eshghe bi neshan

عشق بی نشان

دانلود رمان بیشتر

اشک در چشمانم حلقه زده بود,خودم را به در کمیون می فشردم و پاهایم را در شکمم جمع کرده و سرم را بین دستانم پنهان کرده بودم . تکان های شدید کامیون باعث دل پیچه و درد در تمام قسمت های بدنم شده بود . هر از گاهی نیم نگاهی به او می انداختم,از وقتی که حرکت کرده بودیم . تمام طول راه را اواز خوانده بود و با صدای خشنش ترس و دلهره را به قلبم ریخته بود . لبخندی هراس انگیز از فتحی بزرگ بر صورتش نقش بسته بود .

می خواستم خود را ارام کنم و واقعیت را بپذیرم وتمام غم و دلهره ام را از پنجره ماشین به بیرون بریزم اما در سرو سامان دادن به افکارم عاجز ماندم و در تلاش برای یافتنشان هر لحظه بیشتر به عمق فاجعه پی می برم .

احمد با این کارش نه تنها نقطه پایانی به دوران کوتاه و سراسر عشقم با پرهام بود,بلکه از مرز دلبستگی هایم وقیحانه مرا به دنبال خویش به لنجنزار تنهایی و غربت و فساد کشاند .

-هی اگه بیداری,یه لیوان چای برام بریز حسابی خسته شدم,پلکهایم بدجوری سنگین شدند,تو هم که یه کلام حرف از اون دهن خوشگلت بیرون نمی ریزه ,می دونم که بیداری,پس بهتره خودت و به موش مردگی نزنی,شاید دلت می خواد گوشه ای بایستیم و خودم چای بریزم و . . . . . . . به دنبال ان صدای قهقه وحشتناکش در کابین پیچید .

چمهایم را گشودم و از انجایی که نمی خواستم شاهد ازارو اذیت هایش باشم,فلاسک چای را با دستان لرزانم گرفتم ودر حالی که تکان های شدید ماشین هم لرزش دستانم را بیشتر کرده بود,برایش چای ریختم و ان را به طرفش گرفتم,نگاهی گزرا به او انداختم و در همان لحظه کوتاه جرقه برقی شیطانی را در چشمانش دیدم . فورا سرم را به طرف دیگر برگرداندم و خودم را سرگرم تماشای بیابانن برهوت نشان دادم,احمد با خوردن چای سر دماغ شده بود و روی فرمان ماشین ضرب گرفته بود و من در همان حال صدای جویدن سبیل هایش را لابه لای اهنگی که می نواخت می شنیدم و می دانستم که به دنبال راهی می گردد تا مرا به حرف زدن وادار کند .

-هی کوچولو,اینقدر به اون در فشار نیار,باز می شه می افتی بیرون ها,اونوقت خوراک گرگ و کفتار می شی,خوب ادم عاقل!اینهمه جا اینجاست,اونوقت تو داری در ماشین رو سوراخ می کنی!؟

بیا این طرف تر,تنگ دل خودم بشین,خیلی بی انصافی شیلا,ببین چقدر احمدت خطرت و می خواد که حاضر شده با وجود یه بچه تر گل ور گل دست به همچین فداکاری و گذشتی بزنه!!و دوباره صدای قهقهه مستانه اش اتاقک کامیون را به لرزه انداخته بود . به ناچار چشمانم را بستم و وانمود کردم که دیوانه خوابم اما از درون گر گرفته بودم,حرارت بدنم از چشمانم به بیرون تراوش می کرد و قلبم به شدت می تپید,دلم می خواست فریاد بزنم و تمام بغض دو سال ام را به سرو صورتش بکوبم,دلم می خواست به این دیو سیرت بفهمانم که اواره کرن زن و فرزند,لکه ننگین فساد و فحشا چسباندن به انها,و دور کردن فرزند از سایه پدر,کجای این کا را می توان فداکاری نامید,تازه تمام این غم ها یک بعد قضیه بود که می توانستم توجیهی نه چندان منطقی برای ان پیدا کنم,طرف اصلی قضیه چیز دیگری بود که فکر کردن به ان تا اعماق وجودم را می سوزاند و خاکستر می کرد و ان پرهام بود کسی که مرا به خودم شناسانید و از گرداب سرنوشتی مبهم و گنگ که محکوم به فنا در ان بودم نجاتم داد و به ساحل امن زندگی سپرد,کسی که الفبای زندگی را برایم هجی کرد و تابلوی زیبا از سرنوشت و تقدیر را برایم گشود,و به من اموخت انسان از هر طبقه و قشری و با هر فرهنگ و ملیتی,اگر برداشت درستی از زندگی داشته باشد و در راه رسیدن به ارمان های واقعی ان بکوشد همواره مورد احترام خواهد بود,و اولین گام را پرورش استعداد ها و تربیت ذهنیت هایمان در راه درست می دانست که همه انها مستلزم فراگیری علم ودانش بود و هم او بود که با سعی و تلاش و پشتکارش مرا در این راه به وادی موفقیت سوق داد ومرا تا قیام قیامتمدیون ای همه صفا و صداقتش کرد,اما من چه کردم . عوض تمام مهربانی و فداکاری اش خط بطلان به تمام عقاید و خواسته هایش کشیدم و همراه این حیوا ن پست راهی دیار بد سیرتان شدم,اما به خداوندی خدا سوگند,همه کارهایم به خاطر وجود نازنین خودش بود,من هیچ گاه راضی نمی شدم که به خاطر من کوچکترین گزندی به او برسد پرهام تمام دنیای من بود,دنیایی که با دستان خودم ان را ساخته بودم برای جزءجزء ان زحمت کشیده بودم,ازار و اذیت دیده بودم وبدنم را با ضربه های کتک اشنا کرده بودم,اما بالاخره ساختمش,همانطور که ارزویش را داشتم و در تمام این مراحل پرهام چون چتری حمایتم کرد و سایه اش رابر اطرافم می گستراند<من عشق را به کمک او مزه مزه کردم وبا طعم ان اشنا شدم و . . . . . . . .

حالا چطور می توانستم مرد دیگری را به این دنیا راه دهم مردی که با تمام وجود از او متنفر بودم و با او احساس غریبی داشتم مردی که به خاطر تهدید ها و اخطارهایش,پرهام را رها کرم و با او راهی این سفر بی سرانجام شدم . می خواستم تا جایی که ممکن بود او را از پرهام دور کنم تا گزندی از وی به او نرسد,تنها چیزی که مرا به این سفر دلخوش کرده بود . حالا از پرهام فرسنگها فاصله گرفته بودم و خیالم از این بابت رحت بود,اما چگونه باید فراموشش می کردم . ای کاش هرگز او را ندیده بودم و واژه عشق برایم این قدر ملموس نمی شد,ای کاش واژه تقدیر و سرنوشت را چون ساده لوحان همانی می انگاشتم که از دهان بزرگترهایمان برایم بازگو می شد,ای کاش از برابر بودن افرینش زن ومرد در بارگاه خداوند چون دوران بی خبریم,چیزی نمی دانستم و زن را برده ای بی چون وچرا در برابر قدرت برتر یعنی مردی می انگاشتم,اما چنین نبود,چون نسیم کوتاه مدت حضورش خنکای دانستن را بر جان وتنم بر جا گذاشت و به روحم جانی تازه بخشید,خدایا چه می شد که من هم چون یکی از بنده های خوشبختت می توانستم به یکی از افریده های برترت تکیه کنم و وجودش را سایه سار سرم . از عشق,این نگین هستی لبریز می شدم و او را نیز سیراب می ساختم,خدایا چه سرنوشت شومی برایم رقم زدی,که من در برابر ان همچنان سر در گم و حیران,انگشت به دهان مانده ام,خدایا اگر نمی خواستی که در جاده سرنوشت همراهم باشی پس چرا او را به من شناساندی وبه طرفم هدایتش کردی,من که از اول هم خودم را لایق او نمی دانستم,پس چرا مهرمان رت در دلهایمان جای دادی و بدون گشوده شدن قفل هایش ما را از هم دور کردی,خدایا دل نهادن در مکتب تو عین صواب است و ازدواج ان را کامل می کند,من چه کنم که بدون دل نهادن تن به این ازدواج دادم,دلم را در جایی سپردم و جسمم را در جایی دیگر من با این کفر ولامذهبی چه کنم؟منی که یک عمر سجاده ام را به سوی جلال و جبروتت گشاده ام و با دلی پاک و نیتی خالص سر راز ونیاز را با تو گشوده ام,اینک بت دلی نا پاک ونیتی ناخالص چه کنم هدایتم کن,چون اعتراف می کنم هنوز هم در حلاوت و شیرینی عشق پرهام دست و پا می زنم وبا احمد وخواسته هایش بیگانه ام به ناگاه یاد اولین روزی افتادم که چشمانم با برق چشمانی سیاه اشنا شد و با او خو گرفت و هیچ گاه نتوانست دل از ان بکند .

جشن دستمال اندازی یکی از بستگان دورمان بود و از انجایی که این جشن مختص به قشر جوان ده بود,مجبور شدم تا به اصرار زن برادرم سودابه در ان شرکت کنم,چون به تازگی 16 شده بودم و این در روستا یعنی کامل شدن و به ثمر نشستن یک دختر به خاطر همین من مجاز بودم تا برای اولین بار در ان شرکت کنم و در واقع خودم را به نمایش بگذارم,به کمک سودابه که در تدارک لباس مخصوص جشن بسیار زحمت کشیده بود من نیز به جرگه دختران دم بخت پیوستم وپا به میدان گذاشتم,اما با دنیایی از شرم و حیا که در تمام وجودم فریاد می زد ومانع انجام حرکات موزون دستها و پاهایم می شد همیشه شرم و خجالت تمام وجودم را به لرزه در می اورد و ان روز هم گریبان گیرم شده بود .

با اوج وشدت اهنگ در ریتم ان گم شدم و شرم و خجالت را به دور ریختم و پا به پای دختران به حرکت در امدم,لذتی بی پایان در وجودم احساس می کردم,چیزی که تا به حال ان را تجربه نکرده بودم و در عین حالی که برایم نا اشنا بود اما لبریز از شادی و لذتم می ساخت . نم دانم چه مدت گذشت که از شور اهنگ و شدت حرکات کاسته شد ومن در حالی که قلبم به شدت در سینه می تپید در میان جمع ارام گرفتم,بعد از لحظاتی در میان دایره ما,جوانان روستا با لباس های سنتی و یک شکل در حالی که دستمال در دست داشتند حلقه ای زدند و با حرکات تند پا رقص را شروع کردند و با اوج اهنگ,به شدت حرکت پاهایشان افزوده می شد و به دنبال ان نیز حرکت موزون دست ها اغاز شد,رقص زیبا و نفس گیری بود بخصوص که از حرکات ظریف و موزون زنانه در ان خبری نبود,بالاخره رقص به پایان رسید و انها هر کدام دستمالشان را زیر پای دختر مورد علاقه خود انداختند,من که همچنان غرق این رقص و حرکات موزون ان شده بودم متوجه دستمال ها نشدم,اما با تنه ای که دختر بغلی به پهلویم زد مرا متوجه تعداد زیادی از دستمال ها کرد که زیر پایم ریخته بودند,بدون انکه متوجه صاحبان انها شده باشم,ناگهان دچار همان شرم همیشگی ام شدم و نمی دانستم چه باید بگویم و چه کاری باید بکنم,به دختران دور وبرم نگاه کردم تعدادی از انها که دستمالی زیر پاهایشان

بود با لبخندی ان را برداشته و در دستهایشان گرفته بودند ومن همچنان مردد و بی اعتقاد به چنین رسمی موهوم و خرافی مبهوت ایستاده بودم,این بار نیز سودابه چون خواهری دلسوز به دادم رسید,در گوشم به نجوا گفت:

شیلا اگه از کسی خوشت نیامده,برای احترام هم که شده همه دستمال ها را بردار و در مرکز حلقه در حالی که زانو زده ای به زمین بگذار تا ان ها بفهمند که تو فعلا قصد ازدواج نداری . د . . . . . بجنب دختر .

من هم همانگونه کردم که او گفته بود ,اما صداهای اعتراضی پراکنده از دور و برم به گوش می رسید و من بی اعتنا به تمام ان ها در حالی که با عجله به سمت سودابه می رفتم تا از شر نگاه ها و حرفهای ان ها خلاص شوم به شدت با کسی برخورد کردم و کنترلم را از دست دادم و روی زمین پهن شدم ,سودابه در حالی که به سمت من می دوید ,با عجله جمعیت را کنار زد و مرا از زمین بلند کرد,انقدر هول شده بودم که نمی توانستم نگاهی گذرا به کسی که با او برخورد کرده بودم بیاندازم و در حالی که سرم را پایین گرفته بودم معذرت خواستم و با سودابه به سوی خانه حرکت کردم,در طول راه سودابه دائما از رقص زیبا و حرکات موزونم حرف می زد و اینکه تنها من بودم که دستمال های زیادی به زیر پاهایم ریخته شد و توجه و تحسین همگان را برانگیختم,او معتقد بود که هماهنگی رنگ های لباسم ,زیبایی ام را صد چندان کرده است به طوری که نگاه های ان پسر شهری هم فقط متوجه من بود من که اصلا متوجه اطرافم نشده بودم همه حرفهای سودابه را به حساب اغراق و محبتش نسبت به خودم گذاشتم در همین موقع احساس کردم سودابه بدون ان که حرفی بزند دستهایم را با حرکت مخصوصی می فشارد سرم را به طرفش برگرداندم دیدم با چشمهایش روبرویم را نشان می دهد,به سمت نگاهش چرخیدم,نگاهم با نگاه نافذ اما غریبی گره خورد ,احساس کردم در نگاهش جاذبه مخصوصی وجود دارد که مرا همچنان مجذئب خود کرده است , تا اینکه ان غریبه در حالی که لبخندی بر وسعت تمام چهره اش بر صورت داشت به سویمان امد .

سلام ,خسته نباشید,می خواستم به خاطر بی دقتی و حواس پرتی ام از شما عذر خواهی کنم ,چون جدا از برخوردمان و افتادن شما ناراحت شدم ,باید مرا ببخشید .

تازه در این جا بود که متوجه شدم او همان مردی است که من با او به شدت برخورد کرده ام و به دنبال ان در حیاط ولو شده ام ,در حالی که یاد اوری ان اتفاق عرق شرم را به صورتم نشانده بود و رنگ گونه هایم به سرخی گراییده بود ,گفتم :اشتباه می کنید من انقدر برای خارج شدن از ان جا عجله داشتم که حواسم به اطرافم نبود ,در واقع این من بودم که مرتکب بی دقتی شدم نه شما .

مرد جوان گفت :به هر حال اتفاقی است که افتاده ,و خوشحالم که مشکلی پیش نیامده,در ضمن . . . مرد جوان حرف هایش را به ناگاه قطع کرد و همین امر موجب شد تا من برای شنیدن بقیه صحبت هایش به چهره اش نگاه کنم ,و با تعجب او را دیدم که در چشمانم خیره مانده بود به سرعت نگاهم را از او دزدیدم و خیال رفتن داشتم که ارام گفت:

بسیار زیبا رقصیدید ,رقصتان هم مانند صورتتان زیبا بود,دیگر مطلبی را جایز ندانستم ان هم در میان روستایی کوچک که از کاه کوهی می سازند و منتظرند تا از هر حرکتی کوچک,حرف و حدیثی بسازند .

در حالی که دست سودابه را در دستانم می فشردم او را به دنبال خود می کشیدم . سودابه با تعجب و ناباوری گفت:خوب جوابشو دادی,درست نگفتم,یارو دهنش حسابی اب افتاده .

منظورت چیه سودابه؟د . . . . همونی که ازش یک ساعت داشتم برات صحبت می کردم همین بود دیگه:-منظورتو نمی فهمم؟

شیلا چقدر خنگ شدی ,این همون پسر شهری که با نگاهاش مدام تعقیبت می کرده,مثل اینگه حسابی گلوش پیشت گیر کرده,اما مبادا بهش محل بدی ها ,اونا لقمه دهن ما نیستن,نهایتش چند صباحی رو خوش میگذرونن و وقتی فیلشون هوای هندوستان کرد راهی شهر می شن و تو رو با تمام ارزو هات تنها می ذارن .

بس کن سودابه جان ,تو هم دلت خوشه ها ,اونا کجا و ما کجا ,اون فقط از رقصم تعریف کرده همین

-و همین طور از صورتت .

خوب بله ,اما رفت و همه چیز تموم شد مگه نه؟

خداکنه اینطور باشه .

مطمئن باش که همینطوره .

شیلا دلم نمی خواد اون بلایی که لیلا سر خودش اورده دوباره تکرار بشه .

میدونم ,لیلا تنها اون بلا رو سر خودش نیاورده بلکه اون افت رو به جون همه ما انداخته .

تو دختر عاقلی هستی و همین منو خوشحال ذمی کنه .

در حالی که بقیه راه را به ان غریبه با ان نگاه نافذ و در واقع زیبا و دلنشینش فکر می کردم به یاد لیلا خواهرم و ازدواج مسخره اش با احمد افتادم .

درست سال قبل وقت درو شالی ها بود که این انگل به دامن خانواده ما افتاد و به هر طریقی خون تک تک ما را مکید,قضیه از این قرار بود که احمد از کامیونش برای حمل کارگرها و کیسه های شالی استفاده می کرد و در همین گیرو دار ها,دل به لیلا بست,عشقی کاذب و ساختگی که سال ها بعد از ان با خبر شدم حیوانی که خودم را نیز گرفتار کرد و به دیار بی سیرتان برد . او از هر فرصتی برای دیدن لیلا ان هم خارج از خانه و بدون اطلاع خانواده استفاده می کرد ,تهدید ها و اخطار های من و سودابه نیز هیچ اثری نکرد و لیلا همچنان به دیدار های پنهانی با او ادامه می داد تا اینکه لیلا به ما خبر داد که احمد در کمال نامردی بی عصمتش کرده و حاظر به ازدواج با او نیست,اما او همچنان دوستش دارد و به عهد و پیمانش وفادار است . این مشکلی نبود که من یا سودابه به تنهایی بتوانیم از پس ان بر اییم پس به ناچار به تنها برادرم پناه بردیم,برادری که تمام مسئولیت خانواده با وجود پدری پیر به دوشش بود ,پدری پیر و پول مسلک,که در مواقع لزوم خودش را بزرگ خانواده و تصمیم گیرنده می دانست و در مواقع کار و مشکلات خودش را به عنوان فردی پیر و باز نشسته کنار می کشید ,هر جا که بوی پول به مشام می رسید مادر و پدر پیدایشان می شد در غیر اینصورت خیر-از ان جایی که سودابه زن خوش خلق و خوش زبانی بود و مورد احترام کل خانواده به ناچار از سودابه خواستم تا با شگرد های خودش ,با برادرم صحبت کرده و بدون بلند شدن بلوایی چاره ای برای این مشکل پیدا کند .

سودابه چون همیشه سربلند و موفق برگشت و تمام تقصیر ها را به گردن احمد انداخت و لیلا را مظلوم و بی تقصیر نمایاند,چون بره ای که به خاطر ناتوانی طعمه گرگ وحشی شده و حالا برای جلوگیری از ابرو ریزی و حرف های این و ان باید هر چه زود تر احمد را پیدا کرد و به این قضیه فیصله داد .

برادرم بهرام که خون جلوی چشمهایش را گرفته بود ,با عجله خود را به اتاق لیلا رساند در حالی که با دستانش دو لنگه در را گرفته بود با عصبانیت گفت:ای بخت برگشته اینه مزد تمام اعتمادی که به تو داشتم؟ اینه جواب همه زحمت هایی که برات کشیدم؟حالا من این خاک رسوایی رو چطوری توی سرم بریزم؟برو دعا کن من این مرتیکه عوضی و بی ناموسو بتونم پیدا کنم ,وگرنه نمی گذارم هیچ اثری از تو,توی این خونه بمونه,مگه تو توی این روستا بزرگ نشدی؟مگه به رسم و رسوم این جا اشنا نیستی؟کدام دختری تا به حال خودش رو به راحتی در اختیار مرد غریبه ای گذاشت که تو گذاشتی؟فقط دعا کن که من اونو پیدا کنم . و در را چنان به هم کوبید که پنجره اتاق به لرزه در امد .

اما لیلا همچنان گوشه ای کز کرده و در گوشه ای چمباتمه زده بود و به بخت خود لعنت می فرستاد و اشک می ریخت بهرام از فردای همان روز تمام تلاشش را برای پیدا کردن احمد به کار بست ,به اشنایان احمد سپرده بود که می خواهد ببینتش,هرچه زود تر بهتر .

تا اینکه چند روز بعد , در میان بهت وناباوری ما ,احمد و خانواده اش برای خواستگاری از لیلا قدم پیش گذاشتند ,برادرم به سردی ان ها را پذیرفت و با شرایطی که خودش می پسندید ,او را در نزدیکترین موعد ممکن به عقد احمد در اورد و به فاصله یک ماه از مراسم عقد با جهیزیه ای که از قبل برای لیلا تدارک دیده بودیم به خانه بخت فرستاد .

اما احمد این حیوان موذی که در همان مدت کم رگ خواب پدر و مادرم را به دست اورده بود با دادن هدایای گران قیمت جای پای محکمی در خانه ما برای خودش دست و پا کرد و به تدریج به قلب سخت بهرام نیز راه یافت ولی من و سودابه از او متنفر بودیم .

نگاه های او بی شرمانه و ازار دهنده بود ,و من بیشتر در تیررس نگاه های وقیحانه او قرار داشتم,اما سعی می کردم ان را به حساب محبتش یا عادتش بگذارم ولی هر چه می گذشت من بیشتر و بیشتر به رازو رمز نگاهش پی می بردم زیرا از ان ها اشتیاقی هوس الود زبانه می کشید و یا لبخند های معنی داری که با حرکت چشم و ابرو توام بود ,همه و همه علائمی بودند بر مسموم بودن افکارش و این ذهنیت او مرا پیش از پیش از او متنفر می کرد خودم را چون بره ای می دیدم که این گرگ بد طینت با زرنگی بین من و خانواده ام فاصله انداخته بود تا در تنهایی مرا از هم بدرد .

عکس العمل من در مقابل حرکات احمد به تدریج مرا از چشم پدر و مادرم انداخته بود,چیزی که احمد بی تابانه منتظرش بود .

تا این که روزی بالاخره طاقت نیاورد و مهر تاییدی بره تمام تصوراتم زد .

شیلا!خواهر زن عزیزم ,هیچ می دونی که من خیلی دوستت دارم ؟

خوب دل به دل راه داره احمد اقا .

اما من اینطور فکر نمی کنم ,رفتار و کار هایت جور دیگری نشون می دهد ,قبول داری .

من که این جور فکر نمی کنم .

هیچ می دونی تو خیلی از لیلا زیبا تری؟

تا زیبایی رو تو چی بدونی .

احمد در حالی که لبخندی مشمئز کننده بر صورتش نمایان شد گفت:توی قدی رعنا,اندامی تراشیده صورتی زیبا و تسلیم محض,من در حالی که از جواب بی پرده اش مو بر تنم راست شده بود ,گفتم:تمام اونها دقیقا چیزیه که لیلا همشونو داره,پس باید براتون خیلی دلچسب و دلنشین باشه,باید بهت . ن بگم که من از اون نظرا خیلی هم زشت و بد ترکیبم .

اشتباه می کنی عزیزم ,من اسب اصیل و از حرکاتش می شناسم .

متاسفم از این که این جارو با اصطبل عوضی گرفتی .

ناراحت نشو شیلا,امادگی شو داری,فقط باید کمی روت کار بشه که خودم در بست مخلصتم .

در حالی که عضلات فکم به سختی فشرده می شد نگاه زهر اگین و مملو از تنفرم را متوجه احمد کردم و به سرعت از اتاق بیرون امدم ,اشک هایی که هر لحظه اماده فرو ریختن بودن بالاخره فرصت جاری شدن یافتندفرصت جاری ,احساس می کردم که جز کینه ای بی پایان هیچ احساسی نسبت به احمد ندارم و از این که لیلا مجبور بود سال های جوانی اش را در خانه این مرد هوسباز به سر ببرد متاثرم می کرد . پایان خوبی را برای زندگی ان دو نفر پیش بینی نمی کردم اما با اعتقادات خشک و بدون تغییری که در زادگاهم بود غیر از این میسر نبود و تازه لیلا خیلی خوشبخت به نظر می رسید زیرا با حماقتی که کرده بود احمد پا پیش گذاشته و او را به همسری بر گزیده بود . وگرنه تا اخر عمر باید بار بد نامی و بی ابرویی را به دوش می کشید . و در کنار خانواده می ماند نمی دانم تا چه حدی توانسته ام قانون سخت زادگاهم را برایتان تشریح کنم .

اما هر چه بیشتر می گذشت ,احمد نه تنها خودش را جمع و جور نمی کرد بلکه جری تر می شد و با وقاحت به هرزه گویی هایش ادامه می داد ,حتی روزی از خلوت خانه استفاده کرد و به من نزدیک شد ,در حالی که مشغول مرتب کردن ظرف ها بودم ,بدون کوچکترین صدایی وارد اشپزخانه شد و درست پشت سرم قرار گرفت من که سرگرم انجام کار ها بودم به ناگاه صدای نفس هایی تند و سطحی وحشتزده ام کرد با تردید و دلشوره به عقب برگشتم,چشمان احمد همه چیز را به من فهماند,در حالی که دستانش را به طرفم می اورد . صدای فریاد های پی در پی خودم را شنیدم اما فایده ای نداشت سعی کردم با تقلا,و در نهایت با گاز گرفتن دست هایش,خودم را از شر ان هیکل مهیب و سنگین نجات دهم . طعم گس خون را در دهانم احساس کردم و به دنبال ان صدای ناله احمد که دیگر رهایم کرده بود . فرصت را از دست ندادم و خودم را به سرعت از اشپزخانه بیرون انداختم و به طرف در حیاط دویدم . اما ناگاه متوجه خونی شدم که تمام دهان و لباسم را اغشته کرده بود,جرات خارج شدن از خانه را نداشتم ,نه راه پس داشتم نه راه پیش . بار دیگر چون همه بی پناهان به او پناه بردم و در نهایت نا امیدی از ته دل خواندمش .

ای خدای درماندگان ,ای خدای بی پناهان ,مگر نه ان که زن را چون گوهری با ارزش افریدی که تمام ارزشش به عفت و پاکدامنی اوست,من هم درمانده ام و هم بی پناه,تنها چیزی که از مانده همین پاکدامنی من است ,مرا از شر این دزد ناموس حفظ کن . . .

ناگهان صدای ضربه های ارام در مرا از دنیای خودم بیرون کشاند,نمیدانستم چه باید بکنم,وضع درستی نداشتم و دلم نمی خواست کسی مرا با ان وضعیت ببیند ,در همین هنگام صدای اشنا و دلنواز سودابه به گوشم رسید:

-شیلا درو باز کن,چرا همینطور پشت در ایستادی؟شیلا . . . . منم سودابه

به ارامی در حالی که همچنان پشت در بودم در را گشودم,سودابه داخل شد و نگاه پر از تعجبش را به من دوخت او با نگاهش از من توضیح می خواست و من به دنبال تکیه گاهی برای سر نهادن و گریستن .

-شیلا ,اتفاقی افتاده ,تو رو به خدا حرف بزن ,دارم دیوونه می شم .

-احمد, . . . احمد می خواست . . . و های های شروع به گریه کردم .

- شیلا احمد می خواست چه کار کنه؟معنی این همه خون چیه؟

-من فقط,فقط . . . برای نجات خودم این کارو کردم .

-چه کار کردی شیلا؟خواهش می کنم حرف بزن . شیلا تو باید حرف بزنی .

- . . . من فقط گازش گرفتم و بعد در حالی که دستان خون الودم را به صورتم می کشید فریاد کشیدم,سودابه اون میخواست بی عصمتم کنه ,اون می خواست منو با خودش به لجنزار بکشونه ,تو می گی من باید می ایستادم و نگاهش می کردم . . . اره این همون چیزیه که می خوای بگی؟

سودابه در حالی که مرا به خودش می فشرد گفت :نه عزیز دلم!من فقط می خواستم مطمئن بشم که اتفاقی نیفتاده<کار خوبی کردی<حالا احمد کجاست؟در حالی که همچنان هق هق می زدم اشپز خانه را نشانش دادم سودابه به ارامی مرا از خودش جدا کرد و به ان سو رفت,اما با تعجب نه احمد را ان جا دید و نه اثری از خون .

شیلا اون بد ذات هیچ اثری از خودش به جا نذاشته,بهتره هر چی زود تر خود تو مرتب کنی تا بقیه برنگشتن .

لیلا زایمان کرده بود ,احمد بر خلاف قولی که به پدر و مادر داد لیلا را به خانه نیاورد,بلکه پدر و مادر را با خود برد و مرا از شر ,دیدار های گاه و بی گاهش نجات داد ,حالا زندگی داشت دوباره روی خوشش را به من نشان می داد ,لذتی که با دیدن ان غریبه کامل شد و برای مبارزه با احمد نیروی مضاعفی به من بخشید .

اوایل زمستان بود و کارهای کشاورزی تعطیل شده بود ,مردم های روستا در این ایام برای کار به شهری می رفتند و اواخر زمستان بر میگشتند ,بنابراین روستا در این ایام بسیار خلوت بود ,بهرام به شهر رفته بود و من و سودابه تنها شده بودیم ,اما لحظاتمان به خوشی می گذشت,در یکی از همین روز ها با سودابه برای چیدن میوه های جنگلی رفته بودیم,در تمام طول راه احساسی نا اشنا با من همراه بود که نمی گذاشت از لحظاتم لذت ببرم,دائما به اطرافم نگاه می کردم,اما نمی دیدمش,برای لحظاتی وحشتی عجیب به جانم چنگ انداخت,سودابه متوجه حال غیر عادی من شد و به طرفم امد .

-شیلا حالت خوب نیست؟

-چرا سودابه ,اما احساس خوبی ندارم ,فکر می کنم کسی داره تعقیبم می کنه .

-نکنه فکر می کنی احمده؟خیالت راحت باشه احمد برای انجام کاری به اردبیل رفته و یکی دو هفته از دستش راحتیم .

مطمئنی سودابه ؟اخه از دست اون حیوون هر کاری بر می یاد .

-نه شیلا,اون رفته ,من مطمئنم .

در حالی که نفس راحتی می کشیدم ,به طرف اولین درختی که پر از گل ازگیل وحشی بود رفتم,سودابه در حالی که یکی از اواز های قشنگ محلی را زیر لب زمزمه می کرد از درختی به درخت دیگری می رفت بعد از لحظاتی احساس کردم صدای سودابه را نمی شنوم با ترس به اطرافم نگاه کردم,چند بار با صدای بلند صدایش زدم,اما جوابی نشنیدم ,به ارامی از لا به لای شاخه های درخت خودم را بیرون کشیدم اما نمی دانستم از کدام طرف باید بروم که ناگهان ترنم صدایی مرا متوجه خود کرد .

-می تونم کمکتون کنم؟

به سرعت به طرف صدا برگشتم ,نه اشتباه نمی کردم ,همان مرد غریبه بود ,همان کسی که یک بار دیدنش قلبم را لرزانده بود و مدت های مدید شاهزاده قصر رویاهایم شده بود ,اما فقط رویا !من در سرزمین واقعی اصلا به دنبال او نبودم,چون دنیا های ما,اصلا شبیه به هم نبود,ولی نمی دانستم چرا دوباره پیدایش شده ان هم توی این جنگل؟دلم نمی خواست بار دیگر ببینمش و اسیر نگاه های نافذش بشوم . نمی خواستم اولین عشق را در وجود غریبه ای جستجو کنم که از او هیچ چیز نمی دانستم .

مرد غریبه که بهت و تردید مرا دید به ارامی گفت:سلام,اما من همچنان ایستاده بودم و به دست هایم نگاه می کردم .

-دختر خانم ,سلام من جوابی نداره؟

-سلام

-اگه دنبال رفیقتون می گردید,از اون طرف رفته .

-خیلی ممنون ,به همان طرف راه افتادم,دوباره ترنم دلنشین اوایش بر جا میخکوبم کرد .

-ببخشید می تونم چند لحظه با هاتون صحبت کنم,زیاد وقتتون رو نمی گیرم .

در تمام زندگیم این اولین باری بود که کسی این جوری با من صحبت می کرد ,و همین لحن او مرا از خود بی خود می کرد همچنان ایستاده بودم,بدون هیچ حرکتی .

-اگه شما همینطوری راحتید منم حرفی ندارم,اما فکر می کنم ,سرپا خسته می شید .

نمی دانم چه نیرویی در تک تک کلامش نهفته بود که مطیع ام می کرد ,از خود بی خودم می ساخت,و مرا با خود همراه می کرد ,به طرفش برگشتم اما هنوز جرات نگاه کردن به چهره اش را نداشتم ,به درختی تکیه دادم و منتظر شنیدن حرف هایش شدم ,حرف هایی که هیچ اجباری برای شنیدنشان وجود نداشت ,اما دلم بی تابانه منتظرشان بود ,دلی که برای اولین بار یاغی شده بود و افسارش از دستم رها شده بود و برای خودش می تاخت .

-من پرهام مجد هستم فوق لیسانس رشته ادبیات فارسی و در دانشگاه رامسر تدریس می کنم,اهل تهرانم پدرم وکیله و مادرم تحصیل کرده علوم اجتماعیه اما توی خونه است و دو تا خواهر دارم پریسا و پریناز ,راستش مدت هاست که دلمو توی این روستا ی با صفا گم کردم و هر چی می گردم پیداش نمی کنم,شما اونو ندیدید؟

-با تعجب سرم را بالا گرفتم :دلتونو؟

-اره دلمو,چهار ماهی می شه که گمش کردم اگه پیداش نکنم دیگه مجبورم عکسشو بدم روزنامه .

در حالی که از طرز حرف زدنش جا خورده بودم گفتم:شوخی تون گرفته؟ دل که گم شدنی نیست .

منم تا چهار ماه پیش مثل شما فکر می کردم,اما باور کنید که گمش کردم .

ببخشید من از حرفااتون سردر نمی ارم . .

راستش از روزی که شما رو تو اون عروسی دیدم,احساس کردم دلمو پیش شما جا گذاشتم,روزها و هفته ها با خودم جنگیدم تا به دلم بقبولونم که اشتباه می کنم و اون یک جاذبه زود گزر بوده,اما هر چه بیشتر می گذشت,درمانده تر می شدم,چهره زیبایتان برای لحظه ای از نظرم دور نمی شد,لحن اوایتان همنشین تنهایی هایم شده بود,شما شده بودید ملکه بی چون وچرای ذهنم,مدتها کارم شده بود همراهی شما,یعنی به طور پنهانی چون سایه ای تعقیبتان می کردم,دیدن تان به من ارامش می داد,البته تا مدتی,اما به مرور حس می کردم که من علاوه بر وجود تون به توجه تون هو نیاز دارم,

من واقا نمی فهمم شما چی میگید و یا منظورتون از همه این حرفا چیه؟

من . . . من چطور بگم,من نمی گم که دوستتون دارمچون دوست داشتن یعنی شناخت کامل نسبت به نقطه نظرات همدیگه و رسیدن به یک تفاهم نسبی ,من می خواهم به شما بگم که بهتون علاقمند شده ام, شما می تونید موضوع خوب و ایده الی باشید برای فکر کردن .

-خیلی صادقانه بهتون می گم که من هیچ چی از منظورتون را نمی فهمم, ممکنه فکر کنید خیلی ساده لوحم یا نادان ,ولی مهم نیست,لطفا ساده تر صحبت کنید .

برای اولین بار بود که می توانستم بدون خجالت و یا شرم و لرزش دست هایم با غریبه ای صحبت کنم ,نگاهم به طور اتفاقی در نگاهش گره خورد,چقدر نگاهش نافذ بود و پر جذبه ,تا عمق جانم نفوذ می کرد و حالم را دگرگون می ساخت,چهره ای زیبا و خواستنی داشت,چشمانی میشی و پوستی سفید با موهای مشکی صاف و بلند که تا بالای شانه هایش ریخته بود ,قدی بلند و شانه های پهن داشت,رد انگشتانش روی موهایش مانده بود ,دائما در هنگام صحبت ان ها را به طرف بالا می کشاند,در حالی که لبخند دلنشینی به لب داشت گفت:

-باشه ,پس خوب گوش کن ,من از شما خوشم امده ,اما دلم نمی خواد مثل بیشتر جوونای امروز بدون هیچ فکر و تاملی خودم رو عاشق دلخسته نشون بدم ,شما رو به دام خودم بکشونم و بعد از مدتی خسته و دلزده رهایتان کنم و به دنبال هوا و هوس های دیگری بروم ,دلم می خواد تلاش کنم و از شما همراه خوبی برای خودم بسازم همراهی که بشه در اینده به ان افتخار کرد ,راستی بعد از این همه صحبت من هنوز اسمتون رو نمی دونم .

-یعنی واقعا نمی دونید؟

-چرا اما می خوام اونو از زبون خودتون بشنوم .

من شیلا شاکری هستم,یه خواهر و یه برادر دارم ,با پدر و مادری پیر و . . . .

پرهام در حالی که محو تماشا و گوش سپردن به حرف هایم شده بود گفت:ادامه بدید .

لحظات ممتد به فکر فرو رفتم ,چرا باید به این راحتی با کسی صحبت کنم که تا ساعتی پیش حتی نمی شناختمش و به ناگاه به یاد حرف سودابه افتادم ,اما به نظرم اون خیلی صادقانه حرف هایش را زده بود و خیلی راحت گفت که از من خوشش امده,اما هنوز دوستم ندارد ,پس قبل از این که چیزی از خودم بگویم باید بدانم او از من چه می خواهد .

-ببینید,خیلی صادقانه بگویید از من چه می خواهید؟

-دختر عاقلی هستید,دیگه کم کم دارم به انتخابم امیدوار می شم ,من فقط از شما می خواهم ساعتی از روز یا هفته را دور از چشم دیگران به صحبت در باره امال و ارزو ها و خواسته هایمان بپردازیم,چون من تا مطمئن نشوم هیچ گاه نمی تونم برای خواستگاری قدمی بر دارم .

خدای من چه می شنیدم ,خواستگاری ,او می خواهد با من ازدواج کند ,با کسی که در این اسمان حتی یک ستاره هم ندارد اما او یک ادم حسابی بود ,با تحصیلاتی بالا و خانواده ای تحصیل کرده و به طور یقین پولدار ,من چه چیز قابل توجهی داشتم که توجه اش را جلب کرده بود .

رشته کلامش تمام افکارم را به هم ریخت .

-می تونم حدس بزنم به چی فکر می کنید؟

در حالی که نگاهم را به صورت زیبایش دوخته بودم گفتم :به چه چیز؟

-لابد فکر می کنی من با همه امکانات و تحصیلات چرا باید به دنبال شما به این جنگل بیام؟

ناگهان از اینکه فکرهایم را این گونه راحت خوانده بود هم متعجب شدم و هم خنده ام گرفت,درست گفتم؟اینطور نیست؟

-بله دقیقا !چرا؟

با انگشت به قلبش اشاره کرد و گفت: به خاطر این,راضی شدی پرنسس؟

پرنسس؟یعنی چه؟

یعنی ملکه من ,در ضمن خنده هاتون زیبا ترین خنده ایه که تا به حال دیدم,می تونم بپرسم قرار بعدی رو برای کی می گذارید؟

-اجازه بدید اول فکر کنم ,بعد به شما اطلاع بدم .

پس به امید دیدار :و در حالی که دستهایش را در جیب شلوارش کرده بود از نظر پنهان شد .

جوانه طراوت و تازگی در وجودم به گل نشست و مژده فصل باروری را نوید داد ,تقدیر مرا از پیله تنهایی بیرون کشید و بال های واقعیت و خوش بینی را به من هدیه داد,من که تا دیروز رویاهایم به بیابان راه داشتند امروز در جاده ای سرسبز سیر می کردند و دست سرنوشت و پوشش پوشالی کلبه ذهنم را به دست باد شمال سپرد . بعد از ان روز پرهام شده بود همان شاهزاده ای که سوار بر اسب در رویا های من می تاخت و لحظه لحظه به من نزدیکتر می شد و گاه در رویاهایم من نیز با او به گشت و گذار می پرداختم,عقلم با هزار دلیل و برهان ردش می کرد و قلبم با هزار عشق و احساس به سوی خود می خواند .

چیز غریبی بود ,تمام جزء جزء بدنم او را می طلبید و برای دیدنش ثانیه شماری می کرد ,اما نمی دانستم چگونه و کجا باید او را ببینم,فقط ده روز توانسته بودم بر پاهایم قفل و زنجیر بزنم و به سویش نروم,طاقتم تمام شده بود,احساس بدی داشتم ,نمی خواستم بدون ان که او را بشناسم از دستش بدهم,پس در نهایت سرخوردگی و درماندگی به میعاد گاه اولمان شتافتم,همانجایی ایستادم که برای اولین بار او را دیده بودم .

دیگر از امدنش نا امید شده بودم که صدای خرد شدن برگ های خشک را زیر قدم های سنگینی شنیدم,خودم را پشت تنه درختی کشاندم,صدا نزدیکتر و نزدیکتر شد تا بالاخره سکوت همه جنگل را پر کرد,گهگاه صدای ناله پرنده ای شنیده می شد و دوباره سکوت بود و سکوت,به ارامب به همان سو برگشتم,در حالی که به همان درخت تکیه داده بود چند رشته از موهای مشکی اش روی صورتش ریخته بود ,خدای من چقدر خواستنی بود و دلربا,همان لبخند همیشگی در گوشه لبش نقش بسته بود ,که زیباییش را دو چندان می کرد ,خدایا یعنی تو او را فقط برای تسخیر دل سنگ و خود خواه من فرستادی,من که هیچ کسی تا به حال نتوانسته بود تار های محبت دلم را به لرزه در اورد و اوای زیبای عشق را در ان سر دهد ,من که به فرمان تو و برای تو در مسیر درست ماندم و منحرف نشدم پس کمک کن و به دادم برس,که من در مقابل این نگاه توان مقابله ندارم از این پس خودم را به تو می سپارم,خدایا حامی ام باش .

-سلام پرنسس اگه می دونستم که قرار ملاقات گرفتن از شما ,روز ها طول می کشد از ماه ها پیش تمام روز ها را رزرو می کردم .

- سلام ببخشید ,نمی توانستم درست تصمیم بگیرم,توی امدن یا نیامدن مردد بودم

- یعنی حالا درست تصمیم گرفتید ؟

- تا چند لحظه پیش اصلا قرار نبود بیام,اما نمی دونم چه طور شد که حالا این جا هستم در حالی که به من نزدیک می شد گفت:ولی من میدونم .

- چرا؟

شاید قلب شما هم گم شده ! اگه اینطوره حاظرید برای پیدا کردن قلب هایمان با من همراه شوید ان قدر جدی از گم شدن ان ها صحبت می کرد که برای لحظه ای باورم شد,و به ارامی گفتم:بله به شر طی که نخواهی از سادگیم استفاده کنی و سرم کلاه بگذاری .

-یعنی به من میاد همچین ادمی باشم .

-راستش من شما رو نمی شناسم ,اما اگه می بینی که این جا هستم فقط به خاطر اینه که به ظاهرتون نمی یاد چنین ادمی باشید و در ضمن قلبمو هم گم کرده بودم .

با گفتن این جمله قهقه خنده پرهام بود که در تمام جنگل پیچید,خنده ای که قلبم را به لرزه در می اورد .

-پس بهتره جایی بنشینیم و فکری برای قلب های گم شده یمان بکنیم .

ببین شیلا می خواهم ازت بیشتر بدونم .

اولین بار بود که مرا به نامم می خواند و بیشتر مرا در دریای عشق به جلو می کشاند مثل این که با خود عهد کرده بود با زبین شیرین و دل نشینش مرا اسیر دست و پا بسته خود کند .

-چرا ساکتی؟من روزهای زیادی منتظر این لحظه ها نشستم,من حتی با تک تک درختان اینجا صحبت کردم و با انها اشنا هستم اما بر عکس تو,انها خیلی خوش قول بودنند سر تمام قرار ها اماده می شدند .

-یعنی می خوای بگی تو تمام ین ده روزو به این جا اومدی؟در حالی که من هیچ جایی رو مشخص نکرده بودم .

-پس حالا چرا اینجایی؟مگه گفته بودی که اینجا منو می بینی؟

از حاظر جوبی او خیلی خوشم امد,او حق داشت و درست می گفت,حالا می فهمیدم که نیروی نهان عشق یعنی همین,زبان خاموش دل,خدایا تو چقدر قادری و دانا وما بنده ها چقدر از این همه عظمت غافلیم .

-مثل اینکه من یه عذر خواهی دیگه بابت سهل انگاریم به شما بدهکارم .

-خوب این بدهکاری ها بمونه تا بعدا بتونیم براش یک فکری بکنیم,حالا از خودت بگو,مطمئن باش که تمام حرفات مثل یک راز پیش من می مونه .

-قبل از هر چیز باید بدونی که من به عاقبت این دوستی اصلا خوشبین نیستم .

-چرا؟

-خوب این برمیگرده به خانواده ام,یعنی پدر و مادرم,اونها ادمهای پول پرست و ظاهر بینی هستند,اونها اگر پاش بیوفته,هم وزن من پول درخواست می کنند .

-این که مشکلی نیست,مگر اینکه ظاهر من و نپسندند .

-نه,اونقدری که اولیش مهمه,دومیش اهمیتی نداره,اما می مونه مشکل اصلی که نمی تونم در موردش صحبت کنم .

-چرا؟مگه قرار نگذاشتیم برای شروع دوستیمون با صداقت باشیم؟

-بله,اما نگفتن این موضوع ربطی به صدافت نداره,فقط روم نمی شه راجع به اون موضوع حرف بزنم .

-کنجکاوم کردی شیلا!می خوای ازت خواهش کنم؟

-نه اصلا<خواهش و التماس هم از زشتی اون کم نمی کنه,تنها من و بیشتر از قبل شرمنده می کنه .

-مگه پای کسی دیگه در میونه؟

-تقریبا,اما نه اونطوری که فکر می کنی .

-پس لازم شده تا خواهش کنم,شیلا لطفا بگو .

-شوهر خواهرم احمد .

پرهام در حالی که نفس حبس شده اش را با قدرت به بیرون می داد,گفت:خیالم راحت شد بد جوری فکرم مغشوش شده بود,این که غصه نداره .

-چرا اتفاقا,مشکل من درست همین مردک بد سیرته,ببین پرهام . . . . . . . . . .

سکوتی عمیق بین ما به وجود امد,برای اولین بار بود که اسم او,ان هم در حظورش از دهانم پریده بود وتمام فکرم را بهم ریخت,از خجالت نمی توانستم حتی به صورتش نگاه کنم .

-جانم!اگه بدونی شنیدن اسمم از دهنت چه لذتی داشت,حتی توی ارزو هام هم منتظر این لحظه بودم .

گونه هایم داغ شده بود و قلبم به شدت می تپید گویا او هم بی تابانه در فاش کردن رازم می کوشید,رازی که اصلا مایل به افشای ان بخصوص در این زمان نبودم .

-شیلا,من بی صبرانه منتظر ادامه حرفات هستم .

-ببین,احمد بد جوری به پرو پام می پیچه,اون می خواد . . . . . . . . . . . . . . . .

در حالی که اب دهانم را به زحمت قورت می دادم ادامه دادم,اون می خواد من جای یه معشوقه رو براش پر کنم,اون مترصد هر فرصتی یه که به من دست درازی کنه,مخصوصا حالا که زخم خورده هم هست .

پرهام در حالی که از عصبانیت صورتش به سرخی گراییده بود گفت:اون می خواد چی کار بکنه؟

-خواهش می کنم بیشتر از این خجالتم نده .

-شیلا من می خواهم بدونم,اون می خواد . . . . . . . . . اون می خواد . . . . . . . . . . من,چه می شنوم,نه باور کردنی نیست,پس پدر و مادرت چه کاره اند؟

-دقیقا همان چیزی که قبلا به ان اشاره کردم ,مثل اینکه متوجه نشذی . پدر ومادرم در مقابل پول رنگ می بازند,پوست می ندازند,به ادمی دیگر تبدیل می شوند و احمد هم می دنه از چه راهی باید درون اونا راه پیدا کنه .

پرهام در حالی که سرش را بین دستانش می فشرد گفت:خدایا دارم دیونه می شم,کمکم کن شیلا تو باید تا می تونی از اون فاصله بگیری و هیچ بها نه ای به دستش ندهی .

-منم دارم همین کارو می کنم,اما با شناختی که از این موجود کثیف دارم,فکر نمی کنم بتونم زیاد دووم بیارم .

-شیلا,می خوام بیشتر ببینمت .

-تا دو هفته اینده می تونم هر روز به دیدنت بیام اما بعد از اون . . . . . . . . . . . . . . فکر می کنم برام یه کمی مشکل بشه .

-اخر چرا؟

-چون هم پدر و مادرم بر می گردند و هم احمد از ماموریت بر می گرده و عین یه سگ نگهبان مواظبمه .

-خوب,فعلا به همین دو هفته قانع ام تا برای بعد فکری بکنم .

دو هفته چون برق وباد گذشت . روزهایی که لحظه لحظه ان سرشار از عشقی اسمانی وپاک بود,لحظاتی که من چون کودک نو اموزی در مکتب عشق پای درسهای استادی چون پرهام می نشستم و چیزهای زیادی از او می اموختم<نکته هایی که هیچ گاه انها را نمی دانستم و یا برایم ارزش یاد گیری نداشتند,و حالا نمای دیگری از زندگی را به من نمایانده بودند . دیگر نمی توانستم بی تفاوت از کنار هر جبر و اجباری بگزرم,او به من قدرت بر خاستن داده بودو او حس مبارزه جویی و به دست اوردن حق و حقوقم را در من زنده کرده بود,او از من شیلایی ساخت که برایم غریبه بود,اما دوست داشتنی و قدرت مند .

دیگر به دیدار هر روزه اش عادت کرده بودم و ان را حق خودم می دانستم,اما افسوس که دو هفته زمانی نبود که مرا ارضا کند و وادارم سازد تا روی پای خودم بایستم,من هنوز دانش اموز نو پایی بودم که نیاز به سر مشق اموزگارم داشتم .

با ورود پدر و مادرم دوباره پای احمد به خانه ما باز شد,اما به ندرت<دیگر چون گزشته خودش را به من نزدیک نمی کرد,اثر زخم دندانهایم به وضوح روی دستانش مانده بود چون مهر بد نامی و این خوشحالم می کرد چون فکر می کردم این زخم برایش چون علامت اخطاری خواهد ماند تا دیگر فکر نزدیک شدن به مرا نکند,اما دریغ و افسوس که چنین نشد .

دیدار هایم با پرهام کماکان ادامه داشت,بعضی اوقات حتی به فواصل ده روز تا پانزده روز خم می رسید,اما همین هم برایم غنیمت بود که برای بدست اوردنش لحظه شماری می کردم . دوستش داشتم و مرد رویاهایم شده بود با این که 5 از اشناییمان می گذشت,ان را ابراز نکردم,چون هنوز به پایانش خوش بین نبودم ما فرسنگها از نظر فرهنگی و اجتماعی با هم فاصله داشتیم,فتوای دلهایمان یکی شده بود و این برای تداوم عشقمان کافی نبود و هر بار که من ان را مطرح می کردم,به سادگی از ان می گذشت .

نمی دانست چقدر دوستش دارم و تشنه تک تک کلماتی هستم که از دهانش تراوش می کند . او بعد از خدا تنها یاور و پشتیبانم بود و من دیوانه وار او را می پرستیدم وجودم او را می طلبید و عقلم مرا از او نهی می کرد,دستهایم او را می جست و فکرم مرا از او باز می داشت چون تشنه ای بودم که به دل خوش کرده بودم و همچنان پیش می رفتم .

-دست هایت چقدر لطیف و قشنگند .

-اما تو که اونارو لمس نکردی .

-تو واقعیت نه اما . . . . . . . . . . و ناگهان متوجه عمق حرفی که زدم شدم و نم دانستم چگونه باید حرفم را جمع و جور کنم که او به راز درونیم پی نبرد .

-پس کجا,نکنه تو رویا و خیالت؟اره شیلا؟تو تمام ارزوهام و توی رویاهات بر اورده می کنی؟من که از خجالت دوباره گونه هایم گلگون شده بود گفتم:خب اینم لطف خودشو داره .

-اره اما لطفی که شامل حال من بیچاره نمی شد .

-عجله نکن اگه خدا بخواهد چرا که نشه .

-اگه بنده های نادون خدا بذارن .

می دانستم که او منظورش به احمد است کسی که تمام زوایای فکری من و او را به خود مشغول کرده بود .

-پرهام بیشتر اوقاات فکر می کنم داریم وقتمون رو بیهوده هدر می دهیم . چون من و تو جز قلبهامون هیچ چیز مشترکی نداریم . به دست های من نگاه کن,تمام پوست دستم پینه بسته است,زندگی ام پر از تشنج و نگرانیه فاصله خونواده هامون هم از زمین تا اسمونه,دنیای خودمون هم که معلومه,اصلا من وصله ناجوریم توی زندگیت که زود خودشو نشون می ده و توی ذوق می زنه,تو تحصیل کرده ای و من . . . . . . . . . . . . . . . . .

-بسه شیلا,داری اییه یاس می خونی,در مورد تحصیل صحبت کردی<می خواستم موضوعی و بهت بگم<نه در حد مشورت بلکه حتما به انجام اون علاقه مندم و دلم می خواد سنگ تمام بزاری,و سپس تعدادی کتاب و جزوه از کیفش در اورد و رو به رویم گرفت .

-پرنسس من,از امروز باید سعی کنی,تمام اینارو بخونی و مو به مو بهم تحویل بدی .

-اینا چیه؟

-اینا کتابای سال دوم دبیرستانه,همون کتاب هایی که ارزوی دیدنشون رو داشتی و محرومت کردن,اما پرهام,من چه جوری باید برم مدرسه و امتحان بدم؟خونواده ام قبول نمی کنند .

-شیلا اینقدر ترسو نباش,تو فقط درسات و بخون,امتحانات و خودم می گیرم,با اموزش و پرورش هماهنگ کردم و از اون جایی که به من اطمینان دارن,خودم ازت امتحان می گیرم و ورقه هات و تحویل اونا می دم,اگه مشکلی هم داشتی تا جایی که بتونم خودم برات برطرف می کنم .

نمی دانستم باید چه بگوییم از خوشحالی می خواستم پرواز کنم,دلم می خواست او را سخت در اغوشم بفشارم و از او برای تمام محبت هاش تشکر کنم,اما تنها توانستم فریادی گوش خراش بکشم .

-چته شیلا؟چشامهای قشنگت داره از خوشحالی باهام حرف می زنه,نکنه بخوای پر دراری؟

-اگه بخوام پرواز کنم,تو پر پروازمی ,اگه چشمام داره برات حرف می زنه,حتما حرفای مهمی که زبونم نمی تونه اونا رو بگه واگه من جیغ می کشم به خاطر اینه که . . . . . . . . . . . . . . . . .

-به خاطر چیه قشنگم,هنوز یاد نگرفته ای,حرفات و کامل بزنی ودلم را برای کلمات جویده ات به لرزه در نیاوری؟

-یعنی تو نمی فهمی من حرفم چیه؟

-نه,برای اینکه حرفی نزدی تا من از اون سر در بیاورم .

-اما تو گفتی چشمات داره باهام حرف می زنه .

-درسته اما زبون چشمو فقط چشمها می فهمن و بس .

-خیلی زرنگی پرهام,ولی خواهش می کنم با کلمات این طوری بازی نکن و منو به کوچه های بن بست نکشون پرهام در حالی که سرش را پایین انداخته بود به ارامی گفت:بهتره تو هم بازی ندی و اون چیزی که مدتهاست منتظر شنیدنش هستم بهم بگی .

-با تعجب به صورت زیبایش چشم دوختم,برای اولین بار اثری از لبخند در ان ندیدم,در عمق ان موجی از اندوه دیدم که دلم را خراشیده تلالو اشکی به وسعت اسمان دلش برق می زد,خدایا او از من چه می خواست؟اخرین مقاومتم را,نه ممکن نبود,نمی توانستم با وجود احمد به عشقم دلخوشش کنم . پس از جا بلند شدم غروب افتاب را بهانه قرار دادم تا هر چه زودتر از دست نگاهش بگریزم,نه نگاهم کرد نه به بدرقه ام امد .

-من دیگه باید برم هوا داره تاریک می شه خداحافظ خدا نگهدار .

روز های زیبای بهار ,این فصل رویش و جوانه زدن از راه رسید وبا وجود پرهام برایم بهاری اتر شده بود دلم بد جوری هوایش را کرده بود ,چون برای اولین بار پس از اشنائیمان از هم دور افتاده بودیم,عید این تست دیرینه . که سال های پیش برای رسیدنش لحظه شماری می کردم ,امسال فقط حال و هوا عوض کرده بود,اما از زیبایی و حال و هوایش چیزی کم نشده بود و رفت و امد فراوان و کارهای مخصوص به ان توانسته بود اوقات بیکاری مرا پر کرده تا بتوانم بهانه جویی های دلم را نادیده بگیرم,اما در انتهایی ترین نقطه روز ,با وجود خستگی جسم,روحم او را جستجو می کرد . رویاهایم رنگ و جلای دیگری می گرفت,پرهام شده بود همه دلیل زندگیم .

لیلا و دختر کوچکش هفته ای مهمان ما بودند و شادی فراوانی با خود به همراه اوردند,اما احمد فقط چند ساعتی ان هم هنگام تحویل سال مهمان خانه ما شد و رفت .

دعای تحویل سال را مانند معمول پدر خواند ,اما امسال عطر دیگری داشت,من از خدای خودم خالصانه خواستم همانطور بشود که صلاح ما در ان است,در حالی که دست هایم را برای دعا به اسمان بلند کرده بودم برای لحظه ای بسیار کوتاه خودم را در لباس سفیدی در کنار پرهام دیدم ,نهایت ان چیزی که می خواستم,لبخندی دلنشین تمام چهره مرا پر کرده بود,که سودابه با زانویش ضربه ای ارام به پاهایم زد و از دنیای خیال بیرونم کشید .

-کجایی دختر ؟داري رو ابرا راه مي ري؟

در حالي كه به دور و برم نگاهي مي انداختم,گفتم:نه همينجام,ابر كجا بود .

-پي به چي مي خنديدي؟

متوجه نگاه هاي پنهاني احمد شده بودم در حالي كه هر كس براي ديگري ارزوي خوشبختي و سالي توام با بركت و بهروزي مي كرد,او همچنان ساكت بود و به حركت ماهي قرمز تنگ بلوري خيره شده بود .

-به سرنوشت نكبت بار خودم و خونواده ام كه در نهايت بدبختي,چه اميدوارانه براي هم ارزوي خوشبختي مي كنن .

-اي بابا شيلا اونا كه به همينم راضي ان .

-اما من نيستم

ناگهان احمد كه متوجه تمام نيش و كنايه هاي من شده بود گفت:انشاء الله شاهزاده اي سوار بر اسب سفيد از راه مي رسد و شما رو به جايي مي بره كه خوشبخت ترين زنيا بشين . و بهدنبال ان پوزخندي حواله ام كرد كه حسابي كفرم را در اورد دلم مي خواست تمام انچه كه دم دستم پيدا مي شد بر سرو رويش بكو بم . اما نمي دانست كه شاهزاده روياهام از راه رسيده ومن مدتهاست كه سوار بر اسب سفيدم و در ركابش به دل خوشبختي زده ام .

با لحني بي ادبانه گفتم:اگه حماقت ديگرون بزاره انشاءالله ارزوتون بر اورده مي شه .

پدر و مادر كه تازه متوجه كشمكش لفضي من و احمد شده بودند يكصدا گفتند:شيلا چرا اين جوري داري جواب احمد اقا رو مي دي؟وپدر ادامه داد:اون فقط برات ارزوي خوشبختي كرده,اين چرنديات چيه كه داري تحويلش مي دي؟

احمد در حالي كه قيافه حق به جانب گرفته بود خودش را حايل ميان من و پدر قرار داد و گفت:پدر جون,من وشيلا گاهي همين جوري با هم حرف مي زنيم,فقط مي خواييم سر به سر هم بزاريم شما خودتونو ناراحت نكنين .

-اخه پسرم شاهزاده كجا بود,اسب سفيد كجا بود كه سر راه ما فقير فقرا بشه,شما يه شوخي مي كني اين دختره ي ساده لوح هم باورش مي شه .

-نه پدر اين فقط يه افسانه اس

و در حالي كه زير چشمي تمام حركات مرا مي پائيد ادامه داد:حالا ممكنه به جاي اسب سفيد,با كاميون يا چه مي دونم ب يه تراكتور به خواستگاري اش بيايد .

باز هم شده بود سوهان روحم,تك تك حرف هايش پر از كنايه بود و فقط من قاذر به درك ان بودم و تا حدودي سودابه در حالي كه نمي دانستم چه بايد بگويم يا چه كاري بايد بكنم,سودابه به دادم رسيد:راستي شيلا ايينه و قران سفره هفت سين يادمون رفت .

در حالي كه از جا بلند مي شدم با دندان هايي فشرده به طوري كه فقط احمد بشنود,گفتم:ايينه كه قطعا لازم نداريم چون اين ايينه دق مدتهاست كه سر سفره نشسته,اما الان قران و ميارم .

سودابه كه انتظار چنين حرفي را از من نداشت چون بمبي از خنده منفجر شد و توجه همه را متوجه خود ساخت و براي اينكه مجبور به توضيح نباشد به دنبال من از اتاق خارج شد نوروز با تمام رسم ها و ايين هايش با لذتي فراوان به پايان رسيد,بر عكس تمام سال ها كه براي جمع كردن هفت سين دلم مي گرفت<امسال با خوشحالي و رضايت اين كار را انجام دادم چون بر چيدن هفت سين يعني رسيدن بهار قلبم به شكوه نشستن جوانه هاي عشقم و امدن پرهام .

خدايا اگه اين رسم قشنگت نبود من چطوري مي توانستم اين همه مدت منتظر پرهام بمانم و به عشقش اميدوار باشم .

جنگل عريان و برهنه اي كه از روز اول ديدارمان شاهد شكوفايي عشقمان بود به سبزي نشسته بود و منظره دل انگيزي به طبيعت داده بود,من همچنان محو تماشاي اين تابلوي زيبا افريدگارم بودم كه صدايي تمام وجودم را لرزاند,صدايي كه مدتهاست در ارزويش سوختم و گاهي فكر مي كردم ديگر ممكن نيست ان را بشنوم اما حالا دوباره ان را مي شنيدم,خدايا چقدر زود ازويم را بر اورده كردي .

پرهام؟وبر جا خشكم زد,نه مي توانستم باور كنم,سه هفته از فراغش گذشته بود اما چنان لاغر و تكيده شده بود كه باور كردني نبود .

-سلام عشقم,چقدر زيبا شدي,اگه بدوني كه مدتهاست دارم بهت نگاه مي كنم و تو هم چنان در درون خودت غرق شده بودي كه حيفم اومد صدات كنم .

تنها لبخندي زيبايش برايم اشنا بود,و شوريدگي خامي در او احساس مي شد<نتوانستم خودم را نگه دارم و به طرفش رفتم,مثل اينكه متوجه درونم شده بود,مي خواستم تمام اعتقاداتم را مچاله كرده و دور بريزم و سخت در اغوشش بگيرم,سرم را در ميان سينه بسترش پنهان كنم و اشكهاي فرو خورده ام را در ميان خلوتمان جاري كنم,اما او چون هميشه از ان همه سرگرداني و ترديد نجاتم داد,در حالي كه چند قدمي بين ما فاصله بود دستش را به سويم دراز كرد و ان را مقابل چشمهايم گشود,مانده بودم چه كنم و يا چه بگويم,در دستانش جعبه اي زيبا و شيشه اي به چشم مي خورد,به ارامي ان را گشود و زنجيري به همراه شمايلي زيبا از ان بيرون اورد,خدايا من چگونه مي توانستم چنين هديه زيبا و نفيسي را از او بپذيرم . .

شيلا به چي فكر مي كني,عيدت مبارك,دلم مي خواد اين اولين هديه ام رو تا اخر عمر با خودت داشته باشي,مهم اينه كه من بدونم هر جا كه هستي دوسم داري,اين يعني وفاي به عشق

-پرهام تو چرا اين طوري شدي؟امروز يه جور ديگه شدي!اتفاقي افتاده؟

-اول اجازه بده اينو بزارم توي گردنت تا بعد با هم صحبت كنيم .

چند قدمي جلو رفتم و گردنبند را از دستش گرفتم . روي ان با ظرافت خاصي نوشته شده بود,به بهاري ترين ميهمان قلبم .

-بهتره طرف ديگرش رو هم ببيني .

-برگرداندمش,نوشته غريبي بود اما مانوس,كه مرا تا مدتي محو خود كرد (اگه تموم دنيا به شقايق ها ستم كنند بهار به شقايق سيلي نمي زند)و با خط ريزي اول نام خودش و مرا كنده بود .

-خوشت اومده,پرنسس من؟

-خيلي زيباست پرهام,عيدي با ارزشي,اما نه به اندازه خودت,تو به اندازه تمام چيزهاي با ارزش دنيا برام ارزش مندي .

-مي دونم شيلا اين فقط يه يادگاريه!

-يادگاري؟

-اوهوم .

-اما حتما اتفاقي افتاده كه مجبوري به من يادگاري بدي؟

-مگه چه موقعي به كسي يادگاري مي دن؟

-موقعي كه ادم مجبور بشه حالا به هر دليلي براي مدتي از كسي دور بمونه,اونوقت چيزي از خودش مي گذاره تا يادش رو هميشه زنده كنه .

-خوبه,داري راه مي افتي,اما تو بايد اين و به حساب عيدي بذاري,اولين عيدمون .

-واقعا؟

-بله عزيزم,حالا بگو ببينم اوضاع درس هات چطوره؟

-خوبه,تمام اون چيزايي كه تا به حال خوندم رو مرور كردم فكر مي كنم تمام شونو از حفظ شدم

-شيلا تا خرداد وقت زيادي نمونده,تو دختر باهوشي هستي بايد بتوني سال دومو خرداد ماه قبول بشي تا سه ماه تابستون سال سوم تموم كني .

-اما پرهام,اشكالات درس مو چه طوري بر طرف كنم؟

پرهام در حالي كه لبخند شيطنت باري تحويلم مي داد گفت:خانم خانوما,تابستونو ديگه شرمنده ام,چون سه ماه تابستون بايد بروم تهران,به خاطر تعطيلات دانشگاه .

نمي دانم چرا يكدفعه بغض كردم,من سه هفته تعطيلات عيد را هم به زور تحمل كرده بودم چه رسد به اين كه مجبور باشم سه ماه رو تحمل كنم,خدايا اين ديگر در تحملم نمي گنجيد,فكر كردن به اين موضوع كافي بود تا اشكم را در اورد و براي اولين بار بدون رو دربايستي و خجالت اشك هايم بر روي گونه ها سرازير شد,سرم را پايين گرفته بودم نمي خواستم متوجه اشك هايم بشود,اما فايده نداشت چون بغضم تركيده بود و هق هق گريه ام بلند شده بود .

-چي كار مي كني دختر؟من اصلا قصد ازردن تورو نداشتم,من فقط مي خواستم ازمايشت كنم,خداي من شيلا بسه,من اصلا نمي تونم تحمل كنم,من به خاطر تو تصميم دارم براي ترم تابستون هم كلاس بگيرم .

گريه امانم را بريده بود,تمام غصه هاي گذشته به قلبم ريخته بودوفرصت خوبي براي جاري شدن پيدا كرده بود,هر چقدر به دلم نهيب مي زدم,فايده اي نداشت بالاخره رسوايم كرده بود و داشت تمام رازم را بر ملا مي كرد,به ارامي انگشتانش را زير چانه ام قرار داد و سرم را تا جايي كه ممكن بود بالا اورد و درچشمانم خيره شد,ناگهان از تماس دستانش به صورتم احساس ارامشي ژرف و دلپذير نمودم,تمام بدنم داغ شده بود,همچنان بي حركت ايستاده بوديم,او در عمق چشمانم غرق شده بود ومن در گرماي دستانش,ناگهان رهايم كرد و به طرف درخت مقابلش رفت و سرش را بر تنه سرد ان گذاشتمن كه تمام وجودم را در سر انگشتان او رها كرده بودم<به ناگاه تعادلم را از دست دادم و روي زمين افتادم,جيغ كوتاهي كشيدم و سعي كردم از جا بلند شوم,اما خاري ظريف در كف دستم فرو رفته بود,سعي كردم به كمك دست ديگرم بنشينم تا بتوانم ان را در اورم,كه گرماي نفس هاي تندش را از پشت سرم احساس كردم,اما توان برگشتن و نگاه كردن در چشمانش را در خود نيافتم,در حالي كه پشت سرم نشسته بود دستانم را به طرف خودش بر گرداند و با تقلاي زياد خار را از دستم بيرون كشيد .

-خيلي درد داشت؟

-نه,مثل اينكه فراموش كردي من بچه همينجام .

-ببخشيد شيلا,نفهميدم چي كار كردم,اصلا دست خودم نبود .

-تو امروز يه چيزت شده,و نمي خواي راجع به اون حرفي بزني اينطور نيست؟

-فعلا نه,اجازه بده حالم يه كمي بهتر بشه بعد قبول؟

-قبول!ولي فقط بگو راجع به مخالفت خونواده ات نسبت به ازدواج مونه؟

در حالي كه دوباره به چشمانم خيره شده بود گفت:تقريبا

-پس موضوع ديگه اي هم هست . ؟

-اره,اما شيلا بايد يه اعتراضي بكنم ولي قبل از اون اجازه مي دي بالاخره اين گردنبندو بنزام دور گردنت يا اينكه . . . . . ترس از اينكه گرماي دستش و از من دريغ نكنه با عجله گفتم,من كه مدتهاست منتظرم . .

متوجه شدم كه به زحمت مي خواهد جلوي خنديدنش را بگيرد,اما شكفته شدن تدريجي صورتش حسابي لوش داد .

واي كه من چقدر عاشق گرماي وجودش بودم .

در حالي كه دستانش براي بستن گردنبند از دور گردنم عبور داده بود ان را بهم بست,اما من با سرم همچنان يكي از دستانش را به شانه هايم مي فشردم و رهايش نمي كردم,خنديد,خنده اي مستانه چند بار تلاش كرد,تلاشي كه اصلا جدي نبود ومن در يافتنم كه او نيز همين را مي خواهد,براي اولين بار كف دستانش صورتم را بين دو دستش گرفت و صاف در چشمانم خيره شد . ديگر نتوانستم طاقت بيارم,قطره هاي اشك از كنار چشمانم سرازير مي شوند و او با انگشتانش لمس شان مي كرد,نمي دانم چه مدتي گذشت,ثانيه اي يا ساعتي اما هر چه كه بود زيبا بود و خواستني,حس مشترك و تفاهمي اشكار .

-شيلا اگه بدوني چشمان ابيت حتي وقتي كه باروني مي شه هم ابي ابيه و ابري نمي شه<فقط امواجش بلند و سهمگين مي شن و به ساحل چشمانت مي خورن و روي صورتت جاري مي شن و با شوخي ادامه داد پيشروي درياي چشمانت تو اين مدت چشمگير بوده و تمام ساحل رو برده زير اب .

و به دنبال ان در حالي كه چهره جدي به خود مي گرفت به ارامي گفت:شيلا چشمانت بي نظيره,مطمئن باش كه تمام گفتني ها رو گفته,ادمو هيپنوتيزم مي كنه و با خودش مي بره تو دل اسارت,من امروز همه چيزهايي رو كه بايد مي دونستم از چشمانت فهميدم چون چشم بر عكس زبون هيچ وقت نمي تونه دروغ بگه .

-خوشحالم پرهام,حتما اون فهميده كه من توي ابراز اين يكيش واقا نا توانم,اميدوارم راضي شده باشي .

-راضي شدم,اما كافي نبود,من بالاخره اينقدر پات مي شينم كه اوني رو كه مي خوام از زبونت بشنوم .

امتحانات خرداد ماه را با درخشش بي نظيري به پايان رساندم,به طوري كه پرهام نيز شوكه شده بود,انتظار چنين نمراتي را از من نداشت,او نمي دانست كه من تمام سال هاي نحصيلي ام را با وجود فقر وفشار كار و خانواده جزبهترين هاي كلاس بودم,تنها دل خوشي ام تا از قبل از اشنايي با پرهام فقط درس بود و درس .

پرهام با پشتكار فراوان توانسته بود به كلاف سر در گم عقايدم سروساماني دهد و مرا از بند بسياري از خرافات و توهمات برهاند و مرا با زندگي اشتي داده و شور و اميد را در جسم و روحم تزريق كند,من حالا به دنيايي فراتر از انچه كه مي پنداشتم قدم كذاشته بودم تنها نقطه ضعف زندگيم بعد از احمد اختلاف طبقاتي وفرهنگي بود كه بين من و پرهام وجود داشت كه همين داشت كه همين تقطه تاريك و سياهي بود در كارنامه شفاف و درخشان عشقمان و من احساس مي كردم بد جوري به چشم مياد .

اما پرخام معتقد بود كخ اختلاف فرهنگي با تحصيلات من از بين خواهد رفت وتنها مي ماند اختلاف طبقاتي كه يك موضوع شخصي محسوب مي شد م به كسي ربطي نداشت,او در يكي از روزهاي تابستاني كخ من مشغول نق زدن در مورد همين مسئله بودم,در حالي كه سرگرم بررسي يكي از مشكلات درسي ام بود,به سرعت ان را بست و خيلي جدي به طرف من برگشت,براي اولين بار بود كه او را اينطور خشمگين مي ديدم,براي همين كمي ترسيدم و سرم را پايين انداختم چون لازم نبود در مقابل حرفها و كارهاي نادرستم بر سرم فرياد بكشد و يا توبيخم كند,چشمهايش به اندازه ي كافي حرف براي گفتن داشت .

شيلا ,خوب گوش كن ببين چي مي گم,براي اخرين باره كه قصد دارم در اين مورد حرف بزنم پس خوب گوشاتو باز كن شيلا حواست به من هست يا اين كه . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

گوش مي كنم,لرزش صدايم به او فهماند كه كمي تند رفته ,پس به همان سرعتي كه طوفاني شد توانست به ساحل امن برگردد وارام بگيرد .

-عزيزم,قصد اخطار نداشتم,فقط مي خواستم از نظر روانشناسي توجيه بشي,همون درسي كه بسيار به ان علاقمندي .

زندگي مشترك بر اساس سه اصل عشق و صميميت و تعهد بنا مي شود كه ابن سه بايد در كنار هم وجود داشته باشد اما اگر يكي از انها نباشد بنايي كه ساخته ايم سست و متزلزل خواهد بود . رابطه اي كه صميميت و تعهد نداشته باشد بيشتر دلباختگي است,اگر عشق و تعهد نباشد صرفا رابطه علاقه مندي است و اگر عشق و صميميت نباشد فقط به خاطر تعهد همديگه رو تحمل مي كنند كه اين رابطه بسيار كسل كننده خواهد بود .

شيلا عزيزم دلم مي خواهد اين قضيه رو درك كني,اميدوارم تونسته باشم خوب توجيه ات كنم .

در حالي كه دستم را زير چانه زده بودم, با لوندي خاصي گفتم ما فعلا توي كدوم قسمت شيم؟

پرهام با خنده گفت:شما چي فكر مي كنيد؟

-اول من پرسيدم .

-اما من برات توجيه كردم .

پرهام تو همش جر مي زني,چون من ازت كم سواد ترم مي خواي سرم كلاه بزاري .

و با اين حرف براي اينكه خودمو براش لوس كنم پشتم رو به اون كردم و سرمو روي زانوهام گذاشتم,چون معمولا پرهام تحمل ناز وقهر هاي مرا نداشت و بلافاصله با يكي دو جمله اي كه هميشه اماده داشت موضوع رو فيصله مي داد,اما حالا سكوت كرده بود و اين كمي عجيب به نظر مي رسيد . يواشكي رويم را به سمتش بر گرداندم و او را ديدم كه مشغول مطالعه است,لجم گرفته بود,او نه تنها جواب سوال منو نداد بلكه نازمو هم نكشيده بود .

پس با عجله كتابهايم را جمع كردم و خودم و اماده رفتن نمودم .

اينبار خيلي جدي گفت:بشين شيلا .

-مي خوام برم كار دارم .

-مي دونم گفتم بشين مي خواهم چند كلمه باهات حرف بزنم .

-گوش مي كنم .

-ببين شيلا,وقت اون رسيده كه كمي جدي تر به موضوع نگاه كني ما كمتر از دو ماه براي امتحانات وقت داريم,طبق برنامه ريزي من,ما از همه درس ها چند صفحه اي عقبيم,اينطور نيست؟

-خب بله .

-چرا؟

-نمي دونم .

-اما من مي دونم,چون شما درس و جدي نمي گيري,همش دلت مي خواد شوخي كني و بخندي,ما براي همه اينها وقت داريم اما براي درس نه . من از روز اول بهت گفتم كه براي ادامه تحصيل ازت خواهش نمي كنم بلكه ازت مي خواهم كه اين كارو بكني و تو هم قبول كردي اما به حساب من از دو ساعتي كه براي درس امروز گذاشتيم فقط نيم ساعتشو حرف زديم و شما قهر كردي و يه كمي هم ناز,درسته؟

حسابي لجم گرفته بود نمي دانستم كه چه چيزي را بهانه قرار دهم تا كمي سبك شوم,پس با يكدنگي گفتم چون تو جواب سوالمو نداديد .

-كه اينطور؟چون من توجيه كننده بودم و شما توجيه شونده پس بايد شما جواب مي داديد تا من مطمئن شوم كه ان را فهميده ايد يا نه,در غير اينصورت من چگونه از يادگيري شما مطمئن مي شدم؟

-خيلي خوب باز هم تو برنده شدي؟

-پس جواب سوالمو بده .

با كمي من ومن و ترديد گفتم:فكر مي كنم من وتو فقط تعهد و عشق داريم .

-پس صميميت جاش كجاست؟

-هنوز به وجود نيومدهو

-هنوز به وجود نيومده!چرا؟پي چه وقتي به وجود مي اد؟

با عصبانيت گفتم خب اين سوال نداره,وقتي بهوجود مي اد كه من به تو بگم دوست دارم

شليك خنده پرهام در فضاي جنگل پي چيد ومن همچنان مردد ايستاده بودم<علت خنده اش را نفهميدم ابتدا فكر كردم چون اشتباه جواب دادم,مي خندد و مسخره ام مي كند,اما مي دانستم كه اينطور نيست او حتي وقت هايي كه من از اشتباهات خودم خنده ام مي گرفت خيلي جدي بود و نمي خنديد پس حالا چرا مثل بمب خنده شده بود .

-كجاي حرفم خنده داره اقا پرهام؟

-فقط يك بار ديگه بگو چه وقتي به وجود مياد؟

با عصبانيت و فرياد گفتم:وقتي كه بگم دوست دارم,دوست دارم,دوست دارم فهميدي؟

ناگهان متوجه پرهام شدم,در حالي كه به سرعت كتابها و كيفش را جمع مي كرد شروع به دويدن كرد و گفت:شيلا عزيزم حالا تا مدتها مي توني به پژواك صدات گوش بدي و بفهمي,بالاخره اون چيزي رو كه زبونت نمي خواست بگه,گفته,اونم نه يك بار بلكه چهار بار .

سرم سياهي رفته بود,خدايا چقدر تلاش كرده بودم تا از دست احمد خلاص نشدم زبانم را روي اين جمله ببندم و پرهام با چه زرنگي توانسته بود ان را بيرون بكشد . ديگه نفهميدم چه شد من هم با جمع و جور كردن كتابهايم به دنبالش دويدم .

تابستان هم با همه سختي ها و كار و تلاش در شاليزار و مرور درس ها گذشت پرهام همانطور كه قول داده بود تمام تابستان را ماند و سرسختانه به همراه من براي يادگيري درس ها مبارزه كرد,روز هايي كه تا ساعت ها در شاليزار به دروي شالي مي پرداختيم و ساعت ها انتهاي روز را در سايه نور چراغي در گوشه اي از جنگل در حالي كه توان نشستن هم نداشتم به خواندن درس ها مي گذراندم اما تمام زحمت هايم به بار نشست البته نمراتم مانند ترم قبل درخشان و اميد وار كننده نبود اما قبول شدم .

پرهام بيشتر از من خوشحال بود و روزي كه نمرات سال سومم را برايم اورد ,بسته اي را هم نيز به همراه داشت با خوشحالي گشودمش,كتاب هاي سال چهارم بودند,خستگي مفرطي كه اين اواخر از كار و درس كشيده بودم,باعث شده بود كه نه تنها احساس خوشحالي نكنم بلكه ترسي مبهم بر جانم چيره شود .

چيه شيلا؟نترس اونقدر ها هم كه فكر مي كني سخت نيستند ,تازه تو اين ترم وقت بيشتري داري و هم كار كمتري,چون زميناي شالي كه فعلا تعطيل شدن .

پرهام يه جوري حرف مي زد كه تصور مي كردي كه شاليزار نوعي دانشگاست كه پاييز و زمستان تعطيل شود .

دوباره چون هميشه اميد را در وجودم ريخت و شور و حسي نو در من ايجاد كرد ,درس ها بسيار مشكل بودند و من هم با وجدي كه شاگرد باهوشي بودم,كم مي اوردم چون مجبور بودم هر سه ماه يك كلاس را تمام كنم ,با اين كه هيچ عجله اي لا اقل در مورد فصل پاييز و زمستان وجود نداشت اما پرهام همچنان مصر بود كه من در اواخر پاييز امتحان سال اخر را بدهم,تنها عشق پرهام دليل تمام سعي و تلاشم بود .

بي خوابي هاي شبانه و فشار كار هيچ كدام مانع خواندن درس هايم نمي شدند ,خنده هاي رضاي پرهام هنگام پرسش درس ها خستگي تمام رنج ها و بي خوابي ها را از تنم دور مي كرد و اميدوارترم مي كرد,چنان در تشويق هايش مهارت داشت كه گاهي فكر مي كردم من از زبده ترين شاگرداني هستم كه پرهام با ان ها سر و كار داشته,اما خواندن بي وقفه درس ها نه تنها از عشق و علاقه مان كم نكرد ,بلكه وابسته تر از پيشمان ساخت,حالا تمام كار ها و حرف هايمان بر اساس برهان و دليل بود نه نشئت گرفته از احساس زود گذر و موقتي .

راستي سيلا من براي يك هفته اي مجبورم تا تهران بروم و برگردم .

-چرا مسئله اي پيش اومده؟

-نه يه سمينار مربوط به ادبيات كهن كه خيلي دوست دارم حتما توي اون حاضر باشم .

-هر كسي مي تونه توي اون شركت كنه؟

-نه بايد از قبل دعوتنامه داشته باشد!چي شده مگه دلت مي خواد بياي؟

-خوب اون تنها جايي نيست كه دلم مي خواد باشم ؤهر جايي كه تو باشي من عاشق همونجام .

- اي كلك حالا ديگه به زبون خودم باهام حرف مي زني؟

- مگه بده من كلي تلاش كردم و درس خوندم و دقت كردم تا مثل خودت بشم .

-لازم نيست عزيزم,اداي كبك رو در بياري چون من همون شيلاي صاف و ساده رو كه حالا علم و منطق هم چاشني وجودش شده رو دوست دارم .

-اي بدجنس تو حسابي رگ خواب منو بدست اوردي .

-خب چيز عجيبي نيست من يه سال دارم توي وجودت كنكاش مي كنم .

پرهام رفت و مرا با كوهي از مشكلاتي كه با خود عهد كرده بودند در عرض يك هفته بر سرم ريزش كنند تنها گذاشت .

فرداي همون روز احمد با قيلفه اي حق به جانب وارد خانه شد و از افراد خانه خواست تا او را با پدر و مادر تنها بگذارند سراپاي خانواده شده بود گوش,احمد از قصد بلند صحبت مي كرد چون خوب مي دانست كه من و سودابه پاي حرفهايش نشسته ايم گاهي هوار مي كشيد و گاهي ارام مي شد,گاهي از در دوستي در مي امد و زماني ديگه خط و نشان مي كشيد و به زمين وزمان بد و بيراه مي گفت .

-شما مثل پدر و مادرم برام عزيزيد و من در بست مخلص تونم,تا حالا شده بي احترامي از من نسبت به خودتون ببينيد .

-نه والله<شما از بهرام هم پيش ما عزيز تريد,اين حرفها چيه احمد اقا؟

-اجازه بديد حرفهامو بزنم و اونوقت اگر ديديد بي راهه من حق رو به شما مي دهم,خيلي وقته كه مي خواستم پيش تون بيام و گله ليلا رو پيشتون بكنم,مدتيه خيلي ناسازگار شده,نه به حرف هاي من گوش مي ده و نه با سروناز مي سازه تازه همه اينارو مي شد تحمل كرد<اما يه كارشو ديگه اصلا نمي تونم تحمل كنم .

به دنبال ان سكوتي هراس انگيز تمام اتاق رو پر كرد,نمي دونستم چه مرگشه ساكت شده و حرف نمي زنه ولي هر چي كه بود اوقات نفس گيري بود تا اينكه مادر با صدايي كه به زحمت شنيده مي شد گفت:مگه چي كار كرده احمد اقا؟

-چي كار مونده كه نكرده باشه,دو ماهه حامله بود كه بدون خبر من خودشو به دست يه قابله خونگي سپرده و بچه شو از بين برده .

-چي كار كرده؟

حالا ديگر صداي پدر بود كه در و ديوار خانه را به لرزه انداخته بود .

-اون غلط كرده,دختره گيس بريده,حالا ديگه اداي دختراي شهري رو درمي اره,اون مرتكب گناه كبيره شده,اي خدا چرا من و نكشتي تا اين روز رو نبينم,اصلا تقصير خودته احمد اقا,اين اون دختري نيست كه من دستشو توي دستات گذاشتيم و راهيش كردم<خودت روشو باز كردي,مگه به دستم نيافته .

-درسته اقا جون زنها لياقت ازادي رو ندارن,من فكر مي كردم مي تونم روش حساب كنم,اما ديديد چطوري جواب محبت هامو دا,خانوم مي گه,بچه ام هنوز كوچيكه من نمي تونم همزمون دو تا بچه رو بزرگ كنم با اين كه بهش گفتم يكي رو براي كمك ميارم قبول نكرد,حتي بهش گفتم بهت اجازه شيلا رو مي گيرم تا مدتي پيشت بمونه,بازم قبول نكرد تا اينكه در نبود من اين كارو كرده,هر چي بهش مي گم اون كي بوده كه حاضر شده توي خونه اش اين كارو بكنه,جواب نمي ده خوب نبايد هم بده,ديگه پاهاشو از گليمش فراتر گذاشته,يه بلايي سرش بيارم كه تو كتابا بنويسن .

صداي مادر شنيده مي شد كه داشت دلداريشان مي داد .

-بالاخره احمد اقا شما بزرگتريد,چند تا پيراهن بيشتر از اون پاره كرديد,بخشش از بزرگتر است,بچگي كرده نفهميده نه به خاطر خودش,به خاطر سروناز,هر چي باشه اون بچه اس بايد زير سايه پدر ومادر بالاي سرش باشه تازه اون جوونه,وقت براي بچه دار شدن داره .

-مادر اخه اصلا صحبت اين كه وقت داره يا نداره نيست,حرف اينكه اون خودسر شده و بدون اجازه من هر كاري دلش خواست مي كنه .

-تو درست مي گي پسرم,اون اشتباه كرده ولي تو چشم پوشي كن,الهي خداهم از تو بگذره .

-اين دفعه رو با اين كه خيلي برام گرون تموم شده به خاطر شما مي بخشم اما . . . . . . . . . . معذرت مي خوام مادر,دفعه ديگه اي وجود نداره .

-باشه پسرم,من از طرف ليلا به شما قول مي دهم كه ديگه تكرار نمي شه .

سودابه در حالي كه چشمانش از شگرد اين شياد گشاده شده بود گفت:ببين شيلا<اين مرتيكه عوضي دوباره درصدد پياده كردن يه نقشه ديگه ست,ام فكر مي كنم ليلا يه چيزايي متوجه شده كه با به خطر انداختن خودش,خواسته تو رو از خطر دور كنه .

-درسته سودابه من مي دونم كه بالاخره نمي تونم از پسش بر بيام,اخه چي كار كنيم؟لااقل تو يه راهي جلو پام بگذار .

-ناراحت نباش,بالاخره ما هم خدايي داريم,هميشه كه در روي يه پاشنه نمي گرده به قول مادرم >>هر دوري يه طوري<<

-سودابه باور كن با تمام وجود از اين مرتيكه متنفرم اگه وجود ليلا و سروناز نبود,مي كشتمش حتي اگه به قيمت جونم تموم مي شد .

سودابه در حالي كه با تعجب به من نگاه مي كرد گفت:اين چه حرفايه كه مي زني,زبونتو گاز بگير,اونوقت تكليف اون پسره چي مي شه؟

خداي من چه مي شنيدم سودابه از كدام پسره حرف مي زد,چقدر احمق بودم,مگه پسر ديگري توي زندگي من وجود داشت,اخر او از كجا فهميده بود,پس چرا تا به حال اشاره اي هم به او نكرده بود . با بي تفاوتي گفتم:از كدوم پسره حرف مي زني؟

-از هموني كه يك ساله از من و همه مخفي اش كردي,نترس دختر چشماي من شور نيست,ولي خودمونيما,هم پسر قشنگيه و هم خيلي با ادب و با شعور .

-اخه يك كلام بگو به من تو داري از كي حرف مي زني؟

-بس كن شيلا,تو مثل خواهرم برام عزيزي,خيلي خوش باوري و بي نهايت خوش خيال,اگه حركات مشكوكت نبود هيچ وقت مجبور نمي شدم تعقيبت كنم و سر از كارت در بيارم,اونوقت الان راحت نمي شستي و با اون درسات رو مرور نمي كردي,اگه من متوجه رفت ومد هاي پنهاني تو نمي شدم و براش دليل و برهان نمي تراشيدم احمد اقا گل تا حالا صد دفعه سراغ تو گرفته بود و پيدات كرده بود .

-سودابه,سودابه من رو ببخش<فكر كردم اگه بهت بگم از من دلخور مي شي<چون تو به من گفته بودي كه بهش نزديك نشم چون اين پسراي شهري اصلا قابل اعتماد نيستن .

درست شيلا,اما مي دوني اگه اون پسر,از ادماي خوب و با شخصيت نبود و تورو تنها توي جنگل گير مي اورد ممكن بود چه بلايي سرت بياره؟حداقل مي تونستي براي مطمئن شدن از خواسته هاش منو در جريان بگذاري تا دورادور مواظبت باشم .

-نفهمي كردم سودابه,بچگي كردم,تو راست مي گي,ولي اون واقعا پسر خوبيه .

-نه اينطور نيست؟

-منظورت چيه سودابه؟

-اون يه جواهره,بي نظيره .

به سرعت او را در اغوش گرفتم و گفتم:درست هموني كه تو مي گي و در حالي كه او را از خودم دور مي كردم گفتم:تو از كجا مي دوني .

-شيلا اگر بدوني تو اين مدت مخصوصا تموم تابستون چقدر بهم سخت گذشت .

-نه به اندازه من

-شيلا اشتباه مي كني حتي از تو هم بيشتر .

-چرا؟

-به خاطر اينكه مجبور بودم از صبح زود براي كارگرهاي شالي ناهار درست كنم,بعد توي كار درو كمكشون كنم,عصرونه شونو حاضر كنم و بعد از اون دنبال تو تا عمق جنگل بيام و منتظر بشم تا درسهات تموم بشه و باهات برگردم .

سرم از شدت درد به دور افتاده بود,خدايا پس سودابه هم پابه پاي من عذاب كشيده بود,چقدر او به من نزديك بود و من احساسش نكرده بودم,نزديك تر از يك خواهر و دلسوزتر از يك مادر,خدايا تو چقدر به من نزديكي ومن چقدر از تو دورچقدر مورد توجه ات هستم و بي توجه به تو,خدايا مي دانم كه سودابه را چون فرشته اي زميني به نگهباني ام گماشتي و مرا در پناه او مصون داشتي,بار خدايا مي خواهم رو به سوي تو اورم,چون به اين باور رسيدم كه هر چه تو بخواهي,بهترين است و همان خواهد شد .

سپس وضو گرفتم و براي اولين بار رو به سوي معبودي كردم كه با وجود سهل انگاري دوستم داشت و عزيزش بودم .

اخر هفته بود و من فرداي ان روز بي تابانه براي ديدن پرهام لحظه شماري مي كردم ,كه سر و كله احمد پيدا شد ,تازه از حمام بيرون امده بودم و سرخي حاصل از گرماي اب روي پوست صورتم نشسته بود با ديدنش يكه خوردم .

-سلام

-به به سلام,خانوم خو شگله,اگه بدوني از بعد از حموم چقدر قشنگتر مي شي,ترجيح مي دي هر روز بري حموم مگه نه؟

-بي توجه به متلك هاي بي مزه اش داشتم از اتاق بيرون مي رفتم كه صدايم كرد .

شيلا

مو بر تنم راست شده بود,لرزش صدايش به من فهماند كه او حال طبيعي ندارد ,پس بدون معطلي حركت كردم .

-شيلا گفتم بايست مگه نمي شنوي؟

با عصبانيت به سويش بر گشتم تا هر چه از دهانم در مي ايد نثارش كنم اما شعله نگاهش چون گذشته نبود دوباره نفسم بند امده بود .

-گوش كن شيلا مي خوام باهات صحبت كنم ,فقط چند لحظه .

اگه نخوام گوش كنم بايد چي كار كنم؟

-تو مجبوري به حرفام گوش بدي چون خودتم مي دوني اگه كاري رو اراده كردم بايد انجامش بدهم .

دوباره رفته بود توي جلد همان احمد گذشته,كثيف و ياوه گو با نگاهي پر از شراره هاي اتشي هوس الود .

-خوب بگو گوش مي دم,فقط درست صحبت كن .

-شيلا من دوست دارم ,عشقت داره ديوونم مي كنه من . . .

-تو چي ,بس كن ,اين حرفا چيه كه مي زني ,مگه نگفتم درست حرف بزن .

با فريادي بلند گفت :براي خدا هم شده ,چند لحظه زبان به دهن بگير بگذار ببين چي مي گم,شيلا توي خونه كسي نيست سودابه رو به بهانه اي بيرون فرستادم ,مادرو هم به خونه همسايه,تو تنهاي تنهايي پس عصبانيم نكن و نگذلر كار به جاهاي باريك بكشه .

ترس از تنها بودن با او قدرت هر حرف و حركتي را از من گرفت,در حالي كه به دري كه باز بود تكيه مي دادم يك چشم بيرون را مي پاييد و چشم ديگرم متوجه احمد بود . احمد وقتي سكوتم را ديد گفت:ليلا فقط يه بهئنه بود براي نزديك شدنم به تو ,اما به خدا قسم هيچ خطايي نكردم ,اون خودشو با خواست قلبي خودش به من تسليم كرد ,مي توني ازش سوال كني :

-اون بچگي كرد تو كه بچه نبودي؟

-اما من يك مرد بودم,نبودم؟

در حالي كه تمام ذرات وجودم مي لرزيد مي خواستم فرياد بكشم ,مگه پرهام مرد نيست كه يكساله توي خلوت ترين جاي جنگل در كنارش اروم مي گيرم بدون اين كه كوچكترين خطايي از او ديده باشم,اما چه مي توانستم بگويم؟

-اره يك مرد بودي ,اما اگه قرار بود كه هيچ وقت عشقو توي خونه دلت راه ندي و چشمت دنبال من بود چطور تونستي ازش سوء استفاده كني ؟مگه عشق يك كشش دو طرفه نيست ؟به فرض ليلا عاشقت شده بود ,تو كه اينطور نبودي بودي؟

-نه ,به والله نبودم ,اما توي تمام اين يكي دو سال ,من با ليلايي زندگي كردم كه بوي تو رو مي داد من ديوانه تو هستم,تو بايد با من ازدواج كني .

-خفه شو احمد ,حالا؟اونم وقتي پدر بچه اون شدي,من چطوري مي تونم پاي تو خونه اي بگذارم كه قلب خواهرم اونجا بود و خوشبخت نشد,من جواب ليلا رو چي بايد بدم,به سروناز چي بايد بگم,بگم كه براي ارضاي حس شهوت بابات چون از صورت من خوشش اومده اينده مو روي ويرانه زندگي شما بنا كردم؟

ببين احمد خواهش مي كنم از من بگذز بگذار همون احترامي كه به خاطر ليلا و سروناز پيشم داري محفوظ بمونه,باور كن تا اخر عمر مديون تو مي شم .

-شيلا من چي مي گم و تو چي مي گي,من مي گم زندگي بد . ن تو برام ممكن نيست ,اونوقت تو منو تشويق مي كني تا ازت بگذرم؟

-احمد,ليلا با عشق توي خونت اومده اينه اخرو عاقبتش واي به حال من كه كمترين علاقه به تو ندارم .

-شيلا,اون علاقه اي خوبه كه توي زندگي به وجود بياد ,نه توي كوچه و پس كوچه هاي شاليزار جون بگيره .

خدايا چه مي شنيدم ,منظور احمد از اين حرف چه بود ,نكنه او هم به رازم پي برده و من مثل كيكي از اطرافم بي خبرم به زحمت خودم را جمع و جور كردم و گفتم:من به هيچ كدومشون معتقد نيستم فقط الان نمي خوام ازدواج كنم .

-تا هر وقت كه بگي پات مي شينم .

تنها توانستم سرم را تكان دهم و از اتاق خارج شوم,در حياط با صداي بلندي بسته شد سودابه دوان دوان طول حياط را پيمود و در حالي كه نگاهش پر از سوال بود گفت:مادر كجاست؟

خونه همسايه

احمد اينجا نيومده؟چرا همينجاست .

در همين حال احمد از پشت سرم نمايان شد و گفت:سلام سودابه خانوم .

پس منو فرستادين دنبال نخود سياه بله؟

-مجبور بودم ,شيلا خودش ماجرا را برات مي گه ,فعلا خداحافظ .

-احمد رفت و من دقايقي چند مجبور شدم به سوالات پي در پي سودابه و به دنبال ان لعن و نفرينش گوش كنم .

-شيلا باورم نمي شه,احمد با اين وقاحت از تو درخاست ازدواج كرده؟

-اوهوم .

-خوب ديگه چي گفته؟

-راستي سودابه,احمد بين صحبتهاش اشاره به دوستي هايي كرده كه از كوچه و پس كوچه و جنگل و شاليزار شروع مي شه,مي گم نكنه اونم از موضوع باخبر شده باشه؟

-اي نامرد بد ذات,صددرصد فهميده,براي همينم تصميم گرفته تا قبل از پرهام ازت خواستگاري كنه اي بد طينت كثافت . بالاخره يه روزي بايد تقاص كاراي گذشته اترو پس بدي .

-حالا بايد چيكار كنيم سودابه؟

-هيچي منتظر مي شينيم تا گذر زمان مشكلمونو حل كنه,ببين شيلا,بهتره بعدا اون گردنبند تو بدي به من تا برات نگه دارم .

-اخه چرا؟

-چون اون تنها چيزيه كه از پرهام داري و عشقتو به اون ثابت مي كنه,اون امانت گرانبهايي,نه به خاطر ارزش مادي اش,فقط به خطر ارزش عشق تون .

در حالي كه مي خنديدم,گفتم:باشه بهت مي دم<حالا ديگه باورم شد تو,توي تمام لحظات با من بودي .

اينبار نيز پرهام امد و دلم را مالامال لز خوشي و لذت عشقش كرد,اما چون گذشته هاله اي از گرفتگي و غم در چشمانش ديده مي شد .

-پرهام خيلي دلم برات تنگ شده بود,فكر مي كنم هر چي زمان مي گذره,علاقه من به تو بيشتر مي شه و وابستگي ام عميق تر,تورو خدا پرهام ديگه دلم نمي خواد براي اين مدت طولاني ازت جدا باشم .

-منم همينطور,پرنسس كوچولو,تو فكر مي كني اين دوري ها براي من خوشايند؟

-پس چرا مي ري؟

-خب براي اينكه براي تدريس توي دانشگاه به اونا احتياج دارم . علم روز در حال پيشرفته,اگه اين سمينارها و كنفرانس ها نباشه,از قافله عقب مي افتم .

-يعني مي خواي بگي شما بايد مثل بچه محصل ها درس بخونيد؟

-دقيقا منظورم و فهميدي . شيلا وضع درسات چطوره,خوب پيش مي ري؟يا اينكه در نبود من شاگرد سر به هوايي شده اي؟

-نمي دانستم چه جواب بدهم,انقدر درگير مشكلات احمد شده بودم كه لاي هيچ كتابي را باز نكرده بودم همه چيزهايي كه مي دانستم,همان هايي بود كه از قبل به يادم مانده بود .

-ساكت شدي شيلا؟مطمئن باش اگر توي گوشه كنار ذهنت به دنبال جمع و جور كردن بهانه يا زبونم لال دروغ مي گردي بايد بگم,حنات پيش من رنگي نداره .

-من نمي خواهم بهت دروغ بگم اما دوست ندارم واقعيتو هم بهت بگم .

-چرا؟

-به همون دليلي كه تو هر وقت تهران مي ري و بر مي گردي,غمگين تر از قبلي,و هيچ وقت دليلش و بهم نمي گي .

-من كه نگفتم بهت نمي گم خانوم كوچولو,من فقط گفتم توي يه فرصت مناسب بهت مي گم .

-اون فرصت مناسب كي مي رسه؟

-بعد از امتحانات جنابعالي . خوب حالا به من مي گي چته؟

-اره احمد از من خواستگاري كرده .

-اون چي كار كرده؟

در حالي كه شانه هايم را بالا مي انداختم گفتم:اشتباه نشنيدي,اون . . . . . . . از . . . . . . . . من . . . . . خواستگار ي كرده . با سرعت از جا برخواست چرخي به دور خودش زد و در حالي كه انگشتانش را داخل موهايش فرو كرده بود سرش را به درخت كوبيد .

-اوه نه . . . . مثل اينكه اين خوك كثيف دست بردار نيست .

-پرهام,اما براي من اصلا غير منتظره نبود,من مطمئن بودم كه دير يا زود اين موضوع راو مطرح مي كنه,به خاطر همين نمي خواستم . .

-شيلا خواهش مي كنم ادامه نده من وضع روحي خوبي ندارم .

-پرهام اين چيز تازه اي نبود كه تورو تا اين حد بهم ريخته,من دقيقا به خاطر همين هيچ وقت دلم نمي خواست كه تو بدوني من چقدر دوستت دارم .

-در بحراني ترين لحظه ها هم شنيدن اين جمله از دهنت چقدر شيرين و ارام بخشه . .

ولي فايده اي نداره .

-خيلي سعي كردم كه بغض فرو خورده ام راهي به بيرون پيدا نكند,اما مثل اينكه منتظر بهانه اي بودم كه ان را خالي كنم كه اين بهانه به دستم افتاد .

-شيلا منظورت چيه؟تو مي خواي بدون اينكه مبارزه كني تسليم بشي؟تسليم موجود كثيفي مثل احمد كه حتي به بچه اش هم رحم نكرده و خواهرتو به ورطه بدبختي كشوند؟اره تو اين و مي خواي؟

-خواسته من چه اهميتي داره پرهام؟كي تا حالا به من و خواسته ام توجه كرده؟مثل اينكه تو هنوز باور نداري كه تا من و امثال من قرباني نشيم پس كي درخت خرافات فرصت به ثمر نشستن پيدا مي كند؟

-خرافات؟

بله خرافات,اگه خواهري بميرد يا گناهي مرتكب بشه,خوانواده دختر,خواهر ديگه اونو به جاش مي فرستن,اين يه رسمه .

-مگه ليلا گناهي مرتكب شده؟

-اينش زياد مهم نيست,احمد مي تونه در عرض چند ثانيه ,چندين گناه اونم از نوع كبيره براي ليلا بتراشه .

-بس كن شيلا تا وقتي كه زنده ام نمي ذارم اون وضي دستش به تو برسه .

-نه اين كارو نكن پرهام اون نمي زاره اب خوش از گلومون پايين بره,تو مي خواي به جرم كدوم گناه نكرده قصاص بشي؟

-اگه داشتن تو گناه,به جرم داشتن تو .

با صداي بلندي در حالي كه قطرات اشكم بي محابا بر صورتم جاري ميشد فرياد زدنم:

-نه تو نبايد اين كارو بكني,مگه من چي هستم يه دهاتي بي سر و پا با يه پدر و مادر بي مسئوليت و دنيايي از خرافات و باور هاي غلط كه چون تاري به دست و پاهامون پيچيده و خلاصي از اون ممكن نيست,در مقابل من,تو يه جواهري كه همه چيزو خدا يكجا تو وجودت به امانت گذاشته ,عمرتو بيهوده براي من تلف نكن برو و زندگيتو جاي ديگه درست كن,جايي كه قدرتو بدونن و مجبور نباشي هر لحظه توي هول و هراس ضربه خوردن از موجود ناپاكي چون احمد باشي,برو خواهش مي كنم پرهام,برو من با اين اوضاع نمي تونم دوستت داشته باشم ,تو سهم من از زندگي نيستي .

ناگهان صداي فرياد پرهام را شنيدم و به دنبال ان نواختن ضربه محكمي روي صورتم كه مرا به چند قدم ان طرفتر پرتاب كرد .

نمي توانستم باور كنم,اين پرهام من نبود پرهامي كه قهر و اشتي هايم دلش را مي لرزاند دلش بزاي خنديدن هايم پر مي كشيد,حالا به يكباره چنين شده بود از جا بلند شدم دستي به موها و لباس هايم كشيدم ,جاي سيلي روي صورتم مي سوخت ,اما بيشتر از درد صورت ,درد قلبم فلجم كرده بود,دستم را روي گونه هايم گذاشتم,داغ داغ شده بود .

پرهام در حالي كه نيم نگاهي به من انداخته بود گفت:اشكال نداره ,هيچ مشكلي نيست همه حرفاتو باور مي كنم اما مي خوام يه چيزو بدوني,حتي اگه دوستم نداري و قول و قرارهاتو فراموش كردي حدقل جرات داشته باش و نگذار برات تصميم بگيرند,نگذار اينده خواهر و خواهر زاده ات به دست تو تباه بشه,تو كه تحمل درد سيلي ايي كه انهم از روي مهر و محبت زيادنم نسبت به تو بوده را نداشتي,پس چطور ميتوني,درد نگاه هاي مردم و بعد از اين كارت تحمل كني نگاه هايي پر از تحقير و تمسخر لااقل حس مبارزه جويي را در خودت زنده نگه دار,تا فردا احمد و امثال اون جرات نكنن ليلاهاي ديگه اي رو فداي خود خواهي ها و شهوت پرستي هاشون بكنن و بعد به طرف من امد,با انگشتانش صورتم را بالا گرفت و گفت:باور كن نميخواستم اين طور بشه تو بايد سعي كني صبور باشي همان طور كه من دارم تحمل مي كنم .

-اره شيلا تو بايد خيلي صبور باشي در واقع تو در اين راه هيچ تلاشي از خودت نشون ندادي هر چي كه بوده سعي اقا پرهام بوده و بس ,بهتره كمي به خودت بياي و علت اين همه غم رو كه توي صورتش مي بيني ازش سوال كني .

داشتم از تعجب شاخ در مي اوردم چون سودابه درست بين من و پرهام ايستاده بود و با حرف ها . و حركات دست هايش مرا شماتت مي كرد ,در صورتي كه به من قول داده بود,ديگر تعقيبم نكند و راحتم بگذارد .

-شيلا اين خانوم محترم كيه؟

-در حالي كه اشك هايم را با پشت دستم پاك مي كردم , پرهام دستمال سفيدي به دستم داد و گفت تعجب مي كنم با اين كه يخ اشك هاي خانوما خيلي زود اب ميشه اما توي حساس ترين لحظات هم با خودشون دستمال ندارن .

اشك هايم را پاك كردم و گفتم:زن برادرم سودابه است,مثل يه خواهر برام عزيز و محترمه,اما نمي دونم اينجا چيكار مي كنه؟

-شيلا بهتره كمي مودب باشيايشون به خاطر تو تا به حال خيلي توي زحمت افتادن .

تعجب كردم و گفتم:اما تو از كجا مي دوني؟

-خب من هميشه مدتي قبل از اين كه با هم بشينيم و صحبت كنيم,اطراف رو مي پاييدم,هر وقت تو رو در حال عبور از جاده جنگلي مي ديدم به فاصله كمي ايشونو هم مي ديدم كه بدنبالتند .

-فكر نكردي ممكن غريبه اي باشه كه بخواد زاغ سيامو چوب بزنه؟

-درسته كه من نسبت ايشون و با شما نمي دونستم اما برام غريبه هم نبودند چون قبلا ديده بودمشون .

-ديده بوديش؟كجا؟

-توي جشن عروسي و بعد نزديك خونتون,در ضمن سودابه خانم از اشناييتون خوشوقتم .

-منم همينطور,ببين شيلا درست نيست هر چه از دهنت در اومده به اقا پرهام بگي فقط به اين دليل كه از دست احمد ناراحتي,اگه قرار بر اين باشه كه هر كسي ناراحتي شو سر ديگري خالي كنه,اقا پرهام از تو ناراحت ترن .

-از من ناراحت ترند؟چرا؟

چون ايشون قبل از تو ضرب مشت احمد و چشيده .

-چي يعني . . . . . . . . . احمد؟خداي من!

-بله احمد چندين بار,درست همين جا با اون درگير شده .

-پس پرهام تو چرا چيزي به من نگفتي؟

پرهام در حالي كه به درختي تكيه داده بود و با پاهايش بازي مي كرد جواب داد:چون نمي خواستم فكرت و مشغول كنم .

پس دليل همه شوريدگي و گرفتگي او احمد بود . خدايا چرا تا وقتي كه نعمتي به ما مي دهي قدرش را نمي دانيم و ان را حق مسلم خودمان مي دانيم,چقدر اذيتش كرده بودم,چه بي تفاوت از كنار نگراني ها و غمهايش گذشتم,همان هايي كه خودم علت اصلي ان به شمار مي رفتم,و پرهام چه متواضعانه بامن رفتار كرده بود,چقدر احساس نزديكي مي كردم و او را متعلق به خودم مي دانستم در حالي كه روز به روز از او فاصله مي گرفتم,دور ,دور مي شدم به وسعت حريم بين دو غريبه .

-من حساب اون احمق موذي رو مي رسم,بهش نشون مي دم كه . . . . . . . . .

-چه چيزي رو مي خواي به اون نشون بدي,وقتي كسي اينقدرپشتش به حمايت خانواده شما گرمه,تو چطوري مي خواي روبروش قرار بگيري؟توي اين جور مواقع بايد بيشتر از فكرت كمك بگيري تا از احساسات .

و رويش را به طرف سودابه برگرداند و گفت:سودابه خانم مي تونم از شما خواهش كنم با شيلا از اينجا بريد .

-چون اينجا ديگه امن نيست .

-نه پرهام من تا ندونم احمد با تو چه كرده ويا از تو چي مي خواسته از اين جا نمي رم .

-لجبازي نكن شيلا,فايده نداره من يا حرفي نمي زنم يا اگه بزنم تا اخرش پاش وا مي ايستم,من تا پايان امتحانات حرفي براي گفتن ندارم .

من در حالي كه غمي سنگين روي قلبم سنگيني مي كرد به طرفش رفتم توي چشماش خيره شدم,حالااز بازدم نفسهايش را روي صورتم حس مي كردم به ارامي بازويم را در دستهايش فشرد و گفت:اين طوري نگاهم نكن شيلا,من در مقابل نگاههاي تو زبون و بي چاره ام من همون روزي كه بهت نزديك شدم تا بشناسمت,به دام عشقت افتادم,از من نخاه رهايت كنم ويا به من نگو دوستم نداري,چون چشمهايت راز تو رو بر ملا مي كنن,شيلا تو نمي دوني من چه بار سنگيني رو ,روي شونه هام تحمل ميكنم,چيزايي كه براي تو ساده و پيش پا افتاده اند و براي من معضل,احمد حيوان پست و رذل و كثيفيه,رفت و امد اون به خونه شم و همنشيني با تو براي من يه تصور محاله تا برسه به اين كه توي خونه اي تنه,حرف دلشو كه يه مشت اراجيفه تحويل تو بده .

پرهام بعد از گفتن اين جملات كه دريافتم عنوان كردنشان هم برايش سخت بوده,دستش را بر روي صورتش گذاشت چند قدمي به عقب برگشت و دستهايش را رها كرد و بدون اينكه نگاهم كند,به طرف سودابه رفت و گفت:سودابه خانم,شيلا رو به شما سپردم خدانگهدار .

نه,پرهام كاملا عوض شده بود,اين پرهام من نبود,او حتي براي خداحافظي مرا نديده گرفته بود,اخه چه چيزي مي تونست از پرهام و صبور,انساني خشن و زود رنج بسازد .

سودابه كه دستانم را گرفته بود و مرا به دنبال خود مي كشيد,گفت:شيلا بهتره راحتش بذاري اون روز سختي رو پشت سر گذاشته,اين قدر بي انصاف نباش .

-خدا لعنتت كنه احمد,و با تمام تواني كه داشتم صدايش زدم نه يكبار چندين بار,پرهام . . . . . پرهام . . . پرهام . . . . . . ما او رفته بود و هيچ اثري از او ديده نمي شد گويا اصلا از ابتدا وجود نداشت گويي تصور يا خيالي بيش نبود .

-مي دونم شيلا تو نمي دوني چه اتفاقاتي افتاده,در ضمن چيزي هم به امتحانات نمونده,پرهام ديروز پيغام فرستاده كه فعلا صلاح نيست كه اون زياد اين طرفا افتابي بشه,از تو خواسته تا درساتو بخوني و اشكالات و علامت بزني تا دو روز اخر ماه همديگر رو ببنيد .

-اخر همين ماه مگه چه خبره؟

-احمد مياد كه پدر و مادر و به رشت ببره پيش ليلا .

-مگه بازم خبري شده؟

-فكر مي كنم,چون پدر و مادر بدجوري براي ليلا خط و نشون مي كشن .

-يعني مربوط به همون قضيه قبليه؟

-نه فكر نمي كنم چون يه باري از زبون مادرت پريد و گفت:پس اين دختره بي حيا فيلش ياد هندوستان كرده؟

-يعني چي سودابه؟

-نمي دونم ولي فكر مي كنم,احمد موضوع و بزرگش كرده يه چيزي مثل خيانت .

-حس مي كنم احمد داره به پايان نقشه اش نزديك مي شه .

-نفوس بد نزن,تو بهتره همون طور كه پرهام گفته فقط بچسبي به درسهات .

-تو فكر مي كني توي اين اوضاع و احوال,درس خوندن فايده اي داشته باشه؟

-من فقط يه چيزي و خوب مي دونم,تو بايد به حرفهاي پرهام گوش كني فهميدي,بدون چون و چرا .

پرهام همانطور كه قول داده بود در اواخر ابان ماه,در انتهايي ترين نقطه باغمان كه بسيار دنج بود به توصيه سودابه حاضر شد,دل توي دلم نبود,تقريبا يك ماهي مي شد كه او را نديده بودم دلم براي صدايش خيلي تنگ شده بود و وجودم گرماي وجودش را مي خواست,نفهمي دم طول باغ را چگونه پيمودم,مي خواستم با ديدنش خودم را در اغوشش بياندازم و با تمام وجودم حس اش كنم,از دور هيكل برازنده اش را ديدم كه پشت به من ايستاده بود و دستهايش را زير بغل گرفته بود و نمي خواستم با دويدنم متوجه حضورم شود,پس اهسته اهسته به سويش رفتم,به چند قدمي اش رسيده بودم كه برگشت نگاهش به چشمانم افتاد حضورش چون خورشيد گرما بخش بود و اميد دهنده,چقدر تشنه اهنگ صدايش بودم و طلوع لبخند لبانش .

-سلام پرنسس من,در حالي كه بغضم تركيده بود به طرفش رفتم اما او چون هميشه اغوشش را نگشودبا التماس گفتم,يعني اينقدر از من بدت اومده,تنبيه يه ادم عاشق اينقدر سخته؟من مستحق اين همه فراق و بي محلي نيستم پرهام باور كن<تموم حرفام دروغ بود<فقط نمي خواستم تو رو درگير مسائل خودم بكنم<من بدون تو مي ميرم من فقط هوايي رو مي خوام كه تو توش نفس مي كشي ,و هاي هاي شروع به گريه كردم .

-چته دختر,عجب استقبالي,چه احوال پرسي گرمي!اخه من با يه دست چطور مي تونم بغلت كنم,تو فكر مي كني من كي هستم يه ادم اهني؟

دست از گريه كشيدم,انقدر شتابزده و بي تاب بودم كه اصلا متوجه شكستگي دستش نشده بودم,پرهام كه بهت و ناباوري مرا ديده بود<ادامه داد:بالاخره پرنسس كوچولوي من نمي خواد جواب سلام من و بده .

چرا من به اندازه 26 روزي كه نديدمت بهت جواب سلام بدهكارم,اما تو رو به خدا ديگه اين كارو با من نكن,ديگه تحمل هيچ چيزي و ندارم<برام مهم نيست كه مي خواي راجع به من چطور فكر كني<من دربست در اختيارتم<حتي حاضرم باهات فرار كنم و از دست اين ثانيه هاي تنبل نجات پيدا كنم .

-لازم نيست دست به فداكاري ويا كارهاي غير معقول بزني,من عروس خودمو با همون تشريفاتي كه رسمه از اين خونه مي برم نه كمتر<با اشاره به دستهايش گفتم:نمي خواي بگي چي شده؟

-اولا هر حرفي كه باعث بهم ريختن فكرت بشه مطرح كردنش ممنوعه!ثانيا يه تصادف كوچيك ارزش اين همه اه و ناله رو نداره و بعدشم:بهتره رد گم نكني و بريم سر درسمون .

اصرار براي سر در اوردن از قضيه تصادف ممكن بود دوباره پرهام رو عصباني كنه پس تصميم گرفتم به درسهام برسم و تمام سوالاتم و براي بعد از امتحان بگذارم .

بالاخره موفق شدم امتحاناتم رو چون گذشته با موفقيت به پايان برسانم,خبري كه وقتي براي اولين بار از دهان پرهام شنيدم بدون هيچ قصد و غرضي به اغوشش پريدم و صورتش را غرق بوسه كردم,اما بعد از لحظاتي به خود امدم و از خجالت قرمز شدم خواستم به سرعت از اغوشش بيرون بكشم كه پرهام بافشار مرا به سينه اش چسبانيد,به ارامي در گوشم گفت,بهت اخطار داده بودم كه هواي شيطنت هات و داشته باشي,حالا بايد همين جا بموني .

در حالي كه صدايم به سختي از گلويم بيرون مي امد,گفتم:اين نهايت ارزوي منه .

دوباره در حالي كه رهايم مي كرد گفت:عين من,فقط يادت باشه دفعه ديگه اي وجود نداره,من بيشتر از اين نمي تونم خودم و كنترل كنم,اونوقت مثل يه راهزن تورا با خودم مي برم .

-من از خدامه .

-تو مثل اينكه امروز با خودت عهد كردي كه هر چه من بگم,بشه عين ارزو برات اره؟

-من نمي خوام تو را از دست بدم .

پرهام در حالي كه با انگشت اشاره اش با نوك بيني ام بازي مي كرد گفت:منم نمي خوام تا اخر عمر با يه مجسمه زندگي كنم البته اين تا وقتيه كه اينجا هستم و من و با خودت نبردي,بعد از اون مي شم يه عروسك سنخگو و با احساس . دوباره بعد از هفته ها قهقه هاي روح افزاي پرهام را شنيدم,قهقه هايي كه حاضر بودمبراي شنيدنشان جانم را بدهم,قهقه هاي پرهام نويد روز خوب و دل انگيزي را مي داد,همان چيزي كه من با تمام وجود مي خواستم .

طنين خنده هايش غذاي روحم شده بود و گرماي حضورش ارام بخش جسم<ديگر نمي توانستم به خودم دروغ بگويم,امدن او يك اتفاق ساده نبود<همانطور كه عشقش,يك عشق كذايي نبود كه از كوچه پس كوچه جان گرفته و با تمناي جسماني اميخته باشد,تنها چيزي كه در اين يكسال كوچكترين جذابيتي براي او نداشت تمناي جسماني بود,چه بسا لحظاتي كه من در اتش مي سوختم و او با شگردي خاص خاموشش مي كرد و به راه درست هدايتش مي نمود,تمام زمان با او بودن در اموختن,خلاصه مي شد,او عشق را تقديس مي كرد و با شكوهش مي داشت و در هيچ شرايطي حاضر به بازي گرفتن ان نمي شد,او عشق را تنديس هستي مي دانست و معتقد بود به حلول عشق بود چون حلول روح در جسم و همان طور سخت و ناگسستني و هر دو را لازم و ملزوم يكديگر مي پنداشت .

-هي كجايي دختر؟معلمه حواست كجاست,من مدتيه كه محو نگاهت شدم ام و تو محو روياهات نكنه شاهزاده خيالت رو از شاه پريون انتخاب كردي/

-من فكر مي كردم شاه پريون همين يه پسر و داره و گرنه در مورد انتخابشون يه كمي بيشتر فكر مي كردم .

-به به!پرنسس كوچولوي من,حالا ديگه از حرفاي من نسخه برداري مي كني .

-اخه مي دوني,من تازگي ها خيلي به كپي كردن علاقمند شدم,از هر نوعش كه بخواهي,اما فايده اي نداره پرهام چون امروز من سواره ام و تو پياده,توي اين يه سال هر چي گفتي بدون چون و چرا پذيرفتم,حتي توي لحظه هايي كه طاقتم,طاق مي شد و امانم و مي بريدي,اما سكوت مي كردم چون كه

-چون كه چي؟بي نهايت از من مي ترسيدي/

-اشتباه مي كني ,جايي كه عشق باشه ترس معنايي نداره و جايي كه ترس درون ان حكمراني كند,حتما عشق از انجا پر كشيده .

-خوبه!حالا ديگه عشق رو برام تفسير مي كني؟

-عجيب نيست ,چون من يك سالي مي شه كه توي اين رشته دارم درس مي خونم و تازه بازم متاسفم پرهام خان شما ممكنه عاشق خوبي باشي,اما اصلا هنرپيشه خوبي نيستي,پس بهتره به اين در و اون در نزني,من منتظرم تا حرفايي كه يك سال از من مخفي كردي رو بشنوم,البته داد و فرياد زدن و شرط و شروط گذاشتن و جر زني ممنوع!

پرهام در حالي كه لبخند تلخي روي لبانش پديدار شده بود گفت:پس يه دفعه بگو حرف زدن ممنوع!

-پرهام قبل از اين كه شروع كني مي خواستم يه اعتراضي بكنم البته با همون تبصره بالا .

پرهام خنديد,خنده اي مملو از لذت,لذتي سراسر شور و هستي,نمي دانستم چطور عشق اين پسر شهري توانسته اين گونه در انتهايي ترين لايه قلبم نفوذ كرده و ان را به تملك خودش در اورد,همان چيزي كه خواب ان نيز اشفته ام مي كرد و قرارم را از من مي ربود,اكنون به واقعيت راه يافته بود و به من ارامش مي بخشيد .

-خب منتظرم شيلا!

-پرهام گاهي چنان در لحن صدايت محو مي شوم كه تنها اواي ان را مي شنوم,از تمام حرف زدن هات فقط حركت دستها و لبهايت و خنده قشنگ چهره ات رو مي بينم و با هر مكثي كه علامت سوالي با خودش داره فقط سرم و تكون مي دم,نه اين كه نخوام ,واقعا اين طور نيست,نمي تونم,من چنان در ني ني چشمات غرق مي شم كه ديگه نه چيزي مي شنوم نه مي تونم درك درستي از حرفات داشته باشم . نا اميد كننده بود پرهام نه؟

-اصلا,نه تنها مايوسم نكردي,بلكه اميدوارم كردي,اعتراف جالب و قشنگي بود,شيلا اگه مي بيني كه الان اينجا هستم و دست از تمام تعلقاتم كشيدم يه دليلش همين بي پروايي و صداقت توست با وجود اينكه متوجه اون شده بودم و ازش لذت مي بردم ولي اعترافش يه لذت ديگه اي داشت,شيلا درسته كه من با ورود تو به زندگيم خيلي چيزا رو از دست دادم,اما تو جاي همه اونارو برام پر كردي .

-اما پرهام من مي خوام تو با وجود من خيلي چيزا رو بدست بياري نه اينكه از دستشون بدي .

-اينقدر نق نزن پرنسس كوچولو,اون چيزايي كه از دست مي دم زياد با ارزش نيستن .

پرهام در حالي كه قيافه جدي به خودش مي گرفت از جا بلند شد مدتي براندازم كرد و دستي به موهايم كشيد .

-من هميشه دوست داشتم موهايم را در بالاترين قسمت سرم يه گره بزنم چون فوق العاده بلند بود,اما پرهام (با دقت تمام گره ان را باز كرد و موهايم را چون ابشاري در اطرافم رها كرد)

-من موهاي پريشان و ازاد رو مي پسندم,درست مثل خودت چون غزالي كه تن به هيچ نوع اسارتي نمي ده .

-و اگه توي اسارت بمونه زياد دووم نمياره مگه نه!

-بله چون ذاتا ازاد خلق شده . اما نه مثل تو,تو ازاد خلق شدي اما ازادي كه در چهار چوب قانون محصور شده,نه در طبيعت وحوش .

همي شه از كوچكترين كلما تي كه مي گفتم,درسي از درسهاي زندگي را برايم تفسير مي كرد,كمترين لحظه با او بودن هم مملو از اموختن بود با اشاره اي به درونم راه پيدا مي كرد و افكارم را تا انتها مي خواند,او جزئي از من شده بود و من همچنان به دنبال يافتن درونش,سرگردان .

-خب . . . . . . . . .

در حالي كه ابروانش را بالا مي داد با تعجب پرسيد خب كه چي؟

-هر چه مي خواهد دل تنگت بگو .

-كه تو رو هم درگير اين درياي طوفاني بكنم .

-پرهام تو خوب مي دوني كه دل من هيچ وقت رگ ارامش رو نديده ,مگه وقتي كه تو با من و در كنارم باشي .

-شيلا قبل از اينكه چيزي بگم مي خوام به من قول بدي كه منطقي فكر كني و درست تصميم بگيري .

-باشه قول مي دم .

پاييز پارسال بود,بچه ها امتحانات ميان ترم شون و مي گذروندن,سرم حسابي شلوغ بود,يكي از دانشجوها كه بسيار مورد توجه و علاقه خاص من بود وارد اتاقم شد و گفت:استاد شما امروز قرار ملاقاتي داريد؟كمي به ذهنم فشار اوردم و جواب منفي دادم . اون گفت:خيلي عجيبه چون يه اقايي كه زياد قيافه جالبي هم نداره دم در ايستاده و سراغ شمارو مي گيره .

كنجكاو شدم,من معمولا در محيط دانشگاه و حتي بيرون از ان رابطه صميمانه با كسي برقرار نمي كنم,دوستان صميمي من خلاصه مي شن به چند تايي كه اوناهم اين جا يعني توي رامسر نيستن,كمي مكث كردم و گفتم,همينجا بمون تا من برگردم,چون داشتم ورقه بچه ها رو تصحيح مي كردم و از نظر دانشگاه اين خلاف و خارج از قانون اداري دانشگاه به شمار مي رفت,به طرف در ورودي رفتم,مردي رو ديدم حدودا35 تا 38 ساله,قدي نسبتا بلند با سبيل هاي اويزان و كلاهي شاپو بر سر . دانشجويم درست حدس زده بود نه تنها قيافه جالبي نداشت زياد متشخص هم به نظر نمي رسيد,جلو رفتم .

سلام,شما منتظر كسي هستيد؟نگاه غريبي به من انداخت و گفت:بله منتظر جنابعالي بودم,اما من شما رو نمي شناسم مي شه بگيد افتخار اشنايي با چه كسي رو دارم؟

-بهتر زياد نمك نريزي,اگه تحصيل كرده اي و اوستاد دانشگاهي براي خودت هستي,فوكولي شهر زده,بهتره به حرفام گوش بدي ديگه نمي خوام تو رو حوالي اون روستا ببينم,بچه بي صاحب گير اوردي؟مگه توي شهر دختر قحط اومده كه راهت به اين دهكوره افتاده,ما روستايي جماعت زياد خوش نداريم با شهري جماعت قاطي بشيم اين لقمه دهن شما نيس,بهتره راهتو بكشي بري و ديگه اون طرف پيدات نشه!شير فهم شد؟

بدجوري سر لجم اورده بود,از يه طرف با اون ريخت و شمايل دم در دانشگاه پيداش شده بود و از طرف ديگه با بي ادبي تمام,به من دستور مي داد و يك ريز از دهنش اراجيف مي ريخت . به تندي نگاهي به او انداختم و گفتم هيچ محدوديتي براي رفت و امد به جايي ندارم و در ضمن نمي دونم شما منو از كجا مي شناسيد و درباره چي صحبت مي كنيد در حالي كه لبهاي بالاييش با نيشخندي زشت به كنار رفته بود گفت:از ما گفتن بود صلاح مملكت خويش خسروان دانند .

اين اولين ملاقات من با احمد بود,دومين ملاقات من در يكي از روزهاي زمستاني كنار همون قرارگاه هميشگي مون بود,بعد از ان كه از درس خواندن فارق شديم و تو از خستگي روي پاهاي من خوابيده بودي,صداي خرد شدن برگهاي خشك زير پاهاي سنگين توجه ام را به خودش جلب كرد,صدا يكنواخت شنيده نمي شد,حدس زدم كسي ارد مارو مي پاد,پس به ارامي بيدارت كردم و تاريكي شب و بهانه قرار داده و در ضمن خبر سمينار تهران و بهت دادم و راهي ات كردم بعد از مدتي كه از رفتن تو گذشت,با صداي شاخه هاي خشكي كه كنار زده مي شدند به سمت صدا برگشتم درست حدس زده بودم احمد با چشماني دريده و حالت پريشاني,چوب كلفتي دردستش بود,فهميدم كه او براي تهديد و ترساندنم اين بار با دستاني پر امده,به طرفش رفتم و در چند قدمي اش ايستادم به تندي نفس مي كشيد و از بوي دهانش فهميدم كه در خوردن الكل افراط كرده و حال عادي نداره دستانم را زير بغل گذاشتم و بدون هيچ صحبتي روبرويش ايستادم . ببينم مگه قبلا بهت نگفته بودم كه اين دور و برا نبينمت؟بوي لقمه چربي به مشامت خورده ها!

درسته!اما منم گفته بودم كه من هيچ محدوديتي ندارم!

-پس مي خواي به پروپاي من بپيچي و اين لقمه رو از دهنم بيرون بكشي .

-شما سهم خودت و نو قبلا بر داشته بودي,مي ترسم اين يكي ته گلوتون گير كنه .

-اي دزد ناموس,اي پست فطرت كثافت,اون خواهر زنمه,ناموس منه مگه اون پدر و مادر نداره؟فكر كردي نمي دونم كه نيت تو چيه؟مي خواي بي عصمتش بكني و چند صباحي رو كنارش خوش بگذروني بري؟!

-اولا من دزد ناموس نيستم من فقط پست فطرتا و كثافتا رو از اطرافش مي تارونم,تازه اگه مي خواستم به اون دست درازي كنم و باهاش خوش بگذرونم تا به حال اين كارو كرده بودم,و اگر هم تا به حال پا پيش نگذاشتم به خاطر اين بوده كه شيلا شرايط ازدواج رو نداشته وگرنه من مخلص پدر و مادر و خونواده اش هم هستم .

احمد توقع حاضر جوابي من و نداشت اون فكر مي كرد من با ديدن چوب,ميدان و خالي مي كنم و مي رم اما خيلي زود فهميد كه ميدون دار خوب و سمجي هستم .

ناگهان صدايش را پايين اورد و گفت:ببين جووون,تو با اين قيافه و دك و پزو تحصيلات و چه مي دونم هر چي كه داري مي توني قشنگ ترين و بهترين زن دنيارو ببري,بيا و از خر شيطون بيا پايين و نذار كارمون به خون خونريزي بكشه .

-اتفاقا تموم اين چيزايي كه گفتي دقيقا همونهاييه كه شيلا عاشق شونه,همون چيزايي كه تو هيچ كدومشونو نداري .

-كثافت ديگه نشنوم اسم اونو به زبون بياري,كاري نكن كه همين جا بزنم و ناكارت كنم,اخه ناف مارو با دعوا بريدن .

-يه بار گفتم خصوصيات خودتو به من نسبت ند,شيلا تموم وجود منه,زنگي منه,عشق منه .

-منو از اين چيزا نترسون,ميبيني كه نه چلاقم,نه مست و لايعقل حالا ميبيني اوستاد بالاخره با چنگ و دندونم شده اونو از دستت درميارم,ببينيم كه تو زرنگتري يا من,بهتره تو اين طرف گود بايستي و من اين طرف گود .

-گود مال پهلوناست,بهتره تقدسش رو الوده نكني,با توبحث نمي كنم,اما يه چيزي رو خوب بدون ممكنه با تصاحب اون مالك جسم و جانش بشي,ولي صاحب روح و روياهاش نمي توني باشي,تو كه دلت نمي خواد در حالي كه جسمش پيش تو مونده,روحش تموم وقت شو پيش من بگذرونه مي خواي؟

نمي دونم اين اخرين جمله چيكارش كرد كه با تمام مستي و نادوني اش به ستم اومد و با هم درگير شديم من تا به حال در عمرم هيچ وقت مجبور نشده بودم براي دفاع از چيزي كه دوستش داشتم با كسي گلاويز شوم اما او عكس من بود,به قول خودش نافش و با دعوا بريده بودند .

خلاصه اون روز گذشت

در حالي كه نمي فهميدم از پرهام پرسيدم:پس دستت رو احمد . . . . ؟

-اره احمد اون روز با چوبش ضربه اي به دستم زد كه البته ترك برداشت,اما من حسابي زدمش .

در حالي كه مي خنديد گفت:فكر مي كنم يه هفته كه من به سمينار رفته بودم اونم براي ماموريت به اردبيل رفته بود .

او در بحراني ترين لحظات هم دست از شوخي بر نمي داشت .

از اون به بعد چند بار سر راه من شد,گاهي با خواهش و التماس و گاهي با تهديد و ناسزا از من مي خواست تا از سر راه تو كنار برم,تا مدتي قبل كه با تو از دوستانش به سراغم اومد كه البته بچه هاي دانشگاه خوب به حسابشون رسيدن .

-خداي من!پرهام چي مي شنوم,يعني درگيري شما به دانشگاه هم كشيده شده؟

-ديگه برام مهم نيست,تا هر جا كه بره پاش وا مي ايستم تا دست از سرت برداره ولش نمي كنم .

-نه پرهام اونا ادمهاي پست و خطرناكي هستن .

-راستي شيلا احمد چي كار مي كنه؟يعني درامدش و از چه راهي به دست مياره؟

-مگه چي شده؟چرا اين سوال و پرسيدي؟

چون ميان درگيري يكي از اون غولهاي بي شاخ و دم مي گفت(پس تويي كه مي خواي نون مارو اجر كني)

-من هرچه فكر كردم چيزي سر در نياوردم,اخه مساله من وتو و احمد چه ربطي به اونا داشت!

-نمي دونم پرهام اين احمد اين قدر مرموزه كه ادم نمي تونه سر از كارش در بياره . اون ظاهرا با كاميونش كاري مي كنه و عضو اتحاديه كاميون دارا است ولي باطنا هيچ كس از كارش سر در نمياره,اون شيطان هزار چهره است پرهام اين قدر لحظه هاي با تو بودن برام عزيز و شادي بخشه كه حيفم مياد اونو با حرفهاي احمد حرومش كنيم .

-اما تا اين انگل مسموم رو از زندگيمونجدا نكنيم,نمي تونيم نديده بگيريمش .

در حالي كه خودم و براش لوس مي كردم گفتم:پرهام تو فكر نمي كني اگه من مجبور بشم با احمد ازدواج كنم,تو مي توني موفقيت هاي خوبي براي ازدواج پيدا بكني؟

ناگهان چهره ارام و فتابي اش طوفاني شد,دندانهايش را به هم مي فشرد,مشتهايش را گره كرد و به طرفم امد,از ترس نزديك بود سكته كنم,شانه هايم را محكم در دستانش گرفت و در حالي كه ان را مي فشرد,به چشمهايم خيره شد و گفت:ما قبلا حرفامونو زديم و به توافق رسيديم,اگه اتفاقي افتاده كه نظر تو عوض كرده به من بگو,من تحمل شنيدن هر حرفي رو از دهن خودت دارم,اما از دهن اون خوك كثيف نه .

شانه هايم زير فشار پنجه هاي مردانه پرهام به شدت درد گرفته بود,سعي كردم خودم را رها كنم,اما فايده اي نداشت,با صدايي دردالود گفتم:پرهام شونه هام شكست,ولم كن .

با حرف من به خودش امدو دسنهايش را رها كرد و در حالي كه نگاه تحقير اميزي به من انداخت,حركت پنجه هايش را درون موهايم احساس كردم,انگشتان شست اش را روي شقيقه هايم گذاشت و گفت:شيلا من مدتيه كه توي فشارم,مگه ظرفيت يه ادم چقدره؟خواهش مي كنم به من بگو توي اين سر كوچيكت چي ميگذره؟فقط قول بده صادق باشي و حرفات و رك و راست بزني .

-پرهام تو چته؟من حرف بدي زدم؟من . . . . . . . وبغضم تركيد,بغضي كه با شنيدن ازارهاي احمد در من ايجاد شده بود با اشفتگي پرهام بهانه اي براي خالي شدن پيدا كرد,اما با همان حال پريشان ادامه دادم .

-پرهام,تو فكر مي كني توي سر من چي مي گذره؟فقط عشق به تو,تو فكر مي كني من كي هستم؟من اگه يه حيوون وحشي هم بودم تا حالا بايد با محبتهاي تو رام شده بودم يعني من از يه سگ كمترم كسي كه تربيت و تيمارم كرده را ول مي كنم و به ادمي چون احمد دل مي بندم,پرهام مي خوام يه چيزي و خوب بدوني حتي اگه يه روزي از من سير بشي و بهم بگي برو,مي رم اما ولت نمي كنم,تو سهم مني و من ادم سخاوتمندي نيستم,اونوقت مي شي مرد روياهاي من مردي كه نه قهر كردن بلده نه شونه هام و توي دستش خرد مي كنه .

پرهام در حالي كه مي لرزيد گفت:و اگه بر حسب قضا و قدر به احمد رسيدي چي؟

-از اون جايي كه متعلق به طبيعت وحوش نيستم,باهاش زندگي مي كنم,يعني فقط زنده مي مونم,اما روياهام و با تو مي سازم,تويي كه توي خلوت ترين و تاريك ترين لحظه هاي خيالم با مني,محرم لذت بخش ترين ثانيه هاي عاشقانمي خب خيالت راحت شد,هر چي كه دلت مي خواست توي اين يه سال بشنوي شنيدي .

پشتش به من بود و من هيچ اثري از حرفهايم را نه در صورتش مي توانستم ببينم و نه در حركاتش بعد از دقايقي به رامي برگشت و به طرفم امد,دستهايم را در دستهايش گرفت و فشرد,گويا ديگر فهميده بود كه در اين جور مواقع هر احساسي را بخواهد مي تواند از اين طريق به من القا كند,در نگاهش هيچ اثري از طوفان قبل نبود,و من چقدر عاشق دراي ارام چشمانش بودم درياي طوفان زده ايي كه به ارامش رسيده بود .

-شيلا از دست من عصباني شدي گه نه؟

سرم را پايين انداختم به دستهايم كه جايگاهي مطمئني پيدا كرده بودند نگاه مي كردم سرش را خم كرد و متوجه مسير نگاهم شد,دستهايم را بالا اورد و به لبانش نزديك كرد,مي ترسيدم نگاهش كنم,اما دستانم در تمناي لبان گرما بخشش مي سوخت ولي فقط گرماي نفسش بود كه چون نسيمي پوستم را نوازش داد و بس .

-شيلا زمان زيادي از اشناييمون گذشته,اما تو با محبتي كه نسبت به من داري همواره در برابر لب عشق سكوت كردي و اون و ابراز نكردي ولي حركت تند نفسهات راز تو بر ملا مي كرد,اما راضي ام نمي كرد,تا اينكه بعد از مدتها وقتي عصبانيت كردم,در اوج خشم فرياد زدي دوستت دارم . احساس كردم سبك شده ام ولي چه خام بودم و ساده عشق تو شده بود نياز هرروزم و ابراز ان غذاي روحم,اما افسوس از اين خيال خام,من به اين كلمات نياز مبري مي داشتم و تو ان ها را از من دريغ مي كردي بالاخره مجبور شدم به حيله قبلي ام متوسل شدم,با اين كه اون و نمي پسنديدم,چون تنها راه چاره بود,به كارش گرفتم,باور كن نمي دونستم دوباره نتيجه اي به اين خوبي مي دهد,حالا قانع شدي شيلا,به خاطر فشار شونه هاتم معذرت مي خوام عصبانيت ساختگي بهانه اي بيش نبود من واقعا به اين اعترافات نياز داشتم .

-حتي اون فشار؟

-اره عزيزكم به اون از همه بيشتر احتياج داشتم . خوب حالا كه همه چي درست شده مي خواستم يه خبري بهت بدم,من صبح فردا به تهران مي روم,چون تعطيلات ترم شروع مي شه منم كه مدت زياديه به خونواده سري نزدم .

-فقط براي ديدن مي ري؟

-نه عزيزك كنجكاوم,بيشتر به خاطر اين مي روم كه از اين قايم باشك بازي خسته شدم,اين ديدارهاي لحظه اي داره ديونه ام مي كنه من احتياج دارم كه تو رو براي هميشه در كنارم داشته باشم,مي خوام برم با خونواده صحبت كنم و اونا رو بفرستم پيش بابات .

-چقدر خوشحالم پرهام,وبه همون اندازه گران .

-نگران نباش,با توجه به رگ خواب خونواده ات مطمئن باش مشكلي پيش نمياد .

-پرهام تو چقدر خوب و خواستني هستي .

-اميدوارم بعدها نظرت عوض نشه .

-ميگم پرهام؟ . . . .

چيه بازم نقطه چين؟بايد بگي از كدوم نوعش؟

خنده ام گرفته بود(ياد روزي افتادم كه وسط جنگل مشغول درس دادن بود)ناگهان پرسيدم پرهام چرا گاهي وقتها جلوي بعضي از كلمه ها چند تا نقطه چين مي زارن,نگاهي به من كرد و گفت:وقتي كه خجالت بكشن اون و ادامه بدن و يا بترسن و بقيه شوبخورن!!!!

اين دفعه از هر دو نوعش,از گفتنش خجالت مي كشم و از فكرش مي ترسم,قول بده سرم داد نكشي .

-اين ديگه از قواعد استثنائيه زبان فارسيه,بگو ببينم چي شده فكر مي كنم شما كاشف بزرگي هستيد خانوم محترم .

-پرهام . . . . . . . اگه رفتي و مدتي موندي و همه چي رو فراموش كردي و بهتر از شيلا پيدا كردي؟من بايد چيكار بكنم؟

ابرانش در حال جفت شدن بودند كه ناخوداگاه فرياد كشيدم تو قول دادي پرهام!تو گفتي عصباني نمي شي!

ناگهان شليك خنده او در تمام باغ پيچيد و بعد از مدتي در حالي كه خيره نگاهم مي كرد خواند .

انچه خوبان همه دارند تو همه يكجا داري

پرهام رفت و مرا با يك دنيا دلواپسي و نگراني تنها گذاشت,حالا كه رفته بود,نبودنش بدجوري احساس مي شد,دلم بهانه او را مي گرفت با همه سر لج افتاده بودم و حضور گاه وبي گاه احمد مرا به مرز جنون مي كشاند,تحمل كوچترين برخوردي با او را نداشتم,سلامتش ديوانه ام مي كرد و لبخندش كفرم را بالا مي اورد,از اي كه من وپرهام را جدا از هم به بازي گرفته بود و به سادگيمان مي خنديد راه نفس را در گلويم مي بست,ليلا به بهانه ديدن خانواده به خانه برگشت و ديگربا احمد نرفت,اصرار پدر و مادر براي بازگشتن هيچ فايده اي نداشت,دليل اين كارش را به هيچ كس نمي گفت تنها در گوشه اي مي نشست و به جايي خيره مي شد ودر دنياي خودش دست و پا مي زد .

براي من خيلي عجيب بود,ليلا دختر پر انرزي و شادي بود,سكوت در دنياي او راهي نداشت و كاملا با او بيگانه بود,مصمئن بودم موضوع مهمي پيش امده كه او را چنين نموده و ارام به گوشه اي كشيده,مي دانستم سكوت در مقابل مشكلات مثل ارامش قبل از طوفان است و من بي صبرانه منتظر طوفاني شدن اين درياي ارام بودم,يقين داشتم او با جرقه اي به غليان در مي ايد,فوران مي كند و ارام مي گيرد,اما چه زماني,نمي دانستم,تا بالاخره سركوفت ها و سرزنش هاي مادر,اسمان دل ليلا را ابري كرد . زبانش به گفتن حقايقي كه اگر تمامشان گفته مي شد شايد سرنوشت من به اين مسير منحرف نمي شد و به بدبختي كشيده نمي شدم .

-بس كن مادر چقدربه من پيله مي كني,يعني من حق ندارم تا هر وقتي كه دلم خواست توي خونه پدرم بمونم؟

-چرا دخترم اما اگه شوهرت اجازه بده,ولي مگه نمي بيني كه او دائم مياد و مي ره .

-مگه چيزي گفته,به شما گفته كه مي خواد من و با خودش ببره؟

-اينم از بزرگيشه مادر,اون دلش نمي خواد به تو سخت بگيره و تو رو به زور از خانواده ات جدا كنه .

-سخت بگيره؟شما مي دونيد سختي يعني چي؟هر چه به شما گفتم احمد اين طوريه,احمد اين كارو مي كنه,احمد با ادماي ناباب سروكار داره,مگه شما به حرفاي من گوش داديد؟هميشه خواستيد همون جوري به اون نگاه كنيد كه خودتون دوست داريد,براتون مهم نبود كه من توي اون خونه چي مي كشم من حتي قدر يه كلفتم ارزش نداشتم .

-اين چه حرفيه مادر!زن تاج سره مرده,رحمت خونه س به اين داد و قال مردا نگاه نكن با يه كمي محبت مثل يه بچه نرم مي شن,كلفت چيه مادر,همه زنها توي خونه زحمت مي كشن,الحمدالله احمد خيلي دست و دل بازه,توي خرجي خونه هم كه دريغ نمي كنه,تازه تو به دوستهاش چيكار داري,مردها بيرون از خونه هزار و يك كار انجام مي دن,چه ربطي به تو خونه داره؟

-ديدي مادر,ديدي گفتم شما همون جوري كه دلتون مي خواد به احمد نگاه مي كنيد,احمد هرزه است نمي خواي باور كني؟

زبونتو گاز بگير اين چه حرفيه,مگه همين باباي خودت چند سال پيش دور از چشم ماها زني رو صيغه خودش نكرده بود؟كه از نظر شرعي هم اشكالي نداره .

-لابد شما هم تحمل كرديد اره؟اون الم شنگه تون هنوز يادم نرفته .

-معلومه كه نه,خلاصه با صبر و تلاش پدر از دست اون زن بيرون كشيدم . ليلا فرياد زد:چرا؟مگه از نظر شرعي اشكالي داشت؟

مادر كه در مقابل ليلا كم اورده بود كم كم عصباني شد و صدايش را بلند كرد .

-اخه دختر نونت كمه,ابت كمه,ناسازگاري كردنت چيه,حرف شوهرت و كه گوش نمي دي,ما رو هم كه داخل حساب نمي كني,خود سرونه مي ري بچه تو هم ميندازي,ديگه چه كاريه كه تا به حال انجام ندادي؟

-خيلي كارا مادر ,در واقع من هنوز هيچ كاري انجام ندادم,من حتي اگه بميرم نمي زارم احمد هر كاري دلش خواست بكنه دليل رفت و امد احمد به اين خونه مطمئنا من و سروناز نيستيم,اون براي ثانيه هاي وقتش اينقدر ارزش قائله كه حاضر نيست اون و توي جاده رامسر رشت بيخود به هدر بده .

-خوب احمد به من و پدرت لطف داره,نكنه اين هم تو رو عصباني مي كنه؟

-اي كاش اين طوري بود ,مامان شما چقدر ساده ايد,يادت رفته وقتي خونه ما بوديد چطور باهاتون رفتار كرد,اون و به چه حسابي مي زارين,دليل اومدن احمد نه من و سرونازيم نه تو پدر .

-من و باش كه دارم با كي حرف مي زنم,تو پرو شدي و ديگه شرم و حيا سرت نمي شه,نذار اقت كنم كه بدبخت بشي .

-ديگه اق شما هم فايده اي نداره چون از اين بدبخت تر ديگه ممكن نيست .

خداي من منظور ليلا از رفت و امده احمد چي بوده,يعني خودش چيزي فهميده بود يا احمد حرف هاش و با اون زده بود . نمي توانستم صبر كنم . كنجكاويم تحريك شده بود و دلم مي خواست هر طوري شده سر از موضوع در بياورم .

سيني شام و بهانه كردم و به سمت اتاق ليلا رفتم,ضربه اي به در زدم و بدون شنيدن پاسخي وارد اتاق شدم,از سرماي اتاق متوجه تموم شدن هيزم باري شدم . سيني ا روي زمين گذاشتم و بدون هيچ صحبتي براي اوردن هيزم از اتاق خارج شدم .

صداي گريه ليلا از اتاق شنيده مي شد وارد شدم و هيزم ها را داخل بخاري انداختم,بعد از مدتي گر گرفتند و گرماي مطبوعي به اتاق دادند,صداي اتش گرفتن چوب ها بلند شده بود,به طرف ليلا رفتم و دست به موهايش كشيدم,لرزش شانه هايش زير دستهايم احساس مي شد به ارامي صدايش زدم .

-ليلا . . . . . . . پاشو برات شام اوردم,ببين چه غذاي خوشمزه ايه,نمي گم چيه تا خودت نگاش كني .

-نمي خورم . . . . . . . . . .

-اما تو از صبح تا حال لب به هيچي نزدي .

-اينقدر غصه خوردم كه معده ام پر شده .

-با غصه كه شكم پر نمي شه,خواهرم,تازه اگه غذا نخوري با چه قوتي مي خواي مبارزه كني,زود خسته مي شي و ناچاري تسليم بشي .

-من تسليم نمي شم اگه مون بار اول به اسوني تسليم خواسته هاي حيوونيش نمي شدم,الان برام طاقچه بالا نمي گذاشت .

-پس اگه نمي خواي تسليم بشي,بايد غذا بخوري,اگه مواظب جسمت نباشي و سيرش نكني,روحت زود خسته مي شه و دست از مبارزه مي كشه .

ليلا در حالي كه سرش را از روي زانوانش بلند كرده بود گفت:شيلا تو وست داري من مبارزه كنم .

-بله نهايت ارزوي منه,اما مبارزه اي كه به زندگيت لطمه نزنه,بلكه اون و به مسير درستش برگردونه .

-اخ چي بگم شيلا,چطور بگم,ما مدتهاست از مسير درست فاصله گرفتيم,به طوري كه برگشتن در شب برام درست مثل خواب و خياله .

-ليلا من منظور تو نمي فهمم .

-همون بهتر كه متوجه اش نمي شي,بگذار اين قصه كثيف زنگيم تا ابد توي صندوقچه دلم باقي بمونه .

با حالت التماس و خواهش گفتم:ليلا . . . . . . . . من خواهرتم,در واقع تنها خواهرت,خودت و بذار جاي من,اگه اين غصه دل ن و پر مي كرد تو ساكت مي نشستي و كمك نمي كردي؟

-شايد . . . . . . . . . .

-نه من مطمئن بودم كه كمكم مي كردي . وقتي غصه هاي دلتو با كسي قسمت كني از سنگيني اش كم ميشه و دل ادم راحت تر مي تونه تحملشون كنه .

ليلا در حالي كه نگاه متعجبي به من مي انداخت گفت:شيلا توي اين دو سال تو خيلي عوض شدي,حرفهاي قشنگي مي زني حسابي خانوم مو بزرگ شدي .

-اي كاش هيچ وقت بزرگ نمي شدم ليلا .

-چرا اين حرف و مي زني؟

-چون منم مثل تو يه غصه بزرگي تو دلم دارم كه داره من و خفه مي كنه .

-غصه؟اونم توي دل تو؟

-اره!خيلي عجيبه,به من نمياد غصه دار باشم بدبختي ما ادمها اينه كه فكر مي كنيم غصه هايي كه توي دل ما وجود داره بزرگترين غصه هاست و هيچ كس مثل ما بدبخت نيست اما ليلا اشتباه مي كنيم غصه ها هر چقدر هم بزرگ باشن در مقابل عظمت وجودي مان خيلي كوچك و ناچيزن,خدا به ما عقل داده چيزي رو كه به هيچ كدوم از افريدهاش نداده,پس بايد از ان به بهترين صورت استفاده كنيم . وگرنه ما با حيوون چه فرقي داريم نبايد بزاريم احساسمون بر عقلمون پيروز بشه .

ليلا با دهاني باز به من خيره شد,مدتي به سكوت گذشت,از اين كه مثل خاله خانوما ليلا رو نصيحت كرده بودم شرمنده شدم و مي خواستم تركش كنم كه ليلا دستش را با فشاري روي پاهايم گذاشت و گفت:

-بشين اگه مي دونستم كه تو اينقدر بزرگ شدي كه مي توني تكيه گاه محكمي باشي اين همه مدت غمبرك نمي زدم و خودم و داغون نمي كردم,ببين شيلا هميشه نگراني و غصه هايي توي زندگي مشترك وجود داره كه بعضي هاشون اينقدر ابتدايي و پيش پا افتاده اند كه اصلا ارزش فكر كردن ندارن و خيلي زود هم فراموش مي شن,بعضي ديگه شون ازارت مي دند,اما گذشت زمان سازگارت مي كنه و با اونا خو مي گيري ,اما دسته سوم غصه هايي هستند كه توي دلت مثل يه غده سرطاني نه تنها ريشه كن نمي شن بلكه مرموزانه رشد مي كنن و همه جاي بدنت و مي گيرين و به تدريج از پا مي ندازنت و متاسفانه جز اسرار دلن و نمي توني فاششون كني,چون افشاي اون از اول خودت و از بين مي بره ,پي مجبوري خاموش باشي و سراپا بايستي مثل چوبي كه موريانه از داخل تمومش و خورده و پوك و سست و متزلزل .

-ليلا دلم مي خواد تا جايي كه برات ممكنه و به تو صدمه نمي زنه برام تعريف كني,شايد بتونم كمكت كنم .

-با اين كه مي دونم كاري از دستت بر نمياد,اما براي سبك شدن خودم هم كه شده برات مي گم .

-عاشق احمد شده بودم,فكر مي كردم دوستش دارم,اگه به من مي گفت بمير,مي مردم . . اگه به من مي گفت خفه شو,خفه مي شدم . . . . . اگه به من مي گفت دست از همه كس و كارت بكش مي كشيدم,در مقابل تمام خواسته هاش تسليم مي شدم,چون فكر مي كردم اونم دوسم داره و عاشقمه,انتظارش هر روز بيشتر از روز قبل مي شد,گمانم همه زنها چنين مي كردند اعتقاداتي كه يك عمر با اون زندگي كرده بود,دورم كرده بود,مادر مي گفت:زن بايد مطيع مرد باشه,هر كاري خواسته انجام بده چون در غير اين صورت معصيت كرده و خدا ازش راضي نخواهد بود,وقتي با شرم و حيا پرسيدم هر كاري؟گفت:هر كاري حتي اگه گناه هم داشته باشه,چون گناهش به گردن خودش مي افته خب كم كم از تعلقاتم فاصله گرفتم,نمازم و رها كرد چون به دلايلي خوندنش برام سخت شده بود,پوشش من و نمي پسنديد,پاي نامحرمان رو به خونه باز كرده بود,من و سوگلي مجلس كرده بود,همه و همه رو تحمل كردم اما . . . . . . . . . اما

و زد زير گريه,گريه اي كه روحم را مي خراشيد,تشنه دانستن بودم,هر چه بيشتر از او مي فهميدم,بيشتر متنفر مي شدم .

-خب بگذريم,دونستنش برات فايده نداره,تا اينكه فهميدم حامله ام . بچه بودم سن زيادي نداشتم,دوران سخت بارداري رو با تمام ازارهاي حمد تحمل كردم و دم نزدم . چون هنوز هم عاشقش بودم و فكر مي كردم دوستم داره به دنيا امدن سروناز و حضور پدر و مادر تا حدودي به من ارامش بخشيد . مدتي از رفت و امد دوستان احمد خبري نبود . احمد هم كمتر توي يخونه مي موند . فهميدم بر خلاف تصورم غيبت هاي احمد نه تنها ناراحتم نمي كنه بلكه شور و هيجان گذشته رو به من برگردونده,تازه فهميدم كه خواستن احمد با تمام ازارهاش براي من فقط مثل يه عادت قابل تحمل بود . كم كم به عشقم نسبت به احمد شك كرده بودم,سروناز روز به روز بزرگتر مي شد و تنها سرگرمي من توي اون شهر غريب شده بود . احساس مي كردم حركات و رفتار احمد مرموز شده . از او علتش را سوال كردم . گفت خواب و خياله,تا اين كه يه روزي زن همسايه مون در خونه مون و زد و بدون مقدمه گفت:ليلا جون,تو مثل خواهرم برام عزيزي براي همين مي خوام يه چيزي بهت بگم,اما از من نشنيده بگير و خودت هم تحقيق كن .

وارفتم مي دونستم اتفاقي افتاده كه اون و مجبور كرده به در خونه بياد و با عجله اين خبر و به من بده و بره .

-ليلا خانوم چند وقتيه اقاي شما رو با يه خانومي مي بينند,مي خواستم بهت بگم كه يه كمي بيشتر مواظب اون باشيد اخه مرد جماعت اگر سرشون به خونه گرم نباشه به يه جاي ديگه بند مي شن .

دهانم باز مونده بود و مات نگاهش مي كردم . با صدايي كه براي خودمم غريب مي اومد گفتم:ممنونم . . خدا از بزرگي كمتون نكنه مطمئن شده بودم احمد البوم كارهاي كثيفش و با اين كار كامل كرده,اون روز تا شب منتظر موندم,سروناز و خوابوندم تا وقتي با احمد صحبت مي كنم بي قراري نكنه,ساعت از نيمه شب گذشته بود كه در حياط با صداي ارومي بسته شد برق ها رو خاموش كرده بودم و احمد به خيال اينكه من خوابم پاورچين پاورچين در حالي كه فقط كت اش رو در اورده بود توي رختخواب خزيد<اما جاي من و خالي ديد,نمي دونم,ترسيده بود يا چيز ديگه,كه از جا پريد و برق بالاي سرش و روشن كرد . با تعجب نگاهي به جاي خالي من نگاه كرد . از جا بلند شد كه ناگهان مرا ايستاده در كنار در ديد

-چيه . هنوز نخوابيدي؟هوس شبگردي به سرت زده يا منتظر من بودي؟

-بهتره بريم به اتاق ديگه مي خوام باهات صحبت كنم . سروناز خوابه .

و بدون حرفي به اتق بغلي رفتم . احمد هم به دنبالم وارد شد ويه گوشه نشست .

-نميتوني تا صبح صبر كني . من خسته و هلاكم .

-اون زن كيه كه باهاش هستي و شب وروز تو با اون ميگذروني؟

با كمال پرويي و رذالت گفت :نميتونستي صبر كني و فردا اينو ازم بپرسي؟

-ميبيني كه نتونستم .

-والله چه عرض كنم . اون زن صيغه اي منه . مشكل حل شد؟اجازه هست برم بخوابم .

ديگه تحملم تمام شده بود . نه ميتوانستم جيغ بكشم و نه ضجه بزنم . او در كمال وقاحت نه تنها انكارش نكرد بلكه چون موضوع پيش و پا افتاده و ساده اي از اون گذشت . فقط تونستم بگم :چرا؟چرا ؟اونبعد از چهار ماهي كه از به دنيا امدن سروناز ميگذره؟ من كه . . . . . . من كه . . . . . . و شرم و حيا نگذاشت كه حرفم و تمتم كنم .

-اره مي دونم . . . اما تو پاك ابروي منو جلوي دوستام بردي . اونا زني به اين نازنازي تا به حال نديده بودن . . . . .

گاهي از اون همه ناداني كه باعث تمام بد بختي هام شده بود ضجه مي زدم . ياد اوري اون لحظه ها هنوز هم وجودمو از هم مي پاشه . كم كم احمد وقاحت رو به حد نهايت رسوند . دست زنهاي رنگانگي رو مي گرفت و به خونه مي اورد . من شده بودم مستخدمي كه بايد به اونا مي رسيدم و ازشون پرستاري ميكردم و از پشت در اتاق شاهد عشوه هاشون مي شدم . اگه مقاومتي نشون ميدادم ويا بي احترامي از من سر ميزد روزگارم سياه ميشد . كتك شده بو همدم لحظه لحظه هاي زندگيم .

-شيلا!اين غصه ها جزئ اونايي بودن كه باهاشون سازگار شده بودم و تحملشون ميكردم .

دوباره پاي دوستا ي احمد به خانه باز شده بود . سروناز روز به روز بزرگتر ميشد و با شيرين زباني هاش به جمع اونها رونق مي بخشيد . دوست نداشتم سروناز را وارد اين كنم . نمي خواستم اينده اونم مثل من تباه بشه . با احمد صحبت كردم . راضي نميشدالتمس كردم . مي گفت بچه خودمه به تو چه مربوطه؟به پاهاش افتادم . ساكت شد و گفت:به يه شرط بدون چون و چرا قبول كردم . ميدوني شرط احمد چي بود ؟

دهانم خشك شده بود . اب دهانم را نمي توانستم قورت بدهم . ليلا ليوان اب را به طرفم گرفت و من بي درنگ جرعه اي نوشيدم .

-خب اينم از اون حرفاييه كه بايد ازش بگذريم .

-اما ليلا خيلي كنجكاو شدم كه بدونم . خواهش ميكنم بگو .

ليلا در حالي كه لبخند دردالودي مي زد گفت:من شدم سوگلي اون جمع .

نفهميدم منظورش از سوگولي يعني چه!با خودم عهد كردم توي اولين فرصتي كه پرهام و ديدم ازش در مورد معناي اون سوال كنم .

-تا بالاخره متوجه حاملگي مجددم شدم . اتفاقي كه نه تنها خوشحالم نكرد بلكه ديوانه ام كرد شب و روز م شده بود گريه و ناله . احمد حال خرابم و ديد دليلش رو خوب مي دونست اما به روي خودش نمي اورد . بهتر ديد كه مدتي پدر و مادر و با خودش بياره پيش من . اما قبول نكردم . تا اينكه همون همسايه به دادم رسيد . وقتي فهميد كه از خبر بارداري ام بيمار شدم مرا به قابله خونگي معرفي كرد اما اون حاضر نمي شد اين كار و انجام بده چون مي گفت وزارت بهداشت چندين بار بهش اخطار داده ولي من نا اميد نشدم . نمي خواستم . . . . . . نطفه اون كثافت رو باور كنم . چندين بار به در خونه اش رفتم تا بالاخره يك روز من و به خونش راه داد تا با من صحبت كنه و من و از تصميمم منصرف كنه . اما با شنيدن سرگذشتم در حالي كه برق عجيبي در نگاهش موج مي زد حاضر شد اين كار و مجاني برايم انجام دهد .

-بالاخره با هزار درد و بدبختي از دست اون نطفه راحت شدم اما با نطفه اي از كينه و انتقامي شديد به خونه برگشتم .

-از اينكه به خاطر احمد مجبور بودي دست به چنين كاري بزني عصباني بودي؟

-اون قط يه طرفه قضيه بود موضوع مهم تر چيز ديگه اي بود .

-تو چي مي خواي بگي ليلا؟

-انگار با كاراي كه كرده بودم خدا هم به من پشت كرده بود . چون هر چه بيشتر صدايش مي زدم و ازش كمك مي خواستم ازم دور تر مي شد و بلاهاي بيشتري نازل مي كرد به هر طرف نگله مي كردم كوهي از مشكلات بود كه هيچ راه حلي براشون پيدا نمي كردم . از همون روز با خودم عهد كردم انتقام خودم و سروناز و اون و از احمد بگيرم حتي اگه به قيمت بدبختي و تباه شدن باقي عمرم باشه .

-اون ديگه كيه ليلا؟

ليلا در حالي كه اشكهايش روي صورت رنج كشيده اش مي غلتيد ادامه داد .

-همون قابله خونگي . يكي ديگه از قرباني هاي احمد اين حيوان رذل و فاسد كه بوي تهفنش هر جايي كه مي رفتم گريبان گيرم بود .

-باورم نمي شه ليلا . اگه اون جز زنايي كه با پاهسي خودش با احمد همراه شده بود نمي شه اسمش و قرباني گذاشت؟

-نه شيلا احمد فقط جواني و ارزوهاي من و به باد داد اما اميد رو توي دلم از بين نبرد . اميد به انتقامي شيرين . اما اون زن بيچاره نه تنها جووني و ارزو ها و پول و سرماه اش رو به باد دادمهم ترين چيز يعني خانوده اش رو هم ازش گرفت . پدر و مادر پيري كه ديدن دخترشون براشون شده يه ارزوي محال .

-ليلا توروخدا درست صحبت كن تا بفهمم .

-فهميدن تو چه دردي زخم هاي زهر اگين دل من و دوا مي كنه؟

-مي دونم كه درمان زخمهاي دل تو پيش من نيست . اما مي تونه من و روشن كنه . درس خوبي برام باشه تا من مثل تو يه قرباني نباشم مگه نه؟

ليلا اين بار مثل اينكه قانع شده بود دست به موهايم كشيد و گفت:راست مي گي من اينقدر توي غماي خودم سرگردون شدم كه همي چي رو فراموش كردم . درست و نادرست رو تشخيص نميدم .

-اون اسمش شيواست . تحصيل كرده ي رشته ي ماماييه . يعني قاله ي خونگي نيست پدر و مادري پير و در عين حال پولدار داره كه توي رشت زنگي ميكنند با دو برادري كه هر دو دكتراي رشته ي اقتصاد و حقوق اند و توي امريكا هستند . احمد از بچه گي توي خونه اونا بزرگ شده بود . با پدر و مادرش كه سرايدار همون خونه بودن . به كمك پدر شيوا ديپلمش را ميگيره و به خاطر اعتمادي كه به او داشتند دخترشون رو كه اون موقع دانشجو بوده دست او مي سپارند . تا به عنوان راننده ي شخصي اش اونو به دانشگاه برسونه و برگردونه . اما ميدوني اون نامرد چيكار ميكنه . عوض قدرشناسي يه روزي كه هيچ كسي توي خونه نبود به اتاق شيوا ميره و به خواهش و التماسش هيچ توجهي نميكنه ومثل يه حيوون وحشي به اون حمله ميكنه و به مقصودش ميرسه . بعد از مدتي شيوا بيمار ميشه و دكترا ناراحتي اون رو يك نوع تيك عصبي تشخيص ميدن اما با حاد شدن وضعيت بيماري شيوا دكترا مجبور ميشن دقيق تر بررسي كنند . به خاطر همين يه سري ازمايش و سونوگرافي براش مينويسند . اونجا بود كه همه چيز معلوم شد اون باردار شده بود توي بد مخمصه اي افتاده بود بالاخره با هزار جور بدبختي مجبور شد تمام قضيه رو براي خانواده اش تعريف كنه . در همين اوضاع و احوال احمد وارد معركه ميشه و خودش رو عاشق سينه چاك نشون ميده . با اينكه شيوا اصلا راضي به ازدواج با احمد نبود اما خانواده اش براي جلو گيري از ابرو ريزي وادارش ميكنند كه با احمد ازدواج كنه و قال اين قضيه رو بكنه .

بعد از چند ماهي كه از ازدواجشون ميگذره . كم كم ماهيت خودش رو نشون ميده ديگه اون احمدي نبود كه هر لحظه قربون صدقه اش مي رفت و دور و برش مي گشت و بله و چشم ميگفت . ادعا ميكرد چون پول و پله اي نداره دست و فاميل اونو تحقير مي كنند و هم شان خانواده ي اونا نمي بينند براي همين از پدر شيوا خواست تا زمين هاي موروثي شيوا را به او بسپارند اون بنده خدا هم كه فكر مي كرد مثل پسرشه . براي تداوم زندگي شيوا . اين كارو مي كنه .

اما اين محبت شون نه تنها از توقع اون چيزي كم نمي كنه و نه حس خودخواهي و زياده طلبي شو ارضا مي كنه,وقتي كه در كمال پررويي از شيوا مي خواد كه خونه و زمين مسكوني اش را به نام او كنه . شيوا مقاومت كرده و كار به مشاجره لفظي مي كشه . كم كم دعواشون بالا مي گيره و احمد اون و هل مي ده و اونم از پله ها پرت مي شه پايين و همين ضربه باعث مردن جنين شش ماهه اش مي شه . يعني تنها چيزي كه اونو به موندن و تحمل كردن وادار كرده بود . بعد از اين كه دوره نقاهتش رو مي گذرونه . در حالي كه خانواده همچنان مخالف جدايي او واحمد بودند از او طلاق مي گيرد . البته نه به راحتي . سر همين قضيه طلاق كلي از زميناش و از دست مي ده تا اون خوك كثيف راضي بشه طلاقش بده .

اما با طلاق گرفتن از احمد مشكلات شيوا تمام نمي شد چون احمد كه مزه ي پول مفت زير زبانش افتاده بود هر چند وقت يك بار جلوش مي شد و تهديدش مي كرد شيوا ديگه هيچ چاره اي نداشت مگر انكه خانواده اش را ترك كند و بدون اطلاع اونا به زندگيش ادامه بده و الان درست چهار سال از اون زمان مي گذره و شيوا تنها و بي كس توي اين شهر غريب زندگي مي كنه و تنها با تلفن از حال خانواده اش با خبر مي شه .

-اخه ليلا تو از كجا مي دوني كه اون مرد احمد بوده؟

-صبر كن تا بگم من كه براي سقط جنين پيشش رفتم اول قبول نمي كرد اين كارو بكنه اما وقتي عجز و التماس من و ديد كه به خاطر بي وفايي مرد زندگي اين كار و مي كنه كمي نرم شد و شروع به نصيحتم كرد ولي من به خيال اينكه اون زن غريبه من و نمي شناسه و ممكن ديگه هيچ وقت نبينمش ماجراي زندگيم و بيشتر و بيشتر برايش شكافتم وسرانجام گفتم كه به خاطر همه بدي هايي كه در حقم كرده هيچ وقت احمد و نمي بخشم . سكوت كرد ,سكوتي طولاني و بعد پرسيد فاميلي شوهرت چيه؟منم گفتم عباسي .

ناگهان حالش بهم خورد رنگ صورتش مثل مرده ها سفيد شد و به زحمت خودش و به اشپزخونه رسوند منم به دنبالش رفتم به طرفم برگشت و گفت:چه كسي من و به تو معرفي كرده؟گفتم يكي از همسايه هام .

-اره شيلا جون اين جوري بود كه اون خاطراتش را برام تعريف كرد ومن تونستم اين انگل كثيف رو بهتر بشناسم .

-يعني تو تا قبل از اينكه با اين خانوم اشنا بشي,تصميم نداشتي از احمد جدا بشي؟

-چرا اما شنيدن زندگي شيوا من و توي تصميم مصمم تر كرد .

-پس تو تصميم گرفتي از احمد جدا بشي؟

ليلا با نگاهي پر از سوال به من خيره شد و در نهايت گفت:به نظر تو تصميم احمقانه اي گرفتم .

-بله,تو به سرنوشت سروناز فكر كردي؟وقتي بلبل زبوني هاش توي اون جمع تورو ناراحت مي كرده . چطور حاضر مي شي به امون خدا ولش كني و خودت همينجا بموني . اونم ميون يه گله گرگ؟

ليلا مدتي سكوت كرد و گفت:ببينم شيلا تو بالاخره نمي خواي دهن باز كني؟

-منظورت چيه؟

-منظورم اينه كه حالا نوبت توئه كه راجع به احمد حرف بزني . هر چي كه از اون مي دوني . يخ كرده بودم سرماي گزنده اي به عمق جانم خزيده بود و قدرت حرف زدن را از من گرفته بود .

با ترديد گفتم:بهتره اول جواب من و بدي . سروناز چي؟

-نترس بابت او خيالم راحت .

-يعني چي!تو فكر مي كني احمد اون و به تو مي سپاره؟

-خب بستگي داره!

-به چي؟

-به اين كه طرف حاضر بشه اون و نگهداره يا نه .

-مگه احمد قراره ازدواج كنه؟

سوالي كه از مدتها قبل جوابش و مي دونستم و مي خواستم براي اطمينان از دهن ليلا بشنوم . اما او به ارامي گفت نمي خواي راجع به احمد حرف بزني مگه نه؟

تصميم گرفتم تا همه چيزرا براي او تعريف كنم,اعتراف به گناهي كه مرتكب ان نشده بودم اما متهم به ان شدم .

-البته ,مي خواهم همه چي رو راجع به اون برات تعريف كنم تا بتوني از زاويه ديگه اي هم اون و بشناسي .

اون شب مجبور شدم تا دير وقت كنار ليلا بمانم و تمام چيزهايي كه از او شنيده يا ديده بودم برايش تعريف كنم .

گاهي با نگاهي پر از تعجب و زماني پر از سوال به من خيره مي شد . زماني ناخن هايش را در مشتش مي فشرد وزمان ديگر بي محابا اشك مي ريخت .

مي توانستم حالش را درك كنم خودم را جاي او گذاشتم اگر پرهام با زندگي من چنين معامله اي مي كرد من چه مي كردم؟اگر فقط يك زن به جاي من قدم به خانه قلب پرهام مي گذاشت چه حالي پيدا مي كردم؟

خدايا تصورش هم براي من مثل كابوس بود . چه تحملي داشت چه صبر بي حاصلي ان هم به مدت دو سال و اندي .

با خودم فكر مي كردم . سهم ليلا از خوشبختي اين دنيا چقدر ناچيز بود . او با وجود داشتم برگ برنده بازنده اي از قبل تعيين شده بود . كثافتكاري ها و الودگي هاي اخلاقي احمد كه همه از ان با خبر بودند . براي ليلا برگ برنده محسوب مي شد,اما هيچ كس جرات شهادت درباره ان را نداشت .

صبر كردم تا حسابي گريه كند و خودش را خالي نمايد سپس دستش را در ميان دستانم گرفتم و گفتم:من براي سروناز نگرانم .

-اما من زياد نه!

-ليلا معلومه چت شده؟

-اره چون مطمئنم تو خوب مي توني ازش نگهداري كني .

-چي داري مي گي ليلا؟!

-شيلا احمد هر كاري كه خواسته تا به حال انجام داده و هر چيزي هم كه خواسته بدست اورده . پس زيادي به تلاش خودت اميدوار نباش .

-ليلا تو عوض اينكه تشويقم كني و به من اميد بدي داري نااميدم مي كني؟من از احمد اونقدر متنفرم كه حاضرم بميرم اما با اون زندگي نكنم .

-ببين شيلا مي خوام يه چيزي ازت بپرسم تو اون پسره رو خيلي دوست داري؟

سرم را پايين انداختم و چيزي نگفتم . اسم پرهام ياداور تمام خاطرات خوشي بود كه با او داشتم,يعني همه زندگيم . روياهاي شب هاي بلند زمستانم خيمه اي روي همه باورهايم و من انها را مي پرستيد م .

-معلومه خيلي دوستش داري شيلا مي تونم حدس بزنم كه اونم چقدر دوست داره . البته اين همه عشق و علاقه خوبه تا وقتي كه بتونه شادوراضي نگه تون داره . اما من با شناختي كه از احمد دارم به تو توصيه مي كنم كه اون و ول كني و از حوزه خطر احمد درش نگه داري . البته اگه دوستش داشته باشي و دختر عاقلي هم باشي اين كارو مي كني . در غير اين صورت بايد منتظر عواقب بدي براي اون باشي . احمد به خاطر علاقه ي زيادي كه بهت داره . به تو اسيبي نمي رسونه اما واي به حال اون .

-ليلا توروبه خدا اين جوري حرف نزن تموم دلم مي لرزه . اخه براي يه مشكل هميشه يك راه كه وجود نداره راههاي ديگه رو امتحان مي كنم .

-حرفهاي بي خود نزن,راه ديگه گدومه مي خواي مثل عاشق و معشوق توي فيلم ها دست اون و بگيري و اواره غربت بشي؟تازه توي غربت هم بايد هي چشمات به اطرافت باشه كه مبادا احمد پيدات كنه و بشه ريگ توي كفشت . و اگه شوهرت فقط به اندازه جو غيرت داشته باشه با اون درگير مي شه پس دوباره مياي جاي اولت . عاقل باش دختر . مارو چه به عشق و عاشقي مگه من قربوني همين عشق و عاشقي نيستم؟اي كاش با همين مش اكبر خودمون ازدواج كرده بودم . حداقل مطمئن بودم شب كه به خونه مي ياد به خاطر منه اگه كاري كنه اگه مي خنده اگر عرق مي ريزه به خاطر منه . همون يه لقمه اي كه توي سفره ش پيدا مي شه از راه حلاله . ما نبايد پامونو از گليم ممون درازتر كنيم .

ديگه چي مي خواي بگم كه راضي بشي و از خر شيطون بياي پايين؟

-ليلا دير وقته فكرم اصلا كار نمي كنه اما همينكه اسم اون لعنتي و مياري تموم وجودم مي خواد اتيش بگيره .

-بهتره پاشي بري بخوابي فردا صبح بهترمي تونيم با هم حرف بزنيم .

تمام شب را در فكر پرهام وعشقش گذراندم ليلا درست مي گفت هيچ كاري از احمد بعيد نبود او مي توانست به كمك چند تن از دوستانش به راحتي پرهام و سر به نيست كند, به طوري كه اب از اب تكان نخورد .

انوقت دوباره به سراغم مي امد و با وعده وعيدهاي رنگارنگ پدر و مادر را قانع مي كرد و مرا با خودش مي برد به همين سادگي مطمئن بودم .

با خودم فكرمي كردم اگر بدون هيچ خبري بگذارم و بروم پرهام تا وقتي پيدايم نكند دست از سرم بر نمي دارد و بعد از پيدا كردنم . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

خدايا چطور اجازه داده بودم فكرم عنان گسيخته برهر طرف جولان دهد .

من نمي خواستم پرهام بقيه عمرش را پشت ميله هاي زندان بگذراند و يا در خاك سرد ارام بگيرد .

من ترجيح مي دادم با احمد زندگي كنم اما پرهام زنده بماند حداقل مي دانستم او زنده است همين هوايي را استشمام مي كند كه من مي كنم . وجودش و حضورش چون خورشيد گرمم مي كرد و من نمي خواستم اين خورشيد زندگيم را در حال غروب ببينم . حتي اگه منجر به تباه كردن خودم مي شد .

نه من حق داشتم به خاطر وجود پوچ و بي ارزشم كه حتي لحظه اي قدر پرهام را نمي دانست و با نازها و قهرهايش ازارش مي داد زندگي او را دستخوش طوفان حماقتم كنم .

او تا ابد در ذهنم به خاطره هاي خوش زندگيم مي پيوست و همنشين لحظه هاي روشن عمرم مي شد .

چنان در افكارم غوطه ور شده بدم كه متوجه خزيدن سپيده از پنجره اتاقم نشدم اما صداي اذان صبح مانند يك ناجي مرا از درياي طوفان زده افكارم به ساحل امن صبحگاه سپرد شب با همه سياهي اش به صبح صادق سلام داد و دامن تيرگي را بر چيد .

از جا بلند شدم وضو گرفتم و به نماز ايستادم در پايان دستهايم را به سوي اسمان گشودم و به راز و نياز پرداختم .

خدايا!قادري و قدرتمند رحيمي و رحمان جبروتي و جابر دانايي و توانا اما من در مقابل تو زبونم و بيچاره ناتوانم و عاجز پس دست كمك به سويت دراز مي كنم مخلصانه مي خوانمت تو خود مي داني كه تمام وجودم پرهام را مي طلبد . عشقم پاك و اسماني است رنگ و ريايي به ان زده نشده اسمانش ابي ابي است . اما نمي دانم چرا رسيدن به ان برايم چون فتح كوه قاف سخت و دور از باور شده . شايد حواست توبراين باشد و اگر چنين باشد من چون بنده اي فرمانبردار تسليم حكم تو مي شوم . پس حامي ام باش و كمك كن تا من با خيالي اسوده خودم را به تقدير بسپارم .

بعد از نماز احساس سبكي خاص كردم . گفتني ها را گفته بودم و با قلبي پاك و خالص با پروردگار اتمام حجت نمودم و ارام سرم را بر روي سجاده گذاشته و خوابيدم .

-شيلا لنگ ظهره!هنوز خوابيدي زحمتت مي شد بري توي رختخوابت بخوابي!

چشمهايم را باز كردم خورشيد در وسط اسمان بود فهميدم كه زياد خوابيدم . كش و قوسي به خودم دادم و از جا بلند شدم روز زيبايي بود . چون ابر هاي شك و ترديد را از اسمان ذهنم كنار زده بودم در واقع خودم را به خدا سپرده بودم .

ما بده هاي خدا در مواقعي كه بايد تلاش كنيم و ذات وجودي مان را به عرصه ظهور برسانيم با كمي شك و ترديد كه چاشني ذهنيتمان مي شود از پا نشسته و عاجزانه منتظر تقدير و سرنوشت مي نشينيم و به اصطلاح,خودمان را به خدا مي سپاريم غافل از اينكه خدا در خلوت ترين لحظات با ماست و تنهايمان نمي گذارد .

ما هر كاري كه مي كنيم خودمان مقصريم و تقدير و سرنوشت بهانه اي بيش نيست . چقدر سخت است كه ما انسان ها چشم ديدن داشته باشيم اما افق ديدمان محدود باشد .

بله من با جسماني بسته به استقبال بدبختي رفتم همان تقديري كه فكر مي كردم برايش هيچ تدبيري وجود نداره .

مادر همچنان بالاي سرم نشسته بود و به من زل زده بود تازه متوجه حضورش شده بودم .

-مامان تو اينجايي؟

-خيلي وقته حواست كجا بود؟

-همين جا به اين روز قشنگ به اين افتاب زيبا و يك مامان مهربون .

-مثل اينكه امرز از دنده راست بلند شدي خب پس بلند شو بيا اشپزخونه كارت دارم .

به دنبال مادر راهي شدم . صبحانه اماده بود همينكه خاستم لقمه اي بردارم به ياد ليلا افتادم .

-راستي مادر ليلا صبحونه خورده؟

-الهي كوفت بخوره اين دختره جيگر پاره!

-چرا اينطوري صحبت مي كني مامان؟درد خودش كمه كه شما هم هي روش نمك مي پاشيد؟

-كدوم درد كدوم نمك دختر اينقدر ساده نباش خامت كرده . دروغ گفته .

-از چي صحبت مي كني مامان؟ . اون با من هيچ حرفي نزده .

-خوبه . . . . خوبه . ديشب خودم حرفاتون و گوش دادم .

-پس فالگوش مي ايستي مامان؟اصلا اين كارتون درست نيست .

-لابد كار ليلا درسته كه مرد جوونش و گذاشته و اومده؟اخه عزيز دلم ول كردن مرد جوون معصيت داره . . . گناهداره . . . ما كه پير شديم هنوز بابات و تنها نمي زاريم واي به حال اون مرد جوون .

مادر طوري از احمد صحبت مي كرد كه زبانم لال جزء 14 معصوم است همين طرز حرف زدن لجم و بالا اورد و من با دندان هاي فشرده گفتم:شما نگران تنهايي اون نباشين . ليلا كه گناه نكرده,صواب هم كرده اون مرتيكه اينقدر زنهاي صيغه اي داره كه توي مضيقه نباشه .

مادر چشمهايش را درانده بود و دستهايش را به كمر زده بود و خيره نگاهم مي كرد .

در حالي كه لقمه اي براي خودم بر مي داشتم . سيني صبحانه ليلا را اماده مي كردم كه مادر گفت:

-بگير بشين . مي خواهم باهات حرف بزنم .

-به گوشم مامان . بفرماييد .

-احمد از تو خواستگاري كرده .

انقدر بي مقدمه گفته بود كه گويا اولين بار است كه مطرح مي شود . در حالي كه خودم را مشغول نشان مي دادم با خونسردي گفتم:خودم مي دونم .

-خودت مي دوني؟كي بهت گفته؟

-خودش .

-احمد؟اون كه از سه روز پيش تا به حال اينجا نيومده!

-اما از 300 وز پيش مي دونستم خيالتون راحت شد .

-يعني چي؟داري مسخره ام مي كني؟

-مامان جواب من مسخره است يا پيشنهادي كه شما از طرف اون به من مي ديد؟

-مگه چه عيبي داره؟به جاي پسرم خوشگل نيست كه هست . پولدار نيست كه هست با اصل و نسب نيست كه بازم هست .

اننقدر از استدلال مادر خنده ام گرفته بود كه نتوانستم خودم را كنترل كنم و قهقهه بلندي سر دادم .

-اب دهنت سرازير شده مگه نه شيلا؟لابد توي دلت مي شنگي نه؟

نمي فهميدم مادر متوجه حرفهايش مي شد و مي زد و يا از روي ساده لوحي اش بود . با اين حال عصباني شدم و صدايم را بلند كردم و گفتم:

-اشتباه مي كني مادر اين كه مي بيني اب دهنم نيست كه سرازير شده اگه يه نگاهي به اتاق بغل بندازي مي بيني اب چشماي ليلاست كه م مونده سيل راه بندازه .

-اون و ول كن ديگه از چشمام افتاد .

-چذا؟

-به خاطر اينكه داره لگد به بخت خودش مي زنه و به حرفاي ما هم گوش نمي ده . حتي به دخترش هم رحم نمي كنه مي خواد سايه پدر و از سرش برداره دختر كوچولو بينوا دلم براش كبابه .

در حالي كه نيشخندي تحويل مي دادم گفتم:مامان شما ضرب و المثل كاسه داغتر از اش رو شنيدي؟

به تندي گفت:خوب كه چي؟

-دقيقا منظورش به شماست .

-دستت شما درد نكنه شيلا خانوم . حالا ديگه كارت به جايي رسيده كه من و دست مي اندازي؟

-من؟من سگ كي باشم كه از اين غلط ها بكنم .

-من فقط يه سوالي ازت كردم .

-خب من هم جواب اين سوال و دادم .

-كي؟من كه چيزي يادم نمياد .

-البته نه به شما به خود احمد چون قبل از شما به من گفته بود .

-چي گفتي؟

-مي توني از خودش بپرسي من به يه سوال ده بار جواب نمي دم .

-شيلا من مادرتم زحمت تو رو كشيدم . با سختي و نداري بزرگت كردم يعني لياقت يه جواب خشك و خالي رو ندارم؟

-من به اون گفتم كه حاضر نيستم اينده خودم و روي خرابه هاي زندگي خواهرم بسازم . خوبه؟

-يعني تو دلت براي سروناز نمي سوزه دلت مياد اون زير دست نامادري بزرگ بشه؟

-اره مادر اصلا برام مهم نيست درسته من سرونازو دوست دارم اما نه به اندازه اينده و زندگي خودم نه به بهانه بدبختي خودم و خواهرم .

-شيلا من حوصله هيچ بحث و گفتگويي رو ندارم . احمد قراره امشب بياد اينجا تا باليلا اتمام حجت كنه اگه قبول كرد كه برگرده سرخونه و زندگيش كه چه بهتر در غير اين صورت مي خواد با تو صحبت كنه حالا برو به خواهرت بگو اگه راضي به رفتن نيست بهتره ودت و اماده كني .

-در حالي كه لقمه غذا را روي سفره پرت مي كردم فرياد كشيدم:اگه دلتون مي خواد منم با بچه برگردم پيشتون باشه حرفي نيست .

-خيلي سعي كردم ليلا رو راضي كنم حداقل تا وقتي كه من با پرهام ازدواج كنم به اون خونه برگرده اما ليلا به ارومي گفت:شيلا خيلي دلم مي خواد اين كارو بكنم اما باور كن نمي تونم .

-خواهش مي كنم ليلا فقط يك ماه . اونوقت من و يك عمر مديون خودت مي كني .

-بس كن شيلا حالا كه اسرار همديگه رو مي دونيم بهتره با هم روراست باشيم . احمد ازوقتي كه فهميده اون پسر شهري براي راضي كردن پدر و مادرش به تهرون رفته به من اخطار داده كه حق ندارم كه به خونه برگردم تا اون بتونه با تو ازدواج كنه و اگه بخوام نقشه هاش و خراب كنم اون من و مي كشه . شيلا من همين الان هم مرده ام اما تنها چيزي كه نمي گذاره من به اون خونه برگردم حس انتقاهيه كه داره از تمام سلولهاي بدنم زبانه مي كشه و من و زنده نگه مي دارهمطمئن باش اون بدون تو از اين خونه نمي ره .

گريه امانم و بريده بود نمي دانم چه مدت گريه كردم و زار زدم . اما وقتي چشمهايم را باز كردم خودم را روز زانوان ليلا ديدم . زمان و مكان و فراموش كرده بودم از جا بلند شدم با نگاه كردن به چشمهاي پف كرده ليلا همه چيز يادم امد ليلا به ارامي گفت:احمد مدتيه اومده سودابه رو فرستادم تا يه سرو گوشي اب بده پاشو يه ابي به سرو روت بزن .

باز هم بي محابا اشك هايم سرازير شدند سودابه سراسيمه به داخل اتاق امد و در حالي كه در را پشت سرش مي بست گفت:خداي من چه نشستي اين كه اونا خودشون بريدن و خودشونم دوختن . شيلا پدرومادرت مي خوان تورو به احمد بدن .

سرم را به علامت دانستن تكان دادم .

-چي؟تو مي دونستي و هيچ كاري نكردي؟پس چرا به من چيزي نگفتي؟مي مردي اون دهنت ويه دو روز زودتر باز مي كردي .

ليلا اه سوزناكي كشيد و گفت:اروم باش سوذدابه . هيچ فايده اي نداشت اونا تصميمشونو از مدتها قبل گرفته بودن ما بد جوري بازي خورديم .

-چي چي و بازي خورديمااون مردك حتي حاضر نيست چند روزي صبر كنه تا بهرام از رشت برگرده . مي گه همين فردا عقد كنيم و بعد از اين كه بهرام اومد جشن مي گيريم .

اسم عروسي كه مي اومد بند دلم پاره مي شد . هنوز فكر مي كردم اي كاش يك نفر پيدا مي شد و مي گفت دارم كابوس مي بينم و من از اين خواب تلخ بيدار مي كرد اي كاش همين الان در اين خانه باز مي شد و پرهام با اون نگاه مهربون و پاكش از راه مي رسيد و مرا براي هميشه از اين كابوس نجات مي داد .

اي كاش قلبها انقدر صاف و خالص بودند كه دعاها قبل از پايين امدن دستها مستجاب مي شد .

در ميان بهت و ناباوري لنگه هاي در چون كلك طوفان زده اي از هم باز شد و هيكلي كشيده در پناه تاريكي اوايل غروب نمودار شد . فوري شناختمش مادر بود . با دنيايي از خشم ساختگي ناديده گرفت بوديمش و هر كداممان سوگوار دل غمديده خودمان بوديم .

-فكراتو نو كردين ؟با شماهام . . . . . زورتون مياد جواب بديد . بچه مردم كه مسخره شما نيست دو ساعتي كه كنار بخاري مانم زده نشسته . يه اره و نه گفتن كه اينهمه فكر كردن نمي خواد . ليلا روزه سكوتش را شكست از جا بلند شد و در حالي كه به خود مي پيچيد دستم را گرفت و به دنبال خود كشيد . چون زخم خورده ها با قدرتي باور نكردني مادر را به كناري هل داد و به سوي اتاق نشيمن دويد خون جلوي چشمانش را گرفته بود و گونه هايش گلگون شده بود . بشدت در را باز كرد و با نگاهش كسي كه مي خواست ديد .

-بالاخره كار خودت را كردي؟از ميان ان همه زنهاي با شخصيت كه هر شب مهمونت بودن نتونستي يه تيكه خوب پيدا كني؟تو يه كثافتي در حالي كه براي خودت دل مشغولي هاي رنگارنگي داري باز هم نمي خواي دست از سر اين بيچاره بر داري؟بيا بگير ببرش . البته فقط جسمش و چون خوب مي دوني كه روحش و مدتها به كسي ديگه اي بخشيده . كسي كه لياقت دربوني خونه اش رو هم نداري كسي كه از هر نظر بالاتر از تو و امثالته, من كه با عشق و علاقه به خونه ات اومدم عاقبتم اين شده واي به حال اين بيچاره كه با يه دنيا تنفر پاشو توي اون خوكدوني ميزاره . حالا منتظر چي هستي؟اون از تو هيچي نمي خواد به مسلخ رفتن كه جشن و شادي نمي خواد بيا زودتر تفاله وجود خواهر بيچاره مو با خودت ببر تو يه عمريه كه عادت به خوردن تفاله داري . تعجب مي كنم تو چطور اسم مرد و روي خدت مي زاري . در صورتي كه مي دوني مرد زندگي و روياهاي شيلا كيه,غنچه عشق توي وجود شيلا با حرفهاي قشنگ و عاشقونه اون به گل نشسته . بيا زودتر ببرش و بهار عشق و از دلش بيرون بريز و باغبون خزون زده دلش بشو . انيدوارم بتونه مترسك خوبي براي انجمن شبانه تو باشه . اما يه چيز و خوب به يادت باشه اگه من زنده موندم به خاطر روزي كه تو رو چون سگي كه دم مي جنبونه زير پاهام ببينم دريغ از يك جو غيرت مردونه توي وجود ناپاكت .

ليلا مرا به طرف احمد هل داد . دو زانو روي پاهايم افتادم رمقي براي برخاستن در من وجود نداشت . سرم همچنان پايين بود و اشك مي ريختم . صداي احمد از فاصله دور به گوشم مي رسيد مثل اينكه مرا به انتهايي ترين قسمت مان پرت كرده بودند پژواك صداهاي گوناگوني را مي شنيدم اما درك درستي از انها نداشتم .

وقتي چشمهايم را باز كردم كسي دور برم نبود . صداهاي گنگي شنيده مي شد,خوستم از جا بلند شوم كه سرم گيج رفت و ترجيح دادم همان گونه دراز كشيده بمانم تازه چشمهايم را بسته بودم كه احساس كردم كسي وارد اتاق شده . دلم نمي خواست با كسي حرف بزنم . صداي پا نزديك تر شده بود . حالا مي توانستم صداي نفسهايش را بشنوم .

-بيداري شيلا؟مي دونم از دستم دلخوري . باور كن چاره ديگه اي نداشتم نمي تونستم منتظر بشينم و بگذارم مال كسي ديگه اي بشي من خيلي خاطرت و مي خوام . قول مي دم خوشبختت كنم البته اگه تو هم دوستم داشته باشي .

واقعا قابل تحمل نبود . هر چه با خودم كلنجار مي رفتم كه از يان به بعد بايد به چشم شوهر و همسر اينده ام بهش نگاه كنم بي فايده بود نه عقلم درست كار مي كرد و نه قلبم,هيچ كدام همراهي ام نمي كردند .

سرم را به طرف ديوار برگرداندم تا اشكهايم اسوده و راحت فرصت ريختن پيدا كنند,هق هق خفه اي كه سعي در پنهان كردنش داشتم قفسه سينه ام را به شدت بالا و پايين مي برد .

-شيلا نمي خواي با من حرف بزني؟اگه حرف بزني سبك مي شي و حالت بهتر مي شه .

-دلم نمي خواد با تو تنها باشم بهتره بري بيرون . اگه تو از ليلا خجالت نمي كشي من مي كشم

ديگه حرفي براي گفتن نمونده سينه وقتي سبك مي شه كه حرف دل و به محرم بسپاري نه به نامحرمش .

-هر چي بگي حق داري شيلا اما نشون مي دم كه همسر خوبي برات خواهم شد .

و در حالي كه براي رفتن از جا بلند مي شد گفت:دارم مي رم تا تو يه كمي استراحت كني . فعلا خداحافظ .

-مي خواهم سودابه رو ببينم .

-باشه بهش مي گم يه سري بهت بزنه .

نمي دانم چقدر طول كشيد كه سودابه نفس زنان وارد اتاق شد .

-حالت خوبه شيلا؟

-خوبم از بيرون چه خبر؟

چه خبري مي خواي؟ليلا و احمد بعد از انكه حالت بهم خورد حسابي بهم پريدن و مامانت هم خودش و وارد معركه كرد و به طرفداري از احمد چند تا كشيده محكم به صورت ليلا زده و الان ليلا تو اون اتاق بالاييه,و حال خوشي هم نداره . اما من براي تو خيلي نگران بودم اين مردك موذي مثل اين كه زير اب من و پيش مامانت زده . از صبح تا حالا مدام من و مي فرستم دنبال نخود سياه بذار بهرام بياد بهشون نشون مي دهم كه . . . . . . . . . . . . . . . . .

-ولشون كن سودابه تا وقتي مامان و بابا حمايتش كنن از دست بهرام هم كاري بر نمياد .

-شيلا تو راستي راستي مي خواي پرهام و ول كني و با اين مردك هرزه راضي بشي؟

-اره من تصميم و گرفتم .

-يعني به همين زودي تونستي فراموشش كني و دل به كسي ديگه ببندي؟من كه اگه خود شاهد عشقتون نبودم فكر مي كردم داري به اون نارو مي زني . اما مي دونم اينطور نيست پس راست شو برام بگو .

-من نه ولش كردم و نه مي تونم فراموشش كنم . خداي من شاهده كه بدون عشق و علاقه اي دارم به اون خونه پا مي زارم با زور و اجبار همچين چيزي از نظر شرع عقد و باطل مي كنه . پس مطمئن باش عقد من و اون هيچ وقت توي بارگاه خدا بسته نمي شه,من تا ابد با او غريبه و نامحرم مي مونم . هر چند توي اين مبارزه جسم وفدا مي كنم اما روحم دست نخورده و پاك باقي مي مونه . البته نه براي پرهام براي خودم و عشقي كه از اون توي قلبم دارم . من از امروز پرهام نمي شناسم . هر اتفاقي كه مي خواد پيش بياد برام مهم نيست . اون چيزي كه مهمه اينه كه پرهام بايد از من و خطرهايي كه اون و تهديد مي كنه دور بمونه سودابه تنها خواهشي كه از تو دارم اينه كه توي اين راه تشويقش كني تا از من دور بشه از من نااميدش كن حتي اگه شده عشق من و توي قلبش خفه كن و از بين ببر طوري كه از اسم و ياد من هم متنفر و بيزار بشه سودابه فكر نكن گقفتن اين حرفا برام اسونه من حتي از اينكه بخوام پرهام و بعد از شنيدن اين موضوع ربروم مجسم كنم وحشت دارم اما همه چيز ديگه تموم شده شيلا براي هميشه مرده فقط اميدوارم پرهام بتنه عوض سهم من از زندگي احساسا خوشبختي كنه .

صداي صحبت احمد با پدر شنيده مي شد داشتند با هم احوال پرسي مي كردن پدر چنان گرم و صميمانه با احمد حرف مي زد مثل اينكه هيچ اتفاقي توي اين خونه نيوفتاده . از سودابه خواستم تا سروگوشي اب بده و خودم دوباره در افمار پريشانم غرق شدم .

-شيلا بيداري؟

چشمهايم را باز كردم و گفتم:اره چي شده؟خبر تازه اي داري؟

-اره احمد داره راجع تو وليلا با بابا صحبت مي كنه .

-خب اين كه چيز تازه اي نيست همه مدتهاست كه دارن درباره ما صحبت مي كنن . مگه موضوعي مهم تر از بدبخت كردن 2 تا خواهر وجود داره؟

-نه شيلا منظورم اينه كه بابات هنوز نمي دونه كه احمد تورو از مامانت خواستگاري كرده . مگه يادت رفته كه بابا براي ذغال كشي خونه نبوده؟

-يادم رفته بود خوب جواب بابا رو هم كه مي شه حدي زد .

-اره اينكه معلومه . بابات يه عمريه كه داره با دهن مامانت حرف مي زنه . مي دوني احمد حرفهاي تازه مي زنه . البته اونقدر يواش كه من به زحمت شنيدم . بابا از اون خواسته كه باز هم ليلارو ببخشه اما احمد مي دوني چي گفته؟!

ديگه حتي حرفهاي سودابه هم كه با اب و تاب برايم تعريف مي كرد و هميشه تشنه شنيدنشان بودم جالبو شنيدني نبود براي همين خيلي خونسرد گفتم:چي گفته؟

-گفته كه اين يه كارو نمي تونه ببخشه اخه ليلا در نبودن احمد با دوستاش ارتباط داشته و احمد ادعا مي كنه كه يه روزي اون وغافلگير كرده و از نظر اون خيانت گناه نابخشودنيه و تمام اين مدت مادرت حرف اون و تصديق مي كرد . پدرت هم حسابي عصباني شد و گفت:نمي دونم چي بگم پسرم . من از روي تو شرمنده ام . د زمانه اي شده پيش تر ها بزرگتر ها حرمتي داشتند حرفهاشون گوش شنوايي داشت . زنها احترام شوهر اشون و داشتند . محرم و نامحرم مي دونستن اما حالا ديگه شرم و حيا از بين رفته . خيلي راحت لچك از سرشون برمي دارن و خودشون و با مردا يكي مي دونن . ولي فكر نمي كردم كه دختر من هم مثل اونا باشه چشمم روشن . هر تصميمي بگيري به روي چشم قبول مي كنم .

-شيلا اگه بدوني احمد چقدر مظلومانه حرف ميزد با صدايي كه پر از ناراحتي بود گفت:پدر . زن لباس تن نيست كه هر وقت دلم مي خواست اون و عوض كنم . تازه گذشته از سروناز كه بالاخره دختر بچه هست و فردا و پس فردا پشت سرش حرف و حديث فراوونه . من شما هارو خيلي دوست دارم و نمي خوام يك عمر شرمنده نگاهاتون باشم . من نمي خوام سرونازو از مادرش جدا كنم براي همين در مورد موضوعي با مادر صحبت كردم اگه شما قبول كنين من و يك عمر مديون خودتون كردين .

بد مادرت با چرب زباني گفت:اره عبدالله احمد اقا حسابي مارو شرمنده كرده . اون براي اينكه جلوي حرف مردم و بگيره حاضر شده با شيلا ازدواج كنه من بهش گفتم ما حرفي نداريم و اختيار شيلا هم دست خودشه . اما اون گفته كه حتما بايد اجازش و از پدر بگيرم .

پدرت مدتي ساكت شد و جوابي نداد بعد خيلي شمرده گفت:احمد اقا درسته كه شما صاحب اختيار ماييد اما فكر نمي كنيد زندگي كردن شيلا به جاي خواهرش سخت باشه؟

احمد گفت:نه پدر شما نگران نباشيد من قبلا فكرش و كردم . من خونه اي نو با زندگي جديد براش مي خرم .

بعد پدرت گفت:خود شيلا چي ميگه؟مادرت با سراسيمگي جواب داد: واه چه حرف ها . كجاي دنيا رسمه كه نظر دخترو بپرسن مگه يادت رفته من تا روز عروسيمون من نمي دونستم داماد كيه؟شيلا از كجا مي تونه شوهر گلي مثل احمد پيدا كنه؟تازه سروناز هم به شيلا خيلي عادت كرده من هم نمي خوام دخترم زير دست نامادري بيفته .

بعد از اين حرف ها پدرت ساكت شد وهيچ حرفي نزد اما من فكر مي كنم اون اصلا راضي نيست اي كاش بهرام اينجا بود .

از مادر اصرار بود و از من انكار او ارايشگر محلي خواسته بود تا دستي به سرو صورتم بزند اما من با سرسختي به او فهماندم كه اين كار را نخواهم كرد . او نيز بعد از مرافه لفظي با خشم از اتاقم بيرون رفت صداي سلام عليك عاقد و همراهش را مي شنيدم و تمام بدننم سست شده بود . دوباره مارد وارد شد . اين بار با چهره اي مهربون و بسته اي در دست .

-شيلا دخترم لجبازي نكن ببين چه لباس قشنگي برات خريده . پاشو اين لباس و بپوش و بيا اون اتاق كه همه منتظرن عروس خوشگلمون و ببينن .

-گفتم نمي پوشم .

مادر با صدايي بلند تر از قبل گفت:چرا؟مگه چي شده؟بد كرده كه خواسته روي گند خواهرت و بپوشونه گناه كرده كه داره براي ما ابرو داري مي كنه؟

ديگر طاقت نياوردم چنان صدايم بلند شد كه خودم براي لحظه اي به ان شك كردم . واقعا من بودم كه داشتم اين گونه بي ادبانه و با فرياد با مادرم صحبت مي كردم؟مادري كه مجبور بوديم يك عمر چوب حماقتها و ستده لوحي هايش را بخوريم و تحمل كنيم . چوبي كه اثرش التيام پذير نبود و رد زمان پررنگ ترش مي كرد .

-كدوم گند مادر؟گدوم ابرو ريزي؟مادر حالا بعد از سالها فهميدم كه تو نه تنها هيچ محبتي به بچه هات نداري بلكه مثل يك رقيب براشون خطرناكي به فرض اينكه امروز من داري كه باوجودم داري كه بخواي ابرو داري كني و روي گند ليلارو بپوشوني اونوقت فرداهاي ديگه با كي مي خواي روي گند من و بپوشوني؟اگه براي احمد اينقدر راحت كه لكه ننگه به اين بزرگي و به دامن ليلا بچسبونه با من هم راحتر از اونكه فكرش و بكوني اين كارو مي كنه اون حتي به خاطر دخترش نخواسته با شهوت و بي بندوباريهاش كنار بياد . ديگه چه انتظاري مي توني ازش داشته باشي . چرا نمي خواي بفهمي مادر من نميتونم با احمد زندگي كنم . من از بوي نفس كشيدنش,صورت كريهش,خنده هاي زهر اگينش و دست هايي كه معلوم نيست تا حالا چند نفرولمس كرده وحتي حظورش بدم مياد من نمي تونم . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ادامه حرفهايم با كشيده محكمي كه مادر به صورتم زده بود در دهانم خفه شد . مزه خون را در دهانم احساس مي كردم و به دنبال بغض خفه شده اي مي خواستم نگهش دارم سرفه هاي پي در پي تمام وجودم را در بر گرفت . با هر سرفه لخته هاي خون بد كه بيرون مي ريخت . همان هايي كه به جاي بغض قورتشون داده بودم . مادر دستپاچه شده بود و سودابه را صدا مي زد با فريادهاي بلند من و به دنبال ان جيغ هاي مادر همه به اتاق ريخته بودند و نگاهم مي كردنند . هر كدامشان چيزي مي گفتتند و دارويي تجويز مي كردنند . تمام وجودم شده بود يك پارچه فرياد تحمل حضور هيچ كسي را نداشتم . نمي دونم به پيشنهائ كدوم پدر امرزيده اي بود كه اطرافم را خلوت كردند . كسي در درونم فرياد مي زد و از من مي خواست زودتر اين قائله را تمام كنم .

و شرم را از سر پرهام كنم . پرهام هر لحظه ممكن بود از راه برسد و انوقت خدا مي دانست چه اتفاقي ممكن بود بيفتد . با تمام ضعفي كه در بدنم احساس مي كردم از جا بلند شدم و به حياط پشتي رفتم و اب به سروصورتم زدم به اتاق برگشتم و سودابه را منتظر خودم ديدم بدون هيچ حرفي به طرف بست لباس رفتم و بازش كردم و در مقابل چشمان متعجب سودابه ان را پوشيدم . روبروي اينه نشستم تا موهايم را شانه بزنم سودابه كمك امد و شروع به شانه زدن موهايم كرد . مثل اينكه او هم متوجه درستي تصميم شده بود . به ارامي گردنبند پرهام را از گردنم باز كردم و در دستهاي سودابه گذاشتم ودر حالي كه اشك مجال صحبت رو از من گرفته بود با صداي دورگه گفتم:سودابه عزيز ترين يادگاريه عمرمه اونقدر برام با ارزش كه اگه يه روزي بشنوم گمش كردي يا اتفاقي براش افتاده هيچ وقت نمي بخشمت سودابه فقط خدا مي دونه كه چقدر پرهام دوست دارم و با چه دل پر خوني دارم نديده اش مي گيرم و ازش مي گذرم . و در حالي كه كاغذي به دستش مي دادم به او گفتم:مي خوام خواهري و در حقم تمام كني اين كاغذ و به اون برسوني و بهش بگي كه همه اون چيزايي كه توي فكرشه فقط يه مشت خواب و خيال بوده يه مشت روياي دروغين كه بايد توي همون جنگل خاطره هامون دور بريزيم و با يه فكر پاك پاك يه روياي جديد وبكر به سمت زندگي ادمايي بري كه مثل خودت فكر مي كنن و براي ادما به خاطر وجودشان ارزش قائل هستند نه به خاطر رنگ و لعابشون .

سودابه در حالي كه به گريه افتاده بود زنجير را محكم در دستانش فشرد و جلوي صورتم گرفت و گفت:اين و با خودت ببر . حتي اگه شده اون و به گوشه لباست بدوزي . مگه يادت رفته كه پرهام چي گفته,اون گفته هر اتفاقي برات پيش اومد اين و پيش خودت نگهدار شايد طلسم خوشبختي ات باشه . سرم را تكان دادم و در حالي كه ان را از دست سودابه مي قاپيدم گفتم:بسه سودابه موهام و جمع كن دير شده . اگه قرار كاري انجام بشه نبايد زياد ديگرون و منتظر گذاشت .

كارم تمام شده و در حالي كه سودابه همراهي ام مي كرد در مقابل چشمان تعجب زده حاضران وارد اتاق شدم و در كنار پدرم نشستم . سكوت عجيبي در اتاق حكمفرما شده بود . به طرف پدرم برگشتم در نگاهش تلالو اشكي مهار شده ديدم احساسم به من مي گفت همه اين اشها و لبخند ها دروغ قشنگي بيش نيست . عاقد با ديدن من مشغول جور كردن مقدمات عقد شد .

من بودم و دنيايي از علامت سوال كه مغزفلجم به جاي پيدا كردن جوابي بر ان فقط لبخند مي زد . . دنيايم اينده و زندگيم با اذرخش سرنوشت از هم پاشيد و مرا به سوي زخم خوردگان تقدير راند . كساني كه مانند من ناديده گرفته شدند و فريادشان را كسي نشنيده و ارزوهايشان فقط در روياها براورده شد .

خدايا ايا اين همان مجلس عقدي بود كه روزها و لحظه ها در خيالم ديده بودم و با لباسي از تور سفيد و فارق از هر دغدغه اي در كنار عشق اسماني ام ارميده بودم .

اگر دلبستن به پرهام و عشق گناه محسوب مي شد من گناهارترين بنده ات بودم اگر پرستيدن پرهام شرك به حساب مي امد من كافرترين انان هستم .

اگر در دادگاه عاشقي به جرم عاشقي محكوم مي كردنند من مجرم ترين انان هستم .

پس اگر دل بستن وعاشق شدن و پرستيدن گناهي نيست من و به كدامين گناه قصاص شدم؟

-شيلا دخترم حاضري؟عاقد مي خواد خطبه رو بخونه .

-خانوم شيلا شاكري فرزند اقاي عبدالله شاكري ايا وكيلم با مهريه ذكر شده و با اجازه پدر بزرگ وارتان شما را به عقد دائم اقاي احمد عباسي در اورم؟

صداي به مادر گوشم رسيد كه با خوشحالي گفت:عروس رفته گل بچينه .

صداي مادر خشم فرو خورده ام را به غليان در اورد و صدايش در فريادم خفه شد .

-بس كن مادر عروس مدتهاست كه دسته گل شو چيده هيچ لزومي نداره اينقدر احساس خوشي كنيد . اقاي محترم زودتر بساط عقد و جمع كنيد و بريد پي كارتون فقط به من بگيد كجاها رو بايد امضا كنم؟

از جا بلند شدم و به طرف عاقد كه دفتري بزرگ به بغل داشت و با چشماني بيرون زد نگاهم مي كرد رفتم و در كنارش نشستم . با انگشتش روي دفتر راهنمايي ام مي كرد و من با خطوط مبهم خط مي كشيدم .

ياد روزهايي افتادم كه سرسختانه و مشتاقانه امضاهاي مختلفي را تمرين مي كردم تا زيباترين انها را در قباله ازدواج وارد كنم و امروز چه بي تفاوت از كنارش گذشتم .

ياد حرفهاي پرهام افتادم كه مي گفت انسان در برابر موقعيت هاي مختلف عكس العمل هاي متفاوتي نشون مي ده واي بستگي مستقيم به برداشت شخصي اون در مقابل موقعيت داره . در اين جور مواقع بعد ذاتي انسان از بعد اجتماعي و شخصيتي تاثير مي پذيره تا در ماقعي كه منطق در برابر زور و خشونت سر تسليم فرود بيار ه كه اين نكته هيچ توجيه علمي نداره .

در حالي كه از امضاء كردن قباله بدبختي ام فارغ شده بودم با خودم فكر كردم . پس اين كار من هيچ توجيه علمي نداره .

اما احساسي چرا فكر مي كردم تنها كار مثبتيه كه رد تمام عمرم انجام دادم .

فرداي همون روز احمد قصد مسافرت چند روزه اي به تهران داشت و قرار بود بعد از برگشتن به روستا امده تا من را براي هميشه با خود ببرد اما من تحمل پند و اندرزهاي مادررا نداشتم . مي دانستم ماندن من يعني درگير شدن با انها . سوهان كشيدن به روحم و بدتر از همه سررسيدن پرهام با خانواده اش . پس مثل كوهي از يخ به اتاق نشيمن رفتم احمد به اتفاق پدر و مادر در انجا نشسته بودند و سروناز در گوشه اي مشغول بازي بود . بدون نگاه كردن به بقيه مستقيما احمد را نشانه رفتم .

-من تصميم خودم و گرفتم من همين امروز مي رم . اگه قراره برم نمي خوام وقتم و اين جا بي خودي تلف كنم . مادر با دهاني باز نگاهم مي كرد و بعد از تمام شدن حرفهايم گفت:عروس كه اينقدر سبك نمي شه دختر نه به اون نخواستن و مخالفت كردنت و نه به اين عجله و شتاب زدگيت .

ديگر پرده حيا و احترام به بزرگتر پاره شده بود ومن فارغ از تمام محدوديت ها فرياد زدم:

-لطفا ساكت شيد زندگي خودمه و خودم تصميم مي گيرم . از امروز من دختر شما نيستم نه ديگه حاضرم پام و توي اين خونه بگذارم نه دلم مي خواد شما رو اونجا ببينم . همه تون برام غريبه ايد غريبه اي كه دلم نمي خواد حتي بهتون سلام كنم .

مادر با نگاهش از احمد كمك مي خواست احمد در حالي كه سرش را تكان مي داد گفت:من حرفي ندارم هر چي كه شيلا بگه درسته . اگه اون دوست نداره شماهارو ببينه من كي هستم كه بخوام مخالفت كنم .

مادر درحالي كه تمام رشته هايش پنبه شده بود و همه چيز را بر باد مي ديد با خشم گفت:چشمم روشن ابت از اسياب گذشته كارات تموم شده . حالا ديگه ما برات اخ شديم خوب اشكالي نداره اما صبر كن تا دخترت و حاضر كنم تا با خودت ببري .

با عصبانيت گفتم:نه سروناز همينجا مي مونه . من حوصله بچه داري رو ندارم اونم بچه مردم و مگه شما نبوديد كه مي گفتيد سرونازو روي چشمات نگه مي داري؟

-اما تو خاله اوني مي توني براش مادر كني .

-اشتباه مي كني مادر شما كه مادر من بودي در حق من مادري نكردي . انتظار داري من كه خاله اونم براش مادري كنم؟

بعد در حالي كه رويم را به سمت احمد برگردانده بودم گفتم:من وسايلم و بستم اگه حاضري پاشو تا بريم .

احمد بلافاصله از جابلند شد و با من از اتاق خارج شد به كمك سودابه وسايلم و جمع كرده بودم و احمد انها را داخل ماشين گذاشت از احمد خواستم منتظرم بماند تا برگردم .

با عجله به طرف اتاق ليلا رفتم . برخلاف هميشگي با لبخندي از من استقبال كرد و صورتم و بوسيد در چشمانم نگاه كرد و گفت:شيلا تموم حرفات و شنيدم فكر نمي كردم اينقدر پر دل و جرات باشي . تو بعد از مدتهاي زياد مرحمي روي زخمهاي دلم گذاشتي شيلا فكر نكن ناراحت نيستم . چون تو داري جواني تو فداي اون خوك كثيف مي كني و داري پا توي گذشته من مي گذاري . اما به چشم يه رقيب به تو نگاه نمي كنم تو عرضه جمع و جور كردن احمد و داري تو امروز خواهري تو به من ثابت كردي و من بايد بابت اون ازت تشكر كنم . تو سرونازو به من برگردوندي و دهن مادرو به سركوفت و سرزنشهاي بعد از اين بستي . برات دعا مي كنم دعا مي كنم كه خدا به دلت ارامش بده و ارومت كنه .

در اغوشش گرفتم و مدتي سرم را روي شانه هايش گذاشتم . اشكهايم را با دستهايش پاك كردوگفت:برو عروس خانوم .

-ليلا مواظب خودت و سروناز باش دلم براتون تنگ مي شه .

-باشه از حال خدت بي خبرمون نگذار .

به تندي از اتاق بيرون امدم . سودابه روي نرده هاي تراس نشسته بود و با ديدنم به طرفم امد در اغوشش گرفتم و در گوشش نجوا كردم:ديگه سفارش نمي كنم . به اون بگو هيچ وقت واقعيت نداشتم مثل يه خواب شيرين نيمروزي بودم . سپسدر اغوش فشردمش .

-لازم بود كه به اين سرعت تركمون كني؟

-اره سدابه من بايد تا جايي كه مي تونم از اين جا دور بشم خر چه زودتر بهتر .

سودابه متوجه حرفهايم شد و مرا در اغوشش فشرد و گفت:نمي خاي از بقيه خداحافظي كني؟

-ترجيح مي دم اصلا نبينمشون خدانگهدار .

-خدا پشت و پناهت احمد اقا مواظب اين گلمون باش .

-اي به چشم .

حالا مدتها بود كه توي كاميون نشسته بوديم . طبق قراري كه احمد داشت به تهران رفت و بعد ازرسيدن به كارهايش مستقيما به طرف رشت حركت كرديم . با اين كه اصرار كرده بودم مرا در رشت بگذارد و خودش به تهران برود او قبول نكرد و گفت:دلم مي خواد در تمام لحظه ها كنارم بموني .

من هم فرصتي پيدا كرده بودم تا گشتي در خاطراتم بزنم . خاطره هايي كه جز حسرت و اه و گريه چيزي برايم به همراه نداشت .

صداي ترمز كاميون مرا از دنياي سرگردان خيالم بيرون اورد .

تكاني به پلكهايم دادم و در همان حال از لاي پلك هاي نيمه بازم موقعيت اطراف را سنجيدم هنوز به رشت نرسيده بوديم .

سنگيني نگاه احمد و روي خودم احساس مي كردم و به دنبال ان صداي باز شدن در و خارج شدنش چشمهايم را باز كردم . ناگهان نگاهم به صورت احمد افتاد در حالي كه نگاهم مي كرد مشغول تميز كردن شيشه جلوي كاميون بود از نگاهش خوشم نمي امد سرم را به بغل گرداندم و دوباره چشمهايم را بستم . دوباره سوار شده بود و با گرداندن سوئيچ و فشردن گاز و سرانجام با ول كردن ناگهاني كلاج ماشين با تكاني شديد از جا كنده شد .

همچنان ساكت بودم احمد مثل اينكه تحملش تمام شده بود خيلي ارام صدايم زد((شيلا تا كي مي خواهي بخوابي حوصله ام از اين همه بي همزبوني سر رفته))من همچنان بدون حرف فقط گوش مي كردم . حالا چشمهايم باز بودن اما نگاهم بيابان را جستجو مي كرد . متوجه نگاهم شد و گفت((تو سياهي شب دنبال چي مي گردي؟))

از خشونت اش مي ترسيدم چون بارها با اين حال ديده بودمش پس ناچارا و از روي بي ميلي گفتم:دنبال يه هم دل .

-اي بابا عزيزم منم كه دنبال يه هم زبون مي گردم . پس بهتره اختلاف نظرمونو از همين حالا بگذاريم كنار موافقي؟

-نه!

-دوباره رفتي سر دنده لج؟با اين كه لجبازي ها تو دوست دارم اما بگو چرا؟

-مگه نشنيدي كه مي گن همدلي از هم زبوني بهتره .

-اخه چه فرقي با هم دارن؟

-خيلي!دل به دل هيچقت دروغ نمي گه . اما زبون چرا .

-براي همينه كه مي گن دل به دل راه داره؟

-اوهوم .

خنده ام گرفته بود بالاخره يه چيزي فهميده بود . اما سعي كردم متوجه حالم نشه .

-دوباره اعتصاب كردي؟حرف بزن ديگه و گرنه منم خوابم مي بره ها و خنديد .

جوابي ندادم و دوباره چشمهايم را بستم . بعد از لحظاتي با تكان شديدي از جا پريدم و با حالتي پر از تعجب به طرفش برگشتم . وقتي نقش لبخند را كنار لبش ديدم خيلي بدم امد .

-پري دريايي من . مگه نشنيدي كه چه گفتم؟اگه بخواي همچنان به خوابيدنت ادامه بدي اونوقت مجبورم با زندگي خداحافظي كنم چون منم خوابم مي گيره .

- من در حالي كه شيشه كاميون را پايين مي كشيدم گفتم:تو راننده بيابوني و به بي خوابي عادت داري گناه من چيه؟

-گناه تو اينه كه زن من شدي مگه غير اينه؟

ترجيح دادم جوابش و ندم چون او با زرنگي مي خواست مرا وادار به حرف زدن كند و من اصلا حوصله اين كارو نداشتم .

-مثل اينكه تصميم گرفتي من خواب كني اره جيگر؟

-اشكالش چيه؟به نظر من شيرين ترين خواب . . خواب ابديه منم كه حرفي ندارم .

-اما من دارم . من دلم نمي خواد روي حجله ام بنويسن جوان ناكام ((احمد عباسي))و قهقهه شومش تمام كاميون را پر كرد .

مي دونم كه چرا از زندگي بيزاري چون هنوز مزه خوشبختي و نچشيدي . نموم شدي و خوشي هاي تو فقط چهار تا عروسي تو ده و جمع شدن چند تا از همين دختراي دم بخت دور هم بوده .

بگذار بهت شادي هاي واقعي رو نشون بدم خوشي هايي كه فكر كردن درباره اون ها هم تن ادم بي حال مي كنه .

از حرف زدنش بدم مي امد . هميشه از بدترين كلمات براي رساندن منظورش استفاده مي كرد و بي پرده به سراغ هدف اصلي اش مي رفت .

به ارامي گفتم:اين حرف ها حال من و بهم مي زنه . نگذار فكر كنم كه تصميم اشتباهي گرفتم .

احمد بايد مي دانست كه من از نظر اخلاقي هيچ شباهتي به ليلا ندارم . چون ليلا براي انتقام گرفتن بدترين راه ممكن را انتخاب كرده بود اما من تصميم گرفتم در صورت ديدن هر نوع مشكل اخلاقي همانطور رفتار كنم كه اون با من مي كند .

ترمز ماشين باز هم مرا از حال و هواي خودم بيرون اورد . شب مه الودي بود و اگر چراغ هاي برق نبودند هيچ چيز مشخص نبود .

-حالاديگه رسيديم به خونه پاشو بريم كه ديگه دارم از خستگي مي ميرم .

از كاميون پياده شدم و كنار در ايستادم . احمد رد حالي كه وسايلم را پايين مياورد گفت:بيا كمكم اين چمدانت خيلي سنگينه .

دستم را به سويش دراز كردم تا ان را از او بگيرم كه ناگهان تمام تنم يخ كرد . حس بدي كه وجودم را به ارتعاش در اورد . هر چه سعي كردم تا دستم را پايين بكشم نتوانستم . چنان دستهايم را در مشتش مي فشرد كه نفسم بند امده بود . ناچار شدم او را به سمت پايين بشم تا از شرش خلاص شوم . او با چمداني كه در دستش بود محكم به زمين خورد و من بلافاصله از جا بلند شدم كنار دروازه در حالي كه دندانهايم به شدت بهم مي خورد ايستادم . ازخشم و عصبانيت پوز خندي زد و با كليدش در زا باز كرد . وسايلم را به داخل اورد .

وارد خانه اي شده بودم كه بوي ليلا از در و ديوارش مي باريد . تمام اين دو سال پايم را توي اين خانه نگذاشته بودم خانه شومي بود دندان هايم هنوز به هم مي خوردند .

لامپ را روشن كرد خانه در روشنايي غرق شد . به طرف اشپزخانه رفت تا چاي اماده كند .

-شيلا اگه زحمتت نمي شه لباسا تو ببر توي اتاق خواب و اگه خواستي لباس راحت تري بپوش .

-لرزش تنم با حرفهاي او شديد تر شده بود . در حالي كه به اتاق مي رفتم وسايلم را با خودم بردم و در را ازداخل بستم .

((خداي من چگونه بايد با او يكي شوم من حتي از تماس دستهايش عرق مرگ روي تنم نشست . حالابايد چيكار كنم خدايا تو به وعده ياري دادي پس كمك كن و قوت دلم باشد . خدايا اگر قراره با اين مرد زندگي كنم مهرش را توي دلم بنشان . ((

چنان غرق دعا خواندي شده بودم كه تمام مدتي كه احمد پشت در اتاق صدايم مي زد متوجه نشده بودم ؟ ناگاه به خودم امدم و از جا برخاستم . با تعجب حس كردم ارام شدم و لرزش تنم قطع شده به ياد راز و نيازم با خدا افتادم لبخندي به لبهايم نشست دوباره دستهايم براي سپاس و ستايش به طرفش زياد شد .

با قوت قلب بي سابقه اي در اتاق را باز كردم احمد با چشماني نگران نگاهم مي كرد . خونسردانه نگاهش كردم و گفتم:چاي حاضره؟

با تعجب نگاهم كرد و گفت:اره عزيزم خيلي وقته .

چاي را در سكوت مطلق خورديم نه من حرفي مي زدم و نه او چيزي گفت .

صداي مرغان دريايي از فاصله اي نزديك به گوش مي رسيد . خانه احمد در منطقه اي بين رشت وبندرانزلي قرار داشت . خانه كوچك و نقلي بود با پنجره هايي كه تا روي زمين كشيده مي شد . پرده هاي بلند پرچيني برايشان دوخته بودند . حدس مي زدم بايد سليقه ليلا بوده باشد . همانطور كه مشغول گشتن خانه بودم صداي ارامش بخش دريا به گوشم خورد .

پرده را كنار زدم در تاريكي شب امواج سفيد دريا ديده مي شد . شيشه ها از گرماي داخل خانه بخار گرفته بود . با كف دستم دايره اي به اندازه صورتم از بخار روي پنجره پاك كردم خنكي شيشه به دستم منتقل شد مطبوع بود و دلپذير .

صورتم را به ان چسباندم لذت بخش بود و تسكينم داد .

با خودم فكر مي كردم اي كاش همه اتفاقات يه خواب تلخ نيمروزي بود و الان مي توانستم تا دل جنگل براي ديدن پرهام بدوم . مي خواستم بروم وبه او بگويم چقدر دوستش دارم به اندازه تمام ثانيه هاي بر باد رفته فرياد بكشم و مطمئنش كنم .

اما واقعيت درست روبرويم بود و من او را حس مي كردم . نگاههاي سنگين و متعجبش روي تنم سنگيني مي كرد او به ارامش من عادت نداشت من براي او مرغ طوفان بودم پر سروصدا و گردنكش .

با سوء ظن نگاهم مي كرد از روي شيشه هاي بخار گرفته مي پاييدمش . مانند كفتاري بود كه انتظار مي كشيد مي خواست از اخرين تقلاي من نفس كشيدنم و مقاومتم مطمئن شود و من كه نه رمقي در تنم مانده بود و نه ناي مقاومتي,خودم را به ثانيه هاي اخر انتظار سپردم . . . . . . . . . . . . .

روز چادر روشنش را بر شهر پهن كرده بود كه با حركت دستي به دور تنم بيدار شدم چند بار چشمانم را باز و بسته كردم همه چيز مثل برق به يادم امد به سرعت از جا بلند شدم و به طرف اشپزخانه رفتم تا ميز صبحانه رو اماده كنم . جاي هيچ چيزي را نمي دانستم . تصميم گرفتم قبل از انجام هركاري در تمام كابينت ها را باز كنم تا جاي همه چيز را ياد بگيرم حدود يك ساعتي طول كشيد تا تقريبا سر از اثاثيه اشپزخانه در اوردم .

ميز صبحانه رااماده كردم وبه طرف اتاق رفتم تا قبل از بيدار شدنش مدتي كنار ساحل قدم بزنم . روسري ام را به سر كردم و شال بزرگي به دور تنم پيچيدم و از خانه بيرون زدم . نسيم خنكي مي وزيد و پوستم را نازش مي كرد هواي خنك ساحلي روح تازه اي در من دميد . ساحل خلوت بود و هيچ كسي انجا ديده نمي شد موهايم در اثر وزش باد بهم ريخته بود و نم توانستم مرتبش كنم ناگهان سنگيني دستي را بر روي شانه هايم احساس كردم به سرعت برگشتم احمد بود با خنده اي روي لبهايش خنده اي از رضايت .

-خيلي وقته اومدي اينجا؟

-نه يك ربعي مي شه .

-فكر مي كنم امروز خيلي سرحالي .

-به خاطر درياست . چون دريارو خيلي دوست دارم .

-اما من فكرمي كردم به خاطرچيز ديگه ايه!

دوباره روي حساسيتمهايم انگشت گذاشته بود . همون طرز حرف زدن هاي جلف و سبك سرانه بهتر ديدم توجهي به حرفهاش نكنم .

-خوب اگه دوست داري بريم كه صبحانه اماده است .

-بريم جيگر ادم وقتي لقمه اي به اين خوشمزگي داره نون و پنيرو چايي رو مي خواد چي كار كنه؟!

سر ميز صبحانه در حالي كه مشغول نوشيده چاي بود نگاه از من برنمي داشت . زير نگاه هاي خيره و هيزش خودم را برهنه احساس مي كردم به ناچار از جا بلند شدم تا از تيررس نگاهش در امان بمانم .

روزها از پي هم مي گذشتند . اوضاع كماكان ارام بود . سعي مي كردم خودم و با خاسته هاي احمد بيشتر وفق بدهم . او معمولا كمتر پيش مي اومد كه ناهار را داخل خونه بخورد اما براي شام معمولا حاضر بود . من هم كه اصلا حوصله اشپزي را نداشتم براي خودم چيزي درست نمي كردم ولي براي شام غذاي مفصلي درست مي كردم از شرايط يكنواخت خانه دلم مي گرفت و حوصله ام سر مي رفت . تمام اوقات بيكاريم خود را مشغول كار و نظافت خانه مي كردم يا به دوخت و دوز مي پرداختم . اما فايده اي نداشت فقط جسمم را خسته مي كردم . چون فكرم به اين خانه وشرايطش بند نمي شداون جاي خودش را پيدا كرده بود و من از اين بابت احساس گناه مي كردم گاهي انقدر از دست خودم عصباني مي شدم كه به زمين و زمان ناسزا مي گفتم نمي دانم اين چه احساس گناهي بود كه دست از سرم بر نمي داشت من كه با قرباني كردن خودم شرايط را به نوعي براي همه مهيا كرده بودم پرهام را از خطردور كرده بودم . تشنج خانه را از بين بردم . شر احمد را از سر همه كم كردم و ليلا . . . . . . . . ؟!مشكل من ليلا بود .

يعني احساسم به من دروغ مي گفت؟نه سابقه نداشت . يعني ممكنه ليلا هنوز دلش پي احمد و زندگيش باشد .

تپش هاي تند قلبم را احساس مي كردم ناقوس باورهايم به صدا درامد . چيزي مثل صاعقه در ان درخشيد و محو شد . اما همه چيز برايم را برايم مثل روز روشن كرد . خدايا چه بي تفاوت از همه حرفهاي ليلا گذشته بودم . خب تقصيري هم نداشتم . من انقدر در مشكلات و دلواپسي هاي خودم غرق شده بودم كه ز حرفهاي ليلا همان چيزي را شنيدم كه امادگي شنيدنشان را داشتم . اما اون توي حرفهايش گفته بود كه احمد از من خواسته تا به خانه برگردم . خدايا يعني با همه خيانت هايي كه احمد در حق او كرده بود همچنان دوستش داشت؟يعني ممكنه ادم بتواند موجود خبيثي چون احمد را دوست داشته باشد؟

هر كاري مي كردم كه ذهنم را از بدي هاي احمد پاك كنم ممكن نبود . تمام جزءجزء كارهايش را با پرهام مقايسه مي كردم . اون كجا و اين كجا فرقي از اسمان تا زمين مثل دريا و كوير مثل سرما و گرما درست دو نقطه مقابل هم خدايا من كه از ميوه ممنوعه نخورده بودم كه چنين راندي ام .

احمد در حالي به خانه امد كه يك دستش پاكتهاي ميوه و در دست ديگرش بسته اي پيچيده بود .

-سلام شيلا نمي خواي بياي استقبالم؟

-سلام خسته نباشي بده به من .

-ميوه ها رو كه گذاشتي بيا ببين چي برات خريدم .

وقتي برگشتم احمد بلوز وشلواري زيبا را جلوي چشمهايم گرفت و گفت:شيلا ازاين به بعد چادر و بزاركنار اصلا بهت نمياد . اين و بردار بپوش ببينم چطوره در ضمن روسري هم احتياجي نيست . چون من اينطوري مي پسندم و بسته كادوشده اي را به دستم داد .

-ممنوم خيلي قشنگه راضي به زحمتت نبودم . اما فكر نمي كني من زير چادر محفوظ ترم .

دوباره خنده اي تحويلم دادوگفت:اولا وظيفه است شيلا خانوم وظيفه ثانيا مگه ميون گرگها افتادي كه مي خواي خودت و حفظ كني وقتي انها را پوشيدم به اتاق برگشتم با نگاهي پر از تحسين نگاهم كرد و گفت:خيلي بهت مياد فكر نمي كردم سليقه اي به اين خوبي داشته باشه .

-مگه كي اين و انتخاب كرده؟

كمي مكث كرد گويا توي ذهنش دنبال جواب قانع كننده اي مي گشت .

-راستش همون خانومي كه فروشنده اون فروشگاه بود كمكم كرد . وقتي به اوگفتم كه خانومم قدي بلند با چشمايي ابي داره توصيه كرد كه اين رنگ و بگيرم واقعا خوش سليقه بود اينطور نيست؟

با خونسردي گفتم:اره هردوتاشون قشنگند .

احمد با زرنگي متوجه بهم ريختگي فكرم شد . البته از نظر من چيز بعيدي نبود . چون كاملا مي شناختمش و خودم را اماده برخورد با او كرده بودم اما وقتي ديدم سعي مي كند تا سرپوشي روي ان بگذارد كمي عقب نشستم نمي خواستم اين پرده را كه هنوز بين ما وجود داشت پاره كنم .

براي در اوردن لباس از تنم به اتاق مي رفتم كه گفتم شام حاضره دستات و بشور .

سر ميز نشستم و بدون اينكه منتظر امدنش بمانم براي خودم غذا كشيدم او هم امد و به سرعت مشغول شد معلوم بود حسابي گرسنه است . در حين خوردن پرسيد:راستي شيلا توي اين خونه حوصله ات سر نمي ره؟تو از صبح تا شب توي اين چهار ديواري چيكار مي كني؟

مشغول بازي با غذايم بودم گفتم:چرا مي پرسي؟

-همينطوري .

-خب چاره چيه؟

-چاره كار اينه كه كم كم وارد جمع بشيم . يعني اينكه با دوستها و اشناها رفت و امد كنيم . خب تا نري و نيان هم كه باهاشون اشنا نمي شي .

-درسته اما يه چيزي رو مي خوام بدوني ما با كساني رفت و امد مي كنيم كه من بپسندمشون .

-يعني شما شدي مرد خونه . منم زن خونه اره؟

-نه متوجه منظورم نشدي . من كه نگفتم با دوستهاي خودت رفت و امد نكن . فقط گفتم پاي همه اونارو به خونه باز نكن . بيرون از خونه با هر كسي كه دلت مي خواد باش .

-قبول حالا كه من شرايط تورو قبول كردم . من هم به عنوان شوهرت شرايطي دارم كه دلم مي خواد حتما قبول كني .

-مثلا .

-من اصلا از روسري و اين جور چيزا خوشم نمياد . دلم نمي خواد امل بازي در بياري . اگه مي خواي بگي گناهه باشه به گردن من . درضمن شما ديگه دختر بچه نيستي . پس بايد ظاهرت و عوض كني دو تا كوچه بالاتر يه سالني هست مي توني بري اونجا اگه وسايل ارايش هم خواستي به همون خانم بگو تا برات از بهنرين جنس تهيه كنه نگرون پولش نباش اما به موهات دست نزن من عاشق موهاي بلند و پريشونم . خب قبوله ؟

نمي دانستم چه بگويم . اما هر چه بيشتر فكر مي كردم غير از مورد اولش كه سخت روي ان پافشاري مي كرد . بقيه ضرري نداشت .

-باشه قبوله .

-پس شدي يه خانوم به تمام معنا يه كدبانوي تمام عيار و يه عاشق تمام و كمال .

البته با اخريش اصلا موافق نيستم . چون مي دانستم كه عشق يك كشش دو جانبه است و هنگامي به حد كمال مي رسد كه اين كشش دوطرفه حس بشه .

من خودم را اماده كردم كه دوستش داشته باشم در صورتي كه تمام كارها و حركات زشتش را به كناري بگذارد و فكر مي كردم او نهايت تلاش خود را مي كند اما چه خيال خام وچه تصور باطلي .

فرداي ان روز به اصرار احمد به همان ارايشگاه رفتم خيلي تاكيد كرده بود كه خودم را معرفي كنم اما من هيچ لزومي نمي ديدم نمي خواستم چنان صورتم را دستكاري كند كه بعد از ان خودم را نشناسم و خود وجودي ام را نيزبه دنبالش گم كنم . براي همين خواستم تا از ضخامت ابروهايم چيزي بر ندارد ابتدا ان خانم فكر كرد كه من عروسم ومي خواهم خودم را براي جشن نامزدي اماده كنم . اما وقتي شنيد كه نزديك به شش ماه است كه ازدواج كرده ام ولي دست به تركيب صورتم نزدم جيغي از تعجب كشيد .

خانم خوب و با شخصيتي بود اما نمي دانستم احمد او را از كجا مي شناخت و چرا اصرار به معرفي من مي كرد ان روزبه اصرار ان خانم كه فريبا نام داشت قبول كردم ارايش ملايمي روي صورتم بكند و موهايم را به صورت ساده پشت سرم جمع كند البته رشته هايي از موهايم را به روي صورت و گردنم ريخت . وقتي كارش تمام شد . كاراموزنش را صدا كرد و به من گفت تا روي صندلي بنشينم از حالت خوابيده روي صندلي برخاستم . وقتي چشمانم به توالت صورتم افتاد از تعجب جيغي بلند كشيدم . نمي خواهم اغراق كنم چهره ام به قدري تغيير كرده بود كه اول اصلا خودم را نشناختم و در نهايت سادگي فرياد كشيدم((چقدر زيبا شدم))!

فريبا خانوم گفت:در تمام مدت كارم چهره اي به اين قشنگي نديده بودم قربون خدا بشم گاهي چرخ افرينش و چنان مي چرخونه كه يه همچين چيزي ازش بيرون مياد .

من همچنان مات و مبهوت تصوير خودم در ايينه شده بودم . بتور كردني نبود صورتم بي نظير شده بود همه كاراموزان محو تماشاي من شده بودند .

يكي از انها جلو امد و گفت:خانوم شما خيلي خوشگليد ارايش صورتهاي خوشگل خيلي اسونه مي تونم ازتون خواهشي بكنم؟خواهش مي كنم بفرماييد .

شما مي تونيد براي روز سه شنبه هم به سالن بياييد چون قراره از ما امتحان بگيرن . يه استادي از اداره كاروامور اجتماعي سر ساعت به اين جا مياد تا از ما امتحان بگيره اگه شما قبول كنيد بياييد تا ما صورت و موهاي شما رو درست كنيم حتما قبول مي شيم چون هرچقدرهم كه ناشي ونابلد باشيم زيبايي شمانقص كار مارو مي پوشونه .

باشه حتما ميام چون اتفاقا منم تموم روزو تنها مي گذرونم .

در حالي كه بوسه محكمي از كونه هايم گرفت گفت:خيلي ممنون من فكر مي كنم شما يه فرشته اي هستيد كه خدا شما رو براي ما فرستاده .

به خانه برگشتم احمد هنوز نيامده بود لباسم را عوض كردم و به درست كردن شام مشغول شدم انقدر ماجراي امروز سرگرمم كرده بود كه متوجه حضور احمد نشدم سنگيني دستهايش روي شونه هايم باعث ترس شديد من شد جيغ بلندي كشيدم و محكم هلش دادم .

احمد با تعجب پرسيد چي شده؟

من كه حسابي ترسيده بودم گفتم:ديگه اينجوري توي خونه نيا نزديك بود از ترس بميرم .

اما احمد همچنان با چشماني كه هر لحظه فكر مي كردم گشادتر مي شود نگاهم مي كرد .

-چيه مثل اينكه تو بيشتر از من هول كردي .

-واي من چي مي بينم؟

-عروس روياهام هموني كه هميشه توي خوابام همراهم بود خداي من تصورش و نمي كردم كه يه روزي اين شكلي بشي . خجالت كشيده بودم و گونه هايم داغ شده بودند به تندي رويم را برگرداندم و خودم را مشغول درست كردن سالاد كلم كردم اما احمد ول من نبود .

در حالي كه دستمهايم را گرفته مرا به وسط اشپزخانه كشاند سرم را پايين گرفتم و با انگشتانم بازي مي كردم احمد با قيافه اي ناباورانه دورم مي گشت و تحسينم مي كرد .

شيلا تو مثل جواهري بودي كه توي خرمني از كاه گم شده بودي من بايد به هنر خودم خيلي بنازم مگه نه؟

نمي شه به تو گفت زيبا حتي بي نظير تو يك شاهكاري و من هم يك نابغه اما خودمونيم شيلا زيبايي توروباور داشتم اما نه تا اين حد واي اگه بفهمه چي مي شه؟

-منظورت چيه؟كي بايد چيزي و بفهمه؟

-هيچي بابا يه چيزي از دهنم در رفت .

درست صحبت كن احمد اين جور حرف زدنت رو اصلا دوست ندارم .

-اي به چشم عروس قشنگ خونه ام بايد دست اين ارايشگروبوسيد .

-احمد .

-جون احمد؟

امروز وقتي رفتم ارايشگاه اون ها از من خواستن كه براي سه شنبه دوباره برم اونجا تا اونا روي صورتم امتحان بدن مي تونم برم؟

احمد با كمي مكث گفت:اما من مي خواستم براي اون روز چند تا از دوستانم و بيارم خونه البته نه براي شام براي بعد از شام؟

خب اشكالي نداره تو مي توني از قبل بساط پذيرايي رو اماده كني و بري سالن اما سعي كن زودتر برگردي در ضمن ارايش صورت و موهاتو بهم نزن .

با خوشحالي از اين كه قبول كرده بود به انجا بروم سر از پا نمي شناختم .

-يه چيز ديگه راستي تو دوست نداري اين هنروياد بگيري؟

چرا خيلي هم خوشم اومده!

پس سه شنبه وقتي رفتي با اون خانوم صحبت كن و هر چيزي كه براي اين كار لازمه بخر .

-من بخرم .

-خب اره تو مي توني با همون خانوم البته اگه قبول كرد برين بازارو هر چي كه لازمه بخريد .

-احمد خيلي ممنونم . من و از تنهايي در اوردي .

-خواهش مي كنم مگه نشنيدي كه مي گن از هر دست دادي از همون دست هم پس مي گيري .

-با اين كه منظورت و نفهميدم ولي ممنونم .

براي رسيدن سه شنبه روز شماري مي كردم انگاري فرار نبود ديگه سه شنبه اي از راه برسد در تمام لحظه هاي تنهايي ام هم ساعت به اين تنبلي حركت نكرده بود . انقدر هيجان والتهاب داشتم كه روز سه شنبه از صبح زود كارهاي خونه را انجام دادم و حتي ميوه و شيريني را هم روي ميز اماده كردم و سر ساعت به ارايشگاه رفتم .

همه بي صبرانه منتظرم بودند چنان استقبال گرمي از من كردند كه فكر كردم سال هاست اونها را مي شناسم ان روز مدل ها و ارايش هاي مختلفي روي من انجام دادند استادي كه براي گرفتم امتحان امده بود با هر ارايشي مقابلم مي ايستاد و با دهاني كه از تعجب بازمانده بود تحسينم مي كرد خوشبختانه تمام بچه ها از ازمون عملي نمره قبولي گرفتند و اين براي من موقعيت مناسبي به وجود اورد كه بتوانم با زيركي ارايش مناسب با چهره ام را بشناسم .

در پايان امتحان به اتفاق همه كاركنان و كاراموزان و حتي استاداشان دور هم جمع شديم و چاي خورديم توي همين مدت كم چنان با انان صميمي شده بودم كه دلم نمي خواست به خانه بروم ناگهان به ياد مهماني امشب و قولي كه به احمد داده بودم افتادم به ارامي پيش فريبا خانوم رفتم و قضيه را برايش تعريف كردم خنده بلندي كردو گفت:بچه ها يه سورپرايز براتون دارم اول اينكه اين خانوم كه اسمش شيلاست از فردا براي يادگيري پيش ما مياد . دوم اينكه به شوهرش قول داده كه امشب با ارايش مو و صورت پيشش برگرده و سوم اينكه همتون دست به كار بشيد تا اوج هنر مون رو به نمايش بگذاريم .

همه مثل موروملخ دورم جمع شدند هر كدام كاري انجام مي دادند يكي به ناخون هايم سوهان مي كشيد ديگري كرم هاي متعددي روي پوست صورتم مي ماليد و چند تايي هم مشغول پيچيدن موهايم شدند . تقريبا كارهاي زمينه اي تمام شده بود همه كنر رفته بودند فريبا خانوم در حالي كه دستهايش را خشك مي كرد به طرفم امد و گفت:خيلي سخته اگه ادم بخواد بعد از بيست سال بهترين كارش و نمايش بده .

استاد رازقي كه از دوربه كار بچه ها نگاه مي كرد جلو امد و گفت:فريبا خانوم اجازه مي ديد كمكتون كنم .

فريبا خانوم كه از خوشحالي نزديك بود پر در بياوره گفت:خواهش مي كنم اين باعث افتخارمه .

خانوم رازقي در حالي كه نگاهم مي كرد گفت:دخترم اجازه مي دي بعد از درست كردن صورتت يه عكس از تو بردارم؟

خجالت كشيده بودم نمي دانستم چه جوابي بايد بدهم .

عزيزم نگران نباش توي ارايشگاه من فقط خانمها رفت وامد مي كنن و چون خودم هم ادم وسواسي هستم عكست مثل يك امانت پيشم مي مونه . با خوشحالي پرسيدم:مگه شما هم سالن داريد؟

-اره عزيزم توي جردن يه سالن بزرگ دارم كه ادماي متشخص اون جا رفت و امد مي كنن اگه دوست داشتي مي توني يه وقتي بياي پيشم تا البوم عروس هام وببيني من سالي يك يا دو بار مامور گرفتم امتحانات مي شم اما معمولا حوزه و شهر رو خودم انتخاب مي كنم و اونقدر كه شهر برام مهمه حوزه مهم نيست من عاشق شمال و جنگلش هستم .

-خيلي ممنون خوشحالم كه اين جارو انتخاب كرديد .

خانم رازقي مهارت عجيبي توي درست كردن موها داشت تمام موهايم را با گره اي بالاي سرم بست و بقيه ان را به صورت لوله هاي درشتي روي شانه هايم ريخت فرق كجي باز كرده بود و چند رشته از موهايم را از بغل صورتم ازاد گذاشته بود خيلي قشنگ شده بودم براي ارايش صورتم از سايه ابي اكليلي استفاده كرده بود با كرم پودر هاي مختلف رنگ پوستم را از حالت سفيدي در اورد به ان رنگ مهتابي داد با نان شدن كارهايش چند تا سنجاق با نگين نقره اي از كيفش در اورد و به صورت پراكنده روي موهايم فرو كرد تا حالا كسي را به زيبايي خودم نديده بودم فريبا خانوم در حالي كه كف دستهايش را بهم مي زد گفت:از اين زيباتر ممكن نبود .

خانم رازقي گفت:به نظر من لوندي اون بيشتر از زيباييش تاثير گذاره .

بالاخره خانوم رازقي ان روز چند تا عكس در حالت ها وژست هاي مختلف از من گرفت و رفت .

او حتي گيره هاي زيبايش را كه از خارج خريده بود به من هديه داد و هنگامي كه بابت انها تشكر كردم دستي به صورتم كشيد و گفت اين سنجاقها زيبايي تورو كامل مي كنه و من مطمئنا هيچ كس و به زيبايي تو نمي تونم پيدا كنم تا بتونم ازشون استفاده كنم .

-اگه پيدا كرديد چي؟

-مطمئن باش ميام دنبالشون, و با خنده اي غمگين در سالن را پشت سرش بست و رفت .

دير وقت شده بود كه دوان دوان خودم را به خانه رساندم خوشبختانه احمد نيامده بود با عجله به طرف اشپزخانه رفتم تا كتري چاي را روشن كنم كه در بيرون باز و بسته شد حدس مي زدم احمد امده اما خيلي زودتر از شبهاي ديگر .

بعد از روشن كردن از به طرف در رفتم احمد بود انقدر شتابزده امده بودم كه تمام حواسم به دير كردنم بود و اصلا متوجه تغيير احمد نشدم .

با ديدنم چنان قيافه اي به خود گرفت كه من فكر كردم دچار ايست فلبي شده به طرفش دويدم اما نفس فرو خورده اش را با شدت توي صورتم فوت كردوخنديد .

-اي بابا ما كلي براي خودمون خرج كرديم كه به پاي خانوم برسيم غافل از اينكه هنوز توي گرد پاهات مونديم . به من بگو كي تورو اينقدر قشنگ كرده؟

- همون استادي كه اومده بود تا از بچه ها امتحان بگيره .

-واي كه چقدر قشنگ شدي ديت و پنجه اش درد نكنه مي گم شيلا بهتره براي امشب شلوار جين با بلوز بپوشي .

-من توي اونا راحت نيستم .

-اما خيلي قشنگ مي شي . چرا راحت نيستي؟

-چون تنگ هستن و مي چسبن به تنم .

-اين كه باعث قشنگ تر شدنت مي شه تازه قرارمون اين بود كه همونطوري بپوشي كه من خوشم مياد مگه نه؟

-باشه اما بهتره بعضي مواقع به علاقه من هم توجه بشه .

-اما امشب اونم جلوي مهمان ها نه .

-با دلخوري گفتم:باشه ميرم لباسم و عوض كنم .

ساعت 9 شده بود من و احمد شام مان را خورده بوديم كه زنگ خانه به صدا در امد احمد در حالي كه جلوب ايينه به خودش نگاه مي كرد با عجله به طرف در دويد .

گفتم: احمد چرا مي ري دم در؟با ايفون باز مي كردي؟

-نه اينطوري بهتره .

-مهمان ها با سروصدا و صميمانه وارد شدند به محض ديدن من لحضه اي سكوت برقرار شد سكوتي ازار دهنده كه اصلا انتظار ان را نداشتم اما احمد با عجله خودش را وارد معركه كرد .

-خب دوستاي عزيزم اينم شيلاست همسرم از شما خواستم به اينجا بيايد تا شمارو به همسر خوبم معرفي كنم .

يكي از دوستانش كه قيافه اي ترسناك داشت در حاليكه يك طرف لبش براي خنده به كناري كشيده مي شد گفت:ايندفعه ماهي قشنگي به تورت افتاره داش احمد مي شه به ما هم بگي از كجا صيدش كردي؟

تنم به رعشه افتاده بود فهميدم كه همه از قماش همون احمدند به تندي سلام كردم و از انها خواستم تا به اتاق پذيرايي بروند .

درحاليكه نفس نفس مي زدم خودم را به اشپزخانه رساندم حالم بدجوري گرفته شده بود انتظار امدن چنين ادمهايي را نداشتم احمد كه متوجه حالم شده بود پس از مدتي به اشپزخانه برگشت و گفت:شيلا از اين برخورد ناراحت شدي؟

-اره اما سعي مي كنم امشب و تحملشون كنم .

-تو نبايد ناراحت بشي چون اونا هيچ منظوري از حرفاشون ندارن .

-چطور احمد؟اونا دقيقا به موضوعي اشاره كردن كه واقعيت داره اونوقت تو مي گي منظوري نداشتن؟

-چي مي گي شيلا؟مگه اون چي گفته؟

-اون مي دونست كه من به خواست خودم به اينجا نيومدم و صيد دست و پا بسته اي بودم .

-نه عزيز سوؤ تفاهم شده حالا زودتر بيا چاي و بيار كه اونا ممكنه ناراحت بشن بعدا راجع به اين موضوع با هم حرف مي زنيم .

-تو برو من پشت سر ميام .

با سيني چاي وارد شدم دوباره همان نگاه هاي ازار دهنده روي من زوم شده بودند و من ناچار بدون توجهي به انها سيني چاي را جلويشان مي گرفتم بعد در حالي كه فنجان چاي براي خودم برداشته بودم در كنار احمد نشستم سرم همچنان پايين بود به خودم فحش مي دادم كه چرا به ارايشگاه رفتم وبه موها و صورتم رسيدم و بدتر از همه بلوز و شلوار تنگي كه به تن كرده بودم باعث شد تا همه اعتماد به نفسم را از دست بدهم .

-خوب خانم نمي خواي يه كمي از خودت برامون حرف بزني ما با اين كه سرمون خيلي شلوغ بود اما وقتي احمد از ما خواست براي ديدنتون بيام همه چي رو ول كردم و براي عرض تبريك امديم خدمتتون انشاالله زير سايه احمد اقا پيرشين .

با گفتن جمله اخرش چشمك معنا داري بهين هم ردوبدل كردند و به دنبال ان خنده بلندي سر دادند .

بدجوري توي مخمصه افتاده بودم با نگاهم از احمد كمك خواستم شكر خدا اين بار متوجه خواهشم شد و گفت:اي بابا داش غلوم چقدر عجولي بفرما چاي تا سرد نشده و از دهن نيفتاده . اين شيلا خانوم خواهر ليلاست هموني كه دوسالي زن من بوده اما فكر نكنين اينم مثل اونه ها يه پارچه خانومه .

مرد قبلي كه غلام اسمش بود گفت:اي بابا راست مي گي؟ليلا همين يه دونه خواهرو داشته؟

احمد گفت:چته دهنت اب افتاد اره ليلا همين يه خواهروداره .

-ولي خودمونيم احمد ليلا زن گوشت تلخي بود مثه يه تيكه يخ خشك و گزنده اصلا به ادم حال نمي داد خداروشكر شيلا خانوم مثل اون نيست و گرنه حيف اين همه خوشگلي كه توي اين خونه تباه بشه .

گر گرفته بودم دلم مي پيچيد و سرم به شدت درد گرفته بود چقدر حرفهايشان ركيك بود خيلي راحت با هم صحبت مي كردند و زنهايشان بدون هيچ حجب و حيايي خنده هاي مستانه سر مي دادند .

دو مرد ديگر از هر فرصتي كه پيش مي امد چشمكي به من مي زدند خدايا درونم داشت از هم مي پاشيد انها هيچ حرمتي براي هم قائل نبودند زن هايشان چنان لباس پوشيده بودند كه من از نگاه كردن به انها شرمزده مي شدم تمام سينه هايشان از زير لباس مشخص بود و مي شد به راحتي لباس زير انها را تشخيص داد .

خلاصه به هر مشقتي كه بود ان شب سپري شد با كوهي از سوالات كه در ذهنم باقي ماند و احمد به روش هاي مختلف از جواب دادن به انها شانه خالي كرد .

فرداي ان شب در حالي كه موهايم را شانه مي زدم گفتم:احمد ديگه نمي خوام دوستاي ديشبي تو رو ببينم .

-چرا عزيزم جمع صميمي و خوبي هستن .

-صميميت فقط براي زن و شوهر است يا دو تا جنس موافق .

-ما اونقدر صميمي هستيم كه زن و مرد بين ما مطرح نيست .

-اين چه حرفيه احمد؟براي تو مهم نيست كه اون داش غلومت چفت دهنشو ور داره و هر چي دلش مي خواد به من بگه؟

-حرف بدي نزد من كه متوجه چيز بدي نشدم .

-تو حتي متوجه چشمك هاي اون دو تا جونور هم نشدي؟

-مگه چشمك زدن بده عزيزم؟

-خدايا چي مي شنوم احمد محض رضاي خدا من و داخل اين دوستي هات نكن .

-خيلي خب خيلي خب چرا عصباني شدي باشه حرفي نيست .

فكر مي كردم احمد قدري مردانگي و غيرت دارد كه مرا از ان گرگ هاي درنده دوركند اما دريغ از ان همه تلاشي كه من براي درست كردن احمد به كار بردم و به نتيجه نرسيد .

محيط ارايشگاه روحيه مرا عوض كرد و به اعصاب درهم ريخته ام ارامش بخشيد احمد بعد از ان مهماني عوض شده بود و دائم بهانه مي گرفت . به همه چيزحساس شده بود حتي به لباس پوشيدنم غذا خوردنم خوابيدنم .

اگر فضاي صميمي ارايشگاه و دل گرمي هاي فريبا خانوم نبود تا به حال خودم را كشته بودم تمام رنج و ازاري كه از احمد مي ديدم به محض رسيدن به انجا پر مي كشيدند و مي رفتند .

احمد متوجه علاقه زيادم به انجا شده بود به سفارش فريبا هيچ صحبتي را از انجا به خانه انتقال نمي دادم بارها احمد خواسته بود تا از ارايشگاه و فريبا خانوم براش صحبت كنم اما من هر بار به نحوي مسير صحبت را به جاهاي ديگر مي كشاندم .

با تمام مشكلاتي كه در زندگي با احمد داشتم كنار مي امدم گاهي فكر ليلا ازارم مي داد . به ياد لحظه هايي مي افتادم كه ليلا را به خاطر انهمه تحملش سرزنش مي كردم و او صبورانه سكوت كرده بود . حالا خودم داشتم پايم را درست جاي پاي او مي گذاشتم و همين مرا متعجبم مي كرد .

تنها دليلي كه من براي سازش و تحمل داشتم ارايشگاه بود و محيط دوستانه اش كه مانند كلاس درسي تمام اوقات فراغتم را پر مي كرد و مرا قدم به قدم با زندگي شهري و مشكلات ان اشنا مي ساخت .

اما دليل سازش ليلا را نمي دانستم با خودم مي گفتم حتما مهمترين دليلش سروناز بوده ولي مي دانستم كه اينطور نبوده ليلا با به خطر انداختن اينده اش خواسته تا سروناز و از اين خونه دور كنه پس براي چي اين همه وقت و تحمل كرده؟

زندگي ليلا شده بود يك كتاب سر به مهر و من تلاش بيهوده اي براي باز كردنش مي كردم .

مدتي مي شد كه احمد شب ها دير وقت به خانه مي امد و يا چند شبي هم اصلا به خانه نيامده بود شبهايي كه با ترس و دلهره ان را به صبح مي رساندم . ترس از تنهايي وغربت ترس از دوستان ناباب و فاسدي كه به چشم طعمه به من نگاه مي كردند و سايه هايي از ترس مبهم كه نمي شناختمش اما انقدر به من نزديك بود كه حس اش مي كرد و گاهي بوي سرد نفس هايش روي تن احساسم مي نشست فكر مي كردم دارم ديوانه مي شوم . افكار مسمومي پشت ديوار ذهنم صف كشيده بودند و به نوبت فرصت خودنمايي پيدا مي كردند .

كم كم رفتار احمد داشت كلافه ام مي كرد . دليل تغيير رفتارش را نمي دانستم مطمئن بودم ان مهماني كذايي نمي توانسته عامل دگرگوني احمد شده باشد چون من با تمام وجودم سعي كرده بودم كه انها از تنفر من بويي نبرند و مطمئنم كه موفق شدم .

احمد هزار چهره داشت و در هر شرايطي با توجه به نيت قلبي خودش مي توانست رنگ عوض كند .

كلافه شده بودم مغزم قفل كرده بود و به كنجكاوي ام پاسخي نمي داد . تصميم گرفتم براي خلاصي از اين وضع به دريا پناه ببرم از پنجره نگاهي به بيرون انداختم هواي بيرون مثل دل من ابري بود به طرف كمد لباس رفتم و پليور سورمه اي ضخيمي را به تنم كردم پاي شلوار جينم را چند بار تا زدم و از خانه بيرون امدم .

باد سردي مي وزيد و سرماي خود را از لابه لاي پليورم به جانم ريخت خودم را جمع و جور كردم و دستهايم را زير بغلم گذاشتم تمام موهايم در اثروزش شديد باد روي صورتم ريخته بود .

قدم زنان به سوي اب رفتم با امدن اولين موج پاهايم در ميان اب محاصره شد سرماي گزنده اي از پاهايم به تنم خزيد و از ان همه رخوت و سستي نجاتم داد احساس مي كردم حال و هوايم عوض مي شود تصميم گرفتم از روي مرز ساحل و دريا كمي پياده روي كنم چوب خشك و بلندي را امواج به سمتم اورد ان را برداشته و براه افتادم از مسير حركتم چوب را محكم روي زمين كشيدم هر لحظه اين خط طويل تر مي شد و من از خانه دورتر ناگاه سر جايم ايستادم و به مرزي كه بين ساحل و دريا كشيده بودم نگاه كردم .

وجه مشتركي با اين خط داشتم همان اصلي كه نمي خواستم بشناسمش من مدتها بود كه روي مرز حركت مي كردم روي خط ممنوعه زيرا نمي توانستم تكليف خودم را با دو طرف اين مرزها روشن كنم پس با بي پروايي اين حد را در نظر گرفته بودم مرز بين دوست داشتن و دوست نداشتن,تحمل بود . يعني احمد كه انتخابش كرده بودم مرز بين تحمل كردن و سازش يا تحمل نكردن و ناسازگاري . همان كلافگي اعصابم بود كه داشت نابودم مي كرد و مرا به مرز جنون مي رساند و اين اخر حد مرز بين پاكدامني و ناپاكي بود مرزي به نام سقوط بي بندوباري و فحشا كه احمد با ساده نگاه كردن بع ان مي خواست به ان سو هدايتم كند .

در اين هنگام موج قدرتمندي چنان به جسمم كوبيد كه نزديك بود مرابا خود به داخل اب ببرد اما با هوشياري به موقع خودم را نجات دادم .

خسته شده بودم به طرف ساحل رفتم تا جايي براي نشستم پيدا كنم سرماي اب هر چند كه به روحم تازگي بخشيد اما جسمم را سست و بي حال كرد تكه مقوايي پيدا كردم و روي ان نشستم موهايم را به كنار زدم و پاهايم را تا كردم و سرم را روي ان گذاشتم .

نه باور كردني نبود اون چطور اين جارو پيدا كرده بود در حالي كه به من لبخند مي زد به سويم امد و كنارم نشست .

به من گفت:منتظر ديدنم نبودي پرنسس من؟فكر نمي كردي اين گوشه دنيت پيدات كنم؟

دهانم از تعجب باز مونده بود خدايا هميشه پيش خودم فكر مي كردم اگر پرهام پيدام كنه من و مي كشه اون نمي تونه اين ننگ و تحمل كنه اما حالا مثل گذشته ها شده بود مثل اينكه هيچ اتفاقي نيافتاده بود و ما هم توي جنگل نزديك روستا نشسته ايم .

گفتم:پرهام من وببخش ديوانگي كردم خودم و تباه كردم باور كن بيشترين دليل براي كارام فقط تو بودي .

دوباره پرهام بود وهمان لبخندش كه حالا قدرش را بيشتر يم دانستم همان لبخندي كه نفسم ره به شماره مي انداخت و كونه هايم را گلگون مي كرد .

انگشتهايش را روي بيني ام گذاشت و گفت:هيس اروم بگير چرا اينقدر عصبي شدي چي باعث شده تا از تو يه ادم عصبي بسازه شيلا؟

-پرهام خواهش مي كنم من و ببخشش .

-بس كن شيلا اتفاقي نيفتاده من مي دونستم كه لياقت تو رو نداره اما مطمئن باش كه تا اخرين لحظه عمرم فكر و خاطراتت توي يادم مي مونه .

سپس به قلبش اشاره كردو ادامه داد:اينجا فقط جاي خودته هيچ زني نمي تونه جاي پرنسس من وبگيره مطمئن باش .

صداي هق هق خودم را مي شنيدم گريه اي كه مدتها بود با ديدن پرهام راهي به بيرون پيدا كرد .

با لبخندي رويايي نگاهم كرد و با نوك انگشتانش اشك را از چهره ام پاك كرد و گفت:هنوزم مثل اونوقت ها وقتي شرم زده مي شي گونه هات رنگ مي ندازه و درياي چشات طوفاني مي شه مي دوني به اين چي مي گن شيلا؟

در حاليكه چشام مثل قحطي زده ها از حدقه در امده بود سرم و به علامت نه تكان دادم .

گفت:به اين مي گن شرم ايراني همون چيزي كه من ديوانه شم و مي پرستمش همون چيزي كه من و به دنبالت به جنگل و كوه و دريا كشونده . تو عشق جاويد مني شيلا پس نگران هيچ چيزي نباش و به طرف جلو حركت كن گفتم:پرهام؟

-هنوزم مثل گذشته ها دوستم داري؟

با موهايم مشغول بازي شده بود و با نوك انگشتانش دائم اذيتم مي كرد و در همان حال گفت:نه اما صبر كن كه من اصلا تحمل ديدن اشكات و ندارم . من به اندازه گذشته دوستت ندارم چون عشقي كه بخواد تكامل پيدا نكنه و درجا بزنه كه ديگه عشق نمي شه من گفتم عشق تو تا ابد توي خاطرم مي مونه و با من زندگي مي كنه من كه نگفتم اون و به خاطره ها سپردم .

شيلا عشق تو مانند نوزادي كه متولد شده روبه رشد و من بي صبرانه منتظر تكامل اونم حالا فهميدي كه من چقدر دوستت دارم؟

ضربه اي به پاهايم خورد و مرا از جا پراند موقعيت مكان و زمان از دستم خارج شده بود دستم را حايل چشمانم كردم و به بالاي سرم نگريستم احمد بود خدايا من چه مي ديدم دوباره احمد؟

اوه . . . . نه پس تمام اونا يه روياي شيرين بود اما چرا حالا اونم اينجا . من كه حتي به پرهام فكر نكرده بودم من مدتها مي شد كه به كلي فراموشش كرده بودم خدايا نمي دونم از من چه مي خواست .

من كه طبق عرف و شرع يه زن شوهر دارم و فكر كردن به غير شوهر يعني گناه پس چرا اون و توي ذهن من زنده مي كني؟چه حكمتي توي اين خوابه كه من ازش سر در نميارم؟

-هي شيلا چته؟ . . . . چرا اينجا نشستي؟

-از تنهايي .

-مگه ارايشگاه نرفتي؟

-شنبه ها تعطيله .

-خوب پس پاشو بريم خونه .

از جا بلنند شدم و شن هاي روي شلوارم و تكاندم و به دنبالش به راه افتادم .

-چي شده كه امروز زود اومدي؟

-مي خواي برگردم و ديرتر بيام؟

-من فقط سوال كردم .

به محض رسيدن به خانه به اشپزخانه رفتم و مشغول درست كردن شام شدم . مي دونستم ماكاراني دوست داره وقتي ميز غذا را چيدم احمد در حالي كه داشت لباس بيرونش را مي پوشيد داخل شد .

-كجا مي خواي بري؟

-جايي كار دارم اما ناراحت نشو شام و پيشت مي خورم .

با عجله شامش را خورد و در حالي كه ازجا بلند مي شد گفت:براي فردا شب مهمون داريم اگه چيزي نياز داري بنويس تا سر راه بخرم .

-براي شام؟

-اره يه چند تا از برو بچه ها مي خوان بيان اينجا .

نمي توانستم چيزي بگم مي ترسيدم دوباره بهانه جويي كنه و دادو بيداد راه بياندازد براي همين گفتم هر چي كه دوست داري درست كنم موادش و بگير .

دوباره پرسيدم چند نفرن؟

با كمي مكث گفت:چهار پنج نفر البته بدون خانموماشون .

مغز سرم تير كشيد و شتابزده گفتم:اما قرارمون اين نبود .

به سرعت برگشت و فت:قرارمون چي چي بود خانوم؟

با دلخوري گفتم:خودت بهتر مي دوني .

-نه نمي دونم شما به من بگو . اخه يكي نيست به من بگه مرد خونه كيه؟من يا تو؟من كه به خاطر تو نمي تونم از همه دوستام ببرم يا اونها رو توي خونه ام نيارم اونوقت اونا مي دوني چي ميگن؟نه نمي دوني خانوم اگه مي دونستي اين طوري با اونا برخورد نمي كردي .

-مگه چي ميگن؟

-ميگن احمد زن ذليله فهميدي زن ذ . . . ليل .

-احمد بهتره فيلم بازي نكني تو با كاري كه در حق ليلا كردي و بعدش با من اونا مطمئنن كه لااقل تو يكي زن ذليل نيستي .

-اتفاقا برعكس ليلا با تمام بدي هاش ميزبان خوبي بود خيلي بهتر از تو بود .

-احمد همه چي و برات اماده مي كنم اما خودم افتابي نمي شم .

-چه حرفا پس براي چي اونا دارن ميان خونه؟

-براي من؟

-اره براي تو تا ازشون پذيرايي كني .

دوباره سرم تير كشيد دلم گواهي خبرهاي بدي رو مي داد . دوباره صداي احمد بلند شد .

-شيلا بهتره خوب فكرات رو بكني اگه فردا شب هم بخواي ابروي من و جلوي مهمون ها ببري من مي دونم باهات چي كار كنم .

-مثلا چي كار مي كني؟

-خيلي دوست داري بدوني؟اول از همه ارايشگاه رفتن قدغن!

-خوب بعدش؟

-بعديش و بعد از حماقت بعديت مي گم .

مي دانستم اگر بخواهم روبرويش بايستم و با او مشاجره كنم بازنده اي از پيش تعيين شده اي بيپ نيستم پس براي اولين بار پس از ماه ها لحن صحبتم را عوض كردم و با لوندي گفتم:اخه احمد اگه من مي گم نه بخاطر اينه كه اونا خلوت مارو به هم مي زنن خودتم مي دوني كه هفته اي دوسه شب و مي توني زود بياي خونه اخه منم ادمم توي اين غربت و تنهايي دلم مي گيره كنج اين خونه مي پوسم اگه بدوني وقتي مياي خونه با چه اشتياقي مي رم توي اشپزخونه تا برات شام درست كنم اما وقتي مي بينم شب و خونه نمي ياي خيلي دلم مي گيره احمد باور كن اصرار من بيشتر به خاطر خودمونه واينكه من اصلا به اونها عادت ندارم با اينكه خيلي دوسشون داري اما هيچ شباهتي به خودت ندارن .

به طرف ميز اشپزخانه رفتم و سرم را روي ان گذاشتم مي خواستم احمد دور از چشم من تصميم نهايي شو بگيره صداي پاهاي اون و مي شنيدم كه نزديك مي شد حركت دستهايش را روي موهايم حس كردم سرم را بالا گرفتم و نگاهش كردم به قدرت نگاهم ايمان داشتم .

-اين طوري نگام نكن اختارم و از دست مي دم .

متوجه شدم كه مشغول باز كردن گره موهايم است مي دانستم كه موهاي بسته شده را دوست نداره .

-اخه چند بار بهت بگم اين موهارو جمعشون نكن وقتي كه ازادن سرحال تر و قشنگ ترن .

-اره مثل خودما .

-شيلا اينجوري صحبت نكن خيلي خوب همين يه دفعه قول مي دم .

-باشه قبول .

و با لبخندي اضافه كردم:فقط به خاطر خودت .

اما به طور ناگهاني حالت چهره احمد عوض شد همان طور كه موهاي مرا در دستش مي فشرد گفت:اي هرزه بي نوا تو فكر كردي من اون جوجه فكلي شهر زده ام كه مرا با شعله چشمات شيرين زبوني هات به بازي مي گيري؟يا فكر مي كني اونقدر خرم كه ابراز عشق تو باور كنم و فكر كنم تنها ليلي دوران توي و خودم و مجنون عشقت كنم . تو تصور مي كني كه من از قرار هاي توي جنگل تون بي خبرم؟و در حالي كه خنده خشمناكي سر داده بود گفت من ادم دست و دلبازي هستم و البته غيرتي .

ديگر نتوانستم به صبر و تحملم غلبه كنم از جا بلند شدم و با او به مشاجره لفظي پرداختم .

در حالي كه قلبم به شدت مي تپيد و گونه هايم سرخ شده بودند با سرعت نگاهم را به چشم هاي احمد دوختم برق شيطاني نگاهش وجودم را به اتش كشيد پس او از خيلي چيزها خبر داشت و حالا مي خواست از جزءجزء ان به عنوان برگ برنده استفاده كند او چه گستاخانه به قشنگترين لحظه هاي عشقم سرك كشيده بود و چه زيركانه از انها چون اسلحه اي براي از بين بردن همه احساسم به پرهام استفاده مي كرد .

-احمد بگذار يك چيزي رو همين حالا برات روشن كنم تا مجبور نشي هي به اون مغز پوكت فشار بياري كه من چه كردم و يا چه گفتم . من كه نمي دونم تو تا چه حد به اسرار من پي بردي و از انها با خبري اما از امروز كه به عنوان همسر و يا هر چيزي كه فكر مي كني قدم به زندگي تو گذاشتم و دوست ندارم از گذشته هايم كلمه اي از دهنت بشنوم .

-حالا چرا اينقدر عصباني شدي؟مي خواستم به تو بفهمانم كه اين چيزها توي هر زندگي پيش مياد و عاديه همانطور كه براي من پيش اومده و ممكنه چندين بار ديگه هم پيش بياد .

به خوبي مي توانستم لحن كنايه و تهديد و توبيخ را از كلمه كلمه اي كه از دهنش بيرون مي ريخت حس كنم درست حدس زده بودم احمد مي خواست از عشق پاكم به پرهام دستاويزي درست كرده تا كارهاي خود را طبيعي جلوه دهد و همين باعث خشم و عصبانيتم مي شد .

-نخير احمد خان بهتره زياد تند نري عشق من به پرهام از نوع دوستي ها و عشقي بود كه در هر لحظه زندگي فقط يك بار شعله مي كشه و هنگامي خاموش مي شه كه ديگه زنده نباشيم عشق من به اون مثل اسمون ابي و پاك بود مثل دريا پرشوروسر زنده بود . عشق اون مي تونست من و به اوج برسونه من و باور كنه و به ثمر برسونه و در نهايت طعم خوشبختي رو به من بچشونه اما . . . . . . .

-اما چي؟

-اما حالا ديگه وجود نداره؟به روياهام پيوسته روياهايي كه ادم ها مجبورن توي يه زماني يه نقطه پايان براش بذارن و به فراموشي بسپارندشان .

-يعني مي خواي بگي كه فراموششان كردي و ديگه به اونا فكر نمي كني؟

-مگه چاره ديگه اي هم داشتم؟

-يعني تو مطمئني كه شب ها با فكر و روياي اون كنار من نمي خوابي؟يا چهره اون و جاي چهره من نمي بيني؟

هر چند مجبوركه مجبور نيستم به سوالات تو جواب بدم اما مي دم به خاطر دلايلي كه براي خودم دارم پس بهتره خوب گوش كني چون ديگه اونارو از دهن من نمي شنوي .

سعي مي كردم به اعصابم مسلط باشم بعد از تحمل انهمه تحقيرها و اجبار و از دست دادن اميدها و ارزوهايم حالا بايد مي نشستم و براي خوك كثيفي مثل احمد توجه مي كردم كه تمام خوشي هاي زندگيم را با دستهاي خودم در گور ارزوها دفن كردم و با جسمي بدون عطش و قلبي بدون ارزو با او همقدم شدم تا او را در راه زندگي سراسر فسادش همراهي كنم و در حالي كه از فشار ارواره هايم راه نفسم بند امده بود با صداي بلندي گفتم:

از وقتي كه وارد اين خونه شدم لب همون دريا تمام فكرو روياهاي اون و به دست امواج سپردم و تمام خاطره هايش را توي همون جنگل دفن كردم مي دوني چرا؟نه به خاطر تو!فقط به خاطر اينكه با تمام مردانگي و صداقتي كه در اون سراغ دارم فكر كردن درباره ان را خيانت به اون مي دونم من حتي لايق داشتن اون توي روهايام هم نيستم چه برسه به اينكه چهره اون و جاي چهره تو لمس كنم .

-پس من چه سهمي توي زندگي تو دارم؟

نيش كنايه احمد را به خوبي حس مي كردم اما با خودم عهد كرده بودم حالا كه قراره زندگي مشترك و خوبي را با احمد شروع كنم بايد او را از تمام خواسته ها و ارزوها و اسرار زندگيم با خبر كنم حتي اگه احمد ظرفيت پذيرش ان ها را نداشته باشد .

-فعلا هيچ احمد خودت خوب مي دوني كه ما زندگي مشتركمون و بدون هيچ عشقي شروع كرديم و همانطور كه خودت مي دوني از طرف من با اجبار و فشارخانواده بود و من هيچ تمايلي نسبت به تو نداشتم تازه با بلايي كه به سر ليلا و سروناز اوردي تا پاي جان از تو متنفر بودم پس بايد به من حق بدي تا وقتي كه با هم همراه و هم عقيده نشديم همچنان هيچ سهمي از زندگي من نداشته باشي .

احمد در حالي كه لبخند مرموزانه بر لب داشت متحيرانه به من نگاه مي كرد .

مطمئن نبودم كه توي كله پوك احمد چه مي گذرد اما حدس مي زدم او صبورانه به كندوكاو تمام سلول هاي خاكستري رنگ مغز من مشغول است و با سوالات بي پايه اش مشغول بي پايه اش مشغول شناسايي تمام دالان هاي فكري من است .

-خوب شيلا خانوم بگو ببينم اون پسر فوكلي شهري چه چيزهايي مي تونست به تو بده كه من نمي تونم؟

در حالي كه دستهايم زير چانه ام بود و سرم را پايين انداخته بودم با صدايي نجوا گونه گفتم:عشق!

-خب اين كه هر گدا گشنه اي مي تونه بهت بده يه چيزي كه مي گفتي كه حداقل ارزش يه عمر دوندگي رو داشته باشه .

-بازم اشتباه رفتي احمد خان!اون عشقي كه من ميگم ارزش يك عمر دوندگي داره .

احمد قهقه اي سر داد و گفت:حتما اين حرفاتم واسه اون كتاب هايه كه اون يارو بهت مي داده تا مغزت و از اين اراجيف پر كنه مگه نه؟

در حالي كه به سرعت از جا بلند مي شدم با دست ضربه اي محكم به ميز زدم و فرياد كشيدم:بس كن كافيه مگه نگفتم كه ديگه نمي خوام هيچ اشاره اي به اون بشه؟مگه نگفتم كه براي هميشه مي خوام فراموشش كنم اگه مي بيني مي تونم خوب بشينم و براي دفاع از زندگي و حقم صحبت مي كنم فقط بخاطر همون كتاباست و اگه مي بيني كه مي خوام به زندگي مشتركمون كه پايه اي جز نفرت نداره سروساماني بدم به خاطر همون عشق و دوست داشتنيه كه اون به من داده و حالا كه مي بيني با چنگ و دندون دارم تلاش مي كنم كه تورو از دام فساد بيرون بكشم فقط به خاطر اينه كه نمي خوام تو رو كه سهمم از زندگي هستي با كس ديگه اي تقسيم كنم به نظرت اين نادوني و حماقته؟

-يه طوري حرف مي زني مثل اينكه من گوشت قربوني ام كه وقتي تقسيم مي كردن به تو رسيدم و فقط تو حق خوردن اون تكه رو داري؟

-اتفاقا تشبيه قشنگي كردي دقيقا منظورم همينه .

-نذار فكر كنم اون قدر خسيسي كه حتي حاضر نباشي يه تيكه از اون به گربه همسايه هم بدي .

-مثل اين كه جواب اين سوال تو قبلا داده بودم اما محض اطلاع دوباره بايد بگم كه من حاضر نيستم از سهمم حتي به اندازه مثقالي كرم و بخشش كنم حالا هر اسمي كه مي خواي مي توني برام بزاري .

-شيلا . . . . . . . . . . نمي تونم به حرفات اطمينان كنم!

-به كدوم قسمتشون؟

-تقريبا تمام قسمتهاش چون من همون قدر از تو وگذشته ات اطلاع دارم كه تو از من و گذشته ام و مسلما به زيروبم خواسته ها و تمايلات هم به خوبي اگاهيم اينطور نيست؟

در حالي كه از او چشم بر نمي داشتم پوزخندي زدم و گفتم:خب منظور؟

-بهتره خودت و به خريت نزني اما محض اطلاع شما من همون طور به زندگيم ادامه مي دهم كه تا به حال دادم و تو حق دخالت توي هيچ قسمت اون و نداري تو كافيه حدوحدود خودت و بشناسي تا هيچ وقت كلامون توي هم ديگه نره .

-پس عشق چي؟لابد اونم باد هواست و خودش به وجد مي اد؟

احمد در حالي كه از اين همه بحث حوصله اش سر رفته بود با تحكم گفت:اخه من نفهميدم اين عشق كه تو ازش دم مي زني چيه؟و در حالي كه لحني تمسخراميز به خود مي گرفت ادامه داد مگه عشق هموني نيست كه با هم روي يك متكا بخوابيم و . . . . . . . .

در حالي كه به تندي از جايم برمي خاستم دستمال سفره را به شدت به روي ميز كوبيدم و گفتم:بايد مي دونستم كه بحث با تو هيچ فايده اي نداره .

و سپس به سرعت از اشپزخانه خارج شدم و در حالي كه در را پشت سرم به شدت بهم مي كوبيدم صداي قهقه هاي هراس انگيز احمد به گوشم مي رسيد .

حرفهاي احمد مرا به وحشت انداخت و لحظات وحشتناك شب قبل در ذهنم تداعي كرد ماههاي اول سكوت بود و تحمل صبر بود و خفقان من مي خواستم به هر صورتي شده راهي پيدا كنم حتي اگر شده روزنه اي به اندازه عبور هوا براي زنده ماندن و ادامه دادن و نياز عجيبي به همراهي احمد احساس مي كردم اما دريغ از ذره اي توجه و يا قدمي حركت به سمت جلو زندگي چون گردابي مرا نيز به دنبال او به كام خود مي كشيد و من فقط دست و پا مي زدم ماهها طول كشيد تا فهميدم احمد علاوه بر ترياك و حشيش به هروئين اين گرد سفيد خانمان سوز هم اعتياد دارد چقدر سخت بود لحظه اي كه براي شستن پيراهنمش چشمم به ان بسته لعنتي افتاد و سخت تر از ن زماني بود كه در مقابل نگراني من با نيشخند هاي هميشگي اش نه تنها انكار نكرد بلكه از ان برايم سخن گفت و تشويقم نمود تا من هم امتحانش كنم .

گاهي زندگي درسهايي به ما مي دهد كه در هيچ كلاس و دانشگاهي نمي شود ان را اموخت و من طي سالهايي كه احمد را شناختم ياد گرفتم كه بدون لحظه اي ترديد به هر چيزي كه احمد ان را خوب مي داند و به دنبالش مي دود نيانديشم . مهم ترين نكته اي كه از زندگي مشترك با احمد اموختم تنها همين بود و بس ديگر ترجيح مي دادم براي بدست اوردن ارامش به همان ارايشگاه پناه ببرم و ساعات بيشتري را به ان اختصاص دهم .

جايي كه فكر نمي كردم اينده وشيرين ترين خاطراتم انجا رقم بخورد .

من كه از كودكي تشنه اموختن بودم با شوقي وصف ناپذير قدم در اين وادي گذاشتم هر چه پيش مي رفتم علاقه ام بيشتر مي شد بعد از گذشت يك ماه پابه پاي استادم در كوتاه كردن مو وارايش انها پيش مي رفتم و حتي به خواهش او به جاي سه روز درهفته تمام بعد ز ظهر را به غير از جمعه در سالن مي گذراندم حالا ديگر تحمل احمد و كارهايش برايم راحت تر شده بود . احساس مي كردم احمد كمي ارامتر شده و كمتر اذيتم مي كند غروب جمعه را معمولا كنار ساحل با هم قدم مي زديم و يا به پارك و گاهي به جنگل هاي اطراف مي رفتيم اما هر بار ناراحت تر و عصباني تر از قبل به خانه بر مي گشتيم تحمل كارها و ركاتش ميان جمع از حد من خارج بود او نمي خواست به خودش بفهماند كه بعضي از كارها مناسب جمع و اجتماع نيست او انگار مردم و نگاه هاي پر از تمسخرشان را نمي ديد و حرف هاي نيش دارشان را نمي شنيد اما من كه براي انجام كوچكترين كارم دليل قانع كننده اي داتم نمي توانستم بپذيرم و با او همراه شوم او از من مي خواست هنگام تفريح و گردش هفت قلم ارايش كنم و لباس دلخواه او را بپوشم ولي نه من به خاطر لج و لجبازي و يا انتقام بلكه فقط به خاطر عشق و علاقه ام به بي پيرايگي و سادگي انها را پس مي زدم من نمي خواستم صفا و صداقتم را در دود و دم شهر گم كنم و اصالتم را مانند او انكار كرده و رنگ و لعاب به چهره حقيقي ام بزنم من نمي خواستم بعد از سالها از تمام حس وجودي ام تنها نامم را از گذشته هاي پاك و بي الايشم به يدك بكشم اما احمد همه اين ها را به حساب لجبازي هايم مي گذاشت و به روشهاي خودش ازارم مي داد .

مدتها مي شد كه احمد بساط منقل و وافورش را به داخل خانه اورده بود و علنا ترياك مي كشيد و وادارم مي كرد تا روزي دو يا سه بار ان را برايش اماده كنم هر چه بيشتر ازارم مي داد من بيشتر در كارهاي اموزشگاه غرق مي شدم و او زيركانه به احساسم پي برده بود خواسته هايش را دقيقا زماني مطرح مي كرد كه من بايد به ان جا مي رفتم عشق و علاقه زياد من به كارو ترس از ممانعت اش مجبورم مي كرد تا بدون هيچ بحثي انجامشان دهم او دقيقا رگ خواب من را بدست اورده بود حاكم بي چون و چرا خانه شده بود .

-هي شيلا بهتره امروزبه سالن نري .

-چرا؟باز چي شده؟

-هيچي قراره امشب برام مهمون بياد .

-مهمون؟مگه به من قول نداده بودي كه ديگه از اون مهمونا توي خونه نياري؟

-اونا از ادمهاي معمولي نيستن ملتفتي؟از دوستانم هستن چهار نفرن و در ضمن خيلي هم محترمن .

راستش اول مي خواستم يك داد و قال حسابي راه بيندازم چون وقتي كه با ان لحن كشدارش روي كلمه محترم تكيه كرد وفهميدم كه ازهم منقلي هاي خودش هستند اما مي دانستم كه مخالفت من نه تنها مانعي براي سور و سات اش نمي شود بلكه مرا از كاروعلاقه ام دور مي كند پس ترجيح دادم چون گذشته سكوت كنم .

-خب تو شب مهمون داري چه ربطي به سالن داره؟من غذاهارو اماده مي كنم و به سالن مي رم و غروب زودتر برمي گردم .

-اگه مي توني به كارات برسي من حرفي ندارم اما بهتره يه دستي به سروروت بكشي چون من دوست ندارم كه مهمون هام امشب يه دختر دهاتي رو اينجا ببينن و در ضمن ما شاممون رو توي اشپزخانه روي ميز مي خوريم .

-اما احمد اشپزخانه كه جاي پذيرايي نيست!من بايد به كارهام اون جا برسم .

-خوب رس ما كه به تو كار نداريم تو به كار خودت برس ما هم به كار خودمون .

-يعني اينجا جلوي شما؟بله؟

-اي بابا تو چقدر املي دختر ليلا با تامام پخمگي اش اين كارو نمي كرد كه تو كه دختردرس خونده اي هستي!نمي دانستم بايد چه كار كنم من امده بودم تا او را با زندگي درست اشتي دهم اما دقيقا پايم را در جاي پاي ليلا گذاشتم . من هم چون او در زندگي احمد حل مي شدم . ديگر براي من عشق فقط در حد يك كلمه بود يك كلمه پوچ و بي معنا كه هيچ حسي را در من زنده نمي كرد با خودم فكر كردم حالا كه نمي توانم احمد را در رسيدن به ارزوهايم با خودم همراه كنم بهتر است تنهايي ادامه دهم او را به حال خودش بگذارم تا به كارهاي مورد علاقه اش برسد و من هم به دنبال امال و ارزوهايم برم و بهتر ديدم فعلا باز هم سكوت كنم .

ان روز باز فريبا خانم به من گفت تا كمي زودتر بروم چون علاوه بر عروس تعدادي هم به عنوان همراه اماده بودند كه بايد موهايشان را شينيون مي كردم . بخاطر همين از صبح با تلاش زياد بساط شام را اماده كردم و به سرعت به طرف ارايشگاه براه افتادم انقدر عجله داشتم كه نمي دانستم بايد راه بروم يا بدوم فقط زماني متوجه شدم كه نفس زنان دستم راروي زنگ سالن فشار مي دادم

-چه خبره دختر سر اوردي بدو دير شده حسابي كلافه اند قرار ما ساعت دو بود يك ساعت تاخير داري بدو زود باش دست به كار شو كه دو ساعت بيشتر وقت نداري .

با شتاب از پله ها بالا رفتم و در حين رفتم دكمه لباسم را باز كردم و قبل از اين كه داخل سالن شوم واردم دستشويي شدم و ابي به سر و رويم زدم حسابي عرق كرده بودم .

-سلام ببخشيد از اين كه دير امدم شرمنده ام به طور اتفاقي برايم مهمان امده بود ولي سعي مي كنم تا ساعت 5 اماده تون كنم .

ترو به خدا زود باشيد خانم ما مثلا ميزبانيم و قبل از مهمان ها بايد انجا باشيم ولي هنوز با موهاي خيس اينجا نشسته ايم .

-چشم بفرماييد .

نفهميدم اين دو ساعت چگونه گذشت فقط بعد ازتمام شدن كارها احساس كردم بازوها و كتف راستم در حال جدا شدن اند خودم را روي نزديك ترين صندلي انداختم و با دست چپم كتف دست راستم را مالش دادم .

فريبا بعد ازمدتي كنارم نشست و دستش را روي شانه ام گذاشت و در اغوشم گرفت و بوسه اي بر موهايم زد .

-بي نظيري دختر چقدر زيبا پيچيدي خسته نباشي .

-شما هم سته نباشي بالاخره سر ساعت 5 تمام شد همانطور كه قول داده بوديد .

حالا انها بي تابانه منتظر رسيدن كاروان داماد بودند من و فريبا با هم مشغول تميز كردن وسايلمان بوديم من پيش خودم فكر مي كردم همان طور كه فريبا گفته كارم بي نقص بوده اما هيچ كدام از انها راضي به نظر نمي امدند تازه يكي از ان ها با صدايي اهسته دو گوش ديگري نجوا كرد:من فكر نمي كردم ما رو دست كار اموزش بده احساس مي كنم شنيونم شله هر ان مي ريزه .

من كه تقريبا كارم تموم شده بود و مشغول پوشيدن لباسم بودم با لبخندي به لب گفتم:نه خانم مطمئن باشيد اون تا وقتي كه نخوابيد همين طور محكم سر جاي خودش مي ايسته .

ان خانوم كه گويا يكه خورده بود با من من گفت:اخه مي دونيد من تا بحال شينيون نكردم براي همين عادت ندارم .

-ولي خيالتون راحت باشه به شما قول ميدم كه اتفاقي نمي افته . . . . . . . .

و در همان حال به طرف فريبا رفتم بوسيدمش و گفتم چون مهمان داريم بايد كمي زودتر برم فريبا كه از كارم راضي به نظر مي رسيد گفت:اشكالي نداره اما فردا كمي زودتر بيا چون دو تا جشن نامزدي داريم با 6 تا همراه .

-باشه سعي مي كنم خودم وبرسونم .

ساعت تقريبا از 8 گذشته بود كه صداي چرخش كليد در به گوشم رسيد و به دنبال ان خنده هاي احمد كه خبر از امدن ميهمانان مي داد با عجله به طرف ايينه رفتم نگاهي به خودم انداختم تمام سعي خودم را كرده بودم كه در نهايت سادگي خوب به نظر برسم ارايش بسيار كمي كرده بودم و دستي به روسري ام كشيده و به استقبال مهمانان رفتم .

سلام خيلي خوش امديد .

براي لحظه اي سكوت تمام اتاق را پر كرد به طوري كه براي مدت كوتاهي فكر كردم نكنه اتفاقي افتاده و يا من خيلي عجيب به نظر مي رسم سرم را پايين گرفته بودم و جرات كوچك ترين حركتي را نداشتم كه ناگهان يكي از انها با صداي كلفتش سكوت را شكست .

-به به . . . . . به به چه عروسك قشنگي دست مريزا احمد جان اين تيكه رو از كجا پيدا كردي تيكه نفس گيريه بپا توي حلقت گير نكنه . . . . . ها ها ها . . . . .

تمام تنم مور مور شده بود نمي دانستم چه بايد بگويم چقدر ساده بودم و خام من حتي لحظه اي به امدن چنين ادمهايي فكر نكرده بودم و در حالي كه از احمد انتظاري بيشتر از اين نمي رفت مگر نه انكه احمد هم از قماش همين ادمها بود .

-اب در كوزه و ما تشنه لبان مي گرديم يار در خانه و ما گرد جهان مي گرديم واقعا چه شعر بامزه اي گفته اين شاعر بامعرفت ما .

هر كدام حرفي مي زدند و من لحظه به لحظه بر عصبانيتم اضافه مي شد دندانهايم را از غيظ بهم مي فشردم سوزش ناخونهايم را در گوشت دستم احساس مي كردم با سعي فراوان سرم را بالا گرفتم و راست به چشمان احمد خيره شدم نمي دانم شعله هاي خشمي كه از چشمانم زبانه مي كشيد او را متوجه ساخت و يا ان كه سرپا بود او را ناراحت كرد كه به تندي به سويشان رفت و از انها دعوت به نشستن كرد با شتا ب به سمت اشپزخانه رفتم سرم درد گرفته بود و چشمانم مي سوخت خودم را روي نزديك ترين صندلي رها كردم و سرم را ميان دستانم فشردم نمي دانم چقدر گذشته بود كه احمد وارد اشپزخانه شد و بي تفاوت از هر انچه كه گذشته بود در حالي كه يكي از دستانش را به كمر زده بود روبرويم ايستاد و در چشمانم خيره شد و گفت:مثل اينكه قبلا بهت گفته بودم كه امشب مهمان دارم اينطور نيست؟

-خب من هم كه منتظرشون بودم .

-اينطوري؟اينطوري خوش امد مي گن؟حتي توي دهات هم اينجوري پذيرايي نمي كنن .

-مي خواي من چه كار بكنم تمام وسايل پذيرايي اماده است .

-خب پس كي بايد پذيرايي كنه؟نكنه انتظار داري من از اونا پذيرايي كنم؟

-به نظر من درستش همينه چون اونا چهار تا مرد تنهان كه هيچ زني همراهشون نيست .

-خوب به من گوش كن شيلا من حوصله تكرار ندارم يا به حرفهام گوش مي دي و يا اينكه بايد قيد ارايشگاه و بيرون رفتم و بزني مثل اينكه فراموش كردي كه ما به هم چه قولي داديم كه كاري به من و كارهام نداشته باشي در عوض من هم هزينه خواسته هايت را متحمل شوم حالا درست مثل يك خانم با شخصيت و امروزي براي مهمونام چاي بيار . در ضمن مثل اينكه قبلا بهت گفتم كه من موهاي جمع شده را دوست ندارم و با حركتي دور از انتظار روسري را از سرم گرفت گره موهايم را باز كرد و رهايشان نمود من به تندي به طرفش برگشتم چشمانم به دنبال روسري بود اما او روسري را در مشتش مچاله كرد و با خود برد مانده بودم چه كنم كه صداي احمد بلند شد .

-اخه شيلا اين چايي ما چي شد ما كه از تشنگي مرديم .

ترس از ابروريزي كتك هاي بعد از مهماني لحظه اي ترديد به دلم راه نداد . در حالي كه دستي به موهايم مي كشيدم ان را پشت گوشهايم گذاشتم و سيني چاي را گرفته و با دلشوره زيادي در حالي كه مدام دخدا را به كمك مي طلبيدم و سوي اتاق پذيرايي به راه افتادم .

-سلام ديگه حتي صداي خودم هم برايم غريب شده بود . سيني چاي را جلوي اولين نفرشان گرفتم .

-چيه جيگر به اين جور خوشي ها عادت نداري؟

بدون توجه به حرفهايش به سمت نفر بعدي رفتم تمام بدنم مي لرزيد به طوري كه استكانها به رقص در امده بودند .

-هي فرشته كوچولو بدجوري مي لرزي . . . . . . حالا چرا اين قدر هيجان زده اي؟

نفر بعدي در حالي كه با يك دست استكان چاي را برمي داشت با دست ديگرش چانه ام را به طرف بالا اورد و مستقيم به چشمانم خيره شد و با لحن نيش داري گفت:خودم به تنهايي مخلصتم .

اما نفر اخر كه در كنار احمد نشسته بود همچنان مرا در برداشتن چاي از سيني معطل نگهداشت ديگر تحملم تمام شده بود . با خودم گفتم:اخه دختر چه مرگته اينا همشون لنگه همين احمدي هستن كه تو ماههاست داري باهاش زندگي مي كني اگه بخواي از خودت ضعف نشون بدي قافيه رو باختي تو براي زندگي كردن با اونا بايد مثل خودشون پررو باشي و گرنه نابودت مي كنن زير پا له ات مي كرده و تو رو با خودشون به لجنزار فساد مي كشونن .

پس به نرمي سرم را بالا گرفتم و گفتم:چاي ميل نداريد؟

-چرا عزيزم مگه مي شه ادم چاي از دست پري رويي مثل تو نخوره؟

سپس با چشمانش به احمد فهماند كه برايش چاي بردارد احمد چون سگ تربيت شده اي به دستورش عمل مي كرد من به تندي به اشپزخانه برگشتم در حالي كه سيني را روي ميز پرت كردم خودم را به ظرفشويي رسانده و ابي به سر و صورتم پاشيدم احساس گرماي شديدي مي كردم اب خنك هم نتوانست عطش و گرماي وجودم را سيراب كند به ناچار به سوي غذا رفتم و خودم را با چيدن ميز سرگرم كردم بعد از مدتي ميز چيده شده بود و بخار مطبوعي از غذاها فضاي اشپزخانه را پر كرد . به زحمت و با ترس فراوان از انها براي خوردن شام دعوت كردم . چقدر قيافه هاي ترسناكي داشتند .

سه تاي انها قدي بلند و سبيل هاي اويزان و تاب دار داشتند و يكي از انها قدي كوتاه تر و چاق و سري تقريبا بي مو كه دائما مي خنديد و دندانهاي زردش را نمايان مي كرد .

اخر همه انها احمد وارد اشپزخانه شد .

-به به عجب غذاهايي والله از عطر و بو انها معلومه كه حرف ندارن خب البته جاي تعجبي هم نيست اون دستهاي ظريف وقتي به حركت در بيان معجزه مي كنن ها . . . . . . . . ها . . . . . ها

بدون معطلي به سمت در رفتم و در حال بيرون رفتن از انجا بودم كه صداي احمد در جا ميخكوبم كرد .

-شيلا!عزيزم داش اكبر قول تورو براي امشب گرفته كه در بست در اختيارش باشي و ازش پذيرايي كني .

من كه با شنيدن اين حرف ها كم مانده بود نفسم بند بيايد دستم را زير گلويم گرفته و دهانم را نيمه باز كردم و چند نفس عميق كشيدم قدرت تصميم گيري درستي نداشتم و از طرفي مطمئن بودم اگر برخلاف ميل انها عمل كنم مي بايست انتظار هر برخوردي را از انها داشته باشم پس ترجيح مي دادم مانند يك قرباني به قربانگاه بروم خوب مي دانستم منظور احمد از داش اكبر همان مرد گنده اي بود كه در كنار احمد نشسته بود و با چشم و ابرو به ديگران امرونهي مي كرد و مشخص بود كه سمت رهبري و رياست گروهي كه بعدها فهميدم احمد هم جزء انهاست بر عهده دارد . با قدمهايي اهسته به طرفش رفتم و ديس غذا را به طرفش گرفتم . او در حالي كه لحظه اي چشمانش را از من برنمي گرفت غذايش را كشيد احمد از من خواست تا براي همه غذا بكشم و من هم مانند كنيزي در سكوتي محض اطاعت مي كردم ناگهان در ميان بهت و ناباوري من اكبربا اشاره اي از احمد خواست تا جايش را به من بدهد . حيران و درمانده با نگاهم از احمد كمك خواستم اما او همچنان بي تفاوت مرا در ان همه تنهايي و ترديد گذاشت و رفت با قدمهاي اهسته به سمت صندلي رفتم و با دودلي نشستم . چقدر از نگاههايشان مي ترسيدم در دلم هي خدا خدا كردم تا ما زودتر از چنگ اين حيوان نجات دهد با خودم فكر مي كردم در چنين مواقعي است كه انسان فرق بين بدوبدتر را مي فهمد ترجيح مي دادم در دام ازارهاي و رنجهايي كه احمد برايم به جود مي اورد دست و پا بزنم اما لحظه اي حتي به اندازه ي ثانيه اي اين مردك هرزه زشت را تحمل نكنم .

-هي كوچولو حواست كجاست نمي خواي از دست داداش اكبرت لقمه اي برداري؟

من با دستپاچگي مقداري برنج براي خودم كشيدم و او دلمه اي از گوشت برايم گذاشت صندلي اش را كاملا به طرف من برگردانده بود و در حالي كه غذامي خورد چشم هايش را از من بر نمي داشت غذا در گلويم گير كرده بود و نمي توانستم قرتش بدهم ناگهان حركت دستي را بر روي بازوانم احساس كردم و به دنبال ان جيغ كوتاهي كشيدم و غذا در گلويم ماند و مرا به سرفه انداخت رنگم كبود شده بود احمد به تقلا افتاده بود و مجبورم مي كرد تا اب بنوشم اما من با خشونت دستش را پس زدم و به طرف اتاقم دويدم و به تندي در را از درون قفل كردم سرفه امانم را بريده بود ته گلويم مي سوخت و اشك از چشمانم سرازير شده بود . صداهاي مبهمي شنيده مي شد . گوش هايم را تيز كرده و به در چسبانده بودم احمد با عجزو لابه از اكبر مي خواست تا اين بار از من چشم بپوشد .

-اخه احمد اين ديگه اخر بي عرضه گي ته يعني تو طي اين چند ماه نتونستي اماده اش كني؟

-داش اكبر من تمام سعي خودم و كردم اما اين يكي مثل اونا نيست يه كمي كله شق تر و زيرك تره يه مدت به من مهلت بده طوري درستش مي كنم كه با پاي خودش بياد پيش تون .

-باشه اين بار ازت مي گذرم نه به خاطر تو به خاطر خودش كه خيلي مهرش به دلم نشسته و در ضمن اين بار نشون دادي كه سليقه ات حرف نداره اون قبليه عين مترسك بود فقط به سقف خيره مي شد مثل يه مجسمه يخ زده بي روح بود .

-هي احمد يه چيز ديگه حواست باشه كه نمي خوام خشونت به خرج بدي و تن خط خطي شو برام بفرستي اگه از من مي شنوي از امشب بهتره اتاقت رو از اون سوا كني .

-اما داش اكبر . . . . . . .

- اما بي اما . . . . . . دهنت رو ببند و حرف اضافي نزن شير فهم شد يا اينكه . . . . . .

-متوجه شدم به چشم .

-راستي حال دخترت چطوره؟اسمش چي بود؟

-سروناز . . . . . .

-اها دختر قشنگي بود خاطرت جمع باشه كه اونم سوگلي خوبي از اب در مي ايد .

-درسته ارباب . . . . . . . شما لطف داريد .

-اگه نظر من و بخواي زنهاي خوشگل فقط بايد دختر بزان . ها . . . . . ها . . . . . . . . . ها .

با شنيدن حرف هايشان سرم سياهي مي رفت براي نفس كشيدن تقلا مي كردم احساس خفگي به من دست داده بود براي لحظه اي چهره مظلوم ليلا و سروناز در ذهنم تداعي شد اشك هايي كه بدون گفتن دليل و در نهايت مظلوميت و سكوت جاري مي شدند لباني كه براي پرده برداشتن از رنجها و اسرار زندگي قدرت باز شدن ونمي يافتند و يا . . . . . . . . خدايا چه مي خواهم بگويم؟رابطه سرد ليلا با سروناز و يا از بين بردن جنين چند ماهه . . . . . خدا لعنتت كند شيلا تو با دانستن تمام حقايق و اسرار وحشتناك اين خانه مهر سكوت بر لبانت زدي و با قساوت مرا به اينجا فرستادي؟ . . . فقط اگر . . . فقط اگر چي؟؟؟

خدايا چه بايد بكنم گر نه انكه تنها كس بي كساني؟مگر نه انكه به نهان و پيدا اگاهي؟هدايتم كن پناهگاهم باش و نجاتم بده .

نمي دانم چه مدت گذشته بود كه احساس كردم در اتاق با حركت انگشتاني به صدا در امده خودم را جمع و جور كردم موهاي پريشانم را از روي صورتم به كنار گوشهايم بردم و با انگشتانم اشك هاي صورتم را پاك كردم هيچ واكنشي به صداها نشان نمي دادم و همچنان در عالم ترديد ها سر در گم دست و پا مي زدم . خدايا چه فكر مي كردم و چه شد با ان كه هيچ وقت احمد را ادم متشخصي نمي دانستم و برايش هيچ ارزشي قائل نبودم اما تا اين حد نيز او را رزل و پست نيافته بودم يعني تمام ان ابراز عشق و علاقه پوچ و بي ارزش بود ان همه تلاش و سعي اش براي به دست اوردنم خيال و رويا بود اما ان جرقه هايي كه گاه گاهي از چشمانش تراوش مي كرد و تمام حساب و كتابهاي ذهنم را به م مي ريخت پس ان ها هم از حقه هاي شيطاني اش بود و . . . . نه من اشتباه نكرده بودم خدايا چه كنم . . . . . كمكم كن . ان شعله هايي كه از چشمانش زبانه مي كشيدند اگر از عشق نبود پس چه نامي مي توانم رو يان بگذارم؟من تازه داشتم تمام كارهاي گذشته و اشتباهاتش را به حساب عشق ناگهاني و حساب نشده اش نسبت به خودم مي گذاشتم . من مي خواستم اين زندگي و سرنوشت ناخواسته ام را به اميد تمام اين باورها پذيرفته و در جهت امال و ارزوهايم هدايتشان كنم من مي خواستم از او احمدي بسازم كه بعد از سال ها ليلا در باورش ترديد كند و به همتم افرين بگويد اما چقدر ساده بودم و احمق .

-شيلا يه حرفي بزن يه كاري بكن اصلا فرياد بكش فقط به من بفهمون كه زنده اي,چرا چيزي نمي گي؟شيلا!شيلا!

و با دستهاي سنگينش ضربات محكم پي در پي به در كوفت . ضربات انقدر شديد بودند كه تمام تنم را به لرزه مي انداختند به سختي از جايم برخاستم تمام تنم كوفته بود لنگان لنگان خودم را روي تخت انداختم پاهايم را روي تخت انداختم پاهايم را كه ديگر رمقي در ان نبود با دستانم بلند كرده و روي تخت گذاشتم ديگر توان نشستن نداشتم به ارامي دراز كشيدم و چشمانم به ارامي روي عقربه هاي ساعت ديواري روبرويم ثابت ماند . خدايا ساعت از 3 صبح گذشته بود و مهمان ها ساعت 11 شب رفته بودند پس احمد 4 ساعت پشت در اتاق نشسته و التماس مي كند و من تازه چند لحظه پيش صدايش را شنيده بودم و در حالي كه مي توانست با لگدهايش در را بازكرده و زحمت در زدن را به خودش ندهد تازه او كه هميشه زود مي خوابيد پس چه دليلي براي بيدار ماندن ان هم تا اين ساعت وجود داشته است بلند شدم و تكاني به خودم دادم مي خواستم در را برايش باز كنم من اشتباه نكرده بودم او نگران من بود,من مي توانستم شعله هاي يك عشق واقعي را در او به رقص در اورم به طرف در رفتم دستم را روي دستگيره در گذاشتم اما سرمايي كه از دستگيره به دستانم منتقل شد تمام افكار و روياهايم را به لرزه در اورد سرماي مشمئز كننده اي بود كه تا عمق وجودم راه يافت . واقعيتي در دور دستهاي ذهنم سرك مي كشيد كه من تنها سايه اي از ان را مي ديدم اما به راحتي حس اش مي كردم پروردگارا چقدر كند ذهن بودم و فراموشكار شده بودم پس بايد تمام ديشب را مرور مي كردم اما مگر اين در زدن هاي احمد مي گذاشت كه تمركز كنم و چيزي به ياد بياورم .

-شيلا عزيزم باور كن كه اشتباه كردم من انتظار چنين كارهايي رو از اونا نداشتم نمي دونم يه دفعه چه مرگشون شده بود هيچ وقت همچين كارايي نمي كردن . باور كن راست مي گم توروخدا در باز كن من دارم از ترس ديوونه مي شم اصلا در و باز نكن فقط يه كلمه حرف بزن تا خيالم راحت بشه .

هر چه تلاش مي كردم نمي توانستم چيزي به ياد بيارم مغزم قفل كرده بود و هيچ اطلاعاتي به عصب هايم نمي داد اما احمد همين الان گفته بود كه انها هيچ وقت چنين كارهايي . . . . ناگهان جيغ ناخواسته اي كشيدم همه چيز مثل صفحه تلويزيون به طور ناگهاني برايم روشن شده بود انها امده بودند كه از من . . . . . . . . . اوه خدايا اين احمد بي غيرت و از روي زمين بردار تا هيچ وقت چشمم به چهره كريه او نيفتد .

-چي شده شيلا؟اتفاقي افتاده تورو خدا در و باز كن فقط براي چند لحظه التماست مي كنم شيلا من تا به حال به كسي التماس نكردم عزيز دلم,عشق من درو باز كن مي دوني ساعت چنده؟

-اره ساعت 3:30 صبح شده حتما مي خواي از نخوابيدن ديشب و پذيرايي بد من و ابروريزي جلوي ميهمانات گلايه كني؟اما تمام اين حرفها را مي توني براي فردا صبح بگذاري چون اصلا حالم خوب نيست و حوصله اين حرفهارو ندارم .

-اشتباه مي كني شيلا من يه عذر خواهي به تو بدهكارم من اشتباه كردم من نبايد اون ادمها رو توي خونه مي اوردم ديشب خيلي اذيتت كردم خواهش مي كنم درو باز كن .

حرفهاي احمد تمام يخهاي وجودم را اب كرد گرماي مطبوعي در كلامش نهفته بود كه به من گرمي بخشيد با كلامش روزنه اي يافته بودم كه نور زيباي مهر و محبت را به طرفم مي تاباند . من در همه اين مدتي كه با احمد زندگي كردم چنين كلامتي از او نشنيده بودم . در اتاق را به ارامي گشودم و اين بار به خواست و اراده خودم به سويش پر كشيدم و خودم را در اغوشش رها كردم .

چقدر صورتش تكيده و شكسته شده بود ته ريشي كه به صورت داشت او را مظلوم تر جلوه مي داد چشمانش به خون نشسته بود و حكايت از شب بيداري و رنج شب قبل مي كرد . صورتش را بين دو دستانم گرفتم و به چشمانش خيره شدم او اصلا به احمدي كه من مي شناختم شباهتي نداشت به ارامي سرش را به طرفم اورد و من انشب در او غرق شدم اما غريقي كه اينبار به خواست خودش به سوي اين درياي متلاطم قدم برداشته و خواسته تا لذت غرق شدن را بچشد ماهها از ان شب شوم گذشت . احمد ديگر هيچ كس را به خانه نياورد و صحبتي هم ازان نكرد به طوري كه كملا به فراموشي سپرده شد احساس مي كردم كه قلبم هيچ گاه به من درغ نگفته و احمد به راستي دوستم دارد من نيز به تدريج به او وابسته مي شدم به ديدنش عادت كرده بودم و او را به عنوان مرد تمام زندگيم پذيرفتم اما غليان احساساتش هيچ گاه قلبم را نمي لرزاند و مرا از خود بي خود نمي كرد اما راضي كننده بود و افكار و روياهايم را از دور دستها به داخل خانه كشانده بود . من طبق معمول به ارايشگاه مي رفتم و هر روز از روز پيش ورزيده تر مي شدم تا اين كه فريبا خانوم پيشنهادي به من داد كه همين پيشنهاد از من انساني استوار و محكم در اين وادي پرفراز و نشيب ساخت .

-شيلا مي خواهم يه چيزي بهت بگم اما نمي دونم چه عكس العملي نشون مي دي؟از امروز كه ول ماهه من ديگه احتياجي به شاگرد ندارم چون ديگر خسته شده و پا كمرم جوابم كرده .

من كه از حرفهاي فريبا چون پتكي به سرم كوبيده مي شد به تندي گفتم:يعني مي خواهيد سالن را تعطيل كنيد؟

-نه من چنين حرفي نزدم كمر دردهاي من كار دستم داده دكتر معتقده اگه من به دستوراتش عمل نكن ديسك كمرم تبديل به سياتيك مي شه و من بايد كار ارايشگري رو تا اخر عمر تعطيل كنم . براي همين تصميم گرفتم كه از امروز تورو نه به عنوان شاگرد و كاراموز بلكه به عنوان استاد استخدام كنم سالن و وسايل از من كار از تو و در امدمان را نصف نصف مي كنيم تازه روزهايي كه سرت شلوغه و عروس داري من مي تونم بهت كمك كنم اما فعلا مدتي بايد به پشت خوابيده و استراحت كنم . از شادي نمي دونستم چي بايد بگم به طرف فريبا رفتم و غرق بوسه اش كردم حس مي كردم رازونيازهاي شبانه ام مورد قبول خدا قرار گرفته چون هم حمد را به من برگردانده بود و زندگيم حفظ شده بود و هم شغل مورد علاقه ام را به دست اورده بودم .

دردهاي زير شكم,بي حالي و سستي,علائمي بودند كه به سفارش فريبا براي اولين بار مرا راهي مطب دكتر كرد بعد از معاينه و صحت و سلامتم از من خواست تا ازمايش را انجام بدهم من نيز فرداي همان روز به اتفاق فريبا به ازمايشگاه رفتم جواب ان براي دو روز ديگر اماده مي شد و فريبا از من خواست تا من به كار سالن رسيده و او براي گرفتم جواب برود من در حالي كه از زحمتش تشكر مي كردم به سوي خانه حركت كردم .

غروب شد بود كه من از سالن به خانه برگشتم . اما بر خلاف انتظارم برق خانه روشن بود و بوي غذا از اشپزخانه به مشام مي رسيد دلشوره اي ناخواسته به قلبم هجوم اورد با خودم گفتم نكنه باز مهمان داشته باشيم؟با قدم هاي سست و لرزان از پله ها بالا رفتم و داخل هال شدم احمد روي مبل روبرو لميده بود و روزنامه اي جلوي چشمانش گرفته بود . گفت:سلام به خانوم خانوماي خودم راه گم كردي؟از اين طرفا؟

-احمد خواهش مي كنم متلك بارونم نكن سالن خيلي شلوغ بود يه كمي دير شد ببخشيد .

-ما كي باشيم كه بخواهيم سركارو ببخشيم همين قدر كه گوشه چشمي به ما التفات داريد بايد كلاهمون و بندازيم رو هوا .

-احمد خواهش مي كنم .

ديگه معطل نكردن و به سوي اشپزخانه رفتم چون مي دونستم كه ادامه اين جور صحبتها به بحث و جدالي ختم مي شود و من اينطور نمي خواستم .

با ديدن اشپزخانه غرق نور و گل جيغ بلندي كشيدم خدايا من چه مي ديدم گلدان بزرگي پراز گلهاي رز كيك خامه اي سفيد با گل هاي قرمز و صورتي و در كنار اون بسته اي كادو شده به چشم مي خورد .

نا خوداگاه به طرف هال برگشتم اما احمد و درست پشت سر خودم ديدم,چيزي كه تصورش را نمي كردم او برايم جشن تولد گرفته بود روزي كه هيچ وقت تا ان موقع به ان توجه نشده بود بسيار برايم نا اشنا بود بي اختيار در اغوشش گرفتم و به دنبال ان اشك از چشمانم سرازير شد .

-اي بابا اخه ما نفهميديم اين چه سريه هم چيزاي بد اشك تو رو در مياره هم چيزهاي خوب؟

-اخه احمد تا به حال هيچ كي برام جشن تولد نگرفته بود من يه عمريه كه نديده گرفته شدم .

-حالا كه ما ديديمت جيگر ديگه گريه براي چيه . . . . ده بخند ديگه فكر مي كنم ديگه دوران سختي هايم تموم شده مگه نه؟و به دنبال ان با صداي بلند شروع به قهقه كردم .

شب خوبي بود خيلي به من خوش گذشت اما بازهم حسي در وجود احمد بو كه نمي گذاشت محبت واقعي ام را به او ابراز كنم حس پس زدگي حس تصنعي بودن حس عشقي پر از ترديد .

در سالن با صداي بلندي به هم خورد و فريبا با چشماني پر از شادي روبرويم ظاهر شد از همانجا پاكتي را برايم تكان داد و با خوشحالي به طرفم امد و مرا سخت در اغوشش فشرد .

-تبريك مي گم شيلا . . . . تبريك مي گم,واقعا خوشحالم نمي دوني چه احساس قشنگي دارم . درست مثل همون وقتايي كه همين خبررا شوهرم برام اورد .

-چي مي گي فريبا جون من كه اصلا سر در نمي اورم چه خبري؟تبريك براي چي؟

-اي بابا تو چقدر پرتي يعني از اين پاكت و اون ازمايش و علائم خودت متوجه هيچي نشدي؟تورو به خدا نگذار فكر كنم كه تو اين قدر هالويي .

من در حالي كه با سردرگمي نگاهش مي كردم شانه هايم را به علامت بي خبري بالا بردم و به كارم مشغول شدم اما فريبا به سرعت به طرفم امد شانه هايم را به سوي خودش برگرداند و مستقيم به چشمانم خيره شد و در حالي كه صدايش اشكارا مي لرزيد گفت:شيلا تو داري مادر مي شي,مادر,تا به حال خبري به اين خوبي شنيدي . . . مادر مي فهمي مادر .

من در حالي كه اه از نهانم بلند شده بود احساس ريزش دنيايي از اوار بر سرورويم كردم همان تنگي نفس لعنتي به سراغم امد بود دستانم لرزيد شانه و قيچي با سرو صدا به زمين افتادند و من همچنان مات و مبهوت تنها به پاكتي كه در دستان فريبا تكان مي خورد خيره مانده بودم .

مانند ارواح وارد خانه شدم كيف و شالم را در همان ورودي در انداختم و خودم را به زحمت روي نزديكترين مبل ولو كردم در تاريكي محض خانه فرو رفتم,خبر خوشحال كننده اي نبود مي دانستم كه يك زن با مادر شدن به تكامل مي رسد و ارزوها و علايقش را با اين موجود دوست داشتني به ثمر مي رساند اما نه در شرايطي كه من قرار داشتم نمي خواستم ليلاي ديگري باشم تا به خاطر فرزندم مجبور باشم از سهم و زندگي و عمرم بگذرم خودم را مانند كوهنوردي مي ديدم كه بدون تجهيزات لازم در حال بالا رفتن از كوهي سخت و بلند است دنبال جاي پاي مي گردد و ان را نمي يابد و ناچار است عده اي ديگر را هم با خود همراه كند نه من نمي توانستم در اين جاده پر فراز و نشيب زندگي موجود ديگري را هم به خطر بندازم در واقع علاقه اي به تكرار سرنوشت ليلا نداشتم من نمي خواستم جز ان دسته از زنان بي هويتي باشم كه قبل از حل مشكلات جدي مسائل خانوادگي در ان محو شده اند .

و تنها قرباني ان ساده انديشي و بي هويتي كودكاني گريان و سرگردان در جامعه بي رحم امروزي باشند بچه هايي كه سرانجام سر ز زندان ها و خانه هاي فساد و هزار ماتمكده ديگر در مي اورند .

ناگهان لامپ هاي بالاي سرم روشن شد چشمهايم به تاريكي عادت كرده بود و هجوم ناگهاني نور به چشمانم تمام افكار به هم ريخته مرا پريشان كرد .

احمد امده بود بدون انكه من متوجه امدن و يا حتي حضورش شوم . انقدردربدبختي خودم غرق شده بودم كه از اطرافم غافل ماندم .

-سلام شيلا تو خونه اي پس چرا چراغ ها خاموشه؟

-سلام چقدر زود اومدي؟

احمد نگاهي به ساعتش كرد و سپس به من خيره شد .

-چيه؟چرا زل زدي به من؟

-چته؟چرا اين قدر بهم ريخته اي؟اتفاقا كاري برام پيش اومد كه مجبور شدم دير به خونه بيام ديرتر از هر وقت ديگه . اما تو چرا با اين وضع اينجا نشستي؟

پاكت ازمايشم را به طرفش گرفتم .

-اين چيه؟

-جواب ازمايشي كه چند وقت پيش دادم .

-خب؟

-مثبته .

-يعني چي؟

-يعني اينكه من حامله ام .

رنگ از صورت احمد پريد چند بار چشمانم را بهم زد و به من نگاه كرد .

-شوخي مي كني شيلا؟حتما داري اذيتم مي كني ها؟

-نه شوخي مي كنم نه قصد اذيت تورو دارم اين يه حقيقته حقيقت محض .

-اما شيلا ما همچين قراري رو با هم نداشتيم .

با اين كه اصلا وجود اين بچه خوشحالم نكرده بود اما لحن ازار دهنده احمد اولين جرقه حسي شيرين را در وجودم روشن كرد حس مادري كه در مقابل شماتت هاي مردش از فرزندش دفاع مي كند .

-يادم نمياداصلا در اين مورد با هم قرار مداري گذاشته باشيم .

احمد در حالي كه با عصبانيت لباسش را در مي اورد گفت:بايد بندازيش فهميدي؟من بچه نمي خوام .

مثل اسپند روي اتش پريدم و نزديكش رفتم .

-چرا . . . . گفتم چرا؟مگه غير اينه كه بعد از هر ازدواجي زن و شوهر بي صبرانه منتظر امدن بچه شون هستن؟

-خفه شو ببند اون دهنت و بذار فكر كنم ببينم چه خاكي باد توي سرم بريزم خدا لعنتت كنه شيلا بالاخره من و گرفتار برزخ اكبر كردي؟

حرفهايي كه ارام و اهسته از دهن احمد خارج مي شد مثل بهمني بود كه توي سرم مي ريخت پس احساسم به من دروغ نگفته بود احمد گرگي بود كه لباس ميش و به تن كرده بود و مي خواست من و به تدريج به راه خودش بكشونه اما چيزي كه از اون سر در نمي اوردم حضور بچه بود كه اينطور تحريكش كرده بود .

-شيلا بايد راضي بشي كه از شرش خلاص بشيم .

-چرا شرش؟من اون و مي خوام اون بچه مونه .

-عاقل باش شيلا ما فرصت زيادي براي بچه دار شدن داريم .

-من اصلا متوجه حرفات نمي شم مگه الان اي فرصت نداريم؟

-نه نه نه نه بحث نكن دارم ديونه مي شم .

در حالي كه نگاهش مي كردم ارام و شمرده گفتم:پدر فداكار نگو به من كه موقع سروناز هم همين احساس و داشتي؟

-نه نداشتم بخاطر اينكه موقعيت و شرايطش فراهم بود .

-اما من هر چي فكر مي كنم مي بينم كه موقعيت تو از اون وقت تا حالا نه تنها بدتر نشده بلكه بهتر هم شده .

-منظورم موقعيت مالي نيست .

-پس چيه؟

در حالي كه مدتي را به سكوت گذراند گفت:مشكلات كاري دارم ممكنه يه مدتي مجبور بشي تنها بموني چون بايد ماموريت اضطراري برم .

نگاه موشكافانه اي به صورتش كردم و گفتم:دليلت قانعم نكرد باز توي اون سرت چه نقشه اي داري؟

قيافه حق به جانبي به خود گرفت و گفت:خب اگه قانع نشدي مهم نيست مي خواي اون و نگه داري نگه داراما با مسئوليت خودت .

با اين كه هيچ علاقه اي به بچه دار شدن نداشتم اما نارضايتي احمد باعث شد تا همچنان پافشاري كنم . زندگي با او به من اموخته بود چيزهايي كه دوست ندارد دوستشان بدارم و هرچيزي كه طردشان مي كند بخواهم نوعي لج ولجبازي كه باز هم به نفع او تمام شد .

من با وضع موجود همچنان به سالن مي رفتم و ان را به بهترين نحو اداره مي كردم با ابتكاري كه در ارايش موها و صورت انجام مي دادم به زودي مورد توجه بسياري از خانم هاي شهر قرار گرفتم كه گاهي مجبور مي شدند ساعتها و حتي روزها به انتظار فرا رسيدن نوبتشان بنشينند . كم كم برنامه عادي ارايشگاه را عوض كردم و فقط مشتري هاي تلفني و با وقت قبلي را مي پذيرفتم درامد ارايشگاه چند برابر شده بود . با پيشرفت بارداري اوضاع و احوالم خراب تر مي شد تهوع هاي پي در پي امانم را بريده بود سرپا ايستادن هاي مداوم به مرور كه بر وزنم اضافه مي شد ازارم مي داد شبها از درد پا نمي خوابيدم . پايان پنجمين ماه را مي گذراندم حسابي وزن اضافه كرده بودم پوست صورتم باز شده بود و سفيد تر به نظر مي رسيد همه معتقد بودند كه بچه ام دختر است همسايه هاي محله كه از مشتري هاي ارايشگاه بودند حسابي هواي مرا داشتند برايم اش و سوپ و ويارونه مي پختند محبتهاي انها باعث مي شد تا عوارض بارداري را راحتر تحمل كنم . شبي از شبهاي تابستان بود و پنجره ها به خاطر گرماي زياد هوا باز بودند صداي امواج ارام دريا كه به ساحل مي خزيدند به گوشم مي رسيد دردهاي گاه و بيگاه كمرم اجازه خوابيدن به من و نمي داد بهتر ديدم كمي قدم بزنم تا شايد اين درد لعنتي دست از سرم بردارد . -چيه شيلا چرا نمي خوابي؟ -نمي تونم هم كمرم درد مي كنه و هم نفسم مي گيره! -دكترا چي ميگن؟ -مي گن از عوارض حاملگيه . بعد از اون دوباره خوب مي شه . -بهت گفتم قبول نكردي حيف نيست زيبايي خودت و حروم يه بچه كني؟ -نه!مگه مادر چيز بالاتري هم داره كه فداي بچه اش بكنه؟جووني و زيبايي و مهر مادري صدقه سر بچه اش تا سالم به دنيا بياد و بزرگ بشه . -درست مثل ليلايي اونم همين و مي گفت . -همه مادراي خوب همين و مي گن . -شيلا؟ -چيه؟ -من فردا صبح بايد برم ماموريت وقتي كه نيستم چي كار مي كني؟ -همون كاري رو كه هر روز مي كردم . -ممكنه زياد طول بكشه دلت نمي خواد بري پيش پدر و مادرت؟ ياداوري اين موضوع فقط ياد سودابه عزيزم را برايم زنده كرد . اه بلندي كشيدم و گفتم:دلم براش پر مي زنه . -براي كدومشون؟ -براي سودابه و بهرام . -پدر و مادر چي؟ -همون روزي كه به ازدواج من با تو رضايت دادند با دستهاي خودم هر دو تاشون و توي فكر و خيالم دفن كردم اونا يك سالي مي شه كه مردن . -خيلي سنگدلي شيلا . -تا سنگدلي رو توي چي بدوني . صبح زود در حالي كه صبحانه خوبي براي احمد اماده كرده بودم براي بدرقه اش تا دم در رفتم مدتي نگاهم كرد و گفت مواظب خودتون باشين . اولين باري بود كه به اون اشاره مي كرد و همين باعث نشستن لبخندي روي لبهايم شد . با رفتن احمد زودتر از معمول به سالن مي رفتم و ديرتر از قبل به خانه بر مي گشتم . هنگامي كه به خانه مي رسيدم بدون خوردن چيزي روي تخت مي افتادم و از خستگي فوري خوابم مي برد . احمد چشم داشتي به درامدم نداشت در حقيقت نمي دانست كه از ماهها پيش حقوق خوبي مي گيرم . فريبا كه از سرگذشت من تا حدودي با خبر بود انها را برايم در بانك پس انداز مي كرد . پول هايم به سرعت جمع مي شدند چون خودم نيز هيچ برداشتي از انها نداشتم احمد چند روزي مي شد كه به ماموريت رفته بود و در اين مدت تنها سه بار با خانه تماس گرفته تنها چيز مشكوكي كه هر باز به نظرم مشكوك تر مي امد سوالي بود كه از حال دوستانش مي پرسيد و من هم اظهار بي اطلاعي مي كردم اما او با شوخي تكرار مي كرد مطمئني كه از اونا بي خبري؟ چيز غريبي بود دوباره مشامم به بوهاي بدي حساس شده بودند در حياط را موقع خواب قفل مي كردم درهاي ورودي ساختمانم هم بعد از امدنم به خانه قفل مي شدنداما خواب تا دير وقت همچنان به چشمانم نمي امد و با ان غريبي مي كرد . تا بالاخره ان شب شوم رسيد و سايه اش را چون بختكي روي زندگيم انداخت بختكي زشت و پليد . شب از نيمه گذشته بود و من چون شبهاي قبل در حال نزاع با خودم بودم صداي مبهم خوردن در و به دنبال ان صداي پايي شنيده شد ابتدا فكر كردم كه اشتباه مي كنم و دچار خيالات شدم اما صداهايي كه بسيار ارام و نجوا گونه بود به گوشم خورد به سرعت از جا بلند شدم و روي تخت نشستم ولي صداي پا نزديك و نزديكتر مي شد بدون معطلي از جا بلند شدم و روي انگشتهاي پاهايم به سمت پشت در رفتم و پناه گرفتم شبي مهتابي بود و نور مهتاب از پنجره تمام اتاق را روشن كرده بود به ناگاه سايه اي بلند روي تختم نمايان شد دندانهايم از ترس بهم مي خوردند چهار تا از انگشتانم را بين انها قرار دادم تا جلوي صداهاي اون و بگيرم حالا ديگه صداي انها را به وضوح مي شنيدم . -غلوم . بقيه اتاقها رو نيگاه كن مثل اينكه توي اتاقش نيست . -به روي چشم .

-عجله كن ببينم مي خواستي به بچه هاي ديگه بگي جلوي در افتابي نشن .

-گفتم خيالتون راحت اونا منتظرن ببينن شما امشب چه گلي مي چينيد .

-بسه ديگه حالابرو يه نگاهي به اطراف بنداز مگه قرار نبوده شبا خونه بمونه اين احمد بي عرضه كه مي گفت همه چي اماده اس اون از در قفل شده حياط اينم از مرغي كه تو قفسش نيست .

دنيايي از ترس به جانم ريخت سعي كردم فكرم و متمركز كنم تا ببينم چه وسيله اي براي دفاع خودم مي توانم پيدا كنم هرچي مي گشتم كمتر مي يافتم من دروضعيتي نبودم كه بتوانم قدمي بردارم كمترين حركت من مي توانست انها را متوجه حضورم كند .

-داش اكبر توي هيچ سوراخ سنبه اي نبود اينگارغيبش زده .

-چرند نگو احمد گفته اون هيج جايي براي رفتن و موندن نداره بهتره عوض اين حرفا دقيق تر بگردي .

-اخه داشي مورچه كه نيست كه ذره بين بذارم زبونم لال ادمه!هه هه هه

-ببند اون نيش تو ديگه نبينم اين جوري راجع به اون صحبت كني من خيلي خاطرشو مي خوام .

دوباره دل پيچه و تهوع به سراغم امده بود خدا خدا مي كردم كه هر چه زودتر از خونه برن بيرون مي ترسيدم حالم وخيم شده و مخفي گاهم لو برود اما تصور اينكه تمام عشق احمد رنگ و ريا بود و من براي او عروسك خيمه شب بازي بيشتر نبودم لبريز از خشمم مي كرد خشمي كه از درونم مي جوشيد و مي سوزاندم و نابودم مي كرد تازه مي فهميدم ماموريت و كار اضطراري تنها بهانه اي بيشتر نبوده و اون دوباه من و بازي داده بود يه بازي كثيف!

سايه هر لحظه كوتاه و كوتاه تر مي شد تا سرانجام در هيبت جسم اش فرو رفت او وارد اتاق شده بود و كنار پنجره قدم مي زد سنگيني قدم هاش و روي قلبم حس مي كردم فقط يك چرخش كوچك كافي بود تا كاملا در مقابل چشمانش نمايان شوم .

تحمل شمردن قدم هاش و نداشتم مطمئن بودم نبايد به كسي يا چيزي اميدوار باشم در ان برزخ من عروج روحم را ديده بودم و تنهاي تنها به انتظار مجازاتي سخت در التهاب بودم .

با صداي در اتاقم كه بسته شد چشمانم را باز كردم همه چيز تمام شده بود بلافاصله شناختمش دهانم قفل شده بود و نفسهايم به سنگيني از سينه ام بيرون مي امد فقط نگاهش مي كردم نگاه يپر از التماس و خواهش . مشغول قدم زدن بود و گهگاهي نگاهي كوتاهي به دريا مي انداخت سعي مي كرد نگاهم نكند من اين را از حركاتش فهميده بودم ديگه از بس اين طرف و ان طرف رفته بود كلافه شدم پيچش معده ام شديدتر شده بود دستم را روي ان گذاشتم و فشارش دادم دهانم پر از اب شده بود مي دانستم دوباره عق زدنم شروع مي شه .

استرسي كه از امدن مرد غريبه به من وارد شده بود دگرگوني حالم را تشديد كرده بود با فريادي همه ان چيزي كه در معده ام داشتم به بيرون ريختم و بعد روي زانوهايم نشستم .

با سرعت به طرفم امد تا مرا از جا بلند كند اما با فرياد دستم را حايل خودمان كردم و گفتم:نه به من نزديك نشو .

-خيلي خب!باشه چرا ترسيدي؟ادمخوار ديدي؟

با فرياد گفتم:چرا ترسيدم؟نصف شب مياي تو خونه ي مردم و اونوقت انتظار داري با خنده ازت پذيرايي كنم .

-اخه جيگر تو كه اصلا روزا خونه نيستي .

-منظورم اين نبود كه اگر روز روشن ميومدي حتما با روي خوش ازت پذيرايي مي كردم .

با خنده اي مرموز گفت:احمد خيلي ازت تعريف مي كرد مي گفت حسابي مي توني به ادم حال بدي .

ديگه نفهميدم چي كار مي كنم ناخنهايم را مستقيم به طرف صورتش نشانه رفتم و فرياد زدم: خوك كثيف از احمد و تموم دوستهاي كثيفش بيزارم برين گم شين و گرنه هوار مي زنم و همه را با خبر مي كنم .

-نه تو اين كارو نمي كني قبول دارم اولش سخته اما بعدها چنان عادت مي كني كه نمي توني فقدانش و تحمل كني خواهرت هم اولش گوشت تلخي مي كرد ولي كم كم رام شد و اروم گرفت چون بيشتر مجالس شبانه مون توي اين خونه بر پا مي شد .

-پس چرا احمد ولش كرده؟

-به خاطر اينكه تو تيكه بهتري بودي و دو برابر اون برايش مي ارزيدي . احمد روي تو بهتر تونست سرمايه گذاري بكنه .

-كثافت خفه شو من نمي گذارم من و هم به لجن بكشونين فقط اگه دستم به اون خوك برسه مي دونم چه بلايي به سرش بيارم .

-اون الان توي يكي از شهر هاي خوش اب و هواي اين مملكت داره براي خودش شق و رق مي گرده تا بلكه بتونه تيكه ديگه اي پيدا كنه و پول خوبي به جيب بزنه .

فهميده بودم كه در رفتن از دست اين ادما محال است تصميم گرفتم چيزهايي كه دلم مي خواست از احمد بدانم از زير زبانش بيرون بكشم .

-فقط دنبال يه بيچاره ديگه رفته

يا پس چيزاي ديگه هم مي گرده؟

-خيلي كنجكاوي عزيز تو چي فكر مي كني؟

-مواد مخدر اما بگو ببينم از چه نوعش؟

-از همه نوع خيلي زرنگي ضعيفه .

ديگر احمد براي من تمام شده بود حتي نمي خواستم يك بار ديگر ببينمش يا حتي صدايش را بشنوم سرم به شدت درد گرفته بود و گيج مي رفت . احساس كردم اكبر به طرفم مي ايد .

خودم را به ديوار چسباندم و به دنبال راهي براي فرار .

انقدر به من نزديك شده بود كه نفسهايش به صورتم مي خورد چاره اي نداشتم به پايش افتادم و خواهش كردم زانو زد و مستقيم توي چشمانم خيره شده و گفت:بهتره خواهش نكني بدجوري چشمام و گرفتي از همون شب اولي كه ديدمت ديوانه ات شدم مي خواستم مال خودم باشي و با خودم ببرمت اما توي اتاق قايم شدي و موقعيت فراهم نشد تا چند شب به درو ديوار پنجه انداختم و منتظر امدنت شدم اما احمد بعد از چند روز امد و گفت سخت مريض شدي و حالت خراب است بعدها هر روز بهانه اي مي تراشيد تا اينكه بالاخره از سرم بازش كردم و حالا ديگه مال خودمي از همون روز اول قول تو به من داده بود اما تو فكر مي كردي احمد عاشقت شده در صورتيكه اين طور نبود من در مقابل واگذاري تو به خودم چندين كيلو هروئين و ترياك بهش دادم تا بالاخره رضايت دادورفت .

-اما اون شوهر منه اسمش توي شناسنامه ام نوشته شده .

-اشكالي نداره تو مي شي زن خودم زن شرعي و قانوني .

-نه من نمي تونم اصلا ممكن نيست .

-چرا از من خوشت نمياد؟

-علاوه براين دليل محكمتري وجود داره كه نمي تونم از احمد طلاق بگيرم . بله من از اون باردارم پنج ماه .

صورتش ابتدا سرخ شد و بعد احساس كردم بتدريج سياه مي شود دستهايش تبديل به مشت فشرده اي شد و ناگهان ان را با تمام قدرت به ديوار كوبيد و نعره بلندي كشيد .

با شنيدن صداي فريادش مرد قبلي با عجله وارد اتاق شد و گفت:اتفاقي افتاده رئيس؟

-به نادر بگو بياد اينجا لعنتي .

مرد با عجله از اتاق خارج شد اكبر همچنان كه سرش را به ديوار مي كوبيد گفت:پدرش و در ميارم كاري مي كنم كه فراموش كنه از كي زاييده شده تخم حروم حالا ديگه من و سركار مي زاري . . من كه بهت اخطار داده بودم اتاق تو جدا كني حالا بهت مي گم نتيجه خيانت به داش اكبر چيه؟

در اتاق با تلنگري اهسته باز شد .

-بله قربان با من امري داشتين؟

-احمد چه ساعتي حركت كرده در ضمن بپرس ببين تنهاست يا همراه داره؟

-دو بعد از ظهر قربان همراه داره .

-مطمئني؟

-بله قربان .

-پس بايد به ايستگاه كركس رسيده باشه زنگ بزن به همايون خان بهش بگو اكبر ميگه به همراهش كاري نداشته باشين اما اونو تحويل نزديكترين اشيونه بديند البته خودش هيچ بويي نبره .

-چشم قربان .

مي دانستم كه براي احمد نقشه كشيده اما نمي فهميدم منظورش از اشيونه و همراه چيه با خشم پرسيدم مي خواي با اون چيكار كني؟

نيم نگاهي به من كرد و گفت:مي خوام يه خورده گوشاليش بدم .

-چرا؟مگه اون چيكار كرده؟

-دله دزدي كرده به من خيانت كرده دروغ گفته راضي شدي؟

-مگه اين كارا توي مرام شما اشكالي داره؟

-خانوم كوچولو بهتره يه چيزي و خوب بدوني ما توي جمعممون به همديگه خيانت نمي كنيم و در مقابل هم خيلي بامراميم .

با بي تفاوتي پرسيدم:حالا مي خواين با من چي كار كنين؟

به طرفم امد و يه چرخي دور من زد از سر تا نوك انگشتان پايم را زير ذره بين نگاهش گرفته بود و انها را مانند يك جنس مرغوب ورانداز مي كرد .

-خوب حالا مي مونه تكليف تو سوگولي خودم

در حالي كه كتش را در مي اورد گفت:فكر نمي كني هواي اينجا يه كمي دم كرده؟

تقريبا مي دانستم كه منظورش چيست براي همين با لحني پر از خواهش گفتم:اگه به من رحم نمي كني حداقل به اين بچه رحم كنيد التماس مي كنم ولم كنيد . بهتون قول مي دم بعد از زايمان كاملا در اختيارتون باشم .

انگار اصلا حرفام و نمي شنيد با خونسردي مشغول باز كردن گره كراواتش بود براي يك لحظه فكر مزخرف فرار به سرم زد با تمام نيرو به طرف در دويدم تا خودم رابه بيرون بيندازم اما به محض باز كردن در همان مرد زشت و بد تركيب يعني غلام جلويم ظاهر شد . خنده بلندي سر داد و گفت:بهتره برگردي تو اگه داش اكبر و عصباني كني بد مي بيني مثل يه بره سر براه بر گرد توي اتاقت باشه عزيزم .

مي خواستم جيغ بزنم و كمك بخواهم اما قبل از امتحان اين راه دستهاي نيرومندي مرا چون پركاه ازروي زمين بلند كرد و در را به شدت پشت سرمان بست .

نمي دانم سقوطم را چگونه بگويم و چطور بنويسم به دره ژرفي پرتم كردند به جايي كه مي دانستم هيچگاه رنگ صعود را نخواهم ديد شيشه ي قلبم لبريز از غم شده بود و شكستني و دليل قلب هاي شكسته و چشم هاي نگران چيزي نيست كه بشود ان را روي كاغذ نشاند و مهر و موم كرد .

ان شب و شب هاي ديگر زير شكنجه هاي وحشيانه ي ان مرد رذل به خون ريزي افتادم و فرزندم را از دست دادم برايش نه گريه اي كردم نه شيوني مرگش مايه غم و اندوهم نشده بود بلكه تنها روزنه اي بود به سوي شادي كه مدتها حضورش را حس مي كردم .

حيوانهايي در لباس انسان شايستگي و لياقت ان را ندارند كه از خود يادگاري براي البوم بشريت بگذارند و ژن هاي معيوبشان را طي نسل هاي اينده حفظ كنند .

منتظر كوچكترين فرصت بودم تا خودم را از دست اين گروه خونخوار نجات بدهم كه بالاخره فراهم شد ان شب ان قدر ترياك كشيدند و ميگساري كردند تا بالاخره به خر خر افتادند و هر كدام گوشه اي به خواب رفتند .

اوضاع درو برم را بررسي كردم همه خوابيده بودند غير از نادر كه مسئوليت نگهباني خانه را بر عهده داشت . پنهاني مقداري ترياك در ليواني مشروب حل كردم و توي سيني گذاشتم و با خودم به حياط بردم با مقداري مشروب دهنم را شستشو دادم تا وقتي حالت مستي به خود مي گيرم بهم شك نكند .

-هي داش نادر . . . . بيا ببين داش اكبر برات چي فرستاده!گفته چون داداش نادرمون نمي تونه توي حال امشبمون شريك بشه اين يه ليوان و برات بيارم .

نادر جلو امد و صورتم را با دستهايش گرفت و گفت:خيلي ماماني بالاخره يه روز منم باهات حال مي كنم .

در حالي كه هواي دهنم را به شدت بيرون مي دادم گفتم:اگه داش اكبر بزاره .

خنديد و گفت:خيلي سر حالي مثل اينكه امشب به تو هم حال دادن نه؟

-اره اما نه زياد داش اكبر مي گه زياديش برام خوب نيست .

-خوب راست مي گه بنده خدا و لا جرعه ليوان و سر كشيد و تا ته خورد .

در حالي كه نفسي به راحتي مي كشيدم تلو تلو خوران به داخل خانه امدم .

ساعت از 12 گذشته بود كه نادر هم خوابيد با دهاني باز و انبوهي كف در داخل ان .

به سرعت لباسم را پوشيدم و از خانه زدم بيرون نفس نفس زنان خودم را به خانه فريبا رساندم و زنگ خانه را فشار دادم .

بعد از مدتي صداي خواب الودي از داخل خانه شنيده شد خداي من صداي شوهرش بود از كار خودم پشيمان شده بودم حالا بايد جواب اونا رو چي مي دادم بنابراين خودم را به تندي به داخل كوچه بغل رساندم و در پناه ديوار خودم را مخفي كردم كمي صبر كردم تا سرو صدا خوابيد يادم امد كه كليد سالن با من است پس ارام ارام به طرف ان رفتم و داخل سالن شدم ترجيح دادم در تاريكي مطلق جايي براي خوابيدن پيدا كنم چون هر نوري باعث شك و شبهه همسايه ها مي شد .

روي مبل دراز كشيدم و حوله بزرگي روي تن انداختم و ديگر هيچ نفهميدم .

با صداي باز شدن قفل در از جا پريدم فريبا با ديدنم يكه خورد جيغ كوتاهي كشيد و در حالي كه با تعجب نگاهم مي كرد گفت:شيلا معلومه كجايي؟بدون خبر مي ري و پيدات نمي شه اگه بدوني چي جوري جواب مشتري ها تو دادم بعضي ها خيلي دلخور شدند و قهر كردن بعضي ها هم با ناراحتي قبول كردن نوبتشون و عقب تر بندازن اخه دختر تو فكر نمي كني من با اين كمرم از پس اين همه مشتري بر نميام؟

سرم را پايين گرفته بودم و بغض به شدت گلويم را مي فشرد هيچ توضيحي نداشتم .

فريبا با دفت به من نگاه كرد و گفت:چقدر لاغر و رنگ پريده شده اي اتفاقي برات پيش اومده؟اخه يه حرفي بزن تو كه من و كشتي .

بغضم تركيد با دستانم صورتم را پوشاندم و روي زانوهايم خم شدم و حسابي گريه كردم . فريبا هيچ حرفي نزد و ارام كنارم نشست و اجازه داد تا كاملا از بغض خالي بشوم سرانجام در اغوشم گرفت و دستمالي به من داد و از من خواست تا صورتم را بشويم چون دلش نمي خواست كار اموزها متوجه مشكلم بشوند .

فريبا تا بعد از ظهر ان روز هيچ توضيحي از من نخواست اما بعد از اين كه ارايشگاه خلوت شد و بچه ها براي نهار رفتند كنارم نشست و پرسيد:شيلا نمي خواي چيزي بگي؟مي دوني غم ها و حرفهايي كه تو دل ما هستن و سنگيني شون خردمون مي كنه وقتي به اهلش سپرده بشن مثل كاه سبك و قابل تحمل مي شن؟

-مي دونم فريبا اما نه غمهايي از جنس مال من .

لبخندي زد وگفت:از قديم گفتن گريه يخ غصه رو باز مي كنه و زبون اون و از دل بيرون مي ريزه .

-اگه بدوني چه غم جانكاهي توي دلم لونه كرده پيش خودت مي گي تو ديگه كي هستي كه با وجود اين همه غصه تونستي تا حالا دوووم بياري .

-نه شيلا تو اشتباه مي كني!من هنوز نمي دونم توي دلت چه خبره اما پشت هر كدوم از پنجره هاي اين شهر ادمهايي زندگي مي كنند كه فكر و قلبشون شايسته كنكاش و تحقيقه؟

حرفهاي فريبا به دلم نشست و ارومم مي كرد براي من كه بچه اي از روستاهاي به دور از همه رنگ و لعاب بودم و در مواجه با مشكلاتم خود را پاك يافته بودم اين حرف ها مسكني قوي براي روحم به حساب مي امد با خودم فكر كردم حالا كه به نقطه صفر زندگيم رسيدم و دلم نمي خواهد دست از پا درازتر نزد خانواده ام برگردم پس بهتره با كمك فريبا ادامه بدهم تنها كسي كه در اين دنيا پهناور مي توانستم به او تكيه كنم .

-خب شيلا نمي خواي حرفي بزني؟اشكالي نداره اصرار نمي كنم اما با وضعيت كه داري حداقل براي بچه ات خوب نيست .

مي خواست برود و تنهايم بگذارد كه من دستهايم را روي پاهايش فشردم و با نگاه خواستم تا همچنان بماند و با ته مانده قوتم شروع به صحبت كردم . . فريبا وقتي مي گفتم توي اين دنيا كسي و ندارم لابد پيش خودت فكر كردي دارم تعارف مي كنم مگه نه؟

با لبخند گفت:تا حدودي .

-اما خوب گوش كن شايد قلب و فكر منم لايق كنكاش باشه .

زندگيم را ان طور كه به من گذشته بود در ميان اشك و بغض و اه برايش تعريف كردم فشار دستهايش كه از روي محبت دستهايم را مي فشرد به من نيرو داد و حس همدردي را در من القا مي كرد .

متوجه گذر زمان نشده بوديم تا وقتي كه زنگ سالن به صدا در امد نگاه جفتمان روي ساعت خيره ماند ما حدود سه ساعت با هم حرف زده بوديم و بچه ها برگشته بودند .

فريبا دكمه ايفون را فشرد و دوباره در كنارم نشست و به صورتم خيره شد و در حالي كه نفس عميقي مي كشيد گفت:باورم نمي شه شيلا تو الان حدود يك سالي مي شه كه به اين جا رفت و امد مي كني و انقدر تودار و راز دار بودي كه من تا به امروز فكر نمي كردم مشكل حادي توي زندگي تو وجود داشته باشد بهت حق مي دم چون چند بار توي بازي زندگي رو دست خوردي اما اين باعث نمي شه كه تو فكر كني به پايان زندگي رسيدي .

اين خود ما هستيم كه بايد به زندگي حكم برونيم و مهارش كنيم تو فكر مي كردي با دور شدن از پرهام داري محبت بزرگي در حقش مي كني و با فداكاري و گذشت خواستي مهر و محبتش رو هم از دلت بيرون كني و حتي به اون فكر هم نكني اما نه عزيز دلم اشتباه كردي ما هيچوقت نمي تونيم محبت رو توي مرز مشخصي محدود كنيم محبت و عشق پرهام تا ابد با خون و پوست و گوشت تو عجين شده و همين نمي گذاره كه تو متعلق به هيچ مردي باشي من برخلاف تصور خيلي ها كه فكر مي كنن تصاحب جسم يعني رسيدن به بالاترين نقطه عشق فكر نمي كنم وصل يعني تعلق كامل و خوشبخت كسي يه كه اول روح وقلبش تصاحب شده باشه و به دنبال اون جسم به تسليم قانع بشه عشق يعني پر پرواز عشق يعني خانه اي با ستون هايي از ارزش و اعتقاد باطني و در نهايت عشق يعني يه دنيا محبت بي دريغ .

حرفهاي فريبا كه همه از روي خلوص نيت و صداقت گفته شده بود به دلم نشست و كمي ارامم كرد فريبا نگذاشت زياد در افكارم درهمبرهم و غريبم غوطه بخورم .

-ببينم شيلا حالا تصميم داري چيكار كني؟همينطور كه نمي توني دست رو دست بذاري و منتظر باشي ببيني اونا مي خوان چي كار بكنن؟

-نه فريبا ولي باور كن اينقدر اين شوك شديد بود كه اصلا نمي تونم افكارم و جمع و جور كنم يه جورايي منتظرم تا ببينم چه مي خواد به سرم بياد احمقانه است نه؟

-تو به اين فكر مي گي احمقانه؟اما من مي گم ديوونگي محض نوعي انتحار شيلا . . بهتره كمي عاقلانه فكر كني .

-تو مي گي چيكار كنم؟

-يه مدتي بدون اينكه چيزي به كسي بگي برو و از چشم ها پنهون شو تا ابها از اسياب بيوفته چون اينطوري كه تو مي گي احمد لو رفته پس حالا حالا ها بايد توي هلفدوني بمونه تا حالش جا بياد اما مشكل اصلي اكبره چون اون ول كنت نيست تو اگه بتوني از دست اين يكي خلاص بشي كار مهمي انجام دادي شيلا تو بايد از اين شهر بري .

-اما فريبا من كجارو دارم برم تمام عمرم از روستا بيرون نرفتم بعد از اين كه با احمد به اين جا اومدم تنها جايي كه اجازه داشتم برم همين جا بوده اونوقت چطور مي تونم خودم تنهاي تنها به شهري ديگه اي برم .

-اه . . . . . شيلا چقدر اه و ناله مي كني تو امروز بايد بتوني روي پاهاي خودت بايستي مثل يه مرد . . فهميدي؟اگه بخواي از اين وضعيت نجات پيدا كني بايد صبور باشي و تحمل كني اگه نتونم مال وقتيه كه راه ديگه اي هم داشته باشي اما وقتي هيچ راهي نيست فقط بايد بگي مي تونم . در حالي كه توي دلم با خودم كلنجار مي رفتم سرم را تكان دادم و بعد ان ها را بين دستانم فشردم .

-شيلا جاي خاصي توي فكرته كه بخواي بري؟

-نه فريبا من كه گفتم من هيچ كسي رو توي اين دنيا بزرگ ندارم .

-خب پس من كمك مي كنم و تا وقتي كه جايي برات پيدا نكردم توي همين سالن مي موني و بيرون افتابي نمي شي توي كمد اتاق بغلي چند تا پتو و بالش هست مي توني براي خوابيدن ازشون استفاده كني .

يك هفته گذشت ارام و بدون هيچ اتفاقي تنها حادثه مهم ان شنيدن خبرهايي از بچه ها پيرامون تحقيق و پرس و جوي اكبر و عواملش براي پيدا كردن من بود . فريبا از قبل احتمال وقوع چنين كاري را مي داد براي همين به همه كار اموزانش سپرده بود تا اگر كسي از من چيزي پرسيدند به ان ها بگويند كه من دو هفته اي است كه به سالن نرفته ام فريبا دوست خوب و مهرباني بود كسي كه با تلاش مستمر خودش مانند سكوي پرتاپي مرا به اوج فرستاده تا اگر خواستم چون هميشه با شيشه هاي كدر قلبم به زندگي نگاه كنم در اوج بميرم فريبا معتقد بود كه ما مردم شمال بايد زندگي را از مرغان دريايي ياد بگيريم او مي گفت:مرغان دريايي در اوج مي ميرند اخرين توان خود را صرف اوج گرفتم مي كنند تا سقوط را نبينند فقط انها هستند كه از طوفان نمي ترسند .

ديگر زمستان اخرين نفسهاي خودش را مي كشيد با وجود سردي هوا پرنده ها دسته دسته از شمال مي رسيدند فكر مي كردم بهار بايد در جايي ممكن به كمين نشسته باشد بهار شكوفان غريزه كشت و زرع راحتي در شهري ترين جان ها هم بيداري مي كند ايا اين عجيب نيست؟

بالاخره بهار جادويي سواحل لاجوردين از راه رسيد تمام ماه را در شلوغي ارايشگاه غرق شده بودم سالن تا دير وقت همچنان باز بود و دائما مشغول كار بوديم خستگي مفرط زانوانم را از كار انداخته بود ايستادن برايم مشكل شده بود فريبا خيلي رعايت حالم را مي كرد او فهميده بود كه ان هفته شوم تمام نيرويم را تحليل برده و اعصابم را فرسوده كرده است .

من در حالي كه كنار هفت سين كوچكم نشسته بودم در همان سالن به استقبال نوروز رفتم در حالي كه بغض تا اعماق وجودم را در بر گرفته بود در تنهايي خود هاي هاي گريه كردم از خدا حلول سالي نو و به دور از بدبختي و رنج را ارزو كردم .

اولين عيدي عمرم را خدا بهم داده بود درست لحظاتي بعد از تحويل سال فريبا سراسيمه در حالي كه جعبه اي شيريني به همراه داشت وارد سالن شد و مرا غرق بوسه كرد من هم به تلافي تمام مدتي كه پناهگاهي امني برايم شده بود سخت در اغوش فشردمش .

-شيلا عزيزم عيدت مبارك انشاالله سال خوشي و پر بركتي داشته باشي و هيچوقت رنگ غم و نبيني .

-ممنونم فريبا من سال خوبي رو براي تو و خانواده ات ارزو مي كنم اميدوارم سال خوب و پر كاري داشته باشي البته به دور از كمر درد . خنديد و دوباره در اغوشم گرفت براي من فريبا هميشه سفير شادي و ارامش بود از ثانيه هاي حضورش يك دنيا اميد و ارزو با خودش اورده بود با قيافه اي سرشار از محبت گفت:شيلا اگه گفتي عيدي برات چي اوردم؟

لحظه اي در سكوت ممتد نگاهش كردم و .

-د . . . . . . چرا بهم زل زدي و بر وبر نگام مي كني؟

ناگهان تمام رنجها ي چند وقت اخير جلوي چشمانم زنده شدند و دوباره خانه ي چشم را پر از اشك كردند فريبا در حالي كه قيافه عصباني به خودش مي گرفت گفت:اي بابا اخه الان وقت گريه كردنه ولله به لله گريه توي اين روز شگون نداره . بديمنه . من فقط گفتم يه عيدي خوب برات دارم حرف بدي زدم؟

-نه حرف بدي نزدي تو هميشه نويد شادي و اميدي مي دونم كه عيدي تو اميد تازه به دلم تزريق مي كنه اينطور نيست؟

-اي بابا شكسته نفسي نكن شيلا تو مثل خواهري نكنه انتظار داشتي دست روي دست بزارم و ناراحتي تو رو نگاه كنم اره؟شيلا من ديشب وقتي اين خبر رو شنيدم خيلي خوشحال شدم مي خواستم همون لحظه بيام سالن و بهت بگم اما شوهرم گفت الان بي موقع است و ممكنه تو خواب باشي بهتره تا صبح صبر كنم منم قبول كردم و امروز توي اولين فرصت خودم و به اينجا رسوندم تا تو رو هم شريك خوشحالي عيدم كنم .

-توروخدا بگو فريبا اينقدر هيجان زده اي كه حسابي من و كلنجار كردي . . د يا الله ديگه .

-شيلا خانوم رازقي رو يادته همون استادي كه به عنوان بازرس اوايل سال گذشته به اين جا اومده بود همون كه از تو خيلي خوشش اومده بود و خودش موهاي تو رو درست كرد چند تا عكس هم ازت برداشت؟

با تعجب گفتم:اره خوب يادم مياد . اون روزا اين جا كار نمي كردم فقط به اطر اينكه كار اموزاي شما از من خواسته بودن مدلشون بشم به اينجا اومده بودم .

-درسته شيلا من وقتي با مشكل تو روبرو شدم روزهاي زيادي به مغزم فشار اوردم كه چه طوري بايد به تو كمك كنم اولين جرقه رو همسرم توي سرم روشن كرد اون معتقد بود كه با تبحري كه داري بايد اين رشته رو ادامه بدي تا بالاخره بتوني مجوز يه سالن و براي خودت بگيري .

ناگهان به يادم اومد كه مي تونم از خانوم رازقي كمك بگيريم . بخاطر همين تموم خونه رو زير و رو كردم تا كارت شو پيدا كنم بعد باهاش تماس گرفتم با يان كه سن و سالي ازش گذشته بلافاصله من و شناخت و از تو سوال كرد من بهش گفتم تو قراره مدتي تهران زندگي كني براي اين مزاحمش شدم تا ازش خواهش كنم ايا حاضره مدتي پيشش بموني و براش كار كني يا نه؟

شيلا اون مثل اينكه مدتها بود كه انتظار چنين پيشنهادي رو مي كشيد بلافاصله گفت:با كمال ميل حاضرم بهش بگين همين فردا حركت كنه . در ضمن بهش گفتم كه از شوهرت جدا شدي و اون بايد يه جاي رو براي گذراندن زندگيت در نظر بگيره اونم در نهايت مهرباني و خوش قلبي به من گفت:سالن بزرگي داره كه تمام امكانات لازم براي زندگي توي اون وجود داره و خوشحال مي شه كه هر چه زودتر كارش و با تو شروع كنه . شيلا من خيلي از كار تو براش تعريف كردم مي دونم كه من و سربلند مي كني .

فريبا خواهري را در حقم تمام كرده بود . باورم شده بود كه انسانهاي خوب هنوز هم توي اين دنيا وجود دارند و از اين كه خدا بعد از چند ساعت دعايم را مستجاب كرده بود و اولين خبر سال جديدم نهايت خوشحالي را برايم به ارمغان اورده بود شكرش كردم و دوباره فريبا را در اغوش گرفتم و بدون معطلي دستهايش را بوسيدم اين بار او بود كه اشكهايش جاري شود با صداي بغض الودي گفت:

شيلا برام خيلي سخت بود كه تو رو از خودم دور كنم چون تمام مشتري هاي من حالا ديگه تورو مي شناسن و كار تو رو قبول دارن اما نمي تونستم تو رو با اين وضعيت اشفته در حالي كه جلوي چشمام مثل شمع اب مي شدي ببينم روزهاي زيادي بين عقل و دلم سرگردون بودم تا اينكه بالاخره عقلم بر احساسم پيروز شد و اين بار هم از ازمايش الهي سر بلند بيرون اومدم .

-فريبا باور كن براي خودم خيلي سخت تره چون بايد به جايي برم كه هيچ كس رو اونجا نمي شناسم با مردمش بيگانه ام . اونا حتي به زبون ما هم صحبت نمي كنن اما چون به تو قول دادم مجبورم كه برم ولي فريبا مطمئن باش كه تا قيام قيامت دلم پيش تو مي مونه و خودم و مديون تو ومحبتهات مي دونم .

-مي دونم شيلا چون منم هيچ وقت نمي تونم فراموشت كنم . تا يادم نرفته بذار بهت بگم امروز دوشنبه است و تو بايد چهارشنبه صبح حركت كني . با خانوم رازقي قرار گذاشتم ساعت حركت تورو بهش بگم تا اون بتونه سر ساعت خودش و به ترمينال برسونه . خوب شيلا جون بهتره براي چهارشنبه اماده بشي .

-من اماده ام چون وسايلي براي جمع و جور كردن ندارم هر وقت كه بگي من حاضرم .

-يه مقدار وسيله است كه من بايد امروز برات تهيه كنم . غروب بر مي گردم سالن چيزي كم وكسر نداري؟يخچال در چه حاليه؟

-همه چيز توش هست تو نگران من نباش ديگه به تنهايي عادت كردم و هر وقتي كه يادم بياد گرسنه ام يه چيزي براي خوردن گير ميارم .

-اميدوارم يادت بياد كه بايد چيزي بخوري . فعلا خداحافظ بايد زودتر برم خونه كه الان مهمونام پيداشون مي شه .

-خدانگهدار .

طبق قراري كه با خانوم رازقي گذاشته شد من ساعت 5 صبح روز چهارشنبه از ترمينال رشت در حالي كه چادري به سرم گذاشته بودم تا شناخته نشوم در ميان نگاه هاي نگران و اشكهاي بي صداي فريبا راهي شدم . به سوي سرنوشتي نامعلوم تنها و بي پشتيبان با دنيايي لبريز از ترس .

در تمام را حواسم به نگاه هاي مشكوك و گاهي متعجب همسفرانم بود . در ان زمان چادر زياد مرسوم نبود . بخصوص وقتي كه تنها باشي و ته چهره اي هم داشته باشي . اونوقت گرگهاي زيادي به كمين مي نشستند تا با رسيدن شب و اطمينان از تنهايي پاره پاره ات كنند . همان تجربه اي كه من در منتهاي بي كسي يك هفته با ان دست و پنجه نرم كردم و نمي خواستم در هيچ شرايطي دوباره به ان تن دهم .

ساعت 10 صبح بود كه شهر دود گرفته تهران از دور نمايان شد انقدر سياه بود كه من فكر كردم اين توده از ابر سياه تا لحظاتي ديگر حسابي بارانش را بر سر روي اين شهر خالي مي كند .

ناگهان خورشيد اميد در انتهايي ترين نقطه تاريك اين شهر شعله كشيد و من براي لحظاتي پس از ماهها چهره پرهام را به خاطرم اورد اما عقلم در نهايت قساوت اين شعله را به زنجير كشيد و در لايه هاي خاكستري مغزم حبسش كرد و به من هشدار داد كه من لايق او نيستم من چيزي نداشتم كه به او پيشكش كنم هر چه در من بود ناپاكي و زشتي و پليدي بود .

پس از مدتي كه در ترافيك گذرانيديم اتوبوس وارد محوطه بسيار بزرگي شد كه روي تابلوي ورودي ان نوشته شده بود ترمينال غرب از ماشين پياده شدم و تنها و بي هدف چند قدمي برداشتم . با خودم گفتم كجا مي ري شيلا؟همينجا بايست تو كه جايي رو بلد نيستي .

من مثل انسان سردر گمي بودم كه دور نمياي هدفم را روشن و اشكارا مي ديدم اما راه رسيدنش ره پوشيده در مهي غليظ و تاريك .

چقدر انتظار سخت است بخصوص وقتي كه با تنهايي اميخته به ترديد هاشور خورده باشد و من در ترديد هراس انگيز از امدن و نيامدنش به انتظار نشسته بودم .

-خانم شاكري؟ببخشيد خانم شكاري؟

مدتها بود كه كسي مرا به نام فاميلم صدا نكرده بود و انعكاس اين صدا مرا تا اعماق خاطرات شيرين كودكيم پرتاپ كرد و مرا با تكاني شديد به خود اورد .

-بله اما شما رو به جا نمي اورم؟

-من رزاقي هستم شوهر خانم شوكت رزاقي . ايشون چون حالشون خوب نبوده بيرون از ترمينال توي ماشين منتظرتون هستن .

-باعث زحمتتون شدم بايد مرا ببخشيد .

-خواهش مي كنم خانوم بفرماييد در خدمتتون هستم .

خانوم رزاقي چون اشناي ساليان دور با ديدنم از اتومبيل پياده شد و مرا در اغوش گرفت و صميمانه بر صورتم بوسه زد .

-از ديدنت خوشحالم شيلا جون اگه يه كمي معطل شدي بايد ما رو ببخشي .

-خجالتم نديد خانم رزاقي اين منم با اين زحمتي كه بهتون دادم بايد ازتون عذر خواهي كنم .

-خب بهتره تعارف و بزاريم كنار ماشاالله بزنم به تخته همونطوري خوشگل و با طراوتي .

و بعد نگاه دقيق و موشكافانه اي به صورتم انداخت و گفت:كه البته يه كمي چاشني تلخي به اون زده شده اما به من بگو ناقلا از كي به هنر ارايشگري علاقه مند شدي كه تونستي روي دست فريبا خانوم بلند بشي؟

-تو رو خدا خجالتم نديد . فريبا جون اغراق كرده . من قابل اين همه تقدير و ستايش نيستم .

نزديك ظهر بود كه ماشين خانوم رزاقي جلوي در بزرگ و سفيد رنگي ايتاد . راننده چندين بار بوق ماشين را به صدا دراورد و بعد از لحظاتي باغبان پيري كه بعدها فهميدم مرد خوب و امانتداري است و مورد اعتماد خانم در را به روي ما باز كرد .

دري كه با گشودنش براي دقايقي فكر كردم به بهشت برين وارد شده ام . تصوري كه هيچ گاه برايم تغيير نكرد و ثابت ماند باغ بسيار بزرگي بود كه از وسط ان جاده چون مارپيچي پيچ مي خورد و از مقابل چشم ناپديد مي شد دو طرف ان را با شمشادهاي تزئيني اراسته بودند درختهاي تبريزي و چنار و بيد به موازات ديوار . تمام باغ را پر كرده بودند و عملا چون حفاظي خانه را احاطه كرده بودو در انتهاي اين جاده پيچ در پيچ خانه اي بسيار زيبا و بزرگ نمايان شد خانه اي كه با پله هاي زيادي از زمين فاصله گرفته بود و تمام كف ان با سنگ هايي از مرمر سياه و سفيد فرش شده بود .

ماشين درست كنار پله هاي خانه ايستاد و من و خانم رزاقي از ان پياده شديم .

محو خانه شده بودم كه خانم رزاقي دستش را روي شونه هايم گذاشت و گفت:خونه قشنگيه نه؟بيا تو رو با جاي جاي ان اشنا كنم دلم مي خواد اينجا رو مثل خونه خودت بدوني و غريبي نكني .

- يك ساعت طول كشيد تا با تمام قسمت هاي خانه اشنا شدم . خانه تميز و شيكي بود و خانم رزاقي كه بعدها به خاطر صميميتمان شوكت صدايش زدم به من فهماند كه تمام كارهاي خانه به عهده دو خدمتكاري است كه در قسمتي از باغ در سوئيت كوچكي زندگي مي كنند .

بعد از نشان دادن خانه خانم رزاقي اتاق مرا به من نشان داد و از من خواست تا اماده شدن ناهار به استراحت بپردازم .

و بعد تنهايم گذاشت . اتاق بزرگ و قشنگي بود دو پنجره بزرگ داشت كه به طرف باغ باز مي شدند در طرف ديگر كتابخانه اي با كتابهاي فراوان به چشم مي خورد كتابهايي كه حتي ديدنشان برايم مانند ارزو بود تخت چوبي زيبايي در طرف مقابل كتابخانه و چسبيده به ديوار قرار داشت و اباژور قرمز رنگي روي عسلي پايه بلندي در كنار تخت گذاشته بودند كه با رنگ كتابخانه و تخت همخواني عجيبي داشت پرده ها از جنس ساتن و صورتي رنگ بودند .

همه چيز اتاق برايم تازه و زيبا به نظر مي رسيد . به طرف تختم رفتم و دستي به روكش صورتي رنگ ان كشيدم چقدر نرم بود و در عين حال سرسري همه چيز مثل رويا به نظر مي رسيد شيرين و غير واقعي . نيشگوني از گونه هايم گرفتم چند تا خال از موهايم را كشيدم به طوري كه صداي جيغم بلند شد با كف دستم جلوي دهانم را گرفتم و در حالي كه از بچه بازي هاي خودم خنده ام گرفته بود با حركتي ناگهاني خودم را بر روي تختم پرت كردم واي چه لذتي داشت من تا به حال طعم اين همه ارامش و اسايش و تجمل را نچشيده بودم . خستگي راه و تحمل ان همه دلهره و نگراني فورا مرا به دنياي خفتگان سرازير كرد و من فارغ از هر فكر و دغدغه اي به خوا رفتم .

نمي دانم چقدر خوابيده بودم كه با نوازش دستي روي موهايم چشمانم را باز كردم . خانم رازقي بود كه چون مادري دلسوز كنار تختم نشسته بود و با لبخندي منتظر بيدار شدنم مانده بود .

خجالت كشيدم و با شتاب از جا بلند شدم و در حالي كه موهايم را از جلوي صورتم كنار مي زدم گفتم:ببخشيد خانم رزاقي اصلا متوجه اومدنتون نشدم . مثل اينكه خستگي راه من و از پاي در اورده .

لبخندي به رويم زد و گفت:نگران شده بودم چون وقتي براي ناهار نيومدي خدمتكار و دنبالت فرستادم اما گفتند كه خوابي چندين بار اومدن و رفتن و هر بار گفتن كه خوابي . براي همين با نگراني اومدم تا خودم يه سري بهت بزنم . اما وقتي توي اتاق اومدم ديدم مثل فرشته ها در حالي كه لبخندي روي صورتت بود خوابيدي براي همين ترجيح دادم كنارت بمونم تا بيدار بشي و بعد از شام خودت و اماده كني .

با تعجب گفتم:خانم رزاقي يعني من ساعتهاست كه خوابم؟والان بايد براي شام بيام پايين؟

-بله عزيزم شما 6 ساعتي مي شه كه خوابي . خب قبل از اينكه بياي پايين بايد چند نكته اي رو برات توضيح بدم . اولا اينكه از حالا من و شوكت صدا مي كني نه خانم رزاقي چون اونوقت خودم و خيلي پيرونسبت به تو غريب احساس مي كنم .

دوما از فردا تو كارت و توي ارايشگاه شروع مي كني ما تموم روزها به غير از سه شنبه توي سالنيم . البته فقط بعد از ظهرها به غير از روزهايي كه از قبل براي كارهاي مختلفي مثل نامزدي و عروسي و حنابندان و . . . . وقت داده باشيم و تو معمولا صبحها وقت ازاد داري تا براي خودت هر كاري كه دوست داري انجام بدي حتي مي توني به كلاس هاي هنري و يا ورزشي ويا . . . . . بري از نظر من مانعي وجود نداره مي مونه حقوقت او اون جايي كه من مامور رسمي اداره كار و امور جتماعي ام و به قانون كار اشنام يه پايه حقوقي برات در نظر مي گيرم اما هر كاري كه تو ارايشگاه انجام بدي نصف اش مال خودته .

خب موافقي؟اگر موافقي فردا مي تونيم قرار دادمونو ببنديم؟

باورم نمي شد در عرض چند روز من از دنيايي پر از نااميدي و بدبختي به دنيايي پرواز كرده بودم كه از در و ديوارش اميد و خوشبختي مي باريد . يعني من مي توانستم روي پاي خودم بايستم و محتاج گرگ هايي مثل احمد نباشم؟

-به چي فكر مي كني شيلا؟پيشنهادم منصفانه نيست؟

-با عجله گفتم:نه خانم رزاقي با . . . . . .

-گفتم از حالا شوكت مگه نفهميدي؟

با خجالت گفتم:بله شوكت خانم پيشنهاد شما خيلي منصفانه بود و ترديد من براي جواب دادن فقط به خاطر پيشتهاد سخاوتمندانه شما بود باورم نمي شد كه كسي توي اين دنياي پر از بدي و كينه پيدا بشه كه ادما رو فقط براي خودشون دوست داشته باشه نه براي چيزاي ديگه .

-درسته عزيزم خوب و بد همه جا پيدا مي شه مهم خود ادمه كه بايد راهش و درست انتخاب كنه .

در همان حال به طرف كمدي كه در كنار در قرار داشت رفت و در ان راباز كرد و گفت:اين لباس ها رو براي تو خريدم امیدوارم اندازه ات باشن . چون براي خريدشون خيلي وسواس به خرج دادم و تازه . . . . . . . .

دیگر نگذاشتم که حرفش را تمام کند چون او مانند مادری بود که به استقبال دخترش امده و در نهایت سلیقه برای فراهم کردن وسایل مورد نیازش وقت و انرژی صرف کرده بود همان چیزهایی که من توی رویاهایم برای مادرم می خواستم حالا رویاها واقعی شده بودند و وادارم کردند تا خودم را با عجله در اغوش شوکت خانوم رها کنم و صورت و دستش را غرق بوسه سازم اشک هایم دیگر مجال حرف زدن را از من گرفته بودند و من همچنان در اغوش گرم و مادرانه اش جا خوش کرده بودم .

ناگهان فکری مانند جرقه در مغزم جهید و با دستپاچگی گفتم:شوکت خانوم فریبا به من گفته بود که من قراره در سالن شما زندگی کنم اما شما من و به اینجا اوردید و . . . . .

-نه عزیزم سالن جای زندگی نیست نه از نظر کوچکی که خیلی هم بزرگه بلکه از نظر مکانی و اجتماعی خوبیت نداره خانوم خوشگلی مثل تو اونجا تک و تنها زندگی کنه تازه منم که تنهام .

-چرا تنهایید؟ببخشید اگه فضولی می کنم می تونید جواب سوال من و ندید .

-نه اتفاقا تو رو برای همین به این جا اوردم تا سنگ صبورم بشی محرم اسرارم اما نه با شکم گرسنه شام سرد شده و علی اقا هم منتظر ماست باشه برای بعد از شام چون وقت زیاده و تو هم که حسابی خوابیدی . پاشو زودتر یه ابی به سر و صورتت بزن با هم بریم پایین .

شام در محیطی گرم و دوستانه صرف شد بعد از شام علی اقا روزنامه ای گرفت و گوشه ای از اتاق مشغول خواندن خبرهای ان شد و من و شوکت خاوم در حالی که ظرفی میوه با خود برداشته بودیم به طرف تراس جنوبی که مشرف به استخر بزرگی می شد و با چراغهای رنگارنگی تزیین شده بود رفتیم .

هوای دل انگیز و روح افزایی بود نسیم خنکی می وزید و موهایم را به اطراف پخش می کرد . شوکت خانوم در حالی که نگاه عمیقی به من می انداخت گفت:دلیل اولی که ازت خوشم اومد می دونی چیه؟

فقط توانستم سری تکان بدهم و نگاه پرسشگرم را به صورتش بدوزم .

-پشتکار و اراده اهنین تو برای ساختن یک زندگی خوب با کمترین امکانات و بدون کوچکترین حمایت و پشتیبانی .

فریبا خانوم تا جایی که امکان داشت یعنی در واقع تا جایی که حجب و حیای یه انسان اجازه می ده از سختیها و شکنجه هایی که توی زندگیت کشیدی برام گفت و من خوشحالم که در اون شرایط سخت و ناگوار تصمیم ادرستی نگرفتی و از بهترین راه ممکن دوباره شروع کردی کاری که اگه دخترم یه جو عقل توی کله اش بود انجام می داد و حالا روزگارش و توی غربت و در به دری نمی گذروند . اره شیلا تو من و به یاد دختر گمشده ام می اندازی در واقع دلم می خواد تو رو همون دختر گمشده ای بدونم که تصمیم گرفته از راه درستش مجددا شروع کنه .

بغض فرو خورده ای در اهنگ صدایش موج می زد و من به وضوح ان را حس می کردم . تا چند لحظه پیش چقدر خوشبخت می دیدمش و چقدر با دنیای خودم غریبه . اما گویا او نیز یکی از مسافران کشتی طوفان زده زندگی بود که با تخته پاره ای خود را به سال نجات رسانده و حالا پس از سالها یاد و خاطره ان روزها ازارش می داد .

-زایمان های پی در پی و زودرس از من موجودی عصبی و منزوی ساخته بودند . باورم شده بود که اجاقمان تا ابد کور خواهد ماند اما برایم سخت بود و ازار دهنده . همسرم بسیار صبور و مهربان بود اگر روزی از چیزی ناراحت بود و کارهای کارخانه به خوبی پیش نمی رفت ناراحتی هایش را به حساب بچه دار نشدنم می گذاشتم اگر روزی صدایش ناخواسته بلند می شد دوباره بهانه من همان چیز همیشگی بود . خلاصه همه دلایل و بهانه های من شده بود بچه تا اینکه بالاخره دری به تخته خورد و بارداری من به ماه هفتم کشیده شد از خوشحالی روی پاهایم بند نمی شدم . دکترها امیدوارم کردند و از من خواستند تا کاملا استراحت کنم و مواظب خودم باشم تا سرانجام دخترم ساحل در میان یک دنیا انتظار و هلهله و شادی به دنیا امد . از ان پس تمام وقت خواب و خوراکم شده بود ساحل . این مرحم سال های درد و طعنه و کنایه زندگیمان در کمال خوشبختی و ارامش سپری می شد . ساحل روز به روز بزرگتر می شد و زیرکانه از من فاصله می گرفت و من غافل از پر کشیدن و دور شدنش به کارهای مورد علاقه ام می پرداختم . تا قبل از دبیرستان تمام وقتش را در کنار من در اتاق بغلی سالن سپری می کرد اما به محض ورود به دبیرستان قید سالن را زد و ترجیح می داد در خونه بمونه و بیشتر از دوستانش پذیرایی کنه علی اقا اصلا خوشش نمی اومد که به خونه همکلاسی هایش بره و او هم با کمی قهرواخم و ناز های دخترانه قبول می کرد . بخاطر اینکه علی به خوبی می دونست که چگونه نازش را بکشد . راستش شیلا حالا که خوب به گذشته ها فکر می کنم می بینم که غفلت من از ساحل باعث شده که اصلا اون و نشناسم و دنیاش و باور نداشته باشم و خواسته های بعضا منطقی اون و هم لجوجانه رد کنم . من هیچ تلاشی برای نزدیک شدن به ساحل نکردم و اونقدر کمک اون و می دیدم که کم کم به ندیدنش عادت کردم غرلند های دائمی اش من و خسته و عصبی می کرد علی بیچاره بین ما قرار داشت و نمی دونست طرف کدوممون و بگیره تا اینکه بالاخره درسش و تموم کرد و در حالی که ورقه ای در دستش بود به خونه اومد و اون و جلوی من روی میز پرت کرد و گفت اینم مدرک خلاصی من از دست شما نگاهی به ورقه انداختم مدرک دیپلم اش بود . قبول شده بود اما نه با نمره های چندان خوبی پوزخندی زدم و گفتم:قبولی دلچسبی نیست اما بهت تبریک می گم . امیدوارم توی دانشگاه جبران کنی . دستی به کمرش زد و انگشت اشاره اش را به سمتم گرفت و گفت:ولی نه توی ایران من و بچه ها تصمیم گرفتیم درسمون و توی یکی از کشورای اروپایی ادامه بدیم .

خشکم زده بود نمی دونستم باید چیکار بگم . مدتی در چشماش زل زدم و به ارامی ادامه دادم:برای درس خوندن هیچ جایی مثل وطن و خونه ادم نمی شه تو می تونی توی هر رشته ای که بخوای همین جا ادامه تحصیل بدی . مانعی وجود نداره .

-مادر خواهش می کنم توی این مورد بخصوص با من بحث نکن . من فکرام و کردم . این تصمیم امروز و دیروز نیست من از مدتها قبل روی این قضیه فکر کردم و تصمیم و گرفتم وهیچ چیزی هم نمی تونه اون و تغییر بده .

-و اگه ما نخواهیم که تو بری چی؟

-مادر من که گفتم من باید برم حتی اگه شده از کسی پول قرض کنم .

دیگه حسابی من و کلافه کرده بود و کفرم و بالا اورده بود خدایا داشتم دیوانه می شدم . این همون بچه ای بود که من سال ها برای بدست اوردنش عذاب کشیده بودم و حالا برای حفظش مجبور بودم اون و دوباره تجربه کنم .

در میان بهت و ناباوری ام پر کشید و رفت . گویی اصلا نیامده بود انقدر عجولانه و غریبانه رفت که فکرش هم دیوانه ام می کرد . کم کم داشتم طرح صورتش و فراموش می کردم . گاهی با خودم به این نتیجه می رسیدم که ساحل یک رویای زودگذر شیرین بیشتر نبود رویایی ه با باز شدن پلک هام پر کشید و رفت .

فاصله نامه و تلفن های او بیشتر و بیشتر می شد و ما همه این غفلت ها را به حساب حجم زیاد درسهایش ی گذاشتیم تا اینکه اون روز شوم از راه رسید . توی یکی از شبهای بلند و سرد زمستون تلفن به صدا در امد .

یکی از دوستان ساحل بود و حقیقت وحشتناکی رو برای ما فاش کرد . حقیقتی که هنوز هم یاداوری اون تا اعماق استخونم رو می لرزونه . ساحل عوض یاد گرفتن زبان المانی دو سال از عمرش و توی کاباره ها و دوسکو ها و . . . . گذرونده بود و به هزار و یک درد بی درمان مبتلا شده بود .

در این قسمت صدای شوکت لرزید و بغضش ترکید و اشکهایش مانند دو چشمه جوشان از چشمانش سرازیر شد .

اره عزیزم یه معتاد تزریقی و الوده به نوعی مرض جنسی مزمن دنیا برام به اخر رسیده بود . تموم لحظه هایم شده بود اشک و اه و ناله زندگیمون فلج شد . تا اینکه علی تصمیم گرفت هر طوری شده اون و برگردونه به هر قیمتی که شده برای همین عازم المان شد . رفتن و برگشتنش یک ماه طول کشید اما برای من مثل یک سال گذشت .

ساحل وقتی شنید پدرش به المان اومده تا برش گردنه خودش از اون مخفی کرد . اما علی با تلاش های خستگی ناپذیرش و به کمک دوستان ساحل اون و توی یکی از کاباره های درجه 3 در نهایت فلاکت و بدبختی پیدا می کنه . ساحل اونقدر لاغر و نحیف شده بود که علی رو از اون همه خشم و عصبانیت خالی کرد و تنها چیزی که توی اون به وجود اورد فقط ترحم بود و افسوس . افسوس برای اون همه سال هایی که برای بدست اوردن ساحل در فشار و استرس و نگرانی به سر بردیم .

و ترحم برای موجودی که فکر می کرد از خون و گوشت خودشه با فرهنگی غریب و غیر انسانی با تحقیقاتی که انجام داد موسسه ای رو پیدا کرد که کارش ترک اعتیاد و یافتن خلاقیت و پرورش استعدادهای معتادین در جهت مثبت رو به رشد بود تصمیمی گرفت برای 6 ماه اون و بستریش کنه که تا حداقل از این وعضیت اسفناک خارج بشه و بتونه اون و با خودش بر گردونه .

با ساحل صحبت کرد و اون هم از این فکر پدرش استقبال کرد و پذیرفت که 6 ماه بستری بشه و از پدرش خواست تا به ایران برگرده و بعد از تمام شدن دوره درمان به دنبالش بیاد اون به پدرش قول داد که دختر خوب و سر به راهی بشه اما نشد الان 6 سال از اون وقت می گذره و ما هر بار سراغ اون و تو یه کشوری یا یه شهری می گیریم ساحل من دریای نجات خودش و گم کرده هر بار در کنار دریایی نا اشنا ارام می گیره و بعد از مدتی بی قرار تر از پیش به جایی دیگه می ره .

الان درست 8 ساله که ندیدمش دلم برای شنیدن فقط یک کلمه از دهنش پر می زنه .

شیلا ممکنه تو فکر کنی من ادم خیلی خوبی هستم که تو رو از اون هیولا بیرون کشیدم اما بی انصافیه اگه بهت بگم که دلیل تموم کارهای من به خاطر غفلتیه که نسبت به ساحل داشتم . اگه توی اون دیار غربت یکی پیدا می شد و ساحل من و از دست اون ادمهای هوس باز و کثیف نجات می داد . شاید من هرگز به ارزش کاری که الان می کردم اگاه نبودم . شوکت در حالی که کش و قوسی به اندامش می داد گفت:خب حالا هر سوالی داری می تونی از من بپرسی .

-بابت دخترتون خیلی متاسفم نمی خوام دلداری تون بدم و یا زخم دلتون و تازه کنم اما مامانم همیشه می گفت خدا یار بی کسونه و هیچ وقت از یاد بنده هاش غافل نمی مونه من وقتی به مشکلات پی در پی و طاقت فرسایی بر می خورم و از پسشون بر نمی اومدم ابلهانه به این حرف مادر می خندیدم و با خودم می گفتم((کدوم خدا کدوم حامی کدوم یار همه این ها کشکه یه توهم یه خرافات و یه خیاله)) اما باور کنید شوکت خانوم در تمام لحظاتی که عاجزانه در برابر زور تجاوز تهدید مجبور به تسلیم شده بودم ناباورانه و از روی بی اعتقادی محض باز هم اون و صدا می زدم و در ته مانده اعتقاداتم به معجزه ای دل بسته بودم که باز هم فقط و فقط از دست توانگر او ساخته بود و من امیدوارانه می طلبیدمش و سرانجام در اون شب شوم و لعنتی همون معجزه به وقوع پیوست و من تنها و بی کس از دست یک کله حیوونای انسان نما نجت پیدا کردم و به خواست خدایی که باورش نداشتم پله های سعادت و یکی پس از دیگری طی کردم و حالا روبروتون نشستم و امیدوارم یعنی از اون می خوام که یه بار دیگه معجزه اش و به من نشون بده مان از اون می خوام تا ساحل تونو به شما برگردونه . شوت دستهای یخ زده خود را پشتم گذاشت و با نگاهی پر از محبت به من گفت:شیلا من معجزه همون خدایی رو که تو شناختیش برای بار دوم دیدم اولیش همون زمونی بوده که در نهایت نا امیدی ساحل و به ما داد و دومیش معجزه دیدن تو و اومدنت به اینجا بوده . شاید فکر کنی دارم تعارف می کنم انا نه تو با اومدنت توی همین چند ساعت ارامشی رو به من و علی هدیه کردی که مدتها پیش گمش کرده بودیم امروز وقتی که به اتاقت اومدیم تو چنان در خواب عمیق فرو رفته بودی که مدتی نسبتا طولانی محو تماشای تو شدیم در واقع بعد از 8 سال تخت ساحل به وجود تو اراسته شد و تو شدی ساحل دریای نا ارام و متلاطم زندگی ما حالا دیگه ما می تونیم به ساحل مطمئنی تکیه کنیم شیلا اگه اونقدر می شناختمت که می تونستم راحت تر از این باهات صحبت کنم همین حالا پیشنهائی بهت می دادم .

با دو دلی و تردید پرسیدم شوکت جون در مقابل بزرگی و لطفی که در حقم کردید حق دارید هر چیزی و از من بخواهید من در مقابل این همه فداکاری و محبت چی می تونم بگم خواهش می کنم پیشنهادتون و بگید .

-پس باید یه قولی به من بدی .

-هر قولی که بخواهید به شما می دم .

-قول بدی که از حرفم نرنجی و ناراحت نشی .

-قول می دم .

-باشه می گم شیلا جون من دلم می خواد حالا که قراره با ما زندگی کنی و مثل دختر ما بشی و شبها توی اتاق ساحل بخوابی اجازه بده از همین امشب ساحل صدات کنیم .

با دستپاچگی و یک دنیا شرم به طرفش رفتم و سرم و روی پاهایش گذاشتم و ازادانه اشکهای سالهای محرومیت از مهر و محبت واقعی را بر دامنش رها کردم پس از مدتی سرم و به طرف بالا نگه داشت و به چشمانم خیره شد و گفت:شیلا برای چی گریه می کنی؟برای حرف من؟اگه ناراحتت کردم . . . . . . . . . . .

به سرعت روی زانوانم نشستم و دستهایش را در دستانم گرفتم و گفتم:نه اصلا نشدم تازه خیلی هم خوشحالم که بعد از سالها طعم محبت واقعی رو می چشم و پیش کسانی هستم که ماه ترین ادمای روی زمینند فقط . . . . فقط نمی خوام اسم کسی و بدزدم .

این بار شوکت بود که اشکهاش سرازیر بشه محکم من و توی بغلش فشرد وگفت تو که چیزی از ما نخواستی این ما هستیم که می خواهیم عشقمون و به تو هدیه کنیم تو از این پس عزیز دل ما می شی و توی تخم چشمامون جا می گیری حالا بهتره اشکها مونو پاک کنیم و بریم تا این خبرخوش وبه علی اقا بدیم .

دستهایم را محکم در دستهایش گرفت و در حالی که من و به دنبالش می کشید به طرف سالن نشیمن شروع به دویدن کرد درها را یکی پس از دیگری با سرو صدا از هم می گشود تا اینکه در حال نفس نفس زدن علی اقا را جلوی خودمان دیدیم .

-چی شده شوکت؟خبری شده؟سال ها می شه که این حال و هوا رو در تو ندیدم .

-اره علی شیلا قبول کرده حلا فهمیدی چرا خوشحالم ساحل به خونه برگشته می تونی بفهمی؟

علی اقا در حالی که پرده ای از اشک به چشمانش کشیده شده بود گفت:درست می شنوم تو قبول کردی؟

سرم و به پایین گرفته بودم و با انگشتانم بازی می کردم اما در مقابل شادی و هیجان علی اقا نتوانستم همچنان در پیله سکوتم باقی بمانم و با صدای ارامی گفتم:بله پدر این نهایت ارزوی هر دختریه که پدر و مادری مثل شما داشته باشه . من دختر خوشبختی هستم که بازی سرنوشت من و توی مسیر شما قرار داده .

علی اقا در حالی که دستهایش را به هم می مالید گفت:پس من از فردا دنبال مقدمات کارهای قانونی این انتقال می رم ناگهان حس کردم خون در رگهایم منجمد شده و هیچ حرکتی نمی کنه با دلواپسی و نگرانی گفتم:نه خواهش می کنم این کارو نکنید من نمی خوام حقی پایمال بشه من نمی خوام بیشتر از این از اسم کسی استفاده کنم . من مطمئنم یه روزی ساحل به زندگیتون بر می گرده و من بی صبرانه برای رسیدن ان روز دعا می کنم من از تمام حق و حقوق ساحل مهر و محبت و سایه پدر و مادری مثل شما رو می خوام نه چیزی بیشتر اگه می بینید که حاضر شدم یه ساحل دیگه ای براتون بشم برای مال و ثروت و حق و حقوق ساحل نیست برای یه تکیه گاه محکمی یه که می دونم در هیچ شرایطی من و تنها نمی ذارن من و در مقابل پول نمی فروشن و وادارم نمی کنن که از زیبایی ام منبع درامدی برای اونا باشم نه چیزی بیشتر ناگهان سکوت سهمگین حاکم بر اتاق مرا به خودم اورد چشمانم را به نوبت به شوکت و علی اقا م یگردانم و در کمال شرمندگی نگاههای سنگین شان ر بر روی خودم احساس می کردم .

-ببخشید اگه کمی تند رفتم اما دلم می خواد همه چیز از روز اول بین ما روشن بشتا من بتونم دختر خوبی براتون باشم علی اقا در حالی که سیگاری روشن می کرد مبل کنارم را به من نشان داد و از من خواست تا بنشینم و بعد به طرف شوکت رفت و بازویش را فشرد و او را روی مبل روبروی من نشاند .

شوکت در حالی که دهانش به سختی باز می شد گفت:خدای من شیلا چه می شنوم مثل اینکه تو همان رنجی و تحمل کردی که ساحل چشیده با این تفاوت که ساحل با چشمانی باز و دانسته از عواقب ان به سوی انها رفته و تو با زور و اجبار به سوی انها رانده شدی درسته؟

علی اقا با شرمندگی و خجالت گفت:دخترم به ما بگو چه اتفاقی برات افتاده؟

کلمات پر از محبت علی اقا مانند اشعه خورشید بود که یخ های غمم را اب کرد و لذت بی نظیری رو به جانم ریخت و دهانم رو برای اولین بار به گفتن بیشترین قسمت داستان زندگیم باز کرد بدون هیچ خجال و شرمندگی .

در تمام مدتی که در رنجنامه زندگیم غرق شده بودم اصلا متوجه اشکهای شوکت خانوم و علی اقا نشده بودم همچنان گفتم و گفتم تا به قسمتی رسیدم که در ترمینال با یک دنیا ترس و نگرانی چشمم به علی اقا افتاد و او مرا به سوی ماشین پیش شوکت خانوم برد .

و همانجا بغض من هم ترکید و با ن دو همصدا شدم هق هق گریه هایم برای خودم نیز تازگی داشت چون هیچ وقت هم درد و هم زبانی با خودم نداشتم تا غم هایم را با انها تقسیم کنم همیشه سهم من از غم ها تمامشان بود وبس .

از فردای ان روز زندگی روی خوشش را به من نشان داد شوکت و علی اقا انسانهای بی نظیری بودند که مثل و مانندی نداشتند و من روزی هزار بار خدا را به خاطر داشتن اون ها شکر می کردم شوکت را که ازان پس چون مادری مهربان پروانه وار به دورم می گشت مادر خطاب می کردم و لذت ان را در چهره و جانش می دیدم واقعا هنرمند بی نظیری بود از وقتی که اموزش اساسی و فوت و فن ارایشگری را به من می اموخت تازه فهمیدم که از این فن هیچ نمی دانستمو چقدر این هنر در شهرستان اشان گرفته می شود و چقدر مردمانش زود پسند و سهل انگارند اما بر عکس انان مردمان تهران به خصوص شمال شهر که سالن ما در همان نقطه قرار داشت بسیار مشکل پسند و ایرادگیر بودند و به اخرین مد اگاه هر روز مدل جدیدی مد می شد و به دنبال ان مشتری ها با خواسته های جدید تری به ارایشگاه هجوم می اوردند و روی تنها چیزی که هیچ وسواس و حساسیتی نشان نمی دادند پول بود و بس .

مادر به من اموخته بود که قبل از رفتن به ارایشگاه باید به وضع ظاهری خودم برسم البته او نیز به کمک می امد لباس های رنگارنگ با مدل های مختلف برایم می خرید تمام حقوق و پول های مرا به اسم خودم به بانک منتقل می کرد روزهای سه شنبه که سالن تعطیل بود به کارهای خودمان مثل خرید,میهانی, خیاطی و . . . . . می رسیدم و تمام جمعه ها را به اتفاق پدر به تفریح می پرداختیم دیگر گذشته هایم کمرنگ و مات شده بودند انقدر با انها صمیمی شده بودم و انقدر ساحل و ساحل می کردند که دیگر اسم شیلا به رویا پیوسته بود و طنین ان در خلوتم نیز برایم غریبه شده بود از اسم جدیدم خوشم می امد چون با خودش یک دنیا شادی و خوشبختی اورده بود و همه را مدیون ان می دانستم .

مادر اصرار داشت که جدیدترین ارایش صورت و مو ابتدا روی خودم پیاده شود عکاس مخصوص سالن هم موظف بود از ان مدل ها عکس بر دارد تمام عکس ها قاب می شد و بر در و دیوار سالن اویزان می شد مادر روزی هزار بار با دیدن عکس ها قربان صدقه ام می رفت تمام کارهای ارایشگاه افتاده بود روی دوش من چون خودم هر چه بیشتر یاد می گرفتم بیشتر تشنه کار و تمرین می شدم شش ماهی از امدنم می گذشت در تمام این مدت دوبار با فریبا تماس گرفتم که هر دو بار ان نیز به درخواست مامان شوکت از مخابرات بود چون دوست نداشت که هیچ کس از جا و مکان من با خبر شود شبها تا دیر وقت مطالعه می کردم پدر وقتی شوق و ذوق مرا برای خواندن و مطالعه دید از من خواست تا صبح های شنبه و دوشنبه را به کتابخانه خصوصی نزدیک خانه مان بروم چون معتقد بود کتاب های بسیار خوبی در ان جا موجود است اما مامان شوکت رو ترش می کرد و حاضر نمی شدتا من تنها پا از خانه بیرون بگذارم ولی پدر فکی می کرد من باید مثل یک مرد قوی و مستقل باشم من عاشق بحث و مباحثه با پدر بودم و مادر حوصله اش حسابی از ان سر می رفت .

-راستی پدر چطور شد که شما به رشته عمران علاقه مند شدید؟

-راستش یه علاقه مرموز از دوره های بچگی بود یادمه هر وقت موضوع انشا می دادن که مثلا وقتی بزرگ شده اید می خواهید چه کاره شوید من می گفتم می خواهم مهندس بشم خلاصه این جوری بود که الکی الکی مهندس شدم .

-خوش به حالتون پدر چقدر خوبه که ادم به ارزو های شیرین بچگی اش برسه نه؟

-اره دخترم لذت بخشه حالا بگو ببینم تو ارزو داشتی چی کاره بشی؟کمی من من کردم و گفتم:اگه بگم بهم نمی خندید؟

-نه عزیزم هیچ ارزوی خنده دار نسیت بگو بدونم این دختر گلم چه ارزوی داشته؟

-راستش وقتی خیلی کوچیک بودم دوست داشتم خلبان بشم اما وقتی که مجبور شدم درسم و توی جنگل ادامه بدم اونم با معلمی که عاشق شعر و ادبیات بود من هم به ادبیات علاقه مند شدم .

-خیلی جالبه دخترم راستی ساحل چرا حالا که وقت داری شانس تو امتحان نمی کنی شاید قبول شدی و به دانشگاه راه پیدا کردی؟

با خوشحالی دست هام و بهم کوبیدم و گفتم:راست می گی پدر؟یا داری باهام شوخی می کنی؟

-شوخی در کار نیست اگه بدونم که همت به خرج می دی و درس می خونی حاضرم بهترین معلم ها رو برای قبولیت به خونه بیارم .

-متشکرم پدر چون فکر می کنم توقع بیش از حدیه .

-نه عزیزم این حقته تو هر چیزی که دلت بخواد من برات فراهم می کنم .

از خوشحالی بوسه به دستاش زدم و گفتم:بی نظیری پدر .

دیگر اوقات بی کاریم را در خیابان ها و پارک پرسه نمی زدم و بی وقفه درس می خواندم در درسهای زبان و ادبیات فارسی و زبان انگلیسی,امار,معلم خصوصی داشتم پدر خیلی وسواسی بود معلمین را از مردان متاهل و مسن انتخاب کرده بود و تازه درس را می بایست در اتاق پذیرایی که کاملا به اتاق نشیمن دید داشت می خواندیم و خودش در حالی که روزنامه ای در دست می گرفت تمام حواسش به ما بود .

سعی می کردم به ارایشگاه هم برسم تا مادر احساس تنهایی نکند در یکی از روز های زمستان مادر به سر درد سختی مبتلا شده بود ان روز عروس داشتیم عروس از خانواده ای بزرگ و سر شناس بوداز مادر خواستم تا کمی در اتاق بغلی استراحت کند اما او به دلیل حساسیت مادر عروس قبول نکرد ا او خواستم تا لااقل دست به کاری نزند و به کار من نظارت کند که با اکراه پذیرفت .

قبل از شروع کارم موهایم را سشوار کشیدم و ان ها را به صورت شلوغ پشت سرم جمع کردم تاپ و شلوار قرمزی پوشیدم لاک قرمزی به ناخن هایم زدم ارایش ملایمی کردم و وارد سالن مخصوص عروس شدم مشتری ها غریبه بودند جز چند تایی از بین انها که قبلا دیده بودمشان ناگهان متوجه نگاه های سنگینی شدم نگاه هایی که بیشتر از برانداز کردن ازار دهنده بودند با بی تفاوتی در کنار مادر ایستادم عروس پوست سفیدوکک و مکی داشت می دانستم طبق روال معمول باید زیر گریم قرار بگیرد تا انها محو شوند چهره زیبا و نمکینی داشت صورتی تقریبا کشیده با بینی کوچک و خوشتراش ناخوداگاه لبخندی به چهره ام نشست او نیز لبخندی به من زد ولبخندش قلبم را لرزاند و تا اعماق ان نفوذ کرد برای اولین بار بود که چنین احساسی به من دست می داد لا اقل در این مدت اخیر .

بعد از گریم مادر در حالی که نفس عمیقی می کشید گقت:بیا عزیزم بهترین فرصته که هنرت و به این خانوما نشون بدی .

عروس در حالی که دوباره از همان لبخند ها تحویلم می داد گفت:مدل موهاتون خیلی قشنگه اگر درست درست حدس زده باشم تموم عکس هایی که به در و دیوار زده شده باید عکس های شما باشه اینطور نیست؟

به سادگی گفتم:بله خودمم!

-خیلی زیبایید مثل یک مانکن شما باید دختر سال جهان می شدید .

-تو رو به خدا اغراق نکنید .

-نه خیلی هم جدی می گم شما مثل گوهری می مونید که توی یه گوشه دنج قایمتون کردن .

-اما من از زندگیم راضیم .

-می دونم اما می تونه بهتر از اینم باشه .

بحث و ادامه ندادم به او گفتم:با توجه به سبک صورتتون اجازه بدید از تاج استفاده کنم نه از گل .

-به نظر شما بهتره؟

-بله چون لباس شما مثل لباسای پرنسس ها شده و پرنسس باید از تاج استفاده کنه اگه فضولی نباشه سرویس جواهراتتون از چه نوعیه؟

-از زمرد .

-بی نظیره پس می تونم از تاج مرصع با ارایش ملایم استفاده کنم خب حالا اجازه می دید پشتتون و به اینه بگیرم .

-هر جور که شما دوست داری .

نزدیک به دو ساعت روی صورت و موهاش کار کردم مادر همیشه می گفت:تو مثل فالگیرایی هستی که از خودشون می گیری و به خورد خودشون می دی من دقیقا سلیقه و نظر خودش و اعمال کرده بودم اون موهای شلوغ من وپسندیده بود من هم موهاشو شلوغ پیچیدم از انتخاب سرویسش مطمئن بودم به رنگ علاقمنده برای همین از ارایش استفاده کردم .

وقتی بعد از دو ساعت لباس پوشید در مقابل ایینه ایستاد اهی ازتعجب کشید باورش نمی شدکه خودش باشه با هیجان وصف ناپذیری گفت:شما ساحره زیبایی هستید که بر فوت و فن اراستن تبحر زیادی دارید .

مادر عروس هم بعد از امدن و دیدن دخترش با تمام مشکل پسندی اش به زیبایی ارایشم اعتراف کرد و گفت شاگرد ماهر و خوش سلیقه ای دارید .

-نه خانوم محترم ایشون دخترم هستند .

-اوه ببخشید ایشون هیچ شباهتی به شما ندارند اما به هر صورت این اولین ارایشگاهیه که کارشو بدون نقص انجام داده شما پاداش خوبی پیش من داری .

صدای بوق های پی در پی توجه مرا به خودش جلب کرد اما داماد و همراهانش مدتها بود که منتظر عروس بودند پس این صدای بوق,اه تازه به خاطرم امده بود من با پدر قرار داشتم تا برای گرفتن دفترچه کنکور به اداره پست بروم برای همین با عجله در حالی که مادر و می بوسیدم گفتم:من باید برم پدر منتظرمه و با عجله پالتوی کوتاهم را رو لباسم پوشیدم و کیفم را از روی میزتولت برداشته و به طرف حیاط دویدم انقدر برای گرفتن دفترچه هیجان زده بود که انبوه جمعیت بیرون در را کنار زده و به طرف ماشین پدر دویدم در حین عبور جرقه نگاهی تمام تنم را به لرزه انداخت هیچ تصویری از صاحب ان در ذهنم نقش نبسته بود و من هراسان از وجود ادمهای اکبر همچنان می دویدم برای لحظه ای انعکاس اسمم را در دور دستها شنیدم چیزی مانند زمزمه یا نجوا اما نه ان صدا انقدر بلند بود که من ان را به وضوح شنیده بودم اسمی از گذشته که یقینا مربوط به خاطرات گذشته می شد یا اشنایی از گذشته ,شیلا

ترجیح دادم تردید نکنم درنگ نکردم و خودم را به پدر رساندم پدر که از تاخیرم می نالید به سرعت حرکت کرد تمام طول راه را به ان حس ناشناخته فکر می کردم تا بالاخره پدر با صدا کردنم مرا از ان همه سر در گمی بیرون کشید .

-بجنب ساحل داره ساعت اداری تموم می شه .

به سرعت از ماشین پیاده شدم و به طرف در ورودی اداره پست دویدم خوشبختانه چند نفری که مثل من دیر جنبیده بودند ان جا ایستاده بودند و من در حالی که نفس نفس می زدم در اخر صف ایستادم خلاصه به هر ترتیبی بود موفق شدم دفترچه را بگیرم و خوشحال از تمام شدن کارم با عجله به طرف ماشین پدر رفتم برای لحظه ای تعجب زده به ماشین پدر نگاه کردم یعنی او کجا رفته بود تا جایی که یادم می امد قرری با کسی نداشت سلام به دختر هاج و واجم بهتره زیاد به اون مغز کوچیکت فشار نیاری من همین دور و برا بودم .

به سرعت به طرف صدا برگشتم پدر در حالی که دو لیوان شیر کاکائوی داغ در دستانش بود به من لبخند می زد .

-پدر شما استاد سر به سر گذاشتن من بیچاره هستیند نزدیک بود سر از کلانتری در بیارم اخه به فکرم هم نمی رسید که پدر عزیزم بخواد من و به یه شیر کاکائوی داغ مهمون کنه .

-می دونم دخترم پیش خودم فکر کردم حالا که تو مدتی برای گرفتن دفترچه توی هوا به این سردی معطل شدی یه شیر کاکائوی داغ واقعا می چسبه .

-پدر تو واقعا محشری .

به کمک پدر و دو تن از معلمین خصوصی ام فرم مخصوص را پر کردم از ان روز به بعد طبق برنامه ای که توسط یک از استادان برنامه ریزی بریام تهیه شده بود شروع به خواندن و مرور درسها کردم ابتدا درسهایی که از اولویت و ضریب بالاتری برخورد دار بودند شروع کردیم به اصرار من دو روز در هفته بعد از ظهرها برنامه ارایشگاه همچنان پا بر جا بود مادر از این که من با تمام علاقه ای که به درس دارم از ارایشگاه دست نکشیدم بسیار خوشحال و راضی به نظر می رسید .

زمستان با تمام سرما و سوز طاقت فرسایش در حال تمام شدن بود همه جا در تب و تاب فرا رسیدن عید نوروز و خرید رخت و لباس فرو رفته بود بیشتر خرید خانه را من و پدر به تنهایی انجام می دادیم مادر به خاطر شلوغی سالن خیلی بی حوصله شده بود من از پدر اجازه خواستم تا با اجازه معلم برنامه ریزی هفته اخر زمستان را به کمک مادر بروم پدر با ان که اصلا راضی به این کار نبود اما با خواهش ها والتماس های زیادم بالاخره رضایت داد البته با شرط و شروطی سنگین .

بالاخره اولین عید نوروز من در ان خانه بهشتی فرا رسید مادر به خاطر فرا رسیدن عید یک هفته سالن را تعطیل کرده بود سرمان حسابی شلوغ شده بود مدام به این طرف و ان طرف می رفتیم و از مهمانان پذیرایی می کردم پدر در حالی که بادی به غبغب می انداخت با افتخار جلوی مهمانان دخترم دخترم می گفت و مرا که تشنه ی این ترنم شیرین بودم سیراب می کرد .

ان سال عیدی با ارزشی از پدر و مادر گرفتم دستبندی زیبا که در سه رنگ مختلف از نوع طلاهای زیر خاکی واقعا قشنگ بود پدر ان را به دستانم بست و من چنان در اغوشش گرفتم که برای لحظه ای احساس کردم واقعا دخترشان هستم و او نیز پدرم مادر نیز خودش را به جمع دو نفره مان رساند و هر دوی ما را در اغوشش فشرد .

به خاطر نافرمانی ام از درس خواندن در هفته اخر اسفند و به سالن رفتنم برای کمک به مادر تاوان سنگینی پرداختم پدر با تمام مهربانی اش در قبال انجام وظیفه بسیار سخت گیر و بدون گذشت بود من مجبور شدم از روز چهارم عید درس هایم را شروع کنم تا از برنامه عقب نمانم گاهی پیش خودم فکر می کردم سخت گیری های پدر هم برایم شیرین و دوست داشتنی است .

من نباید با لجبازی های احمقانه یاد ساحل گذشته را در ذهنشان زنده کنم باید بگذارم تا به تصمیمشان افتخار کنند و تکیه گاه محکمی برایشان باشم .

به اصرار پدر قبل از دریافت دفترچه پذیرش به فرزند خواندگی شان در امدم . نامم از شیلا شاکری به ساحل رازقی تغییر پیدا کرد . اوایل برایم سخت و دلگیر بود هویتی تازه و ناشناخته من از او هیچ نمی دانستم به جز همان هایی که مادر برایم گفته بود و این اصلا کافی نبود احساس می کردم ساحلی که مادر او را به من شناسانده ساحلی نیست که واقعا وجود داشته مادر به خاطر مشغله های کاری اش انقدر از ساحل فاصله گرفته بود که بزرگ شدنش را حس نکرد تا جایی که اصلا نفهمید او چرا تصمیم به دور شدن از خانه گرفته خانه ای با ان همه ارامش .

اما هر چه بیشتر فکر می کردم کمتر چیزی دستگیرم می شد من انقدر در محبت و لطف این دو انسان عزیز غرق شده بودم که تا پایان عمر خودم را مدیون ان ها می دانستم و هیچ راهی به جز قبول پیشنهادشان در خودم نمی دیدم پیش خودم قسم خوردم که قبول پیشنهادشان به خاطر ثروت و دارایشان نیست و من تا وقتی زنده ام برایشان فرزند خوب و سر به راهی خواهم ماند .

بهار با ان هوای خنک و ملایمش و با تمام رخوت و سستی که در من به وجود اورده بود در حال گذران بود هرچه به تیر ماه نزدیک می شدم دلهره استرسم بیشتر می شد درس هایم طبق برنامه پیش رفته بود اشکالات درسی ام برطرف شده بود اما ترس از قبول نشدنم دیوانه ام کرده بود این بار هم پدر این فرشته خوبی ها به دادم رسید و با من در تمام جلسه های مشاوره حاضر می شد تا اینکه توانست دلهره و ترس را تا حد زیادی از من دور کند .

صبح روز امتحان پدر زودتر از معمول از خواب بلند شد من تموم شب را نخوابیده بودم پدر از پف پلکهایم به بی خوابیم پی برد از من خواست تا لباسم را عوض کرده و با او مدتی دور حیاط بدوم خستگی و بی خوابی شب گذشته بی حوصله ام کرده بود اما چاره ای نداشتم طبق خواسته پدر به حیاط رفتم او ان جا منتظرم بود نیم ساعتی دویدم چقدر خوشحال بودم که به حرفش گوش دادم چون حسابی حالم جا اومده بود هوای خنک اوایل صبح بسیار روح افزا و دل نواز بود و من جانی تازه گرفتم و تمام خستگی و نگرانی ام را به فراموشی سپردم با پدر صبحانه مفصلی خوردم و در حالیکه اهنگ شاد و هیجان انگیزی برایم گذاشته بود مرا تا حوزه امتحانی ام رساند .

از ان لحظه تا زمانی که جلسه بیرون امدم و پرواز کنان به سمت پدر رفتم هیچ چیزی نفهمیدم می دانستم از پس امتحانات خوب برامدم ولی از جزئیات جلسه و اطرافیان و مراقبین و . . . . هیچ چیز به یاد ندارم پدر را با صمیمیت در اغوش گرفتم و به چشمانش خیره شدم خدای من چه می دیدم یک دنیا نگرانی و ناراحتی اخه برای چی پس ان پدر با صلابت واستوار کجا رفته بود پدری که ماه ها چون کوهی استوار و محکم پشت سرم ایستاده بود و من تمام موفقیتم تا این لحظه را مدیون او بودم .

دو ماه جهنمی و شوم مانند دو قرن گذشت . از این که تصمیم گرفته بودم به دانشگاه راه پیدا کنم واقعا پشیمان بودم . من دانشگاه و درس را خیلی دوست داشتم اما نه به بهایی چنین گزاف پدر ارامش و صبرش را از دست داده بود و بی تابانه منتظر اعلام نتایج بود ومن فکر می کردم اگر در این امتحان موفق نشوم تا ابد زیر دین این مرد بزرگ خواهم ماند و یارای نفس کشیدن و دیدن نگاه های مظلومش را نخواهم داشت شب ها تا دیر وقت به راز و نیاز می نشستم و از خدا می خواستم زحمتهای بی وقفه ام را بدون جواب نگذارد و به این پدر مهربان رحم کند .

صبح روز اعلام نتایج با یک دنیا نگرانی از تختم جدا شدم می خواستم قبل از بیدار شدن پدر خودم را به نزدیک ترین کیوسک برسانم با عجله لباس پوشیدم و از اتاق خارج شدم وقتی که داشتم در اتاق را پشت سرم می بستم متوجه کاغذی شدم که به در اتاق چسبانده بود خط پدر بود .

((ساحلم طاقت نیاوردم می دونم که در این دو ماه حسابی عذاب کشیدی دیدن من با ان وضع پریشان و بهم ریخته اعصابی پولادین می خواست و تو مظلومانه تحملم کردی مطمئنم که دخترم تلاشش و کرده اما چه کنم که بازی سرنوشت از من مردی پر توقع ساخته من نمی خواهم برای دومین بار ساحل زندگیم را از دست بدهم قبولی تو در این دانشگاه و داخل همین کشور مانند برگشتن ساحل است به خانه پس تمام بدخلقی ها و پریشانی هایم را از این دریچه ببین و کمی به من حق بده از خانه بیرون نرو من ساعت 4 صبح از خانه خارج شدم منتظرم بمان البته بدون هیچ نگرانی پدرت علی))

ته مانده نیرو وانرژی ام با دیدن خط پدر و خواندن نامه اش تحلیل رفت پاهایم تا شد و در حالی که نامه پدر در پنجه هایم مچاله شده بود روی زمین نشستم نمی دانم چه مدت یا چند ساعت گذشت که صدای بوق های ممتد ماشین به گوشم رسید به طرف دروازه حیاط دویدم چندین بار بر زمین افتادم وبرخاستم به هر زحمتی که بود با سرو روی خاکی و پریشان در را برروی پدر باز کردم در تک تک اجزای صورتش به دنبال نتیجه کارم می گشتم پدر در حالی که اشک می ریخت لبخندی به پهنای صورتش روی چهره اش نقش بست و من با اخرین نیرویم فقط توانستم صدایش بزنم و با سر بر روی زمین افتادم .

وقتی چشمهایم را باز کردم همه چیزو همه جا برایم غریبه بود با خود فکر کردم خدایا من کجا هستم یعنی همه چیزهای قشنگی که من در انها غرق شده بودم تنها خواب و رویایی شیرین و بود و من محکوم به بازگشتم چشمهایم بی تابانه به در اتاق دوخته شده بود می خواستم بدانم چه کسی از در اتاق داخل می شود احمد,اکبر . . . . . و یا و ناگهان با تمام قوا فریاد کشیدم پدر . . . . . پدر

پرستارها سراسیمه وارد اتاق شدند یکی نبضم را می گرفت و دیگری فشارم را کنترل می کرد و من فریاد می کشیدم و پدرم را می خواستم فرشته ای که در اثر یه تصادف شیرین متعلق به من شد و حاکم بی چون و چرای قلبم .

صدای یکی ز پرستارها به گوشم رسید .

-لطف کنید دکتر امینی رو صدا بزنید .

-من دکتر نمی خوام فقط می خوام پدرم و ببینم شما چرا حالیتون نمی شه من فقط پدرم و می خوام .

-خیلی خوب عزیزم پدرتون هم تشریف میارن ایشون دنبال کارهای اداری شما هستند اگه یه مدت کوتاهی استراحت کنین پیداشون می شه .

یعنی ممکنه؟من اشتباه نکردم الان پدر دوباره بر می گردد و من و به خونه می بره . در همین افکار غوطه ور بودم که صداهای اشنایی مرا به دنیای واقعی هول داد .

-سلام به دختر گلم . امیدوارم حالت خوب باشه و بتونی با من برگردی خونه .

خدای من صدای مادر بود چشمانم را به طرف در چرخاندم و دستهایم را برای در اغوش کشیدنش از هم باز کردم محکم در اغوشم فشردمش و زیر لب دائما خدا را شکر می کردم .

-پس پدر کجاست چرا نیومده؟

-راستش تنبیه شده چون اون با همه سخت گیری هاش باعث شده تا کار تو به بیمارستان بکشه البته خودشم خیلی ناراحته .

-اما مامان پرستار به من گفته که اون دنبال کارهای ترخیص منه .

-نه عزیزم پدرت خونه اس و اونی که دنبال کارهای ترخیصه فربده

-فربد اون دیگه کیه .

-راستش من تموم زندگیم و برات گفتم الا همین یه قسمت و فکر نمی کردم هیچ وقت هم لازم بشه که برات تعریف کنم اما حالا دیگه وقتش رسیده تا ساحل من این قضیه رو هم بدونه .

-اگه دلتون نمی خواد لزومی نداره برام تعریف کنید . شما خودتون می دونید که من دختر فضول و کنجکاوی نیستم .

-نه عزیز دلم می خوام حتما برات تعریف کنم دلیل شو هم خودت می فهمی .

-فربد تنها پسریه خانواده فقیری از شهر طبسه پدر مادرش قبل از اینکه فربد به دنیا بیاد توی خونه ما کار می کردند پدرش مش عباس کارهای باغبانی وخرید . . . . . رو انجام می داد و زنش شهربانو به کارهای اشپزی و نظافت خانه می پرداخت ادمهای خوبی بودن و ما خیلی دوسشون داشتیم چهار سالی از اومدنشون پیش ما گذشته بود که عزم سفر کردن به دیار خودشون ما خیلی اصرار کردیم که پیش خودمون بمونن و کنار ما زندگی کنن اما قبول نکردن فربد اون موقع دو سالش بود بچه دوست داشتنی و شیرین زبانی بود از ونجایی که ما هم سالها می شد که نتونسته بودیم بچه دار بشیم فربد و مثل بچه خودمون دوست داشتیم اونم خیلی به ما عادت کرده بود برای همین دل کندن از اونا برامون خیلی سخت بود بالاخره با تموم اصرار ما قبول نکردند و توی یه صبح سرد پاییزی راه دیارشون و در پیش گرفتند و رفتن بعد از اون دیگه ندیدمشون اما با نامه با هم در ارتباط بودیم تا اینکه یه سالی گذشت و اون خبر شوم و دلخراش به ما رسید اره عزیزکم زلزله شدید و هولناک طبس رخ داده بودو بیشتر هر را خراب کرده بود به محض شنیدن ان خبر به یاد مش عباس و شهربانو و فربد افتادیم تلفن و برق شهر کاملا از کار افتاده بود از هیچ راهی نمی شد خبری از سلامتی اونا بدست اورد طاقتمون تموم شده بود همش گریه و ناله می کردم تا اینکه علی گفت که تصیم گرفته به شهر طبس رفته و خبری از اونا بدست بیاره منم با اصرار با علی همراه شدم و با هم به طبس رفتیم . به محض رسیدن به اونجا فقط چشممون به خروارها خاک و اور افتاد که زمانی خانه و کاشانه ی همان مردم بودن دیگه حتی پرسیدن ادرس و نشانی هم خنده دار به نظر می رسید چون هیچ چیز از شهر باقی نمانده بود .

بوی خون و عفونت در همه جا پیچیده بود انقدر جنازه گوشه و کنار افتاده بود که حال ادم و دگرگون می کرد بی اختیار شدم و نا خود اگاه به کمک زنان و بچه های اسیب دیده دویدم علی سعی کرد تا من و راضی به برگشتن کنه اما موفق نشد پس تصمیم گرفت خودش هم به عنوان امداد گر شروع به کمک کند عزیزم هیچ وقت حال و هوای اون روز و فراموش نمی کنم با این که صحنه های دلخراشی بود ادم و تکان می داد اما کمک و فداکاری و گذشت مردمان حماسه بزرگی از عظمت یک ملت فداکار و صبور را به تصویر کشیده بود و من محو تماشای این همه از خود گذشتگی شده بودم .

روز سوم بود خسته و درمانده شده بودم کمک های دولت طبق قول هایی که می دادند چشمگیر نبود گرسنگی و تشنگی علاوه بر غم فقدان عزیزانشان مزید بر علت شده بود . غم در نقطه نقطه ویرانه ها بیداد می کرد با خودم فکرمی کردم حالا که سه روزه من سرگردان و حیران در این خرابه ها می پلکم پس چرا هیچ نشونی از عزیزانم پیدا نمی کنم نکنه همشون . . . . نه خدایا . . . . این غیر ممکنه شهربانو خیلی جوونه اخ فربد این بچه شیرین زبون و قشنگم یعنی اونم . . . . . . . .

باور کردنی نبود اما هر دقیقه و ساعتی که سپری می شد مرا به این باور نزدیک و نزدیک تر می کرد تا بالاخره برق امید در دلم تابیده شد اتوبوس بهزیستی همراه با چند دستگاه امبولانس از راه رسیدند و قرار بود که فقط بچه های بی سرپرست و بیمار را به شهر مشهد منتقل کنند . من و علی خودمان را به مقر رساندیم علی امبولانس ها را کنترل کرد و من اتوبوس ها نا امید کننده بود نفر به نفر بچه ها را کنترل می کردم اما هیچ اثری از فربد نبود ناگهان صدای جیغ و فغان کودکی برای لحظه ای تمام حواس من و به طرف خودش جلب کرد به طرف جمعیت کمی که دور بچه حلقه زده بودند رفتم با عجله انها را کنار زدم و با تعجب و ناباوری فربد و دیدم اون با لجاجت و یکدندگی نمی خواست سوار اتوبوس بشه و این همه سماجت از یه بچه سه ساله بعید به نظر می رسید فربد با دیدن من دست از فریاد کشید و با تعجب به من چشم دوخت فکر نمی کردم من و بشناسد چون معمولا بچه های یک یا دوساله حضور ذهن خوبی ندارن اما اون من و شناخت و خودش و توی بغلم چسبوند یکی از مسئولین به طرفم اومد و پرسید:شما چه نسبتی با این بچه دارین؟نا خوداگاه گفتم:خاله شم .

گفت مدرکی هم دارید؟با شتاب سرم و کان دادم و گفتم چه مدرکی بهتر از خود این بچه اون من و شناخته و ساکت شده اما او با سماجت گفت:دلیل خوبی نیست شاید یه سوء تفاهم و یا شباهت ظاهری باشه .

ناگهان صدایی توجه ما رو به خودش جلب کرد من فکر کنم بتونم قانع تون کنم و سپس از کیف بغل اش عکسی دسته جمعی ز ما و مش عباس در اورد و به اون مرد نشون داد مرد نگاهی به ما و بعد به بچه انداخت و گفت:مثل اینکه حق با شماست .

-راستی اقا شما از پدر و مادر این بچه خبری دارید؟

یکی از مردمان زلزله زده گفت:بله اقا پدر و مادر این بچه زیر اوارا موندن دیروز اونارو از زیر اوار در وردن و دفن کردن این بچه هم شاهد در اوردنشون از زیر اوار بوده برای همین اینقدر بی قراری می کنه .

شنیدن هر کلمه ای که از دهان ان مرد خارج می شد مثل پتکی بود که روی سرم کوبیده می شد غیر منتظره و کوبنده غم سنگینی بود و تحملش بسیار سخت .

اون شب من و علی در حالی که در فضای باز و در کنار ماشین ایستاده بودیم و به فربد که با خیالی اسوده در ماشین خوابیده بود نگاه می کردیم با خودمون تصمیم گرفتیم تا اون و با خودمون به تهران اورده و مثل بچه خودمان بزرگ کنیم .

فربد هیچ نشانی از گذشته نداشت به راحتی شناسنامه ای برایش به اسم خودمون گرفتیم و اون شد پسر ما .

سعی کردیم تمام خاطرات کم رنگ گذشته رو از ذهنش پاک کنیم و اون و با دنیای خودمون پیوند بدیم که البته به راحتی موفق شدیم حالا اون همه چیز و درباره گذشته اش می دونه اما سعی در پیدا کردن و لمس اون نمی کنه فربد حالا یه رازقیه درست مثل خودت .

-مامان شوکت پس تا حالا کجا بوده؟

-راستش فربد با اومدنش یه دنیا شادی و نشاط به خونه اورد قدمش برامون اومد داشت بعد از دو سال در حالیکه پنج سالش بود ساحل به دنیا اومد زندگی با داشتن دو تا شون خیلی شیرین شده بود اون دو تا با هم بزرگ شدن احساس یه خواهر برادر واقعی رو نسبت به هم داشتن تا اینکه تصمیم گرفتیم فربد و برای ادامه تحصیلاتش به امریکا بفرستیم یکی از دوستهای پدرت در امریکا ندگی می کرد و همون بود که زمینه خروج اون و از ایران و تحصیل توی امریکا رو براش اماده کرد و فربد هم با خوشحالی از این تصمیم استقبال کرد و راهی ان جا شد اوایل خیلی دلتنگی می کرد حتی یک بار هم تصمیم گرفت درش و نیمه کاره ول کنه و به ایران برگرده اما پدرت با تهدید جلوی اینکار و گرفت و به تدریج فربد به اون محیط و زندگی عادت کرد تا جایی که بعد از فارغ التحصیل شدن توی رشته حقوق اعلام کرد که به هیچ وجه قصد برگشتن به ایران و نداره ما هم همه چیز و به عهده خودش گذاشتیم اصلا دلمون نمی خواست جلوی پیشرفت و ترقی اش رو بگیریم .

برای همین ترجیح دادیم تو چیزی از فربد ندونی اما حالا اون برگشته به خاطر اینکه یکی از دوستهای ساحل قضیه اون و براش تعریف کرده و فربد با عصبانیت و با عجله خودش و به ایران رسونده تا مارو به خاطر سهل انگاری و هم به خاطر پنهان کردنش از او توبیخ کنه اون همین امروز وارد ایران شده و هنگامی که با عجله داره تور و سوار ماشین می کنه تا به بیمارستان برسونه اونم سوار ماشین می شه و از صبح بالای سرت می شینه حالا فربد علاوه بر گلایه های قبل پدر و به خاطر رفتارش با تو هم مورد شماتت قرار داده .

ساکت شده بودم و به بزرگواری این دو موجود عیز ه دائما دستشان برای کمک به مظلومان دراز بود فکر می کردم پس فربدم مثل من به تخته پاره وجود انها چنگ انداخته بود تا خودش و به ساحل نجات برسونه پس من و اون از یه ریشه ایم ریشه درد و فقدان پدر و مادری حقیقی .

-چرا ساکت شدی عزیزم؟حالت خوب نیست؟

-چرا حالم خوبه . داشتم به این قلب پر از محبت تون فکر می کردم هر چه به من و امثال من می بخشید نه تنها تمومی نداره بلکه از طرف دستهای غیب دوباره پر می شه .

ضربه ای به در نواخته شد و به دنبال صدای سلام کشیده و لهجه داری به گوشم رسید .

به طرف در برگشتم مردی بلند قد با پوستی سفید و موهایی روشن و چشمانی عسلی در میان ان ظاهر شد با دیدن من خنده روی لبانش خشک شد مطمئن بودم با ان ته لهجه ای که دارد خود فربد است سرم را پایین انداختم و گفتم سلام خیلی خوش امدید .

جلوتر امد و با انگشت شاره اش چانه ام را به طرف بالا گرفت و مستقیم به چشمانم خره شد دستپاچه شده بودم بعد از قضیه اکبر از تمام مردها وحشت داشتم کوچکترین تماسی با انها مرا به مرض جنون می کشاند برای همین نمی دانستم چگونه خودم را کنترل کنم به سرعت سرم و به طرف مادر برگرداندم و گفتم:مامان اگه کارام و کردین بهتر زودتر برگردیم خونه .

شوکت با زیرکی متوجه عکس العملم شد برای همین به سمت فربد برگشت و گفت:پسرم خواهرت امروز حالش خوب نیست بهتره زودتر حرکت کنیم .

فربد در حالیکه با تحسین نگاهم می کرد گفت:دختر خوشگلیه مامان چطور بگم کلمه ها رو گم کردم شما به خیلی قشنگ چی می گین؟

مادر در حالی که می خندید گفت:می گیم عروسک .

فربد خنده ای کرد و گفت:اها . . . . عروسک .

انها در حالی که وسایلم را جمع کردند از اتاق خارج شدند من هم مشغول عوض کردن لباس هایم شدم برسی به موهایم کشیدم و از بی حوصله گی ازاد و رها ولشون کردم کاری که معمولا نمی کردم و بعد دستام و توی جیب شلوارم گذاشتم و به طرف در خروجی حرکت کردم .

تمام مسیر راه بدون حرف و صحبتی توی اتومبیل نشستم و به صحبت های فربد و مادر گوش می کردم . مادر در هر جمله چندین بار قربان صدقه فربد می رفت و اونم حسابی خودش و براش لوس می کرد .

به محض رسیدن به خانه به طرف ساختمان دویدم دلم برای پدر تنگ شده بود همین که اتاق نشیمن و باز کردم جیغ کوتاهی کشیدم همه جا کاغذهای رنگی اویزان کرده بودند و کیک بزرگی روی میز برایم شکلک در می اورد برای لحظه ای خوشحال ام به حسادتی جانکاه تبدیل شد پس اونا بخاطر ورود فربد جشن گرفته بودند به سرعت به طرف اتاقم دویدم و خودم و روی تخت انداختم نمی دانستم چرا اینطوری شدم من حق نداشتم به کسی حسادت کنم که قبل از من در اینجا زندگی می کرده توی همین خونه به دنیا امده و همین جا پا گرفته و ریشه توی همین خونه و خانواده داره . نه من حق ندارم همه محبتهای اونا رو برای خودم بخوام این نهایت بی انصافیه .

چقدر ما ادما شیر خام خورده ایم و همه چیزهارو زود فراموش می کنیم ما ادمهای دردمند و ستم دیده باید بیشتر به فکر همنوعان خود می بودیم اما محبت بیش از حد این ادمهای مهربان نرا از خود راضی و خودخواه و لوس بار ارده بود و به این زودی گذشته پر دردم را از یاد برده بود .

صدای در مرا به خودم اورد با صدای بلندی گفتم:بفرمایید .

پدر در حالی که ماسکی از شوالیه ای پیر بر صورت زده بود وارد اتاقم شد فریاد کشان به سمتش رفتم و محکم در اغوشش کشیدم پدر با لبخندی دوست داشتنی بوسه ای بر موهایم زد و گفت:امیدورم پدر نادان تو ببخشی دخترم .

-این چه حرفیه پدر شما بهترین پدر روی زمینید .

-دخترم به تو تبریک می گم تو من و به ارزویم رسوندی .

-منظورت چیه پدر؟

-منظورم دانشگاهه!رتبه خوبی اوردی بهت تبریک می گم همیشه نگران بودم که با قبول نشی و یا اینکه اینقدر رتبه ات اینقدر پایین باشه که مجبور بشی به یه شهر دیگه بری و از ما فاصله بگیری .

-خدایا چه می شنوم پدر!من قبول شدم؟باورم نمی شه

-اره دخترم با یه رتبه خوب حالا بهتره زودتر از جایت بلند شی و لباسات و عوض کنی که مهمونا الانه که از راه برسن .

-مهمونا؟

-اره دخترم استادای خصوصی و معلم برنامه ریزی با خانواده هاشون و . . . .

-اه پدر شما همیشه من و شرمنده محبت هاتون می کنید . اخه من چه جوری جبران این همه مهرتون و بکنم .

-تو جبران کردی همین امروز باور کن اگه اسم تو توی روزنامه نمی دیدم پس می افتادم تموم دیشب و راه رفتم و با دیدن سپیده از خونه بیرون زدم .

صدای مادر از پایین شنیده می شد که با عصبانیت فریاد زد:علی باز تو و ساحل همدیگه رو پیدا کردید زودتر بیاین پایین که من خیلی کار دارم .

من و پدر در حالی که با صدای بلند می خندیدیم برای مادر شکلک در اوردیم .

-من دارم می رم ساحل تو بهتره اون لباس چرم بنفش تو بپوشی موهاتم که خودت استادی و می دونی چی کار باید بکنی .

-چشم پدر .

سلیقه پدر فوق العاده بود لباس بنفشم با پوست تنم هماهنگی عجیبی پیدا می کرد تموم موهام و پشت سرم به صورت یه سبد پر از گل ارایش کردم و چند سنجاق با سنگهای برجسته بنفش در داخل موهایم فرو کردم دستبند مورد علاقه ام را به دستم انداختم و ارایش بسیار ملایمی روی صورتم نشاندم و جلوی اینه ایستادم چرخی به دور خودم زدم و در حالیکه حرکتی به اندامم می دادم با خودم فکر می کردم که من از گذشته هیچ چیز با خودم ندارم نه نام و نشونی نه خاطره ای و نه حتی صورت و چهره قبلی ام را .

ناگهان جرقه ای در ذهنم زد و مرا از ان همه یکنواختی و خوش خیالی بیرون کشانید به سرعت به سمت کمد لباسهایم رفتم با عجله تمام ان ها را بیرون کشیدم خدای من سر جاش نبود چه کسی در نبودم به وسایلم دست زده بود سراسیمه و هراسان به طرف اشپزخانه دویدم فربد در حالی که لیوانی پر از نوشابه در دستش بود جلوی در اشپزخانه با چشمانی تعجب زده نگاهم می کرد انقدر بی اختیار شده بودم که برای ورودم به اشپزخانه مجبور شدم با دستم فربد و از روبرویم کنار بزنم مادر هراسان نگاهم می کرد .

-چی شده ساحل چرا اینقدر هراسونی؟

-مامان کی به اتاق من رفته و به وسایلم دست زده؟

-چه وسایلی عزیزم؟

-لباسام .

مادر نفس بلندی کشید و گفت:کشتی من و از ترس یه سری از لباسهایی که استفاده نمی کردی رو گذاشتم کنار تا به یه بنده خدایی بدم .

-یعنی وسایلم هنوز توی این خونه هستن؟

-به گمونم باشن یه نگاهی توی انبار بنداز .

-متشکرم مامان .

-هی صبرکن ببینم نکنه قصد داری با این لباس ها بری و خاکیشن کنی؟

-مادر مواظب لباسهام هستم نگران نباشید .

-ساحل می خوای بیام کمکت؟

به طرف صدا برگشتم فربد بود که می خواست کمکم کند همان چیزی که از هیچ غریبه ای نمی توانستم قبول کنم من نمی خواستم به خاطر جنسیتم مورد ترحم قرار بگیرم پس با اکراه گفتم:کار سنگینی نیست از پسش بر میام .

هنوز ز خانه خارج نشده بودم که صدای فربدو به وضوح شنیدم .

-مامان تا به حال دختری به این قشنگی ندیدم در ضمن به این بد اخلاقی .

مامان در جوابش گفت:بهتره بگی خواهری به این قشنگی .

تموم انبار رو به هم ریختم تا شلوار لی مورد نظر رو پیدا کردم همون شلواری که در اولین روز ورودم به پام کرده بودم . صدای باز شدن در خبراز امدن میهمانان می داد به سرعت از پله ها بالا رفتم و خودم و را به اتاقم رساندم نفسم بند امده بود روی تختم نشستم و چند تا نفس عمیق کشیدم بعد بعه ارامی دستی به دمپای شلوارم کشیدم تا از وجودش خیالم راحت شود قیچی کوچکی از کشوی میزم در اوردم و با دقت درز پس دوزی شده ان را شکافتم با نمایان شدن ان شی با ارزش گویی تمام خاطره ها و مرارتهایی که تا به ان روز کشیده بودم جلوی چشمم جان گرفتند بعد از سالها پرهام جلوی چشمانم جان گرفت و عشقی که مدتها با سختی و رنج فراوان زیر خاکستر تمام خاطره های گذشته مدفون کرده بودم گر گرفت و زبانه کشید گردنبند را جلوی چشمانم گرفتم چون پاندولی به این سو و ان سو می رفت و مرا با زیرکی خاصی به پیچ و خم حوادث و سرگذشت گذشته ام همراهی می کرد . دستی به رویش کشیدم و به نرمی گشودمش چشمم به نوشته بسیار ظریف داخل ان افتاد قلبم به شدت می تپید و حرارتی عجیب در تمام بدنم احساس می کردم چقدر این نوشته غریب بود ناگهان چهره پرهام جلوی چشمانم جان گرفت و بزرگ شد انقدر بزرگ که اتاقم را پر کرده بود چون گذشته لبخند برلب داشت و با چشمانش وجودم را به بازی گرفته بود خدایا لب هایش تکان می خورند او داشت چیزی را به من می گفت و من با خیرگی نمی خواستم چیزی از ان بفهمم اما نه این بار هم چون بار اول قلبم از حکمرانی من سرپیچی می کرد چشمانم اشنای قدیمیش را یافته بودند انگشتانش مرا نشان می دادند پژواک صدایش بر جان و دلم نشست و به ناگاه ارامم کرد((این یعنی وفای به عشق))سرم گیج می رفت چشمانم را بستم و با انگشتانم شقیقه سمت راستم را مالش دادم .

صدای در اتاقم مرا از دنیای درونم بیرون کشید .

-بله بفرمایید .

-من و فرستادن دنبالت گفتن مهمونا خیلی وقته منتظرند .

-ممنونم شما برگردید منم الام میام

-فقط یه کمی زودتر .

از جا بلند شدم و گردنبند را درو گردنم انداختم برای لحظه ای احساس گرمای شدیدی بر وجودم مستولی شد به یاد سودابه افتادم دلم براش بد جوری تنگ شده بود یادم اومد وقتی که از او خواستم تا گردنبند را پیش خودش نگه دارد با اصرار از من خواست تا اینکار را نکنم و ان را تا ابد پیش خودم نگه دارم او معتقد بود که این گردنبند طلسم عشق من است و بعد از سال ها من هم به این نتیجه رسیدم اما هیچ کدام از این ها نمی توانست دلیل نزدیکی من به پرهام باشد .

من انقدر در کثافت و لجن دست و پا زده بودم که پرهام و حق خودم ندونم اون اینقدر ادم شریف و خوش قلبی بود که می توانست لنگه خودش را پیدا کرده و خوشبخت شود و من باید سعی می کردم که هیچ وقت سر راهش قرار نگیرم امیدوار بودم که عشق من به خاطره ای محو و کمرنگ در ذهن پرهام تبدیل شده باشد که یاداوری ان بعد از سالها تنها لبخندی از یه حماقت و بر لبانش بنشاند نه چیزی بیشتر .

نگاهی در ایینه به خودم انداختم تلالو گردنبند دوباره مسیر نگاهم راعوض کرد فکرمی کردم وجوداون روی قلبم به من قوت قلب خارق العاده ای می دهد در لباس تنگ و بلندم احساس خوبی نداشتم اما دلم نمی خواست حرفی روی حرف پدر بگذارم دستی به موهایم کشیدم و به طرف اتاق پذیرایی حرکت کردم .

همه مشغول صحبت بودند کسی متوجه حضورم نشد مکثی کردم وبا انگشتم ضربه ای به در زدم و به همه سلام کردم همهمه و سر و صدا چند لحظه قبل جای خودش را به سکوتی ازار دهنده داده بود مادرم زحمت معرفی خانواده استادانم را به من و بر عکس را کشید . برق تحسین و تعجب را در چشمان تک تک شان می دیدم .

همه جا صدای تبریک بود و ارزوی موفقیت و خوشبختی برای من بعد از تمام شدن تعارف های معمول به گوشه ای نشستم چند تا از دوستان نزدیک مادر هم بین مهمان ها دیده می شد با خودم فکر می کردم با تمام مشغله ای که امروز برای ان ها فراهم کردم چگونه توانسته اند مقدمات این جشن را انقدر سریع اماده کنند .

-چطوری ساحل؟بدجوری بهت خیری شدن تورو خدا به اون دو سه تا پسر بچه کوچولو نگاه کن که چقدر حریصانه نگاهت می کنن شرط می بندم هنوز دیپلم شون و نگرفتن ولی خیلی دارن ادای مردار و در میارن . نمی دانستم چرا نمی توانم نظر خوبی روی فربد داشته باشم فکر می کردم احساس یه برادر به من نداره با خودم عهد بستم تا وقتی که به احساس واقعی اش پی نبردم به اون اعتماد نکنم نمی خواستم حرف ها و حرکاتم سوء تفاهمی در اون ایجاد کند چون مطمئن بودم که دیگر هیچ عشقی را نمی توانم در قلبم جانشین عشق پرهام کنم و ثانیا توانایی تحمل هیچ مشکل و استرسی را هم نداشتم دیگر زندگی از نظر من فقط و فقط خوردن و خوابیدن و درس خواندن شده بود .

-ساحل مثل اینکه اولین باریه که با خانواده استادات اشنا می شی اینطور نیست؟

فقط سری به علامت بله برایش تکان دادم .

-باور کن اگه این خانوما می دونستن که شوهراشون هر روز چند ساعتی رو با همچین فرشته ای سر می کنن حاضرم قسم بخورم که محال بود می گذاشتن پاشون حتی به دم در این خونه برسه من مطمئنم زیر این چهره خندونشون یک لج حسابی داره طغیان می کنه .

نتونستم جلوی خندم و بگیریم فربد از این که توانسته بود بالاخره من و از جبهه ای که گرفته بودم خارج کند لذت می برد . میز شام چیده شده بود پدر سنگ تموم گذاشته بود چون مادر تموم وقتش و توی بیمارستان پیش من گذرانده بود مطمئن بودم پدر با خیالی راحت حسابی ولخرجی کرده میز شام چنان رنگین بود که دهان مدعوین از تعجب باز مانده بود انواع دسر ها و پیش غذاها و خوراک های خوشمزه روی میز بود پدر به طرفم امد و بازویش را برای همراهی به من داد و من در حالی که از گرمای حضور پدر لبریز شده بودم برای لحظه ای بازوانش را فشردم پدر نگاهی به من انداخت و من با چشمانم از او قدردانی کردم .

بعد صرف شام پدر اهنگ قشنگی روی گرامافون گذاشت و مستقیم به طرفم امد و در میان تشویق و کف زدن های هیجان زده میهمانان دستم را گرفت و به نرمی شروع به رقصیدن کردیم پدر انقدر زیبا و ارام می رقصید که من همیشه گمان می کردم او زمانی قهرمان باله بوده است . با تمام شدن اهنگ پسر یکی ز استادانم به طرفم امده با این که از این کار بیزار بودم اما به نظرم دور از ادب امد کم کم همه حاضران در دسته های دو نفره وارد میدان رقص شدند .

-شما خیلی قشنگ می رقصید من تا به حال دختری به زیبایی مثل شما ندیدم .

-خیلی متشکرم شما لطف دارین .

-اسمم پویاست 23 ساله و دانشجوی حقوقم . شما چطور؟

-منم ساحلم 19 سالمه و امسال تازه کنکور دادم .

-شکسته نفسی می کنید پدرم گفته شما موفق شدید رتبه 93 کنکور و بیارید .

لبخندی زدم و گفتم:کار شاقی نکردم نکنه شما انتظار داشتید با وجود چنین پدر و مادر مهربانی بازم پشت سد

کنکور بمونم .

-اما نه با این رتبه خوب!

-در ضمن شما هم خیلی قشنگ می رقصید .

تعریف من از پویا خوشحالش کرده بود احساس خستگی می کردم ناگهان چشمم به فربد افتاد که در گوشه سالن نشسته بود و حلقه های دود سیگار را به ارامی از دهانش بیرون می داد متوجه شدم حالت عادی ندارد و حسابی دمغ و عصبی است حدس می زدم از خستگی راه باشد اوه یادم رفته بود اون تمام روز را در بیمارستانی گذرانده بود و استراحتی نکرده بود و من خودخواه حتی زحمت تشکر از او را هم به خودم نداده بودم بیا خودم قرار گذاشتم در اولین فرصت به خاطر زحماتش تشکر کنم .

خستگی و سر درد و را بهانه کردم و از پویا جدا شدم و به طرف پدر رفتم از او خواستم تا اجازه بدهد به اتاقم رفته و استراحت کنم پدر با لبخندی نگاهم کرد و به گرامافون رفت و خاموشش کرد جمعیت حاضر با تعجب به طرف پدر برگشتند پدر سرفه ای کرد و گفت با عرض معذرت می خواستم اگه اجازه می فرمایید ساحل از حضورتون مرخص بشه چون روز پر تنشی رو پشت سر گذاشته و کمی سرش درد می کنه .

مامان شوکت به سرعت بعه طرفم امد و دستش را روی پیشانیم گذاشت و گفت مثل اینکه بازم تب کرده بهتره اول داروهات و بخوری بعد بگیری بخوابی .

-چشم مادر و در حالی که تعظیم کوتاهی کردم از سالن پذیرایی خارج شدم مادر به دنبالم امد و به طرف اشپزخانه هدایتم کرد .

بهتره قرص ها رو خودم بهت بدم تا مطمئن بشم خوردی .

-تو بهترین مامان دنیایی مامان شوکت .

-و تو هم قشنگ ترین و مهربون ترین دختر دنیا

خوبه خوبه مادر دختر چقدر تعارف تیکه پاره می کنن . در ضمن ساحل خانوم یه خرده ما رو هم تحویل بگیر ناگاه متوجه حضور فربد شدیم .

-راستی داداش از زحمت امروزت خیلی ممنونم ببخشید نیومده پات و به بیمارستان باز کردم .

در حالی که لیوان ابی برای خودش می ریخت گفت:اشکالی نداره ساحل خانوم تا باشه همین زحمتا باشه و بعد لیوان اب و جلوی صورتم گرفت و گفت بهتره قرص هات و بخوری .

لیوان اب و از دستش گرفتم ناگهان چشمانش در نگاهم گره خورد . دلم می خواست فکرم اشتباه می بود من در اعماق چشمانش طوفانی هراس انگیز می دیدم نه از نوع شیطانی که من برق ان را به خوبی می شناختم خدایا چه می دیدم باز هم گردباد به زندگی ارامم نزدیک می شد و قصد شبیخون داشت و من چون گذشته هیچ راه فراری در خود نمی دیدم خدایا تا کی این رنگ و لعابم می بایست مرا اسیر خود ساخته و ذهنیتم را دچار تردید و سانحه کند .

به سرعت نگاهم را از چشمانش دزدیدم و به طرف پنجره رفتم از داخل شیشه او را همچنان ساکت و ارام محو تماشای خودم می دیدم قرص هایم را یکجا در دهانم ریختم و با جرعه ای اب ان ها را فرو دادم و با عجله به طرف اتاقم دویدم نفهمیدم چطور لباس هایم را عوض کردم فقط وقتی به خودم امدم که لحافم را تا زیر گلویم بالا کشیده بودم و با وجود دمیدن سپیده همچنان به خود می پیچیدم و به دنبال راه حل برای مشکل تازه ام می گشتم بالاخره صبح شد و من با چشمانی پف کرده از تختم جدا شدم تنها راه چاره دور شدن از این خانه بود و من ناچار بودم که به خاطر حفظ ارزشهای این خانواده هم که شده دست به چنین کاری بزنم می دانستم که این کارم لطمه جبران ناپذیری به این دو موجود مهربان می زند . اما نمی توانستم تن به ازدواج با کسی بدهم که نه تنها هیچ جایی در قلبم نداشت بلکه یاد و خاطره تمام شکنجه های احمد و دوستانش را در وجودم زنده می کرد هر چند که فربد از قماش انها نبود اما برای قلب بیچاره من به همان اندازه غریب و نا اشنا و مزاحم می امد . لباسم را عوض کردم اوایل شهریور ماه بود گرما بیداد می کرد بلوز استین حلقه ای زرو با شلوار جین پوشیده بودم مستقیم به اشپزخانه رفتم صبحانه اماده بود اما از کسی خبری نبود انقدر بی اشتها بودم که ترجیح دادم فقط لقمه ای از مربا و کره برداشته و به طرف باغ بروم .

روی صندلی کنار استخر نشستم و لقمه ام را در دهانم گذاشتم و به زحمت فرو دادم اشعه های نور خورشید از بین برگ های فشرده درختان بر پوستم می تابید و تا اعماق جانم نفوذ می کرد توی فکرم به دنبال پدر و مادر می گشتم اخه قرار نبود صبح به این زودی جایی بروند تازه امروز که جمعه نبود پنجشنبه بود . اه خدای من گفتم پنجشنبه من امروز به مامان قول داده بودم که به ارایشگاه بروم چون تعداد زیادی عروس داشت و من حتما باید به کمکش می رفتم . من از هفته ی قبل به او قول داده بودم وای حتما خیلی دیر شده نگاهی به ساعتم انداختم از نه گذشته بود به خودم لعنت فرستادم اخه من امام صبح را درون رختخوابم غلت زده بودم بدون اینکه بخوابم .

با عجله پله ها را دو تا یکی می کردم وبه اتاقم رفتم لباس ها و وسایلم را گرفته و به طرف حیاط دویدم انقدر عجله کردم که نفسم بالا نمی امد ناگاه جلوی من ظاهر شد لباس ورزشی پوشیده بود داشت نرمش می کرد عرق از سر و رویش سرازیر شده بود در حالی که در جا می زد گفت:سلام به ساحل خانوم!صبح شما بخیر انشاالله که امروز حالتون خوب باشه و از دنده چپ بیدار نشده باشید

نگاهی به من و لباسم انداخت و گفت:کجا با این عجله؟

باید برم ارایشگاه امروز کلی کار داریم و مادر دست تنهاست .

-خب صبر کن تا من برسونمت .

-مزاحمت نمی شم .

-نه یه چند لحظه ای صبر کن تا برگردم .

تقریبا پانزده دقیقه طول کشید تا فرید برگردد . پیراهن سفید با شلوار و کرواتی مشکی پوشیده بود ، قیافه ی دلچسبی داشت و به دل می نشست اما تنها به عنوان برادر نه بیشتر .

سوار ماشین پدر شدیم ، پدر معمولا صبح ها با راننده شرکت به سر کار می رفت .

سکوت سنگینی بین ما حکم فرما شده بود ، با آنکه آزار دهنده بود دلم نمی خواست شکسته شود ، ترجیح می دادم همچنان در همان وضعیت باقی بمانیم برای همین دستم را به طرف ظبط صوت ماشین دراز کردم و دکمه ی آن را فشار دادم ، ترانه شاد و قشنگی بود ، اما هنوز چیز زیادی از آن پخش نشده بود که فربد خاموش کرد . و سیگاری برای خود روشن کرد ، برای اینکه اعتراضی به این کارش کرده باشم سرم را به طرف شیشه ی بغلم گرداندم و آن را پایین کشیدم .

_ دود سیگار اذیتت می کنه ؟

_ نه زیاد .

_ حوصله اش رو داری کمی با هم صحبت کنیم ؟

_ بستگی داره در چه موردی باشه ؟ خب مثلا" در مورد خودمون .

_ فکر نمی کنم حرفی برای گفتن مونده باشه چون من مظمئنم مامان داستان زندگی تو رو در فاصله ی نیم ساعت بعد از به هوش آمدنم برام تعریف کرده ، مسلما" داستان زندگی منو هم توی اون فرصت زیاد برات توضیح داده . اینطور نیست ؟

بله درسته ! اما منظورم به اونا نبود من می خواستم راجع به احساسمون با هم صحبت کنیم .

خنده ای ساختگی کردم و گفتم : می خوای اول من شروع کنم ؟

_ آره خوشحال می شم .

_ من خوشحالم از اینکه در عرض یه چشم به هم زدن صاحب برادری شدم که هم خوش قیافه است و هم خوش تیپ و برازنده و در عین حال تحصیل کرده .

_ همین ؟

_ مگه غیر از اینه ؟

لبخندی زد و نگاهی گذرا به من انداخت و هیچ نگفت ، بقیه راه رو در سکوت مطلق طی کردیم ، جلوی در سالن ترمز کرد و من بدون اینکه نگاهش کنم وسایلم را برداشته و خداحافظی کردم . فربد بدون لحظه ای درنگ پایش را روی پدال گاز فشرد و در پیچ مقابل از نظرم پنهان شد .

خوشحال بودم که با تمام خجالتی بودنم توانستم از پس فربد برایم ، نمی دانم اثر حرفهایم چه فکری در او به وجود اورد که حاضر نشد از احساسش نسبت به من حرف بزند و بدون نیم نگاهی و حتی کلمه ای برای خداحافظی از نظر ناپدید شود .

شوکت از دیدنم خوشحال شد و به استقبالم آمد و گفت :" چه خوب کردی اومدی ، دیشب حالت آنقدر بد بود که من فکر نمی کردم بتونی به اینجا بیایی ، اما حالا از دیدنت خیلی خوشحالم ، حالت خوب شده ؟

_ آره مامان خیلی بهترم .

_ پس قبل از اومدن تو سالن یه دستی به سر و روی خودت بکش لباست رو عوض کن .

آن روز با تمام مشغله هایش به پایان رسید خسته و کوفته بودم ، توان ایستادن نداشتم ، خودم را روی نزدیک ترین مبل رها کردم و از خستگی خوابم برد .

در حالت نیمه بیداری صدای فربد به گوشم رسید فکر کردم خواب می بینم ، اما لحظه ای بعد مطمئن شدم که صدای او را از داخل سالن شنیده می شود .

مامان با این دختر چی کار کردی که مثل جنازه یه گوشه ای از حال رفته ؟

_ راستش پسرم امروز روز خیلی شلوغی بود ، اگه اون نیومده بود نمی تونستم کارامو به موقع تحویل بدم . ولی خستگی ساحل به خاطر بی خوابی دیشبه ، نه کار اینجا ، اون به این حجم کار عادت داره ، ساحل عاشق این هنره .

_ می دونم مادر ، دیشب اینو خوب فهمیدم ، در نهایت سادگی خودشو آرایش کرده بود هرچند که اون چهره ی بدون آرایش هم واقعا" زیباست . مادر باید اعترافی پیشت بکنم . تمام مانکن های لوس آنجلس در مقابل ساحل پشیزی نمی ارزن .

_ راست می گی فرید ؟

_ بدون شوخی دارم حرف می زنم ، زیبایی اون نفس گیره و بکر .

مادر در حالی که با افتخار می خندید گفت :" چون دختر گل خودمه چه انتظاری ازش داشتی .

_ مادر می خواستم یه سوالی از شما بکنم .

_ بپرس عزیزم .

_ مادر شما . . . . شما از ساحل خودتون خبری ندارید ؟

از سکوت حاکم بین آن دو فهمیدم که مادر لحظه سخت و بدی را پشت سر می گذراند اما چاره ای جز سکوت نداشتم خیلی دلم می خواست احساس مادر را در این مورد خاص بدانم .

مادر با صدایی که از ته چاه شنیده می شد گفت :" فربد من ساحل گم شده ام رو توی وجود ساحل دیگه ای پیدا کردم از همون لحظه که شنیدم ساحل دیگه نمی خواد منو ببینه تموم عشقمو تقدیم ساحل خودم کردم ساحلی که تموم عشق و علاقه اش منو علی هستیم .

شما جدی نمی گید مادر ! یعنی شما به راحتی اونو از خونه ی دلتون روندید .

_ نه به اون راحتی که تو فکر می کنی ، اگه بگم دیگه بهش فکر نمی کنم ، یا دوستش ندارم دروغ گفتم و بی صبرانه منتظر بازگشتن هستم می دونی به خاطر چی ؟

_ خب چون تنها فرزند شماست .

_ بازم اشتباه کردی ، به خاطر اینکه به اون بفهمونم من اونقدر ها هم که فکر می کنه خودخواه هستم ، نیستم . من از آدم های رنجیده و انسان های درست کردم که نه تنها مایه ی افتخار هستند بلکه مایه ی مباهات کشورشانند . اون ها در مقابل ناملایمات سر خم نمی کنند و کوچکترین مشکلی اون ها رو وادار به گرفتن تصمیمی بزرگ و احمقانه نمی کنه .

_ خیلی دوستش داری مادر ؟

_ اگه حسودین نشه ، بله . خیلی بیشتر از همه ی شما . چون منو یاد جونی های خودم می ندازه .

_ یعنی می خواهید بگید شما هم توی جونی هاتون مثل اون مغرور و خودخواه بودید ؟

_ اگه تو هم جای اون بودی و انهمه سختی می کشیدی بهتر می تونستی معنی رفتار های اونو بفهمی . من که عاشق حرکات و برخورد های منطقس اش هستم . حالا بهتره بیدارش کنیم که خیلی دیر شده . علی حتما" خیلی وقته منتظرمونه .

_ ساحل عزیزم ! پاشو که ساعت از نه گذشته . در پاشو دیگه .

در حالی که خمیازه های پی در پی می کشیدم از جا بلند شدم فربد به در خروجی تکیه داده بود و با نوک کفش هایش به زمین ضربه می زد سرش را پایین انداخته بود و وانمود می کرد که متوجه حضور من نشده ، سلامی کردم و از کنارش گذشتم . و به طرف ماشین رفتم ، به دنبالم از سالن خارج شد و در ماشین را برایم باز کرد ، خودم را روی صندلی عقب ماشین انداختم دوباره از خستگی خوابم برد .

ساحل پاشو ، به خونه رسیدیم ، من نمی دونم تو امشب می تونی بخوابی یا نه .

با تنبلی زیاد خودم را از ماشین بیرون کشیدم و به اتفاق فربد و مادر وارد خانه شدیم ، من از پله های سمت چپ به طرف اتاقم به راه افتادم و در حین بالا رفتن گفتم :" ماان من شام نمی خورم ، تو رو خدا صدام نکنین .

_ اما ساحل تو نهار هم نخوردی ، پس شامو می دم بیارن بالا .

_ مامان ؟

_ قبول نیست ، یا می یای پایین یا شام رو می دم بیارن بالا .

_ پس فقط یه ساندویچ .

نمی دانم چه حالی داشتم و چگونه خوابیدم که مادر دلش نیومد بیدارم کند و من همچنان با همان لباس خوابم برد حرف های آنشب مادر و فربد داخل سالن مرا از تصمیمی که گرفته بودم منصرف کرد . تحمل ناراحتی ها و از بین رفتن تدریجی اش را نداشتم . مطمئن بودم که این بار اگه بازی سرنوشت اونا رو به زمین بزنه ، هیچ وقت یارای بلند شدن و دوباره ایستادن را نخواهند داشت . تنها راه ممکن پنهان شدن از جلوی چشمان فربد بود و بس . سه ماه تابستان گذشت و نتیجه انتخاب رشته را پدر در حالی که از خوشحالی در پوست خود نمی گنجید با خود به خانه آورد من در رشته ی زبان و ادبیات فارسی قبول شده بود ، رشته ای که آرزوی من تحصیل در آن بود و خوب به خاطر داشتم که نطفه ی این علاقه از چه زمانی در وجودم بسته شده و حالا که مرز باروری رسیده بودم در کنارم نبود تا نتیجه ی تلاش و همتش را ببیند و با زبان شیرینش ، حلاوت آن را به جانم بچشاند .

به اصرار زیاد از پدر خواستم حالا که به خاطر تمایلش دانشگاه تهران را برای ادامه ی تحصیلم انتخاب کرده ام او نیز اجازه بدهد تا برای راحتی ام ایام تحصیل را در خوابگه بگذرانم ، راضی کردنش بسیار دشوار بود از مادر خواستم تا به کمکم بیاید البته قبل از هر کاری به مادر قول داده بودم تا همچنان چون گذشته دو روز از هفته را که حجم درس هایم کمتر است به آرایشگاه بروم و کمکش کنم در تمام مدتی که مشغول اصرار و التماس از پدر بودم ، فربد خودش ار سرگرم خواندن روزنامه نشان داده بود و هیچ عکس العملی نشان نمی داد . سرانجام پدر راضی شد اما به شرطی که علاوه بر جمعه ها و پنج شنبه ها یکی از روز های دیگر هم به خانه بروم ، شرط تقریبا" سختی بود به طوری که فریادم بلند شد .

_ آخه پدر سه روز در هفته رو که به شما قول دادم دو روزش رو هم به مادر پس می مونه دو روز که فکر کنم اگه از خیرش بگذرم بهتر باشه ، نظر شما چیه ؟

پدر خنده بلندی سر داد و گفت: خودت می دونی یا این یا هیچ .

- پدر تو رو خدا شما که خیلی مهربون بودید تازه به شما قول دادم که در تموم این مدتی که در خوابگاه هستم روزی دو بار براتون تلفن کنم و تحت هیچ شرایطی و به بهانه های مختلفی مثل رفیق بازی و سینما و پارک . . . . از در خوابگاه بیرون نروم بازم این شرایط سخت دیگه برای چیه؟

ناگهان متوجه فربد شدم که همچنان بی تفاوت گرم خواندن روزنامه بود تقریبا فریاد زدم .

-اخر فربد تو یه چیزی به بابا بگو .

فربد روزنامه را با حرکتی ناگهانی بست و روی میز پرتش کرد و نیم نگاهی به من انداخت و در حالی که شانه هایش را بالا می انداخت از جا بلند شد و گفت:من توی بحث خانوادگی دخالت نمی کنم لطفا من و ببخشید و سپس به طرف اتاقش رفت و در را محکم به هم کوبید .

مادر با نگاهی پرشگرانه به پدر نگاه کرد پدر با بی قیدی شانه هایش را بالا انداخت این بار مدر با شماتت پرسید:علی فربد چش شده؟ناراحت به نظر می اومد البته مدتیه که اخلاق و رفتارش عوض شده و بیشتر توی خودشه .

پدر یکی از ابروانش را بالا برد و گفت:حتما نگران کار استخدامشه .

-خوب بود باهاش یه کمی صحبت می کردی اخه تو پدرشی .

-ناراحت نباش شوکت!فربد پسر با عرضه ای و از پس کاراش بر میاد اگه براش مشکلی پیش بیاد که به کمک من احتیاج داشته باشد حتما با من در میون می گذاره .

-اخه علی تو از کجا ینقدر مطمئنی که مشکل اون کاریه؟بهتره یه خورده بهش نزدیک تر بشی .

پدر دو دستش را به علامت تسلیم بالا برد و گفت:چشم هر چی که شما بگید حتما دراولین فرصت باهاش حرف می زنم .

من در حالیکه پاهایم را به زمین می کوبیدم گفتم:پدر یه فکری هم به حال مشکل من بکنید اگه مشکل من حل نشه من امشب از غصه دق می کنم خواهش می کنم پدر نکنه دلتون می خواد به پاهاتون بیوفتم .

پدر خنده بلندی سر داد و گفت:باشه دخترم امشب شب تسلیم و سازشه اونم در مقابل خانومها اما به هیچ عنوان از پنجشنبه و جمعه نمی گذرم .

با شتاب به طرفش رفتم خودم را به گردنش اویختم پدر در حالی که سعی داشت خودش را از دستم خلاص کند گفت:لوس بازی بسه وگرنه مجبورم تغییر عقیده بدم .

بالاخره موفق شدم نظرم را به انها تحمیل کنم شب به خیری گفتم و مادر و بوسیده و به طرف اتاقم رفتم بین راه توقف کوتاهی کنار اتاق فربد کردم او هنوز بیدار بود صدای اهنگ ارام و غمگینی از داخل به گوش می رسید .

برای لحظه ای دلم برایش سوخت او هم مانند من در کوچه و پس کوچه های سرنوشت گم شده بود و از بخت خوبش سر از این جا در اورده بود اما مثل من خوشبخت مطلق نبود من خوشبختی خودم را مدیون دختری بودم که به علتی ناشناخته قید همه خوشی هایش را زده بود و اواره دیار غربت شد و فربد نیز خوشبختی اش را چون من مدیون همان ساحل بود که اگر چند سال زودتر قدم به عرصه گیتی می گذاشت شاید او نیز در چنین شرایطی بسر نمی برد .

و واقعیت این بود که در بین اشنایان من و او هر دو غریب بودیم گاهی دلهایمان هوای دیار خودمان را می کرد و همان جایی که اگر می ماندیم جایگاه محکمی چون حالا پیدا نمی کردیم .

اهسته دستهایم را به طرف دستگیره در بردم تمام وجودم در صدد فشردنش بود که ناگهان تلنگری به مغزم خورد و چون برق گرفته ها از جا پریدم به خودم نهیب زدم دختر این وقت شب اینجا چیکار می کنی؟می خوای داخل اتاقش بشی که چی به اون بگی؟تو بهتر از هر کسی می دونی دردش چیه؟بهتر خودت و از اون دور نگه داری .

ان شب نیز تا نیمه شب خواب به چشمانم نیامد تحمل غصه و ناراحتی کسی و نداشتم ان هم غصه ای خودم مسبب ان بودم با خودم فکر می کردم فقط همین یه هفته است بعد که دانشگاه بری همه مشکلات حل می شه کافیه یه خورده تحمل کنی .

ساعت از 6 گذشته بود که صدای تقه ای به در خورد غلتی زدم و نگاهی به ساعت انداختم خدایا ساعت 6 بود چه کسی ممکن بود پشت در باشد؟با صدای خواب الودی گفتم:کیه؟

-منم ساحل بابا . . مثل اینکه قرارمون و فراموش کردی؟

-چه قراری پدر؟

-قرار بود که امروز و به اتفاق مادر و فربد به کوه بریم یادت رفته یا اینکه تصمیم گرفتی بدقولی هات و از همین الان شروع کنی؟

تازه یادم امده بود که از هفته قبل این قرار و با پدر گذاشتم و به هیچ بهانه ای هم نمی تونستم اون و بهم بزنم مخصوصا حالا که پای دانشگاه و خوابگاه در میان بود .

به سرعت از جا بلند شدم و گفتم:نه پدر همین الان حاضر می شم . فقط به مامان بگید وسایل کوله پشتی ام رو اماده کنه .

-همه چیز اماده است مامانت خوب می دونست که تو حواس درست و حسابی نداری برای همین همه چیز و از قبل اماده کرده .

همه سوار ماشین شده بودند که من با عجله خودم را به انها رساندم . با نیم نگاهی فهمیدم که فربد پشت فرمان نشسته من هم مجبور شدم درست پشت سر فربد بشینم صبح به خیری گفتم و خودم رو روی صندلی پرت کردم و سرم را روی شانه های مادر گذاشته و خوابیدم .

درست نمی دانم چه مدت خوابیدم وقتی چشمانم را باز کردم که کسی داخل ماشین نبود از ماشین پیاده شدم و نگاهی به اطرافم انداختم کسی دیده نمی شد کمی جلوتر رفتم فربد روی تخته سنگی نشسته بود و به منظره روبرویش خیره شده بود .

پاورچین پاورچین به او نزدیک شدم وقتی که درست پشت سرش رسیدم سرم را به گوشش نزدیک کرده و گفتم

-سلام گل قهر کن .

به سرعت رویش را به طرفم برگرداند به طوری که نزدیک بود تعادلش را از دست بدهد و سپس صاف توی چشمانم خیره شد .

-من فقط سلام کردم کار بدی بود؟

-نه بدتر از کاری که با احساسم کردی .

سرم گیج می رفت برای لحظه ای فکر کردم پاهایم هیچ رمقی ندارند به ناچار در حالی که مراقب بودم از حال نروم روی دستم نشستم وصورتم را بین دستهایم پنهان کردم فربد به ارامی به من نزدیک شد و گفت:ساحل خواهش می کنم باور کن من مثل اون دسته ادمهایی نیستم که تا به حال سر راه تو قرار گرفتن من وجود تو می خوام قلب و فکرت و و از همه مهم تر رویاها و خیالات تو رو من نمی خوام با اصرار پا به زندگیم بزاری و مثل یه ادم اهنی از قبل برنامه ریزی شده باهام زندگی کنی من بهت قول می دم اونقدر خوشبختی و به پاهات بریزم که همه گذشته شومت و فراموش کنی . سرم و بلند کردم مستقیم به چشمانش خیره شدم .

-فربد می خوام یه چیزی رو خوب بدونی من از همون روز اول جرقه عشق و توی چشمات دیدم و اونقدر پر انرژی با نشاط بود که اگه هر کسی جز من در معرض ان قرار می گرفت در مقابل اون ذوب می شد اما نه منی که هیچ قلبی توی سینه نداشتم .

فربد با تعجب نگاهی به من کرد و گفت:ساحل نزار فکر کنم که تو قلبت و بین اون ادمای اس و پاس و فاسد تقسیم کردی!

ماتم برده بود افراد زیادی سر راه من قرار گرفته بودند بگذریم از این که هر کدامشان بدون توجه به خواست و نیت قلب ام مرا مورد سو استفاده قرار دادند و سپس گورشان را گم کرده بودند اما حالا با کسی برخورده بودم که با همه انها فرق داشت او حتی برای احساس و فکر من هم احترام قائل بود با این که در دل تحسینش می کردم اما راضی به این کار نبودم نمی توانستم فکر و احساسو ذهنیتم را که لبریز از عشق پرهام بود و به باد هوا بسپارم و دل در گرو عشق دیگری ببندم . . من با خودم عهد کرده بودم که . . . . او . . . . خدایا . . . . و حالا وجود فربد مانند سنگ ریزه ای بود که به اب زلال و ارام زندگیم برخورد می کرد و دایره های مختلفی از تردید و وهم و خیال در ان به وجود می اورد .

نمی توانستم رقیبی برای عشق پرهام بتراشم عشقی که با او الفبای زندگی را شناختم و بزرگ شدم عشقی که در ان تمنای جسمانی معنا نشده بود و هر چه که بود ارزش والای روح بود در قالبی بدون جسم در حالیکه صدایم به سختی لز گلویم بیرون می اومد گفتم:بعدا در مورد این موضوع با هم حرف می زنیم . فربد از جا بلند شده بود و به طرف ماشین می رفت . پس از مدتی کوله پشتی اش را روی دوشش گذاشت و مال مرا در دستش گرفت و پس از قفل کردن در ماشین فریاد زد:ساحل زودتر که مامان اینا قله رو فتح کردن .

با عجله خودم را به او رساندم کوله ام را از دستش گرفتم و با هم به راه افتادیم .

-ساحل به اون قله ای که از همه بلند تره نگاه کن!ببین چقدر برفاش بکر و تمیزن .

-اها راست می گی خیلی قشنگه!به نظرم از همه کوهای اطرافش پرغرورتر و پرشکوه تره .

-حالا چرا پرغرور؟

خندیدم و گفتم:نمی دونی؟

-نه؟

-به خاطر اینکه هر کسی نمی تونه فتحش کنه و اون کسانی هم که فتحش می کنن مثل خودش با اراده و با شکوهن که البته تعدادشون انگشت شماره .

اینبار نوبت خندیدن او بود و در ادامه خنده هایش گفت:درست مثل خودت .

با غرور خاصی گفتم :دقیقا .

در حالی که قیافه ای جدی به خود می گرفت به نجوا گفت:اما من بالاخره فتحش می کنم .

با تلاش زیاد ان را نشنیده گرفتم و در حال دویدن گفتم:بجنب که الان پدر و مادر دارن بر می گردن .

اولین بار بود که به کوه می رفتم چندین بار پاهایم لغزید سرم گیج رفت و از خستگی به حالت قهرنشستم اما فایده ای نداشت پدر با سرسختی و لجاجت مرا با خودش می کشاند و سر به سرم می گذاشت . پدر مصرانه می گفت:ساحل از این به بعد همه جمعه ها میاییم کوه به خاطر این که ادم اگه بخواد فکر سالمی داشته باشد باید در درجه اول جسمش سالم باشه و تو برای ادامه تحصیلات نیاز به هر دوتاشون داری حالا امروز می تونم از تنبلی هات صرف نظر کنم اما از جلسه بعد هیچ گذشتی در کار نیست فکر می کنم تنبلی هم حدی داره .

پدر بسیار جدی صحبت می کرد و این لحن صحبتش مرا می ترساند نگاهی به دور برم کردم مادر بدون توجه به اخطارهای پدر مشغول تماشای منظره اطرافش بود و لذت می برد فربد در حالی که لبخند شیطنت باری بر لب داشت بی تفاوت به روبرویش خیره شده بود من مطمئن بودم که ان لبخند لعنتی فقط وفقط به خاطر توبیخ های پدر است حسابی لجم گرفته بود از همه به خصوص از مادر که در این جور مواقع اصلا طرف من و نمی گرفت دوباره قهر کردم انتظار این رفتار پدر و توی جمع نداشتم به طرف کوله ام چنگ انداختم و در حالی که بلند می شدم ان را به پشتم انداخته و به راه افتادم . باید همه راه را که در عرض چند ساعت پیموده بودیم بر می گشتیم با این تفاوت که مسیر برگشت تماما سرازیری بود و من چقدر احمق بودم که فکر می کردم راه اسانی در پیش دارم پدر متوجه لجبازیم شد و با اشاره از همه خواست که کاری به کارم نداشته باشم من به سرعت و با عجله شروع به پایین اومدن کردم چندین بار پایم لغزید و سر خوردم اما هر بار با هزار ترس خودم وجمع و جور می کردم .

هر چه پایین تر می امدم دور و برم شلوغ تر می شد همه داشتند مسیر رفته را بر می گشتند همه در دسته های دوتایی و سه تایی و چهار تایی و یا بیشتر بودند و با دیدن من با تعجب من را بهم نشان می دادند در دلم از پدر برای توصیه ای که هنگام خروج از خانه به من کرده بود شکر کردم او از من خواسته بود که تا حتما از کلاه و عینک افتابی استفاده کنم البته تا اون لحظه فکر می کردم که این کار فقط برای دور ماندن از اشعه خورشیده اما حالا با دیدن این همه پسرهای جورواجور فهمیدم که مزایای دیگه ای هم داره .

چنان در بحر این افکار رنگارنگ فرو رفته بودم که د یکی از پیچ های تند پایم لغزید محکم با صورت به زمین خوردم و گه دستهایم را حایل نکرده بودم معلوم نبود چه بلایی به سر صورتم می اومد صورتم و کف دستم حسابی درد گرفته بود صدایی از پشت سر توجهم را به خودش جلب کرد:اجازه می دید خانوم بهتون کمک کنم از راه رفتنتون معلومه که اولین باره به کوه اومدین .

عصبانی شده بوم مثل اینکه تمام ادمای کوه با خودشون عهد کرده بودن که من و تحقیر کنند و ناشیگری ام را به رخم کشند با لحن تند و بدی گفتم:کسی از شما کمک نخواسته تازه به شما هم ربطی نداره که من چندمین باریه که به کوه اومدم .

-حیف نیست خانومی به این زیبایی این قدر عصبانی و بد اخلاق باشه؟

می دانستم که او به دنبال راهی برای صحبت کردنه و من اصلا حوصله هیچ کسی و نداشتم برای همین بدون هیچ حرفی به راهم دامه دادم دیگر داشتم به پای کوه می رسیدم خوشحال از اینکه بالاخره توانستم به پایین برسم و با غرور منتظر پدر و بقیه بمانم دستانم را باز کرده و بقیه راه را به خیال اینکه چیزی به پایان نمانده شروع به دویدن کردم اما هر چه بیشتر پیش می رفتم شیب کوه بیشتر می شد و کنترلم از دستم خارج می شد که ناگهان شخصی جلویم ظاهر شد و من در حالیکه با جیغ می خواستم به او بفهمانم که کنترلم از دستم خارج شده محکم به او خوردم و از جاده منحرف شدم دیگر نفهمیدم چه شد فقط احساس توپ گردی رو داشتم که با شتاب به سمت مقصدی نامعلوم حرکت می کنید .

به تخته سنگ بزرگی خوردم و از حرکت ایستادم تمام تنم درد می کرد و قدرت تصمیم گیری نداشتم به ارامی تکانی به خودم دادم تا مطمئن شوم جایی از بدنم اسیب ندیده شکر خدا فقط کوفتگی بود ارا از جا بلند شدم زیر پایم رودخانه ای بزرگ با جوش و خروش زیادی روان بود وحشتناک به نظر می رسید . اگر اون سنگ بزرگ جلوی راهم نشده بود معلوم نبود الان در اعماق اون رودخونه چه حالی داشتم .

-شما حالتون خوبه خانم صدمه ای ندیدید؟

حدس می زدم همون کسی باشه که بهاش برخورد کردم .

-بله حالم خوبه فقط کلاه و عینکم را گم کردم و یه کمی گوفتگی دارم .

-این حداقل اسیبیه که می تونستید دیده باشد شما خیلی خوش شانسید .

پوزخندی زدم و با خودم گفتم:تا معنی خوش شانسی و چی بدونی

. -من الان طناب و می فرستم پایین اون و محکم دور کمرتون ببندید و اروم از اون جا به سمت بالا حرکت کنید متوجه شدید؟

-بله از کمکتون متشکرم .

-تشکر و بذارید برای بعد الان فقط باید حواستون و جمع کنید و اصلا به اون پایین نگاه نکنید .

طناب وبه دور کمرم بستم و به طرف بالا حرکت کردم چندین بار پاهایم لغزید و به جای اولم برگشتم حسابی از دست پدر و بقیه عصبانی بودم که چرا دنبالم نیامده بودند و مرا مجبور کرده بودند تا به این غریبه هم توضیح بهم که ناوارد و اماتورم .

-ببخشید اقا من نمی تونم از این جا بالا بیام اخه اولین باریه که به کوه اومدم .

-مهم نیست شما می تونید بالا بیاید چون اگه یه دختر بچه 8 ساله هم اون جا بود می تونست این کار و بکنه .

حسابی خونم به جوش امده بود زندگی درشهر از من ادمی نازک نارنجی و لوس ساخته بود من که تا چند سال پیش از دیوار صاف بالا می رفتم چطور حالا اینقدر عاجز و ناتوان شده بودم؟

با تلاش فراوان در حالی که فکرم را متمرکز کرده بودم شروع به صعود کردم ان مرد دائم از بالا تشویقم می کرد و از من می خواست همانطور ادامه دهم دیگر چیزی نمانده بود حالا دیگر دستهایش را که برای کمک دراز شده بود می دیدم حس مشمئز کننده ای در وجودم بیدار شد حاضر نبودم هیچ دستی را حتی برای کمک قبول کنم اما یه نیم نگاه به زیر پاهایم کافی بود تا در این مورد سریع تر تصمیم بگیرم .

با تمام نیرو یکی از دستهایم را به طرفش گرفتم اما با کمال تعجب دیدم دستهای دیگری هم به کمکم امدند دستهایی که بسیار نزدیک تر از قبلی به من بودند با عجله خودم را به ان سپردم و با تکانی ناگهانی به سمت بالا کشیده شدم ترس از سقوط روح از تنم ربوده بود . سست و بی حال روی زمین دراز کشیدم موهایم روی صورتم ریخته بود و نور خورشید از لا به لای ان به سرو صورتم می تابید سرم حسابی داغ شده بود .

-بهتره بلند بشی خانوم نور خورشید توی کوه ادم و دیوونه می کنه .

دوباره همان دستها به کمک امدند و مرا وادار به نشستن کردند بعد از مدتی که اثران شوک از من دور شد سرم را بلند کردم قیافه مردی هم سن و سال پدر جلویم نمایان شد لبخندی زدم و گفتم:من جونم و مدیون شما هستم نمی دونم اگه شما نبودید من حالا چه وضعی داشتم .

-زیاد نگران نباشید اگه من هم نبودم این اقا حتما به دادتون می رسید چون من بدون کمک ایشون موفق نمی شدم اخه شما زیادی تحرک داشتید و هر لحظه امکان سقوط تون می رفت .

با تعجب به دور و برم نگاه کردم . خدای من فربد .

-تو کی تونستی خودت و به من برسونی؟

سرش را پایین انداخت و گفت:از همون لحظه ای که از ما جدا شدی من دنبالت بودم .

-اما من بارها تو مسیر برگشتم و به پشت سرم نگاه کردم .

-درسته با فاصله ی زیاد و از دور مواظبت بودم .

-چرا؟

-خب این کاریه که از روز اولی که دیدمت دارم انجام می دم .

-به خاطر همین پرسیدم چرا؟

فربد با نگاه عجیبی به من نگاه کرد و سپس رویش را به طرف ناجی من بر گرداند و گفت:ببخشید دعوای خواهر و برادر هیچ وقت تمومی نداره یادم رفته بود از شما تشکر کنم شما وقعا حرفه ای عمل کردید من جون خواهرم و مدیون شما هستم .

ان مرد با نگاه مشکوکی براندازمان کرد و گفت:شغل من همینه و احتیاجی به تشکر نیست .

با هیجان زیادی گفتم:یعنی شما توی کوه ها می گردید تا جون من و امثال من را نجات بدین؟

-البته نه اینطوری که شما فکر می کنید . من مربی کوهنردی و استاد دانشگاه توی رشته تربیت بدنی ام معمولا دانشجوهام وروزهای جمعه به کوه میارم تا صعود یادشون بدم .

-چقدر خوشحالم که با یه استاد دانشگاه افتخار اشنایی پیدا کردم من اسمم ساحل رازقیه دانشجوی رشته ادبیات فارسی دانشگاه تهران البته هنوز پام به دانشگاه نرسیده ورودی مهر هستم و شما دومین استادی هستید که ملاقاتشان می کنم .

-من هم خوشحالم ه با یکی از دانش جویان با هوش و در عین حال زیبا اشنا شدم .

و با خنده بلندی گفت می شه بپرسم استاد قبلی روکی زیارت کردید؟

صورتم داغ کرده بود و به همان اندازه مغزم با ان که تمام تلاشم را به کار بستم تا خاطره و یاد پرهام همیشه گوشه ای از ذهنم باقی بماند و راهی به بیرون پیدا نکند اما این زبان لق ام داشت کار دستم می داد .

با من من گفتم:این مربوط به چندین سال پیشه .

-مثل اینکه از یاداوری اون ناراحت شدید؟

موهایم را با حرکت سرم از صورتم دور کردم و گفتم:تقریبا .

-پس من یه عذر خواهی بهتون بدهکارم .

-نه نه خواهش می کنم این حرف و نزنید این موضوع مال خیلی وقت پیشه .

-پس دیگه وقت تون و نمی گیرم به امید دیدار .

-راستی یادتون رفت خودتون و معرفی کنید .

-اه بله من اسفندیاری هستم .

با چابکی خاصی شروع به پایین رفتن کرد و من با خیجان زیاد فقط به پاهایش نگاه می کردم .

-ساحل بهتره ما هم بریم پایین هوا کم کم داره تاریک می شه .

از جا بلند شدم و با دست پشت شلوارم را تکاندم و راه افتادم ده دقیقه ای طول کشید تا بالاخره به پای قله رسیدم از ان پس مسیر تقریبا صاف و هموار بود من سعی می کردم چند قدمی جلوتر از فربد حرکت کنم تا مجبور به صحبت با او نباشم .

صف اتومبیل ها از دور نمایان شده بود با دیدن انها به یاد خستگی و کوفتگی بدنم افتادم کوله پشتی ام را به زحمت از خودم جدا کردم و به دنبال خودم روی زمین می کشاندم .

فشار دستهای سنگینی را بر روی دستهایم احساس کردم با ترس به عقب برگشتم فربد با لحنی بسیار جدی گفت:کوله پشتی تو بده به من .

راستش از جدیتش جا خوردم گره مشتهایم شل شد و ان را در دستهایش رها کردم فربد بدون توجه به من قدمهایش را تند کرد و از من فاصله گرفت . حسابی لجم گرفته بود انتظار چنین بی توجهی را از او نداشتم ترجیح دادم تا کمی استراحت کرده و دوباره به راه بیافتم .

پاهایم را از کفش در اورده و کمی با دستهایم ماساژ دادم نمی فهمیدم چرا از فربد ناراحتم مگر نه اینکه با سردی رفتارم سعی در دور کردن و متنفر کردنش از خودم داشتم در همه لحظات حضورش نادیده گرفتمش و نگاههای پر از عشقش را با بی تفاوتی رد کردم حمایتش را با تمام وجود کنار می زدم و جواب تمام محبت هایش را با خود خواهی و لجبازی می دادم و تازه از بی محلی هایش می رنجیدم .

و با اخم و قهر گوشه ای نشسته و همه را نگران خودم می کردم با این فکر از جا بلند شده و به طرف اتومبیل به راه افتادم پدر و مادر جلوی ماشین ایستاده بودند از فربد خبری نبود هنوز چند قدمی با انها فاصله داشتم با نگرانی پرسیدم فربد نیامده؟

پدر برایم سری تکان داد که معنایش را نفهمیدم اما با نزدیک شدن به اتومبیل متوجه شدم فربد صندلی جلویی را خوابانده و در حالیکه دستش را زیر سرش گذاشته به خواب رفته .

با صدای باز شدن در فربد از جا بلند شد صندلی اش را مرتب اش را مرتب کرد و نگاهی از دلخوری به من انداخت در تمام طول راه حتی یک بار هم از ایینه به پشت نگاه نکرد و کلمه ای هم حرف نزد و خودش را با رانندگی مشغول نشان می داد .

پدر و مادر هر دو متوجه رفتار سرد بین من و فربد شده بودند اما هیچ اشاره ای به ان نکردند هوا تقریبا تاریک شده بود که به خانه رسیدیم پدر با چابکی به طرف در رفت و ان را گشود فربد در حین عبور با بوق کوتاهی از پدر تشکر کرد .

فربد بعد از ایستادن جلوی پله ها بلافاصله با برداشتن وسایلش به طرف اتاقش رفت مادر هم به کمک پدر شتافت تا وسیله ها را با خود به داخل ببرند من هم کوله پشتی ام را برداشتم و به طرف اتاقم به راه افتادم که پدربا گرفتن کوله پشتی از دستم با من همراه شد و گفت:این دفعه رو کمکت می کنم چون دفعه اولته اما از دفعه دیگر از این خبرا نیست .

پدر بار دیگری شرمنه ام کرده بود از دست خودم حسابی دلخور بودم از صبح تا به حال با پدر قهر کرده بودم فربد و رنجوده بودم و با مادر هم سرسنگین شده بودم با درماندگی گفتم:پدر معذرت می خوام اصلا نمی خواستم اینطوری بشه . من اصلا کوه رو دوست ندارم اونجا همش مجبوری یه چیزی رو برای کسی توضیح بدی .

-ساحل این کوه نیست که ناراحتی تو رو فراهم کرده این تو هستی که خودت و ازار می دهی و دلیلش هم اینه که هنوز نمی دونی چه توقعی از زندگی و اطرافیانت داری و هیچ هدفی رو برای اینه ات انتخاب نکردی تو هنوز هم در گذشته هایت سیر می کنی برای همین مجبوری حال و اینده ات را فدای گذشته ات بکنی . . ساحل . . دختر عزیزم تو دیگه حالا نوزده سالته و باید مثل یه ادم عاقل با مشکلات واتفاقاتی که برات پیش میاد برخورد کنی اخم وقهر و داد وفریاد راه حل مناسب و درستی برای مقابله با اونها نیست بهتره یه خورده فکر کنی و بهترین و منطقی ترین راه رو انتخاب کنی من به عنوان یک پدر خیلی به اینده ات امیدوارم دیگر به اتاقم رسیده بودیم با خجالت نگاهی به پدر انداختم و گفتم:حق با شماست خیلی بچه گونه رفتار کردم سعی می کنم هفته بعد با روحیه بهتری به کوه بیام .

لبهای پدر به خنده ای حاکی از رضایت باز شد و گفت:می دونستم که دخترم عاقل تر از این حرفهاست و با کشیدن دستی به موهایم از پله ها سرازیر شد اما هنوز چند پله ای پایین نرفته بود که ایستاد و با انگشت اشاره اش به طرفم نشانه رفت و گفت:در ضمن ساحل یه موضوع دیگه . . لطفا در مورد رفتارت با فربد یه کمی فکر کن . فکر می کنم احتیاج به تجدید نظر داشته باشی . از شرمندگی وا رفتم اهسته گفتم:چشم پدر حتما .

حالا دیگر مطمئن شده بودم که انها کاملا متوجه برخوردها و رفتارهایم با فربد شده اند اما نمی توانستنم حدس بزنم که فربد انها را در جریان رفتارهایم گذاشته یا برخوردهایم انقدر حساب نشده و زننده بود که احتیاج به مخفی کردنشان نبوده .

پیش خودم فکر می کردم حالا که گند کار دراومده پی بهتره توی یک فرصت مناسب باهاش صحبت کنم حرف دلم و به اون بزنم و قال قضیه رو بکنم .

ان شب از من و فربد برای شام دعوت نکردند و من خوب می فهمیدم که ان دو می خواهند تا ما در خلوتمان بیشتر به رفتارها و خواسته هایمان فکر کنیم .

صبح با دردی توان فرسا از خواب بیدار شدم تمام عضلات بدنم درد گرفته بود . از شدت درد تب کرده بودم لباس خوابم به تنم چسبیده بود احساس می کردم موهای سرم همه خیس شده اند با تلاش و زحمت زیاد خودم را از رختخواب بیرون کشیدم روی تختم نشستم و پاهایم را اویزان کردم حال تهوع به سراغم امده بود و سر گیجه داشتم و نمی فهمیدم چرا اینگونه درمانده و بیمار شده بودم با خارج شدن از رختخوابم به ناگاه سرمای گزنده ای به جانم خزید و دندانهایم را به شدت به هم فشرد دوباره لحاف را به رویم کشیدم پلک هایم سنگین شده بودند .

خدایا من چه می دیدم احمد بالاخره موفق شده او تونست من و پیدا کنه اما چطوری؟من که هیچ ردی از خودم به جا نگذاشته بودم او پشت در ایستاده بود و با فریادی از پدر خواست تا من و از خونه اش بیرون کنه او دستهاش و توی هوا مرتب تکون می داد و با تهدید و ناسزا از پدر می خواست من و تحولیش بده در غیر این صورت به قانون شکایت می کنه او فریاد می زد که من زن عقدی اونم و حق ندارم توی خونه غریبه ها زندگی کنم .

پدر با تلاش خودش می خواست جلوی جار و جنجال های اون و بگیره اما او با وقاحت پدر و پرت می کنه و خودش وارد خونه می شه نگاهی به ساختمان خونه می اندازه و پشت یکی از پنجره ها من و می بینه به سرعت خودم و کنار می کشم اما او قبل از مخفی شدنم جایم را پیدا کرده بود صدای سهمگین قدمهایش را درون راه پله ها می شنیدم به یاد صحنه ای مانند همین صحنه افتادم که احمد از من به عنوان طعمه استفاده کرده بود و اکبر و دارودسته اش را نیمه شب به خانه فرستاده بود من درست همین حالت رو مدتها قبل تجربه کرده بودم با این تفاوت که در اون زمان بچه ای توی شکم داشتم و از دار دنیا هیچ کس رو نداشتم ناگهان در باز شد و چهره کریه احمد از لای در نمایان شد و با امام قدرت جیغ کشیدم و با ناخن هایم به سمت اش هجوم بردم من حاضر بودم کلفتی این خانواده رو بکنم و هیچ وقت به اون جا برنگردم .

تماس دستهای احمد با بدنم رعشه ای در من ایجاد کرد و با تمام قوا فریاد کشیدم و احمد رو به باد ناسزا گرفتم .

تمام بدنم از عرق خیس شده بود دستهایم را در دستهای قوی اش می فشرد سرانجام سیلی محکمی به صورتم نواخت .

ساکت شدم و به سرعت چشم هایم را گشودم با تعجب فربد رو دیدم که دانه های عرق از سر و رویش جاری بودند کمک کرد تا بنشینم و جعبه دستمال را جلوی من گرفت با ناتوانی و در حالی که دستهایم می لرزید عرق صورتم را خشک کردم جای دستهای فربد روی مچ دستهایم مانده بود . . کمی ماساژشان دادم .

خدایا تمام این مدت من توی خواب بودم و کابوس می دیدم و فربد هم بالای سرم بود از تصور این موضوع گریه ای عصبی به سراغم امد نمی توانستم خودم را کنترل کنم نفسم بالا نمی امد به زحمت هوا را می بلعیدم .

فربد بدون تامل از اتاق خارج شد چقدر از او سپاس گذار بودم که دراین لحظات بحرانی تنهایم گذاشته بود .

خواب عجیبی بود از وقتی که رشت را ترک کرده بود کابوسی به این وحشتناکی به سراغم نیامده بود ترس تمام وجودم را در خود مچاله کرده بود . من تاوان کدام گناه را پس می دادم؟من تا به کی باید این کابوس تلخ را به دنبالم می کشاندم؟به خوبی می دانستم که ترس از احمد و رفقایش تا ابد در ذهنم لانه کرده و به هیچ عنوان قادر به دور کردن ان از خودم نیستم من که پشت هر تنه درختی و یا سایه دیواری بی اختیار به دنبال حضور وحشتناک احمد بودم چطور می توانستنم فراموشش کنم یا همانطوری که پدر گفته بود چگونه می توانستم قسمت تاریک زندگیم را از روی نوار سرنوشتم بریده و به دور بیاندازم نه!این کار از من ساخته نبود و پدر بیهوده در این راه امیدوارم می کرد .

صدای دویدن کفش های زنانه ای از راهرو به گوش می رسید و به دنبال ان صدای سراسیمه مادر که پشت سر هم اسم من را صدا می کرد مادر هراسان و پریشان وارد اتاقم شد با دیدنش فرصتی دوباره برای خالی شدن عقده هایم پیدا کردم و این بار در حالی که سرم را روی شانه های مطمئنی می گذاشتم خودم را به دست نوازش های مادرانه اش سپردم و سبک تر از قبل به خواب رفتم .

درست نفهمیدم ساعت چند است همهمه ای در اتاق شنیده می شد و به دنبال ان سوزش و دردی شدید در عضله ام صدای ناله ام را در اورد و دوباره خواب به سراغم امد و در همان دنیای بی خبری رها شدم .

خستگی جسم و فرسودگی روحم دست به دست هم دادند تا من توانستم ان شب را به دور ازهر کابوسی بگذرانم خواب شیرین و راحتی بود بخصوص وقتی که با نسیم دل نواز صبحگاهی پلک هایم را از هم گشودم غلتی روی تختم زدم جای امپول ها هنوز می سوخت معده ام از گرسنگی به هم فشرده می شد از جا بلند شدم حوصله عوض کردن لباس خوابم را نداشتم یکراست به طرف اشپزخانه رفتم صبحانه اماده نبود و من مثل قحطی زده ها به یخچال هجوم بردم . تکه ای نان برداشتم و روی ان ازهر چیزی که به دستم می رسید مالیدم . ان را به سرعت پیچیدم و داخل دهانم فرو بردم و گاز بزرگی از ان برداشتم موهایم روی صورت و ساندویچم ریخته بود .

تا به حال متوجه لذت غذا خوردن بعد از یک گرسنگی حسابی نشده بودم با ولع از ساندویچ می خوردم و همزمان به دنبال غذای دیگری سرم را داخل یخچال کرده بودم چشمم به قطعه ای کیک خامه ای افتاد ان را با دست دیگرم برداشتم و با پاهایم در یخچال را بستم . دنبال چنگالی می گشتم که چشمم به فربد افتاد با دیدن ناگهانی اش لقمه در گلویم پریده و به سرفه افتادم به سرعت مقداری اب نوشیدم و در حالیکه سرم همچنان پایین بود گفتم:متوجه اومدنت نشدم حتما سرو صدای من شما رو از خواب بیدار کرده؟

صندلی برای خودش جلو کشید و در حالی که خمیازه می کشید دستانش را به اطراف باز کرد و کش و قوسی به بدنش داد وگفت:صبح بخیر من همیشه صبح زود از خواب بیدار می شم و اینکه شما متوجه اومدنم نشدید چیز تازه ای نیست شما هیچ وقت من و نمی بینید .

-فربد خواهش می کنم دوباره شروع نکن من واقعا امادگی بحث با تو رو ندارم .

-من نمی خوام باهات بحث کنم چون بحث کردن مال وقتیه که تو دلیل منطقی و کافی در مورد حرفات داشته باشی و چون نداری من دنبال مباحثه با تو نیستم .

-ببین فربد اگه قصد داری من و توی منگنه بگذاری تا من مجبور بشوم اخرین راه فرار و امتحان کنم کور خوندی چون من قبلا از این راه حسابی گول زدن و من دیگه نمی خوام اون و تجربه کنم ولی اگه دنبال یه دلیل واقعی هستی که با شنیدنش حاضرشی دست از سرم برداری اون و برات می گم .

-خوبه خوبه حالا دیگه داری مثل یه خانوم صحبت می کنی بسیار خوب اگه من دلیل ها تو شنیدم و باز هم قانع نشدم چی؟

-اونوقت دیگه مطمئن می شم که تو به هیچ عنوان نمی خواهی من و درکم کنی .

-ساحل تو فکر نمی کنی ورود به جاده عشق خودش نوعی درک و شناخت باشه؟

-بله اما به شرطی که این عشق یه کشش دو جانبه باشه که در اثر تمایلات نفسانی و فقط به دلیل چیزهای ظاهری و سطحی به وجود نیامده باشه عشق یعنی یه تفاهم نسبی در سایه عقل و منطق .

-چی دارم می شنوم دختر تو خودت یه پا فیلسوفی کافیه یه کلمه به عنوان موضوع به تو داده بشه تا بتونی بر پایه منطق و فلسفه اون و توجیه کنی .

-خیلی خوب من تسلیمم حاضرم دلیل این همه مقاومتم و برات بگم اما ترجیح می دم که موقعی باشه که پدر و مادر حضور نداشته باشن .

-من هم همینطور فکر می کنم . ما تا صبحونه بخوریم اونهام هم برای رفتم اماده می شن . البته اگر زحمت اماده کردن صبحونه و به خودتون بدید .

دستم را به کمرم زدم و یکی از ابروانم را بالا انداختم و با کنایه گفتم:من هیچ عجله ای برای دک کردن اونها از خونه ندارم با حساب من مامان نیم ساعت دیگه از خواب بیدار می شه تا به کارهای شخصی اش برسه و توی اشپزخونه بیاد باید فاتحه نیم ساعت بعدی رو هم بخونی تا چای و اماده کنه و میز صبحونه رو بچینه و به سراغ بابا بره تقریبا چهل و پنج دقیقه دیگر هم پر می شه پس بهتره یه دو ساعتی رو بی خیال شی اقا فربد .

دهانش از حرکات و حرفهای کنایه امیزم باز مانده بود .

-شیر فهم شد اقا فربد؟فعلا توی همین شوک بمون تا من برم و لباسام و عوض کنم و بیام تا اگه مامان به وجودم احتیاج داشت با اون به سالن برم و خنده بلندی سر دادم .

ناگهان فربد از جا بلند شد مستقیم به چشمانم خیره شد و به طرفم امد هیچ نشانی از شوخی یا سر به سر گذاشتن در او پیدا نبود انقدر نزدیک شده بود که بازدم تند نفسهایش روی صورتم طوفانی به پا کرده بود طاقت نیاوردم و سرم را به شدت برگرداندم .

-تو نمی تونی من و به بازی بگیری می دونی چرا؟خودم برات می گم چون من بازی داده سرنوشتم من یه باری از زیر اون همه اوار بیرون نیومدم که تا به نقطه بن بست زندگی برسم . ساحل بهت اخطار می کنم مثل یه گره کور توی مسیر زندگیم به من دهن کجی نکن من تا به حال با تلاش و همتم و از درست ترین راه گره های کور زندگیم را با چنگ و دندان از هم باز کردم پس مطمئن باش تو رو هم به دست می ارم و با خودم همراه می کنم .

ترسیده بودم و همچنان نگاهم را از او می دزدیم دستهایم به شدت می لرزیدند دیگر از او بدم نمی اومد احساسم به او ترحمی امیخته به همدردی بود .

ناگاه طوفان نگاهش به نسیم دل نوازی تبدیل شد حرکت انگشتانش را در لا به لای موهایم احساس کردم صدایش ارام و بدون هیچ تنشی به گوشم رسید .

-بهتره بری زودتر لباست و عوض کنی من صبحونه رو اماده می کنم و اگه خواستی خودم می رسونمت سالن خوبه؟

طاقت نگاهش را نداشتم برای همین همچنان سرم را به پایین دوختم و به طرف در اشپزخانه حرکت کردم هنوز از در خارج نشده بودم که اهنگ نجوایش دگر بار تارهای قلبم را به لرزش در اورد .

-ساحل!!!

ایستادم بدون اینکه به طرفش برگردم .

-تندی رفتارم و ببخش هر جوابی که به من بدی برام محترمه .

همچنان بر جای میخکوب شده بودم لرزش دستهانم به وضوح دیده می شد دوباره همان حالت هیستریک به سراغم امده بود با لحنی امیخته به بغض گفتم:تا یه ساعت دیگه توی باغ منتظرتم .

چون ادم اهنی شق و رق از پله ها بالا رفتم بدون هیچ اندیشه و استرسی و حالا که به ان زمان فکر می کنم می بینم که در ان لحظه مغزم فلج شده بود و به گیرنده های حسی ام نیز جواب نمی داد .

اصلا نفهمیدم کی به اتاقم امدم و یا چه مدت از حضورم گذشت که با صدای باز شدن در اهنی حیاط که با صدای تکان دهنده ای گشوده می شد از حال خودم بیرون امدم .

نگاهی به ساعت دیواری اتاقم انداختم ساعت از هشت و نیم گذشته بود و دقیقا من یک ساعت تاخیر کرده بودم لباسم راعوض کردم برسی به موهایم کشیدم اصلا حوصله هیچ کاری را نداشتم از پنجره نگاهی به باغ انداختم با این که شهریور ماه بود نسیم خنکی می وزید درختان چه خوب تغییر فصول را می شناختند رنگ باخته بودند و بی صبرانه برای فرا رسیدن مهرگان دست افشانی می کردند .

درست حدس زده بودم فربد ساعتی معطل بر نیمکت باغ نشسته بود و بی صبرانه برای شنیدن حرفهایم لحظه شماری می کرد از شانه های اویخته اش فهمیدم که او نیز چون من ساعات سختی را گذرانده .

ارام و بدون کلامی روی نیمکت و با فاصله زیادی در کنارش نشستم حرکتی نکرد و واکنشی نشان نداد بعد از لحظه ای خم شد و صورتش را با دستهایش پوشاند . با خودم فکر می کردم اگر پرهام پا توی زندگی من نمی گذاشت ایا همچنان در مقابل اتش عشق او سرد و بی احساس بودم؟من چگونه به خودم جرات دادم تااین همه مدت با احساس و فکر و عشق این پسر بازی کنم؟چرا واقعیت را ان گونه که خود می دانستم برایش توضیح ندادم تا شوکت مجبورباشد تمام زندگی من را انگونه بگوید که خودش می پسندد .

به طور حتم او وارد جزئیات زندگیم نشده بود به علاوه شوکت به تمام زندگیم اگاه نبود چون پرهام به من اموخته بود که اسرار هر انسانی تا وقتی که پنهان بماند مثل رنگ و جلوه ای که به زندگی اش می دهد و به محض بر ملا شدنش زندگی رنگ و جلای واقعی خودش و از دست می دهد اما من دیگر به مرحله ای رسیده بودم که برای چندمین بار مجبور به فداکاری می شدم .

اه بلند فربد مرا از افکار پیچیده ام بیرون کشید او صبورانه منتظر بود و همانطوری که گفته بود دلش نمی خواست مرا در قشار قرار داده و من مانده بودم چگونه و از کجا شروع کنم .

-در روستای دور افتاده ای از توابع استان گیلان به دنیا امدم در خانواده ای 5 نفره با یه برادر و خواهر پدر و مادر پول پرست و راحت طلب که حاضرند هر چیزی رو فدای این دو بکنند 15 سالم بود توی یه جشن عروسی اون و دیدم از من نخواه که بگم اون کی بوده و متعلق به کجا بوده فقط همین و بدون که با یه نگاه عشقش و تا اعماق قلبم جای داده و من و یه عمر زیر یوغ عشق خودش کشونده نه این که فکر کنی اون نامردی کرده و از اون عشقایی به من داشته که یه ان زبانه کشید و بعدش خاموش شده نه .

در حقیقت اون من و به خودم بازگردوند و با دنیای جدید و مدرن امروزی اشنا کرده دو سال طول کشید تا عشق و تعهد را برایم معنا کنه وجود نازنین همون بوده که مجبورم کرد تا دیپلمم را به دور از چشم خانواده ام بگیرم دو سال در بیشه ای دور افتاده به من درس داد و ار من پرسش کرد امتحان گرفت و در نهایت پاکی و صداقت دستم را گرفت و من و با خودش به وادی تمدن و دانش و واقعیت کشوند اون من و با حقوق خودم اشنا کرد و سپس همه چیز در میان دنیایی از بهت و حیرت تمام شد .

گریه امانم را بریده بود هق هق می کردم و او در سکوت محض به روبرویش نگاه می کرد .

مجبور شدم در ازای پول نه چندان زیادی به جای خواهری که به جرم خیانت ریاکارانه محکومش کرده بودند از عشقم بگذرم و با شوهرش عهد و پیمان زناشویی بسته و همراهش به سوی سرنوشتی رهسپار شوم و . . . .

گفتم و گفتم انقدر که نفهمیدم کی و چه زمانی از عقده های انباشته شده سالهای درد و محنت خالی شدم .

همه ان لحظات شومی را که از احمد و رفقایش می گفتم متوجه نگاه های فربد روی خودم شدم که هر لحظه سنگین و سنگین تر می شد .

احساس تکه یخی را داشتم که در مقابل حرارت نگاهش کوچک و کوچک تر شده و در حال نابودی بودم . جرات برگشتن به سویش را نداشتم .

دستهایش به ارامی دستم را یافتند . سرمای عجیب بدنم بقدری بود که تکانش داد و ارام صدایم کرد .

-ساحل تو حالت خوبه؟

سرم را برایش تکان دادم .

از جا بلند شد و ژاکتش را در اورد و روی دوشم انداخت .

نگاهی پر از قدردانی به او انداختم و ان را محکم به دور خودم پیچیدم .

-ساحل تو مجبور نیستی همه زندگیت رو امروز برایم تعریف کنی!

-ببین فربد!اگه می بینی که دارم با تلاش زیادی زندگیم و مرور می کنم دو علت داره دلیل اولش تو هستی که دلم می خواهد از این سردرگمی نجات پیدا کنی و وقتت و بیهوده با این عشق پوشالی به هدر ندی و دلیل دومم خودم هستم این اولین و اخرین باریه که مجبور شدم اون و برای کسی تعریف کنم و حالا می خوام اون همه سختی و مشقت رو از دفتر زدگیم جدا کنم و بدور بریزم امیدوارم قانع شده باشی .

-اما من هنوز هم مثل یه ادمی می مونم که سر یه چهار راه ایستادم و نمی دونم باید به کدوم طرف برم .

-منظورت چیه؟هر سوالی داری می تونی بپرسی .

-متشکرم ساحل!می خوام بدونم اون کسی که زندگیت و وقف عشقش کردی تا به حال سرغت و گرفته یا نه؟

-نه اما چرا این سوال و پرسیدی؟

فربد بدون توجه به سوالم گفت:و باز هم دوستش داری همینطوره؟

-بله

-چرا؟

-چون این عشق یه شبه یا یه روزه به وجود نیومده که به همین زودی از بین بره .

-من کاری به این حرفها ندارم اون اگه واقعا دوست داشت و تو بت زندگیش بودی نمی گذاشت به این سادگی از دستش بری ثانیا با اون همه تحصیلات بالایی که داشت اراده و استقلال از خودش نداشت چون در ان صورت وقت خودش و وقف راضی کردن خانواده اش نمی کرد .

-اخه برای من مهم بود . من می خواستم دعای خیرشون پشت سرم باشه .

-این قانع کننده نیست ساحل تو موقعیت تثبیت شده و خوبی نداشتی که اون با فراغت خاطر دنبال رضایت خوانواده اش باشه او خیلی راحت با فکر بازی که داشت می تونست قضیه رو حلاجی کنه و مشکل تو رو طوری حل کنه که هم رضایت خونواده خودش و تامین کرده باشه و هم تو رو از برزخ نجات بده من تموم سختی و رنجهایی که کشیدی رو در اثر ندانم کاری ها و سهل انگاری های او می بینم .

اشفته شده بودم و قادر به کنترل اعصابم نبودم و فریاد زدم:صحبت کردن در مورد مشکلی که نداشتی و لمسش نکردی خیلی اسونه مثل اینکه دستی از دور براتیش داشته باشی و از گرماش لذت ببری . اما ما توی اون اتیش گر گرفتیم و سوختیم .

فربد خودش و جمع و جور کرد و گفت:نمی خواستم ناراحتت کنم و گر می بینی که خیلی راحت مشکلت را جلوی چشمات باز کردم فقط به خاطر این بوده که فکر کردم گذشت زمان از تاثیر اون کاسته و حالا راحت تر می تونی از دریچه عقلت به اون نگاه کنی و متوجه اشتباهاتی بشی که در طول این راه ممکن بود مرتکب شده باشی .

اون درست می گفت اما نمی توانستم و یا حتی نمی خواستم متوجه تاثیر حرفهایش روی خودم شده و بامنطق و دلیل به جایی هدایتم کند که می خواست . من دوست نداشتم او تمام بی راهه های قلبم را شناخته و راه ورودی اش را از انها انتخاب کند می خواستم همچنان او را پشت دروازه اصلی دلم نگاه دارم دروازه ای که هیچوقت درهایش برای هیچ کس گشوده نمی شدند و خوب می دانستم تا ناامیدش نکنم او همچنان پشت ان به انتظار خواهد نشست .

-یه سوال دیگه ساحل!تو فکر می کنی اون تا به حال به خاطر تو دست از زندگی و عشق کشیده و مثل مرتاض های هندی روزه سکوت گرفته؟

ضربه سختی بود که فربد در نهایت صلابت به وجودم کوبید خودم را به یادم اورد . یعنی الان پرهام کجاست؟من و فراموش کرده و با یکی مثل خودش پیمان زناشویی بسته و به دنبال خوشبختی اش پر کشیده و یا این که به خاطر من . . . . .

نه این که غیر ممکن بود چهار سال قبل هم خانواده اش اصرار داشتند که او زودتر ازدواج کرده و به دنبال زندگیش برود او قدرت مقابله با خانواده بخصوص مادرش را نداشته و این نقطه ضعف پرهام به شمار می رفت همانی که من ناباورانه نادیده می گرفتمش و فربد زیرکانه روی ان انگشت گذاشته بود .

ناگهان ندای وجدانم به صدا در امد دختر حواست کجاست؟تو که تا دیروز خوشبختی پرهام برات مهم بود حال با هر کسی که می خواست باشه چه اشنا چه غریبه چه زشت چه زیبا تازه مگه با خودت عهد نکردی که هیچ وقت جلوی پرهام نشی مگه با خودت قرار نگذاشتی که اون و شاهزاده رویاهات کنی و تا اخر عمر باهاش زندگی کنی؟پس چه شد اون همه دلیل و برهان؟کجا رفت اون عشق افلاطونی؟

فربد از اینکه با حرفهایش مدتی مرا در دریای افکارم غوطه ور می ساخت لذت می برد و من آن را به وضوح در چشمانش می دیدم .

فربد بهتره یه چیزی رو خوب بدونی . برای من اصلا مهم نیست که اون کجاست و یا چی کار می کنه ویا ازدواج کرده باشه و یا نه اون ممکنه تابه حال چند تابچه هم دور و برش رو گرفته باشن . اینم اصلا مهم نیست ، اون چیزی که خیلی برام مهمه و می خوام تو هم بدونی ، اینه که من بعد از ازدواجم با احمد فکر می کردم می تونم اونو از ذهنم بیرون کنم . اما زهی خیال باطل!

فکر اون شده بود مونس تمام لحظاتم ، احمد و توی قالب اون می دیدم به خودم می گفتم این همون پرهامیه که عاشقش بودم . تند خویی های احمد وبه حساب ان می گذاشتم تا تحملش راحت تر بشه .

در واقع من داشتم با عشق خودم زندگی می کردم و از احمد تنها اسمی توی شناسنامه ام حکشده بود . تا اینکه احمد اون بلا رو به سرم آورد و آن وقت بود که احمد دوباره به جای خودش نشست و شد همون احمدی کهیه عمری ازش متنفر بودم ، و پرهام پر کشید و نشست بر مسند پادشاهی سرزمین رویاهام .

در حالی که پوزخندی می زدم گفتم : در واقع من با دو شخص زندگیکردم ، خوبی هایش رابه حساب پرهام وبدی هایش رابه حساب خودش می گذاشتم من مدتهای زیادی به خودم دروغ گفتم و وانمود کردم عشقم رو ، با شروع زندگی زناشویی ام ، در نطفه خفه کردم وبعد از جدا شدنم از احمد با کمال تعجب دیدم که او نفس می کشد و زنده است ، وبا بدست آوردن این حس شیرین به زندگی امیدوار شدم ، اما نه برای پیدا کردنش و ادامه آن عشق شورانگیز ، که از نظرم بعید و دست نیافتنی است من از آن پس تصمیم گرفتم با مرد رویاهای خودم ، در همان سرزمین خیالی زندگیکنم چون نمیخوام به هیچ مردی خیانت کنم من نمی خواهم با کسی زندگی کنم که با مرد خیالی من تناسب و تشابهی نداره و مطمئنم که هیچ مردی طاقت این دو رنگی رو نداره .

ساحل ، زندگی خیال و رویا نیست و تو هم ساکن اون سرزمین نیستی ، ما همه آدمها هر چندگاه ، برای لحظاتی فقط مسافر آن جا هستیم وبس . رویا لمس کردنی نیست که ما آدمها رو قانع کنه ما عادت کردیم برای دوست داشتن کسی یا چیزی ابتدا بدستش بیاریم وبعد لمسش کحنیم ، آیا این همه سال زندگی توی رویا قانع و راضی ات کرده؟

سرم را به علامت بله تکان دادم و گفتم درست مثل واقعیت .

فربد به ناگاه با صدای بلند گفت . تو دروغ میگی ، اگه راضیت می کرد ، من امروز جرات نمی کردم تا از توبخوام برای این همه سنگدلی و انکار عشقم دلیلی بیاری ، اگه قانع بوید ، امروز با حسرت از آن عشق پرشکوه ، یاد نمی کردی ، می دونی چرا ، چون لمسش نکردی . طعمشو نچشیدی . تو عاشق نبودی ، این یه عادت بود ، یه عادت غیر معقول که ت به اشتباه اسمشو عشق گذاشتی . من نمی گم دوستم داشته باش و یا عاشقمباش . منمی گم خوب فکر کن وزندگیتو با تاراج نده . قصه زندگیت نشون داده که تند باد حادثه به هر طرف که خواسته تورو با خودش کشونده تو هم مطیعانه در برابر آن سر خم کردی ، برای یهبار هم که شده نشون بده که می تونی برای خودت تصمیم بگیری .

حتی من حاضرم کمکت کنم تا پیداش کنی ، بشرطی که به من اعتماد کنی .

می دانستم کهدرست می گوید ، من مانند برگ خشکی بودم در مسیر تند باد سرنوشت ، که همیشه منتظر بودم دیگران برایم تصمیم بگیرند اما از نظر من قصه پرهام مال کتاب داستان زندگیم بود ، مال گذشته ام ، حالا زمان واقعیت بود و پرهامی وجود نداشت تا رنگ حقیقی به خودش بگیرد ، بله من بالاخره به واقعیتی رسیدم که به درستی اش ایمان داشتم فقط نمی خواستم بارش کنم و فربد با لجبازی و اصرار مرا به آن رسانید صادقانه دریافتیم که فکر و عشق پرهام مدتهاست که برایم مانند عادتی شده و من به آن اعتیاد پیدا کرده ام و بریدن از آن به معنی از بین رفتنم بود ، نابود شدن امید که مرا مجبور به ادامه دادن کرده بود ،

نگاهی به فربد انداختم و مایوسانه گفتم : من احتیاجی به کمک ندارم ، چون اصلا نمی خوام پیداش کنم و از من نخواه دلیل شو برات بگم .

لبخندی به رویم زد : واقعا نظرت اینه ، یاباز هم می خوای از روی احساس تصمیم بگیری؟

نه دیگه احساسی برام نمونده که بخوام از ری اون تصمیم بگیرم ، در واقع تموم امیدم از بین رفت .

تو حالا هدف و امید با ارزش تری داری که باید وقت تو صرف اون کنی .

هدف با ارزش تر؟

بله ، دانشگاه ، تو باید با تلاش پیگیر خودت یکی از دانشجویان ساعی دانشگاه باشی ، مایه افتخار همه ما .

بزحمت لبهایم به لبخندی باز شد وگفتم باید اسمشو بذاری یه بهونه نه یه هدف .

حالا هر چی که دست داری ، مگه غیر اینه که ما برای تمام کارها و حرف زدن ها و تفریحاتمون و . . . دنبال یه بهونه ایم . پس بهونه پایه و شالوده هر تصمیمه .

دیگه واقعا خنده ام گرفته بود ، از جا بلند شدم و گفتم : می رم یه چیزی برای خوردن پیدا کنم وبه طرف ساختمان حرکت کردم که صدای فربد وادار به ایستادنم کرد . . .

ساحل . . . کمی مکث کرد وادامه ، می شه یه خواهش ازت بکنم ؟

خب . . . بگ .

اگه شده منو فراموش کنی ، خودتو فراموش نکن .

دستمو تو جیبهام گذاشتم وبا نوک کفشم سنگریزه های زیر پایم را فشار دادم وبا کمی سکت گفتم : توی آشپزخنه منتظرتم .

چیز خاصی توی یخچال نبود . تصمیم گرفتم یک کیک کوچک درست کنم ، تموم آشپزخانه رابهم ریختم تا توانستم وسایل مرد نیاز را پیدا کنم حسابی گرم بود ، نیم ساعتی وقتم را گرفت اما به هر حال آماده شد . فر را از قبل گرم کرده بودم ، حالا می بایست قالب را توی فر می گذاشتم ، هنگام رر دادن قالب روی صفحه وسط فر دستم به آن خورد و فریادم به آسمان بلند شد . از لج در فر را محکم بهم کوبیدم و دستم را زیر شیر آب گرفتم ، اشکهایم سرازیر شده بد و صدای آه و ناله ام تا چند تا خانه آنطرف تر شنیده می شد .

صدای کبیدن در هال به گوشم رسید و دنبال آن فربد بارنگ پریده در آستانه در ظاهر شد .

چی شده ساحل؟ اتفای افتاده؟

مثل بچه ها گریه می کردم و نمی توانستم حرفی بزنم . چشمانش به دستهای قرمزم افتاد وبا تعجب نگاهم کرد ، چون معمولا من آشپزی نمی کردم منتظربود تا دلیل سوختگی ام را برایش بگویم .

آماده شو باید برسونمت پیش دکتر .

سرم را به شدت تکان دادم و گفتم : نه .

هی نکنه از دکتر می ترسی؟ یالله زودباش . دکتر باید هر چه زودتر تورو ببینه وگرنه من حوصله جواب پس دادن به مامان وبابا رو ندارم .

درجه فر روی اتومات گذاشتم وبه طرف مطب دکتر براه افتادیم .

تمام طول راه را گریه کرده بودم . وسعت سختگی زیاد نبود اما عمق آن زیاد بود . دکتر بلافاصله آن را شست شو داد وبا نوک پنس تاول آن راشکا فت و پوست آن قسمت را برید ، صدای فریاد و جیغ های ممتدم به بیرون از مطب درز پیدا کرده بود ، فربد محکم دستهام را گرفته بود و نمی گذاشت آن را تکان دهم ، اما با کشیدن پست دستم . دندانهایم را در دستهای قوی و مردانه فربد فرو کردم ، تا بتوانم دستهایم را از مشتهای محکمش بیرون بکشم . اما فایده ای نداشت . دیگه از درد بی حال شده بدم ، دکتر مشغول پانسمان زخم بود و من خسته و درمانده به فربد تکیه داده بودم ، کار دکتر تقریبا تمام شده بود و مشغول نوشتن نسخه ام بود . از فربد خواست تا از داروخانه ی نزدیک مطب آن را تهیه کرده و برگردد .

ری تخت دراز کشیدهبودم ، دکتر بعد از رفتن فربد به کنارم آمد .

خوب خانوم خانوما ! درد که نداری؟

چرا تمام دستم می سوزه ، فکر می کنم حالت تهوع دارم .

سوش دستاتون که طبیعی ایه ، اما حالت تهوع تون فکر می کنم بخاطر تقلا ترستون باشه .

سپس به طرف پنجره رفت و خودش راسرگرم تماشای خیابون نشان داد . بعد از مدتی دوباره به طرفم آمد و گفت: ایشون نامزدتون هستند؟

با بی تفاوتی گفتم : نه خیر ، ایشون برادرم هستند .

برادر دلسوز و مهربانی دارید ، معلومه کهخیلی دوستون داره و حسابی به شما وابسته س ، البته بیشتر خواهر و برادرها تا وقتی که ازدواج نکردن همین احساس و نسبت به هم دارن .

اما من اینطور فکر نمی کنم ، عشق و علاقه خواهر وبرادر یه احساس خونی و ژنییه و عشق و علاقه دو زوج از نوع آسمونیه و اینها هیچ کدام نمی تونن جای دیگری روبگیرن .

باید یه اعترافی پیش شما بکنم . نظریه شما مثل چهره تون زیبا دوست داشتنیه .

همه حرفهایش رابه حساب تعارف گذاشتم و پاسخ دادم . این نظر لطف شماست . دوباره ادامه داد .

یعنی ازدواج مانع عشق شما نسبت به برادرتون نشده؟

سرم را تکان دادم و گفتم : من قصد ازدواج ندارم ، ترجیح می دهم کنار خانواده ام بمونم .

سوال آخرش سوء ظن مرا برانگیخت ، مشکوک وبی مزه به نظر می رسید ، نگاهی به اون انداختم قد متوسطی داشت . هیکلی تریبا متناسب با صورتی نه چندان دلچسب وسری کم مو در عوض نگاهی بی پرده و گستاخ .

با وقاحت گفت : خوشحالم

- یکه خوردم وبا دلواپسی پرسیدم ، بابت چی؟

با پر رویی گفت که بابت احساس تون .

ناگاه فربد با عجله وارد شد وبا نگاه سرگردانی به منو دکتر نگریست . نایلون داروها رابه دست دکتر داد وبه طرفم آمد نگاه غریبی به من انداخت ، معنی نگاهش را نفهمیدم اما حس می کردم او فربد چند لحظه قبل نیست .

آقای رازقی این آمپول همین حالا باید تزریق کنید چون ایشون شدیدا درد دارند .

نگاه مظلومانه ای به فربد انداختم وبا چشمهایم به او فهماندم که من از آمپول می ترسم . معنای نگاهم را فهمید گفت : می تونی درد دستتو تحمل کنی؟

با دستپاچگی و عجله سرم را تکان دادم .

پس آماده شو تا بریم .

در حال بلند شدن از روی تخت بدم که دکتر گفت : در ضمن هفته ای دوروز باید برای تعویض پانسمانش مراجه کنید تا عفونت نکند .

باشه دکتر حتما میارمش ، فعلا خدانگهدار .

در راه بازگشت قیافه دمغ و ناراحتی داشت با خودم گفتم حتما به خاطر گازیه که از دستانش گرفتم ، شرمنده شدم ودلم می خواست از او عذرخواهی کنم اما قیافه باد کرده او مرا از تصمیم منصرف می کرد .

ناگهان به شدت پایش را روی ترمز فشرد و جیغ من به هوا برخاست . با عجله از ماشین پیاده شد وبه طرف راننده ماشین جلویی رفت راننده ماشین جلیی همبه طرف او آمد ، در اثر ترمز با صورت به داشبورد خوردم دندان جلویم در لبهایم فرو رفت به دنبال دستمالی می گشتم که متوجه صحنه مشاجره فربد وآن راننده شدم ، با دستپاچگی از ماشین بیرون آمدم آن دو یقه یکدیگر را گرفته بودند حرفهای درشتی رد وبدل می کردند طاقت نیاوردم و فریاد زدم . فربد خواهش می کنم بس کنید .

راننده مذکور با دیدن دهان خونی ام دست از زد وخرد کشید وبه طرفم آمد وبا چابلوسی گفت : اوه خانوم باید منوببخشید اصلا تقصیر من بود ، راننده جلویی یهو پاش گذاشت روی ترمز و من هم مجبور به ایستادن ناگهانی شدم ، متوجه حرکت چشمانش بر روی انگشتانم شدم ، بلافاصله گفت و حالا شوهر شما منو مصر میدونه ، هر چی هم عذرخواهی می کنم ، قبل نمی کنه ، " دستمالی از جیبش در آورد وبه طرفم گرفت "

دور وبرمان ازمردمی که شاهد این برخورد بودند پرشده بود . در حالی که به فربد نگاه میکردم گفتم : بهتره بریم ، دیگه کافیه .

مرد همچنان دستمال به دست به من خیره شده بود ، بدون لحظه ای درنگ سوار ماشین شدم به دنبالم فربد سوار شد وبا سرعت عجیبی ماشین رابه حرکت درآورد .

ترس تمام وجودم را فراگرفته بود . خودم را به صندلی چسبانده بودم و هر لحظه انتظار تصادف سنگینی را می کشیدم ، نفسم به شماره افتاده بود چشمانم رابه دست بانداژ شده ام گرفتم و خودم رابه دست سرنوشت سپردم . . .

داشتم به حالت طبیعی بر می گشتم ، ضربان قلبم آرام تر شده بود .

بخاطر فشاری که به دستانم آوردم ، بر شدت دردش افزوده شده بود ، آن را پایین آردم حالا سرعت ماشین کم تر شده بود . از دیانه بازیش هیچ خشم نیامده بود . تصمیم گرفتم حسابی تنبیه ش کنم . بخاطر همین صورتم رابه طرف بغل گرداندم تا رسیدن به خانه نگاهش نکردم و هیچ حرفی هم بین ما رد وبدل نشد مادر چند بار به خانه زنگ زده بود واز نبودم نگران شده بود . پیغام گذاشت که وقتی برگشتم در اولین فرصت با او تماس بگیرم . برایش زنگ زدم و تعریف کردم که بخاطر سهل انگاریم باعث سوختگی جزئی دستم شدم و اوبا نگرانی به من گفت : که سعی می کنه برای شب زودتر برگرده خونه .

بعد از آن به گوهر خانوم خدمتکار خانه گفتم که برای ناهار صدایم نکند وبه اتاقم رفتم تا در خلوت خودم به این همه تیرگی که مثل تار به دست و پاهام تنیده بود فکرکنم .

تمام آن روز فربد را ندیدم . حتی صدایش هم به گوشم نرسید لابد در اتاقش بست نشسته بود فقط تنها چیزی که کنجکاوم می کرد رفتار غیرمنتظره او بود .

هنگام شب همه دور میز شام بودند که دیدمش . سلام کردم و کنار پدر نشستم . جای همیشگی ام ، پدر با دلخوری نگاهم کرد گفت : آخه دختر . تو باید بیشتر ازاینها مراقب خودت باشی ، حالا خوبه که فقط دستهات آسیب دیده . اگه خدای نکرده صورتت می سوخت چی؟ حیف این صورت زیبا و ملوس نبود که طعمه اتیش بشه؟

هر چه می کشم از دست همین به اصطلاح زیبایی ظاهریمه . ای کاش صورتم می سوخت تا از دست این مگسای رنگارنگی که دورم می کردند راحت می شدم .

همه متوجه حرفهای صریح بی پرده من شدند و هرکدام با جمله ای می خواستند فربد از تیررس لجبازی های من دور کنند ، اما تیرم خوشبختانه به هدف نشسته بود ، اما هیچ عکس العملی نشان نداد و همچنان خودش را مشغول ور رفتن با غذایش نشان می داد .

مادر در حالی که می خندید گفت : بچه ها یه چیز جالب براتون دارم زودتر شامتونو بخورید تا نشون بدم .

شام در محیطی سرد صرف شد ، بعد از جمع شدن میز غذا ، مادر چند بشقاب و چنگال روی میز گذاشت . فنجان ها را پر از شیر و قهوه کرد و در حالی که ظرف سر پوشیده ای در دستانش بود نزد ما برگشت . کنجکاوی همه تحریک شده بود .

خب حالا توجه همه شما رو به یک چیز شکفت انگیز جلب می کنم وبه آهستگی در پوش ظرف مذکور رابرداشت .

جیغی از تعجب کشیدم وگفتم : مامان . . .

مادر با لبخندی به لب گفت : ساحل فکر نمی کردم بالاخره پختن کیک و یاد بگیری . حالا دیگه بهت افتخار می کنم در حالی که با چاقو برشی از آن می برید گفت . از نظر کمیت عالیه ، می مونه از نظر کیفیت که . . .

تکه ای از آن رادر دهانش گذاشت وبا مزه مزه کردنش گفت: محشره ، بهتر از این نمی شه ، تو حسابی روی دست همه ما بلند شدی « وبه دنبال این حرف هق هق گریه هایش بلند شد»

مانده بودم چه بگویم ، دست سالمم را تکیه گاه سرم کردم محکم به آن فشردم ، خدایا چرا امروز همه کارها اونطوری که باید پیش نمیره؟

پدرم آرام دستی به پشتم کشید و گفت : ناراحت نباش دخترم ، تو کار بدی نکردی ، اون دوباره یاد قدیما افتاده ، شوکت باید سعی کنه با این موضوع از راه درستش کنار بیاد . او باید بدونه که گره راه حل مناسبی نیست .

از جا بلندشدم درست پشت سر مادر قرار گرفتم بوسه ای به موهایش زدم و در گوشش گفتم : متاسفم مادر .

شب بخیر پدر من خیلی خسته ام ، دستم خیلی درد می کنه ، داروهامو میخورم وبعد می رم بخوابم .

صدای مادر بلندشد : ساحل تا یه برش از کیک برنداری نمی گذارم بری تواتاقت ، دوباره برگشتم تکه ای کیک برداشتم وبوسه ای از گونه هایش گرفتم و لبخندی به پدرم زدم وبه طرف آشپزخنه رفتم .

مامان داروهام ندیدی؟ اینجا نمی بینمش .

نه مادر اصلا دارویی ندیدم .

صدای پدر بلند شد که حتما توی ماشین جا مونده ، الان می رم برات میارم .

به دنبال آن صدای فربد به گوشم رسید که با آهنگ آرامی از پدر خواست تا او بدنبال داروها برود .

دستم حسابی درد گرفته بود . از درد به خودم می پیچیدم چقدر تحمل کرده بودم تا آنها متوجه دردم نشوند ، یورش دوباره درد به تمام بدنم بی تابم می کرد . دقیقه ای طول کشید تا دوباره از درد خلاص شدم . دردش تناوبی بود نفس بلندی کشیدم که فربد و جلوی خودم دیدم فوری اخمهایم در هم رفت ورویم را برگرداندم .

خیل جدی محکم گفت : مجبور نیستی درد تو از کسی پنهون کنی . چون تا صبح از پا درت میاره . بهتره حاضر شی تا آمپولو بزنی .

بدون حرفی به طرف نایلون داروهایم رفتم سه تا قرص یه کپسول بود ، با تنها دستم به سختی آن ها را درآوردم و یکجا به دهانم ریختم ولیوان پر از آبی بدنبالش سر کشیدم . درست جلوی در آشپزخانه ایستاده بود من باید به اتاقم می رفتم به طرفش حرکت کردم ، همچنان ایستاده بود تا عکس العملی از من ببیند . باهمان دست سالمم تنه محکمی به او زدم از در خارج شدم ، صدای آرامی در حین عبور بگوشم رسید : عروسک لجباز

تمام شب را در درد و تب ناشی ازآن سوختم . برق اتاقم از نیمه شب به بعد روشن بود . چون واقعا نمی توانستم بخوابم ترجیح دادم کمی راه رفته تا زمان برایم زودتر سپری شود .

ساعت شش شده بود که ضربه ای به در اتاقم نواخته شد ، فکر کردم حتما مادر است که از روشنایی اتاقم نگران شده آهسته دررا باز کردم در حالی که خودم پشت در ایستاده بودم . با کمال تعجب فقط دستی را دیدم که به طرف داخل دراز شد لیوان آبی در دستش بود و یک قرص مسکن .

شناختمش ، این دستهای فربد بود کمی مکث کردم مردد بودم که چه کنم که صدایش بلند شد : می دونم که باهام قهری ولی با قرصها که قهر نیستی . کپسولت وباید هر 8 ساعت بخوری ، اون یکی هم مال درده ، اگه آمپولتو زده بودی تمام شب مجبور نبودی راه بری

آب را بدون اینکه تماسی با دستهایش داشته باشم گرفتم . اما برای گرفتن قرص مجبور بودم آب را روی میز بغل دستم بگذارم ، سپس دستایم ر ازیر دستهایش گرفتم وبدون آن که مجبور باشم صورتش راببینم . آن را در دستانم انداخت ، منتظر بودم تا دستهایش را پس بکشید تا در را ببندم ، کمی صبر کرد گفت : کیک واقعا خوشمزه ای بود .

دیگر معطل نکردم تمام تنه ام رابری در انداختم ، که اگر اوبه سرعت آنرا پس نکشیده بود بطور حتم می شکست .

بعد از خوردن قرص ، کم کم خواب به سراغم آمد و پلک هایم را سنگین کرد بطوری که توانستم تا ساعت بعدازظهر همان روز بخوابم . ساعت 2 با صدای گوهر از خاب بیدار شدم که مرا برای ناهار دعوت می کرد . به او گفتم : اگه زحمتی نمی شه من ناهارمو توی اتاقم می خورم .

گوهر با کمی من و من گفت : اما آقا پایین منتظرتونه .

گفتم : آقا؟ مگه پدر برای ناهار اومده خونه؟

نه منظورم آقا فربده . . .

گوهر جون ، واقعا حالم خوب نیست ، ازشون معذرت بخواه .

گوهربی چاره بین من فربد رار گرفته بود . هر د تایمان را دوست داشت . فربد در دامان او بزرگ شده بود و نسبت به او احساس مادری می کرد و من که دیوانه وار دوستش داشتم او به خوبی آن رادرک کرده بود ، دوباره صدای گوهر بلند شد :

باشه دخترم ، اما قهر اصلا فایده نداره ، بهتره مثل دو تا آدم بزرگ بشینین حرف بزنید تا مشکل تون حل بشه .

تعجب کرده بودم ، آخه گوهر هیچ وقت در این گونه مسال دخالت نمی کرد . یعنی طوری تربیت شده بود که نه چیزی می دید و نه می شنید . در حضور او پدر و مادر حتی از خصوصی ترین مسائل زندگی شون صحبت می کردند . به قول مادر گوهر مثل اسباب و اثاثیه خانه بود ، بخاطر همین با تعجب پرسیدم : گوهر جون ، کی گفته که ما با هم قهریم؟

ای مادر ، من که بچه نیستم ، اگه قیافه تونو توی آینه ببینید متوجه می شید که دوتایی تونو با یک من عسل هم نمی شه خورد . بغضم ترکید و اشکهایم آرام آرام بر بستر صورتم جاری شدند ، از دست خودم حسابی عصبانی بودم . در شرایطی که با خودم را کنترل می کردم زار می زدم . در جایی که باید زار می زدم مثل یخ سخت و سرد می شدم .

دختر نمی خوای در و باز کنی؟

با صدای بغض آلودی گفتم : محض رضای خدا راحتم بگذارید .

گریه کن دخترم ، گریه کن . گریه آدم و سبک می کنه .

در حالیکه لبانم رابا دندان می گزیدم و نفس هایم رابه حالت طبیعی بر می گرداندم گفتم : نه گوهر ، اینطوری نیست .

من یه عمریه که دارم گریه می کنم ، ولی سنگینی غم هام بیچاره ام کرد . من همیشه تقاص گناه دیگرنو پس دادم گاهی فکر می کنم من مثل یه اهرمم که هر کسی برای رفاه و راحتی کارش از من استفاده میکنه .

گریه های آرامم به هق هق های بلند تبدیل شد . گوهر که از باز شدن در نا امید شد به طبقه پایین برگشت تا حداقل صدای گریه های مرا نشنود .

صدای زنگ تلفن اتاقم مرا از دنیای غم انگیز چند لحظه ای پیش بیرون آورد ، دلم نمیخواست به آن جواب بدهم . مطمئن بودم بالاخره یکی از پایین به آن جواب می دهد . اما تعداد زنگ های آن به ده تا رسیده بود و همچنان کسی از پایین به آن جواب نمی داد با دست سالمم صورتم را پاک کردم و گوشی را برداشتم :بفرمایید . . . الو

سلا ساحل ، ساحل داشتم نگران می شدم ، یکی توی اون خونه پیدا نمی شه به داد زنگ تلفن برشه؟

سلام مامان ، من تازه از خواب بیدار شدم ، از پایین خبری ندارم .

ماشاءالله دخترم ، الان لنگ زهره ، راستی وضع دستات چطوره؟

خوبه مامان ، امام دیشب یه کمی درد میکرد .

یعنی حالا نمی تونی یه سری بیایی آرایشگاه؟

اگه به من احتیاج باشه ، حتما .

این بار به دستای هنرمندت نیازی نیست ، یه مشورت هنریه .

خواهش می کنم زود بیا .

چشم مامان ، همین حالا حاضر می شم .

خداحافظ و گوشی را قطع کرد ، اصلا حوصله آرایشگاه را نداشتم ، چون هم تنم بی پماد سوختگی گرفته بود وهم عوض کردن لباسها برایم مشکل بود ، از طرفی مطمئن بودم مادر حتما به وجودم احتیاج دارد چون اینقدر قاطعانه از من نمی خواست که به آن جا بروم .

باید هرطوری بود یه دوش میگرفتم اما به خاطرم آمد که من هیچ سوالی بابت اینکه می توانم این کار را بکنم یا نه ، از دکتر نپرسیدم . به دنبال نسخه ام بودم تا شماره مطب را پیدا کنم نسخه داخل کیفم نبود ، حدس زدم باید داخل نایلون داروهایم باشد ، در اتاقم را باز کردم و گوهر راصدا زدم .

گوهر جون ، گوهر . . .

بله بله خانوم .

گوهر جون لطف کن ، اون نسخه ای که توی نایلون داروهامه روبا خودت بیار بالا .

صدای قدم های گوهر از پله ها شنیده می شد ، قدم هایی که آهنگ صدایشان به من آرامش می بخشید . از وقتی که وارد این خان هشدم نگاه مهربان او را مث لسایه ای روی سرم حس کردم .

البته مامان شکت و پدر از هیچ محبتی دریغ نداشتند .

اما محبتی که من با تمام وجودم آن را متعلق به ساحل می دانستم ، همان کسی که من به مدت سه سالی بر جای او تکیه داده بودم ولی محبت گوهر برای خودم بود من با تک تک سلولهایم آن را حس می کردن و تشنه شان بودم .

قبل از رسیدنش در اتاق را باز کردم و پشت آن ایستادم ، در حالی که میخندید وارد شد ، دستش را به کمرش گرفته بود می دانستم که بالا و پایین کردن از پله ها برایش سخت شده . اما ناچار بودم .

ببخشید گوهر جون ، این همه راه کشندومت بالا .

اشکالی نداره دخترم ، تا باشه همین زحمتا . بیا اینم کاغذیه که دنبالش بودی ، حالا بگو ببینم چی توی این نوشته شده که آقا فربد واینقدر عصبانی کرده؟

پوزخندی زدم گفتم : عصبانی؟ آخه برای چی؟ این فقط نسخه دکتریه که دیشب پیشش رفتم .

واه . . . پس چرا اون قیافه رو به خودش گرفته بود؟

گوهر جون من فکر می کنم اون یه چیزیش شده . آخه مدتیه که به همه گیر می ده و همه رو عصبانی میکنه . « وبه طرف تلفن رفتم» .

صدای بوق های ممتدی شنیده شده و . . . الو بفرمایید مطب دکتر سپاسی .

سلام ، من می خواستم با آقای دکتر صحبت کنم .

شما خانومه؟

رازقی هستم . که دیروز بابت سختگی دستام خدمتتون رسیده بودم .

اوه . . . بله لطفا گوشی خدمتتون .

چند لحظه طول کشید و اینبار صدای مردانه و جذابی به گوشم رسید «الو سلام»

سلام ، ظهرتون بخیر ، من رازقی ام آقای دکتر .

احوال شما ، وضع دستاتون چطوره خانوم رازقی .

متشکرم ، غرض از مزاحمت ، میخواستم از شما راجع به حموم کردنم سوال کنم .

دکتر مکثی کرد و گفت که برای امروز ممکن نیست . اما بعد از عض کردن پانسمان می تونم به شما بگم که می تونید حموم کنید یا نه .

ممنونم آقای دکتر .

راستی خانوم رازقی . امروز برای ساعت 6 باید برای پانسمان مجدد تشریف بیاورید مطب .

بله ، یادم می مونه ، خدانگهدار .

بعد از تمام شدن صحبتهایم به طرف گوهر برگشتم و گفتم : گوهر جون کمک میکنی ، لباسمو عوض کنم؟

آره دخترم ، پس من به درد چی می خورم؟

به طرف در گنجه لباس هایم رفتم ویک دست بلوز و شلوار صورتی بیرون کشیدم و به کمک گوهر آن را به تنم کردم ، تلی از همان رنگ به موهایم بستم تا دائما جلوی چشمایم نریزد ، گوهر هم حسابی به موهایم برس کشید .

ساحل ، اگه بدونی چه موهای قشنگی داری عین ابریشم می مونن . خدا حفظت کنه .

ناگهان حرفی به ذهنم رسید . حرفی که در تمام اینسه سال مشغولم کرده بود وبدون تامل بر زبانم جاری شد .

گوهر جون تو ساحل و دیده بودی ؟ « من خوب می دانستم که گوهر با ازدواج شوکت و پدر وارد این خانه شده وساحل در دامان او بزرگ شده بود»

آره عزیز دلم ، من حتی به دنیا اومدنشم رو هم دیدم . اون میون یه دنیا نذر ونیاز واستغاثه به دنیا اومد ، توی یه عالمه مهر و محبت بزرگ شد ، اما اصلا نفهمیدم که یهو چه بلایی به سرش اومد که از این رو به اون رو شد ، یعنی هیچ کس نفهمید .

گوهر جون . اون خیلی قشنگ بود؟

آره عزیز دلم ، قشنگ بود . چون تنها بچه ای که این خونه به خودش دیده بود .

کمی من و من کردم و بالاخره گفتم : می گم . . . من هیچ شباهتی به اون دارم؟« از پرسش خودم یکه خوردم وبلافاصله ادامه دادم» یعنی میدونی چیه گوهر جون می خوام بدونم چرا اونا دوست دارن منو ساحل صدا بزنن؟

گوهر نگاه تیزی به چهره شرمنده ام کرد وگفت : نه عزیزم تو هیچ شباهتی به اون نداری . تو مثل یه دنیای که پرشده از زیبایی . همه وجودتوتمام تک تک اجزای صرتت قشنگه . جوری که منم گاهی خیره و مبهوت می شم . توخیلی مهربونی امام ساحل مثل تو زیبا نبود ، مهربونم نبود و گاهی واقعا غیر قابل تحمل می شد .

حالا پاشو یه چیزی بخور پری دریایی من .

همراه گوهر به آشپزخانه رفتم و از ا خواستم تا ناهار را با من صرف کند ، کمی مردد بود چون عادت به این کار نداشت اما با لبخندی به او گفتم :اگه دوست داری ناهاروبخورم باید پیشم بمونی .

به سختی وبا یک دست مقداری غذا خوردم و از گوهر خواستم تا کیفم را از دور سرم رد کرده ویک پهلو آویزان کند تا از روی دوشم نیفتد بعد در حالیکه بوسیدمش از خانه خارج شدم ، عینکم رابه چشمم زدم و به راه افتادم .

عینک بزرگ آفتابی ام به من آرامش می داد . چون مرا از چشم آشنایانی که ممکن بود مرا بشناسد در امان نگاه می داشت .

چهره ام به چند سال قبل شباهت زیادی نداشت . کمی چاق شده بودم وزندگی در تهران لهجه ام راعوض کرده بود ، در واقع شیلا برای من در زیر دستان اکبر و هم قطارانش مرده بود و من باید سپاسگذار ساحل می بودم که مرا از دریای متلاطم فساد به ساحل نجات کشانده بود .

ثدای ترمز شدید اتومبیلی زیر پاهایم مرابه خودم آورد ، فقط نیم نگاهی به آن کافی بود تا بدانم در آن ماشین ، کسی جز فربد نمی تواند باشد . بدون توجه به راهم ادامه دادم . به موازاتم حرکت کرد و کمی جلوتر از من ایستاد و از ماشین بیرن آمد ، مسیرم رابه طرف دیگر تغییر دادم ، رفتار عجیب او در این دو روز تمام ذهنیتم را در موردش بهم ریخته بود ، از یک فرد تحصیل کرده دنیا دیده چنین حرکاتی دور از انتظار بود و کم کم داشتم به این باور می رسیدم که او دچار نوعی عقده روانی شده ، عقده ای که زیر آوارهای شکل گرفته و اینک به مرحله بروز رسیده ، و از بخت بدم اینبار من بودم که آماج تمام خواسته ها و تنش هایش قرار گرفتم .

صدای قدمهایش رابه وضوح پشت سرم می شنیدم . سعی کردم از جاهای شلوغ حرکت کنم ، نمی دانستم چرا ناگاه ترس و دلشوره غریب به سراغم آمد . . .

سر چهار راهی داخل یک تاکسی پریدم . با عجله از راننده خواستم تا مرا به آدرس مورد نظرم برساند و راننده که مرد پیرو مسنی بود بلافاصله حرکت کرد وگفت :دخترم اتفاقی برات افتاده؟

کمی خودم را جمع وجور کردم و گفتم :نه پدر فقط یه کمی تندتر که حسابی دیرم شده .

پیرمرد بیچاره دیگرتمام طول راه حرفی نزد و مرابه مقصدم رساند و رفت ، دستم راروی زنگ فشردم و چندبار متوالی آن را فشار دادم . دوباره صدای ترمز ماشینی بگوشم رسید . این بار حتی نیم نگاهی به آن نینداختم و با باز شدن در به سرعت داخل شدم و در را محکم کوبیدم .

سلام مامان

سلام دختر گلم بالاخره اومدی ، زود بیا بالا که منتظرتم .

مستقیم به بالا رفتیم . تنها خانم متشخصی به اتفاق دخترش روی مبل ها لمیده بود .

سلام « خانوم مورد نر نگاهی از سر تا پایم انداخت وبه دنبال لبخندی گفت ، خانوم رازقی یعنی شما می خواهید به ما بگید که ما از صبح تابه حال منتظر این دختر خانم نشسته ایم؟»

مادر خنده ای کرد و گفت : چطور مگه؟ بهش نمیاد که تو این مورد صاحب نظر باشه؟

البته حملی بر بی ادبی نشه ، من منظورم این بود که ایشون خیلی برای این کارها جوونن .

و دختر که تا به حال ساکت مانده بود و من کم کم داشتم فراموش می کردم که غیر از آن خانم کسی دیگری هم حضور دارد . به حرف در آمد .

اما به نظر من همچین دور از انتظار هم نیست چون تنها یه خانوم جوون می تونه بفهمه که نسل جدید چه می خواد و درکشون کنه .

بی اختیار نگاهم روی او ثابت ماند ، قیافه آشنا و دلنشینی داشت و من ناخودآگاه در بحر نگاهش غرق شدم صدای مادر مرا از آن همه بهت وحیرت بیرون آرد .

خب ساحل جون ، این خانوم از من خواستن موهاشونو سه تیکه کوتاه کنم ومن هم یه تیکه کوتاه کردم ، وحالا ایشون میل دارن در سه تیکه رنگش کنن ، ما می خواستیم بدونیم توچه رنگی رو پیشنهاد می کنی .

نگاها به سمت من دوخته شد . دختر پوست روشنی داشت یعنی خیلی روشن با چشمانی عسلی و صورتی کشیده ، بینی اش کوچک و سر بالا بود که احتمالا چندین بار و چند بار به دست جراح سپرده شده امام انصافا لبان کوچکو دلپذیری داشت .

تعجب می کردم ، هر چه بیشتر در جزء جزء صورتش غرق می شدم آشناتر از قبل می یافتمش . خدای من این چهره دوست داشتنی را قبل هم دیده بودم اما کجا نمی دانستم؟

خب ساحل تو چی فکر می کنی؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم ، به طور حتم شما کرم را توصیه کردید اینطور نیست؟

مادر با لبخندی همیشگی سرش راتکان داد وگفت : بله به خاطر این که رنگ ساله و خودشون هم ، همینطور فکر می کنن .

درسته مادر ، اما یه چیزی روفراموش کردید ، ایشون پوست خیلی روشنی دارند ، نکنه دوست دارید یه شیر برنج درست کنید .

از این حرفم همه به خنده افتادند ، مادر در حالی که می خندید پرسید: خب شما چه نظری دارید؟

والله من فکر می کنم اگه از زیتونی شروع کنید قشنگتر بشه؟

دختر با لحن شیرنی گفت : و اگه نپسندیدم؟

خب با اکسیدان بی رنگش می کنم نظرتون تامین می شه .

به کمک مادر شتافتم هر چند که او راضی نمی شد اما به او گفتم کارهایی که با یک دست بتوانم انجام دهم ، خوشحالم میکنه نمیخوام احساس کنم که بی مصرف و بدرد نخور شده ام .

بالاخره بعد از تقریبا دو ساعت کارش تمام شد و به کمک من موهایش را سشورا کشید ، واقعا قشنگ شده ، دختر مدام به موهایش دست می کشید و احساس رضایت می کرد ، مادرش هم راضی بنظر می رسید ، نگاهی به دخترش و بعد به من انداخت و گفت : پریسا بدت نیاد ، با این همه هزینه و وقتی که صرف کردی ، خیلی زیبا بنظر می رسی . اما زیبایی این دختر خانوم واقعا چشمگیره زیبایی خدادای وبکر که دست هیچ آرایشگری به اون ناخنک نزده .

شرمنده شده بودم و از حسن نظرش قدردانی کردم . دختر در حالی که لباس می پوشید به طرف من آمد و گفت : ببخشید من شما رو قبلا جایی ندیدم؟

چطور مگه؟

آخه به نظرم خیلی آشنا میاین ، اما هر چی فکر می کنم به خاطر نمیارم .

راستش من هم از وقتی که داخل سالن شدم ، دارم به شما فکر می کنم ، منم به گمانم یه جایی شما رو دیدم . شاید در همین جا همدیگه رو دیده باشیم؟

غیر ممکنه ، چون من برای اولین باریه که به توصیه مامان یکی از دوستام به این جا اومدم ، البته اون همه تعریف ، بیهوده نبوده کارتون اعجاب آوره .

این لطف شما رومی رسونه ، خوشحال می شیم اگه این جارو برای کارهاتون انتخاب کنید .

مسلما همینطوره . من از این به بعد مشتری پرو پاقرص شما خواهم بود .

ساعت از 6 گذشته بود که به یاد عوض کردنپانسمان دستم افتادم ، از مادر خواستم تابا من برای تعویض پانسمان بیاید . مادر نگاهی به ساعتش کرد و گفت خوبه یه زنگی به خونه بزن متا پدرت یا فربد ما رو به مطب برسنن .

با دلخوری گفتم : فربد نه ، اون از دیروز که منو به مطب برده . دائم داره با من بد اخلاقی می کنه .

خب دخترم بالاخره اون برادرته ، بزرگتره و در قبال تو احساس مسولیت می کنه .

لابد هر حرفی هم که دلش می خواد باید به من بزنه وهر کاری هم که خواست بکنه .

لابد هر حرفی هم که دلش می خواد باید به من بزنه و هر کاری هم که خواست بکنه .

البته نه تا این اندازه ، من خودم باهاش صحبت می کنم .

اما حالا خودمون باید بریم مطب باشه مامان؟

در حالی که گوشم رابه نرمی تکان می داد گفت :ای شیطون ، باشه صبر کن تا من لباس خودمو عوض کنم .

ساعت از 7 گذشته بود که به مطب رسیدیم . تقریبا خلوت بود . غیر از دو بیمار که نشسته بودند کسی در مطب نبود . منشی با دیدن ما جلو آمد وگفت : یه ساعتی تاخیر دارید خانوم رازقی .

عذرخواهی کردم وگفتم : کاری برایم پیش آمده بود . بعد از ده دقیقه بالاخره نوبت ما رسید به اتفاق مادر داخل شدیم .

دکتر به احترام ما از جا بلند شد وبرای نشستنی دعوتمان کرد .

شما لطفا روی این صندلی بنشینید تا دستاتونو ببینم .

ابتدا به نرمی چسب ها را از باند جدا کرد و وبعد با قیچی شکافی در باند ایجاد کرد و آن را از دور دستانم باز کرد . فقط لایه آخری به دستم چسبیده بود که صدایم را در آورد . دکتر با خونسردی در حالیکه لبخند مرموزی روی لبهایش نقش بسته بود . محلولی روی دستهایم خالی کرد که با سوزش همراه بود ، از درد بی تحمل شده بودم و فریادم زدم : شما نمی تونید کاراتونو بدون درد انجام بدید؟

دکتر همچنان می خندید : و شما نمی تونید حرفاتونو آرامتر بگویید؟

عصبانی شده بودم: لابد انتظار دارید با این همه درد و زخم براتون بخندم؟

یکی از ابروانش رابالا انداخت و گفت : نکنه شما از من انتظار معجزه دارید؟ باند به زخمتون چسبیده یا باید تحمل کندن اون از رخماتونو داشته باشید ویا سزش محلول شینده رو .

مادر خودش را میان بحثمان انداخت وگفت : آقای دکتر یه وقت فکر نکنید این دخترم خیلی ناز نازیه . برعکس خیلی هم پر طاقت و پر انرژیه ، از حرفاشم ناراحت نشید ، چون روزهای اوله زخمش تره ، خشک نشده .

نه من اصلا از ایشون ناراحت نمیشوم ، این اقتضای حرفه ی ماست و ما در روز با بیماری های جورواجوری سرو کارداریم .

خلاصه در میان اشک و ناله های من پانسمانم عوض شد . دکتر از من خواست تا در اتاق انتظار بمانم و چند لحظه او و مادر راتنها بگذارم ، من هم از اتاق خارج شدم به محض واردشدن به اتاق انتظار چشمم به فربد افتاد که روی مبلی لمیده بود و من مستقیما در مسیر نگاهش قرار گرفته بود ، روی نزدیکترین مبلی که یافتم خودم را ولو کردم دست باند پیچی شده ام را در دستان سالمم فشردم ، برای اینکه مجبور به نگاه کردنش نباشم سرم رابه مبل تکیه دادموچشمهایم رابستم . مدتی طول کشید تا صدای باز و بسته شدن در اتاق دکتر به گوشم رسید ، منتظر ماندم تا بعد از شنیدن صدای مادر چشمهایم را باز کنم که به جای آن صدای دکتر بگوشم رسید .

شما حالتون خوبه خانوم رازقی؟

بلافاصله چشمانم را گشودم و صاف روی مبلم نشستم و گفتم : بله فقط کمی خسته ام « وسپس از جا بلند دشدم» .

متوجه نگاههای عجیب مادر شدم که هر چند لحظه گاهی نگاهی شیطنت بار برویم می انداخت .

سلام آقای رازقی شما هم تشریف آوردید؟

سلام آقای دکتر . از این طرفها رد میشدم که یادم اومد ساحل باید پانسمانش رو عوض کنه ، گفتم یه سری بزنم تا اگه هنوز اینجا هستن اونا روبا خودم ببرم .

اجازه بدید یه فنجون قهوه در خدمتتون باشم .

مادر با خنده ای گفت : وقت زیاده انشاءالله دفعه های بعد . فعلا اجازه مرخصی بدید که خیلی دیرمون شده .

با اجازتون ، خدانگهدار .

شب خوش ، به امید دیدار .

تازه سوارشده بدویم که فربد با دگرگونی پرسید . چی داشتید با اون مردک مزخرف توی مطب بلغور می کردید؟

مادر با تعجب گفت :فربد؟!!

من اصلا تحمل این مرتیکه روندارم . بدجوری داره اعصابمنو خورد می کنه . شما چرا قبل از رفتن تون به من زنگ نزدید تا شما رو برسونم ، مگه من مردم؟

مادر همچنان بهت زده گفت :من اصلا متوجه حرفات نمی شم .

ساحل اصرار داشت تا من واون به مطب بریم ، همین .

اشهد خودمو خونده بودم مادر ندانسته مرا در مقابل هجوم امواج خشم وعصبانیت فربد قرار داده بود .

خوب ، ساحل خانوم حق داره . مثل اینکه توی این اجتماع زندگی نمی کنه ، یعنی اصلا دلش نمی خواد بدونه که چه گرگهایی دور وبرش زندگی میکنن ، لابد این آقای دکتر هم راجع به ساحل داشته با شما حرف می زده ، همینطوره؟

اما اوندکتر هیچ کار خلافی انجام نداده ، مثل تموم آدمای اصیل وبا وجدان علاقه خودش به ساحل وبه من ابراز کرده تا بتونه توی موقعیت مناسبی با خانواده اش به خواستگاری اون بیاد ، من که هیچ نکته بدی توی این موضوع نمی بینم: « مادر چشمانش را به فربد دوخته بود ودر همان حال گفت» ببینم فربد . چیه که اینقدر تورو عصبانی کرده ، بالاخره ساحل یه روزی باید شوهر کنه اون که تا ابد نمی تونه کنار ما بمونه . این نهایت خودخواهیه که از ساحل این انتظار رو داشته باشیم .

با عصبانیت در حالی که دندانهایش به شدت قفل شده بودند گفت : بله اون باید شوهر کنه اما نه با هر کسی وبه هر قیمتی .

مادر فریاد زد : بس کن فربد ، بقیه کارا به تومربط نیست ، در درجه اول این خودشه که باید تصمیم بگیره وبعدش پدرت ، امیدوارم بتونی اینوبفهمی .

نه مادر این اجازه رو به هیچکدوم تون نمی دم ، شما نمی تونید منو ندیده بگیرید . شما نمی تونید منو لگد مال کنید و روی احساسم پا بگذارید شما همه تون . . .

صدای هق هق گریه های من که به سکسکه افتاده بودم هر دوی آنها را مجبور به سکوت کرد . مادر حسابی از دست فربد ناراحت بود .

درست پشت سر مادر نشسته بودم ، خودش را به طرفم برگرداند وگفت : بس کن ساحل ، خواهش می کنم ، دختر بیچاره من .

هق هق گریه امانم را بریده بود . مادر در میان اشکهایم به فربد گفت : حالا می فهمم که چرا اون اصرار داشت تا با تو به مطب نره ، حتما وضعیت دیشب تون بر می گرده به ماجرای دیروز توی همون مطلب آره؟

فربد حرفی نمی زد فقط به جلو خیره شده بود و باسرعت به طرف خانه می راند ، مادر همچنان با خودش حرف می زد وتیغ تمام سرزنش ها و تقصیرها رابه طرف فربد نشانه رفته بود .

سرعت ماشین تند وتندتر می شد و مادر بی توجه به آن حرف می زد . بدون تامل جیغ کشیدم وشانه های فربد را در دستهایم گرفتم آن قدر ترسیده بودم که با دست سوخته ام شانه های فربد را می فشردم ، بس کنید ، خواهش می کنم .

آرومتر ، مگه دیوونه شدی ، فربد خواهش می کنم آرومتر ، فربد . . . فربد . . .

مادر که تازه متوجه سرعتم سرسام آور او شده بود خودش رابه صندلی چسباند و ساکت شد . طنین صدای من که او را به اسم می خواندم به تدریج از سرعت ماشین کاست ، تا بالاخره به خانه رسیدیم .

مادر با اخمهای در هم از ماشین پیاده شد ، من تمام دست و پاهایم بی حس شده بود به گمان این که هر دو خارج شده اند سرم ار به پشتی صندلی تکیه دادم و چشم هایم راروی هم گذاشتم وبه نجوا گفتم : خدایا این بار هم به کمکت نیازمندم ، اما نه قبل از این که همه چیز بهم بریزه ، همیشه کمکم کردی و حامیم بودی این بار هم نظری به من بنداز ، منو ازاین قفس های جور وار جوری که جلوم چیده شده نجات بده ، تو خوب می دونی که من قلبمو کجا گم کردم ، قلب دیگه ای ازت نمی خوام هیچ عشق دیگه هم راضی ام نمی کنه . من نمی خوام یه عمری به مرد زندگیم خیانت کنم ، چون تمام وجود و هستی ام رو تقدیم کسی کردم که صاحب و مالک اونه هر چند که حضورش واقعی نیست . اما ملموس و خواستی یه .

خوابم برد ، نمی دانم چه مدت اما با نوازش دستهای مادر بیدار شدم .

عزیزم هنوز توی ماشینی ، بلندشو بریم بالا می خوام باهات حرف بزنم .

باشه مامان شما برید من هم میام .

سرم به شدت درد می کرد و چشمانم سیاهی می رفت . از ماشین پیاده شدم ، کیفم را با خودم می کشیدم ، از تماس آن با برگهای خشک باغ صدای خشنی شنیده میشد . لحظه ای ایستادم به برگهای زیر پایم نگاه کردم ، پاییزاولین نشانه های خود را بدرقه فصل تابستان کرده بود . به یاد پاییز جنگل خودمان افتادم ، همان جنگلی که شاهد پا گرفتن نهال عشقمان بود ، ای کاش می شد گردونه زمان رابه عقب برگرداند ودوباره شروع کرد .

ساحل؟

برای لحظهای فکر کردم دچار توهم شده ام . قدرت تصمیم گیری نداشتم . فقط دلم می خواست جوابش را بدهم وبا او حرفی بزنم .

اما او دوباره با لجاجت صدایم کرد که ساحل با تو هستم .

بدن توجه به راهم ادامه دادم ، اینبار با عصبانیت فریاد زد : ساحل بایست . مگه با تو نیستم .

نرسیدم ، همیشه در تنهایی هایم با فربد سایه ای از وحشت همراهی ام می کرد ومن دلیلش را نمی دانستم . دعا می کردم ای کاش مادر برای تاخیرم بدنبالم بیاید . اما نیامد ، من همچنان برجای ممیخکوب شده بودم . فربد از پس تنه درختی نمایان شد از سمت چپ به سراغم آمد ، سرش پایین بود نگاهم نمی کرد . خدا را شکر کردم چون اصلا تحمل سنگینی نگاهش را نداشتم .

ساحل بداخلاقی هامو ببخش ، اصلا سابقه نداشت که من اینجوری کنترلم رواز دست بدم ، واقعا ازت شرمنده ام .

سری برایش تکان دادم و همچنان ایستادم .

ساحل خواهش می کنم یه حرفی بزن . می دونم با دیوونه بازیام آزارت دادم و اشکتو در آوردم اما واقعا دست خودم نبود .

بدون اینکه سرم را بالا بگیرم گفتم : من به اینجور چیز ها عادت دارم ، همیشه مثل هدف سرگردونی بودم که تیرهای مختلفی به سمتم پرتاب کردند ، اتفاقا بد نیست چند صباحی هم هدفتو باشم ، حالا اگه کاری با من نداری . می خوام برم بالا .

ساحل تو منو بخشیدی مگه نه؟

مگه تا حالا خواهری دیدی که از دست برادرش عصبانی شده و اونو نبخشیده باشه؟

ساحل تو می خواهی منو دیوونه کنی مگه نه؟

بسرعت به طرفش برگشتم و چند قدمی جلوتر آمدم و گفتم ، درست حدس زدی فربد! من می خوام تورودیوونه کنم ، امام نه دیوونه خودم ، من نمی تونم زیر ذره بین نگاهت زندگی کنم ، من تحمل آتش گرم نگاهت و ندارم ، چرا نمی خواهی بفهمی فربد ، نگاهت ، رفتارت ، حرفات همه وهمه من وبه یاد اون می ندازه و خاطره اونو برام زنده می کنه .

می دونم تا وقتی که توی این خونه وجلوی چشمان هستم این شعله خاموش نمی شه ، اما تا هفته دیگه همه چیز تموم می شه و این خونه رنگ وبوی قبل وبه خودش می گیره و مطمئنا تو آرامش خودت بدست میاری .

اشتباه می کنی ساحل ، توی همین خونه به من آرامش می ده ، حتی اگه تموم شبانه روز و توی اتاقت بمونی و درش و بروی همه ببندی ، هر چی که به شنبه نزدیکتر می شیم بی قرارتر می شم ، حتی فکر می کنم ، دلم با آهنگ همیشگیش توی سینه ام نمی تپه .

اما بهتره امتحان کنیم فربد ، تو فکرمی کنی من چیه ام یا کی هستم ، من آدمم می فهمی ، آدمی که با نگاه پرمهرت تنش داغ می شه ، قلبش تندتر می تپه و راه رفتنش و فراموش می کنه .

ولی عاشق نمی شه مگه نه؟

درسته ، چون دروازه آهنی قلبش وبر روی تموم عشق ها بسته .

ساحل عشق توی رویا کافی نیست فقط آدمو فرسوده می کنه ، رنگ می بازه نخ نما می شه اونوقت تو می تونی از ورای اون گذشته بی ثمر تو ببینی و افسوس بخوری ، این درد آر نیست؟

نه به اندازه خیانت .

فربد عصبانی شده بود وبه تندی نفس می کشید نوک پایش رابه تنه درخت کناری اش کوبید گفت : تواز حماقت خودت بیشتر عذاب خواهی دید تا از خیانتت .

خدایا او از من چه می خواست ، جسمم را؟ اوبا تمام چیزهایی که از فکر و ذهنم می دانست باز هم روی خواسته وتمایلاتش پا فشاری می کرد ؟ چطور مردی حاضر می شود که فقط صاحب جسم زنی باشه و فکر و روحش متعلق به دیگری شود؟

فربد ، این ومی دونی که روح آزادتر از اونی یه که برای درکش درگیر محدودیتهای جسمانی بشه؟ آیا می دونی قسمت اعظم وجود انسان همون روحشه؟ و عظمت جسم در برابرش اونقدر ناچیزه که اصلا به چشم نمیاد و تواز من می خواهی که آن وسعت رو فدای این قسمت کوچیک بکنم ، در واقع تو می خواهی منو از وجودم وهویتم به عنوان یک موجود مستقل و تصمیم گیرنده محروم کنی ، تو همین و میخوای مگه نه؟

آره ساحل من همینو می خوام ، بخاطر اینکه فکر می کنم به دنبال تملک جسم ، روح هم به دام می افته و رام می شه .

خیلی خودخواهی فربد! و خیلی هم کوته بین . تموم حرفهای تو مثل پنجه های نرم پلنگیه که ناخنهای تیز ودرنده اش از خلال اون توی گوشت آدم فرو می ره .

ساحل یه چیزی رو رک وراست به من بگو . می خوام بدونم همه این حرفهای روبرای این به من می زنی که دست به سرم کنی و روی پیشنهاد اون مرتیکه عوضی فکر کنی؟

با تعجب به او چشم دوختم و گفتم : فربد منظورت کیه؟ نکنه راجع به دکتر سپاسی حرف می زنی؟

خواهش می کنم با من رو راست باش . من تحمل هر چیزی رو دارم .

نه نداری ، تو کم صبر و تحمل ترین مردی هستی که من تا به حال دیدم . پس تمام جنجال ها به خاطر اون بود ، کسی که برای اولین بار می دیدمش ، یعنی اینقدر منو ساده گیرآوردی که بایه برخورد خودم و ببازم و عاشق ودلباخته اش بشم ، نه عزیم من دختر چشم و گوش بسته ای نیستم که هر نگاهی از خود بیخودم کنه و بشم یه عاشق سینه چاک .

رویای من معصومانه تر از رویای دخترانیه که در آغوش خانواده شون پرورش پیدا کرده ان .

فربد من اونقدر سختی کشیدم که در اوج اون همه درد گاهی حاضر بودم هرچی دارم بدم تا فقط چند ساعتی رو بی خبر و رها از قید بند کسانی که آزارم می دادند ، آرام بگیرم .

متاسفم ، نمی خواستم گذشته رو پیش چشمات زنده کنم ، اما فکر دکتر بدجوری ته ذهنم چنگ انداخته بود .

امیدوارم خیالت راحت شده باشه .

بله ، البته فعلا ، و معلوم نیست برای چه مدتی .

مطمئ نباش من نه تنها به این آقای دکتر که به هیچ کس دیگه ای دل نمی بندم چون عشق برای من تصویر سعادت از دست رفته ایه که هیچ وقت نمی تونم اونو بدست بیارم .

امیدوارم این ذهنیت توتا ابد همینطور باقی بمونه .

یعنی می خوای بگی تو حاضری تا ابد به پای این ذهنیتم بشینی و پیر بشی .

اگه تواز خر شیطون پیاده نشی و فکر اون یارو از سرت بیرون نندازی . بله ، اما اگه دری به تخته خورد و خدا هم خدای ما شد و فکرشواز سرت بیرون کردی ، اونوقت می شی عروس زیبای شهر دلم .

زیاد دل خوش نباش داداشی .

فریاد فربد بار دیگر بلند شد : محض رضای خدا ، این کلمه نحس و از ذهنت دور کن ، من هیچ وقت برادر کسی نبودم و نخواهم بود ، تومی خواهی اذیتم کنی ، تو از رنج من خوشحال می شی . تو می خواهی بازیم بدی ، مگه نه؟

سرم را با دستانم رگفتم وگفتم : فربد برای امروز کافیه . خواهش می کنم ، کاسه سرم داره از وسط باز می شه .

دستم حسابی درد گرفته ، من نباید ازش استفاده می کردم ، اما اونقدر تند می روندی که مجبور شدم شونه هاتو محکم بگیرم .

راستی کپسولتو خوردی؟

اوه . . . یادم رفت . فکر می کنم هنوز تا ساعت 11 وقت داشته باشیم .

با هم از پله ها بالا رفتیم و وارد هال شدیم . مادر از آشپزخونه بیرون می آمد که چشمش به ما افتاد و چشم غرّه ای به ما رفت .

منوفربد خنده ای بهم تحویل دادیم وهر کدام به طرف اتاقمان رفتیم .

با شما دو تاهستم ، شام تا نیم ساعت دیگه آماده س لطفا هر دو تاتون سر میز شام آماده باشید .

شام در محیطی تقریبا معمل صرف شد ، بعد از آن مادر سرفه ای کرد و گفت : علی می خواستم راجع به موضوعی با هم صحبت کنیم . پدر تازه روزنامه بدست گرفته بود و می خواست آن را مطلاعه کند که با حرف مادر آن را به گوش ای گذاشت وگفت : راجع به چی ؟

امرز که ساحل برای عوض کردن پانسمان اش به مطب بره بودم . دکتر سپاسی با کمی مقدمه چینی اونو از من خواستگاری کرده ، والله باشناختی که من از خونواده اش دارم ، اصیل و ریشه دارن ، پدرشون هم پزشکه ومادرش معلم آموزش و پرورشه ، خونواده تحصیل کرده ای داره . یه خواهرم داره که فوق لیسانس تربیت بدنیه .

بقیه اش هم مربوط می شه به شما و ساحل ، در ضمن از من خواسته در صورت موافقت مون تا آخر همین هفته یه جلسه معارفه برگزار کنیم .

پدر کمی مکث کرد و گفت : قبل از هر چیزی ما باید بدونیم نظر ساحل خانم چیه؟ وچه تصمیمی برای آینده اش داره .

سرم را از خجالت پایین انداخته بودم . دباره سنگینی نگاه فربد و احساس می کردم . با نوک پاهایش از زیر میز روی پاهایم را می فشرد . می دانستم که استرس شدید وجودش را فرا گرفته ، دلم برایش سوخت ، ای کاش زودتر در مسیر زندگیم قرار می گرفت ، شاید آنوقت راحت تر دلم را تقدیمش می کردم . اما حالا . . .

پدر ، امیدوارم تصمیم شمارو نرنجونه ، ولی چون از من خواستید نظرمو بگم . من هم به خودم جسارت می دم و میگم .

پدر من فعلا تحت هیچ شرایطی قصد ازدواج ندارم ، با هیچ کسی ، من فقط دلم میخواد درس بخونم ، همین وبس .

فربد چنان بی اختیار شد که از خوشحالی فریاد کشید : به افتخار ساحل و شروع کرد به دست زدن .

خنده ام گرفته بود ، بالاخره ما شادی را بعد از مدتها در چهره فربد دیدیم ، و همین همه ما را به خنده انداخت .

پدر در حالی که عینکش راروی بینی جا به جا می کرد گفت : حالا جدا از شوخی و خنده ، ساحل باید بدونه . درس خوندن نمی تونه بهانه خوبی برای رد کردن پسر مردم باشه . دخترم ، توباید جنبه های دیگه ای رو هم برای خودت بصورت ارزش بدونی . روی همون معیارها و ارزشها اقدام به انتخاب همسر آینده ات بکنی ، چه بسا این آقا با درس خوندن تو موافقت بکنه ، اونوقت چطوری میخوای از ازدواج فرار بکنی . تو نباید پیش خودت فکر کنی که من اصرار به ازدواج با ایشون رو دارم ، نه . ابداً ، فقط می خوام بدونی توبا زیبایی فوق العاده ای که داری و در کنار آن نجابت و هوش و فراست فاکتورهای خوبی که تو رو مثل نگین در برگرفتن و تورو به رخ همه می کشن و با ورودت به دانشگاه است که سیل خواستگار به خونه ما سرازیر بشن آن وقت باید یه منطق قوی به بررسی اونها بپردازی وبا دلیل کافی و درستی رد شون کنی .

بله پدر شما درست می گین . حق با شماست « زیر چشمی نگاهی به فربد انداختم . از قیافه اش معلوم بود که اصلا از سخنرانی پدر خوشش نیامده » سعی می کنم روی این قضیه فکر کنم .

وراجع به این آقای دکتر سپاسی . . .

اینبار نوبت فربد بود که بدون درک اوضاع خودش را میان حرفهای ما بیندازد .

آخه پدر ، مگه یه موضوع چقدر فکر و بررسی می خواد ، مگه نشنیدید که ساحل چی گفته ، خب حتما فکراشو کرده و تصمیمش و گرفته دیگه .

پدر از بالای عینکش نگاهی گنگ به فربد انداخت وبا پوزخندی پرسید ، پسرم . می شه دلیل این همه دستپاچگی استرس تور بدونم؟ این خیلی طبیعیه مه دختر توی یه سنی بالاخره باید بره خونه بخت . و این موضوع هم باید یه روزی تو خونه ما مطرح می شد . اما انتظار چنین برخوردی از تو نمی رفت .

فربد کمی جا خورد و خودش را جا به جا کرد وگفت : پدر ، شما فکر نمی کنید اگه ساحل به تحصیلاتش ادامه بده ، موقعیتهای بهتری برای ازدواج پیدا بکنه .

پدر با تعجب گفت : تا موقعیت رو در چی بدونیم پسرم .

خب شما در چی می دونید پدر؟

والله در اصالت ، نجابت ، تحصیلات .

منم منظورم به همین چیزهاست پدر . ممکنه وقتی ساحل لیسانس وبگیره خونواده اصیل تری خواستگارش بشن .

گفتم پسرم . همه اینهای بستگی به نظر ساحل داره و همه ما امشب جمع شدیم تا در تصمیم گرفتن به ساحل کمک کنیم .

وبعد رویش رابه طرف مادر برگرداند وگفت : شوکت . عزیزم . امشب خیلی ساکتی . بدجوری خودت و کنار کشیدی .

مادر با کمی دلخوری گفت : راستش از دست فربد خیلی ناراحتم ، ترجیح می دم ساکت بمونم تا ناراحتی مو به شما انتقال بدم .

مادر من که گفتم ببخشید .

چه چیزی رو باید ببخشم فربد ؟ تو فردا باید در مورد موضوعی به من توضیح بدی .

من در اختیار شما هستم مادر .

پدر دوباره نگاه سرگردانی به همه ما انداخت و گفت : اتفاقی افتاده که من از آن بی خبرم؟

در همان حال از جا بلند شدم و گفتم : پدر ، مادر اگه اجازه بدید من می خوام برم بخوابم ، خیلی خسته ام .

پدر و مادر با هم گفتند : شب بخیر عزیزم .

حتی نیم نگاهی همبه فربد نکردم و مستقیم به طرف اتاقم رفتم .

صدای فربد مثل ترمزی وادار با ایستادنم کرد .

اول کپسولت وبخور وبعد بخواب ساعت یازده است .

متشکرم و شب بخیر .

شب بخیر عزیزم .

خدایا اون یک دیوانه است . اون جلوی پدر و مادر به من گفت « عزیزم» و حالا خدا عالم بود که چگونه می توانست این خرابکاری بزرگش رابه نوعی ترمیم کند . دل توی دلم نبود ، هم دلم برایش سوخت و هم حسابی عصبانیم کرد .

من هیچ گاه راضی نمی شدم تا کسی بخاطر من تحقیر یا تهدید شود ویا مورد بازجویی قرار بگیرد و این بار مطمئن بودم که فربد گیر قاضی بد قلقی افتاده .

شب پر از کابوسی را پشت سر گذاشتم . کابوس احمد و فربد ، و اگر همینطور پیش می رفتم باید قطاری از آدم های گوناگونی را با خودم به کابوس های شبانه ام می آوردم . صبح بیدار شدم . خسته تر از قبل بودم ، بزحمت از اتاقم بیرون رفتم . داخل آشپزخانه کسی نبود روی یکی از صندلی ها نشستم وروی میز خم شدم سرم را روی دستهایم گذاشتم .

بعد از لحظاتی صدای مادر از بیرون شنیده شد که مشغول صحبت کردن با گوهر بود ، آنقدر خسته بودم که با تمام کنجکاوی حاضر به برخاستن از صندلی نشدم .

سلام ساحل . صبح بخیر .

بزحمت سرم رابلند کردم و گفتم : صبح بخیر مادر

برای لحظه ای به چشمانم خیره شد وبه طرفم آمد و صورتم را در دستهایش گرفت وگفت : بی خوابی یا کابوس های شبانه؟

سرم را از دستش بیرون آوردم و گفتم : هر دو

دستش را روی شانه هایم گذاشت و گفت : ساحل . پاک نا امیدم کردی ، مگه من و به عنوان مادر قبول نداری؟

بغضم داشت می ترکید و من به زحمت کنترلش می کردم ، از جا بلند شدم و صاف روبرویش ایستادم وگفتم : شما بهترین مادر دنیا هستی .

پس چرا منو در جریان مشکلاتت نمی گذاری؟ مگه به من اعتماد نداری؟

چرا مادر ! اما اصلا دلم نمی خواد بین شمارو شکر آب کنم ، نمی خوام فربد احساس کنه من با اومدنم به اینجا محبت شما رو از اون دزدیدم و خیل مسائل دیگه .

اشتباه می کنی عزیزم ، یه اشتباه بزرگ ، ما هم تو رو کاملا می شناسیم و هم فربد و . بنابراین قضاوت ما یک تشخیص عادلانه است! فربد باید حد و حدود خودش و بشناسه . پس فایده اون همه درس خوندن توی رشته حقوق چیه . اون اگه نتونسته حقو حقوق خودش وبشناسه ، فردا توی اجتماع چطور می تونه در مورد حقوق دیگران قضاوت کنه .

اما مادر اون خیلی تنهاست ، احتیاج به یه پشتیبان و حامی داره .

یه کسی که از در دلسوزی در بیاد و اعتماد انو جلب کنه . آخه مامان . من فکر می کنم اون نسبت به همه بی اعتماد شده و همین کاقیه تا اون تجزیه و تحلیل درستس از قضایا نداشته باشه .

مادر شانه های مرا در دستانش فشرد و عاشقانه نگاهم کرد سپس بوسه ای از گونه ام برداشت و گفت : تو دختر مهربونی هستی تو مثل بارونی از محبتی که همه عالم از نعمت وجودت بهره مند می شن غیر از خودت ، تو نهایت سخاوتی عزیزم و فربد هم حق داره که توی همه دخترهای تهرون به تو دل بسته و کسی هم نمی تونه محکومش کنه ، اما تمام نتایج بر می گرده به نظر تو در مورد اون .

مامان فربد راجع به من چیزی به شما گفته؟

ساحل درسته که من شما رو بدنیا نیاوردم ، اما این دلیل نمی شه که از قلباتون بی خبربمونم . من مدتهاست که زبانه کشیدن شعله های عشق توی نگاههای فربد دیدم . اما کوچکترین تمایل یا حرکتی که نشانه پذیرش اون از طرف توباشه در تو نمی دیدم و همین باعث نادیده گرفتن حس فربد از طرف ما شده بود . تا این که دیشب متوجه شدم این آتش اگه مهار نشه ممکنه به قیمت از بین رفتن تو و او در نهایت همه ما تموم بشه . برای همین تصمیم گرفتیم تا همانطور که خودت خواستی این مدت نسبتا طولانی رو توی خوابگاه بگذرونی . هر چند که این راه حل اساسی نیست . اما لااقل در کوتاه مدت نتیجه بخش خواهد بود تا ما بتوانیم در فرصتی مناسب به دنبال راه حل اساسی برای این مشکل باشیم .

من هم همینطور فکر می کردم مادر ، برای همین اینقدر به پدر اصرار می کردم .

یعنی از همون وقت تو متوجه احساس فربد به خودت شده بودی ؟

بله مادر ، حتی زودتر از آن

تو دختر زرنگ و موقعیت شناسی هستی عزیزم و من به داشتنت افتخار می کنم .

بالاخره ماه مهراز راه رسید ، ماهی که برایم سراسر هیجان و شادی به همراه داشت ، در تمام عمرم آرزوی رسیدن به چنین روزی را در سر می پروراندم و اینک آرزوهای محالم به نوبت مثل یک معجزه برآورده می شدند . خدای مهربانی که من مدتها به حضورش شک کرده بودم ، سخاوتمندانه درهای نعمتش را به رویم گشود وبه من فهماند که سرنوشت هر بنده ای بنا به حکمت او رقم می خورد و اجتناب از آن امری محال است ، خدای مهربانم در ازای هر چیزی که از من گرفت ، چیز با ارزشتری به من برگرداند و همه اینها نوید همان مژده ای بود که خدا به صابرانش داده بود .

پدر . همان کسی که بر معنای وجودی یک پدر واقعی رابه کامم چشاند از هیچ کاری برایم کوتاهی نکرد . بهترین اتاق خوابگاه را برایم رزرو کرد و آنقدر در مورد هم اتاقی هایم وسواس نشان داد که احساس شرمندگی کردم ومادر چون فرشته ای به دورم می گشت و از اتفاق کوچکی ، بهانه بزرگی برای گریه کردن ، بدست می آورد مثل ابر بهار می گریست ، گوهر که انگار بر سر مزار فرزند از دست رفته اش عزاداری می کرد . در آغوشم می گرفت و از وضع بد کوچه و خیابانها برایم سخن می گفت و دائما سفارش می کرد که مواظب خودم باشم وشبها دراتاقم را از داخل قفل کنم ، به هیچ کس اعتماد نکنم وشبی یک بار به خانه تلفن بزنم .

همه کلی سفارش برایم داشتند من مانده بودم چه کار باید بکنم و جواب آن همه محبتشان را چگونه بدهم . بعد از سال ها به یاد روستا و پدر و مادرم افتادم ، کسانی که مرا با پول عرض کردند و هیچگاه سراغی از من نگرفتند و در همه آن یکسال زندگیم با احمد به دیدنم نیامدند ، همان هایی که از گوشت وخون خودم بدند ، بی رحمانه مرا به دست بازی شرنوشت سپردند تا از دست یکی از نان خورهای خود خلاص شوند واینک همه اینهایی که دورم را گرفته اند هیچ ارتباطی خونی با من نداشتند اما برای رفتنم بی تابی می کردند وقلبم را لبریز ازدرد و محبت می نمودند . کسانی که به آن تعلق خاطر داشتم و در کنارشان احساس امنیت می کردم .

اما دلم به رفتن رضا نمی داد . غرق افکار گوناگون و عجیبی شده بودم ، فربد چند روزی کمتر آفتابی می شد وبا من حرف نمی زد .

برای خداحافظی از مادر خواستم تا اجازه دهد به اتاقش بروم . اتاقی که خجالت و کمرویی ام تا به حال اجازه داخل شدنم به آن را نداده بود .

با انگشت اشاره ضربه ای به در زدم . جوابی نشنیدم مجبور شدم دوباره و چند باره آن را تکرار کنم ، اما همچنان اتاق در سکوت مطلق فرورفته بود . می دانستم که داخل اتاق نشسته و به دلایلی که خودش می دانست از جواب دادن خود داری می کند ، ولی برای آخرین بار ضربه ای زدم و گفتم : فربد مطمئنم که داخل اتاقی .

حالا اگه جوابمونمی دی . دلیلش نمی دونم ، اما اومدم ازت خداحافظی کنم ، دلم میخواست حالا که برای مدتی طولانی ازت جدا می شم ببینمت ، چون فکرمی کنم دلم برات خیلی تنگ می شه . هر چند که خیلی بد اخلاق و گوشت تلخی ولی با این وضع به تو علاقه دارم و بهت عادت کردم ، «کمی صبر کردم تا اثرحرفهایم رادر او ببینم» .

خوب خداحافظ داداش خوبم .

در با چنان شدتی از هم باز شد که کم مانده بود جیغ بکشم ، خودش را به من نشان نمی داد . پشت درایستاده بود و منتظر من بود تا داخل بروم . برای لحظه ای ترس در وجودم رخنه کرد که . . .

تا کی می خوای اون بیرون بایستی ؟نگران نباش قول میدم بهت نزدیک نشم ، قدم رنجه کن بیا داخل .

آرام آرام داخل اتاقش شدم و به همان دیوار در ورودی تکیه دادم تا او در اتاقش را ببندد ، دراتاق با فشار دستهای فربد بسته شد . او هم مانند من به دیوار تکیه داده بود تکان نمی خورد ، در حالی که مثل قحطی زده ها نگاهم می کرد گفت : خیلی بی معرفتی ساحل . می خواستی بدون اینکه ببینمت از این جا بری ؟ ها؟

دلت میخواست التماست کنم تا در و باز کنی؟

من که بدون دیدنت از این جا نمی رفتم . حتی اگه برای این کار متوسل به دوز و کلک می شدم باز هم باید می دیدمت .

جداً

سرم را به علامت تایید تکان دادم .

ساحل می خوام قبل از رفتنت یه قولی بهم بدی .

با ترس وافری گفتم: اما توبه من قول دادی فربد! مگه تو نگفتی که هیچ وقت برای این مسله منو تحت فشار نمی زاری .

هنوزم روی قولم هستم .

پس از من چی می خوای ؟

اشاره ای به قلبش کرد وگفت : قلب تو ، من روی قولت حساب می کنم ساحل . تو به من قول دادی که دروازه قلبت تا ابد بر روی تموم عشق ها بسته می مونه مگه نه ؟

بله همینطوره مطمئن باش .

خب حداقل به من قول بده که در تمام مدتی که توی دانشگاه هستی به من وعشقم فکر کنی و فراموشم نکنی .

با تعجب نگاهی به او کردمو گفتم : فربد؟!! آخه این چه حرفیه تو برای من مثل یه . . .

حرفم را با صدای بلندی قطع کرد وگفت: اگه میخوای بگی مثل یه برادرم . خواهش می کنم ادامه نده .

نه من اینو نمیخواستم بگم . یادته یه باری بهت گفتم تو کم صبر و تحمل ترین مردی هستی که من تا به حال دیدم؟

خب پس چی می خواستی بگی؟

توبرای من مثل یه همدم و رفیق عزیزی ، تواولین مردی هستی که من بدون عاشق شدن دوست داشتم وبهت کردم .

درست مثل یه برادر مگه نه؟

این بار من با عصبانیت فریاد زدم : بس کن فربد ، نه خیر مثل برادر نه . آدم هیچ وقت نمی تونه پیش برادرش اینقدر راحت باشه که من با توبودم ، من خیلی راحت وبدون دغدغه برای تو ، از عشقی گفتم که منو پایبند خودش کرده ، از بلاهایی گفتم که مردهای مثل خودت به دلیل زن بودن و زیبایی به سرم آوردند . همان گرگهایی که بخاطر من همدیگه رو دیدن و از بین بردند .

کافیه ساحل . منوببخش ، من واقعا از رفتنت ناراحت و عصبی ام وهیچ یک از حرفها و حرکاتم دست خودم نیست . دلم نمی خواست با این وضع بدرقه ات می کردم . توباید درکم کنی . بفهمی که واقعا ضربه سختیه .

آرامتر شده بود و صدایم را پایین آوردم : ببین فربد ، برای من خیلی سختر از اونیه که شما فکرش رو می کنید . من دارم از خونواده جدا می شم و می رم توی جمع یه مشت غریبه ای که هر کدوم از یه گوشه کشور به این جا اومدن با فرهنگها و تربیت های مختلف ، تنها و غریبم و خیلی هم ترسو و . . . آسیب دیده .

ساحل بهتره دیگه از اون قضیه صحبت نکنی . همه اون مسائل رو به حساب یه تجربه تلخ بذار که زمینه ساز موفقیت های آینده ات خواهند شد . بهتر از امروز افق دیدت رو نسبت به زندگی عوض کنی و از دریچه دیگه ای به او نگاه کنی .

از این که فربد خودش را آماده می کرد تا به من خداحافظی کند و با جملات قشنگی تسلایم دهد ، خوشحال شده بودم . حرفهایش امید را به وجودم تزریق می کرد من بیشتر به این قضیه فکر می کردم که طلوع امید در وجود فربد نشانه کنار آمدن با خودش است واین امیدوار کننده بود .

متشکرم فربد ، حالا راحت تر می تونم ترکتون کنم .

ساحل ، ما آخر هفته منتظرتیم .

فربد اینقدر برام برنامه ریزی نکن . این دیگه بستگی به درسهام داره ، اگه سرم شلوغ باشه ترجیح میدم توهمون خوابگاه بمونم .

ساحل ، کاری نکن که از صبح پنجشنبه جلوی در دانشگاه منتظرت بیاستم .

خندیدم وگفتم : و تو هم کاری نکن که من قید درس و دانشگاه رو بزنم وبه خونواده دیگه ای پناه ببرم .

اخمهایش درهم رفت و برای لحظه ای پیش خودش مطمئن شد که این کار از دستم بر می آید . پس دستهایش رابه نشانه تسلیم بالا برد وگفت : هر چی ساحل خانوم بگن .

حالا شد یه حرف حسابی . « وبا فشار دادن انگشت اشاره به گیجگاهم گفتم » شاید بشه تجدید نظر کرد .

امیدوارم همینطور باشه ، ساحل؟

جانم .

خندید وگفت : دلم می خواد خودم برسونمت .

فکر می کنم بشه چون بابا و مامان توی حیاط منتظرن ، اما می تونی با ما بیایی .

خیلی خب ، تو برو توی حیاط تا من هم آماده شم .

فربد به سرعت آماده شد وبه جمع ما پیوست ، همیشه لباس پوشیدنش را تحسین می کردم براستی برازنده بود وچهره با نمکی داشت البته تا زمانی که عصبانی نمی شد وچهره اش بهم نمی ریخت .

پدر با دیدن فربد سویچ اتومبیل را به سویش گرفت و از او خواست تا پشت رل بنشیند ، اما فربد خیلی راحت و بدون خجالت گفت : ترجیح می دم کنار ساحل وروی صندلی پشتی بنشینم .

پدر لبخند محوی زد وبه طرف اتومبیل رفت ، همه ما سوار شدیم ، تمام طول راه تا دانشگاه فربد به بهانه های مختلف چشم به من دوخته بود وبا نگاهش آزارم می دادم ، اما به خودم نهیب می زدم که باید کمی تحمل کنم زمان تحت فشار بودن و رعایت همه جوانب را کردن ، تا چند لحظه دیگر به پایان می رسد من به مرز رهایی می رسم . . .

اتاقم بزرگ و چهار تخت خوابه بود . یکی از بچه ها اهل کرمانشاه و دوتای دیگری خوزستانی وبوشهری

بودند . بچه های خون گرم و مهربانی که با فقر دست و پنجه نرم کرده بودند و تلاش و سعی خودشان و در پی مبارزه با یکسری عقاید سنتی و خرافات پای به دانشگاه گذاشته بودند امام من با همان چند برخورد اول دریا را که دختر دریاهای جنوب و اهل بوشهر بود انتخاب کردم و طرح دوستی با او ریختم ، دریا دختری بود سبزه رو مانند بیشتر جنوبی های کشورمان ، در چشمانش به راحتی انعکاس آبهای جنوب دیده می شد .

صورتی گرد وبانمکی داشت با گونه های برجسته . ته مانده زیبایی دلچسبی از روزگار نه چندان دور در چهره اش هویدا بود .

از چهارده سالگی طبق یک سری رسم های طایفه ای حاکم در جنوب به خانه بخت رفت ، کسی که با به دنیا آمدنش ناف او را به نامش بریده بودند و ندانسته و ناخواسته پای به یک دنیای ناشناخته گذاشت . شوهرش آدم تحصیل کرده ای بود که در همان بوشهر به کار تدریس اشتغال داشت واوقات بیکاری اش رابه ماهیگیری می پرداخت ، او که شوق درس خواندن را در وجود دریا مشاهده کرده بود . دریا رابه کلاسهای شبانه فرستاد ، اما دریا در شانزده سالگی به علت بارداری در حالیکه سال دوم دبیرستان رابه پایان رسانده بود مجبور شد تا پایان این دروه در خانه مانده و از کلاس درس چشم بپوشد ، ولی با دنیا آمدن پسرش دوباره پای به کلاس گذاشت و در حالی که فرزندش برنا دو سال بیشتر نداشت موفق گرفتن دیپلمش شد ، کار کردن برای زنان جنوبی به عنوان کارمند یا معلم یک نظریه رد شده بود و خانواده طایفه به آن رضایت نمی دادند . شوهر دریا در این راه بسیار تلاش کرد اما با برخورد بسیار زننده ریش سفیدان طایفه روبرو شد و از دریا خواست تا فعلا سکوت اختیار کرده تا در فرصتی مناسب چاره ای برای این مشکل پیدا کند و غافل از دور گردن سرنوشت در یکی از روزهای گرم تابستان ، در حالی که دریا وبرنا برای بدرقه اش کنار ساحل ایستاده بودند ، با بلم به دریا رفت و هیچ گاه برنگشت . دریا در آن هنگام نوزده سال بیشتر نداشت این ضربه برایش مانند فرا رسیدن آخر دنیا ، تلخ و نا امید کننده بود . دریا می گفت : آنقدر سخت و جانکاه بود که گاهی شب و روز از نظرم یکی می شدند ، غروب خورشید را طلوع آن می پنداشتم و صدای در خانه مرا به استقبال او می کشاند ، مرگش را باور نداشتم تا بالاخره وضعیت اسفبارم بزرگان را وادار به عاقبت اندیشی کرد . آن ها بعد از چند روز شور و مشورت و پیشنهاد های مختلف صلاح را در این دیدند که من به خاطر داشتن فرزند ، به عقد برادر شوهرم در آیم ، کسی که سه زن عقدی و تعدادی زن وبچه داشت وسنش از پنجاه می گذشت ، این برایم وحشتناک بود ، حاضربودم به قهر بزرگان طایفه دچار شوم و زنده به گورم کنند اما تن به چنان خفتی ندهم .

برخلاف زمانی که با سن کمم چشم و گوش بسته راهی خانه بخت شدم اینکه پخته تر و عاقل تر شده بودم وسر به مخالفت برداشتم به آن ها گفتم : شوهر از نظر من همان کسی بوده که به دریا رفته وبرنگشته ، برای من این یعنی پایان زندگی مشترک .

از آن ها خواستم تا اجازه دهند مشغول کاری شده زندگی خودم و پسرم را اداره کنم ، اما با مخالفت جدی آن ها ربرو شدم ، به من اخطار دادند ، تا در صورت اطاعت نکردن از دستوراتشان ، فرزندم را از من جدا خواهند کرد و حق دیدنش رابرای همیشه از من خواهند گرفت .

فرزندم پسر بود من خوب می فهمیدم که مردم سرزمینم برای پسران ارزش زیادی قائلند و در تربیتش از هیچ کوششی دریغ نخواهند کرد وبخاطر مرگ پدرش گل سرسبد خانواده پدر شهرم خواهد شد ، بنابراین معطل نکردم ، قید فرزندم رابه طور موقت زدم و میان یک دنیا اشک و ناله او را به خانه پدر شوهرم بردم و تحویلشان دادم وبرای آخرین بار مورد لعن و نفرین آنان قرار گرفتم .

از آن پس یکسال خودم را در خانه پنهان کردم وبرای رهایی از غم دوری فرزندم و فقدان شوهرم به کتاب های مختلفی پناه آوردم . برادرم که سال آخر دبیرستان را سپری می کرد به من پیشنهاد داد تا با او درسهای کنکور را مطالعه کنم و شانسم را در این آزمون امتحان کنم ، برادرم بر خلاف بیشتر مردان جنوب با عقاید موهوم وخرافه هایی که مانند عنکبوتی دوز مغزهایشان تارهایی از جهل و نادانی تنیده بود ، مخالف می کرد وبه آن می خندید .

برادرم تنها کسی بود که در برابر طغیانم تشویقم کرد ، و پس از زمین خوردنم دستهایش رابرای کمک به سویم دراز کرد و هم او بد که مرا به این دانشگاه رساند و از من خواست تا درس بخوانم وبا عزم راسخ تری با آن عقاید غلط به مبارزه بپردازم و هم جنسان خودم رابا آگاهی دادن از زیر یوغ آن عقاید باطل نجات دهم ، تا برنا بتواند در آینده به مادرش افتخار کرده وتخم کینه تهمت و توهینی را که در وجودش کاشته اند از ریشه در آورد .

دریا رشته حقوق رابرای احقاقا حق همنوعانش برگزید وبا تلاشی کم نظیر قدم در این راه گذاشت .

دریا را دوست داشتم چون او هم قربانی جهل و نادانی شده بود .

درست مثل خود من ، اما غرورش جریحه دار نشده بود و شخصیتش زیر پاهای مردان بوالهوس و پست فطرت لگد مال نشده بود ، ولی سایه غمی سنگین بخار از دست دادن همسری مهربان و فرزندی کوچک بر چهره اش نمایان بود . بزودی آنقدر با هم صمیمی شده بودیم که دوری چند ساعت از هم نیز برایمان سخت بود ، او در رشته حقوق درس می خواند و من در رشته ادبیات فارسی ، فقط چند تا از کلاس هایمان با هم مشترک بود بقیه کاملا جدا از هم .

آرزو کردم ای کاش به توصیه پدر گوش داده بود و رشته حقوق را برای تحصیل انتخاب می کردم ، ولی افسوس که زمان به عقب بر نمی گشت درس ها شروع شده بودند و کلاس ها به نوعی دلپذیر و آرامش بخش ، با جدیت شروع کرده بودیم و آنقدر گرم درس بودیم که فراموش کردم یک ماه است که از پدر و مادر خبری ندارم ، بخاطر همین پنجشنبه آینده رابا خودم عهد کردم به دیدن آنها بروم ، دریا با شنیدن این خبر ، غمی سنگین به دلش نشست ، از او خواستم با من به خانه بیاید و می دانستم که پدر و مادر از دیدنش خوشحال خواهند شد .

با شنیدن پیشنهادم شرم و خجالت را در چشمانش دیدم . اما من با اصرار و پافشاری او را همراه خودم بردم ، هر چند که تا رسیدن پنجشنبه هزار بار پشیمان شد وجانم رابه لبم رساند . ولی بالاخره بدن آنکه در مورد آمدن دریا به خانه چیزی به آنها بگویم با او به خانه رفتم .

خوشحال وهیجان زده بودم ، دستم را چند بار روی زنگ فشردم تا بالاخره صدای گوهر از آیفون بگوش رسید ، وقتی صدایم را شناخت فوری در را باز کرد و من ودریا قدم به حیاط گذاشتیم ، دریا با تعجب جیغ کوتاهی کشید گفت : دختر چه خونه قشنگی داری ؟ چرابه من نگفتی که یکی از بچه پولدارها هستی ؟ وای اینجا چقدر قشنگه! لا اقل یه نیشگون از دستم بگیر تا مطمئن شم که خواب نمی بینم . اینجا مثل فردوس برینه ، هی دختر نکنه تو یکی از فرشته های مقرب خدایی که توی این لباس پیشم اومدی ! یه چیزی بگو ساحل !

خندیدم و گفتم : اینجا نه بهشته و نه من فرشته ام و توهم کاملا بیداری ، اینجا خونه منه .

ساحل تو دیوونه ای ، آخه با داشتن چنین خونه ی قشنگی اونم تو شهر تهرون ، اومدی اون خوابگاه زندگی کنی ؟ واقعا برات متاسفم .

اما من خیلی خوشحالم ، چون اگه توی اون خوابگاه به قول تو فکستنی نمی اومدم با گلی مثل تو آشنا نمی شدم .

درهمین هنگام گوهر درحالی که هیکل چاقش را بزحمت تکان می داد لنگ لنگان به طرفم می دوید ، به دریا گفتم این پرستار ماست .

اسمش گوهره ، زن مهربون و با محبتیه .

خوبه ، پس شما کلفت و پرستار هم دارین ، نکنه اشتباهی من آوردی توی قصر شاه پریون؟

گوهر از دور دائم قربون صدقه ام می رفت به طرفم می آمد .

هی دختر مثل اینکه خیلی طرفدار داری ؟

آره بابا ، تازه کجاش و دیدی .

الهی فدای قد و بالات بشم . چشم مارو روشن کردی . صفا آوردی . خونه دل مارو جلا دادی .

محکم در آغوشش گرفتم وبه خودم فشردمش . سرا پایم را غرق در بوسه کرد موهایم را نوازش کرد ، انقدر غرق محبت های بی ریایش شده بود که دریا را فراموش کردم . ناگهان گوهر با نگاهی مادرانه ، متوجه دریا شد . گفت : به به ، ساحل جون بگوببینم این دختر زیبا رو از کجا پیدا کردی ، چقدر شیرین وبانمکه .

اوه . . . یادم رفت دوستم دریا روبهتون معرفی کنم . گوهر جون دریا جنوبیه . دختر دریاست .

ازچشماش معلومه ادر ، بالاخره ساحل ما دریای خودشو پیدا کرده .

هماهنگی قشنگی بین من و او یعنی ساحل و دریا پیدا کرده بود .

من ودریا نگاهی از تعجب بهم انداختیم وهردوبا صدای بلند زدیم زیر خنده .

به به باد آمد وبوی عنبر آورد!

با صدای پدر به سویش برگشتم و او رادر کنار مادر دیدم . سراسیمه به سویشان دویدم خودم را در آغوششان انداختم . به نوبت خودم رابرایشان لوس کردم وحسابی سربه سرشان گذاشتم .

پدر از ما جدا شد و به طرف دریا رقت ، دستهایش را به طرف او دراز کرد و دریا با شرم شیرینی که مخصوص دختران ایرانی است با پدرم دست داد .

منظره قشنگی بوجود آمده بود . پدر با صدای جذاب ویرایش خودش را معرفی کرد . من علی رازقی پدر ساحل و دریا با خجالت در حالی که از شرم رنگ به رنگ می شد گفت : من هم دریا گلزا هستم ولبخند نمکینی به پدر زد . پدر گفت : از آشنایی با شما بسیار خوشوقتم ، راستش همیشه آرزو داشتم روزی ببینم کهساحل با کسی ارتباط برقرار کرده به عنان دوستش معرفی کند وامرز بسیار خوشحالم کهدختر محجوب و مودبی چونشما رو در کنارش میبینم .

از لطف شما متشکرم آقای رازقی . شما دخترمهربون وبی نظیری دارید .

این خصوصیات همه دخترای ایرونه . همون سرزمین که مایه افتخار و سربلندی ماست .

دست مادر را محکم در دستانم گرفتم و بدنبال خودم می کشیدم .

دریا بهتره با مادرم هم آشنا بشی ، ایشون خانوم شوکت رازقی هستن یکی از آرایشگران و هنرمندان مشهور شهر تهرون .

خوشوقتم خانوم ، من به آشنایی با شما فتخار می کنم .

مادر با محبت خالصانه ای جلو آمد وسر دریا را در سینه اش فشرد وبوسه ای از گونه هایش برداشت وگفت : دختر زیبا و ملوسی هستید .

با دلخوری ساختگی گفتم : مامان شما نمی تونید یک کمی ملاحظه منو بکنید؟

مادر چشم غره ای به من رفت و گفت : وشما هم نمی تونید ملاحظه مهمونتون وبکنید .

دریا از مشاجره ساختگی بین ما خنده اش گرفت ، مادر در حالی که غرق نگاه دریا شده بود گفت: ساحل به عنوان یه هنرمند می تونی بگی چه چیزایی ازتوی چهره دریاست که خیلی اونو خواستنی می کنه؟

کمی به چهره اوخیره شدم وگفتم : به نظرمن نجابت ویه جور مهربونی خاصی که توی چهره اشه . بخصوص صبر و گذشتش .

همه اینا درست . اما یه چیزایی بالاتر از همه اینا ؟ من فکر می کنم یه نوع شرم ایرانی و حجب و حیا شه که در کمتر دخترای در حال حاضر می شه دید ، اگه بدونی آن چال صورتش وقتی که با خنده هاش گودتر می شه چقدر چهره شو خارق العاده می کنه .

عجب آدمای مهمان نوازی ، شما که پاک این مهمونمونو سر پا هلاک کردید . بهتره تیکه پاره کردن تعارف ها رو بگذارید برای بعد از پذیرایی .

همه با نظر پدر موافقت کردیم وبا سر وصدا وارد خانه شدیم ، دریا با تعجب به در و دیوار خانه نگاه می کرد ، برایش همه چیز تازگی داشت و زیبا بنظر می رسید . بعد از خوردن عصرانه مفصل ، مادر از ما خواست به اتاقمان رفته و کمی به خودمان برسیم .

من و دریا با خوشحالی به طرف طبقه بالا به راه افتادیم ، ؛ دریا در بین راه گفت : ساحل خونه زیبا وراحتی داری ، مخصوصا پدر و مادر بی نظیری که آدم در کنارشون احساس آرامش و طراوت می کنه ، توخیلی خوشبختی که اینجا و توی این شهر بدنیا اومدی ، در حالیکه سختی های گذشته چون پلان سینما از جلو چشمانم می گذشتند ، خندیدمو گفتم ، حق با توست .

به محض باز کردن در اتاقم دریا دستش را روی دهانش گذاشت صدای نامفهومی از خودش در آورد ، ابراز هیجانش مرا به یاد سه سال قبل که به اینجا آمده بودم وبرای اولین بار اتاقم رابه من نشان داده بودند شباهت داشت . همان بهت و حیرت ، و همان احساس سرکوب شده سالیان دربدری و فقر وسختی .

هر دوتایمان به نوبت حموم گرفتیم و من یکی از لباس جدیدم را که بسیار هم برایم عزیز بود در اختیارش گذاشتم موهایش رابه بهترین صورتی که فکر می کردم با چهره اش هماهنگی دارد ، در آوردم و ته آرایش روی چهره اش نشاندم ، خودم هم آماده شدم و با هم قدم به باغ گذاشتیم از هوای تمیز حسابی سرحالمان آورده بود . مادر با دیدنمان در باغ ، دولیوان آب پرتقال برایمان آورد که با نوشیدنش احساس خنکی عجیبی کردیم . ناگهان به یاد فربد افتادم تا به حال ندیده بودمش و حدس می زدم که می بایست جایی رفته باشد ، با کنجکاوی از مادر سراغش را گرفتم با چشمکی به من گفت : با دوستانش رفته کوه ، البته اگه می دونست که قراره شمابه خونه بیایید مطمئنا از رفتن چشم می پوشید .

برای شب بر می گرده . یا اینکه قراره شب و توی کوه بمونه؟

مطمئنا بر می گرده .

مامان حسابی خسته شدیم بر میگردیم اتاقم تا یه کمی استراحت کنیم اگه کاری با من داشتید صدام کنید .

نه عزیزم ، گوهر ترتیب کارها رو داده ، شما بهتر یه کمی استراحت کنید .

پس فعلا خدانگهدار .

دریا خیلی دلش می خواست آلبوم عکس هایم را نگاه کند ، من هم به دروغ به او گفتم یکی از آنها توی اتاقم است وبقیه توی انباریه و در دسترس نیست . دریا مدتی خودش را با عکس ها و کمد لباسها وکتابخانه ام مشغول کرد ، همه چیز بنظرش زیبا و دلچسب می آمد .

دریا بهتره یه کم بخوابیم .

من که خواب از سرم پرید ، تو خیلی بی ذوقی که می تونی توی این دنیا قشنگ و پر از عجایب بگیری بخوابی ، راستی تو کتاب آلیس در سرزمین عجایب رو خوندی من همش فکرمی کردم که اونیه قصه است ، یه داستان تخیلی ، اما امروز فکر می کنم منم احساس آلیس و دارم ، چون دنیای عجیب قشنگی رو به من نشون دادی .

پس من می گیرم می خوابم ، تو هرکاری دلت میخواد می تونی انجام بدی .

دوساعت تمام خوابیدم ، آنقدر راحت و آرام که خستگی یک ماه بی خوابی و کم خوابی را از وجودم زدود . کش و قوسی به خودم دادم وبا چشمانم بدنبال دریا گشتم ، پشت پنجره اتاق نشسته بود و محو تماشای بیرون شده بود .

عصر بخیر دریا .

بیدار شدی ، خوبیه دفعه تا صبح فردا می خوابیدی .

حوصله ات سر رفته مگه نه؟

نه بابا شوخی کردم ، اینجا اینقدر چیزای تازه و متنوعیه که آدم محاله حوصله اش سر بره ، تازه پنجره اتاقت هم که به مناظرچشم نوازی باز میشه .

داری شوخی می کنی آره؟ای کلک ! بگو ببینم چه چیز چشم نوازی چشم های تو رواینقدر مشغول کرده؟

ساحل؟مامان وبابات خیلی همدیگه رو دوست دارن مگه نه؟

ها پس بگو تو داشتی دزدکی مامان و بابا رو می پاییدی بله؟

نه نه در واقع قصدم این نبود ، من مشغول تماشای باغ بودم که یه دفعه چشمم به اونا افتاد ، البته اونها متوجه من نشدن ، چون اصلا پرده اتاق و کنار نزده بودم .

حالا چرا اینقدر هول شدی ، من که نمیخوام محاکمه ات کنم ، خود من هزار بار چنین صحنه هایی رو دیدم ، اینکه چیز عجیبی نیست .

جدا ، برای ما خیلی عجیبه . ما حتی جرات نمی کردیم عشق ومحبت مونو توی یه اتاق دربسته ابراز کنیم .

باور نمی کنم ! اینکه از یه زندگی سگی هم بدتره .

باور کن ساحل ، مردای ما ریاست طلب و مغرورن ، هر چی زن کم حرف تر و مظلوم تر باشه از نظر اونا محبوب تر وبا ارزشتره .

البته یه چیزی رو باید بدونی ، که این عقاید مال نسل قبله . نسل جدید ما روشنفکرتر و تحصیل کرده تر از گذشته اند و من امیدوارم با پیشرفت این روند ریشه پوسیده تموم عقاید باطل ، از بین بره و نهال های امروزمون هر چی زودتر به بار بنشین ، که لازمه اون پیشرفت علم ودانش در آن مقطع از کشورمون و فاصله گرفتن عقاید نو از که نه طی چند نسله ، « وباخنده گفت» مگه نشنیدی که میگن ترک عادت موجب مرض است .

امیدوارم همه مردمی که مثل کنه به این اعتقاد باطل چسبیده ان یه روزی دست از رفتار مسخره شون وردارن .

صدای باز شدن در حیاط به گوشم رسید دریا همچنان مشغول پیرامون مردم شهر بود وبا حسرت آنها را با مردم تهران مقایسه می کرد ، حالا صدای پاهایش داخل خانه شنیده می شد وبدنبال سکوتی نسبتا طولانی در اتاقم به صدا دراومد ، مطمئن بودم خودش است ، خودم را پشت در پنهان کردم و آرام در را گشودم ، فربد در آستانه در ظاهر شد و مستقیما چشمانش به دریا افتاد ، دریا نگران و دستپاچه خودش را جمع و جور کرد و از جا بلند شد وبا خجالت بی نظیری سلام کرد .

سلام ، باید ببخشید نمی دونم ساحل مهمون داره وگرنه مزاحتمون نمی شدم .

خنده بلندی سر دادم وخودم را از پناه در بیرون کشاندم وگفتم :

سلام به فربد عزیز ، ؛ اگه بدونی چقدر دلم برایت تنگ شده بود .

برق ناگهانی عشق را در چشمانش برای لحظه ای دیدم ، اما او با زرنگی قیافه ی جدی و اخمویی به خود گرفت وگفت : سلام به خانوم بدقول و بی خیال .

خواهش می کنم دیگه صحبت از بی وفایی نکن ، حالا بیا تا دوست عزیزم دریا روبهت معرفی می کنم ایشون حقوق می خونن درست مثل خودت .

فربد با لبخندی زیبا مقابل دریا ایستاد و کرنشی کرد .

به طرف دریا رفتم و در حالیکه دستش را محکم گرفته بودم به سمت فربد می کشاندم گفتم : دریا جون ، این آقای محترم فربد خان! برادر محترم من هستن .

دریا با صدایی که از کمرویی می لرزید گفت : از آشنایی با شما خوشوقتم .

آقا فربد کوه خوش گذشت؟

انگشتش رابه نشانه تلافی تاخیرم به سمتم تکان داد و گفت : برای فرار از وضعیت کسالت بار خونه ، بدک نیست ، راستش این خونه بدون تو خیلی ساکت و مرگ آوره ، تو صفای این خونه ای ساحل .

نرمه گوشش را در دستانم فشردم و گفتم : ای پسر چابلوس ، داری خرم می کنی مگه نه؟

خندید و گفت : فعلا با شما دروغ های قشنگی که موقع رفتن گفتید حسابی خرمون کردید .

فربد باور کن وقتی اومدم خونه و متوجه غیبتت شدم بدجوری حالم گرفته شد . این خونه بدون غرولند تو اصلا صفایی نداره .

چشم غره ای به من رفت و گفت : حیف که تنها نیستی و ادب حکم می کنه که احترامت و جلوی مهمونمون نگه دارم .

از این بابت خوشحالم فربد ، بالاخره یکی پیدا شد که مانع فوران خشم تو بشه .

مامان گفته که حالا دیگه باید بیایین پایین و میز شامو بچینید .

یعنی من باید این کارو بکنم؟

نه به تنهایی ، منهم کمکت می کنم .

دریا که تا آن هنگام ساکت بود با صدای نرم و ظریفش داخل بحث ما شد وگفت : خوشحال می شم توی این کار کمکتون کنم .

فربد با پررویی گفت : دعوتتونو قبول می کنم « وبا ژست خاصی کمی تعظیم کرده و راه رابه ما نشان داد» . . .

مادر برای شام سنگ تمام گذاشته بود ، شوید پلو با ماهی و ته چین مرغ درست کرده بود ، غذا در محیطی کاملا گرم صرف شد من و دریا مجبور به شستن ظرفها شدیم چون گوهر در خانه نبود ، فربد هم میز غذا را جمع کرد و میز دسر را به کمک مادر چید .

دسر کیک بستنی بد با مقداری ژله توت فرنگی .

دریا از فضای خونه ما خیلی خوشش آمد . مادر ضمن صرف دسر به من گفت : ساحل من فردا ساعت 9 به یه عروس وقت دادم فکر می کنم دوست داشته باشی به سالن بیایی ، مخصوصا حالا که دریا جونم با ماست .

قبل از هر چیزی دریا با خوشحالی گفت: خیلی خوبه ، من عاشق این جور چیزا هستم .

مادر با لبخند رضایتی زد و گفت : پس تصویب شد ، قرارمون برای فردا ساعت 5/8 صبح .

من حسابی عصبانی شده بودم : آخه مادر من فقط یه فردا رو می تونستم تا لنگ ظهر بخوابم .

دریا که وضعیت جو خانه او را کمی راحت تر از قبل کرده بود گفت : ساحل نزار همه چی روبریزم روی آب .

چنان اخمهایم را به دریا نشانه رفتم که بی چاره فورا با لبخندی حرفش را قورت داد .

اینبار نوبت فربد بود که صدایش بلند شد .

اما من می خواستم از ساحل و دوستش برای ناهار دعوت کنم .

ولی عزیزم من از تو زرنگ تر بودم چون پیشنهادم رو زودتر مطرح کردم .

فربد واقعا ناراحت شده بود و من اصلا دلم نمی خواست بعد از یکماه باعث اذیتش شوم ، پس با صدای بلندی گفتم : من و دریا فردا شب ، شام و مهان فربد هستیم ، بعد از شام هم اون زحمت می کشه و مار به خوابگاه می رسونه .

برق شادی زاید الوصفی را در چشمان فربد دیدم . لبخند دلنشینی به من زد وگفت: متشکرم ساحل ، ممنونم که دعوتمو قبول کردی .

بالاخره شب در حالی به پایان خود رسید که همه از برنامه ریزی فردا راضی به نظر می رسیدند ، غیر از پدر ، من آثار نگرانی گنگی را در اعماق چشمانش می خواندم وبه او حق می دادم ، او دیوانه وار ما را دوست داشت و دلش نمی خواست نطفه مهر و محبت خانواده با دیوانگی من و فربد از هم بپاشد .

تمام شب را دریا از خوبیها و صمیمیت خانواده ام صحبت کرد ، چیزهایی که برایم تازگی نداشتند اما واقعیت داشتند وبرایم ملموس و خواستنی بدند ، او فربد را فردی با محبت بذله گو و کمی وشه گیر یافته بود وچقدر هم درست تشخیص داده ، و تنها چیزی که از من می دانست ، همین زندگی ظاهری بود که با چشمانش می دید و نه چیزی بیشتر از آن .

صبح فردا دریا با تکان های مکرر و بد وبیراه مرا از خواب بیدار کرد ، نگاهی به ساعت انداختم از 7 گذشته بود . با عصبانیت فریاد زدم : آخه دختر مگه دیوونه شدی ما برای ساعت 5/8 قرار حرکت گذاشتیم .

تو چقدر تنبلی ، تا ما به کارمون برسیم و صبحانه بخوریم ساعت می شه هشت ونیم دیگه ، تازه همه اهل خونه بیدار شدن غیر از تو .

با یک دنیا لجبازی از جا بلند شدم و بالشت ام را محکم به صورت دریا کوبیدم و حوله ام را گرفته وبه طرف حموم رفتم .

بعد از دوش گرفتن در حالیکه مشغول لباس پوشیدن بودم گفتم : آهای دختر نگهبان تو نمی خوای دوش بگیری؟

مگه نمیبینی موهام خیسه ، من یک ساعت پیش دوش گرفتم .

متعجبانه نگاهی کردم ، درست می گفت : او قبل از من به همه کارهایش رسیده بود .

هی ساحل . برادر سحر خیزی داری ، تو و اون اصلا شباهتی بهم ندارید .

تورو خدا نذار فکر کنم که تموم شب و مشغول نگهبانی بودی .

هر جور دلت می خواد فکر کن ، تو آزادی که هر طوری خواستی راجع به من قضاوت کنی .

می شه خواهش کنم درس های یک ماهتو برای من کنفرانس ندی؟

در این صورت باید زودتر برای صبحانه به پایین بریم .

حسابی دیر کرده بودم ساعت از5/8 گذشته بود ما مجبور شدیم یک لیوان شیر و چند بیسکویت را با عجله بخوریم وبه همراه پدر راه بیفتیم .

فربد در حیاط مشغول نرمش بود صبح به خیری گفتیم و از او خواستم تا وقتی که به دنبالمان می آید وسایلمان را در ماشین گذاشته تا دوباره مجبور به بازگشتن به خانه نباشیم .

روز شلوغ و پر کاری را سپری کردیم ، بعد از یکماه درس خواندن ، این کار به من آرامش عجیبی داد و جالب این که دریا معتقد بود که نه تنها خسته نشده بلکه احساس انرژی و نشاط مضاعفی می کنه ، همه کارهایی که من طبق عادت انجام می دادم دریا با هیجان و تحسین خاصی نگاهم می کرد ، و در انتها به من گفت این این زیباترین عروسیه که درتموم عمرش دیده .

ساعت از 7 گذشته بود که صدای بوق های پی در پی از خیابان شنیده شد ، به مادرم گفتم : ما باید بریم فربد پایین منتظره .

دریا با هیجان خاصی در آغوش مادر جای گرفت و گفت شما را مثل مادرم دوست دارم .

اشک در چشمان مادر جمع شد ، من آهی ازاعماق سینه ام کشیدم وبا خودم فکر کردم ، اوبرای همه مهربان و دوست داشتنی است غیر از دختر ناسپاسش ساحل .

مادر هنگام خداحافظی از من خواست تا هر وقت که برای استراحت به خانه می روم ، دریا را با خودم بیاورم . انتظار کمتری از این موجود آسمانی نمی رفت ، دلش مانند کیسه قابل ارتجاعی بود که هر چه محبت داخل آن می چپاندی باز هم برای دیگری جا پیدا می شد .

با خلوص قلبم او را بوسیدم و چند ثانیه ای را در آغوشش جا گرفتم بعد از خداحافظی از او جدا شم .

به درخواست من و دریا شام پیتزا و سیب زمینی سرخ کرده و سالاد با سس فرانسوی خوردیم . شام دلپذیری بود ، بعد از شام فربد از ما خواست تا کمی با هم در مسیر رودخانه قدم بزنیم . من چنان احساس خستگی می کردم که این کار برایم غیر قابل تصور می آمد ، بنابراین با عذرخواهی بر فربد گفتم : ببین فربد ، من تمام روز و سرپا ایستادم وپاهایم اصلا نای حرکت ندارن ، اما تو و دریا می تونید با هم کمی قدم بزنید .

فربد نگاه خیرهای به من انداخت و من خودم را به نفهمیدن زدم وروبه دریا کردم وگفتم : نظرت چیه دریا؟

دریا چون همیشه تا گوش هایش قرمز شد وگفت : نمی دونم ، هر چی شما بگید .

فربد بناچار از جا بلند شد وبه اتفاق دریا به راه افتاد ، با نگاه کردن به آن دو که از مقابل چشمانم دور دورتر می شدند جرقه ای در ذهنم جهید .

بله فربد می توانست مرد رویاهای دریا شده و او را با خود از قعر دره ی بدبختی به قله خوشبختی برساند ، فکر جالبی بود ، من نمی توانستم موفق شوم .

چه کسی بهتر از دریا ، خدایا متشکرم ، من با این کار می توانیم نگرانی خانواده بخصوص پدر را از بین ببرم و در ضمن این دو علاوه بر همسر ، همکار خوبی هم برای هم می شدند ، فقط کافی بود که جرقه این عشق رادر دل هر دو تایشان روشن کنم و آنگاه خودم را کنار کشیده نظاره گر زبانه کشیدن آن باشم .

آنقدر در فکر این پیوند غوطه ور شدم که بازگشتن و حضور هیچ کدامشان را احساس نکردم ، فربد مثل همیشه که قصد آزارم را داشت از پشت گره موهایم را باز کرد و همه آن ها رابه اطرافم ریخت .

به سرعت از پیله افکارم خارج شدم و قیافه تدافعی به خودم گرفتم اما به قهقهه فربد به سرعت تغییر موضع دادم وبه طرفش هجوم بردم . فربد با خنده وحشیانه ای گفت : حالا بی حساب شدیم . لجبازی مقابل لجبازی ، نقشه کشیدن در مقابل نقشه کشیدن واذیت کردن در مقابل اذیت ، چطور بود؟

با خودم گفتم : خیلی خب ، آقا فربد ، فعلا تحملت می کنم تا اینکه به هدفم برسم اونوقت تموم عمر و وقت دارم تا اذیتت کنم وبهت بخندم .

بلافاصله لحنم راعوض کردم وگفتم : خب خوش گذشت؟ حالا اگه رضایت میدی ماروبرسون خوابگاه .

تمام طول راه خودم رابه خواب زدم و متوجه فربد بودم ، اما با کمال تعجب نه تنها هیچ حرفی نزد بلکه نگاهی هم به دریا نینداخت . بالاخره به خوابگاه رسیدیم وبعد از تشکر بخاطر شام لذیذ آن شب از او خداحافظی کردیم وبه طرف خوابگاه براه افتادیم که فربد به ناگاه دستم رابه طرف خود کشید وبا لحن پوزش خواهانه ای به دریا گفت : شما بفرمایید . تا چند لحظه ی دیگه ساحل می یاد پیش تون .

دریا لبخندی زد و مارا تنها گذاشت .

فربد به طرف ماشین رفت سیگاری برای خودش آتش زد بعد از یک پک محکمی که به آن زد وگفت : ساحل من احمق هستم!

چیه فربد دوباره دیوونه شدی ، راجع به چی داری حرف می زنی؟

خودت بهتر می دونی ، یک ماه ، لحظه شماری کردم ، بهتره بگم ثانیه شماری تا بالاخره پیدات شد ، اونم نه تنها یه نگهبان با خودت آوردی تحمل کردم و حرفی نزدم ، اما امشب واقعا از دستت عصبانی شدم ، برای چی منو اون تنها گذاشتی ؟ آخه برای چی ؟

مگه از تو خواسته بودم که بهترین شو از دانشکده گلچین کردی و با خودت آوردی؟ نه ساحل خانم . اگه فکر کری چلاقم و از دستم کاری بر نمی یاد کور خوندی؟تو تنها دختری نیستی که من شناختمش وباهاش صحبت کردم . بهترین و زیباترینشون هم نبودی ، اما هر چی که بودی عشق وبا توشناختم واگه لازم بشه اونو با خودم به گور می برم ، اما نمی گذارم که احساسم وبه بازی بگیری .

اشتباه می کنی فربد ، من اونو به این نیت به خونه نیاوردم و حتی هیچ نقشه ای هم از قبل برای تنها موندنتون طرح نکردم ، اما نمی تونم بهت دروغ بگم ، وقتی که با همبه طرف رودخونه حرکت کردید با خودم گفتم چه زوج مناسبی می تونید برای هم باشید .

فربد اون از این قضیه چیزی نمی دنه ، اگه من اونوبرای دوستی انتخاب کردم به قول تو زیبایی اش نبوده بلکه شباهتش به خودم بوده من تکرار قصه زندگیم رو توی سرنوشت اون دیدم . اون ازدواج کرده وبعد از غرق شدن شوهرش ، به خاطر عقاید موهوم شوهرش از قید پسرش گذشته اما حاضر نشده به عقد اجباری برادر شوهرش دربیاد وطی یه سری حوادث سخت وجانکاه به کمک برادرش به این جا راه پیدا کرده ، اون زائیده رنج وغمه فربد ، اگه نمی تونی دوستش داشته باشی حداقل بهش احترام بگذار و درکش کن .

فربد در نهایت دقت به حرفهایم گوش داد وبعد از تمام شدن صحبتهایم ته مانده سیگارش را به شدت روی زمین پرتاب کرد و با پاشنه کفشش روی آن فشار داد وگفت: باز هم تو پیروز شدی ، من خیلی کم تحملم ساحل منو ببخش شب بخیر .

شب بخیر فربد ، به خاطرامشب متشکرم .

همچنان ایستادم تا از نظرم پنهان شد وبعد آرام آرام به خوابگاه بازگشتم .

فصل امتحانات ترم اول فرارسید منو دریا با تلاشی خستگی ناپذیر شب و روز درس خواندیم تا بالاخره توانستیم با نمرات بسیار خوبی واحدهایمان را پاس کنیم وبعد از آن تعطیلات پانزده روزه ای تا شروع ترم بعدی انتظارمان را می کشید ، دریا تصمیم داشت تمام این مدت را در خوابگاه مانده وبه کارهای عقب مانده و شخصی اش رسیدگی کند ، می دانستم که او مشکل بازگشت به خانه را دارد حقیقت هیچ جایی برای گذراندن زندگی نداشت خانواده طردش کرده بودند و او تمام امیدش را به درس و دانشگاه بسته بود .

موضوع دریا با مادر و پدر در میان گذاشتم برای لحظه ای سکوتی بین ما برقرارشد . سپس پدر نگاهی پر از احترام به مادر انداخت و گفت: شوکت نظرت راجع به این قضیه چیه ، مادر نفس بلندی کشید وگفت : ما همیشه دراین مورد خاص نظر یکسانی داشتیم ، هر جوری که توتصمیم بگیر من با آن موافقم پدر با رضایت به چهره مادر نگاه کرد وگفت :می دانستم که مشکلات زندگی ما هیچ تاثیری روی قلب مهربان و پر از رافتت نگذاشته ، من همیشه به داشتنت افتخار کرده ام و اگر گامی محکم در این گونه مسائل برداشته ام فقط بخاطر عزم و اراده پولادین تو بوده .

اما علی تو داری شکسته نفسی می کنی تو موفقیت های زیادی در این راه داشتی .

شکی نیست عزیزم ، ولی باید این جمله را که یکی از بزرگانمان گفته شنیده باشی « پشت سر هر مرد موفقی حتما دست توانای زنی بوده است »

توهمیشه تو نیستی که منو شرمنده محبتهات بکنی علی .

با نگرانی گفتم : حالا می شه تصمیم تونوبه من ابلاغ کنید .

البته دخترم ، تو می تونی از دوست بخوای نه تنها در این تعطیلات پانزده روزه . بلکه در تمام تعطیلات تابستونه اش این جارو خونه خودش بدونه ، قدمش روی چشمامون .

از خوشحالی بال در آوردم . هجوم اشکها را در چشمانم حس کردم وهمینطور سرازیر شدنشان را . مادر به سمتم آمد و گفت : چرا گریه میکنی عزیزم؟ یعنی از ما انتظار چنین کاری رو نداشتی؟

دستانش روی شانه هایم بود و این همیشه مایه آرامشم بود ، بوسه ای بر دستانش زدم وگفت : نه مادر ، اینطور نیست ، من به ناگاه یاد روزهای سختی افتادم که توی سالن فریبا می خوابیدم و هیچ هدف و امیدی نداشتم و تنها آرزویم این بود که آنها پیدایم نکنند شوهر فریبا مرا از سالن بیرون نیاندازد ، که ناگهان دست غیب شما را چون فرشته نجات به طرفم فرستاد مرا از آن جهنم نفرین شده نجات داد . حالا این دستها را دوباره می بینم که برای نجات ستم دیده دیگری به تکاپو افتاده ودر صدد رهایی اش هستند .

این یه وظیفه انسانیه ، ساحل تو باید خوب بدونی که ما به داشتن بچه های خو ب و تحصیل کرده افتخار می کنیم . حالا دریا یکی از شماست . این حق اونه و حالا که گردباد زندگی اونو به ما رسونده پس باید از این حق بهره مند بشه .

شما فرشته هایی هستید که توی این لباس به زمین اومدید . من شمارو برتر از همه می بینم . از اعماق قلبم می پرستم تون .

عزیزم اینقدر حرفای قشنگ نزن خجالتمون نده ، پاشو برو بخواب و فردا هم با فربد برید دنبال یکی دیگه از دخترانمون .

دریا به خانه ما آمد و مثل عضوی از خانواده ما شد بدون آن که سر از اسرار زندگیمان در بیاورد ، همانطوری که اسرار او هم نزد ما محفوظ ماند .

فصل ها پشت سر هم می آمدند و می رفتند ، فربد همچنان روی موضوع خود پا فشاری می کرد و حاضر نمی شد حرکتی بکند ، تا اینکه در یکی از روزهای فصل بهار که ما ترم شش مان را به پایان رساندیم ، فربد بدون هیچ اجازه ای به اتاقم آمد و در را محکم پشت سرش بست .

احساس کردم حالت عادی ندارد ، اما خودم را کنترل کردم و گفتم : چه خبرشده ؟ اینطرفها؟

تو دختر سمجی هستی ساحل! سه ساله که توی دریای طوفان زده عشقت دست و پا می زنم و تو کوچکترین قدمی برای نجاتم بر نمی داری حالا اومدم بهت خبر دیگه ای بدم .

من بی تابانه منتظرم دِ بگو دیگه .

چرا دریا با تو به خونه نیومده؟

یه مقدار کار داشته و گفته چند روزی نمی تونه به خونه بیاد .

تو مطمئنی که راست گفته؟

منظورت چیه فربد؟

من عاشق شدم ساحل! یه عاشق دیوونه که هیچ چی رو جز رسیدن به عشق نمی فهمه . . .

این که تازگی نداره فربد! تویه عمریه که عاشقی . فقط عیبت اینه که عشق واقعی رو با عشق کاذب به اشتباه می گیری .

اما ساحل من عاشق دریا شدم . اون با نیومدنش داره منو دیوونه می کنه .

از تعجب کم مانده بود شاخ در بیاوریم ، دهانم باز مانده بود وخیره نگاهش میکردم و به دورش می گشتم .

خدای من چه می شنوم ، نکنه دارم خواب می بینم ، یعنی من مدتهاست مثل کبک سرمو توی برفها کردم ونفهمیدم دور وبرم چه خبره؟

دقیقا ، من از همون شبی که داستان زندگی شو شنیدم نسبت به او احساس ترحم پیدا کردم وخوب می دونستم که ترحم ریشه عشق و می سوزونه و بنیادش رو به باد فنا می ده ، به بهانه های مختلف از خونه دور شدم و خودم را مورد امتحان قرار دادم تا بالاخره هفته قبل به این نتیجه رسیدم که عاشقش شدم و دیوانه وار دوستش دارم ، توی همون روزا اومدم دم دانشگاه باهاش حرف زدم و پیشنهادم رابا اون مطرح کردم ، اما بلافاصله حتی بدون لحظه ای تامل دست رد به سینه ام زد و گفت : نه

خب اشتباه کردی برادر من ! هر مشکل راه حلی مخصوص به خودش رو داره و تو اون و گم کردی ، اما من بهت قول می دم فردا به خوابگاه برم و مفصلا باهاش صحبت کنم .

حتما این کار و میکنی؟

مطمئن باش ، من محاله که با دست خالی پیشت برگردم ، راستی ان از تو چیزی میدونه؟ از گذشته و زندگی خارج از کشورت؟

نه هیچ چیز اون مجال هیچ حرفی رو به من نداد .

بهتره بری بخوابی ، با خیال راحت ، چون خواهر جان باخته ای داری که حاضره جونش و در راه برادرش بده ، البته اگه مایل باشی که خواهری مثل من داشته باشی!

من عاشق خواهری مثل تو هستم ، حالا می فهمم احساسی که نسبت به تو داشتم با احساسی که حالا نسبت به دریا دارم زمین تا آسمن با هم فرق دارن ، اون احساس بیشتر به حس مسولیت و احساس برادرانه شباهت داشت تا یه عشق .

یه جور عشق کاذب مگه نه؟

نه اصلا این طور نبود ، بهتره بگی غیرت برادرانه .

خندیدم وگفتم : اوهوم ، که اینطور ، پس من فدای هر غیرتی که از نوع برادرانه است .

خوابگاه عکس روزهای گذشته که پر از جیغ و فریاد بچه بود . ساکت وخلوت به نظر میرسید . بیشتر بچه ها پیش خانواده هایشان بازگشته بودند و تعدادی هم به مسافرت رفته بودند و برخی هم به کارهای تحقیقاتی پرداخته بودند ، به تعدادی از اتاقها که فکر می کردم ممکن است از دوستانم در آن مانده باشند سرک کشیدم خالی و ساکت بودند گویا آن اتاقها تا به حال رنگ شادی به خود ندیده بودند وهمیشه همانی بودند که حالا رنگ شادی به خود ندیده بودند وهمیشه همانی بودند که حالا می دیدمشان ، در اتاق ها بر خلاف اتاقهای دیگر بسته بود ، گوشم رابه آن چسباندم تا بلکه صدایی بشنوم ، اما بی فایده بود ، آرام و بی صدا دستگیره در را چرخاندم و با کمال تعجب دریا را در کنار پنجره دیدم که با ورودم نه حرکتی کرد و نه تعجبی . حتی برنگشت و نگاهم نکرد . فقط گفت : سلام ساحل ، اینطرفها؟

سلام ، دیدم چند روزه پیدات نیست گفتم بیام ببینم داری چی کار می کنی .

می بینی که؟

اتفاقا بر عکس ، من چیزی رو که مانع اومدنت باشه . نمی بینم ، اما یه چیزایی می دونم .

با تعجب به طرفم نگاه کرد و گفت : نه تو هیچ چیز نمی دونی .

چرا عزیزم ، فربد همه چیز و به من گفته .

بخاطر همین گفتم ، تو هیچ چیز نمی دونی .

بهتره حرف دلتو بریزی روی دایره تا منم بفهمم که داری از چی صحبت میکنی ، اگر از فربد خوشت نمیاد و مرد دلخواهت نیست اصلا دیگه حتی حرفش و نمی زنیم ، اگه فکر میکنی هنوز نتونستی بشناسیش . تنها چیزی که فراوونه وقته ، تو یکسال دیگه فارغ التحصیل می شی و توی این فرصت می تونی اوقات بیشتری روبا اون بگذرونی و باهاش آشنا بشی ، و سوم اینکه من اصلا نمی دونم تو چه مرگته .

اختلاف طبقاتی ساحل ، همون چیزی که اصلا نمی گذاره من به این قضیه فکر کنم .

خنده ام گرفته بود واو متعجبانه نگاهم می کرد وبعد گفت :شاید به نظرت مسخره بیاد چون از قماش و طبقه من نیستید وبا مشکلات ما وامثال ما دست و پنجه نرم نکردید .

آه بلندی کشیدم وگفتم: اما من فکر می کنم تنها مانع بر سر ازدواج شما خاناده همسرت و وجود فرزندته ، نه چیز دیگه .

درسته ، اما اون مشکلات در مقابل اولی خیلی پیش پا افتاده است .

یعنی حل شدنیه؟

بله ، خونواده ی همسرم هیچ ادعایی نسبت به من نمی توانند داشته باشند و من از این نظرآزادم ، اما مشکل من برناست . اولا باید صبر کنم تا تحصیلاتم تموم بشه وبعد کار مناسبی گیر بیارم وبعدش دنبال کارهای سرپرستی اون بروم .

خب اگه با فربد ازدواج کنی می تونی به خواسته هات برسی ، من فکر نمی کنم اون مخالفتی داشته باشه .

ساحل مثل اینکه تو اصلا متوجه نیستی ، مشکل اصلی ما همچنان به قوت خودش باقیه: اخ . . . ت . . . لاف . . . طبقاتی .

این بار نوبت من بود تا کنار پنجره بیاستم وبه بیرون نگاه کنم ، اختلاف طبقاتی واژه مزخرفی که در مقابل با عشق ، در هر زمانی رنگ باخته و با یک علامت سوال به دایره المعارف کتاب زندگی پیوسته ، و در فرصتی مناسب به قدرت نمایی برخاسته بود ، دریا با زرنگی خاصی آن را دریافته بود .

ولی این موضوع درباره فربد صادق نبود . فربد از طبه خودش بود ودریا باید این قضیه را می فهمید ، چشمانم همچنان که محوطه خوابگاه را می پایید ، توجه ام به نگهبان خوابگاه جلب شد که با سماجت مشغول صحبت با مردی بود که دم نگهبانی ایستاده بود ، فورا شناختمش . فربد نتوانست دوام بیارود وخودش را به این جا رسانده بود . متوجه شوریدگی حالش شدم چون سالها قبل خودم نیز این جاده رابا سرخوشی وبی خبری پیموده بودم .

دریا فکر می کرد با همین چند جمله ای که گفته توانسته قانع ام کند ، با قیافه حق به جانبی نگاهم می کرد ، نگاهی به او انداختم و با اشاره به طرفش گفتم : دوس داری یه قصه برات تعریف کنم؟ یا حسابی کار داری وسرت شلوغه؟

ساحل اینقدر طعنه و کنایه نزن ، من که دلیل کارامو برات گفتم .

تونگفتی ، مثل یه ترسوی احمق جا زدی تا بالاخره منو به این جا بکشونی .

حالاهر چی که دلت می خواد بگو ، من منتظر داستانت هستم .

فقط امیدوارم قصه پرداز خوبی باشی .

دریا بهتره خوب گوش کنی چن نه قصه دلپذیر و نه من حوصله تکرارش و دارم و نه هیچکس دیگه ای . تا حالااسم زلزله رو شنیدی ، واژه ای که فکر می کنیم فقط خونه ها مونو تکون می ده و دلها مونو می لرزونه اما در عالم واقعیت ، خط قرمزی روی همه خوشی ها و دغدغه هامون می کشه وسرنوشتمونو دستخوش یک تغییر بنیادی می کنه و آواری از بی کسی وعصیانو دربدری بر سر رویمان می ریزه وبا کله باری از کتابه ای ورق ورق شده سرو رویمان میریزه وبا کوله باری از کتاب های ورق ورق شده زندگیمان ما رو آواره دیاری نا آشنا می کنه .

زلزله طبس با اون آمار وحشتناک کشته هاش هنوزهم توی ذهن ما زنده است مردم فراموشش نکردن . هر چند که توی ذهن ما زنده است و مردم فراموشش نکردن . هر چند که توی اون زمان هنوز بدنیا نیومده بودیم ، اما توی خبرها شدت و بزرگی اونو و عمق فاجعه رو درک کردیم . فربد بچه اون زلزله است . بچه ای که سه روز در آغوش مادری مرده و زیرآوارها زندگی کرده ، کسی که اگه پدر ومادر به داداش نمی رسیدند معلوم نبوداز کدوم یتیم خونه یا منجلابی سر درمی آورد پدر و مادر در نهایت گذشت و مهربانی به کمکش شتافتند و . . .

آنقدر گفتم وگفتم که متوجه گذر زمان نشدم صورتم از اشک های پی در پی خیس خیس شده بود ، حضور دریا رافراموش کرده بودم و با پایان آن قصه بود که از دنیای درونم خارج شدم ، نگاهی به دریا انداختم . سینه اش از هق هقی پنهانی بالا و پایین می رفت و صورتش را میان دستها پنهان کرده بود .

از جا بلند شدم . گفتنی ها را گفته بودم و دریا باید با آسودگی خیال و بدون هیچ اجبار و فشاری به این قضیه فکر می کرد . با دستمالی اشکهایم را پاک کردمو به طرف در رفتم . هنوز دستگیره را حرکت نداده بودم که دوباره به طرفش برگشتم .

دریا هر چیزی روکه باید میدونستی ، حالا دیگه می دونی . فربد برادر من نیست . اما اونو مثل یه برادر دوست دارم وآرزوی خوشبختی شو می کنم ، تو هم مثل یه خواهر برام عزیزی ودلم می خواد خوشبختی گمشده خودتو پیدا کنی . اصلا اجباری در کار نیست . جوابت هر چی که میخواد باشه . هیچ تغییری توی نظر و رفتار ما در مقابل تو بوجود نمیاره واونجا چون گذشته خونه خودته ، پس در آرامش کامل وبا خیال آسوده تصمیم بگیر .

با گفتن حرفهایم به سرعت ازخوابگاه خارج شدم ، فربد داخل ماشین نشسته بود وانتظارم را می کشید ، بدون هیچ کلامی سوار ماشنی شدم و فقط گفتم برو .

فربد همچنان گاهگاهی دزدانه نگاهی به من می انداخت ، گویا آثار به جا مانده اشک بر صورتم حسابی نا امیدشده بود ، من باید حرف می زدم ، اما توان توضیح دادن و حرف زدن از وجودم رخت بسته بود .

ساحل؟از چهره ات معلومه که حسابی داغونی ، اما فقط یه کلمه بگو .

نگران نباش فربد! باید به اون فرصت بدی تا فکراشو بکنه . اون مار گزیده است و یه بار از همین دریچه گزیده شده واینبار می خواد با دلیل ومنطق شالوده زندگیشو پی ریزی کنه . منمطئنم که به همین زودی پیداش می شه .

جدی می گی ساحل؟ یا این که می خوای دلمو خوش کنی .

فربد تو باید به حال منوشناخته باشی ، شده که من قول دروغی به کسی بدم ویا برای دل کسی حرفی بزنم؟

درسته ساحل حق با توهه .

دور روز از ملاقات من و دریا گذشته بود . در این مدت تمام اوقاتم رابا فربد گذرانده بودم ، چون نمی خواستم دست به یه دیوونگی بزنه خوب می شناختمش . کمترین مشکل ارا از پای در می آورد و من وظیفه ی خودم میدانستم که مواظبش باشم .

سومین رز هم به پایان رسید ، پدر و مادر در جریان کامل مشکل فربد قرار داشتند وسعی داشتند تافربد را برای پذیرش هر جوابی ازدریا آماده کنند ، خسته و دلزده شده بودم . دیوان حافظ در دستهام بود در باغ قدم می زدم ، پاهایم خسته شده بودند . روی نیمکتی نشستم وکتاب چشمانم گرفتم ، با خودم گفتم :ای حافظ شیرازی تومحرم هر رازی . . .

وبا احتیاط آن را گشودم . لبخندی برلبانم نش بست با صدای بلند آن را چندین و چندبار خواندم:

گفتم زمان عشرت دید که چون سر آید . . . . گفتما حافظ کاین غصه هم سرآید

صدای زنگ پیدر پی خانه مرا از لذت شیرین چند لحظه پیش بیرنکشید : مردد بودم چه کنم . صدای مادر شنیده شد : ساحل دخترم حالا که توی باغی یه زحمتی بکش ببین کی اومده!

از جام پریدم و دوان دوان به طرف درواه رفتم . خدایا چه می دیدم دریا آمده بود . باچمدانی که دردستهایش بود . در آغوش گرفتم وغرق بوسه اش کردم وبا فریا دمادر و پدر و فربد را صدازدم ، کمکش کردم تا چمدان رابه داخل بیاورد .

مادر . پدر به استقبالش آمده بودند و آغوش شان را برویش گشودند ، چقدر شیرین است لحظه زیبای دستی ها .

مادر به آرامی در گوش دریا گفت:عروس گلم بهتره بری دیدنش . اون توی اتاقتش منتظرته .

با آمدن دریا کانون گرم خانواده دوباره جان گرفت و پررونق شد ، خطبه عقد دریا وفربد بدور از هر تجملی ، بر سر یک سفره سفید سفید به پاکی دلهایشان وسادگی و یکرنگی عشقشان خوانده شد ، دریا در لباسی به رنگ آبی ، براستی زیبا و وسوه انگیز شده بود آرایشش به اصرار فربد به من محول شد ، دیدن دریا با آن همه نجابت وسادگی همیشگی اش دلم را به لرزه در آورد و قطره های اشکم بی محابا بر گونه هایم سرازیرشدند ، پدر و مادر عروسشان را غرق جواهرات پر ارزش خانوادگی کرده بودند ، چیزهایی که یه عمر آرزویشان بود که برگردن و دستهای عروسشان ببندند واینک برآورده شدن تمام آن ها بود ، با خود می اندیشیدم که آیا کسی برازنده تر ولایق تر از دریا می توانست باشد؟

آن روز خودمان بودیم ، بدون هیچ تشریفات ومیهمانی ، قرارمان را گذاشته بودیم بعد از امتحانات ترمو پایان تحصیلات من و دریا باید به خوابگاه بر می گشتیم .

پانزده روز ، به چشم بر هم زدنی گذشت و با تمام خوشیها وشادی های بیاد ماندنی ، فربد دائما از ما تشکر می کرد ، او به آرزویش رسیده بود وعشق آسمانی اش را در میان دنیایی از دورنگی ها عشق های دروغین یافته بود ، سرمست از این باده پیروزی . خانه غرق شادی و سرور کرده بود .

برخلاف انتظارمان و طبق قول و قرارهای قبل از عقد فربد عصبانی و ناراحت بود ودائما فریاد میزد که دریا باید همین جا و توی خونه خودش بماند و درس بخواند دیگر لزومی برای زندگی در خوابگاه نیست ، اما پدر و مادر اصرار داشتند که چون گذشته دریا باید به خوابگاه برگردد وبه درسها و کارهایش برسد ، چون اگرنتواند تمام درس هایش را پاس کند . عروسی به تعویق خواهد افتاد .

منودریا در میان یک دنیا غرولند فربد به خوابگاه برگشتیم ، دریا این دختر باهوش و ساعی چون گذشته به درس هایش می رسید و کمترین کوتاهی و تعللی در کارش وجود نداشت ، به غیر از تمام جمعه ها که با فربد می گذراند ، بقیه روزهای هفته را نه به تلفنهایش جواب می داد و نه حاضر بدیدنش می شد ، بخاطر همین من شده بودم کبوتر نامه رسان فربد ، باخواهش و تمنا وبیشتر اوقات دادن رشوه مرا وادار به انجام مقاصدش میکرد . ترم جدید شروع شده بود درسها به قدر کافی مشکل و سنگین بودند ، استادان یکی پس ازدیگری برسر کلاس می آمدند وخودشان رامعرفی می کردند چند تا از ترم های گذشته با ما بودند وبیشترشان استادانی بودند که در ترم های بالا تدریس می کردند وبرایمان نا آشنا بودند .

استاد ساعت قبل ، استاد اقتصاد بود ، درسی که میشه از آن بیزار بودم و فقط آرزوی در آن داشتم وبرایم نمره آن اصلا مهم نبود . ساعتی خسته کننده و کسالت آمیز بود و خستگی آن همچنان بر تن مانده بود .

و حالا ازاین که استاد ادبیات دیر کرده بود خوشحالم می کرد وگرم گفتگو وبحث با یکی ازهمکلاسی هایم بودم که با سر وصدای بچه ها متوجه ورود استاد شدم . همه کمی نیم خیز شده وبدیم تا احترامی به جا آوریم ، هم چنان گرم ادامه بحثمان بودم و وقت ورانداز کردن استاد را نیافته بودیم که شروع به صحبت کرد .

من پرهام مجد هستم ، ادبیات تدریس می کنم وخوشحالم از این که با شما آشنا می شوم وامیدوارم دوستی هامون از درس و دانشگاه فراتر رفته و بعدها همکاران خوبی برای هم باشیم .

خدایا ، اگر خوابم بیدارم کن ، من نمی خواهم حتی در خواب هم به او فکر کنم ، من او را فقط برای رویاهای شیرینم میخواهم تا بتوانم هر طوری که دلم می خواهد از او قهرمان بسازم و چون بتی در رویاها بپرستمش ، خدایا اگر کابوسی دیگر برایم می خواهی ، التماست می کنم و تمنایت می کنم که از من بگذری وتاب وتحمل این یکی را دیگر در خود نمی بینم ، من تازه از مشکل درد آور فربد خان جان به در بردم ، خدایا این بار هم بدادم برس و ناامیدم برنگردان . . .

دستهایم می لرزید و پاهایم بی حس شده بودند ، نه من نباید خود را می باختم وبعد از سالها چون شکاری دست و پا بسته زیر زیر پاهایش دست و پا می زدم ، ناگهانی به خودم آمدم ، فکری تمام ذهنم را به خودش مشغول کرد ، من تغییر نام داده بودم ، همان طوری که در زندگیم دگرگون شده بود ، بعد از ازدواج هم که تغییر چهره داده بودم ، پس چطور ممکن بود او مرا بشناسد ، با تمام وجود از پدر تشکر می کردم که با زرنگی و درایتش در مقابل مقاومتم برای تغییر نام ایستادگی کرد و بالاخره موفق شد ، اکنون من ساحل رازقی بودم متولد تهران و دانشجوی رشته ادبیات .

دستهایم را از خوشحالی در هم فشردم و در دل هزاران هزار بار خدا را شکر کردم . حالا نه تنها مرا نمی شناخت بلکه من با دیدارش می توانستم شکه عشقش را در وجودم زنده نگه دارم و رویاهام پروبال جدیدی بدهم .

در چهره زیبایش خیره شدم ، تغییر چندانی نکرده بود ، فقط کمی شکسته و خسته تر بنظر می رسید ، دلم برایش پر می کشید ، به یاد منظره کلاسمان در جنگل افتادم وجدیت وتلاشش برای بالا کشیدنم ، به درگیری ها و زخمی شدن هایش وبه همه حرفها عاشقانه و رویاهای مشترکمان چقدر آن روزها دور به نظر می رسیدند . خانم ساحل رازقی . . . تشریف ندارن؟

ناگهان سقلمه ای که دوستم سهیلا به من زد مرا به خودم آورد .

هی دختر کدوم جهنم دره ای داری سیر می کنی ، استاد صدات کرده

با دستپاچگی از جا بلند شدم وبرای لحظه ی کوتاهی به سمتش نگاه کردم وسرم را پایین انداختم .

خانم ساحل رازقی؟

بله استاد .

شما دانشجوی رشته ادبیات هستید؟

همچنان که به پایین نگاه می کردم گفتم : بله استاد .

اما من احساس میکنم شما رو قبلا توی یه کلاس دیگه ای دیدم .

سرم را بالا گرفتم ، نگاهم در نگاه پر از سوالش گره خورد ، برای لحظه ای موقعیتم را فراموش کردم وشدم همان شیلایی که دوست داشتم تمام وقتم را در نگاهش خیره بمانم و از سماجتم به خنده اش بیندازم .

دوباره تنه سهیلا مرا به خودم آورد : نه استاد ، شاید اشتباه رخ داده باشه .

برای لحظه ای احساس کردم رنگش عوض شده و دستانش می لرزد ، می دانستم که سعی دارد خودش را کنترل کند . برای همین فورا برجایم نشستم اوبالاخره به خواندن اسامی ادامه داد .

اصلا متوجه درسهایش نشدم ، تمام حواسم متوجه او بود ، در صورتش و حرکاتش به جستجوی پرهامی بودم که می شناختم ، او آنقدر رسمی و خشک با دانشجو برخورد می کرد که اگر نام و فامیلش نبود در وجودش شک می کردم ، خلاصه به هر جان کندنی بود ، کلاس اش به پایان رسید ، تصمیم گرفتم که مستقیم به خوابگاه برم چون اصلا حوصله ساعت بعدی را نداشتم تمام افکارم مغشوش شده بود و من باید در تنهایی وسکوتی مطلق به آنها سر و سامان می دادم .

وسایلم را جمع کردم و به طرف در رفتم ، صدای او مرا در جایم میخکوب کرد ، ایستادم و نیم نگاهی به سویش انداختم ، سرش همچنان پایین بود و نگاهم نمی کرد ، با ترسی وحشتناک از شناختنم ، گفتم : بفرمایید استاد امری بود؟

با صدای آرام و پرهراسی گفت :ببخشید شما خانوم . . . ؟

گفتم : رازقی . ساحل رازقی

به خانوم رازقی ، شما اهل تهرانید؟

بله استاد ، اهل تهرانم .

متشکرم . می تونید تشریف ببرید .

از آن همه جدیتی که با دانشجوها داشت خوشم آمده بود ، یک عمری گرفتارش بودم ، زمانی با این که مطمئن بودم که دیگر او را نخواهم دید و حتی با دیدنش هم او را از زندگی خود خارج می پنداشتم ، حالا متوجه چیزی شده بودم که سالها نادیده گرفتمش ویا سعی داشتم نادیده بگیرمش ، اما آن روز فهمیدم که گره پیوندی که بین دلهایمان زده شده گسستنی نیست . یا حداقل من نمی توانستم آن را بگشایم .

بی حوصله و نالان به خانه بازگشتم ، خوشبختانه کسی در خوابگاه نبود ، روی تختم افتادم وبه سقف اتاقم خیره شدم .

می دانستم که تمام سلول های بدنم او را فریاد می زنند و تشنه حضورش هشتند ، اما نیروی بازدارنده ای که یک عمر مرا از رسیدن به او منع می کرد حالاانرژی خود را از دست می داد و مرا در یک دنیا دو دلی و تردید و تشویش معلق می ساخت .

گذشته پر از نقش و نگارم ، فرار از دست پرهام و زندگی با احمد ، ندادن هیچ نشانی و آدرس به کسی . پاک کردن تمام ردپاهایم همه و همه قابل کنکاش بودند وسوال برانگیز . هر چند که تابحال مجبور به یاد آوری آن توضیح دادنشان به کسی جز فربد نشده بودم ، اما پرهام کسی نبود ، او عشق و وجود و دنیای من بود ، و من می بایست براتی هر کدام جوابی قانع کننده ودلایلی محکمی می داشتم .

یاد احمد و دارو دسته اش ، دلم را لرزاند وکاخ آمال و آرزوهایم را فرو ریخت من مثل هرزه فاسدی بودم یک هفته جهنمی را با آنها بسربردم ، دلیل آن فقط احمد بود و بس . کسی که قبول خود او نیز از طرف من محکوم می کرد و مرابه میز محاکمه پرهام می کشانید .

هر چه فکرمی کردم هچ راهی برای تبرئه خودم پیدا نمی کردم ، روزها و روزها در خودم غرق شدم و نسبت به همه بی اعتنا حتی دریا .

اوبه خوبی متوجه حال واحوالم شده بود و از آنجایی که بسیار منطقی و راز دار بود در این مرد با فربد و خانواده ام حرفی نزد .

فقط حسابی از من مراقبت می کرد و در برابر جمله هایی که بدون اراده از دهانم خارج می شد جوابی روشن و منطقی می داد .

بالاخره به همان نتیجه ای رسیدم که سالها قبل به آن فکرکرده بودم ، پرهام باید ازذهن و روح من نیز بیرون رانده می شد .

حضور او بدون داشتنش یعنی مرگ ، مرگ تدریجی که من برای خودم برگزیده وبودم وخودم را لایق آن می دانستم .

« قلب یخی» نامی بود که برو بچه های دانشگاه برایم بگزیده بودند ، چون سه سال در مقابل همه زمزمه های عاشقانه و پیشنهادهای رنگارنگ مقاومت کردم و به همه ی شان خندیدم ، سال های اول همه سعی داشتند در ابراز عشق از یکدیگر پیش بگیرند ، اما من همه آن ها را یکسان می دیدم ، هیچ کدامشان حتی ثانیه ای مرا به خود مشغول نکردند و قلبم را نلرزاند ، همه آنها را مانند فربد دوست داشتم . به کمکشان می شتافتم در درسها کمکشان می کردم ، عده ای هم مرا « خواهر ترزا» صدای می زدند کم کم همه دریافتند در من هیچ احساسی وجود ندارد وآنها بیهوده خودشان را معطلم ساخته اند .

بخاطر همین با نگاهی صادق و فکری پاک و بی آلایش بسویم آمدند ، من شده بودم زبان تک تک شان ، میانجی مشاجراتشان ، قاصد عشق شان و مرهم دردهایشان .

دختری پرشور بود م وشادی رابه وجودشان تزریق می کردم ، اما با پیدا شدن پرهام خودم را باختم وتمام شادی ها را از پنجره دلم به بیرون ریختم ، شدم دختری عصبی و دمدمی مزاج و گوشه گیر .

حال و احوالم بچه های دانشگاه را نگران کرد . دریا را در جریان تشنج حالم قرار دادند و او متواضعانه همه رابه حساب بیماری ام گذاشت ، می دانستم که قانع نشدند امام از آن جایی که ما همه آدمها به دنبال دلیلی برای هر کاری می گردیم هر چندبی رنگ ، راضی و آرامشان کرد .

با دیدن پرهام گذراندن ساعات درسی با او دیوانه تر از قبل می شدم ، نگاههای خیره وعمیق و بیشتر پنهانی اش . حسابی مرا بهم می ریخت وسه ماه را در بحرانی شدید گذراندم ، از درسهایش چیزی نمی فهمیدم واین یعنی پاس نکردن آن درس ها و یا مشروط شدن و من اصلا تحملش را نداشتم ، برای هفته ای قید دانشگاه را زدم . و همه دو دلی ها وافکار ضد و نقیضم را از پنجره اتاقم به بیرون ریختم به کمک دوستم سهیلا به مرور آنها پرداختم .

پایان ترم فرا رسید وبرعکس ترمهای قبل که محکم واستوار از جلسه خارج می شدم . سست ولرزان و با شانه های خمیده آن جا راترک کردم ، می دانستم که از پس آن ها خوب برنیامدم ، اما سعی ام را کرده بودم و همه چیز رابه قضا و قدر سپرده بودم .

روز اعلام نتایج از دریا خواستم تا به دانشگاه برود ، اما او متعقد بود کم من خودم باید در آن جا حاضر شوم می دانستم دریا لجباز وسرسخت است بنابراین ترجیح دادم دوباره به سهیلا روبی اندازم ، هر چند که با بی میلی قبول کرد ، اما بالاخره بهتر از این بود که خودم بدنبال نمراتم بروم وجنازه ام را برگردانند .

تمام مدت را چهار زانو روی تختم داخل خوابگاه نشستم وبا چشمهای بسته مشغول راز ونیاز با خدا شدم وعاجزانه ازاو خواستم تا مرا جلوی خانواده رو سیاه نکند اورا شاهد می گرفتم به درس خواندن و تلاشم و از او پاداشم را میخواستم تا اینکه دراتاقم به شدت باز شد وسهیلا دم در ظاهر شد .

لوس بی نمک گرفتی اینجا نشستی و منو می فرستی دنبال نخود سیاه؟

تموم نمراتت از من هم بهتر شده ، حتی ادبیات فارسی که خانوم فکر می کردند حسابی زه زدن .

باورم نمیشد ، به سرعت ورقه ریز نمراتم را از دستانش کشیدم و ناباورانه به نمراتم خیره شدم وسپس سهیلا را غرق بوسه کردم .

با خودم عهد کردم که ترم بعدی را هر طوری که هست با پرهام نگیرم ، حتی اگه شده توی دفتر رئیس دانشگاه بست بشینم .

تابستان شروع شد و ما برای تدارک جشنی مفصل برای فربد ودریا به تکاپو افتاده بودیم ، جشنی که در خاطره ها ماند وبیاد ماندنی شد .

لباس عروس را به یکی ازبهترین مزون های تهران سفارش دادیم ، لباسی با یک دنیا تور و پولک ، آنقدر زیبا و چشمگیر شده بود که دریا دلش نمی آمد آن را به تنش کند . وقتی که آن را پوشید و روبری آینه ای بزرگ و قدی ایستاد دهانم از تعجب بازمانده بود ، بدون هیچ تملق و چابلوسی زبان به ستایش گشودم . واعتراف کردم که در تمام این سال ها ، عروسی به زیبایی او ندیده ام ، مانند همیشه تاب تحسینم را نیارود و سایه ای از شرم بر صورت برنزه اش نشست و مرا در آغوشش برای ثانیه ای فشرد .

با دقت و وسواس زیادی خرید می کردیم برای هر چیزی بدنبال بهترینش می گشتیم ، بطوری که در پایان روز ، خسته وکوفته با پاهای تاول زده به خانه بر می گشتیم مادر با سلیقه بی نظیرش در تدارک وسایل مورد نیاز برای سوئیت کوچکی بود که در گوشه ای از باغ وجود داشت ، او آن را با تعمیرات اساسی به بهترین صورت در آورده بود ، خانه ای به قول دریا ، حتی به خواب هم ندیده بود .

سرویس جواهراتش هنوزآماده نشده بود ، طرح و مدلش به اصرار فربد از روی یکی از مجلات خارجی سفارش داده شد و آرایش دریا هم به عهده مادر گذاشته شده بود ، البته مادر خیلی سعی کرد که از زیر این کار شانه خالی کند . چون فکر می کرد استرسی که بر او مستولی شده ، مانع ارائه کاری درخور تقدیر خواهدشد ، اما فربد گفته بود: که همیشه عاشق هنرمندی او بوده ومطمئن است که بهترین کار عمرش را ارئه خواهد داد .

ودریا مظلومانه با لبخندی به لب حرف های فربد را تایید می کرد .

با این که چند ماهی از حضور دریا وآشنائی اش با خانواده ما نمی گذاشت اما عجیب در دل مادر وبخصوص پدر برای خودش جایگاه محکمی دست و پا کرده بود . فربد آنقدر عاشقش شده بود که حرارت عشق ومحبتی شگرف ازچشمانش به بیرون تراوش می کرد ، و آنقدر این حرارت سوزاننده وشدید بود که هیچ کس جرات نگاه کردن به فربد را در خود نمی دید آنقدر دلباخته وگیج شده بود که اسباب زحمت دریا را میان جمع فراهم می کرد ، هر چه که دریا میان جمع محجوب و سر به زیر بود . فربد شوخ وبی ملاحظه بود واغلب به خاطر همین بی ملاحظه گی هایش مورد سرزنش و توبیخ دریا قرار می گرفت ، هرچند که من نوع رفتار فربد رابه حساب زندگی سالیان زیادش در خارج می گذاشتم ، اما برای دریا قابل قبول نبود . فربد حتی گاهی پا از گلیم خود فراتر گذاشته و حرفهای خصوصی شان را به بیرون می کشاند ، که این مورد خاص دریا را کلافه می کرد وچند روزی فربد ر ا از کنارش می راند و معتقد بود روشی که در پیش گرفته کارساز خواهد بود . البته هر چه به تاریخ عروسی و شروع زندگی مشترکشان نزدیکتر می شدیم ، فربد جا افتاده تر و پخته تر می شد من روز به روز اعتقادم به او محکم تر می شد .

بالاخره کارهای اولیه تمام شد و ما هم فرصتی پیدا کردیم تا به خودمان برسیم . مادر برای خود کت و دامنی مشکی انتخاب کرد با سنگ های زیبا و قیمتی که بسیار زیبا و سنگین به نظرمی رسید .

من هم ترجیح می دادم تا لباسی به رنگ مشکی داشته باشم . پیراهنی رکابی و بلندی که روی بندکهای آن کاملا با سنگهای الماس پوشیده شده باشند ، چون می خواستم آن را با سرویس جدید که پدر از هندوستان برایم آورده بود و پوشیده ازنگینهای درخشانی بود استفاده کنم ، مادر فکر می کرد که من برای پوشاندن شانه هایم بهتر است از شنل حریر استفاده کنم . من هم قبول کردم ، اما مجبور شدم دو روز از وقتم را بدنبال کفش های شیشه ای با پاشنه های نقره ای بگردم که بالاخره آن را در یکی از کفش فروشی های شیک گیشا پیدا کردم همه چیز آماده و مهیا شده بود ، فقط مانده بود نوشتن کارتهای دعوت که من به کمک دریا و فربد آن ها را نوشتیم . . .

فربد بیست نفر از دوستهای کوهنوردی و دوران مدرسه اش را دعوت کرده بود من و دریا هم پنج یاشش نفر از بچه های دانشکده را ، مادر فقط به چهار نفر از همکارانش اشاره کرد و پدر همه پرسنل شرکتش را برای شام دعوت کرد .

ساعت ده صبح روز عروسی من ودریا در حالیکه لباسهایمان را برداشته بودیم به اتفاق فربد و مادر به سالنرفتیم ، پدر از مادر خواسته بود تا کارهای تدارکاتی و پذیرایی و . . . همه و همه رابه اوبسپارد و نگران چیزی نباشد ، مادر مطمئن بود که پدر جون همیشه از این آزمایش هم سربلند بیرون خواهد آمد برای همین تمام حواس و فکرش را متوجه دریا و آرایش صورت و موهایش کرد من می دانستم که مادر تمام تلاشش رابه کار خواهد بست و زیباترین آرایش دوران کارش رابر روی چهره زیبای دریا خواهد نشاند .

ما میهمانان رابرای ساعت 7 دعوت کرده بودیم اما می بایست برای مدتی قبل در آن جا حاضر می شدیم ، کار دریا تقریبا تمام شده بود فقط باید لباسش را می پوشید ، که هنوز کمی زود به نظر می رسید بعد از دریا نوبت من بود ، چون موهایم خیلی بلند بودند ، مادر همه آنها را در رشته های باریک پیچید ومرا زیر سشوار نشاند ، همه چیز رابه دست مادر سپرده بودم ودلم میخواست در کارهایش دخالت کنم .

بعد از خاموش شدن سشوار تمام موهایم را از بیگودی بیرون کشید ، فرق کوتاه وصافی جلوی موهایم باز کرد ودو دسته از موهایم را از طرفین مانند تلی پهن پشت سرم محکم بست و نیم تاجی کوتاه هم رنگ نگین های لباسم روی سرم نصب کرد وتمام موهایم را آزاد ورها به پشتم ریخت . فقط چند رشته از موهایم را جلوی تل موهایم از طرفین فرق روی صورتم ریخت .

بعد از تمام شدن آرایش صورتم از جا برخاستم وخودم را جلوی آینه ورنداز کردم ، باورم نمی شد! هیچ شباهتی به خودم نداشتم مادر بسیار هنرمندان نه روی صورتم گریم کرده بود و زیرکانه از سایه های آبی برای به چشم آمدن هر چه بیشتر چشمانم استفاده کرده بود .

از خوشحالی جیغ بلندی کشیدم و چرخی بدور خودم زدم و فریاد کشیدم:

مادر تو یه جادوگری ، این بی نیره من اصلا خودمو نشناختم ، پس این دریا کجاست؟ دریا . . . دریا تو رو خدا بیا ببین مادر چی کار کرده؟

صدای دریا از اتاق پرو شنیده شد: من اینجام الان می یام .

در اتاق پرو باز شدو دریا با طمانینه ووقار خاصی قدم به برون گذاشت . هر دو نفرمان به محض دیدن یکدیگر با چشمانی پر از تعجب فریاد کشیدیم .

وای دریا تو چقدر زیبا شدی ، درست مثل یه پری دریایی .

توهم همینطور ساحل . واقعا مثل یه فرشته شدی . ای کاش دو تا بال هم به خودت می بستی .

من بعد از چشم وابرو بالا انداختن گفتم ، امشب این دو تابال به خودم می بندم ، فقط باید صبر کنی .

منظورت چیه ساحل؟در حالیکه باصدای بلند می خندیدم با انگشت اشاره اونونشون دادم وبعد به سمت بیرون در اشاره کردم .

چی میگی ساحل . منظورت ونمی فهمم .

چطور متوجه نمی شی ، تو وفربد . پر پرواز من هستید . کسانی که از اعماق قلبم دوستتون دارم وبه کمک شما دو پرنده عاشق تصمیم گرفتم از خوشحالی بال در آرم .

دریا با قدمهای کوتاهش به طرفم آمد و دستم را در دستهایش گرفت و محکم آن را فشرد ولبخندی به من زد به طوری که من درخشش اشکهای طغیان زده را در چشمانش دیدم وبا لودگی گفتم : دریا بهتره بغلم نکنی چون آرایشت پاک میشه ومامانحسابی کفرش در میاد .

نه این کارو نمی کنم . چون وقت زیادی برای بغل گرفتنت دارم ، ساحل ؛ تو آرامش بعد از طوفان دریای زندگی من هستی .

دیگر هر سه نفرمان آماده شده بودیم . لباسم واقعا زیباشده بود و تضاد عجیبی با پوست سفید تنم بوجود آورده بود ، تضاد دلپذیری ؛ که خودم بیشتر از هر کسی به خاطراین همه طراوت وتازگی لذت بردم .

صدای بوق های ممتد ماشین فربد از پایین شنیده می شد ، من سراسیمه به طرف پنجره رفتم و گوشهای از پرده را کنار زدم ، قطاری از ماشین های رنگارنگ پشت سر ماشین فربد ایستاده بودند ، فربد از ماشین پیاده شده بود وبه طرف بالا نگاه می کرد امایکی از دستهایش همچنان بوق ماشین رامی فشرد ، کت وشلواری مشکی پوشیده بود کراواتی نباتی بسته بود در لباس جدیدش چقدر خواستنی و شیرین به ظرمی رسید . اگر ترس از شماتتهای مادر نبود بغضی که گلویم رامی فشرده به آسودگی رهایش میکردم وهای های به این سرنوشت تلخ که بازیگرانش انسانهایی مانند من و فربد ودریا بودیم می گریستم به سرعت از کنار پنجره به طرف دریا رفتم و در حالی که سعی می کردم از غوغای درونم کسی باخبر نشود .

گفتم : بهتره زودتر بری پایین که این آقا داماد ما پاک طاقتش و از دست داده ، وگرنه همه همسایه ها باید سرسام بگیرن .

به محض باز کردن در ، فربد را جلوی خودمان دیدیم ، دسته گل کوچک و زیبایی از رزهای زرد در دستانش بود و مات ومبهوت به مانگاه می کرد ، دریا اولین کسی بود که سرش را پایین انداخت و گفت : کافیه فربد ، دارم خجالت آب میشم زود باش بریم توی ماشین . همه دارن نیگامون میکنن .

فربد وانمود می کرد که عقل از سرش پریده ، آخه یکی به من بگه الان کجا هستم ، و این فرشته های از کجا اومدن؟

مادر خنده ای بلند سر داد وگفت: حق داری پسرم چون دریا واقعا زیبا شده عین فرشته ها ، اما این دلیل خوبی برای تاخیرت نمیشه وپدروحسابی عصبانی می کنه .

اما مادر ، این فقط دریا نیست که شکل فرشته ها شده شما و ساحل هم واقعا سنگ تموم گذاشتید .

آخه مادر مگه من چند تا پسر دارم یا ساحل مگه چند تا برادر دیگه داره که بتونه خودشو مثل یه نگین توی مجلس درست کنه؟

فربد نگاهی به من انداخت و گفت : ساحل توی هر شرایطی نگین مجلس دل ماست . و شما هم خوب اینو می دونید .

خجالت کشیده بودم ، این مجلس عروسی دریا بود و آن ها حق نداشتند تموم تعریفها را به من هدیه کنند . مادر متوجه رنگ پریدگی صورتم شد وگفت : نظرت راجع به عروس گلم چیه؟

عینیه عروسک ، زیبا و وباوقار ، خواستنی و شیرین ، نقل مجلس دل فربد .

واه واه تو اگه این زبونو نداشتی باید چی کار می کردی پسرم .

زود باش دست عروستو بگیر و برو توی ماشینت که دیرشده .

مگه شما نمی آیید؟

چرا ، اما نه با ماشین شما!

پس لطفا توی ماشین دوستم امیر بنشینید ، که مادرش باهاش دعوت شده وحسابی هم احساس غریبی می کنه ، وبعدبدون درنگ دوستش راصدا زد و ما رابه آن سمت راهنمایی کرد .

سراسر کوچه چراغانی شده بود . باغ در انبوهی از لامپ های رنگارنگ فرو رفته وچون روز روشن شده بود . پدر با سلیقه بی نظیرش تمام صندلی ها را به صورت کپه کپه در باغ پخش کرده بود ومبل عروس و داماد و صحنه رقص را روی ایوان بزرگ وپهن خانه قرار داده بود . ازآن همه ذوق و سلیقه . به وجدآمده بودم ، گوسفند بزرگی زیرپای عروس وداماد قربانی کردند و عروس با گذشتن از روی خون پا به درون باغ گذاشت ومستقیما به طرف پدر رفت ودر حالیکه کمی روی زانوانش خم شده بود ، دست پدر رابه لبانش نزدیک کرد و پدر هم بوسه ای بر پیشانی دریا زد ، من مات و مبهوت ایستاده بودم کار دریا را ستایش می کردم که پدر به طرفم آمد ، دستانم رادر دستهایش گرفت ودر حالیکه مرا از خودش دور می کرد نگاهی به سر تا پایم انداخت و گفت : واقعا خودتی ساحل؟

زیبای دل بابا ، دختر ناز و دلربای بابا ، گل سرسبد خونه . . . و من که دیگر بیشتر از این نمی توانستم شرمنده حرفهای تحسین آمیزش باشم که بی توجه به حضور دیگران میگفت خودم را به آغوشش انداختم . در تمام سالهایی که چون دخترشان پذیرفته شدم و شناسنامه ایی به نام دخترشان برایم گرفتند . حتی ثانیه ای در مهر پدری اوشکر نکردم ونام مقدس پدر را فقط و فقط برازنده او می دانستم . آنقدر می خواستمش ومحتاج محبت وناز نوازشش بودم که حقیقتا فراموش می کردم که خون کسی دیگری در رگ های من جاری است که از تمام تقدس وارزش پدری فقط نامش رایدک می کشد .

پناه دهنده اصلی مادر بود کسی که مرا برای اولین بار در سالنی کوچک و دور افتاده تحت عنوان بازرسی و نظارت بر امتحانات کار آموزان دیده بود . اما مدیریت بی نقص پدر در امر همسر داری وآموزش فرزندان وتعهدی که نسبت به جزئی ترین کارهایمان در خود احساس می کرد ، اورا فرمانروای مطلق برهوت دلم کرد .

دوستش داشتم ، چون دوستم داشت ودرکم می کرد . برای ابراز نارضایتی ام نیاز به بیان آن نبود ، چشمانم را می فهمید وبا زبان آن آشنا بود ، همچنان که زمانی پرهام نیز چنین بود .

هنوز در افکارم غوط می خوردم وشیرینی محبت هایشش را مزه مزه می کردم که بازوی مرا گرفت وبا خود همراه کرد . صدای نجواهای زنانه وتحسین بلند مردانه و نگاههای خیره جوان ترها را می شنیدم واحساس می کردم . با کفشهای پاشنه بلندی که پوشیده بودم قدم بزحمت به شانه های پدرم می رسید . سرم را بالا گرفتم تا نگاهش کنم . سرمست از باده غرور بود و با افتخار در کنارش قدم بر میداشتم . چنان استوار و محکم قدم بر می داشت که هرکسی در کنارش احساس امنیت می کرد .

از پله ها بالا رفتیم . پدر از جیب بغلی اش جعبه ای بسیار زیبا و منبت کاری که مختص هنرمندان اصفهانی بود در آورد وجلوی چشمان مشتاق دریا گشود . سرویس از طلای ناب و زمرد ، دریا با دیدن آن محکم بازوان پدر رادر آغوش گرفت وخودش رابرای لحظاتی به آن چسباند . پدر باحوصله ومهربانی تمام آن ها را دانه به دانه به گردن و دستهای دریا آویزان کرد و گذاشتن گوشواره ها را به من سپرد .

سپس مستقیم به طرف میهمانان پدر رفتیم . اواز من خواسته بود تا هنگام خوشامد گویی او را همراهی کنم ومن با افتخار وصف نشدنی این کار را پذیرفتم .

تعدادی از دوستان پدر رامی شناختم و بارها وبارها دیده بودمشان اما تعدادی هم نا آشنا بودند که در هنگام خوشامدگویی آنها رابه من معرفی می کرد ، دربین آنها مهندس جوان و جذابی نشسته بود که چشم از من برنمی داشت وهنگام معارفه لبخندی هم تحویلم داد . هم خنده ام گرفته وهم حسابی لجم در آمده بود ، لابد پیش خودش خیلی به نیروی چشمانش اعتماد داشت که بندرت پلک هایش را بهم می زد اما غافل از این بود که عشق برای من فقط در حد یک کلمه بود . کلمه ای که هیچگاه بدرستی معنا نشده وهیچ احساس را هم درمن زنده نمی کرد .

آدم زرنگ وباجوهریه .

کی پدر؟

همونی که چند لحظه ای می شه فکر تو مشغول کرده ، مهندس نامی رومیگم . فارغ التحصیل سوئده وخونواده معتبر وسرشناسی داره . یک سالی می شه که به جمع ما پیوسته والحق هم که آدم کاردان وبا اعتماد به نفسی یه .

فقط سری تکان دادم وگفتم: خوبه . . . اما از تمام چیزایی که شما ازش صحبت کردین من چیز جالب وجذابی توی نگاش ندیدم پدر ایستاد ونگاهی به من انداخت وبناگاه شلیک خنده اش بلند شد ، دختر تو عجیببی احساسی همینطوری پا برهنه می دویی توی احساس آدم؟

من مطمئنم فردا توی اولین فرصت اداری برگه خواستگاریش روی میزمه .

این بار دوتایی باهم خندیدیم وبه طرف گروهی دیگر از میهمانان رفتیم ، صدای آشنایی به گوشم رسید . من وپدر همزمان به آن طرف برگشتیم ومن با چشمانی که برق حیرت از آن بیرون می زد به کنجی خیره ماندم ، پدر در حالی که دستانم دور بازویش قفل شده بود مرا به خود به آن طرف برد .

سلام آقای مجد ، احوال شما . بسیار خوش اومدید . کلبه محقرمون رو روشن فرمودید .

سلام آقای رازقی . از دیدنتون خیلی خوشحالم . راستش خیلی دلم براتون تنگ شده بود .

شوکه شده بودم فقط صداهای درهم وبرهمی به گوشم می رسید .

برای بار سوم پرهام سر راهم قرار گرفته بود من عاجز از هر عکس العملی تنها به پدرچسبیده بودم ، بازهم خودم را به دست رود پر خروش سرنوشت سپرده بودم .

ایشون دخترم ساحل هستن .

سرم را بزحمت بالا گرفتم ونگاه گذرایی به اوانداختم .

ساحل رازقی درسته؟ . . . بله اشتباه نمی کنم ، ایشون دانشجوی خودم هستن .

به آرامی گفتم : سلام خوش اومدید . از دیدنتون خوشحالم .

بعد روبه پدر کردم ادامه دادم . پدر ایشون استاد من هستند ما قبلا باهم آشناشده بودیم .

پدر که متعجب تر از قبل گفت : پس آقای مجد . شما قبلا دختر زیبای منو ملاقات کردید؟

وبدون آنکه منتظر پاسخی بماند گفت :خیلی وقته که به ما سر نزدی ، استاد مجد .

تورو خدا شرمنده نکنید . من برای شماهمون پرهامم .

بله بله . . . همون پسر بچه شیطونی که با فربد دور همین حوض می دویدید و همدیگه روتوحوض هل می دادید مگه نه؟

درسته . یادش بخیر ، روزهای شاد وخوبی بودن ، روزهایی که هیچ وقت تکرار نمی شن .

پرهام همچنان حرف می زد ومن در دنیای گذشته . دنیایی که عشق رابا اوشناختم وبا اوحس کرده بودم ، غوطه می خوردم .

برای لحظه ای در برابر آن همه حوادث گنگ چشمم در سیاهی شب ، به چشمانی برخورد که از دیدنم زیاد خوشحال به نظرنمی رسید و من یک دنیا نفرت را در آن چشمها احساس کردم ، غریبه ای که دیدن من به مذاقش خوش نیامده بود وحضورم پریشانش کرده بود .

در همین اوضاع ، پدر که گویا متوجه چیزی شده بود آهی از غفلت کشید وگفت :ببخشید خانوم ، ماهیچ متوجه شما نشده بودیم . حضور ناگهانی پرهام بعد از سالها چنان متعجبمان کرد که ما راغافل نمود .

پرهام بلافاصله خواست پیشدستی کند که او خود به بتندی از جا بند شد و دستهایش رابه طرف پدر دراز کرد و گفت : من سیمیا زند هستم . همسر آینده پرهام خان .

کلمات یکی بعد از دیگری چون تازیانه ای به سر و رویم نواخته می شد . خداوندا! من چه می شنیدم؟ پس او بالاخره مرافراموش کرده بود ومن برایش چون تجربه شکست خورده گذشته ای چنان دور بودم که شاید از آن همه فراز و نشیبی که پیموده بودیم تنها کسالت وخستگی بی رنگی از آن به یادش مانده بود . هر چند در این مقدارش نیز دچار تردید شده بودم . . .

احساس سرمای شدیدی به جانم نفوذ کرده بود وچشمانم بدون اینکه خواسته باشم در چشمانش گره خورد ، لرزش دستانم پدر را متوجه حالم کرد . با نگرانی به طرفم نگاه کرد وگفت :ساحل ، عزیزم سردت شده .

احساس می کردم رنگم مانند یک مرده سفید شده و قدرت راه رفتن از پاهایم گرفته شده . محکم به پدر تکیه دادم وبرای اینکه جلوی افتادنم را گرفته باشم ، فقط گفتم : پدراحساس سرمای عجیبی می کنم ، فکرمی کنم اصلا حالم خوب نیست .

پس بهتره ببرمت توی اتاقت تا یه کمی استراحت کنی .

سپس تعظیم کوتاهی کردم وبا هم به طرف اتاقم به راه افتادبم . در لحظاتی که از آن جدا شدیم موجی از نگرانی را در چشمان زیبایش دیدم .

دخترم بهتره یه کمی استراحت بکنی و قبلش یک قرص مسکن بخوری تا زودتر آروم بشی ، فربد اگه بفهمه که حالت خوب نیست دیگه محاله که آروم بگیره .

آره می دونم بابا . شما لطفا زودتر برگردید که غیبت شما خیلی به چشم میاد .

در عدد قرص رابا مقدرای آب بلافاصله سر کشیدم . تاج موهایم رابرداشتم وروی تخت دراز کشیدم ، می دانستم که گذشته من چون بختکی شوم بر سرم سایه انداخته و تمام زندگیم وآینده ام از آن تاثیر می پذیرد ، یک اثر محوری بنیادی .

پرهام تمام زندگیم نبود . دلیل زنده بودنم وبهانه زندگی کردنم . مرد رویاهایم بود و شاپرک خیالم ، همه راهها وبیراهه های قلبم به پرهام ختم می شد و حالا رفته بود ، آرام وبی صدا درخوش باوریهایم محوشد ، مانند نوشته ای روی شیشه سرد . بعد از آن همه سال که حضورش همدم ثانیه های شیرین رویاهایم بود . در ناباوری قلب خزان زده ام . من خودم را صادقانه به رویاهایش دلبسته بودم و او بدنبال جسم فلک زده ام میگشت و چون از یافتنش عاجز ماند .

به همان راهی بازگشت که می بایست از همانجا شروع میکرد . اوبه شاهراه زندگی خویش بازگشته بود وحالا می بایست حسرت سالهای سرگردانی در بی راهه ها را می خورد و تجزیه تلخ آن روزها را به نهایی ترین لایه مغزش می سپرد .

اما چه چیزی مرا چنین مستاصل ساخت هبود در اوج شادمانی به این کنج خلوت کشید؟ او که مرد رویاهایم بود و می توانست تا ابد هم بماند . پس چرا چنین خودم را بخاتم و زانوی غم بغل گرفتم؟

مگر عروسی دریا وفربد نبود . عزیزانی که جانم به جان آنها بسته بود وشادیهام ، شادی آن ها بود . نه . . . باید از جام بلند شدم تا در مجلس شان چون نگینی بدرخشم .

زمان عشق و عاشقی برای من گذشته بود ومن نباید تنها به دلیل بی ارزشی خودم را فراموش میکردم ، من دیگر شیلا نبودم که در تب و تاب عشق پرهام گر بگیرم .

به سرعت از جا بلند شدم . صدای آهنگ زیبایی از پایین بگوش می رسید . موهایم را خیلی شل بالای سرم جمع کردم رشته های زیادی از آن را در اطرافم پخش کردم ترجیح دادم تا همان طور ساده وبدون تاج و آرایش قبلی میان جمع برگردم . به نرم قشنگتر وجذابتر شده بودم . لباسم تنگ بود و اگر چاک یک طرف آن نبود مطمئنا نمی توانستم براحتی قدم بردارم .

پدر با دیدنم به طرفم آمد وبدون هیچ پرسشی دستش را روی پیشانی ام گذاشت به آرامی گفت : با این که تب داری و حالت خوب نیست ، اما خوشحالم که سرپایی وتونستی دوباره به جشن برگردی ، فربد تا به حال چندین بار سراغتو گرفته .

هی . . . اینجا رو ببین پدر و دختر با هم خلوت کردن . کجایی دختر ، خیلی دنبالت گشتم .

فربد . . . روز عروسیت هم دست بر نمیداری؟

آخه با شروع رقص دریا دلش می خواست با تو برقصیم ، برای همین دنبالت بودم .

به به چشمم روشن به همین زودی فراموش شدم . بازم خوبه یکی پیدامی شه که مارو به یادت بیاره .

ای دختر پررو . . . بدوبیا که دور بعدی رقص مال خودمونه . یه رقص خانوادگی .

همه میدان را خالی کرده بودند . آهنگ شاد وآرام عروسی نواخته شده بود . فربد به طرف من آمد و پدر به طرف دریا رفت .

آرام و یکنواخت شروع کردیم ، همه چشمها به ما خیره شده بود .

آهنگ تند و تند شده بود . فربد با زیرکی از نوازنده ها خواسته بود که به دنبال این آهنگ عروسی گیلانی را بنوازد ، آهنگی که مرا به سمت دینای کودکیام سوق می داد وفارغ از همه محدودیتها می کشد .

شدم همون شیلایی که دستمال به دست در مرکز توجه همه . پاها ودست ها را متانسب با آهنگ تکان می داد .

فربد فقط همراهی ام می کرد وبدورم می گشت و پدر و دریا به جایگاه رفته بودند مشتاقانه نگاهم می کردند . کم کم به نفس نفس افتادم وبا اشاره دست فربد نوازنده ها آهنگ را آرامتر کرده بودند وسرانجام تمام شد صدای تشویق ها ودست زدن های پیاپی شنیده می شد .

تعظیم کوتاهی کردم وبه طرف مادر برگشتم متوجه نم اشک روی گونه های مادر شدم ، خودم را در آغوشش رها کردمو صورتم را مانند بچه ها در آن پنهان نمودم ، موهایم را نوازش کرد گفت : ساحل ، این قشنگ ترین رقصی بود که من در تموم زندگیم دیدم ، می دانستم که در این هنر مهارت داری . اما فکرنمی کردم که بتونی با رقصت همه رو هیپنوتیزم بکنی .

هی دختر . تومعرکه ای . باید سر فرصت رو تاسیس یه کلاس رقص با هم صحبت کنیم .

فربد مسخره بازی درنیار ، تو رو خدا بیشتر ازاین شرمنده ام نکن !

شرمنده؟مگه کری؟ خوب گوش کن همه جمعیت یک صدا اسم تو روصدا می زنن .

خوب این یعنی چه؟

دختر هالو . یعنی اینکه توباید دوباره برقصی .

ابدا این فکر واز سرت بیرون کن ، من رقاصه نیستم که هر وقت اونا دلشون خواست بیام برقصم .

خیلی خوب . . . خیلی خوب عصبانی نشو . لازم نیست اینقدر افه بیایی ، الان می رم آهنگو عوض میکنم وازشون عذرخواهی می کنم .

هر کاری دلت می خواد بکن . ناگهان در میان دنیای از نور و رشنایی . برق نگاهی آشنا مرا متوجه خودکرد ، نگاهی که تا اعماق وجودم را لرزاند .

مادر با لبخندی گفت : شما دوتا شب عروسی هم نمی تونین دست از دعواهای همیشگی بردارید .

دریا از دور به من می فهماند که نزدش بروم ، از مادر جداشدم وبه طرفش رفتم خودش را کمی جابه جا کرد تا من هم بشینم ، فربد بدون توجه به ما مشغول تماشای رقص جمعی از دوستانش شد . با تشر به اوگفتم: آقا داماد اگه ممکنه یه خورده خودتونو جمع کنید تا ما بتونیم نفسی بکشیم . « اماهمه حواسم به پرهام بود ونگاه عجیبی که هر چند وقت به من می انداخت»

ای به چشم ، بفرمایید جای شمار تخم چشم ماست .

کافیه ، نمک نریز . واقعا برای دریا متاسفم ، اگه بدونی چقدر پشیمونم که دستی دستی اونو با دستهای خودم توی دهن شیر انداختم .

دست شما درد نکنه . حالا دیگه ما شدیم شیر بیشع تجریش .

ها . . . همینطوره وبا صدای بلند خندیدیم .

نوبت رقص دو نفره زوج های جوان رسیده بود . تمام ایوان پر شده بود از زوج های جوانی که چون مرغان عشق در گوش هم نغمه عاشقانه سر داده بودند ، فربد دست در دست دریا خرامان به همان جمع رفتند و لحظه ای بعد کاملا از دید من پنهان شدند در شلوغی میدان رقص چشمم به پرهام و نامزدش افتاد ، که هماهنگ با دسته رقاصان دور میدان می چرخیدند . توجه م به سیمیا جلب شد ، باچشمان نافذش مسیر نگاه مرا دنبال می کرد ، خودش رابه پرهام چسبانده بود چنان که هر لحظه نگران از دست دادن پرهام و دور ماندن از او بود ، اما پرهام بدون هیچ نشانی از محبت وعشق فقط می چرخید ومی رقصید ، چرا؟ سوال عجیبی بود . چرا از همان لحظه ای که متوجه حضورشان در کنار هم شدم هیچ گرمایی از عشق بین شان احساس نکردم . وشاید سرمای حاکم در آن جا بود که به من سرایت کرد وتا مغز استخوانم را لرزاند .

خانم رازقی . افتخار یک دور رقص و به من می دهید .

مهندس نامی بود . پیشنهادش دور ازانتظارم نبود . در واقع مطمئن بودم که او منتظر چنین فرصتی است . کفشهایم را بزحمت از پا در آورده بودم . برایم تنگ بودند احساس گرفتگی پاهایم آزارم می داد . برای اینکه رد پیشنهادش مودبانه باشد گفتم : مایه افتخار منه اما چه کنم که پاهام توی کفش تاول زده نمی تونم با اونا همراهی تون بکنم .

خیلی مودبانه پینشهاد منورد می کنید ، درست متوجه شدم؟

پدر که دورادور حرفهای منومهندس نامی شده بود ، جلو آمد و دستش راروی پیشانی ام گذاشت وگفت: هنوزم تبت قطع نشده بهتره در معرض باد قرارنگیری . آخه امشب هوا یه خورده سوز پائیز وبا خودش آورده .

بعد نگاهی به مهندس نامی انداخت وگفت : مزاحم شما که نشدم؟

نه آقای رازقی ، دخترتون با کمال ادب ومناعت طبع پیشنهاد منو رد کردن!

آخه می دونید ، اون از صبح حالش اصلا خوب نیست . تقریبا یه یک ساعتی هم توی اوایل جشن رفته بوداستراحت .

البته متوجه بودم که حالشون بد شد ، اما با رقص زیباشون فکر کردم حالشون بهتر شده . در هرصورت از اینکه مزاحمتون شدم معذرت می خوام .

نه اصلا هیچ مزاحمتی نبوده فقط شرایط جسمی ام کمی نامساعده .

پدر میان صحبتم دوید وگفت : انشالله در وقت مناسب دیگه ای درخدمتتون هستیم .

خوشحال میشم آقای مهدس!همنشینی با شما مایه افتخار من است .

در حین صحبت پدر و مهندس نامی ، ناگهان چشمم به چشمانی گره خورد که بی پروا درمن خیره مانده بودند من خودم رازیر آن امواج نافذ ، کوچک و بی سلاح احساس نمی کردم ، پرهام سیگاری گوشه لبش بودوحلقه های غلیظ دود را با لذتی وافر به بالا می فرستاد ودوباره به من می نگریست .

ناگهان مهندس نامی با لحنی غیر معمول گفت:خانوم رازقی با اجازتون از حضورتون مرخص میشم تا مزاحم وقت با ارزش شما نباشم و با حرکتی مسخره خودش را از مسیر نگاهم کنار کشید ومیان جمعیت گم شد ، چقدر از او بدم آمده بود ، آدم فضول و دست و پا گیری بود با حرکات و کنایه هایش به من فهماند که متوجه پرهام شده همینطور توجه من به او .

در میان نگاه کنجکاو و زیرکانه ام احساس کردم پرهام به سمتم می آید ، خودم رابه ماساژ پاهایم سرگرم نشان دادم ، نزدیک شدنش را از روی تپش های شدید قلبم احساس می کردم ، نه او هیچ تغییر نکرده بود ، همانطوری بود که می شناختمش آرام وصبور ومحکم . آهنگ قدم هایش تارهای دلم را به صدا در آورده بود که جفت پاهایش رابه فاصله نیم قدمی نزدیک به خودم دیدم .

خانوم رازقی؟

سرم همچنان پایین بود ، توان نگاه کردن به چشمانش را نداشتم آن هم از فاصله ای چنان نزدیکه .

فقط گفتم : بله

دباره گفت :خانوم رازقی؟

من با سماجت بدون اینکه نگاهی به او بیندازم جواب دادم :بله . بفرمایید ، می تونم کاری براتون انجام بدم .

بله ، فقط سرتونو کمی بالا بگیرید تا من بتونم وقتی باهاتون صحبت می کنم بدونم مخاظب من در و دیوار و درخت نیست .

او چطور به خودش جرات داد که این گونه با من صحبت کند ، او که مرا نشناخته بد ، فقط میدانست که من دانشجوی او هستم وخواهر یکی از دوستانش و همه اینها طرز صحیح صحبتش با من را توجیه نمی کرد ، مانند اسپند روی آتشی جهیدم و صاف دراو نگاه کردم وبا لحن تقریبا عصبی گفتم : بله بفرمایید این چیزی که روبرتون ملاحظه می کنید . نه در ودیواره و نه درخت وچیز دیگه یه آدمه . البته اگه شما . . .

نتوانستم ادامه بدهم . زیادی تند رفته بودم و درشتی حرفهایم بخشودنی نبود ، اما اصلا برایم اهمیت نداشت ، من دیگر دانشجوی اون بدم و اواستادم نبود پس هر جور که می خواست میتوانست قضاوت کند .

البته اگر من چی؟ ای کاش جمله رو تموم می کردید .

اگه آدم زرنگی باشید می تونید آخرش حدس بزنید .

متاسفانه من آدم زرنگی نیستم واصلا عادت ندارم جملات نیمه تمام بشنوم . البته چند سال پیش کسی رو شناختم که عادت داشت همینطور مثل شما صحبت کنه ، اما بعد از اون دیگه هیچ کس روندیدم ، شما دومین نفرید .

باز هم داشتم در چاهی می افتادم که خودم با دستهای خودم کنده بودم ، او چون گذشته زیر کبود و با کوچکترین لغزشی به هویتم پی می برد و این برایم یعنی اعلام خط .

پس با شتاب ضمن خداحافظی به طرف مادر رفتم اما صدایش را از پشت سرش شنیدم که گفت : شما یاد کسی رو برایم زنده کردید که مدتهاست گمش کردم ، فقط همین .

در همان حال به سمتش برگشتم وگفتم : متاسفم . اما من جور دیگه ای فکر می کردم .

صدای بهت آمیخته با فریادش درمیان همه جمعیت گم شد و من خودم را به مادر رساندم تا در چیدن میز شام شرکت کنم .

تمام میهمانان با راهنمایی پیش خدمتهای که کار خود رابه خوبی می دانسند به کنار میزها راهنمایی شدند . تقریبا همه گرم پذیرایی از خودشان بودند ، من از فرصت استفاده کردم از سالن خارج شدم وبه سمت صندلی های خالی که تا چند لحظه پیش جایی برای نشستن نبود رفتم وخودم را روی یکی از آن ها رها کردم ، همه جا خلوت بود . جز صدای ولوله مبهمی که از سالن غذا خورش شنیده می شد ، دلم برای آرامش اتاقم لک زده بود . آرزو کردم ای کاش میهمانان زودتر به خانه هایشان برگردند تا من بتوانم به اتاق رویایی خودم برگردم ، رویایی که فقط اتاق نسبتا وسیع طبقه بالای خانه مان شکل می گرفت وزنده می شد .

پرهامی در آن جا منتظرم بود که نه به من کنایه می زد ونه عشقم را با دست های دختری دیگر به بازی می گرفت ، ناخودآگاه زیر لب زمزمه کردم ، خدایا پس کی این مهمونی تموم می شه؟

هر وقت که خودت بخوای ، کافیه از همین جا یه راست بری توی اتاقت و در و از پشت قفل کنی ، همین .

چشمانم را با هراس باز کردم ، فربد بود و در فاصله ای نه چندان زیاد پرهام .

هول کرده بودم ، نمی خواستم فربد از دستم دلخور شد ، با لبخندی نگاهم کرد و گفت : مثل اینکه خیلی خسته شدی آره خواهر نازنازیم؟

لبخند کمرنگی روی لبهای پرهام نقش بسته بود ، با دیدن پرهام در خلوت خودم لباس تهاجم به تنم کردم و گفتم : نه خستگی جسمی داداش عزیزم . این خستگی روحه که آدمو داغون می کنه .

خستگی روح ، چیز غریب یه ، تو خستگی روح؟من می تونم قسم بخورم تواز این نظر روح خستگی ناپذیری داری شاهد منم همه پسرهای دانشگاه ن .

ساحل خیلی دوست دارم بدونم کدو مقهرمانی یه که تونسته توجه ت روجلب کنه وتوانت رواینطور تحلیل ببره؟

آن لبخند لعنتی هنوز توی صورتش بود ، لبخندی که مرا تحریک می کرد و نمی گذاشت درست تصمیم بگیرم .

نه فربد مطمئن باش اون قهرمان توجه منوبه خودش جلب نکرده فقط عینهو یه کنه چسبیده به شکارش وبدون ملاحظه می خواد خونشو بمکه .

واقعا که ، تو دیگه کی هستی ، انصافا یاد توی همین رشته درس می خوندی . وگرنه پاک استعدادت به هدر رفته بود .

بس کن فربد ، به اندازه کافی امشب سین جیم شدم . دیگه نمی تونم به تو هم جواب پس بدم .

باشه تسلیم ، فقط اگه ممکن یه سری به دریا بزن که منتظرته .

باشه الان می رم .

راستی ساحل چرا به من نگفته بودی پرهام استاد شماست؟

نگاهی به پرهام کرد ، او به درختهای روبرو نگاه می کرد واعتنایی به به حرفهای منو فربد نشان نمیداد . بخاطر همین با لحنی پر از کنایه گفتم :اولا نمی دونستم که ایشون دوست بچگی های جنابعالی هستن ودوما فرصتی پیش نیومده بود .

باشه باشه . ببخشید دیگه همین مونده که جاروی دسته بلند و بگیری ودنبالم کنی . بهت قول می دم تا آخر شب از دندونات هیچی نمونن از بس که به اونها فشار آوردی .

از دست فربد عصبانی شده بودم او حق نداشت جلوی پرهام اینطور با من صحبت کند . هرچند که از فربد انتظار بیشتری نمی رفت . اما من به عنوان یه خواهر ، انتظار دیگه دیگه داشتم .

جشن عروسی به بهترین صورت پایان یافت . همه ما طبق رسوم دیرینه ای که در کشورمان وجود دارد به بدرقه میهمانان رفتیم و کنار در خروجی ایستادیم ، همه به نوبت خداحافظی می کردند ومی رفتند . پاهایم حسابی درد گرفته بود . ازته مانده توانم برای ایستادن در کنار خانواده واجرای آخرین پرده نمایش استفاده می کردم . پرهام وسیمیا وبدنبال آن ها آقای مهندس نامی ایستاده بودند ، جواب سردی به خداحافظی پرهام و نامزدش دادم واعتنایی هم به نگاههای گنگ پرهام نکردم امادر عوض چنان شب بخیری به مهندس نامی گفتم که پرهام برای لحظه ای نگاه کینه توزانه ای به من و مهندس نامی انداخت ، آخرین تیر ترکشم را رها کرده بودم ، امادراعماق قلبم احساس رضایت نمی کردم ، چون خوب می فهمیدم که عشق قصاص نمی شناسد . وقتی همه رفتند وکسی باقی نماند در را بستم وبه آن تکیه دادم لحظه ای چشمانم را بستم .

همه چیز تمام شده بود دستان گرم پدر راروی دوشم احساس می کردم ، لبخندی زدم و چشمانم را باز کردم ، پدر با صدای محکمی گفت :همگی خسته نباشید . همانطور که انتظار داشتم جشن عروسی خوب وآبرومندانه گذشت ، حالا میتونیم خستگی چند هفته رو از تنمون بیرون کنیم . اگه موافقید پیش به طرف اتاق خوابامون .

بعد به طرف عروس و داماد رفت و دست هر یک را میان دستانش فشرد وسپس دست آن دو را بهم داد وگفت:از همین لحظه شما دو تا مثل یک روح در دو جسمید . قدر همدیگه رو بدونید و برای فکر و اندیشه وخواسته های هم ارزش قائل بشید ، هر دوتاتون تحصیل کرده وبچه های رنجید . پس تلاش کنید که هیچوقت غم ورنج آسمان صاف وآفتابی دلتون وابری نکنه ، ما همه آرزوی خوشبختی وسعادت شما دونفر وداریم ، حالا می تونید برید سرخونه وزندگیتون ، خدانگهدار .

چشمان زیبای دریا ، طوفانی شد . سرش را پایین انداخت . لرزش لبهایش به خوبی دیده می شد . طاقت نیاوردم و بسویش پرکشیدم ومحکم در آغوشش گرفتم . گرمای اشکش را روی گردنم احساس می کردم . مادر هم به جمع ما پیوسته بود وهر دو نفرمان را در آغوش گرفت وگفت :امشب شب شادی وخوشبختی یه ، گریه توی این شب شگون نداره ، بهتره تمومش کنید .

برای آرام کردن دریا به طرف فربد برگشتیم تا از او کمک بخواهم ، اما باکمال تعجب او را با فاصله ای نسبتا زیاد . در حالی که سیگاری گوشه لبش بود دیدم . خداوندا ، یقینا اونیز در چنین شبی بدنبال کسی می گشت که دلداریش داده ودستی روی شانه هایش بکشد . باچشمانم به پدر نگاه کردم ، پدر به راحتی معنای نگاهم را فهمید اما بلافاصله با دستهایش بهمون فهماند که از پس این کار بر نمی آید . دلم برای پدر مهربان و نازک دلم سخت . انسانی دلسوز و وارسته که تحمل هر غمی روی دلش چون کوهی سنگینی می کرد ، بناچار وبر خلاف میل باطنی ام به طرف فربد رفتم ، در دینای خودش غوطه می خورد . دنیایی که من با آن آشنا نبودم اما به نوعی دردش را احساس کرده بودم ، دستهای لرزانم راروی شانه هاش گذاشتم . اما بغض گلویم را می فشرد و توان هر حرفی را از من گرفته بود . به طرفم برنگشت . یکی از دستانش را به روی دستم گذاشت وگفت : ساحل ، توبهترین همدم ومونس من در تمام لحظات زندگی بودی و من با پیشنهاد مسخره ام به تو می خواستم تو رواز آن خودم کنم اما چه غافل بودم و نادون ، که تفاوت عشق آسمانی و عشق زمینی رونمی فهمیدم ، تواز جنس منی ، خونی که در توجریان داره همون خونی که با منه . مثل دوتا خواهر وبرادر واقعی ، و من اینوامشب با تمام ذرات وجودم حس کردم .

چشمهای تو منو می فهمه ودرکم می کنه ، بی صبرانه منتظرت بودم تا مثل مادر و یا پدری که هیچ تصویری از اونا توی ذهنم ندارم به بدرقه ام بیایی ، واز این که این کار وکردی نمی دونی چقدر منوبه باورمن زدیک کردی ، من امشب حضور خدا رو توی یک قدمی احساسم دیدم و با تک تک سلولهایم باورش کردم .

فربد ، توعزیزترین کسی هستی که حتی بیشتر از برادرم دوستش دارم ، دریا لیاقت تو رو داره ، همونطوریکه تولایق اونی ، من مطمئنم که سعادت واقعی رودر کنار هم پیدامی کنید .

من هم همینطور فکرمی کنم ، اماساحل من برای توخیلی نگرانم . برای آینده ات برای کسی که قراره یه روز پیدا بشه و تو رو باخودش ببره .

احمق نباش فربد ، اون روز هیچ وقت نمی رسه ، مطمئن باش که من هیچ وقت تنهاتون نمی گذرام ، الان بهتره دست دریا روبگیری وباخودت ببری چون اصلا حال خوشی نداره .

حق با توهه ، دستش را روی دوشم گذاشت ودر حالی که نقاب چند لحظه ی قبل را از چهره برداشته بود به طرف دریا حرکت کردیم .

خب خب . پری دریایی من ، اگه ابرای آسمون چشمت کنار رفتن و دیگه طوفانی نمی شن . بهتره بامن بیایی که دارم از خستگی تلف می شم . دستش رابه طرف دریا گرفت ، دریا با کمی خجالت نیم نگاهی به ما کرد و دستان فربد را گرفت و در حالی که به ما نگاه می کرد گفت :پدر ! مادر! ساحل! من همین امشب به همه تون قول می دم که در راه خوشبختی فربد از هیچ تلاشی دریغ نکنم .

پدر ومادر یکصدا گفتند : ما اینومی دونیم .

فربد دریا رابه طرف خود کشید ودر حالی که کمی به طرف ما خم شد وتعظیم کوتاهی می کرد ، با دریا راهی کلب هخوشبختی شان شد ، آنقدر ایستادیم تا آنها در پیچ باغ از چشمانمان پنهان شدند ، غم انبوهیی در چشمای پدر و مادر موج می زد میدانستم اگر به حرف نیایم . بغض هر سه نفرمان خواهد ترکید ، نفس عمیقی کشیدم گفتم:حالا دیگه برگردیم که من پاهایم دارن فلج می شن . می گم پدر خوب شد حرف مامان وگوش دادید همین خونه روبراشون آماده کردید . اگه قراربود اونا امشب ازاین خونه برن من دق می کردم .

پدر به شوخی در حالی که سعی می کرد بغضش رافراموش کند گفت :راستش من نزدک بود همین حالا پس بیافتم وباید به شما بگم که من امشب یه فکر تازه ای به مغزم رسیده .

منو مادر با هم گفتیم : چه فکری؟

موذیانه خندید وگفت: اگه شما مادر ودختر سوءاستفاده نکنید باید بگم که من تصمیم گرفتم یه سوئیت دیگه توی باغ بسازم . فورا منظور پدر را فهمیدیم وکمی خجالت کشیدم ، اما مادر با اینکه مانند من منظور پدر را فهمیده بود با شیطنت گفت: سوئیت دیگه برای چی؟

ای بابا . اینکه سوال نداره . برای دختر ناز بابا .

با شرمندگی گفتم:بابا؟این چه حرفیه؟من تا ابد پیش شما می مونم ، مگه از دست من خسته شدید؟

خب منم بخاطر همی میگم که باید یه خونه دیگه بسازم ، چون مطمئن بودم که این دختر نازنازی محاله که از ما جدا بشه .

هر سه نفرمان خندیدم ، و در حالیکه دست هر دو نفرشان را در دستانم می فشردم به طرف خانه رفتیم . . .

ساعت از یازده گذشته بود که با سرو صدای دریا وفربد از خواب بلند شدم ، فربد قاشق بزرگ و قابلمه ای گرفته بود ومانند سربازان عهد دقیانوس ، رژه می رفت . خنده ام گرفت ، فورا لباسم را عوض کردم وبه پایین رفتم پدر و مادر با چشمانی پف کرده کنار میز آشپزخانه نشسته بودن و از دست فربد حسابی کلافه بودند .

تا اینکه فربد دست از صورت و صدای کشید و گفت : صبح به خیر به لشکر شکست خورده دوستان ، می خواستم به اطلاعاتون برسونم که صبحونه امروز و دریا همسر عزیز بنده آماده کرده و برای یادآوری باید بگم که ساعت از یازده گذشته .

پدر با بی حوصلگی گفت : عجب پسر بی ملاحظه ای هستی ، ما گفتیم حالا که برات یه شریک گرفتیم دست از سحر خیزی و آزار و اذیتت بر می داری و پسر سر براه و عاقلی می شی . هیچ فکر نمی کردم که این دارو اثر عکس داشته باشد . پسر هم پسرهای قدیم .

محال بود توی چنین روزی کله سحر از خواب بیدار بشن و از این کارهای عجیب غریب بکنن .

طرز صحبت پدر که همیشه در لفافه و ادب سخن می گفت و امروز همه آنها را کنار گذاشته بود همه ما را از خنده به جان هم انداخت ، سعادت خانواده ما با حضور دریا پر رنگ و لعابتر شده بود وهمه از این حضور خوشحال و راضی بنظر می رسیدند .

ساحل ما برای جمعه ساعت پنج صبح برنامه کوه داریم ، آماده باش که توی حیاط منتظرتیم .

منظورت اینه که دریا هم میاد؟

البته ، او از این به بعد پای ثابت کوهنوردی یه؟

به پدر و مادر هم گفتی؟

آره . اما مثل اینکه جایی دعوتن و نمی تونن بیان .

ولی چیزی به من نگفتن . «نیم نگاهی به پدر کافی بود تا بفهمم که فربد شوخی نمیکنه . »

ای بابا ، دختر تو چقدر سمجی . شاید اونا دلشون بخواد یه وقتایی بدون مزاحمت خلوت کنن . اینو تاحالا نفهمیدی؟

پر رو نشو فربد . من منظورم اینه که من در جریان این موضوع نبودم .

خب بگذریم . وسایلت رو جمع کنوآماده باش .

خیلی خب ، سعی میکنم تا اون ساعت آماده شم .

با سرو صدای فربد که از داخل حیاط صدایم می کرداز جا پریدم نگاهی به ساعت روی میز انداختم . چهار و نیم را نشان میداد با تنبلی از جا بلند شدم ، اگر اولین جلسه کوه بعد از شروع زندگی مشترکشون نبود محال بود که در این ساعت از تختم جدا شوم ، از آنجایی که بعضی از ملاحظات خواسته های آدم را ندیده گرفته وبه جبرواجبار شکل قانونی و طبیعی می بخشد . ناچار خودم راآماده کردم .

فربد دستش راروی بوق ماشین گذاشته بود ، اوهیچ وقت رعایت حال دیگران را نمی کرد . ناچار شدم با عجله کارهایم راانجام بدهم . تا صدای پدر و مادر را در نیاورد . به محض دیدنم روی ایوان خانه دست از روی بوق برداشت وقیافه جدی به خودش گرفت وگفت .

خوبه از شب قبل با بوق و کرنا که ساعت حرکت و اعلام کردیم و گرنه خدا باید به دادمون می رسید .

اولا صبح بخیر . ثانیا ساعت هنوز پنج نشده و ثالثا اگه به خاطر دریا نبود فکر کوه هم عصبانیم می کرد .

پس حالا دیگه داداش فربد رفته برای خودشو خاطری هم پیش خواهر کوچکش نداره؟

در این مورد خاص ابدا .

دریا فقط می خندید . از وقتی که شناختمش کم حرف بود و رضایتش را فقط با یک لبخند نشان می داد ، صبور بود وآرام و کمتر می شد گرد عصبانیت را بر چهره آینه وارش دید . درست نقطه مقابل فربد ، که زودرنج وحساس و عصبانی بود و دلش می خواست همه تابع نظر وخواست اوباشند .

فربد در یکی از خیابانها ایستاده وبه اطراف سرک کشید . پرسیدم : منتظر کسی هستی؟

آره ، گروهمون

مگه پای کوه قرار نمی گذاری؟

چرا اما یکی دو عضو جدید گرفتیم که محل قول و قرارهامونو نمی دونن

فربد . چیزی برای خوردن داری؟

مگه برای خودت چیزی برنداشتی؟

خوراکی نه؟

سوتی از تعجب کشید وگفغت : هی دختر ، مگه من بهت نگفتم ، وسایلت و جمع کن . نکنه فقط برای خودت لوازم آرایش ودوربین و لباس برداشتی؟

دقیقا ، آخه همیشه ساک منو مادر می بست .

ای بچه ننه ، واقعا که ، پس ناچاری تموم روز و گرسنه و تشنه بمونی تا یاد بگیری که چه چیزهایی برای کوهنوردی لازمه؟

خندیدم وگفتم : اما می بینم که ساک داداش فربد حسابی چاق وچله است .

فربد با حرکتی بچه گانه ساک را از دسترسم دور کرد وآن را به دریا سپرد وگفت : دریا مواظب ساکم باش که این دختره شکمو تا برسیم ته خوراکیامو بالا میاره .

دریا نگاه شماتت باری به او انداخت وگفت : نگران نباش آقای شکمو . توی ساک من غذا برای دو نفر هست ، حواستو جمع رانندگی کن . چون این دختر امانت با ارزشی یه که بابا تا دیر وقت داشته سفارش اونو بهت می کرده .

دریا خانوم نمی شد این یه تیکه رو سانسور می کردی تا مجبور نباشم تا غروب هجیز خانوم وبگم؟

صدای قهقهه من تمام ماشین را فراگرفت ، کم کم به محل قرار نردیک شدیم . کنجکاوانه به اطراف نگاه کردم امیر و خواهرش از دور برایمان دست تکان می دادند .

دریا از ماشین پیاده شد تا به اتفاق خواهر امیر در کنار من بنشینند وآن دو با سر و صدای زیادی سوار ماشین شدند فربد با تعجب پرسید : پس اون دو تا کجان؟

امیر گفت : خودشون خواستن برن .

ساعت شش ونیم به پای کوه رسیدیم ، همه در آن جا حاضر بودند . با هیاهواز ماشین پیاده شدیم و هر کدام کوله پستی خودمان را به دوش گرفتیم ، همه آماده حرکت بودیم که صدای بوق ممتد اتومبیلی توجه ما رابه خود جلب کرد . اتومبیل بنز مشکی و شیکی بود ، دو نفر از آن پیاده شدند . بلافاصله شناختمشان . پرهام و سیمیا بودند .

یکه خورده بودم ، حالا می فهمیدم که چرا از صبح هیچ انگیزه ای برای این کوهنوردی نداشتم تمام شوقی را که برای با دریا بودن داشتم به یکباره از دست دادم .

با آن که تصمیم گرفته بودم هیچ توجهی به پرهام و سیمیا نکنم و به خود قبولانده بودم پرهام وسیمیا با پرهام من هیچ نسبتی ندارد . اما دوباره در درونم غوغایی به پا شده بود ، نزدیک شدند و سلام گرمی با تک تک بچه ها کردند ، هیچ اثری از دلخوری دیشب در سیمایش وجود نداشت واین کمی آرامم می کرد ، در صفی طولانی و پشت سر هم به راه افتادیم من سومین نفر بودم وسر حال و چابک بالا می رفتم و بیشتر آن به خاطر کوله پشتی سبکم بود . بقیه حسابی سنگین حرکت می کردند ، از دریا خواستم تا مقداری از وسایلش را در کوله ی من بریزد ، اما با لبخندی با من گفت که کله او هم مانند من سبک است چون فربد چیزهای حجیم وسنگین را در کوله پشتی خودش گذاتشه خنده ام گرفته بود و با شیطنت گفتم : صبر کن تا به موقعش به خدمتش برسم . حالا دیگه تقلب می کنه؟ از مسیر باریکه ای بالا رفتیم ، هر چه پیشتر می رفتیم راه رفتن مشکل تر می شد . تازه به نزدیکی های ایستگاه سوم رسیده بودیم ، هنوز دوتای دیگر مانده بود ومن نفسم گرفته بود ، فربد متوجه تغییر رنگ صورتم شد وخودش رابه من رساند وگفت :ساحل حالت خوب نیست مگه نه؟

حالم خوبه . فقط یه کمی خسته شدم ونفس کشیدن برایم سخت شده .

پرهام به دنبال عجله ای که فربد نشان داده بود ، به تصور اینکه اتفاقی پیش آمده خودش را به ما رساند ومتوجه قسمت آخر حرفهایمان شد و در حالی که به من اصلا نگاه نمی کرد گفت : فربد اگه اجازه بدی من خانوم ها رو با تله کابین به ایستگاه پنجم می برم و تا وقتی که اونا استراحت بکنن شما هم می رسید چطوره؟

قبل از اینکه فربد چیز گفته باشد دریا وآرزو خواهر امیر موافقت خودشان ر ا اعلام کردند ، اما سیمیا مخالف بود وگفت من ترجیح می دم تا آخرش با گروه باشم . پرهام خیلی بی تفاوت فقط شانه هایش رابالا انداخت وگفت:هر جور که مایلی .

ما چهار نفر به طرف ایستگاه حرکت کردیم ، از یک جاده فرعی با شیبی تند بالا رفتیم و سوار یکی از کابین ها شدیم ، برای اولین بار بود که سوار تله کابین می شدم ، واقعا ترسناک بنظر می رسید .

رنگم دوباره پریده بود محکم میله وسط را با دستانم می فشردم ، دریا که متوجه حالت من شد گفت ساحل . دختری به شجاعت تو چهطور ممکنه ازاین ارتفاع در حالی که توی کابینی مطمئن نشسته بترسه سرم را به میله تکیه دادم وگفتم : چی باعث شده که فکرکنی من خیلی شجاعم؟

اعتماد به نفست ، پشتکار ومهربانی وزبون تیزت .

متاسفم ، اگه بهت بگم که معادلاتت حسابی بهم خورده .

نه عزیزم بعضی از معادله ها از چند راه حل می شن ، پس بهتره زیاد نا امید نباشی .

پرهام به میان صحبت مان آمد وگفت : بچه ها اون پایینو نگاه کنید ، گروه خودمون کاملا قابل تشخیص ان وای که چقدر آدمها از این فاصله کوچیک به نظر می رسن .

بی اختیار جواب اظهار نظرشو دادم : درسته به اندازه افق دیدشون . آخه ما آدمهای مغرور عادت کردیم که دیگران واز بالا و با یه فاصله دور نگاه کنیم ، اما تنها چیزی که فاصله و اندازه در آن بی معنیه ، وسعت قلباشونه .

خیلی قشنگ حرف دلتونومی زنید . اما نمی دونم که چرا وقتی شما دارید صحبت می کنید من احساس می کنم که یه جوری دلخوری یا سرخوردگی و یاس توی حرفاتونه ، البته نمی دونم چقدر احساسم به من درست میگه .

در جواب پرهام تنها توانستم پوزخندی بزنم .

ایستگاه چهارم را رد کرده بودیم ، با خارج شدن از هر ایستگاهی از کابین برای لحظه ای صدای عجیب و غریب قرقره ها به گوش می رسید ، بعد یک رها شدن ، که زیر دلم را خالی می کرد و شور و زندگی رابرای لحظه ای در رگهایم می خشکاند وبه دنبال آن رنگ از صورتم می پرید ، تا بالاخره همه چیز تمام شد ومن از یک کابوس واقعی نجات پیداکردم . با اینکه زمین سخت کوه را زیر پاهایم حس می کردم هنوزهم خودم را در خلا احساس می کردم به دریا تکیه دادم و قدم برداشتم . پرهام با عجله یکی از تخت هایی که برای نشستن اختصاص داده بودند . برای ما آماده کرد وبا اشاره از دریا خواست تا مرا به آنجا ببرد . کوله پشتی ام را زیر سرم گذشتند و من دراز کشیدم . کمی به همان حالت ماندم تا حالم جا آمد ، از جا بلند شدم ونشستم . دریا از بوفه روبرو برایم چای می آورد . برایش دستی تکان دادم . نزدیک شد وگفت :چطوری دختر؟کوه زده شدی؟

خیلی ترسیده بودم دریا ، تو چطور؟

راستش من هم ترسیدم اما یه نگاه به قیافه تو کافی بود تا ترس واقعی روتوی چشمات ببینم ، قیافه ی توترسناک تر از ارتفاع بود .

راست می گی دریا؟

آره ، حتی آقای مجد هم حسابی جا خورده بود . هی از من حالتو می پرسید .

پوزخندی زدم و گفتم : میدونی دریا هیچوقت دلم نمی خواست ضعفم را جلوی این جنسهای به اصلاح قوی نشون بدم ، اما واقعا دست خودم نبود .

بهتره چای روبخوری و دوباره کمی استراحت کنی ، منوآرزو می خوایم یه گشتی این اطراف بزنیم .

باشه شما برید ، من همین جا می شینم واز منظره اطراف لذت می برم .

یک نگاهی به اطراف انداختم چشمم به پرهام افتاد با تعجب دیدم روی بوم نقاشی خم شده و مشغول کشیدن چیزی است .

دلم گرفت . پرهام در چند قدمی من بود و به اندازه دنیایی از تنهایی هایم دور می دیدمش . ای کاش زمان به عقب بر می گشت وهمانطور جریان پیدامی کرد که ما می خواستیم . آن وقت مجبور نبودم . از پشت سر به او خیره شوم و عاشقش باشم و به محض برگشتنش به سمتم . وانمود کنم که از اومتنفرم .

سرم را به طرف آسمان گرفتم و رو به سوی خدا گفتم : یعنی اینقدر سختی که نمیتونی دستی توی کتاب سرنوشتم ببری و همانطوری تمومش کنی که من حقیر و ناتوان میخوام؟

من از تموم آنچه که یک بنده میتونه داشته باشه به پرهام قانع ام ، ای کاش می تونستم کتاب زندگیم را از اول تا آخرآن بخوانم .

اصلا چی می شد اگر به ما بنده هات این توانایی رومی دادی ، و یا قدرت انتخاب بهترین راه رو . مثل سیاهی و سپیدی جلوی رویشان می نمایاندی . ولی نه ، می دونم که مصلحت ما غیر ایناست . همان که تو برایمان خواسته ای . از تصور اینکه کتاب زندگیم ورق بخورد و نامی از پرهام در هیچ یک از صفحات آن نباشد . حس خفقان آوری به من دست میداد .

از جا بلند شدم ، آفتاب نوک کوه صورتم را قرمز کرده بود ، به طرف پرهام رفتم ، آهسته ونرم تا متوجه حضورمن شود اما غافل از سایه ام بودم که جلوتر از من رسیدنم را خبرداده بود ولی او چون همیشه مودبتر از آن بود که پیشدستی کند وحضور مرا به رخم بکشد ، نگاهی به بومش انداختم . منظره ی آشناییی بود . میشناختمش .

شباهت زیادی به جنگل های زادگاهم داشت برای لحظه ای خودم را در همان جا و با همان احساس دیدم . باریکه راه آن چقدر واقعی بود . همانی که من بارها وبارها از آن گذشتم و به شوق دیدنش متوجه زبیایی آن نشدم . فقط یک اشتباه دیده می شد ، آن هم از کسی که سعی می کرد کارهای بی نقصی ارائه دهد ، با شادی بی حدی فریاد زدم ، یه جای کار اشتباهه .

بسرعت به طرفم برگشت ، از جا بلند شد وبوم را جلوی چشمانم گرفت .

خوشحال می شم اگه اشتباه کارمو به من نشون بدید .

جا خورده بودم ، دوباره داشتم به همان سویی میرفتم که اخطار جدی برایم بشمار می رفت .

نمی خوای نشونم بدی؟

نه ببخشید مثل اینکه من اشتباه کرد ، کار قشنگی شده . من نمی دونستم که شما علاوه برادبیات توی رشته نقاشی همکار می کنید .

خندید وسری تکان داد وگفت: نقاشی روبصورت حرفهای کار نمی کنم ، به خاطر دلم کار می کنم .

با بی قیدی گفتم : پس باید توی دلتون نمایشگاه بزرگی برپا باشه .

البته توی زیرزمین خونه نمایشگاهی از کارهام درست کردم . اگه مایل باشی ، باعث افتخار منه که در خدمتتون باشم .

کنجکاو شده بودم ، خیلی دلم می خواست به صورت ناشناس به زندگیش نزدیک شوم وحس کنجکاویم را ارضا کنم . بخصوص همان نمایشگاهی که حدس می زدم برای من می بایست بسیار جذاب ودلنشین باشد ، بخاطر همین بدون معطلی گفتم :خوشحال می شم . اما فکر میکنم یه نوع مزاحمته!

اصلا اینطور نیست . من خوشحال میشم که از دوستام توی نمایشگاه پذیرایی کنم . حالا کی این افتخار وبه من می دید؟

اجازه بدید با فربد وخونواده هماهنگ کنم . بعد به شما اطلاع می دهم .

کمی مکث کردم و با تردید گفتم : اونوقت نامزدتون از شما دلخور نمی شن .

نگاه عمیقی به من انداخت و با پوزخندی گفت : نامزدم؟

اما دوباره با لحن دیگری ادامه داد: نه او هم از دیدنتون خوشحال خواهد شد .

سپس بوم نقاشی را به طرفم گرفت و گفت :این هم تقدیم شما ، فکرمی کنم از اون خوشتون اومده ، یک هفته ای می شه که دارم روش کار می کنم ، بالاخره امروز تموم شد .

قبل از اینکه بوم را از دستانش بگیرم گفتم: یعنی این مال منه؟مال خودم؟

خنده ی اطمینان بخشی کرد وگفت:بله مال خود خودته واصلا هم قابل شما رونداره .

باخوشحالی بوم را از دستانش گرفتم وبا عجله به طرف تختم دویدم ، تا در آرامش وتنهایی به جز جز آن نگاه کنم ، چنان در بحر آن فرو رفته بودم که تکه ای از وجود گمشده ام بود ، وجودی که با دستهای عشقم به تصویر کشیده شده بود ومن سالهای سال از آن دور مانده بودم ، در واقع آنجا آخرین توفقگاه من وپرهام در آن روز شوم و لعنتی بود . من حتی به جرات می توانستم درختی را که او به آن تکیه داده بود و با نوک کفشهایش برگها را به هوا پرتاب کرد نشان دهم .

صدای خنده و صحبت وهورا کشیدن بچه ها شنیده می شد . بالاخره کوهنوردی به پایان رسیده بود ، پرهام توی فرصتی که من در تابلوخیره شده بودم برای بچه ها چای درست کرده بود . شکمم به سر و صدا در آمده بود واین مرا به یاد کوله پشتی خالی ام انداخت .

سیمیا تقریبا از نفس افتاده بود . اما توانسته بود این همه راه سخت را پا به پای مردان طی کند . پرهام لیوان چای برای او ریخت ، زن سرسختی به نظرمی رسید .

همه درتدارک غذای ظهر بودند ، هر کسی چیزی آورده بود ، از ساندویچ های مختلف تا کنسرو وماهی ولوبیا و قیمه همه غذاها را روی روزنامه ای چیده بودند تا هر کسی از هر نوع غذایی که دوست داشت بخورد . یک همکاری وهمیاری همه جانبه .

فربد با خنده به سراغم آمد وگفتم : بس کن فربد ، خواهش می کنم این یه دفعه رو آبروریزی نکن .

آخه چرا ساحل تو هم می تونی پنکیک وکرم پودر و ریمیل و . . . همه رو در بیاری وبه همه تعارف کنی!

حسابی عصبانی شده بودم . می دانستم که فربدآدم ملاحظه کاری نیست و ممکنه حسابی آبروی منو ببره ، صدایم را به علامت تهدید کمی بلند کردم وگفتم : فربد یا همین الان ساکت می شی ویا من می گذارم و می رم .

پرهام در همان نزدیکی ها مشغول گرم کردن کنسروها بود که با شنیدن صدایم ، با عجله به طرف فربد رفت و با یکی از دستهایش یقه ی او را فشرد وگفت : توهنوز هم یاد نگرفتی که توی جمع چطور باید با خواهرت رفتار کنی . مثل اینکه خوشت میاد اونو مضحکه جمع بکنی ، آره؟ تنها چیزی که این جا فراوونه غذاست پس دهنتوببند .

دلم حسابی خنک شده بود ، اما ای کاش جای پرهام کس دیگه ای حرف منوشنیده بود ، غرورم ترک برداشته بود وبغضم شکسته بود ، ناگهان چشمم به فربد افتاد که از ترس و یا خشم سیاه شده بود ، مسیرنگاهش را دنبال کرد ، چشمم به دریا خورد که با چشمانی از حدقه در آمده به اومی نگریست ، اما هیچ حرفی نزد . به طرفمون آمد وکنارم روی تخت نشست و گفت:ناراحت نشوساحل بالاخره درستش می کنم ، فقط شانس آورد که بچه ها از اینجا خیلی دور بودن ومتوجه حرفاش نشدن فقط پرهام شنیده که خوشبختانه از همه عاقل تره ، حالا بلند شو یه چیزی بخوریم .

با اینکه گرسنه بودم اما نتوانستم غذای زیادی بخورم ، بغض حسابی ته گلویم را می سوزاند و باهر لقمه ای که قورت می دادم چشمانم پر از اشک می شد . از ترس اینکه کسی متوجه حالم نشود ، تمام مدت پشت به آن جمع به بهانه نگاه کردن به مناظراطراف غذا خوردم .

پرهام تمام مدت با حرفهای متنوع اش حواس همه را از من پرت کرد وچقدر بخاطراینکار از او ممنون بودم .

هنگام بازگشت تمام مسیر سراشیبی بود ومن حاضر نشدم با وحود سختی و طولانی بودن راه تله کابین برگردم ، 8 نفر از گروه با تله کابین برگشتند اما من و دریا وآرزو وپرهام فربد پیاده برگشتیم ، از همه جلوتر حرکت کردیم و در طی راه باکسی حرف نمی زدم .

ساکت وعصبانی بودم ، فربد بارها وبارها سعی کرد تا با حرفهای مسخره . مرا وادار به حرف زدن کند ، اما لجباز تر از قبل پیش می رفتم وجواب هیچکدام شان را نمی دادم . آرزو و دریا پشت سر من بودند وپرهام ته صف حرکت می کرد . فربد به آرامی خودش را پشت سر من رساند و تنه محکمی به من زد پایم پیچ خورد وهیچ چیز نفهمیدم فقط احساسی مانند رها شدن و بعد شوری خون را در دهانم احساس کردم وبه دنبال آن تهوع شدید . . .

حالم کمی بهتر شده بود چشمانم را به اطراف گرداندم ، داخل ماشین فربد بودم وفربد در سکوتی مطلق رانندگی می کرد ، تکانی خوردم تا خودم را کمی جابجا کنم که دریا به طرفم برگشت ، رد اشک روی گونه هایش مانده بود ، فربداز آینه نگاهم کرد و با شرمندگی نگاهش را دزدی .

دریا اصلا با من حرف نمی زد ومن از تکان شانه هایش فهمیدم که او گریه می کند . اما برای چی؟ دستو پاهایم را تکان دادم ، همه سالم بودند ، پس حتما باهم دعوا افتاده بودند .

دستم راروی شانه های دریا گذاشتم ، فورا صورتش را پاک کرد و به طرفم برگشت ، لختی نگاهش کردم و گفتم: باز چی شده دیگه این همه گریه برای چیه؟ مگه با هم دعواتون شده؟

ای کاش باهم دعوامی افتادیم! ای کاش این روز لعنتی هیچ وقتی نمی رسید . ای کاش هیچ وقت پا توی اون کوه نمی گذاشتیم .

دلم لرزید . اگه اونها با هم دعوا نیفتاده بودند پس چی اتفاقی افتاد . نکنه برای پرهام اتفاقی افتاده باشد؟

با ای نفکر صدایم بلند شد . فریاد زدم . یکی تون به من بگه تا منم بدونم چه اتفاقی افتاده؟برای بچه های گروه مسله ای پیش اومده ؟

فربد همچنان خاموش بود ، دریا با آرامی گفت: بیا اینو بگیر و یه نگاهی به صورتت بنداز .

با تعجب آینه را ازدست های دریا گرفتم ونگاهی به صورتم انداختم ، یک طرف صورتم کبود شده بود ، فقط شانس آورده بودم که صدمه ای به چشمانم نرسیده بود . کنار یکی از لبهایم شکافته شده و ورم کرده بود ، در کل قیافه ا م وحشتناک شده بود . اما اتفاقی بود که افتاد . مهم این بود که برای پرهام اتفاقی نیفتاده بود . نفسی به آرامی کشیدم وگفتم : تمام گریه هات برای این بود دریا؟ صورتم که چیزیش نشده .

یه کوفتگی سطحی وجزئیه . همین ، حالا هم بهتره اخماتونو باز کنید ، در ضمن من دارم از گرسنگی می میرم .

فربد به محض شنیدن حرفم خیلی سریع پا روی ترمز گذاشت ومتوقف کرد وبدون هیچ درنگی به سمت رستورانی که در چند قدم ما بود دوید .

در همین حین دریا گفت: اماساحل جواب مامان وبابا روچی بدیم؟

جواب اونا با من ، خودم میدونم چه جوابی به اونا بودم . متوجه شدی؟

فربد سه تا چیز برگر با نوشابه گرفته بود ، آنقدر گرسنه بودم که درد لبم فراموش کردم و با ولع شروع به خوردن آن کردم ، ساندویچی به آن خوشمزگی درتمام عمرم نخورده بودم .

دریا با نگرانی دائم به من می گفت:آرومتر ساحل . دنبالت که نیومدن .

اما من بدون توجه به اوهمچنان مشغول خوردن بودم .

تقریبا غروب شده بود که به خانه رسیدیم ، دریا برای باز کردن در پارکینگ پیاده شده بود ، فربد به طرفم برگشت و گفت: ساحل احمقانه رفتار کردم . واقعا هر حرفی به من بزنی حقمه . اما تو روبه خدا با من قهر نکن که تحملشو ندارم .

با اخم نگاهش کرد ، چنان به هم ریخته بود که به جز یک مورد آن هم وقتی که از مطب دکتر سپاسی خارج شدیم اورا این گونه ندیده بودم باز هم دلم برایش سوخت واخم هایم با خنده ای مسخره در هم شکست . بعد با لحن ملایمی به اوگفتم ناراحت نباش ، می بخشمت چون برادر منی ، حتی ممکنه تا چند وقت دیگه این قضیه روفراموش کنم ، اما ضربه ای که به من زدی ، دردشو دریا داره می کشه اون دختر ترد وشکننده ایه ، مثل اینکه فراموش کردی اون دختر دریاست . حتی یک سنگریزه هم می تونه قلبشو بشکونه ، اون همیشه آرزو داشت با کسی ازدواج کنه که مثل کوه محکم و استوار وقابل اطمینان باشه وتوی تمام موارد بتونه روش حساب کنه ، وتو . . . هنوزمرد رویاهاش نیستی .

آره اینو امروز متوجه شدم ، اونقدر که نزدیک بودم خودمم سقوط کنم .

در باز شد وما به داخل باغ رفتیم . از ماشین پیاده شدیم پای راستم کمی درد می کرد ، اما اعتنایی به آن نکردم مستقیما به اطاق خودم رفتم . پدر ومادر هنوز نیامده بودند ، می دانستم که شب تا دیر وقت نخواهند آمد ، دریا با دلسوزی خواهرانه ای از من خواست تا در کنارم بماند ، ولی من گفتم که خسته ام ومی خواهم بخوابم . قبول کرد و بوسه از گونه کبودم برداشت و می خواست برود که گفتم : ببین دریا ، فربد مثل خشت خامیه که توبا تجربه خودت می تونی به اوشکل بدی زیاد از دستش دلخور نباش ، بخاطر رفتاری که با من داره اونو شماتت نکن هرچند که درست نباشه ، جون اون باید یه کسی رو داشته باشه که جلوش مجبور نباشه شق و رق بایسته و در چهارچوب مشخصی رفتارکنه ومن دلم میخواد اون جلوی من همون فربد سابق باشه . هیچ می دونی که اون بیشتر از ناراحتی تون اراحت شده تا از صدمه ای که من دیدم؟

دریا با خنده اش گرفت گفت:خوش به حال فربد که همچنین خواهر با گذشتی داره ، داره به اوحسودیم می شه .

پس قبول دیگه . به اون اخم نمی کنی و باهاش قهر نمی شی .

باشه . این بارم به خطر تو شب بخیر .

شب بخیر ، خوب بخوابی .

خیالم از بابت فربد راحت شده بود و فکرم دوباره دور و بر پرهام گشت . دیگر رویاهای او به دلم نمی نشست تکراری وخسته کننده شده بودند . حالا دل بی قرارمن ، خودش را می خواست ومن کوشیدم انکارش کنم . . .

یعنی او چقدر در ماجرای عشقی اش با سیمیا پیش رفته بود ، هر چند که پرهام آدم تو داری بود و نمی شد از چمشانش پی به خواسته های قلبش برد ، اما از سیمیا هم هیچ علاقه و عشقی ساطع نمی شد . مگر جرقه هایی از حسادت که گهگاه دامن اطرافیان پرهام رامی گرفت .

تلفن اتاقم به صدا در آمد ، غلتی زدم و گوشی را برداشتم .

بله بفرمایید .

ساحل خانوم خودتون هستید .

شب بخیر آقای مجد ، بله خودمم .

زنگ زدم تا از حالتون با خبر بشم . خیلی نگرانمون کردید .

راستش هیچ چیزی از حادثه امروز یادم نمیاد اما صورتم بد طوری کبود شده درد می کنه ، اما باید ببخشید که باعث نگرانی همه تون شدم .

نگرانی ما مهم نیست ، مهم حال فعلی شماست و حماقت فربد .

فعلا حالم خوبه . فربد هم بی تقصیره . اون میخواست شوخی کنه ، اما من یه کمی بی حوصله بودم .

راستی بوم شما پیش منه . یه کمی صدمه دیده بعد از درست کردنش . براتون میارم .

دلم یهو فرو ریخت . همان تکه از گذشته من هم بعد از بدست آوردنش . از دست رفته بود .

با نگرانی که از صدایم آشکار بود گفتم: اصلا نمی دونستم که دست شماست . خیلی صدمه دیده؟

با دستپاچگی گفت : نه . نه . فقط یک تیکه آن پاره شده .

به آرامی گفتم : درست مثل گذشته من .

چی فرمودید؟

هول شده بودم به سرعت گفتم : چیزی نگفتم . فعلا خسته ام شب بخیر .

گوشی را محکم روی تلفن کوبیدم و با هق هق بلندی صورتم را روی بالشتم فشار داد .

وقتی که از خواب بیدار شدم آفتاب کاملا وسط باغ پهن شده بود . لبهایم هنوز ورم داشتند ودرد می کردند . اما درد کوفتگی صورتم با وجود کبودتر شدن آن کمتر شده بود ، پدر و مادر پشت میز صبحانه نشسته بودند که با دیدن من قیافه ی هراسانی به خودشان گرفتند . مادر برای اینکه جیغ نکشد جلوی دهانش را گرفت اما پدر بلافاصله از جدا بلند شد وبه طرفم آمد .

چی کار کردی با خودت دختر؟

خونسرد وآرام مانند وقتی که اتفاقی نیفتاده بود به طرف کتری رفتم تا برای خودم چای بریزم . و در ضمن آن شروع به توضیح ماجرا کردم .

چیز مهمی نیست پدر . یه کمی بی احتیاطی کردم ، البته تقصیر کفشهایم بود ، کفه اش کاملا صاف شده بود . لیز خوردم ونتونستم خودمو کنترل کنم وبا صورت روی سنگ بزرگی افتادم .

خدا بهت رحم کرد دختر . اگه به سرت میخورد ویا به چشمات آسیب می رسوند ، اونوقت می دونی چی می شد؟

خندیدم وگفتم : آره بابا ، یه دختر کور و یا چلاق روی دستتون می موند .

پدر با قیافه ی نگرانی گفت : ساحل! همیشه آدم این قدر خوش شانس نیست که از حادثه ای بزرگ جان سالم بدر ببره . خواهش می کنم کمی بیشتر مواظب خودت باش .

چشم پدر قول میدم چشمامو خوب باز کنم .

رنگ مادر کاملا پریده بود و دستش را روی سینه اش گذاشته بود ، فورا شربت عرق بهار درست کردم و دستش دادم جرعه ای نوشید و گفت : خدا کنه از این کوفتگی روی صورتت نمونه ، بهتره یه خورده کمپرس یخ روی صورتت بگذرای .

حتما مامان ، شما نگران نباشید ، بادمجون بم آفت نداره .

ساحل یه کمی سلامتی تو جدی بگیر ، آخه حیفه این صورت قشنگ نیست که این بلا رو سرش آوردی .

به ناگاه مثل اینکه موضوعی به یادش آمده باشد گفت : پس این فربد کجا بود ، مگه به من قول نداده بود که مواظبت باشه ، وای از دست شما بچه ها .

مامان ، مگه من بچه ام که فربد چهار چشمی مواظب من باشه ، تازه اون بی چاره داشت از غصه دق می کرد .

مگه دستم بهت نرسه فربد . اینه رسم امانت داری؟

در حالیکه پشت سر مادر ایستاده بودم اورا در بازوانم فشردم وگفتم : اون بی تقصیره . ببخشید از این که باعث ناراحتی و وحشت شما شدم .

زنگ تلفن به صدا در آمد ، پدر آن رابرداشت وبعد از صبح به خیر گفتن قربان صدقه رفتن و چشم گفتن تلفن را قطع کرد .

مادر با کنجکاوی پرسید : کی بود علی؟

عروس گلم بود ، از ما خواست تا برای شام بریم پیش اونا ، منم قبول کردم .

مگه مهمون داره؟

خب آره! مگه ما مهمون نیستیم ، این اولین شامیه که میخوایم خونه ی پسرمون بخوریم .

شام مفصلی تهیه دیده بودند ، دستپخت دریا بی نظیر بود وحسابی از این آزمایش سربلند بیرون آمده بود ، مادر تمام مدت ، از دریا و دستپخت و سلیقه اش تعریف کرد .

دریا ضمن تعریف مادر گفت : مادر فربد هم خیلی زحمت کشیده ، در واقع دستپخت جفتمونه .

مادر در حالی که به صورت من اشاره می کرد گفت : دستپخت فربد خان و قبلا چشیدیم .

با دلخوری گفتم : مادر من که به شما گفتم اون بی تقصیره .

مادر خیلی خونسرد ادامه داد : بله من هم مطمئنا باور کردم .

فربد با شرمندگی گفت : حق دارید مادر ، من وظیفمو خوب انجام ندادم شما حق دارید سرزنشم کنید .

پدر برای اینکه به این غائله خاتمه دهد گفت : دستپخت پسرم حرف نداره . اما تزئینات روی غذاش اصلا خوب نیست .

همه متوجه کنایه پدر شدند و یکصدا به خنده افتادند .

دوهفته طول کشید تا کبودی صورتم کاملا برطرف شود . روزهای کسالت باری که با وجود گرمای هوا نفس گیر و خسته کننده تر به نظر می رسید . پرهام بعد از تلفن آن شب دیگرتماس نگرفت . می دانستم که آن عشق شورانگیز دیگر هیچ گاه بین ما حاکم نخوهد شد ، اوحالا با کسی نامزد شده بود که متعلق به طبقه خودش بود با آرمان ما وهدف های یکسان من وصله ناجور آن عشق بودم که با شکوفائی عشق شان به حاشیه کشیده می شدم و کم کم از خاطره و ذهنش هم خارج می شدم .

از سیمیا بدم می آمد ، چون خوره ای به جانم افتاده بود . اوبا حضورش سعی می کرد ابتدا رویاهامو سپس خودم را نابود کند ، از همان شب اول تنفرش به جانم ریخت . تمام دلایلی روی زمین برای توجیه آن ناکافی بنظر می رسید . قلبم قاطع ولجباز فقط دور شدن از پرهام را می خواست ، حتی اگر پرهام مجبور می شد برای تمام عمرش تنها وبدون عشق بماند ، چقدر خودخواه و سنگ دل شده بودم ، چون سالها از مرگ شیلا در وجودم می گذشت و من حالا ساحلی بودم که فقط احساس شیلا را به من پیوند زده بودند . نه عقل و قلبش را .

مدتها از واقعه کوه گذشته بود . با برطرف شدن کوفتگی صورتم . آن داستان هم از یادم رفت . موجودی درونگرا شده بودم . بندرت از خانه بیرون می رفتم در میهمانی خانوادگی شرکت نمی کردم ، حتی شوخی های فربد هم تغییری در احوالم نمی داد ، خانواده با نگاه های مشکوکی نگاهم می کردند ، خیلی سعی کردند به نوعی به من کمک کنند . اما خیلی مودبانه دست رد به سینه شان زدم ، ساعتها به کتابهایم خیره می شدم بدون آنکه ورقی از صفحات آن راخوانده باشم .

اواسط شهریور بود که فربد به دیدنم آمد . روبرویم نشست ومحتاطانه نگاهم کرد و پرسید . ساحل با این که میدونم مشکلی داری ، ولی تا وقتی که خودت دلت نخواد ، از تو نمی خوام که بهم بگی . اما یه خواهشی ازت دارم که دلم نمی خواد جواب رد به من بدی .

خیالم از بابت کنجکاوی های فربد راحت شد ، بخاطر همین سرم را تکان دادم و مطمئنش کردم .

فربد با آسودگی گفت : برای فردا شب یعنی شب جمعه یه مهمونی منزل آقای مجد برپاست . اون خواسته تا از تو هم دعوت کنم .

نظرت چیه؟

راستش من اصلا حوصله ی این شلوغ بازی هارو ندارم .

اما توبه من قول دادی؟

دلم از شنیدن این پیشنهاد یکدفعه به هم ریخت . شدت تپش های آن از زیر لباسم به خوبی مشهود بود ، از جا بلند شدمو پشتم رابه او کردم . آدم زرنگی بود . دلم نمی خواست به رازم پی ببرد . اما دلم برای دیدن پرهام بی تابی می کرد . تمام این هفته ها رادر انتظار دیدن یا شنیدن صدایش گذراندم وسرانجام در اوج نا امیدی به انزوا روی آوردم و حالا فربد کنارم ایستاده بود واز من می خواست با او به جایی برویم که تنها نقطه ی روی زمین بود که دلم میخواست آنجا باشم .

باشه فربد میام . چون قبل از شنیدن پیشنهادت مجبورم کردی جواب مثبت بهت بدم ، فقط به همین دلیل .

خوشحال شده بود . کف دستهایش رابه هم مالید وگفت : می دونستم که بالاخره به همه بد اخلاقی هات پیروز می شم .

خندهای تحویلش دادم وپیش خودم گفتم: آره جون خودت . واقعا که زرنگی!

همه روزهای که کنارش بودم . درس بود ودرس ، درس زندگی ، درس استقامت . درس منطق وعقل . چقدر زود گذشتند .

آنقدر از او و زندگی خانوادگی اش کم می دانستم که اگر همه دانسته هایم را کنار هم قرار می دادم پازل ناقصی میشد که هیچ چیز آن قابل تشخیص نبودند . بارها به خودم لعنت فرستادم ، که چرا من نیز درصدد شناختن او و فضای زندگیش برنیامدم .

او درنهایت سادگی آمده بود ، واز تمام اسرار زندگیم سر در آورده بود و دریک غروب پاییزی غریبانه بود ، رفت تا به اوضاع نابسامان قلبش سر و سامانی داده وبرگردد واکنون در این نقطه ایستاده بودیم . او برایم آشنای دیروز بود و من برای او شبحی از تصویر دور .

می دانستم این تصورات شوم در صورت تکرار و تداومش مرا به جنون می کشاند ، من بالاخره باید از این پیله ای که برای پنهان شدن به دورم تنیده بودم خارج می شدم وتکلیفم را با او مشخص می کردم ، تا به حال موجهای سرنوشتم مرا به طرف ساحل خیش کشانده اند . ساحلی گاه با دیواره های صخره ای وگاه شنی . اما اینبار من بایست به خودم ثابت می کردم که دیگر آن چوب گندیده روی آب نیستم ، دیگر نخواهم گذاشت دیگران برایم تصمیم بگیرند . من حق زندگی داشتم آن هم برای یکبار ونمی خواستم آن را با دستهای خودم به تباهی بکشم . من باید می آموختم که در جهت خلاف این امواج شنا کنم ، چون همیشه مقصد نهایی ساحل نیست .

پیله ام را شکافتم وغرور ومصمم از آن بیرون آمدم . از مادر خواستم تا در انتخاب لباس برای شب میهمانی کمکم کند . با دو دلی نگاهم کرد ، باورش نمی شد که خودم هستم ، حس زندگی چون خونی در رگهایم جریان پیداکرده بود . باخوشحالی پذیرفت . همیشه سلیقه اش رادوست داشتم . این بار همانند قبل زیباترین لباس ممکن را برایم انتخاب کرد .

پیراهن از جنس ساتن آبی بود . درست به رنگ چشمانم . حلقه ای بود و تنگ ، آنقدر تنگ که مانند پوستی بر تن می نشست اما زانوانم گشاد و دنباله دار می شد ، کفشم از جنس صندلی بود . تا آن وقت هیچ گاه خودم را زیبا حس نکرده بودم ، مادر پیشنهاد کرد تا مدل موهایم را عوض کنم . با سخاوت اختیار آن را هم به دست هنرمند مادر سپردم . از بالای سرم به صورت پلکانی تکه تکه کرد تا به کمرم رسید ، بعد با سشورا دامنه موهایم رابه صورت لول های در آورد و قسمتهای بالای آن را بصورت شلوغ روی صورتم ریخت .

عاشق این مدل بودم ، اما همیشه فکر می کردم مادر محال است که اجازه کوتاه کردن موهایم را به من بدهد وحالا به آرزویم رسیده بودم همه چیز بی نقص و زیبا بنظر می رسید .

مادر از دور نگاهم کرد و سپس چند قدمی به دورم گشت و فشاری به مغزش آورد وگفت : آهان پیداکردم واز ویترین تاج هایش ، تلی که مملو از نگین های الماسی براق بود بیرون کشید وروی موهایم گذاشت .

خودم را در آینه نگاه کردم دستی به کمرم کشیدم و چرخی به دور خودم زدم ، مادر همچنان با افتخار به من نگاه میکرد به طرفش رفتم وسرم را روی سینه اش فشردم وگفتم : مادر تو بهترینی مادر . دلسوزترین موجود وهنرمندترین آرایشگری .

نه عزیزم ، تواونقدر زیبایی که حتی ناشی ترین آرایشگ راهم میتونه یه فرشته از تو در بیاره . در واقع آرایشگر واقعی این صورت خداست کسی که حتی منم گاهی توی هنرش مبهوت میمونم .

اما ساحل تو زیباترین دختری هستی که من دیدم .

اگه شما تعریف من و نکنین که ممکنه رو دستتون بمونم . خب حق دارین .

احتیاجی به تعریف من نیست همین حالا شم بابا ت حسابی داره با خواستگارات می جنگه . بنده خدا دیگه خسته شده . اصلا حاضر نیست توی این وضعی که داری توی فشارت بزاره .

ممنون مامان ، نمی دونم من چه طوری باید این همه زحمت شما روجبران کنم .

ساحل بزار یه اعترافی رو پیشت بکنم ، می دونی عزیزم اگه می تونستم و وجدانم اجازه می داد هیچ وقت نمی گذاشتم کسی تورو از خونه ببره ، اما حیف . . .

فربد در حالیکه سبد گل بزرگی سفارش داده بود به دنبالم از ماشن پیاده شد ، خانه مجلل و زیبایی بود ومثل یه قصر قدیمی .

جاده از وسطی باغچه های وسیعی از گلهای آلاله ولادن می گذشت نیمی از راه را با اتومبیل پیموده بودیم دور تا دور این خانه زیبا دیوارهای بلندی کشیده بودند که پیچک ها تمام آن را پوشانده بودند حوض بزرگ و زیبایی درست زیر پله های رودی ساختمان خودنمایی می کرد ، چهار گوشه این حوض چهار بید مجنون کاشته بودند که زیبایی افسون کننده ای به آن حوالی می داد ، تمام باغ پر بود از درختهای تبریزی و صنوبرهای سربه فلک کشیده ، ساختمان نمای برج مانندی داشت یک برج بزرگ در وسط و دو برج کوچکتر در دو طرف . همه ساختمان به رنگ سفید بود . البته دیوارهای ساختمان هم از دستبرد پیچک ها در امان نمانده بود ، هر چه نزدیک تر می شدیم ، افسانه ای تر بنظر می رسید ، خانه با پله های زیادی از حیاط فاصله گرفته بود پلکانی سه سویه که کی مستقیم جلوی چشمانم بود و دوتای دیگر یکی سمت راست و دیگری سمت چپ ، از بالای تراس جایی که پله ها شروع می شد جدول های کم عمقی کشیده بودند که به موازت پله ها پایین می آمدند ، در آن جوی آبی به نرمی روان بود و در انتها به حوض می ریخت و من حدس می زدم که گیاهان این باغ همه با آب همین حوض آبیاری می شوند .

چشمانم به اوافتاد که به استقبالمان می آمد . شلوار آجری و پیراهن آستین کوتاهی به رنگ نباتی به تن داشت کراوات قهوه ای روشنی هم بسته بود ، موهایش خدای من موهایش را به همان سبک گذشته ها شانه زده بود . چقدر آشناتر بنظر می آمد وبه همان اندازه خواستنی تر ، حالا آهنگ نا موزون قلبم را با شوک

ابتدا با فربد دست داد واحوالپرسی کرد ، بعد به طرف دریا من برگشت .

خیلی خیلی خوش اومدید دریا خانم ، خوشحالم کردید خواهش می کنم بفرمایید .

دریا به دنبال فربد به راه افتاد و پرهام روبرویم ایستاد . رابطه استاد شاگردی ایجاب می کرد که من اول سلام کنم .

سلام آقای مجد ، سرم را پایین انداختم تا چشمم به چشمانش نیافتد ، لحظه ای در سکوت ور اندازم کرد وگفت : سلام . دانشجوی ساعی و باهوشم ، اگه بدونید چقدر از آمدنتون خوشحالم ، واقعا سرافرازم کردید ، بفرمائید .

چقدر راه رفتن برایم سخت شده بود مخصوصا در آن لباس تنگ وقتی که احساس میکردم پرهام از پشت سر من حرکت می کند .

در آن جمع احساس غریبی می کردم ، همه آنها همکلاسی های بچگی بودند و بعدا ز سالها در این خانه به دور هم جمع شده بودند و من فقط تعداد انگشت شماری را می شناختم وشناختم در حد همان یک جلسه کوهنوردی بود .

همهمه عجیبی در سالن شنیده می شد . فربد با صدای بلند سلام کرد . همه با دیدن او هورای بلندی کشیدند و بر سر و رویش ریختند ، کم کم متوجه حضور من ودریا شدند . پرهام همچنان بی صدا در کنار ما ایستاده بود . فربد دست دریا را کشید وگفت : دوستان عزیز ، این خانم دریا همسرمه .

همه هورای بعدی را به افتخار دریا کشیدند ، پرهام روبه فربد کرد وگفت و ایشون؟

فربد با عجله به طرفم آمد ودستم را گرفت وگفت : ایشون خواهر عزیز و زیبای من ساحله!

همه یکصدا هورای بلند وکشیده ای سر دادند . حسابی شرمنده شده بودم و دستهایم را در هم قلاب کرده وسرم را پایین انداختم .

پچ پچ وهمهمه عجیبی در گرفته بود ، ودر آن میان یکی از آقایون بلند شد وگفت : خواهش میکنم ساکت باشید . من بیژن بیرنگ به نمایندگی ازهمه بچه های بی سرو پای کوچه پس کوچه های شمال گله کوچکی از آقای فربد رازقی دارم .

فربد هاج واج پرسید : دیگه چه مرگتونه ، چه نقشه ای سوار کردید؟

بیژن ادامه داد :چرا تا به حال به ما نگفتید که چنان خواهر زیبا لوندی دارید؟

فربد با خنده ی بلندی گفت : اولا اینکه تا کور شود هر آنکه نتواند دید . دوما فضول وبردن جهنم گفتن هیزمش تیره . سوما خفه شو سالن مانند بمبی از خنده ترکید ، حسابی خجالت کشیده بودم ، میدانستم که همه این ها بچه های شوخ طبعی هستند فربد از خصوصیات بیشتر آنها برایم حرف زده بود . جون می ترسید در برخورد با اونها مجلس شونو با پای برهنه ترک کنم .

پرهام دستش را کمی بالا برد وگفت : قبل از شروع جشن مون باید یه تذکری به همه دوستان بدم . ما بعد از سال ها دور هم جمع شدیم تا خاطرات بچگی رو زنده کنیم و کمی هم خوش بگذرونیم ، بخاطر همین من نمی خوام خدای نا کرده با حرفها و رفتارمون اسباب ناراحتی همدیگه رو فراهم بیاوریم .

بیژن گفت : پس لطفا هورای آخری رو با افتخار صاحب مجلس بکشید .

سرم را بالا گرفتم ونگاهی به جمع انداختم در همه چشم ها برق تحسین دیده می شد بناگاه چشمم به سیمیا خورد . اصلا حضورش را فراموش کرده بودم ودیدنش کمی دستپاچه ام کرد .

اما آنچه که در چشمانش دیدم ، تحسین وخوش آمد گویی نبود ، البته انتظار چنین چیزی هم از او نداشتم ، اما مطمئنا رقیب سر سختی بود و من نمیخواستم با زنده ی دست و پا بسته ای باشم .

پذیرایی با قهوه وکیک شروع شد ، گارسون ها مدام به همه جا سرک می کشیدند و از همه پذیرایی می کردند . کم کم نوازنده ها دست به کار شدند ، ابتدا آهنگ آرامی نواختند ، همه منتظر بودند تا ببینن چه کسی دور اول رقص را آغاز خواهد کرد . دور تا دور سالن صندلی پیده بودند . نوازنده ها در کنج سالن روی قسمتی مانند سن ایستاده بودند ومحوطه بزرگی برای رقص در نظر گرفته شده بود ، پرهام قدم به میدان رقص گذاشت همه با دیدنش برایش کف زدند وتصورشان بر این بود که او به طرف سیمیا رفته و از او برای رقص دعوت خواهد کرد ، اما در میان بهت همه دستهایش را به سمت من دراز کرد . خشکم زده بود . من قصد مبارزه داشتم ولی فکر نمی کردم قدم اول از طرف کسی غیر از من وسیمیا برداشته شود . نگاهم در نگاهش گره خورد . همان طور مغرور ومشتاق روبرویم ایستاد . با چشمانم به دنبال فربد می گشتم . از طرف مقابل برایم دست تکان می داد وتشویق به رقصیدنم میکرد . دو باره به طرف دریا برگشتم . او با لبخندی رضایتش را اعلام کرد ومن با دستانی لرزان دستهای اورا در دستم گرفتم .

نفهمیدم که دور اول رقص چگونه وچه زمانی به پایان رسید . وقتی به خودم آمدم که در تا دورم پر از زوج های جوانی بود که با یک دنیا آرزوهای رنگارنگ در کنار هم می رقصیدند .

لرزش دستهایم محسوس بود یخ کرده بودم ، رعشه ای در تنم احساس کردم ، پرهام متوجه حالم شده بود به آرامی در گوشم گفت : می شه بگی از رقصیدن با یه استاد چه احساسی داری .

آرامتر از همیشه گفتم : همین حالی که مشاهده می کنید .

دستاتون حسابی یخ کرده ، نکنه رابطه استاد و دانشجویی معذبتون می کنه؟

نه اشتباه نکنید من انتظار همچین رفتاری رو از شمادر حالی ک نامزدتون هم حضور دارن نداشتم .

عضلات صورتش در هم فشرده شد واز لای دندانهایش گفت : من هیچ تعهدی نسبت به او ندارم ، حداقل حالا .

باور نمی کنم . اون با چشماش تنفرش وبه من نشون داده .

البته اون آزاده که از هر کسی دلش می خواد متنفر باشه . این اصلا به کسی مربوط نمی شه و شما نباید از این بابت ناراحت بشید .

فکر می کنم کافیه یه کمی خسته شدم : اجازه می دید که بشینم؟

اگه قول دور بعدی رقص و فقط به من بدهید چرا که نه؟

تا ببینم!

چشمان سیمیا پراز نفرت شده بود وخصوصا وقتی که پرهام مرا به خانواده اش معرفی کرد و دو خواهرش پریسا و پریناز تا آخر مجلس حاضر نشده بودند لحظه ای ترکم کنند .

بعداز خوردن عصرانه مفصلی که شامل انواع گوشت های سرد وسالاد و ژله وبستنی بود مجلس از حالت رسمی خارج شد . هر کسی به هر جایی که دلش می خواست می توانست سرک بکشد باغ بزرگی پشت خانه وجود داشت که صندلی های متعددی در آن رار داده بودند . چراغهای حباب دار پر نوری در کنار هر صندلی قرار داشت . باغ پرشده بود از عطر گلهای رز و یاس .

بیشتر میهمانان به خاطر گرمی هوا به باغ آمده بودند . من از فرصت استفاده کرده وخودم را از دست پریسا وپریناز نجات دادم به دریا پناه بردم . او کنار پنجره بلندی که تا زمین کشیده میشد ایستاده بود . لیوانی پر از یخ در بهشت به دستم داد وبا لبخندی گفت : فکر می کنم خیلی داره بهت خوش می گذره مگه نه؟

سرم را تکان دادم وگفتم: راستش بعد از اون همه تنهایی و انزوا برام یه کمی تازگی داره .

نظرت راجع به خانواده آقای مجد چیه؟ چه جوری دیدیشون؟

آدمای متشخصی هستن همین طور خیلی هم مبادی آداب .

می دونستی ریشه مادر شون خانوم فخر الملوک از شاهزاده های قجریه؟

صدای از تعجب در آوردم و گفتم : راستی؟ فکرنمی کردم یه روزی بتونم از نزدیک یه شاهزاده روببینم .

و پدرشون هم از اون تحصیل کرده های خارج از کشوره .

راست میگی دریا ؟ تواین اطلاعات رو از کجا بدست آوردی؟

از فربد ، قبل از این که بیایم اینجا .

و خواهرش؟

پریسا تحصیل کرده رشته عمرانه وپریناز زبان فرانسه میخونه .

تومثل فرهنگ معین با ارزشی دریا .

اگه ناراحت نمی شی می خوام یه چیزی بهت بگم .

خب بفرما .

توهم مثل یه بچه دبیرستانی عاشق پیشه زود دستو پاتو گم کردی .

با تعجب گفتم : عاشق کی؟ من که اینجا کسی رو نمی بینم .

چون نمی خواهی کسی به جز اونو ببینی .

اذیتم نکن دریا . تو داری تلافی می کنی مگه نه؟

قبل از جواب دادن دریا ، صدایی صحبتهای ما را قطع کرد .

پرهام همانطور رسمی و با نزاکت به ما نزدیک شد وگفت : شما دوست ندارید به جمع ما بپیوندین .

دریا مظلومانه گفت : من که پاک از یادش رفتم . از وقتی که دوستاش و دیده منوفراموش کرده .

پرهام جلو آمد وگفت : اگه به من افتخار بدید . باکمال میل همراهیتون می کنم .

خیلی متشکرم آقای مجد . بالاخره اون باید یاد بگیره که منو فرامش نکنه ، حتی اگه تا نیمه شب هم طول بکشه منتظرش می مونم .

پس با اجازه شما می تونم از خانوم رازقی دعوت کنم تا با هم سری به نمایشگاه نقاشی ام بزنیم؟

خواهش می کنم ، هر طوری که ایشون مایل باشن .

من با خوشحالی دعوتش را پذیرفتم با او راهی زیر زمین خانه که بیش از نیمی از مساحت آنجا به کارهای نقاشی اواختصاص یافته بود شدم . فضای بزرگ و دلبازی بود . کف سالن را با سرامیک های مشکی وسفید فرش کرده بودند ودور تا دور سالن و به فاصله های معینی روی دیوار تابلوهایی نصب کرده بودند ، بالای هر تابلو یک فلورسنت کوچک نصب کرده بودند که زیبایی نقاشی ها را دو چندان می کرد . آنقدر محوتماشای سالن وزیبایی آن جا شده بودم که فرصت نگاه کردن به تابلوها را نیافته بودم تا این که پرهام گفت : لطفا بعد از تماشای اونا ، نظرتون ودر مورد بهترین شون برام بگید .

خدایای من چه می دیدم ! تماشای صحنه های آن سال های دور . با دیدن تابلوها چون سکانس های سینما جلوی چشمانم رژه می رفتند . در تابلویی صحنه همان جنگل آشنا رابه تصویر کشیده بود و دختری که روی کتاب هایش خم شده ومشغول مرور درسهایش بود ، خودم رامی دیدم و تلاش وجدیتی که درخواندن ویاد گرفتن از خود نشان میدادم! اشک در چشمانم حلقه شده بود .

تابلوی بعدی خودش را که به درختی تکیه داده بود و چشمانش را به باریکه راهی در روبرویش دوخته شده بود نشان می داد چقدر ملموس بود ، هیچوقت بیاد نداشتم که اورا چنین منتظر خود دیده باشم .

بناگاه گفتم : ای کاش برای تابلوها اسمی انتخاب می کردید مثلا برای این می گذاشتید « انتظار»

فکر خوبیه . اما یه لحظه صبر کن ببینم چی باعث شده که شما فکرکنید این مرد منتظره .

بخاطراینکه چشماش به اون جاده باریک دوخته شده ، نکنه شما فکر می کنید اون برای تفریح به این جنگل پناه آورده؟

خنده اش گرفته بود و با صدای بلند می خندید :استنباط جالبی دارید . خب ادامه بدید .

این فقط یه پیشنهاد بود .

این تابلو به نظرتون آشنا نیست؟ منظورم اینه که تا به حال از رسم و رسوم مردمان شمال چیزی شنیدید .

حالا لطفا روی این تابلو یه اسم بگذارید .

نگاهی به آن منظره کردم ، جمعی حلقه زده بودند ودختری در آن میان می رقصید وانبوهی از دستمال های رنگارنگ جلوی پاش روی زمین ریخته بودند . یکه خورده بودم ، او تمام خاطره های عشقی مان را روی بوم پیاده کرده بود . با لکنت عجیبی گفتم : نه ، . . . اما چیزی ملموس وقشنگی از آن در اومده وفکر میکنم اسم شوبگذارید « یک پیشنهاد» . . . یا « یک انتخاب» .

به چه دلیل؟

باز هم چون گذشته با حرفهای آرام ومرموزش مرا به سوی خواست قلبی خود می راند و من کمی عصبی گفتم : اگه بخواهید برای هر اسمی که انتخاب می کنم یه دلیل بیاورم . ترجیح می دم اصلا حرفی راجع به تابلوهاتون نزنم .

باشه هر چی شما بگید ، اما به عنوان آخرین خواهش ، اسم این تابلو رو چی می گذارید؟ و سپس به طرف تابلویی رفت که فکر کردم باید آخرین کارش باشد .

پردهای روی تابلو کشیده شده بود ، به آرامی آن را کنار زد برای لحظه ای چشمانم سیاهی رفت وشوکه شدم . تصویری از چهره خودم بود . تصویری از شش سال قبل . با لباس محلی که معمولا به تن میکردم در حالی که گردنبند پرهام روی گردنم بود وقیافه ناراحت و تکیده ای داشتم .

خب نگفتید؟

این تصویر شخصیه یا فقط زائیده خیالی شماست؟ « صدایم به وضوح می لرزید»

به آرامی جلو رفت ودستی به صورت تصویرکشید وگفت: واقعی واقعیه ، اما اگه پیداش نکنم همه فکر می کنن خیالاتی شدم .

دوستش دارید؟

دلخوشی همه لحظه هامه ، تسکین این قلب رنجورو بیمارمه!

پس سیمیا چی . اونم میدونه؟ ناگهان صدای آشنای سیمیا از پشت سرمان شنیده شد:چی باید بدونم؟اینو که یه غربتی عشق شو توی حیاط خونه من پیدا کرده واز اعتماد همه خونواده سوءاستفاده کرده؟

بگوببینم! من چه چیزی رو باید بدونم که تا حالا نمی دونستم؟

سیمیا مثلیه سبزه جلویمان شده بود . نمی دانم از کجای حرفمان ، شنونده آنها شده بود که دیوانه وار فریاد می زد ونعره می کشید .

پرهام عصبی وناراحت جلو رفت وگفت :تو حق نداری با این خانوم محترم این طور صحبت کنی ، من به تواین اجازه رونم یدم .

به به ، آقا پرهام ، چشمام روشن ، ما روباش که فکرمی کردیم دیگه دست از دیوونه بازی هات برداشتی وعاقل شدی . دیگه دوران عشق و عاشقی واحساسات شاعرانه تموم شده ، الان زمونه دو دوتا چهارتاست . تو مجبوری که با من ازدواج کنی تا خونواده هامون خیالشون از بابت خیلی چیزا راحت بشه . اونها بهت اجازه نمی دن که به هر آس وپاسی نرد عشق ببازی . بهتره تا همه متوجه نشدن این خانوم نه زیاد متشخص رو ردش کنی بره .

ساکت شو سیمیا . بهتره دهنت رو ببندی . توخوب می دونی که ببین ماهیچ علاقه وعشقی وجود نداشته ونداره . من و توحرف همونمی فهمیم وبدرد هم نمی خوریم . بهتره دست از سرم برداری .

نه آقا پرهام . اشتباه نکن . رقیب سختی جلوی روم ندارم که بدون مبارزه میدون وخالی کنم . در ثانی من برای ازدواج با تو ، به تنها چیزی که فکرنمی کنم خودتی عزیزم ، من به خواست توبه این جا نیومدم که با فریاد تو از اینجا برم . . .

دیگر تحمل شنیدن حرفهای او را نداشتم و به سرعت به طرف در ورودی رفتم . صدای پرهام راکه صدایم می کرد از پشت سرم می شنیدم . اما بدجوری پریشان وعصبی شده بودم حساب های من درست از آب در نیامده بود ، من از سیمیا رقیب سر سختی در ذهنم ساخته بودم که عاشق ودیوانه پرهام است وپرهام نیز در اوج نا امیدی به دام عشقش اسیرشده . اما حالا به چیزهای دیگری پی برده بودم که ای کاش هیچ وقت نمی فهمیدم علت وجود دشمنی مانند سیمیا عشق نبود . پول ومقام و شخصیت اجتماعی بود که از طرف خانواده پرهام نیز حمایت می شد .

فربد مرا که همچنان می دویدم در برگرفت: کجا با این عجله . اتفاقی افتاده؟

نه فربد ، اما همین حالا میخوام از اینجا برم . حتی اگه توهم نخواهی . خودم با یه تاکسی می رم .

خیلی خب . بیا این سوئیچ وبردار و برو تا من دریا رو بردارم وبیام .

اشکی که در چشمانم حلقه زده بود روی گونه هایم سرازیر شد . به طرف ماشین می دویدم ، تمام زیبایی های باغ از چشمانم پنهان شده بودند ، به سرعت خودم را روی صندلی عقب انداختم وبه راحتی خودم را از دست آن همه بغض نجات دادم ضربه ای به شیشه اتومبیل خورد ، فربد بود منتظر باز کردن در بود تا داخل شود ، در را باز کردم ، فربد نشست وبرای لحظه ای به من نگاه کرد . اما بدون هیچ پرسشی فقط گفت :متاسفم ساحل . پرهام خواسته تا از تو معذرت خواهی کنم .

حرفی نزدم ، دریا دندانهایش رابهم می فشرد واز لای آن بد وبیراه می گفت : دختره زشت و بد ترکیب ، چطور به خودش اجازه داد تا . . .

ای کاش تورو با خودمون نیاورده بودیم ما روباش که فکر می کردیم هوای بیرون می تونه تورو . . .

همچنان سکوت برقرار بود وهیچکدام جرات حرف زدن نداشتند ، به خانه رسیدیم فقط شب بخیری گفتم وبه اتاقم رفتم وبه محض داخل شدن به اتاقم تلفن به صدا در آمد . فکر کردم حتما فربد نگرانم شده وخواسته حالم را بپرسد توجهی نکردم ، لباسم راعوض کردن وبرسی به موهایم کشیدم وروی تختم دراز کشیدم ، دوباره صدای زنگ تلفن بلند شد .

فکر کردم درست نیست که نگران ترشان کنم . پس گوشی را گرفتم و با صدای بلندی گفتم :دست از سرم برمی دارید یا نه؟من حالم خوب خوب خوبه . . .

سلام خانم رازقی . پرهامم ، می خواستم بابت رفتار سیمیا از شما عذر بخوام .

الو . الو . . . ساحل؟

خدایا طنین صدایش چقدر زندگی بخش بود . حال اگر به هر اسمی که میخواست صدایم میکرد . من عاشق وجودش بودم .

عاشق کسی که فقط یکبار دل باخت و جبور شد تاوان آن را برای یک عمر پس بدهد .

اما نه ، او حالا داشت عاشق ساحل می شد ، و این از نظر من یعنی خیانت به شیلا .

خواهش می کنم جواب بدید . ساحل خانوم؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم : بله گوش می کنم .

حرفهای منو شنیدید مگه نه؟

بله من حرفهای خیلی ها رو امروز شنیدم .

من که معذرت خواستم .

چراشما؟ مگه خودتون نگفتید که رفتار هر کسی به خودشون بستگی داره و هر کسی مسول رفتار خودشه؟ من امروز هیچ کینه ای از شما به دل نگرفتم . مطمئن باشید و راحت بخوابید .

یعنی شما هم راحت می خوابید؟

این دیگه به خودم مربوط میشه . اما یه سوالی از شما دارم . چرا اون با من اینطوری رفتار کرد؟ من که راهزن عشق نبودم وچشم طمع به مرد آرزوهاش ندوخته بودم ، مگه اون نمیدونه که شما قبلا عاشق بودید . عاشق همون تصویری که به من نشون دادید .

پس چرا منو یه غربتی می دونه که به عشقش دست درازی کرده؟

اون یه حسود و احمق بیشتر نیست ، کسی که فقط با چشمان می بینه . نه با عقلش .

براش متاسفم . چون هنوز نمی دونه که هر مرد فقط یکبار عاشق می شه و اگه مجبور بشه با کسی غیر از عشقش ازدواج کنه ، در واقع قشنگترین احساس شو زیر پششی از غیرت مردانه خفه کرده .

شما چی می خواهید به من بگید ، من احساس می کنم شما منظور خاصی از حرفاتون دارید .

نه ، من فقط فکر می کنم که اون نباید روی شما به عنوان مرد زندگی حساب کنه ، چون شما قبلا قلب تونوبه جای دیگه گم کردید . همین .

حق با شماست . چون من تا به حال نتونستم بعد از او عاشق کسی بشم من سالهاست که قلبمو گم کردم .

پس لطفا این و به اون بگید تا نزدیک شدنش ما به منو به حساب چیزای دیگه نذاره . رابطه استاد و شاگردیه .

آخه اون فکر میکنه . . . و سکوت کرد .

من منتظرم . شما که از حرفهای نیمه تمام خوشتون نمی اومد .

درسته . اون فکر میکنه شما خیلی به اون چهره شباهت دارید .

بخاطر همین به من بدبین شده .

شما چطور فکر می کنید؟تمام وجودم می لرزید و بی صبرانه منتظر جواب پرهام بودم ، وسکوت او که به نظرم سالها طول کشیده بود بالاخره شکست وگفت : منم همینطور فکرمی کنم . راستش پریسا دوسال پیش وقتی شما رو توی سالن مادرتون دید . قسم می خورد که خودشه و وادارم کرد که یک روز جلوی در آرایشگاه منتظر دیدنتان بایستم ، همان روز دیدمتون آنقدر عجله داشتید که فورا سوار ماشین پدرتان شدید و رفتید . . من همان جا متوجه شباهت بسیار زیادتون با نقاشی هام شدم ، اما مطمئن بودم که شما او نیستید ، تا اینکه دوباره شمارا در دانشگاه دیدم چنان متعجب نگاهم می کردید که برای لحظه ای مطمئن شدم شما خودش هستید ، اما بعد از تحقیقاتی که انجام دادم فهمیدم که شما تک دختر خانوم رازقی هستید . ولی امروز وقتی جلوی تابلوها می ایستادید در آن ها غرق می شدید وبا احساستی عمیق برایشان اسم انتخاب می کردید احساسم به من گفت که شما . . جایگزین مناسبی برای او خواهید بود .

از وقفه بین کلماتش . گر گرفتم و قلبم بی قرارتر از همیشه به تپش افتاد تا بالاخره جمله اش تمام شد ومن نفسی به راحتی کشیدم . یعنی می خواهید فراموشش کنید؟

ابدا رو او در جسم شما حلول کرده و مرابه طرف خودش می کشونه ، من مطمئنم .

پرهام احساس سالها قبل مرا لمس می کرد . سالهایی که مجبور بودم او را در قالب احمد تجسم کنم تا امید زندگی در وجودم نمیرد و عشق تداوم پیدا کند . بهایی کثیف برای سازش پذیری و زنده ماندن .

این وحشتناکه ، یک تصور شیطانی و من فکرمی کنم شما دارید اون احساس پاک قشنگی که از عشق دارید وآلوده می کنید من باتمام شباهتم هیچوقت نمی تونم اون حس قشنگ وتوی وجود تون نزده کنم چون هویتی جدا ومستقل از اون دارم در این صورت شما دچار سرخوردگی و تنفر خواهید شد وبا دست خودتون تیشه به ریشه عشقتون خواهید زد .

شما درست فکر می کنید اما من یه خواهش از شما دارم که امیدوارم ردش نکنید .

مطمئن باشید اگه پیشنهاد عاقلانه ای باشه حتما قبولش می کنم .

لحظه ای سکوت در دو طرف خط برقرار شد . سکوتی شیرین و دوست داشتنی که دلم میخواست تا آخر دنیا ادامه داشته باشه .

بالاخره صدای رها شدن یکباره نفس هایش . مرا بی تابانه آماده شنیدن حرفهایش کرد .

دلم می خواد شما روبیشتر ببینم . خواهش میکنم این فرصت و از من نگیرید . باور کنید هیچ خطری از طرف من شما روتهدید نمی کنه .

صدای تپش های بی وقفه قلب پریشانم را می شنیدم ، همان آهنگ آشنای گذشته را می نواخت اما اینبار در ریتمی موزون .

سکوتم به درازا کشید ، نمی تونستم جوابی بدهم ، عاشقانه می خواستمش و می دانستم که تنها مرد آرزوهایم خواهد ماند ، پس باید در این دیوار سر سختی که سال ها خشت خشت آن را از عشق به او ساخته بودم و درنهایت صداقت ، خدم را در خفای آن پنهان کرده بودم روزنی ایجاد می کردم ، من به هوای آن سوی دیوار نیاز داشتم ، هوایی که پرهام در آن نفس می کشید و در رویاهایش با من نرد عشق می باخت .

دیگر به دنبال رویاهای رها شده خودم نبودم ، من او را یافته بودم همان گونه که گمش کرده بودم .

من پرهام واقعی را می خواستم . کسی که در اعماق چشمانش تمنای والای انسانی موج می زد وعاجزانه از من می خواست تا بپذیرمش وبه اواعتماد کنم وسوگند می خورد که از اوآزاری به من نخواهد رسید ، چقدر خنده دار بود .

او برای من تندیسی از یک عشق مقدس بود . یک امین عشق با قلبی مملو از مهری پاک ومحبتی ناب .

مجبورتون نمیکنم به خواهشم جواب بدید . شاید پیشنهاد احمقانه ای بود .

بزحمت آب دهانم را قورت دادم ، گلویم ازهیجان خشک شده بود .

سپس گفتم : من پیشنهادتون و قبول میکنم اما بدون حضور اون جادوگر سیاه .

جادوی سیاه؟

بله منظورم سیمیاست . انتظار نداشتم این طور با تعجب سوال کنید . چون شمابه خوبی می دونید که سیمیا در لغت به معنای جادوی .

درسته ! اماهیچ وقت فکرنمی کردم اطلاعات شما در مورد معنی لغت های کمیاب اینقدر بالا باشه . ولی خیلی از این بابت خوشحالم و در ضمن خیالتون راحت باشه . دیگه نمیگذارم که برخوردی بین شما دونفر پیش بیاد .

پس شب بخیر .

می دانستم با تصمیمی که پرهام گرفته وقولی هم که من دادم ، به اونزدکی و نزدیک تر می شدم واین خوشحالم می کرد اما در اعماق قلبم احساس رضاتی نمی کردم ، دلم برای شیلا می سوخت ، برای همه سختی ها و در بدری هایش ، برای گذشته ی پر درد وقلب مملو از عشق . برای رنج تبعیدی که عشق پرهام به جانش انداخته بود ، برای بزرگ شدن نهال وجودیش و آبیاری دیرهنگام باغبان زندگیش . اینها همه گذشته ی من بودند ، هویتم بودند ومن بدون گذشته وهویتم چه بود! یک آدم ماشینی که فقط برای آینده برنامه ریزی می شد .

حتی فکر کردن به تمام آنها نیز خیانت به شیلا محسوب می شد . شیلایی که گذشته من بود ومالک تمام جای جای قلب پرهام ، من مثل مستاجر خوب وآرامی بودم که صابخانه به خاطر فراراز تنهایی به من اجازه زندگی در خانه اش داده بود ومن این را نمی خواستم ، من سالها با قلب واحساسم نجنگیدم که صاحب موقتی همان قلبی شوم که مالکش با دیدنم . تصویر عشقی به خاکستر نشسته را در ذهنش تداعی کند .

شیلا باید به خودش بقبولاند که هویت جعلی او جواب گوی احساسات پاک عاطفی اش نخواهد بود وپرهام نیز باید می فهمید که هر کسی به صرف شباهت به ملکه رویاهاش نمی تواند همان ترنم وعشق را در قلبش به رقص در آورد و طنین شادی از ترانه دل رابا احساسش زمزمه کند .

روزهای پایانی شهریور هم درنهایت آرامش و سکوت وبدون هیچ اتفاق خاصی گذشت . پرهام هیچ تماسی نگرفت با اینکه نگران شده بودم ، اما این طور وانمود نمی کردم . دانشگاهها باز شد وبا شروع شدن درس ها از فکر و خیال پرهام تا حدودی خارج شدم ، استادان یکی پس از دیگری به کلاس می آمدند ، استاد ادبیات آقای مجد بود و من بی تابانه برای دیدنش لحظه شماری می کردم . اما با کمال تعجب او در اولین جلسه درسی اش غیبت داشت وکلاس هم تعطیل شد . به اتاق مدیر رفتم ، اما خجالت کشیدم وچیزی نگفتم وبه بهانه جزوه کتاب از آنجا خارج شدم ، نمی دانستم سراغ اورا از چه کسی بگیرم . فربد حتما از چیزی خبری داشت . ولی مطمئن بودم به محض باز شدن دهنم تا آخر قضیه راخواهد خواند وسربه سرم خواهد گذشت ، البته دریا مانند فربد نبود ، از اوهم خجالت می کشیدم اوتنها دوست دوران زندگیم بود که حرفهایم را راحت وبدون رودربایستی با اومی زدم اما از ماجرای جشن منزل آقای مجد به بعد ، اسرارم را از او پنهان کرده بودم واو هم به خوبی متوجه رفتارم شده بود ، دلم می خواست به منزلشان تلفن کنم ، ولی باز فکر کردم که آن ها ممکن است پیش خودشان فکر کند عجب دختر سبک سری هستم ویا حتی ممکن بود خود سیمیا گوشی را برمیداشت ، نه من تحمل شنیدن صدایش راهم نداشتم . این افکار پراکنده و سردرگم کلافه ا م کرده بود نمیتوانستم جمع بندی درستی از آن ها داشته باشم ، بالاخره تصنمیم گرفتم سری به خانه فربد بزنم و در فرصتی مناسب از زیر زبان دریا حرفی در مورد پرهام بکشم ، هر چند که می دانستم دریا سربه سرم خواهد گذاشت ، اما پی همه آنها را به تنم مالیدم .

نگاهی در آینه به خودم انداختم رنگم پریده بود ، پریشانی افکارم حسابی روی صورتم اثر گذاشته بود ، بی رنگ و بی روحش کرده بود ، هوا تقریبا داشت تاریک می شد اما همچنان گرمای تابستان رادر خود داشت ، فکر کردم اول دوشی بگیرم وبعد پیش دریا بروم . پدر و مادر شب را منزل یکی از دوستانشان بودند ، من هم بهانه ی خوبی برای فرار از تنهایی پیدا کرده بودم ، دوش گرفتم وبلوز لیمویی آستین کوتاهی با شلوار تقریبا کوتاه لی به پا کردم وموهایم را زیر سشوار خشک کردم وآن ها را همان طور پشت سرم رها کردم و آرایش ملایمی نمودم و به طرف خانه آنها براه افتادم دستم را روی زنگ گذاشتم چند بار آن را فشار دادم ، برای لحظه ای به طرف پارکینگ سرک کشیدم تا مطمئن شوم ماشین فربد در آنجا هست یا نه ، اتومبیل سر جایش بود پس چرا اینقدر طولش می دادند ، انتظار پاک کلافه ام کرده بود ، دوباره با سماجت برای ثانیه ای انگشتم را روی زنگ فشردم ، این بار در میان تعجب و عصبانیتم در باز شد ودریا از لای آن نمایان شد ، در حالیکه خودم رابا فشار از کنارش عبور می دادم ، به طعنه گفتم : اگه در کاخ سفید رو زده بودم زودتر برام بازش می کردن تا در این خونه فسقلی رو ، حالا چرا جلوی در واسادی ، اون از در باز کردنتون واین هم از استقبالتون . . .

تازه به اتاق پذیرایی رسیده بودم که ادامه کلمات در دهانم خشک شد ، با ناباوری پرهام را جلوی خودم دیدم که روی مبل روبرویم لمیده بود وبا دیدن من به سرعت از جا بلند شد ، با خجالت وشرمندگی از حرفهای مسخره ای که زده بودم به آرامی سلام کردم .

سلام خانوم رازقی .

فربد که کنار پرهام نشسته بود به چالاکی به سمتم آمد و تعارف به نشستن کرد .

بیا بشین ساحل ، چه به موقع امدی ، آقای مجد اومده بودن . . .

صدای دریا که به تندی فربد را به نام می خواند شنیده شد

فربد . . . فربد . . . خواهش میکنم یه لحظه بیا اینجا باهات کار دارم .

صورتم گُر گرفته بود ، فربد گفته بود آقای مجد اومده . . .

و جمله نا تمام فربد مرا به هزار بیراه کشاند .

فربد با صدای بلندی گفت :خیلی خب دریا ، اومدم یه خورده دندون به جیگر بگیر .

وبا خونسردی ادامه داد: ایشون اومدن تا از ما برای . . .

اینبار پرهام با جدیت گفت : فربد جان لطفا زودتر برو مثل اینکه دریا خانومیه کار فوری باهات دارن .

فربد با کمی لجبازی در حالی که موذیانه نگاهم می کرد گفت : ساحل توروخدا اینو ببین هنوز زن نگرفته عبد وذلیل زنه وای به حال بعدش ، دو تاچشم غره دریا حسابی حالشو گرفت ، طوری نمی گذاره من دو تا کلام حرفمو بزنم وخبر خوش نامزدی شو بهت بگم .

فربد بی خبر از همه جا ندانسته آخرین ضربه کاری را برپیکر نحیفم وارد کرد ، پس تمام ادا و اطوار های دریا از پشت سرم و دستپاچگی پرهام برای این بوده ، بیچاره فربد وبدبخت خودم که بی خبر از همه جا به صحنه نمایش آنها کشیده شده بودیم .

نمایش که دریا سعی کرده بود مرا وارد آن نکند و من دستپاچه وناخوانده به آن کشیدم سرم تیر کشیده و عرق از پشتم سرازیر شد ، چشمانم سیاهی رفت من با عجز ودرماندگی با دستهایم به دنبال تکیه گاهی برای سرپا ماندنم می گشتم . دریا با عجله خودش را به من رساند ومرا به خودش تکیه داد و در حالی که برای فربد به طور نامفهموی خط ونشان می کشید ، گفت : چت شده عزیزم ، حتما گرمازده شدی . فربد لطفا یه لیوان شربت بید مشک درست کن .

فربد هراسان به طرفم آمد وگفت :چی شده ساحل؟ یدفعه چت شده؟

بزحمت در حالیکه گلویم خشک شده بود گفتم : چیزی نیست فربد ، فکر میکنم فشارم افتاده پایین نگران نباش .

به ناگاه چشمانم به صورت رنگ پریده پرهام افتاد و موقعیت سوال برانگیز خودم ، همیشه ی خدا جاهایی که باید خودم را کنترل می کردم و قاطعانه از حریم افکارم دفاع می کردم عاجز می ماندم و راه رابرای نفوذ اطرافیان به فکر و اندیشه ی . واقعی ام هموار میکردم ، پوشاننده خوبی نبودم ، همیشه اسرار قلبم را زیر لایه ای به شفافیت شیشه پنهان می کردم .

از دست هیچ کس کاری برایم ساخته نبود . اگر قرارها گذاشته بود که از پرهام فقط نامی آن هم در ابتدای سرنوشتم حک شود پس کاری نمی شد کرد ، حال که نمی توانستم واقعیت امر را تغییر دهم تنها چاره ، پذیرش آن بود من می بایست ته مانده غرورم را حفظ می کردم .

من واومانند دوخط موازی بودیم که امکان رسیدنمان مستلزم باطل شدن قانون خطهای موازی بود ، یعنی صفر و من آن را پذیرفته بودم . پس می بایست قاطعانه بر میخواستم و بار دیگر از کنارش می گذشتم بااینتفاوت کهاینبار اوراحتی برای رویاهایم نیز نمیخواستم ، باخودم عهدکرده بودمتاتمام خاطرات اورااز پنجره ذهنم به بیرونبریزم .

بااین فکر به تندی خودم را از آغوش دریا جدا کردم وقبل از آن که فرصت عکس العمل خاصی به او بدهم گفتم : چیزی نیست از صبح تا به حال سرم درد می کرد وحالا فکرمی کنم خستگی تشدیدش کرده .

سپس رویم را به طرف پرهام برگرداندم و در حالی که مسیر نگاهم به اومنتهی نمی شد گفتم . انشاءالله که خوشبخت بشید .

فعلا با اجازه تون . . .

با عجله به طرف در رفتم ، دریا را به من رساند و می خواست توصیفی بدهد که با دستم او را از خودم دور کردم وبا سماجت گفتم : بذار برای بعد ، اصلا حالم خوش نیست .

از خانه زدم بیرون ، هوای آزاد را به درون ریه هایم کشیدم و ته مانده هوای خفقان آور چند لحظه پیش را به شدت به بیرون راندم ، هوایی که روزی آرزوی استشمامش را داشتم و خودم را محتاج آن می دانستم ، چقدر گذر زمان راحت رنگ سیاه و سفید به افکار و خواسته هایمان می کشید . خواستنش با خون و گوشتم عجین شده بود همه دنیایم را از لا به لای تار و پود وجود او می دیدم و حالا . . .

چقدر ساده قالی اندیشه هایم نخ نما شده بود و توی ذوق می زد ، سالها تلاش کرده بودم که تا به این جا برسم؟ نقطه صفر؟ نه خدایا من قشنگ ترین سالهای عمرم را در لابه لای طومار خاطرات پرهام پیچیده بودم واینک طوفان حادثه از آن پس دیدن او فقط به دیدارهای گاه وبیگاه محوطه دانشگاه ختم می شد ، همیشه سعی می کردم تا با او روبرو نشوم ، ساعت بعضی از کلاس هایش را از روی اتفاقات کوچک حدس می زدم . شنیده بودم اولین جلسه حضورش ، با نگاه خاصی به جای خالی ام توجه کرد وسپس با اشاره ای از دوستم سهیلا سراغ مرا گرفت . سهیلا که به رک گویی میان بچه ها شهرت داشت بلافاصله گفت : ایشون ترجیح داده تا این یه قلم درس و فعلا حذف کنه .

بعد ها سهیلا به من گفته بود که : ساحل ، این آقای مجد چنان از جوابم جا خورد که من نفوذ رنگ قرمز را به سرعت برق زیر پوست سفیدش دیدم . خیلی دلم براش سوخت . بعد از پسرهای دانشگاه مثل اینکه موج عشقت به استادهای دانشگاه سرایت کرده ، ای خوکچه خوش شانس خدا یه کمی شانس بده .

سهیلا از جمله بچه های ساده وبی غل و غش و در عین حال زرنگ وبذله گویی بود که متوجه کوچکترین تغییر و تحولی می شد و تا عمق ضمیر آدم را مثل کف دست می خواند . به خاطر همین در جواب حرفهایش فقط لبخندی زدم .

اواخر ترم را می گذراندم ، سرم به امتحانات گرم بود ، سهیلا یکی از امتحاناتش را خراب کرده بود وحسابی از بابت آن نگران بود . از من خواست تا به اتفاق هم به دیدن استاد مربوطه رفته و از اوضاع نمراتش با خبرشویم در تمام دوران تحصیلم هیچ وقت تن به چنین کاری نداده بودم اما این بار سهیلا حسابی پیله کرده بود .

ببین سهیلا ، این آخه در شان یه دانشجو نیست که خودش و تا این اندازه کوچیک کنه .

خاک برسرت با این طرز فکرت ، شان کدومه ، کوچیک چیه ، دختر تو مثل اینکه توی این دنیا سیر نمی کنی ، من بعد از فارغ التحصیلی ام دیگه چشمم به جمال این آقایون هم روشن نمی شه .

اما سهیلا ، من برای این جور کارها آفریده نشدم .

بعله . . . میدونم . تو فقط آفریده شدی که دل همه روبه رقص دربیاری ، اما اینا نون شب نمی شه .

چی داری میگی سهیلا ، تو خودت خوب می دونی که من خودم از اینکه همچین جوی درست شده چقدر ناراحتم ، اونوقت درست انگشت می زاری روی نقطه ضعفم؟

خب پس بیا غائله رو ختم کنیم ، من فقط از تو خواستم باهام تا اتاق استاد مهدوی بیای ، همین!

باشه ، اگه دردت فقط اینه میام ، اما از من نخواه التماسش کنم .

خیلی خب ، تو فقط خبر مرگت بیا توی اتاق ، حالا راضی شدی؟

سرم رابا نارضایتی تکان دادم وبا او به طرف اتاق استاد مهدوی براه افتادیم .

ضربه ای به در زد و با شنیدن صدای استاد چشمکی تحویلم داد .

بفرمایید .

سلام .

سلام ، سپس عینکش را کمی جابه جا کرد وگفت : ببینم ! خبری شده؟ این طرفها؟

استاد مهدوی ، راستش غرض از مزاحمت وگرفتن وقتتون اینبوده که برام مشکلی پیش اومده بود به همین خاطر من فکر می کنم از عهده این امتحان بخوبی بر نیومدم . . . به من حق بدید که نگران باشم بخصوص اینکه تمام واحدهای این ترم رو گذروندم .

استاد لبخندی زد و عینکش را کمی جا به جا کرد و در حالی که حسابی ور اندازمان می کرد گفت : حالا از دست من چه کاری برای شما ساخته اس؟

سهیلا با لحن التماس آمیزی گفت : استاد . . . خواهش می کنم .

استاد با همان چهره خندان گفت : فقط از من نخواه که توی ورقه ات دست ببرم ، اما می تونم بهت بگم چه نمره ای گرفتی .

فقط همین استاد؟ آخه دونستن نمره ام چه دردی از من دوا می کنه؟

استاد شانه هایش رابالا انداخت وگفت : همانی که گفتم .

دلم برای سهیلا سوخت ، هر چی که بود بارها به کمک شتافته بود و در هر شرایطی خواهشم رد نکرده بود بخاطر همین خیلی آرام گفتم : استاد؟ فکر میکنم نمرات میان ترم سهیلا می تونه کمکش کنه ، اینطور نیست؟

استاد به طرف من برگشت وگفت : خانوم رازقی ، از شما تعجب می کنم ، نکنه شما هم حرف دوستتون و قبول دارید؟

من فقط دلم می خواد اون بتونه درس شمارو پاس کنه! همین

یعنی به هر قیمتی؟

عصبانی شده بودم با اینکه حق رابه استاد می دادم ، اما خوب می دانستم سهیلا دانشجوی پرتلاش و موفقی است دست هر استادی برای کمک به دانشجویان ساعی به اندازه کافی باز هست ، پس با صدای تقریبا بلندی گفتم : بله استاد ، به شرط اینکه قیمت و ارزش هر دانشجویی نزد استادش مشخص شده باشه ، سهیلا دانشجوی فعال و زرنگیه و اگه شما یه کمی بهش کمک کنید مطمئنا مشکلی پیش نخواهد آمد ، اون هم با نمره میان ترم بالایی که داره ، تازه فکر نمی کنم شما دلتون راضی بشه که چنین دانشجویی به خاطر مشکلی که ناخواسته برایش پیش اومده یه ترم دیگه وقت شو وقف درسی بکنه که مشککل خاصی در اون نداره .

استاد با نگاه تحسین آمیزی به من نگاه کرد و در آخر گفت : راستش اول چنان ساکت و مظلوم داخل شدید که میتوانستم قسم بخورم که تا آخر کلامی از شما نخواهم شنید ، اما حالا چنان در مقام دفاع از دوستتون بر آمدید که من افسوس میخورم که چرا رشته وکالت رو به عنوان رشته درسی تون انتخاب نکردید به خاطر همین به شما مژده می دم که خانوم سهیلا سپهری خودشون بدون کمک من تونستن نمره حد نصاب را در درس من بیاورد .

سهیلا چنان ذوق زده شده بود که جلی چشمان مشتاق استاد مهدوی در آغوشم گرفت و صورتم را غرق بوسه کرد ، ما چنان در حال وهوای خودمان غرق شده بودیم که صدای باز وبسته شدن درب اتاق را نشنیدیم .

در همان حال نگاهم رابه طرف استاد گرداندم وگفتم :استاد از این که یه کمی تند رفتم معذرت می خوام .

این دفعه رومی بخشمت . اما دفعه بعد کاری می کنم که برای دفاع از ورقه خودت به این جا بیایی نه کس دیگه .

نه استاد . این خانمی که من می شناسم ، دیگه همچین فرصتی رو به شما نمی ده ، خیلی راحت وقتی که متوجه بشه درسی با شما داره ، اون واحد وحذف میکنه .

با تعجب به طرف صدا برگشتم واستاد مجد را دیدم . طنین صدای خندیدن استاد مهدوی در سرم سرو صداهای عجیبی راه انداخته بود ، برای لحظه ای موقعیت خودم را فراموش کردم وهمچنان در چهره پرهام خیره ماندم .

دوباره سهیلا به فریادم رسید و طعنه ای به من زد و مرا به خودم آورد .

به سرعت سرم را پایین انداختم وبه طرف در براه افتادم ، صدای سهیلا که داشت از استاد مهدوی مجددا تشکر می کرد از اعماق چاه به گوشم می رسید .

ناگهان صدای استاد مهدوی وادار به ایستادنم کرد .

خانوم رازقی لطفا چند لحظه تامل کنید .

همچنان روبه در ایستاده بود م ، نگاههای سنگین پرهام را از پشت سرم احساس میکردم .

باز هم تاکید می کنم که شما باید در رشته حقوق تحصیل می کردید ، استعدادتون در این زمینه بی نظیره روی پاهایم چرخیدم و مستقیم در چشمان استاد خیره شدم وبه آرامی در حالی که فشار بیش از حدی به خودم می آوردم گفتم : اتفاقا شما درست حدس زدید ، رشته ایی که من در اون تحصیل می کنم ، چیزی نیست که به اراده وخواست خودم انتخابش کرده باشم .

استاد در حالی که سرش رابه نشانه تاسف تکان می داد گفت : شما حق دارید که از این بابت ناراحت باشید چون این مسله یک معضل فرهنگیه که توی جامعه ما داره همه گیر می شه ، بچه ها مجبورند که به خواست ونظر خانواده ها عمل کنند وهدف وآرزوها شونو در نطفه خفه کنن ، من برای شما و امثال شما واقعا متاسفم .

پوزخندی زدم و گفتم : احتیاجی به تاسف نیست استاد ، من نه به اجبار پدر و مادر ونه هیچ کس دیگه وبا این که تمایلی هم به آن نداشتم اما باز هم انتخابش کردم .

استاد با تعجب نگاهم کرد وگفت : اگه دلیلتون خصوصی نیست ، دوست دارم بدونم ، چون به ریشه یابی این مشکل اجتماعی کمک می کنه تا وقتی که درد را نشناسیم هیچ اقدامی برای درمان آن نمی توانیم بکنیم .

خب دلیلم تا حدی خصوصیه ؛ ، اما باز هم دوست دارم براتون بگم ، من دقیقا به خاطر دینی که نسبت به عزیز ترین کس ام داشتم این رشته رو انتخاب کردم و خواستم با تلاش و جدیت به تمام مراحل پا بگذارم که او گذاشته بود ومن می خواستم تا با این کارم تمام ثانیه ها و دقایقی را که او با این کتابها واین کلاس ها گذرانده لمس کنم ، من احتیاج به همون هوایی داشتم که اون سال های قبل در همین دانشگاه استشاق کرده بود .

و لبخندی زدم وگفتم : امیدوارم به مسله من به عنوان یک معضل نگاه نکنید ، چون ما از آن دسته بیمارانی هستیم که دوست نداریم مداوا بشیم ، و من فکرمی کنم شما خوب می دونید کدوم دردیه که احتیاج به درمان نداره؟

استاد متواضعانه نگاهم کرد وگفت : به گمونم فهمیده باشم دخترم ، حالا دیگه مطمئنم که بهترین رشته دنیا روانتخاب کردی .

از این که وقتتون وگرفتم معذرت می خواهم ، اگه اجازه بدید ، ما دیگه می ریم .

خدانگهدار دختر های من ، خداحافظ .

به محض خارج شدن از اتاق استاد ، سهیلا نیشگونی از دستام گرفت وگفت : دیدی من هیچوقت اشتباه نمی کنم بیخود نبود که از میون این همه دانشجوها تورو با خودم بردم در ضمن هیچوقت دلیل انتخاب این رشته رو برای من نگفته بودی راستی قیافه دکتر مجد و دیدی ، نگاههای عجیبی می کرد ، من هیچوقت اونو تا این اندازه متعجب ندیده بودم انگار شوکه شده بود .

پوزخندی زدم وگفتم : حتما از دفاعیه ی جالب من حسابی جا خورده بود ، اما سهیلا اون کی وارد اتاق شد که من متوجه حضورش نشدم؟

راستش از همون جایی که مثل یه وکیل تسخیری دفاعیه منوبه عهده گرفتی .

وبا قههقه ای بلندی شروع به خندیدن کرد ، هنوز هم با این که چندروزی از برخوردم با پرهام می گذرد قیافه مبهوت و پر از سوالش از ذهنم بیرون نرفته .

به هر جان کندنی بود آن ترم هم گذشت . با تمام شکنجه ها و استرس هایی که روح بیچاره ام درگیر آن شده بود اما تمام شد .

و تابستان دیگری از راه رسید . پدر مسولیت برنامه ریزی را به عهده گرفته بود مثل همیشه بیشتر جمعه ها را برای کوه کنار گذاشته وسفر یک هفته ای را به ویلای یکی از دوستانش در شمال هم در نظر گرفت سه روز هفته هم قول آرایشگاه را به مادر داده و دو روز در هفته هم از من خواست تا در کارهای حسابرسی شرکت به کمکش بروم و در کمال بی انصافی تنها یک روز آن رابه خودم اختصاص داد ، از برنامه ریزی اش راضی نبودم بر عکس سال های قبل که همه روزهای هفته را برای خودم میخواستم ، امسال حتی به آن یک روز هم چشم داشتی نداشتم ، من مرده متحرکی بودم که روح زندگی ام در گوشه ای از این زمین خاکی گم کرده بود ، پرهام خورشید زندگیم بود ، ستاره امیدم بود مانند شهابی بود که با قدرت و شدت وارد آسمان زندگیم شد ودر اندک زمانی درانتهایی ترین قسمت وجودی ام افول کرد ومن با خاکستر خاطراتم روی آن را پوشاندم .

درد پاهای مادر روز به روز بیشتر آزارش میداد و پزشکان معتقد بودند که او باید خودش را باز نشسته کند .

اما عشق به این کار مانع بزرگی برای کنار کشیدن مادر از حرفه ای بود که سال های زیادی آرامشش را در آن پیدا کرده بود ، ولی با اصرار پدر قبول کرد سه روز در هفته آن همیکروز در میان به سالنبروذد ، حالا دذیگر اوقات بیشتری را در خانه می گذراند ، بر عکس من که اصلا در خانه نبودم ، ولی مادر اوقات بیشتری در خانه می گذراند ، بر عکس من که اصلا در خانه نبودم ، ولی مادر اوقات تنهایی اش رابا دریا پر میکرد ، بخصوص از وقتی که فهمیده بود ، او حامله است بیشتر به او توجه می کرد .

شنبه ها وچهارشنبه ها با پدر به شرکت می رفتم وبه کارهای عقب مانده شرکت رسیدگی می کردیم وبا هم به خانه برمی گشتیم تا اینکه در یکی از روزهایی که گرم کار بودیم ، کسی وارد اتاق شد وبا پدر به احوال پرسی گرمی پرداخت ، معمولا در این گونه مواقع حتی نیم نگاهیی هم به طرف مقابل نمی انداختم ، اما این بار صدا بقدری آشنا و صمیمانه بود که بدون خواست خودم سرم را به طرف آنها برگرداند ، برای لحظه ای چشمم به قیافه ی آشنایی نیفتاد ، به خاطرهمین دوباره سرگرم انجام کارم شدم ، اما صدای پدر مرا متوجه خودشان کرد .

ساحل ، دخترم مثل اینکه مهندس نامی را نشناختید؟

با شنیدن نام مهندس نامی بناگاه سرم را بالا گرفتم و بخاطر آوردنش قیافه ی شرمنده ای به خودم گرفتم ودر حالی که از جایم نیم خیز می شدم گفتم : سلام آقای مهندس ، عذر می خوام اصلا نشناختمتون .

مثل اینکه خیلی پیر شدم همینطوره؟

اتفاقا شکسته نفسی می فرمائید ، به نظر جوان تر شده اید .

امیدوارم همینطور باشه که شما می فرمایید .

مسلما همینطوره .

پدر در حالیکه صندلی کنار خودش را به او تعارف می کرد گفت : خوب مهندس جان بشین و برامون تعریف کن ببینم سفر خوش گذشت نه .

والله خوب بود ، البته بیشتر وقتم توی کلاس های مختلف می گذشت ولی در کل سفر پرباری بود .

تونستی سفارش بگیری؟

بله هم سفارش های مختلفی گرفتم وهم دستگاههای مدرنی با قیمت های مناسب خریدم که عده ای کارشناس دوره دیده برای بکار انداختن شان خواهند آمد ، من گزارش کارهایم را آماده میکنم و تا چند روز دیگه براتون میارم .

خیلی خوبه مهندس من واقعا به پشتکارت ایمان دارم .

خوب مهندس رازقی می بینم که کارمند جدیدی استخدام کردید .

نه اینطور نیست ، ساحل قرار دو روز در هفته ، اونم تعطیلات تابستون به من در حسابرسی کمک کنه .

پس باعث افتخار ماست که ساحل خانوم ما رو قابل دونسته و به شرکت ما قدم گذاشته .

دیگر از دست تملق های او جان به لبم رسیده بود ، بنابراین با بی اعتنایی گفتم : فقط امیدوارم این تابستون زودترتموم بشه ، چون من میونه ای با اعداد وارقام ندارم .

مهندس نامی در حالی که لبخند رضایت مندی برلب داشت گفت : اگه مشکل شما فقط اعداد وارقامه من دربست در خدمتتونم .

یعنی شما فرصت این که به من کمک کنید ودارید؟

پدر با خنده ی مرموزانه ای گفت : راستش مهندس نامی طی یکی مرخصی شش ماه برای دوره تخصصی به آلمان اعزام شده بود و از آن جایی که ایشون در تمام کارها همت واراده بالایی دارن تونستن کاراشون و ظرف مدت 4 ماه به پایان برسونن یعنی عملا 2 ماه باقی مانده جز مرخصی با حقوق برای ایشون منظور می شه .

پس هیچ اجباری برای حضور در اینجا ندارن؟

مهندس نامی به طرفم برگشت و گفت : ساحل خانوم با یه محاسبه سرانگشتی من میتونم تا دو ماهی که به شروع کلاساتون باقی مونده کمکتون کنم .

اینبار نوبت من بود که با پررویی به پدر بگویم :خب پدر ، حالا که مهندس نامی به کشور برگشتن وبیکارم که هستن پس میتونن توی کارهای حسابرسی کمکتون کنن .

پدر با اخمی به چهره گفت : پس مسله شانه خالی کردن از زیربار مسولیته . همینطوره؟

نه به خدا ، آخه شما خوب میدونید که من چقدر گرفتار وخسته ام .

آخه دخترم تو بعد از پایان درسات ، باید جذب بازار کار بشی ، و برای شروع همه از توسابقه کار می خوان حتی اگه دو یا سه ماه بوده باشه ، و این کار تو در شرکت یه نوع سابقه ی کاری برات به حساب میاد .

باشه پدر . . . باشه هر چی که شما بگین .

پس از امروز مهندس نامی کمکتون می کنه .

ولی بابا ، حالا که قرار حتما دو روز در هفته رو این جا باشم ، مزاحم مهندس نمی شم .

مهندس به میان حرفهایمان پرید وگفت : این کار مورد علاقه منه ، ومن با خواست وعلاقه قلبی ام می خوام اونو انجام بدم .

حالا که اصرار دارید حرفی ندارم .

کار کردن زیر نگاههای یکنواخت مهندس نامی برایم بسیار سخت شده بود ، اما چاره ای نداشتم هر نوع گله وشکایتی به حساب تنبلی وبی مسولیتی من گذاشته می شد .

حسابی خسته شده بودم ، با دستهایم شانه هایم را ماساژ دادم وکمی هم به گردنم ورزش دادم ، سعی داشتم تا با تلاش بیشتر کارها را زودتر تمام کرده وتحویل بدهم ، مهندس نامی که گویا متوجه نیتم شده بود عکس من با خیالی آسوده وطمانینه کارهایش را انجام می داد ، با خمیازه ای بلندی که کمشیدم ، لبخنتدی به لب آورد وگفت : اگه خسته شدید من ادامه می دم .

سرم را به شدت تکان دادم وگفتم : نه هنوز می تونم ادامه بدم .

راستش شما با توجه به روزهایی که در اختیار دارید حجم زیادی از کارها را انجام می دید .

بخاطر اینه که میخوام زودتر کارامو تموم کنم .

می تونم بپرسم چرا اینقدر عجله دارید؟

حسابی با سوالات گاه و بیگاهش عصبانی ام کرده بود ، سعی کردم با سکوت ماندنم . از دست حرفهایش خلاص شوم ، اما دوباره پرسید : چای میل دارید؟

نه ، من زیاد با چای میونه ای ندارم .

اما چای برای جسم خسته خیلی مفیده .

با خشم گفتم : درسته ، ولی من بیشتر روحم خسته است تاجسمم .

چرا؟

مرتیکه فضول حسابی خودش را به من نزدیک احساس می کرد وبا کمال وقاحت از مسائل خصوصی ام می پرسید .

چشم غره ای به او رفتم وگفتم : دلیلش خصوصیه .

آها . . . متوجهشدم .

با لحنی مسخره ای گفتم : امیدوارم .

از وقتی که مهندس نامی به شرکت آمده بود ، واقعا احساس خفقان و کسالت می کردم و روزهای شنبه و چهارشنبه برایم خسته کننده ترین روزهای هفته شده بود .

صبح شنبه بود خستگی مفرط ناشی از کوهنوردی و فکر دیدار دوباره مهندس نامی باعث شد تا روحیه ای بهم ریخته وجسمی خسته با پدر همراه شوم .

خوشبختانه کسی در دفتر نبود و پدر طبق روال هر هفته برای بازدید پروژه هایش تنهایم گذاشت ، خدمتکار پیر شرکت با دیدنم لبخندی زد وگفت : حسابی سحرخیز شدی بابا!

سلام بابا رجب ، از دست پدر دیگه نمی دونم باید چیکار کنم راس ساعت هفت شیپور حرکت وبه صدا در میاره .

خداعمرش بده بابا! یه عمریه به این کارا عادت کرده تازه فقط گرفتاری های شرکت که نیست ، اینقدر خودشو توی مشکلات آدمای درو و برش غرق کرده که میترسم خدای نکرده ناخوش بشه .

خندیدم وگفتم : نگران نباش بابا! من فکرمی کنم اگه یه روزی نتونه اینکارا روبکنه مریض بشه .

انشالله صد وبیست سال عمر با عزت بکنه و سایه اش از سر ما وامثال ما گرفته نشه ، چایی میخوری دخترم؟

نه بابا ، امروز خیلی خسته ام میخوام دور از چشم بابا یه چرت کوچولو بزنم .

خنده ای شیرینی کرد وفت: باشه بابا! بگیر بخواب نمی ذارم کسی مزاحمت بشه .

ممنونم بابا ، الهی که من فدات بشم .

خدا نکنه بابا! الهی که پیر شی دخترم .

از باد خنک پاییزی که به صورت می وزید چشمانم را باز کردم ، کمی طول کشید تا بفهمم کجاهستم ، آرام سرم را از روی دستانم بلند کردم ، پنجره پشت سرم را باز کرده بودند ، هوای دلپذیری بود ، از خستگی صبح اثر چندانی در تنم باقی تمانده بود ، کش و قوسی به خودم دادم و پشت رایانه قرار گرفتم .

دکمه ها را یکی پس از دیگری فشردم و با کمال تعجب دیدم بیشتر کارهای آن روزم انجام شده ، در حالتی بین بهت وتردید بودم که صدایش به گوشم رسید .

ظهر بخیر خانوم رازقی . . .

در حالیکه به سرعت به ساعتم نگاه می کردم گفتم: ظهر بخیر .

تعجب میکنم که این کارمند چند روزه شرکت چطوری تونسته دل این بابا رجب ما رو نرم کنه که توی ساعت اداری که معمولا توی شرکت غلغله است ، مثل روزهای تعطیل همه جا روآروم کنه تا شما استراحت کنید .

خنده ام گرفته بود ، واقعا جای پدر خالی بود تا یه گوشمالی حسابی بهم بده .

دوباره صدای مهندس بلند شد : فکر می کنم خستگی ناشی از کوه باشه .

با تعجب پرسیدم : کوه؟ اما شما از کجا فهمیدید که من دیروز و توی کوه گذراندم .

در حالیکه لبخند کمرنگی در یک طرف لبهایش نقش بسته بود ادامه داد : راستش به طور اتفاقی شمارو اونجا دیدم با تردید گفتم : اما من شما رو ندیدم .

آخه نمی خواستم با دیدنم ، شما رو ناراحت کنم ، ترجیح دادم همچنان نادیده گرفته شوم .

حرفهایش دو پهلو بود ، کاملا معنایش را درک می کردم ، اما لازم بود دوباره خودم را به نادونی بزنم تا مجبور نباشم به چرندیاتش گوش کنم .

بر عکس ، اگه با ماهمراه می شدید روز خوبی برای پدر فراهم می کردید .

نمی دانم جوابم چه به روزش آورده بود که ناگهان از جا بلند شد وبه طرف میز من آمد ، دستهایش را روی میزم گذاشت وخودش را به طرفم جلو کشید وگفت :کارهای امروزتون وانجام دادم ، چون فکر کردم شاید دلتون بخواد امروز یه کمی زودتر به خونه برید و مجبور نباشید در طی روز دائما با جوابهای سردتون منوبچزونید و ریشخندم بگیرید .

وا رفته بودم ونمی دانستم چه بگویم فقط بعد از لختی سکوت به نرمی گفتم : من مجبور نیستم برای توهمات شما خودم را توجیه کنم . من نمیدونم چه رفتاری نسبت به شما داشتم که باعث بوجود آمدن چنین افکاری در شما شده ، اما از اون جایی که قصدم چنین نبوده فکر میکنم یه عذرخواهی به شما بدهکارم .

در ضمن از بابت کارهایی که برای من انجام دادید بی نهایت سپاسگزارم .

برقی در چشمانش درخشید ، درخشش این برق را من بارها و بارها در چشمان کسانی دیگری هم دیده بودم برقی که از قدرت چندانی برخوردار نبود ، وشاید هم دل من با همه تلاطم وتشنجی که با آنها دست و پنجه نرم کرده بود به عایقی تبدیل شده بود که هیچ جریانی نمی توانست از آن عبور کند ، اما خوب می شناختمشان و با نیروی مخربش آشنا بودم ، چشمانم رابه سرعت به طرف دیگری چرخاندم .

خانوم رازقی ، میخوام یه اعترافی پیش شما بکنم ، اعتراض که بحال حاضر نبودم نزد کسی به زبان بیارم ، البته نه این که فکر کنید ، خجالت می کشیدم و یا هنوز تکلیفم را با دلم روشن نکردم ابدا ، دلیلش اینه که تابحال عاشق نشده بدم وبه همه عاشق ها به چشم احمق هایی نگاه می کردم که بزرگترین حماقت زندگیشون وانجام دادن .

مکثی کرد و در حالی که عرض اتاق را پیمود گفت : درست از همون شب عروسی شروع شد ، با نگاه اول لرزشی بی سابقه در قلبم احساس کردم وبدنبال آن ، شور و گرمایی در وجودم خزید که تمام شب در من جاری بود ، همان حس مرا به سمتتان کشاند تا از شما دعوت به رقص کنم ، تمام شب شما را زیر ذره بین نگاهم قرار دادم ، اما یه حس غریبی ، من از نزدیک شدن به شما باز می داشت .

راستش خانوم رازقی ، من آدم تیز بین و زرنگی هستم و اگه حرفی نمی زنم به دلیل اینه که نمی خواهم بهانه ای تحت عنوان توهین و یاتهدید به دست شما بدم ، اما مسیر نگاهتون ، لرزش تنتون ، سردردهای عصبی ، گوشه گیری وانزوا ، همه و همه به من گفت شما هم حسی مانند حس خودم در وجودتون خزیده ، و من چقدر آن شب احساس حقارت کردم وچقدر خودم را بدشانس وبدبخت دیدم ، چون درانتهای مسیر نگاهتون کسی غیراز من بود . تا مدتی بعد از آنشب سکوت کردم وبه بهانه های مختلف با دلم به درگیری پرداختم ، میخواستم با دلیل های منطقی مجابش کنم ، اما چه کنم که بازنده ای بیش نبودم .

با استیصال و درماندگی به پدرتان پناه آوردم ودر کمال صداقت حرفهای دلم را به او گفتم ، باور کنید که خودم رابرای هر واکنشی از سوی مهندس رازقی آماده کرده بودم ، حتی در خیالاتم حکم اخراجم را نیز از دست او گرفتم اما باز هم حرف دل همانی بود که بود .

پدرتان در نهایت دقت وصبر به حرفهایم گوش داد ودر حالیکه رنگ اندوه ودردی پنهانی در تمام زوایا چهره اش به خوبی نمایان می شد گفت: مهندس تو درست مثل پسر خودمی ، در کاردانی ولیاقتت ذره ای تردید ندارم .

چه بسا که نهایت آرزوی هر پدری داشتن داماد لایقی مانند توست ، اما چه کنم که ساحل در وضعیت خوبی قرار نداره ، مدتیه که گوشه گیرو منزوی شده ، کم غذا می خوره لجباز وتند خو شده و مناصلا صاح نمی بینم کهدر چنین شرایطی ، فشار بیشتری به اون بیارم ، اما بهت قول میدم که تویه فرصت مناسب این قضیه رو با ا ون در میان بذارم .

حالا تقریبا یکسالی از این موضوع میگذره ، منهم صلاح ندیدم که دوباره آقای رازقی رو توی فشار بذارم ، اما بذاری صادقانه بگم ، دیگه تحملم تموم شده ، میخوام خودم ، همین حالا از شما خواستگاری بکنم .

بلا تکلیف مانده بودم . نمی دانستم چه باید بگویم ، خدا لعنتت کنه پرهام ببین با من چه کردی؟ شاید اگه درخت عشقت اینقدر در قلبم ریشه ندوانده بود ، امروز من هم مثل هزاران دختر دیگر زیر سقف یکی از همین خانه ها زندگی شیرین وخوبی داشتم اما حالا باید تمام عمرم تاوان یکسالی اندی را پس بدهم که عشقت در نهایت سادگی وصداقت به قلبم خزید ودر کمال آرامش ریشه هایش رادر عمیق ترین نقاط قلبم به حرکت در آورد وجان گرفت و سپس با قلب دیگری راهی شد .

ساحل باور کن ازت نمیخوام همین حالا بهم جواب بدی ، من تا حالا شو که صبر کردم مدتی دیگه هم روش .

از جا بلند شدم و نفس عمیقی کشیدم . کیفم را از روی میز برداشتم ودرست روبرویش ایستادم . آنقدر خودم را محدود ومحصور کرده بودم که همه چیز برایم پرهام بود و بس وحالا جلوی کسی ایستاده بودم که با تمام وجود عشق رافریاد میزد ، اما من گوش شنوایی برای آن نداشتم .

برای اولین بار بود که به چشم کسی غیراز همکار پدر به او نگاه می کردم قدش نسبتا بلند بود به اندازه یک سرو گردن بلندتر از خودم موهای مجعد و چشمانی میشی داشت ، اندام نسبتا پری داشت ومن احساس کردم که او باید در یک رشته خاص ورزشی فعالیت داشته باشد ، بشیار خوش پوش بود وکوچکترین ناهماهنگی در او دیده نمی شود . اما . . . اما . . . برای من پرهام نمی شد .

بدون هیچ حرفی به طرف دراتاقم براه افتادم .

ساحل؟ . . .

خدای من ، حتی طنین صدایش نیز ، قلبم را نمی لرزاند احساسی را در من زنده نمی کرد ، بدون آن که بر گردم گفتم :

بله

راجع به پیشنهادم فکر میکنی مگه نه؟

آره . یعنی امیدوارم که بتونم .

ممنونم

با عجله به خانه برگشتم ، مادر در خانه بود وبه محض دیدنم فهمید که اتفاقی افتاده ، او مرا خوب شناخته بود درکم میکرد ، کاری که حتی مادر واقعی هم ممکن است گاهی از پس آن بر نیاید .

مشغول بافتن پلیوری برای پدر بود ، سلام کردم وخودم راروی یکی از مبل ها ولو کردم .

چیزی میخوری ساحل؟ منظورم چای یا شربت یا بستنی ویا . . .

نه چیزی نمیخورم .

زود برگشتی ، ببینم اتفاق که نیافتاده؟

نه مادر ، کارهام زود تموم شده بود بخاطرهمین گفتم یه کمی زودتر بیام .

متوجه نگاههای سنگین مادر روی خودم شده بودم اما سعی داشتم که بر روی خودم نیاورم ، ولی چون همیشه فکرم را تا ته خواند .

بالاخره پیشنهادش را داد مگه نه؟

راجع به چی حرف میزنی مادر؟ بهتره واضح تر صحبت کنی!

منو بازی نده دختر ، منظورم مهندس نامیه ، من دختر خودمو خوب می شناسم ، تنها چیزی که می تونه تا سرحد جنون عصبانیش کنه ، یه پیشنهاد ازدواجه ، مگه نه عزیزم .

کاسه صبرم لبریز شده بود ، خیلی سعی داشتم خودم را کنترل کنم . اما حدس درست و به جای مادرم تمام محاسبات ذهنی ام رابهم ریخت ، مانند بادکنکی پر باد شده بودم که با گشودن سرش به فیس فیس افتاده بودم .

صدای شکسته شدن بغضم را در ته گلویم شنیدم وبه دنبال آن سرازیر شدن اشکها وهق هق گریه ام .

مادر با دیدن حال زارم . بافتنی رابه کناری گذاشت وبه طرفم آمد و در حالی که می نشست مرا به طرف خودش کشاند وگفت: چیه دختر کوچولوی من! بازم که اتفاقای کوچیک اشکهاتو در آورده . بابا از قدیم گفتن دختر مثل گردوی روی درخته! آنقدر براش چوب پرت میکنن تا بالاخره به زمین بیفته . حالا هم که چیزی نشده ، پس من درست حدس زدم ، موضوع مهندس نامیه مگه نه؟

در میان بغض وآه سرم رابه آرامی تکان دادم .

خب اینکه گریه نداره ، تو دیگه یه آدم عاقل وبالغی در عین حال تحصیل کرده ، یا قبولش داری که البته اینطور به نظرن می رسه ویا قبولش نداری وحتما برای ردش دلیل منطق قانع کننده ای داری پس نباید خودتوببازی ، تو باید بدونی زندگی میدون مساقبه است کسانی توی این مسابقه برنده می شن که بر عقلشون حکومت میکنن نه بر دلاشون .

ما آدما د جور حرف می زنیم ، یکی با دلامونه دیگری با عقلمون . دل دلیل ومنطق سرش نمی شه و وای به حالکسی که به دنبال حرف دل راه بیفته وعقلشوقربونی دلش بکنه . ولی عقل در برخورد باهر مانعی حتی جزئیات روهم در نظر میگیره اما دل تا نخواد هیچ مانعی رو نمیبینه برای همینه که می گن عاشق چشماش کوره وغرض از چشم ، چشم صوری نیست ، چشم بصیرته که ما بروی حقایق می بندیم .

حالا دختر خوب! آسمون که به زمین نرسیده ، بهتر بشینی در این مورد خیلی جدی فکر کنی ، مهندس نامی رو بابات کاملا میشناسه وبهش اعتماد داره ، این یکسالی با نگاههای پر التماسش روزگار روبه بابات زهر کرده ، من تاکید می کنم که بنشینی و خوب دور وبر این قضیه فکرکنی و تکلیف خودتو با اون روشن کنی ، اشکهایم را از صورتم پاک کردم و در حالی که خودم را در آغوش مادر جابه جا می کردم گفتم: وای که اگه شمارو نداشتم چه می کردم ، شما به من قوت قلب میدین وامیدوارم میکنین ، اما موضوع مهندس نامی ، حرف امروز و دیروز نیست ، من برق عشق و علاقه رو از همون شب عروسی فربد ، توی چشماش دیدم ، اما مادر می دونین . . .

« نمی توانستم ادامه بدهم . البته دلم می خواست حرف دلم را بدون رودربایستی به مادر بزنم اما نیروی بازدارنده ای مهارم می کرد . »

دخترم اگه بخوای از من خجالت بکشی و حرف نزنی ، هیچ کمکی نمیتونم بهت بکنم ، بین مادر و دختر که نباید خجالت واین حرفها وجود داشته باشه .

درسته مادر ! شما راست میگین ، آخه . . . آخه برق نگاهش به دلم نمی شینه ، چه جوری بگم گرمم نمی کنه ، هیچ حسی رو در من بیدار نمی کنه .

می دونی علتش چیه ساحل؟

سرم رابه علامت نه بشدت تکان دادم .

بخاطر اینکه خودت نمیخوای ، دروازه قلبت روبه روی تموم عشقای عالم بستی وبی تابانه منتظر شاهزاده رویاهات هستی اما توباید بفهمی رویا همیشه رویاست وهمانطور هم می مونه ، ما توی واقعیت زندگی میکنیم وتوباید دنبال یه عشق واقعی باشی ، من از کارات سر در نمی یارم ، خواستگارت ویکی بعد از دیگری رد میکنی وجواب سر بالا به اونا می دی این منو نگران می کنه ، آخه هر دختری توی سن وسالی خاص خریدار داره وتو داری لگد به بخت خودت میزنی همه کسانی که دست رد به سینه شان زدی ، آدمای متشخص و بااصالت وتحصیل کرده ای بودن ، اما دلم می خواداز این به بعد عاقلانه تصمیم بگیری .

نگاه خسته ام را به مادر دوختم وگفتم : ای کاش به همین راحتی بود که شما می گفتید ، من تموم پل های پشت سرم را خراب کردم .

فکر کنم منظور تو فهمیده باشم ، یعنی باور کنم که تمام خودداری ها ی تو فقط به خاطرگذشتته؟

مگه غیر از اینم می تونه باشه؟

یعنی به نظر شما مشکل کوچیکیه؟

بستگی به طرفت داره که چقدر درکت کنه؟گاهی وقتها غمها مشکلات بزرگ در برابر جادوی عشق رنگ می بازن و مثل یخی در برابر گرمای آفتاب آب می شن و هیچ اثری از اونا به جا نمیمونه . ای کاش منم می تونستم مثل شما خوش بین باشم ، تمام اونایی که منو می خوان و از من خوششون اومده هیچی از من و گذشته پرفراز ونشیبم نمی دونن ، تازه از کجا معلوم با شنیدن احوالم مثل تفاله ای مرا به دور نیاندازند ویا در صورت و قبولی تموم اونا ، که دلیلش تنها صورت ظاهری ام میتونه باشه ، من تا کی باید انتظار بکشم که چه وقتی از چشمشان خواهم افتاد و آن وقت گذشته ام را مثل چماقی به سرم خواهند کوبید نه مادر بهتره از خیر ازدواج بگذرم . من نمی تونم به خاطر اما واگرها چنین ریسک بزرگی بکنم ، من چنین مردانی که فقط وفقط حال وآینده ی کسی را بخواهند سراغ ندارم ، گذشته هیچ وقت دست از سرم بر نمی داره ، آن هم گذشته ای چنین وحشتناک .

صورتم رابا دستانم پوشاندم . دستهای مادر به آرامی روی موهایم لغزید وبه آرامی بوسه ای بر آن زد وبه نجوا گفت : اما من سراغ دارم ، چنین مردان بزرگی که برای انسان هایی باغم بزرگ پا به عرصه خلقت گذشته اند سرم را بالا گرفتم در چشمانش خیره شدم ، نم اشکی راروی دستانم احساس کردم طاقت گریه ی او را نداشتم دستهایم را دور گردنش حلقه کردم وبوسیدمش وگفتم : مادر توروخدا شما دیگه گریه نمکن ، وقتی که هوای دل تون ابری می شه انگار تموم غمهای عالم وتوی سینه ی من می ریزن ، خواهش میکنم گریه نکنف مادر موهایش را پشت گوشهایش گذاشت واز دستمالی که به اوتعارف کردم برداشتم وچهره اش را پاک کرد وگفت : بهتره منطقی باشی .

برای اینکه یخ حاکم بر دلهایمان را شکسته باشم گفتم : اگه می دونستم شما نشونی این دسته از مردان روبلدید زودتر سراغشونو میگرفتم .

مادر گفت : سر به سرم نذار ساحل!

اما چند دقیقه ی پیش خودتون گفتین یا نکنه من گوشام اشتباهی شنیدن .

در میان تعجب و ناباوری ام گفت : پدرت؟!!

پدرم؟!!

بله ، پدرت ، آقای رازقی .

خب ، این چه ربطی بهبحث ما داره؟

خیلی ، حتی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی ، بهتره یه لیوان آب قند برام بیاری ، تابرات تعریف کنم ، فکرمی کنم فشارم پایین افتاده .

چشم مامان ، همین حالا .

هفده سالم بود ، سال آخر دبیرستان را تازه شروع کرده بودم ، خانواده ی متمول وبا اصالت داشتم ، از همان دوران عاشق کارهای هنری بودم ، با اینکه پدرم شدیدا مخالفت می کرد ، اما به کمک مادرم بالاخره راضیش کردم و برای یادگیری فن آرایشگری در یک دوره شش ماهه نام نویسی کردم ، توی اون روزها همه چی قشنگ بود ، تموم فصل های خدا قشنگی خودشونو داشتن ، مهمانی ها هیجان انگیز بود ، مسافرتها لذت بخش بود . . . و خلاصه هر چیزی جای خودش بود اما ناگهان گردباد شومی به سرزمین خوش خیالم وزید و تمام خوشی ها و آرزوهام وبا خودش برد ، من ماندم ویک دل دیوونه وآواری از رسوایی وبدنامی .

توی راه آرایشگاه عاشق پسری شدم به نام بهرام که خودشو دیوانه و عاشق سینکه چاک من جا زده بود ، البته ماهها طول کشید تابه اون اطمینان کنم به خیال خودم آنقدر به او بی اعتنایی وکم محلی کردم تا میزان عشق و علاقه اش رابه خودم بسنجم اما غافل از این که با شناختی کامل از خودم و وضعم خانوادگی ام قدم پیش گذاشته و چشم طمع به مال واموالم دوخته بود نه به خودم .

بالاخره آنقدر آمد و رفت وبا سوز دل عاشقانه در گوشم نجوا کرد که دل به اوباختم ، افسوس وهزاران افسوس .

ای کاش تنها دلمو به اون باخته بودم ، من اونقدر خام وبی تجربه بودم که وجودم ، زندگیم وبه اون باختم وبعد کم کم متوجه نقشه ی شوم وشیطانی اش شدم ، گویا با این کار دیگر من و ثروتم را متعلق به خودش می دانست .

به من امر و نهی می کرد به باد تمسخر و تحقیر می گرفت و جلوی رویم به حماقتم می خندید .

دنیا برایم به آخر رسیده بود دوره ی یادگیری آرایشگری را تموم کرده بودم و خود را در خانه حبس کردم ، نه به تلفن هایش جواب می دادم ونه به سوت های گاه و بی گاه که زیر پنجره اتاقم می کشید توجه می کردم .

با خودم قسم خورده بودم حتی اگر به قیمت ازدواج نکردن و ترشیده شدنم هم که شده از خیر ازدواج با اوبگذرم اما از آن جایی که سرنوشت هیچ گاه به خواست ما رقم نمی خوره پسر یکی از دوستان متشخص پدرم که از بستگان شاه ایران بود و جزء درباریان به شمار می رفت برای خواستگاری پیش قدم شد .

پدرم در پوستش نمی گنجید ، این نهایت آرزوی هر کسی بود که با چنین شخصیتهایی وصلت کند وشاید هم آرزی خودم اما با افتضاحی که بار آورده بودم چه باید می کردم؟

مخالفتم را بلافاصله ابراز کردم ، نمی خواستم بیشتر از این آبروریزی بشه ، البته بیشتر نگران خونواده وحیثیت آنها بودم تاخودم .

پدر عصبانی شد و در خونه طوفان بپا کرد ، گریه و زاری های من هیچ اثری نداشت چند بار تصمیم به خودکشی گرفتم اماجرات و عرضه آن را نداشتم تا اینکه بالاخره تصمیم گرفتم تسلیم بشم و خودم رابه دست سرنوشت بسپارم ، پدر جلسه ای برای آشنایی و صحبت های اولیه گذاشته شد .

خانواده ها یکدیگر رامی شناختند . سیروس در همان جلسه اول بعد از دیدنم رضایتش رو اعلام کرد ، همان چیزی که سخت از آن می ترسیدم ، با آن که بسیار ساده وبدون آرایش در جلسه ی اول حاضر شده بودم تا شاید توی ذوقش بخوره ، اما نتیجه برعکس شد ، مادر سیروس که خانم بزرگ صدایش می زدند ، با خوشحالی در حالیکه دو دستش را بهم می مالید گفت : خدایا چه تیکه ای نصیب پسرم شده ، توی این دور زمونه که اصلا نمی شه دختر هارو از زنها تشخیص داد شوکت جون نوبره .

بهرام به رفت وآمد ها مشکوک شده بود مخصوصا شبی که قراربود به طور رسمی در مورد مقدمات عقد گفتگو کنند ، آنها با سبدی بزرگ از گلهای میخک آمده بودند وسیروس در حالی که کت وشلوار شیکی به تن کرده بود پیشاپیش همه قدم به درون خانه گذاشت ، شک او را به یقین تبدیل کرد . آن شب به درخواست من همه برنامه ها را به بعد از صحبت های اولیه ی ما موکول کردند .

امام آنرزسیروس ناراحتوتکیده واردشد با همبهحیاط جلوی ساختمان رفتیم ، متوجه حالت غیر عادی اش شدهبودم ، بخاطر همین ساکت ماندم تاخودش شروع به صحبت کنه .

ساحل جون با این که سالها از اون زمون می گذره اما اما هنوز برام تازه ودردناکه ، خدا لعنتت کنه بهرام .

درست باهمین جملات شروع کرد .

فکر نمی کردم با احساسات من بازی کنید ، من خالصانه پاپیش گذاشتم و می خواستم بهترین آرزوهای قلبی ام را پیشکش تون کنم ، اما شما با سکوتتون دنیای رنگارنگ منوخراب کردید ، با حرکتی ناگهانی به سمتم برگشت و در چشمانم خیره شد وگفت : چرا از همون روز اول به من چیزی نگفتید ؟ چرا منو وارد بازی خودتون کردید؟

بغضم تریکد وگفتم: تمام امتناع من بخاطر همین بود ، نمی خواستم کوس رسوایی ام در همه جا شنیده شود .

باور کنید من چنین قصدی نداشتم ، بارها به پدر گفتم من قصد ازدواج ندارم ، اما گوشش بدهکار نبود ، شما باید منوببخشید . . .

هق هق گریه امانم را بریده بود به سکسکه افتادم وهیچ چیز دست خودم نبود .

باید به خودم می گفتید ، من ترجیح میدادم این موضوع رو از خودتون بشنوم تا از دهان یه آدم لات ویه لاقبا من از شما تعجب می کنم ، واقعا اون آدم ، انتخاب خودتونه؟ . . .

ساکت ماندم وجوابی ندادم .

همان بهتر که حرفی نزنید ، چون نمی خوام به سلیقه تون بخندم ، شما برای من خیلی محترمید و . . .

در میان ناراحتی زیاد صدایم را بلند کردم وگفتم : بس کنید ، اون یه شکست تلخ بود در اوج جوانی و نادانی دیگر حتی نمی خوام بهش فکر کنم ، برای مدتی اون آدم شیاد و پلید وتوی جلد یه آدم خوب و متشخص تصور کردم .

و . . . خودم وباختم . اگه می بینید که دارم این حرفهارو به شما می زنم نه بخاطر این که بخوام منوببخشید ونه اینکه خودموتوجیه کنم ، کار من هیچ توجیه منطقی نداره ، فقط یه خواهش کوچیک از توندارم . . .

به میون حرفام دوید وگفت : فقط از من نخواین که . . .

به تندی گفتم: نه خاطرتون جمع باشه از شما نمی خوام که همچنان در ازدواج با من پافشاری کنید ، فقط میخوام درباره این موضوع باخونواده ام حرفی نزنید .

لختی سکوت کرد و گفت : نه تنها با خونواده شما بلکه با هیچ کس حرفی نمی زنم .

با اندوه فراوان گفتم: متشکرم اما می تونم بپرسم چرا تا این حد دربرابر خواسته ام نرمش نشان می دهید؟

سری جنباند وگفت: بالاخره باید یه رفقی بین منو اون وجود داشته باشه یا نه!

اشکهایم دوباره سرازیر شده بودند به نرمی پرسیدم اونوکجا دیدید؟

توی دفترم ، دیرز صبح مثل جنون زده ها وارد شد تمام اسرار زندگیت را جلوی رویم ریخت وروفت .

از خجالت نزدیک بود در زمین فرو برم ، چون او را خوب می شناختم اوهیچ ابایی در بکار بردن رکیک ترین کلمات وحرکات نداشت .

اما شوکت خانوم یه سوالی از شما بپرسم؟

بفرمایید .

شما تا چه زمانی می خواستید اسرارتان را از من پنهان کنید ، البته اگر من بهرام ونمیدیدم؟

نمی دونم ، شاید اسغاثه ها وتوبه هایم را خدا شنیده واینگونه مرا در مسیر بیعی سرنوشت قرارم داده تا من مجبور نشوم دست به کار احمقانه ای بزنم .

سری تکان داد وگفت : بسیار متاسفم ، شاید اگر رقیب من کسی غیر از بهرام بود براحتی می تونستم چشم پشی کنم و گذشته رابه فراموش بسپارم اما او واقعا یک آدم بی سر و پا وبی بند وباریه .

نه من چنین انتظاری از شما ندارم ، همین که قول دادید تا باقی مانده ی آبرویم را محفوظ نگهدارید سپاسگزارم .

شوکت خانوم؟!!

با تعجب به چشمانش نگاه کردم ، جرقه عشق را در آنها دیدم و بسرعت سرم را پایین انداختم .

شوکت خانم هیچ وقت فراموشتون نمی کنم ، خدانگهدار .

وهمانطور که قول داده بود ، تمام دلایل بهم خوردن این وصلت را خودش به دوش کشید ورفت .

هفته بعد درست در همان شب زنگ خانه به صدا در آمد همسایه بغلی ما با شیرینی گل به دیدنمان آمدند و مرا برای پسرشان خواستگاری کردند ، پسرشان تحصیل کرده ی خارج بود وبتازگی به کشور بازگشته بود ، پدر و مادر با خوشحالی استقبال کردند چون این خانواده را بدرستی می شناختند ومطمئن بودند که در دامن چنان پدر و مادری فرزند ناخلفی تربیت نشده دوباره بدبختی من شروع شده بود من این بار تصمیم گرفتم تا در حین صحبت او را دست به سر کنم با پدر و مادر به طور جدی در این مورد خاص اتمام صحبت بکنم .

شب موعود فرا رسید ، می خواستم داخل حیاط با او صحبت کنم تا هیچ کسی متوجه ی صحبتهایمان نشود ، به خودم خیلی دلداری دادم که این دیگر آخرین بار است و توباید با استفاده از بهانه ای که بدستت داد او را از سر خود باز کنی .

همچنان غرق در افکار بودم که صدایش مرا به بیرون کشید .

خب هر سوالی دارید بپرسید ، من آماده ام .

ترجیح می دهم شما اول شروع کنید ، این حق شماست تا هر چیزی که بخواهید از همسر آینده تون بدونید .

لحظه ای ایستاد و به من خیره شد ، نگاه گذرایی به او انداختم به طرف انتهای حیاط حرکت کردم .

من هر چیزی که باید از شما بدونم ، دانستم حالا نوبت شماست .

کسی چیزی به من نگفت ، من همه چیز را از دهان شما شنیدم .

من که هنوز حرفی نزدم .

درسته ، من همسایه بغلی شما هستم ، همان شبی از آلمان برگشتم که شما در حال صحبت با خواستگار قبلی تان بودید به حیاط خانه آمده بودم تا خاطرات پانزده سال قبل را زنده کنم که بودونخواست قبلی ام همه حرفهایتان راشنیدم راستش یه حقیقتی رو بهتون بگم ، من قبل ازدیدن خودتون ، عاشق صداقت ومهربانی تان شده بودم وهنگامی که شما را به خانواده ام پیشنهاد دادم ، بسیار خوشحال شدند وگفتند: شما یکی از کاندیداهایی هستید که برای من در نظر گرفته اند « خدا بیامرزدشان آدمای خوبی بودن»

حالا هر چه از من میخواهید بدونید ، بپرسید من آماده ی پاسخگویی هستم .

اما زندگی که با ترحم دلسوی بنا بشه سست و متزلزله؟

من از روی صحبت هاتون شما روشناختم ، شما فکر می کنید من اینقدر خامم که زندگیمو روی ترحم بنا کنم؟

درسته شما برای من عزیزید اما نه به اندازه خودم ، شما مطمئن باشید که در این زمان به هیچ وجه خودم را قدای شما نمی کنم ، شما هیچ چیز به من بدهکار نیستید .

بالاخره با تموم تهدیدهایی که بهرام می کرد ، او تصمیم خودش را گرفت وچون کوهی پرصلابت پشت سرم ایستاد وحمایتم کرد ، حالا بازم می گی که چنین مردهایی وجدن دارن؟

اشک از چمشانم سرازیرشده بود در حالی که بینی ام رابالا می کشیدم گفتم: من مطمئنم که از همان اول هم می دونست شما چه جواهر با ارزشی هستید ، اون بی نظیره مادر ، نمونه کامل یه مردشرقی .

آره دخترم اما شرایط بدی داشتم وبا تمام اعتقادا تمذهبی و رسم و رسومات خاصی که وجودد اشت ، او همچنان خونسرد و محکم ایستاد و در همان شب عرسی مرا به جای خانه ی مادرش به خانه خودش برد و به هیچ کسی هم اجازه ماندن نداد او مرا تا آخر عمر مدیون خودش کرد ساحل .

من مطمئنم که به همین زودی ها یکی مثل اون سوار بر اسب رویاهات به اینجا میاد توروبا خودش می بره .

نفسم را به شدت بیرون فرستادم وگفتم:مادر حدود شش سالی می شه که با شما زندگی می کنم با این که چیزی جز مهربونی و پاک دلی از شما ندیدم ولی هنوزم احساس میکنم که شما برای هر فصل از زندگی من قدمی پر از تجربه های گرانقدر دارید و در مواقع ضروری جرعه ای از اون تجربه ها به من می نوشانید . شما مثل معمایی هستید که هزار راه حل داره و در عین حال معمای مونه .

فراموش کنم عزیزم ، فراموشی یکی از نعمت هایی با ارزش خداست که باعث می شه زندگی همیشه زیبایی وطراوت اش وداشته باشه ، کافیه با دستمالی از جنس گذشته به گردگیری ذهنت بپردازی اونوقت می بینی که دل اونقدرها هم وفادار نیست ، وفاداری حسیه که ما با تک تک سلول های بدنمون درکش می کنیم ودرنهایت به قلبمون هدیه اش می دیم ووقتی که طرفمون لیاقت اونو نداره دیگه باید به کی وفادار موند ، به وجودی لاابالی و بی مسولیت وناشناخته؟

نه عزیزم ، بهتره افسار قلبت روبه دست عقلت بدی فکرمی کنم دیگه زمونش رسیده که این اسب سرکش و مهارش کنی .

دوباره آهی بلند و کشیده از نهادم بلند شد ، خاطرات گذشته جلوی چشمانم جان گرفت . و من شدم همان شیلای سالهای گذشته ، بی پروا وآزاد رها از تمام سختی هایی که در کمینم بود مادر همچنان سکوت بینمان رابا صبوری رهبری می کرد ، گویا او نیز فکرم را میخواند وبه من اجازه می داد تا همچنان در گذشته ام سیر کنم ، پلکهایم را روی هم فشردم تا به اشک هایم که ا ین رزوها عجیب سرگردان به نظرمی رسیدند میدان ندهم ، به زحمت شروع کردم ، بالاخره باید از یک جایی شروه می شد ومن باید به یکی اعتماد میکردم ، و چه کسی بهتر ازمادرم!! . . .

ای کاش لات ویک لاقبا بود ، ای کاش بی سواد وبی اصالت بود ، ای کاش وقیح و گستاخ بود ، حتی ای کاش خودرا در مقابلش می باختم وننگ خود باختگی رابا خودم به دوش می کشیدم ولی درد من هیچ کدام از اینها نیست نه مادر اوهیچ از آنهایی که گفتی نبود او وجود بزرگواری بود که با تمام اصالت و صداقتش به دنبالی وجود ناچیزی مثل من راهی شد ودر این راه مرگ احساسشو با چشمانش دید ، فکر می کردم با ترک کردنش اونو به هر چی که حقشه می رسونم ، اما تازه فهمیدم که اشتباه کردم ، اشتباهی بزرگ که مجبور شدم تاوان سنگینی بابت آن بپردازم ، من نه تنها باعث تباهی زندگیم شدم احساس شو به مسلخ کشیدم .

مادر با دهانی باز و چشمانی گشاد نگاهم می کرد ، با نگاهی شرمنده به او چشم دوختم ، در چشمانش دریایی از پرسشهای ناگفته می دیدم تا اینکه با پرسشی کوتاه غافلگیرم کرد .

مگه تو ازش خبر داری؟

مانده بودم چه جوابی بدهم که ادامه داد .

ساحل نزار فکر کنم تو داری چیزی رو از من پنهون می کنی ، من ومثل دوست خودت بدون ، دوستی که تموم فکرش کمک به توهه ، تا کی میخواهی کنج این چهار دیوار زانوی غم به بغل بگیری ؟ من دیگه نمی تونم بال بال زدنت و جلوی چشمانم ببینم .

خواهش می کنم مادر ، من اصلا آمادگی حرف زدن راجع به اونو ندارم .

درحال جمع وجور کردن لباس و کیفم بودم تا به اتاقم بروم که مادر خودش را به من رساند ودستش را زیر چانه ام گذاشت و گفت: فقط یه سوال؟ تو اونو دیدی مگه نه؟

نفسم بند آمده بود ، جواب دادنم مستلزم پاسخ گویی به تمام سوالات بعدی و تدریجی اش بود ، همان چیزی که طاقتم را طاق می کرد .

مگه نه ساحل؟

اگه خیالتون وراحت می کنه باید بگم بله مادر دیدمش ، اما نه مثل گذشته منتظر وعاشق خودم ، اون ازدواج کرده وبه سرعت به طرف اتاقم دویدم .

روزها از پی هم کمی گذشتند ، فقط یک ترم به فارغ التحصیلی من مانده بود .

بالاخره تابستان با تمام گرما و کارهای خسته کننده سالن وشرکت گذشت ، خوشحال بودم از این که میدیدم دوباره با جمع دوستانم باز خواهم گشت و از دیدارهای گاه وبی گاه مهندس نامی دور خواهند ماند ، مادر از وقتی که زبانم به حرفهای ناگفته دلم ناخنک زده بود گه گاهی به من پیله می کرد ، اما من همچنان در پیله ی سکوت خودم فرو رفته بودم .

تنها پناهگاه من خانه فربد ودریا بود که همیشه با روی باز منتظرم بودند ، دریا اوایل دوران بارداری را می گذراند ویار شدیدی داشت به طوری که تمام آشپزی خانه را فربد به گردن گرفته بود ، زوج خوشبختی بودند وانصافا دریا این دختر صبور جنوب توانسته بود از فربد ، آدم دیگری بسازد ، اما چون گذشته طبع شوخ وبذله گویی اش را حفظ کرده بود حال دیگر حریم ها وحرمت ها را می شناخت وشدیدا به آنها احترام می گذاشت وبعد از سالها دوری از وطن و فراموش کردن قسمت اعظمی از خصلت های یک مرد ایرانی ، دوباره با خوی وخصلت های و ارزش های گذشته آشتی کرده بود .

دو روز به بازگشایی دانشگاه باقی مانده بود ، که دریا به اتاقم آمد ، مشغول خواندن رمانی جالب از سیدنی شلدون بودم .

به به ، خانوم خانوما شما حتی در تعطیلات هم دست از سر مطالعه بر نمی دارید؟

سلام دریا ، خوش اومدی ، کتاب درسی نیست یه رمانه .

برات متاسفم ، آدمی به سختگیری و جدیت تو وقتش و با رمان تلف میکنه؟

لابد تو هم فکر میکنی جای من توی اون شرکت لعنتیه ها؟

نه بابا ، چرا حالا اینقدر به اون مهندس بیچاره گیر می دی یه غلطی کرده و از تو خواستگاری کرده ، این که این همه اخم و سر سنگینی نداره .

دریا اومدی اذیتم کنی؟

اوه . . . نه تا یادم نرفته ، شب جمعه یعنی فردا شب نامزدی یکی از دوستامه اومدم یه سرویس طلای سبک تو قرض کنم ، آخه سریس خودم خیلی سنگینه ، فکر می کنم توی اونها خفه بشم ویا گردنم بشکنه .

صندوقچه خاتم توی کشوی میز توالتمه ، ببین کدومش بدردت می خوره .

ممنونم ساحل .

او مشغول امتحان آنها روی گردنش شد و من سرگرم خواندن کتابم .

ببینم ساحل! به نظر تو از مروارید استفاده کنم بهتره یا از طلا .

در حالی که چشمانم روی نوشته های کتاب بود گفتم : بستگی به لباست داره .

لباسم یه دوپیس مشکیه یا خطوط کمرنگ طلایی .

خب به نظر من از زنجیر ساده طلا استفاده کنی بهتره .

باشه پس با اجازه ی تو این دوتا رو بر می دارم .

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:خیلی خب ، هر چند تا دوست داری بردار .

مزاحمت نمی شم فعلا خداحافظ .

پدر تو رو خدا اینقدر لوسم نکنید من می تونم با یه تاکسی دربست وسایلم روببرم .

من هنوز نمردم ، تازه امروز روز سرکشی به تاسیساته و منو تحمل کردید متشکرم .

ساحل تنهایی بد دردیه ، مخصوصا حالا که خونه نشین شدم و دست و پاهام درد می کنه ، این و بدون که من تورو با همه اخم تخمات دوست دارم .

در آغوشم فشردمش و چند بار صورت مهربانش را بوسیدم ، دریا وفربد همبه بدرقه ام آمده بودند ، دریا لباس راحتی پوشیده بود ومن بزرگ شدن شکمش را زیر لباس به وضوح می دیدم

به طرفش رفتم وگفتم:مسافر کشی چطوره دختر؟

تا بناگوش سرخ شد و گفت :ساحل؟ واقعا که ، تا حالا خودمو کشتم تا فربد و درست کنم ، دیگه خبر نداشتم خواهرش و هم باید به کلاس درسم دعوتت می کردم .

همه با این حرف دریا به خنده افتادند ، دریا دستش را دورکمرم گذاشت وگفت : از دوریت دلتنگ می شم .

ای کاش به حرف فربد گوش نمی دادم و مرخصی نمی گرفتم .

اما برات لازمه ، تو خیلی ضعیفی دریا ، تازه از ترم بعد خیالت راحت تر می شه ، چون عمه شم فارغ التحصیل میشه ومیتونه ازش نگهداری کنه .

خنده ی با نمکی تحویلم داد وگفت : تنها دلخوشی ام همینه ، من خیلی رو تو حساب کردم ، راستی ساحل طلاها تو می دمش به مامان ، می دونی خیلی ها از اونا خوششون اومده؟

به مزاح گفتم: پسر بودن یا دختر؟

نگاه شیطنت باری کرد وگفت : اولی شون پسر بود اما بعدیش دختر .

خب ، قابلشونونداشت ، ولی چون هدیه ی بابا بود صاحبش به اونا احتیاج داشت ، آخه میدونی بابای من خوش سلیقه ترین مرد دنیاست مگه نمی بینی چه جواهری روبه تو زده؟

این بار مادر در حالی که به پدر تکیه داده بود گفت : مگه تواز ما تعریف کنی دخترم .

پدر شانه های مادر را فشرد وگفت : بلبل زبانی بس است ، لطفات سوار شو که دیرمان شده .

به طرف مادر رفتم مادر دستهایش را برای در آغوش کشیدنم از هم باز کرد ومن چون پرنده ای نو پرواز به سویش بال بال زدم ، برای لحظه ای مرابه خودش فشرد وبه آرامی در گوشم گفت : باید به من قول بدی که از زاویه قشنگ تری به آینده ات نگاه کنی ، تو که نمی خوای خونه ی عشق وامیدت رو ، روی ویرانه های آشیونه ی دیگه ای بنا کنی؟

برای لحظه ای به چشمانش خیره شدم ، برق محبتی که از آن جهید ، دلم را مالامال از عشق پاک و بی آلایش کرد ، چون به بهترین صورت توانسته بود واقعیت یک زندگی را برهنه وعریان جلوی چشمانم به تصویر بکشد ، پس همان طور که سرم راروی سینه اش می فشردم گفتم: اصلا برای هیچ وقت ، من نمی خوام مثل جغدی باشم که توی ویرانه ها آواز عشقو زمزمه بکنم .

پس باید به من قول بدی که به پیشنهاد مهندس نامی منصفانه تر فکرکنی ، دلم می خواد تا مرخصی بعدی به نتیجه رسیده باشی با دلی گرفته و مال مال از غصه فقط توانستم لبخندی به مادر بزنم وبه طرف ماشین بروم .

ماشین به سرعت از آنها دور می شد وهر لحظه تصویرشان کوچک ، کوچکتر می شد من همچنان بدون توجه دستهایم را برایشان تکان می دادم که پدر دستی به شانه هایم کشید وگفت : اونا دیگه تورو نمی بینند ، ما مدتهاست که به جاده ی اصلی رسیدیم ، حواست کجاست ، انگار یک کمی پکری؟

اگه اشتباه نکنم ، دوباره باز کردن دفتر و دستک دانشگاه و خوندن درس ها یه کمی برات سخت شده باشه؟

برای اینکه حواس پدر را از قضیه ای که قصد صحبت در آن را داشت پرت کنم گفتم : پدر؟ تورو خدا مادر و اینقدر تنها نزارید ، اون به شما خیلی احتیاج داره مخصوصا حالا که بیشتر اوقاتشو توی خونه می گذرونه!

پدر اخمی به چهره نشاند وگفت : مگه موضوعی پیش اومد که من خبر نداره؟

نه پدر ، من احساس می کنم اون با بازنشستگیش ، احساس پیری و تهی بودن می کنه .

البته من هم متوجه تغییر حالش شدم ، اما همه رو به حساب کسالت و خستگی یه عمر تلاشش می گذاشتم .

لبخندی زدم وگفتم : بهتره اونو به حساب بی توجهی تون بگذارید ، آخه مامان عاشق شماست .

ای شیطون ، توی بازی گرفتن کلمات محشری دختر ، بیخود نیست که خیلی ها رو از خودشون بیخود کردی مگه نه؟

پدر اگه بازم منظورتون به مهندس نامیه ، خواهش می کنم فراموشش کنید ، آخه خیلی حسود و غیرتیه .

ای بسوزه پدر عاشقی ، که باعث می شه هزار ویک وصله ی ناجور به جوون مردم بخوره .

اما اینا وصله نیست پدر ، من فکر می کنم اگه باهاش ازدواج کنم تا چند وقت دیگه حتی اجازه نده که من باشما خلوت کنم .

پدر خنده ی بلندی سر داد وگفت : این قدر بدبین نباش ، تو به مادرت قول دادی که منصفانه در مورد اون قضاوت کنی .

ناگهان با تعجب آهی کشیدم وگفتم :ببینم ، من فکر می کنم بوی توطئه داره میاد ، درسته؟

پدر نفس عمیقی کشید وگفت : دختر جدا باید بگم ، که مهندس نامی یکی از انسان های وارسته و خیری یه که نمونه اش کمتر دیده شده .

پدر فکر نمی کنید قضیه خوش رقصی ویا چه می دونم خودنمایی جلوی شما باشه؟

پدر به سرعت سرش راتکان داد وفگت : دخترم مهندس یه سالی میشه که تو رو دیده و از وجود توبا خبر شده ، اما سابقه عضویت اون توی انجمن خیرین حتی از من هم بیشتره .

با تعجب نگاهی به پدر انداختم وگفتم : واقعا؟!!

پدر در حالی که یکی از ابروانش به سمت بالا کشیده شده بود با قیافه ای حق به جانب سری تکان داد وگفت : آره عزیزم همان طور که به جلوی رویم خیره شده بودم پرسیدم : پدر ؟شما چقدر به عشق برای شروع زندگی اعتقاد دارید؟

پس میخوای با زبون بازی منو به بحث های خطرناک بکشونی بله؟

نه پدر اصلا قصد شوخی ندارم ، خیلی دلم میخواد نظرشما رو در این مورد بدونم .

پدر نفس عمیقی کشید و عینکش را کمی روی بینی جا به جاکرد و گفت : من به همه چیز در حد ومعیار مشخصی اعتقاد دارم نه بیشتر و نه کمتر اما مقوله عشق بحثی جدا می طلبد! بودند کسانی که باعشق آتشین و شورانگیز زندگی مشترک شونو شروع کردند اما نه تنها نتوانستن پر وبالی به علاقه شون بدن بلکه خیلی زود به نقطه پایان رسیدن و همون ضرب المثل معروف را هر شب تب تند زود به می نشیند را در دهان ها تداعی کردند ، ودسته دوم کسانی بودن که در اثر یه اتفاق کوچک در مسیر هم قرار گرفتند وعوامل گوناگونی دست به دست هم دادند تا آنها به این نتجیه برسند که برای شروع یک زندگی مشترک برای هم مناسبند ، و چه بسا که در گذر از این مسیر دلباخته وشیدای یکدیگر شدند ، اما دسته سوم ، گروه اسثناهاست .

سکوت پدر باعث شد تا من کنجکاوتر از همیشه بپرسم : منظورتون از اسثناها چیه پدر؟

از خود گذشتگی ها و فداکاری هاست ، می دونی دخترم گاهی وقتها هدف ما با چیزی که بدستش می آریم زمین تا آسمان فرق می کنه ، البته در ابتدا چنین فکری به سراغمون میاد ، اما با کمی صبر و حوصله می بینیم که نهایت آرزوی ما همین بوده که بدستش آوردیم ، و من فکر می کنم که این گروه عجب مورد توجه پروردگارمان هستند .

لبخندی زدم وگفتم: پس شما هم بدتون نمیاد که من به همکارتون نیم نگاهی بکنم و در گروه سوم قرار بگیرم؟

چهره پدر جدی شد وگره ای بر ابروانش افتاد وگفت: کاملا در اشتباهی ساحل! اصلا منورم این نبوده که مسیر فکرتو به طرف مهرداد سوق بدم ، بلکه فقط میخواستم به تو بفهمونم که من خودم جزءبندگان خاص خدا میدونم چرا که از شروع ازدواجم ، معجزه آسا پله های ترقی را یکی پس از دیگری طی کردم والان خودمرا در اوج تواضع و عبودیت می بینم نه تنها در گذر از این مقطع لغزش عشق احساس نکردم بلکه روز به روز خودم را عاشق تر از قبل میبینم و اگر این در مکتب یکتاپرستی کفر محسوب نمی شد مادرت را چون خدا می پرستیدم ، عشق من بعد از جاری شدن خطبه عقد بوجودآمد ومانند چشمه ای جوشید وخرشید و جاری شد ، و تبدیل شدم به دریای عشق ، که هیچ چیزی را یارای رویارویی با این نیرو عظیم نیست .

دهانم از تعب باز مانده بود ، پدر آنقدر جدی بود که من در تمام طول زندگی با آنها تصور نمی کردم زیر این پوشش سخت و جدی باطنی چنین احساسی و عاطفی وجود داشته باشد که بتواند چنین زیبا و عارفانه به نفسیر عشق این ودیعه الهی در قلبها بپردازید .

اوبه راستی چنین بود که می گفت ، آرام و صبور ، منضبط ، یاد خدا آرامش بخش دلش بود و عشق ما در صفای جانش در تمام این سالها کوچکترین بگو و مگویی بین شان اتفاق نیافتاد و کینه و دعوایی آئینه نورانی و صاف دلشان را مکدر نساخت .

صدای کشیده شدن ترمز مرا از عالم زیبا وشیرینی در آن معلق بودم به دنیای حقیقت کشید ، نگاهی به پدر انداختم ولبخندی زدم ، او هم از بالای عینکش نگاه محبت آمیزی به من کرد وگفت : دختر خوبی باش و از یاد خداغافل نباش همیشه به ندای قلبت به تنهایی گوش نکن وبه عقل این قاضی سخت گیر محکمه تردیدها مجال قدرت نمایی بده .

همانقدر به خدا فکرکن که او به تو فکر می کنه ، اون وقت می بینی چه خدای مهربونی داری و چه مسیر همواری پیش رو .

ماتم برده بود واضح بود که پدر قصد ونظر مشخصی از صحبتهایش دارد ، امااین طور در لفافه حرف زدن ، منگم کرده بود و نمی توانستم جان کلامش را دریابم ، به سختی به بهت و تردیدم غلبه کردم ودر حالی که ازماشین خارج می شدم گفتم : قول می دم که حرفاتونو آویزه ی گوشم کنم چون تجربه نشون داده که هر وقت به حرفای شما گوش دادم نتیجه اش معرکه بوده . خندید ، با صدای بلند ، صمیمی و بی ریا گفت : می دونی ساحل زیباترین نعمتی که خداوند به من داده تویی؟هر چند که برای رسیدنت به ما زمان زیادی را از دست دادیم اما نتیجه اش معرکه بوده .

این بار نوبت من بود که با صدای بلند بخندم و از پدر برای تمام مهربانی هایش تشکر کنم .

آخرین ترم تحصیلم بود وباید تموم واحد ها را پاس می کردم بخصوص زبان و ادبیات فارسی که بخاطر استاد مجد از آن بی نهایت متنفر شده بودم ، دائم دعا می کردم که این آخری گذرش به کلاس ما نیفتد ، اما از شانس بد من افتاد ، وروز حضور و غیاب با بی تفاوتی به نگاه خیره و چسبنده اش برخاستم و نشستم ، آنقدر حس بدبینی و کینه نسبت به اورد وجودم قوت گرفته بود که وقتی از کنارم عبور می کرد احساس تهوع به من دست می داد ، هنگامی که اسمم را می خواند خون به صورتم می دوید و گر می گرفتم ، اما در هیچ شرایطی نگاهش نمی کردم چون . . . دوستش داشتم و نمی خواستم ته مانده غرورم را با خیره شدن در چشمانش و دیدن شعله های عشقش در وجودم به نابودی بکشانم ، تا این که توسط یکی از بچه ها مرابه دفترش احضار کرد ، در ابتدا قصد رفتن نداشتم ، اما مگر دلم به حرف زبانم گوش میداد . تمام اعضای بدنم دراعتصاب به زبانم ، پیرو دل شده بودند و مرا به سوی پرهام پرواز دادند ، به خودم قبولاندم که پرهام فقط به دلایلی که خدا می داند از ساحل چشم پوشید ، نه تو دلایلش را میدانی و نه میخواستی که شبحی ازعشق شیلا را در تمام زندگیت رد اطرافش ببینی ، پس این همه سماجت وناز وادا برای چیه ، چرا احساس پس زدگی می کنی؟ مگه نه اینکه خودت برای اولین بار پس زدی پس با غرور و محکم به دیدنش برو .

با انگشتم ضربه ای به در زدم وبدون شنیدن پاسخی به درون خزیدم ، ابتدا تصور کردم که متوجه ورودم نشده ، نگاهی گذرابه طرفش انداختم ، سرش را بین دو دستانش گرفته بود وبه میز تکیه داده بود ، می دانستم که در تیر رس نگاهش هستم .

پس سکوت کردم ، اما احساس خوبی نداشتم بخصوص در شرایطی که حرف وحدیثه ایی به خاطر نگاههای مرموز پرهام وحذف واحدهای درسی اش برایم درست شده بود .

خانم رازقی؟

باز هم دل لعنتی ام با شنیدن صدایش به تپش افتاده بود ، طنین صدایش هیچ عوض نشده بود و دوباره با تمام قدرت پرتم کرد به لحظه ها با اوبودن .

خانم شاکری؟

این بار یک دنیا ترس و دستپاچگی به سراغم آمد ، چشمهایم را با تعجب به طرفش دوختم ، گویی نفسهایم به شماره افتاده بود با دهانی بسته ، نفسهای عمیق می کشیدم .

ای کاش به جای رازقی نام فامیلتون شاکری بود ، اونوقت من خوشبخت ترین مرد دنیا بودم .

به سختی توانستم بر تردید هایم غلبه کنم وخودم رابه حرف زدن وادار کنم: امیدوارم از من نخواسته باشید به این جا بیام تا به صحبتهای شما در مورد آرزوهایتان گوش کنم ، در ثانی من نمی فهمم که تغییر فامیل من چه تاثیری در خوشبختی یا بدبختی شما می تواند داشته باشد .

با دستپاچگی خودش راروی صندلی جابه جا کرد وگفت :ببخشید خانوم رازقی ، حق باشماست ، من می خواستم چند کلمه در مورد خودم با شما صحبت کنم ، « سپس لحن کامش را عوض کرد ، ته مانده خشم و غضبی در حرفهایش احساس کردم . »

تقریبا یک ترم کامله که احساس می کنم در مقابلم جبهه گرفته اید هر چند که در سال های قبل هم رفتار دوستا نه ای بین ما حاکم نبوده اما به این صورت خصمانه هم نبودم ، در اعماق نگاهتان چیزی جز تنفر و انزجار دیده نمی شه ، لطفا به من بگین به جرم کدام خطای مرتکب نشده دارم قصاص می شم ، هر چند که اینجا محیط دانشگاست واز نظر عرف وشرع صحبت در چنین زمینه ای درست نیست اما چیکار کنم که راهی جز این برای من نگذاشتند ، فربد تموم راههای تماس و بروی من بسته ، خدمتکار خانه تلفن اتاق شمارو وصل نمی کنه ، حتی بارها جلی دانشگاه و خونه منتظر بودم تا تنها ببینم تون که موفق نشدم ، واقعا در مونده شدم ، شما هم اینقدر جدی وشسته ورُفته رفتار می کردید که نزدیک شدن به شما محال بود ، اما امروز . . . ( لختی سکوت کرد) دلبه دریا زدم وبا این که می دونستم پشت اون در ، دهها جفت گوش منتظر می مونن تا ببینن این جا چه خبره ، اما شما روبه این جا خواستم چون واقعا کلافه شده بودم ( دوباره سکوتی واقعا تلخ بین ماحاکم شد)

سرم را پایین انداختم امانه از روی تنفر ، بیشتر شرمنده ی رفتاری بودم که به مدت یکسال با او در پیش گرفته بودم اغنقدر در خودم غوطه ور شده بودم که آدمهای اطراف و عکس العمل آنها را نمی دیم وحالا عصبانی و خشمگین از دسته همه ی آنهایی که ندانسته به تباه کردن آرزوهایم پرداخته بودند .

اگرهمچنان قصد دارید که به سکوتتون ادامه بدید اشکالی نداره فقط به یه پرسشم جواب بدید .

بعد از اون قولی که به من دادید ، منظورم همون شب کذایی . . . چرا خلافش عمل کردید ، مگه شما قول نداده بودید که بیشتر همدیگه روببینیم پس . . .

حرفش راقطع کردم وگفتم:اینجا محیط مناسبی برای صحبت کردن نیست ، در ثانی دیگه این حرفهای چه تاثیری داره نوش دارو بعد از مرگ سهراب؟ شما دیگه یه فرد مجرد نیستید ودر قبال همسرآینده تون مسولیت ومحدویتی دارید و باید بدونید . . .

حرفم را برید وگفت : میخوام باهاتون حرف بزنم ، اگه اینجا نمی شه خودتون یه جایی رو پیشنهاد بدید .

با خونسردی گفتم : توی رستوران نزدیکی داشنگاه ، « رستوران یاس» فردا عصر راس ساعت 6 وبا سرعت از دفترش خارج شدم .

و خواستم در را پشت سرم ببندم که صدایش بر جا میخکوبم کرد ، صدایی که التماس وتمنا در آن موج می زد ودلم رابه درد آورد .

فقط قولتون مثل دفعه قبل نباشه ، . . . در ضمن نمی خوام فربد چیزی از این ملاقات بدونه . . .

به سرعت از آن جا بیرون آمدم وبرای برداشتن وسایلم به طرف کلاس رفتم .

هی دختر ، کجایی یه نگاهی به زیر پاتم بنداز ، داری له میکنی مارو!

سهیلا بود ، همن دختر شوخ وشنگ دانشگاه و دوست عزیز و بی دهان من!

سهیلا تویی ، کجا بودی؟ مگه قرارنبود بری کتابخونه!

هی هی . . . یواشتر ، سوال بارونم کردی . راستش قصد داشتم برم کتابخانه ، اما وقتی به من گفتن استاد مجد تورو دفترش خواسته حسابی کنجکاویم تحریک شد اومدم ببینم این استاد شیک وخوش تیپمون با سر کار عالی چیکار داشته؟

واقعا که کنجکاوی رو به فضولی رسانده بود : راستش در رابطه با حذف واحد درسی ام بود .

خند ای پر معنایی تحویلم داد وگفت : آخه من نفهمیدم چرا اون اینقدر به حذف واحدش از طرف تو حساس شده!

البته تا دیروز همه ی ما اونو به حساب چیزای دیگه ای می گذاشتیم چون بالاخره اونم حق داشت تو زیباترین و در عین حال زرنگترین شاگرد کلاس بودی و چیزی غیر منتظره ای هم به نظر نمی رسید ، اما حالا . . .

و بقیه حرفش را نیمه تمام رها کرده و در من خیره شد .

با عصبانیت نگاهش کردم و به تندی گفتم : سهیلا خانوم ، شده تا به حال من در کارهای خصوصی شما دخالتی بکنم ، با این که در جریان تک تک آنها قرار دارم . شد تا به حال به خاطر کنجکاوی خدم اطرافیانم توروبرنجونم؟ تو دیگه داری حسابی شلوغش میکین ، آخه یکی نیست به این بچه ها ی زبون نفهم کلاس بگه ، شما در روز چند دانشجوی دختر و می بیننید که به دفتر استادها میرن و نمدت زیادی اون تو مشغول بحث و صحبت با استاد شدن میشن وآب از آب تکون نمی خوره ، اما هیمن که من برای چند دقیقه به اون جا رفتم طرف توجه همه قرار گرفتم ، در ضمن محض اطلاع تو و همه ی بچه های فضول دانشگاه بگم که آقای مجد دوست خانوادگی ماست وبا برادرم روابط دوستانه ی نزدیکی داره ، امیدوارم این تونسته باشه یه کمی راضی تون نگه داره .

سهیلا با چشمانی گشاد نگاهم می کرد وبعد از حرفهای تندم گفت : ساحل نمی دونم چی باعث شده که اینقدر عصبانی بشی ، اما حرف و حدیث استاد مجد ، نقل امروز و دیروز نیست ، اون از روزی که برای اولین بار به کلاسمون اومد چنان در تو رفتار و حرفات غرق می شد که حتی پخمه ترین شاگردان کلاس هم به اون شک کرده بودند البته ما با هم شرط گذاشته بودیم که همون ترم اول کارها یکسره می شه ، اما نشد و هرچه که زنمان بیشتر میگذشت بر تعجب ما هم افزوده می شد شما دو نفر شده بودید معمای دانشگاه ، معمایی که بچه ها به خاطر پیچیده شدنش قادر به حل او نبودن . پس از کنارش گذشتن اما حساسیت شونو از دست ندادن ، ساحل بهت حق می دم ، بخاطر اینکه فکر میکنم بدجوری درگیر این مسله هستی به طوری که ممکنه همه حرفهای منو به حساب فضولی ام بگذاری اما من اصلا ناراحت نمی شم ، تازه مگه یادت رفته ترم اولی که استاد ما شده بود ، تو چطوری خودت رو گم کردی؟

البته نمی خوام منتی روی سرت بذارم ولی مدتی طولانی مجبور شدم با هم درس اونو مرور کنیم بهتره هر چی زودتر خودتو از دست این مشکل که بدجوری دست و پا گیرت شده نجات بدی و راحت تر بتونی به قضیه نگاه کنی ، اون وقت فکر میکنم یه عذر خواهی به من بدهکار بشی! چشمکی به من زد و انگشتانش را به علامت خداحافظی برایم تکان داد ورفت .

حرفهای سهیلا مثل تلنگری بود که به مغزم و فکرم نواخته شد ، عرق سردی بر تنم نشست احساس دل پیچه ی شدیدی می کردم ، بزحمت وسایلم را گرفتم ونفهمیدم که چگونه خودم را به خوابگاه رساندم و روی تختم افتادم .

هنگامی چشمهایم را گشودم که هم اتاقی ام فریبا بالای سرم بود و پارچه ی خیسی راروی سرم میگذاشت .

ساحل؟ حالت خوبه ، تموم دیروز و دیشب و تب کردی و هزیون گفتی ، می تونی بلند شی یه کمی سوپ بخوری؟

به سختی بلند شدم تا دستی به سرو صورتم بزنم ، وقتی که در آینه به خودم نگاه کردم ، از رنگ پریدگی صورتم و حشت زده شدم از همان جا فریبا را صدا زدم .

فریبا من از کی به این روز افتادم؟

دیروز ساعت چهار که از دانشگاه برگشتم تورو توی همین وضعیت دیدم ، از دکتر درمانگاه خواهش کردم تا برای ویزیت اومد ، گفت چیز مهمی نیست ، مقداری دارو داد وگفت اگه تا سه روز دیگه حالش بهتر نشد خودشو به یه دکتر داخلی نشون بده .

حالا ساعت چنده؟

یک و نیم بعد از ظهر .

یعنی من تقریبا یه شبانه روز توی عالم خواب بودم .

آره عزیزم ، اونم چه خوابی ، همش گریه و ناله وفریاد وهزیون کمی نگران شدم ، اگر نام پرهام از زبانم آمده باشد ، دیگر آبرویی برایم نمی ماند ، چون با محبوبیتی که او در دانشگاه داشت همه او را می شناختند ، حتی کسانی که هیچ گاه با او درسی نداشتند .

از دستشوی بیرون اومدم و در حالیکه به موهایم برس می کشیدم گفتم ، خب حالا چی می گفتم؟

والله چیزای واضحی نبود ، فقط یه اسمی رو تونستم تشخیص بدم ، فکرمی کنم کسی به نام سودابه رو صدا می زدی!

برای لحظه ای شوکه شدم و برس از دستم به زمین افتاد با صدای آرامی گفتم : سودابه ، خدایا من چقدر راحت توانسته بودم طی این سال ها او رابه فراموشی بسپارم و تمام خوبی هایی که در حقم کرد ونادیده بگیرم .

اتفاقی پیش اومده ساحل؟

نه عزیزم ، یه آشنایی خیلی قدیمی و دوست داشتنی یه که مدتهاست فراموشش کرده بودم .

خندید وگفت : نگران نباش ، بزودی خیری ازش بهت می رسه .

مگه تو هم به این چیزا اعتقاد داری؟

خیلی بیشتر از اونی که تصورش وبکنی .

راست میگی؟

بله ، من فکرمی کنم خوابهای ما ، اتفاقی هستند که در گذشته رخ داده اند یا درآینده اتفاق خواهند افتاد ، ساحل؟ . . .

بهتره آماده بشی تا برای غذا به سلف بریم ، فکرمیکنم حسابی بدنت به عذا احتیاج داشته باشه اونم غذای سلف!!!

و خنده ی بلندی سر داد .

قرارمون برای ساعت 6 بعداز ظهر بود ومن بخاطر کوفتگی بدنم نیاز عجیبی به استراحت در خودم احساس میکردم ، فریبا می خواست به درسهایش بپردازد و من از او خواستم تا ساعت پنج مرا ازخواب بیدار کند .

ساعت از 6 گذشته بود که خودم رابه محل مورد نظر رساندم ، نگاهی سطحی به داخل رستوران انداختم وبه طرف یکی از میزهای کنار پنجره براه افتادم ، تازه روی صندلی جا به جا شده بودم که صدایی از پشت سرم شنیدم : ببخشید خانوم این میز قبلا رزرو شده .

در حالی که عذرخواهی می کردم از جا بلند شدم که پرهام را جلوی خودم دیدم : اوه استاد مجد؟

خواهش میکنم بفرمایید ، من از مدتی پیش منتظرتونم .

ببخشید از این که کمی دیرشد .

شما چی میلدارید؟

فقط چای

پس من هم چای با کیک میخوردم .

پرهام در حالی که به گارسون سفارش کیک و چای میداد از نظر گذراندم ، با گذشته هیچ تفاوتی نکرده بود ، همانطور مودب و مبادی آداب .

یاد فرارهایمان در جنگل افتادم ، چه تلاشی برای تمیز ماندن لباس هایش می کرد بر عکس خودم که وقتی روی برگهای خشک درختان می بمیدم گویی روی فرش کرمان خوابیده ام ، هیچ ابایی از کثیف شدن لباسها و دستهایم نداشتم از تصور آن روزها لبخندی بر لبهایم نشست .

خوشحالم بعد از مدتها شما را متبسم می بینم .

بسرعت خودم را جمع و جور کردم ون گاهی از پنجره به بیرون انداختم ، هوا کم کم سرد می شد و مردم در پوششی زمستانه فرو رفته بدند ، شیشه ی روبروی من از سرمای بیرون به بخار نشسته بود تصویر های بیرون هر لحظی کمرنگ تر می شد .

پرهام در حالیکه مثل خودم متوجه بیرون بود گفت : شما نمی خواهید حرفی بزنید؟

دستانم رازیر پانه ام گذاشتم و در همان حال گفتم : من به اینجا اومدم تا حرفهای شما روبشنوم

آرام وبه نجوا بیتی زیر لب زمزمه میکرد ، اوه خدایا تیشه برداشته بود و به ریشه ام می زد .

در این پاییز طولانی در این بی برگی ممتد . . . بهاری کاش می امد دل مارا ورق می زد .

حالتی بی تفاوت به خودم گرفتم : منظورتون چیه؟

آرام نگاهی کردو گفت : هیچی این فقط یه شعر قشنگ پاییزی طولانیه ، که هر آدمی توی زندگیش لااقل یه بار اونو حس می کنه ، من حتی اسم شاعرش هم یادم نمونده ، اما واقعا دلنشینه ، می تونی بگی طولانی ترین پاییز ، کدومه؟

حتما باید جواب بدم؟

اگه گستاخی نباشه ، دوست دارم نظرتونوبدونم .

مکثی کردم و دوباره چشمانم را به رفت وآمد رهگذرانی دوختم که با شتاب در حال گذشتن بودند وبعد گفتم : پاییز نادونی و حماقتمون .

اشتباه میکنی ، هر آدم نادونی بالاخره یه روزی پی به اشتباهش می بره وراه درست و انتخاب می کنه وچه بسا باتمام زندگی حماقتی که داشت بالاخره پیروز میدان می شه وبه زندگی سعادتمندی می رسه ، اما پائیز . . . عشق طولانی ترین پائیزه ، چرا که در اثر لجبازی های خانواده ممکنه به زمستون سرد هم برسه واز بین بره ، مثل عشق ما .

باعصبانیت بی نظیری که درخودم سراغ نداشتمش ، فریاد زدم عشق ما؟

من هیچ وقت عاشقن شدم و نمیدونم شما چطور به خودتون جرات می دید و از رابطه استاد وشاگردی سوءاستفاده میکنید واین طور با من حرف می زنید؟

دستپاچه شده بود ، نگاهی به دور وبر انداخت وبه تندی گفت : خانم رازقی منظورم از ما ، من وسیمیا هستیم مثل اینکه سوءتفاهم شده .

باز هم بی صبری و عجولی کار دستم داده بود ، به خودم لعنت فرستادم وبا شرمندگی گفتم: ببخشید استاد راستش امروز اصلا حال خوشی نداشتم ، فقط به خاطر قولی که به شما داده بودم خودم راتا اینجا کشوندم ، اگه بی ادبی از من سرزده منو ببخشید .

اما من تصمیم داشتم داستان کوتاهی براتون تعریف کنم .

برای من؟ منی که حتی تحمل نکردم تا شما جمله تونو تموم کنید؟اوه نه

شما دانشجوی باهوش وبا احساس کلاس من هستید واینها دلیل خوبی برای انتخاب شما به عنوان سنگ صبرم بوده اند با تانی پرسیدم : فقط به همین خاطر؟

لبخند کمرنگی روی لبهایش حس کردم ، لبخند آشنایی که گاهی حاضربودم تمام زندگیم رابرای دیدن آن بدهم . وبا نادانی خودم آن را به دیگری تقدیم کرده بودم .

فعلا بله .

پس گوش می کنم .

پرهام شروع کرد . قصه ی آشنایی خودمان وبود ، روان وشیوا صحبت میکرد برای اولین بار بود که احساس واقعی و قلبی اش نسبت به خودم را از زبانش میشنیدم ، چون در آن دوران آنقدر خوددار و مرموز بود که کمتر به بیان احساسش می پرداخت ، تازه من آنقدر غرق مشکلات خودم واحمد بودم که قادر به درعشق پاکش نسبت به خودم نبودم ، هر چه می دانستم و درک کرده بودم ، چیزهایی بود که به زبان آورده بود ، نه بیش تر و حالا قدم به قدم به بزرگی آن پی می بردم وحماقتی که مرتکب شده بودم پر رنگ تر می شد .

اون برام قسم خورد که چند روزی تحمل کنه تا برگردم و من سراسیمه وآشفته به تهران برگشتم ، در سفرهای قبلی ام نتوانسته بودم خوانوده ام ، به خصوص مادرم را راضی به ازدواجم با او بکنم ما در سفریک هفته ای که به تهران داشتم نه تنها فهمیدم که قبول ازدواجم ازخانواده امری محاله بلکه به موضوعی پی بردم که دیوانه ام کرد ومنو به بستری بیماری کشند .

ممکنه فکرکنی چقدر سست وبی ارداه بودم که در مقابل خانواده چون درختی بی ریشه از پا افتادم وآینده ام رابه دستشان سپردم ، اما اصلا اینطور نبود ، شیلا از من خواسته بود تا هر روزی که شده رضایت خانواده ام را جلب کنم ، ( مدتی مکث کرد وبه چشمانم خیره شد) شاید اگه اون این شرایط پوچ و بی اساس را نگذاشته بود ، حالا من در به در وآشفته به دنبال عشقش خودم را به آب وآتیش نمی زدم .

( نفس بلندی کشید وادامه داد) از فردای همان روز مهمانی بزرگی در خانه ترتیب دادند و پای سیمیا که دختر یکی از دوستان قدیمی مادرم بود به خانه مان باز شد . فوق العاده جسور و بی پروا بود ، خودش رابه سادگی به من نزدیک می کرد و باب صحبت را باز میکرد ، در همان جلسه ی اول فهمیدم که او شباهت عجیبی به مادرم داره ومانند اون تلاش خواهد کرد تا از من مترسکی مثل پدرم بسازه ، با زبان ، بی زبانی عذرش و خواستم ، تحقیرش کردم ، ودر آخر او را به باد توهین واستهزا گرفتم . اما فایده ای نداشت ، لحظه ای از دستش آرام و قرار نداشتم ، با وقاهت تمام به اتاقم می آمد و با کارهای عجیب و غریبش آزارم می داد

بالاخره طاقت نیاوردم وقبل از این که تعطیلاتم به پایان برسه راهی رامسر شدم ، با دستی خالی اما به خودم اطمینان میدادم با دیدن شیلا و فهمیدن اینکه اون چه فرشته ایه رضایت شان را جلب خواهم کرد ، اما افسوس هنگامی به آن جا رسیدم که چند روزی از ازدواج اوبا احمد می گذشت ، خبرش را زن برادرش سودابه برایم آورده بود نفهمیدم که چه گفت و چه گونه برگشت ، کاغذی در دستانش بود که بوی شیلا رابه ارمغان داشت ، به سرعت از او گرفتم و مشغول خواندنش شدم ، کلمه ها یکی پس از دیگری برایم شکلک در می آوردند و مسخره ام میکردند تقدیر مرا به بازی شومش دعوت کرده بود ومرا به مبارزه می طلبید .

او ناخواسته دم به راهی گذاشته بود که مطمئن بود هیچگاه رنگ خوشی و نشاط را خواهید دید ، احمد آدم شیاد حیله گری بود که او را برای سوءاستفاده می خواست ، همان کاری که با خواهرش کرده بود شیلای نازنین من در چنگال مردی افتاده بود که عشق دردنیای کثیفش معنایی جز هوس زودگذر نداشت و من برای شیلا چنین آینده ای را نمی خواستم ، من شیلا را فقط برای خودم می دانستم ، او متعلق به یک زندگی برتر ودنیای قشنگتری بود و نمی دانم چه عاملی باعث شد که اوچنین ترسی ازاحمد به دلش راه بده وخودش وبه چنین وادی وحشتناکی بندازه با شنیدن این خبر کابوسهای شبانه ام شروع شد ، چه روزهایی که سر راه سودابه نشستم وعاجزانه از او خواستم تا نشانی هرچند کوچک از او به من بدهد ، لجوج بود ویکدنده . به هیچ عنوان قبول نمی کرد ، ومرتب به من می گفت خودت و از زندگی اون دور نگهدار شاید خدا خواست وخوشبخت بشه .

هر چند به او می گفتم : احمد مرد زندگی نیست ، احمد شیلا را به دام فساد خواهد کشاند ، زیربار نمی رفت تااینکه تصمیم گرفتم تهدیدش کنم .

روزی که برای آوردن آب به لب رودخانه می رفت جلویش شدم وتهدیدش کردم اگه جای شیلا رابه من نشان ندهی به تمام مقدسات سوگند در همین جا خفه ات میکنم .

خندید وگفت : با خفه کردنم ، باز هم نمیتوانی اونو پیدا کنی .

اختیارم را ازدست داده بودم فریاد کشیدم به طرفش رفتم ، از خودم تعجب میکردم از نیرویی که عشق اون در وجودم بوجود آرده بود هنوز دستم به او نرسیده بود که گفت : باور کن من هیچ چیزی نمیدونم ، فقط همینقدر که توی رشت زندگی می کنه .

با فریاد پرسدم : مگه شما نشانی خانه ی لیلا راندارید .

با گریه گفت : باور کن ندارم ، من تا به حال پایم را از روستا بیرون نگذاشته ام .

از خودم بدم آمده بود من چطور توانسته بودم چنین کاری با یک زن بی دفاع ودلسوز بکنم ، اما چاره ای نداشتم بناچار محل کارم را به رشت انتقال دادم .

خودم را باخته بودم حضور در کلاس مستلزم یک روح با نشاط و سالم بودکه من نداشتم ، پس یک سال مرخصی گرفتم وشدم مجنون . نقشه ای از کوچه وپس کوچه های شهر تهیه کردم وبه جستجو پرداختم .

مثل دیوانه ها ، کوچه به کوچه ، خانه به خانه رامی گشتم وهنگام شب خطی روی نقشه می کشیدم ، نزدیک به یک سال می گذشت و من هیچ ردی از اوبدست نیاوردم ، بدبختی من این بود که هیچ عکسی هم از او نداشتم ، شاید با دشتن عکس زودتر موفق می شدم . چاره ی کار را در آموزش دوره نقاشی دیدم ، هنری که تا آن روز برایم غریبه بود و نمی شناختمش هر چه در آن پیش می رفتم حلاوتش رابیشتر احساس می کردم تا جایی که کم کم جستجو رابه کناری گذاشتم وسرسختانه با پشتکاری جدی به نقاشی روی آوردم ، تمام اتاقم پر شده بود از چهره زیبای او هر چه در این هنر ماهرتر می شدم چهره اش حقیقی تر و دست داشتنی تر می شد تا اینکه بالاخره توانستم موبه مو جزئیات صورتش را روی بوم پیاده کنم از آن پس احساس سبکی خاصی به سراغم اومد ، با روحیه ی بهتری کارم را شروع کردم ، دیگه تموم شهر رشت را مثل کف دستم می شناختم تا اینکه در غروب سرد یکی از روزهای زمستون ، پیدایش کردم ، همسایه ها از روی عکس شناختنش .

دستم راروی زنگ در خانه اش فشردم ، بارها وبارها . کسی جوابم را نمیداد ، چند روزی از صبح تاشب جلوی خانه بست نشستم تا اینکه همسایه بغلی دلش به حالم سوخت وبا اشاره منوبه طرف خودش خواند . از من پرسید ، شما چه نسبتی با اون دختره بیچاره دارید؟ گفتم : برادرشم ، با ناباوری نگاهم کرد وگفت : مگه اون خانواده هم داشت؟

با دستپاچگی گفتم : خانوم منظورتون از داشت چیه؟ مگه الان کجاست؟ چه اتفاقی برایش افتاده؟

نگاه شماتت باری به من انداخت وگفت : تاحالا کجا بودین؟ نگفتین این خواهر بیچاره چه طوری زندگی میکنه؟

شب وروزش کتک بود کتک ، ای کاش اون مردک به همینشم قانع می شد ، آخه آدمای جور واجوری این جا رفت وآمد میکردن ، یکی پیدا نمی شد به این مرد بگه آخه ذلیل مرده! آدم دوستهای ناپاک خودشو توی خونه ای میاره که زنی با آن برورو توش هست؟

ای آقا ! نمیدونم اون زن بود یا فرشته که زیر دست چنین مردی دووم آورد ، البته گفته باشم اون زن بیچاره برای فرار از تنهایی به آرایشگاه سر کوچه پناه می آورد تاهم چیزی یاد گرفته باشه و هم توی خونه تنها نباشه اما الان چند وقتی می شه که خبری ازشون نیست ، هر کسی توی کوچه یه حرفی می زنه ، بعضی ها میگن شوهر شو ژاندارما گرفتن ، زبونم لال می گفتن توی کار قاچاق ماچاقه! بعضی ها می گن زنشو ، دارو دسته اش اومدن بردن ، خدا عالمه : پسر! ماچیزی نمی دونیم ، خدا از سر تقصیراتمون بگذره ، توهم بهتره زودتر بری ننه!

تمام حرفهای پیرزن مثل پتکی بود که روی سرم کوبیده می شد ، بیچاره وناتوان خودم را به سمت آرایشگاه کشوندم خانمی در را برایم باز کرد وهنگامی که خودم رامعرفی کردم ، نگاهی با تعجب بهم انداخت وگفت : بعد از این که شوهرش دستگیر شده ، اونم از این جا رفته .

با التماس پرسیدم :آخه کجا رفته ! تورو خداکمکم کنید .

اون اصلا راضی به همکاری نمی شد وقتی کارت دانشگاه رابه اون نشون دادم سوءظنش بر طرف شد وگفت: والله رفته پیش یکی از آشناهاش توی تهرون ، منم هیچ نشونی ازش ندارم ، البته خودش نخواست نشونی شو کسی بدونه چون مطمئن بود همسرش بعد از آزاد شدن به دنبالش میاد واون به شدت از شوهرش متنفر بود حرفهای دلگرم کننده ای می زد ، برای من رهایی شیلا از دست احمد مثل نسیم دل پذیری بود که روح و جانم را نوازش میداد .

با این که نیافته بودمش اما احساس سبکی می کردم ، آن شب چنان خواب شیرینی به سراغم آمده بود که در طی یکسال گذشته به چشمانم ندیده بودم .

به تهران برگشتم ، تحمل فشار خانواده برای ازدواج با سیمیا را نیاوردم و برای ادامه تحصیلاتم راهی آمریکا شدم دو سال تنهایی و غربت با فکر و رویای شیلا زندگی کردم خودم را خوشبخت میدیدم تا اینکه درسم به اتمام رسید ابتدا قصد بازگشت نداشتم اما فکر بدست آوردن شیلا لحظه ای آزادم نمی گذاشت ، اصلا چگونگی زندگیش برایم مهم نبود من وجودش و میخواستم ، مطمئن بودم اوبعد از جدایی از احمد تن به ازدواج دیگهای نخواهد سپرد ، به ایران برگشتم ، نقاشی رابه در و دیوار خانه کوبیدم وبه همه فهماندم که من یا با او ازدواج خواهم کرد ویا . . . ( سکوتی طولانی بین ما حاکم شد) وسپس به آرامی گفت : هر کسی که به او شباهت داشته باشد .

مادر دیگر مثل گذشته سربه سرم نمی گذاشت من واقعا از زندگی بریده بودم تا این که پریسا خواهرم روزی سر زده به اتاقم آمد وبا هیجان زیادی فریاد زد که یافتمش ، آن هم در یک آرایشگاه مدرن . باورم نمی شد ، اما خودم را بلافاصله به سالن رساندم وتو را هنگام خروج از سالن دیدم ، شباهت انکار ناپذیری با او داشتی ، بیشتر اوقات مثل سایه با توبودم و تعقیب میکردم ، تا اینکه به طور اتفاقی متوجه شدم توخواهر فربد دوست قدیمی من هستی ، البته بارها هنگامی که کوچکتر بودی دیده بودمت ، اما به این زیبایی و متانت نبودی اون وقتها فربد همیشه از دستت کلافه بود ، ودائم غرولند میکرد و می گفت : تو لوس ترین و خود خواه ترین دختر عالمی ( البته پیش خود من بمونه)

دل باخته ی تو شدم ، اعتراف سختیه ، اما واقعیت داره ، درست مثل همین حالا که روبروی هم نشسته ایم .

موضوع رو با دریا در میان گذشتم خوشحال شد وبه من قول داد تا کمکم کنه اما بعد از مدتی که تلفن زدم با خشونت از من خواست تا سر راه توقرارنگیرم البته بعدها فهمیدم که اون از طرف سیمیا تهدید شده بود .

دوباره با سر به سنگ خورده بودم ، هر چقدر تلاش کردم تا دلیل خواسته شو برام بگه ، چیزی نگفت ، فقط دائم تکرار می کرد که اگر فراموشت بکنم به نفع هردوتامونه .

بعد هر چه تلاش کردم مستقیما با خودت صحبت کنم باز هم موفق نشدم تا اینکه بالاخره با فشار زیادی که خانواده به من وارد می کرد هفته پیش مجبور شدم با سیمیا نامزد کنم ، بدون هیچ احساس تعهدی .

هفته پیش جشن نامزدی بیژن بود ، چقدر دلم هوای تورو کرده بود ، چشمهام مرتب به دنبالت می گشت وهنگامی که فربد ودریا وارد شدن تمام امیدم به یاس مبدل شد ، شاید هم دلیل نیامدنتون حضور من بوده مگه نه؟

سرم به شدت درد گرفته بود جاری شدن دانه های عرق را روی تنم احساس می کردم ، خدایا چقدر می خواستمش ، اون حق من از سختی های زندگی بود هیچ کس هم به اندازه من در داشتنش محق نبود ، وقتی چشمانم رابر گرداندم او را متوجه خودم دیدم ، لرزشی غریب سراپایم را فرا گرفت ، از حالت نگاهش قلبم ریخت و همه وجودم از گرمای لذت بخشی داغ شد . . .

بی انصافیه اگه بهت بگم ، توی جشن نامزدی منو سیمیا چشمانم به دنبال تو می گشت ، حضورت ملموس بود ، آنقدر نزدیک که گرمای نفس هایت بر سرو صورتم حس می کردم ، احساس واقعی ، اما با چشم ظاهری قابل رویت نبودی اگه گستاخی منو ببخشی باید اعتراف کنم که حسم به من می گفت : شما هم به من فکر می کنید .

ای کاش می توانستم به یکباره از جلد ساحل بیرون آمده ودوباره همان شیلایی بی غل و غش و ساده ای می شدم که برای تک تک حرکاتش دلم ضعف می رفت ، برای شنیدن ابراز عشقش گرمی گرفتم و رنگ به رنگ می شدم ای کاش وای کاش . . .

ولی واقعیت چیز دیگری بود ، من سالهای زیادی از ذرات وجودم فاصله گرفتم رنجهای زندگی قبلی و معاشرت با افراد فاسد وبدون منطق ، دربدری ها وسرانجام فرزند خواندگی از من شیلای دیگری ساخته بود . کسی که با خودم نیز بیگانه بود ، بله واقعیت این بود که من دیگر نمی توانستم همانی باشم که سال ها قبل بودم .

مثل اینکه حرفهای من خسته تون کرده؟

نه اصلا یه جورایی به دل می شینن ، در واقع حرفهای دل همیشه دلنشینن .

حسم به من درست می گفت مگهنه؟

تاب نگاه کردن به چشمانش را برای مدتی طولانی نداشتم ، سرم را برگرداندم وبا لحنی عصبی گفتم : بله حدستون درست بود اما یکی به من بگه ، چرا توی این همه دخترهای تهرون ، من باید شبیه شیلای شما باشم ، و . . .

رنگ از صورتش پریده بود ، با دست راستش گروه کرواتش را شل کرد و دکمه یقه را باز نمود و دستی به پیشانی اش کشید .

شما حالتون خوب نیست استاد؟

نه نه ، خواهش می کنم ادامه بدید ، فکر می کنم دارم به نتیجه می رسم .

فکر می کنم کافی باشه استاد چون نه حال شما خوبه ونه من توان تحملشو دارم ، بهتره بگذاریم برای یه وقت دیگه .

خواهش می کنم ادامه بدید خانوم رازقی ، تمنا می کنم

باا ین که اصلا تاب نگاه مستقیم به چشمانش را نداشتم ، تنها راه خالی کردن عقده های پنهانی ام را در همین دیدم .

بهتره خوب به حرفام گوش کنید : حس شما درست بوده ، روح من در تمام اون لحظات در همون خونه لعنتی پرواز می کرد حسادت مرموزی به جانم چنگ انداخته بود و از درون داشت نابودم می کرد ، اما چه فایده ، من اصلا نمی خواستم به خاطر اشتباهم جانشین کس دیگری بشم ویاد خاطره ی کسی دیگه ای وبراتون زندگی کنم ، من دوست داشتم منو برای خودم بخواهین وعشقتونو به خودم یعنی ساحل ابراز کنید نه شیلایی که دیگه وجود نداره و معلوم نیست کجای این دنیا گم و گور شده . چرا شما نمی خواهید بفهمید درکم کنید ، من اگه پا به خونه دلتون بذارم هیچوقت خودمو صاحب خونه احساس نمیکنم ، چون حسادت منواز پا در میاره ، شما جنس ما زنها رونمی شناسید با هر کمبودی سر می کنن و صداشون در نمیاد اما غم سنگین داشتن رقیبی هر چند خیالی مثل خوره ، داغونشون می کنه و از بین می برشون .

من اگه جای شیلا بودم حاضر نمی شدم لحظه ای با شما زیر یک سقف زندگی کنم ، چون شما با اون همه عشق آتشینی که به او دارید ، می خواهید کسی دیگری را به بهانه واهی جانشین اوکنید و این اصلا کوچکترین گذشتی رو نداره .

دهانش باز مانده بود ونگاهم می کرد ، آنقدر در این حالت ماند که من احساس کردم با حرفهایم به او شکی وارد کردم میخواستم از جا بلند شوم که محکم دستانم را در دستش گرفت وخیره به چشمانم چشم دوخت .

پس حالا تو گوش کن تا من حرفامو بزنم ، تموم راه هاروامتحان کردم تا یه اعتراف کوچیک ازت بگیرم ، آنقدر کوچیک که دلمو راضی کنه ، اما موفق نشدم ، و نمی فهم که چرا اینقدر سرسختی شش سال زمان زیادی برای دگرگون شدن شخصیت وهیت یه آدمه ، اما آدمی که من می شناختم اونقدر صاف و بی آلایش بود که گذشت شصت سال هم نمی توانست اونو تغییر بده . اگه من اصرار به جایگزینی ساحل به جای کسی دیگه ای دارم ، این جابه جایی فقط در حد یک اسمه نه یه عشق ، پس نذار به بی راهه برم و سر به جنون بذارم ، از لاک خودت بیا بیرون ، من دوستت دارم ، نذار فکر کنم که هیچ زنی لیاقت کلمه عشق و نداره خواهش می کنم تقدیس این واژه رو ازش نگیر .

اشکهای پرهام بی پروا روی صورتش جاری شده بود ، دیگر تحمل این یک شو نداشتم به سرعت کیفم را برداشتم بدون اینکه هیچ حرفی به من بزند یا نیم نگاهی به من بیاندازد گذاشت تا از کافه خارج شوم .

این بار نوبت من بود که به اشکهایم میدان بدهم ، بالاخره باید خودم را تخلیه می کردم ، پس پرهام به وجود شیلا در آن خانه شک کرده بود وانکار من او را دوباره روی باورهایش می نشاند ، اما این دفعه برای من هم به همان دشواری بود ، من تحمل مالکیت سیمیا را بر جسم و روح پرهام نداشتم ، پس چرابه خودم و او ستم کنم مگر نه اینکه من واوبهترین سالهای عمرمان را بدنبال خیالی تلف کردیم ، و حالا که به سر چشمه زلال عشقمان برگشته ایم این چنین خودمان راباخته ایم .

بعد از آن همه اتفاقات سخت احساس می کردم تمام وجودم مثل پنبه حلاجی شده از هم گسیخته است ، برای تکاندن غباری که طی سالها بر دلم نشسته بد احتیاج به زمان داشتم .

یک هفته جهنمی گذشت ، دنیایی از دغدغه ها وفکرهایی پوچ و بی اساس . لحظه ای آرامم نمی گذاشت ومی دانستم که قسمتی از راه اشتباه رفته ام ، اما وقتی به بررسی آنها می پرداختم برای هر کدامشان به اندازه کافی دلیل ومدرک داشتم دلایلی که قانع ام می کرد وآرامشی هر چند گذرا به من می بخشید ، اما حالا از کوران اتفاقت به کناری آمده ام و از بیرون نگاهش می کنم خنده ی تلخی تمام وجودم را فرا می گیرد ، چقدر غافل بودم و خام که بدنبال اشتباهاتم می گشتم ، من همان کاری کردم که باید می کردم وهمان مسیرهایی را طی کردم که برایم مقرر شده بود ، چقدر از تقدیر و قسمت ازلی دور مانده بودم ، در سخت ترین شرایطی که با تمام قوایم خدارا صدا می زدم و او رابه کمک می طلبیدم در کنارم بود و به من آرامش داده بود ، اما من باورش نداشتم و بی صبرانه در انتظار معجزه ای بودم که حتی خداوند بندرت آن را در اختیار بندگان خاصش گذاشته بود .

حالا بعد از گذشت سالها پدر و مادری دارم که وسعت قلبشان اندازه آبی آسمانهاست کسانی که حاضر نیستم باهیچ چیز دنیا عوضشان کنم وقلب پاک و مالامال از عشقم ، که او نیز هدیه آسمانی می دانم .

باید بگذارم این بار نیز چون همیشه زندگی مسیر خودش را طی کند ، پرهام به طبقه ی خودش تعلق دارد و سیمیا هم از قماش آنها بود با این که خودم را زیر دین پدر و مادر احساس می کنم ، اما برای شروع یک زندگی مستقل ، بالاخره باید رنگ و ریا را به کنار زده و واقعیت ها را نمایاند ، با این که فرهنگ اکتسابی است و هر انسانی در مراحل مختلف زندگی بتدریج به کسب آن می پردازد ، اما در این زمانی که ما زندگی می کنیم ، مهمترین چیز اصالت است واین از نظر عده ای خاص یعنی من باید شجره نامه ام به یکی از شاهزاده ها و پادشاهان منتهی می شد ، چیزهای مزخرف و موهومی که توجه به آنها سرانجامی به جز پوچ گرایی وبی بنیادی نداشت .

امتحانات ترم شروع شده بود ، خیلی سعی کردم تا تمام مشغولیات ذهنی ام را به گوشه ای برانم و فرصت جولان به آنها ندهم ، بی وقفه به مرور درسها پرداختم ، خوشبختانه امتحان ادبیات آخرین شان بود و من راحت تر می توانستم به بقیه بپردازم .

روز آخر امتحانات فرا رسید ، از استاد مجد خبری نبود ، خوشحالی سرو پایم را فرا گرفته بود ، چون خودم را برای خلع سلاح شدن در مقابل نگاههای بی تابانه اش آماده کرده بودم ، ولی خدای مهربان باز هم نیم نگاهی به من انداخت ومرا از وسوسه های دلم این شیطان کوچک دور نگه داشت من توانستم در کمال آرامش به وسال ها پاسخ بدهم .

پدر با اتومبیل اش برای بردنم از خوابگاه آمده بود ، به کمک نگهبان خوابگاه وسایلم را به داخل اتومبیل انتقال دادم از بابای پیز خوابگاه خداحافظی کردم و پدر به رسم تشکر انعامی به او داد و برای همیشه از آن محیط پر از خاطرات ودوستی های ناب خداحافظی کردم از بچه ها خواستم به بدرقه ام نیایند چون تحمل دیدن آنها را در حیاط خوابگاه آن هم وقتی که از همه ی شان دور می شدم نداشتم اما واقعیت این بود که من عادت به خداحافظی نداشتم ، هیچ وقت هم در زندگیم زحمت اینکار را به خودم ندادم ، به نظر من خداحافظی در هر شرایطی دلپذیر نیست .

با سروصدا وارد خانه شدم ، خانه وضعیت عادی نداشت اما مادر برای استقبالم تا دم در آمده بود ، در آغوشش گرفتم ودر حالی که دستم را دورکمرش حلقه کرده بودم به طرف خانه حرکت کردیم .

مامان چه خبره ، انگار خونه یه کمی شلوغ غیرعادیه؟

آره ، مگه پدر چیزی بهت نگفته؟

با تعجب گفتم : نه مگه اتفاقی افتاده؟

آره ، چه اتفاقی مهم تر از فارغ التحصیلی دختر یکی یک دونه ام .

آه مامان ، تورو خدا شلوغش نکنید ، انگار شاهکار کردم بابا این مدرکیه که چند صد نفر دارن با من می گیرن ، بیخود خودتونو توی دردسر نیندازید که من اصلا راضی به این کار نیستم .

پدرهمچنان پشت سر ما حرکت میکرد ، به طرفش برگشتم و گفتم : پدر به نظرشما این کارها لازمه؟

برای ما بله! دخترم تو باید بدونی که کسب علم و دانش آن هم در مدارج عالی علمی از آرزوها و افتخارات هر پدر و مادریه ، پس بذار به کار دلمون برسیم .

پدر شما هم برای هر کارتون می تونید هزار و یک دلیل قانع کننده و دل پسند بیادین ، اما من فقط منظورم . . .

بهتره حرفا تو برای خودت نگهداری . چون حرف تنها کسی که اصلا مهم نیست شما هستید .

خنده ام گرفته بود ، دست دیگرم را دورکمر پدرم حلقه زدم و با هم از پله های خانه بالا رفتیم .

به به! کم کم داره حسودیمون می شه ، ببین این دختر ناقلا با پدر و مادر ما چی کار کرده ، حالا می فهمم وقتی که منو از خونه بیرون کردین ، ساحل خانوم بیکار ننشسته بود وبه دلبری پرداخته بود .

فربد هنوز هم دست از لودگی بر نداشته بود ، دستهایم را به طرفش دراز کردم و در همان حال به آرامی گفتم : تا کور شود هر آنکه نتواند دید ، قیافه ای حق به جانب به خود گرفت و گفت : تازه دارم اصرار این خانوم وبرای انتخاب رشته ادبیات می فهمم!

صدای شلیک خنده از گوشه و کنار خانه بلند شد ، مش گوهر در حالیکه ظرف اسپند را به طرفم آورده بود دائم دور سرم می چرخاند و صلوات می فرستاد . فربد داد زد : این بلبل زبانی چشم خوردن هم داره .

دریا که پیش بندی روی شکم بر آمده اش بسته بود جلوی در نمایان شد ودر همان حال گفت : چرا نمیگی زیبایی ، توعادت کردی که به چیزهای بد هر کسی پیله کنی؟

به طرفش رفتم وبا آن که شکمش اجازه در آغوش کشیدن را به من نمیداد ، توانستم بوسه ای از گونه های گلگونش بگیرم .

باشه دریا جون ، شما هم شدی مثل فربد ، آخه توی وجود من چیزهای بدهم وجود داره که آقا فربد به اونا گیر بده؟

دریا دستپاچه شد وگفت:ناراحت نشو دختر ، یه شوخی بود به خودت نگیر!

باشه ، اما به من بگوببینم این جا چه خبره؟

مگه نمی دونی دختر! این همه تشکیلات وبگیر و ببند به خاطر جشن فارغ التحصیلی شماست که قرار چند شب دیگه برگزار بشه .

توبهتره یه دوش بگیری و دستی همبه سر و روت بکشی .

باشه اما من مطمئنم که یه خبرهایی هست که من از اونا بی خبرم .

و در همان حال از پله ها بالا رفتم و وارد اتاقم شدم ، همچون زمانی بود که ترکش کرده بودم مرتب و تمیز ولبریز از آرامش پرده ی صورتی اتاقم رابه کناری راندم و محو تماشای باغ شدم ، درختان عریان و خاموش به خواب زمستانه فرو رفته بودند وشاخه های خود را به دست کلاغهای پر وسر وصدا سپرده بودند ، لانه های زیادی روی شاخه ها به چشم میخورد ، تمام باغ پر شده بود از سرو صدای کلاغها .

به طرف ضبط صوت اتاقم رفته ونواری متناسب با این فصل سرما وسکوت در آن گذاشتم وخودم راروی صندلی گهواره ای کنار پنجره رها کردم .

کوچه غمناک پرستوهای شاد . . . در غروبی پر ملال وبی صدا

خبر از عریونی باغهایی می داد

پاییز اومد این ورپرچین باغ . . . تا بچینه برگ وبال شاخه ها

کسی از گلها نمی گیره سراغ

بیا در سوگ دلگیر گل سرخ . . . بخونیم شعری از دویان گریه

من وتوازده ی فصل خزانیم . . . تو تن پروروده ی دامان گریه

و من همچنان در مفهوم این شعر زیبا غرق شده بودم که در اتاقم با ضربه ای به صدا در آمد ، با انگشت پایم ضبط را خاموش کردم وگفتم : بفرمایید .

مادر بود ، ابتدا سرش نمایان شد و سپس داخل اتاقم آمد ، لبخند همیشگی بر لبانش خودنمایی میکرد .

عزیزم فکرمیکردم رفتی دوش بگیری؟

آره مامان ، فکر می کردم اولین کاری که ممکنه انجام بدم دوش گرفتنه ، امابه محض وارد شدن به اتاقم حواسم کاملا پرت شد .

دلم خیلی برای این جا تنگ شده .

تو هم احساس من وداری ساحل ، وقتی که نیستی فکر میکنم در و دیوار خونه بهونه تو رو می گیرن ، با انگشت اشاره اش ضربه ای به شقیقه اش زد وگفت:اما این چیزایی نبود که من برای گفتنشون به این جا اومدم .

نگاه شیطنت باری تحویلم داد وگفت : من برای شنیدن جواب پیشنهادم به این جا اومدم .

از جا بلند شدم و چند قدمی در کنار پنجره برداشتم می دانستم که باید از این همه سر در گمی که دچارش شدم ونگرانی هایی که برای پدر و مادر درست کرده ام رهایی یابم ، منظور مادر مهندس نامی بود و من در آخرین مکالمه تلفنی که با اوداشتم قول داده بودم که درباره اش منصفانه فکر کنم ، وهمان کار را هم کردم با خودم تصمیم گرفتم تا خوبی ها اورا در یک کفه ترازو واشکالاتش رادر کفه ی دیگر بگذارم اما متاسفانه هیچ مشکلی برای رد او پیدا نمی کردم جوانی زیبا و خوش تیپ وخوش لباس بود با تحصیلات عالی و خانواده ای نجیب و اصیل .

و از نظر اخلاقی هم که پدر تاییدش کرده بود ، پس هیچ بهانه ای غیراز قلب لجبازم وجود نداشت ، او چون گذشته پرهام رامی طلبید ومنتظر آمدنش بود ، آرزویی واهی و بی اساس ، اودیگر به سیمیا تعلق داشت و من مزاحم و سد راهش شده بودم ، چیزی که . . .

خب من منتظرم .

با خونسردی گفتم : هر وقت که صلاح می دانید می توانید قرار بگذارید .

مادر به طرفم آمد و در آغوشم گرفت :من مطمئنم که برای مهندس نامی همین یک فرصت کافیه ، پسربیچاره پاک خودشو باخته پدرت خیلی براش نگرانه ، پس من برای فردا شب قرارمون می گذارم و توبهتره زودتر دوش بگیری و بیا پایین . منم میرم تا این خبر خوشو به اونا بدم .

مادر سراسیمه و ذوق زده به طبقه پایین رفت من دوباره به کنار پنجره پناه بردم وصورتم را روی شیشه ها فشردم تا سرمای آن به قلبم که در اثر گرمای عشق پرهام ذوب می شد واز بین می رفت آرامشی دوباره دهد ، خداحافظ پرهام عشق ابدی وجاوید من ، شیلا برای همیشه مرد و عشقش رابا خود به اعماق خاکها برد ، تا توبتوانی زندگی کنی و از عشق دیگری سیراب شوی ، من نمی خواهم چون گیاه عشقه به دست و پایت بپیچم وبرای ماندنم تو را نابود سازم تا ثابت کنم عاشق توام ، خداحافظ چشمه زلال قلب عطش زده من . . . خداحافظ . . .

وبی ارداه با انگشتانم جمله آخری که نجوا کردم روی شیشه های بخار گرفته نوشتم و پرده ها رابه سرعت روی آن کشیدم وبه سرعت خودم را به حمام رساندم تا تن به زنگار نشسته ا م را از غبار عشق پرهام پاک کنم و چون شیشه ای شوم که توان انعکاس هیچ تصویری از عشق را نداشته باشم برای آخرین بار عقده های به زنجیر کشیده ی قلبم را رها کردم تا هر چه می خواهند برای از دست دادن تنها بهانه زندگیم در صحرای برهوت دلم به سوگواری بپردازند ، اشکها بی محابا جاری شدند و هق هق گریه هایم به ضجه تبدیل شدند مطمئن بودم که صدای دوش آب مانع شنیدن صدایم می شود ، نمی دانم چقدر در همان حالت ماندم که با صدای ضربه های بلند و پی در پی در بیرون حمام به خودم آمدم گویا مادر بود برای تاخیرم دوباره به سراغم آمده بود .

کیه ، چه خبره!

ساحل؟ توحالت خوبه؟ نگرانم کردی ، یه ساعتی می شه که اون تویی .

دارم میام مادر ، نگران نباشید بادمجون بم آفت نداره .

زودتر دخترم همه منتظرتند ، در ضمن برای امشبم مهمون داریم .

ای بابا ، دوباره کدوم قبیله قصد شبیخون زدن به اینجارو داره؟

مادر خنده ی بلندی کرد و گفت :قبیله نامی ها!! حواست باشه برای امشب عزیزم ، نه فرداشب .

دلم مالامال از غصه شد ، سرم را به دیوار تکیه دادم وبدون هیچ حرفی دوش آب را باز کردم ، صدای ریزش آب بر کف حمام یاد باران های تند شمال را بر روی شیروانی ها و سقف های حلبی برایم زنده میکرد ، چقدر عاشق بوی خاک باران خورده سرزمینم بود ، باد ملایم بهاری که شکوفه های رنگارنگ رابه رقص وا می داشت و کوچ دسته جمعی پرستوها و تلاششان برای ساختن ترمیم لانه هایشان! چقدر از آن همه زیبایی و خاطره دورمانده بودم وصله ناجوری شده بود که قصد هماهنگی وسازگاری با هیچ جا وهیچ چیزی را نداشتم دلم عجیب هوای کوه و دشت و جنگل را کرده بود ، جنگل . . !! مرز بین شروع و پایان یک عشق نافرجام ، جنگل شمال!! صدای مجدد در که به آرامی قصد گشوده شدن داشت توجهم راجلب کرد ، دوش آب را بستم خودم را پشت در کشاندم صدای ظریف دریا مرا از ترسی که بر وجودم چیره شده بود رهانید .

هی دختر ، مثلا رفتی یه دوش بگیری وبرگردی ، اگه می فرستادنت حموم عروسی چقدر طولش می دادی .

اومدم ، عزیزم تموم شده .

به سرعت خودم را خشک کردم ، در حالی که حوله حمام را می پوشیدم از آنجا بیرون آمدم دریا پشت به من مشغول نگاه کردن به کتابخانه ی اتاقم بود چقدر ظریف بود و خواستنی و در عین حال مثل خودم غریب وتنها ، با این فکر دستهایم را دورگردنش حلقه کردم وبوسه ای بر صورتش زدم ، اما برای لحظه ای احساس شوری اشکش مرا بر جا میخکوب کرد به سرعت او رابه طرف خود برگرداندم ، اشتباه نکرده بودم چشمهای آبی اش طوفانی شده بود مانند چشمهای خودم .

چی شده دریا؟ اتفاقی افتاده ، فربد چیزی گفته؟ یا این که با پدر و مادر مشکلی پیدا کردی؟

اوهمچنان در سکوت اشک می ریخت و سرش را به شانه هایم تکیه داده بود گذاشتم تا کمی آرام بگیرد سپس اورا روی تختم نشاندم ودستهایش را در دستانم گرفتم .

دریا ، نمیخوای علت ناراحتی خودتوبه من بگی؟ نکنه دیگه منو به چشم یه دوست نگاه می کنی؟ ویا این که من مرحم اسرار خوبی برات نبودم؟

دریا در حالی که با پشت دستهایش اشک صورتش را پاک می کرد گفت : نه ساحل ، توهنوزم بهترین دوستی هستی که تا به حال داشتم اما مشکل من مربوط به خانواده تونمی شه .

پس چیه ، آها . . . حتما خبری از جنوب به دست ترسیده مگه نه؟

آره . . . ودوباره اشکهایش جاری شدند .

ببین دریا ، بگو ببینم مشکلت چیه شاید بتونم کمکت کنم .

در میان هق هق گریه هایش نام برنا به گوشم رسید ، پس موضوع پسرش بود شانه هایش را در دستهام گرفتم وگفتم : برای برنا اتفاقی افتاده؟ دِ . . . یالله یه حرفی بزن ، نصفه جونم کردی .

پدر شوهر سابقم فوت کرده سرپرستی برنا به دست عموی بزرگش افتاده .

خب این که ناراحتی نداره .

چرا . . . ساحل ، این عموی برنا همون کسی بود که من بعد از مرگ شوهرم بدون هیچ بحثی می باید زنش می شدم و من بخاطر سرپیچی از اون رسم و رسومات برنا رابه اونها دادم اما خودمو رها کردم ، حالا به من خبر دادن که برنا و عمویش رابطه خوبی با هم ندارن من خیلی نگران برنا هستم ، بخصوص این که برنا برای من خیلی بی قراری میکنه ، اون می خواد بفهمه که مادرش کیه وکجاست!

با فربد صحبت کردی؟اون حتما می تونه یه راهی جلوی پات بزاره .

روم نمی شه ساحل به فربد چی بگم؟

تو چت شده دختر؟ اون بچه ته ، وهیچ کس هم نمیتونه منکر این قضیه باشه ، تازه تو تموم زندگی و گذشته تو همون روز اول با فربد در میون گذاشتی ، جای هیچ گله ای نیست ، ناسلامتی هر دوتاتون وکالت خوندید ، پاشودختر من تویه مجله ای خوندم که بعد از مرگ پدر بزرگ سرپرستی با مادره ، اینطورنیست؟

اونقدر داغونم که فکرم اصلا کار نمیکنه .

صبر کن من لباسمو بپوشم بریم پایین

ساحل؟

بله . . .

خوشحالم بالاخره تصمیم عاقلانه ای گرفتی ، مهندس نامی آدم خوب و محبوبیه ، خیلی هم دوستت داره ، مطمئنم می تونه خوشبختت کنه در حالیکه مشغول پوشیدن لباسم بودم گفتم : تا خوشبختی رو در چی بدونیم؟

خب خانوم خوشگل ، شما خوشبختی و در چه جیزهایی می دونی که در وجود این بنده ی خدا وجود نداره!

اشتباه نکن دریا! من اصلا صد توهین کردن به هیچکس رو ندارم اون واقعا بی عیبه حداقل در حال حاضر ، اما مشکل اصلی خودم هستم هر کاری می کنم نمی تونم با این دل صاحب مرده ام کنار بیام .

چراساحل؟ مگه اون توچه خبره؟

شانه ام را بالا انداختم وگفتم:این دل یاغی من خیالاتی شده می دونی! گاهی فکر می کنم اونی که منتظرشم همین روزها از راه می رسه شاید ، توی راه مونده وشایدم گرتار طوفانی شده طوفانی که بی موقع از راه رسیده ویا توی بیا بون دل راه به راهه برده .

دستهای دریا را روی شانه هایم حس کردم دستهای تب دارم راروی دستهایش گذاشتم ، دریا به آرامی در گوشم گفت: اما هر طوری بوده خود شو به تو رسونده من فکر می کنم این مهندس ما همون مسافر طوفان زده قلبته ، تواین طور فکرنمی کنی؟

تردید دارم!

اینا همش طبیعی ، یه حس نو ، که فقط یکبار گریبان گیر آدم می شه بهتره زودتر بریم پایین تا صداشون در نیومد ، در آغوشم فشردمش وگفتم :اگه تو رو داشتم چیکار می کردم سنگ صبر من .

دریا نگاهی شیطنت بار به من انداخت وگفت : توی این مورد منم تردید دارم .

ای شیطون ، تو هم خوب بلدی حرفای منو به خودم برگردونی ، ماشاالله نیش زبونت هم حسابی گزنده شده .

خندیدم وبا هم به طرف پایین براه افتادیم .

همه به من طور دیگه ای نگاه می کردند ، یا به من خیره می شدند ویا با چشمکهای پنهانی به هم علامت می دادند ، جمع شادی داشتیم واگر این حرکات در شبی غیر ازامشب بود خودم را داخل شوخی هایشان میکردم اما . . . امشب قراربود مهندس نامی با خانوادهاش به اینجا بیاید ومن حسابی عصبی و کلافه بودم سپس دست از غذا خوردن کشیدم دستهایم رازیر بغل زدم وبا لجبازی گفتم : تا به من نگین چه خبره دست به غذا نمی زنم ، مثل اینکه فقط من توی شماغریبه ام؟

پدر خنده ای آرامی کرد وگفت : اگه بلند شی و یه نگاهی به خودت توی آینه بندازی می تونی منظور مارو بفهمی!

به سرعت از جا بلند شدم ونگاهی در آینه قدی داخل سالن به خودم انداختم چشمانم از فرط گریه پر از خون شده بود ، یاد گریه های داخل حمام افتادم وآمدن بی موقع دریا به اتاقم ، پس چرا دریا چیزی نگفته بود؟

برسرمیز برگشتم که پدر گفت : قیافه ات اصلا شبیه عروس خانوما نیست ، مثل مجرمی هستی که قرار چند دقیقه ای دیگه پای چوبه دار بره ، اما امیدوارم بعد از صحبت با مهرداد نظرت عوض بشه .

پدر چه راحت از او صحبت می کرد « مهرداد» طنین نامش هیچ حسی را در وجودم زنده نمی کرد مثل هزاران اسمی که در روز به گوش آدم می رسد و بی تفاوتی از کنار آن میگذرد .

هنوز ساعتی از صرف شام نگذاشته بود که زنگ خانه به صدا در آمد ، مادر به کمک دریا تمام وسایل پذیرایی را آماده کرده بود و در همان حال از من خواست تا به آشپزخونه رفته ودستی به سر و صورتم بکشم .

از لای پرده های آشپزخانه او را دیدم ، دسته گلی از رزهای سفید و قرمز در دستانش بود و پالتوی بلند مشکی به تن کرده بود ، همراهان او دو زن و دو مرد دیگر بودند که بخاطر شباهتشان حدس زدم که باید پدر و برادرش بوده باشند ، روی صندلی ولو شدم ، تا چند لحظه ای دیگر همه چیز تموم میشد و از پرهام چیزی در زندگیم باقی نمی ماند ، مهرداد مانند مهر پایانی بر خاطرات شیرین منو پرهام زده می شد و پرهام برای همیشه به خاطره ها می پیوست وبعدها همانند یه توهم و خیال رنگ می باخت وبرای همیشه از صفحه ی ذهنم پاک می شد . من می ماندم و خاطره یک عشق که هیچگاه به ثمر ننشست ، من می ماندم و عطش عشقی که هیچ وقت موفق به سیراب کردنش نمی شدم نمی ماندم و روحی سرگردان وقلبی ترک خورده و چشمانی جستجو گر ، بدنبال شبحی از عشق گمشده وشایدم فراموش شده .

ساحل دخترم! پاشو باید استکان های چای روبیاری .

مثل برق گرفته از جا پریدم ، چی مادر ، من باید اینکار وبکنم؟

متاسفم من ترجیح می دم اصلا پامو توی اون سالن نذارم .

چی میگی دختر ، این یه رسمه ، همه منتظرند تا تو این کار وبکنی .

سرم رابه شدت تکان دادم وگفتم: نه مادر ، تو رو خدا این کارو از من نخوایین ، من همین حالاشم دارم می لرزم .

ناگهان میان بحث ما پدر چون همیشه حاضر شد وبا لبخندی پر از اعتماد ودلگرم به طرف سینی چای رفت وگفت : من خودم این کار ومیکنم آخه مگه چند تا دختر دارم که بخوام عین رسم ورسومات کار کنم تا نکنه به گوشه ی قبای خواستگارمون بر بخوره وبذاره بره ، اون باید از همین حالا بدونه که با کی طرفه .

کمی حالم جا آمد و با لبخندی از پدر تشکر کردم ، پدر با سینی که در دستش بود به طرفم اومد وگفت :عزیز دل بابا ، بهتره اون موهای قشنگتوباز کنی ، البته نه بخاطر اونها به خاطر دل بابا .

حتما بابا! همین کار ومیکنم بعد جلوی آینه ایستادم دو موهایم رابه صورت رشته ای باریک بافتم وروی موهای پخش شده ام به صورت آزاد گره زدم .

درست پشت در سالن ایستاده بودم سر وصداهای زیادی به گوش می رسید ، اما صدای فربد از همه بلندتر بود ، مثلاینکه رشتهسخن راحسابی بهدست گرفتهبودویکه تازی میکرد . خندهام گرفتهبود ، ولی دلهره ی عجیبی به جانم چنگ زده بود ضربه ای در زدم که در میان همهمه میهمانان گم شد ، بناچار در را گشودم و وارد شدم . ناگهان سکوت ، برفضا حاکم شد . مهرداد از جا بلند شد ودر من خیره ماند ، بقیه میهمانان هم با نگاههای تحسین آمیز بر اندازم می کردند ، سلام کردم وبه سرعت روی مبل کنار پدر نشستم .

یکی از حالم پرسید ودیگری از میزان تحصیلاتم سوال می کرد آن یکی از زیبایی خیره کننده ام سخن می گفت و . . .

ریزش حرکت دانه های درشت روی مهر های پشتم حس می کردم ، تپش های شدید قلبم را کاملا می شنیدم و در استرس و هیجان شدیدی دست وپا می زدم ، می دانستم که اشکهایم متظر کوچکترین فرصتی هستند تا بر گونه هایم جاری شوند .

تمام قوایم را جمع کردم وهر چه خواهش و التماس بود در چشمانم ریختم وبه پدر چشم دوختم ، پدر یا بهتر بگویم این فرشته نجات حالم را فهمید وبا عذرخواهی از میهمانان وبه بهنه خستگی مرا از آن اتاق نجات داد ، نمی دانم چطور آنجا را ترک کردم اما به خوبی متوجه نگاههای خیره و چسبنده مهرداد شده بودم حتی هنگامی که قصد ترک اتاق را داشتم برای لحظه ای چشمانم با چشمانش تلاقی کرد و من یک دنیا خواهش و تمنا رادر آنها دیدم وهزاران بار برخودم و پرهام لعنت فرستادم دیگرحالم را نفهمیدم ، مستقیما به باغ رفتم ، هوا سرد بود وبا اینکه اوایل اسفند ماه بود زمستان همچنان بر حضور خود پا فشاری می کرد سرمای دلچسبی که به وجود تب دارم آرامش می بخشید ، دلم برای مهرداد می سوخت ، می دونستم که دیوانه وار دوستم دارد همانطورکه پرهام مرا . . . نه بهتر بود می گفتم همان طور که من پرهام را میخواستم .

سرمای هوا وادارم کرد تا از جا بلند شده وکمی راه بروم ، خش خش برگهای خشک زیر پاهایم خبر از فصل جدایی ها وگسستنها می داد ، مدتی گذشت ناگهان صدای حرکت قدم هایی دیگر روی برگها توجهم را جلب کرد ، دستهایم را به صورتم ضرب در روی شانه هایم گذاشتم وبه طرف صدا رفتم ، سرم همچنان پایین بود تا اینکه یک جفت پا را جلوی پاهام دیدم به آرامی سرم را بالا گرفتم ، مهرداد بود با چشمانی که حلقه های اشک در آن می درخشید ، چند قدم از او فاصله گرفتم و پشتم را به او کردم .

پشت کردن تونو باید به حساب چی بذارم ساحل خانم؟

لختی سکوت کردم وگفتم : به حساب این که من اصلا تحمل دیدن اشکهای کسی رو ندارم .

اما من که گریه نکردم!

بله اما تلالو اشکهای شما خبر از سرازیرشدن قریب الوقوع اونهارو میده .

اشتباه می کنید ، این اشکها عادت دارن فقط توی تنهایی سرازیر بشن ، آخه یکسالی میشه که همدم چشمهای غمزده ی من شدن .

براتون متاسفم آقای مهندس ، چون کسی که غم روبه خونه دلتون هدیه کرده ، ارزش این حرفارو نداره .

این منو دلم هستیم که برای خواسته هامون ارزش می ذاریم نه کس دیگه .

دل سمجی دارید آقای مهندس .

مثل اینکه فراموش کردید که اسم من مهرداد نامیه .

شاید ، چون شما برای من همون مهندسی هستید که پدر چپ وراست ازتون تعریف میکنه .

من فقط توی محل کارم مهندس نامی ام نه خارج از اون جا .

ببینم چه چیزی باعث شده چشماتون منوبگیره؟

پوزخندی زد وگفت : اگه شما روتونو به سمت من بگیرید ، من راحت تر می تونم باهاتون صحبت کنم .

به سمتش برگشتم وبرای لحظه ای در چشمانش نگاه کردم وگفتم : گوشم به حرفای شماست خواهش میکنم بفرمایید .

غرورتون ، نجابت و متانت تون .

همین؟!

مگه لازمه یه عشق بی ادعا چه چیزهای دیگه ایه؟

پول ، ثروت ، اصالت ، خونه ، ویلا .

اماهمه اینایی که شما گفتید آفت عشقه ، نه پر وبال عشق .

با تعجب نگاهش کردم دهانم باز مانده بود ، نفس بلندی کشیدم وگفتم: اگه من دختر یه آدم فقیر توی یکی از دهکوره های دور بودم بازم به من ابراز عشق می کردید؟

اگه تیر نگاهت مثل حالا قلبمو می شکافت ، بله بازم دوست می داشتم .

اگه من یه زن مطلقه ویا یه زن بد سابقه بودم آن وقت چطور؟

بازم با این قیافه حق به جانب روبرویم می ایستادید واز عشق ودوست داشتن سخن می گفتید؟

خندید ، خنده ای که مفهومش را نفهمیدم ، سکوت کرد سکوتی که باز هم نفهمیدمش و در نهایت جمله ای گفت که با گفتنش صدای ترک بر داشتن شیشه غرورم راشنیدم و از داخل لرزیدم وبر زمین سرد زانو زدم .

شما مثل جادوگر کتاب هانسل وگرتل می مونید وبا سوال های عجیب و غریب تون می خواهید من توی سرزمین عشق ومحبت به بیراهه های نفرت بیزاری و کینه بکشونید ، اما من توی ذهن خودم شما رواز بین پول و ثروت اصالت بیرون نکشیدم ، من با تصویری خیالی از بدترین شرایط موجود ، شما را صافی صافی ذهنم رد کردم وبرای ذره ذرهی وجودترین هزار ویک دلیل منطقی دارم ، عشق شما چشمهای مرا کور کرده اما نه چشم عقلم رو . عقل به من حکم می کنه که شما روبه دست بیارم حتی اگه از تموم ثروتهای دنیا پشیزی نداشته باشید و یک زن مطلقه وهر جایی از دهکوره های دوری باشید . اگه شکست عشقی هم داشتید ، بازهم میخواستم تون چون الان در این نقطه ایستاده اید عشقی خوبه که شکستنش باتلاق نباشه ، تجزیه و تحلیلش چون پیچکی به دست و پا نپیچه وآدمو به ورطه نابودی بکشونه ، عشق نباید آدمو زبون وبیچاره کنه ، عشق باید بالی برای پرواز به انسان هدیه کنه .

همچنان روی خاک زانو زده بودم که دستهایش را به طرفم دراز کرد ، ای کاش هیچ وقت بنده ای را بر سردوراهی انتخاب قرار ندهد ، چرا که انسان ، بین خوب وبد ، خوب را انتخاب می کند ولی اگر هر دو چیز خوب باشند ، به تردید می افتد ونمی داند چه کند . واین تردید چون خوره ای به جان و روحش افتاده ونابودش می کند .

بهتره بلند شی ، اگه قراره در برابرعشق پیروز میدان باشی ، نگذار هیچ عاملی باعث تا شدن زانوانت بشه ، می دونم که هنوز هم خار تردید در دلت می خلد و تصمیم گرفتن را برایت دشوار می کند ، راستش وقتی که پدرتون از من خواست تا به اینجا بیام فکر کردم تکلیف خودت رو با دلت یکسره کردی ، اماحالا می بینم که هنوز اسیر سایه های تردیدی و یا بدنبال عشقی گم شده در وجود من ، ببینم ، من می تونم کمکت کنم؟

خندیدم در حالی که به کمکش از جا بلند می شدم گفتم : کمکم بکنی؟ کسی که ادعا می کنه عاشق ترین عاشق هاست؟

سریع لحن جدی بخودش گرفت وگفت : راستش همیشه لذت عاشق ، رسیدن به وصال نیست . برترین عاشق ها کسانی هستند که برای آسایش معشوقشان ، از خودشان می گذرند و« زیر لب زمزمه کرد»

گر عاشق صادقی ز مردن نهراس . . . مردار بود هر آنکه او را نکشند

هر چی می گذشت احترامم نسبت به مهرداد بیشتر می شد ، او همانگونه بود که پدر می گفت ومن چه کودن بودم که در تمام آن مدت با او چون مزاحمی برخورد می کردم او نمونه ی یک مرد واقعی بود یک آقا! یک جنتلمن!

نمی دونم چی توی وجودتون هست که تونست اعتماد منو به خودش جلب کنه میخوام داستانی روبراتون تعریف کنم که فراتر از قصه هاست ، داستان یک قربانی ، قربانی فقر وخرافات و تعصب هایی که از همین عقاید موهوم سرچشمه میگیره و من و امثال من وبه ورطه نابودی می کشونه ، این قصه مال سرزمینیه که آدماش به خاطریه لقمه نون دختراشونو می فروشن اگر خیلی خوش شانس و خوش برورو باشی در مقابل یه گاو ویا چند تا گوسفند ویا مقداری پول می فروشنت اونها در ظاهر توروبه عقد طرفدر میارن تا در خلوتشان احساس عذاب وجدان نکنند اونها خودشونو پشت احکام دستورات اسلام پنهان می کنند وبا این کارشون رنگ شرعی روی اون می کشند ، اما جای قانون اسلامی نوشته که از دختر به عنوان کالایی برای خرید وفروش استفاده بشه ویا بدون رضایت خودش سر سفره عقد بنشینه ویا بعد از عقد دیگه هرگز نتونه به دیار و نزد خونواده اش برگرده همه اینها از فقر نشات می گیره ، خانواده ها اونقدر بچه دارن که نمی تونن تامین شون کنن . بناچار 2یا3 تا یشان را فدای بقیه میکنن ، به این میگن راز بقا ، آدمو به یاد گربه می ندازه ، وقتی گرسنگی بهش فشار بیاره یک یا دو از بچه هاشو می کشه ومی خوره تا زنده بمونه وبتونه بقیه ی بچه ها وبزرگ کنه و . . .

آنقدر گفتم و گفتم تا از نفس افتادم ، سکوت سنگینی بین ما حکم فرما شده بود امیدوار بودم با شنیدن وروشن شدن داستان زندگیم مهرداد برای همیشه پا از زندگی من بیرون بکشد و مرا از این همه دودلی نجات بدهد .

شیلا؟

طنین این اسم دوباره مرا به گذشته ام باز گرداند ، گذشته ای که امشب بعد از سالها جان گرفته بود .

شیلا!راستش تا چند ساعت پیش من فقط عاشق نجابت ومتانت و غرورت شده بودم ، اما حالا عاشق تک تک سلولهای وجودت هستم عاشق شجاعت وبلندی طبیعت ، عاشق رنجها و عذابهایی که کشیدی ، عاشق همت و پاکی ات توبرای من دیگرنمونه یک زن خوب و پاکی که لای پنبه بزرگ نشده ، توزن مبارز و پاکی هستی که با تمام زیبایی های ظاهریت در مقابل انسان های گرگ صفت قدعلم کردی ونشان دادی با تموم ضعیف بودن وبی پناه ات یک بازنده ی از پیش تعیین شده نبودی ، تو همت مردانه را در لباسی زنانه به نمایش گذاشتی ومن به وجود زنانی چون توافتخار می کنم .

شیلا خانوم من فکر می کنم که مرد رویاهاتو بشناسم ، مگه نه؟

اما اون دیگه مرد رویاهای من نیست ، او چند ماه قبل ازدواج کرده وعشق ومحبتش روبا کسی دیگه ای سهیم شده

چرا؟ شما که سالهاست پیدایش کردید چرا گذاشتی به این سادگی از دست بره؟

چون نمی دونستم در مقابل زندگی گذشته و رنج هایی که کشیدم چه واکنشی نشون میده ، می ترسیدم تحت تاثیر عشق گذشته ، به مشکلاتی که بر من گذشت اعتنایی نکنه وبعدها آینده ام روبه نابودی بکشونه ، آخه یه زن بی پناه مگه چند بار می تونه زمین بخوره وبعد از به تنهایی دست روی زانوهاش بزاره و از جاش بلند بشه؟

درسته حق با شماست اما نه کاملا شما باید خودتونو به اونمی شناسوندین وبعد یه مدتی بهش فرصت می دادی اومسلما توی این مدت تصمیم درستی می گرفت و حالا شما این طور برسر دو راهی تردید قرار نمی گرفتید .

حق با شماست حالا دیگه خیلی دیرشده ، بهتره دیگه راجع به اون صحبت نکنید .

هنوزم دوستش داری؟

آره

خوشحالم که در هر شرایطی حرف راست ومی زنی .

حالا شما می خوای چیکار کنین؟

سکوت کرد و من همچنان خیره در سکوت به اونگاه می کردم برایم مهم بود از این که یک مرد در مقابل تقدیری چنین شومی زن چه تصمیمی می گیرد بالاخره زبان باز کرد و قفل سکوت را شکاند: من مهرداد نامی در کمال صحت عقل از شما « خانوم شیلا شاکری خواستگاری می کنم آیا حاضرید شریک شادی و غمها وپیروزی ها و شکست های من بشوید .

با وجودی که می دونی من هنوز هم عاشق اون هستم برسر تصمیم خودت پا فشاری میکنی؟

بله با تمام وجود از شما میخوام که قدم رنجه کرده بر روی چشمانم قدم بگذراید ملکه کاخ آمال وآرزوهایم شوید .

از طرز حرف زدنش خنده ام گرفته بود .

من منتظر جوابتون هستم ، بی صبرانه وبی تابانه .

به یک شرط ، اونم این که نه عقد و نه عروسی ، فقط نامزدی اونم نه حالا بعد از این که فکرامو کردم .

قبوله من با هیچ نوع فشاری موافق نیستم ، قدم به قدم اما محکم واستوار . حالا بهتره برگردیم پیش بقیه چون همه منتظر نتایج صحبتهامون هستند .

باهم واردخانه شدیم همه ی چشمها ما شد ، مهرداد مصمم ومحکم اعلام کرد که ساحل بعد از چند روز ، تاریخ نامزدی را اعلام خواهد کرد ، همه کل کشیدند و ظرفهای شیرینی گردانده شد ، مادر مهرداد ، خانوم نامی ، پیش دستی کرد وانگشتر برلیان بزرگی رابه عنوان نشان به طرف گرفت ، دوباره دودلی و تردید به دلم سرازیر شد با نگاهی پرسشگر به مهرداد نگاه کردم ، مهرداد باصدای رسایی اعلام کرد که فعلا هیچ گونه نشانی احتیاج نیست با این حرف ، دلخوری را در چهره خانوم نامی و مادر دیدم اما دیگر نمی توانستم اجازه بدهم این بار نیز دیگران برایم تصمیم بگیرند . . .

در همین هنگام زنگ خانه به صدا در آمد بیشتر چشمها به طرف ساعت برگشت ، ساعت دوازده ونیم وبود ، پدر اجازه خواست وبه طرف آیفون رفت وبعد از سلام واحوالپرسی گوشی را گذاشت و ضمن عذرخواهی متذکر شد که یکی از دوستان قدیمی پایین منتظر اوست .

آمدن پدر نیم ساعتی طول کشید ، اما وقتی برگشت ، مانند ساعت قبل بشاش و سر حال نبود .

بالاخره میهمانان رفتند ، من هم برای خواب به اتاقم رفتم ، مهرداد مرد بزرگی بود و اگر پرهام سر راهم قرار نگرفته بود تابه حال به عشقش جواب داده بودم و در حلاوتش غرق شده بودم ناگهان وجدانم به فریاد در آمد ، ای کودن! تا کی می خواهی بر سر مزار عشق مرده فغان کنی ضجه بزنی و مویه کنی ، او با تمام خوبی ها و بدی هایش متعلق به کسی دیگه ای شده و راهش را از تو جدا کرده سیمیا اونو دوست داره و تا وقتی که وجود مزاحم تو سر راهش باشه اون دل به زندگیش نمی بنده ، نکنه دوست داری زندگیشو خراب کنی و خودت مثل اون جغد منفور صاحب اون ویرانه ها بشی ، مگه توی یه زندگی چند نفر مثل مهرداد سر راهت قرار می گیرن و چنین متواضعانه چشم بر روی تموم نکات منفی زندگیت می بندن؟ . . .

آن شب نمی دانم چه موقع خواب به سراغ پلک های خسته ام آمد ، آنقدر در هیجان وتب و تاب رفتار مهرداد غرق شده بودم که نفهمیدم پدر تا دیر وقت در باغ راه رفت و سیگار کشید و صبح فردا قبل از این که کسی از خواب بیدار شود از خانه بیرون رفت .

سلام مادر دیشب و خوب خوابیدی؟

نه مادر یه کمی هیجان زده بودم . اما من اصلا نفهمیدم کی خوابم برد ، راستی پدر کجاست؟ امروز که برنامه کوه نداشت .

من خوابم بودم که رفت ، اما به گمونم برای خرید میوه و شیرینی رفته .

مشغول جمع و جور کردن میز صبحانه و تدارک ناهار بودیم که پدر خسته و پریشان از راه رسید ، به طرفش دویدم و دست راستش را در بغلم گرفتم ، با دست دیگرش موهایم را نوازش کرد و با هم به داخل خانه آمدیم .

پدر ، صبح زد کجا رفته بودی؟ کم کم دارم بهت مشکوک می شم ، ببینم مامان شما بوهایی احساس نمی کنید؟

دست از سرم بردار دختر ، همین حالاشم از دست مامانت چهار میخ کشیده شدم وای به حال زمانی که بوهایی هم احساس کنه .

راستی پدر من امروز با مهندس نامی قرار دارم .

پدر یکه خورد و با تعجب به طرفم برگشت : ای کاش قبلا با من هماهنگ می کردید .

با تعجب گفتم : چطور پدر ، من فکرمی کردم این خبر خوشحالتون می کنه .

پدر با دستپاچگی گفت : آره دخترم اما . . . اما من امروز بعد از هر یه کار مهم توی شرکت دارم که وجود مهندس ضروریه .

پدر خیلی مشکوک حرف می زد: آخه پدر امروز جمعه است ، شما که جمعه ها شرکت نمی رفتید .

آره اما کار واجبی پیش اومده که باید بریم .

پس اجازه بدید که من به مهندس یه تلفن بزنم وبهش بگم که قرارمون بهم خورده « وبعد دستانم رابه طرف گوشی تلفن دراز کردم که» پدر هراسان به طرف تلفن آمد و گوشی را از دستم گرفت و گفت : من خودم باهاش صحبت می کنم ، توبهتره یه کمی استراحت کنی واقعا تعجب کرده بودم ، هیچ وقت پدر تا این حد پریشان شتاب زده ندیدم ، داشتم به طرف اتاقم می رفتم که پدر صدایم زد: راستی ساحل ، فکراتو کردی که چه جوابی به مهرداد بدی؟

سرم را پایین انداختم وخجالت زده گفتم: من حرفی ندارم پدر ، همانطور که شما گفتید اون مرد بی نظیریه .

ناگهان گوشی تلفن از دستان پدر افتاد و عرق سراسر صورتش را پوشاند ، به طرفش دویدم ودر آغوشش کشیدم و کمکش کردم تا بنشیند : مادر! مادر! یه شربت بهار نارنج درست کن ، پدر حالش خوب نیست .

مادر شتابان در حالی که لیوانی شربت در دستش بود به طرف پدر دوید ، لیوان را از دستش گرفتم وبه لبهای پدر نزدیک کردم جرعه ای نوشید و نگاهی به من انداخت وگفت : هر چه که میخواد پیش بیاد ، بیاد تو دختر عزیز منی ساحل .

بغض گلویم را فشردم سرم را روی دستهای پدر گذاشتم وگفتم : پدر اتز دیشب تابه حال جور عجیبی شدید ، من فکر میکنم بی ارتباط با ملاقات دیشب شما با دستتون نباشه درسته؟

عزیزم ، من فقط از رفتن تو کمی دلگیرم همین وبس ، هیچ اتفاقی نیافتاده و قرار هم نیست بیفتد .

پدر اگه خیلی ناراحتی من به خواستگاری اونا . . .

نه نه دخترم این آرزوی هر پدر و مادریه که دختر شو به جایی بفرسته که مطمئنه اون جا خوشبخت می شه ، ای کاش می شد جشن فارغ التحصیلی تورو که دو شب دیگه برگزار می شد با جشن نامزدیت یه جامی گرفتیم .

پدر؟

شوخی کردم دخترم ، خونواده ی داماد باید از هفت خوان ما بگذرند « خندید»

جشن پر شکوهی شده بود ، پدر تا جایی که می توانست دعوت کرده بود ، از اتاقم به به حیاط بزرگ خانه نگاه می کردم ، به تمام درخت ها ریسه هایی رنگارنگ از لامپها انداخته بودند ، قرارشد در داخل خانه ازمیهمانان پذیرایی شود چون زمستان بود وهر لحظه احتمال ریزش برف وباران می رفت اما تعدادی میز و صندلی روی ایوان بزرگ خانه چیده بودند ، تلالو نور چراغها در آب استخر منظره جالبی بوجودآورده بود ، درختها لخت وعریان به تماشای زیبایی خانه و باغ نشسته بودند ، به خواست فربد روی تعدادی از شاخه های درختان بادبادک بسته بودند .

همه جا زیبا وآرام به نظرمی رسید ، از پنجره فاصله گرفتم وبه طرف تختم رفتم لباس را روی تخت باز کرده بودند تا چروک نشود با گذشت سن وسالی از مادر هنوز هم سلیقه اش جوان پسند بود وبی نقص ، لباسم را به مناسبت جشن شب و تضادی که با پوستم داشت تیره انتخاب کرده بود با سنگ های الماسی و خز بلندی که دور یقه بازم دوخته شده بود وبلندی آن از پشت روی زمین کشیده می شد ، لباسم بلوز حلقه ای کوتاه با دامنی بلندی بود که پشت آن دنباله ی بلندی داشت ، با یک جفت صندل نقره ای با پاشنه های بلند .

از شبی که با مهرداد روبروشده بدم تا امشب که چهار شب می گذشت نه با او صحبتی کرده بودم و نه دیده بودمش و حالا که فکر می کنم مب ینم که پدر با زرنگی جلوی هر تماسی را گرفته بود اما چرا؟ او که بیشتر از هر کسی به این وصلت راضی بود پس حالا که به منظورش رسیده بود چرا . . .

صدای در ، باز هم مرا از اوهام وخیالاتم بیرون کشید ، مادر بود کت و شلوار شیکی به رنگ ارغوانی به تن کرده بود که خیلی به او میامد .

اوه مادر شما امشب چقدر قشنگ شدید مثل یه ستاره می درخشید .

ای زبون باز ناقلا ، زود باش بشین که باید بیگودی های موهاتو باز کنم ، مهمون ها اومدن ودائم سراغ تورومیگیرن .

مخصوصا یه نفر که خیلی بی تابی می کنه!

با خونسردی گفتم: حتما مهندس نامیه .

هنوز هم خجالت می کشیدم پیش پدر و مادر ، مهرداد صداش کنم ، می دونستم که بی صبرانه منتظر دیدنم هست ، خیلی دلم میخواست نظرش رو وقتی من و با این لباس می بینه بدونم .

دوباره پرسیدم: مهندس نامیه؟

مادر لبخند معنا داری زد وگفت: بهتره اینقدر حرف نزنی وانرژی توتلف نکنی ، چون به اون احتیاج داری .

مگه کسی غیر از اونم پیدا می شه که بی صبرانه منتظر من باشه؟

فراون عزیزم ، حالا می ری پایین وبا چشمان قشنگت اونارو می بینی .

مادر با تردستی و مهارت به پیچیدن موهایم مشغول شد بیگودی ها حسابی جا خوش کرده بودن مادر همه موهای مرا خیلی شل و وارفته جمع کرد ، و رشته هایی از موهایم رابه صورت سرگردان روی یک طرف صورتم وهمینطور پشتم ریخت وسنجاق های الماسی براق به شکلهای قلب روی جای جای سرم فروبرد ، در آخر حسابی به آن تافت پاشید ودر حالیکه صورتم را بین دو دستش گرفته بود براندازم کرد .

نم اشک را در چشمانش میدیم ، خودم نیز وضعیت بهتری نسبت به او نداشتم ، از جا بلند شدم و نگاهی به خودم در آینه انداختم .

حالا بهتره به آرامی لباستو بپوشی ، منم کمکت می کنم .

ای کاش همون اول می پوشیدم ، این طوری بهتر بود ، الان موهام خراب بشه .

نه عزیزم چون لباست تیره است ممکن بود تافت واکلیل روش لک بندازن .

به کمک مادر توانستم آن را تنم کنم ، خوشبختانه جنس آن نرم و کشی بود ومشکل ایجاد نکرد ، بعد از پوشیدن لباس وکفش نقره ای ام مادر فریادی از خوشحالی کشید وگفت : درست شدی مثل سیندرلا ، حالا وقتشه که پسر پادشاه رو به تور بزنی .

با خونسردی گفتم: حتما منظورتون بازم به اونه؟

خب عزیز دلم ، بیا پایین تا ببینی اونجا چه خبره ، فکر کنم امشب برات سرودست بشکونن ، آخه واقعا زیبا شدی ، ای کاش یه کلمه مناسب تری برای وصفت پیدا می کردم .

ببینم مامان ، امشب جشن فارغ التحصیلی منه یا جشن نامزدی؟

هر چی که خدا بخواد فقط زود بیا پایین که همه منتظرن .

با رفتن مادر نفس بلندی کشیدم ودوباره نگاهی به خودم انداختم ، از هیجان حرفهای مادر حسابی رنگم پریده بود با دستانی لرزان شروع به آرایش صورتم کردم ، چون همیشه ساده وبدون افراط و گردنبندی که برایم خیلی با ارزش بود رابه گردنم آویزان کردم .

در اتام به صدا در آمد می دانستم که پدر است ، اوهمیشه درست وقتی که به وجودش نیاز داشتم در کنارم بوده واین بار هم خوب فهمیده که رفتن به پایین چقدر برایم مشکله .

پدر؟ من منتظرتون بودم .

پشت به در نشستم تاهیجان زده اش کنم .

در با صدای آهسته بسته شد از هیجان نزدیک بود فریاد بکشم ، طاقت نیاوردم وبه طرفش برگشتم تا خود را در آغوشش جای دهم اما . . .

زبانم بندآمده بود ، نا باور کردنی نبود ، من خواب بودم و این دفعه بر خلاف همیشه خواب قشنگی می دیدم پرهام آمده بود .

نیم پالتوی سرمه ای زیبایی روی کت و شلوار مشکی پوشیده بود ، که اندام متناسبش را زیباتر نشان میداد ، پیراهن ابریشم سفیدش صورتش را پخته تر وجا افتاده تر نشان میداد وموهای نرم ومشکی اش را که از فرق باز کرده بود وپشت گوشهایش مهار کرده بود ، گیرایی عجبی به ظاهرش داده بود .

سرش را کمی به طرف راست مقابل من خم کرده بود ودستهایش رادر جیب های شلوارش فرو برده بود وچنان با دقت به صورتم نگاه می کرد که گویی می خواست جزء جزء آن رابه خاطر بسپارد .

با قدم های بلندی خودش ر ابه من رساند درست روبرویم ایستاد ، مانند گذشته با دستش چانه هایم را به طرف بالا برد وبه چشمانم خیره شد ، تحمل نگاهش را نیاردم وچشمانم رابستم ، بازدم نفس هایش روی صورتم پخش می شد و عطر او را در مشامم جاری می کرد . باصدای آهسته ای که از ته چاه شنیده می شد ، گفتم : اوه استاد مجد؟!!

به نرمی گفت: خیلی خود دار و مرموزی دختر!

حرفی برای گفتن نداشتم ، چون هنوز مطمئن نبودم که او چقدر از من می داند ، اما چیزی که مردد و دو دلم می کرد ، حضوری بی پروایی او در اتاقم ونزدیک شدنش به من بود ، تا این حد!

بازم نمیخوای زبون باز کنی ، طوطی گمشده من؟

سرم را چرخاندم واز دستانش رها شدم وبه طرف پنجره اتاقم ، به طرفم آمد و پشت سرم ایستاد ، آنقدر نزدیک که حس کردنی بود .

روزه ی سکوت گرفتی ها؟ اشکالی نداره بالاخره مجبوری بازش کنی . هر چند که مغرور از این حرفایی .

من و سیمیا از هم جدا شدیم ، در واقع هیچ وقت یکی نشده بودیم ، امابالاخره فهمید که من عشق گمشده ام را پیدا کردم وبناچار دمش و روی کلش گذاشت ئرفت .

هنوز هم نمی دانستم که چه موضعی باید بگیرم ، چون حرفهایش واضح نبودند وموقعیتم راروشن نمی کرد ، بااین که خبر جدایی آنها خوشحالم کرده بود بیشتر نگران مهرداد بودم وحضور نا به هنگامش دراتاقم .

دستش را روی شانه هایم گذاشت وگفت: فقط یک کلمه بگونازنینم .

او خوب می دانست که روی چه نقطه ای انگشت بگذارد و مرا نشناخته بود یعنی من هنوز نتوانسته بودم چیزی بفهمم پس . . . پس چگونه؟

خدایا باز هم من ماندم دوراهی ، باز هم یاس و نا امیدی وتردید ، باز هم دستهایی پر از خواهش التماس وتمنا .

باید همان طور سخت در برابرش می ایستادم وهمان موضعی را می گرفتم که با دیدن هر مرد غریبه ای در اتاقم ممکن بود بگیرم . از تصور این دو قسمت چنان حال بهم ریخت که به تندی به طرفش برگشتم ودستهایش رابه سرعت از روی شانه هایم کنار زدم وبا صدای بلندی بر سرش فریاد کشیدم .

شما به چه جراتی وارد اتاق من شدید ، شما آنقدر وقیح وگستاخید که نه تنها خودتون رو به من اینقدر نزدیک احساس می کنید که دست روی شونه هام بگذارید بلکه حرفهای خوش آب ورنگی هم تحویلم می دیدف آخه به من بگید شما به چه جراتی وارد این اتاق شدید؟ سرش را چندین بار به اطراف تکان داد ولبخند تمسخرآمیزی به من زد وبه همان سرعتی که راندمش به طرفم آمد وبا عصبانیت گفت خیلی دوست دارید بدونید مگه نه؟

از لای دندان های بسته ام غرش کردم .

پس بهتره پشت تونو به من کنید .

سپس دستهایش راروی گردنم احساس کردم وبه دنبال آن به شدت مرا به طرف خودش برگرداند وگفت:به این دلیل فهمیدی؟ آخه تا کی می خوای خودتو از من پنهان کنی ، تا کی می خوای توی جلد یه آدم دیگه زندگی کنی؟ نذار فکر کنم که تو آدم شیادی هستی که هنوز هم میخوای ازاسم ساحل به جای شیلا استفاده کنی ، اگه دوستم نداری پس چرا اینو حفظش کردی؟ چرا با اون همه خواستگارهایی که داشتی ازدواج نکردی؟

شانه هایم را محکم در دستانش فشرد به طوری که دردی مهلک در وجودم احساس کردم ، پرهام که آثار درد را در عضلات صورتم دیده بود گفت: اگه مجبور بشم با شکستن استخونات روح شیلای خودمو از این قفس بیرون بکشم مطمئن باش همین کار و میکنم .

اشکهایم بی محابا با جاری شدند ، ابتدا آرام و سپس به هق هق تبدیل شدند ، با دیدن اشکهایم رویش را برگرداند وپشت به من روی تک صندلی اتاقم نشست ، حلقه های دود سیگار را می دیدم که در تمام اتاق پراکنده می شدند . خونسردی اش قابل تحمل نبود پس او مرا شناخته بود وبا تجاهل به آن مرا به بازی گرفته بود .

وارددستشویی اتاقم شدم آرایش صورتم حسابی به هم ریخته بود ، بعد از شستن صورتم جلوی آینه قرار گرفتم وآن را خشک کردم ، از جا بلند شد وبه طرفم آمد بدون اینکه نگاهم کند در گوشم به نرمی گفت: آروم تر شدی؟

سرم را به آرامی تکان دادم .

گردنبند رابه گردنم بست وپشت گردنم رابه آرامی بوسید ، بوسه ای که آتش به جانم زد ، جای آن به شدت می سوخت ، وقلبم بی تابانه به قفسه ی سینه ام می کوفت . نتوانستم طاقت بیارم وبه طرفش برگشتم و اورا درست سینه به سینه ی خودم دیدم ، چشمانم را به طرف پایین چرخاندم وگفتم: آره من توجلدآدمی دیگه ای رفتم اما نه به خواست خودم ، به اصرار همین آدمایی که مثل پدر ومادر برام مهربونن ، خیلی سعی کردم تابه خاطر دینی که نسبت به اونا دارم ، توقعات شونو بر آورده کنم ، حتی وقتی که پای قلبم در میون بود ، گاهی حس بدی پیدا میکردم ، توی جلد آدمی دیگه زندگی کردن کار طاقت فرساییه . پس تصمیم گرفتم شیلا رو توی وجودم از بین ببرم وبشم همون ساحلی که اونا دوست دارن ، وحالا هم که روبروت ایستادم توی همون حسی هستم که باید باشم من از تموم ابعاد وجودی شیلا عشقش نسبت به تو رو حفظ کردنم ، و باقی مانده وجودش رابا تمام سختی ها وخاطراتش در انتهایی ترین دالان قلبم دفن کردم از همه گذشته ام این گردنبند ونگه داشتم چون که نشونه ی . . .

خندید گفت: یه چیز دیگه ای روهم حفظ کردی! اونم جملات نیمه تمومته . می خواهی من ادامه شوبگم؟

مگه می دونی چی می خوام بگم؟

اوهوم . . . اون گردنبند نشونه ی وفا به عشقه ، همون چیزی که با دیدنش تشویق شدم تا که روی خواسته ام پا فشاری کنم نمی دونی چقدر طول کشید تا تونستم از زیر زبون پدر و مامان شوکت گذشته توبیرون بکشم .

چه جوری؟

هیچی! با عجز و ناله و التماس و کلی دلیل ومدرک .

اما پرهام با تمام عشقی که نسبت به تودارم ، نمی تونم قبولش کنم ، به خاطر اینکه من دیگه پاک . . .

به میان حرفم دوید وگفت:شیلا؟ . . . کافیه

من در تمام مدتیه که داشتی مسیر سرنوشتت رو طی می کردی به فاصله چند قدمی عقب تر از تو حرکت کردم وباهمه زیر و بم زندگیت آشنا شدم ، وو شاید چیزهایی از تو میدونم که خودت هم نمی دونی . ولی هیچ کدوم از اونها نمی تونه کوچکترین خدشه ای به منو عشقم وارد کنه ، توبرای من همه چیزی ، می فهمی؟

اما اون زندگی جهنمی و معاشرت با افراد پست ویا . . . ویا اون هفته ی . . .

پرهام دستش رابه علامت سکوت بالا گرفت وبه تندی گفت: شیلاخواهش میکنم کافیه ، تک تک اونا الان توی زندانن با یه پرونده سنگین ، پس می بینی که همه چیز تموم شده

پرهام از این که هنوز دوستت دارم وتموم دنیای منی تردید نداشته باش ، اما اینکه بخوام توی آینده خودم شریکت کنم باید بگم واقعا متاسفم .

دستهایش رابا تمام قوا روی میز کوبید وفریاد زد بس کن شیلا ، من نیومدم این جا که این حرفهای پوچ و بی معنا را ازت بشنوم ، من اومدم تا اگه چیزی از عشق گذشته ام توی قلب مونده ، تو رو با خودم همراه کنم ، واصلا هم تحمل هیچ حرف وحدیثی رو ندارم .

بختک خیال احمد تا ابد روی زندگیمون می مونه .

این فقط یه تصوره ، یه خیال ، احمد مدتهاست که از فکر و خیال توخارج شده ، این تو هستی که مثل گذشته هنوز دوست دار خاطرات بد و با چنگ و دندون برای خودت نگه داری . شیلا توهیچ تغییری نکردی ومن از این بابت خوشحالم ، من نیومدم عشق و گدایی کنم ، من به دنبال حق و سهم خودم از عشقت اومدم ، یا اونوبه من می دی و خلاصم می کنی و یا اینکه خودم برای همیشه از زندگی توبیرون می کشم و می گذارم باقی عمر تو با یه کابوس خیال بسر ببری .

سکوت کردم درد عجیبی به گردنم رخنه کرده بود با دو دستم مالشش دادم وگفتم : خونواده ات هم به اندازه خودت نسبت به گذشته ام بی تفاوت خواهندبود؟

شیلا دوباره منو توی اون برزخ ننداز ، دفعه ی قبل هم به خاطر حرفای تو وجلب رضایت اونا زندگیمو باختم و تو هم تقاص اصرار بی جایت رو اون طوری پس دادی ، پس لطفا همون برزخ وتجربه نکن ، مگه قراره تو با خونواده ی من زندگی کنی که مجبور باشم همه ی چیزها روبراشون توضیح بدم . راستش اونها اینقدر درکشون از زندگی مشترک کمه که بعد سالها هنوز هم به تفاهم مشترکی نرسیدن واگه پول های بی حد پدرم نبود ، مادرم تا به حال چند بار طلاق گرفته بود و پی زندگی دلخواهش رفته بود .

و مطمئ نباش اگر با همین شرایطی که داری سایه پدر پولداری بالای سرت بود به هزار یک دلایل بی رنگ کارت رو موجه جلوه می دادن . در واقع توی مکتب اونها همه بدیها در مقابل پول رنگ می بازه وزیبا جلوه می کنه .

تازه طبق توافقی که به آقای رازقی کردم توهمچنان ساحل رازقی باقی خواهی ماند بدون اینکه کسی متوجه این مطلب بشه اما برای من بخاطر اینکه یادآور عشق گذشته ام هستی ، شیلا خواهی بود .

نگاهش پر ازشیطنت بود ، و رازهای زیادی را به من گوشزد می کرد و من بی تفاوت از ان ها پرسیدم .

پرهام؟

نگذاشت حرفم را ادامه دهم ، بلافاصله گفت: جونم

دوباره هیجان دل پذیری به تنم خزید وداغم کرد

می گم! ممکنه یه روزی از عشقم سیر بشی وبا همین خونسردی که امشب وارد اتاقم شدی منو از زندگیم بیرون بری؟

شیلا! سالهاست که بهت علاقه دارم و جز تو نتونستم به دختر دیگه ای فکر کنم واین صادقانه ترین جملهایه که برای بیان احساس واقعی ام میتونم بگم .

اگه عشق من برات یه عادت شده باشه چی؟

ممکنه درست بگی ، چون سالهاست که داریم بهم فکرمی کنیم ، اگر هماینطور باشه عادت قشنگیه مگه نه؟ من سالهاست که توی فکرم زندگی مشترکمون روشروع کردم ، وامشب هم به اینجا اومدم تا بعد از روشن کردن اون مغز کوچیکت از اماها و اگر ها تو رو با خودم ببرم .

ناخودآگاه فریاد کشیدم : مرا با خودت ببری؟

مگه توهمینو . نمیخواستی؟

قلبم بشدت می تپید وقدرت سخن گفتن را از من گرفته بود ، چشمانش را تنگ کرد وگره ای بین ابروهایش انداخت و با حالتی مشکوک گفت: ببینم نکنه پشیمون شدی؟

چشمانم را بستم وگفتم: فقط خدا می دونه که چقدر انتظار این لحظه رو کشیدم

پرهام سکوت کرده بود .

ناگهان حرکت دستانش را دور کمرم حس کردم ، چقدر به او احتیاج داشتم واحمقانه انکارش کرده بودم ، دیگر مقاومت بی فایده بود سرم راروی سینه اش گذاتم . گیج وسردرگم شده بودم وچشمانم چشمان درشت اورامی دید وگوشم فقط زمزمه ی نرم عشق او را نمی شنید .

صداهای درهمی ما را از عالم شیرین و زیبایمان بیرون کشید .

پرهام در حالی که مر ااز خود دور میکر دنگاهی خریدارانه به من انداخت ودوباره مرا به خودش می فشرد وبا صدای بلندی گفت: بفرمایید ما آماده ایم .

منظورش ر انفهمیدم وسعی داشتم به سرعت خودم را از آغوشش بیرون بکشم ، اما با مقاومت سرسختانه او مواجه شدم .

پرهام ، خواهش می کنم ، من اینطوری خجالت می کشم و با تقلا سعی در دور کردنش داشتم اما او همچنان مرابه خودش می فشرد ومی خندید .

فایده نداره عزیزم ، نمی تونم این بار خواهشت رو بپذیرم .

در باز شد وهیاهوی عجیبی تمام اتاقم را در برگرفت و در برابر چشمان حیرت زده ام همه اعضای خانواده ی پرهام نمایان شدند برای لحظه ای همه با چشمانی متعجب وخوشحال نگاهمان می کردند وبعد از لحظه ای سکوت ، صدای کف های بلند وبه دنبال آن سوت های کش دار فربد شنیده شد . .

به طرف پدر مادر رفتم و در آغوش گرفتمشان ، آقای مجد به طرفم آمد وبوسه ای بر پیشانی ام زد ودستم را گرفته به طرف همسرش برد ، خانم مجد نگاه تحسین انگیزی به من انداخت وگفت: اصلا فکرنمی کردم پرهام من اینقدر خوش سلیقه باشه ، درست مثلیه عروسک زیبا و بی نقص ، میخواستم دستش را ببوسم که پیش دستی کرد وگونه هایم را بوسید ودر ادامه صحبتهایش گفت: البته اگه پافشاری ها ولجبازی های من نبود پرهام هیچ وقت لعبتی مثل تور وپیدا نمی کرد وحتما تا به حال چند تا بچه هم دور وبرش و گرفته بودن « خانم مجد به اصرار پرهام برای ازدواج با شیلا در سال های قبل اشاره می کرد»

پرهام در حالی که به طرفم آمد و مرا در آغوش می کشید گفت: شما مادر زرنگی هستید من یه تشکر به شما بدهکارم وبعد چشمکی به من زد و مرا به طرف خواهرانش برد ، هر دو به نوبت مرا در آغوش کشیدند و از صمیم قلب به ما تبریک گفتند ، پریسا همان طور که پرهام گفته بود ، دختری زیبا و سنگین ونجیب بود ، اما پرناز دختری پر انرژی وشوخ و شیطون ، هر دونفرشان ته مایه ای از قیافه ی پرهام داشتند ، دوست داشتنی ودلنشین .

طی صحبتهای که دو خانواده در غیاب من کرده بودند جشن فارغ التحصیل من به جشن نامزدی تبدیل شد ، در همان شب عاقدی آوردند و ما رابه عقد هم در آوردند ، شب زیبایی که خوشبختی را با تمام سلول های بدنم حس کردم ، حالا پرهام مال خودم شده بود وتمام نیروهای روی زمین قادر به گرفتنش از من نبودند .

خطبه عقد در اتاق خودم خوانده شد ، همان اتاقی که تمام هوای آن با یاد وعشق پرهام پر شده بود ، همان اتاقی کهشاهد سوز وگداز من در تمام لحظات تنهایی و دوری از پرهام بود .

بعد همه ی آنها ازاتاق خارج شدند واز ما هم خواستند تا به جمع آن ها در سالن پذیرایی بپیوندیم ، همه میهمانان بی صبرانه منتظر دیدن مابودند ، بخصوص وقتی که فهمیدند که جشن فارغ التحصیل منبه جشن نامزدی بدل شده ، هیجان زده ومشتاق منتظر دیدن این داماد خوشبخت بودند .

سکوت مبهمی در اتاق موجمی زد ، پرهام همچنان روی تک صندلی اتاقم نشسته بو دو به من خیره شده بود با این که سرم پایی نبود اما نگاهش را حس می کردم ، نگاهی که معذبم می کرد وقلبم را به شدت به تپش وا می داشت ، از طرفی کمی هم یکه خورده بودم چون تا چند لحظه ی پیش قبل از آن که خطبه خوانده شود ، پرهام همچنان پر سر وصدا و پر انرژی فقط صحبت میکرد و حرف می زد ، اما حالا ناگهان قفل سکوت به دهان زده بود .

ناگهان از جا بلندشد ونفس عمیقی کشید وبه طرفم آمد ، سرم همچنان پایین بود اما دستانش را که به طرفم دراز کرده بود دیدم خودم را باخته بودم ، آمدنش چنان ناگهانی و دور از ذهن بود که تمام معادلات ذهنی ام رابه هم ریخت و از من سنجاقکی ساخته بود که شاخک هایم به محرک های خارجی حساسیتی نشان نمی داد ونمیدانستم با او چه بگویم و از چه صحبت کنم که .

چته شیلا؟ چه فکرهایی توی اون کله کوچیکته؟ نکنه بازم به اون دنیای سیاه وسفیدت برگشتی؟ مرا از روی تختم بلند کرد و سرم را بین دو دستانش گرفت ومستقیم به چشمانم خیره شده و گفت: فکرنکن .

کوچولوی مرموز ، فکر نکن دوری از تو باعث شده تا من نتونم چون گذشته تموم افکارت ونخونم ، اگه اینطور فکر میکنی باید بگم ، متاسفانه سخت در اشتباهی .

من حالا سی و پنج سالمه ، حال و هوای جوونی روتقریبا پشت سر گذاشتم ، همین حالاشم همه فکر می کنن که برای شروع یک زندگی دیر دارم می جنبم ، من الفبای عشق وبا خودت شناختم ، همون دختره پونزده ساله ای که وقتی انبوهی از دستمال های رنگارنگ و زیر پاهاش دید هول شد وپا به فرار گذاشتن همون دختری که به توصیه ی زن برادرش حاضر نمی شد با غریبه ای مثل من حتی سلام وعلیک بکنه وخلاصه همون دختری که دور شدن از روستا براش مثل یه معجزه و یا رویا بود ، عشق من با خودت رشد کرد وبزرگ شد ، وریشه اش حتی از اعماق قلبهامون همگ ذشته وبه جان روحمون نفوذ کرده پس تردید به دلت راه نده وسعی کن همراه خوبی برای من باشی .

لبخندی برلبهایم ظاهرشد ، نگاهی به او انداختم وگفتم: حالا دیگه مطمئنم ، اگه هزار تا پوست هم بندازم ، اگه از کرم به پروانه تبدیل بشم باز هم منومیشناسی وفکرمو می خونی .

خوشحالم ، از این که مثل گذشته چون آیینه صاف وشفاف و بی غل و غشی ، همون چیزی رامیگی که واقعا در موردش فکر میکنی حالا بهتره با هم بریم پایین چون همه منتظر مونن ، حاضری ؟

خندیدم گفتم: من حاضرم تا اون دنیا هم باهات بیام ، اما قبل اون یه خواهش ازت داشتم .

خواهش چیه عزیزم ، شما دستور بفرما .

می دونی پرهام؟ راستش نمی دونم چه طوری شروع کنم ، آخه قبل از این که تومنوپیدا کنی قراربود . . . قرار بود که من . . . نمی دونم چی بگم . . .

خب بزار منبگم . قراربود با مهندس نامی ازدواج کنی مگه نه؟

بله . . . اما تواز کجا می دونی؟

من که گفتم من از همه ی زیر وبم زندگیت خبر دارم توباور نکردی .

دهانم از تعجب باز مانده بود ، تمام گلیم از خشکی می سوخت ، چند بار سرفه کردم ، آب دهانم را قورت دادم وگفتم : اما پرهام ، این موضوع رو غیر از خونواده مون کسی نمی دونست .

خُب مگه من جز خونواده تون نیستم؟

نه . . . چطور بگم تا امروز که نبودی ، واین قضیه هم مربوط به امروز ودیروز نیست .

خندید وگفت:از اصل صحبت مون دورافتادیم ، شما قراربود دستور بدید ومن اطاعت کنم .

سر به سرم نذار پرهام ، من میخوام با مهندس نامی صحبت کنم ، البته اگه ناراحت نمی شی .

اخمی ساختگی کرد وگفت:همین حالا؟!

سرم را تکان دادم و گفتم: بله همین حالا ، توی همین اتاق و . . .

خب ادامه بده شرط سومتون!!

با رنگی گفتم: تو که فکر من وبلدی بخونی ، سومی رو خودت بگو زیاد سخت نیست ، حتما سومین شرطت بدون حضور منه؟

خوشحالم که شوهر زرنگی دارم ، این باعث می شه که زیاد شرمنده نشم .

خندید وبه طرفم آمد وسرم راروی سینه اش فشرد وگفت : اگه اینکارو نمی کردی ، خودم اینوازت می خواستم ، من زندگیمو مدیون اون هستم وبه طرف در اتاق و در آخرین لحظاتی که می خواست در را پشت سرش ببندد گفت: شوهر خوش غیرتی داری مگه نه؟ تو رو توی اولین ساعات زندگی مشترکش با یه مرد غریبه تنها می گذاره و بعد خندید ورفت .

درست نفهمیدم چه مدت از رفتن پرهام گذشت که ضربه ای به در اتاقم خورد ، ضربه آنقدر آرام بود که در نواختنش دچار تردید شدم با صدای دورگه ای که از گلویم خارج شد گفتم: خواهش می کنم بفرمایید . . .

در باز شد در میان آن چهره غم زده مهرداد ظاهر شد ، صورتی که تا چند روز پیش بالاخره موفق شدم به خودم بقبولانم که نقابی از آن بر چهره پرهام بکشم و با تصوری از اوشریک زندگی شوم وتمام شک وتردیدهایم به باور نشاند وجان تازه ای درکالبد بی روحم دمید و یک دنیا رنگ و زیبایی ، به دنیای بی رنگی هایم پاشید ، با او انسان بودن وارزش گذاری درست اعتقادها وتصورات را شناختم وبر روی یک دنیا تردید ها وبی اعتمادی هایم خط بطلان کشیدم .

سلام شیلا خانوم! بهتون تبریک میگم؟ امیدوارم اینبار زندگی روی زیبای خودش و بهم شما نشون بده .

پلک هایم را چندین بار به هم زدم ونفس عمیق کشیدم وگفتم: متشکرم ، من این زندگی رو مدیون شما هستم ، اما احساس می کنم یه چیزی به سنگینی یک کوه روی شونه ها مه ونفس کشیدنو برام مشکل می کنه .

اون چیه؟ شما مثل یه پرنده ی خوشبختی هستید که آماده پروازم ، اونم با زوج خودش ، نگرانی تون بابت چیه؟

بغضم داشت می ترکید من اصلا توان کنترل آن را نداشتم ، من در مهرداد غبار سنگینی از غمهای تلن بار شده می دیدم و دنیایی از گلایه های بی وفایی وقول های پوشالی ، اما چهره ای آرام و صبور داشت او بدون تردید عزمش را جزم کرده بود تا با آخرین قوای باقی مانده یخهای شناور احساسش را از من دور کرده و مرا در راهی که پیش رو داشتم مصمم ومحکم به جلو براند ، به سوی عشق سال های گمشده .

پشتم را به او کردم و لبهایم را بهم فشردم با نوک انگشتانم قطره های اشک را از صورتم پاک کردم وگفتم: تا قبل از این که پابه این اتاق بگذارید ، فکر کردم با یه عذرخواهی کارا رو براه می شه و هر کدوممون می تونیم به همون راهی بریم که باید می رفتیم ، اما حال که دیدمتون ، متوجه شدم چقدر بچگانه فکر می کردم من همین حالا در اعماق چشماتون ، مرگ یه احساسو دیدم واین تموم وجودمو لبریز از تنفر می کنه ، تنفر از خودم و امثال خودم ، چرا که وقتی مثل برگی از درخت می افتیم نه تنها خودمونو مرده فرض نمی کنیم بلکه با وزش هر بادی جون می گیریم وبا اون همراه می شیم ، من بعد از دور شدن از پرهام باید تموم احساسمو در وجودم خفه می کردم تا امروز شرمنده ی مرد شریفی چون شما نمی شدم ، آقای مهندس نامی شاید شنیده باشید که می گن عشق یکّه شناس اگه تموم عشقهای عالم هم جمع می شدن ، اگه هزار بار هم مجبور به انتخاب بودم ، هزار دفعه پرهامو انتخاب می کردم یادتونه از من سوال کردید ، که هنوز هم دوستش دارم یا نه؟

و من هم گفتم: بله وشما گفتید ، حتی در اون صورت هم باز هم دوستم خواهید داشت .

در حالی که دستانش در جیب شلوار مشکی اش بود سرش را متفکرانه چندین بار تکان داد .

شما می دانستید من به چه قیمتی حاضر به ازدواج با شما شدم؟

مبهوتانه نگاهم کرد واین بار چیزی نگفت .

من دختر چشم و گوش بسته ای بودم که با پرهام چشم به واقعیت زندگی گشودم ، اون هم از بهترین وسالم ترین راهش ، و می خواستم با ازدواجمان توی اون محو بشم ، حل بشم و از خودم فاصله بگیرم ما شدن واز اعماق وجودم درک کنم اما متاسفانه چون خودم روشناخته بودم نتونستم در ازدواج تحمیلی ام با احمد محو بشم وبا اون یکی بشم ، در نتیجه مرگ جسمم روبا چشم عقلم دیدم ، ولی در مورد شما وضع فرق می کرد ، شما انسان محجوب و تحصیل کرده ای بودید که انسانیت رو برای خودش می خواستید واین امیدار کننده بود ، این بار بین دوراهی مانده بودم یا باید چون گذشته با تصوری از پرهام با شما زندگی می کردم که انصاف نبود و یا باید از تنها چیزی که برایم مانده بود می گذشتم یعنی خود واقعی ام ، من باید خود واقعی ام رابه خاک می سپردم و این زنده به گورشدن دردناک بود اما نه خیانت بود و نه ظلم به شما ، پس تصمیم گرفتم راه دوم وانتخاب کنم که ناگهان اوضاع بهم ریخت و قلم تقدیر به تصحیح اوراق سرنوشتم پرداخت و مرا اینطور در مقابل شما شرمنده کرد .

چند قدمی جلو آمد وگفت: شیلا خانم ، من خیلی خوشحالم که گفتنی های قلبتون و چنین صادقانه به زبون آوردید من برای از دست دادن چنین گوهر با ارزشی خیلی ناراحتم ، اما یادتونه اون شب توی باغ چی بهتون گفتم؟

همیشه ارزش عشق به وصال نیست ، برترین عاشقان کسانی هستند که برای آسایش معشوق از خواسته ی قلبی شان بگذرند .

من امروز به خاطر عشق وافری که به شما دارم و فقط خدا می دونه که چه اندازه است از شما می گذرم وهمینطور که خودتون گفتید: عشق یکه شناسه .

به میون حرفاش دویدم وگفتم: اوه . . . نه نه خواهش می کنم ، خواهش می کنم خودتون واسیر این طلسم نکنید .

شما نمی دونید که من چه روزها وشبهایی در کابوس این طلسم دست و پا زدم ، اگه شما این همه فداکاری نمی کردید من هیچ وقت نمی تونستم این طلسمو بشکونم .

لبخندی زد وگفت: شایدم یکی مثل من پیدا بشه که این فداکاری رو در حق خودم بکنه .

فریاد کشیدم: آخه به چه قیمتی؟ چند سال می خواهید صبر کنید تا همچین کسی از راه برسه؟

اون وقتی که خودتون پاتوی این راه می گذاشتید فکراین جاها شو کرده بودید؟

نه ، نکردم بخاطر این که بچه بودم ، عقلم به این حرفا قد نمی داد ، من فقط امروز و می دیدم وساده لوحانه و فردا روبا تمام وجودم باور داشتم اما شما تحصیل کرده اید ، آینده توی دستهای خودتونه .

من که تنهایی نمیتونم آینده رو بسازم .

سعی کنید ازدواج کنید ، یه همسر و شریک می تونه کار ساز باشه ، شما روبهاینده امیدوار کنه .

بدونهیچ درنگی گفت: شما حاضرید کمکم کنید؟

من هم بلافاصله گفتم: بله به شرطی که هیچ خدشه ای به عشق وخواسته ی قلبم نزنه .

شرمنده شد وگفت: مثل اینکه یه کمی عجله کردم ومنظورمو درست عنوان نکردم .

با تعجب گفتم: منظورتون چیه؟

خندید وگفت: راستش من از همون روزی که دیدمتون عاشقتون شدم اما همانطوری که قبلا هم بهتون گفتم:خیلی زود به دنبال رد نگاهتون فهمیدم که توی این راه موفقیتی نصیبم نمی شه ، البته این باعث نشد که دست از تلاش بردارم تقریبا شش ماهی به شما فکر می کردم تا این که سرو کله پرهام پیدا شد اون از طریق فربد فهمیده بود که من از شما خوساتگاری کرده ام و در پی جواب ردی که به من داده اید همچنان سرسختانه دنبالتون هستم ، به خاطر درد مشترکمون خیلی زود با هم دوست شدیم ، آنقدر صمیم که بیشتر اوقاتمون وبا هم می گذروندیم تا این که او داستان واقعی زندگی شمارو برام تعریف کرد ، اولش باور نکردم اما طی اون مراسم خواستگاری که از طرف پرهام طراحی شده بود من به زندگی واقعی شما پی بردم وفهعمیدم حق با پرهام است .

در همین وقت به میان حرفهایش دویدم وگفتم: خدای من ، اگه من واقعیت زندگی خودم و نمی گفتم چی پیش میومد؟

خندید گفت: هیچی ! من با شما ازدواج می کردم « و بعد شانه هایش را بالا انداخت» اینجوری نگام نکنید ، چون شرط من و پرهام همین بود ، من باید مجبورتون میکردم تا اعتراف کنید و اگه اعتراف نمی کردید یعنی ساحل بودید نه شیلا با دستپاچگی گفتم: پس قضیه اون زنگ دیر هنگام چی بود؟ چون پدر بعد از برگشتن حسابی بهم ریخته بود .

راستش خود پرهام بود ، اون تحمل نکرد و از تصور این که شما اعتراف نکنید و چون سال های قبل لجوجانه روی موضع خود پا فشاری کنید و قسمت من شوید ، سراسیمه خودش را رساند واقعیت رابه پدر شما گفت وآقای رازقی فردای اون روز منو احضار کرد و حسابی از من باز پرسی کرد و همون جا تموم قضایا برایش روشن شد .

پس چرا اینقدر قایم موشک بازی کردن وتا امشب قضه روبه من نگفتن؟

به در خواست پرهام ، چون خب می دونست که شما چقدر لجباز ویکدنده هستید وبرای چی این همه سال خودتون و از اون پنهون کردید ، اون نمی خواست همان راهی رو که چهار سال از بهترین روزهای عمرش و در اون تلف کرده بود دوباره تجربه کنه .

که اینطور ، پس همه به نوعی من وبازی دادن ، اوهوم . . . مثل یه عروسک خیمه شب بازی .

مهندس نامی خنده ی بلندی سر داد وگفت: همون کاری که خود شما یه عمریه با همه کردید ، مگر غیر اینه .

و منتظر پاسخی نشد وگفت:امیدوارم روی قولتون باشید؟

نگاه گنگی کردم وگفتم: قول؟

بله راجع به آینده من؟

مصمم ومحکم گفتم: من هنوزم براتون احترام زیادی قائلم و روی قولم هم هستم ، فقط بگید من باید چیکار کنم؟

قیافه ی شرمنده ای به خود گرفت وگفت:از طرف خودتون پریسا خانوم وبرام خواستگاری کنید .

دستانم را بهم کوبیدم و با خوشحالی گفتم: بسیار خوب ، وای خدای من چقدر خوشحالم ، حالا دیگه وجدانم آزارم نمی ده فقط به من بگید از کی شروع شده؟

تعجب زده گفت: چی؟ با انگشتم به قلبش اشاره کردم وگفتم: درد قلبتون!

خندید وگفت: به طور جدی چند روزیه ، درست از همون روزی که شرطمو باختم ، وبه طرف دراتاق رفت وگفت: من تا ثانیه های آخر هم به برد خودم و شکست پرهام امیدوار بودم ، خب فقط قولتون یادتون نره! من هم همین حالا پرهامو می فرستم بالا .

هنوزچند دقیقه ای از رفتن مهندس نامی نگذشته بود که پرهام سراسیمه وارد شد . به تندی گفتم: فکرنمی کردم اینقدر بد جنس باشی منو هالو فرض کنی وبا مهندس نامی دست به یکی کنی ، فقط ای کاش اونو یک ساعت زودتر دیده بودم اونوقت اوضاع خیلی فرق می کرد .

صدای سائیدن دندانهایش رامی شنیدم به من نزدیک شد وگفت: اون وقت حضرت عالیه چیکار میکردین؟ لابد اونوانتخاب می کردن؟

به تندی گفتم: نخیر جفت تونومثل دو تا آدم شیاد و کلاه بردار از این خونه می انداختم بیرون .

ناگهان قهقهه ی بلندی تمام فضای اتاقم را در برگرفت ، به سرعت به طرف پرهام برگشتم ، از شدت خنده اشک در چشمانش جمع شده بود در همان حال گفت: نه شیلا تورو خدا این دوتا صفت دیگه خیلی برام زیاده ، به خاطر اینکه من در تموم این سال ها که به خاطر عشق توآواره ی رامسر و رشت و در آخر خارج از کشور شده بودم هزار و یک وصله به من چسبوندن غیر از این دو تا رو ، با این دو تا دیگه کلکسیون افتخاراتم کامل می شه .

خودم هم خنده ام گرفته بود ، واقعا تهمت زدن به پسری از خانواده ای تحصیل کرده ومتشخص که معطل دختری مثل من شده بود دور ازانصاف بود . به خاطر همین به طرفش رفتم ودستانم و دور گردنش حلقه کردم وگفتم: یه خواهش ازت دارم نه که نمی گی؟

می دونی که نمی تونم بهت نه بگم پس بگو .

مهندس نامی همین حالا منو وکیل خودش کرده تا پریسا رو از تو خواستگاری کنم .

تعجب زده نگاهم کرد و گفت: ای شیاد کلاهبردار باید می دونستم که سلام گرگ بی طمع نیست ، پس اون رزهایی که من از سوز و گداز عشق خودم براش می گفتم اون مشغول چشم چرانی بود؟

صبر کن یه پدری ازش دربیارم که . . .

اما توقول دادی ، تازه ، اون انسان با شرف و وجدانیه .

ببینم تو چرا سنگ اونو به سینه می زنی؟

اولا به اون مدیونم ، دوما اون همکارمه ، سوما من وکیلشم .

پس شانس آوردم که رشته وکالت نخوندی وگرنه کلاهم پس معرکه بود .

اینم به خاطر تو بوده .

به خاطر من ، چرا

چون دلم میخواست همون کتابایی روبخونم که تو خوندی ، همون چیزایی رو تجربه کنم که توکردی وهمون هوایی رو تنفس کنم که توکردی .

منوبه خودش فشرد وگفت: با تموم بی نشانی هات باز هم نشون از عشق داشتی و من هالو احمقانه دنبال ردپایی از عشقت می گشتم ، توعشق بی نشان من بودی . . .

به نجوا گفتم: هیچ عشقی بی نشان نیست ، نشانی اونو باید از قلبت می گرفتی .

درست می گی ، در تموم اون لحظه ها قلبم با تپش های غیر طبیعی اش به من می گفت که تو رو دیده وحس کرده اما من به دنبال شهادت هر کسی و چیزی به جز قلبم بودم .

خندیدم وگفتم: مثل اون بچه ای که وقتی گم می شه فکرمی کنه پدر و مادرش گم شدن .

درست میگی شیلا ، در واقع این من بودم که سالها درخودم گم شده بودم چون توچهار سال جلوی چشمهای منوشاگرد کلاس خودم بودی ومن با وجودی که حست می کرد مامان می شناختمت برای لحظه ای در آغوش اوهمه چیز را به فراموشی سپردم گوشم را به ضربه های عاشقانه ی قلبش سپرده بودم که پرهام به آرامی گفت: هی ببین بیرون چه خبره .

همه یک صدا صدایمان می کردند و برایمان هورامی کشیدند هیجان عجیبی به سراغم آمده بود ، احساس لرزش شدیدی سراپایم را در برگرفت ، پرهام دوباره مرابه خودش فشرد وگفت:چیه عزیزم ، اینبار همون هایی هستن که قرار بود جشن فارغ التحصیل تو با اونا بگذرونی ، هیچ چیز عوض نشده ، فقط به جای پدرت من امشب همراهیت میکنم ، البته اگه این قانعت نمی کنه می تونم از پدر خواهش کنم بیاد بالا

نه نه پرهام ، با خودت میرم پایین ، دلم می خواد برای اولین بار تورو با خودم ببینند من برای این لحظه ها ثانیه شماری کردم .

خوشحالم که این کلمات قشنگ و از زبون خودت می شنوم .

در میان انبوهی از نقل ونبات وهلهله به میان جمعیت رفتیم ، حال خودم ونمی فهمیدم اما پرهام تمام حرکات واحوالم را زیر نظر داشت و هر چند وقت یک بار با جملات اطمینان بخشی آرامم می کرد .

حلقه نامزدی در دستانم جلوه ی زیبایی داشت نگینهای زیادی که روی آن کار شده بود در زیر نورهای درخشندگی عجیبی داشت ومن سنگینی آن را که نشان از مسولیت سنگینم در قبال عشق بی کران پرهام داشت حس میکردم در افکارم غوطه می خوردم که تلالو زمردهای دستبندی زیبا که در میان مخمل قرمز خود نمایی می کرد جلوی چشمانم به رقص در آمد مادر پرهام در حالی که جعبه را باز کرده بود آن را جلوی پرهام گرفت ، دستبندی که میراث خانواده مجد بود و پرهام به عنوان تنها ادامه دهنده نسل خاندان مجد بایدآن رابه همسرش هدیه می کرد ، رسمی کهن از خاندان کهن!

نگاه به صورتم انداخت وگفت: بهتری؟

سری به علامت رضایت تکان دادم وخندید گفت: حالا به من بگو این دستبند وبه کدوم دستت ببندم باخجالت در حالی که نگاه قدر شناسانه ای به او می انداختم وگفتم: فرقی نمی کنه

برقی در چشمانش درخشید وبا لحن آرامی گفت: بهتره به هر دو دستت ببندم تا دیگر فکر فرار به سرت نزنه .

درنگاهش چیز تازه ای بود که مرا می ترساند ، چیز تازه و داغ ، آنقدر که در آن هوای سرد رطوبت عرق را روی صورتم حس کردم .

ثانیه های نفس گیری را پشت سر می گذراندم .

جشن بی نظیری شده بود ، حتم داشتم با پذیرایی شایانی که پدر از مهمانان کرده به همه ی آنها خوش گذشته بخصوص نگاههای گاه وبی گاه مهندس نامی که به دنبال پریسا می گشت و باعث تفریح من وپرهام شده بود ، البته پرهام چند دفعه پنهانی و دور از چشم دیگران برایش خط ونشان کشید که با لبخند شرمزده ی مهرداد مواجه شد .

تقریبا همه میهمانان رفته بودند ما برای بدرقه شان به اتفاق خانواده ی مجد جلوی درحیاط ایستاده بودیم اواسط اسفند بود وهوا به شدت رو به سردی گذاشته بود ، لباسم نازک بود واز سرما می لرزید ، همه غافل از من در هیجان آن جشن بسر می بردند ، ناگهان گرمای دلچسبی راروی شانه هایم احساس کردم ، سرم را بالا گرفتم ، پرهام کتش راروی شانه هایم انداخته بود و مرا به طرف خودش کشانده بود ، دستهایش دور کمرم بود و گرمای دلپذیری رابه من منتقل می کرد ، گرمای حضور دائم .

خانواده مجد در حال خداحافظی بودند ، ناگهان ترسی گنگ به جانم خزید ، پرهام همچنان در کنارم ایستاده بود من اصلا آمادگی این قضیه رو نداشتم ، همه چیز ناگهانی پیش آمده بود و ضربات یکی پس از دیگری نواخته شده بود و من در خود تحمل آخرین ضربه را نداشتم ، این برای روح زخم خورده ی من واقعا سنگین بود .

دوباره در آغوش تک تک آنها جای گرفتم ، نگاه ملتمسم را به طرف پرهام نشانه رفتم ، نمی دانم از چشمانم چه چیزی خوانده بود که به سرعت رهایم کرد وبه طرف پدر رفت ودستهایش را فشرد وطی یک حرکت ناگهانی به لبهایش نزدیک کرد ، پدر بلافاصله در آغوشش کشید ، بعد به طرف مادر رفت و ضمن بوسیدنش سرش رابرای لحظه ای روی شانه های او گذاشت وبه طرف ماشینش رفت و در مقابل اصرار پدر برای ماندن ، رساندن خانواده را بهانه کرد و درحین سوار شدن نگاهی به من انداخت ورفت ، بدون اینکه از من خداحافظی کند .

آنقدر کنار درایستادم تا ماشین کوچک وکوچکتر وبعد ازنظرم ناپدید شد ، سپس به اتفاق پدر که داخل حیاط منترم بود به طرف خانه براه افتادم .

مبارکه دخترم ، از این که قایم باشک بازی کردیم ناراحت که نشدی؟

خندیدم وگفتم: در این مورد خلاص اصلا ، باید حدس می زدم که تغییر رفتار اون شب شما و دور کردن مهندس نامی از من باید دلیل محکمی داشته باشه .

سری تکان داد وگفت:نمی دونی چقدر سخته برای پدری که خاطرات عشق دخترش و از دهن یه مرد غریبه بشنوه وتازه با سماجت بخواد اونو انکار کنه و سخت تراینکه یه غریبه دختر تو بهتر از خودت بشناسه .

فشاری به بازوانش آوردم ، گفتم:قبول کن پدر! خیلی سخت بود برایم یادآوری اون لحظات سختی که در برزخ ندانم کاری های خانواده ام دست و پا می زدم و روزی هزار بار آرزوی مرگ می کردم ، اونم برای شما که از جنس خودمون بودید .

پس شوکت خبر داشت؟

از اونم دلگیر نشید بابا ! تنها شرطی که من برای اون گذاشتم تا مثل یه دختر کنارتون بمونم ، محفوظ داشتن رازم بود ، اگه اون به شما می گفتن من حالا این جا نبودم .

و اما فربد؟

شما خیلی دقیقید پدر! اون بدجوری به پرو پام می پیچید ، و ابراز عشق می کرد و چون نمی خواستم کانون گرم خانواده رو متلاشی کنم با هزار نفرین و لعنت به خودم مجبور شدم اونوهم در جریان شکستم بگذارم ، اما قسم می خورم دریا تا به امروز هم چیزی از من نمی دونه .

وهمین طور هم خواهد موند ، چون این یه راز خانوادگیه .

بله پدر هر چی که شما بگید .

ولی خیلی راز دار و ناقلایی دختر ، این یه گناه کبیره است ، بین پدر و دختر رازی نباید وجود داشته باشد .

ازاین به بعد همین طور خواهدبود ، راستی پدر ، مهرداد؟ . . .

خیالت راحت باشه دخترم ، اون مرد واقع بینیه ، اون درکت کرده وازاین که پرهام برگشته خوشحاله .

خب شب بخیر ، حسابی خسته وهیجان زده ای بهتر زودتر بگیری بخوابی .

چشم پدر ، فعلا شب بخیر ، دیگه خیالم از بابت مهندس نامی هم راحت شده .

به داخل اتاقم خزیدم و مدتی در همان حالت ایستاده و به در بسته اتاقم تکیه دادم وشیرینی تمام اتفاقات آن شب توی فکرم مزه مزه نی کردم ، خدایا چقدر به من نزدیک بودی و احساست نکردم ، تمام سختی های سال های در بدری ام فدای یه تار موی پرهام ، حالا می خوام مثل همه ی آدمای خوشبخت زندگی کنم نه آن که فقط زنده باشم .

آنقدر خسته بودم که به سختی توانستم لباسم را عوض کنم ومسواکی به دندانهایم بکشم تازه کارهایم تمام شده بود که ضربه ای به در اتاقم خورد ، حتما مادر بود که برای گفتن شب بخیر ویا . . .

فقط خدا می دانست برای چه کاری! به اتاقم آمده بود .

بیا تو مادر در و قفل نکردم .

در باز شد با تعجب پرهام را میان لنگه ی در دیدم ، باورم نمی شد او چطور برگشته بود من که صدای زنگی نشنیدم ، . . . حتما باز هم کاسه ای زیر نیم کاسه است . . .

تعارفم نمی کنی بیام تو؟

با صدای ضعیفی که خودم هم بزحمت شنیدم گفتم: بفرما

اما اوهنوز هم داشت با چشمان مشتاقش نگاهم می کرد ، لباسش را عوض کرده بود وپیراهن سرمه ای با یقه های باز و شلوار جین پوشیده بود و دستانش را در جیبهای شلوارش فرو برده بود .

می دونی شیلا توی این لباس اسپرتت شدی مثل یه دختر بچه ی کمرو خجالتی که حتی روش نمی شه به تنها مرد زندگیش خوشامد بگه!

اما پرهام اصلا درست نبود من واقعا شوکه شدم ، دیگه موندنت یه رسوایی بزرگه ، اون ممثل یه آدم فراری و دزدکی .

اولا کارهای آدمای عاشق هیچ کدومش دلیل وبرهان نمی خواد ، ثانیا این که من نتونم این جا بمونم یه رسوایی بزرگه ، وآخریش هم اینکه باید به عرضتون برسونم که من با دعوت خانواده ات به این جا اومدم . ( در همان حال کلیدی از جیبش بیرون آورد و جلوی چشمانم حرکت داد) پس می بینی که تمام شرایط برای ماندنم مهیا شده .

خواهش می کنم پرهام ، پس اون همه جدیت وسرسختی که توی اون دوران داشتی کجا رفته ، تواصلا هیچ شباهتی به اون استاد مغرورو محکم دانشگاه نداری .

درسته ، بخاطر اینکه من نه توی دانشگاه هستم ونه دیگه استادتم واگه منظورت از اون زمان ، ابتدای آشنائی مونه ، تمام خود داری من دلیلش سن وتجربه کمت از زندگی بود ، اما من از امشب همسرت هستم وهیچ نیازی هم به اون چیزهایی که گفتی ندارم وهیچ خواهشی هم حداقل برای امشب پذیرفته نمی شه .

طبق معمول از تنها سلاحم استفاده کردم ، اشکهایی که بدون معطلی جاری شدند ، و پرهام را به طرفم کشاند ، آرام روی تختم و در کنارم نشست وسرم را روی سینه اش گذاشت و گفت: هنوز مثل گذشته ، اشکات با کوچکترین بهانه ای جاری میشن ، آخه دختر خوب ، من که حرف بدی نزدم ، پس تو هنوزمنونشناختی . آخه من توی تموم روزهایی که با هم بودیم ، چه کاری رو بدون خواست تو کردم که حالا بکنم ، همه اونها شوخی بود اگه توبخوای من همین الان از این جا میرم و فقط خدا می دونه که این حرف و چقدر جدی دارم می زنم .

خیالم راحت شده بود ، باران چشمانم بند آمد وسرم را بلند کردم وبوسه ای از چانه اش برداشتم ، نگاه عمیقی به من کرد وگفت: چه ساحل قشنگی داره این چشمانت ، من چه زمانی طولانی از این ساحل دوره مونده بودم .

پرهام؟

جانم؟

هنوز مثل همون روزها در مورد من فکر می کنی؟ واقعا سیمیا نتونسته توی این مدت تو را اسیر خودش کنه؟

اخمهایش در هم ریخت و موجی از خشم در چشمان مهربانش دیدم: شیلا تو باید بدونی این حس زیبای تملک رو که نهایت رضایت هر مردی از احساسش به یک زن می شه من تنها به تو داشتم و رفتار و حرکات سیمیا تنها تو رو پیش من عزیزتر می کرد تو حتی از قبل هم برای من عزیزتری ، چون در کوره حوادث و رنجها آب دیده شدی ، همان چیزی که نهایت آرزوی هر مردیه . از جا بلند شدم وبه طرف پنجره رفتم ، حیاط در تاریکی مطلق فرو رفته بود و فقط نور ماه که پشت ابرها گرفتار شده بود مات وکمرنگ دیده می شد پرهام در کنارم ایستاده بود وبه تاریکی شب خیره شده بود ، با گوشه چشمانم نگاهی به اوانداختم چقدر جذاب بود وخواستنی من چقدر در کنارش وقتی یک سرو گردن از من بلند تر بود احساس امنیت می کردم به آرامی گفت:خیلی دوسش دارم!همدم شبهای تنهایی ام بود ، البته به زیبایی تو نبود ، اما جذاب بود ودوست داشتنی ناگهان دردی جانگاه در قلبم پنجه انداخت وآن را فشرد دولا شدم و روی تختم نشستم ودستم را روی پیشانی ام گذاشتم به طرفم برگشت وسرم رابه طرف خودش چرخاند:چت شده شیلا؟

شبهای زیادی روباهاش گذروندی؟

خب آره ، به خاطراینکه مثل تو بداخلاق نبود تازه خلی هم مهمان نواز بود .

منظورت سیمیاست؟

نه خیر ، رقیب سیمیاست وبا انگشت به ماه که حالا از پشت ابرها پیداشده بود اشاره کرد وگفت:من به همه گفتم ماه من از این ماه زیباتره فط یه کمی بداخلاقه ، اما کسی باورنمی کرد .

تازه متوجه منظور پرهام شده بودم ودر حالیکه مشت هایم رابه طرفش گره کرده بودم ، آن ها راروی هوا گرفتو مرا محکم به خودش فشرد وگفت:شیلا عزیزم ، می خوام چند لحظه باهات جدی صحبت کنم فقط به من گوش بده ومثل همیشه توی حرفم نپر .

از همون روزی که توی کوه سقوط کردی ومن تور و به بالا فرستادم ، شناختمت گردنبند دورگردنت بود و تو بی هوش در عالم دیگه ای سیر می کردی به آرامی گشودمش وتا خودم را داخل آن دیدم ، دیگه شکم به یقین تبدیل شده بود ، اما برخورد سرد تو با من ، و وجود شناسنامه ات با اسم وفامیل دیگه حسابی کلافه ام کرد ، تا بالاخره با خواهش والتماس من شوکت خانم داستان زندگی تورو برام تعریف کرد ، با این کار نیمی از مشکلات من حل شد مانده بودخودت که به هیچ عنوان حاضر نبودی به ماهیت اصل خودت برگردی ودلیل اون هم با توجه به گذشته ات کاملا روشن بود ، می دانستم مغرورتر از آنی که پیش من اعتراف کنی ، پس با صحبت هایی که با پدر ومادرم کردم به آنها فهماندم که تو به خاطر شباهتی که به شیلا داری می تونی جای اونو برای من پر کنی ، خب تموم فاکتورهای ازدواج و از نظر اونها داشتی ، زیبایی ، تحصیلات وپدری پولدار وخانواده ای خوشنام ، بلافاصله قبول کردند وبا شناختی که از تو داشتم وبه کمک پدرت تصمیم گرفتیم تورو در مقابل کاری انجام شده قرار بدیم وخوشبختانه موفق شدیم .

توبا تمام گذشته ی پر فراز و نشیب هیچوقت متعلق به کسی جز من نبودی ، منوتوجز آن دسته بندگان خوشبخت خدا بودیم که اول روح وقلبمان به تملک هم در آمده بود وسپس به دنبال یک توافق ضمنی در پی یکی شدن بودیم چیزی که آرزویمان بود و تو بی تابانه . . .

تو فکر می کنی من چی بودم؟یه آدم ماشینی ، بدون احساس؟

دوسالی پر از هیجان وعشق در کنارت به تنهایی سیر می کردم می دانستم سنی نداری و دراوایل رشد جسمانی به سر می بری ، تمام نگاهت پر از خواهش و تمنا بود و من به سختی برنفسم غلبه می کردم چون وصال جسم بدون تملک قلب و روح مثل ساختن سقفی سنگین روی ستون های چوبی بود ، سست ولرزان .

پس دائم به گذشته برنگرد وخودت وسرزنش نکن ، تواولین وآخرین زن زندگی من هستی .

تو یه فرشته ای پرهام ، من . . . من . . . خیلی دوستت دارم .

اشکهایم را با آستین لباس خوابم پاک کردم و از جا بلند شدم وبه طرف کمد رفتم .

میخوای چی کار کنی؟

تومی تونی روی تخت من بخوابی ، منم همین پایین روی تشک می خوابم .

نه اینا صلا قبول نیست ، من این همه مدت صبر نکردم که مثل همیشه تنها بخوابم .

اما پرهام

اما بی اما ، من توی این اتاق هستم وعین یه واقعیتم ، پس از من فرار نکن ، تو همسر شرعی وقانونی من هستی وهیچ کس هم نمی تونه ایرادی بهم بگیره .

تو داری تموم حساب وکتابهای ذهنی منو بهم میریزی پرهام .

روی تختم به آرامی دراز کشید ودستهایش را به طرفم رگفت ، تمام بدنم مورمور شده بود و زانوانم می لرزید ، بزحمت روی تختم نشستم .

با حرکتی سریع لامپ بالای سرم را خاموش کرد ، اتاق در تاریکی وهم انگیزی فرو رفت ، با صدای ضعیفی گفتم: خیلی تاریکه من به این جور خوابیدن عادت ندارم ، من می ترسم

خنده ای کرد و مرا به طرف خودش کشید وزیر گوشم گفت:به این هم عادت میکنی پرنسس من .

پایان

جهت دانلود رمان بیشتر به وب تک سایت مراجعه کنید