گرفت و گفت:

_می شناسیدش......آقا.....

باصدای داد نیما حرفش نیمه تمام ماند.هرسه به نیما نگاه کردند که روی مبل بالا پایین میرفت و پشت سر هم می گفت:

_گــــــل!هورااااا!گــــل!

سارا با خشم نگاهی به او کرد و گفت:

_نیما داشتم حرف می زدم!

نیما سرش را برگرداند و به چهره ی خشمگین سارا و متعجب پدرو مادرش نگاه کرد.زیر لب گفت:

_معذرت!

و دوباره مشغول فوتبال دیدن شد.سارا پوفی کرد.شهین به او نگاهی انداخت و گفت:

_نگفتی مادر؟کی هست؟

سارا نفسش را بیرون داد تا برخودش مسلط شود.از پدرومادرش خجالت می کشید.با صدای آرامی گفت:

_آقا شهاب....

شهین لبخندی زد و گفت:

_مبارکه!

شهریار اخمی کرد و رو به همسرش گفت:

_خانم!حالا که نه به باره نه به داره!تازه ما که جواب مثبت ندادیم!

شهین اشاره ای به سارا کرد و گفت:

_برای چی جواب مثبت ندیم آخه؟این دختر که راضیه انگار!آدمای خوبی هم به نظر میان!شکیبا که دختر خوبیه!

شهریار دوباره با خونسردی گفت:

_حالا چون خواهرش خوبه دلیل بر این نمیشه که برادره هم خوب باشه!باید تحقیق کنیم.شاید تو زرد از آب در اومد!

سارا از این حرف پدرش خوشش نیامد.شهاب او اصلا هم آدم بدی نبود!شهاب او؟از کی تا حالا؟شاید در ظرف چند ماه آینده شهاب او شود.خدا را چه دیدی؟سارا سرش را بالا گرفت و گفت:

_فکر نکنم حالا حالا ها بتونند بیاین خواستگاری!

مادرش گفت:

_چرا؟

_پای دوماد شکسته!

این صدای نیما بود.همگی با تعجب به سمت او برگشتند.سارا با تعجب رو به نیما گفت:

_تو از کجا میدونی؟

_دیروز تو راه پله ها شهاب و میلاد و دیدم.

شهین گفت:

_برای چی پاش شکسته؟

این دفعه سارا گفت:

_یه تصادف کوچولو کرده!

شهین سری تکان داد.نیما به سارا نگاه کرد.باید از رفتن خواهرش خوشحال می شد یا ناراحت؟حس خاصی نداشت.البته خوشحالی اش بیشتر از ناراحتی اش بود.با صدای زنگ موبایلش که از اتاق می آمد دست از فکر کردن برداشت.به سمت اتاق رفت و موبایلش را از روی تخت برداشت.نام"مهبد"روی صفحه ی گوشی خودنمایی می کرد.دکمه را زد و جواب داد.

_الو؟

_الو سلام....

_سلام مهبد خوبی؟

_خوبم تو چطوری؟

_ای بدک نیستم چه خبرا؟

_هیچی،بیکاری و بیعاری!

_اون که شغلته!کاری داشتی؟

_آره آخر هفته میخوام مهمونی بگیرم میای؟

_نمی دونم داداش!ساعت چند؟

_8 تا 11.

_نمیدونم باید با میثم هماهنگ کنم!

_پس خبرشو بم بده!

_باشه حتما کاری نداری؟

_نه بای!

_بای....

گوشی را روی تخت پرت کرد و خودش هم بعد از آن روی تخت افتاد.دستش را زیر سرش گذاشت و به سقف خیره شد.بعد از آن مهمانی رابطه اش با مهبد صمیمی شده بود.از اخلاق او خوشش می آمد.از اینکه مستقل و مغرور بود و در خوشگذرانی هایش حدوحدودی را رعایت می کرد.کلا آدم نرمالی بود و او از همین خوشش می آمد......

فصل پنجاه و نهم

میوه های مشتری را وزن کرد و پلاستیک را مقابلش گذاشت.

_هشت هزار و پونصد.

مرد مشتری دستش را در جیبش کرد و 4 تا دوتومنی و یک پونصدی روی پیشخوان گذاشت.رضا پول هارا برداشت و نگاهی به آنها کرد.پوفی کرد.حتی حوصله نداشت به مرد بگوید که پونصدی گوشه ندارد.پول هارا در صندوق ریخت.اعصاب نداشت.شاید امیدوار بود که دیگر پشت این پیشخوان ننشیند.شاید امیدوار بود که دیگر در این میوه فروشی کار نکند.دلش نمیخواست که الآن آنجا باشد.به آرامی جواب سلام مشتری بعدی را داد و پلاستیک را گرفت تا آنها را وزن کند.حالش از این ترازو به هم می خورد.شاید اگر در این میوه فروشی نیود الآن مهلا را داشت.آهی کشید.

_هفت تومن!

مرد سه تا دوتومنی و یک هزاری به دستش داد.رضا نگاهی به پولها انداخت.هزاری گوشه نداشت.باز هم چیزی نگفت.به مغازه نگاهی انداخت.دو تا شاگرد در مغازه بود و شاید او درآنجا کمی اضافی به نظر می آمد.کاش الآن در این میوه فروشی نبود.این جمله را صدها بار با خودش گفته بود.با آمدن مشتری بعدی دست از فکر کردن برداشت.دوباره میوه ها را وزن کرد.

_ده تومن.

مرد یک پنج تومنی و پنج هزاری به او داد.این بار هم هزاری گوشه نداشت.اگر همین طور ساکت می ماند،کلی پول بدون گوشه نصیبش می شد.هزاری را به سمت مرد گرفت و گفت:

_گوشه نداره.

مرد هم که انگار مثل او بی حوصله بود پول را گرفت و با یک هزاری دیگر عوضش کرد.

هانیه کنار مریم نشسته بود و مدام به دستبند توی دستش نگاه می کرد و لبخند میزد.مریم زیر چشمی حرکات او را نگاه می کرد.به دستبندی که توی دست هانیه بود نگاه کرد.یک دستبند چرم بود که روی آن حرف Hحک شده بود.حدس زدن اینکه این دستبند از طرف چه کسی بود کار سختی نبود.از سکوت به وجود آمده حرصش گرفته بود.به سمت هانیه برگشت و گفت:_میشه بپرسم به چی می خندی؟

هانیه دستبند را مقابل چشمان او گرفت و گفت:

_یعنی نفهمیدی؟

مریم با حرص گفت:

_چرا خب تا حدودی فهمیدم که این باید وسیله ای برای خر کردن تو باشه!

_مریم؟درست حرف بزن!اینو به عنوان نشان عشقمون بم داد.

مریم زیر لب گفت:

_آره جون خودش!

ترجیح داد که دیگر در این باره بحثی نکند.دوباره به هانیه گفت:

_امتحانو خوندی؟

_نه بابا!بیرون بودم!

مریم جوشی شد و گفت:

_حتما بااون یارو ایمان؟

_آره!

_اونوقت مامانت بت نمی گه کجا میری؟

_کاری نداره که!

چشمکی زد و ادامه داد:

_بش میگم دارم میرم کتابخونه!

_واقعا که؟اینقدر راحت به مامانت دروغ میگی؟

هانیه با بیخیالی گفت:

_آره از اینم راحتتر!

مریم دلش میخواست او را خفه کند.

_داری به درست لطمه میزنی!مامانت مسلما خیل آرزوها برات داره!

_مهم نیست!

_چیو مهم نیست؟اگه اون یارو دوستت داشت واقعا تشویقت می کرد که درس بخونی نه مامانتو بپیچونی!

_مریم حوصله ی جروبحث ندارم می فهمی؟

مریم زیر لب گفت:

_به درک.

و خود را مشغول درس خواندن کرد.

سر سفره ی شام رضا متوجه مادرش شد که با نگرانی به او نگاه می کرد.از نگاه های خیره ی او در عذاب بود.بالاخره طاقت نیاورد و گفت:

_مامان چیزی شده؟

_نه مادر چطور؟

با تیز بینی به مادرش نگاه کرد و گفت:

_مطمئنید؟

حاج خانم آهی کشید و گفت:

_مهلا نامزد کرده!

قاشق از دست رضا ول شد و روی بشقاب افتاد.حاج خانم با نگرانی به او نگاه کرد و گفت:

_مادر غصه نداره که!این همه دختر.....مهلا خودش نخواست.

رضا به حرف های مادرش توجهی نکرد.مهلا از دست رفته بود.......

فصل شصتم

- آقای مهندس تشریف ببرید داخل

میلاد با صدای منشی از روی صندلی برخواست و وارد اتاق پدرش شد.رحیمی با دیدن قامت میلاد،عینک طبی اش را بر حسب عادت با انگشت سبابه،کمی بالاتر داد و برگه ای که مطالعه میکرد را روی میز گذاشت

- چه عجب!راه گم کردی میلاد؟

میلاد پوزخندی زد و روی نزدیک ترین صندلی به میز پدر نشست.

- شما خونه ی من براتون کوچیکه سر نمیزنید.البته واسه ی گله ی کم لطفیاتون نیومدم

- دستت درد نکنه آقا میلاد.من کم لطفی میکنم؟

میلاد ترجیح داد بحث را عوض کند.نفس عمیقی کشید و گفت:

- کارای کارخونه خوب پیش میره؟

- ای...بعد از این که رفتی جات خیلی خالیه.همه چپ و راست سراغتو میگرفتن

- اونجا دیگه جای من نبود بابا.به قول شکیبا بالاخره از یه جایی باید مستقل میشدم

رحیمی با شنیدن نام شکیبا لبخند کج و معوجی زد و گفت:

- راستی اون چطوره؟هنوزم زبونش تند و تیزه یا نه؟

- وقتی باهاش تند و تیز حرف میزنین تند و تیزم جواب میده.تاحالا شده شما یا مامان به چشم عروستون نگاش کنین؟عجب...دیگه مینا هم طاقچه بالا میذاره

- خیله خب...اینا رو نگفتم که طرفداری کنی

میلاد کمی مکث کرد.به اطراف اتاق نگاهی انداخت.نمیدانست حرف اصلی را چگونه بازگو کند.

- چند روز پیش ماشین شفیعی رو تو خیابون دیدم...

و صبر کرد تا عکس العمل پدر را بسنجد

- خب...؟

- بابا...من بچه نیستم.نوچه هاتون میخواستن داداش شکیبا رو زیر بگیرن.شانس آورد شهاب که شفیعی منو دید و راهشو کشید و رفت.وگرنه اونقدرا هم ساده نیست که واسه یه تصادف کوچیک یه نفرو صبح تا شب تعقیب کنه که یه گوشه ی خلوت گیرش بیاره.همه ی اینا رو میدونم.میدونم که شما و مامان،شکیبا رو تهدید کردین که طلاق بگیره.حتما دارین اونم تعقیب میکنین پس نمیخواد الکی سراغشو از من بگیرین.ولی آخه چرا؟خیلی بچه گونه اس این کارا و نمیفهمم حتی برای چیه؟

- اون دختره ی نفهم همه چیزو گذاشته کف دست تو؟اینجوری یه هفته ای میخواست جدا بشه؟واقعا عجب شخصیتیه!

- بابا...بابا بسه دیگه...میفهمی چی داری میگی؟چیکار داری میکنی؟...دیگه سنی ازتون گذشته...مامانم همینطور...چرا نمیفهمین ما داریم زندگیمونو میکنیم به دخالت هیچ کس احتیاجی نیست.

- الکی واسه من نقش خوشبختا رو بازی نکن.خوب میدونم از ماه اول زندگیتون تا حالا هر روز دعوا و بحثتون بوده.میدونم یه روز خوش نداشتی.میخوای دونه دونه دعواهاتونم بگم سر چیا بوده؟به لطف همسر عزیزت که ماهی دوبار پیش روانپزشک میره همه ی زندگیتو من از حفظم.میخوای پرونده ی پزشکیشو هم ببینی که چه قرصایی میخورده؟شاید هنوزم میخوره.چرا یه آدم روانی سطح پایینو مثل کنه چسبوندی به خودتت؟

میلاد شوکه شده بود.دیگر پوست لبش را نمیجوید...حتی کلامی هم از شکیبا نشنیده بود که به روانپزشک مراجعه میکند.شاید تقصیر میلاد بود.آن روز پاک یادش رفت پیگیری کند قرصهایی که شکیبا میخورد چیست

- چیه؟حتما نمیدونستی دکتر میره هان؟...میلاد...پسرم...اگه نگران اون بچه ای هستی که تو شکمشه اونو از بین میبریم.بچه روسقط میکنیم.کاری نداره که

میلاد به یاد تلفنی که از مطب دکتر به منزلشان کرده بودند افتاد.شکیبا برای سقط بچه وقت گرفته بود.همان شب ، شکیبا را به اتاق برده و علت را از او پرسیده بود. جواب شکیبا را در ذهن مرور کرد...میلاد دیگه هیچ علاقه ای بین ما نمونده.این بچه واسه چی بمونه؟...اما واقعا جواب اصلی همین بوده است؟از جا برخواست و روی میز پدر دولا شد و مشتش را وسط میز کوباند

- پس سقط بچه هم برنامه ی شماهاس نه؟میخوای نوه تو بکشی لعنتی؟

- صداتو بیار پایین...اینجا محل کاره پسر

- هر قبرستونی که میخواد باشه.اون بچه ای که برنامه ریختین بکشیدش بچه ی منم هست.یکبار واسه همیشه میگم.خانوم من بارداره.راه به راه تهدیدش نکنین استرس براش خوب نیست.زندگی منو هرچی که به من مربوط میشه رو بذارید کنار.رحیمی از این لحظه تا آخر عمرش هیچ پسری نداشته ندارد و نخواهد داشت.اسم میلاد رو دیگه به عنوان پسرتون نیارید آقای رحیمی.اینو به همسرتون هم متذکر بشید.روز خوش

در اتاق را باز کرد تا خارج شود که آبدارچی را با یک سینی حاوی دو فنجان پشت در دید

- کجا میرید آقای مهندس؟براتون قهوه آوردم...ببخشید اگه دیر شد

- نمیخورم مش رحیم

و با شتاب از کنارش رد شد و شانه اش با شانه ی او برخورد کرد که باعث شد دست آبدارچی بلرزد و سینی را رها کند.صدای شکسته شدن فنجانها و صدای ناله ی رحیمی که دستش را روی قلبش گذاشته بود در هم آمیخت و میلاد بدون اینکه متوجه شود قلب پدرش را به شدت آزرده از اتاق دور شد....

شهاب دستش را به دیوار گرفته و لی لی کنان خود را به میز آشپزخانه که سارا و شکیبا پشت آن مشغول خطاطی بودند رساند.شکیبا با دیدن او دست از کار کشید و گفت:

- اینقدر ورجه وورجه نکن بچه.مثل آدم بگو میخوام سارا رو ببینم که ما هم بیایم تو هال بشینیم.کشتی منو.حالا دوباره یه جا دیگتم میشکنه ها

سارا لبخند شرمگینی زد و سرش را پایین انداخت.پس شکیبا هم باخبر شده است. شهاب که سعی میکرد لبخندش را جمع کند گفت:

- اولاً با اجازت اومدم آب بخورم.دوماً همش سه سال کوچیکتر از توئم پس اینقدر به من نگو بچه

شکیبا لبخند شیطانی زد و با لحن کودکانه ای گفت:

- برو آبتو بخور کوچولو...دیگه هم دور و بر آشپزخونه پیدات نشه...آفرین!

و هر سه با هم خندیدند و شهاب که لو رفته بود نیز از روی اجبار چند قُلُپ آب خورد و از آشپزخونه خارج شد.با رفتن او شکیبا رو به سارا گفت:

- تو هم دوسش داری سارا؟

- چـ...چی؟

- میگم تو هم شهابو میخوای یا نه؟

سارا سرش را پایین انداخت و با گوشه ی شالش بازی میکرد

- خــ...خب...پسر خوبیه...از همه جهت مناسبه...

شکیبا لبخند دلنشینی زد و گفت:

- هر وقت مطمئن شدی که میخوای عمرتو باهاش بگذرونی فقط یه اشاره به من بکن.من بقیه ی کارا رو اُکی میکنم...شهاب همه ی کس و کارش منم.واسه خواستگاری هم منو شهاب باید خودمون بیایم.این قضیه اشکالی نداره؟

- نه چه اشکالی؟...یعنی مهم نیست...اوووم خب ما دیگه به یه شناخت نسبی رسیدیم.این که خواستگاری چطور برگزار بشه از نظر من اهمیتی نداره

- خیله خب...پس واسه هفته ی دیگه چطوره؟

سارا سرش را بالا گرفت و در چشمهای او نگاه کرد.شکیبا ادامه داد:

- میخواستم بگم همدیگرو بیشتر بشناسین که میگی شناختین.پس به نظرم تا آخر اون هفته یه قرار خواستگاری و اینا بذاریم فکر کنم بد نباشه

- از نظر منم خیلی خوبه...ولی آخه بهتر نیس با مامانم صحبت کنی؟

- آخ.پاک یادم رفت.اصلا من همیشه این رسم و رسومو قاطی میکنم.پس من زنگ میزنم با خانوم شمس واسه پنجشنبه هفته آینده هماهنگ میکنم.

ناگهان صدای میلاد از هال بلند شد:

- شکیبا من با این پا چطور پا شم بیام آخه؟

سارا و شکیبا با تعجب به هم نگاه کردند و ناگهان زدند زیر خنده

- چرا میخندین خب راست میگم دیگه

- آقای فراموشکار چهارشنبه گچ پاتو باز میکنی...انگار یادت رفته ها.در ضمن گوش کردن به حرفای دوتا خانوم متشخص کار درستی نیست.پس در نتیجه ما یه تنبیه برات در نظر گرفتیم.

- چه تنبیهی دیگه؟

شکیبا نقشه را در گوش سارا توضیح داد و هر دو با قلم و جوهر نزد او رفتند.شهاب روی کاناپه نشسته بود.شکیبا رو به سارا گفت:

- شروع کن

سارا نیز مقابل پای شهاب روی زمین نشست.شهاب با تعجب به او نگاه میکرد

- خب بیا رو صندلی بشین!

شکیبا گفت:

- حرف نباشه.از این لحظه به بعد حق نداری پاتو تکون بدی

و سارا بعد از اتمام جمله ی شکیبا قلم را در جوهر زد تا کلمه ی مورد نظر را روی گچ پای شهاب خطاطی کند و شکیبا نیز به قیافه ی شهاب میخندید و آن دو را نظاره میکرد...

فصل شصت و یکم

مهبد لیوان را به دست نیما داد و گفت:

_بیا بخور....

نیما نگاهی به لیوان انداخت و گفت:

_چیه؟

مهبد خندید و گفت:

_نترس...میدونم نمیخوری!آبمیوس!

میثم که کنار نیما نشسته بود قهقه ای زد و گفت:

_بچه مثبته!

نیما چشم غره ای به او رفت و چیزی نگفت.درست است که سیگار می کشید و پارتی هم می رفت ولی با خوردن الکل نمی توانست کنار بیاید.همیشه از آدم های مست متنفر بود.میثم گیلاسش را یک نفس خورد و گفت:

_میرم یه کم دیگه بیارم.

نیما با بی تفاوتی گفت:

_انقدر نخور!حوصله ندارم لاشتو جمع کنم!

میثم دوباره خندید و گفت:

_نترس داداش!مواظبم...

و به سمت بار رفت.به آدم های بیخیالی که وسط سالن بالا پایین می پریدند نگاه کرد.زیادی سرخوش بودند.صدای ظریفی توجهش را جلب کرد.

_تنهایی؟

به سمت شخص صاحب صدا برگشت.دختری با موهای مشکی و چشمان عسلی که البته لنز بود کنارش نشسته بود و به او نگاه می کرد.نیما به دور و برش نگاه کرد و گفت:

_با منی؟

دختر با انگشت اشاره اش نوک بینی نیما زد و گفت:

_آره آقا کوچولو!

نیما احساس کرد که دختر زیادی پررو است.پوزخندی زد و گفت:

_حالا چیکارم داری مامان بزرگ؟!

دختر لب برچید و گفت:

_بد نشو دیگه!

نیما جوابی نداد.سرش را برگرداند تا ببیند میثم کجا مانده؟بالاخره او را پیدا کرد.نزدیک بالکن بود و با یک دختر می خندید.پوفی کرد .کاش می توانست میثم را بکشد!دوباره صدای ظریف آن دختر راشنید.

_من سارینا هستم....دختر دایی مهبد.

نیما دوباره به سمت آن دختر برگشت.دستش را به سمت او گرفته بودومنتظر نگاهش می کرد.با بی تفاوتی گفت:

_خب؟

سارینا لبخندی زد و گفت:

_چه قدر عصبی؟به هر حال از آشناییت خوشبختم!

نیما دست او را گرفت و فشرد.به چشم های لنز زده اش نگاه کرد و چیزی نگفت.دستش را از دست سارینا بیرون آورد و دوباره سرش را برگرداند.

_نمیخوای خودتو معرفی کنی؟

نیما با خودش گفت"چقدر کنه است؟".برای اینکه از شر او راحت شود گفت:

_نیما...

_نیما؟همین؟چند سالته؟

_چرا انقدر سوال می پرسی؟

سارینا لبخندی زد و گفت:

_ازت خوشم اومده!

ابرو های نیما بالا رفت.چقدر صریح این را گفته بود!

_خب؟

_میخوام بیشتر با هم آشنا شیم!خیلی شانس آوردم که تورو توی این مهمونی دیدم.

نیما یکی از ابروهایش را بالا داد و گفت:

_جدی؟

_آره!

نیما به سارینا نگاه کرد که با چشم هایش به او زل زده بود.لبخندی زد و رویش را برگرداند.میثم کنار او نشست و گفت:

_چطوری؟

نیما چشم غره ای به او رفت و گفت:

_سه ساعته کجایی؟

میثم نیشخندی زد و اشاره ای به سارینا کرد.

_هم چین بدم بت نگذشته!

نیما با لحنی عصبانی گفت:

_ببند!

_باشه داداش چرا عصبانی می شی؟

چشمکی زد و گفت:

_5 شنبه هفته ی دیگه هستی؟

_کجا؟

_خونه ی سینا!

_نه نمیتونم بیام.....

_بیخیال برا چی؟

_برای خواهرم خواستگار میاد...

چشمان میثم گشاد شد و گفت:

_برای سارا؟

_عقل کل مگه من چند تا خواهر دارم؟

میثم پاسخی نداد.از جایش بلند شد و گفت:

_من دو دقیقه برم پیش سینا.

_برو.....

چکاوه آنلاین نیست.  

 فصل شصت و دوم

حاج خانم چادرش را روی سرش محکم کرد و گفت:

_رضا حاضری مادر؟

رضا آخرین نگاه را در آینه به خودش انداخت و گفت:

_بله حاضرم.

حاج خانم گفت:

_حاجی بریم دیگه دیر میشه!

صدای حاج آقا آمد که می گفت:

_بریم حاج خانم......

مریم قاشق کوچک را پر کرد و در دهان علی گذاشت.مادرش مقابل او آمد و گفت:

_مریم دیگه سفارش نکنما!غذای علی رو که دادی بخوابونش!به اسما هم یه قرص سرما خوردگی بده هی فین فین می کنه.

مریم با دستمال دور دهان علی را پاک کرد و گفت:

_باشه مامان.

صدای پدرش آمد که می گفت:

_حاج خانوم بدو!منتظر شماییم.

مادرش دستی به سر علی کشید و گفت:

_ما دیگه رفتیم مریم .تا ساعت 9 برمی گردیم باشه؟

_باشه مامان شما برید نگران نباشید.

_خداحافظ...

_به سلامت.

رضا روی صندلی کمک راننده کنار مادرش نشست.پنجره را باز گذاشت تا هوا بخورد.باورش نمی شد!مهلا را از دست داده بود و حالا به اصرار مادرش به خواستگاری دختر دوست مادرش می رفتند می رفتند. برایش دیگر مهم نبود.حالا که مهلا را از دست داده بود برایش فرقی نداشت که با چه کسی ازدواج کند.فقط می خواست مهلا را فراموش کند.حاج خانوم به رضا که در خودش بود نگاهی کرد و گفت:

_ماشاالله این دختری که داریم میریم خواستگاریش خیلی خانمه!با حجب و حیاست.حتما ازش خوشت میاد.

رضا هم چنان سکوت کرده بود.هیچ کس برای او مهلا نمی شد.حاج خانم دوباره شروع کرد.

_خانواده ی خوبی هم هستند.با فرهنگ و با شخصیت.تو کاروان حجمون بود مادرش یادته حاجی؟

حاج آقا سری به نشانه ی تایید تکان داد و گفت:

_آره مردم خوبی بودند.با شخصیت و مومن!

حاج خانم به رضا گفت:

_حتما دخترشونم به خودشون رفته!

رضا سری تکان داد.

مریم رو به اسما که روی تخت دراز کشیده بود گفت:

_برو تو آشپزخونه یه قرص برات گذاشتم روی اپن بخورش.

اسما فینی کرد و سرش را به علامت باشه تکان داد.تلفن خانه زنگ زد.مریم رو به اسما که داشت از اتاق بیرون می رفت گفت:

_سر رات تلفتم جواب بده.

کتاب روانشناسی اش را برداشت و شروع به درس خواندن کرد.هنوز جمله ی اول را تمام نکرده بود که صدای اسما را شنید:

_مریم .....تلفن!

کتاب را کنار گذاشت و به هال رفت تا به تلفن جواب بدهد .قبل از اینکه تلفن را بردارد به اسما گفت:

_کیه؟

_دوستت!

سری تکان داد و گوشی را برداشت.

_الو؟

_الو مریم؟

_چته هانیه؟چرا انقدر مضطربی؟

_نه مضطرب نیستم..

_چی شده پس؟

_ببین....مامان و بابا و داداشم رفتند مهمونی آخر شب بر می گردند.

_خب؟

_ایمان خبر داره که بقیه نیستند!

_خب؟

_بم گفته برم خونشون!

مریم با صدای بلندی گفت:

_چــــــی؟؟

اسما با تعجب به مریم نگاه کرد.مریم بدون توجه به او گفت:

_نکنه می خوای بری؟

_آخه گفته اگه نرم بام قهر می کنه!

_به درک......میدونی اگه این کا رو بکنی چی میشه؟

_یعنی می گی نرم؟

_معلومه که نه!اعصابم رو خرد نکنا......

_باشه نمیرم.کاری نداری؟

_نمیریا!

_باشه بابا خدافظ!

_خدافظ....

رضا به دختر نگاه کرد.دختر از او پرسید:

_شغلتون چیه شما؟

رضا چشمانش را بست.از این سوال متنفر بود.چشمانش را باز کرد و به دختر نگاه کرد.

_تو میوه فروشی پیش بابام کار می کنم!

دختر با صدای آرامی گفت:

_میوه فروشی؟راستش.....

رضا از جا بلند شد.به دختر نگاهی کرد و گفت:

_می دونم!با اجازه......

از اتاق خارج شد.کسی او را نمیخواست! 

فصل شصت و سوم

شکیبا لب تخت نشسته و با موبایلش بازی میکرد.میلاد تقه ای به در اتاق زد و وارد شد و کنار شکیبا نشست.شکیبا نیم نگاهی به او کرد و دوباره مشغول بازی شد.

- شکیبا...

- هااان؟

میلاد با انگشتان دستش بازی میکرد.

- میشه یه دیقه گوشیتو بذاری کنار؟

- فعلا که نه

میلاد کمی به او نگاه کرد.یعنی حاضر نیست به خاطر او از یک بازی ساده که هر وقت دیگر میتواند آن را انجام دهد بگذرد؟

- حرفام مهمه ها

شکیبا شانه ای بالا انداخت و همچنان به بازی ادامه داد.دیگر هیچ چیز برای او مهم نیست.میلاد گوشی را از دست او کشید و روی تخت انداخت.شکیبا اخم هایش را در هم کرد و گفت:

- به چه حقی این کارو کردی؟

- کردم که کردم.با زبون خوش نمیفهمی که

شکیبا موبایلش را از روی تخت برداشت و بلند شد تا از اتاق خارج شود

- کجا میری؟خیر سرم میخواستم باهات حرف بزنما

- تو که ماشاالله حرف حرف خودته دیگه با من چرا میخوای حرف بزنی؟

- کی گفته حرف حرف خودمه؟کی تو یه چیزی گفتی من قبول نکردم؟

- اِ؟یه بازی رو چون تو نمیخوای من نباید بکنم.اگه میخواستم که خودم بلد بودم بازی رو قطع کنم گوشی رو بندازم رو تخت

- خب چیکار میکردم؟هان؟وقتی یه چیزی میگم گوش نمیکنی خب مجبور میشم...

شکیبا دستانش را به کمرش زد و گفت:

- مجبور میشی چیکار کنی؟نه بگو...میخوام بدونم میلاد

- برو بابا.اصلا تو همینطور دنبال دعوایی.یه اتفاق ساده بیشتر نبود

شکیبا با حرص گوشی را در دستش فشار میداد.کمی در چشمان میلاد خیره شد و سپس پشتش را به او کرد تا از اتاق خارج شود.میلاد جلوتر از او دوید و مقابل در اتاق قرار گرفت تا شکیبا نتواند از اتاق بیرون برود.شکیبا دوباره مقابل او قرار گرفت.نفس عمیقی کشید و گفت:

- چیکار داری میلاد؟بگو...میشنوم

- شکیبا...تو...پیش روانپزشک میرفتی؟

شکیبا اخم کم رنگی بر پیشانی اش نشاند.

- چطور مگه؟هه...بپا گذاشتی برام؟

- چرا به من نگفتی؟من از یکی دیگه باید بشنوم؟

- از کی شنیدی مگه...؟

میلاد مکثی کرد.از مقابل در کنار رفت و لب تخت نشست و سرش را در دستانش گرفت.شکیبا متعجب به او نگاه میکرد.به سمتش رفت و کنار او نشست.

- میلاد....!چی شد پس؟

میلاد آهی کشید و گفت:

- مامان بابام خیلی وقته دارن تهدیدت میکنن؟اذیت شدی نه؟

شکیبا شوکه شد...ولی آنها که گفته بودند میلاد نباید بویی ببرد؟

- تو از کجا فهمیدی...؟نکنه از اولشم میدونستی؟

- چی میگی شکیبا؟آخه مگه دیوونم؟خودم بیام واسه زندگیمون نقشه بکشم آخه؟

- میخواستی از شر من خلاص شی؟

- وای بس کن تو رو خدا...این حرفا رو از کجا میاری؟...امروز صبح رفتم با بابام صحبت کردم.دیگه از این به بعد اذیتت نمیکنن.اگه زودتر به من میگفتی زودتر باهاشون صحبت میکردم

- تو از کجا فهمیدی؟

- فهمیدم دیگه...به اونش چیکار داری؟

- مگه به حرف تو کسی گوش میده؟مثلا تو بگی دیگه نمیکنن؟

شکیبا با تردید به میلاد نگاهی انداخت و ادامه داد:

- میخوان برات زن بگیرن!

میلاد ابتدا به قیافه ی شکیبا نگاهی انداخت و سپس با صدای بلند خندید و سرش را به دوطرف تکان داد

- دیوونه...چرا میخندی خب؟راست میگم دیگه.خود مامانت گفت.میدونستم اینقدر خوشحال میشی زودتر میگفتم

میلاد در حالیکه چشمانش از شیطتنت برق میزد گفت:

- آخ جوووون!پس کت و شلوار دومادیمو پیدا کن امروز فردا لازمم میشه

شکیبا با دلخوری به او نگاه کرد و سرش را پایین انداخت و با نخ لباسش بازی میکرد.میلاد لبخندی زد و با دستش موهای شکیبا را نوازش کرد و گفت:

- من گفتمو تو هم باور کردی...اخه مگه من خودم زن ندارم؟مگه بچه ندارم؟مگه خرم که زندگی خودمو ول کنم به امون خدا؟

شکیبا قطره اشک سمج گوشه ی چشمش را با انگشت سبابه پاک کرد وگفت:

- اصلا مگه من برات مهمم؟

- اگه مهم نبودی زندگیمون تا اینجا ادامه نداشت عزیزم.من دیگه به غیر از تو هیچ کسو ندارم.به بابامم گفتم دیگه پسرش نیستم.شکیبا،من واقعا متاسفم که به خاطر خونوادم آرامشت به هم ریخت...

میلاد همچنان موهای او را نوازش میکرد.شکیبا درحالیکه سعی میکرد لبخندی که براثر رضایت بر لبانش میهمان شده بود را جمع و جور کند گفت:

- مهم نیست...به خاطر تو حاضرم از جونمم بگذرم

اینبار نوبت میلاد بود که لبخند عمیقی بزند...سرش را آهسته جلو آورد و کم کم لبخندش محوشد...شکیبا پلکهایش را روی هم گذاشت و میلاد لب هایش را به آرامی برروی لبهای شکیبا فشرد....صدای زنگ موبایل میلاد آنها را از عالم خود بیرون کشاند.میلاد صدایش را صاف کرد و گفت:

- میناست...

شکیبا سرش را تکان داد و چیزی نگفت.میلاد از جا برخواست و همانطور که به هال میرفت تماس را برقرار کرد.شکیبا نیز سرش را روی بالش گذاشت و روی تخت دراز کشید.

- الو مینا...

مینا در حالیکه گریه میکرد نالید:

- داداش...

- چی شده؟گریه میکنی؟

- بابا...بابا سکته کرده میلاد...دکترا میگن حالش خیلی بده.تو رو خدا خودتو برسون...

- کدوم بیمارستانه؟

شهاب در حالیکه روی کاناپه نشسته بود و تلویزیون میدید با شنیدن نام بیمارستان از زبان میلاد،با کنجکاوی به او نگاه کرد

- باشه باشه...خودمو میرسونم

و تماس را قطع کرد

شهاب رو به میلاد گفت:

- بلا به دور...چی شده؟

میلاد در حالیکه به سمت اتاق میرفت تا کتش را بپوشد گفت:

- بابام سکته کرده

شهاب هینی کشید...تلویزیون را خاموش کرد و گفت:

- از من کمکی میاد؟

- نه داداش....قربونت

.......

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل شصت و چهارم

فنجان داغ قهوه را در دستش فشار می داد.نگاهش را به میز دوخته بود و حرفی نمی زد.صدای ملایم یک آهنگ بی کلام به گوش می رسید اما به او آرامشی نمی داد.چرا که زیر نگاه خیره ی سینا در عذاب بود.سینا این سکوت را شکست.

_باورم نمیشه!بالاخره یه بار باهات اومدم بیرون!

سارا سرش را بالا گرفت و با لحن نه چندان دوستانه ای گفت:

_مجبور شدم......یعنی تو مجبورم کردی!حالا بهتره هر چه زود تر حرفاتون رو بزنید من کار دارم.

سینا ابرویی بالا انداخت و گفت:

_احتمالا کارت که مربوط به اون دوست پسرت نیست?

سارا اخمی کرد وگفت:

_به شما مربوط نیست!

_چه خشن!

سارا پوفی کرد و گفت:

_حرفتو بزن.

سینا نیشخندی زد و گفت:

_بالاخره مفرد شدم!از اون موقع تا حالا منو جمع می بندی.

سارا کمی به جلو خم شد و گفت:

_منو آوردی اینجا که چرت و پرت تحویلم بدی؟

سینا دستانش را بالای سرش برد و گفت:

_باشه عزیزم...عصبانی نشو الآن حرف می زنم.

سارا از شنیدن کلمه ی عزیزم صورتش جمع شد.سینا گفت:

_قهوت رو بخور سرد شد!

سارا نگاه چپ چپی به او کرد تا حرف اصلی را بزند.سینا چند ثانیه در سکوت به میز خیره شد و بعد سرش را بالا گرفت و در چشمان سارا نگاه کرد. و گفت:

_سارا من عاشقتم!خیلی وقته.....از همون سال اولی که وارد دانشگاه شدی!نمی ذارم کسی تو رو از من بگیره می فهمی...حتی اون بچه سوسول!

سارا اخمی کرد و گفت:

_ببین آقا.من اسباب بازیت نیستم که احساس مالکیت می کنی!متاسفانه من هیچ علاقه ای به شما ندارم.

_مهم اینه که من دوستت دارم!

سارا پوزخندی زد و گفت:

_چه خودخواه!من این وسط بوقم؟

_تو هم بم علاقه مند میشی مطمئن باش!

_خیلی اعتماد به نفس داری!مواظب باش سقف روت نریزه!

سینا لبخندی زد و گفت:

_مواظبم عزیزم.

موبایل سارا که روی میز بود لرزید.هردو به صفحه ی گوشی نگاه کردند.اسم شهاب روی صفحه ی گوشی نمایان بود.سینا پوزخندی زد.سارا با نگرانی به آن نگاه کرد.احساس عذاب وجدان گرفت.نباید می آمد!احساس می کرد که خیانت کرده است!تماس قطع شد.دیگر ماندن در آنجا جایز نبود.موبایلش را از روی میز برداشت و از جا بلند شد.سینا دستش را گرفت و گفت:

_کجا عزیزم؟

سارا با شدت دستش را پس زد و با صدایی که رگه های خشم در آن مشخص بود گفت:

_سینا خان....دیگه مایل نیستم شما را ببینم .حتی اتفاقی!دست از سرم بردار.من دارم ازدواج می کنم.

رویش را برگرداند تا به سمت در برود.صدای سینا را از پشت سرش شنید.

_خانم سارا شمس.تو ازدواج نمی کنی...مطمئن باش!

به تنهایی از مدرسه خارج شد.آن روز میثم نیامده بود.شب قبل تا دیر وقت خانه ی سینا بود.پدر میثم به یک سفر کاری رفته بودوبرای همین هر شب خانه ی سینا پلاس بود.مطمئنا اگه پدرش می آمد میثم جرئت این کار رانداشت.در پیاده رو در حال رفتن بود که با صدای بوق ماشینی به خودش آمد.به سمت ماشین برگشت.یک ماتیز صورتی با شیشه های دودی.ماشین کاملا دخترانه بود و نیما با خودش گفت"فقط یه پاپیون روی کاپوتش کم داره!".شیشه های دودی ماشین پایین آمد.نیما به دختری که پشت فرمان نشسته بود نگاه کرد.چهره ی آشنایی داشت.به مغزش فشار می آورد تا او را یادش بیاید.صدای ظریف دختر بلند شد.

_سلام نیما!

"آهان....این همون دختره ساریناس!".نیما به او نگاه کرد و گفت:

_سلام!

_بپر بالا!

نیما یکی از ابرو هایش رابالا انداخت و گفت:

_برای چی اون وقت؟

_می رسونمت....ناز نکن دیگه.

حوصله ی راه رفتن نداشت.با خودش گفت"حالا که میخواد راننده شخصی باشه......خب میرم دیگه!".

در ماشین را باز کرد وروی صندلی کمک راننده نشست.سارینا دستش را به سمت او دراز کرد و گفت:

_سلام!

_سلام که کردی.

سارینا لبخندی زد و گفت:

_سلامی دوباره!

نیما با او دست داد و با لحن پرسشی گفت:

_تو گواهینامه داری؟مگه چند سالته؟

_بله که دارم!هجده سالمه.

نیما با تعجب گفت:

_پس یه سال از من بزرگتری؟دانشگاه میری؟

_نه پشت کنکوریم!

نیما یاد مهبد افتاد.با لحن مسخره ای گفت:

_پس شما خانوادگی پشت کنکوری هستید؟

_آره چطور؟

نیما سرش را به سمت پنجره برگرداند و گفت:

_هیچی!

سارینا گفت:

_آدرس؟

_آدرس چی؟

_آدرس خونه دیگه!

_آهان.....

فصل شصت و پنجم

هانیه لب هایش را برچیده بود و به دیوار کلاس زل زده بود.مریم به او نگاه کرد.کتابش را بست و به او خیره شد.حدس می زد که جریان درباره ی ایمان باشد.هانیه که متوجه نگاه مریم روی خودش شده بود به سمتش برگشت و گفت:

_چی شده؟

مریم با دستش روی نیمکت ضرب گرفته بود.ابرویی بالا انداخت و گفت:

_اینو من باید ازت بپرسم!

_براچی؟

_چی شده باز غمبرک گرفتی؟

هانیه آهی کشید و گفت:

_هیچی!

مریم سری از روی تمسخر تکان داد و گفت:

_آره،کاملا از قیافت معلومه که چیزی نیست.

هانیه ایندفعه نگاهش را به میز سوق داد و چیزی نگفت.مریم که دید هانیه قصد حرف زدن ندارد رو به او گفت:

_جریان اون پسرست نه؟

هانیه با تعجب به او نگاه کرد و گفت:

_آره!

_می فهمی داری چیکار می کنی؟از کار و زندگیت افتادی.

هانیه با ناراحتی گفت:

_بام قهر کرده.

_خیلی خوبه.

هانیه با حرص گفت:

_چی میگی تو؟

وبا لحن غمگینی ادامه داد:

_دلم براش تنگ شده!

سرش را روی میز گذاشت.مریم پوفی کرد و گفت:

_جریان چیه؟

_برای اینکه نرفتم خونشون بام قهر کرده.بم گفت که خیلی بچم.خب راست میگه!چه عیبی داشت می رفتم خونشون؟

مریم با حرص گفت:

_هیچی فقط امکان داشت شرف و آبروت از دست بره!

نگاهی به چهره ی افسرده ی هانیه کرد.شاید الآن وقت سرزنش کردن نبود.بهتر است که نصیحت هارا برای وقتی دیگر می گذاشت.درحالی که هانیه را نوازش می کرد گفت:

_مثل خواهرم برام مهمی هانیه.مواظب خودت باش!

اسما 5 تومان پول را از دست مادرش گرفت.به سفارش های او گوش می داد.

_میری دم سوپری یه شامپو با یه قوطی خیار شور می خری.یه خوراکی هم برای خودت بخر.مواظب باش.منم میرم دم خونه ی آقا میلاد اینا و میام.برو مادر.

اسما چادرش را سر کرد و گفت:

_بزرگ یا کوچیک؟

_چی؟

_شامپو رو می گم.

حاج خانم کمی فکر کرد و گفت:

_بزرگ.

اسما پول را در جیب شلوارش گذاشت و از خانه خارج شد.زیر لب شعری را که برای امتحان فارسی آماده کرده بود زمزمه می کرد.سرش پایین بود که صدای باز و بسته شدن در ورودی آمد.سرش را بالا آورد.سارا را دید که با اخم های در هم وارد خانه شد.سلام کرد.سارا با لحن سردی گفت:

_سلام عزیزم.

در ورودی را بدون توجه به اسما بست و وارد خانه شد.

حاج خانم به در چوبی خانه تقه ای زد.بعد از چند ثانیه در خانه باز شد و قامت آشفته ی شکیبا پشت در نمایان شد.

_سلام دخترم.

_سلام خانوم صابری خوبید؟

_خوبم دخترم.شما خوبی؟آقا میلاد خوبن؟

_بد نیستیم بفرمایید تو.

_نه مزاحم نمی شم.

_چه مزاحمتی تنهام تو خونه بفرمایید.

و از جلوی در کنار رفت.حاج خانم وارد خانه شد و روی یکی از مبل ها نشست.شکیبا همانطور که به سمت آشپزخانه می رفت گفت:

_چایی می خورید دیگه؟

_نه دخترم دستت درد نکنه.

_تعارف می کنید؟

_نه عزیم بیا بشین.

شکیبا روی مبل رو به روی او نشست و گفت:

_بفرمایید در خدمتم.

_راستش غرض از مزاحمت.....

فصل شصت و ششم

میلاد دست هایش را در جیبش کرده و در حیاط بیمارستان قدم میزد.با صدای کیوان،همسر مینا،به خودش آمد

- میلاد....

میلاد سرش را بالا گرفت و نگاهش را به کیوان که به علت دویدن،نفس نفس میزد دوخت.

- چی شد کیوان؟

- بیا...بابات به هوش اومدن.مامانت گفتن سریع بیام بهت خبر بدم

میلاد نفس عمیقی کشید.خوشحال بود که به هوش آمده... بین رفتن و نرفتن به ملاقات مردد بود.دیگر حالا که پدر به هوش آمده دیگر نیازی به حضور پسرش که از قضا همان روز نیز دیگر قصد کرده بود پسر آنها نباشد نبود.

- اوووم...کیوان تو که دیگه هستی.مامان و مینا هم هستن.تا بشه مینا رو یه سر ببر خونه استراحت کنه ولی بعید میدونم بیاد. منم دیگه میرم.نیازی به من نیست.برم خونه پیش شکیبا

- ولی آخه لااقل یه سر بیا باباتو ببین.ناراحت میشن

اگر به ملاقات میرفت یعنی تمام حرفهایی که راجع به قطع رابطه ی پدر و پسری زده بود را نقش بر آب میکرد.تا همین جا هم که آمده کلی با غرورش کلنجار رفته بود!

- نه دیگه...من میرم.سلام به بابا برسون

کیوان با تعجب به او نگاه کرد و به این فکر رفت که میلاد تا این وقت شب منتظر بود تا پدرش به هوش بیاید و حالا که به هوش آمده دارد میرود

- میلاد مشکلی پیش اومده؟

- نه...چیزی نیست.فعلا...

و در برابر نگاه پرسشگر کیوان دور شد...

شکیبا با کمک شهاب روی تخت دراز کشید.همچنان نفس نفس میزد...

- اوووه چته تو! هر کی ندونه فکر میکنه نُه ماهو دیگه رد کردی با این ادا اصولات!

شکیبا به آرامی در تخت خواب تکان خورد و لبخندی زد و گفت:

- نه..!آخه نیست زیاد نشستم پای صحبتای خانوم صابری یه ذره خسته شدم.احساس کردم نفسم دیگه بالا نمیومد نمیدونم چم شد یهو!باید حتما یه دکتر برم

- حالا چی میگفت این خانوم صابری؟

-هیچی بابا میگفت به میلاد بگم دست پسرشو یه جایی تو شرکت بند کنه.مثل اینکه میخواد از میوه فروشی بیاد بیرون

- آخ گفتی میلاد راستی دیر کردا...نکنه باباش تموم کرد؟

- اِ شهاب زبونتو گاز بگیر.اینا چیه میگی؟

شهاب شانه ای بالا انداخت و چیزی نگفت.به لطف همین پدر میلاد تا همین امروز پایش در گچ بود.نگاهی به پایش انداخت.خوشحال بود که دیگر حصاری دور پایش را فرا نگرفته است.هر چند به خاطر خطاطی سارا روی گچ پایش،آن را به عنوان یادگاری نگه داشته و دور نریخته بود

- چی شد پس؟ساکتی؟

سپس مشتی به بازویش زد و گفت:

- کلک تو فکر فردایی هاااان؟کت شلوار درست حسابی واسه فردا داری راستی؟

- اِ راست میگیا...برم با میلاد یه چیزی بخرم.لامصب خیلی خوش سلیقه اس.لباسا خودشو ببین!

شکیبا قند در دلش اب میشد.لبخند عمیقی زد و گفت:

- همین که منو انتخاب کرده یعنی نهایت خوش سلیقگی!

شهاب چشم غره ای رفت و خواست جواب بدهد که صدای زنگ در بلند شد

- شهاب برو ببین کیه.میلاد که کلید داره

- چه میدونم این وقت شبی؟

از جا برخواست و در منزل را باز کرد ولی هیچ کس را پشت در ندید.اخم کم رنگی کرد و کمی اطراف را نگاه کرد...نگاهش متوجه پاکتی زرد روی زمین شد.خم شد و پاکت را برداشت.با ماژیک آبی،اسم خود را که روی آن نوشته شده بود ،دید.کمی دیگر اطراف را نگاه کرد تا فرستنده را ببیند ولی کسی را آن اطراف ندید.به ناچار در خانه را بست و روی کاناپه نشست تا آن بسته را باز کند.صدای شکیبا که میگفت شهاب کی بود را نادیده گرفت و گوشه ی پاکت را پاره کرد تا محتویاتش را خارج کند...با دیدن عکسهای درون پاکت،ابتدا چشمانش گشاد شد و عکسها را پشت سر هم نگاه کرد.سپس اخم عمیقی از سر گرفت و آخرین عکس را با تمام زور و توانش در دستانش مچاله کرد و بر زمین انداخت...

- اَه لعنت به تو...

با یک حرکت ناگهانی از روی کاناپه برخواست و با پنجه ی پا ضربه ای به عکس مچاله شده زد.یک دستش را به کمرش گرفت و انگشت سبابه ی دست دیگرش را بین دندانهایش فشرد...مردمک چشمهایش مدام تکان میخورد.چطور جرئت کرده دستش را بگیرد...؟آنها...آنها فردا قرار خواستگاری داشتند ولی سارا دست در دست آن پسر عوضی در کافی شاپ چه غلطی میکرد؟

کف دو دستش را روی چشمهایش فشرد...انگار سقف خانه روی سرش آوار شده بود.شکیبا با مشقت از جا برخواست تا به هال برود.با دیدن عکسهای روی میز و کاغذ مچاله شده بر روی زمین متعجب شد.نگاهی به عکسها و نگاهی به شهاب انداخت

- چته شهاب؟چین اینا...؟

میلاد با کلید در را باز کرد و وارد شد.شهاب را دید که سرش را در دستانش گرفته و روی کاناپه نشسته بود و شکیبا نیز دستانش را روی شانه های او گذاشته بود و دلداری اش میداد.میلاد با نگرانی کلید را روی میز انداخت و گفت:

- شهاب چیه؟چزیته داداش؟

شکیبا نگاهی به میلاد انداخت و با چشم و ابرو به او فهماند که چیزی نپرسد.میلاد سری تکان داد و طرف دیگر شهاب نشست.

- لااقل تو یه چیزی بگو شکیبا

شکیبا با بغض,عکس ها را به طرف میلاد گرفت.میلاد نگاهی اجمالی به آنها انداخت و گفت:

- این پسره کیه با ساراس؟نکنه....

شکیبا میان حرف او آمد و گفت:

- نه ایشاالله...!نفوس بد نزن میلاد!

- آخه باید بدونیم کار کیه.کافی شاپ رفتن که کار خاصی نیست.باید بدونیم کدوم آشغالی عکس گرفته که تو رو اذیت کنه شهاب!

شهاب آهی کشید و گفت:

- میخوام تنها باشم...لطفا...

- حتما...

سپس شکیبا و میلاد به اتفاق هم به اتاق رفتند.

- یعنی کار کیه میلاد؟

- نمیدونم والله...نکنه کار بابا اینا باشه؟

شکیبا نگاه عاقل اندر سفیهی به او کرد و گفت:

- بابات که امروزو کامل بیمارستان بود.مامانت و بقیه ام حتما همونجا بودن دیگه.حالا یک کاره پاشن بیان از اون دوتا عکس بگیرن؟!

میلاد خنده ای احمقانه کرد و گفت:

- فقط یه حدس بود خب!تازه منم خودشونو نگفتم که.گفتم شاید به یکی سپردن مثلا...!

- نمیخواد مثال بزنی شما!یه فکری به حال شهاب کن...بمیرم واسش

- خدا نکنه.ایشاالله جفتتون زنده باشین

سپس میلاد ادای شکیبا را در آورد و گفت:

- بمیرم واسش...!

- خجالت بکش...من این شکلیم آخه؟بچه پررو

- من چی؟من بچم که بم میگی بچه؟بچه اونه که تو شیکمت وول میخوره

شکیبا با علاقه خندید و گفت:

- الهی بمیرم برا بچم

- اِ باز گفت بمیرم!یه بار دیگه این حرفو زدی خودم میکشمتا

- پس بهتره خودم بمیرم

میلاد با عصبانیتی تصنعی گفت:

- باز گفت بمیرم

و به سمت شکیبا خیز برداشت.شکیبا نیز جیغی کشید و پتو را روی سرش کشید تا میلاد او را نبیند.شهاب که از صدای جیغ خواهرش شوکه شده بود صدایش را از درون هال بالا برد و گفت:

- چی شد میلاد؟چیزی شیکست؟

میلاد و شکیبا هر دو به هم نگاه کردند و آرام خندیدند.

- نه داداش.بچه لگد میزنه!

شهاب با خود اندیشید مگر یک بچه ی دو سه ماهه چه نیرویی دارد که بتواند لگد بزند؟رفتار های شکیبا مانند زنان باردار نه ماهه است.شانه ای بالا انداخت...این چیزها به او چه ربطی دارد؟برای بار دیگر عکسها را برداشت تا نگاهی به آنها بیندازد...این ترم که بیشتر کلاسهای دانشگاهش غیبت خورده بودند.بای تا قبل ازتعطیلات عید نوروز به دانشگاه میرفت تا از وضعیت تحصیلش عقب نماند.پایش بهبود یافته بود و دیگر چیزی او را اینجا پایبند نمیکرد.آهی کشید و عکسها را درون پاکت ریخت و پاکت را روی میز پرت کرد...آن از وضعیت تحصیلش،این هم از وضعیت قلبش...!

فصل شصت و هفتم

در یخچال را باز کرد و یک نارنگی در آورد.همان طور که آن را پوست می کند گفت:

_مامان.....به بابا بگو میوه بخره!

شهین که در حال بافتن شال گردن بود گفت:

_براچی؟

سارا کنار مادرش روی کاناپه نشست و گفت:

_برای فردا شب دیگه.

شهین لبخندی زد و گفت:

_حالا کو تا فرداشب؟نترس میگم بخره.

سارا سرخ شد و گفت:

_وا مامان!برای این میگم که آبرومون جلوشون حفظ بشه.

شهین سر تکان داد.شال گردن را بالا آورد و رو به سارا گفت:

_ببین خوبه؟

سارا شال را گرفت و به آن نگاه کرد.صورتی بود پایینش 2 خط سفید.شال گردن را به سمت مادرش گرفت و گفت:

_خوبه.

_بنداز دور گردنت ببین اندازش چطوره؟

سارا شال گردن را دورش انداخت و به آن نگاه کرد.

_مامان نمیشه بلند ترش کنی؟

_خوبه که؟!

_نه بلند تر!

شهین شال رتا گرفت و گفت:

_باشه دختره ی لوس.میخوام برای نیما هم ببافم ولی مگه تو میذاری؟

_مامان!خب هر سال یه بار برام شال گردن می بافی خب اونم درست بباف دیگه!

نارنگی جدا کرد و جلوی دهان مادرش گرفت.صدای آهنک تایتانیک از اتاقش می آمد.از جایش بلند شد و گفت:

_موبایلمه!

در اتاق را باز کرد و به سمت موبایلش یورش برد.این آهنگ را برای شهاب گذاشته بود.هانیه از وقتی فهمیده بود مدام او را مسخره می کرد و می گفت:

_حتما تو رزی شهابم جک!فقط بپا کشتی زندگانیتون به کوه یخ نخوره!

با یاد آوری حرف های چرت و پرت هانیه خندید و تلفن را جواب داد.با هیجان گفت:

_سلام شهاب.

صدای سرد شهاب را شنید که گفت:

_سلام.

سارا از این سردی جا خورد.گفت:

_خوبی؟

جواب سوالش را از شهاب نشنید.صدای شهاب بلند شد که گفت:

_نیم ساعت دیگه بیا همون پارک همیشگی.

سارا با نگرانی گفت:

_برا چی؟

_بیا می فهمی!

صدای بوق ممتد تلفن به گوشش رسید.با خودش گفت"یعنی چی شده؟".

صدای سارینا که از پشت تلفن هم معلوم بود دارد خودش را لوس می کند بلند شد.

_نیما!خب بیا دیگه.

روی تختش دراز کشید و گفت:

_میگم نمی تونم بیام!

_خعلی بدی.

_حالا یه روز دیگه!

سارینا کمی سکوت کرد و گفت:

_جمعه میریم بیرون.

قبل از اینکه بتواند جوابی بدهد سارا در اتاق را باز کرد و وارد شد.با تعجب به سارا نگاه کرد.چشمان سرخش خبر از گریه کردن می داد و قیافه اش آشفته بود.نیما به سارینا گفت:

_بعدا باهات تماس می گیرم.

و گوشی را قطع کرد.از روی تخت بلند شد و رو به سارا گفت:

_چی شده؟

چند قطره اشک از چشمان سارا پایین آمد.با صدایی گرفته گفت:

_برو بیرون نیما!

_خب بگو چی شده؟

سارا با صدای بلندی گفت:

_میگم برو بیرون میخوام تنها باشم.

نیما شانه ای بالا انداخت و گفت:

_باشه بابا چرا داد می زنی؟

از اتاق خارج شد.چهره ی نگران مادرش را دید که پشت در اتاق ایستاده بود.با نگرانی به سمت نیما آمد و گفت:

_چی شده؟

نیما گفت:

_نمی دونم گفت می خواد تنها باشه.

سارا روی تخت نشسته بود و گریه می کرد.دستش را در کیفش کرد و پاکت زرد را در آورد.آن را سرو ته کرد و عکس ها بیرون ریختند.با دیدن عکس ها گریه اش تشدید شد.باید می فهمید که سینا چنین قصد شومی را دارد.نباید سر قرار می رفت.او به شهاب خیانت کرده بود.به قول هانیه کشتی آنها به کوه یخ خورده بود!

 فصل شصت و هشتم

رضا دستی به گردنش کشید و گفت:

_آخه مامانم برای چی این کارو کردی؟

_حالا مگه چی شده؟بده به فکرتم؟

_مادر من آخه چرا رفتی به رحیمی گفتی؟این همه آدم!

حاج خانم از جایش بلند شد و در حالی که به سمت آشپزخانه می رفت گفت:

_چه عیبی داره؟زنش گفت تو شرکت کامپیوتری کار می کنه.

_حاضرم توی همون میوه فروشی کار کنم ولی به رحیمی رو نندازم!

علی کوچولو جلوی پای رضا نشست و قاشقی را که توی سینی جلوی رضا بود برداشت تا در دهانش کند.رضا که حوصله نداشت قاشق را از دست او گرفت و گفت:

_نکن بچه!

علی لب برچید و با بغض به رضا خیره شد.رضا به قیافه ی او که آماده ی انفجار برای گریه کردن بود نگاه کرد و او را بغل کردومشغول نوارش او شد.

_نه....نه...گریه نکن.

حوصله ی گریه ی او را نداشت.مادرش به اندازه ی کافی روی اعصابش رفته بود.حاج خانوم دوباره مقابل رضا نشست و گفت:

_حالا چیزی نشده که!بده بری توی یه شرکت کار کنی؟

_نه مامان بد نیست.منتها رحیمی با اون کینه ای که از من داره عمرا کارم رو راه بندازه!

_مادر جون شمر ذی الجوشن که نیست!از اون دعوا هم خیلی وقته گذشته.

کمی سکوت کرد و ادامه داد:

_خانواده ی با شخصیت و مودبی ان!کینه ای نیستند مادر!

_شما در همین مدت کوتاه شناختیدشون.

_آره مادر،دریک نگاه می شه آدما رو شناخت.

_نه مادر من.اصلا هم این طور نیست.گول آدما رو نخور.ساده ای به خدا!

حاج خانم سینی را از مقابل او برداشت و همان طور که به سمت آشپزخانه می رفت گفت:

_نه مادر من....تو زیادی بد بینی!

در خانه به صدا در آمد.رضا،علی را روی زمین گذاشت و به سمت در رفت.در را باز کرد.مریم پشت در بود.سلامی کرد و وارد خانه شد.مادرش را در آشپرخانه دید.

_سلام مامان.

_سلام دخترم،برو لباسات رو عوض کن تا برات غذا بیارم.رضا گرسنه بود غذا خورد.

مریم سری تکان داد وگفت:

_باشه،اسما نیومده؟

_نه کلاس اضافه داشت.

به سمت اتاقش رفت.رضا تلویزیون را روشن کرد و مقابل آن نشست.با خودش فکر می کرد که اگر به آن شرکت برود از دست آن میوه فروشی راحت می شود اما با رحیمی چکار می کرد؟

در حال درس خواندن بود که صدای مادرش را شنید.

_مریم.............تلفن!

از اتاق خارج شد و به سمت تلفن رفت.آن را برداشت و روی مبل کنار تلفن نشست.

_الو؟

_سلام مریم.

_سلام هانیه خوبی؟

_عالــــی!!

مریم خندید و گفت:

_چی شده باز؟

_دیدی گفتم اشتباه می کنی؟

مریم با تعجب گفت:

_هان؟چیو؟

هانیه خندید و گفت:

_در مورد ایمان دیگه!

مریم پوفی کرد و گفت:

_برای چی؟

_بم زنگ زد. گفت بابت رفتار اون روز معذرت میخواد.گفت اشتباه کردم.

مریم با بی تفاوتی گفت:

_خب؟

_خب به جمال بی نقطت!

_بی تربیت.

هانیه دوباره خندید و گفت:

_اون پسر خوبیه!

_امیدورام.نمیخوام ضربه بخوری.

_مطمئن باش چیزی نمیشه!

_امیدوارم!

_قرص امیدوارم خوردی؟

مریم خندید و گفت:

_برو شیطون!

_باشه من رفتم پاستوریزه ی من.بابای!

_خدافظ.....

فصل شصت و نهم

شکیبا برای بار دیگر دستش را بالا آورد و برای شهاب که کنار پنجره ی اتوبوس نشسته بود دست تکان داد و شهاب فقط سری تکان داد.میلاد که دست به سینه کنار شکیبا ایستاده بود گفت:

- بریم شکیبا...حوصله نداره بذار تنها باشه

شکیبا آهی کشید و گفت:

- بریم...

با رفتن شکیبا و میلاد،شهاب نیز پرده ی اتوبوس را کشید و سرش را به تکیه گاه صندلی تکیه داد.هنزفری را در گوشش گذاشت و پلکهایش را روی هم گذاشت.کاش هرچه زود تر از این شهر لعنتی خارج میشدند...

شکیبا ساکت نشسته بود و میلاد نیز مشغول رانندگی

- ساکتی شکیبا...

- چی بگم خب؟تو فکر شهابم...

- نگرانش نباش.شهاب که بچه نیست خودش میتونه مشکلاتشو حل کنه.مطمئن باش بهترین تصمیمو میگیره

- امیدوارم...دلم براش تنگ میشه

میلاد لبخندی زد و گفت:

- اون که راه حل داره.راحل حلشم اینه که صبر کنی تا چند وقت دیگه واسه تعطیلیای عید برگرده

- نه دیگه اگه کلاهشم بیوفته این طرفا نمیاد بر داره.بیاد که دوباره با همسایه هاچشم تو چشم بشه؟

- وای حالا مگه چی شده؟یه دعوایی بینشون بوده دو روز بعدم آشتی و تموم

بعد تک خنده ای کرد و ادامه داد:

- خودمونو یادت رفته؟

- دیوونه...حالا این وسط چیکار به خودمون داری؟مگه ندیدی اون دوتا با هم به هم زدن.دیگه عمرا آشتی کنن

- حالا مگه من و تو به هم نزدیم تاحالا؟اصلا شرط میبندیم.اگه آشتی کردن هر چی من گفتم تو باید قبول کنی اگرم آشتی نکردنم که هیچی دیگه...کاری نمیکنیم

- آخی!چه شرط بندی منصفانه ای!من با تو شرط نمیبندم خیلی جرزنی میکنی

- خیله خب شرط نبند

بعد از دقایقی سکوت شکیبا گفت:

- اِ راستی میلاد خانوم صابری به من گفت که بهت بگم یه کاری تو این شرکته که میری واسه پسرش جور کنی

- کدوم پسرش؟

- وا مگه چندتا پسر داره؟اون یکی که خب خیلی کوچولوئه میمونه همون بزرگه.واقعا آی کیوت در حد اورانگوتانه!خب طبیعتا کوچیکه رو که نمیگه!

- مگه تا حالا بیکار بوده؟از این به بعدم همون کاری که میکرده رو بکنه.من که بنگاه کاریابی ندارم

- میــــــلاد...!تو که کینه ای نبودی به خدا اگه بخوای لوس بازی در بیاری وای به حالته!بذار لااقل یه کار خیر تو عمرت کرده باشی.کار قبلیشو دوس نداره.اصلا مگه باید به تو توضیح بده تو وظیفته براش کار جور کنی دیگه چیکار به قبلو بعدش داری؟

- حالا یه کاریش میکنم.بهش بگو مدارکشو رزومشو اینا رو یه روز برداره بیاره شرکت مصاحبه بده ببینه به درد اونجا میخوره یا نه

- پس تو این وسط بوقی؟خب به تو گفته که یعنی سفارششو بکنی وگرنه مصاحبه و اینا رو که حتما خودشم بلده

- هه! اونجا یکی باید سفارش خودمو بکنه

- منم باور کردم که تو کاری نمیتونی بکنی!خیر سرت مهندس شرکتیا

- ای بابا گیر دادیا...چشم کار اونم ردیف میکنم دیگه خواهشا دست بردار

شکیبا نفس عمیقی کشید و سرش را به طرف پنجره ی اتومبیل چرخاند.با چه زوری باید انجام دادن کاری را به او بفهماند...!

شکیبا روی تخت خواب لم داده بود و به تقویمی که در دستش بود نگاه میکرد.سه هفته بیشتر تا عید نوروز نمانده بود.فروردین که بشود او سه ماهه میشود.لبخندی زد...با انگشتان دستش ماه ها را شمرد تا ماه تولد کوچولویش را حساب کند...مهرماه...آهی کشید.شاید دوست داشت کودکش نیز مانند میلاد فروردین ماهی باشد...ولی زیاد مهم نبود.مهم این است که سالم باشد.تقویم را کنار گذاشت.نمیتوانست حدس بزند فرزندش دختر خواهد بود یا پسر.طبق شناختی که از میلاد داشت او دختربچه ها را بیشتر دوست داشت.ولی شکیبا عاشق پسربچه های تخس و شیطان بود.کاش میشد دوقلوی دختر و پسر داشته باشند...ولی این هم امری امکان ناپذیر بود چون در این صورت در سونوگرافی مشخص میشد که دوقلو هستند.از جا برخواست و به سمت هال رفت تا با تلویزیون دیدن خود را سرگرم کند.مشغول گشتن کانال های تلویزیون بود که تلفن به صدا درآمد

- بله بفرمایید؟

- سلام شکیبا جون خوبی؟

- ممنون عزیزم خودت خوبی؟سلامتی؟نیما و خانوم شمس خوبن؟

- همه خوبن سلام میرسونن

- سلامت باشن.خب چه خبر؟چیکارا میکنی؟

سارا نفس عمیقی کشید و گفت:

- راستش شکیبا..تو که غریبه نیستی.میدونم این موضوعی که پیش اومد همه رو شوکه کرد...ولی به خدا منم حرف واسه گفتن دارم.شهاب که نه تلفنامو جواب میده نه اس ام اسامو.این دو سه روز اخیرم که کلا گوشیشو خاموش کرده.راستش اگه بشه میخوام یه جایی ببینمت یه چیزایی هست که بدونی فکر کنم بهتر باشه

- اووووم...باشه.مشکلی نیست.میخوای بیای اینجا صحبت کنیم؟

- نه اگه تو خونه نباشیم بهتره.میدونم باردارم هستی برات سخته ولی میشه پارکی جایی بریم؟

- آره خوبه.من که مشکلی ندارم

- پس عصربیا پارک.....من رو نیمکت نزدیک بوفه منتظرت میشینم.راستی یه جفت جورابم واسه نینیمون گرفتم.کاش بپسندی

- وای مرسی عزیزم چرا زحمت کشیدی؟

- چه زحمتی؟ممنون که قبول کردی.خدافظ

- خدافظ...

فصل هفتادم

سارا شال گردنش را بست و کیفش را برداشت.می خواست از اتاق خارج شود که یادش آمد چیزی را جا گذاشته است.عقب گرد کرد و به سمت عسلی کنار تختش رفت.کشوی آن را باز کرد و جوراب آبی رنگ کوچولویی را که منگوله ای به آن آویزان بود برداشت.با لبخند به آن نگاه کرد.ولی با به یاد آورندن این که شهاب رفته است غمی در دلش زنده شد.اما با خودش گفت"برمی گردی شهاب!می دونم."از اتاق خارج شد.دم در آشپزخانه ایستاد و رو به مادرش که در حال غذا پختن بود گفت:

_مامان من میرم بیرون!

شهین برگشت و به سارا نگاه کرد.

_مگه نمیری دانشگاه؟

_نه....کلاس عصر رو می رم.

شهین نگاهی به شال گردن صورتی رنگ سارا انداخت و گفت:

_چه بت میاد!

سارا دستی به شالش کشید و گفت:

_دست مامانم درد نکنه!

نگاهی به ساعت مچی اش انداخت و گفت:

_من دیگه برم مامان.

_کجا میری حالا؟

_میخوام چند تا جزوه کپی بگیرم.

فعلا دلش نمی خواست مادرش چیزی بفهمد.شهین جلو آمد و گونه ی سارا را بوسید و گفت:

_باشه مادر مواظب خودت باش.

سارا علی رغم ناراحتی اش لبخندی زد و گفت:

_مامان چه مهربون شدی؟

او هم متقابلا بوسه ای برگونه ی مادرش نشاند و گفت:

_خب من دیگه برم.....زیادی فیلم هندی شد.

_برو به سلامت.

شهین سارا را تا دم در بدرقه کرد.بعد از به هم خوردن خواستگاری،سارا خیلی غمگین شده بود.گرچه شهین هنوز جریان را نمی دانست!شکیبا از او عذر خواهی کرده بود و گفته بود که مشکلی پیش آمده و نمی توانند به خواستگاری بیایند.اما می فهمید که این مشکل به رفتن ناگهانی شهاب و گریه ی آن روز سارا مربوط است!

سیگار را زیر پایش انداخت.میثم بسته را به سمت او گرفت و گفت:

_بازم بکش!

_نه.....دیگه نزدیک خونه ایم.حوصله ندارم باز یکی منو ببینه!

میثم بسته ی سیگار را در کیفش انداخت و گفت:

_راستی از اون دختره چه خبر؟

_هیچی بابا!بیخیال شده کلا.

_میخوای بازم اذیتش کنیم؟

نیما سرش را به علامت نه تکان داد و گفت:

_کاری به کارم نداره دیگه.مگه مرض دارم؟

دم کوچه که رسیدند،میثم گفت:

_عصر رو بپیچون بیا خونه سینا.

_نه.....حوصله دردسر ندارم.

_حالا یه کاریش بکن.

نیما سری تکان داد و گفت:

_حالا ببینم چی میشه....خبرت می کنم.

با میثم دست داد و به سمت خانه رفت.در را که باز کرد بوی فسنجون در خانه پیچیده بود.چینی به بینی اش داد.حالش از فسنجون به هم میخورد.بلند گفت:

_سلام مامان.

و منتظر جواب نماند.به اتاق رفت و کیفش را گوشه ای پرت کرد و خودش را روی تخت.طاق باز دراز کشید و چشمانش را بست.راحت نبود.به پهلو خوابید.چشمانش را باز کرد.پاکت زردی روی میز کامپیوتر بود.بی توجه به آن بلند شد تا شلوارش را که تنگ بود عوض کند.به سمت کمد رفت.میز کامپیوتر کنار کمد بود.در کمد را باز کرد.دوباره نگاهی به میز انداخت.باز هم پاکت زرد......اما این دفعه بی توجه نبود.روی پاکت نوشته شده شده بود"شهاب".بدون این که شلوارش را عوض کند روی صندلی نشست و پاکت را برداشت.دستش را داخل پاکت برد.انگار عکس بود!عکس هارا در آورد و آن ها را نگاه کرد.با دیدن عکس ها اخم کرد.ای ها دیگر چه بودند؟در همه ی عکس ها فرد مقابل سارا نیم رخ بود و نمی شد چهره ی او را تشخیص دادوبه عکس آخری رسید.آن فرد دست سارا را گرفته بود اما این بار صورتش مشخص بود.این یار اخمش بیشتر شد.شک نداشت که فرد داخل عکس سیناست!عکس هارا داخل پاکت گذاشت.دو دستش را در هم قفل کرد و مشغول فکر کردن شد.در یک حرکت از جایش بلند شد و شماره ی میثم را گرفت.

_الو؟

_الو میثم؟

_جونم داداش؟

_عصری باید ببینمت.

_ایول پس بپیچون بریم خونه ی سینا.

_تنها!

_اوه تنها؟مشکوک می زنی نیما!

و خندید.نیما که حوصله نداشت گفت:

_عصری بیا توی پارک نزدیک مدرسه.

_چی شده؟

_بیا بت می گم.

_باشه تا عصر.....

گوشی را قطع کرد و دوباره روی تخت دراز کشید.این عکس ها چه می گفتند؟ترجیح داد بیشتر از این فکر نکند پس خوابید.

شکیبا او را در آغوش کشید و گفت:

_تو نگران هیچی نباش.....داداشم زود قضاوت کرد.

سارا اشکش را پاک کرد و گفت:

_حق داشت!

_بر می گرده میدونم.طاقت دوریتو نداره!

سارا سرش را پایین گرفت و چیزی نگفت.به ساعتش نگاه کرد.دیر شده بود.از جایش بلند شد و گفت:

_من دیگه برم شکیبا جون....مرسی که به حرفام گوش کردی.

شکیبا بلند شد و گفت:

_لازم به تشکر نیست سارا....منو مثل خواهرت بدون.

سارا سری تکان داد.ناگهان گفت:

_آخ داشت یادم می رفت.

_چی؟

سارا دست در کیفش کرد و جوراب را مقابل چشمان شکیبا گرفت و گفت:

_جوراب نینی!

پاکت زرد رنگ در دست چپش بود.دست راستش را در جیب کاپشنش کرد و به سمت میثم رفت که فارغ از دنیا روی نیمکتی نشسته بود و سیگار می کشید.قدم هایش را تند تر کرد.مقابلش ایستاد و به او نگاه کرد.میثم سیگار را خاموش کرد .نیما قبل از اینکه میثم حرفی بزند پاکت را در بغل او انداخت و گفت:

_این چیه؟

_چی؟

_باز کن می فهمی!

میثم بدون هیچ حرف دیگری پاکت را باز کرد و به عکس ها نگاه کرد.بعد از مدتی سرش را بالا گرفت و گفت:

_من نمیدونم!

_نمیدونی؟پسرخاله ی جنابعالی توی عکساست!

_خب کارای پسر خالم چه ربطی به من داره؟

_خودت رو به اون راه نزن میثم!پسرخالت رو قبلا دم کوچمون دیدم!توی پارتی هم وقتی جریان خواستگاری خواهرم رو بت گفتم رنگت پرید پشت سرش هم که رفتی پیش سینا!فکر نکنم هم چین بی خبرم باشی؟

_من نمیدونم....اصلا به من چه که خواهرت با میثم ریخته رو هم؟

نیما از این حرف میثم به انفجار رسید.یقه ی او را گرفت و بلندش کرد.

_خفه شو عوضی.زود باش بگو!

_من چیزی نمیدونم!یقه رو ول کن.

_تو غلط کردی....بگو بت میگم.نکنه میخوای بابات از عیاشی هات با خبر شه؟

میثم نیما را به عقب هل داد و گفت:

_تهدید می کنی؟آره داداش اصلا من خبر دارم.اصلا من عکسا رو گرفتم برای اون یارو فرستادم.خیالت راحت شد؟

_عوضی آشغال خجالت نمی کشی؟

میثم پوزخندی زد و گفت:

_تو چی؟توهم مریم همین کارو کردی!نه؟

نیما سر جایش خشک شد.راست می گفت؟اره شاید راست می گفت.میثم پوزخندی به نیما زد و از آن جا دور شد.....

فصل هفتاد و یکم

وارد شد و یک راست به سمت میز منشی رفت.پوشه ی قرمز رنگی که در دستش بود را روی میز گذاشت و گفت:

_سلام خانوم.

منشی بدون اینکه سرش را بالا بیاورد گفت:

_سلام.....بفرمایید؟

_با آقای رحیمی کار داشتم.

تلفن زنگ زد.منشی گفت:

_چند لحظه صبر کنید لطفا!

تلفن را برداشت و مشغول پاسخ گویی شد.رضا نگاهی به درو دیوار شرکت انداخت.بعد از کلی کلنجار رفتن با خودش بالاخره تصمیم گرفت که به اینجا بیاید.با صدای منشی به خودش آمد.

_ببخشید گفتید با کی کار دارید؟

_آقای رحیمی.

منشی که تند تند داشت چیزی را تایپ می کرد گفت:

_وقت داشتید؟

رضا پوفی کرد.

_فکر کنم باهاشون هماهنگ شده!

منشی دست از تایپ کردن برداشت و گفت:

_اجازه بدید.

گوشی تلفن را برداشت و گفت:

_آقای رحیمی یه نفر میخوان شما رو ببینن.

گوشی را پایین آورد و رو به رضا گفت:

_اسمتون؟

_صابری هستم.

منشی دوباره تلفن را در گوشش گذاشت و گفت:

_آقای صابری.

_.........

_باشه چشم.

گوشی را گذاشت و به سمت او برگشت.

_بفرمایید داخل.اتاق سمت چپی.

رضا سری تکان داد و پوشه اش را از روی میز برداشت و به سمت در رفت.کمی پشت در مکث کرد.نفس عمیقی کشید و وارد شد.

_سلام آقای رحیمی.

میلاد از جایش بلند شد و گفت:

_سلام.بفرمایید بشینید.

رضا مقابل او نشست.میلاد گفت:

_خب....شکیبا تا حدودی جریان رو بم گفته.

کمی سکوت کرد و گفت:

_مدارک همراهتونه.

_بله.....بله.

از جایش بلند شد و پوشه را به دست میلاد داد.میلاد مشغول مطالعه ی پرونده شد.بعد از مدتی سرش را بالا گرفت و گفت:

_می تونم دلیل تغییر شغلتون رو بپرسم؟

_ام......شاید دلیلش براتون قانع کننده نباشه.یه دلیل شخصی.

_باشه اگه نمیخواید نگید..........من با رئیس حرف زدم.فکر نکنم مشکلی باشه.میتونید الآن برید توی اتاقشون.

رضا از جایش بلند شد و گفت:

_ممنون خیلی لطف کردید.

_خواهش می کنم.

رضا کمی سکوت کرد.بالاخره دهان باز کرد و حرفش را زد.

_بابت اون روز متاسفم.نباید حرفی از همسرتون میزدم.راستش....

میلاد دستش را به نشانه ی سکوت بالا برد و گفت:

_گذشته ها گذشته.........فراموش کنید.....ما دیگه همکاریم!

در خانه باز شد و رضا با یک جعبه شیرینی وارد شد.همه با تعجب به او نگاه می کردند که رضا گفت:

_استخدام شدم.

اول از همه حاج خانم از جایش بلندشد و به سمت رضا رفت وروی او را بوسید و گفت:

_مبارکه مادر.

_ممنون.

بقیه ی اعضای خانواده هم به او تبریک گفتند.مریم یک سینی چایی ریخت تا همراه شیرینی ها بخورند.سینی را به هال برد و نشست.حاج آقا رو به رضا گفت:

_حالا از کی باید بری سرکار؟

_از شنبه.

_خب به سلامتی.

حاج خانوم یک شیرینی برداشت و گفت:

_من و بابات فردا داریم میریم عیادت.

رضا گفت:

_عیادت کی؟

_شوهر خالت.

_برای چی؟

_مثل اینکه یه کم ناخوشه!

رضا چشمانش برقی زد و گفت:

_منم میام.

حاج خانم گفت:

_وا چرا؟

_میخوام یه سر به شوهر خالم بزنم.

حاج خانم با نگرانی گفت:

_هرجور مایلی مادر.

فردا شب رسید و رضا حس عجیبی داشت.دوست داشت قیافه ی مهلا را ببیند وقتی که می شنید که او دیگر در میوه فروشی کار نمی کند.پالتویش را پوشید و از اتاق خارج شد.حاج خانم در حال سفارش کردن به مریم بود.به سمت آنها رفت.رو به مادرش گفت:

_بریم؟

_مطمئنی میخوای بیای؟

_آره مادر...چقدر می پرسی.

حاج خانم سری تکان داد و گفت:

_بریم.

بالاخره هر سه رفتند.مریم تا دم در آن ها را بدرقه کرد.به سمت علی رفت تا به او غذا بدهد.مدت کمی از رفتن پدرومادرش و رضا می گذشت که تلفن زنگ زد.با صدای بلندی گفت:

_اسما بیا تلفن رو جواب بده.

مدتی گذشت اما از اسما خبری نشد.مریم سری تکان داد.ازجایش بلند شد و به سمت تلفن رفت و آن را جواب داد.

_بله؟

_مریم خودتی؟

صدای پر هراس هانیه به گوشش رسید.

_آره هانیه خودمم.چی شده؟

صدای گریه ی هانیه به گوشش رسید.با نگرانی گفت:

_هانیه حرف بزن!

_مریم به دادم برس.....

_چی شده میگم؟

_من اومدم خونه ی ایمان.....اذیتم کرد....به زور از دستش در رفتم.بیا تو رو خدا.

_کجایی هانیه؟

_نزدیک خونتونم بیا....

و ارتباط قطع شد.مریم با نگرانی از جایش بلند شد و به اسما گفت:

_من میرم بیرون زود میام مراقب علی باش.

_کجا میری؟

_دوستم به کمک احتیاج داره.....

فصل هفتاد و دوم

شهاب روی تخت لم داده بود و به کامران که با صدای بلند مشغول حفظ کردن دروس بود نگاه میکرد.کامران لحظه ای مکث کرد و به شهاب نگاه کرد

- شهاب من شاخ در آوردم؟

شهاب سرش را به دو طرف تکان داد

- میدونی چقدر وقته افتادی رو تخت داری منو برانداز میکنی؟همه تمرکزم پرید.اه...

- وا...!مگه چیکارت دارم؟تمرکز نداری به من چه؟

- آخه هر کی جای من باشه معذب میشه.زوم کردی رو من!

- دیگه من چقدر بدبختم!برو بابا

و با حرص از روی تختش برخواست و به هال رفت و مقابل تلویزیون نشست.آرمین همانطور که با موبایلش صحبت میکرد از اتاقش خارج شد.شهاب با چشمانش او را دنبال کرد

- فدات شم عسلم.قربونت برم.

- ......

- ای به چشم!بوس بده حالا

شهاب صورتش را جمع کرد و دستش را در هوا تکان داد و گفت:

- آرمین خاک بر سرت!حالمو بهم زدی قطع کن دیگه!

آرمین دستش را مقابل دهانه ی گوشی گرفت تا صدایش به گوش رژینا نرسد و با صدای آرامی گفت:

- نمیشه داداش!تازه زنگ زده

شهاب به طرف او خیز برداشت و گوشی را از دست آرمین کشید و دکمه ی قطع تماس را با حرص فشرد.آرمین نفسی از سر آسودگی کشید و گفت:

- خدا خیرت بده داشتم اُق میزدم

شهاب نیز ادای او را در آورد و گفت:

- آره....اونم تو که از خداته!

آرمین مردد بود حرفی که میخواست به شهاب بزند درست است یا نه...

- شهــــــاب....؟

- هووووم؟

- کامران واسه عید میره شهرشون...

شهاب شانه ای بالا انداخت و گفت:

- خب؟منو سَنَنَ؟

- هیچی دیگه...میخوام ببینم تو جایی نمیری؟

- نه.کجا برم؟

- پس هیچی....

- دوباره چی تو فکرت بوده؟

- هیچی بابا...میخواستم دو سه روز رژینا رو بیارم اینجا.بیخیال

شهاب چشمانش را ریز کرد و گفت:

- کامی تو این خونه نماز میخونه ها!کثافت کاریاتو گفته بودم که از سه کیلومتری اینجا دور کن.عجب...!

- نــــــه...نه!منظورم که چیز نبود....یعنی....میخواستم بگم بیاد واسم غذا بپزه...میدونی که غذا مذا بلد نیستم درست کنم.گفتم یعنی گشنه نمونم

- آره...!همه جوره سیر میشدی دیگه!

- خل و چل!برو سر درست بچه به تو این فوضولیا نیومده.برو ببینم!

- اووووه چه دور برمرمیداره!همش دو ترم بالا تری!

- شهاب خودمونیم یه زنگ به اون دختر همسایتون بزن!تا ازش جدا شدی اخلاقت دوباره سگی شده ها

- بی ادب با من درست صحبت کن.من رژینا نیستم هر چی از دهنت در بیاد بگی.دیگه هم هی همسایه همسایه نکن

آرمین با دستش شهاب را نشان داد و گفت:

- نه مطمئن باش هیچ وقت این فکرو نمیکنم!ماشاالله تو شیش هفت تای رژینایی....رژینا ریزه میزس.خدا به دختر همسایه رحم کرد که کار به جای باریک نکشید!

و به دنبال این حرف مثل فنر از کاناپه برخواست و همانطور که به سمت اتاقش میدوید گفت:

- غلط کردم....

و سریع در اتاق را بست و از پشت قفل کرد...شهاب آهی کشید و سرش را بین دستانش گرفت.اگر آن اتفاق نمی افتاد همان پنج شنبه ی هفته ی پیش قرار و مدارها گذاشته میشد...کمی حرف های آرمین را برانداز کرد...راست میگفت...از وقتی دیگر با سارا تماسی نداشت اخلاقش نیز از این رو به آن رو شده بود.نگاهی به موبایل خاموشش که روی میز افتاده بود کرد.دستش را جلو برد و آن را برداشت و با یک حرکت غیر منتظره آن را روشن نمود...

شکیبا نیم رخ مقابل آینه ایستاده بود.پشت بلوزش را در دستانش جمع کرد تا بلوزش تنگ شده و برآمدگی کوچک شکمش نمایان تر شود.کمی جلوی آینه این پا و آن پا کرد تا از زوایای مختلف شکم کوچکش را ببیند.میلاد در اتاق را آرام و بی سر و صدا باز کرد و وارد شد و شکیبا را مقابل آینه دید.لبخندی زد و با قدم های آرام به او نزدیک شد...شکیبا پشت به او ایستاده بود.میلاد دستهایش را دور کمر شکیبا حلقه کرد و گفت:

- دنبال چی میگردی؟اون تو نیستش...اومده بیرون!

شکیبا با تعجب ازآینه به میلاد نگاه کرد...

- به من گفت مامانم خیلی به من توجه میکنه...از دستش آسایش ندارم...همش باهام حرف میزنه،همش به من فکر میکنه،نمیذاره بخوام....گفت میخواد بیاد تو دل باباش.قبوله؟

شکیبا خندید و گفت:

- نخیرم...!از اولشم پیش من بوده

- خب سه ماه پیش تو بود...سه ماهم پیش من باشه.دوباره سه ماه آخرو میدمش به خودت...لااقل اینجوری به منم توجه کنی!بلکه بچت تو شیکمم باشه!

شکیبا دست های میلاد را از دور کمرش باز کرد تا پشت به او نباشد و روبه روی او قرار گرفت.همانطور که موهای مشکی میلاد را که مانند مدل های امروزی کوتاه و آراسته بود مرتب میکرد گفت:

- چیه...؟حسودیت میشه؟نخیر بچمو به تو نمیدم.همش میری سر کار یه وقت بچه خسته میشه.من همش تو خونم پیش خودمم که باشه خیالم راحت تره.در ضمن خودشم دوس داره پیش من باشه وگرنه از اول میومد پیش تو!

- خیله خب...قبول...پس منم میرم پیشش

شکیبا همانطور که میخندید گفت:

- حتما باید یه جوری خودتو به بچه من بچسبونی؟

- اومممم...جملتو تصحیح میکنم...مامان بچه نه خود بچه!

شکیبا خود را در آغوش میلاد فرو برد و گفت:

- بابای بچه همش سر کاره خب.تقصیر من چیه؟مجبورم همش با بچم حرف بزنم اونوقت تو فکر میکنی اونو بیشتر دوس دارم

میلاد بوسه ای بر موهای شکیبا زد و گفت:

- خیلی میخوامت...

- منم....

لحظه ای بعد شکیبا گویی چیزی یادش افتاده باشد گفت:

- اِ راستی...

- چی شده؟

- یه دیقه بشین یه چیزی نشونت بدم

میلاد لب تخت نشست و شکیبا جوراب بچگانه را از کیفش در آورد و مقابل چشمان میلاد تکان داد و گفت:

- اولین خرید نینــــــــی

میلاد لبخند عمیقی زد و جوراب را از دست شکیبا گرفت

- ای جان دخترونم هست!

- پسرونس...نمیبینی آبیه!

- خب آبی باشه...نگاه کن منگوله داره؟

- یه کاری نکن از خود سارا بپرسما

میلاد با تعجب گفت:

- مگه سارا خریده؟

- بعله!یه همچین زن دایی مهربونی داره بچمون!

- حالا چی میگفت سارا؟

- هیچی همینا که به خدا اشتباه شده و این پسره مزاحمه و با من صنمی نداره و اینا.حالا قرار شد من برم با شهاب حرف بزنم قانعش کنم

میلاد دستش را دور شانه ی شکیبا انداخت و گفت:

- دیدی گفتم چیزی نمیشه!

- حالا کاش فقط شهابم قبول کنه...!خیلی میترسم

- نگران نباش...اصلا میخوای خودم باهاش صحبت کنم؟

شکیبا با خوشحالی گفت:

- میشه بکنی؟

- چرا که نه...!

شکیبا لبخند آرامش بخشی زد و دستش را بالا آورد تا لپ میلاد را بکند...

فصل هفتاد و سوم

ته کلاس نشسته بود و چیزی از حرف های استاد نمی فهمید.مرتب با خودش فکر می کرد که یعنی شکیبا با شهاب حرف زده؟یعنی شهاب حرفاش رو باور کرده؟گوشی اش در جیبش لرزید.با بی حوصلگی آن را از جیبش در آورد و دور از چشم استاد به آن نگاه کرد.اسم شهاب روی صفحه ی گوشی دیده می شد.هول شد و از جایش بلند شد.هانیه با تعجب به او نگاه کرد و گفت:

_چی شده؟

سارا جوابی نداد.استاد به او نگاهی کرد و گفت:

_مشکلی پیش اومده؟

سارا از ترس اینکه مبادا تماس قطع شود به سمت در کلاس رفت و گفت:

_ببخشید استاد من باید سریع برم.

و منتظر جواب نماند.خودش را از کلاس به بیرون پرت کرد و سریع تماس را وصل کرد.آن را دم گوشش گذاشت و با خوشحالی گفت:

_الو؟الو شهاب؟

صدای نفس های نامنظم شهاب را از پشت تلفن می شنید.سارا دوباره گفت:

_شهاب؟

صدای آهی را شنید و بعد از آن بوق ممتد تلفن!سارا موبایل را جلویش گرفت و به آن خیره شد.پس چرا شهاب حرف نزد؟اما همین که به او زنگ زده بود دنیایی بود برای خودش.گرچه حرف نزده بود.به حیاط دانشکده رفت و روی یک نیمکت نشست.به دور و برش نگاه می کرد و فکر می کرد.یعنی شکیبا با او حرف زده؟شاید شهاب هنوز نتوانسته با این قضیه کنار بیاید و برای همین پشت تلفن حرفی نزد.لعنت بر سینا!اگر او نبود،هفته ی پیش مجلس خواستگاری برگزار می شد و این همه غم و اندوه و ناراحتی پیش نمی آمد.معلوم نیست که سینا کجا رفته!بعد از آن جریان دیگر پیدایش نبود.سارا با خودش گفت"بهتر!اگه ببینمش پدرش رو در میارم."هنوز در حال فکر کردن بود که هانیه مقابلش سبز شد.دستش را به کمر زد و گفت:

_یهو کجا غیبت زد؟

_هان؟

_چرا یه هو وسط کلاس جنی شدی؟چی شد.

سارا لبخندی زد.هانیه با حرص گفت:

_زهرمار!چرا لبخند ژکوند تحویلم میدی؟

سارا با همان لبخند گفت:

_باشه چرا عصبانی می شی؟

کمی مکث کرد و گفت:

_شهاب زنگ زد.

هانیه دست هایش را با خوشحالی به هم زد و گفت:

_راست میگی؟

سارا سرش به علامت تایید تکان داد.هانیه با همان لحن پر ذوقش گفت:

_چی گفت؟

سارا به آسمان نگاه کرد و گفت:

_هیچی!

لبخند از روی لب های هانیه رفت.لب هایش را غنچه کرد و گفت:

_هیچی؟

سارا دوباره سرش را تکان داد.هانیه با حرص گفت:

_اون وقت تو برای هیچی انقدر خوشحالی؟

سارا دوباره سرش را تکان داد.هانیه دستش را گرفت و او را از روی نیمکت بلند کرد.

_خدا شفات بده!من فکر کردم کلی حرف های عاشقانه نثار هم کردید.

سارا با خنده به او نگاه کرد.هانیه دوباره گفت:

_زهرمار چرا انقدر میخندی؟

سارا حرفی نزد.هانیه او را به دنبال خود کشید و گفت:

_بیا بریم بوفه یه چیزی بت بدم بخوری.انگاری دیوونه شدی!

به بسته ی توی دستش نگاه کرد.چهار نخ سیگار بیشتر نبود.یک نخ دیگر برداشت و بقیه را در کیفش انداخت.با فندک آن را روشن کرد و پکی عمیق به آن زد.باورش نمی شد میثم این کار را کرده باشد.از پشت به او خنجر زده بود.آبروی خواهرش را پیش همسایه برده بود.یاد حرف میثم افتاد.او هم از مریم عکس گرفته بود.ولی نمی خواست آبرویش را ببرد.فقط میخواست او را بتر ساند.اما به هر حال از او عکس گرفته بود.یعنی او هم آدم پستی مثل میثم و سینا بود؟حتما بود.خدا می داند که مریم را چقدر با این کارش ترسانده بود!با خودش گفت"تو که ادعا می کنی خیلی خوبی چرا این کارو کردی؟احمق!".موبایلش را از کیفش در آورد و به مادرش زنگ زد.

_بله؟

_سلام مامان.

_سلام .....نیما تویی مامان؟

_آره.

_گوشیتو بردی مدرسه؟

_آره....توی کیفم بود.دیشب یادم رفت درش بیارم.

_آهان...چی کار داری مادر؟

نیما نفس عمیقی کشید و گفت:

_من تا شب نمیام خونه.....خونه ی یکی از دوستامم....داریم درس میخونیم.

نیما مطمئن بود که با حرف آخرش مادرش رام می شود.

_باشه مادر.....فقط دیر نکنیا!

_باشه...فعلا.

_خدافظ.

از جایش بلند شد و به راه افتاد.خودش نمی دانست چرا اما جلوی در خانه ی مهبد در آمد.از پله ها بالا رفت.مهبد دم در خانه ایستاده بود.با خوشرویی به نیما گفت:

_سلام داداش بیا بالا!

نیما با او دست داد و وارد خانه شد.

_تنهایی؟

_سارینا هم هست.

نیما آهی کشید.حوصله ی او را هم نداشت.روی مبل ولو شد.به سقف خیره بود که صدای مهبد او را به خود آورد.

_چی میخوری؟

_یه چیز که آرومم کنه!

مهبد با شیطنت گفت:

_از اون مخصوصا بیارم؟

نیما آهی کشید و گفت:

_آره....شاید آروم شم.

مهبد گفت:

_الساعه!

و به سمت آشپزخانه رفت.چشمانش را بست.بعد از مدتی حضور کسی را کنارش احساس کرد.چشمانش را باز کرد.سارینا بود.

_سلام اینجا چیکار می کنی؟

نیما بدون جواب دادن به سوالش گفت:

_من خیلی آدم پستی هستم!

سارینا دستش را روی بازوی نیما گذاشت و گفت:

_نه عزیزم کی گفته؟

نیما گفت:

_تو نمیدونی!من خیلی پستم.خیلی!

سارینا بازوی او را نوازش کرد و گفت:

_با من حرف بزن نیما.خودت رو خالی کن.

نیما به او نگاه کرد و هر آنچه اتفاق افتاده بود را برایش باز گو کرد.

ساعت هشت شب بود که بالاخره رسید.سر کوچه که پیچید همسایه ها را دید که دم خانه جمع شده بودند.مادرش با نگرانی به او نگاه کرد و گفت:

_نیما!

همه به سمت او برگشتند.رضا با خشم به طرف او رفت و با صدای بلندی گفت:

_کثافت آشغال...با خواهر من چیکار داری؟

فصل هفتاد و چهارم

گریه ی مادرش روی اعصابش بود.اسما سعی در آرام کردن علی داشت و پدرش نگران بود.راه می رفت و نگران بود.یعنی خواهرش کجا مانده؟هوا تاریک شده!به سمت اسما برگشت و گفت:

_دیگه چی بت گفت؟

اسما گفت:

_فقط بم گفت برای دوستش مشکلی پیش اومده!

رضا فریاد زد:

_آخه کدوم دوستش؟

اسما چیزی نگفت.سرش را پایین گرفت.3 ساعت بود که مریم بیرون رفته بود و هنوز نیامده بود.نکند برایش اتفاقی افتاده باشد؟اشکش در آمد.همزمان هم گریه می کرد و هم علی را ساکت می کرد.اما مسلما علی با دیدن قیافه ی گریان خواهرش نه تنها ساکت نمی شد بلکه بی قرار تر هم می شد.رضا به طرف اتاق اسما و مریم رفت.حاج آقا گفت:

_کجا میری؟

_ببینم چیزی پیدا نمی کنم؟

در اتاق را باز کرد و به طرف کمد ها رفت.تند تند همه چیز را بیرون می انداخت.چیزی به غیر از کتب درسی و لباس پیدا نکرد.اسما یاد آن پاکت زیر فرش افتاد.یعنی باید آن را نشان رضا می داد؟شاید به پیدا کردن مریم کمک می کرد.هنوز دودل بود.مادرش ناله می کرد و حالش وخیم بود.از جایش بلند شد و به سمت اتاق رفت.در چهار چوب در ایستاد و به رضا که بلاتکلیف وسط اتاق ایستاده بود نگاه کرد.رضا به اسما نگاه کرد و گفت:

_چیه؟

اسما با تته پته گفت:

_چیزه....ام.

_اسما!چیه؟

اسما حرفی نزد.خم شد و فرش را بالا زد.پاکت سفید را پیدا کرد.آن را برداشت.رضا به پاکت نگاه کرد.به سمت اسما رفت و آن را از دست او گرفت.رو به اسما گفت:

_این چیه؟

اسما با نگرانی گفت:

_یه شب مریم اینو قایم کرد اینجا...البته فکر کرد من خوابم!ولی من بیدار بودم دیدیمش.

رضا اخمی کرد و در پاکت را باز کرد.با دیدن عکس ها چشمانش هر لحظه گشاد تر میشد.صورتش قرمز شده بود.بالاخره دهانش باز شد و با فریاد گفت:

_می کشمت مریم!

و با خشم از اتاق خارج شد.اسما با نگرانی به او نگاه کرد.حاج خانم از جایش بلند شد و گفت:

_چی شده رضا!

رضا به او جوابی نداد و از خانه خارج شد.

مریم در حالی که اشک می ریخت به سمت خانه می رفت.بیچاره هانیه.خدارو شکر که به موقع از دست ان پسر عوضی فرار کرده بود وگرنه.....حتی نمی خواست به آن فکر کند.وقتی پیش هانیه رفته بود او را با سرووضعی آشفته دیده بود.خیلی سعی کرد که او را آرام کند.انقدر با او حرف زده بود که زمان را از یاد بره بود.به ساعتش نگاه کرد."وای!خاک بر سرم دیر شد."با عجله دوید.از کوچه پیچید.لب پایینش را گاز گرفت.همه دم در ایستاده بودند.حتی همسایه ها!به سمت آنها رفت.مادرش را دید که به او اشاره کرد.رضا که پشتش به او بود به سمت مریم برگشت.به طرف او رفت.مریم سرجایش ایستاد.رضا با صدای بلندی گفت:

_کثافت....کجا بودی؟

مریم با تته پته گفت:

_پیش دوستم.

_آهان......اون وقت دوست پسر عزیزتون کجاست؟

مریم با تعجب گفت:

_چی؟

رضا سیلی محکمی به مریم زد.طوری که مریم به زمین افتاد.صدای مادرش را شنید که گفت:

_خاک بر سرم رضا؟

صدای داد و فریاد رضا را می شنید.

_فکر نمی کردم انقدر آشغال باشی!زود باش بگو؟اون نیمای عوضی کجاست؟

مریم خشک شد.نیما؟منظورش چیست؟صدای آقای شمس را شنید که می گفت:

_آی آقا حرف دهنتو بفهم.

_تو پسرتو جمع کن.مریم از جایش بلند شد و رو به رضا گفت:

_به خدا من پیش هانیه بودم.ازش بپ.....

حرفش با سیلی دومی که رضا به او زد قطع شد.صدای پدرش را شنید که می گفت:

_بس کن رضا....دست رو خواهرت بلند می کنی؟

_چنین ادم دروغگویی را باید زد.بت میگم اون پسره کجاست؟

مریم در حالی که اشک می ریخت گفت:

_به خدا راست می گم.من پیش هانیه بودم.نمی دونم از چی حرف می زنی!

_که نمی دونی هان؟

دستش رادر جیبش کرد و عکس هارا در آورد و روی مریم ریخت.

_پس اینا چیه؟

مریم به عکس ها نگاه کرد.همان عکس های تهدید کننده!سرش را بالا گرفت و گفت:

_توضیح میدم.

_لازم نکرده.گورتو گم کن عوضی!بذار اون پسره رو ببینم پدرشو در میارم.

آقای شمس به سمت او رفت وگفت:

_غلط می کنی مرتیکه مگه من مردم.

خانم شمس بازوی او را گرفت و در حالی که با اخم به رضا نگاه می کرد گفت:

_شهریار بس کن زشته!

_نمیبینی هر چی از دهنش در میاد میگه؟

سارا به سمت مریم رفت و او را از روی زمین بلند کرد.به او گفت:

_بریم تو.

رضا به سمت آنها برگشت و گفت:

_بتمرگ همینجا!

شکیبا با عصبانیت گفت:

_بس کن آقا.

_تو حرف نزن.

میلاد شکیبا را کنار زد و گفت:

_بس کن دیگه آقا!یعنی چی؟قباهت داره!

رضا میخواست جواب او رابدهد که صدای خانم شمس بلندشد.

_نیما!

رضا به عقب برگشت.پسرک دم کوچه ایستاده بود.به سمت او رفت.خانوم شمس گفت:

_اوا شهریار جلوش رو بگیر!

میلاد و آقای شمس به سمت رضا که یقه ی نیما را در دست گرفته بود رفتند.اماقبل ازرسیدن به آنها مشت رضا روی صورت نیما فرو آمد.مریم دیگر توان ایستادن نداشت.همان جا نشست و با صدای بلند گریست.

فصل هفتاد و پنجم

آقای شمس دستش را بالا برد و مشت بعدی رضا که امکان داشت برای بار دوم بر صورت نیما فرود بیاید را مهار کرد.رضا با عصبانیت دستش را از دست آقای شمس بیرون کشید و گفت:

-ول کن مرتیکه...

و خواست تخت سینه ی آقای شمس بکوبد تا کنار برود اما میلاد دست رضا را محکم فشرد

- رضا لااقل احترام بزرگترا رو نگه دار!

رضا که از پس زور میلاد بر نمی آمد نتوانست دست خود را آزاد کند.کمی در چشمان میلاد خیره شد و گویی به خود آمده باشد نفس عمیقی کشید و یقه ی نیما را رها کرد و زمزه کرد:

- لا اله الا الله!

نیما با انگشت سبابه خون گوشه ی لبش را پاک کرد و با چشمان خمارش به خونی که روی انگشت سبابه نقش بسته بود نظاره کرد.آقای شمس نزد او رفت:

- چیزیت که نشد پسرم؟

نیما بدون صحبتی با همان چشمهای خمارش به پدر خیره شد.رضا که لحظاتی ساکت شده بود دوباره دهان باز کرد و با نهایت عصبانیت در حالیکه آقای شمس را مخاطب قرار داده بود فریاد زد:

- میبینی؟از صد فرسنگی این لااُبالی هم میشه تشخیص داد چیکارس!همه هیکلش بوی گنــــــد سیگار میده!

نیما اخم کم رنگی کرد و با لحن کش داری گفت:

- اوی چی میگی یارو؟

آقای شمس و میلاد هر دو با تعجب به نیما نگاه کردند.لحنش طبیعی به نظر نمی آمد

- دیدی گفتم؟این پسره آشغال....

آقای شمس که دیگر طاقتش را از دست داده بود غرید:

- حرف دهنتو نمیفهمی؟

و قدمی به سمتش برداشت.رضا که خود نیز منتظر دعوا بود سینه اش را جلو داد و گفت:

- چیه؟با ناموسم بازی کرده چه توقعی داری؟

میلاد که دوباره جو را نا آرام دید دستانش را میان آن دو حائل کرد و گفت:

- خواهش میکنم احتراما رو نگه دارین!حرمتا رو حفظ کنین آقایون...!

خانم شمس نیز بازوی نیما که آن جا ایستاده بود و بی تفاوت به معرکه مینگریست را کشید و آن را به سمت خانه برد تا او را از شر مشت و لگدهای بعدی رضا خلاص کند.رضا که دید نیما در حال دور شدن است فریاد زد:

- کجا میری عوضی؟

و خواست دنبال او برود که میلاد و آقای شمس راه او را سد کردند...

شکیبا لیوان آب قند را مقابل دهان مریم که روی زمین نشسته و گریه میکرد گرفت:

- بخور عزیزم...

و خودش نیز کنار مریم روی زمین نشست...سارا نیز مشغول آرام کردن خانم صابری بود.مریم به سختی یک قلپ از آن خورد و رو به شکیبا گفت:

- تو رو خدا نذارین منو بکشه!

- نگران نباش کسی همچین حقی نداره!مگه دست خودشه؟

در همان لحظه رضا به سمت مریم آمد و در حالیکه به سمتش خروش برداشته بود گفت:

- من با تو یکی کار دارم...!

شکیبا و مریم همزمان از جا برخاستند.مریم پشت شکیبا پنهان شد و شکیبا دست به سینه مقابل رضا قرار گرفت

- چته داد میزنی آقا؟اگه به فکر خواهرتی و اینقدر ادای داداشای خوبو بازی میکنی اینجوری داری اذیتش میکنی...

- تو دیگه چی میگی ...؟

و محکم به پهلوی او زد تا کنار برود اما شکیبا روی زمین افتاد و ...

- آخ...!

با صدای او سارا و مریم به سمتش رفتند.شکیبا دستانش را روی شکمش گذاشته بود و از شدت درد چشمانش را روی هم فشار میداد...

میلاد با نهایت توانش عربده کشید:

- مرتیکه پست فطرت چه غلطی کردی؟

و با چندان شتابی او را هل داد که رضا از پشت محکم بر زمین افتاد.میلاد تمام حرصش را در پایش جمع کرد...پایش را بالا برد و با قدرت بر شکم رضا ضربه میزد.آقای شمس که میدانست از پس میلاد بر نخواد آمد زمزمه وار گفت:

- یا امام الزمان خودت به خیر بگذرون!

یارا با نگرانی رو به مریم گفت:

- برو آمبولانس خبر کن حال شکیبا خوب نیست...

شکیبا در همان حالت به سختی گفت:

- نه...فقط یکی بره میلادو بگیره!

با این حرف او سارا و مریم سرهایشان را به طرف میلاد و رضا برگرداندند.مریم دستش را جلوی دهانش گرفت و گفت:

- وای شکیبا...الان داداشمو میکشه تو رو خدا یه کاری کن

شکیبا که در قدرت خود نمیدید بتواند از روی زمین بلند شود و جلوی میلاد را بگیرد و درد شکمش مانع هرگونه حرکتی شده بود تنها کاری که میتوانست را انجام داد.ته مانده ی انرژی اش را در حنجره اش متمرکز کرد و نالید:

- میــــــلاد...!

و از حال رفت.میلاد دست از سر رضا برداشت و به سمت شکیبا که بیهوش روی زمین افتاده بود دوید.مریم و سارا به یکدیگر نگاه کردند و در دل به هوش شکیبا آفرین گفتند.تنها راه حل این قضیه همین بود...پرت کردن حواس میلاد به سوی شکیبا...مریم که از نجات یافتن برادرش مطمئن شد به منزل رفت تا شماره ی آمبولانس را بگیرد

شکیبا به آرامی پلک هایش را از هم گشود...محیط اطراف را از نظر گذراند...همه چیز گواه میداد که در بیمارستان حضور دارد.میلاد به محض دیدن چشم های باز شکیبا دست او را محکم در دست گرفت و نوازش کرد

- بهتری شکیبا؟

- میلاد...میلاد بچم...بچم خوبه؟سر جاشه؟

میلاد در دل به این حرف شکیبا خندید...گویی در مورد طفل شش ماهه ای که در گهواره خوابیده است سخن میگوید...سر جایش؟....اما قیافه ی محزونی به خودش گرفت و گفت:

- نه شکیبا...سر جاش نیست

شکیبا وا رفت.دستش را روی شکمش گذاشت

- نه میلاد...نگو...هیچی نگو نمیخوام بشنوم

میلاد که اوضاع را وخیم میدید خنده ای کرد و گفت:

- چرا تعجب میکنی خب؟گفته بودم که رفته تو دل باباش!....آره عزیزم سرجاشه...نگرانش نباش

شکیبا نفس عمیقی کشید

- دیوونه ای میلاد به خدا...آدمم نمیشی

پرستار در را گشود و وارد شد و به سمت سرم شکیبا رفت

- اِ خانومی به هوش اومدی؟دوماد خیلی نگرانت بود!

میلاد ابروهایش را بالا داد و گفت:

- ببخشید اینجا مراسم عروسی نیست ما هم تازه عروس دوماد نیستیم.ناسلامتی خانومم بارداره هر کی ندونه فکر میکنه....

و حرفش را با چشم غره ای پایان داد!کدام تازه عروس دامادی هستند که عروس باردار باشد؟پرستار یا یک تخته کم داشت یا آن دو زیادی در نظرش منحرف بودند...

پرستار خنده ای کرد و گفت:

- به خدا منظور بدی نداشتم...

شکیبا در حالیکه میخواست بحث را عوض کند رو به پرستار گفت:

- خب حالا حال بچم چطوره؟

- والا من به شوهرتونم گفتم که این ضربه ها خوب نیست که به شکم یه خانوم باردار وارد بشه...دکتر گفتن خدا رو شکر این دفعه به خیر گذشت ولی من همینجا میگم دفعه ی دیگه نذارین شوهرتون شما رو مورد ضرب و شتم قرار بده برای بچه خوب نیست ضرر داره به چه زبونی باید به این شوهرا فهموند؟...الانم اگر مرخص شدی باید چند روز صاف بخوابی اصلا تکون نخوری حتی یه قدم...

- وای خانوم پرستار...نمیدونی که...هر روز منو میزنه...ماشاالله دستشم سفته!

پرستار با دلسوزی و میلاد با تعجب به شکیبا نگاه میکردند

- میدونم چی میگی...در ماه صد دفغه از این موردا مراجعه میکنن...ایشالله که خدا یه عقلی به این باباها بده

و بعد از تعویض سرم شکیبا،نگاه تندی به میلاد انداخت و از اتاق خارج شد.با رفتن پرستار،شکیبا بلند زیر خنده زد و گفت:

- ایول...تا تو باشی الکی منو نترسونی

سپس ادای میلاد را در آورد و ادامه داد:

- بچه سر جاش نیس...

میلاد با لبخندی که سعی میکرد آن را مهار کند و خود را دلخور جلوه دهد گفت:

- که اینطور هان؟حسابتو میرسم...بذار بریم خونه

شکیبا همانطور که آب دهانش را با صدا قورت میداد چشمانش را مظلوم کرد و به میلاد نگریست...

فصل هفتاد و ششم

سرش را پایین انداخته بود و حرفی نمی زد.شهریار مدام طول و عرض سالن را طی می کرد و زیر لب حرف می زد.شهین با پانسمانی در دست به سمت نیما رفت و کنار او نشست.در همان حال گریه می کرد و نمی دانست چه بگوید!نیما که حالش جا امده بود رو به مادرش گفت:

_مامان تو رو خدا بس کن.چرا انقدر گریه می کنی؟

شهریار با عصبانیت به سمت او برگشت و با لحن خشنی گفت:

_برای چی گریه می کنه؟میخوای بدونی؟

نیما دوباره سرش را پایین گرفت.شهریار با صدای بلند ادامه داد:

_برای اینکه فکر نمی کرد پسرش انقدر پست باشه!

مادرش فکر نمی کرد؟اما او همین چند ساعت پیش به خودش اعتراف کرده بود که آدم پستی است!شهریار پوزخندی زد و گفت:

_فکر نمی کردم انقدر هنرمند باشی!سیگار،مشروب،بردن آبروی دختر مردم!خودت بگو....بقیه ی هنراتو خودت بگو شازده!

صدای گریه ی شهین بلند تر شد.شهریار نگاهی به شهین انداخت و با صدای بغض داری گفت:

_این بود دست مزد زحمتای ما؟آره؟

نیما تنها سکوت کرده بود.چه می گفت؟نه...واقعا چه جوابی به آنها می داد.شهریار با صدای آرامی گفت:

_منو مادرتو بگو که از کم شدن نمره هات می ترسیدیم.نگو چه بلایی داشت سر پسرمون میومد.

نیما سرش را بالا گرفت و به قامت خمیده ی پدرش و چشم های گریان مادرش نگاه کرد.به سارا نگاه کرد.سرش را پایین گرفته بود و حرفی نمی زد.او چکار کرده بود؟از خودش متنفر شد.از جایش بلند شد و به سمت اتاقش رفت.در نیمه ی راه شهریار سرش را بالا گرفت و گفت:

_نیما....کی این بلا رو سرت آورد هان؟

نیما چشمانش را بست و نفسش را بیرون داد.با صدای آرامی گفت:

_یه رفیق ناباب!

حقا که میثم یک رفیق ناباب بود.واقعا!

لیوان نسکافه ای مقابلش آمد.سرش را بالا گرفت.هانیه با خنده گفت:

_بفرمایید.نسکافه ی داغ داغ داغ داغ!

سارا لبخندی زد و چیزی نگفت.هانیه یک قلوپ از نسکافه را خورد اما خیلی داغ بود.زبانش را که از داغی نسکافه سوخته بود بیرون آورد و اخم کرد.لبخند سارا پررنگ تر شد.داشتن یک دوست دیوانه هم نعمتی بود.هانیه سرش را بالا آورد و گفت:

_چه خبر از جک؟

سارا با گیجی گفت:

_جک؟؟

هانیه چشمانش را چپ کرد و گفت:

شهاب رو میگم!

سارا لب برچید و گفت:

_بعد از اون روز دیگه زنگ نزده.

هانیه با لحن مسخره ای گفت:

_نه که اون روزم خیلی حرف زدید!برای همین از صبح تاحالا غمبرک زدی؟

سارا آهی کشید و گفت:

_کمی تا قسمتی!

_آهان اونوقت دیگه علت ناراحتیتون چیه؟

_داداشم!

هانیه با نگرانی گفت:

_خاک بر سرم داداشت چی شده؟تصادف کرده؟

_نه......معتاد شده!

هانیه هینی کرد و چیزی نگفت.بعد از چند ثانیه سکوت هانیه گفت:

_به چی معتاد شده؟

_سیگار.

_چند وقته!

_8 ماهه می کشه!

هانیه دستش را برشانه ی سارا گذاشت و گفت:

_خب خدا رو شکر مدت زیادی نیست.

سارا سرش را بالا گرفت و گفت:

_خداروشکر قبل از اینکه بره سمت مواد فهمیدیم.

_آره واقعا خدا رو شکر.

با صدای زنگ موبایلش به خودش آمد.با بی حوصلگی آن را از کیفش در آورد و به آن نگاه کرد.با دیدن اسم روی صفحه هول شد و از جایش بلند شد.هانیه گفت:

_کیه؟نکنه جکه؟

_آره!

تماس را برقرار کرد.

_الو شهاب؟

صدای شهاب را شنید.

_سارا؟

_سلام شهاب.

_سلام......خوبی؟

_خوبم شهاب...خوبم...تو حالت خوبه؟

_خوبم.

کمی سکوت کرد.سارا منتظر او بود.بالاخره صدایش در آمد.

_شنیدم دیروز اوضاع خونه خراب بوده!

_آره....خراب!

_شکیبا رفته بود بیمارستان......تو که چیزیت نشده؟

سارا شیطنتش گل کرد با لحن ناراحتی گفت:

_دستم شکسته!

صدای نگران شهاب بلند شد.

_چی؟

_می گم دستم شکسته!

_برای چی؟

_وسط دعوا افتادم زمین.

شهاب با حرص گفت:

_ای خدا.....این از تو این از شکیبا.چیکار کردید آخه؟دعوا جای شماست؟حالا خوبی؟

سارا با لحن ناراحتی گفت:

_نه.

_کدوم دستته؟

سارا نیشخندی زد و گفت:

_دوتاش.....دوتاش شهاب.

شهاب با فریاد گفت:

_چی؟دوتاش؟

_اوضاعم خرابه شهاب.

_وای....وای.....فردا خودم رو می رسونم تهران.....هم حساب تو رو می رسونم هم شکیبا.

و بدون هیچ حرف دیگری قطع کرد.سارا با ذوق به گوشی توی دستش نگاه کرد.شهاب داشت می آمد.از دروغی که گفته بود راضی بود.مزیتش دیدن شهاب بود.سرش را به سمت آسمان گرفت و گفت"خدایا منو ببخش.....خب مجبور بودم دیگه.خودت که میدونی چقدر دلتنگشم!"

. .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل هفتاد و هفتم

آب قند را به دست رضا داد و گفت:

_به شکیبای بیچاره چیکار داشتی مادر؟زن بیچاره!

رضا با حرص گفت:

_ندیدی داشت فوضولی می کرد؟

حاج آقا با صدای بلندی گفت:

_بس کن رضا!اون بیچاره ها میخواستند اوضاع رو آروم کنند.حداقل حرمت آقای شمس رو نگه می داشتی!

رضا لیوان را روی میز کوبید و گفت:

_پسره از ده متری بوی سیگار می ده بعد جناب شمس رفع اتهام از پسرش می کنه!

حاج خانم گفت:

_اون بیچاره ها اصلا از پسرشون خبر نداشتند.....شوکه شده بودند.

رضا پوزخندی زد و گفت:

_نه که ما ازمریم خبر داشتیم.

حاج خانم اخمی کرد و گفت:

_بچم گناهی نداره....از خیلیا پاک تره!این پسر رو در حال سیگار دیدن دیده نیما هم اومده این عکسا رو گرفته تهدید کرده بچمو که یه وقت مریم لوش نده!

_پس تا این وقت شب بیرون چه غلطی می کرده؟

_دوستش یه جایی مشکلی براش پیش اومده رفته بود کمکش.

_دوستش دیگه چه خریه؟

حاج آقا با لحن تهدید آمیزی گفت:

_رضا!

حاج خانم نگاهی به حاج آقا انداخت و ادامه داد:

_هانیه همکلاسیشه!تنها دوست صمیمیش مریمه.خب مادرشم طلاق گرفته از باباش......هانیه به جز مریم کسی رو نداره که!

رضا پوزخند دوباره ای زد و گفت:

_با این حرفا خامتون کرده!

حاج آقا گفت:

_تو چرا انقدر به خواهرت شک داری؟

رضا جوش آورد و گفت:

_چرا شک دارم؟نه مریم خونه بوده نه اون پسره.تازه یارو مست و پاتیل برگشته خونه!میخوای شک نکنم.اون عکسا هم که دیدیم.

حاج خانم گفت:

_من مریممو می شناسم.....هیچ وقت دروغ نگفته.تازه این عکسارو کی فرستاده اگه نیما نفرستاده؟

رضا پوزخندی زد و گفت:

_شاید یه دوست پسر دیگه....نه؟

حاج خانم چنگی به صورتش زد و گفت:

_رضا؟

در اتاق باز شد و مریم بیرون آمد و مقابل آنها ایستاد.چشمانش حسابی سرخ بودند و هنوز چادرش را هم در نیاورده بود.با صدای بلندی رو به رضا گفت:

_برات متاسفم داداش......من هر چی که به مامان گفتم راست بود.هیچ وقت نخواستم از اعتماد شما سوءاستفاده کنم.....هیچ وقت.میدونم مامان میخواد من یه چیزی بشم برای خودم....پس به هیچی جز درس خوندنم فکر نکردم.....هیچی!برات متاسفم که به من اعتماد نداری.....از همون دوران کودکی طوری با من رفتار می کردی که من هیچ وقت نتونستم به چشم یک برادر واقعی نگات کنم.

رضا میخواست چیزی بگوید که مریم دستش را بالا آورد و گفت:

_نه داداش هیچی نگو....یه بار تو عمرت به حرفام گوش بده...فقط یه بار...وقتی نیما مزاحمم شد خواستم بهتون بگم اما میدونستم اول از همه خودم مورد اتهام واقع می شم....چون تو هیچ وقت مثل یه برادر واقعی نبودی....همیشه مثل یه رئیس دستور می دادی.هیچ وقت پای حرفام نمی شستی.

سرش را پایین گرفت و با هق هق گفت:

_یه بار مثل یه برادر واقعی باش.....یه بار به من اعتماد کن....به حرفام!فقط یه بار!

پشتش را به آنها کرد و خواست برود.صدای بغض آلود مادرش را شنید که گفت:

_مریم؟

مریم در همان حالت گفت:

_مامان....ممنون که به من اعتماد داری.....ممنون!

به اتاقش رفت.روی زمین نشست و گریه کرد.به حال خودش گریه کرد.به مظلومیت خودش.با صدای اسما سرش را بالا گرفت:

_آبجی تو رو خدا گریه نکن.

صورت اسما از گریه سرخ شده بود و علی هم در بغلش گریه می کرد.دستش را به سمت آنها دراز کرد.اسما در حالی که علی در آغوشش بود در بغل مریم فرو رفت و سه تایی گریه کردند.مریم آنها را به خوش فشرد.عزیز ترین کسانش بودند.هیچ چیز مهم تر از شادی آنها نبود.هیچ چیز!چشمش به عکس وسط اتاقش افتاد که روی زمین افتاده بود.یکی از همان عکس های کذایی.زمانی که رضا به صورت نیما مشت زده بود ترسیدونمی داند چرا؟نگران شده بود.شاید نیما هم تقصیری نداشت.شاید او هم راه اشتباه را رفته بود.

خورشید طلوع کرده بود.مریم از خواب بیدار شد.از روی تخت بلند شد.با اینکه خورشید طلوع کرده بود اما او مانند هر صبح خوشحال نبود.با جریان دیشب نباید خوشحال می بود.سریع حاضر شد.میخواست قبل از اینکه کسی را ببیند از خانه خارج شود.چادرش را سرش کرد و کیفش را برداشت.به اسما و علی نگاه کرد که خواب بودند.لبخندی زد.به سمت آنها رفت و برگونه ی هر دو بوسه ای زد.بدون خوردن صبحانه از خانه خارج شد.از پله ها پایین رفت.در پاگرد اول،نیما و آقای شمس را دید.هول شد و میخواست برگردد ولی آقای شمس برگشت و او را دید.ناچارا همان جا ایستاد و رو به آقای شمس گفت:

_سلام.

آقای شمس لبخندی به روی او زد و گفت:

_سلام...خوبی دخترم؟

سرش را پایین گرفت و گفت:

_بله ممنون.

با صدای خانم شمس ،آقای شمس به داخل خانه رفت.مریم فرصت را مناسب دید که جیم شود.از پله ها پایین آمد و از کنار نیما رد شد.هنوز چند قدمی دور نشده بود که نیما او را صدا زد:

_مریم!

مریم لحظه ای از حرکت ایستاد.اما باز دوباره به راه افتاد.دوباره نیما صدایش زد:

_خواهش می کنم صبر کن.

مریم ایستاد.نیما گفت:

_دیر دست به کار شدم....میدونم آدم پستی هستم....میدونم خیلی عوضی ام...میدونم خیلی بدم....میخواستم بهت بگم که اون عکسا رو بنداز دور....من نمیخوام تهدیدت کنم...نمیخوام....میخواستم امروز صبح این حرفا رو بت بزنم ولی دیر شد.

و با صدای آرامی گفت:

_متاسفم......الان به جای اینکه بخوام این حرفا رو بت بزنم دارم میرم....

کمی مکث کرد و گفت:

_مرکز ترک سیگار!

مریم با ناباوری به سمت او برگشت.نیما به او نگاه کرد و گفت:

_شاید این اتفاق یه مزیت داشته باشه!اونم معتاد نشدنه منه نه؟

مریم به چشمان سیاه رنگ او نگاه کرد.اما تاب نیاورد و سرش را پایین گرفت.نیما گفت:

_منو ببخش!

مریم آخرین نگاه را به او کرد و از خانه خارج شد.بدون گفتن حرفی......

فصل هفتاد و هشتم

شکیبا طاق باز روی تخت دراز کشیده بود...بعد از مرخصی اش از بیمارستان طبق دستور دکتر،میلاد اجازه نمیداد حتی یک قدم در منزل راه برود.میلاد از محل کارش مرخصی سه روزه گرفته بود و شکیبا را می پایید تا خطایی از او سر نزند...با صدای میلاد که قاشق به دست مقابلش ایستاده بود به خودش آمد

- شکیبا بچش ببین نمکش خوبه؟

شکیبا در تخت نیم خیز شد و میلاد قاشق را نزدیک دهان او برد...

- نه نه...نصف قاشق دیگه بهش نمک بزن.آبلیموشم کمه...

میلاد سری تکان داد و دوباره در آشپزخانه بازگشت...در قابلمه ی قورمه سبزی که در حال قل قل کردن بود را باز کرد و دستورات شکیبا را به آن افزود.اگر غذای آسانتری را برای پختن انتخاب کرده بود تا الان دیگر آماده شده بود و این همه دردسر نداشت...آخرش هم طعمش با طعم قورمه سبزی های شکیبا زمین تا آسمان تفاوت داشت...آهی کشید و اینبار در قابلمه ی برنج را گشود...

شکیبا نگاهی به میلاد که سینی به دست وارد اتاق شد انداخت...

- اوووه چیکار کردی میلاد...!میبینم که آشپزیم دیگه یاد گرفتیا...برم برات شوهر پیدا کنم؟

شکیبا به دنبال حرفش خندید و سعی کرد در تخت بنشیند...میلاد نیز کنار او لب تخت نشست و سینی را مقابلش گذاشت و گفت:

- یه لحظه احساس کردم تو میلادی من شکیبا

سپس صدایش را به تقلید از شکیبا نازک کرد و گفت:

- میلاد بخور ببین دوس داری؟

شکیبا چشمانش را ریز کرد و گفت:

- صدا من اینجوریه آخه؟خوب شد تو دختر نشدی با این صدات!

سپس قاشقی غذا در دهانش گذاشت و مزه مزه کرد...غذا کم و کاستی های زیادی داشت اما برای میلاد که بار اولش بود قورمه سبزی میپخت خیلی خوب بود....شکیبا صدایش را صاف کرد و با صدای کلفت شده ای گفت:

- عالی شده خانوم...ترشی نخوری یه چیزی میشی...

میلاد لبخندی زد...حتی اگر واقعا نیز خوشمزه نشده باشد همین که شکیبا پسندیده است کافیست...میلاد گفت:

- شکیبا امروز مینا زنگ زد...

شکیبا همانطور که دهانش مملو از غذا بود گفت:

- خب....

و سپس قاشقی ماست در دهانش گذاشت...

- گفت بابا اینا هفته دیگه میرن خارج از کشور.انگار دریچه قلب بابا نمیدونم چی چی...هان...میترال...همین دریچه میترالشو باید برن از این مصنوعیا بزارن.

شکیبا سری تکان داد و همچنان مشغول غذا خوردن بود...

- میگفت تا چندماه اونجا دستشون بنده.فکر کنم وقتی برگردن دیگه بچه ی ما هم دنیا اومده باشه

شکیبا پوزخندی زد و گفت:

- واسه اونا که فرقی نمیکنه

میلاد شانه ای بالا انداخت و چیزی نگفت...

شکیبا لقمه ی آخر را هم خورد و سپس قاشق و چنگال را در بشقاب گذاشت و رو به میلاد گفت:

- دستت درد نکنه خیلی خوشمزه بود

- نوش جونت عزیزم

سپس به شکیبا کمک کرد دراز بکشد و بوسه ای بر موهای او زد و سینی خالی از غذا را برداشت و از اتاق خارج شد...

شهاب چند تقه به در خانه زد و پس از دقایقی میلاد در راگشود...ابتدا با تعجب به شهاب نگاه کرد و سپس لبخند عمیقی زد و او را برادرانه در آغوش گرفت

- ناقلاشدی شهاب...سر زده میای!

- میخواستم مچتونو بگیرم...

میلاد خنده ای کرد و گفت:

- بیا تو داداش

و از مقابل در کنار رفت...شهاب وارد شد و ساکش را روی زمین گذاشت

- عیادت همسایتون رفتین؟

میلاد ابروهایش را بالا داد و گفت:

- کدوم همسایه؟خدا رو شکر همه صحیح و سالمن ... شایدم یکی از همسایه هامون چیزیش شده که قبل از ما به گوش تو رسیده!والله ما که نزدیکتریم خبرا دیرتر میرسه تا تو که دوری!

- اِ پس یعنی شما ها نمیدونین؟

- نه...حالا کی مریض شده که تو واسه عیادت بکوب پاشدی اومدی!

- هیچی ولش کن...حتما نباید بدونین دیگه!

میلاد خندید و گفت:

- خیله خب نگو...

- شکیبا کجاست؟بهتره؟

- خداروشکر بد نیست...خوابه

شهاب به طرف اتاق خواب شکیبا و میلاد رفت.میلاد گفت:

- بیدارش نکنیا

- حواسم هست

شهاب در اتاق را به آرامی گشود و وارد شد...شکیبا روی تخت دراز کشیده و چشمهایش بسته بود.شهاب لبخندی بر روی تک خواهرش زد و پتویش را که پس رفته بود رویش انداخت و از اتاق خارج شد.میلاد گفت:

- شهاب برات غذا بکشم؟

- چی خوردین امروز؟

- قورمه سبزی...

شهاب با حرص گفت:

- پس مگه دکتربه این دختر نگفته بود از جاش تکون نخوره؟پا شده قورمه سبزی ام پخته؟میخواستی نذاری...

- ای بابا...خودم پختم به خدا.حالا میخوری یا نه؟

- امممم....من یه سر بیرون کار دارم...میرم و برمیگردم بعد میخورم.دستت درد نکنه

- باشه هرجور راحتی

شهاب ابتدا لباس هایی که با آنها در اتوبوس نشسته بود را با یک شلوار جین مشکی و تی شرت آستین بلند نارنجی تعویض کرد و از منزل به سوی دو طبقه پایین تر به راه افتاد...مقابل درب منزل همسایه ایستادو مکثی کرد.سپس دستش را بالا آورد و سه تقه به در زد...خانم شمس درحالیکه چادر نمازی روی سرش انداخته بود در را باز کرد و با دیدن شهاب متعجب گفت:

- اِ سـ.....سلام آقاشهاب!

شهاب لبخند پر استرسی زد و گفت:

- سلام...ببخشید میتونم بیام تو؟

-البته پسرم...بیا تو

شهاب خدا خدا میکرد سارا در منزل باشد و سپس با قدمهایی نامطمئن وارد خانه ی آنها شد..

فصل هفتاد و نهم

در اتاق با شدت باز شد و مادرش در چهارچوب در ظاهر شد.سارا که روی تخت دراز کشیده بود با این حرکت ناگهانی نشست و با ترس به مادرش نگاه کرد.با نگرانی گفت:

_چی شده مامان؟

شهین آب دهانش را قورت داد و گفت:

_شهاب اومده.الآن اینجاست!

نیش سارا با شنیدن این خبر باز شد.پس بالاخره آمده بود...خداروشکر!شهین با دیدین خنده ی سارا اخمی کرد و گفت:

_زهرمار سارا!چرا می خندی؟

سارا با همان لبخند رو به مادرش گفت:

_هی...هیچی!

شهین دوباره با نگرانی گفت:

_بیا بیرون دختر....حتما با تو کار داره.زود بیا.

و از اتاق خارج شد.به محض بسته شدن در اتاق سارا از روی تخت بلند شد و چند تا قر حسابی داد.شهاب امده بود!این خیلی خوب بود.اگر مادرش این حرکات را می دید!به سمت کمدش رفت و با وسواس لباس هایش را کنار زد تا شاید چیزی پیدا کند.بالاخره یک دامن لی بلند با پیراهن صورتی پیدا کرد.یک شال سفید هم روی سرش انداخت و موهایش را در یک طرف صورتش ریخت.کمی عطر زد و به سمت در اتاق رفت.ناگهان یادش آمد که الآن باید هر دو دستش شکسته باشد!بعد با خودش گفت"الان مثلا چیکار می تونی بکنی؟میخوای بشینی دستتو گچ بگیری دیوونه؟".تصمیم گرفت که راستش را به شهاب بگوید.از اتاق خارج شد.شهاب پشتش به سارا بود و در حال صحبت کردن با مادرش بود.با دیدین او به یاد آورد که چقدر دلش برای او تنگ شده!کمی جلو رفت و با صدای آرامی گفت:

_سلام.

شهاب سرش را برگرداند و به سارا نگاه کرد.سارا هم به او نگاه کرد.به خوبی می توانست نگاه متعجب او را ببیند.حتما شهاب توقع داشت که سارا را در حالی ببیند که دو دستش در گچ است و قیافه ی پریشانی دارد.در حالی که سارا صحیح و سالم در حالی که حسابی تیپ زده بود مقابلش ایستاده بود!بالاخره قفل دهانش را باز کرد و رو به سارا گفت:

_سلام.

سارا به سمت آنها رفت و در حالی که لبخند می زد رو به روی شهاب نشست.مادرش چشم غره ای به او که هنوز لبخند می زد،رفت و گفت:

_من برم یه چایی بیارم.

در واقع منظور مادرش این بود که من به دنبال نخود سیاه می روم تا شما حرف بزنید.سارا نیشخندی زد اما سرش را پایین گرفت تا مادرش او را نبیند.شهاب گفت:

_دست شما درد نکنه.

منظور شهاب این بود که ممنون می شیم که شما در جست و جوی نخود سیاه بروید تا من با دخترتان حرف بزنم.از این افکار چرت و پرتش خنده اش گرفت.هم چنان سرش پایین بود و به نخود سیاه فکر می کرد که صدای شهاب آمد.

_اوه اوه...میبینم که دستتون در اوضاع بدی قرار داره!ایشالا که شفا پیدا کنید.البته بیشتر از نظر عقلی!

سارا سرش را بالا آورد و نگاه تندی به شهاب کرد.شهاب به او نگاه کرد و گفت:

_منو از کار و زندگیم انداختی بچه!

سارا دست به سینه شد و با لحن حق به جانبی گفت:

_من بچم یا تو؟

شهاب با خونسردی گفت:

_معلومه.....تو!

سارا پوزخندی زد و گفت:

_نخیر آقا شما بچه اید که بی دلیل قهر می کنی و میذاری میری!

شهاب اخمی کرد و گفت:

_من دلیل داشتم.

_حتی نذاشتی برات توضیح بدم و این سوء تفاهم رو رفع کنم!

شهاب سرش را پایین گرفت و چیزی نگفت.سارا گفت:

_شکیبا باهات حرف زد.

_آره.....عذر میخوام ازت.منو میبخشی؟

سارا با ناز گفت:

_حالا ببینم چی میشه!

شهاب ابرویی بالا انداخت و گفت:

_اینجوریاس دیگه؟

سارا با شیطنت به او نگاه کرد.شهاب خندید و گفت:

_منم یه عذر خواهی ازت طلب کارم!

_برای چی اونوقت؟

شهاب کمی به جلو خم شد و گفت:

_دستت شکسته بود دیگه؟

سارا سرخ شد و سرش را پایین گرفت.شهاب با خنده گفت:

_کوچولوی دروغگو؟چرا دروغ گفتی؟

سارا سرش را پایین گرفت و گفت:

_چون که دلم برات تنگ شده بود!

شهاب بعد از کمی سکوت کرد و گفت:

_دروغ خوبی بود!

سارا سرش را بالا گرفت و به او نگاه کرد.شهاب مکثی کرد و بعد گفت:

_چون منم دلتنگ بودم!

...........................

داروها را به دست شهین داد و گفت:

_دستور مصرفشون نوشته شده.

شهین با نگرانی گفت:

_دکتر چی گفت؟

_نگران نباش خانم.....چون مدت زیادی نیست که می کشه راحت ترک می کنه.

شهین دارو ها را در دستش فشرد و گفت:

_چی شد که اینجوری شد؟

شهریار دستی به شانه ی همسرش زد و با لبخندی آرامش بخش گفت:

_خدارو شکر که به موقع فهمیدیم!

شهین به چشم های شهریار نگاه کرد و سری تکان داد.

رو به سقف دراز کشیده بود و دستانش را زیر سرش گذاشته بود.به دو چشم قهوه ای فکر می کرد.دوچشمی که معصومیت از آن می بارید و او برای بار صدم خودش را لعنت می کرد که چنین کاری را با صاحب آن چشم ها کرده بود.می خواست خودش را عوض کند.به خاطر پدرو مادرش،به خاطر سارا.حتی به خاطر صاحب آن دو چشم قهوه ای.با صدای زنگ موبایلش به خودش آمد.شماره ناشناس بود.هرچه فکر کرد نتوانست آن را بشناسد.شانه ای بالا انداخت و جواب داد.

_بله؟

صدای کشدار دختری که مشخص بود مست است را شنید.

_سلام عزیـــــزم!

اخم کرد و گفت:

_شما؟

_سارینام عشقم.

با صدای خشمگینی گفت:

_چی میخوای؟

_نیما جونم چرا چند روزه جنی شدی؟جواب تلفنام رو نمی دی....تحویلم نمیگیری.مگه دوستم نداری؟

نیما پوزخندی زد و گفت:

_نه من دیگه آدمای معتاد و عوضی رو دوست ندارم!

_فکر کردی خودت چی هستی هان؟تو هم معتادی و هم عوضی!

قهقه ای زد و ادامه داد:

_ببین چقدر تفاهم داریم؟

نیما با لحن خونسردی گفت:

_دیگه نداریم...

و تلفن را قطع کرد.

فصل هشتادم

نگاهش به صفحه ی مانیتور بود ولی فکرش جای دیگر.با خودش در جدال بود.نمی دانست تصمیمش را عملی کند یا نه؟یعنی باید از غرورش دست می کشید یا نه؟سرش را میان دستانش گرفت.این شد دوبار.زشت بود اگر عذر خواهی نمی کرد.خیلی زشت بود خیلی!بالاخره از جایش بلند شد و از اتاق خارج شد.به سمت میز منشی رفت.

_ببخشید؟

_بفرمایید آقای صابری؟

_آقای رحیمی کی بر می گردند؟

_الآن توی دفترشونن.

رضا ابرویی بالا انداخت و گفت:

_واقعا؟مگه مرخصی نبودند؟

منشی شانه ای بالا انداخت و گفت:

_نمی دونم!

رضا نفسش را بیرون داد و گفت:

_می تونم ببینمشون؟

_اجازه بدید لطفا.

منشی تلفن را برداشت و گفت:

_آقای رحیمی،آقای صابری کارتون دارن.

_..........

_نمی دونم.

_.........

_باشه چشم.

تلفن را گذاشت و گفت:

_می تونید برید تو.

رضا تشکر کرد و به سمت اتاق میلاد رفت.چند تقه به در زد و وارد شد.میلاد پشت سیستمش درحال کارکردن بود.در رابست و جلوی او ایستاد.

_سلام.

میلاد سرش را بالا آورد و نگاهی به او کرد.می توانست نگاه غضبناکش را حس کند.میلاد سری تکان داد و دوباره سرش را در مانیتور کرد.رضا ناچارا نشست.به او زیر چشمی نگاه کرد.بعد از دقایقی سکوت بالاخره دهان باز کرد.

_می دونم از دستم عصبانی هستی.

میلاد سرش را بالا گرفت و به او نگاه کرد.رضا هم به او نگاهی انداخت و سرش را پایین گرفت و ادامه داد:

_از بچگی عصبی بودم.مثل یه بمب منفجر می شدم.دست خودمم نیست.عصبانی که میشم انگار کسی رو نمی بینم!بابت خانومت عذر میخوام........نمی دونستم داری بابا میشی.

صدای عصبی میلاد را شنید.

_حتی اگه اون بچه هم تو شکمش نبود حق نداشتی دستتو روش بلند کنی!

رضا سرش را بالا گرفت و گفت:

_آره....حق با تو هستش.خداروشکر که چیزیشون نشد.

کمی سکوت کرد و بعد ادامه داد:

_این اخلاق سگیم کار دستم میده.هیچ وقت محبوب نبودم....حتی توی خانوادم!

و به یاد مریم افتاد.دوباره سکوت را شکست:

_یه بار دیگه هم ازت طلب بخشش کردم....به خاطر اون روز توی بنگاه که پای خانومت رو وسط کشیدم.....یادته بم چی گفتی؟

جوابی از میلاد نشنید.پس خودش گفت:

_گفتی گذشته ها گذشته.

از جایش بلند شد و گفت:

_تو آدم خوبی هستس میلاد....برعکس من که فقط ادعای خوبی دارم.....این دفعه هم آقایی کن و گذشته ها رو فراموش کن....

به سمت در رفت و از اتاق خارج شد.حتی به نگاه خیره ی میلاد هم توجهی نکرد.

هانیه با ناراحتی به او نگاه کرد و گفت:

_حق با تو بود مریم.....من به حرفت گوش ندادم...هم خودم رو توی دردسر انداختم هم تورو.

بغضش ترکید.درحالی که گریه می کرد گفت:

_ببخشید مریم.اگه به حرفت گوش داده بودم این اتفاقات نمی افتاد.

مریم اشک های هانیه را با نوک انگشتانش پاک کرد و گفت:

_گریه نکن هانیه....کاریه که شده!

هانیه هم چنان گریه می کرد.مریم او را در آغوش گرفت و گفت:

_گریه نکن دیگه....فکر نمی کردم دوستم انقدر لوس باشه!

هانیه در حالی که هق هق می کرد گفت:

_حالا خانوادت در مورد من چی فکر می کنن؟

_هیچی!تو هنوز همون دوست عزیزمی.....

_داداشم رفت سر وقت ایمان.

_خب؟

_زد داغونش کرد......البته ناگفته نماند که منم یه سیلی خوردم.

کمی مکث کرد.از آغوش مریم بیرون آمد و به او نگاه کرد.

_ولی ارزشش رو داشت مریم....حد اقل ایمان داغون شد نه؟

مریم سری تکان داد.هانیه گفت:

_اون پسره چی؟

_کی؟

_نیما.....اون داغون نشد؟

نیما به یاد مشتی که رضا به نیما زده بود افتاد.

_آره تقریبا.

_پس تو هم خنک شدی نه؟

مریم کمی فکر کرد.به این فکر کرد که آیا از داغون شدن نیما راضی است؟حسی در قلبش می گفت نه ولی عقلش می گفت آره.هردو حس قدرتی برابر داشتند و مریم گیج شده بود.نمی دانست جواب این سوال چیست؟واقعا نمی دانست!با صدای هانیه به خودش آمد.

_مریم چرا خفه خون گرفتی؟

مریم خمی کرد و گفت:

_هانیه تو توی لحظات ناراحتی هم بی تربیتی؟

هانیه دماغش را بالا کشید و گفت:

_آره......جواب سوالمو ندادی؟

مریم کمی سکوت کرد وگفت:

_نمی دونم.......

فصل هشتاد و یکم

شکیبا بار دیگر عکس سونوگرافی را به شهاب که سرش را به پنجره ی تاکسی تکیه داده بود نشان داد و با ذوق و شوق گفت:

- وای شهاب من میدونستم....به خدا همیشه به میلاد میگفتم بچمون پسره

شهاب با چشم و ابرو راننده تاکسی را نشان داد و گفت:

- هیــــــس شکیبا...آرومتر!

شکیبا زبانش را برای شهاب درآورد...آنقدر خوشحال بود که خواب آلودگی شهاب،حالش را نگیرد.دوباره لبخند پهنی زد و به عکس سونوگرافی خیره شد.شکیبا صبح زود شهاب را بیدار کرده بود تا با هم به سونوگرافی بروند و بعد از آن برای تولد میلاد هدیه ای تهیه کند.شاید شهاب بتواند او را در خرید یاری کند.تاکسی مقابل پاساژ مورد نظر توقف کرد و شکیبا و شهاب پیاده شدند.شکیبا شهاب را از این مغازه به آن مغازه میکشاند و شهاب فقط غرغر میکرد...

- شهاب بیا این عطرو بو کن ببین دوس داری؟

- مگه میخوای برای من بخری؟

- خب همه ی پسرا سر و ته یه کرباسن دیگه...مگه نشنیده بودی؟

شهاب نگاه عاقل اندر سفیهانه ای به او کرد...دیگر عالم و دنیا میدانستند شکیبا کشته مرده ی میلاد است اما اینهمه ایراد گرفتن از پسرها فقط در مقابل شهاب بود.فروشنده لبخندی زد و رو به شکیبا گفت:

- ایشون دوست پسرتونن؟

شکیبا چشم غره ای رفت گفت:

- خدا نکنه آقا...ایشون داداشمه ولی میخوام واسه دوست پسرم بخرم

شهاب با تعجب به شکیبا نگاه کرد...میلاد دوست پسر تلقی میشد؟!حتما فروشنده با خود فکر میکند چه برادر غیرتمندی که برای خرید دوست پسر خواهرش نظر هم میدهد!... طوری که فروشنده نشنود آهسته کنار گوش شکیبا گفت:

- میخوای بگم بچه ی تو و دوست پسرتم چند روز دیگه به دنیا میاد؟!

شکیبا لبخند پر استرسی زد و با آرنجش ضربه ی محکمی به پهلوی شهاب زد...از او بعید نبود آبرویش را ببرد...بار دیگر ادکلن مورد نظرش را بویید

- نگفتی شهاب بخرم همینو؟

- آخه من چی بگم؟من بوی خنک دوس دارم میلاد معمولا گرم و شیرین میزنه...هر کدومش که شیرینه رو بگیر...راستی عطر جدایی میاره ها!نگران نیستی دوستت ولت کنه؟تکلیف بچتون چی میشه؟

فروشنده با تعجب به گفتگوی آن دو نگاه میکرد...بچه شان؟فروشنده نفس عمیقی کشید و گفت:

- عجب جامعه ای شده...!

شهاب سعی میکرد لبخندش را کنترل کند و شکیبا از حرص سرخ شده بود.ادکلن را به دست فروشنده داد و گفت:

- همینو میبرم آقا

و مبلغ را روی پیشخوان گذاشت...شکیبا و شهاب با هم از مغازه بیرون آمدند.

- شکیـ....

- ساکت شو شهاب! آبرو واسه من نذاشتی!

شهاب همانطور که میخندید گفت:

- چیه خب؟اصلا چرا گفتی واسه دوستم میخوام؟میخواستی بگی واسه شوهرم میخوام

- به تو چه؟نه دقیقا به تو چه ربطی داره من چی میگم؟تو میخواستی سرتو بندازی پایین مثل بچه ی آدم حرف منو گوش کنی

- چه توقعی از من داری آخه؟من برادر توئم چطور میتونم آدم باشم؟حالا بیخیال بیا یه چیزیم بگو من واسه دوس پسرت بخرم بالاخره از من توقع داره...

- به من چه؟هر چی میخوای بخر...

و رویش را از او برگرداند...

بالاخره شکیبا ادکلن را در یک باکس کوچک تزئینی گذاشت و شهاب نیز کروات سرمه ای را برای میلاد پسندید که قیمت بالایی نیز داشت اما برای میلاد که روی رخت و لباسهایش حساس بود نمیشد چیزی ارزان قیمت خرید...شکیبا یک کیک کوچک تولد نیز خریداری کرد و هر دو در تاکسی نشسته بودند و به سمت منزل حرکت میکردند...

- شکیبا من امشب خونه نیستما..

- اِوا پس کجایی؟امشب میخوام واسه میلاد تولد بگیرم.توئم که کادو هم گرفتی دیگه

- اتفاقا چون تولده نمیخوام باشم...دوتایی میخواین جشن بگیرین من این وسط چیکارم؟کادو رو فرداش بهش میدم...میخوام منم امشب با سارا برم بیرون یه شامی چیزی با هم بخوریم...

- اَه شهاب خاک تو سرت شام خالی که نمیچسبه!

- خب اگه بستنی و اینام خواست میخوریم دیگه...چه میدونم شام که پر و خالی نداره

- نه....منظورم اینه که شام کادو میخواد!

- ندیدی نصف پولامو دادم واسه میلاد کادو گرفتم؟دیگه کادو واسه سارا بمونه یه روز دیگه!

شکیبا بدون توجه به شهاب رو به رانند گفت:

- ببخشید میشه یه دیقه دم این طلافروشیه وایسین؟

- بله خانوم...

شهاب با تعجب به شکیبا نگاه کرد...پس آنوقت تا حالا داشت برای او یاسین میخواند؟

- پیاده شو شهاب

- هاااان؟

شکیبا دست اورا گرفت و به زور پیاده اش کرد و با هم وارد مغازه شدند...فروشنده با دیدن او از جا برخواست

- به سلام خانوم رحیمی خوش آمدید...قدم رنجه فرمودید.آقای مهندس چطورن؟

- میلادم خوبه...سلام میرسونه

- سلامت باشن...خب من در خدمتم

شهاب با تعجب به مکالمه گوش میداد...گویا شکیبا دیگر اینجا معروف شده است!شکیبا رو به شهاب گفت:

- بگو داداش...

- برادرتونن؟سلام عرض شد آقا حال شما؟

- خـ...خوبم...ممنون...راستش من یه ... یه چیز کوچیک میخوام که قیمتشم ....

شکیبا ادامه ی حرف او را گرفت:

- ما یه چیز کوچیک میخوایم که در عین حال که کوچیکه ولی خوشگل و...چی میگن...چشم گیر باشه...قیمتشم اصلا مهم نیست...

شهاب با عصبانیت به شکیبا نگاه کرد!انگار وضع برادرش را فراموش کرده است...

فروشنده با لبخند گفت:

- برای خودتون میخواین؟

- نه برای نامزد داداشم میخوام...

- آهان...خب انگشتر باشه؟

- شهاب انگشتر باشه؟

شهاب بدون اینکه جواب بدهد رویش را برگرداند...شکیبا خودش پاسخ داد...

- اوممم...آره...یه چیزایی تو مایه های حلقه!

شکیبا جعبه ی کوچک مشکی را به زور در جیب شهاب گذاشت و از فروشنده خداحافظی کرد و با هم از سوار تاکسی شدند...شهاب حلقه را از جیبش در آورد و گفت:

- شکیبا اینو خودت دستت کن...من خودم دارم کم کم پولامو جمع میکنم که با پول خودم حلقه بخرم...خودم بلدم چیکار کنم!

- شهاب...دیوونه...حلقه یه چیزیه که باید قشنگ باشه.یه عمر واسش میمونه.نمیشه یه چیز بیخود بخری که.در ضمن تو خودت همون پولایی که واسه حلقه جمع میکنیو بده به من...کم کم بهم پس بده.آخه من و تو که این حرفا رو نداریم!

شهاب مکثی کرد و گفت:

- نه نمیشه...

- اه شهاب اصرار نکن دیگه گفتم که بهم پس میدیش...همین که گفتم.بین خودمونم میمونه

و جعبه را دوباره در جیب شهاب بازگرداند...

شب شده بود...میلاد خسته از سرکار بازگشته بود...پله ها را با هزار بدبختی طی کرد و با کلید در خانه را باز کرد....

- شکیبا...شکیبا خونه ای؟

شکیبا از آشپزخانه بیرون آمد

- اومدی میلاد ؟خسته نباشی!

- ممنون...جایی میخوای بری؟

و به سر و وضع شکیبا اشاره کرد...پیراهن دکلته ی کوتاهی به رنگ قرمز پوشیده بود و موهای نسکافه ای رنگش برخلاف همیشه،مجعد شده بودند...شکیبا لبخندی زد و سرش را به دو طرف تکان داد...باکس ادکلن را با دو دستش پشت سرش گرفته بود تا میلاد متوجه آن نشود...با قدم های کوتاه نزدیک میلاد شد... میلاد با تعجب او را نگاه میکرد...شکیبا جعبه را مقابل میلاد گرفت و گفت:

- سورپرااااایز! تفلدت مبارک...

میلاد با ناباوری به او نگاه کرد...فکر نمیکرد شکیبا تاریخ نهم فروردین را یادش مانده باشد...جعبه را باز کرد...نگاهی به ادکلن انداخت و لبخند زد...

- بو کن ببین دوست داری؟

میلاد ادکلن را بو کرد...گرم و شیرین...همانطور که دوست دارد!

- عالیه شکیبا...

شکیبا چشمکی زد

- میدونستم...

میلاد جعبه را لب میز گذاشت و شکیبا را با عشق در آغوش خود کشید....

میلاد تکه ای از کیک تولدش را به چنگال زد و در دهان شکیبا که سرش را روی شانه ی او گذاشته بود گذاشت...شکیبا کیک را فرو داد و گفت:

- سال دیگه با پسرمون جشن میگیریم

میلاد با تعجب به شکیبا نگاه کرد

- امروز با شهاب رفتم سونوگرافی...بچمون پسره آقا میلاد!هه!

- ایشاالله که سالم باشه...

- احتمالش کمه...البته اگه به من بره سالمه ولی فقط کافیه یه ذره به تو بره!

میلاد چشمانش را ریز کرد و به شکیبا نگاه کرد...

- میلاد خیلی خوشحالم که بچمون تو اون جنگ و دعواها به دنیا نمیاد...خیلی شگفت انگیزه که همه چیز عالیه...شاید از اولشم من باید به تو جواب منفی میدادم...اختلاف طبقاتیمون...اختلاف خونواده هامون...واقعا هیچ کدومو در نظر نگرفته بودم.فکر میکردم اصلا مهم نیست...ولی واقعا بعد از ازدواج همه ی اینا مهم شد...تقصیر خودمه

- اَه شکیبا تو هم که!....اینا چیه میگی؟همه آدما بنده های خدان!چه اختلافی؟میبینی که همه چیزم حل شده...حالا هی بگو تا دوباره دعوامون شه!

شکیبا نفس عمیقی کشید...حق با میلاد بود...حالا که مشکلات حل شده نیازی به یادآوری نیست...

- خیله خب...حالا یه ذره کیک بده ببینم!همشو خودت خوردی که!

- که همشو خودم خورد آره...؟

شکیبا به میلاد نگاه کرد و چندبار پلک زد...

فصل هشتاد و دوم

لیوان آب را به همراه قرص در سینی گذاشت و به سمت اتاق نیما و سارا رفت.در راباز کرد و. داخل شد.نیما روی تخت دراز کشیده بود و کتابش مقابلش بود.شهین لبخندی زد و گفت:

_نیما جان....مادر پاشو قرصات رو بخور.

کتاب را کنار گذاشت و روی تخت نشست.سینی را از دست مادرش گرفت و گفت:

_مرسی....میذاشتی خودم میومدم می خوردم.

شهین دوباره لبخندی زد و گفت:

_حالا آوردم دیگه.

مقابل نیما روی صندلی نشست.نیما لیوان آب را سرکشید و آن را توی سینی گذاشت.شهین به او نگاه می کرد.گودی زیر چشم هایش کم کم داشت از بین می رفت.خوب می توانست حس کند که حال روحی او بهتر شده است.نیما به مادرش نگاه کرد و گفت:

_شاخ در آوردم؟

شهین خندید و گفت:

_نه مادر جون.سینی رو بده ببرم.

سینی را از دست نیما گرفت و از جایش بلند شد.رو به او گفت:

_راستی شب میخوایم بریم عید دیدنی دایی بابات.

نیما دوباره کتاب را به دست گرفت و گفت:

_من نمیام.

_چرا؟

_میخوام درس بخونم.

شهین لبخندی از روی رضایت زد و گفت:

_حالا یه امشبو به خودت استراحت بده!

_نمیشه.....خودت که میدونی در طول سال هیچی نخوندم!یه ساعتم نباید از دست بدم!تازه خونه ی دایی هم که هم پیروپاتالن من بیام چیکار کنم؟

شهین اخم نازی کرد و گفت:

_منظورت اینه که من پیرم؟

نیما چشمکی حواله ی مادرش کرد و گفت:

_نه تو عزیز دل مایی.

شهین در حالی که از اتاق خارج می شد گفت:

_بسه بسه.انقدر خود شیرینی نکن.بشین درستو بخون.

به آشپزخانه رفت و سینی را در انجا گذاشت.در سالن کنار سارا ، که در حال اس ام اس بازی بود،نشست و رو به او گفت:

_تو که شب میای؟

سارا سرش را بالا گرفت و گفت:

_کجا؟

_خونه ی دایی بابات!

سارا با حرص گفت:

_نه مامان.

_وا ! چرا؟

سارا دوباره سرش را در گوشی اش کرد و گفت:

_با شهاب قرار دارم.

و ناگهان فهمید چه گفته و دستش را مقابل دهانش گذاشت.سوتی داده بود آن هم ناجور!شهین لبخندی به سارا زد و گفت:

_که این طور؟!

سارا سرش را با شرم پایین گرفت و چیزی نگفت.شهین لبخندی زد و گفت:

_کجا قرار داری؟

_نمی دونم هنوز!

_مواظب باش دوباره دامادمون رو فراری ندی!

سارا با ناراحتی گفت:

_مامان!

شهین از جایش بلند شد و گفت:

_پس منو بابات شب میریم.نیما هم که نمیاد.

_برا چی؟

_میخواد درس بخونه.

سارا سرش را بالا گرفت و در حالی که به مادرش نگاه می کرد گفت:

_جان؟

شهین لبخندی به روی سارا زد و گفت:

_پسرم داره عوض میشه.

.........

نیما با لبخند به مادرش نگاه می کرد که با نگرانی سفارش هایش را به او می کرد.

_غذا توی یخچال گذاشتم برات.گرمش کن بخور.یه وقت تنبل بازی در نیاری غذا رو سرد بخوریا!حتما توی فر داغش کن.میوه هم هست.چاییم تازه دم کردم.کسی زنگ زد بگو رفتیم عید دیدنی.مواظب خودتم باش.

_باشه مادر من.....چقدر حرص میخوری؟

پدرش نگاهی به مادرش انداخت و گفت:

_شهین خانوم....بریم دیر شد!پسرت برای خودش مردی شده...دیگه بچه ی چهار ساله که نیست.

سپس رو به نیما گفت:

_فردا صبح باید بریم پیش دکتر...یادت نره.

_باشه.

بالاخره مادرش رضایت داد و به مهمانی رفتند.در رابست و به سمت اتاقش رفت.روی تخت نشست و به اتفاقات چند وقت اخیر فکر کرد.ترک کردنش....درس خواندنش...خوب شدن رابطه اش با خانواده.از این وضع راضی بود.گرچه هنوز هم همان نیمای خونسرد بود!صدای در خانه آمد.با خودش فکر کرد شاید پدرو مادرش چیزی را جا گذاشته اند.از جایش بلند شد و به سمت در رفت.در را که باز کرد لحظه ای با تعجب مکث کردو بعد با لبخند به دو چشم قهوه ای معصوم خیره شد.

تکه ای جوجه در ظرفش انداخته شد.با تعجب سرش را بالا گرفت.شهاب با اخم کوچکی گفت:

_فکر نمی کردم انقدر کم غذا باشیا.

و با لبخندی ادامه داد:

_من زن خیلی لاغرم دوست ندارم.گفته باشم.

سارا سرخ شد و گفت:

_شهاب؟!دلتم بخواد.....زن چاقالو میخوای چیکار؟

_بخور حرف نزن.

_آهای!از همین الآن ادای مرد سالار رو در بیاری من می دونم با تو.

شهاب چشمکی زد و گفت:

_ما چاکر شما هم هستیم.قول میدم زن ذلیل ترین مرد دنیا شم.خوبه؟

_عالیه.

_ای پررو!

سارا دهانش را با دستمال پاک کرد و گفت:

_من خوردم.

_تو که هیچی نخوردی!

_این همه خوردم.

شهاب نچ نچی کرد و گفت:

_فایده نداره.یه روز جیگر می بندم به خیکت تا جون بگیری.

سارا صورتش را جمع کرد و گفت:

_اه.....جیگر؟

_جونم.

سارا با حرص گفت:

_زهرمار....بلند شو بریم.

شهاب خندید و گفت:

_چشم بانو!

بعد از حساب کردن میز شام به پارک رفتند.سارا شانه به شانه ی شهاب قدم می زد.شهاب گفت:

_سارا؟

_هوم؟

_از کی به من علاقه مند شدی؟

_کی گفته من به تو علاقه مند شدم؟منو میخوان به زور شوهر بدن.

_ای شیطون....یه کاری نکن نیام خواستگاریتا!

_نیا.....

شهاب خندید و گفت:

_نگفتی حالا؟

سارا کمی فکر کرد و گفت:

_از اون موقع که منو از دست سینا نجات دادی.تو چی؟

شهاب با لبخندی بر روی لب گفت:

_از همون دفعه ی اولی که توی چشمات نگاه کردم.

_عشق در یک نگاه؟

_دقیقا!

بین آنها سکوت برقرار شد.شهاب بعد از مدتی این سکوت را شکست و گفت:

_همینجا وایسا!

سارا با تعجب گفت:

_چی شده؟

_می فهمی حالا!

شهاب دست در جیبش کرد و در همان حال گفت:

_از دفعه ی اولی که توی چشمات نگاه کردم عاشقت شدم.یه چیزی توی چشمات هست که من همیشه از دیدنش لذت می برم.

جعبه ی سرمه ای رنگ کوچک را مقابل سارا گرفت و گفت:

_سارا......اجازه میدی بیام این چشم ها رو برای همیشه مال خودم کنم؟

سارا با چشمانی که نم اشک در انها مشخص بود گفت:

_معلومه که آره!

فصل هشتاد و سوم

لبخندی به روی مشتری زد و گفت:

_بفرمایید با منشی هماهنگ کنید.ایشون میگن کی برای تحویل کارتون تشریف بیارید.

_ممنون آقا لطف کردید.

_خواهش می کنم.

مشتری را تا دم میز منشی همراهی کرد و گفت:

_خانم لطفا یه وقت برای ایشون بذارید.

منشی سرش را بالا گرفت و به رضا نگاه کرد و گفت:

_برای چه روزی بذارم؟

_فرقی نداره.هرروزی که خود آقا تونست بیاد.

_باشه،چشم.

رضا دستس به شانه ی مرد زد و به اتاقش رفت.کیفش را برداشت و رو به همکارانش گفت:

_آقا ما دیگه رفتیم تا بعد سیزده به در.

یکی از همکارانش رو به او گفت:

_خوش بگذره.ما که باید تا یازدهم بیایم سرکار.

_اگه کی تونستم که میموندم.ولی بابام تو مغازه دست تنهاست.شاگردشم رفته شهرشون.

_برو رضا جون....بابات بیشتر بهت احتیاج داره!

با همکارانش دست داد و بعد از خداحافظی با آنها از اتاق خارج شد.میلاد جلوی میز منشی ایستاده بود.به سمت انها رفت و دستس به شانه ی میلاد زد.میلاد به سمت او برگشت.

_سلام آقا میلاد.

_سلام رضا....چطوری؟

_عالی...تو چطوری؟خانومت خوبه؟

_خوبه...خانواده چطورن؟

_اونا هم خوبن......داری میری؟

_آره....تا بعد سیزده به در.

_چه جالب!منم همین طور.

_تو دیگه براچی؟

_کمک بابام.میوه فروشی توی این ایام شلوغه شده.تو چی؟

_برم پیش زن و بچم چند روز.خیر سرم مرد اون خونما!

رضا خندید و گفت:

_بله دیگه....یه هو دیدی شکیبا خانوم برچسب بی مسئولیتی بهت زد.

_دقیقا برای همین دارم میرم.

بعد از خداحافظی با منشی از شرکت خارج شدند.موبایل رضا زنگ خورد.مادرش بود.آن را برداشت و جواب داد.

_بله مادر؟

_رضا جان شرکتی؟

_نه دارم میام خونه بابا کجاست؟

_رفت میوه فروشی....بش گفتم نره ها،آخه کمرش درد می کرد یه کم.

_خب من الان میرم میوه فروشی که دست تنها نباشه.

_خیر ببینی مادر.

_فعلا خدافظ.

_خدافظ.

میلاد رو به رضا گفت:

_بیا بریم می رسونمت خونه.

_نه قربونت...میخوام برم میوه فروشی.

_خب می رسونمت میوه فروشی!

_دستت درد نکنه.راهت دور میشه.

_تعارف می کنی؟

_نه جون تو.

برای یک تاکسی دست تکان داد و گفت:

_به خانومت سلام برسون.خداحافظ.

_به امید دیدار.

موهای اسما را با کش بست و گفت:

_بیا اینم از موهات که بافته شد!

_دستت مرسی.

مریم خندید و گفت:

_این چه طرز حرف زدنه آخه؟

اسما چشمکی به او زد و به سمت اتاقش رفت.مریم سری از روی تاسف تکان داد.باصدای مادرش به خودش آمد.

_مریم من رفتم خرید.حواست به علی باشه.

_باشه.

به سمت علی رفت و او را از روی زمین بلند کرد.لپ تپل او را بوسید و گفت:

_قربون داداشم برم من.گشنت نیست؟

علی خندید و سرش را روی شانه ی مریم گذاشت و آن را گاز گرفت.مریم با اخم ساختگی گفت:

_ای داداش بد!میخوای منو بخوری؟

............

حاج خانم رو به فروشنده گفت:

_یه بسته شکر بدید لطفا.

فروشنده به سمت قفسه های پشت سرش رفت تا یک بسته شکر بردارد.حاج خانم در حال نگاه کردن به اطراف بود که صدای زنی را در یک قدمی اش شنید که خطاب به فروشنده می گفت:

_آقا لازانیای مانا ندارید؟

به سمت آن زن برگشت.با دیدن او لبخندی زد و گفت:

_سلام خانوم شمس.

خانم شمس به او نگاه کرد و با تعجب گفت:

_سلام.خوبید؟

_ممنون.شما چطوری؟

_خوبم مرسی.

_پسرتون بهتره الحمدالله؟

خانم شمس سرش را پایین گرفت و گفت:

_بهتره....خدا می دونه چقدر بابت اون اتفاقات شرمندم!

_دشمنت شرمنده باشه.جوونن....اشتباه می کنن....همه توی جوونی اشتباهاتی داشتند!

_آره خب....ولی پسرتون خیلی ناراحت شدند!

_نه دیگه ناراحت نیست.همین رضا هم وقتی جوون بود یه اشتباهاتی می کرد.با داد و دعوا چیزی حل نمیشه..حالا گذشته ها گذشته دیگه.

_آره....خدارو شکر به موقع فهمیدیم.

_آره خدارو شکر.

.........

شله زرد را در کاسه ها ریخت.آن ها را در سینی گذاشت و رو به مریم گفت:

_بیا مادر...اینا رو ببر برای همسایه ها.

مریم با تعجب گفت:

_برای خانوم شمسم ببرم؟

_آره مادر....چرا نبری؟

_رضا عصبانی نمیشه؟

_نه دخترم...یه جوری حرف می زنی انگار داداشت هیولاست!

مریم لبخندی زد و گفت:

_نمیشه اسما ببره؟

_نه دختر...می ترسم از دستش بیفته.بیا ببر دیگه چقدر سوال می پرسی.

مریم پوفی کرد و از جایش بلند شد.چادرش را سرش کرد و سینی را برداشت.اول به طبقه ی سوم رفت.دررازد.در خانه باز شد و شکیبا،باطاهری آراسته، دم در ظاهر شد.چشمش به سینی افتاد.با خنده گفت:

_وای مریم خدا خیرت بده!

مریم با تعجب گفت:

_برای چی؟

شکیبا دستش را روی شکمش گذاشت و گفت:

_بچم هوس شله زرد کرده.

مریم خندید و گفت:

_پس به موقع اومدم.

_دقیقا.یک کاسه شله زرد برداشت و گفت:

_حالا به چه مناسبتی هست؟

_الکیه!

دوباره با خنده گفت:

_بزار تا میلاد نیومده برم بخورمش!

_شکمو!

_تقصیر این فینگیله.

_من برم اینو بدم پایین.

_باشه عزیزم از طرف من از مامانت تشکر کن.

_باشه فعلا.

به طبقه ی پایین رفت.پشت در ایستاد.با استرس چند نفس عمیق کشید.خودش نمی دانست چرا هول کرده!در راز زد.بعد از مدتی که کوتاه بود در باز شد.سارا هول شد.2 چشم مشکی به او خیره شده بود.سرش را پایین گرفت.صدای دلنشین او را شنید.

_سلام.

به آرامی جواب او را داد و گفت:

_مامان تشریف ندارن؟

_نه متاسفانه.

پشتس را به او کرد و گفت:

_پس با اجازه.

میخواست برود که صدایش را شنید.

_منم شله زرد دوست دارما!

لبخندی زد.به سمت او برگشت و گفت:

_برای شما نیاوردم ولی.

_تا کی میخوای منو جمع ببندی؟

سارا لبخند محوی زد و گفت:

_تا همیشه.

دوباره میخواست برگردد که نیما گفت:

_منو بخشیدی؟

سکوت کرد.پشتش را به او کرد.تاب نگاه کردن به چشم های او را نداشت.با صدای آرامی گفت:

_آره.

فصل هشتاد و چهارم

میلاد کت و شلوار سرمه ای و پیراهن آبی کمرنگی بر تن کرده بود و شکیبا نیز با او ست کرده بود...شلوار سرمه ای و تونیک و شال آبی اش را بار دیگر جلوی آینه چک کرد.برجستگی کوچک شکمش در لباس افتاده بود...میلاد نیز پشت شکیبا مقابل آینه ایستاده بود و با موهای کوتاه خود ور میرفت...شهاب تقه ای به در اتاق آن دو زد و بعد از مکثی وارد شد...با ورود او میلاد و شکیبا به طرفش برگشتند...میلاد گفت:

- اوووه شهاب ترکوندیا....

- آره معلومه کی ترکونده...ناسلامتی من میخوام خواستگاری کنم نه جنابعالی

سپس شهاب هدیه ای که برای تولد میلاد تهیه کرده بود را مقابلش گرفت و گفت:

- هرچند یه روز دیر شد ولی ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازس...تولدت مبارک

- وای ممنون چرا زحمت کشیدی...؟

- حالا بازش کن ببین اصلا چی توشه یه وقت سرکاری باشه...

میلاد چشم غره ای رفت و گفت:

- شانس بیاری سرکاری نباشه وگرنه نظر سارا رو از این رو به اون رو میکنم...

شهاب خندید و منتظر شد تا میلاد کادو را باز کند...میلاد کروات سرمه ای را به شکیبا نشان داد و گفت:

- وااای...شکیبا ببین....خیلی قشنگه دمت گرم شهاب

شکیبا گفت:

- بله که قشنگه...با هم رفتیم خریدیم سلیقه خودم بوده...

شهاب رو به میلاد گفت:

- نخیرم دروغ میگه...آخه شکیبا کی سلیقش خوب بوده؟مثلا یکی از انتخاباش تویی میلاد...

- دستت درد نکنه...دیگه حالا ما بد شدیم؟

شکیبا به ساعت نگاه کرد و گفت:

- همینه دیگه...اسم خانوما بد در رفته که زیاد حرف میزنن...شما دوتا مثل سوپاپ زودپز یه ریز دارید حرف میزنید...میلاد اون کرواتو هم بده تا برات ببندم با لباست سِتِه

شهاب گفت:

- اگه میلاد کروات ببنده زشته من نبندم که....منم برم کروات بزنم بعد بریم

میلاد با خنده گفت:

- شکیبا ببین هر کار من میکنم اونم میخواد بکنه؟

- اه بسه دیگه شما دوتا هم...شهاب برو هر چی میخوای ببندی ببند تا بریم...میلاد تو هم اون کرواتو بده من...

شهاب همانطور که میخندید از اتاق خارج شد و شکیبا مشغول بستن کروات میلاد شد...

- شکیبا یه مانتو بپوش تا بریم

شکیبا گره ی کروات میلاد را کمی محکم تر کرد و گفت:

- نه بابا دو طبقه پایین رفتن که مانتو نمیخواد...همینطوری میام

- لج بازی میکنی؟

شکیبا لبخند شیطنت باری زد و گفت:

- نیازی به لج بازی نیس...حرف حرف خودمه....

و زبانش را برای میلاد بیرون آورد...

- حتما منم باید حرفتو گوش بدم؟

شکیبا سرش را به طرف پایین تکان داد و گفت:

- اوهووووووم....

میلاد دستانش را دور کمر شکیبا حلقه کرد و پیشانی اش را به پیشانی او چسباند...

شهاب کمی مقابل آینه به کرواتش ور رفت اما موفق نشد آن را ببندد...به ناچار دوباره به طرف اتاق میلاد و شکیبا رفت اما اینبار در نزده در را گشود...میلاد با دیدن شهاب سریع از شکیبا فاصله گرفت و دستانش را از دور کمر او باز کرد...شهاب که کمی شوکه شده بود سرفه ای مصلحتی کرد و در را بست...میلاد رو به شکیبا که با چشم های گشادشده او را مینگریست گفت:

- زشت شد نه؟...

و با انگشت سبابه کف سرش را خاراند...شکیبا کیف سرمه ایش را بر دوشش انداخت و گفت:

- مهم نیست...بریم...

بعد از بسته شدن کروات شهاب توسط شکیبا، شهاب گل هایی را که عصر خریده بود و در آب گذاشته بود تا برای شب تازه بمانند را برداشت و شکیبا نیز جعبه ی شیرینی خریداری شده را از یخچال در آورد و در دست گرفت و آن سه نفر به اتفاق یکدیگر راهی دو طبقه پایین تر شدند...

شهاب و سارا کنار اتوبوس ایستاده بودند...صدای راننده که فریاد میزد شیراز شیراز،موسیقی متن آن دو شده بود...سارا چشمانش از نم اشک برق میزد...با صدایی که بغض در آن موج میزد گفت:

- کی برمیگردی شهاب؟

شهاب لبخند تلخی زد و گفت:

-دیگه واسه تابستون میام...باید حسابی درس بخونم...تو عید که اصلا وقت نشد...ولی نگران نباش چشم به هم بزنی برمیگردم

- دلم برات تنگ میشه

- منم همینطور عزیزم....منم همینطور.گوشیت همیشه در دسترس باشه...دیگه خیالم راحته که مال خودمی

کمک راننده سرش را از داخل اتوبوس بیرون آورد و گفت:

- آقا پس نمیای سوار شی؟

شهاب رو به او گفت:

- چرا حاجی ... اومدم

و سپس سارا را مخاطب قرارداد و گفت:

- سارا من رفتم...حتما با تاکسی مطمئن برگردیا

سارا که دیگر طاقت از دست داده بود دستانش را دور کمر شهاب حلقه کرد...شهاب ابتدا تعجب کرد.از سارا اینگونه اعمال بعید بود...سپس لبخندی به پهنای صورتش زد و متقابلا سارا را صمیمانه و عاشقانه در آغوش خود فشرد...سارا تمایل عجیبی به هق هق زدن داشت اما جلوی خود را گرفته بود و آرام اشک میریخت و با هر تنفسش عطر خنک شهاب را استشمام میکرد...

- آقا ما رفتیما...

دیگر کم کم صدای بقیه ی مسافران نیز درآمده بود...سارا از آغوش شهاب بیرون آمد و شهاب با عجله ساکش را از کنار پایش برداشت و همانطور که برای سارا دست تکان میداد به طرف اتوبوس دوید....با رفتن او سارا نیز بغض خود را رها کرد...با انگشت سبابه و شست دست راستش،حلقه ای که در دست چپش کرده بود را لمس کرد...چه کسی میدانست...شاید اگر سارا کمی دقت میکرد،برق اشک را در چشمان شهاب نیز می یافت...به راستی هیچ چیز دشوار تر از وداع،برای آن دو محسوب نمیشد...

شکیبا بازوی میلاد را گرفته بود و شانه به شانه ی یکدیگر در پارک قدم میزدند... شکیبا تقریبا شش ماهه شده بود و بعد از چند قدم خسته میشد...میلاد که متوجه نفس نفس زدن شکیبا شده بود پیشنهاد داد روی نیمکت نارنجی رنگ مقابل حوض بنشینند و شکیبا نیز با خوشحالی قبول کرد...هر از گاهی بچه هایی که درون پارک بازی میکردند را به یکدیگر نشان میدادند و در مورد پسرشان خیالبافی میکردند...در مورد اسمش...رنگ موهایش...حتی سر اینکه بیشتر شبیه کدامشان میشود با هم کل کل میکردند...میلاد گفت:

- قد بلندش که به خودم میره!

- حالا نیس که من قدم کوتاهه!منم قد بلندم

- هر چی باشه قدت که از من کوتاهتره!

- خب تو دیگه زیادی بلندی وگرنه من نرمالم...ماشاالله دست برج میلادو از پشت بستی!

- چیه؟بده حالا قدم بلنده؟

- نه...کی گفته بده؟خیلیم خوبه...بیخود نیس اسمت میلاده که!همه باید بدونن تو خودت یه پا برجی...

میلاد نیشش را تا بناگوش باز کرده بود که شکیبا ادامه داد:

- البته نه برج میلادا...برج زهرمار!

میلاد با عصبانیتی تصنعی دستش را در حوض کرد تا شکیبا را خیس کند...شکیبا نیز از جا بلند شد و چند قدم عقب تر رفت...

- نپاشی میلاد یهو سرما میخورما...هم من هم بچمون...جون من نپاش...اشتباه کردم اصلا

میلاد که کمی راضی شده بود دستش را از داخل آب بیرون آورد و دست به سینه نشست...شکیبا آرام آرام نزدیک حوض شد و اینبار خودش دستانش را از آپ پر کرد و به طرف میلاد ریخت...هرچه باشد او مرد خانه است و گاهی سرماخوردن لازم دارد...!

فصل آخر

پنج سال بعد.....

_سارا،سارا بدو دیگه.

شهاب سرش را داخل اتاق کرد و گفت:

_چی میخوای از زن من؟

نیما با حالتی عصبی گفت:

_بیا این کربات منو ببند.دیر شد.

شهاب در حالی که می خندید به سمت نیما رفت و گفت:

_تو با این قدت هنوز بلد نیستی کربات ببندی؟

نیما با حرص گفت :

_بدو دیگه.

شهاب دوباره خندید و به سمت او رفت و در حالی که کرباتش را گره می زد گفت:

_یادته روز عروسی چقدر مسخرم کردی؟حالا بکش.

نیما ابرو هایش را بالا انداخت و گفت:

_من که مثل تو هول نیستم.خودت رو یادته؟نزدیک بود شلوارتو خیس کنی.

شهاب خواست جوابش را بدهد که سارا داخل اتاق شد.نیما به خواهرش نگاه کرد.موهای بلوندش را بالای سرش جمع کرده بود و آرایش کاملی کرده بود.برجستگش شکمش خبر از آمدن یک نوه در خاندان شمس می داد.سارا با لحن دستوری گفت:

_شهاب بدو دیگه شکیبا اینا اومدند.

_باشه اومدم.

سارا میخواست از اتاق خارج شود که نیما گفت:

_مریم بانوی من کجاست پس؟

سارا چشمکی زد و گفت:

_میاد الآن آقا!تو بیا به مهمونات برس اونم میاد.

پرتو سرش را در یقه ی لباس میلاد پنهان کرده بود و دستانش را محکم دور گردن میلاد گره زده بود...

- میلاد بچه رو بذار پایین الان یقه پیرهنتم چروک میشه

شکیبا بعد از اتمام حرفش تکه ای موز به چنگال زد و نزدیک دهان پرهام برد...پرهام صورتش را کنار کشید و گفت:

- نه...موس نمیخورم...خیار بده مامان...

و روی زانوی شکیبا نشست تا خیارش آماده شود...میلاد رو به پرتو گفت:

- بابایی بسه دیگه...قهر زشته...بازم از اون عروسکا برات میخرم

پرتو همچنان ساکت بود....میلاد رو به پرهام گفت:

- چیکار به عروسک این بچه داشتی آخه؟

و چشم غره ای نثار او کرد...با ورود سارا و شهاب،پرهام از روی زانوی شکیبا برخواست و به طرف آندو دوید...

- سلام خاله سارا...

سارا از پرهام درخواست کرده بود که او را خاله خطاب کند تا برای اینگونه خطاب شدن،آرزو به دل نماند...شهاب او را از روی زمین بلند کرد و گفت:

- به دایی سلام نمیکنی نه؟

پرهام با شیطتنت به شهاب لبخند زد و سلام کرد...

اسما به سمت سارا رفت و گفت:

_سارا جون مریم کارت داره.

نیما که کنار سارا ایستاده بود گفت:

_میخوای من برم؟

سارا چشم غره ای نثار او کرد و گفت:

_نخیر...با من کار داره.

اسما به سمت شکیبا رفت و با اودست و روبوسی کرد و کنار آنها نشست.شکیبا رو به اسما گفت:

_خب خانوم چه خبرا؟کنکور خوب بود؟

_عالی.....برق قبول شم.

شکیبا با ذوق دستانش را به هم کوبید و گفت:

_به سلامتی...مبارک باشه.

_مرسی شما چیکار می کنی؟

شکیبا آهی کشید و گفت:

_دست رو دلم نذار که خونه!از بس این دوتا بچه دعوا می کنند!

اسما لبخندی به آنها زد و گفت:

_شکیبا دلت میاد؟خیلی نازن!

شهین به سمت نیما آمد و گفت:

_مادر همه چی خوبه؟

_آره فقط مریم کجاست؟

شهین لپ او را کشید و با خنده گفت:

_قربون پسر هولم برم من!

میلاد با هزار بدبختی پرتو را راضی کرد که از کولش پایین بیاید و روی زانویش بنشیند...پرتو به زمین خیره شده بود تا مبادا با پرهام چشم در چشم شوند....پرهام نگاهی به خواهرش انداخت و رو به شکیبا گفت:

- خیلی لوسه مامان...عمراً اگه ازش مَعسِرَت خواهی کنم...

شکیبا اخمی کرد و گفت:

- زشته پرهام...این کارا رو میکنین هر کی ندونه میگه چه بچه های بی ادبی دارن اینا...بعد یه عمری همسایه های قدیممون رو دیدیما ببینم میتونی آبرومو ببری؟یاالله از پرتو معذرت خواهی کن...

پرهام نگاهی به میلاد انداخت...او نیز با چشم و ابرو پرهام را برای این کار تشویق میکرد...

- پرتو خانوم ببخشید...به بابا میگم یکی دیگه برات بخره

پرتو همانطور که ابروهایش را در هم گره کرده بود به پرهام نگاه کرد...پرهام با عصبانیت گفت:

- چیه؟چرا اینجوری نگام میکنی؟بخشیدی مگه نه؟

میلاد و شکیبا در دل خدا خدا میکردنداین قضیه همینجا ختم به خیر شود.پرتو سرش را به طرف پایین تکان داد و گفت:

- اوهوووم...بخشیتَم...

پرهام رو به شکیبا گفت:

- بیا مامان خانوم...دیگه حالا همسایه ها ی قدیمتون نمیگن چقدر بچه های بدی دارن...اصن چرا همسایه قدیمیامون اینقدر مهمن؟

- خب چون که ما خیلی با هم صمیمی بودیم...البته هنوزم صمیمی هستیما ولی دیگه همسایه نیستیم...میبینی که!

- خب میخواستین همسایه بمونین...!

- نمیشد دیگه...صابخونه میخواست اونجا رو بفروشه..ما هم که همه مون اجاره نشین بودیم...دیگه همه با هم اون خونه ها رو خالی کردیم...در ضمن اونجا واسه شما دوتا که اتاق نداشت ولی خونه جدیدمون واستون اتاق داره

- خب حالا نمیشه همتون برگردین همونجا؟

- اووووف پرهام چقدر سوال میپرسی....مگه خونمونو دوس نداری حالا؟

- چرا...

- خب پس...بیا یه ذره دیگه خیار بخور تا عروس دوماد بیان...

پرهام با دهان پر از خیار گفت:

- عروس دوماد واقعی ؟

- اولا با دهن پر حرف نزن...دوما فعلا نامزدیه عروسی واقعی چند ماه بعده...

پرهام ساکت شد و مشغول حلاجی کردن حرف های شکیبا در ذهنش شد...همسایه های قدیمی از همسایه های الانشان خیلی بهتر هستند...پسرهمسایه ی الانشان خیلی لوس و پررو است...

با وارد شدن نیما و مریم همه به احترام آندو از جایشان برخاستند و شروع به دست زدن کردند و دوباره نشستند...میلاد پرتو را بر بغل شکیبا داد و گفت:

- یه دیقه حواست به بچه ها باشه من برم تبریک بگم و بیام

- خب منم میخوام تبریک بگم

- تو پیش بچه ها بمون من زود تبریک میگم و میام بچه ها رو میگیرم بعد تو تبریک بگو

میلاد بعد از اتمام حرفش به طرف نیما رفت...

مریم به مادرش نگاه می کرد که با چشمان اشک بار به او زل زده بود.با ناراحتی گفت:

_مامان گریه نکن دیگه....حالا حالاها از پیشتون نمیرم.

به چشم غره ی نیما اهمیتی نداد و رو به علی که داشت گریه می کرد گفت:

_علی؟خجالت بکش...مرد که گریه نمی کنه!تو دیگه هفت سالته داری میری مدرسه!

علی دماغش را بالا کشید و گفت:

_خب آبجی دلم برات تنگ می شه!

_من که نرفتم هنوز.

_بالاخره که میری!

نیما زیر گوش مریم گفت:

_وای خدا.....اون روز کی می رسه؟

مریم با لحن تهدید آمیزی گفت:

_نیما!

سارا به سمت آنها رفت و گفت:

_مریم پس داداشت کو؟

_برای چی؟

_میوه کم اومده!رفت بیاره هنوز برنگشته.

شهاب کنار سارا ایستاد و گفت:

_انقدر حرص نخور خانوم!برای بچمون خوب نیست.

علی با صدای کودکانه اش گفت:

_داداش رضا اومد.

سارا به سمت در برگشت و بادیدن رضا نفس عمیقی کشید و گفت:

_خب خدارو شکر!

میلاد به سمت نیما رفت و دستش را به طرف او دراز کرد...نیما نیز متقابلا با او دست داد

- تبریک میگم آقا نیما

نیما سری تکان داد و گفت:

- ممنون..

همان لحظه رضا نیز نزدیک شد...

- نیما میوه ها رو آوردما...

میلاد با رضا نیز سلام و احوالپرسی گرمی کرد...

- به سلام آقا رضا!

- سلام میلاد جان...خوبی؟پرهام و پرتو خوبن؟

- همه خوبن البته اگه بدی هاشونو کنار بذارن....

رضا خندید و گفت:

- بچه اند دیگه...شیطنتشون دلیل بر بد بودنشون نیس

- آره...شما چطوری خانواده خوبن؟

- شکر...بد نیستن...

- خدا رو شکر....من دیگه برم پیش شکیبا با اجازه...

میلاد پرتو را از آغوش شکیبا بیرون کشاند...

- چقدر دیر کردی میلاد!گفتم که منم میخوام تبریک بگم...

- اومدم دیگه...غر نزن خواهشاً

شکیبا چشم غره ای به میلا رفت

- من غر زدم میلاد؟

- اووووف...هیچی بابا...دوباره شروع نکن

شکیبا از جای برخواست و رو به پرهام گفت:

- پیش بابا و پرتو میمونی تا من برگردم باشه؟

- نه...من حوصلم سر میره...میخوام باهات بیام

- باشه پلی دستمو ول نکنیا...

- مامان...میخوام برم با اون پسره بازی کنم

و با انگشت سبابه ی کوچکش علی را نشان داد

- اون از تو بزرگتره ها

- طوری نیست...برم

شکیبا دودل به پرهام نگریست

- باشه ولی دور نریدا....بچه ی مردمو خسته نکنیا...

- باشه...

سارا کنار شکیبا نشست و گفت:

_شکی جون؟

شکیبا با حرص گفت:

_سارا؟!دفعی آخرت باشه این طوری صدام می کنیا!

سارا خندید و گفت:

_باشه شکی جون حرص نخور.

ناگهان دلش را گرفت و آخی گفت.کنار شکیبا نشست و دلش را گرفت.شکیبا با نگرانی گفت:

_چی شد؟

سارا خندید و گفت:

_نمی دونم چرا این ور پریده امروز انقدر لگد می زنه؟

شکیبا خندید و به وسط اشاره کرد و گفت:

_شاید مثل باباش هوس رقص کرده!

سارا سرش را برگرداند و به شهاب نگاه کرد که همراه میلاد در حال رقصیدن بود.به شکیبا گفت:

_شوهر تو هم دست کمی نداره ها!

شکیبا خندید و چیزی نگفت.سارا گفت:

_آهان...راستس فردا میای بریم خرید؟

_خرید چی؟

_میخوام از این شلوار حاملگیا بخرم.شلوارام همه تنگن.

_وای شرمنده فردا نمی تونم.

سارا لب برچید و گفت:

_چرا؟

_خونه ی مادر شوهرمم.

_مادر شوهرت؟

_آره بابا.

_مگه آشتی کردید؟

_آره بابا.به محض این که پرهام یک سالش شد آشتی کردیم.خوشحال شدند از این که یه نوه ی پسری براشون آوردم دیگه رفتارشون بام خوب شد.

_خب به سلامتی!پس من با زن داداشم میرم خرید.

_زن داداش؟

بله...با مریم جون!

_اون که هنوز زن داداشت نشده.

_حالا!

پرهام با شیطنت رو به علی گفت:

_بریم ترقه بتلکونیم؟

علی ابروهایش را به علامت نه تکان داد و گفت:

_نه....بده.

پرهام با ناراحتی گفت:

_چلا؟

_آبجی مریمم میگه نباید از این کارا کرد.ممکنه زخمی بشیم.بیا بریم میوه بخوریم.

پرهام هنوز ناراحت بود ولی سرش را به نشانه ی تایید تکان داد.علی رو به پرهام گفت:

_تو آبجی نداری؟

پرهام اخمی کرد و گفت:

_آره....یه آبجی لوس دارم.ازم کوچیکتره!

_خواهر خیلی خوبه!

پرهام دوباره اخم کرد و سرش را تکان داد و گفت:

_نه اصلا خوب نیست!

علی یک پرتغال برداشت و گفت:

_پرتغال دوست داری؟

پرهام گفت:

_آره.

_بیا یدم آبجی اسمام برامون پوست بکنه.

_بریم.

پرهام در حالی که تکه ای پرتقال گوشه ی دهانش بود به طرف میلاد دوید و گفت:

- جیش دارم

- مگه تو خونه نرفتی دستشویی؟حالا من اینجا دستشویی از کجا پیدا کنم؟

پرهام شانه ای بالا انداخت...

- فوریه؟

- اوهووووم...

میلاد نمیدانست پرتو را به چه کسی بسپارد...شکیبا وسط سالن در حال رقصیدن بود...انگار کمی میلاد میرقصید و کمی شکیبا...مسابقه گذاشته بودند!

- پرهام یه دیقه تحمل کن تا من برگردم

و همانطور که پرتو را بغل کرده بود به سمت شهاب که کنار سارا نشسته بود رفت

- داداش این بچه رو بگیر

- بدش من فسقلی رو...

اما همین که خواست پرتو را به شهاب بدهد،پرتو جیغ بنفشی کشید و فریاد زد:

- نه....!

این اتفاق هر از گاهی اتفاق میفتاد که پرتو حاضر نمیشد از کول میلاد پایین بیاید...میلاد در حالی که حرص میخورد گفت:

- ای خدا...حالا پرهامو چیکارش کنم!

سارا به سمت شهاب و میلاد رفت و گفت:

_چی شده؟

و بعد دستس به گونه ی پرتو کشید و گفت:

_چی شده خاله؟

پرتو گریه می کرد و دستش را به سمت میلاد دراز کرده بود.میلاد با حرص گفت:

_پرهام دستشویی داره پرتو هم که....

سارا گفت:

_پرتو رو بده به من ببینم.

شهاب پرتو را به دست او داد و گفت:

_برو بغل خاله!

سارا با لحن بچه گانه ای گفت:

_خانم خوشگل من چرا گریه می کنه؟بیا بریم عروسکا رو بت نشون بدم.

و رو به میلاد گفت:

_او ن بچه ترکید خب؟برو ببرش دستشویی!

میلاد خندید و به سمت پرهام رفت.

نیما رو به مریم که نگاهش به رقص بقیه بود گفت:

_باورت میشه؟

_چی رو؟

_این که داداشت منو به دامادی قبول کرد.

مریم خندید و گفت:

_نه!

نیما با شیطنت زیر گوش او گفت:

_بالاخره مال من شدی.

_نه هنوز!

_بالاخره روز عروسی هم می رسه!

و بعد با خنده ی شیطنت امیزی گفت:

_و همچنین شبش!

مریم با حرص گفت:

_نیما!

_باشه ببخشید خانوم.

مریم کمی مکث کرد و گفت:

_تنهام نمی ذاری نیما؟

نیما دست مریم را در دست گرفت و گفت:

_هرگز!

زندگی زیباست اگرچه سخت است

جاده ای است هموار اگرچه پرپیچ و خم است

دفتری است کوچک اگرچه پر معناست

آسمانی است آبی اگرچه گاهی بارانی

خاطراتش زیباست اگرچه پر معماست

تابستان سال 1392

1392/6/20

ساعت10:30  

انتشار : بهمن 92

نویسندگان: http://www.forum.98ia.com/member229387.html

                                      http://www.forum.98ia.com/member229522.html

طراح جلد: http://www.forum.98ia.com/member121122.html

ناظر:        http://www.forum.98ia.com/member6823.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com