نام کتاب     :    هر کدوم یه جور اما نه ناجور  

نویسنده    :   طلایه کلاهی کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.com

طراح جلد    : khomar  کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر   :  ناظر  انجمن نودهشتیا

مقدمه : 

خدايا عشق را به شناخت

مهر را به وصل

و وصل را به وفا اذين بخش

با ياد خدا

رژان>>

چه جنتلمنم هست ...دستى تكون دادم كه تشریف ببرید  ، بعید نیست تا رزی نشیمنگاهش رو ترك كنه اینجا فضاى سبز بشه..خدا رحم كرد  ، از ترس رویت مامان جونیم فشنگى اومدم بالا

رز : سلام

قیافش بااین سارافون عهد دقیانوسى كه دوتاى من بود مى پوشید جدا خنده بود...انگار از بركت نبات داغاى نازى جون ردیفه ...كفشم رو كندم ورفتیم طبق معمول آشپزخونه براى جلوس...

-  احوالپرسیت رو قربون !! زود تند سریع بگو كجا بودى اینقدر لفظه قلم مى حرفیدى؟!

-  : میزونى  ، این ژستات خریدارش خالست !

یه نگاهى چرخوندم تا از بابت نبود خاله مطمئن شمو گفتم :  خبر داغ دارم ،  نتلا رو بده تا بگم !

نتلا رو گذاشت جلوم و خودش با انگشت افتتاح كرد...

-  : امروز با یه اقای خوش تیپ دور زدم صد از صد عزیز !

رز : ای ول شایان اومده ؟!

-  : نچ

رز : با این استعداد خلافى كه در تو موجود حدس بعدیم شوشولوهان ، بگو!

-  : خاله كجاست؟

حرصى گفت : حالا پسر چه تیپی بود كه رخصت دادی باهاش دورم بزنی؟!

-  : خیلى خرى با ١٠سال سابقه دوستى گول خوردى!پسر كیلویى چند؟یه بابابزرگ پیدا كردم جیگر باید ببینیش!

رز : دروغ!!!خنگی دیگه ملت بابا بزرگ الزایمریشون گذاشتن پارك تو زدی به نام ؟!بشردوستیت تو حلقم...

-  : اولا كار خیر كردن از پر كردنه  ، ثانیا ایزد در بیابانم داده باز...اون پیر مرد بود عاشق تی شرت صورتیش شده بودی ، به همه خسته نباشید میگه...

رز : خب؟

-  : كیفور درب شیشه شكلات رو بستم ...

با هام هم قدم شد شروع كرد گپ زدن ، اولش كلی فحشت دادم كه اگه لوس نمی شدی مجبور نبودم با پیرو پاتال ها بچرخم ،  اما اینقدر ادم باحالی بود...شماره شناسنامه سوپرمن تا پسر افغانیه هست بینیش رو عمل كرده  ، همه رو داد...ازش خواستم بابابزرگ صداش كنم

رز : واقعا؟!!

-  : به سر كچلش قسم

رز : اى ول  ،  از اون آدمایه خیلى باشخصیته!!

-  :  تازه  ، آدرسشون دادگفت هر وقت خواستم بهشون سر بزنم..خانمش هم خوشحال میشه!

-  رژی اخرشی! منم میام ، شاید پسر مسر داشته باشه 

-  : مسخره

رز :  ، كاره خیر خب  ، تو هم كه طلبه  ، بده یه كاری برا دوستت بكنی...

صداى زنگ تلفن چرندیاتمون رو كور كرد..

رز : قطع شد اماخاله بود

-  : تصور سبد گل به دست بریم خواستگارى پسر مردم رو شوت كردم و پاشدم 

رز همینطور كه دنبالم میومد گفت  : جدی  ، میری خونشون؟!

-  :  به بابا بگم  ، فكر كنم براى زنگ تفریح پاتوق خوبى باشه! خونشون همین سر كوچست..

رژان>>

این مدل زنگ مختص رزه...بله اینم از احضار مامان

-  رژان ...رژان

خوبه  ، به موقع است  ، نزدیك بود تو كتابا غرقشم ، حالا مى فهمم بسى بسى گشنمه...به جاى پله از رو نرده لیز خوردم و جلوى رزى لندینگ كردم

رز  : سلام ، رمینا كیك درس كرده ,اوردم با هم بزنیم

-  : مرامت ، داشتم میمیر می كردم ، این شادی جون هم كه تا شوشوش نیاد به ما غذا نمی ده

مامان یه سركى از آشپزخونه نشون دادو گفت  : میارم  ، میگی تمركزمو بهم می زنی ...نمیام ٬غیبتمو می كنی 

-  : بااین قهوه خوش عطرت خودم فدا مدات  ، یه چیزی گفتم این رز فكر نكنه مزاحم شده

رزجلو جلو راه افتادو گفت : 

-   بیا اینو بخور گلوكز خونت بره بالا شاید مگس پرانی قبول شدی  ، بچه پر رو

نشستم پشت كانتر و گفتم : 

-  یكی از وكلای به نام اینده  ، نه کمتر نه بیشتر حالا می بینی

رز : الان داری لپ لپ می خوری ، اما یه دونه یه دونه عرفشه 

یه شكلك تقدیمش كردمو گفتم  : 

-  رزى به نفعته هوای من و داشته باشی... والا ...با معدل ١٩مدیریت علی اباد كتول كه قبول میشم...بعد مدیر شركته بابا كه شدم  ، خوب تحقیق مى كنم  ،  از هم ولایتی هامون یكى رومیگم با گل وشیرینی خدمت برسه...

-  : چطوره؟! تازه اونجا در دل طبیعت  ، كلی سوژه هم پیدا میكنى برا نقاشى...

رز : دستت درد نكنه اگه مثه عمو زن ذلیل باشه كه حله

مامان سینى قهوه رو گذاشت رو میزو باخنده گفت  : شوهر من یه دونست  ، بی خود صابون به دلت نزن

-  ا خاله  ، ارزو بر جوانان حلاله والا

-  : ارزوهات تو حلقم

مامان با چشم غره گفت  : خوبه رز اقلا یه هنری داره نمی ترشه  ، تو برو كه اگه قبول نشی اینقد بی هنری باید بدمت به این پسره پادویه سوپر دریانی

لجم گرفت  ، قهومو چشیدمو گفتم  : مامان خانم داشتیم

رز : نه پیدا كردیم

-  : وای خدا كی این كنكور لعنتی تموم میشه.اخه این همه فشار رو یه ادم ۴۷ کیلویی بی انصافی به خدا

مامان  : تو هم که حرف این خانم توکل را می زنی ...چند روز پیش جلوم را گرفته میگه ، فاطمه جون سر کنکورش اینقدر بچم نشست پایه کتاباش  ، ۲۰کیلو چاق شد...

یکم به رژان فشار بیارید درس بخونه حیفه والا..

-  .موندم چی بگم ؟!

رز : هیچی خاله باید مثه خودش از این غش غش الکی ها که صداش ساختمونو می لرزونه می کردید...

-  خانم وكیل ، كیك بزن...

-  : نه مى بینم آینده منو دیدى!!

-  حالا كه خاله میگه  ، تو شمال دیگه مدل عمو وجود نداره  ،  بهتره همین جا قبول شى

مامان فنجون خالیم رو برداشت وگفت : 

-  برو دیگه .. جایه این فكرا درس بخونید

مثه بچه آدم پاشدم وگفتم : 

-  پیش به سوى سرنوشت كه هرگز نتوان از سر نوشت ...

خانم توکل همسایه روبرویه مان که خیلی خانواده ساده اى هستن  ، .. اماخنده هاش به قول عمو ناصر با زمین لرزه برابری می کنه...صداش هم اكوئه مثل الان كه داره تو راهروبه فاطمه جونش غرغر مى كنه ...یكى نیست بگه عزیزم برو تو چهاردیوارى خصوصیت بعد زبان بگشا..

همینطور كه مثلا در پى حفظ تاریخها بودم ، فكر كردم رزى همیشه مى دونه چی بگه كه ادم ذوق مرگ بشه ..البته سه سوته هم می تونه چنان از عرش به فرش برسونتت كه ٢ساعت طول بكشه تا اسمت یادت بیاد...اول دبیرستان یه دختر تو كلاسمون بود  ، آخر پز وقیافه ...رزى همچین ادبش کرد ٬كه از مدرسمون رفت...

من با رز نزدیك ١٠ ساله دوستم یعنى از موقعی كه اومدن تو ساختمون ما ، از همون بچگی اون عاشق هنر بود و من عشق تاریخ وجغرافی..

رمینا خواهر رز ٤سال ازش بزرگتره وبرعكس رز درسخون وآرومه٬حتى دانشگاهم با وجود رتبه بی نظیرش كه خوراك پزشكی بود ،  داروسازی زد تا بشه وارث داروخانه دكتر صدوقی..

شایان هم  ، ٦سال از من بزرگتره و فوق معماری اصفهان می خونه ، خیلی داداش خوبیه به جز مواقعی كه  ، نیت می كنه سر به سر من ورز بزاره

 ، حالا نوبت من كه البته تصمیم دارم امید بابا رو كه می خواد مدیریت بخونم و در اینده بشم جانشینش را ناامید كنم ووكالت بخوانم ...

شایان اول سازمخالف میزد...به نظرش منه نازك نارنجی به درد دادگاه نمی خورم اما اینقدر رو مخش گردش كردم كه بالاخره رضایت داد ، ..

نمی دونم چرا بهم الهام شده وكیل خوبی میشم  ، شاید چون دعواهایه رز ورمینا رو همیشه من حل می كنم ...

بالاخره ، داداش جونم از اونجا كه دید مرغ یه پا داره یه برنامه درسى برام ریخت كه به موجبش قول داده رتبه لازم رو میارم  ، هرچندفعلا ٢هفته ازش عقبم  ، 

از فردا باید facebook رو بی خیال بشم

مامان : رژان...اینقدر ته خودكار را نكن تو دهنت كه بری تو رویا ...انگار كر هم میشی  ، ..پاشو بیا شام

از پله ها كه پایین مى رفتم ...در جواب سلام بابا گفتم-  : بابا عاشقتونم به موقع اومدید ...مخم داشت ورم میكرد..

.با یه ماچه مهربون پرسیدم : خوبید یا بهترید؟

نشستیم دور میز...

مامان غذا رو برام كشیدو گفت  : به جایه زبون ریختن از بابابزرگ تازت بگو

بابا در حالیكه تعجب كرده بود مثل همیشه كه مامان راپورت شیرین كاریهام را میده با چشمایه خندون اما صورت جدی پرسید : جریان چیه یكی یه دونه؟

كلهم همه داستانو گفتم...

بابا : خب ، بگو فردا شام بیان اینجا تا با هم اشنا بشیم

هر دومنتظر تاییدیه مامان در این مواقع بودیم

مامان  : خیلی مسنن؟

نه بابا فك كنم یكم از عمو ناصر بزرگتر باشن

بابا رو كرد به مامان وگفت : می خوای بگو ناصراینا هم بیان 

مامان  : حالا بزار اول خودمون اشناشیم میدونی كه ناصر سخت گیره!

خانه رز اینا حرف اخر را عموناصر میزنه ، اماخانه ما رای با اكثریته كه البته اصولا من وشایان یه راییم و بابا گاهی به ما حال میده ...یه موردایى هم به امر مامان ما رو وتو می كنه

به بركت برنامه شایان شب هاباید زود بخوابم ، سحر پا میشم ٢ساعت درس بعدش پیادوروی كه به قول خودش ادرنالین خونم زیاد بشه

مشغول دو بودم كه بابابزرگ رو دیدم 

ایستادم و بعد سلام گفتم  : بابا ،  براى شام دعوتشون كردن...

در عین تعجب ، خوشحال شد

همینطور كه همقدم شدیم گفت : 

چه خوب  ، من اینقدر از نشاط تو برایه زهره گفتم  ، مشتاق شده ببینتت ، حتما میایم ...

بیام اجازه این خانم خوشگل و بگیرم ...

مشتاق نگاش كردم ...دستى به پشتم زد و گفت : 

باید زیاد بیاى سراغ بابابزرگ

با خنده جواب دادم : 

-  بی جنبم اگه زیاد تحویلم گرفتید دایم مزاحمتونم ها ، حین صحبتاش فهمیدم پزشك نیست بلكه دكترای حقوق داره...

-  منم مى خوام حقوق بخونم !

به  ، چه خوب  ، چندمى؟

دیگه به ورودى پارك رسیدیم ...ایستاد

-  : امسال كنكور میدم ...یعنى تقریبا چهل روز دیگه 

-  عزیزم شمارتون را بگو ...به اسم خورشیدك سیو كرد

با یه لبخند مو دبانه گفتم : 

-  رژان یعنى آفتاب  ،  نه خورشید

بیا با هم بریم  ، و در ادامه  ، همینطور كه سوییچشو در مى آورد گفت : 

-  حسم اینه صاحب این لبخند قشنگ  ، با نشاطش مثه یه خورشید كوچولو همه جا رو گرم مى كنه...مگه تو به من نگفتى بابابزرگ انگار صد سالمه!!منم میخوام خورشیدك صدات كنم

با سر تایید كردمو سوار شدیم...

تو دلم ذوق داشتم كه شاید بتونم از سهمیه هیت علمی بودنش استفاده كنم

اینجا شایان لازم بود كه بگه جایه كاش بچسب به كار درست

چقدر دلم براش تنگ شده .. ، به قول مامان گاهی شب صبح میشه حرفایه ما خواهرو برادر تموم نمیشه

بعد اینكه حسابى جیگر شدم زنگ زدم به رز ...نمى دونم چرا هول شدم...با صداى آیفون خداحافظى كردم و رزم براى بار چندم سفارش كرد هر ساعتی رفتن همون موقع باید زنگ بزنم اخبارو بگم

ساعت ٨ زنگ خورد...با یه سبد گردو و یه جعبه شیرینى ظاهر شدن

بابا خوش آمد گفت و من همینطور كه اماده معارفه بودم تو یه بغل گرم جا شدم 

زهره جون : تو باید رژان باشى  ، از تعریفایه رضا ندیده عاشقت شدم

گیج نگاه كردم كه سبد رو داد به بابا وگفت  :  زهره هستم 

مامان همزمان خودشو معرفى كرد و با یه بفرمایید همه رو سوق داد سمت پذیرایى 

زهره جون دستشو گذاشت دور كمرمو از سلیقه مامان تو چیدمان خانه  ، جورى تعریف كرد كه مامان سر ذوق اومد

بعد گپ وگفت های اولیه

بابا گفت : دكترجون این دختر من را یه جریمه بفرمایید ، چنان بابابزرگی می گفت كه من شما را تو مایه های بابا نویل تصور كردم

بابابزرگه تازم : راستش كلمه ثقیلی اما به زبون رژان جان دلنشین میشه

مامان  : بچه های من دوستایه من را خاله ورفقایه معین رو عمو صدا می كنند

-  : ای خدا من دیگه از عمو وخاله اشباع شدم

شما همون بابا بزرگید ، من بابابزرگهامو ندیدم حالا برایه اینكه پس فردا یه جوون عقده ای نشم راه حل پیدا كردم  ، شما مانع شو مامان جان ..خدا را خوش نمیاد و تریپه بچه های لوس رو برداشتم

زهره جون : تو عزیز مایی حرف حرفه تو تصویب شد

اخه من یه همكلاسی داشتم از ٨ساعت كه تو مدرسه بود ٧ساعتش پز پدرجونش را می داد منم به شما میگم پدر جون  ، okو با نگاه بابا را رصد كردم كه یه موقع ناراحت نشده باشه

كه خنده بابا با تایید پدر جون یكی شد

بابا : دكتر مرجوعی نداریم ها این یكی یه دونه ما خیلی لوسه  ، وبا اشاره به گلدونه بلند بامبو ها اضافه كرد قراره بندازیمش این تو ترشی خوبی میشه

زهره جون : دلتون میاد  ، فكر كنم باید تو گلدون قایمش كنید كه زود نبرنش

مامان با نظرلطفتونه همه را دعوت كرد برایه شام

مامان : بچه ها هم میامدن خوشحال می شدیم!

پدرجون : راستش من یه دختر دارم ، شیوا كه داره ایتالیا طراحی داخلی می خونه و پسرم رسا كه تخصص قلب می گذرونه

خانمم فرشته ای بود كه چهار سال پیش بعد از یه دوره بیماری ، به رحمت خدا رفت...

من وشوهر زهره از دبیرستان رفیق گرمابه وگلستان بودیم ، كه ١٠سال پیش گل چین روزگار بهش مهلت نداد ، اما یه پسره بینظیر یادگارشه ، دانیال سال اخر مدیریته وگالری پدرشو هم اداره میكنه

زهره جون : ما شدیم همدم برا هم  ، بچه ها هم كه خیلی وقته مستقل شدن...اما خونه ما باغ دلگشا است ...

بابا : خدا سایه شما رو براشون محفوظ بداره

پدرجون : راستی خونه قدیمی ما ،  همین دیوار به دیوارشماست كه رسا زندگی می كنه  ، یهو غذا پرید تو گلوم ، (یاد چند ماه پیش افتادم كه هوس خرمالو كرده بودیم ، از بالكن اتاق رز رفتم رو دیوار همسایه ...طبق معمول جسارت كار دستم داد افتادم ودستم شكست اما از اون ضایع تر اینكه مشغول جمع پخش شدم بر زمین بودم كه یه پسر عصبانی عینكی برم نازل شد جواب اینجا چیكار میكنیدش طبق معمول اتومات نمك ریختم كه لك لك ها انداختنم اینجا اما فكر كنم یه پلاك اشتباه كردن ولنگ لنگان فرار كردم ، بعدا چند بار پسره را تو كوچه دیدم اما رو خودم نیاوردم ، الان معلوم شد اون طلبكاره رسا است واحتما لا اون نردبونی كه باهاش دیدم هم دانیال

مامان كه فكر كنم درام داستان گرفته بودش ، یه لیوان اب بهم داد 

بابا : طبق معمول با خنده گفت :  به!پس ان شاا..شایان كه بیاد با اقای دكتر ودانیال جان اكیپ میشن ، اصفهان معماری می خونه ، اتفاقا رفیق بازه شدید!

پدرجون : رسا دیرجوشه اما دانیال مثل رژان از اون جوونایی كه مصاحبتش مایه لذته...

(شاهد از غیب رسید پس باباش هم میدونه چه پسر گنده دماغیه)

-  : اخ جون یكی هم یاد من كرد

مامان  :  دسروتعارف كن تا قشنگ به چشم بیای

-  : نخواستیم همون منو منفی حساب كنید ، به نفعمه 

همه خندیدند

زهره جون  : شادی جون ما اهل تعارف نیستیم  ، خیلی هم خودتونو به زحمت انداختید ،  منم مثل خواهرت ،  بعد این  ،  تشریفاتو كنار بزار!

پدرجون : راستی این اخر هفته دانیال برای رسا تولد گرفته ، بیشتر جوونان  ، اما ما هم دور هم جدا میشینیم یاد جوونیامون میكنیم ، بچه ها هم كه مشغول رقص میشن

(خبر اث برایه رز )

چند دقیقه تو عالمه اخباری بودم که می تونم به رز برسونم که زهره جون دستی به شونم كشید وگفت  ، مامان اینا مهمون دارن اما تو باید بیای

دوباره زبان سرخ بی اجازه فرمودن  : نه من خونه پسرتون نمیام!

چشم غره مامان حساب را داد دستم اما دیگه دیر شده بود وهمه سوالی منو با چشماشون نشونه گرفته بودن

وقتی جریانوتعریف كردم ، نگاه ها مهربون شد اما بابا كه به دروغ حساسه پرسید : گفتی سر خوردی تو جوب؟

-  : مامان جون گفت اینجوری بگم  ، كه مامان گیر نده ،  به جایه درس شیطونی میكنید اما از صاحبخونه برم عذر خواهی كنم كه روم نشد  ، رو به پدر جون كه لبخند داشت گفتم فكر كنم شما خرمالوها روحلال كنید ، اما پسرتون احتمالا خونمو حلال می كنه

مامان  : رژان (یعنی بسه)

پدرجون : كی جرات داره به رژان ما از گل كمتر بگه  ، تو گل خودمی باكت نباشه!

بابا  :  كه اخمش باز شده بود گفت من قول ماشین برا قبولی دانشگاه تهران دادم ، خود دانی

زهره جون  : لپم كشید  ، درسشو هم به جاش حتما می خونه 

پدر جون  : نگران نباشید می خونه

رز : یه تابلو دارم باید تمام كنم

-  : تابلو از من مهمتره گلی خوشگله؟!

داشت نورعكسایى كه عید گرفته بود رو با فتو شاب اصلاح مى كرد

-  : باشه نیا اما برگشتم عمرا چیزى برات بتعریفم

رز انگار تازه یاد من افتاد  ، صندلیش و چرخوند وگفت : 

-  فكر كن بزارم تنها بری اما خب بالاخره باید برات كلاس بزارم ، كه پر رو نشی

یه شكلك تقدیمش كردم وگفتم  : از خداته بیاى.

-  آره بابا  ، اما الان برو سر درست تا خاله جفتمونو محروم نكرده  ، منم اینارو درست كنم...

-  این ٤روز بكوب درس خوندم كه مامان گیرنده ، 

فقط چند روز پیش نهارپدر جون دعوتم كرد  ، منم ضد عدس پلو كه نهار داشتیم ، ٣سوت پذیرفتم 

تازه رز رو هم بردم ...خوش گذشت وقتی بر گشتم كلی تعریفی داشتم برای شایان...

با دیدن تصویر شایان گفتم به نظرم دانیال خیلی شبیه شایانه نه!

بهش كه گفتم ،  خود شیفته میگه  : من یه دونم!

رز : راست می گه چون فكر كنم دانیال از اوناست كه نمی تونه جدی باشه ، در صورتیكه شایان وقتی جدی میشه خاله هم ازش می ترسه

رز-  : رژان خداییش بعد این مهمونی منم امتحانام شروع میشه ، شبا بیا بیدار بمونیم با هم بدرسیم ، قبول نشی شایان می كشتت

-  : اخر شهریور یه مهمونی افتادی  ، مطمئن باش

رز : اره فارق التحصیلی شایان

-  : ضد حال  ، به جایه اینا بگو فردا چی می پوشی؟

رز : بلوز ابریشمی زردمو با شلوار مسی رمینا

-  : رزی عكسا رو بی خیال  ، بیا چند تا تیكه جلوی موهام ل لایت در آربا فویل  ، رنگ موهایه مامان  ، خیلی وقته به سرم زدهok

رز : خب برو پیش سهیلا

-  : بی خیال پس تو به چه دردی می خوری ، مثه اون دفعه كه سقف را رنگ كردیم كلی هم می خندیم

رز : البته بعدش هم كه خاله میاد می گرییم ، موهات حرف نداره  ، اگه هوس تنوع كردی برو سولار اون پوست سفید بلوریت یكم رنگ بگیره

-  : قصد جونمو كه ندارم ، تو هم دیگه نرو ، دیروز سر كلاس عاطفه می گفت یكی از فامیلاشون برای عروسیش می ره سولار  ، بعد عروسیش شوهرش میگه تنت یه بویی می ده برو دكتر نگو كبدش سوخته بوده ٣ماه بعد هم می میره

رز : برو بابا خب دختره احتما لا خودشو خفه كرده بوده !

-  : بیا دیگه. رزی می خوام مامان تو عمل انجام شده قرار بگیره  ،  بجنب تا نیمده!  ، فوقش یه هفته با هام حرف نمی زنه...

رز : من موندم این خاله با مامان همش با همن چرا ازهم تاثیر نمی گیرن  ، نه به مامان كه اگه من اتفاقی بی ارا یش از خونه برم غر می زنه چرا به خودت نمی رسی ، نه به خاله كه اگه پایه باشی یه ساعت برات در مدح زیبایی چهره دخترونه می حرفه

خندم گرفت  ، راست می گفت ، اما همینطور كه یكی از بلوزایه داغونم را می دادم بپوشه  ، گفتم  : 

-  برم از حمام مامان اینا رنگشو بیارم ، تو هم برو فویل بچین…

یکی دیگه از خصوصیاته رز حوصله و دقتشه  ، برایه همین حوصلش هم الان تقریبا یه پیانیست حرفه ای شده در حالیکه من ورمینا به زور ۲ تا اهنگ بلد شدیم بزنیم ،  اخرش هم استاد عذرمون رو خواست

لاك زدنم كه تمام شدگفتم : 

-  دیگه حوصلم سر رفته رزی  ، ٤٠دقیقه است منو نشوندی اینجا 

رز : تو كه قربونش برم پزیرایی نمی كنی  ، خودم میرم چایی بزارم .پاشو برو بشور  ، فکر کنم خیلی خوب بشه

موهاموشستم وبا حوله خشك كردم ، اماحوله روكه برداشتم جیغم رفت هوا..

رسا>>

تازه رسیدم خونه که دانیال با دو تا پیتزایه تنوری پیداش شد

سرش تو یخچال احتمالا دنبال نوشابه بود...

-  : گشتم نبود نگرد نیست خدا تو رو رسوند..حالم از هرچی حاضریه بد می شد  ،  اما حسه بیرون رفتن هم نبود!

دانیال : بابا هزار بار گفتم یکی از این پرستارایه گوگولی تونو كه ۵ دقیقه یه بار با هزار ناز میگن دکترمیشه ال وبل ،  بیار خونه که باهم در مورد وضعیت بیمار گپ بزنید .اون بدبخت بخواد در مورد چیز دیگه صحبت کنه که گوش نمیدی  ، لذا تصمیم میگیره برا دلبری !یه روز بوقلمون برات بزاره در قفس ...فرداش ژیگو با سس قارچ خلاصه شیکمت به یه نوایی میرسه...حالا هی پشت گوش بنداز 

-  : کم چرت بگو ...دو تا لیوان با یخ گذاشتم رو میز كه شربت درست كنم ..هم نزده رفت بالا...

دانیال : اوف هنوز تابستون نیمده آدم از گرما خفه میشه !!!

-  : حالا تعریف كن ظهرچه خبر بود؟! شنگول میزدی؟

دانیال : عرضه نداری ...اگه از تجارب من درس مى گرفتى این طورى نمكدونات هم خالى نبود

اصل ظرف نمكواز كابینت دراوردم 

-  : خدمت شما ..بگو دیگه!

دانیال : نمی زاری بگم که ...

نیگاش كردم 

دانیال  : آهان نهارهوس پلو زعفرونی مامانوکردم ، سیم سوت خودموگذاشتم خونشون ،  دمه دراشاره کرد مهمون داره ...فکر کن کیا بودن؟

-  : اینقدر فلفل نخور ،  نمی دونم ؟

دانیال : جنیفر و رفیقش

-  : اینا کیین؟

دانیال : میگن تا سه نشه بازی نشه جنم دکتروعشقه  ،  مامان ما روبگو چه با جنبه بوده ما خبر نداشتیم ..

-  : چی داری بهم می بافی...الان اینا چه ربطى بهم داشت؟!

دانیال : اصل داستان اینه که این جوجه طلایی که اون روز لک لکا انداخته بودنش تو حیاط ،  ابجیته

-  : هان.چرا ۶و۸ می زنی

دانیال : باور کن یک پدرجون پدرجونی می کردخیلى بلاست ، باید ببینیش...

دیگه یواش یواش داشتم قاطی می كردم 

-  : دانیال جون عزیزت!

دانیال  : باورکن ...اما بامزست ...چنان برا مامان زبون میریخت  ، عمرا تابستون همچین هندونه هایى پیدا كنیم ... 

با صداى دخترونه ادامه داد : زهره جون شما خیلى مهربونید ... واى این چه خوشمزست ! اون چه خوشرنگه ! اما یه سوتی داد كه فهمیدم دقیق همونیه كه تو حیاط دیده بودیش ...

سرمیز گفت  : مامانم همیشه غر می زنه که فلان چیز را نزاشتی بهمانی را کج گذاشتی  ، آخه من خیلى سر به هوام  ،  جنیفر تقریبا خفش کرد 

الان می دونستم راجع به كى حرف میزنه اما ربطشو نمى فهمیدم

دانیال : به کی می خوای زنگ بزنی؟!

-  : هنگ كردم مى خوام از زهره جون بپرسم چه خبره؟

رژان>>

-  : عین دلقك ها شدم؟!

رز : به تو نمی خندم ، اما گفتم نكن اینم اخرش!

-  : واى مامان !

مامان كه رو صورت من میخ كوب شد بالاخره زبون باز كرد

-  این چه ریخته..چرا اینجورى كردین؟!!

مانتو نكنده نشست روی مبل ومن ناخودآگاه پاشدم...معلوم بود داره عصبانیتش را جلوی رز كنترل می كنه

رز : خاله ما می خواستیم رنگ موهایه شما بشه...فكر نمى كردیم

مامان  : بگید بدونم كدومتون دیپلم ارایشگری داشتید؟!برو به نازی بگو بیاد ببینم چه كنم

رز از خدا خواسته غیب شد ، ناخواسته اشكم جاری شد ..

-  : مامان به خدا پشیمونم... اما مامان طبق معمول كه ناراحت میشه نگام نكرد مثلا قهره ...پاشد خریداش و برداشت رفت تو آشپزخونه...

مامان :  زنگ زدن !

تكون نخوردم  ، اصلا گیجم انگار  ،  بالاخره خودش البته با چشم غره غراایی در روباز كرد

نمى دونم دمه در چى مى گفتن...رزى از ترسش نیمده پایین...

خاله نازی جلو تروارد شدو بالبخند همیشگی گفت : 

-  پاشو دختر گنده ...وا گریت واسه چیه  ، خیلی هم خوب شدی  ، میگن خوشگل همه مدلش خوشگله  ، نشنیدى؟!

مامان : رنگ معینو زده 

-  : مگه بابا موهاشورنگ می كنه؟!

خاله خندید ومامان یه بااجازتونه دبش مهمونم كرد...

خاله نازی : برو بالا تا بیام درست میشه عروسك ، همینطور كه مى رفتم شنیدم به مامان گفت  : 

-  بسه تو ام  ، اتفاقا اب ورنگ گرفته ، من میرم براش رنگ می زارم  ، یكمم ابروش تیره می كنم...

به غلط كردن افتادم تا این داستان تغییر چهره تمام شد...

رمینا كه اومد كلى واسم ذوق كرد

اماقیافم برام غریبه ...

وقتی اومدم خونه..دیگه حوصله درس نداشتم ...تریپ قهر مامان هم ضدحال بود

-  : مامان! برم خونه مامانجون ،  سكوت رو رضا تلقی كردمو رفتم بالا كه لباسموعوض كنم...

تو تاكسی فكر كردم چقدر خوب كه مامانجون اینجاست ، وقتی شایان خیلی كوچیك بوده عموی بزرگم تو راهه شمال به مشهد تصادف میكنه ومی میره  ، بعدش بابا ،  مامانجونومجبور میكنه بیاد تهران ...

البته چند سال بعد  ، مامانجون رفت لواسان به قول خودش دلش برا گلاش تنگ شده بود  ، چند تا دوست فابریكم داره كه باهم دوره دارن  ،  ، سفر میرن ، عاشقشم از اون خانمایی كه همیشه غصه هاشوتو دلش می گیره وبرات فقط می خنده

راننده : خانم كدوم خیابون؟

-  : دومین كوچه سمت چپ لطفا

وقتی داخل ویلا شدم ، مامانجون توبالكن منتظرم بود ، بوی شیرین همیشگی بغلش شارژم كرد

مامانجون  : مادر شوهرت دوست داره سر شام اومدی

فهمیدم مامان خبر داده میام چون مامانجون شبا شام نمی خوره اما برایه من شامی كه خیلی دوس دارم درست كرده بود...

تازه فهمیدم چقدر گشنم بوده  ، اخه نهار هم نخوردم

-  : وای عالیه مامانی!

مامان جون : تازه گفتم ستار برامون تو ایوون جا بندازه  ، یكم خنكه اما بغلت می گیرم یاد بچگی ستاره می شماریم..چطوره؟

ذوق زده یه بوس به لپایه مثه برگه گلش چسبوندم

مامانجون : عزیزم  ، كی كنكور تموم میشه  ، دیگه دلم یه ذره شده بود واسط ، امسال شایان  ، بچم كه راهه دوره رو بیش از تو دیدم

-  : دمشه ...برام دعا كنید ...ان شاا...سه هفته دیگه ازادم

صبح با صدایه مامانجون كه با خنده می گفت : پاشو تنبل  ، دخترایه همسن تو قدیما این موقع غذاشونو بار گذاشته بودن  ، بیدارشدم اما حس تكون خوردن نبود ..مامانجون تاكتیك آخرو بكار بردو بنده به زور سرما سه سوت بلند شدم

-  : آخ جون مرباى به!

مامانجون  : یه شیشه براتون گذاشتم ببر ، رژان بعد صبونه بپوش بریم ،  به خداشادی صلاحتومی خواد ، بعدشم اصن معنى نمى ده مادر ودختر از هم قهر باشن..

-  : زشت شدم

مامانجون دستىش گذاشت رو گونم وگفت : نه جونم ...قربونت برم دیشب صد تا ایت الكرسی برات خواندم...اما اگه راستش وبخواى معصومیت چهره خودت بیشتر به دل می شست  ، ..مامان واسه اینكارا حالا كلی وقت داری

-  : خب یه غلطی كردم!

مامانجون  : یه هوسی كردی حالا بالاخره تنوعه..صبح با شادى هم حرف زدم ...وقار كه با رنگ عو ض نمیشه ...

برام چاییمو شیرین كردو با لبخند همیشگیش ادامه داد : باید مادر شى تاحالشو بفهمى دلش شور اینو میزنه كه واسه اینكارا از درس باز شدى...من برم آماده شم!

-  : من كه اشتی ام تازه قرار بود شب هم برم مهمونی ، اما بی خیال!

مامانجون  : بی خیال چیه ،  شب می ری بعدش هم میای برام میگی چه خبر بود ، امشب من مهمونتم

-  : قربونتون بشم من ، تا شما اماده بشید میزو جمع كردم.

پنج شنبه ها ظهر بابا زودتر میاد خونه ...آخه شبش اغلب دوره دوستانه دارن ، ...از لحظه ورودكلی سر به سرم گذاشت ...

بابا : اینكاروكردى شبیه زن من شى ؟!عمرا..موهات رو رنگ كردى دیگه شبیه منم نیستى! ...واى مامان این خانمو به جا نمیارم  ، شما؟

مامانجون هم دنبالشوگرفت وخلاصه اینقد گفتن كه بالاخره یخ مامان اب شد و به جانبداریم اومدودیگه من تیتر اول نبودم...

مامان : پاشو برو برای شب اماده شو!

ماچش كردم و به بابا گفتم : 

-   این خانم خوشگلتون خیلی ماهه قدرشو بدونید

بابا : قدشو می دونم ١.٦٧تو برو  ، پدر صلواتی

كت وشلوار سفیدموبا كمر باریك قرمز وكفش پاشنه بلند قرمزام پوشیدم...اینجوری مامان هم راضی میشه دیگه بعد عمری میشناسمش...به رژلب قرمز و ریمل اكتفا كردم  ، خطریه  ، دلم مىخواست رژگون و خط ابی كه به چشماى ابیم حال ویژه اى میده هم بكشم اما احتیاط شرط عقله ، حالا كه شادى جون از خر شیطون پیاده شده ...

وقتی وارد شدیم ، دانیال اومد استقبال ، سبد اركیده ای روكه سفارش داده بودم گرفت واز رز هم بابت شكلات تشكر كرد ...وبا یه راحت باشید تا من مامانو صدا كنم ناپدید شد

رز به موهاش حالت می دادو من مشغول كنجكاوى بودم  ، كه پدرجون وزهره جون ظاهر شدن

مشغول خوش وبش بودیم كه دانیال به همون پسر عینكى كه خیلى هم عصا قورت داده میومد سمتمون اشاره كرد و گفت  : اینم نوزاد٢٦ساله پیشو دكتر بعد از اینه خودمون جناب رسا مالك

خیلی عادی دست داد و اظهار خوش وقتی كرد...

با دانیال مثه آفتاب مهتاب مى مونن ، این گندمى وچشم وابرو مشكى ودانیال برنزه با چشماى عسلى موهاش هم كه بلند  ، در واقع یه زهره جون در استایل ایكس لارژه...

شك كردم كه منو شناخته یا نه!

تقریبا ٣٠نفری بودن ..زهره جون بعد از اینكه من ورزو به بچه های خواهرش معرفی كرد  ، گفت میره یه سری به اشپزخونه بزنه و از ما جدا شد ...

رز : قشنگ تابلو إكدوما رفقایه آق دكترن  ، نیگا همشون دست به سینه رفتن تو كف این برو بكس باحال مثه خودمون ..پاشو تا قر تو كمرم خشك نشده ...

شایان میگه قشنگ می رقصم اما خودم خیلی هم بها نمی دم 

نازی جون خیلی به رقص حرفه ای نگاه میكنه معتقده وقتی هنر ٥دنیاست یعنی از معماری وسینما ارزشش بیشتره ،  پس نباید بری وسط الكی دست وپا تو تكون بدی..

رسا>>

زهره جون همه داستانو گفت وكلی از رژان تعریف كرد...

اما به نظرم باید از اون بچه پر روها باشه  ، كه از شانسم برا تولدم هم دعوت شده بود

پریشب  ، تولدم حسابی زیر نظر داشتمش كه اگه مشكوك زد به بابا بگم بی خیال این اشنایی بشه...اما نتیجه نداشت

اولش كه مشغول كنجكاوى بود با خودم فكر كردم آره این همه پسر خوب أكاذیونه ،  بابا هم وسیله بود دستش درد نكنه !اما وقتى دعوت هیچكس رو نپذیرفت ، شرمنده شدم چون فقط چند بار با دوستش كه اسمشم یادم نمونده رقصید 

دانیال بابت فرم هیكلش وچشمایه طلاییش بهش میگه جنیفر ، ازش خوشش اومده بود...چند بارم كه تو پارك دیده بودیمشون خواسته بود باهاش تیك بزنه كه اون نخ نداد ،  اما امشب معلوم شد مثه دانى اهل حاله اما خب جلف نیست ...

واقعا راست میگن فلفل نبین چه ریزه چه جوری مخ بابا وزهره رو زده  ، كه بابا كلی سفارش كرد مبادا جریان خرمالوها رو بروش بیارم ، اصلا نمیشه باور كرد اون دختری كه با شلوارك لیمویی و موهای فرفری از درخت افتاد همین دختری كه با موهایه قهوه ای تیره لخت ولبایه قرمز وپوست بلوری كاملا شرقی شده فقط اون چشمایه درشت ابیش فرقی نكرده ، و در واقع اون دختر بچه شیطون تبدیل شده به یه دختر جذاب و خانم  ، كه علاوه بر رفتارش احتیاط و تو نوع لباس پوشیدنش هم بكار برده ، شیك ودر عین حال برا هر تیپ مهمونى موجه...

تا موقع كیك كه با بابا رقصید بیشتر در حال تحلیل بقیه بود. این از نگاهش می شد خوند ، فقط از نگاه كردن به من حذر می كرد ، حتی چاقو روهم داد به زهره جون نه خودم!

از اون شب یه جورایی دایم تو ذهنم چرخ می زنه ...

امروزصبح اومدم پارك كه بیشتر بشناسمش... اما گویا داداشش اومده وامروز نمیاد

دانیال : بابا اینجا كه دكتر با ٦تا ادم حسابی مثل خودش دارن رصدمون میكنن كه نمیشه شیطونی كرد

-  : بدو  ، اومدیم ورزش نه شیطونی..

دانیال  : امدیم صفا برا ورزش باید رفت باشگاه ، جون من ببین تو این یكماه ٣سانت دور بازوم اضافه شده ، ردیف كن بیای

راست می گفت ، اما واقعا محیط این باشگاه ها با روحیم جور نیست ، یه سری بچه هایی كه با دكتر یبسی مثه من حال نمی كنن...

اما به دوی صبح گاهی تو پارك از بچگی عادت دارم

رژان>>

شایان چند روز بعد از مهمونی دو روز اومد تهران ...با پدر جون وزهره جون هم اشنا شد

پدر جون خیلى مى خواست دور هم جمع بشیم تا با دانیال و رسا هم اشنا بشه  ، اما شایان كه طبق معمول پایبند برنامه است  ، خواست بمونه برا یه بعد كنكور من...

این دو هفته تقریبا خودموقرنطینه كردم...

امروز جایزه قراره همگى بریم باغ مامانجون  ،  زهره جون هم دعوته  ، تو راه كلی از دست نازی جون واس امس هاش خندیدیم

واز موقعی كه رسیدیم با رز رفتیم سراغ باغچه سبزیها ...

-  : خداكنه بعد این همه خر زدن قبول بشم 

رز  : دلم براى اینجا تنگ شده بود  ، اگه قبول نشى باید تاوان این سال كسل كننده اى كه من گذروندم رو هم بدى!

یكى از گوجه هارو پرت كردم سمتشو گفتم : قبولم تو فقط بگو آمین!

ریحونا رو ریختم تو سبدو بلند شدم...

.مامان  : هیكلتون بزرگ شده هنوز گل بازی می كنید ، برو كمك مامانجون ، رز خاله تو هم بیا هندوانه بخورخنك شی تو افتاب خوبه تب نمی كنید!!

نازی جون  : ما كه چل سالمون هنوز عشق شر وشور داریم ولشون كن ،  اینا كه هنوز بچن!

ریحونا رونشون دادم  ، بابا كلی عرق ریختیم بابت كمك به مامانجون!

-  : خاله من همین چند وقت پیش سنم قانونى شد بابتش كلى تو خرج افتاده بودید ، یادتون نیست ؟!به رز هم نمیاد با این قدش بچه باشه !

خاله خندید : صد سا لتونم كه باشه واسه ما بچه اید یادت نیست مى یومدى دمه در مى گفتى خاله بزارید رز بیاد پایین بازى كنیم ونكدا گریه مى كنما

مامان انگار فیلم اون روزا اومد جلو چشمش ...واى خودم كشتم تا این یاد گرفت بگه والا 

مامان خانم به جاى ذكر خیر من پاشونشون بده چه عروسه گلی هستی در آشپزخونه به شما احتیاجه و مثلا شاكى ادامه دادم یه جو ابرو پیشه شما دارم زهره جون مى خوان تیشه به ریشش بزنن مى بینین ؟!

مامان پاشد آره برم سالاد درست كنم

زهره جون : بلا نگیردت وبا مامانجون خندیدن

رز  : خاله من دستامو شستم بیام كمكتون

-  : خود شیرین  ، وبلند تر گفتم اینقد از حلوا بدم میاد

مامانجون  : قربون سروصداتون 

مامانجون : شادى عزیزم فقط این سبزیها كه بچه ها چیدن بشور  ، سالادو آماده كردم ...غذا بى تعارفه گفتم ستار كباب درس كنه تو ایوون دور هم بخوریم

نازى جون  : چه عالى ، دستتون ن درد نكنه

-  : پیشنهاد شخص بنده بود

زهره جون  : رژان كه میاد پیش ما  ، خونه پر از انرژی میشه  ، واقعا راست میگن دختر نعمته

در حالیكه فكر می كردم كجا بشینم به گوجه سبزها نزدیك ترم یه تعظیم خوشمل كردم ، كه همه خندیدند

مامان  : خدا روشكر كن ،  این همه طرفدار داری!!

-  : ارادتمندم  ، لطفتون والا 

مامانجون : رژان برو یه پاكت عكس رو میزمه ماله عروسی نوه فرشته است بیار ببینید  ، دوماد قابله خیلی..

-  : اینا عكس عروسی یا عقد؟

رز : لباسش چه ساده وشیكه!

مامانجون : نه  ، عروسی بود دیگه رفتن سر خونه زندگیشون

-  : به نظر من لباس عروس باید رویایی باشه این را كه تو هر مهمونی میشه پوشید  ، من یه لباس انتخاب می كنم كه ٢متر دنباله داشته باشه

مامان : شما اجازه بده پاشنه در ما روبردارن ،  بعد لباس انتخاب كن!

-  : مامان جان میگن ارزو بر جوانان عیب نیست!

مامانجون با دستش زد رو پام وگفت ارزوهات را به چشم ببینم گلم

دستش روگفتم  : من قر بونتون برم قضیه روجدیش نكنید ،  كه حالا حالا بر دل خودتونم...

بقیه نگاشون به عكسا بود وگوششون با ما ...

نازی جون  : پاشو خاله یه چایی بیار ،  ببینم وقتش شده لباس بدوزیم یا نه !

مامان در حالیكه پاشد گفت  : چای كه هیچی تو كه میدونی ابم بلد نیست برسمش بیاره!

زهره جون  : سربه سر گل ما نزارید

رز  : خاله راهش اینه كه بدیمش به یكی از این پسر حاجی ها كه هم لباس عروس برق برقی دنباله دار براش بگیره هم ٤تا خدمه كاراشوبكنن فقط عیبش اینه كه دیگه باید صداش كنیم مادر مصطفی

مامانجون :  حالا به وقتش یاد میگیره

برا رزى به علاوه زبون درازى گفتم اسیاب به نوبت دوتا داداش باشن كه جفتمونو بگیرن بهتره! ..همچین میگه انگار خودش مدرس كدبانوگریه!!

رز : نه خوشجلم میسر نیست چون من واسه یه شب پول شوهرمو حیف نمی كنم مى خوام همون لباسه تو روبپو شم ،  پس عمرا جاریت شم كه تو یك روزبریم خونه بخت! همین همسایه ایم فقط تو خوابم نیسى اگه بشم جاریت اونجا هم جارو به دست دنبالمى !

جماعت خندیدیم ، زاده نشده كسى كه پس زبون این رزى بیاد! محض خنده گفتم : 

-  متاسفم دوست عزیز چون فكر كن لباس جنیفرانیستن را جنیفر لوپز بپوشه ، تا شب جر

نازی جون خندید ورو به مامان گفت : یكی به نفع دومادم!

مامان ترسید نازی جون باز شوخی +١٨بكنه پس ظرف شیرینی رو برداشت واسه تعارف

مامان-  بزارید اصل كاری پیدا بشه  ، بعد...

خیلی خوب از پس تست ها بر اومدم ،  فقط حیف كه كنكور رقابتیه تا جوابا نیاد معلوم نمیشه چی كاره ای

از در كه اومدم بیرون دیدم ،  مامان دل كوچیكم شدید مشغول استنطاق چند تا از برو بچه...یواش از پشت بغلش كردم...

-  : شیرم شادى جون شیر

از خنده تو چشماش و كتاب دعایه تو دستش دلم برا همه ما درانگی هاش ضعف رفت ،  دوباره چنان بغلش كردم كه خودش شد و همینطور كه جدام مى كرد گفت  : زشته وسط خیابون

با انرژى از تو سینش جدا شدم اما دستش و گرفتم وهمینطور كه می رفتیم سمت ماشین گفتم  : 

-  پیش به سوی عشق وحال!

مامان : مامانجون رفته از صبح امامزاده صالح برات دعا كنه, مى ریم دنبالش بعد می ریم خونه!!

-  : مامان  ، نهار بریم دركه یكم دخترت رو لوس كن!

مامان : لوس كردنت باشه وقتی جوابا اومد ، بعدشم مگه شب با دوستات نمی ری بیرون؟!

-  : چه ربطی داره!

مامان : ربطش اینه كه تلافی یكسالو یك شبه در نمیارن

تازه معین وشایان هیچكدوم نیستن ، شب زود باید بیای  ، خواستی بگو همه بیان خونه ى ما بشینن یه موقع مشگلی پیش نیاد

-  : ملت تا ٢نصفه شب با b.fهاشون بیرون هستن مشگلی پیش نمیاد  ، حالا میان به ما چند تا دختر گیر بدن

مامان : همین كه گفتم  ، چرا عاقل كند كاری كه باز ارد پشیمانی!

زیر لب گفتم  : ضد حال

با خنده نیگام كرد وگفت خودتی

مبایل مامان زنگ خورد.. ، مامان در حالیكه جوابایه پشت سر هم به شایان می داد اشاره كرد گوشیموروشن كنم

تازه نور بر صفحه اش رویت شد كه اسم پدر جون افتاد...

-  : سلام استاد

مامان یواش گفت :  حالا دور بر ندار یه موقع قبول نمیشی!

انگار ترسیدم  ، بدون توجه به حرفایه پدرجون گفتم البته اعتماد به نفسه من به سقفه ،  باید ٢ماه دیگه سراغمو بگیرید..

بله شما دعا كنید شام میدم به خدا...

رژان>>

امروزخاله نازی نذر شعله زرد داره ، قول دادم برم كمك  ،  رمینا ورز فردا امتحان دارن و جفتى جیم شدن

كلی وقته بیدارم  ،  اما حسش نیست از بالشم جدا بشم...

٣شنبه طبق معموله هرسال پروازمه ، یكماه میرم پیش مامان بدری ، از روزی كه كنكور دادم همش به بهانه خرید سوغاتی برای رایا  ،  دختر داییم بیرونم

جالبه  ، با اینكه مامانش ایرلندیه عاشق ایران با همه مصادیق سنتیشه ،  بیرون كه می ریم همه فكر می كنن اون از ایران اومده چون عین مامان من چشم وابرو مشكی ، حتی دماغشون هم یه مدله

این دماغ اولین تضاد فكری من ومامانه از من كه برو عمل كن اگه عمل كنه عین سوفیالرن میشه ، اما ایشون گویا میل عجیبی به این قوز بالای بینی شون دارن كه هیچ جوره راضی به از دست دادنش نیستن..

نه به اعتماد به سقف مامان ، نه به دختر یكی از رفقایه دوره مامان وبابا كه تولد ١٨سالگیش را با دو ماه تاخیر گرفت ، بعد ملت كه برایه تولدش مى گفتن مباركه ، مامانش حول می شد مى گفت : سودا دماغش به خاطر بلوغ ورم داشت خودش خوب شد...

شایان هم كه پر رواخرش گفت : سودا اما این تمام شدن دوران بلوغت ارزش خرجی كه كردی رو داشته..

كلا ادم باید یا رومی باشه مثه مامان یا زنگی مثل دانیال ، دفعه اول كه دیدیمش  ، رز داشت تو گوش من انالیزش می كرد ، اونم رادار قوی ، یهوگفت اره بابا عملی٢٠٠گرم اضافی داشت شرش رو كم كردم..البته مد هم هست الان دیگه كاملا رو مدم وخندید.. خدایی خیلی باحاله

این فكر ها را پس زدم  ، ٢ساعت دیگه دوستام اونجان ، من اینجا ..

وقتی رفتم بالا مامان وخاله داشتن حین هم زدن تو دلشون دعا می كردن

با التماسه دعا اعلام حضور كردم ، بعد حال واحوال وبوس خاله

مامان گفت : چه عجب خواب اصحاب كهف رفته بودی؟!هرچی صدات كردم تكون نخوردی!!

-  : خاله من در خدمتم

خاله : الان می كشم  ، ببر برایه همسایه ها ، كه مهمونا میان اینجا باشی...

ظرف زهره جون روگذاشتم آخر

زهره جون : بیا ظرفش رو بشورم بدم ببری  ، یكم سرم درد می كنه شاید نیام!

اشكالى نداره !نازى جون چیزى كه زیاد داره ظرفه از بركت قوم كثیر عمو ناصر !

پدر جون صدام كرد و دیگه زشت بود داخل نشم...

رسا سرش تو لب تابش بود ، انگار داره اتم مى شكافه!!

رو به پدرجون گفتم : بعضی درخت ها را هرچی اب می دی میوه نمی دن چرا؟وچشمك زدم

پدر جون با خنده گفت : چطور !؟

-  : اخه این همه زحمت كشیدید یه پسر پزشك تحویل جامعه دادید ، حالا ایشون جواب سلام را كه واجب هم هست به جا نمی یارن

رسا كه انگار فقط سرش تو لب تاپ بود سریع گفت : سلام از كوچكتر به بزرگتره

زل زد تو چشام..انگار مى ترسم؟!

پدر جون  : سلام كرد تو مشغول بودی متوجه نشدی!

یه لبخند زدم به گرمی افتاب ، كه بیشتر گر بگیره ، خیلی عصا قورت داده می مونه ، بدجور مى طلبه حرصش بده ادم ، مثلا تودلم  ، اما جوری كه بشنوه گفتم  : شنوایی سنجی هم داره بیمارستانتون؟!

به روی خودش نیاورد منم بیخیال شدم ...

زهره جون  : تا كى هستن همه؟

-  : یك كوچولو استراحت كنید بیاید ،  خوش مى گذره  ، دوستاى نازى جون باحالن!

زهره جون : باشه

-  : پدر جون شعله زردش عالیه حلواى تن تنانى تا نخورید ندانید!بابا كه رحم نمى كنه وظرف رو از زهره جون گرفتم و

.با یه خداحافظ غرا ، اومدم بیرون...

رژان>>

طبق معمول پنج شنبه ها دارم اماده میشم  ، برم خانه زهره جون اینا ...

شب جمعه ها دانیال ورسا اصولا به گفته پدر جون سرشون شلوغ تر از اونه كه سراغ اونها را بگیرن  ، منم كه مامان اینا دوره دارن  ، پس حال میده برم اونجا عزیز بشم..

یه شلوار كتون كرم با شومیز قهوه ای پوشیدم  ، بد جور خوب شدم فقط ارتفاعم با بند انگشتی برابری میكنه كه اونم به لطفه كفشایه پاشنه بلند م كه یه لژ هم جلوش زدن كه راه رفتن ادم اسون شه حله ، همینطور كه كمر پهن شكلاتیم را می بستم نگاهم رفت رو جمله ای كه این ماه مهمون اینه ام شده((گاه انقدر به انچه نداریم مى اندیشیم كه فرصت لذت بردن از داشته هایمان را نیز از دست می دهیم)) ، شال و مانتو ام را تنم كردم وهمینطور كه دنبال كلید مى گشتم ، یه خدایا شكر بلند گفتم كه ناخوداگاه در ازاش یه لبخند تپل مهمونه لبام شد  ، تو كوچه فكر كردم ٤روز دیگه مى رم دانشگاه هنوز این معضل كیف دست گرفتن برام حل نشده ، هر چقدر معتاد كفشم متنفرم از كیف ...

همون تو سلام و احوال انتنم گرفت كه زهره جون دماغش چاق نیست از اونجاییكه از جووناى با نیم قرن تجربه محسوب میشه پس گزینه ماهانه هم نیست بى خیال تامین دلیل پرسیدم : 

زهره جون چرا دمقید ؟!

زهره جون  :  چند روز این حالم ، الكی بی حوصلم  ، البته یكی از قرصهام را عوض كردم شاید عوارض اون باشه؟!

-  : وای زهره جون نبینم به خودتون بی توجه بشید  ، مادر شوهر بایدقوی باشه كه بتونه عروس را درسته قورت بده ، والا...اصلا هفته اى نیم ساعت تمرین ابهت كنید...یكى از درسا مثلا اینه نگاه وچشمام رو مل مل كردم  ، سرم رو مىچرخوندم و الكى نچ نچ مى كردم...از صداى خنده زهره جون جا خوردم 

همینطور كه مى خندید گفت  : 

-  بلا بگیردت رژان!

-  : ا دلتون میاد بلا به دور باشه ازم ، حیفم به خدا!!

پاشد ، 

-   : كجا !؟كلاس تموم نشده ها!

زهره جون : میرم برات اسپند دود كنم عزیزم ، تو هم بیا میز وبچینیم كه یواش یواش رضا میرسه

اسپندو دور سرم گردوندوبا یك زمزمه هایی ریخت تو اتیش  ، برعكس رزى من خیلى با بوى اسپند حال مى كنم

زهره جون : خوب بلدیاا ، اما من شاگرد خوبى نیستم  ، من كه دختر ندارم از حالا دلم ضعف میره براى عروس نداشتم

به حق چیزاى نشنیده اى گفتم جفتمون خندان مشغول چیدن میز شدیم...دیروز منم اصلا حال وحوصله نداشتم  ، قرار هم بود با رز بریم ارایشگاه 

زهره جون  : مباركه  ، چیكار كردی؟

-  : پیچوندمش  ، رفتم پیش كعبه برا خدافظی  ، جیگره ادم می بینتش دز ارامشه خونش میره بالا...

زهره جون : اره ما شا ا.. ، اون روز خونه نازی با چادر كه اومد اول تعجب كردم اخه هم تیپ شما ها نیست  ، اما بعد خانمیش به دلم نشست  ، اسمش هم قشنگه ، تو چطور با هاش دوست شدی؟

-  : با خنده گفتم ، میدونین كه من همه جا تورم برا دوست یابی پهنه ، با كعبه هم تو كتابخونه اشنا شدم ، عشق مطالعه است  ، روانشناسی مى خونه  ،  وای زهره جون دیدید چقدر ارومه یه خواهر داره ٤ساله بمب خندست !

عید رفته بودم خونشون نشست كنارم دیدم زل زل داره به این دستبندم نگاه می كنه...

اسمش كوثره ، نمى دونین بالاخره با كلى ناز گفت :  

-  لژان جون دستبندت خیلى قسنگه عیدی بدش به من!

-  : گفتم نه این هدیه است مامانم برام گرفته اما پولایه عیدیت را بده برم یكی عینش با كعبه برات بخرم

میدونید نیم وجبی چی جوابم داد : ولش كن خانه باربی خیلی قشنگتره الان كه خوب دیدم دستبندت همچینم قشنگ نیست

به همین راحتی زد تو پرم  ، هروقت میرم اونجا خوراكم یه ساعت كل كل با این فندق خانمه

صدایه در اومد...

زهره جون-  رضا است بشین كلید داره اما همیشه اول زنگ میزنه !

چیزى نگفتم اما این مدلش رو ندیده بودم ...

پدرجون  : به به خورشیدك  ، خانم كجایی؟ ، شنیدمم كه داری میری  ، دلمون برات تنگ میشه ...

وای از دل تنگی نگید كه خودم هنوز نرفته دلم برایه همه تنگ شده ، اما خوبیش اینه تا مى رسم پیش مامان بدریم  ، بویه خرید وگردش كه بهم میخوره كلا سر حال میشم ، راستی از كجا فهمیدید دارم میرم تازه من اومدم خدافظی؟!

پدر جون : ای روزگار همتون لنگه همید  ، اون شیدا بی معرفت تر از خودت گفت

زهره جون : هر جا هستن خوش باشن وموفق این مهمه ، بیاید نهار

-  : چشم بهم بزنید اومدم باهم بریم شمال ، اخر شهریور هیچ جا ولایت نمیشه باید بیاید ببینید اسمش روشه جواهر ده

پدر جون : خانم وكیل ، این دختر بابا را هم گول بزن درسش تموم میشه بیاد

-  : چشم كی می تونه به رژان نه بگه...حالا می بینید!

رسا>>

تو خواب هم نمی دیدم به این روزگار دچار بشم ، همیشه دخترایه چشمو ابرو مشگی برام چشمگیر بودن ، اما چرا وقتی به عكس رژان تو فیس بوكش سر میزنم ، مدتها خیره می مونم  ، اینقدر تو خیالم پرسه میزنه كه اخر مى بینم رفتم سراغ عكسش ، كلافم اصلا نمى دونم ازش خوشم میاد یا بدم میاد  ، نه بدم كه نمیاد هر چند بچه پر رو اما شیرینه ..اصلا خوشم بیاد كه چی!؟مگه همین چند وقت پیش دكتر احمدی نگفت شما ها باید یار غارتون را از هم انتخاب كنید تحمل شیوه كاری ما را فقط بچه های پزشگی دارن كه با محیط اشنان ، ..

تو این عوالم بودم كه با صدای زنگ در  ، كه مخصوصه دانیال به خود اومدم ، نمی دونم با اینكه كلید داره چرا همیشه زنگ می زنه

دانیال : سلام  ، ها ار یوت چطوره ؟اومدم نهار را با هم بزنیم

-  : خوب كردی  ،  زنگ بزن هرچی مى خوای دو تا بیارن

دانیال در حالیكه ول شد رو كاناپه گفت : برو بابا  ، اگه كه از پلو كاری خوشمزت خبری نیست  ، بپوش بریم رستورا ن كه یه حذ بصری از جامعه نسوان هم ببریم ..غذا مون هم بهتر هضم میشه 

-  : باشه پس صبر كن من یه دوش بگیرم ، ...خوبه شاید حال وهوام هم.عوض بشه

دانی با یه بجنب..رفت سراغه لب تاب

هنوز به در حمام نرسیده بودم..كه دانیال گفت  : به به..ای انكه ارزویت دارم..با خود شب و روز گفتگویت دارم..نه قدرت امدن به سویت دارم..نه طاقت ندیدن رویت

در حمام را باز كردم و گفتم قشنگه نه ..صبح دیدمش نوشتم حفظ كن یه جا به دردت می خوره

از حمام كه در اومدم ، نگام رفت به پاهایه دانیال كه با این كه بدم میاد گذاشته بود رو میز  ، اونم با كفش...

دانیال : عافیت باشه جان برادر ، كولر را زیاد كردم برو لباس بپوش  ، الا ن ٢پرس جوجه با استخوان میاد ..پایه ای كه؟!

از تو اتاق در حالیكه تند تند لباس مى پوشیدم گفتم ..میدونى كه من حوصله این میتینگ ها رو ندارم تو بمون با جوجه ها منم میرم خونه بابا اینا ،  رفتن خبرم كن!

دانیال در حالیكه اومد تو اتاق نشست رو مبل وگفت  : بشمار ٣میگی كیه طرف ..داشتیم ..چراغ خاموش عاشق شدی ..رو خودت هم نمیاری؟..به من میگن دانیال خان نه برگه چغندر

-  : بی خیال  ، الان رفقات میان ، فقط اینجا نیارشون برواتاق بنفشه ok

صدایه زنگ اومد ، پاشد و گفت الان میام

كتم برداشتم ، فكر كردم بعد یه سلام واحوال به هوایه كار جیم میشمكه دا نیال با ظر ف غذا اومد داخل

دانیال :  بیا می خوریم بعد كه خون به مغزت رسید كامل بتعریف ببینم كی تویه پاستوریزه را منحرف كرده ..میگم جوجه داریم ..فكر كرده داف خبر كردم..اونم خونه تو؟!

با خیال راحت نشستم ..واقعا خودم هم از فكرم خندم گرفت

به دانیال كه داشت از قیمت ماشینایه جدیدی كه وارد شده مى گفت  ، نگاه كردم واقعا فكر نكنم اگه داداش داشتم اینقدر عزیز بود برام ..مثلا الان حرف رو پیچونده كه اگه نمی خوام چیزی بگم ..خیالی نباشه

-  : نگاش كردم وهمینطور كه براش نوشابه می ریختم گفتم  ، عاشقی در كار نیست اما ذهنم مشغوله رژان شده

با چند ثانیه مكث گفت : برو خودت را سیا كن وخندید

با تعجب نگاش كردم ، دستاش را با دستمال پاك كرد  ، تكیه داد بعد با نگاهی كه انگار هنوز دنباله جوابشه گفت : رژان خوشگله ، خانواده داره تازه از تو بدعنق هم خیلی باحال تره اما هنوز بچه است رسا

-  : می دونم خودم هم تو گل موندم ، اصلا منطق من از این چیزا بر نمی داشت اما نمى دونى ١٠روزه رفته  ،  نمى دونم چرا هر بار مى رم خونه بابا اینا بال بال مى زنم یه خبری ازش بشنوم..

در حالیكه چای ساز را روشن كرد تكیه داد به كانتر معلوم بود جا خورده

دانیال : ناراحتی نداره داداش..منه جواهر شناس میگم  ، كیس مورد نظر حرف نداره..سنشم بزرگ میشه دیگه و در حالیكه می خندید ادامه داد  : طوری زنت بدم كه شیر بهات تو فامیل صدا كنه 

دانیال تو رو خدا ..اعصاب ندارم ..چقدر هم كه من الان تو موقعیت زن گرفتنم

دانیال : یه چیزی بگم

با سر تایید كردم

-  : رسا تو اهله دودوتا چهار تایی..اما من نخوردم نون گندم اما دیدم دست مردم ..این قضیه حرف دله قرار نیست با عقل جور در بیاد ..پس الكی سعی نكن! 

به خودت زمان بده ..اصلاتو كه داری واسه این سمیناره میری لندن ، سه روزی كه قرار با شیدا باشی را بگو بیاد پاریس ..رژان را هم مى بینی ..مى گن هر كسی را تو سفر بهتر میشه شناخت..یه تقلب هم بهت می رسونم ..هرچی تو كارات رو حسابه اون ادم دلیه! رابطش را با مامان ودكتر ببین ..پنج شنبه ٢ساعت با مامان تو skypeحرف می زد ..دو بار زنگ زدم مامان گفت دارم با رژان صحبت مى كنم وقطع كرد  ، كلا مكمل هایه خوبی میشیدوخندید

حرفاش ارومم كرده بود ، گفتم  : دانیال شیدا بلیط غیر قابل تعویض گرفته برایه لندن اما بدم نمی گی دلم می خواد برم اونجا ببینمش اما خب صنمی نداریم چطور رله كنم

هیچی به دكتر بگو زنگ بزنه به مامانش بگه تو داری میری پاریس اگه چیزی مى خواین بدین مى تونی ببری براش ، شماره اونجاش را هم بگیر ، بعد اونجا زنگ بزن بگو مى خوای برا مامان سوغاتی بخری به سلیقه اش احتیاج داری

-  : بابا تو دیگه كی هستی دانیال  ، مى تونى بازارت كساد بود یه دفتر مشاوره بزنی

دانیال : جناب ما به هركسی كه مشاوره نمی دیم

پاشدم بغلش كردم  : اخرشی داداش

دانیال : حالا یه شكلاتی چیزی رو كن  ، حق الزحمه مشاورم با این چاییم بزنم

رسا>>

٤روزه اومدم  ، از صبح ٨تا٥بعد از ظهر چنان نفس گیر چشمم به پاور پوینت ها وحرفهایه سخنران ، كه دیگه داشتم كم مى اوردم  ، خدا را شكر كه تموم شد از ایران ٤نفر شركت كرده بودن ، یكیشون از دانشگاه اهواز بود كه به واسطه خونگرمى ذاتی جنوبی ها باهم جور شدیم  ، خیلی باحاله با زبون بی زبونی با دو سه تا از دكترها باب اشنایی گذاشت ومن به قول دانیال زبونم نگه داشتم عتیقش كنم ، حالا بهنام بابت اینكه زبانم خیلی خوبه وتو تایم استراحت وقت می زاشتم ٢زاری اون بیفته داستان تا حالا چی بوده اصرار كرده نهار مهمونش باشم  ، دلم مى خواست امروز را فقط استراحت مى كردم ، چون ازفردا هم درگیره شیدا مى شم اما بی مرامى اگه نرم!

خوب بود رفتیم یه رستوران ایرانی و موزه مادام تسو را هم دیدیم  ، من با اینكه قبلا رفته بودم اما از اونجاییكه خیلی شخصیت اضافه وكم شده بود رفتنش خالی از لطف هم نبود بهنام كلی سر عكس انداختن دلقك بازی در می اورد كه كم كم از خنده داشتم دل درد مى گرفتم 

دیگه وقتی رسیدم هتل فقط یه تماس با بابا اینا گرفتم و رفتم تو تخت

با صدایه تلفن پا شدم اما هنوز درك اینكه كجام وساعت چند را نداشتم .كه درب اتاق را زدندخودم را از زیر لحاف كشیدم بیرون وبله ای گفتم كه تو درب زدن های طرف گم شد

به زور بلند شدم وهمینطور كه تی شرتم را تنم كردم در را باز كردم

شیدا-  : سورپرایز!!

-  :  سلام مگه ٩نمى رسیدى؟!

شیدا : ساعت ١١ اقا دیشب كجا بودی ..ادم شبی كه خواهرش میاد كه شنگولی نمى زنه ..صبر مى كردی امشب با هم بزنیم

-  : چه خوشگل شدی..شرمنده گفته بودم بیدارم كنند..به خدا هنوز وقته این حرفا را نداشتم ..وهمینطور كه به باقلوا ها ناخنك مى زد بغلش كردم وبوسیدمش

شیدا : داداشی منكه ٩٠٠كیلومتر خاطر شما اومدم این یه ذره هم روش اما برای اینكه خیلی خوشبحالت نشه بپوش بریم بیرون ..كه حسابی دلم صابون زدم اینجا بتیغمت 

-  : یه دوش بگیرم ..بریم...

رسا>>

شیدا : مامان حق داشت ابی خیلی بهت میادد ، نگاش كردم انگار خیلی از اینجا دور بود ،  ، بعد بستن اخرین دكمه پیراهنم گونش را نوازشی كردم ویه لبخندكه فقط خودم مى دونستم زدنش تو این موقعیت چقدر سخته چاشنی اش  ،  زدم

لبخندم جواب داد...

شیدا : به منم همیشه غر مى زد كه چرا بند كردی به قهوه ای!تو خاله سوسكه ای مثله بابات ، ادم سبزه باید سفید بپوشه ، لیموىى  ، صورتی..برای بابا هم همیشه این رنگا لباس مى خرید ، یادته؟!

دلم مى خواست جو تغییر كنه پس گفتم : در مورد خاله سوسكه بودنت كه كاملا موافقم ، وهمینطور كه دنبال ساعتم مى گشتم از تو اینه عكس العملش را چك كردم ، از داخل كیفش رژی دراورد به خودش مى رسید ، كه متوجه نگاهم شد

خندید وگفت : لاغر شدم اما دستم هنوز سنگینه ها

هوس كل كل هایه بچگیمون روكردم ، پس از جلوش كه رد شدم برم داخل حمام ، نگاهی كردم و گفتم : راست میگى دیگه عدس نیستی  ، شبیه نخود چی شدی!

خواست یه مشت خرجه بازوم كنه كه جا خالی دادم..نكن نخودچى!!

تو اسانسور چنگی به موهایی كه دوبار برس زده بودم ، زدو با نگاهی مهربون گفت : 

-  به خدا اینجوری خیلی بهتره ، اونجوری خیلی شبیه بچه مثبتایی...

در حالیكه تو اینه یه نظمى بهش دادم  ، گفتم  ، مگه بده اما اگه تو اینجوری مى پسندى قبول 

مسیرمون را از داخل هاید پارك انتخاب كردیم ، كنار دریاچه كلی عكس گرفتیم ، خسته نشستیم رو یه نیمكت 

دیگه زمان حرفاى اصلى بود...

-  : شیدا درست تمام بشه  ، برنامت چیه؟

شیدا : مىخوام فوق بخوانم ، برایه چند تا دانشگاه درخواست دادم ، اما از ایتالیا میرم مردمش خونگرمن ، اما واقعا برام مثله برگشت رو به عقبه ، خیلی سنتی فكر میكنن پریا همش میگه بیا اتریش  ، اما فكر یه زبون دیگه بی خیالم مى كنه  ، خاله هم میگه بیا امریكا منم تنهام ،  پرهام كه رفته بوستون  ، پریا هم كه با سام اومدن اینجا ، اما خیلی دیگه دور میشم

پس گوش كن ببین داداشت چی میگه : شیدا با بابا بحث كردم كه رضایت بده بیای خارج ،  فكر كردم ، بهت كمك مى كنه ، همه چیز را از دور بهتر ببینی ، در عین اینكه تجربه هم هست ، اماانگار ذهنیتت هیچ عوض نشده!!

شیدا : تا عمر دارم هم عوض نمیشه ، من مثله تو نمی تونم با همه چی راحت كنار بیام

با صدایی كه كمتر از خودم سراغ داشتم  ، چرخیدم سمتش وگفتم  : شیدا بزرگ شو ، مثلا مىخوای عشقت به مامان را ثابت كنی ، هیچ كس به اندازه بابا عاشق مامان نبود

شیدا : اره اینقدر عاشق بود كه یكسال نشده رفیقش را گذاشت جاش...

رسا>>

-  : شیدا ،  گلم  ، عزیزم ، مامان ٣سال در حال مداوا بود ، حتی یك شب بابا تنهاش گذاشت؟ ، یادته وقتی مامان خواست درمانش امریكا ادامه بده كه ما روحیمون خراب نشه ، بابا با چه مشقتی دانشگاه رها كرد ومامانو برد ، چند ساله اینجایی ؟!میدونى دیگه مداوا اینجا وقتی بیمه هم نیستی یعنی چه هزینه ای..

شیدا : اون مدتو كه خونه خاله بودن!

-  : شیدا چرا از واقعیت ،  فقط اون بخشی اش كه دوست داری رو مى بینی؟!

-  : به خدا  ، بابا ومامان كه عاشق بودن با مرگ و ازدواج مجدد از هم جدا نمیشن ، باورت میشه بابا هنوز هر چند وقت میاد خونه من میره تو اتاقشون وبا مامان حرف میزنه

-  : اصلا مى دونى چرا بابا زهره جونوانتخاب كرد كه از مامان فقط سری سوا داشت؟ ، بزار بگم چون هیچ كس مثله اون ما رو خوب نمى شناخت ، چرا علی رغم حرفه مردم یه سال نشده اینكارو كرد؟برایه اینكه براش مهم این بود كه تو  ، تویه ساله كنكورت كمترین اسیبو ببینى ، غافل از اینكه تو با بچگی ولج بازیهات خودت را یه سال عقب انداختى..

دیدم اشكاش جارى شد اما حالا وقتش بود ،  این گره باید باز بشه  ، فقط من میفهمم بابا چه طور دلتنگه شیداست ، شیدا طورى نگام كرد  ، گویی منتظر بقیه صحبته ، كشیدمش تو سینم وگفتم : اینقدر بزرگ بودی كه ببینى چند تا از دانشجوهاش مشتاق بودن جایه مامانوبگیرن ، چرا ذهنتو بی خود مسموم كردى!

شیدا میونه هق هق گفت  : بسه خواهش مى كنم

چند دقیقه طول كشید تا تونستم بغضم را پس بزنم ، دیگه كافى بود  ، امیدوارم حرفام روش اثر بزاره  ، بارز ترین خصوصیت شیدا مهربونى توام با لجبازیشه...

-  : میدونى میگن اصولا صاحب سگا شبیه سگشونند ، نیگا كن خدایی این خانمه چقدر شبیه پودلشه حتی رنگه موهاشون

با یه خنده كم جون یكم رفت عقب وگفت  : برو بابا  ، شنیدم زن وشوهراشبیه هم میشن اما اینو دیگه از كجا در اوردى ؟

به پیرنم اشاره كردم و گفتم : این دستمال شما خیلی گرون بودا!

پاشد وگفت : فدایه سرم حالا میریم یكى خوشگل ترش برات مى خرم

فعلا زیر چشمتوپاك كن تا ملت غبضه روح نشدن  ، یه دستمالم بده من یكم ببینم میتونم اینا روپاك كنم؟!

شیدا : ببینم بعد اون سخنرانى غرا گشنت نیست؟منكه تا الان دو تا سمفونی شماره ده مهمون معدم شدم

پس بریم كه تا سه نشده ببرمت یه لازانیا بهت بدم ٢٠  ، مسئول غرفش یه پسره ایرونی  ، یه شب داشتم از گشنگی مى مردم دلم یه غذایه تپل خواست ،  مى دونى كه با فست فود زیاد میونه ندارم ،  رفتم فود كرت شاید یه غذایه تركی یا یونانى به طورم بخوره كه لازانیاى اینجا چشممو گرفت  ، همون رفیقم كه دیروز باهاش بودم هم بود  ، اسمش بهنامه اون تا قیمتا رو دید گفت : 

-  گرونه بابابریم فیش اند چیپس بزنیم  ، امگا سه هم داره كه پسره فهمید ایرونییم وتحویلمون گرفت

شیدا : رسا من دیگه نمی تونم را ه برم ، بریم سوار اتوبوس بشیم

اون طرف خیابون ایستگاهه مترو  ، بیا

شیدا : ا  ، تو هم كه مثه اینایى به خدا من نمى دونم چى فكر می كنند كه نصف روزشون را زیر زمین میگذرونن

-  : عزیزم  ، به خاطر اینكه اینجا وقت طلاست

شیدا : ما كه الان عجله نداریم با اتو بوس بریم ، مى فهمیم دنیا دسته كیه

-  : خودت الان گفتی  ، دارى هلاك میشى از گشنگى

شیدا : داشته باش ما خانمها نصفی از دیالگامون مضمونه ناز كردن داره

-  : اوف  ، بیچاره اون بنده خدایى كه تو رومى گیره!

خندم گرفت واقعا عجب جماعتی هستن این زنا 

شیدا : خبریه؟!خوب گل از گلت شكفت ، یه پس گردنى مهمونش كردم ،  ، باحرص گفت : 

-  این معلومات قیمت داره  ، احمق جان  ،  خواستی سوار بر اسب سفید بشی چم وخم كار دستته

-  : بجنب استاد

شیدا :  بیا  ، اى ول این اتوبوسهایه قرمزه گوگولى خدایى سوار شدن داره  ، بالا بشینیم  ، كه سقفم نداره

-  : بى هوا داشت مى رفت سمته خیا بون كه استینشوچسبیدم وگفتم : مجید جان این اتوبوسها مثله طور میمونه  ، میگردونتت  ، چشم فردا حتما سوار میشیم

اما الان باید صبر كنیم تا یكى از اتو بو سهایه خطى كه از خیا بونه اكسفورد میگذره بیاد ،  سوارشیم...

-  : شیدا فكرهایه سطحی رو رها كن ، نزار یه روز افسوس بخورى !

شیدا : فعلا كه رژان خوب جایه منو گرفته.

از اسم رژان ذهنم درگیر شد

شیدا : چرا اونجورى نگاه مى كنى ، مى دونم  ،  جایه منونگرفته! اما جیگر خوب جایه خودشوباز كرده ها...

واى رسا دقیقا همون خواهرى كه همیشه ارزو داشتم ، وقتى بابا بهم معرفیش كرد ، اینقدر حاله بدى پیدا كردم ،  گفتم باید برم دانشگاه وتماسوقطع كردم اما بعدش یه ساعت گریه كردم

-  : اخه مگه كسى میتونه جایه تو روبگیره ، خنگول

آخ آخ ول كن دماغمو  ، باید جایه من بودى بفهمى چى میگم!

فهمیدم على رغم حرفاش اونم دلش تنگ شده ...

-  : چى شد كه قاطى شدید؟

شیدا :  یه ایمیل برام فرستاده بود ،  اول خواستم نخونده پاكش كنم اما كنجكاوى نزاشت ، از اونجا عاشقش شدم ، اگه درگیره پروژم نبودم مى رفتم پاریس پیشش

-  : پس من باید خیلی عزیز باشم كه اومدى!

شیدا : دچار خود تحویلى نشو ویزام هم هدر مى شد اگه نمى اومدم

-  : اینجوریه

خودش رو رها كرد توی بغلم وگفت : واقعا خوشحالم كه اینجایی دلم خیلی برات تنگ شده بود...

اما خداییش رژان هم خیلى مهربونه ، فكر كن بهش گفتم : 

-   دانیال ازم خواسته چند نمونه مدله جواهر براش بفرستم ،  من اصلا تو این داستانا نیستم

خودش گفت : بسپار به من ، قراره بده به تو ، برنامه طرح دزدى از لافایت هم گذاشته!

-  : واقعا راست میگن ، مردا فكر میكنن رییس اند  ، واقعا زنها رهبرى مى كنند ، این نمونش خودتون بریدید ودوختید مونده تنه من كنیدوبا هم خنیدیم ، اما تو دلم شرمنده بودم كه بازیشون دادیم...؟!

دو روز بعدوبه تفریح وخرید گذروندیم ، شیدا معتقد بود بمب انرژى شده  ، هرچند خیلى كوتاه بوده ومن دیشب كه شیدا رفت ، با دیدن عكسها ، فكر كردم واقعابزرگترین دارایى ادم عزیزانش هستن...

لندن به پاریسو با قطار مانش اومدم ،  تجربه جدیدى كه تبلور اوج علم مهندسیه ،  ادم تو عمق دریاست بدون اینكه هیچ حسش كنه

ساعت ١١ : ٣٠رسیدم ، تا رسیدم هتل ظهر شد چند تا بیسكوییت خوردم  ، لباسامو جابه جا كردم و همینطور كه تلویزیون مى دیدم خوابم برد

عصر رفتم محله سن میشل وسن ژرمن كه شیدا سفارش كرده بود حتما برم ، از مترو كه اومدم بالادیدن فانتین یا همون ابشار جاری از مجسمه هاى سنگى و مردم اطرافش برام جالب بود  ، بعد از یكم تماشا وهواخورى شروع كردم قدم زدن

رستورانها ومغازه هاى كنار هم كنار هم وتو ریست ها یى كه به چشم مى اومدن هیجان زیر پوستى بهم تزریق مى كرد كه شبیهش روتو خیابون لاله زار خودمون شاید بشه حس كرد ، برایه شام رفتم یه رستوران یونانى و غذاى مخصوصش را كه شبیه كباب شیشلیك خودمون بود خوردم ، عجیب كه تهران اغلب دنبال استیك خوب و غذای فرنگی هستیم و اینجا میل غذای وطن دارین ، واقعا چه سریه نمی دونم... رسیدم هتل مشغول نت گردى بودم و در رویای دیدار فردا كه خوابم برد...

صبح به موقع پاشدم ، مى تونستم به جایه قهوه فورى با بیسكوییت یه املت تپل با ابمیوه طبیعى در فضای مصفای هتل خودم رو مهمون كنم...تنها چیزى كه توى این جوامع ثبات نداره ، هواست ، وقتى از سوز ازاردهنده لرز كردى ، چند خیابان اون طرفتربا تابش خورشید چنان داغ مى كنى كه كم مانده تاول بزنى ، به جایه جین وكت تكى كه این چند روز مى پوشیدم با دیدن خورشید ترجیح دادم یكى از كت وشلوارهایه لنین ام وكه برای سمینار اورده بودم بپوشم با یه تی شرت سفید ،  زیاد هم حالت رسمى نداره

از صندوق داخل اتاق یه مقدار پول برداشتم نصف اش كردم ، بخشى رو داخل جیب شلوارم ویه مقدارم داخل كیف بغلم گذاشتم  ، اینم تجربه است  ،  از وقتى كه رفته بودم دیدن شیدا ایتالیا...

باهم رفته بودیم خرید كه شیدا ازدیدن كیف هایه طرح مارك مورد نظرش اینقدر ذوق زده شده بود كه نمى تونست انتخاب كنه ، اینقدر اطراف این دست فروش ها شلوغ بود كه گفتم هر دوش روبردار مهمون من ، شیدا كیفشودر اورد كه یكیش روحساب كنه ، اون در حاله تعارف بود منم مشغوله چونه زدن با پسره كه كیف هر دومونو زدن ، شانس اوردیم كارت پوله شیدا تو كیفش نبود...

جالب اینكه شیدا بعدا گفت  : هر دو اون كیفاروكادو داده به دوستاش چون رو اعصابش بودن ، عجب موجوداتى هستن این خانمها...

با یه دوشه ادوكلن كه عادتمه وبر داشتن كارت كلید زدم بیرون..

رسا>>

تو نت چك كردم ، فاصله ام با گالرى لافایت ٢ایستگاه بیشتر نیست ، وارد صبحانه خورى كه شدم ، بى خیاله صبحانه مدل انگلیسى تخم مرغ با سوسیس ، نان وشیرینى هایه متنوع فرانسوى و مرباهاى رنگارنگ كنارش چنان چشمك مى زد كه كامم را شیرین كردم وتهش هم یه نوشیدنى عام خودمون كه زحمتش ماله هندیهاست اما به چای انگلیسى معروفه زدم ، كه كافىین بدنم میزون بشه ، یه امضا زدم پشته شماره اتاقم ، وبا یاعلى اومدم بیرون كه به قول شاعر عشق اغاز شه...

ده دقیقه به یازده رسیدم ایستگاه اپرا  ، خبرى كه ازش نشد شمارشو گرفتم.

. شرمنده گفت : تو ترافیك گیر كرده احتمالا تا ده دقیقه دیگه مى رسه ، كنجكاو شدم كه داره با تاكسى میاد با این نرخ بالاش یا جرات كرده هنوز گواهینامه نگرفته اینجا پشت ماشین بشینه ، گزینه دوم به رژانى كه دیده بودم از دیوار راست بالا میره بیشتر مى اد...داشت طاقتم طاق مى شد كه دیدم اون طرف خیابون یه فورد مشكى ایستادورژان با بلوز سفید كه حاشیه یقه اش نوار طلایى داشت با شلوارك طلایى ، كفشهایه سفید با لژ چوبى پیاده شد شیك وساده بود اما طبق معمول شتابزده ، هنوز من را ندیده  ، چقدر موهاشوكوتاه كرده شبیه یه قاب مواج دور صورتش حلقه شدن وچتریهاش را با یه گل سفید كوچیك به كنار جمع كرده ، لبخندش با دیدن من  ،  به خودم اوردو دستى تكون دادم ، یه نفس عمیق كشیدم و رفتم سمت چراغ منتظرش  ،  كه بیاد این طرف

رژان : رسیدن بخیر دكتر

-  : مرسی ، وحینى كه با هاش دست دادم گفتم  : 

-  ممنون میشم همون رسا صدام كنى

رژان : ببخشید دیر شد 

-  : صبحانه خوردى؟مى خواى یه قهوه بخوریم؟اخه شیدا اول یه قهوه مى زد كه به قوله خودش هم جلویه اشتهاشو بگیره هم انرژى داشته باشه كه كل مغازه ها رو وجب كنه

نه بریمى گفت وراه افتاد

یكم شتاب گرفتم كه عقب نمونم  ،  یكدفعه ایستاد خدا روشكر كردم كه چگالى بدنم بالاست و تونستم بایستم ، متعجب بودم كه سرشواورد جلو ، نمى دونم بیشتر خندم گرفته یا حرصم ...

خودم علافه یه بچه مدرسه اى كردم ، یه چیزى راجع به اینكه زیور الات تو همین طبقست گفت و اضافه كرد  ، مثلا ما خواهر وبرادریم  ، میخواى براى نامزدت خرید كنى مجبورى عكسشو براش بفرستى كه ببینى مى پسنده یا نه ، بعد بخرى

چه عطر خوش بویى میزنه ،  خدا لعنتت كنه دانیال این هم فكر بود..عمرا فكر مى كردم یه روز فیلم بازى كنم ، اینم كه اینقدر شنگول مى زنه دلم نمیاد بگم پدر عاشقى بسوزه

با فشار انگشتش رو سینم گفت : خوبى؟!

-  : اره اره ببخشید یه لحظه فكر كردم اشنا دیدم ، دروغ هم گفتیم..

رژان : دوربین مبایلتواماده كن كه دیگه طول ندى

حدود یه ساعت كل اون قسمتودیدیم عین بلبل فرانسه صحبت مى كرد و من الان متعجب بودم كه این بهنام چه صبرى داشت كه ٤روز پایه سخنرانى هایى نشست كه ٢٠درصد مى فهمید ،  اما من موقعیتم داغونتر چون باید وانمود كنم در جریانم و گاهن با اشاره رژان وى بگم یعنى بله ..

دیدم داره میره سمت خروج با تعجب گفتم  : 

-  نمى خواى یه سرم به طبقات دیگه بزنى؟! 

رژان : شما كه خریداتوبا شیدا كردى؟! اما اگه مایلى میریم!

-  :  نه بریم اما یادم باشه یه عكس ازت بگیرم باید بفرستم برا كتاب گینس ، بالاخره یه دختر دیدم كه از مركز خرید ندیده رد شد 

فكر كردم شیدا كى رسیده اخبارو كامل مخابره كنه؟!

رژان : خندید بلند اما گیرا  ، لو بدم من اینجا را دو هفته پیش وجب كردم ، اما خداییش این قسمتش نیمده بودم كه كامل شد

-  : پس بریم نهار ،  موافقید؟برنامه اى كه ندارى؟

رژان : نه ،  قرار لیدر شما باشم ، اما زود نیست برایه نهار؟!

-  : اومدنه چند تا رستوران كه به نظر خوب مى رسیدن دیدم تو شانزلیزه ، تا بریم فكر كن چه نوع غذایی میل دارى؟

رژان : راستش فست فود میلمه كه مامان بدرى از روزى كه اومدم نزاشته از كنارش ردشم ، یكى نیست بگه بابا مردم ٢وعده در روز دارن فست فود میخورن تو امریكا نمردن كه هیچ از ما هم گنده ترن ،  ، منتظر بودم دختر داییم بیاد با هم جیم بشیم براى یه كنتاكى یا دبل دبش اما الان جاى خود ..نگو بدت میاد 

-  : ایم لزوما عام بودن یك جریان دلیل بر خوب بودنش نیست ،  اما هر جا باب دل لیدر باشه ok

رژان : بزن قدش ..لادفانسو دیدى؟

چند مدل حركت دستشو ادامه داد ومنم سعى كردم كم نیارم ...یواش یواش منم دارم شنگول میشم یكم جدى گفتم  : 

-  دفعه اول میام پاریس..

رسا>>

بعد اینكه یبار خط مان را عوض كردیم ، تا نشستیم گفت  : مرسى

-  : بابته!؟

رژان : بلیط دیگه

-  : اختیار دارید ، مرسى از شما كه وقت دادى ، لیدر محلى داشتن كلى ارزش داره

خندیدو گفت : سمینار چطور بود  ، برداشتى هم داشتى؟

-  : اره  ، یه سرى مقالات خوب راجع به عمل بسته دریچه میترال قلب عنوان شد ، چند تا نمایش جرا حى هاى تشخیصى داشتیم كه واقعا عالى بودن

رژان : بیستى ، شایان عموما برداشتش از سمینارها چند تا كلاسور و خودكار واین جور چیزهاست كه اونم تقدیم مى كنه به من

با سر خوشى گفتم : از اون لحاظ ، منم بیكار نبودموخودكارى كه براى نت نوشتن موجود بود را نشون دادم

رژان : اما واقعا قیاسم درست نبود ، مقایسه ایران با اینجا ها غلطه ، نیگا میگیم چرا نرخ مطالعه تو ایران پا یین ، خب اینا نصف مطالعشون را تو مترو انجام میدن ، كه اونجا از سوار شدن تا پیاده شدن همش در حال نبرد تن به تنى ، سیب و الو هر دو گرد وقرمزند اما خاصیتشون یكى نیست...

حرفاش جالب بود وشاكى بودنش هم بویه افسوس و تعصب داشت اما براى خوندن ته ذهنش كه عشقه خارجه یا نه گفتم : رژان چرا اینجا براى دانشگاه اقدام نكردى ، دانشگاه هاى خوبى تو رشته حقوق اینجاست ، بیسه قانون ما هم از فرانسه گرفته شده ، مامان بزرگت هم كه اینجا تنهاست...

رژان  : چون به طعم الو بیشتر مانوسم ، حتى اگه خاصیت سیب را نداشته باشه اما سعى ام را كردم یه دانشگاه خوب قبول بشم كه اگه یه موقع براى فوق خواستم بیام پذیرشم كنند ،  وبا لبخندى كه یكم نگرانى توش موج مى زداضافه كردالبته اگه خواستنم به توانستن برسه 

در حالیكه فكر مى كردم هر كسى اومده میدونه هر جایى باشى اسمون همین رنگه و واقعا اینجا بهشت نیست كه همه چى از اسمون بریزه ، جواب پختش به دلم نشست اما واقعا حیف ، یكى از استادایه شیدا كه اومده بود ایران به شیدا گفته بود مردم وكشور شما واقعا حیرت زدم كرد فكر مى كردم كشور شما هم مثل عربستان باشه در حالیكه كشورى دیدم و با كسلیى معاشرت كردم كه فرهنگ ونبوغشون مثال زدنى بود...كاش یكم به صنعت توریسم اهمیت بیشترى مى دادیم  ، گفتم : بابا كه میگه قبولى یعنى به فكر شیرینى باش

رژان : پاشو باید پیاده بشیم ، یه بستنى هم میخوریم جایه شیرینى.

از پله هاى مترو كه بالا مى رفتیم گفت : راستى شب مامان بدرى دعوتتون كرده شام را سن ریور رو كشتى بخوریم

-  : رژان بى حواس بالا میرفت وجمعیت از اون سمت شتابان پایین مى یومدن ، ترسیدم با این پر وزنیش یكى بهش بخوره بیفته  ، اروم اومدم سمت چپش وسوقش دادم سمت دیوار

رژان : بستنى كه مى خریم روبروى اپل استور مى تونیم با پدر جون وزهره جون بریم تو اسكایپ ببینیمشون البته ممكنه زهره جون هنوز خواب باشه ، بزاریم عصر تو كشتى تماس مى گیریم

یادم افتاد خبر رسید شیدا را نگرفتم ، گفتم : شب كه مزاحم نمیشم  ، اما شیدا را مى گیریم الان

تعارف نكن ، اگه نیاى مامان بدرى ناراحت میشه ، جا رزرو كرده ، در ضمن از بس من از پدرجون تعریف كردم مى خواد باهات اشنا بشه ،  یكى نیست بگه گیرم كه تو را پدرى فاضل از بهر پدر تو راچه حاصل

نتونستم خندم كنترل كنم  ، بعد یه مكث گفت واى خیلى ببخشید من هر وقت میخوام ضرب المثل بگم گند مى زنم ، منظورى نداشتم

با سر تایید كردم ، اونم دیگه حواسش رفت سمت بستنى هاى رنگارنگ...

در حالیكه عكسایى كه گرفته بودیم را چك مى كرد  ، معلومه ذوق عكاسى داره چون تمام وقتى كه من محو ساختمانهاى حیرت انگیز اون منطقه كه مثلا از وسط یكیش اتو بان رد میشد بودم ، داشت عكس مى گرفت ، یكى از عكسایى كه با هم گرفتیم را نشونم داد وگفت ، ببین چقدر خوب شده اخه رنگ لباسامون هم با هم هارمونى داره

-  : چشام نمى بینه بدو بریم نهار..

-  : با تعجب از اشتهاش ، گفتم تو این همه سیب زمینى را كجا جا دادى!؟خندم گرفته بود یه منو كامل با سیب زمینى اضافى

رژان : خیلى زشته ادم لقمه هاى مهمونش را بشماره.

معلوم بود ناراحت شده ، گفتم : به خدا منظورى نداشتم اخه خیلى ظریفى ، رژان ...انگار تاسفم رادید كه با یه لبخند كم جون گفت : مهم نیست...

رسا>>

تازه رسیدیم به نزدیكایه اسكله و خواستیم تا اومدن مامان بزرگش كنار رودخونه پیاده روى كنیم ، گفتم : 

-  تو كه تو پارك در دقیقه دو دور مى زنى ، من پاى خوبى نیستم یا تو رو مود نیستى؟

رژان :  وایسا كفشاتوبا من عوض كن  ،  ببینیم كى عقب میمونه.

ناخود اگاه نگاهم رفت رو پاش و لى همینطور كه منتظرش بودم تا چیزى را از كیفش در بیاره گفتم : 

-  عمرا اگه پام تو كفش سیندرلا بره تازه عجله كه نداریم میخوایم قدم بزنیم

رژان  : اهل موسیقى هستى؟

-  : گیتار میزنم  ، اما تازگى كمتر وقتشو دارم

رژان  : چه عالى پس یادت باشه خواستیم بریم شمال گیتارتو بیارى ، من از اون دسته اى ام كه هنر ندارم اما هنرمندا رو دوست دارم ، فكر كن مامان بیچارم با اصرار منو نوشت با رز برم پیانو ، اما كلا استاد كه درس میداد تو باغ نبودم ، تمرین هم تعطیل ، تازه اینقدر حرف مى زدم حواس رز بیچاره هم كه تمام هفته تمرین كرده بود پرت مى شد  ، استادمون اخرش بعد چند جلسه عذرموخواست و اون لحظه یه ماچ ازم طلبكار شد كه حكم ازادیمواز مامان گرفت ، كلا فكر كنم ما خانوادگى استعداد نداریم ، چون شایان هم با دوستاش معلم گیتار گرفت اما به این نتیجه رسیدگیتارشوبزاره تو دكورش خیلى بهتره!

به قول معروف كار هركس نبود خرمن كوفتن

-  : شكسته نفسى كردى!

رژان  : نه یه مثل دیگه میخواستم بگم یادم نیومد

فكركردم چقدر این ادم زلاله ،  همیشه به نظرم ،  دخترا خیلى پیچیدن حتى شیدا هم اینقدر روراست نبوده هیچ وقت.گفتم : 

-  هر كه را بهر كارى ساختن ، مثلا من روابط اجتماییم به خوبى تو نیست ، در مواقع لزوم دانیال بهم تقلب مى رسونه ،  الانم جلوى مامان بزرگت لطفا براى اعتبار بابا هم كه تعریفشوكردى تقلب بده

خندید.

.رژان : نگران نباش اتفا قا مامان بزرگم به ادمایى مثل تو كه خودشونومیگیرن میگه اقاى تمام عیار ، اهتمالا اگه دانیالو ببینه میگه : مرد هم اینقدر حراف  ،  با صدایى كه اهتمالا سعى مى كرد شبیه مامان بزرگش باشه.وخندید..

إ اصلا منظورم این بود چه اهنگى بزارم حال مى كنى 

تو بیمارستان ودانشگاه هم شنیده بودم گاها منو ادم تو ژست و از خود متشكرى مى دیدن  ، اما بها نمى دادم  ، اما نمى دونم چرا تك تك حرفایه رژان برام مهمه ،  سرى تكون دادم و گفتم  : 

-  هرچى مورد نظرت بزار .

داشت رو مبایلش مى گشت كه زنگ خورد

حس مى كردم الان با یه مامان بزرگ قدرقدرت رو به رو میشم یه چیزى تو مایه هاى مرحوم جمیله شیخى

قطع كرد و گفت : مامان بدرى گفت ٥دقیقه دیگه اینجاست

-  : فامیلیشون چیه؟

رژان : ساجد

چند دقیقه بعد با یك خانم كاملا اراسته و ظریف روبرو شدم ، كه با یه سلام پسرم مهربانانه ، ارامش بهم داد 

اظهار خوشوقتى كردم و همینطور نا خوداگاه همراهیشون كردم در عین اینكه مراقب بودم احیا نا زمین نخورند

وقتى نشستیم سر میز مورد نظر ، تازه متوجه شدم رژان نیست. اما جاش نبود سوال كنم..مثلا به پیشنهاد خانم ساجد منو را نگاه مى كردم اما حواسم به در بود كه وارد شد

خانم ساجد : كجا موندى؟

رژان : هرچى صبر كردم یكى تو مایه هاى لىو ناردو دیكاپریو سوار بشه و عاشقم بشه نشد ،  مشگل من نبودا  ،  ظرفیت این كشتى اندازه تایتانیك نیست!

خانم ساجد : شوخى جالبى نیست ، منو را ببین ، چى میل دارى؟

رژان  : كرب شكلات داره؟

رسا>>

شام به گپ و گفت هایى گذشت كه خانم ساجد حتى به اصالت مادرم كه از شاهسوندهایه شیراز بود  ، هم رسید اما مهربونى صدا ونگاش سبب مى شد ، دوست داشتنى باشه وبشه از كنجكاویهاش نرنجید در ضمن به نظرم رژان هم از اینكه دایره اطلاعاتش داشت بالا مى رفت حسابى ذوق كرده بود و مشتاق مى زد ، مثل اغلب مامان بزرگ ها مى شد با كاموا ومیل بافتنى تدایىش كرد  ، در عین اینكه اصول ناگفته اى داشت ، كه باعث شده بود حتى رژان هم جلوش دست به عصا باشه ، 

رژان وسط غذا با یه ببخشید نا پدید شد وچند دقیقه بعد با یه پتو برگشت وطورى ان را با مهر ونگرانى از عود شدن پا درد خانم ساجد رویه پاشون كشید ، كه برام تصویر ملموسى بود از درون زیباش 

اما از انجا كه شیطنت جزىئ لاینفك از وجودشه ، وقتى اعلام كردن تا نیم ساعت دیگه میرسیم با یه ببخشید كه حواله من كرد وبوسی رو گونه مامان بزرگش ، گفت مى ره روى عرشه..

وقتى رژان رفت خانم ساجد گفت : انرژى فوق العادش به پدز بزرگش رفته ، وقتى میاد منم جوون میشم ، پاشو برو پسرم تو هم از این شب دل انگیز لذت ببر..یواش یواش مى رسیم

مانده بودم برم یا نه؟

كه انگار ذهنمو خوند  ، چون با یه لبخند گرم تاكید كرد پاشو ، من بیام سرما اذیتم میكنه ، این منظره هم برام تازگى نداره ، شما اینجا مهمونید دیدنش براتون خالى از لطف نیست

بالا كه رفتم  ، روبروى درب عرشه رژان ایستاده بودوداشت پلى روكه اینجا به پل عشاق معروفه به اسم الكساندر سوم كه تندیسهاى طلایى دو طرفش منظره بدیعى ایجاد مى كنه تماشا مى كرد ، اما براى من خیره كننده تر از اون تصویر رژان بود كه از گره كردن دستاش به دورش مى شد فهمید سردشه حسابی غرق در تماشا بود ...

گوشواره هاى طرح ستاره نگاهمو از لاله گوشش تا روى گردن بلندش رهنمون كردومرمر پوستش بى شباهت به مهتاب نبود ، متوجه نگاهم شداما من همچنان در بحر چشماش غوطه ورم... 

اومد به سمتم وگفت : بالاخره اجازه مرخصى گرفتى بیا ببین چقدر قشنگه  ،  انعكاس چراغا مثل طلا شده داخل اب

ذهنم كه از ارادم خارج بود به زبونم فرمون داد وگفتم : 

-  چقدر خوشگلى

شاید صدایه خنده بلندش پالس خوشایندى بود كه برم گردوند به واقعیت..

رژان : اگه منظورت منم كه الان با این موهام كه مثل انیشتن شده بیشتر خنده دارم تا خوشگل ، اما اره واقعا پاریس خوشگله ، عروس شهر هاى دنیاست دیگه!..مى دونى دوماد كجاست؟

در حالیكه كتمودر مى اوردم گفتم  : 

-  نه والا كجاست؟

ایران دیگه ، فكر كن اردیبهشت شیراز واصفهان  ، تابستون تبریز وشمال  ، پاییز جزایرجنوب ..زمستون همین دیزین خودمون كلى خوشگله  ، عروس از خداش باشه !

بابت كتم ممنونى گفت وپوشید واشاره كرد بریم سمت دماغه كشتى

در حالیكه خیره به شهر رویا ها بودبا دو گام فاصله بینمون رو حذف كردم  ، نمیدونم عطر خوشش مستم كرد یا شرابى كه خورده بودم ...با جسارتى بى سابقه گفتم : 

-  : رژان. من ٢٦سالمه یكسال از تخصص ام مونده ، ادم منطقى هستم ، نگاهش كه كردم كلمات از ذهنم پریددر حالیكه امیدوار بودم احساسم را از چشمام بخونه ادامه دادم : 

-  میشه با هم بیشتر معاشرت كنیم نیتم ازدواج!

چنان گنگ نگام كرد كه فكر كردم شاید نشنیده  ، اما تا به خودم بیام رفت به سمت خانم ساجد كه اشاره می كرد سمت درب خروج..

به سرعت تشكر وخداحافظى كردم  ، ووقتى تپش قلبم طبیعى شد كه داخل تاكسى بودم به سمت هتل..

رژان>>

یجورى صدا م كرد كه برگشتم  ، لحنش معمول نبود ، نگاش كه كردم زل زده بود به كفشاش ، رنگشم شبیه گوجه فرنگى

یه قیچی به نگاه خیرش با چرخشم سمت نقطه وصل اسمون ودریا زدم صورت گلیش یاد عموناصر انداختم كه مشروب مى خوره قرمز میشه ، چقدر دلم واسه همه تنگ شده ، امروز یه پخش 

شیدا راست میگفت  : همچین عنقم نیست امروز خوش گذشت...

نمى دونم حالا چرا داره برا من بیوگرافى میگه؟! فكر كنم حرف كم اورده بیچاره  ، واى این چى گفت  ، ازدواج؟!نگاش كردم شاید چون باد میاد اشتباه شنیدم  ، نه بابا بچه داغ كرده...

چقدر ضایع بود اگه میخندیدم ، خدا مامانی رورسوند ، بیچاره جو زده شده ، یكى نیست بگه اخه تو كه ظرفیتشوندارى  ، نخور!

خبر ٢ساعته دارم واسه رز ، حیف فكر كنم تا برسیم خونه اونجا دیگه همه خوابن

حیفه اون همه جنتلمن بازى كه براى مامان بدرى ارایه داد ، خوبه همش سرش تو كتاباشه و به قول پدرجون اهل عیش ونوش نیست والا تا حالا یه حرمسرا داشت !!

الكى گفتم : 

-   برم ببینم چیزى جانمونده باشه  ، یكم فضا لازم داشتم كه خندمورها كنم ، بیچاره به رز هم نمى گم آقایه بانزاكتش چه گافى داد!دست مى گیره اگه به گوش پدر جون برسه ناراحت میشه ، اره بیخیال ، شتر دیدى ندیدى طى میكنم

با مامان بدرى مشغول تعارف وتشكر بود كه كتشو دادم و گفتم : 

-  شرمنده فردا مهمونیم اما زنگ مى زنم برایه پس فردا باهم برنامه بزاریم

مامانى : اره خوبه ،  با هم مى تونید برید كاخ ورساى  ، من با محمد كارى ندارم میبرتتون

پكر بود فقط نگام كرد وهمینطور كه دست داد زمزمه كرد بابت امروز ممنون

نه بابا پس حالش جا اومده  ، نگاه مامانى هم هنوز مهربونه..نكنه بیچاره كتشوداد به من ..تب كرد ..دستاش خیلى داغ بود

رژان>>

خانم زرمنش یكى از دوستایه مامان بدریه ،  برایه درس خیلى پیش از انقلاب اومده فرانسه  ، اما دور فرانسویها كلا خط كشیده وفقط با ایرانیها معاشرت میكنه ، معتقده ملت خسیسى اندو دایم در حال شكوه و ناله ، روحه ادمواز بین مى برن  ، واقعا هم با این سنش وبا وجود اینكه هیچوقت ازدواج نكرده خیلى سرحاله ، یه جا خوندم كسانیكه ازدواج نمى كنن زود پیر میشن اما فكر كنم فرضیه بود تا نظریه  ، ادم وقتى اقا بالا سر نداره  ، فكر بچه هم عذابش نمى ده كه پیر نمیشه!

همدمش هم یه سگه .

مامانى : چرا ماتت برده هیچى نمى گى؟!

-  : داشتم فكر میگردم اینقدر كه تیكولى دوره خانم زرمنش میگرده بابام دور مامان نمیگرده

مامان بدرى انگشتش را كشید نوك بینیش  ، این عادتشه وقتى میخوادجدى بشه

مامانى :   ، این چه قیاث زشتى بود! باید بیشتر به حرفات دقت كنى ، دارى میرى دانشگاه بچه كه نیستى دیگه!

من واقعیتوگفتم  : حرف بدى نزدم! 

طورى نگام كرد كه موش شدم و ناخواسته گفتم  : 

-  بیشتر حواسم جمع مى كنم.

خوبه بابابزرگم خدا بیامرز مرد تحصیل كرده  ، روشنفكر وخوش مشربى بوده والا مامانم قبل اینكه به وصال بابام برسه از دست این مامانى دق میكرد ، تو این عوالم بودم كه مامانى سرشواورد جلو  ، اول گرخیدم نكنه بلند فكر كرده باشم اما گفت : 

-  این برادر زاده زرمنش از من اجازه گرفته قبل شام با هم برید بیرون میخواد با هات بیشتر اشنا بشه

اى بابا چرا همه زدن تو كار بنگاه شادمانه  ، اما نمیشه نه بیارم  ، مامانى ناراحت میشه ، همچین دلخور گفتم  : مامان بدرى من دهنم بو شیر میده!

مامان بدرى : نمى خواد عقدت كنه كه یكم گپ مى زنید ومى یاى..

وقتى رسیدیم خونه ، ٢سوت لباسموعوض كردم ، مى خواستم مسواك رو هم بى خیال بشم برم داخل تخت كه مامان بدرى در اتاقوباز كرد ، اى دادم بیداد الان یه نطقه پنج دقیقه اى مهمونم میكنه

مامانى : مسواك نزدى؟!

-  : چرا داشتم میومدم وبه ناچار پاشدم

مامانى  : بیا یكمم صحبت كنیم ، میرم قرصامو بخورم تو بیا اتاق من

جیك ثانیه مسواك زدم ، حتما مى خواد زیر وبم حرفام با این رشید خانو بپرسه ، عجیبه مامانجون نمىپرسه اما دوست دارم براش بگم  ، درصورتیكه مامانى میپرسه اما قلقلكم میشه نگم ، مریضم به خدا ، با صدایه مامانى مسواك به دست رفتم تو اتاقش

مثله همیشه با یكى از این لباسخوابایه هالیوودیش تكیه داده بود به اریكش ، چقدر دلم میخواست بابابزرگمومى دیدم  ، خدایى خیلى فهمیده بوده كه با این مامانى جیگر یه لشگر خاله ودایى برا من به یادگار نزاشته ، بازم خدا روشكر ناكام از دنیا نمى رم وپدرجونو پیدا كردم جایگزین

مامان بدرى : چه خبر ؟تیام رو چطور دیدى؟میدونى دانشجویه پزشگى یه دانشگاه معروفه تو امریكاست

-  : اره گفت  : جان هاپ كینز ساله اخره ، بشر به قوله شایان از نخبگان معاصره اما مامانى نمى دونیدچه لهجه فارسى داغونى داشت

مامانى : خب امریكا دنیا اومده چه انتظارى دارى همین كه فارسى بلده نشون اصالت خانوادگیشونه ، حالا چى گفتید؟

-  : هیچى فكر كنم ٦ماهه دنیا اومده ، مى خواست ژانویه بیاد ایران برایه غلامى بابا ، منم دیدم گناه داره اینهمه به خرج بیفته ، اول گفتم مشغوله درسم  ، انگار جزو لباساشم گفت  : 

-  به سرعت برات پذیرش مى گیرم میبرمت ، از تصورش خندم گرفت  ، به خدا اگه شایان بود بهش میگفت  : جناب وایسا عقب زود پسر خاله شدى

مامانى : یواش یواش شایان باید وایسته عقب ، خوشگلى  ، اصیلى معلومه كه مشتاق زیاد داشته باشى ، بالاخره چى شد؟

-  : هیچى فعلا بى خیالش كردم  ، فكر كنید ما یه دعوایه زن وشوهرى هم  ، از اوناكه نمكه زندگى نمى شد بكنیم چون تا میومد حرف بزنه من خندم میگرفت..

مامانى : بیا ببوسمت  ، خوابایه خوب ببینى مامان  ، اصلا فكر نكنم معین تو روبه غربت بده. ، راستى به رسا زنگ زدى قرار فردا روبزارى؟

-  : زنگ زدم عصر بر مى گشت لندن ،  بازم ازتون تشكر كرد

پسر موقر وخوبى بود ، چراغوخاموش كن لطفا

-  : خوب بخوابید ...

رسا>>

سه روزه رژان برگشته واتفاقا دیروز نهار خونه ى ما بودند ، خیلى خواستم تصویر روى عرشه رو پس بزنم وبرم دیدنش اما ترسى غریب مانع شد

از حیاط كه خارج شدم ، طبق معمول این روزا چشمام پیه گمشده اش رفت

داره با یه پسرى پشت یه هیوندایه كوپه قرمز حرف مى زنه  ، خم شد  ،  ، پسره روبوسید ونگاهش چرخید سمت من

یخ زدن جریان خونموحس كردم  ، اما الان وقتش نیست ..منو چه به یه بچه مدرسه اى ..خدا لعنتم كنه كه در را ریموت دار نكردم ..نزدیك شدنش ملموس بود ..كفشایه صورتیش رو دیدم اما سرمو بلند نكردم كه با یه سلام پر نشاط منگنه ام كرد..ناچار سرى تكون دادم

رژان : چرا دیروز نیمدى؟!دانیال سوغاتیتوضبط كرد  ، عمرا دیگه دستت بهش برسه  ، كتت كه دادى تنم كنم فهمیدم بوى خنك دوست دارى  ، امیدوارم بپسندى

-  : مرسى  ، در ضمن نمى دونستم با كسى هستى و الا تو كشتى اون صحبت ها روبه میو ن نمى اوردم ، چرا تولدم نیا ورده بودیش؟!نگاهم بى هوا سمته پسره بود كه ماشینشو پارك كرد ومیومد سمت ما

بى توجه به چى میگى؟! رژان با پسره كه سلام گرمى كرد دست دادم و رو به رژان گفتم :  

-  معرفى نمیكنى؟

علامت سئوال صورتش به یه لبخنده منبسط بدل شد و گفت : 

-  شایان ، داداش عزیزم!

واى..تا بحال این طور به یه رابطه گند نزده بودم 

شایان دعوتم كرد اخر هفته مهمونى فارق التحصیلیش واضافه كرد البته تا اون موقع امار این كوچول هم معلوم میشه  ، تبریكى گفتم  ، اونم با اشاره به اینكه حتما منتظرمه با یه مزاحم نباشم دور شد

رژان یه نگاهى كرد كه شرر به جانم زد ،  اما اتیشه حرفش بیشتر بودوقتى گفت : 

-  دكتر  ، امیدوارم پزشگیت در حد قضاوتت نباشه ، راستى من اون عرایض شما روگذاشتم به حساب سرت كه گرم بود  ، نگرانش نباش  ، دیرت نشه  ، فعلا باى

پشت ماشین نشستم وهمینطور كه از تو اینه رفتنش رو بدرقه مى كردم ، فكر كردم واقعا چرا هرچى بیشتر میلم به جلوإعقب تر میرم ، خدا یا فكرى بر احوالم كن

بازم خوبه بیمارستان هست كه مسكنى بشه بر حجم افكارم...

رژان>>

بالاخره این پنج شنبه رسید ، 

شایان رو فرستادم بالا و اتاقش رو با رز و رمینا مصادره كردیم اخه بزرگتره  ، اینم از مزایاى بچه بزرگ بودنه دیگه

خیلى خوشحالم رتبم دو رقمى شده  ، از پریشب سیل تلفن وتبریك فول انرژیم كرده

رز : چرادهنت باز مونده؟ پاشو دیگه بیشتر از این خاله گیر میده!

رمینا : از این خط ابى زیر چشمش هم بكش

-  : نه بابا خوبه ، وبا یه نگاه پایانى تو اینه یه ماچ حواله رز كردم ، بى خودى عسیسم نشدى كه!

رمینا همینطور كه لباس مى پوشید گفت : 

-  فقط باید ترشى نخوره!

خندم و از ترس رزى خوردم وگفتم :  

-  من رفتم زود بیاید..

پیراهنم ساتن ابى ،  با بالا تن واستین بلند گیپور رنگشه كه به سلیقه رایا خریدم  ، اخى كاش اینجا بود چقدر موقع پرو برام ذوق كرد ، حالا تا چند وقت دلم براشون تنگه..من زودتر اماده شدم چون موهاموهمونطور شلوغ رها كردم وفقط یه طرفشوپیچ دادم كه گوشوارم كه سته لباسمه ،  پیدا باشه

خاله  : به به خانم وكیل  ، خاله چه خوب شدى ، لباست خیلى بهت میاد

به این رفیقت یه چیزى مىگفتى :  دیدى میخواد چى بپوشه؟!

-  : منم گفتم پیرن لیموییشو بپوشه با حال تر میشه ،  اما مسخرم كرد كه تو فكر كردى عقد داداشته  ، پارتیه! ١ساعت دیگه كه همه دخترا با تاپ و شلوار پیداشون شد ضایع میشید.

با رمینا شرط بستن ،  اما بیخیال خاله فعلا كه شما ازهمه جیگر ترید

شایان از بالا گفت  : كسى غیبته منو بكنه حلال نمى كنم

خاله : رخ بنما ببینیمت مهندس!

شایان  : رژى بیا یكم سرویس بده  ، خواهرم خواهرایه قدیم

-  : برو بینم فكر كرده واقعا عروسیشه؟!

مامان ومامانجون از اشپزخانه اومدن ، خیالم از نگاهه تاییدى مامان راحت شد  ، كه بابا همینطور كه میومد پایین گفت : 

-   خوشگله ى ما رو ببین ، نازى میبینى چه زود بزرگ شدن

..خاله با لبخند تایید كرد ومامانجون گفت : 

-  شادى كاش بگى یكم اسپند دود كنن

رمینا با سلام وارد شد كه بابا در جوابش گفت : 

-  این جا گلستان شده امشب  ، همه خوشگلا جمعند...

رفتم دوربینمو بیارم كه دیدم شایان وسط پله ها مونده 

-  : شایان برو دوربینمو بیار  ، نگاش سمت رمینا سیر مى كرد ، یكم بلند گفتم  : 

-  سكته كردى؟یا دختر خوشگل ندیدى ، برو دیگه!

شایان  : چى ؟

-  : نخودچى ، دوربینمو از رو میزم بیار ، تا مهمونات نیمدن  ، میخوام عكس بگیریم

مامان همینطور كه داخل گلدونا گل میچیدگفت : 

-  معین چرا كراوات نزدى؟

بابا ازجیبش در اوردوبا چشمكى حواله مامان گفت  : 

-  اوردم برام ببندى!

مامان معلوم بود قند تو دلش ابشده اما مثله همیشه خوددار رو به شایان كه لنز دوربین تمیز مى كرد گفت : 

-  شایان كراواته باباتو ببند الان مهمونا میرسن زشته!

بابا : برو سیبیلو خودم میبندم ، و رو به رزى كه سلام كرد گفت : 

-  تو از این سه تفنگدار عكس بگیر كه اینجا با وجودشون مصفا شده!

بابا :  ناصر كى میاد؟

خاله : یكم خوابید كه شب سر حال باشه  ، اومدنه بیدارش كردم  ، الانا پیداش میشه!

زنگ زدن.

رسا>>

بابا وزهره قبلا رفته بودنو ، حوالى نه ونیم بود كه بالاخره دانیال اومد  ، باهم رفتیم

وقتى وارد شدیم یه خانم كه از دانیال فهمیدم مامانه رژانه ، بهمون خوش امد گفت.

شاید دلنشین بودن تو این فامیل موروثى از مادربزرگ تا نوه! 

ضمن تعارفات به پذیرایى راهنماییمون كرد و گفت : 

-  ما جوونایه قدیم هم تو بالكن هستیم ، خوش باشید..

میون صداى موزیك وصداى احوال پرسى هایى كه نشا ن از دیدار رفقا بعد از مدتى بود

دانیال گفت : به.. خانم خانما..

عطر خوشى كه خیلى اشنا بود مشامم پر كرد ، جالبه ، چیزى كه همیشه بیش از صورت زیبا یا اندام موزون برا من جاذبه داشته  ، بویه عطر اشخاص بوده  ، دانیال همیشه سر به سرم مى زاشت كه تو اخر خر یكى از این خانم دكترهایه شوهر مرده میشى كه دنبال جوجه خروسن ،  چون دختر دانشجوها كه نمیان كلى پوله عطر بدن خیلى مایه بزارن یه اسپری رو خودشون پس پس میكنن كه نیم ساعت بعد از بوش خبرى نیست.

همینطور كه مردمك چشمم رو پر كرد سلام بى صدایى كردم كه بى جواب موند

رژان : چطورید؟دیر اومدین؟!

دانیال : به موقع اومدیم تازه الان وقت رقص ودست كه هستیم ، در ضمن خانم این خدمت شماو همینطور كه خودنویس ماركیو كه به پیشنهاد اون من خریده بودم بهش مى داد یه نوك پایى به من زد كه یعنى از كما خارج شو چیزى بگو

-  : قابل نداره ، امیدوارم قبولى دكترات را جشن بگیرى

مرسى زمزمه كرد ونیم نگاهى چاشنیش كه من در ابى موجش غرق شدم

دانیال : اما خدایى رژان فكر كنم اشتباهى شده  ، به قیافت نمى اومد دانشگاه تهرانى باشى..

خندید وگفت : من نمى دونم شما پسرا چرا اینقدر ظاهربینید..

دانیال : منم نمى دونم اما فك كنم اشكال ساختاریه

شایان نزدیك شدو رو به دانیال گفت : 

-  بابا دانیال زودتر منتظرت بودم پس كجایى رییس !؟و با من دست داد وخوش امد گفت...

شایان  : بریم اول یه لبى تر كنید!

-  : ممنون  ، اول صبح باید بیمارستان باشم

دانیال دستش گذاشت پشت شایان رو به رژان گفت : 

-  به تومیسپارمش نزار غریبگى كنه وبا خنده از ما دور شدن

رژان : ممنون كه اومدى..منكه صبح زود پاشدن برام مصیبت ، چه برس كه شبم دیر بخوابم خوب شد این فاجعه كنكور تموم شد

متوجه بودم كه دوستاش دارن ما رو رصد میكنن ومنتظرشن با انرژى كه از حضور اون شكل گرفته بود گفتم : 

-  خانم وكیل مزاحمت نباشم به دوستات برس منم یه سر به بابا اینا بزنم ،  باهاشون اشنا شم وتبریك بگم..

رسا>>

دستامو مى شستم ، من عمرا روم نمیشه اما دانیال هر جا میریم ،  اول ادرس اینجا رو پیدا میكنه ، میگه بهترین مكان برا تلفن وتمدد اعصابه! 

دستى تو موهام كردم وداشتم میومدم بیرون كه صدایه رز میخكوبم كرد ، امیدوار بودم اینجا نیاد ، انگار نشستن رو كاناپه اى كه موازى اینجا تو حال بود ، مونده بودم برم بیرون یا نه كه جریان صحبتشون كنجكاوم كرد

رز : بابا از ٢٠دقیقه ١٩دقیقش داشت را جع به اختراعش توضیح مى داد دیگه كم مونده بود بگم داداش من نه دینامیك میفهمم نه مكانیك  ، خفه پلیز.

رژان : اخرشو بگو كه نیشت باز شد؟!

رز با یه صداى بمى گفت : اختراعم كه ثبت بشه بهم معافى میدن میرم براى فوق كانادا ، ٣ساله ،  هم درسم تموم میكنم هم اقامت مى گیرم  ،  تا اون موقع درس تو هم تموم شده مى تونیم دوستیمونوجدى كنیم ، نمى شد بزنمش مخ بزرگو كه!مجبور بودم ژكند بزنم!!

رژان : چى بش گفتى حالا؟

رز : گفتم شرمنده تا اونموقع من دو تا شیكم هم زاییدم

رژان : دروغ مى گى  ، واقعا گفتى؟!

رز : نه خر ، ولش كردم با خیالاتش خوش باشه

رژان : خب عسیسم تا حالا دیدى كسى این جوجه ماشینى ها رو جاى مرغ بگیره؟ 

این پسرا خیلى زرنگن نمیان چند سال ناز وعشوه بخرن بعدش تازه تو بگى اره یا نه!

همین شایان لعنتى منم تا امشب نمى دونستم اقا شیفته رمینا بوده ، حالا كه درسش تموم شده رو كرد

پاهام داشت خشك مى شد اما ضایع بود اگه الان مى رفتم بیرون ، خدا كنه كسى هم اینورا پیداش نشه

رز : شایان چیش مثه ادمیزاده ، مگه عهد بوقه كه ملت دو سوته برن سر خونه زندگیشون ، این همه از بچه ها كه دوست پسر دارن از كره ماهن! همین ساسان بیچاره كه ٢ساله تریپ رمنس برا تو شلغم بى بخار برداشته پسر نیست ، چطوره با این دكتر خودمون تیك بزنم

رژان : نوید كه با سارا دوسته؟!

این اقاى با نزاكت را مى گم فك كن بابام در حد لا لیگا ذوق مى كنه یه شبه میشم خانم دكتر!

رژان : مسخره اون حتما مى دونه دانى ازت خوشش میاد مگه خیلى بى شعور باشه كه بات دوست بشه

همینو كم داشتم ...اگه بفهمن من این پشتم...

رز : منكه با اون تریپى نداشتم تازه حتما مى دونه داداشش چه دریا دلیه!

رژان : چه مى دونم ، راست میگى تازه از سرشم زیادى ، اخ جون خداى اسمونهاست پاشو بریم...

با یه مكثى اومدم بیرون ، از اینكه حرفاشون راجع به خودم شنیدم خندم گرفت  ، اما بازم باید خدا رو شكر كنم اگه من براش محلى از اعراب نیستم  ، این ساسان كه واقعا شبیه هنر پیشه هاست هم ناموفق بوده..

وقتى وارد پذیرایى شدم ، اتفاقا رژان داشت با دانیال مى رقصید ، با اینكه فك كنم پاشنه كفشش حدود ١٠سانت مى شد اما در مقابل دانیال ١/٩٠جوجه مى زد ، سیر نگاهش كردم ، چقدر متفاوت ارایش موهاش  ، پوشیدگى لباسش  ، معصو میت چشاش ، بعد اینكه ده بار انگشتاموكشیدم بالاخره صداش ضربى شد كه برم جلو وازش درخواست رقص كنم اما همینكه بهشون رسیدم اعلام كردن شام امادست...

بعد از شام جناب فدوى گفت : 

-   سومین و مهمترین بهانه امشب نامزد شدن رمینا وشایانه وبعد دادن هدیه به رمینا ،  با هاش رقصید وچنان شورى به وجود اورد كه دقیقا باید گفت دود از كنده بلند میشه  ، معلوم بود همه خوشحالن حتى بابا هم رفت وسط و دوستایه شایان هم با سوت همراهى میكردن..

بزرگترا كه رفتن شایان یه اهنگ عاشقونه تقدیم كرد به رمینا وبابى شد كه گیتار بچرخه دست پسراودخترا غوغا كنن برا اهنگایه درخواستیشون ، فضاى خوبى بود دانیال گفت : 

منم بزنم..اما نه امشب زمانش نبود..

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

رژان>>

واى دیشب بقدرى رقصیدم كه هنوز پنجه پام درد میكنه ، 

نمى دونم این مامان چه جونى داره دیشب كه از من دیر تر خوابید الانم دو ساعته بیدار باش زده.

صورتم شستم اما واى هنوز زیر چشمام تا روى لپام سیاهه ، نشستم جلوى اینه همین سیاهى ها دیشب كلى باعث جذابیت بود حالا مایه وحشت  ، بى خودى نمیگن هر چیز تو جایه خودش قشنگه ، با دسما ل مرطوب سه سوت روى سفید موى بلند به به به شدم وشیرجه اومدم پایین ببینم دنیا دست كیه؟ 

-  : معصومه خانم خودمون به سلامت ، یه چاى به این رژان خانم میدى ؟!یكمم غیبت كنیم بگو دیشب جایه برادرى كى چشمتو گرفت؟

معصومه خانم : مادر وقته این حرفا نیس چاى بریز برو بیرون بزار به كارم برسم

یه لیوان اب سیب برا خودم وخودش ریختم وگفتم پس بقیه كجان؟

-  : اقا شایان بگمونم رفت سراغ رمینا خانم  ، مهندس هم خانم بزرگ را بردن برسونن

لیوان گرفتم سمتش  ، بیا بخوریم به سلامتى خودمون

معصومه خانم : ا مادر من كه از این نجسى ها نمى خورم تو هم ناشتا  ،  مریض میشى ها

نیگا ابمیوست بخور خنك بشى پیشونیت عرق نشسته  ، در حالیكه كف رو دستما ل مى كشید  ، لیوانو گرفت یه نفس خورد وگذاشت رو میز اشپز خونه

م : پیر شى مادر

-  : چرا حالا این روسریت در نمى یارى دارى خفه میشى كسى نیست كه ، ودو تا لیوان گذاشتم تو سینك

م : یه مو قع اقا مهندس میاد...

این معصومه خانم الان دو سه سال میاد كمك مامان خیلى زن خوبیه فقط بعضى كاراش خاصه مثلا اصرار داره به بابا بگه اقا مهندس كوتاه هم نمیاداخه بابا با مامان ریاضى مى خوندن كه عشقولانشون گل میكنه 

.مامان مشغول جاروى پذیرایى بود

-  : صبح بخیر  ، شادى جونم  ، كمك مى خواى؟

مامان : این ات واشغال دستمالا كه این ور اون ور ریخته را جمع كن.

-  : اه اینا را رفیقایه شایان ریختن  ، خودش بیاد جمع كنه ، كجاست اقا؟

مامان : چه مى دونم رفت كه یه ساعته بیاد  ، هنوز پیداش نیس ، از این به بعد دیگه كى میتونه پیداش كنه ویه لبخندى تو صورتش پر شد كه هر چند سرش پایین وچشمش رو فرش ،  دیدم 

-  : مامان خانم خوب بروز ندادى كه گل پسرت عاشقه ها  ، حالا بله را گرفتین تو دلت عروسیه...

مامان : چى میگفتم ، خودش تازه به قطعیت رسید  ، نوبت تو هم میشه  ، جوش نزن

-  : من تازه شایان رفت مى خوام سیطره ام گسترش بدم چه حالى میده تك خورى!

مامان : به جاى این حرفا پاشو برو اسمت بنویس تعلیم رانندگى ، كمك كه نمى كنى

-  : من كه بلدم  ، چه عجله اى؟

مامان : من ماشین به كسى كه گواهینامه نداره نمى دم حالا خود دانى

-  : خیلى بدجنسى  ، تقصیر من كه به بابا گفتم جاى اینكه واسه من ماشین بگیر ماشین تو رو عوض كنه خانم!

مامان خندید وگفت : این پیشنهاد خیر خواهانه بابت این بود كه دلت ماشین شاسی بلند مى خواست  ، بزرگت كردما

همینطور كه میومدم سمت پله ها گفتم : 

-  اصلا به بابا میگم پشیمون شدم 

مامان : اما پیشنهادت عالى بود حالا قیافه نگیر خانم وكیل

رژان>>

این مدت به كسب جواز رانندگى گذشت. ، اما چند اتفاق خوب هم قاطیش شد

اول اومدن شیدا ، خیلى خوب شد انگار به پدرجون روحى تازه دمیدن ، كلى با هم مچ شدیم ، خیلى مهربونه یه موقع هایى هم كه طوفانیه به قول شایان كنه میشم تا افتاب در بیاد.

واینكه بالاخره ثبت نام اینجانب در دانشگاه تهران انجام شد ومن از سر در رویاییش گذشتم

با شیدا ورز اومدیم من كیف رویاییم را بگیرم ، به قول سارا دوستم رویاهات هم ادم وار نیست ، بیچاره این دو تا رو هم از شمال تا جنوب كشیدم كه اینجا بورس چرم  ، البته پیشنهاد رز كه حالا كه تا فردوسى میریم موزه را هم ببینیم مزید بر علت شد

من طبق معمول تند تند میرفتم اونا هم بدنبالم ...

-  : خیلى خوشگله نه ؟!

شیدا : اره به خصوص كه با موهاى من ست  ، حیف كه بكارم نمیاد وگرنه مشترك استفاده میكردیم خواهرى

رز : فندوقیه  ، خاصه اما رژى من موندم نه به اینكه كیف بر مى دارى قد نلبكى كه تو جیب جا میشه  ، نه به حالا كه گیر دادى به كیف انگیلیسى

بى خیاله رز وحرفاش مشغول تماشاى خودم تو اینه بودم  ، البته لبخند شیدا هم باعث اعتماد به نفسم بود

رز : رژى بابا همه با دوتا خودكار میرن دانشگاه  ، فك كن دو تا كتاب بزارى تو این تعادلت بهم میخوره

شیدا خندید...دودل شدم

-  : راست میگه ، زیادى بزرگه؟؟

شیدا : بخر بریم من شناختمش تو هنوز نشناختیش؟!داره سر به سرت میزاره ، اتفاقا خیلى با كلاسه

رز : نه خب اگه اى كیو بود كه رژان صداش نمى كردیم میگفتیم ایكیو

با خنده یه تنه بش زدم  ، رفتم سمت پیرمرد پشت دخل كه بد جور منتظر نگامون مى كرد

شیدا  : كفشش رو هم داره نمى خواى؟

-  : نه فردا میریم كفاشى كه مشتریشم

رز : تو بازم جرات دارى پاشنه بلند بخرى؟!

شیدا : چطور؟

از در مغازه كه اومدیم بیرون گفتم : شایان بهم اولتیماتوم داده  ،  بعد مهمونیش شكار بود كه چرا مامان مى زاره من پاشنه بلند بپوشم بعد اون باید حالى مردم كنه كه هنوز بچم..خلاصه فعلا نمى خوام پا رو دمش بزارم

رز : اصلا اون شب یه چیزیش بود به منم گیر داد كه چرا اینقدر سر خاب سفیداب كردى ..

شیدا : خوشم میاد حال میده ادم داداشش غیرتى بشه ، رسا كه اصلا تو این خطا نیست ، دانیال كه خودش پایست ببرتت دور دور...

خندم گرفت ، رزم گفت : اخه قیصر هم ذوق داره برو قدرشون بدون اما خوشبخت خودم كه از هفت دولت ازادم

شیدا : اما جدى با پاشنه بلند تو دانشگاه ..تابلوا؟!

-  : كالج همین رنگى میگیرم ،  ،  تازگى طرح هایه اسپرت هم میزنه اونجا قالب كفشاش عالیه فكر كن مامان بدریم مشتریش بوده تا حالا..

رژان>>

ورودیمون بچه هاى خوبین كه بیشتر از شهرستان اومدن ، همون روزاى اول من وسوگند با هم جور شدیم سوگند یكى یه دونست واز اونجایى كه جهشى خونده گواهینامه نداره مامان وباباش به اتفاق مى رسوننش و من تازه فهمیدم از من لوس تر هم موجود و سولماز كه با وجود اینكه اذریه از ما دو تا بلد تر ولیدرمون شده...اكثریت با دختراست اما متاسفانه معدل من سوم از اخر بود یعنى جماعت همه خر خونن...

این روزا رز مشغول برگزارى یه كنسرت براى كودكان سرطانى  ، یه كارتایى درست كرده میشه قابش كرد اینقدر خوشگله براى اولین بار غصه شدم كه موقع پخش استعداد هنرى خدا  ، احتمالا خواب بودم  ، تازه قرار نوازنده پیانو هم باشه وحسابى سرش شلوغه..

روزایى كه كلاس ندارم با شیدا مى رم متر كردن خیابونا ، به كمك رسا یه دفتر دكوراسیون وطراحى داخلى داره مى زنه و مى خواد ببین چه جنسایى تو بازار هست و یه سازنده هایى پیدا كنه وارد ،  كه با قیمت مناسب سفار ش هاشو براش انجام بدن ، باورم نمیشه اینقدر تو كارش جدى باشه...

رسا خیلى مشوقش اما دیوونست ،  ماشین اش را یه شبه فروخت كه سوییت خوش جایى رو كه دیده بودن رو رهن كنه واسه دفتر شیدا

شیدا اولش دلش سوخته بود مى خواست قبول نكنه اما نمى دونم چطورى راضیش كرد...

قبل او مدن شیدا با رز تو پارك دیدیمش من رفتم تو اكیپ پدر جون كه رز با هاش جور شه  ، اما رز میگفت : 

طرف پاستوریزه كه هیچ استرلیزست..بیچاره رزى هر كى به پستش مى خوره یه جور معیو به  ، گویا گفته ما براش خیلى عزیزیم و جایه برادر روش حساب كنیم ...براش احترام قایلم اما خیلى تفلونه ،  برعكس دانیال كه حسابى باهاش رفیق شدم دایم با هم كلكل مى كنیم اما دوسش دارم با مرامه  ، واسه همینم كلى رفیق داره یكى از دوستا شوهم راضى كرده كارایه دكوراسیون داخلى واحد هاش روبده به شیدا  ، شایان میگه پسر تو این صنف اسمیه ، من جایه شیدا استرس گرفتم

شایان این روزا دمغ از یه دانشگاه خوب برا رشته ام بى ای پذیرش براش اومده اما انگار دلش پیش رمیناست  ، میگه برا اینده شغلیش خیلى خوبه اما اینجورى عروسیشون یه سال عقب مى افته  ، اینجاست كه میگن پدر عشق بسوزه..

رژان>>

همینطور كه كش میو مدم دیدم شیدا هنوز خواب ، یواش اومدم بیرون

-  : سلام  ، كامروا هم كه شدید ان شا ا...

پدرجون : سلام به گل روى نشستت ، رفیقت رو هم بیدار كن  ، من نرفتم دفتر صبونه را باهم بخوریم وهمینطور كه روزنامه رو مى بست گفت : 

-  چاى تازست زهره؟

زهره جون كه پای تلفن بود با سر تایید كرد ویه لبخند شیرین حواله من...

همینطور كه موهاموبا كش جمع مى كردم  ، نشستم جاى پدر جون ببینم دیشب چه خبر؟!

شیدا : صبح بخیر  ، پدر من شما بلند گو سرخودید لازم نیست رژانوبفرستید  ، الان رسا رو هم صدا كنید میگه بله

پدر جون  : نان تازه گرفتم بدویید ، وهمینطور كه لیوانا رامى زاشت بیرون یه پدر سوخته حواله شیدا كرد

خیر ،  زهره جون مشغول مى نمود پس تا شیدا اومد بیرون رفتم گلاب به روتون...

چشمامو ببین چه پفى كرده ، باید دو ورق پوست خیار ١٠دقیقه خرجش كنم  ، الان كه شبیه یه گونه از وزغ هام

شیدا یه تقه به در زد ، درو باز كردم ، جا خورد

-  : اینجا گوش وایستادى كه همش صداى خمپارست بى سلیقه

شیدا : مسخره  ،  بدو اماده شو

سه سوت لباس پوشیده سر میز بودم ، اما شیدا خانوم هنوز لباس ست مى كرد

-  : دیشب زهره جون موقع بازى منو دانیال با شیدا بحثتون داغ بود ، اگه نخودچى خورون بود باز پخش پلیز

زهره جون : نه مامان مى گفتم حواستون جمع كنید زمونه بدى شده سلام كسى رو علیك بگید كه لایقتون باشه پس فردا كه فصل قدو قامت وچشم وابرو گذشت بازم دستون تو دست هم باشه  ، این صفحه حوادث تن ادم میلرزونه به خدا!

-  : اوخ اوخ پس حرفاى مثبت ١٨بوده به من نمى خوره

پدر جون خندید : زوده اما گوش كردنش بى ضرر خورشیدك تو هم دیگه ١٨رد كردى  ، تو اجتماعى باید حواست جمع باشه

-  : نه والا من ١٧+١سالم به خدا  ، از مامانم بپرسید 

زهره جون : بلا  ، بخور رسا گفت نیم ساعت دیگه اینجاست

-  : شیدا چاییت یخ كرد

شیدا با ریمل واینه وارد شد ودوباره یكى از لقمه هایى كه زهره جون براش حاضر كرده بود گذاشت تولپش 

پدر جون  : بخور بعد

شیدا : رسا را كه مى شناسید بیاد عمرا وایسه من اماده شم فقط میگه بدو ، رژى مانتوت بپوش الان مى رسه

من مى رم خونه كارت بزنم ، مى ترسم مامان اینا قیافم یادشون رفته باشه ، برم یه خودى نشون بدم ، امروز خواهر برادر صفا كنید..

شیدا : اگه نزارم شادى جون مى رنجه  ، باشه برو گل دختر شو كه دوباره برا اینجا جواز بدن...

-  : باشه ..فقط اومدى بزنگ كه چیكارا كردى!

با صدایه زنگ  ، شیدا هممون بوسید ورفت

پدر جون  : تو واقعا برا شیدا مثه خواهرشى خیلى قبولت داره ، مى دونى؟..

رژان>>

مغزم ورم كرد بس كه این دو هفته درس خوندم ، ملت میرن دانشگاه یه سال استراحتن  ، از شانس من این كلاس ما اینقدر جو مى دن كه ادم به خرخونى رو مى كنه مبادا عقب بیفته..به همه هم گفتم این مدت من منفى حساب كنن ..الهى شكر كه تموم شد..قبل اینكه من تموم شم

در خونه رو باز كردم دیدم مامان خانم دوباره زانوى غم بغل كرده وزل زده به تلوزیون ، بالاخر شایان عاقلانه تصمیم گرفت بره اما هنوز نرفته مامان غمباد گرفته...

از پشت دستم حلقه كردم دور گردنش وگفتم  : سلام مامان خوشگله من

دستم باز كرد وگفت : اومدى ...غذا امادست برو بكش بخور

-  : مامان دارى كلافم میكنى بابا دو سال ونیم نبود این یه سالم روش

كپ كردم مامان اشكش جارى شد وگفت : 

-   بچم كلافس اگه بره دلش اینجاست تازه اصفهان كه هر وقت مى خواست چهار ساعت بعد تهرون بود حالا چى..

كنارش رو دسته مبل جا خوش كردم وگفتم : مامان گلى  ، قربونت برم همه بالاخره یه مشگلى دارن..والا از بچه ٤ساله هم میپرسى میگه مامانم میگه زود بخوابم بابام برام ایكس باكس نمى خره ، معلم مهدمونم خیلى بد اخلاقه

مامان از لحن بچه گونم یه خنده اومد به لبش گفت : 

-  پاشو برو لباستو در ار تا برات غذا بكشم..

-  : به جاى غصه خوردن برو شكر خدا كن كه قبول شده مى تونه بره ...

مامان یه دسمال از رو میز برداشت كه تتمه اشكاش وجمع كنه پاشدم وگفتم  : 

-  به خدا حكمتى داشته كه مامانى اسمتو گذاشت شادى وقتى گریه مى كنى خیلى زشت میشى

مامان با خنده یكى زد پشتم  : بچه پر رو...

شب از بابا خواستم بریم شمال با اینكه الان اونجا سرد اما با درختایه سبز وقرمز وزردش اونقدر قشنگه كه دلمون شاد میشه...

وقتى عمو اینا اومدنى شدن بابا با پدر جون هم هماهنگ كرد وقرار شد چهارشنبه صبح راه بیفتیم

حیف كه شیدا گفت : 

-   نمى تونه بیاد  ، انگار حسابى درگیر كار..

رسا>>

دیشب سر دبنا اینقدر خوش گذشت كه ساعت تقریبا ٢بود كه خوابیدیم جالب اینكه برنده هم اخر نداشتیم چون كلى تقلب كار حرفه اى داشتیم كه وقتى لو مىرفتن با شوخى وخنده دوباره از نو شروع مى شد...

مثل همیشه زود بیدار شدم  ، بابا نبود كه احتمالا رفته پیاده روى  ، تو ساكم دنبال تیغ بودم كه جناب فدوى را دیدم تو اشپزخانه است مشغول تدارك صبحانه صبح بخیر گفتم...

سلام  ، سه تا تخم مرغ دوزرده نیم رو كنم هستى؟

دانیال : معین خان ما رو هم دریابید

با خنده دنبال جواب من بود كه گفتم : منم الساعه میام و رفتم به سمت اینكه صفایى به سرو صورتم بدم ، به زحمت تو اون فضاى دو در دو لباسم رو هم عوض كردم...

داشتیم از لذت پیاز مشتى مى گفتیم كه بابا قبراق با شایان ورمینا اومدن

همه قشون شكست خورده تكمیل شد بود جزمخاطب مورد نظر من...

اول مى خواستیم بریم طرف دریا كه هوا بارونى شد ومجبورى نشستیم پاى حكم ، من ودانیال باهم افتادیم زهره جون وشایان هم یار شدن

تازه دست دوم میدادم كه فك كنم از سرو صداى رز ورمینا كه واسه حاكم شدن زهره جون شلوغ مى كردن بیدار شد

وقتى بالاخر اومد پایین قیافش هنوز خواب الو بود اما بلوز سرخابى وشلوارجینى كه پوشیده بود با الستار سرخابى كه بنداش شكلاتى رنگ جلیقش بود ادم سر ذوق مى اورد ، نگاهم با تحسین تا پایین مشایعتش كرد...

رز : یكم بخواب جانم

رژان : رزى خوبه طرف جنگلیم و الا با این جیغ جیغ شما سونامى میومد

شایان خندید وزهره جون گفت  : خوشگلم برو یه چیزى بخور چون رضا وبابات تازه رفتن گوشت بگیرن براى نهار

خاموش رفت تو اشپز خونه

دانیال : اه باید مى بریدى ، پاشو داداش تا نباختیم ، رز بیا ببینم با استمداد ازت میشه بستنى رو برد یا نه؟!..

رژان)

تا بازی رز تموم بشه مشغول سوهان ناخنم شدم که دیروز موقع جابجایی ساکم شکست ،  همیشه شایان زحمتشومی کشید اما این دفعه حواسش به وسایل خاله نازی بود [خود شیرین..

تا مامان اینا خواستن نهارو رله کنن با رز جیم شدیم یه سر بریم کنار دریا...

با رز تا پله هاى ساحل مسابقه دو گذاشتیم  ، هوا بهارى بود جون میداد براى پیاده روى كهرسا را دیدیم گفتم  : 

-  تنها کجا؟!

رز به جاى رسا كه ماتش برده بود گفت : تنها که نبوده بادریا بوده وخندید

رسا : نه والا دریا با سپهر بود من کنار ساحل نشسته بودم

رز : اى ول ادبیات!

تازه دوزاریم افتاد...

-  : بدوکه درست کردن کباب با پسراس...

رسا : پس کجا میرید؟

درسته پسرا خز شدن ابرو برمیدارن اما دیگه صندل قرمز كه نمى پوشن شما مى پزیدتاآماده بشه ،  مادریا رو مى بینیم برمىگردیم

رز  : فعلا

رسا : زود بیاید

رز : ماهیگیر خوبی بود  ، باحال جواب داد

-  : اتو کشیدس اما پسر خوبیه!

رز  : دیدی دیشب لباس خواب پوشید.بلوز شلوارش تو حلقم

-  : به خدا اگه پاریس با تی شرت ندیده بودمش فکر می کردم دستاش زیگیل داره

رز : اه حالمو بهم زدی

-  : سلام دریا!!

رز : سیس !!آبرومون رو بردى !نیگا چه جورى نیگامون میكنن ، چه جیگرى هم هست اون كه شلوار ورزشی پوشیده ...

دستش رو كشیدمو گفتم : بى خیال بابا بیا بریم اون ور یكم هوا خورى بدون مزاحم!

فكرمیکردم چه زود گذشت  ،  هنوز یك سال نشده اینجا نگران نشسته بودم با هول سال كذایی کنکور...رز داشت صدف جمع میکرد که مامان زنگ زد بریم نهار.

رژان>>

بعد نهار بسان قشون شكست خورده پخش بودیم كه رمینا رو به دانیال گفت : 

-  بعضی ها نمی خوان  ، بستنی که باختن رو بدن؟

دانی چال خندش رو شد اما رو خودش نیاورد...

-  : عمو جون بستنی ..دانی گوشی رو بردار!

دانی : تو که چای ندادی اما من گردنم از مو باریک تر..الان همه جا سوت وكور باشه شب؟

-  : نه من خودم برات سروصدا به پا كنم یك!بریم  ، شب کنار دریا اتیش روشن کنیم صفا ش بیشتره!!

شایان  : داداش شما در جریان نیستى  ، منم تازه دستگیرم شده كه ما مردا باید حرف آخرو بزنیم و فقط بگیم چشم!

دانی : رژی رسا رو صدا کن..رفت بالا

عمو ناصر : ما که رفتیم بخوابیم ..نازی

بابا : شایان برا ما هم کیلویی بگیر بیار..نمی دونی دکتر با شیر محلی بستنی میزنه ..عالیه!

پدر جون که با بابا تخته می زدن خونشو بست و راضی گفت  : 

-  بستنی فقط خامه ای زعفرونی!

مامان : منم مشتری اکبر مشدیم اما اینم خیلی خوبه

زهره جون : رضا قندتوچک کردی؟

بابا تاس انداخت و گفت : 

-   تواین هوا سوخت وساز بدن طوریه که اصلا نگرانی نداره..به..جفت یک!

یه بوس با شصتم مهر کردم رو لپ بابا وگفتم :  

..شما کلا یکی باباجون 

بابا : دخترمم یدونست !

شایان : مامان این هودو روشن كن  ، بابا ورژى احساساتشون خفمون كرد!

-  : حسود هرگز نیاسود!

شایان : بجنب كوچول

تو پله ها به رز که کیفشو برداشت به سمت دستشویی که احتمالاماتیک سرخاب کنه گفتم  : 

-  چیزی از بالا می خوای؟

رز :  نه..

رمینا :  رژی کیف منو بیار

با سر اکی کردم...

در اتاق رو باز کردم واز دیدن رسا ماتم برد..

رژان>>

رساداشت نماز می خوند..یاد رز افتادم که میگه : تو قرن 21 فک می کنی باید روزی سه بار خم وراست بشیو..حرفایه تکراری بزنی که خدا راضی باشه؟!!

خودم روش فكر كردم .اما..اخرمامان با این نظر که وقتی بابت چیزی که داری چک میدی میشه بگی من که نیتم دزدی نیس اما هر جور تونستم هر وقت خواستم می دم..قانعم کرد به خوندن..حالا دیگه معتادم به این نجوای روزانه...

هنوز مات بودم که رسا ادامه سلامش گفت : 

-  کارم داشتی؟

-  : نه! 

انگار تعجب کرد..

-  : .إإ اهان داریم می ریم بستنی میای؟

سجاده رو گذاشت سر جاش..باختم دیگه باید بیام!

-  : دانی گفت مهمون اونیم

رسا : یعنی نیام ؟!

-  : وای نه به خدا!

دانی : رژی عروسی نمی ریم که ..کجا موندی ؟رساا

از پایین پله ها صدامون کرد..بارونی وشالمو از پشت در گرفتم..دستاموگذاشتم پشتش..همینطور که هولش می دادم گفتم  : 

-  بدو که ناز کش نداریم ،  بارونیمو تنم کردم و اداشو اوردم  : 

-  یعنی نیام!خودت اون دفه گفتی زیاد بستنی یی نیستی..

رسا : من کی چی کجا..وخندید

-  : آی کیف رمینا یادم رفت..

رسا : برو من میارم

مامان : منم میام دم مرکز خرید پیاده میشم خودم پیاده بر می گردم..اینجوری تا تهران برسیم سه کیلو چاق شدم

زهره جون : منم میام

شایان : پس ظرفا رو ول کن بیا ..ما بیرون منتظریم..

مامان اینا روکه پیاده کردیم دانیال گفت : وایستید میایم دنبالتون

زهره جون : خوش بگذره .

رژان>>

رسیدیم ساحل اما شایان ورمینا همچنان دست به دست مى حرفیدن..مى خندیدنو ..مى رفتن

تو دلم چك كردم یه موقع خواهر شوهر الو نگرفته باشه دیدم نه دلم سبز ولبم خندون ..چرخیدم عقب..اوف اینا هم رسیده بودن ونشسته بودن رو پله هاى حریم ساحل اما همچنان در گیر بحث شیرینشون بودن..

موج طورى بلند میشد كه انگار مى خواد درسته قورتت بده ..بى خیال اب بازى هم اونجا ول شدم ،  به تماشاى لبخند ماه و شمردن ستاره ها كه همیشه حال مى ده  ،  اما این دانیال این همه زمین خدا را ول كرده ..بالاى سر من داره ماله میكشه كه طرفى كه پیچونده نپره ...اخ به این میگن مورد تجسس ازاد ..چیكار كنم سوژه خودش اومده بالاى سر من ..بالاخره این استعداد كنجكاوى را هم خدا داده ،  نمیشه همیشه اون پس ذهن خاك بخوره كه !

دانى : جدا مى دونستم خوش تیپم اما با این فیگورى كه تو زل زدى بهم ،  انگار به زهره باید بگم اسپند دود كنه !

پاشدم نشستم

اومد جلو بشینه كنارم كه دستمو تكوندم دراز كردم سمتش ..تقریبا مثله پر بلندم كرد

-  : میاى اتیش روشن كنیم...

دانى : سردته؟!..یا الان اینطورى موضوعو عوض كردى جوجو!

-  دیگه دیگه!

-  قرارمون بود ،  حال مى ده..از غرش موج جفتمون جا خوردیم..

دانى : اه اه چه خشمگین...

روشو كرد سمت پله ها همچین بلند گفت : رز این مخى كه گذاشتى تو فرغون مى برى شاید فردا براى خدمت به بشریت لازم شدا

رسا همونطور كه متین حواسش داده بود به رز ..یه لبخندم تحویل ماداد

امارز از رو پله پا شد وگفت : 

-  در همون راستاى خدمت به بشریته ،  الان میایم!

-  : بیا یه داستان برات بگم تا اینا حرفشون تموم شه

دانى : اخ جون عشقى ؟!من مى شناسمشون؟!...جدى نگاش كردم

دانى : نه بگو هرچه گویی نیكوست ..و دست به سینه ایستاد یعنى بگوشه...شایان اینا هم دا شتن میومدن

-  : شاید شنیده باشى ...یه روز ماهى ها میگن خدا خسته شدیم از این هواى طوفانى  ، تا كى جوش وخروش..

.به اذن خدا دریا اروم میشه وماهى ها صید صیادا میشن..واقعاهیچ كار خدا بى حكمت نیست ...

لپم كشید ..نه خدایى نشنیده بودم..با حال بود

ذوق كردم ..یه نگاه مهربونى كرد وگفت : 

-  بدو كه اون بوته جون میده واسه یه اتیش توپ..به نظرم شایانم واسه همین اونجا وایستاد.

رژان>>

دانیال : الان مى چسبه سیب زمینى بچینیم توش  ، تنورى بشه!

شایان : رژان میره میاره

همینطور كه دستامو گرم مى كردم گفتم :  اصولا شمال پخت وپز با اقایونه ،  خودت لفأ زحمتشو بكش 

رمینا : من میارم!

شایان : نه الان زنگ مى زنم بابا اینا بیان سیب زمینى هم بیارن..با خنده گفتم : 

-  اینجور تبعیضاست كه باعث میشه هورمون بدجنس عروس ازارى در آدم تولید بشه دیگه!

شایان تریپ بر داشت كه یعنى دارم جفنگ میگم..

رمینا : نه  ،  مى خوام برم یه چیز گرمتر هم بپوشم!

رز : رژى بریم ،  یكم قدم بزنیم!

شایان : نمى خواد ، شبه!

حرصى شدم  ، انگار بچه ایم كه دانى همچین دلپسند دستشو گذاشت رو شونمو گفت : 

-  بشین یه چى بخونم ببین خدا منوچى افریده ، گوهریم كه فقط خود گوهر شناسم میدونه چقدر بنجله!

خندم گرفتو كشیدم نزدیكش  ، رز كه براى فرار از مسیر دود اتیش سر پا ایستاده بود بشینه..

رسا به نظر تازه دوزاریش افتاد باید به جو ناخوش ما یه حالى بده گفت : شایان دانشگات دیدم رنكینش جزئ یكاست واقعا عالیه..تبریك

شایان : اره ..اما خب

دانیال : میگن اگر دیدى جوانى به اتیش خیره گشته بدان عاشق شدست ودیم دیم..یكى زد پشت شایان .. رییس سیم سوت یه سال مى گذره وبادابادا مبارك بادا

بالهویدا شدن لبخند شایان جرات یافتم وگفتم : 

بخون ببینیم دانى!

-  : یه اهنگ عاشقانه بخون لطفا

دانى :  ا هانى تو ام..

رز : نه بابا رژى تو این بخش فعالیتش در حد همین موزیك وفیلم هندیه!

-  : اصن مى خواى نوحه بخون سینه بزنیم خوبه..

شایان یه چشم غره مهمونم كردكه رسا گفت  : 

-  دانیال فرامرز اصلانى بخون 

دانى : ایهیم ایهیم ..اگه یه روز برى سفر ...

رژان>>

عموناصر :  به به چه اتیشى!!

بابا : بفرما من فویل گرفتم ببینم میتونید حواستون باشه نسوزه!

-  : بابا نبودید ،  دانیال از فرامرز اصلانى خوند  ، صداش توپه ، جاتون خالى!

دانى خندید...

شایان : بابا توپ بسكتم بود  ، اشك منو كه درآورد

بابا : نخیر ،  انگاراز كمالات شیخ ما این است میوه را خورده وصفش رو برا ما اوره!!

پدر جون : دانیال صدا را از زهره داره ، مى خونى زهره؟!

دانیال : كف مرتب به افتخار مامان خانم

زهره جون : من بلدم زمزمه كنم ...باها م بخونید

نازى جون : بخون ما هم میایم باهات..

زهره جون : امشب در سر شورى دارم

..امشب نورى در دل دارم...

همه توحال بودن ..نازى جون هم خونى مى كرد..شایان طورى رمینا را به اغوش كشیده بود كه دلم براش ریش شد..رسا خیره به اتیش انگار تو عالم دیگه اى بود ورز داشت هماهنگ با صدا رو پاش ضرب مى گرفت...دانیال سیبا را جابه جا مى كرد ..عمو ناصر وپدرجون یه چیزایى تو گوش هم مى گفتن مى خندیدن ..وباباى اهل حال منم یه خط در میون هم صدا مى شد ..مامان صورتش را تو دستاش قایم كرده بود و امكان تجسس نمى داد..

همه دست زدیم وبابا گفت : خانم دكتر بردیمون به جوونیامون..

زهره جون لبخند زد وعمو گفت : معین جوونیاى ما قبل شادى یا با شادى

بابا  : من سی بیلم دو بیل بیشتر نبود كه گرفتار این شادى خانم شدیم..

مامان خندید اما من گفتم  : بابا جون تا باشه از این گرفتاریا

بابا دستش دور مامان حایل كرد وگفت نه دیگه واسه من همین یكى بسته...

پدر جون : اصلا با وجود این خانما ،  ما هنوز سر حالیم..

دانیال : بابا جوون عذب اینجا نشسته رعایت كنید

-  : دانى به افتخار خانوما ،  زن زیبا بود در این زمونه بلا .. را مى خونى ، 

دانى با شیطنت گفت همین قدرش رو بلدم

بابا بلندشدو وشگن زنان رمینا رو هم بلند كرد...

بابا : خونه بى بلا هرگز نباشد خدا ..نازى جون هم اومد وسط ...من جوگیر هم شایان رو بلند كردم..

پدر جون : رسا برو ماشین بیار ضبطشو روشن كنیم

نازى جون  : هوا سوز داره بریم تو برقصیم

رسا : سیب زمینى ها هم امادست...

مامان : آره  ، بریم تو بهتره یه موقع گشتى چیزییم میاد  ، بیا درست كن

همه پیش به سوى ویلا شدن الا شایان كه به بهونه خاموش كردن آتیش موندن با رمینا

رسا و زهره جون با مامان داشتن میز شامو مى چیدن ..دانى شلوغ مى كرد ..سوت مى زد و بین من و پدر جون یا رز وبابا قاطى مى شد..

كه با لاخره رمینا و شایان از گردش شبانگاهیشون اومدن وشام رو تو فضاى شوخى وخنده خوردیم 

موقع خواب رز گفت  : 

-  حیف كاش فردا نمى رفتیم ..خیلى خوش گذشت

-  : ببخشید دانشگا ه داریما..

رز : غیبت خوراك همین موقع هاست دیگه ..ترم اولى 

-  : اهان تو از ترم پنج وارد شدى؟!و پشتموكردم چون حسابى خواب لازم بودم

رز : بى خى خیل حالا قهر نكن!

تو دلم گفتم چقدرم من اهل قهرم اما خیلى لوس گفتم حالا بیا بوسم كن تا بات اشتى بشم..كه قلقلك امونم نداد..

رسا>>

شنبه صبح سه ساعت بیشتر نخوابیده بودم كه به جاى دكتر بهمنش كه اخر هفته را جاى من رفته بود رفتم بیمارستان..

الان نیم ساعته رسیدم ،  خسته اماخرسند از اینكه با لاخره مى تونم مجال اینو داشته باشم كه در فكر رژان غرق شم...و بعدش یه چرت حسابى ...همچین كمرم به تخت نرسیده تك زنگى كه ویژه دانیاله پرو ندم ..خیر قسمت نیست

از صداى سوییچ اش كه پرت كرد رومیز مفهوم شدم كه بدجور شاكیه!

دانى : سلام ، تازه رسیدى؟

-  : تقریبا  ، چه خبر؟!

رفت سمت دستشویى ،  اشاره كرد میام میگم..

پاشدم چایی بزارم..

همینطور كه دستشو خشك كرد ،  نشست رو صندلى اشپز خونه

-  : بازار خرابه؟یا طرف غال گذاشتت شكاری؟!!

دانى : اینا مثه بارونن باید باشن اما نه همیشه...فریدو یادته؟

-  : آره ، چطور؟!

دانى : آدم گاهى هوس مى كنه بعضى ها رو حسابى بزنه ،  شاید مخشون تكون خورد!!

-  : إ باشگاه خرابت كرده پسر ، لات سوسول نداریما!نهار خوردی؟

دانیال : اره  ، سر ناهار حسام زنگ زد ،  قاطى شدم گفتم بیام دكتر و با خنده خلال دندان هایى رو كه على رغم تذكرات من همیشه اسباب بازى مى كنه ریخت رو میز  ، واقعا تكرار ، قباحت موضوع رو از بین میبره اینه ...اخیراحین ساختن اشكال مورد نظرش ،  منم همبازیش میشم ...ادامه داد :  

-  اون دیگه رو دست تو زنشو دم مدرسشون بلند كردو عاشقش شد

از حسش خوشم نیمد نه راجع به خودم نه رژان..

-  : پرانتز  ،  دانیال قرار بود این قضیه بین منو تو باشه  ، نمى خوام حكایتش كنى !

سرشو پوزش خواهانه تكون دادو گفت : چایى نمى دى ؟

-  : بعدشوبگو!

دانى :  ننه باباى خره این دختر  ، دیدن طرف پولش از پارو بالا مى ره ، تندى سیستم چیدن كه باید عقد كنید ..ما نمى زاریم الكى برید و بیاید وخزعبلات...

اینم داغ  ، عروسى گرفت ...

-  : یادمه با هم رفتیم تو باغشون بود ...خب؟!

امروز حسام زنگ زده كه فرید با زنش زدن به تیپ هم ، حالا دختر هى زنگ مى زنه به من كه پسر خالت ال وبل چیكار كنم؟

منم بى خبر گفتم قاطى نشو خودشون ردیف میشن ، نگو قضیه جدیه.!..خودش كه على بى غم پاشده رفته شمال عشق وحال ...

حالا باباشو ببین جاى اینكه یه جورى قضیه روحل كنه سریع وكیل گرفته كه عروسم روانیه!!

-  : چرا؟!!

دانى : كه مهریه نده دیگه!

-  : اینا كه دارن ؟!!

دانى : رسا تو هى بگو ایمان ...والابه خدا هر ادمى با ١٠ملیون حاجى میشه اما به خدا بعضى حاجى ها با ١٠میلیارد هم آدم نمیشن..

-  :  گل گفتى ، اما اینا كه حاجى واسه خدا نشدن واسه اسم ورسمه ،  به قول معروف فی كن ،  یكیشون هم چند وقت پیش به پست ما خرده بود ، پرستارا رو عاصى كرده بود ، دو سرى هم عائله داشت كه ضد حال شده بودن چرا طرف نمرد ،  برسن به مالشون ، اونوقت جالب اینكه جلو رفقاش تسبیح مى گردوندو میگفت : 

-  تفضل الهى بوده كه بمونم به خلقش خدمت كنم...یكى باید مى گفت قربونت خدمت پیش كش شر مرسان...باور كن مرخص شد سو پروایزر بخش شیرینى گرفته بود

دانى خندید و گفت : 

-  صد رحمت به قانون جنگل...

-  :  بی خیال...

دانیال : حیف كه قرص شعور وجود نداره والا حسابى بازارو مى گرفت...

-  : جوش نزن  ، این خانواده اى كه از روی طمع دختر ١٧سالشو داده بفرید ،  مطمئنا كوتاه نمیاد

دانیال : دلم فقط واسه دختر مى سوزه ، یكم خل بازی داشت ...اما خب بچست!

باهم چایی زدیم...

-  : بر مى گردى گالرى یا هستى؟

دانى : باید برم اما شب میام پیشت

-  : یه لطفى كن اومدن خرید كن  ، یخچال پاك پاكه

دانى : باشه به شرط اینكه شام پلو كارى بپزى ، الانم بخواب ..چشات دو كاسه خونه مادر 

-  :  همه بدنم عادت كرده به این بى خوابیا الا چشمام...

سوییچ اشواز كانتر برداشت

-  : هارد اسماعیل رو هم برام بگیر انگار سرى جدید 24 رو داره

دانى :  تك بزن  ، یادم بنداز ..فعلا

-  : قربونت...وتا در دنبالش رفتم

رژان>>

سه شنبه شایان میره ، شانس كه اورده اینكه دوستش ماهان سه هفته پیش رفته كارهاى جاگیرشدن و گرفتن خوابگاه وثبت نام این حرفا رو انجام داده ، حالا شایان شب كه مى رسه صبحش كلاس داره...

هفته پیش عقد كردن كه رمینا طرحشو تهران بگذرونه شبش عمو همه رودعوت كرد رستوران  ، یه سرى از فامیلاى نزدیكشون هم بودن واساسا فقط اونا حال كردن چون بقیه همه از بابت قیافه خون به جیگر كن عروس ودوماد تو لك بودیم...

پنج شنبه نر فتم خونه پدر جون  ، با اینكه دلم واسه شیدا تنگ شده  ،  ، غر غركرداما باید خونه مى موندم و به وظیفه خطیر انرژى دهى مى پرداختم ...به رمینا میگم  : من تجربه دارم این شایان دورى دوستیش بیشتر حال میده ...به شایان میگم دمغ نباش توفیق اجبارى شامل حالت شده اینجا بودى باید راننده خانم دكتر مى شدى تا درسش تموم بشه حالا میرى یه اق مهندس حسابى بر مى گردى...خلاصه دلقك بازى..

بابا هم هواى مامانو داره كه دایم مشغول مثمر ثمر بودنه هى غذا درست مى كنه و فیریز مى كنه كه شایان ببره ، وداد شایان رو درمیاره كه مگه من مى تونم اینا رو ببرم!..كلا شایان اعصابش خط خطیه مگه مواقعى كه با شخص اول زندگیش بق بقو میكنه...شاید حق داره؟

-  : شایان چه حالى بكنى تابستون ..چشمه وتشنه..كه چپ چپ مامان باعث شد حرفمو غلاف كنم اما شایان رفت تو مایه لبخند كه حسم مى گفت پس لرزه سخن انچنانى منه...

زنگ مخصوص اس ام اس پرروندم برا جلوگیرى از اتلاف انرژى با یه كله ملق از رو میز برش داشتم ،  سوگى گفته بود فردا میاد دنبالم باهم بریم ...تازه گواهینامه گرفته ذوق داره ، بعدش میریم چند تا از عكساى رمینا وشایان رو كه شمال گرفتم قاب كنم  ، سورپرایز شن..

رژان>>

چشمموكه باز كردم ساعت نه و اندكى بود ، خوبه وقت دارم...

دست وصورتم شستم یه مسواك با طعم توت فرنگى هم كنارش صرف شد  ، حالا نوبت اینه یكم از تشابهم به میرزا كوچك خان جنگلى كم كنم ، خوشبختانه موهام دیگه بسته مى شن اما وقتى جمع میكنم زیر مقنعه شبیه رفقاى دانشگام میشه كه یه كلیپس گنده مى زنن فكر مى كنن كله هم مثه اپارتمانه  ، دوبلكس باشه بیشتر مى ارزه.. خلاصه با سه چهار تا سنجاق مهارشون كردم كه اون چه منعش كردم  ،  سرم نیاد...براى شروع یه صبح متعالى آرایش كردم و در ضمن تو ذهنم گشتم دنبال یه سته مناسب ددر كه دانشگاه روهم بشه باهاش گذروند ، بلوز یقه اسكیم رو تنم كردم با جین دودى ، بند نیم بوت چرم طوسیم رو بستم ، با نگاه تو اینه حس كردم وكیل نشم مدل خوبى میشم اعتماد به سقف چه مى كنه ! ، پالتو كوتاه طوسى ومقنعه دودیم رو ا نداختم رو تخت اماده باشه وسر خوش پله ها رو ضربدرى رفتم  ، پایین ...شایان محو خاله شادونه شده...

-  : صبح بخیر  ، كودك درو نت را عشقه داداش جون...رمینا كجاست؟...چه زود اومدید مگه نمى خواستید برید اسمش ونبر بزنید؟!

شایان : حوصله ندارم رژى  ، رمینا هم حتما خونشونه چه مى دونم!

شصتم خبردار شد وضعیت قرمزه پس اروم رفتم دو تا نسكافه شایان پسند درست كردم بى خیال هر نوع رژیم ظرف كیك صبحانه روهم دادم تنگش  ، اومدم خدمت خان داداش...

شایان  : اخ دستت درست 

یه لبخند زد كه دلم غرص شدو گفتم : 

-  حالا لطفا بتعریف كشتى هات كجا غرق شدن؟!

شایان : هیچى دارم فك میكنم شاید نرم بهتر باشه!

-  : أه شایان من عادت كردم حسودى عشق درس بودن تو خفم كنه  ،  نبینم كم بیارى كه از قدیم گفتن ترك عادت موجب مرض است...

شایان همینطور كه لیوانشو وارسى بدنى میكردگفت  : 

-  اگه تا بیام رمینا نظرش عوض شه چى؟.

خندم گرفت..مظلوم نگام كرد...اخه خر ، رمینا عكس تو رو گذاشته بالا سرش تازه بعد خودت  ،  قبل خواب كلى با اون حال میكنه ..مشكوك نیگام كرد مى خواست ببینه جدیم یا شوخى؟

-  : به خدا پریشب با رز مچشو گرفتیم..بیچاره اغفال شده شدید ..خیالت اباد

شایان انگار دوپینگ كرده باشه تكیه داد و همینطور كه انگار فالشو تو نسكافه مى دید گفت : اما امروز دعوامون شد..

-  : خب  ، اولین دعواى زن وشوهرى مبارك  ، نمك زندگى عزیزم  ، غصه نداره ..حالا مى خواى خیلى تریپ تجدد بر دارى میتونى بابتش یه كادو هم بخرى ..اخه شنیدم تازگى ها ملت واسه طلاقشون هم جشن میگیرن..

شایان خندید وهمینطور كه مهربون نیگام كرد گفت  : خیلى دلقكى

-  : إ مودب باش دلقك خواهرته

لیوانش گذاشت رو میز یكى زد رو پام وگفت  : خیلى عزیزى رژى 

نه بابا به قول طرف همینه كه مى گریزى؟!

شایان یه روپایى دیگه حوالم كرد ..لیوانش برداشت وگفت : 

-  مامان كجاست؟

حتما بر دل اقاش ..حالا بتعریف ببینم چى تو رو به این نتیجه كذایی رسوند..

رژان>>

دستش گذاشت پشت كاناپه وگفت : 

-  صبح هفت قرار كله پاچه داشتیم ، از موقعى كه نشست تو ماشین چشماشو بست تا اونجا ، گفتم خوابش میاد ...یكسر غر زد كه مواظب چاله چوله ها باش  ، دست اندازارو نمىبینى؟! ، انگار اسفالت خیابونا دست منه! ، بازم هیچى نگفتم ... با كلى اشتها رفتم كوفتم شد از بس ادا اصول اومد...انگار لقمه هامو مى شمرد زودتر تموم بشه پاشیم ، پرسیدم چرا مگسییى؟...قهر كرد ...ندید گرفتمو زدم كانال شوخى...امابرگشتنه دوباره غر زد كه چرا تند میرى مگه قرار دارى!... امپر چسبوندم ...بى حرف پارك كردمو اومدم خونه ...خیلى بهم برخورده جواب تلفنش ام ندادم  ، اره ناراحته میرم ! ، اما پى عشق وحال كه نمى رم این اداهاش زور داره برام..

رمینا فقط در یه شرایط میشه غر بزنه  ، یاد اینكه سر عقدشون گفت محض احتیاط شلوار سفید نپوشیده حدسموتایید كرد  ، پس گفتم : ...تو این تنظیم خانواده اجبارى فقط یاد میدن چطورى بچه دار شید ، مسخره است اینو كه الهى شكر همه بلدن و یكم ارومتر گفتم گربه ها هم اول صبح نمایش میدن ...كلى بحث مهمتر هست!

شایان شبیه علامت سوال البته انگار خندشم داشت جمع مى كرد گفت : بى ادب شدى ها!

بى خیال حرفش گفتم  : 

-  پاشو برو بالا ماچش كن  ،  ببین چقدر دوست داره كه باهات اومده والا تو این حالش عمرا از تختشم پایین نمى یاد ، از دل درد مسكن مى زنه ومیخوابه بیچاره...اینقد نیگام نكن تموم میشم پاشو ..در ضمن حق مشاوره من فراموش نشه ..انگار تقریبا دوزاریش افتاد..براى اطمینانش گفتم : 

مریضى بانوانو داره  ، فهمیدى؟! 

شایان  : یه دونه اى  ، چرا خودم نفهمیدم؟!

همین طور كه مى رفتم بالا فكر كردم خوش به حال اونا كه شوهراشون دكتر اند بقیه كه شوت ان.

رژان>>

پدرجون : خورشیدك چى شده كوك نیستى؟!

شیدا : منم گفتم رژی همیشگى نیستى!

-  : نه ،  اكیم

زهره جون : رفتن شایان وامتحاناش همه پشت سر هم شد ، خسته شده حالا هم دلش مى خواست تو این تعطیلیا با دوستش بره كیش  ،  باباش اجازه نداده

-  : نه  ، این دز شیطنت خون من زیادى بالاست ، این موردا لازمه كه یكم تعدیل شه ، خلق ارامش بگیرن وخندیدم ، خوشم نمیاد كسى فك كنه مثه بچه لوسا از یه مسافرت نرفتن دمغم..هرچند درست!

دانیال : نه بابا تو باشى ارامشم باشه كه نمیشه  ، مى ریم طرف ما لبرود هوا بدون دود سر حال میشى  ، فرقش با كیش اینه كه برنزنمى شى اونم بهتر اونوقت با بیانسه اشتبات مى گیرن  ، مكافاته

مهربونیش به دلم نشست گفتم  : تحویلم گرفتى  ، من همون جوجو زبون درازما!

خندید نه خب چون زبونت كوتاه شده مى برمت ددر

شیدا  : فردا بریم؟

رسا : نه عصر مى ریم كه فردا صبح بریم برف بازى ورو به من پرسید خوبه؟!

-  : نه ...عالیه!

شیدا  : آخه من شیش با كیان قرار دارم 

رسا  : خب پس به كارت برس..

دانیال : نه زنگ مى زنم الان به كیان میگم بى خیالت شه  ، تعطیلاته قربون!

شیدا : نه ..نه

اوف این شیدا بد جور داره تابلو میشه...یاد روزى افتادم كه رفتیم با شیدا دفتر كیان  ، با اصرار نهار نیگرمون داشت بعد هى از شیدا تعریف كرد قند خون شیدا كه به ٥٠٠٠رسید شاخكام گرفت خبرایى ،  اما هنوز مطمئن نشدم چون شیدا لو نمى ده بلا...

بدیش اینه كیان رو هم بااینكه دوبار دیگه دیدمش مجهوله هنوز ،  خواستم از زهره جون اطلاعات بگیرم اونم جواب نداد! میگم نظرتون راجع به كیان دوسته دانیال چیه؟به نظرتون ادم مطمئنیه؟! 

زهره جون فقط گفت : -   مگه خود دانیال مطمئنه ، اما فرد موفقیه  ، رضا معتقده شیدا باید خیلى تلاش كنه تو این بازار رقابت و كیان آدمیه كه میشه واسه كمك روش حساب كرد!

اصلا نمى خوام تو ذوق شیدا بخوره...آخه خیلى حساسه

دانیال  : اآى جوجو كجایى؟!..پاشو. شیدا كه نمیاد زنگ بزن رز اونم بیاد..فردا شبم از معین خان اجازه مى گیرم بریم مهمونى یكى از بچه ها

ناخود اگاه پاشدم وگفتم  : 

-  واى خیلى حال میده شبم میریم پیش مامان جون..

پدر جون خندید : اهان حالا شدى رژى خودمون

رسا  : من ١ساعت با اجازه بخوابم بعد بریم..

-  : نه..بیچاره چشاى صورتى شدش قد نلبكى باز شد

-  : شما ٩٠دقیقه رخصت دارى به هفت پادشاه نمى رسى  ، اما تا اونموقع ما اماده شدیم ویه چشمك حوالش كردم..خوبه ؟

خندید وبا سر تایید كرد

شیدا : بى معرفتا جاى منم خوش بگذرونید

با بدجنسى گفتم : 

-   به تو هم بد نمى گذله غصه نخور!

زهره جون بوسیدم و به پدر جون گفتم  : 

-  خیلى مرسی كه بفكرمید...لپمو گرفت و گفت  : 

-  برو زبون نریز..عزیزمى !

یه چشمك حواله شیدا كردم ..جات خیلى خالیه

رسا پاشد ..انگار منتظر بود من برم بره تو اتاقش..پالتومو بر داشتم وگفتم : 

-   برو ٩٠دقیقه از حالا حسابه! 

خندید وگفت  : پس مى بینمت 

.سرم تكون دادم دانى همچنان داشت مخ بابا رو مى زد رفتم سمت آشپزخونه یواش گفتم  : 

-  شیر یا روباه ؟

اداى ارنولدو درآورد ،  فهمیدم منظورش شیره

-  :  ..فعلا باى...اومدم بیرونو شماره رز رو گرفتم..

رژان>>

دانیال : سلام ، دیگه داشت اینجا علفزار میشد وبه زیر كفشش اشاره كرد

رز : شنیدم مهمون شماییم ، دم پیشنهادتون گرم

دانیال : نه والا خونه من الان از بازار شام داغون تر  ، مهمون خانم فدوى هستیم..

-  : رسا كو؟!

دانیال : قرار شد دو ماشینه بریم كه رسا شما رو برگردونه 

سلام رسا رو كه ماشینشو از حیاط در اورد علیك گفتیم ، رز تو گوشم گفت : 

-  بیا دوتایى با دانیال بریم هم ماشین اش إندش هم خودش باحاله ، این آرم سمند من یاد الاغ بابا على میندازه به خدا

خندم گرفت اما به نظرم زشت بود رسا تنها بیاد

دانى : بشینین دیگه!

رزى اومد عقب سوارشه كه گفتم :  جلو بشین من با رسا میام

رسا : شرمنده ، رژان قرار شد من یه سر برم خرید ، اگه حوصلت سر میره با اونا برو من ناراحت نمیشم

-  : عادت كردى خودت لوس كنیا  ، عمرا دخترى از خرید بدش بیاد وسوار شدم 

همینطور كه كمرمو مى بستم گفتم :  حالا قرار چى بخریم؟

رسا : خرید یخچالى برا خودم ودانیال

جون پس بزن بریم شهروند ..مامانجون برا شام منتظرمونه

رسا : هرچى شما امركنید خانم

-  : عمرا رو من حساب خانمى نكن چون اولین چیزى كه بر مى دارم بستنى چوبى

خندید وگفت  : معاشرت با تو منم بستنى خور كرده یادم بنداز یه باكس بر دارم

اونجا یه لیست كه چه عرض كنم یه طومارخرید كرد هـله هوله هاى منم حساب كرد

منم تعارف نكردم در عوض خودكارم درآوردم تو قرعه كشى شركت كنه

رسا : بریم

-  : صبر كن اینو پر كنیم!

رسا : نمى خواد من از این شانسا ندارم

پس اگه بردى با من نصف كن چون شانس من بوده...

وسایل وكه جا دادیم ونشستیم یه اس از شیدا اومد كه دارم با نقاش و رابیس كار چونه مى زنم ویه علامت اندوه كنارش

-  : رسا تو كیانو چقدر میشناسى؟

انگار جاخورد چون الكى دنده عوض كرد یا من اینطور حس كردم..

رسا : چطور؟!

-  : اول من پرسیدم!

دوست دبیرستانیه دانیاله... آدم فعالیه  ، چطور مگه؟!

-  : خسته نباشى اینا رو كه خودمم مى دونستم ، منظورم اینه كه میشه بهش اعتماد كرد؟!

یهو گرفت بغل ایستاد

كپ كردم

عینكش داد بالاى سرش..

-  : چى شد؟!

یكم جلو رو نگاه كرد بعد با یه لبخند دوزارى پرسید  : بهش علاقمند شدى؟

یكم نگاش كردم ناخود اگاه زدم زیر خنده فك كن من عاشق كیان شم...

-  : نه جانم من استعداد علاقمند شدن ندارم

لبخندش اینبار همچین شكل خنده شد..

رسا : پس چرا پرسیدى؟!

-  : باحالیا!

گنگ نگام كرد

آخه خدایى شایان اگه بود اول سه چهار تا حرف بد خرج كیان مى كرد بعد مثه فشنگ از من كى كجا چگونه مى خواست..آخرش تازه مى رسید به سوال تو..اونقدر كه منطقى اى رازدار هم هستى؟

پنجره را داد پایین ..تكیش داد به در وگفت : سعى میكنم

زدم به سیم آخر وگفتم  : 

-  فك كنم شیدا از كیان خوشش اومده

لبخندش چنان عریض شد كه فكر كردم شیدا گفته بود غیرتى نیست اما نه در این حد...

انگار دهن بازم خبر از سر درون داد كه یكم جدى شد همین طور كه راه افتاد گفت : 

-  نگران نباش حواسم بهش هست

اینبار من خندیدم

-  : اى بدجنس..یعنى به تو گفته ..حالا نظرت چیه؟

رسا : شیدا همونقدر كه احساساتى مغرور هم هست مطمئن باش اول از كیان مى شنویم  ، منم مثه تو خودم فهمیدم...راستش كیان پسر موفق وخوبیه اما خب سبك وسیاق خانوادگیشون یكم با ما فرق داره كه اونم شیدا مى دونه حالا باید دید چه تصمیمى مى گیره!

ووى چه ادم خونسردیه این دیگه ..

-  : موزیك چى دارى ؟

رسا : داشبورت باز كن هرچى دوس دارى بزار...

رژان>>

بعد یه لوبیا پلوى دبش مامانجون پز فرد اعلى همه تو حال نشستیم در حال چرخ زدن كانالا بودم كه گفتم : بریم برف بازى

رسا : قرارمون فردا بود  ، الان كه تاریكه

-  : چراغا رو میزنیم ، تپل روشن میشه  ، خواهش ، تازه فردا میتونیم بریم سوارى ، اصن راى مى گیریم

رز : من پایم

دانى : من اینقدر خوردم كه عمرا بتونم پاشم

مامانجون از آشپزخونه اومد بیرون گفت  : مادر الان سرده ،   ، سرمانخورید!

-  : نه قربونت برم مگه ما بیدیم كه به این بادا بلرزیم وزل زدم ببینم رسا چى میگه؟

رسا : یعنى الان راى من تعیین كنندس!

یه جورى دستم به چونم كشیدم یعنى دارم ریش گرو مى زارم

مامانجون خندید...

رسا : پاشو دانیال تنبلى نكن وهمینطور كه چاییشو بر مى داشت گفت : دستتون درد نكنه مامانجون.

-  : إإ نه قربون رایت مال خودت ..عمرا مامانجونم رو بات شریك بشم

مامانجون : حسن موى سفید همینه آدم مى تونه كلى عزیز دل داشته باشه..پاشو چراغاى باغو بزن منم شالمو میارم میشینم تماشا...

دانیال همینطوركه لذت چاییشومى برد گفت : به شرط اینكه كسى گلایه نكن اگه آدم اومد آدم برفى برگشت...

رزى : رژى به منم كلاه بده..آقا دانیال جوجه رو آخر پاییز مى شمارن!

دانیال :  من الان شمردم یكى بیشتر نداریم  ، بابا خوب مجهز اومدین دستكش وشال وكلاه.لحاف كرسى نمى خواین؟!

رز : جنس لطیفیم قربون ،  اینم آوانسمون شما سخت نگیر

-  : دستكش هاى شایان هست مى خواى

دانى : نیكى و پرسش

-  : این خدمت شما  ، شرمنده یدونه بیشتر نبود..

رسا  : دانى تو بپوش گوله كن من مى زنم..إ داداشت این همه بادى بیلدینگ كرده ..یكیش تو بپوش یكیشو من...

-  : بدویید ..١..٢..٣

دانى تا میومد تكون بخوره ما ٦تا گوله خرجش كرده بودیم اما بى معرفت اون یكیى كه مى زد و باید جا خالى میدادیم والا با دیوار یكى میشدى..

امارسا انگار دلش نمى یومد محكم بزنه یا چشاش آستیگماته چپ و راستمونو صفا میداد..

یه كم كه بازى كردیم خسته داشتیم دیگه فقط كرى مى خوندیم كه مامانجون با یه بادمجون قلمى ودو تا گوجه زینتى جمعمون كرد آدم برفى درست كنیم  ، برفا رو ستار جمع كرده بود گوشه ،  همونو ردیف كردیم اما سر تزیینش اینقدر خندیدیم ورز ودانیال كل كل كردن ...

آخر سر رسا دو تا تیكه چوب جاى دستاش گذاشت وگفت  : رژان بدو دوربینتو بیار باهاش عكس بگیریم

دانیال : آره رز اینقدر خاطرشو مى خواد نیگا از شالشم گذشت  ، فردا آدرس دكترشم بهش میده اونوقت مثه خودش دماغ عروسكى میشه دیگه نمیشناسیمش ، اقلا یه مدرك داشته باشیم ما ساختیمش...

رز : دیگ به دیگ میگه روت سیا

دانى  : اآ بزرگترما ..

مامانجون  : بیاید بالا چاى زعفرونى درس كردم...گرم میشید...

-  : نه وایسید دوربینم بیارم عكس بگیریم بعد..

اینقدر دیشب خسته شده بودم  ، پسرا كه رفتن بدون توجه به تفسیراى رز بشمار سه میون رخت خواب گرم ونرمم به عالم رویا پیوستم ...

اما از عجایب اینكه صبح ساعت ٧بیدارشدم تقلام براى خسبیدن مجدد ثمر ندادیكم سر به سر رزى گذاشتم كه باچند تا التماس خدا وپیغمبرى از اتاق دكم كرد ، اومدم سراغ مامانجون كه بعد نمازش دیگه تقریبا بیداره...

مامانجون  : خوبه مامان اینقدر به من نچسب همینجورى گر مى گیرم 

ماچ وموچام بود یا پر حرفیم كه مامان جون راه فرارو پیدا كرد و گفت  : برو به ستار بگو بره حلیم بگیره دور همیم ..رز دوس داره؟!

-  : فقط باید از جلوش برداشت كه به بقیه هم برسه..

مامانجون : خب بگو قابلمه ببره پسرا رو هم بگو بیان ...

داشتم به زور رزو بیدار مى كردم كه صداى پسرها وخوش آمد مامانجون اومد

-  : أه رزى پاشو دیگه مى دونى كه این دانیال قوم تاتارو روسفید كرده  ، خود دانى...بهت نرسید به من غر نزنیا !

صندل نقره ایم كه رنگ تى شرتم بودو أز كمد درآوردم. ..و اخرین بانگ بیدارباشوزدم كه انگار افاقه كرد ...

رز : جیگر کردی؟ به جای نق نق نمى تونى مرامى یكم برا آدم نگهدارى...بزاری بخوابم!اصلا آدم از خوردنى سیر میشه!!

دانیال : خورشیدك دكتر رخ بنما..منم اگه هوا هنوز تاریك بود ٦٠٠بار به ملت زنگ مى زدم قایم میشدم

رز : بفرما٬همه رو شاکی کردی ..یه روز سحر خیزی جماعتو ناروا بیدار میكنى!!

سر خوش گفتم : حالا که بیداری بدو بیا خوشگلم٬یه اداى مسخره درآورد كه زدم بیرون

-  : سلام چیه شهرو شلوغ كردى..اصن خوبى بهت نیمده!

رسا : صبح عالى بخیر

-  : بازم به تو بالاخره برداشتى

مامانجون حالا بیاید تا سرد نشده

-  : اما خدایى سرعت عملتون خوب بود ، آورین 

رسا خندید

دانیال  : خانم فدوى من اماده شدنم یه شلوار پوشیدن بود اما این رسا صد رحمت به زنا

رسا بازم یه خنده دوزارى زد

-  : پسرم اینقدر از خودت تعریف نكن چیزى كه عیان است چه حاجت به بیان است

مامانجونم این بار باخنده نونا رو كه تیكه كرده بود گذاشت رومیز

رز از پشت سرم گفت : بعضیا مو هاشون از چمن آزادى  ، بعد ٩٠دقیقه فوتبال داغون تره پزم مى دن

دانیال  : إ سلام  ، بیابیارزى ببین محل ما چیا پیدا میشه و!مثلا درگوش مامانجون اما جورى كه ما بشنویم گفت : 

ـ خدایى دیشب چنان خبیثانه موقع خدافظى نگام كرد تا صبح خوابم نبرد ، امروز از در دوستى اومدم به آستانش..

رز : مرا به خیر تو امید نیست  ، اون شكرو رد كن بیاد این ور رژی

دانیال زودتر شکر پاشو برداشت وگفت : 

ـاینم خیر!

رسا : ظهر قرار شد شیدا وكیانم بیان ٬بریم رستوران!

مامانجون : چرا !بیاین همینجا منتظرتونم

رسا. : ما كه حسابى زحمت دادیم مامانجون..

مامانجون : اولن رحمتید نه زحمت  ، ثانیا من از تنهایى دراوردید

دانیال طبق معمول نخود آش شد..ثالثاعمرا اگه ما هم تعارف مى كردیم اما حیف كه این دوستم كه باشیدا میاد یكم خجالتى ,بعد با یه مكثى كه فهمیدم منظور داره گفت  : 

-  البته یواش یواش خودى میشه

ناخودأگاه نیگام رفت رو رسا..دهن لق...بیچاره شیدا نه به داره نه به باره اینا بردنش رو آنتن...دستم بهت نرسه رسا

رسا : مرسى 

دانیال  : ممنون خانم فدوى ..جوجو خیلى چسبید ..زنگ زدم باشگاه بازه ،  آماده شید بریم

مشغول جمع كردن ظرفا ، كمك مامانجون شدم كه گفت : 

-  برو مامان اماده شو اینا منتظرن...

رزى اماده شده بود وداشت ارایش میكرد..یه ماتیك قرمز گرفت سمتم ..داشتم جوراب پام مى كردم 

رز : اینو بزن قرمزش رنگ شلوارته

اخ چه جیگرى شدم یه مدادم از تو كیف ارایشش برداشتم كه چشام از بى حالى در بیاد

ریملشو كه مى زد گرفت سمتم ..بیا

-  : نه خوبه دیگه!

كت بنفش كوتاهمو پوشیدم كه موقع سوارى راحت باشم

-  : چطورم؟

رز : همون. جور كه بودى..واز تو اینه چشمك زد

شال مشكیی كه مامانجون برام قلاب بافى كرده رو با چكمه هام برداشتم وگفتم  : بدو یخ در بهشت ...منتظرن

رز  : اومدم

-  : دانى كو؟

رسا : رفت دستشو بشوره

-  : جناب مى زاشتى ٢٤ساعت بگذره بعد خبر و آگهى مى كردى؟!

همینطور كه بر بر نیگام مى كرد گفت : اینطورى میاى؟!

لجم گرفت ..انگار با دیوار بودم ..مشگلیه؟!!

رسا :  یا كت یا شلوارت روعوض كن...لطفا!

بى خیال گفتم :  رزى من میرم تو بالكن بوتامو بپوشم...

رز پشت سرم اومد...

دانى : به به  ، جماعت انگار امادن

مامانجون  : خوش بگذره ، رژى مامان كلید رو ببر یهو وقتى میاید من خوابم

-  : چشم  ، باى

رسا  : بازم ممنون

دانى : شب مى بینیمتون ..با اجازه..

رژان>>

یه چند دور كه مانژو زدم دیگه هوسم خوابید  ، اسبو دادم به یكى از مهترا ورفتم نسكافه سفارش بدم كه به یاد تبلیغ معروف گرما در سرما حال كنم..

منتظر سفارشم بودم ،  رسا وارد شد ..بى خیالى طى كردم

رسا : خسته نباشى

همونطور كه پشتم بهش بود گفتم : 

-   آقا دو تا شكر اضافه هم بزارید...چرخید جلومو گفت : 

-  یه جمله قشنگ از خسرو شكیبایى به یادگاره...قهر كن اما حرف بزن...دانیال قضیه رو از كیان شنیده.. ، اجازه خواسته یه مدت مثه دوست با شیدا رفت وامد داشته باشه..پیشنهاد نهار امروزم براى همینه. ..تازه اینم فك كنم مال توئه ؟...مثلا داشت نمك مى ریخت ..

دكمم كى افتاده بود؟!

خواستم بگیرمش ..

اول آشتى!..من قهر نیستم دكتر ..به قصد گفتم دكتر كه حرص بخوره ودكمه را قاپیدم انداختمش تو جیبم..

سینى رو برداشتم بیام بیرون

رسا : قابلى نداشت تو اصطبل افتاده بود..

نیگاش نكردم اما حالا به نظرم همه جوره حق با اون بود..چون این كارگراى اصطبل به حنایى كه رفتم قند بدم بهم جورى متلك انداختن كه سیم سوت رژمو پاك كردم..یادم نبود این پسر بى رگه..به نظرم خیلى تابلو بودم  ، از تعجبش گیر داد...اما حالا كه گذشته چیكار كنم!

بچه ها هم پیاده شده بودن...همینطورى نشستم رو نیمكت منتظرشون..اونا كه رسیدن...رسا هم با چایى واسه همه اومد..جنتلمن بودنش من كشته!

دانیال  : یواش یواش بریم كه به شیدا اینا برسیم

رز : رژى شكلات ندارى من با اینكه این یارو تابم میداد از دیدن شما ها قندم افتاد...رسا یه شكلات از تو جیبش بهش داد 

رز : مرسى ...شما نبودید..دانیال یك پرشى كرد!!

دانیال : یادت باشه دیگه رو اسب جیغ نزنى ممكنه بترسه رم كنه.!..بابا من از ٦سالگى سوارى مى كنم

رسا : كلا دانیال تو همه رشته ها ى ورزشى حرفه ایه!

چایی برداشتم با شكر اضافیم بزنم...بابتش كه تشكر كردم..فقط سرشوتكون داد...حالا یعنى تو ژسته...پوف !رز رو بهش گفت : 

-  تو رو خدا جو نده این همینجورى خودپسندى مزمن داره

دانیال خنده پرو پیمونى كرد وگفت :  

-  حسود ، ..یه روز نمایش نقاشی  ، بعدش نوازندگى بعدش رقاصى..حالا یه بارم من خودنمایى كردم!..من ورز از حالتش خندمون گرفت كه ادامه داد...البته.دیدن جوجه اى كه با اسب چهار نعل میره هم عالى بود..

كلاهموبرداشتم ..قربون شما

رسا : بریم..

تو ماشین رزى گفت  : اى ول این صندلیه عقبت هم مى خوابه!!!!

دانى یه موزیك دوبسدوبسى پلى كرد...نخوابیا ..

رز : مگه من رژیم ؟!

-  : اصن حال نمى كنم شما امروز رفیق شدید..منو مجبور نكنید از تئورى تفرقه بنداز حكومت كن ،  استفاده كنم!

رزى : بزن یه اهنگ شیش وهشت دوستم دلش شاد شه..

تو رستوران من كه طبق معمول شیشلیك سفارش دادم ، رزى باقالى پلو ماهیچه وشیدا هم نمى دونم هوسش بود یا مى خواست با كیان تریپ تفاهم بزنه جوجه كباب با استخوان..

پسرا داشتن اقتصاد ایران وجهان زیرو رو مى كردن كه رزى دم گوشم گفت : شیدا خیلى خر اگه به این پسر خپل كوتاه رو بده..

یكى زدم به پاش كه ساكت شد اآخه حس كردم رسا گوشش پیش ماست..

خبرى از غذا نشد انگار كیانم مثه من حوصلش سر رفت كه شروع كرد رومیز ضرب گرفتن..

دانیال : نزن عزیزم الودگى صوتى ایجاد میشه؟!

كیان : روشن جان شما بزن ما مى رقصیم !..مشگلى نیست!

شیدا : اره

قیافه ما دیدن داشت..سوتى دادا

كیان خندیدو گفت نمى دونستم رقصم اینقد طرفدار داره ...

شیدا یكم با ناز گفت  : ...نه..منظورم این نبود ..

كیان : یعنى نداره؟!

شیدا : یعنى بعد غذا بریم خونه دانیال ..رسا خیلى وقته برامون نزدى؟!- 

كیان داشت اشاره مى كرد كه گارسون هر غذا رو جلوى كى بزاره..

دانیال : خونه من شرمنده...دیشب رسا یه ساعت تمیز مى كرد تا جا براى نشستن پیدا كنه

شانسو حالا كه غذا اومد..رزى رفته دستشویى.. كجاموند...خواستم برم دنبالش كه اومد

رز : رژى عمه پریم اومده من از اینجا آژانس مىگیرم میرم خونه ...شب شماها برید

-  : حالا تا شب  ، ویه شیشلیك براش گذاشتم ...دیدم زشته ، ظرفمو بلند كردم ...كسى میل داره؟

كیان : بفرمایید 

دانى : دیگه تعارف كردى زشته دستتو رد كنم و یكى برداشت 

شیدا  : نه خودت بخور

ظرفمو یكم كشیدم سمت چپم كه رسا نشسته بود..نمى دونم چرا دمغ مى زد ..یواش گفتم بردار ..قرار شب برمون گردونى نمیشه قهر باشیم كه هر دو باهم این دفعه ..لبخند شدیم

رسا : خودت بخور همش كه حراج كردى ..خودم یكیش گذاشتم تو بشقابش ..وته چین روى برنجش برداشتم..

رز داشت با غذاش بازى مى كرد ..اینقد بهم خوش گذشته بود كه شب بى خیال شم ..تازه یكمم جلوى كیان معذبم..بهش گفتم رزى مى ریم خونه مامانجون بهت دم كنى میده ردیف میشى ...میشینیم بقیه اون شال رو از مامانى یاد بگیرى ...ببافى ...بعدمهمونیشون میگیم رسا بیاد با هاش بریم خونه احتمالا خودشم زود بره صب بیمارستان داره...خوبه؟

رز یه لبخند زد كه كلى دوستى توش بود..یعنى دمت گرم

-  : مرسى كیان خان..عالى بود

كیان : مرسى از شما كه اومدین...

رژان>>

اسفند اومده و همه مشغول خونه تكونین ، زلزله نشه خوبه..نمكم زیاد شده باید یه دوش بگیرم..كلا از اونجاییكه مى ترسم مبادا مامان كارى بهم محول كنه یا دانشگاهم با بچه ها یابچه ها با منن تو خیابونا..

هر روز یه گوشه شهر دنبال بلوز وشلوار مانتوییم ، به قول بچه ها  ، مسئول خالى كردن جیب اونا شدم ، خودم اولا لباساى نپوشیدم هفته اول عید كفاف ، چون تقریبا بیشتر چیزایى كه تابستون خریدم مونده دوما به نظرم خرید عید مال اون زمونا بوده كه همه فامیل تو یه محل میشستن.. دیدن نوه خاله ى دایى عموشونم مى رفتن..نه حالا كه مادر ودختر هم در اوج وابستگى ٦تا خیابون و یه ساعت ترافیك بینشون...البته ما فك و فامیل هم نداریم وراحت بار سفر مى بندیم براى شمال...اما مثلا خاله نازى بیچاره هر سال تا اول خرداد داره مى ره عید دیدنى هاى معوقه...

خوبیش اینه كه بابا هم سخت مشغول حسابرسى هاى آخر ساله وزیاد پیگیرم نیست...

امشب گفتم میرم پیش شیدا كه بالاخره بله رو علنى كرد..وحسابى مشغول جهاز خریدنه چون بیست اردیبهشت كه مبعث رو تعیین كردن براى عروسى...

باورم نمیشه اینقدر سریع داره عروس میشه اما خودش كه خیلى هیجان زدست...

-  : سلام بر اهل خانه

معصومه خانم : إ اومدى خانم ..سلام ..نهارخوردى ؟

-  : بله دو ساعت دیگه پایم واسه شام  ، حالا چى داشتیم

معصومه خانم : عدس پلو كشمیش فراوون  ، دست خانم مهندس درد نكنه

یه سیب از رو میز بلند كردم و تو دلم شكر خدا گفتم كه نهارو بابچه ها ساندویچ زدیم...وپله ها رو دو تا یكى رفتم اتاقم...

اول تو نت یه نگاه رو پیغامام كردم كه مهمى درش نبود...پس رفتم دوش بگیرم .. ایم ..موندم برم زیر لحاف بخسبم ،  یا خودم مشغول ارایش كردن كنم..

نه اگه یه موقع كیان اونجا باشه ضایعست بخوابم بعد با چشاى پفى بدو بدو برم اونجا...

اوف شبیه این عروسك چینى ها شدم سایه ابى ..رژصورتى..خط چشم ..هوس دیگه ،  امروز پایه ارایش غلیظ شدم ، چه خوب بودالان معصومه خانم در مى زدبا یه قهوه غلیظ برام

بیچاره معصومه خانم از این هنرا نداره...تاپ پولك. پولك سرخابیم از كشو برداشتم با.ژاكت فیروزه ایم ملوس میشم وخدا رحمت كنه كسى كه جین تولید كرد ...

موهام فرق وسط باز كردم و سیم سوت با دستگاه از ریشه ویو نمودم از روى گوشم اروم جمعشون كردم عقب و به زحمت با كلیپس بستم

پالتو وشال..هان مبایلم نمونه.. گذاشتم تو جیب پالتوم 

والسلام..پیش به سوى دارالعروس..

رسا>>

فردا عید وما با رژان اینا اومدیم شمال ، صبح مردا خواستن برن شهر اما من ترجیح دادم بیام پیاده روى  ، چه خوب كردم چون سبزى جنگل ، صداى مرغ وخروسا,دیدن بچه ها همه باعث شد یكم انرژى بگیرم  ، بد جور دلم براى رساى فارق پارسال تنگ شده ..

وقتى رسیدم ویلا زهره جون گفت  : بدو رسا كه مادر زن ایندت دوست داره داریم غذا مى كشیم ، ناخوداگاه نگام رفت رو شادى جون كه با شیدا صحبت مى كردن و رفتم دستام بشورم...

جناب فدوى : رسا جان میرى یه سر به رژان بزنى شاید باید انتى بیوتیك بخوره تا خوب شه

-  : چشم ...

شادى جون : معین چرا نرفتى مادرجون بیارى؟

خاله تنهاست  ، بچه هاش انگار رفتن سفر ...گفت شب اونجا مى مونه

بابا : جاشون خالیه

شیدا  : واقعا

شادى جون : رسا عزیزم وایسا اینم ببر شاید خورد...و سینى غذاشو داد دستم...

.در زدم ..اما خبرى نشدبا احتیاط دررو بازكردم ...لحافش پایین تخت بودوخودش گوله رو تخت ...با بلوز شلوار سفید وموهاى فرفریش عین بچه ها معصومه...

دیروز غروب همگى رفتیم كنار دریا... دانیال محض شوخى زهره جون رو بغل كردو گفت  : مى خوام بندازمت داخل اب .. ، روشنایى داره مامان...حالا كه دارى داماد دار میشى شاید عروس دارم شدى ما هم به نوایى برسیم 

هر كس چیزى گفت وخندید ،  امارژان كه مشغول عكاسى بود اومد و شروع كرد دانیال رو خیس كردن واب بازى راه انداخت...

دستمو رو ی پیشونیش گذاشتم چشماشو باز كرد...

-  : سلام ،  شما همون دختر خانمى هستین كه دیروز دانیال از دستش ...موش اب كشیده شده بود؟!ونبض اشو گرفتم..

یكم صاف شد ..از بى حالیش دلم گرفت...لحافش از رو زمین كشید بالا و گفت  ، خوبم فقط مى خوام بخوابم...بالشش روصاف كردم و گفتم  : باشه مهم غذا وداروهاته كه بخوری  ، بدن درد كه ندارى ؟

رژان :  نه  ،  غذا هم نمى خوام  ، به خدا خودم خوب میشم ولم كن..

باشه حالا دهنت باز كن گلوت ببینم

یهو دستش گذاشت رو سرش دادزد مگه نمى فهمى برو بیرون

خیلى جا خوردم ..اما خب همه وقتى مریض اند كم حوصله میشن...

-  : ..ببین رژان به خدا من خودم الان اینقدر گشنمه  ، اما پزشك اولویت براش مریضش..پس به خاطر من حرف گوش كن

زل زد تو چشمام 

دهنم باز كردم آ

خندیدو گفت به خدا نوبرى بیا..آ

آفرین...أه گلوت چرك داره..پاشو غذات بخور ..مى خواى شیر گرم برات بیارم اگه اشتها ندارى؟

لحافش وكشید زیر چونش وبچه گونه گفت : اگه پا نشم بهم امپول میدى رسا جون؟!!

-   : خندیدم ...نه آمپول مال بچه هاى بد تو كه دختر خوبى هستى...ونشستم رو میز ...دو قاشق ازغذا ش گذاشتم تو دهنم..

-  : چیه؟!

رژان : اینقدر گشنته؟!...

-  : بیشتر ازاین اما فعلا خوبه ..من میرم برات دارو بگیرم به شیدا میگم دوباره برات غذا بیاره...نخوابیا وپاشدم بیام بیرون 

رژان : رسا...ممنون

با شنیدن اسمم ..كوبش قلبم حس كردم...

رژان : به مامان بگو برام شیر و عسل بیاره ...خوبه؟

-  : لبخندم كه عریض تر شده بود پاسخش بود ...وقتى پله ها رو میومدم پایین حس كردم...این عشق به سلول سلولم رسوخ كرده..

صبح به لطف مداواى رسا پاشدم ،  یكم فین فین مى كنم ،  اما كلا روبراهم ، بعد صبحانه پسرا رفتن كارتینگ من وشیدا هم رفتیم خرید صنایع دستى شیدا كلى چیز گرفت واسه خونش  ، كه البته خیلى هاش چینى بودن ، منم دو تا جاى سى دى چوبى پایه دار گرفتم یكى برا خودم یكى هم براى رزى كه عید ورفتن یونان  ، جاشون خیلى خالیه...

كل مسیر رقصیدسم و خندیدیم ...اما حسابى گشنم بود خوشبختانه مامان زنگ زد منتظر مان براى ناهار 

كمك شیدا وسایل رو برداشتم  ، مامان درب رو باز كرد وقبل سلام فرمود : 

-  بدو معین اینا رفتن ساحل صداشون كن مىخوام غذا رو بكشم!

شیدا : پسرا اومدن؟

-  اونا هم الان میرسن  ، به به كلى خرید كردین!!

-  : تازه نصفیش روقرار برامون بفرستن وخندیدم

شیدا : مسخره!

-  : به خدا مامان یه چیزایى تو مغازه طرف پیدا مى كرد كه خودشون نمى دونستن یه همچین چیزى دارن یا اصن به چه درد مى خوره

مامان : باریكلا ، خریدم بلدیت مى خواد حالا برو  ، ببینم بكشم یانه..

سر میز بابا به رسا كه با غذاش بازى مى كرد گفت : انگار اونجا آشغال خورى كردید...

رسا : نه !!

دانیال : رسا مرام داره وقتى غذا سهمیه ،  مثه فرانسویا اروم میخوره كه زود سیر شه ودو تا از كباباى رسا رو برداشت..

مامان : شاید دوس ندارى ؟...هان

بابا : كباب ترش شما از مامان هم بهتره! ، هر كى نخوره از دستش رفته 

دانیال : بوى زن ذلیلى میاد معین خان حس مى كنید

بابا خندیدو گفت : نوبت تو هم مى رسه به قول جناب مولانا ..مرا عهدیست با شادى كه شادى آن من باشد ..مرا قولیست با جانان كه جانان جان من باشد..

شیدا : واى شادى جون خوشبحالتون

مامان متواضعانه لبخند زد

زهره جون : این فلسفه زندگیه ، شما جوونا هم یاد بگیرید !

پدرجون : واقعا دستتون درد نكنه  ، عالیه ،  فتحعلى شاهم یه همچین كبابى مزه نكرده..

این اصطلاح پدرجون وقتى یه چیزى خیلى خوبه

مامان : نوش جان

شستن ظرفا قسمت من وشیدا شد كه وقتى بشقاب رسا رو تمیز مى كردگفت  : 

-  رسا كلا غذاى ترش دوست نداره نصف عمرش بر باده!

من صبح به مامان پیشنهاد كباب ترش داده بودم ...بیچاره رسا دو روزه به خاطر من از نهار میمونه...

همینطور كه ظرفارو اسكاچ مى كشیدم ،  دیدم شیدا تو باغ نیست

-  : ..آى خانم چش بادومى كجا بیدى و یه تنه مهمونش كردم

شیدا : نكن ،  داشتم لیوانو مى نداختما! مى دونستم مریضى اما نه اینقدر!!!

-  : باشه  ، حالا ..فعلا زود سریع تند بگو كجا تشریف داشتین؟

یه نفس سنگین بیرون دادو گفت : كیان میگه عروسى رو هتل بگیریم ، چون تقریبا همه خانوادشون با سازو اواز مخالفن ...

یكم بادم خالى شد..كلى رو بزن برقص عروسى حساب كرده بودم...

باحرص ادامه داد عروسى منه آقا رعایت فامیلاشو مى كنه..

به قول مامان الان وقت سكوت بود اما دلم سوخت گفتم  : بهش بگو شاید نمى دونه برات مهمه؟!

شیدا : گفتم ،  آقا پروپرو میگه یه شبه...

...دلم نمى خواست دلگیر باشه بعد یكم سكوت گفتم ..خ راست میگه خواهرى ،  بیچاره مى خوادیه عمرغلامیتو بكنه ،  یه شب كه به چشم نمیاد جانم!

یكم اب بهم پاشید ...

-  : آى  ، تو روخدا تازه دارم خوب میشم 

شیدا : تقصیر خودته ، حزب باد

با ناز گفتم :  

-  خلى بدى اصن من رفتم..

شیدا : .كجا قرار بود با هم بشوریم .

-  : .من همه رو كفى كردم ،  اصن خانم فردا دارى میرى خونه شوهر تمرین كن ،  برات لازمه!

وقتى داشتم چایى مى ریختم فكر كردم واقعابعضى چیزا چقدر اسون سخت میشه...

یه بسته از كوكیهایى كه خریده بودم رو هم گذاشتم داخل سینیو ، رفتم پیش بقیه..

-  : رسا بیا نهار نخوردى ،  با چاییت از این كوكیا بزن ،  به جاى كلوچه گرفتم خیلى خوشمزس...

آیپد منو گذاشت كنارو گفت  : 

-  چقدر كتاب روش دارى!!

-  : تازه نصفیش رو هاردمه ،  صبح خوش گذشت؟!

همین طوركه تعریف مى كرد فكر كردم چقدر كنار این آدم عوض میشم یه رژانى كه در عین اینكه خوشحاله آرامش داره...برام عجیبه...به نظرم بخاطر محبت عمیق وتوجهش كه تازگى بهش پى بردم..یه جورایى آقا بودن ذاتش نه ژستش

رسا : شما چى خریدید؟چقدر شهر شلوغ بود!!.

دم دره ،  چاییتو بردار بریم نشونت بدم ، بیشتر شیدا خرید كرد من فقط یه جای سى دى گرفتم...

رسا : إ چه شیكه من مدتهاست دنبال یه همچین چیزیم  ، اشگالى نداره منم عینشو بگیرم..

همینطور كه از رو زمین و بساط شیدا پا مى شدم گفتم : 

-  آخریش بود كه تقدیم میشه به پزشك مهربون...

باورش نشد..با تردید نگام مىكرد كه گفتم : 

من تعارف بلد نیستم ..اصن عیدى ...

خندید...تو عیدى چى مى خواى؟..

-  : هرچه از دوست رسد نیكوست

شیدا : چطور بودن ؟

رسا : خانماى خوش سلیقه غوغا كردین...

دانى  : بچه ها بیاین بازى..

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

رژان>>

حسابى سرم شلوغه دانشگاه وزبانمه...یكشنبه ،  چهار شنبه ها هم مى رم دفتر پدرجون..

زیر نظر خانم قانمم ...خانم خوبیه اما زیادى جدیه ،  اتفاقا شوهرش هم اونجاست  ، هر دوشون تلخن!!

رویا هم یه دختر جوونه كه شاگرد اول دانشگاه بوده و متاسفانه فكر مى كنه من جقله اومدم كرسیشو بگیرم...خلاصه تمام لطف اونجا به حضور پدرجون و چیزایى كه یاد مى گیرم...

آخ جون امروز نهار رزى قرار بیاد یه رستوران نزدیك دفتر كه نهارو باهم باشیم ، چند روزه ندیدمش...

از اخبار آق پسرى كه تو طور عیدشون از رزى خوشش اومده هم عقبم...

مامان مى گفت : خاله نازى خیلى پسندیده  ، گویا پسر مهندسى پزشكى خونده و تو یه شركت واردات صنایع پزشكى مشغوله ، از اون بچه هاى زبرو زرنگ كه به قول عمو اتیه داره...اما رز گفته نه...

یكم دیر رسیدم ، رز اومده...وقتى وارد شدم دست تكون داد...

-  : سلام ، اى ام سارى  ، این خانم قانم بدجور گیره...

رز : ساسانو دیدى؟!

-  : نه!

رز : برگرد سمت راست نشسته نزدیك در با یه دختریه ، خاكبر سر..چه تریپ عاشقى هم واسه تو برمى داشت!

كیفموگذاشتم رو صندلى كنارى وبدون اینكه نگاه كنم گفتم : 

-  پ نه پ فكر كردى تا آخر عمربه یاد چشاى من خوابش نمى بره؟!

رز : اصن این پسرا فقط بلدن حرف بزنن والا از عاشقى هیچى سرشون نمیشه!!

-  : اینكه عشق نیست ساسان از قیافه من خوشش اومده بود همین !

منوكه نمى شناخت..حالا تعریف كن از این مستر كسرى كه بدجور دل خاله رو برده ...چرا جوون مردمو ناامید كردى؟

رز : كلا مامان از هركى دو سال از ما بزرگتر باشه نه پونزده سال خوشش میاد...من خودم یكى رو مى خوام به حرفام گوش بده اون از من بدتر...٢ساعت با هم رفتیم بیرون..صد دقیقش اون حرف زد ،  همش تو فكر این بودم ، دكمه پائزش كجاست؟ كلى جوابام تلنبار شد!

-  : بزرگ شدیا رزى  ، خوشبحالت مى دونى با چه تیپ آدمى اكیى

رز : حالا این تئوریه ، اما به نظرم ریسكش پایینه مثلا دقت كردى رمینا اغلب رو سایلنته بنابر این براى شایان پا منبرى خوبیه ،  همین باعث میشه كلى باهم حال كنن !

خلاصه كلى با هم گپ زدیم...

رز : بعدش بریم گالرى یكى از استادام؟

-  : قراره با مامان بریم دیدن خونه شیدا كه چیدنش تموم شده...

همچین كه رسیدم خونه  ، بى خیال مامان كه جوش مى زد دیر شده ، خوشگل كردمو رفتیم...

واى خیلى عالیه ...علم وسلیقه خودش با تجربه زهره جون و پول پدرجون غوغا كرده...اینقدر حال كرده بودم كه نمى تونستم بشینم ، همه چیز زیبا بود...چیزایى كه شمال گرفتیم و یه جاهایى بكار برده بود بى نظیر...

-  : شیدایى قول بده اگه یه روز كسى خر شد منو بگیره  ، خونمو تو بچینى  ، بچم رو گازه ..كارام عقبه ...شوهرم گیر میده نداریم

شیدا با همه مهربونیش بغلم كردو گفت  : فكر كن خونه خواهرمو نچینم ...

بالاخره على رغم تعارفاى مامان كه خونه عروس دست نخوره ،  نشستیم تو حال شیدا همینطور كه چایى مى زاشت گفت : 

-   دارى درس مى خونى والا جووناى مردم صف مى كشیدن...اون روز كه رفتیم پیش عكاس من...اون پسره بعد كه تو رفتى گیر داده بود شمارت مى خواست...

منشیه گفت : پسر آخر پول وثروته تحصیل كرده آمریكا هم هست

مامان خندیدو گفت : واى پس برم پیداش كنم

-  : مامان نمى دونى چه خود شیفته اى بود به عكسایه خودش نگاه مى كرد ، مى خندید...

زهره جون : وا خب دارندگى و برازندگى ،  شیدا چرا اقبال دخترمو پروندى؟!

شیدابیچاره مونده بود چى بگه!!!

-  : براى اینكه خواهلم هركسى رو برازنده خواهرش نمى دونه ، مگه نه وشكلاتى كه براش آورده بودموباز كردم...

رژان>>

پدر جون : زنگ بزن نهار بیارن  ، امروز منم مى مونم باید این پرونده رو بررسى كنم

-  : اختیار دارید  ، دفتر خودتونه صفا آوردید  ، نهارم مهمون شادى جونیم با خورشت بادمجون فرد اعلى ش  ، گرم كنم؟

پدر جون : به به ، چى از این بهتر..

تا غذا گرم شه یه میز دو نفره چیدم  ، چون رویا كه رفته بود دادگاه  ، خانم قانمم با شوشو جانش رفتن  ، كجا خدا داند!

باتقلید صداى شیپور اعلام كردم غذا حاضر است ،  یه چند دقیقه كه گذشت ، .خبرى نشد  ، غذا رو گذاشتم رو میز ورفتم اتاق پدرجون

پدر جون سرش رو میز بود..تلفن افتاده بود رو زمین ...فقط یادمه در دفترو باز كردم وجیغ مى زدم آمبولانس ...كمك

با هشدار دكتر اوژانس زنگ زدم به رسا ..شوكه نشسته بودم جلوى در سی سی یو كه چند لحظه پیش پدر جونو بردن ،  بالاخره از پس اشگام رسا رو دیدم كه به دو وارد بخش شد ، نمى دونم دم كانتر پرستارا چى مى گفت...جون پاشدن هم نداشتم كه عاقبت منو دید ..اشكم جارى شد

رسا : برم بابا رو ببینم الان میام!

-  : سریع دستش و گرفتم وگفتم  : رسا تو رو خدا بگو هیچیش نمیشه ..بگو ...هفته دیگه عروسى شیداس كلى كار داریم ...اصن خوب بودن !...چرا اینطورى شد؟

صدام شروع كرد لرزیدن و اشكم هق هق شد ..رسا رو پاهاش نشست جلوم ...صدام كرد ...دو تا دستم روگرفت تو دستش. ..شیش اروم باش ...وضعیتشون كنترل شده رژان!

آروم باش

رسا : چرا اینقدر سردى ...خانم صدر میشه فشار ایشونو چك كنید...

چشمام و كه باز كردم رسا رو دیدم دستاش تكیه داده بود به زانوش ...سرش پایین بود  ، ...انگار شجاعت صدا كردن نداشتم  ، بالاخره نگام كرد

رسا : بیدار شدى؟

پاشد اومد كنار تختم نشست ، چه سورمه اى بهت میاد خانم وكیل 

مى خواست رد گم كنه  ، كلافه گفتم : چى شد ؟ 

یه لبخندى زد كه آرامش بخش بودو گفت : نگران نباش خطر رفع شده فقط امشبم باید تحت نظر باشن تا جواب آزمایشاشون بیاد

-  :  جون من راست میگى!

یكم پشت تختم رو داد بالا تا حالات نشسته پیدا كردم ...مطمئن شدم 

-  : خدارو شكر  ،  اصن باورم نمیشه ! تلفن افتاده بودزمین خودشونم تكون نمى خوردن

رسا : شیدا صبح داشته از خیابون مى گذشته كه این اتوبوسهاى بی آر تی رو كه مى بینه غش مى كنه  ، خدا رو شكر راننده دیده بودتش اما مردم به دانیال زنگ مى زنن اونم سریع با بابا تماس میگیره..خدا رحم كرد

-  : همینطور كه پاشدم گفتم  : الان خوبه؟

رسااشاره كرد بشینم و گفت : خیلى ترسیده بودى بهت آرامبخش زدن ...بزار سرمت الان تموم میشه  ، بعدمیریم بابا رو ببین ..

نمى دونم داشت تو گوشیش چى رو چك مى كرد كه حواسش نبود

-  : رسا شیدا رو میگم!!

رسا :  آهان  ، آره... دارم دانیال اس داده اونو مى خونم 

رسا : باهاش حرف زدم خوب بود اما انگاربیمارستان گفته تا چند ساعت به علائم خونریزى مغزى دقت كنید  ، كیان ترسیده گفته نگهش دارن  ،  اگه اشكال نداره یه سر بهش بزنم بعد برسونمت خونه...البته شاید كیان راضى شد بیان خونه

-  :  میشه یه زنگ به مامانم بزنى ، مى ترسم یه موقع نگران شده باشه

همینطور كه دنبال شماره ما بود گفت : اگه خبر نداشتن چیزى نگو تا برسى بعد ...

مامان خونه نبود به معصومه خانم گفتم بگه من با رسام وقطع كردم

گوشیشو گرفتم سمتش و گفتم  : به دانیال گفتى قضیه پدر جون رو؟

رسا : نه ترسیدم زهره جونو این دفعه نگران كنه  ، آخه در مورد مریضى و بیمارستان خیلى كولیه ، اما حالا میریم باهم خدمتش می رسیم

-  : همه حول میشن... تازه اونكه حتما تصا دف باباش هم براش تدائى میشه  ، حالا كه به خیر گذشت ..

با سفارش رسا اجازه دادن چند لحظه پدرجونوببینم ، از دیدنشون تو اون لباس سبز مریضا دلم گرفت

پدرجون : به به  ، فرشته نجات من

فقط تونستم یه لبخند بزنم

پدر جون : نگران نباش ، توفیق اجبارى بود یه چك اپ كامل كنم..فردا مرخصم به زهره چیزى نگى ...به رسا گفتم بهش بگه رفتم با دوستان كرج

-  : باشه

پرستار : خانم بفرمایید بیرون لطفا

دستم جایه خدافظى تكون دادم وبه سرعت خارج شدم  ، جو برام سنگین بود دیدن بعضیا تو حال بد رو تختاى مجاور نفسمو سنگین كرده بود

رسا : خوبى ؟!

-  : آره تو رو خدا بریم

پشت سرم اومد  ، دم كانتر پرستارا اما مكث كرد كه من بى توجه سوار آسانسور شدم اومدم پایین 

نمى دونم چطورى وقتى رسیدم در بیمارستان رسا هم پیداش شد ...ماشینشو دیدم 

رسا : مى خواى اینجا بشینى برم ماشینو بیارم ؟

انگار ماشین اونور شهره ...محل ندادم

.در سمت منوباز كرد وقتى نشستم خواست كمر بندمو ببنده كه خندم گرفت

-  : بابا خوبم ٫چرا حول شدى بیا بشین

-   : شما دكترا چطور این محیطو تحمل مى كنید آدم سالم مریض میشه و سایبونو دادم پایین

-  : الو؟!!

رسابا یه مكثى گفت  : میدونى من چرا دكتر شدم؟

همینطور كه خودمو برانداز مى كردم گفتم  : 

-  چون رتبت پنجاه بوده دیگه ! ذكر خیرتونو شنیدم...

همین طور كه به جلو خیره بود گفت : فكر مى كردم اگه دكتر بشم میتونم مامانو نجات بدم!

بغض اش فضا رو پر كرده بود...مى خواستم چیزى بگم اما ذهنم یارى نمى كرد...تكیه دادم ...

 ، دیدم داریم از جلوى یه شیرینى فروشى كه مى دونستم شیرینى خامه ایش عالیه رد میشیم ناخود اگاه بلند گفتم  : همین جا وایسا!!

جا خوردو زد كنار  ، سوالى نگام كرد...

-  : اقا من نهار نخوردم نون خامه اى مهمونم مى كنى؟

خندید و با یه نگاه مجهول پیاده شد ...الهى شكر جو عوض شد  ، دیگه غصه بسه ممكنه اور دز كنم.. سرگرم بر انداز آدمایى كه رد میشدن بودم  ، رسا پدیدار شد...

-  : وائ از این بزرگا هم گرفتى ...خوشم میاد ببینم دماغت خامه اى میشه و خندیدم 

اونم با خنده در حالیكه با دستمال یكیش داد به من گفت  : چاه نكن بهر كسى 

-  : چقدر گشنمه؟!

-  : مرسى  ، ببخشیدا خودم كیف میف هیچى همرام نیست  ، فقط یادم جیغ مى زدم در حد تیم ملى ...خوب شد اعتبار تو بود جناب دكتر مالك !

یه تعظیم نمایشى كرد...معلوم بود ایده ام داره بهش مى چسبه ، اما نگاش بامن بود

-  : .به خدا و الا چطورى بستریشون مى كردم ؟و دیگه بى تامل یه گاز بزرگ از شیرینیم زدم كه وقتى سرموآوردم بالا لبخند رسا به خنده اى پر صدا بدل شد...

رزى ٢روزه رفته با دوستاى دانشگاش كاشان وابیانه این طور كه میگه طبیعت كویر رو سیر میكنن

رمینا امروز وقت آرایشگاه داشت  ، از منم خواست باهاش بیام ، چه دخمله گلیم من ...مى خواد موهاشو مسى كنه با مش پر فكر كنم كلى تغییر كنه  ، اما این یعنى بنده حالا حالا معطلم...

مشغول اس ام اس بازى با بچه ها بودم  ، كه یه خانمى كه به نظر از كل دنیا طلبكار میومد پاشد رفت سراغ بى بى بند انداز معزز و با قرى مخصوص گفت : 

-  من باید برم مدرسه دخترم  ،  براى روز معلم جشنه!چقد دیگه نو بتمه؟

این یعنى خانم جون كار من زودتر از بقیه را بنداز!!!واى پس تولد رسا هم امروزه

دانیال رفته چین  ، شیدا هم با عكاسش رفته دوبى ، اى روزگار بیچاره نه به تولد پارسالش نه به حالا كه شیدا تیتر یكه و همه از یاد بردنش ، زنگ زدم به زهره جون و قرار یه سورپرایز رو براش ترتیب دادم...

-  : رمینا من میرم این پاساژ ()یه دور بزنم

رمینا : خوبه من فك كنم خیلى دیگه كار دارم  ، ببخشین الاف شدى

-  : بلو بینم

دیدم آرایشگرش تو فكرگفتم : 

-  خانم من یه خوشگل بانو تحویل دادم  ، میام یه لعبت ببرم خواهشاو یه ماچ از روى مباركش كردم كه لبش پر خنده شد ..احتمالا تو عوالم قسط و شهریه بچش اینابود بیچاره...

از طرف مامان اینا یه كفش دودى آدیداس براش گرفتم كه خطهایه بنفش داره ، واز شانسم یه تى شرت بنفش هم كه سر شونش تیكه دودى و زغالى مى خورد پیدا كردم از طرف خودم بدم ، هرچند اون همیشه كلاسیك مى پوشه اما من اصن خرید اون فرمى بلد نیستم ...حالا این بار مجبور میشه یكمم این تیپى باشه

به سالن كه برگشتم دیدم  ، اون دخترى كه خیلى چهرش به دل مى نشست وكارش بافت بود مشترى نداره ، وقتو مغتنم شمردم ...

جلوم به حالت تیغ ماهى برد پشت گوشم و بقیه موهامو براشینگ كرد..حسابى ناز شدم 

بعد اینكه كار جفتمون رو كه مامان سفارش كرده بود در غیاب شایان وظیفه ماست  ، حساب كردم ، رفتم سراغ رمى

إإ شما كه بازم اخمید...اومدم دورتون بگردم عروسمونو جیگر كردید  ، این طورى بر مى گردما!!

با خنده به رمینا كه براشینگش تموم شد اعلام كرد پاشه و از تو كشوش یه مروارید در آورد زد به انتهاى بافتم و گفت  : اینم مال تو خوشگل دختر مهربون...

ضمن تشكر مانتوپوشیدیم ،  اومدیم بیرون...

رمینا : خوب شد؟

-  : خیلى فقط بیچاره شایان كه دستش كوتاه وخرما رو تو اسكایپ مى بینه  ، هلاك میشه داداشم...

خندید ، چقدر رویت عشق تو چشماى یه نفر قشنگه...

-  : بدو بدو داداشم هلاك میشه ، منم اگه تا سیم ثانیه غذا نخورم هلاكم  ، خودت میدونیو جواب شادى جون

رمینا : بالاى همین پاساژه یه رستوران خیلى خوب هست بریم اونجا

غذامون روسفارش دادیم ...بعد پاسخ گویى به مامان رمینا كه محو جمالم بود این مدت گفت : 

-   چقدر این مدل بهت اومده

-  : بگو ما شاا...

رمینا با خنده گفت : 

-  بادمجون بم آفت نداره!

-  : إ رمینا خانم من نه بادمجونم نه چغندر  ، خواهر شوهرما حواست باشه

رمینا : خواهر شوهر سالاد بفرمایید لطفا  ، لیمو براتون بچكونم...

رژان>>

وقتى رسیدیم خونه مامان اینقدر واسه رمینا ابراز احساسات كرد هر كى ندونه فكر مى كنه اون دخترشه نه من

یه پیراهن نارنجى با برشهاى شیرى دارم كه پایینش چین هاى كج وكوتاه داره تا رو زانو ، با كفشهاى جلو باز شیریم پوشیدم  ، یه ماتیك و ریمل هم خرج صورتم كردم ، مثل همیشه دوش عطرو رفتم پایین...

رمینا : جایى دعوتى؟

-  : مى خوام برم خونه پدر جون ، تولد رساست قرار سورپرایزش كنیم

مامان : بالاخره چى گرفتى براش؟

-  : بزار بیارم ببین  ، راستى كیكى كه دیشب درست كردمو خوردید؟

مامان : نه ، مى خوام الان بیارم چطور؟!

رمینا : چه خوشگله ، مباركش باشه

مامان : خوبه

-  : مامان جان ، شرمنده مى خوام كیكو ببرم اونجا ، زهره جون ببینه دیگه اوستا شدم

رمینا : آره خاله ،  منم دارم مى رم ،  مامان خونه خاله سپید منتظرمه برم دنبالش ، پاشو رژى تو رو هم برسونم

از موقعى كه رسیدم پدرجون تعریفمو میكنه  ، زهره جون تایید وبالعكس

-  : هنوز فصل هندونه نشده  ، لوس میشما

پدرجون : آخ مى خواستم هندونه بخرما  ، یادم رفت

سلام...رسا بود كه انگار با صداى ما بیدار شده

-  : سلام به آق دكتر خواب آلو ، چطو مطورى؟

یه ابروش بامزه داد بالا و گفت  : خبریه؟!

پدرجون : نه جز اینكه شما خوابتون میارید اینجا  ، دختر گلم صفا...

-  : التفات دارید استاد

رسا نشست وباخنده جواب داد : خدا حفظ كنه این دخترتون

زهره جون  : كاش دانى وشیدا هم بودن

-  : اگه دانى بود مى گفت : آى جوجو مى بینم كه دارى زیر اب مارو میزنى !!كى میاد؟..

پاشدم برم چایى بیارم  ، رسا هم پاشدو گفت  : سه شنبه میاد

زهره جون : چایى تازه دم كردم فقط زحمت بكش بیار

-  : رو چشمام

داشتم كارد وچنگال مى زاشتم تو سینى كه رسا پیداش شد

رسا : كمك نمى خواى؟ 

-  : خوشبحال زنت ، برعكس من كه به حاجت شكم گذرم اینجا میخوره تو زیاد تو آشپزخونه دیده میشى

رسا : این بد یا خوب؟

-  : نمى دونم بستگى به زنت داره اكه مثه مامان من باشه خوب  ، اما خاله نازى میگه مردا كه میان تو آشپزخون آدم بدتر كلافه میشه...

دست به سینه رو به من كه چایى مى ریختم به كابینت تكیه داده بود ، وقتى دید نگاش مى كنم پرسید نظر خودت چیه؟

-  : دیدى تو این فیلما مو قع خواستگارى دخترو پسره میرن میشینن با هم حرف بزنن ، دختره میگه شغلتون چیه؟دوباره با ناز پرسیدم...كجا درس خوندید؟... بعد با صداى خودم در حالیكه خندم كنترل مى كردم گفتم  : من باید بگم آشپزیت در چه حده؟...به نظافت واردى یا نه؟

كه صداى خندش نطقمو كور كرد ، كیك از یخچال درآوردم  ، 

همینطور كه سینى بلند كردم گفتم میشه كیكو بیارى؟...

چشمى گفت و در حالیكه هنوز مى خندید دنبالم راه افتاد

پدرجون : جوك میگفتید!!!

-  : نه یه واقعیت خنده دار بود

رسا : چقدر الان چاى وكیك مى چسبه  ، مرسى زهره جون

زهره جون همینطور كه چاییشو برداشت گفت  : كار رژانه.

رسا با تعجب چاییش برداشت وگفت : پس تو آشپزخونه شوخى مى كردى؟!

-  : سینى رو گذاشتم رو میز وگفتم  : نه والا  ، خب هر قائده اى استثنا هم داره این یه قلم رو از بابت زهره جون وارد شدم ، وهمینطور كه مى رفتم پشت مبل رسا به زهره جون چشمك زدم

زهره جون پاشد از تو كشو تلوزیون یه شمع گذاشت رو كیك وپدرجون هم با فندك روشنش كرد  ، 

كادو هاش آوردم بیرون وهر سه باهم رو به قیافه علامت سوالش گفتیم : تولدت مبارك ..

رژان>>

-  : شیدا خوب شد بالاخره این مراسم شما انجام شد  ، همش از نظر غایب بودى

شیدا : آره خودمم هنوز دارم خستگى در میكنم  ، به كیان گفتم تا تابستون سراغ هیچ پروژه اى رو ازم نگیره

زهره جون : عكس وفیلمت كى آماده میشه؟من تازه مى خوام تو فیلم كیف همه چى رو ببرم  ، اون روز كه اینقدر درگیر مهمونا بودم نفهمیدم چطور گذشت...

-  : میگن خیلى خوش قول باشن سه ماهه میدن

شیدا : نه بابا با داداش كیان دوسته گفته اول تیر بهمون میده

-  : شیدا یادت غر میزدى كیان بفكر فامیلاشه ...من كلى ترسیده بودم كه الان با قوم شمر روبرو میشم ، اما خدایى مادر شوهرت رو تو كوكش بودم خیلى هوات رو داشت سر هر میزى مى نشست  ، ازت تعریف مى كردومدل خودش گفتم : .

-  خدا رو شكر كیان با انتخابش یه دختر خوب قسمتم كرد ، صاحب یه دختر شدم ..

.با خنده گفتم  : نمى دونه پسرشم باى باى ..

شیدا : این حرفا به من میاد ، منو دیگه همه فهمیدن چه شوهر پرستیم

زهره جون خندید ، پاشید مردا رو صدا كنید  ، مى خوام غذا رو بكشم 

پدر جون وكیان مشغول شطرنج بودن

-  : آقاى داماد بهتر بازى رو محترمانه واگذار كنى ، مقابل شما استاد بزرگ شطرنجه!

شیدا نشست رو دسته صندلى كیان و گفت : بیا خودم الان واسش شانس میشم بابارو كیش ومات میكنه

زهره جون اومد معركه ما رو كه دید گفت : رضا پاشو ...گوشتت لا دندونشه  ، نه میتونى ببرى نه خوبه ببازى...پاشید نهارو كشیدم

پدر جون مدبرانه گفت : دیگه امر امر خانماست باید پاشیم

رسا لب تابش رو بست وگفت : كاش یكى هم منو تحویل مى گرفت

كیان همینطور كه دستش دور كمر شیدا بود پاشد ...برو داداش زن بگیر كه خوب عالمیه

رسا : حرف حساب جواب نداره

-  : زهره جون دانیال تازگیها خیلى غیبت داره ها...

شیدا : آخر هفته ما میریم همدان ,ببخشید جاوید مى گفت انگار خاله اینا مى خوان دعوتمون كنن

زهره جون : آره  ، حالا باهاش صحبت میكنم ...شما بریدخوش بگذره!

پدرجون  :  با تور مى رید؟

كیان : نه یكى از دوستام تو منطقه عباس اباد اونجا داره ساخت وساز میكنه  ، دعوت اونیم

-  : یكى از دوستام عید رفته بودن میگفت كلى دیدنیه

شیدا : مى خواى توام بیا خوش میگذره؟

-  : نه بابا قربونت ، كلى درس دارم

پدر جون :  ما تازه شیدا دنیا اومده بود رفتیم غار على صدر با روشن ، رسا یادته؟

رسا ،  : نه !اما یك بار كنگره بود ،  یه روزه رفتم همدان...انگار غار بیرون شهره!

زهره جون : آره  ، اون دفعه كه ما رفتیم اینقدرم سرد بود  ، یادت باشه لباس گرم ببرى

-  : شایان كه تابستون اومد مى تونیم همگى بریم

زهره جون : ان شا ا..

رسا>>

داشتم از در بیمارستان میومدم بیرون كه تماس برنده شدنم تو قرعه كشى شهر وند فول انرژیم كرد...

یاد سه پیچ شدن اون روزش براى شركت تو قرعه كشى حواسمو برد سمتش...تو ذهنم عكسهایى كه دیروز واسه زهره جون داده بود رو مرور كردم ، با لباس مشكى ماكسى تو عروسى شیداشمایل یه خانم جوان برازنده رو نشون مى داد بدون اثری از شیطنت وجودش ،  اما فیگورهاش تو عكسهایه تولد به یاد ماندنیه من مبین رژان واقعى بود...هنوزم وقتى به اون شب فك میكنم مست میشم..

از شانسم كوچه عبوریم بسته است احتمالا داخلش یه عملیات ساختمانیه...دور زدم و داخل اولین خیابون قبل اون شدم  ،  البته خلاف !محتاط میروندم كه یهو رژان بدو از فرعى در اومدو بى هوا از جلوى ماشینم رد شد...خودش بود...براش بوق زدم ...سرعتشو بیشتر كرد ، كنارش صداش كردم كه سریع سوار شد ودر جواب سلامم گفت  : برو لطفا

رنگش پریده بود ومعلوم بود آشفته است ، چشماش بسته بود  ، یكم كه گذشت سرش چرخوند وگفت  : خدا تو رو رسوند!

داشتم از سئوال منفجر مى شدم اما دل پرسیدن هم نداشتم..وایستادم جلوى یه سوپر یه نوشیدنى واسه رژان گرفتم ویكم زمان برا خودم...فكرم به جایى نرسید...اما وقتى برگشتم آرومتر بودم ...رانى خنكو گرفتم سمتش 

-  : بخور  ، رنگت پریده!

آبى كه دریاى چشماشو زلال كرده بود با كلامش جارى شد...

-  یه درس سه واحدى داریم تقریبا مشگله ..یكى از پسراى ترم بالایى كه چند بار اینو افتاده ،  ازم خواست باهاش كار كنم ...مى دونستم آدم موجهى نیست اما دلم براش سوخت ...گفت این ترم اگه مشروط بشه اخراجه..باهاش قرار گذاشتم امروز بیاد كتابخونه كه پیشنهاد یه كافى شاپ خلوتو داد..

صداى تپش قلبم انگار ضمیمه صداى رژان شده بود با همون شدت وسرعت...

-  وسط توضیحام چرند میگفت  ، محل ندادم كه كثافت دستشو كشید رویه پام ، پسره هرزه ی آشغال...فقط كیفم رو برداشتم ودوییدم...

اشكاش هق هق شد...خوب شد تو رو دیدم

انگار لال شدم...ناچار برا شكستن حجم سكوت ضبطو روشن كردم...سی دی جهان بود صداش وكم كردم ...جلوى یه داروخانه وایسادم یه ورق قرص كلرودپكساید گرفتم  ، یكى خودم قورت دادم ...پشت رل كه نشستم  ، نگاش چرخید سمتم

-  : تا حالا گریتو ندیده بودم ، بهت نمیاد! ...یكى از این ،  بخور ،  ضد اصطرسه...یكى گذاشت تو دهنش ...

بى حرف رسیدیم

-  : مى خواى تا بالا باهات بیام؟

-   نه مرسى ...

در خونه كه باز شد گفتم : یكم بخواب ..گذشته ،  بهش فكر نكن

سرى تكون داد

-  : عصر بهت سر میزنم خبراى خوب دارم!نمى دونم شنید یا نه ...رفت داخل ..

نمى دونستم برم حراست دانشگاه یا نه ؟باید برم سراغ دانیال ..اون بهتر به این داستانا وارده ...هنگم

رفتم داخل دفترش منتظر تا مشتریهاش برن  ، با اسماعیل كه برام نسكافه آورد خوش وبش سر سرى كردم ...قهوه ى به موقعى بود ...یا قرصه اثر كرد كه داستانو با ارامش برا دانیال تعریف كردم

خندید وگفت  : به نظرت برم طرفو از هستى ساقط كنم كه چرا دستش خورده به پاى رژان؟

قاطى كردم...بعد عمرى دیگه دستم براش روئه پاشد اومد روبرو م نشست وگفت : الكى داغ نكن رسا ،  داداش اون بیشتر از حماقتش ناراحته نه دست یارو

-  : از ترس ضعف كرده بود  ، كلى گریه كرد...

دانیال : خدمت طرف مى رسم اما نه از طریق حراست ، اونجورى خودش هم به دردسر مى افته ، كه چرا با یارو رفته و از این داستانا

به اینجاش فكر نكرده بودم...

تكیه دادو گفت : حلش مى كنم ...با تو كه هنوز نسبتى نداره اما جوجویه منه

خندم گرفت ...

دانیال  : حالا پاشو بریم نهار..

رسا>>

بعد نهار  ، رفتم یه باكس از شكلات محبوب رژان خریدم جاى شیرینى...دلم مى خواست همون موقع میرفتم سراغش ...اما بى وقت بود

یه دوش گرفتم...ساعت حوالى شیش بود زنگشون و زدم...

شادى جون : سلام رسا جان  ، خوش اومدى!

-  : راستش اومدم رژانو ببینم یه خبر خوب براش دارم!

همین طور كه مشایعتم مىكرد سمت حال گفت : 

-  بشین صداش كنم..رژان...رژان بیا پایین رسا اومده

رژان : مامان بگو بیاد بالا

شادى جون انگار تو دوراهى موندلبخند زدم وگفتم  : 

-  مشگلى نیست ، رفتم سمت پله ها...

رو پله آخر داشتم فكر مى كردم اتاقش كدومه كه صداش از اتاقى كه سمت چپ درش باز بود اومد...

رژان : شایان داشته باش كه سوپر من وارد میشود...

پشت میز التحریرش با یه تى شرت قرمز و برموداى سفید مشغول چت تصویرى بود ...از اینكه خودشو پیدا كرده قلبم آروم شد ...

یه در نمایشى زدم وسلام كردم

شایان : سلام رساجان ، چطورى؟ شنیدم امروز حسابى به هنگام رسیدى...

-  : سلام ،  آره..كجایى اینقدر دورت شلوغه؟

شایان : اومدم اینجا برا پرو پزالم اگه این كوچول بزاره؟

رژان : خب درددل لازم بودم  ، اصن برو

شایان : إ بزار حالا یكم رفیقمو ببینم  ، تو چه خبر؟ ، همه چى خوبه؟

رژان : آره  ، برو  ، رفیقت بامن كار داره ، خدافظ

همین كه قطع كرد پاشدو گفت  : خب ،  خبرچیه؟

بچه پر رو...رفتم سمت تك مبلى كه كنار پنجره پشت به كتابخونه و رو به تختش بود ..نشستم وگفتم : 

-  خوبم...ممنون...نه اینقدر تعارف نكن ..باشه میشینم یه چایى بخوریم

خندان اومد تقریبا ول شد رو تختش وگفت : شایان مى خواست تشكر كنه  ، گفتم بیاى بالا..اگه راحتى میشینیم همین جا

خرس گنده لیمویى رو تختش نشون دادو گفت : این تپله...تپل ایشون سوپرمن ...آشناشید

با خنده سرى تكون دادم...معلوم بود یه جورایى از اینكه تو اتاقش تنهاییم معذبه

رژان : به به مامان جان  ، خجالتم دادى ...

شادى جون  : این شكلاتو رسا آورده ...باشه اینجا كه من و بابات جلو چشممون نباشه  ، بخوریم 

رژان : كنجكاوى مردم ..خبرشو بگو 

-  : قرعه كشى شهروند ٢٠٦بردیم 

شادى جون  : جدى؟!...چه عالى 

رژان : اى ول پس این شكلات واقعا حقمه از اون ماشین بد رنگت خلاص میشى ...

شادى جون  : رژان !!

رژان همینطور كه شكلاتشو باز مى كرد گفت  : آخه مامان نه به اون كمرى خوشگله سورمه ایش نه به این ماشینش معلوم نیست رنگه ماشه ...موشه؟!

شادى جون در حالیكه خندشو جمع كرد گفت : 

-  من برم به زهره اینا بگم شب بیان اینجا دور هم جشن بگیریم وجیم شد

جلوى مامانش ضایعم كرد ...بستنیمو گذاشتم رو میز گفتم  : 

-  رنگه اون ماشین انتخابم بود این ،  باید اندازه جیبم یه چیز تمیز میگرفتم حالا برناممه آخر تابستون عوضش كنم اما این جایزه نصف اش مال توئه یادت رفته ؟!شانس تو بود

رژان : بابا اون روز یه چیزى گفتم...شوخى كردم ...مبارك باشه

-  : اما من خیلى جدى ام...پنج شنبه دعوتم كردن براى اعطا اكه قبول نكنى نمیرم

رژان یه گاز به بیسكوییت روى بستنى اش زد و گفت : اتاقم چطوره؟

خندم گرفت ...فلفل نبین چه ریزست ...مثلا مى خواد منو بپیچونه

.-  : قشنگه ، اما بحثمونو عوض نكن...جایزتو چیكار میكنى؟

رژان : خودت می خواى چیكار كنى؟

-  : اول من پرسیدم

مثلا مشغول بستنى اش بود اما حس كردم در حال سبك سنگین كردن پیشنهادمه

-  : رژان تعارف نمى كنم ، قرارمون بود

تو چشمام نگاه كرد ..نمى دونه طاقتم كمه ...بالاخره قیافه جدیش به لبخند مزین شد

رژان : ببین تپل شاهده ها خودت اصرار كردى...سهم منو بده به خیرین مدرسه ساز شمال 

اصن انتظارش رو نداشتم

رژان با تانى پاشد و گفت  : بیا بریم پایین ، رسااین واقعا جایزه توئه ...حالا كه ماشین گرون شده كلى پوله...هر كارى دوس دارى بكن من همین طورى گفتم

-  : صبر كن ...واقعا مى تونم فكر كنم این تماس باهام گرفته نشده و باهاش یه همچین كار خوبى بكنم...یه شكلات از توجعبه برداشتم وگفت : 

-  با اجازت كاممو شیرین مى كنم به نیت كار خیرمون

حالا اون متعجب نیگام مى كرد..

..ام

رژان>>

تازه از كتابخوانه رسیدم...سر كوچه به پدرجون برخوردم.

سریع لواشك تو دهنم رو قورت دادم وگفتم : سلام بر استاد معزز ، احوالات شریف ؟

پدرجون :  سلام  ، زنگ زدم خونه نبودى؟!

-  : ووى ...قراره از كار بیكارشم یا از گوش آویزون...باور كنید  ، .خیلى درس دارم واقعا نمى تونستم برم دادگاه

-  خندید...در مورد كار نیست ...دلمون تنگت بود...

-  بیا بریم خونه ما...

-  : حریف واسه شطرنج مى خواید؟

رسیدیم دمه درشون...خیلى خستم ...الساعه افقى میشم

-  باشه میگن ناز كش دارى ناز كن ،  اما فردا بیا... كارت دارم.

-  : صبح ساعت ٨اینجا ...خیلى وقته نیمدید پارك...

-  گل گفتى ...موافقم 

-  : پس فعلا باى

-  به مامان و معین سلام برسون...

-  : چشم  ، شما هم همینطور...

-  : سلام  ، مامى خوشگلم چطوره؟

مامان  : دیر كردى؟

-  : درگیر با دكمه هاى مانتوم گفتم  : دخمل خوبیم...پدرجون دیدم ...به عشق شما ...دیدارشون وعودت دادم به فردا...راستى پدرجون سلام رسوند

مامان همینطور كه مشغول درست كردن فالوده بود گفت : بى خود  ، فردا منیر اینا میان اینجا..باید باشى ...كیف مى كنم  ، دخترش یه خانمى شده  ، هر دفعه میریم اونجا با یه دسر جدید پذیرایى مى كنه...هنرى كه ندارى اقلا باش ببیننت

با چاشنى حرص گفتم  : راهش این بود كه یه دو سه تا كاكل بسر دیگه مى آوردى  ، جمله دخترایه رفیقاتو كه تو دلت جلوس كردن  ،  راحت مى دادى تنگه فامیل...

یه لیوان فالوده ..آشتى جویانه گذاشت جلوم و گفت : حقیقت تلخه ،  اما جونه شادى دوست دارم میگم...اگه دلت به چشم وابروت خوشه  ، ماله دو روزه اوله ها..نمیگم مثه اون  ، اما یه پلو دم كردنم بلد نیستى

-  : اوف مامان اون سانازه من رژان ...حالا غذا بده تا بى رژان نشدى ...گیرم نده پلیز ..

با حرص از بى خیالى من  ، خودت بكشى گفت و ول كرد ،  خدا رو شكربرایه جلوگرى ازجنگ رفت بیرون ...دیگه اشتها نداشتم ..اما سر گرسنه هم كه نمیشه به بالین گذاشت...

صبح سحر خیزو كامروا بعد دو دور كه پارك و زدیم به پیشنهاد پدرجون رفتیم سنگك بگیریم ..دیگه میدونم یه روشه دلربایى از زهره جونه

-  : راستى نگفتید چیكارم دارید؟

پدرجون : یكم دور وبره زهره باش چند روزه دمغه 

-  : چى شده؟!

-  انگار دانیال با یه دخترى آشنا شده به زهره گفته رابطم با هاش جدیه ...زهره میگه بهم نمى خورن ..خیلى نگرانه ...تو كه بیاى دلش باز میشه رسیدیم نونوایى ...

تو دلم خندیدم  ،  اگه رزى بود مى گفت : چنته هم شدى.

نون به بغل رفتم سمت آشپزخونه  ، سرو صدا ش موید حضور زهره جون بود.

-  : سلام به بانوى ٢٤عیار

-  سلام عزیزم  ، چه عجب..

بعد دوتا ماچ آبدار گفتم : راستش مى خوام بعد از شیرینى پزى دو تا كرسه. شوهردارى خدمتتون باشم...

.شمردم پدرجون هر جمله ى ١٠كلمه ایش شامل پنج تا زهره است..مانتوم همونجا گذاشتم رو كانتر و دستم شستم

زهره جون : -  به به پس جایه ورزش غیبته من بوده ..رو كن ببینم چى مى گفتید؟

-  : ذكر خیر بود و ...یه خبر شگفت آور

با قیچى نون برى زد پشتم وگفت  : درس اول ...یه نیمرو درست كن ببینم چه مى كنى

 : قربونتون من الان پیش ثبت نام كردم  ، كلاسا باشه برا هف هشت ...ده سال دیگه

زهره جون : واى  ، دانى هم همینو مى گفت...منم مادر  ، بى خبر از حكمت خدا ،  نشستم هى التماسش كردم این زن بگیره... یكم زندگیش به راه شه...

دیگه درس گرفتم به زور ازش چیزى نخوام  ، تو ام الهى به وقتش به اهلش برى

انگار قضیه جدیه ...لودگى پس زدمو گفتم  : قیچى روبدید... زحمت نیمرو با خودتون ،  اما قول بدید جلو مامان شكایتم نمى كنیدكه بد ازم شكاره

خندیدو گفت : آره به منم سفارش یه پرس نصیحت داده. ...

-  : ممنون ،  همین دیشب صرف شد ه...شما تو رو خدا بى خیال

تخم مرغا رو از یخچال در آورد و با خنده گفت : من تو تیم تو ام  ، گفتم به وقتش یاد میگیرى

-  : اى ول ...چه جمله كلیدیى ...بدردم مى خوره

پدر جون دوش گرفته وارد شد ، چى میگید؟!

-  : داشتیم مى گفتیم چه خوبه امروز ما بریم ددر  ، شما هم نهارو به اتفاقه همكارا میل كنید

زهره جون بربر نگام كردو زد زیر خنده..

زهره جون  : اون سر بالایى رو كه دیدم اول  ، فكر كردم مى خواى تو كوه هوا خورى كنیم  ، پاشو ندارم اما دلم نیمد بهت نه بگم ...چه آرامشى داشت قر بونت برم كلى سبك شدم ..

-  : اینجارو كعبه بهم نشون داده  ، گواهینامم كه گرفتم مهمونش كردم این رستورانه()بعد غذاگفت  : حالا كه اومدیم دركه بریم امامزاده والى نمازمونم بخونیم ...خیلى صفا داره ...منكه حاجتم گرفتم...

زهره جون  : رضا زنگ زد كه با رسا كباب گذاشتن نهار منتظرمونن  ، اما مى خواى بریم همینجا ، دوتایى حال كنیم هان؟

نه از بركت امتحانا  ، رسا روخیلى وقته ندیدم ، بریم خونه  ، نمى دونین با خیرین برنامش چى شد؟

زهره جون : این دانیال به كل ذهنم مشغول كرده ، نه ..نپرسیدم

-  : منكه هنوزم میگم سر به سرتون گذاشته و الا مى گفت خب برید خواستگارى ...اما واقعنم اگه باشه شما كه میگید به ماه میگه در نیا من هستم ...دیگه غصه نداره

زهره جون : چه مى دونم سپردم به خدا  ، هرچى خیره پیش بیاد ...انگار اصن خانوادش امریكان اینجا نیستن

-  : راستى زنگ بزنم دانیالم بیاد؟

زهره جون : نه ممكنه با ترنم باشه

-  : خب 

زهره جون : بزار حالا شاید تبش سرد شد...فعلا نمى خوام زیاد قاطى شیم..

گوجه هارو كه مى بردم بالكن زهره جون حسابى مشغول تعریف گشتو گذارمون برا پدرجون بود ...

-  : حسابى دودى شدى ..

-  : .عرق كردى ،  دستمال بیارم؟

رسا : نمى خواد بعد غذا دوش مى گیرم ...چه خبراز امتحانات؟

-  : هیچى ..خر خونى مفرط ..اما بازم دوتاش فردایه روزى كه شایان میاد ...نگرانم

رسا : نگرانیت بى جهته  ، مطمئن باش همه رو پاس میكنى

-  : خسته نباشى...پدر جون گفته اگه معدلم كمتر از ١٧شه دفتر تعطیله...منو دسته كم گرفتیا ؟

یه خنده غلیظ كرد...نفهمیدم بابته چیو گفت : من واسطه میشم اگه كم شدى  ، بازم برى دفتر...زیاده روى نكن ...یه موقع مریض شى

اینبار من خندم گرفت : گوله ظاهرم نخور ..من دیگه برا درس خوندن روئین تن شدم...تازشم ضابطه به رابطه مقدمه و الا خودم میتونم راضیشون كنم

رسا با یه نگاه مجهول گفت  : ...برو ببین برنجو كشیدن اینارو بیارم...

رژان>>

از مو قعى كه شایان اومده انگار خرزو خان از فرنگ برگشته ، این خاندان خاله نازى و عمو چنان كورس پاگشا یى گذاشتن  ، كه نفهمیدم چطورى یك ماه از تابستون گذشت ، فكر كنم اولین عروس ودامادى باشن كه قبل عروسى پاگشا مى رن.

خدا رو شكر بنده با معدل١٧/١١لب مرز جواز آمدن به دفتر و گرفتم  ، تازه چون تابستونه هفته اى سه روز میام...فكر مى كنم یواش یواش یه چیزایى بارم شده...

خونه فعلا قرق شایان ورمیناست ، مامان محض راحتیشون از ٩ تا ٢بعد از ظهر میره باشگاه ، بعد نهارشون میده كه مادام  ، موسیو برن گردش ..به بهانه كاراى عروسیشون كه آخر شهریوره.

..تازه شادى جون یعنى مادر شوهر كه نیست باقلواست  ، چهارشنبه به چهارشنبه هم دست معین جون رو میگیره  ، میبره لواسون كه گل پسرش راحت باشه  ، واینجانب هم توجیح شدم حالاكه تعطیلم خوبه آخر هفته ها پیش مامانجون باشیم...واحیا نا اگه مثه دیشب تو لدى یا برنامه اى با دوستام داشته باشم یا خراب میشم سر زهره جون یا با رزى سر مى كنم ، كه جدیدا خیلى مشكوك میزنه؟!

دیشب یهو ساعت ١٢تیك تیك برا خانم پیغام اومد  ، فكر كرد خوابم ...با اون لنگایه درازش تقریبا پرواز كرد سمت گوشیش...

از همه باحال تر خبر عقد دانیال تو آمریكا بود ...شده سوژه نخودچى خورون این روزا...باباى عروس گویا یه مهمونى بزرگ میگیره  ، از اتفاق مامانش هم كه ازدواج مجدد كرده وكاناداست هم میاد و...ازدواجشون بین دوستان ترنم جون اعلام شده ...همكار ما هم كه دوست باباش بوده میشه عاقد...

بیچاره شیدا وپدرجون كلى جهد كردن كه زهره جون از خر شیطون پیاده شه و این كار خارق العادشونو به روشون نیاره...حالا هم دست اندركار یه مراسم عروسین كه عروس وداماد ٥روز بعد از اینكه از ماه عسلشون میرسن ،  مزینش مى كنن ...

كلا ابرو باد ومه وخورشیدو فلك در كارند كه دانیال حالشو ببره ...رسا مامور شده خونه لواسونشو بده رهن ویه جا نزدیك خودمون براش بگیره بده شیدا  ، كه براش مدرن فرنیچ كنه تا اونا میان..

این ترنم تندیسه شانس بوده از شیكم مامانش ...عكسایى كه دانى برام میل كرده رو وقتى دیدم ...یعنى همه محاسن مامان وباباشو به صورت پاكنویس گرفته و به قول رزى چنان لعبتى شده كه ما دخترا هم با دیدنش حال مى كنیم...

با صدایه خاله نازى كه قرصه پاشو رژى زده ...از رختخواب جدا شدم

-  : سلام .. رزى رفت دانشگاه بیدار شدم ...داشتم دم میومدم

خاله : رسا ١٠بار رو مبایلت زنگ زد ...ببین چى میگه ؟...برا خودم دارم قهوه دم میكنم مى خواى؟

با سر تایید كردم ورسا رو گرفتم...قرار از بیمارستان بیاد دنبالم منم ببره لواسون..

یه ربعه راه افتادیم ...فك كنم ١٢ دقیقشو با این املاكیا یه سیریش مشغول بوده ..رفتم تو بحر نیم رخش ...پیشونى كوتاه ، ابروهاى پراكنده وصاف..دماغ گوشتی و لبایه پرش به پدرجون رفته ...نقطه عطف صورتش چشمایه سیاهشه كه مثه شیدا گیرایى خاصى داره اما پشت قابه عینكه ...شازده درسخون الدوله

-  به چى نگاه میكنى؟

ووى تلفنش كى تموم شد...هیچى داشتم فكر مى كردم

رسا : به من ربط داشت؟

-  : إإ..فكر مى كردم تو و دانى چقدر متفاوتید ، اون خیلى شرو شوره

-  آره  ، خیلى با هم فرق داریم...

بى منظور گفتم اما ..انگار تو هم شد..

با لبخند گرما بخشى ادامه دادم  : مثه رز و رمینا ..به نظرم واقعا هر گل یه بویى داره...

رسا : من چه بویى دارم ؟

یكم دماغم تكون دادم ...كالوین كلین اهدایى بنده

نیشش باز شد ...

-  نه جدى؟

-  : خب  ، تو إ ...موقرى  ، خیلى مرتبى  ، آدم مسئولى هستى  ، هوایه همه رو دارى حتى من 

-  دیگه ؟!

-  : بقیشو بگم لوس میشى خوب نیست 

با خنده تركاى سی دی رو جا به جا مى كرد .

-  .خوبه بازم امیدوار كننده بود ، ممنون بابت حسن نظرت

تابلو بود ذوق كرده...بچه انگار تعریف نشنیدس...

آهنگه افسانه بابك جهانبخش ...چه با حال منم با این حال مى كنم...تكیه دادم و رفتم تو حس كه دیدم شروع كرد با آهنگ هم خونى ...چه صداش خوبه؟!...

رسا>>

. اتفاق نادریه من از بیمارستان بیام و دوش نگرفته قرارى بزارم  ، اما محض خاطر دانیاله چكنم ...

كاش اقلا مى گفت آماده نیست مى رفتم خونه لباس عوض مى كردم ، تو این افكار  ، خانم بالاخره پیداش شد...

بعد سلام واحوال سوار شدیم  ، كه مبایلم زنگ خورد...هنوز اونو قطع نكرده یه آژانسى دیگه زنگ زد

رژان : بر دار ..شاید این كیسه مورد نظر باشه!

آژانسى كه مى خواست با مشتریش كنار بیام  ، اینقدر زیاده گویى داشت مى كرد كه ازش غافل شدم و همینطور كه مثلا انگار گوش میدم ..تازه ..متوجه.نگاه رژان رو خودم شدم ...نمى دونم تو چه فكریه ؟محو این صورت اصلاح نشده من كه بعیده باشه؟!

وقتى پرسیدم  ، انگار جاخورد ...اما طبق معمول با سادگى گفت : به تفاوت منو دانیال وشرو شور بودن اون واحتمالا یبس بودن من فكر مى كرده...نا خواسته انگار همه حسه خوشم رو كه على رغم همه خستگیم از این همراهى داشتم ، ..از دست دادم

بر عكس آنچه فكر كردم ..حالا داشت ازم تعریف مى كرد ..نمى دونم از دلش بر مى اومد یا فقط بر زبونش بود  ، اما كلى مملوئ از حسه خوبم كرد و جرقه اى شد براى اولین قدم...

یكى از شعرایه بابك جهانبخش و گذاشتم وخودم باهاش شروع كردم از ته دل خوندن ...لعنت به اونكه مبایلو اختراع كرد...ضبطو.كم كردم و گفتم  : بله؟

گوشم با تشكر و تعارفات دكتر شمس بود كه ..اول چشمایه ناباورم بعدم دستم خنكایه دستش و كه گذاشت رو دستم حس كرد ، شوكه از این حركت برگشتم سمتش ...باز بد متوجه شدم بى هیچ طنازى با صورتى كه رنگ به خود نداشت گفت : وایستا...حالم بده

تماس و قطع كردم  ،  زدم كنار

درشو كه باز كرد منم پریدم پایین..

پیاده شدم و خودمو رسوندم بهش ...یكم تهوعش ریخت رو كفشم...سرشو همینجور كه اب از دهنش آویزون بود بالا آورد 

-  ببخشید ..كفشت

یكم كشیدم عقب كه معذب نباشه...وقتى دیگه معدش خالى شد ...بدون توجه به بویه نامطبوع ...رو پام نشستم 

دستمال گرفتم سمتش و گفتم :  دیشب چى خوردى ؟...مسموم شدى؟

سرش و كج كرد و با شیطنت گفت  : تو دكترى از من مى پرسى رساجون؟!

پر شدم از هوس در آغوش كشیدنش..یكم كه بهتر شدى بعد راه مى افتیم..

از اونجاییكه گرماییم پشت ماشین كلمن آب یخ گذاشتم ، ..برا كمریم یخچال گذاشته بودم اما این جاشو نداره!

..شیرشو باز كردم ...چند مشت اب كه تو صورتم پاشیدم  ، نفسم تازه شد ...

چند ورق دستمال هم خیس كردم و بعد بستن صندوق نشستم پشت رل

-  : بكش به صورتت خنك میشى ..هنوز ازنگاه بهش حذر داشتم

-  خوبم من تو مسیرایه طولانى حالم بد میشه همیشه قرص دیمن هیدرنات مى خورم .. ،  یادم رفت بگم وایستى بخرم

-  : به كسى نگى تشخیصم غلط بود

خندیدو گفت : حالا خوبه نگفتى حا مله یى!

بچه پر رو ..خندم گرفت

-  : بخواب تا میرسیم  ، فقط شرمنده فكر كنم اول باید برم خونه دانیال رو نشون بدم ،  با یكى قرار گذاشتم!

-  مهم نیست اصن من تو میدون پیاده میشم با تاكسى میرم ...ترسیدم باشه چرا اینجورى نگاه مى كنى ...عمرا اگه غیر از در خونه مامانجون پیاده شم خوبه؟!

-  : آفرین  ،  چند دقیقه بیشتر نمیشه...

-  ببین رسا جون اگه چند بار اینجورى برا پرستارا هم جذبه بیاى ،  قطعا زرشك طلایى خشن ترین دكتر مال خودت میشه!

-  : بخواب..

اى خدا منو دریاب ..نمى فهمه كه این مدل كودكانه رساجون گفتنش چه مى كنه...

وقتى نشستم تو ماشین گفت : كولرو روشن كن تو رو خدا

-  : واى ببخش  ، اینا رو دیدم یادم رفت سوئیچو بزارم

-  حالا پسندیدن؟

-  : آره اما نظرشون رهن كامل نبود ، قرار شد فكر كنن

راستى بابا گفت  : امروز و پیش مایى

-  : نه  ، مزاحمتون نمیشم

به حالت شاكى گفت : یعنى من میام خونه پدرجون مزاحمم؟

-  : نه ...نه بابا  ،  بابا اینا از خداشونه  ، مثه منكه از خدامه مهمون شم  ، با اون دستپخت خوبه مامانجون...خواستم به قول تو لوس شم ، 

-  یه معما؟اگه گفتى الان چى منتظرمونه؟..

-  : نمى دونم

-  حدس بزن

-  : نا هار؟

-  نزدیكه  ، اما جواب ته چینه  ، دوست دارى؟

با سر تایید كردم  ، كه رسیدیم و رژان پرید پایین..

رژان>>

مامانجون : رژان پاشید تا غروب نشده برید یكم گیلاس بچینید ، رسا جون  ، این سطلا رو پر كنید  ، برا خودت جدا  ، برا بابا اینا جدا ...هر كس میاد اینجا باید از بركتش ببره

بابا : مامان به ستار بگید بچینه دیگه ، من با رسا كار دارم ، این شایان پدر سوخته دوهفته است قرار این برنامه رو برام ردیف كنه

مامان : ستار دید ما اینجاییم  ، رفت مرخصى ...پاشید..رسا كه حالا هست  ،  بعد شام برات میگه!

-  : بابا..اصلا مزش به اینه كه خودش بچینه...پاشو رسا كه تو عمرت همچین گیلاسى نخوردى...شبیه تپلن...خوشگله وخوشمزه. 

بابا خندیدو گفت : مگه تپلو مزه هم كردى؟!

-  : داشتیم ددى..برم لباسمو عوض كنم!

مامان هم پاشد مبایل بابا رو از رسا كه هنوز مونده بود چه كنه گرفت و گفت  : 

-  معین بیا وسایل پذیرایى رو ببریم تو بالكن...چایه عصرمون اونجا بخوریم...آفتاب دیگه رفته...

مستقیم رفتم سراغ درخت محبوبم ، شاخه هاش حسابى چقرن جون میده كه ازش برى بالا...

رسا : مى افتى صبر كن  ، نردبون بیارم

با دو حركت رفتم بالا و قتى رو یه شاخه جا گیر شدم گفتم : 

-   خیالت راحت  ، من تو این كار استادم...یادت نیست به خرمالو هاى حیات تو هم رحم نمى كردم!

بابا خندیدو گفت : اصلا میمون به دنیا اومده قیافشو ببین 

مامان  : شوخى الكى نكنید  ، حواسش پرت شه!!

-  :  نترس شادى جونم ، مامانجون بگید این بالایى ها سهم من و كلاغا ست همیشه

مامانجون همین طور كه ایوون رو اآب مى پاشید .گفت : بختت اون بالا بالایى ها باشه..بابا آمینى گفت..

مامان : نه به این آمینت نه به خواستگار راه ندادنت؟!

-  : واى مامان دوربینمو از داخل بیار  ، چقدر آسمون از اینجا قشنگه ..١...٢..٣..٤..٥..رنگه

رسا : حواست باشه رو درختیا ...

بابا : بیا شادى ببین ، دونفر آدم نصفه منم نچیدن ، جووونم جوونایه قدیم!!

مامان  : دوربین دادرسا بهم بده و گفت : مگه تو پیرى ...تو جوون با تجربه اى 

یكم خم شدم به رسا كه حواسش رفته بود به مامان و بابا كه دلبرى مى كردن ، گفتم : نگاه نكن پسرجان هوس مى كنى زن بگیریا

یه ابروشو داد بالا و گفت  : مگه بده؟!

-  : بد نیست  ، بى مزست  ، به اندازه كافى این روزا مرغ عشق دور وبرمون هست ..دوربینمو بده ...

همینطور كه تنظیمش مى كردم ..زوم كردم روش كه تكیه داده بود به درخت...انگار واقعا هوایى شده چون هنوز سطلو بالا گرفته

با فلش دوربین به خودش اومد

-  : كجایى ؟نكنه خبریه؟

-  چطور؟

-  : گفتم نكنه بعد دانیال قراره تو زنتو روكنى؟

خندیدو گفت : زنه من كتابامن ..قول میدم اول تو مرغ عشق میشى !!

دوربینمو گرفتم سمتش...اومدم پایینو گفتم  : قوله سنگین نده  ، چون من دور وبر این داستانا نیستم 

شروع كرد به سوژه گزینى و بازى با لنز وبا شیطنت گفت : 

-  مرده وقولش !

یه گیلاس از تو سطلش گذاشتم تو لپم گفتم  : عاقا من خواستم نترشى ..حالا خود دانی واز قیافه مبهوتش خندم گرفت

بابا و مامان رو تاب بودن ...

مامان نیگا به سطله رسا كردو گفت : پس واسه زهره اینا نچیدید؟!

رسا : من بى تقصیرم ، بعضیا دو تا مى چیدن یكى مزه مى كردن...تازه وسطش سوژه گزینى هم داشتن

-  : خیلى بدجنسى ..آدم فروش!

مامان : رژاان

-  : اسم آهنگ شادمهره ، حرف بدى كه نزدم...و از لجش یه گیلاس دیگه هم بر داشتم

خندید...دارم برات رسا خان

بابا : حالا فردا كه ستار اومد مى گم بچینه  ، خودمون برا دكتر اینا مى بریم...شادى حالا پاشو رسا بشینه اینو كارش به من بگه

مامان : بیاید تو بالكن بشینید...من برم چاى زعفرونى ونبات بیارم یه موقع سردیشون نكنه...گیلاس زیاد خوردن

مامانجون  ، شام محض گله روى شاه پسرش میرزا قاسمى درست كرده و من بیچاره دارم. به لطف طعم كلى فلفل كه قاطیش كردم تا بویه بادمجونش حس نكنم مى خورم...كلافه ازاین همه تعریف رسا ...سرم بردم نزدیكش و گفتم : یه خصوصیت دیگت اینه كه در حد بنز پاچه خوارى

اول شوكه شد ...حال كردم 

بعد دید زدن مامان كه حواسش به صحبتایه مامانجون بود  ، اومد سمتم وگفت : این وصله ها به من نمى چسبه ..كباب ترشو ازش تعریف كردم ؟..این به نظر من خوشمزست  ، تو دوست ندارى

از حالت دفاییش خندم گرفت

بابا :  بلند بگید ما هم بخندیم

مامان : راستى تولد خوش گذشت؟سوگند بالاخره باهات اومد؟

-  : مامان  ،  میگم یه دونه اى باورت نمیشه ..عزیزم به تجربه فقط شمایید كه به من (نه) میگید و لا غیر

بابا با خنده حبس شده گفت : شادى عمرا نخندیا پر رو میشه...كه خنده مامان تركید...

رژان>>

رز بالاخره به حرف اومد ، كه گز كردن كویر به پیدا كردن گنج ختم شده...

وحالا داریم مى ریم این زیر خاكى مذكر و كه دانشجوى مهندسى معدن ، و از همه جالب تر اینكه استاد سنتور هم هست رو ملاقات كنیم..

شنیده ها از كانال شایان مبنى بر اینه  ،  كه پسر خوبیه ، آزارش به مورچه نمى رسه چه برسه رزى...اما با یه خانواده سنتیه ، پدر معتمد سراى فرش فروشهایه بازار كاشان و مادر و خواهر جماعت همه چادرى اهله نماز شب  ، مو رد كاملا از طرف خاله نازى منع شده ...اما گوش شنوا كجا و رز كجا؟

رز : رژى سعى كن یكم جلوش خانم باشى 

یه نظر تو آینه كردم...

-  : نه بابا یه بیلم ندارم عمرا فك كنه آقام

نه انگار زبونه سه متریشو موش خورده ...در بازگشت از باغه آرزوهاش گفت : 

-  خدایه معلوماته اما عمرا تا نپرسى چیزى بگه ، با اینكه سه سال از ما بزرگتر اما اینقدر به آدم حس اعتماد میده  ، خیلى آقاست 

یكم شیخه اما اصلا گیر نیست میگه موضوعات دینى بسترى براى پرورش یك فرد سالم اما لزومش خود فرد باید حس كنه...

راستى مثه تو زردنبو ئه ...اوناهاش این ماشینشه ..برو اون جا پارك كن...بدو

-  : باشه بابا چرا هول شدى؟!

از موقعى كه راه افتادم حس مى كنم رژى شش دنگه منتظر نظرم و بگم ..باید ذهنم جمع كنم..

-  : رز مطمئنى على انتخابته؟!

یكم شاكى چرخید سمتم...

-  از چه لحاظى كم داره؟!

با خنده گفتم  : به نظرم جنابعالى كم دارید نه اون بیچاره ...

رز : رژى حوصله شوخى ندارم  ، اگه زیر لفظى مى خواى خوابشو ببینى فعلا از بر یار اومدم  ،  سكوت بیشتر مى چسبه

-  اما خدایى اگه بتونى خاله رو راضى كنى مخ مامان بزنه ..تابلوئه دختر بالرینم مال تو

دستم گذاشتم رو پیشونیش و گفتم  : رزى جون تب دارى ؟...هضیونه یا جدى دارى حاتم بخشى مى كنى ؟! ..

-  رژى به جون خودم تا حالا كسیو اینجورى دوست نداشتم

-  : خب  ، واقعا پسر خوبیه ، اما رزى خدایى با تو خیلى متفاوته..اون آروم تو سركش ... مشخصه كاملا متدینه ...بهش فكر كردى...چرا عجله دارى ؟!...یكم فعلا دوست باشین..مگه نمى گى اونم هنوز یه سال از درسش باقیه؟

-  اصلا همین تفاوتا برام جذابه...اتفاقا خیلى آدم به روزیه اما خب یكم مثه تو هنوز روایات ١٥٠٠سال پیشو گرامى می داره

خانوادش از اون سنتیان...میگه روابطمون بیش از این باید وجاهت شرعى داشته باشه 

-  : ووى ...پس پسر مردم از دست رفته ...

در حالیكه مانتوم در مى آوردم ، مامان ...مامان هم سر دادم..داشتم مى تركیدم كه زودتر اخبار مخابره كنم...

شایان : سلام...پس كجا موندید؟...هزار تا كارم مونده  ، نرفتم سر سفره غیبت شما باشم

مامان : خوب بود؟

-  : حالا خوبه خودت دیدیش این باجناقت و

شایان : یعنى تو هم فك میكنى ، بله

نشستیم تو حال...

-  :  مامان رز بغلش از ذوق ورم كرده بود اما من هنوزم باورم نمیشه...ساده ، سالم ، سر به زیر ...

شایان : هفت سین شد كه

مامان : امون از قسمت ، نازى همیشه مى ترسید رمینا با یكى از پسرایه شهرستانى دانشگاشون درگیرى احساسى پیدا كنه  ، مى گفت رز عاقله؟!

-  : وا مامان  ، شهرستانى بودنش كه ایراد نیست ..ماكانم ا صفهانیه اما خیلى بچه باحالیه

شایان : بحثه خوب بودن نیست  ، موضوع تفاوت  ، الان ماكان هم خیلى طرز فكرش با من فرق داره كوچول ..من این مدت كه باهاش هم خونه بودم فهمیدم..بعدش دوستى یه داستانه  ، ازدواج یه حرف دیگه

مامان : بعید نیست مامان اونم الان داره میگه مگه دخترایه آفتاب مهتاب ندیده فامیل چشونه...فكر مى كنه یه دختر تهرونى پسرش طور كرده..- 

-  :  واى واقعا رزى یه دونه لباس با آستین نداره چطورى مى خوادبشینه پیش خواهر شوهر مادر شوهر چادریش؟!

شایان : میگه قرار تهران زندگى كنیم حالا سالى یه بار مى خوام ببینمشون ، اونم حتما با مانتو میشینه  ، چه مى دونم..اینم رفیقه تو دارى

خندم گرفت : فامیلایه تو ان داداشى...مامان یه موقع این حرفا رو جلویه خاله نزنیا ، تو باید راضیش كنى

مامان : خود نازى همین فكرا رو میكنه كه مخالفه والا پدر كشتگى كه باش نداره و پاشد 

-  : كجا ؟

-  چایى دم كنم

شایان هم خدافظى كرد 

فكر كردم واقعا كار رز مصداقه این سخنه : 

عشق یعنى اعتبارى بدى كه نابودت كنه...ولى اعتماد داشته باشى كه نابودت نمى كنه ...وتو دلم براش دعا كردم..

ساعت ٦ باید سر عقد صوری دانیال باشیم  ، این طور كه شنیدم عقد وعروسى تو یه باغ خصوصى برگزار میشه ...صاحبش زماناییكه خودش ایران نیست در اختیار كترینگ میزاره باغ رو  ، به نظر شیدا كه داخل ویلا رو هم دیده بود مى گفت  : بى نهایت قشنگه از اصطبل تا زمین تنیس هم داشته..

به خوشگله تو آینه نگاه خریدارانه اى كردم  ، هنوز نمى دونم براى این لباسم ، كه یه پیراهن ماكسى بنفشه با كمر دراپه و دنباله مدل ماهى چى بندازم ...یقم مدل قایقى بسته است كه پشت هفت میشه ، یعنى گردنبند منتفى  ، اما بین گوشواره چسب مروارید و آویز دار بلند طلا سفید رنگه كفشم ماندم

رمینا در زد و بى اجازه وارد شد  ، لباسش پیراهن دكلته كوتاه مشكى بود  ، با موهاش كه لخت بلند با فرق وسط درست كرده والبته آرایش خلیجیش شبیه باربى ها شده ...سوتى زدم ..خندیدو گفت : 

-  چه بامزه شدى !!نفهمیدم منظورش خوبه یا بد ...

 ، به خاطر عروسى شایان در به در دنبال یه آرایشگاه خیلى خوب بودم ...امروز قرار من یكیشون رو تست كنم ورز اون یكى رو هركدوم بهتر شدیم  ، عروسى شایان هر دو بریم همونجا

خودم راضیم  ، موهام وطورى بالا جمع كرده كه یكم به چشمام كه با خط چشم وسایه دورنگ یاسى طوسى حسابى گیرا شده  ، حالت كشیدگى داده ، تقریبا شبیه دم اسبى البته با موى اضافه لخت رنگه موهام كه بازى پشتم رو یكم مى گیره

رمینا بعد افزودن برق لب به لبایه سرخش گفت : 

-  رژان بدو تا خاله آتیشى نشده 

گوشواره هارو نشونش دادم وپرسیدم : 

-  كدوم ؟

مرواریدو نشون دادو گفت  : -  

اما اول دوش عطرت رو بگیر كه بهش نخوره  ، الكل رنگش رومیخوره!

شال و مانتوى حریرى كه مخصوص عروسى رفتن سفارش دادم رو برداشتم 

بابا : شادى بیا رژى هم اومد..

توى ماشین از رمینا پرسیدم  : 

-  رزى خوب شده؟.. 

-  .آره اما خودش شاكیه میگه خودم بهتر بلد بودم آرایش كنم  ، اتفاقا جذاب شده اما خانم حرصش واسه پولى كه داده ...موهاش هم فشنى شلوغ  ، شینیون كرده ..

ماشین و جایه مخصوص پارك كردیم و از یه فرش قرمز كه دو طرفش پر از فرشته هایى بود باجامهایى از گلهایه ارغوانى آلستمریا به بغل رد شدیم تا رسیدیم به خانواده داماد والبته پدر عروس

بعد تبریك شیدا مارو راهنمایى كرد به فضایى كه براى تعویض لباس در نظر گرفته شده بود  ، دور تا دورش پارچه كوبى شده و معلوم نمى كرد استفاده اصلیش چى بوده ، شاید سالن ورزش...

حین درآوردن مانتوم با اشاره به هاى لایت جدیدش گفتم : 

خواهر شوهر غوغا كردى

مامان : خیلى بهت اومده

شیدا باخنده گفت : شادى جون تعریفاتون بزارید سر میز فامیل شوهر بگید  ،  یا مخاطب مورد نظر 

مامان نوازشى رو بازوهایه لختش كردو گفت : مخاطب موردنظر كه معلومه شیداى شیداست 

باگرفتن شماره مانتو مون خارج شدیم البته به جز شیدا كه درگیر خوشامد به یه خانواده دیگه شد.

سمت راست كیان دعوت كردتا ورود عروس وداماد وارد محوطه اى بشیم كه براى جشن میز چیده بودن ...

رفتیم سمت میزى كه بابا نزدیك سن رقص انتخاب كرده بود ..چشمم خورد به رسا كه انگار میومد سمتمون

چقدر جیگر شده كت وشلوار اسمك با پاپیون..موهاش رو كج به بالا زده

صدایه رمینا از غرق شدن نجاتم داد : 

-  چه اتو برنز به رسا اومده

مامان : آخه عینكم نزده  ، خواهر برادر چشماشون سگداره 

رسا : سلام  ، خوش اومدین 

مامان : دامادى خودت عزیزم..

به بابا رسیدیم  ، رمینا گفت : 

پس شایان كو؟!

بابا  : مبایل منو رفت از ماشین بیاره  ، چه باغ خوبیه شادى

رمینا رو كرد به رسا گفت  : موزیكشون كیه ؟

رسا : نمى دونم  ، باید از شیدا بپرسید

كیفم و گرفتم سمت بابا و اشاره كردم بزاره اون سمت میز وگفتم  : 

-  اینجا كه سر قفلى شایانه  ، اونجا رو محفوظ نگهدارید من برم یه دور بزنم...

رسا گارسونى رو كه میوه خرد شده پذیرایى مى كرد ، فرا خوند و رو به من گفت  : ...

-  بیا بریم قسمت سنتى رو نشونت بدم 

همینطور كه هم قدم شدیم گفتم : برادر داماد خیلى خوش تیپ شده  ، ما شا ا...وقتى نگام كرد با خنده ادامه دادم ، 

-  خیلى دختركش شدى  ، امشب قولت بر باد میره 

نگاه گرمشو از روم سوق داد سمت خانواده اى كه با دو تا دختر شون مشغول انتخاب جا بودن و سلام كرد

خانمهایه خانواده به دست قناعت نكردن و هر كدوم دو تا ماچ هم ازش گرفتن 

توقف رو جایز ندونستم و رفتم سمت شیدا 

هنوز به شیدا نرسیده عطر رسا رو حس كردم

شیدا : واى رسا مانا و مینا رو دیدى  ، چقدر مانا بزرگ شده  ، مینا هم حسابى تیكه شده نه؟!

یه چشمك به رسا زدمو گفتم  : مینا همونه كه موهاش و افریقایى بافته رسا اومد چیزى بگه كه كیان صدا كرد : 

عروس وداماد اومدن بدویید..

سر عقد تقریبا همه از دیدن اشكایه زهره جون كه با یه لبخند محزون همراه بود ،  گریون شدن

منم مشتاق شكار لحظه ها  ، با دوربین ام بدون در نظر گرفتن پرستیژ  ، از اول تا آخرو بالاى نیمكت سنگى كه از اتفاق اونجا بود وگویا طراح جشن نتونسته فكرى براش كنه ایستادم...

مامان وقتى دیدم  ، به سختى مى خواست بیاد این سمت كه احتمالا غر غر كنه  ،  اما بابا دستش وكشید برن برایه كادو دادن..

ملت تقریبا متفرق شده بودن و من داشتم از شیدا وكیان كه ژستایه دانیال وترنم رو تقلید مى كردن  ، عكس مى نداختم و این داستان خالى از كر كر خنده هایى كه سعى مىكردیم توچشم ترنم نباشه نبود

بالاخره دانیال رم كردو گفت  : 

اندازه كل عمرم عكس انداختم آقایه عامرى دیگه مارو بى خیال شید واومد سمت ما  ، شیدا رو بوسید وگفت : 

-  چه خوشگل شدى جوجو..

همینطور كه چشمم سمت ترنم بود كه از عكاس سیگار گرفت و داشت روشن مى كرد  ، تعجبم غورت دادم وگفتم : 

-  خوش قیافه ترین عروس ودامادى هستین كه تا حالا دیدم...

شیدا گفت : إ مگه عروسى ما نبودى 

 ، یكم خجالت كشیدم

دانیال با خنده گفت  : یعنى منو به این شوهر دو ماهت میفروشى؟!

ترنم به ما پیوست

رو بهش گفتم  : دانیال عینه داداشمه  ، از ته دل آرزو مى كنم آفتاب عشقتون همیشه تابان باشه

دانیال یه خنده اى كرد كه چالش هویدا شد ، سیگار رژلبى ترنم رو ازرو لباش گرفت وپك زد

رسا : بابا این موزیكتون منو كچل كرد از بس سراغ شما رو گرفت  ، پله ها رو اومد بالا ...چه مى كنید؟!

دانیال سیگارش و نشون داد و گفت  : یه پك دیگه 

شیدا : بیاین یه عكس دسته جمعى بگیریم

لنز دوربین ام باز كردمو گفتم  ، وایستید اون سمت

دانیال یه نگاه به پشتش كه پر گل بود نه سفره انداختو ،  همینطور كه ترنم به بغل كشید گفت : 

آقایه عامرى بى زحمت یه عكس از ما بگیرید...رژى دوربینت بزار رو سكو بیا كنار رسا

شیدا ماتیكش و از كیفش در آورد وگفت یه دقیقه

موهام رو آوردم یه طرف جلوم و از رسا پرسیدم چطورم؟

رسا : تو كه ازم تعریف مى كردى داشتم میگشتم دنبال یه كلمه ، كه توصیف كاملت باشه پیدا نكردم..بى نظیرى  ، چقدر این رنگ بهت میاد و دستش آروم گذاشت پشتم ، شیدا اومد وهمه باهم گفتیم : 

سیب..

رژان>>

فكر كنم یك ساعته ، خاله نازى با رز ورمینا اومدن پایین سفره غیبت رو باز كردن ، منم به لطف غر غراى رزى پاشدم اما هنوز در حال دم آومدن هستم...

دیشب خیلى خوش گذشت ، اینقدر همه حال كرده بودن اركس راضى شد دوساعت بیشتر بمونه  ، ساعت ٤بر گشتیم.

اولش تنها مونده بودم  ، رزى با خاله نازى كه جو گرفته بودش مى رقصید ، شایان هم چسب شده بود به رمینا...

یه پسر خیلى گیر داد آخر دعوتش قبول كردم اما وقتى مى رقصیدیم حس كردم مسته  ، معذب بودم كه آهنگ تموم نشده رسااومد نجاتم داد و تا آخر تقریبا پارتنرم بود  ، خیلى باهم خندیدیم .

خاله نازى صدام كرد  : رژى بیا عكسا رو بزار ببینیم ، چقدر مى خوابى!

دست و روم رو شستم ، قربون مامان برم لباسام رو جمع كرده ...دوربین رو بر داشتم به سمت جماعت منتظر

بوس بازیمون كه تموم شد  ، ممورى رو گذاشتم تا لود بشه رز گفت : 

-  فكر كنم عمو از خودت بیشتر عكس گرفت

-  : پدر كو ندارد نشان از دختر نخوانش پدر

رمینا : شاملو كجاست این مثلهاى بداهه تو رو ثبت كنه!

مامان  : دیشب اوضاعى داشتم  ، اون خانمى كه كت ودامن شكلاتى پوشیده بود همون حوالى شما مى رقصید به معین میگه پسر من ١٠روز دیگه از كانادا میاد خوشحال میشم اجازه بدید با دختر خانمتون معاشرت داشته باشن و كلى از رژى تعریف مى كنه...نمى دونید معین چه تلخ شده بود كلى قربون صدقش رفتم كه نشنیده بگیر  ، فكر نكنم بعد شام دیگه عكس گرفته باشه.

خاله نازى : حالا پسر چى كاره بوده؟!

مامان : چه مى دونم  ،  از ترس معین از حوالى زن رد نمى شدم  ، یكى نیست بگه من همسن دخترت بودم تو دانشگاه شده بودى بادیگاردم...

حالا دخترش بچست!

خندم گرفته بود از حرص خوردن مامان اما گناه داشت..

-  : مامان جان بابام میدونه من چه بى هنریم مى خواد لو نرم

یه چشم غره تحویلم دادو گفت  : بله همینه ...با این سیستم مى مونى بر دلش

بقیه میخ عكسا بودن كه رسیده بود به عقد اما خاله نازى یكم چرخید سمت مامان و اروم گفت : باهاش حرف بزن بگو بهتر به این آدمایه حسابى رو خوش نشون بده تا خودش مثه رزى یه آدم بى ربط رو نیاورده كه مى خوام زنش شم

مامان متفكرانه تایید كرد  ، ومن بر اون شدم یكم حواسم باشه  ، نكنه مریضم تو نخ كسى نیستم ...نه بابا  ، سرد نیستم چون اتفاقا از اینكه دیروز رسا حواسش بهم بود كلى حال كردم اما حال مى كنم فعلا از هفت دولت آزاد باشم حوصله عشق وعاشقى ندارم

با صداى ذوق رزى كه از طراحى سفره تعریف مى كرد به خودم اومدم

-  : دیشب همه چیز فوق العاده عالى بود

رمینا : خب همین یه بچست!

نازى جون : آره جاى عمه هات خالى كه هى رو هم روهم فرش وطلا مى خرن ...اماعروسى یدونه پسرش رو تو یه تالار میندازه..زهره معلومه همه داراییش رو ریخته پاى دانیال..

رمینا : خب اونا هم نظرشون كار شما نامعقوله كه هر سال كلى خرج میكنى بریم خارج كه به قولشون تو تلوزیون هم میشه تماشا كرد..هركس یه مدله

خاله نازى با غیض گفت : ببخشید پشت سر عمه هاتون حرف زدم  ، دختر بابایى

-  : دانیالم خیلى هواى زهره جون رو داره من مى دونم  ، حالا خب ترنم بسكه خوشگله تو گلوش گیر كرد این یه بحث دیگست!!

مامان : این سرو صداها تموم میشه  ، اصل اینه كه باهم بسازن  ، الهى زهره شاهد خوشییا شون باشه همیشه!

رمینا : واقعا با اینكه آرایشى هم نداره خیلى جذابه

رز : گریم كرده..كاش بچه اولشون پسر شه كه شبیه خودش باشه ...بعدا دخترم میگم مخش بزنه و بدون توجه به حرص خاله خندید

-  : خب دانیال هم خیلى خوش قیافست

رمینا : فكر نكنم حالا حالا بچه دار بشن

مامان : زهره از اوناست كه با جون ودل بچشون نگه میداره!

صداى زنگ تلفن كه اومد پائز كردم عكسارو

مامان گوشى رو كه گذاشت گفت : 

-  زهره بود می خواد تا فامیلاش بر نگشتن شیراز بچه ها رو پاگشا كنه  ، همه رو فردا شب وعده گرفت رستوران() ، حالا احتمالا به خودت هم زنگ میزنه

نازى جون : خواسته عوض پاتختى بشه كه میگفتى ترنم رضایت نداده بهش!

-  : منم میگم پاتختى خیلى رسم چرندیه  ، عروس هنوز خوابه ملت آرایشگاه رفته میشینن منتظرش

مامان : حالا هروقت كسى خواست برات بگیره بگو نه جان من نگیرید...

رز : خب خاله راست میگه ، ای ول به ترنم با این سنت شكنیش فردا بیشتر تحویلش میگیرم

نازى جون : واى گوشتم سوخت ...پاشد 

رمینا : منم برم یه زنگ به شایان بزنم

-  : اقا سینما تا یك ساعت دیگه تعطیل..مامان چیپس وتخمه كه نزاشتى اقلا پاشو یه نسكافه بده حال كنیم پلیز..

رژان>>

مامان بدرى اول سپتامبر به افتخار عروسى شایان بعد ٣٠سال اومد ایران ، جالبه انگار تازه متوجه این زمانى كه گذشته شده هرچى مى بینه میگه چقدر عوض شده همه چى...مامان از خوشحالى لبریز و بابا هم مثه تازه دومادا چپ وراست در حال سرویس دادن به مادر زن جانشه 

...بعد عروسى دانیال  ، دختر یكى از اقوام زهره جون موند پیششون ، اسمش بهار همسن منم هست اما دیر جوشه شاید به خاطر تجربه تلخى كه داشته...

زهره جون به مامان گفته : 

بعد عقدش با یكى از اقوام دورشون پسره بورسیه میگیره میره كانادا...خانواده نا مباركش هم میگن ما امكان پرداخت هزینه شما رو اونجا نداریم ومثلا خیر خواهانه میگن جوونى دوباره ازدواج مى كنی بهتر حالا كه اتفاقى بینتون نیفتاده جداشید..باید یكى حالیشون مى كرد اتفاق افتاده اینه كه غرور بهار ترك خورده...بازم به مامان وباباش كه به خاطر آرامشش با اینكه تك فرزند راضى شدن بیاد تهران...

اما خیلى با مرامه ، وقتى پریشون بودم بابت سایز نبودن كمر لباس سوغاتیم كه مى خواستم عروسى بپوشم  ، نه تنها برام دو سوت درست كرد تازه چند روز بعد دیدم برام یه گل سر با طور وپارچه همون رنگ ونگین سوآرسكى درست كرده  ، داده بود به مامانم رو جعبش هم نوشته بود تقدیم به رژان عزیز  ، یه جورایى همون باعث شد تو دلم شدید جاكنه و یخ بینمون شكسته شد...الان كلى با هم رفیق شدیم...

پدر جون دیروز اعلام كرد حسابى زهره جون برام دلتنگه ، شكر خدا دیشب مامان بدرى به بابا گفت  : 

-  صبح برن زیارت اهل قبور ...

منم تا بیدار شدم گوله كردم سمت خونه زهره جون اینا ، بهار رفته شیراز  ، ترنمم گویا جاى دیگه مهمون بوده اما دانیال اومده 

رسا هم گفته واسه نهار میاد چون مشغوله درسه

بعد حال واحوال با جمع  ، زهره جون كه رفت تدارك نهار ببینه با شیدا نشستیم به حرفیدن..

-  : راستى شیدا براى روز پدر چى گرفتى؟

شیدا : یه تى شرت مارك لیمویى براى بابا خریدم  ، براى كیان هم راكت تنیس ...خیلى چاق شده شاید بهونه شد بره ورزش

-  : پس باحالترین كادومال رزیه ، حدس بزن واسه على چى خریده؟

شیدا : احتمالا یكى از نقاشیهاشو قاب كرده  ، نه؟!

-  : منم گفتم : حتما كاریكاتورش رو كشیدى زیرش هم نوشتى خوشبحالت كه من عاشقت شدم...اما نه  ، یه مورد خیلى باحاله...براش وقت ماساژ تایلندى گرفته

شیدا باتعجب نیگام مى كرد گفتم : 

-  باور كن منو رمیناكلى از تصور اینكه دو تا مرد سیبیلو بیفتن به ماساژ على سفیدو بور خندیدیم ، اما خداییش خیلى كادو یكیه

شیدا هم تاییدى گفت : جدى خیلى هدیه خاصیه  ، كاش یكى واسه من تداركشو میدید  ، دیروز اینقدر دنبال یه پارچه نخودى گشتم  ، مردم رسید خونه

با ورود رسا كلاممون منقطع شد...

رژان>>

-  : اه اه مى بینم كه خواهرو برادر تو ژستید...

شیدا : آخه نمى دونى كه؟!یه زبون نفهمیه...

-  : جانم!!بیچاره دكتر مملكته ها

گوجه رو چهار قاچ كردا نداخت داخل ظرف و گفت : 

-  خود تحفه اش هم فكر كرده خبریه

خیارو برداشت وبراى خالى كردن دلش ادامه داد : 

كلى تو عروسى دانیال رفتم رو مخش ، بره با میناتریپ دوستى بزاره...دیدى كه چقدر تیكه است ، روشنا كلا همشون شدید باحالن مدل دانیال ، مامانش هم اینقدر ماهه  ، اون موقع ها با مامان دوره داشتن ، اونجا كه محل نداد ...خودم پیگیر شدم فهمیدم غریق نجات باشگاهه(سیب) ، كلى از كارم زدم یه روز رفتم اونجا براى شب هم برنامه چیدم شب باهم بریم بیرون ، بعدش زنگ زدم آقا هم بیاد كه پیچوند

-  : خب شاید اون تیپى نمى پسنده؟

-  نه بابا  ، دیوونست  ، نوه خاله كیان از اون دختراى خانم و مامانى  ، تازه تخصص بیهوشى قبول شده ...بهش میگم دعوتش مى كنم خونمون بیا باهاش آشنا شو...نمى دونى همچین صداش برد بالا كه آبروم جلو كیان رفت

ته خیار رو گذاشت تو دهنش و با حرص گفت : خوبى بهش نیمده

دانیال اومد لب كانترو گفت : 

-  دل به كار بدید  ، دلمون كه ضعف رفت هیچ  ، حوصلمون هم سر رفت...یه میز قرار بچینید...مامان هم انگارنماز یه هفته رو كلا داره به جا میاره

شیدا باخنده گفت : 

-  دل ضعفه هات رو ببر براى زنت كه حوصلت هم از نبود اون سر رفته ، ما كه دو گوش نیستیم داداش

كیان همینطور كه كانال ها رو پایین بالا مى كرد گفت : 

-  این خانما از هر چى كم بیارن از حرف كم نمیارن

تك سرفه اى كردم وگفتم : بعضى ها توجه دا شته باشن محفل همه اقوام خانمندا

كیان بى خیال ریموت شدو گفت : دانیال نارفیق ، حواسم پرت كردى از زنم قافل شدم  ، بانو شما بفرما من خودم همه چى رو ردیف مى كنم

رسا همینطور كه جفتى پا میشدن زد به شونش گفت : مواظب باش این لاف آخرى كار دستت نده

زهره جون اومد ورسا وكیان هم بدنبالش...

از تجمع داخل آشپزخونه گریزون ،  اومدم سراغ پدر جون كه در نبود كیان رفته بود در بحر اخبار...

نشستم وچشمم كشید سمت رسا ،  داشت لیوانها رو یخ مى كرد ، باید باهاش صحبت كنم...

با صداى شیدابراى نهار فراخوانده شدیم ، غذا رو تو فضاى شوخى وخنده خوردیم اما جاى خالى ترنم خالى مى نمود و گارد شیدا نسبت به رسا هم مشخص بود

پدرجون : زهره پاشو بریم استراحت تا اینجاش رو تو زحمت كشیدى بقیش رو اینا جمع میكنن..وپاشد زهره جون رو كه چایى مى زاشت سوق داد بیرون آشپزخونه...

كیان ودانیال هم كه وضعیت رو قرمز دیدن به بهونه كار جیم شدن  ، شیدا با دیدن رسا كه آروم ظرفا رو جمع مى كرد  ، ظرفش رو گذاشت داخل سینك و رفت بیرون

رسا نیگام كردو با لبخند خاصش گفت : 

-  تو هم برو من خودم جمع مى كنم  ، میدونى كه اینكارم..

رژان>>

غذاها رو مى كشیدم داخل ظروف در دارو ظرفش رو مى زاشتم كنار سینك ، چطورى شروع كنم ، دوست ندارم این دو تا الكى با هم قهر باشن...كه رسا گفت : 

-  تعارف نكن جانم ، ببین اگه همسایه ها هم ظرف كثیف دارن بیار!

-  : ببخشید! دارم كمك میكنما!

سرى تكون داد ، گفتم : 

-  رسا!!

-  : جانم

جانمى كه گفت ذهنم رو استارت كرد.

-  :  مى دونى!تو به من انگیزه میدى.

با خنده یكم چرخید سمتم و گفت : 

-  چرا؟!

-  : دیشب بى خوابى مهمون بابا شده بود ، از اقبال بد من  ، میلش به حضور و غیاب كانالا هم نبود ، منو ساعت یك از بغل كامى بلند كرده بریم پیاده روى ، دیدیم چراغات روشنه  ، حدس زدیم درس مى خونى!

گیج گیج نگام مى كرد ، با شیطنت زدم به شونش وگفتم : 

-  به به  ، تو هم مثه من نت گردى مى كردى  ، آره؟!

با تاخیرى كه دیگه داشتم ازش ناامید مى شدم یه فوتى كردو همچین گل از گلش شكفته ناغافل خیسم كرد...

شكار نگاش كردم و دیوونه زیر لبى هم تقدیمش كه یكم اومد سمتم و گفت : 

-  نترس لكش نمى مونه ، اصلا شرمنده شوخى بدى بود.

بى خیال كمك نشستم رو صندلى  ،  هنوز نگاش با من بود  ، ابروم و دادم بالا و گفتم : 

-  عاقا اب مایه حیاتست  ، شیرو دریاب جان من!!

رفت سر پستش ، الان وقتشه ...خب منم اونروز باهات شوخى كردم  ، چرا اینقدر جدیش گرفتى؟!

سوالى نگام كردو گفت : 

-  كلا زیاد سر به سر من مى زارى  ،  كدومش منظورته دقیقا؟! و خندید

-  : من كه بچه نیستم! بالاخره تو هم زمان ازدواجته ، اون روز باغ مامان جون از غلیان احساسات یه چیزى بلغور كردم ، نكنه تو راستى راستى پاش وایستى!!

بازم خندید

كلافه گفتم : 

-  خنده نداره!به نظر منم مینا خیلى لوند بود حالا اگه باهاش حال نمى كردى...این فامیل كیان كه هم رشته هم هستید ...چرا اعصاب شیدا رو خط خطى كردى پسر جان؟! 

از حالتى كه اسكاچ رو به لیوانا مى كشید حس كردم جدى شده

با مظلومیت گفتم : 

به خدا من خیلى غصه میشم شما دو تا تریپ قهر بر داشتید  ، بهتر كه همتون برید دنبال زندگیتون  ، حالا كه بهار اومده مى شینیم با هم غیبتتون...توام با خنده من شیر اب رو بست

...گرخیدم

-  : چى شد ؟! 

-  بقیش رو مى زارم تو ماشین و نشست جلوم  ،  یكم به میز خیره شدو ادامه داد : 

-  ببین  ، فرض كن تو اصلا گرسنه نباشى! بعد یه نفر بهت بگه قورمه سبزى پختم عالى  ، چه عطرى داره !بیارم برات؟

میگى نه ممنون

دوباره بیاد سراغت بگه استیك گرفتم عجیب لذیذه ! مى خواى مزه كنى؟

بگى نه سیرم

وقتى براى باره سوم پلو بزاره جلوت بگه عجب طعمى داره  ، قاطى نمیكنى؟!

از حالتش خندم گرفت اما خودم وجمع كردم و گفتم : ببین آق دكتر  ، پس فردا گیسات رنگ دندونات شد ...بهت زن نمى دن ها!!!

نگى به شیدا چرا خواهرى نكردى ؟!

چشماش برقى زد كه دلم مى خواست بگم پلك نزن ،  یكم نگات كنم ، اما پاشد در ظرفشویى رو باز كردو گفت : 

-  تو خیالت راحت  ، فعلا دعا كنید من این امتحانم رو خوب پشت سر بزارم  ، بعدشم فردا هنوز نیمده ...حالا كو تا پس فردا

شیدا اومد مشغول ریختن چایى شدو رو به من گفت : چرا اینجا نشستى بیا مى خوایم ورق بازى كنیم 

رسا همچین دلجویانه گفت : 

-  شیدا برات از (بى بى)كیك شكلاتى گرفتم كه دوست دارى  ، ببر با چاى میچسبه

اما شیدا نشنیده گرفت و با اشاره به من رفت

رسا : اه اه انگار رفتم تو بلك لیست

با خنده پاشدم وگفتم : میرم اسمت رو پاك كنم  ، حق الوكالم فراموش نشه!

همینطور كه نشسته پودر مى ریخت داخل محفظه  ، یه چشمك زد وگفت : 

-  منت دارم مى كنى!!

متفكرانه دستموكشیدم رو چونمو گفتم : راستش چون تویى قبول كردم والا خیلى مشغولم

با خنده كیك واز یخچال در آورد.و با هم رفتیم سراغ بچه ها

رسا>>

بعد سه تا زنگ برداشت ، خیلى رسمى گفتم : 

-  سلام خانم فدوى ،  من از موكلینتونم ،  خواسنم اگه امكان داره نهار در خدمتتون باشم

بعد یه مكث كوچولو گفت : 

-  إ رسا  ، سلام ،  چطورى؟!

-  : الان شیدا بالاخره بعد یه هفته بهم زنگ زد ، توپ خوشحالم! خواستم نهار با هم باشیم تعریف كنى چطور راضیش كردى از خر شیطون پیاده شه...

گفت شیدا خیلى مهربونه ، اگه زود ناراحت میشه  ، زودم مى بخشه

از حس مثبت اش لبخندى اومد به لبم  ، اما دلم نمى خواست این بهانه رو برا دیدنش از دست بدم ، پس سریع گفتم :  

-  تواضع نكن  ، دارم میام دنبالت!و نذر كردم نه نگه!

ازم خواست ٤٠دقیقه دیگه اونجا باشم  ، تا كاراش تموم شه...

از بیمارستان تا دفتر بابا رو نیم ساعته رفتم ، برنامم بود از خودش بپرسم كجا بریم؟ اما فكر كردم از دانیال آدرس یه جاى خوب رو بگیرم كه اگه به خودم محول كرد ردیف باشه

دانیال داشت سر به سرم مى زاشت كه بالاخره یه حركتى كردمو  ، بیچاره شیدا كه خام !با دیدنش گوشیمو قطع كردم ...

با مقنعه چقدر از همیشه معصوم تر میشه!

سوارشدودر جواب سلامم گفت : 

-  اى ول تو امروز همون نیكى بودى كه ایزد در بیابانم داد!

این خانم قانم فكر میكنه با ماشین طرفه!

خوبه پس بریم صفا  ، منم خیلى وقته تو كتابام غرقم!

همینطور كه كمربندشو مى بست پرسیدم كجا بریم؟

-  :  هر جا فقط زیاد شلوغ نباشه حس تو صف ایستادن ندارم

-  میریم یه جا كه تازه باز شده خوب و بدش با دانیال كه تبلیغ كرد

ضبط رو روشن كردو گفت  : اون جاى بد نمیره !

وارد رستوران كه شدیم  ، داشتیم مسئول رستوران رو بدنبال یه میز دونفره تعقیب مى كردیم كه چرخید سمتمو آروم گفت : اینجا خیلى با كلاسه چه موكل لارژى هستى!

نمى دونه!لارژ اونه كه من از حضور وسر خوشیش لبریز شعف میشم...

منو رو مى دیدم كه متوجه نگاه مستقیمش شدم

سوالى سرمو تكون دادم  ، منو رو گذاشت رو میزو گفت : 

-   من عاشق دختر كوچولو ها هستم ، اما داشتم فكر میكردم اگه به آرزوم نرسیدم خدا كنه پسرم مدله تو باشه  ، خدایى خیلى آقا منشى ، پدرجون حق داره بهت مى باله!

منو این همه خوشبختى محاله...

رژان : تو چى مى خورى؟

با یه دم قوى بخشى از ذوقم رو هضم كردم و گفتم : انگار استیك اش فوق العادست  ، تو ظرف چدنى هم سرو میكنه

-  : پس سفارش بده من برم دستامو بشورم!

...براش سالاد مى كشیدم كه پرسید : 

-  امتحانت چندمه؟

-  : ٢٤ام  ، دعا كن واسم

-  سه ماهه ستاره سهیل شدى  ، حتما قبولى!

-  : تو با تعطیلات چه میكنى؟

به سالادش فلفل زدو گفت : كدوم تعطیلى!اینقدر سرم شلوغه ، نمى فهمم چطورى میگذره!

-  : سه روزش كه دفترى دیگه كجا مشغولى؟!

-  اینجورى نیگام نكن از دانى یاد گرفتم خیلى مزه میده با فلفل ...هیچى دربست درخدمته رمینام و شایان

چنگال روى سالاد رو برداشت واز سالاد خودش زدبهش  ، گرفت سمتمو گفت : 

-  یادته چقدر درگیر شده بودى؟!ووى تو كه پشت سر همم شد اول شیدا بعد دانى..

-  : راستى به شیدا چى گفتى  ، آشتى شد؟!

-  گفتم قول داده هر وقت گشنش شد اعلام كنه !

چشمامو از لباى سسیش كه هر آدم سیرى رو گرسنه مى كرد گرفتم كه صدام كردو گفت : 

شیدا نگرانه ، میگه زندگیت خلاصه شده تو درس 

شونشو بالا دادوادامش گفت : به نظرمنم آدم نباید تك بعدى باشه باید از لحظه ها لذت برد

غذامون اومد ...

-  : بابا من اینقدرم پاستوریزه نیستم!

انگار مى خواست چیزى بگه كه با حضور گارسون خوردش.

به شقیقم اشاره كردو گفت : 

باید هر وقت خواستى دوماد شى اول اینا رو رنگ كنى  ، تابلو شده!

با اخمى الكى گفتم : مگه واسه ظاهرم زنم میشه؟!

خندیدو جواب داد  : پ ن پ !تو همون برخورد اول بهش الهام میشه جنابعالى چه قند عسلى هستى هان؟!

سرش آورد جلو و جدى ادامه داد : بیا دفتر ببین  ، نصفه مراجعین آدماى خو شتیپ وتحصیل كردن كه تازه ٦ماه بعد ازدواجشون فهمیدن همو درست نشناختن و به درد هم نمى خورن ...

-  : غذات سرد شد

فكر كردم اونى كه من مى خوامش خوب میشناستم..

رژان>>

دوست كل دوران دبستان شایان ، بعد ١٧سال با دكتراى مكانیك برگشته وداره یه كارخونه راه اندازى میكنه

از اونجاییكه شایان خیلى هواش وداشت تا به چم وخم امور اینجا آشنا بشه ، امروز براى نهار دعوتمون كرده خونشون

خواهرش همون جا ازدواج كرده وبچه دارشده ، پدرو مادرش هم انگار به اونجا عادت كردن وماندگارن ، البته مثه اینكه شایان مى گفت : افتتاحیه كارخونش رو گذاشته براى بعد ژانویه كه مامان  ، باباش هم میان ، حتما از سرماى ناجوانمردانه نیویورك فرار میكنن...

من حتى اسمش هم یادم نمى یومد اما شایان مصر كه ببینمش یادم میاد

با بوق شایان یه مرد مسن درو برامون باز كرد ، اینم مثله رسا در خونش با ورد پاشو خم شو باز شو ردیفه نه كنترل!

شایان ماشینو تو بخشى از حیاط كه مسقف بود پارك كردو رمینا بعد آخرین بازرسى خودش تو آینه پیاده شد ، به دنبالشون به اتفاق اون پیرمرد از پله ها بالا رفتم ، از خودش خبرى نبود پس راحت به چشمام حركت دادم ، سمت چپمون استخر بزرگى بود كه جون میداد الان بپرى توش

با سلام بم خوش آهنگى غافلگیر شدم

همسو با آنالیز قدو بالاش سلامشو جواب دادم و اظهار خوشوقتى كردم كه گفت : 

منو یادت نمیاد؟!هنوزم موقع قهر زیر تخت قایم میشى یا نه!

-  : نه دیگه بزرگ شدم  ، قهر مال بچه هاست

همچین خنده شبه زلزله اى زدو با اشاره دست ادامه داد : 

-  بریم بچه ها منتظرن  ، من تعارفى نیستم راحت باشید لطفا

رمینا گفت : مشتاق دیدار بودیم  ، اما نباید خونه مزاحم مى شدیم

شهاب : اتفاقا یكى دیگه از بچه هارو هم گفتم ،  از پیشنهاد شایان كه خونه باشه استقبال كردن .

مسیر پر گلیو كه با صداى آب جارى تو آبشار مصنویی كنار دیوار حسابى دلچسب بود طى كردیم سمت فضاى مبلمان شده اى كه به نظرم روى سقف پاركینگ پایینه ، دخترو پسر جوونى كه نشسته بودن  ، به احترام شایان كه حس خونه خاله بهش دست داده بودو جلوجلو مى رفت پاشدن

بعد معرفى و صحبت از آب وهوا و البته پذیرایى اون پیرمرد كه الان مى دونستم اسمش على آقاست ، رها كه از اون دختراى زودجوش بودو اتفاقا عروسى خواهرش هم تیر ماه بوده شروع كرد به تكمیل اطلاعات رمینا ...

پسرا هم سرگرم بحث بى خود سیاست بودن كه هیچ فرجامى نداره.

حضورم واقعا اینجا بى معنیه اما خب حالا كه اومدم باید به خودم حال بدم  ، آره خوبه  ، میرم به هواى دیدن حیاط مثلا پام لیز مى خوره تو استخر كیف مى كنم!پیرنم بالاش ژرژت سورمه اى كه پایینش حالت دامن شلوارى كتون خالخال سفید داره ...نیم ساعت تو آفتاب بشینم خشكم موهامم كه خیسش قشنگتره با عزم راسخ پاشدم.

تو مسیر چشمم خورد به یه قسمت گردى كه انگار سبزى كاشته بودن با دیدن گوجه هاى كوچولو  ، خودمو ملامت كردم چرا دوربین نیاوردم.

نشستم و داشتم با بوى نعنا ها حال مى كردم كه شهاب از بالاى سرم پرسید : 

-  حوصلت سر رفت؟

پكر از خروس بى محل شدنش  ، پاشدمو به یه لبخند اكتفا كردم .

شهاب : میونت با حیوونا چطوره؟

-  : عشق وتنفر

با خنده اى كه كل ٣٢تا دندون خوشملو سفیدش رو به نمایش مى زاشت گفت : 

من نفهمیدم یعنى چى؟؟؟!

یعنى از بعضیهاشون مثله گربه چندشم میشه و بعضیهاشون مثلا سگا رو خیلى مى دوستم

دستمو گرفت وگفت : پس بیا بریم سراغ دانى ، از آمریكا آوردمش  ، حتما خوشت میاد

مشكوك پرسیدم  : سگه!

با سر تایید كردو من همینطور كه باهاش همگام شدم ذهنم رفت سمت دانى خودمون

رژان>>

عروسى شایان هم به خیرو خوشى بر گزار شد ، شایان از همیشه بهتر بود ، موهاى رمینا رو برگردونده بودن به رنگ اصلیش  ، با طور طرح چادرش باحاشیه سنگ دوزى  ،  خیلی متفاوت و فوق شده بود.

منم موهام رو شینیون مدل قدیمى موج دار درست كردم وگل اهدایى بهارو مثله كلاه كج روى سرم گذاشتم  ، براى خودم جدید بودم اما بقیه حسابى استقبال كردن ، رنگ انارى لباسم هم با سفیدى پوستم جنگ مى كردو به قول مامانجون هزار ال...اكبر داشت.

از اونجاییكه شایان علی رو هم دعوت كرده بود ،  رزى محو میزد وهمه جا خواهر دامادو مى خواستن ، على رغم بغضى كه از رفتن شایان داشتم ، شادمانه همه رو انجام میدادم...

تنها اتفاق ناخوشایند اون شب حال بد ترنم بود...وای معلوم شد  ، زهره جون مامان بزرگ شده!

شایان ورمینا یه هفته رفتن تركیه كه عسل خورون داشته باشن ، اوضاع خونه تقریبا به آرامش قبل برگشته.

صبح رفتم دانشگاه سر بزنم ، وقتى رسیدم خونه مامان بدرى گفت : 

-  مرغ وآلو برات درست كردم اما شادى بیرون كار داشت  ، مى خواست بره  ، ما خوردیم.

یاد رسا افتادم ، با این تریپ خرخونى كه برداشته حسابى لاغر شده ، در قابلمه رو كه برداشتم با توجه به حجمش گفتم : 

-  مامانى رسا این هفته امتحان داره  ، خودش رو كشته !مى كشید یكم براش ببرم؟

مامانى : تو برو یه آب به صورتت بزن من میكشم ببر اونجا بخورید ، فقط تا من نخوابیدم بیا ، این سریالمو دیشب ندیدیم مى بینم بعد مى خوابم

به روى چشمى گفتم واومدم بالا...

از گرما موهامو بالاجمع كردم  ، تاپم رو با یه تیشرت یاسى عوض كردمو به امید اینكه هنوز نهار نخورده باشه پله هارو سریع اومدم پایین...

زنگو كه زدم با تعجب گفت : 

رژان تویى؟!

-  : نه سایمه ، بازكن دستم سوخت!

حیاطو كه رد مى كردم فكر كردم نه به حیاط شهاب اینا نه به اینجا ، زمستون وتابستونش فرقى نداره!

در خونه رو كه باز كرد  ، مستقیم رفتم سمته كانتر آشپزخونه اما غذا رو كه گذاشتم  ، خشكم زد رویه میز یه زیر سیگار بود پر سیگار و یه لیوان نیم خورده كنارش  ، بطرى مشروب هم از روى میز آشپزخونه بهم چشمك مى زد

رسا : خوش اومدى  ، چرا زحمت كشیدى!

وارفته نگاش كردم ، روى شقیقم ضربان میزد...

-  : اینجورى درس مى خونى!باورم نمى شد ، عصبى شالم رو مرتب كردم دیگه نمى خواستم اونجا باشم  ، نرسیده به در رسا دستمو گرفت

عصبانى گفتم : ولم كن ، خیلى احمقى!میدونى پدرجون چقدرروى تو حساب مى كرد ، منو بگو فكر مى كردم از فشار درس لاغر شدى نگو آقا معتاد شده!

دستمو كشیدم...ولم نكرد  ، به عكس من آروم گفت : اونا كه دیدى مال من نیست.

با دست چپم سعى كردم دستمو آزاد كنم  ، نگاهش روم سنگینى مى كرد  ، صدام كرد  ، حرصى از تقلاى بى نتیجم نگاش كردمو گفتم : متاسفم كه ظرفیت موفقیت رو نداشتى ! همه منتظر بودیم برای قبولیت شادى كنیم اما الان  ، حس كردم اشكام جارى شده  ، كلافه گفتم  : بدبختیت مبارك!

بازومو ول كرده بود  ، دستشو گرفته بود جلوى دهنشو نگام مى كرد 

در خونه رو كه باز كردم شنیدم گفت : به جان بابا  ، مال دانیاله!حالش خوب نیست !!نصفه شب اومد اینجا ، بهش آرامبخش زدم بخوابه!!

دستم رو در مونده بود  ، شوكه بودم ...برگشتم و ول شدم رو كاناپه 

لیوانى كه نمى دونستم چى توشه رو گرفت سمتمو گفت : بخور  ، رنگت پریده!!

با دستم رد كردمو  ، ناباور پرسیدم  : دانیال چشه؟!

نشست رو دسته كاناپه  ، هر دو ساكت بودیم  ، یه نگاه به در اتاق روبرو كردو گفت  : اینو بخور  ، شلوارمو عوض كنم میریم بیرون صحبت مى كنیم...

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

رژان>>

ذهنم قفل شده ، یعنى براى دعواى زن وشوهرى نصف شب زده بیرون  ، بعیده دانى اصولا همه چى رو به شوخى رد میكنه!واى  ،  ترنم !نكنه براش اتفاقى افتاده  ، این طورى رسا حتما میموند بیمارستان...با صداى در حیاط به خودم اومدم

رسا نشست پشت رل  ، حس نداشتم ببینم تو چه احوالیه اما وجدانم هم ندا میداد زیادى تند رفتم!

حركت كرد ،  چرخیدم نگام تو نگاش گره خورد ، پرسید :  

-  خوبى؟!

با سر تایید كردم  ، تو خیابون اصیلیمون یه رستوران كوچیكه كه بیشتر غذا میاره خونه  ، ایستادو گفت : 

-  میشه بریم همینجا ؟!

پیاده شدم ، در جواب چى مى خورى شونه تكون دادمو رفتم داخل...

دستو روم رو كه شستم حس كردم نفسم آزاد شد  ، مسیر سیاه شده اشكامو پاك كردمو اومدم بیرون رسا نشسته بود روى تنها میز دونفره و بیرون نگاه مى كرد

رسا : دوتا مخصوص گفتم با نوشابه  ، با صداى غور غور شیكمم لبخندخاصش برگشت

-  : واى زنگ بزن خونمون مامان بدرى حالا نگران میشه !

شماره رو گرفتو گفت : بگو میریم خونه بابا اینا!

تعجبم با بفرمایید مامانى همراه شد  ، خلاصه گفتم :  مامانى شما بخوابید ، من دارم میرم پیش زهره جون با بهار كار دارم ،  گوشى رو گذاشتم رو میزو پرسیدم : 

-  چى شده ؟! دانى چرا حالش بده ؟تو چرا دمغى و با تردید گفتم : بچه كه سالمه نه!.

غذا رو آوردن  ، دستش رو دهنش بودو چشماش حركات گارسون دنبال مى كرد 

عصبانى گفتم :  رسا دستت رو بردار و حرف بزن لطفا!

-  : ترنم كورتاژ كرده!

-  چرا ؟!

دانى گفت صداى قلبشو شنیده !زهره جون مى گفت كاش دختر باشه...

-  : ترنم بچه رو نمى خواسته

شوكه شدم  ، حالا مى فهمیدم دانى چقدر داغونه  ، اینقدر تو این چند روز ذوق داشت ...رو گفت صداى قلبشو شنیده !زهره جون مى گفت كاش دختر باشه..

یادم افتاد مامان چند وقت پیش محض شوخى گفت : قدر این دوران خوش بدون بچه رو بدونید كه ترنم جواب داد : من كه عمرا بچه دار بشم!

اون روز جدى نگرفتیم ، رسا زد رو دستم وگفت : 

-  ناخن نخور!ویه تیكه پیتزا گرفت سمتم

با غصه گفتم : یه چند ماه تحمل مى كرد ، بعد زهره جون نگهش مى داشت!

رسا مثله همیشه منطقى گفت : 

-  به هر حال باردارى تو اندام وسبك زندگیش تغییر ایجاد مى كرد  ، پذیرششو نداشته!..

-  : چرا نمى خورى؟!

رسا : میل ندارم ،  ذهنم مشغوله نمى دونم چطور به زهره جون بگم!!نگران دانیال هم هستم خیلى شوكه شده!

-  : باهم به زهره جون میگیم  ، بالاخره دوباره بچه دار میشن مگه نه؟!

رسا :  موضوع اینه كه ،  ترنم از اول شرط گذاشته بوده بچه دار نشن ، دانیال جدى نگرفته بوده!

-  : اصلا مگه بدون اجازه دانى میشده  ، بچه رو بندازه؟!

رسا : رفته كلینیك یكى از دوستاش!!

دلم براى دانیال مى سوخت ، همیشه جایى بچه مى دیداینقدر دلقك بازى در میاورد تا بچهه بخنده! ..

-  : ترنم باید بره پیش مشاور ، احتمالا چون مامانش تركشون كرده با این موضوع مشگل داره! منو بهار فعلا میریم رو مخش بیاد منت كشى  ، تو هم هواى دانى رو چند روز داشته باش  ، آروم كه شد ندا بده!

یه لبخند كم جون زدو گفت : بخور دیگه!

-  : نمى خوام پاشو بریم! ...

رژان>>

باورم نمیشه ،  حالا مى فهمم چقدر مادر بودن سخته!

رسا و دانیال وقتى اومدن  ، براى اولین بار دانیال رو با ته ریش دیدم ، خبرى از خنده هاى دایمش هم نبود ، سیماش باعث شد چیزى راه گلوم رو سنگین كنه وبدتر اینكه نمى دونستم چى بگم...

رسا خواست من با پدرجون صحبت كنم رفتم سمت كتابخوانه و خودش رفت سراغ زهره جون كه خوشحال از حضور ما  ،  در تدارك غذا بود

حرفاى من پدرجونو به سكوتى برد كه دنیا حرف داشت  ، مستاصل رفتم براشون آب بیارم ،  در حال پیدا كردن قرص خاصى بود...

رسا به كابینت تكیه داشت و زهره جون رو صندلى نشسته بود  : تقریبا با دیدنم لب زد كه دانیالو بگو بیاد اینجا...

بعد دادن اب به پدرجون  ، رفتم سراغ بهار كه حس كرده بود وضعیت قرمزه و تو اتاق سنگر داشت.

صداى زهره جون كه به داد شبیه بود باعث شد على رغم سفارش بهار بیام بیرون...

رنگش حاكى از این بود كه فشارش رفته بالااما مقتدر خطاب به دانیال محزون مى گفت : 

اتفاقا باید پاشى  ، پامیشى میرى پیش زنت ، اون موقع كه باید چشم و گوشت رو باز مى كردى بستى !حالا هم ببند!برو سراغش من نمى زارم نامرد باشى ، این همه آدم بى بچه دارن زندگى مى كنن تو هم یكیشون!یه مكثى كرد شاید بدنبال عكس العمل دانیال بود اما دانى خیره به میز تكون نخورد.

زهره جون با یه لیوان آب از آشپزخونه اومد بیرون اما كنار درب اتاقش ایستادو گفت : 

-  دیگه نمیاى اینجا ،  مگه ترنم هم همراهت باشه!

پدر اومد بیرون  ، رفتم تو آشپزخونه چاى بزارم انگار این تنها كاریه كه ازم میومد  ، پدر جون بدنبالم نشست روبروى دانیالو گفت : 

-   این مشگلات اول ازدواج براى همه هست ، زمان لازمه تاحرف همو بفهمید ، به خلقیات هم عادت كنیدنباید فرار كنى!

برو مشگلتو حل كن اگه لازم كوتاه بیا !

كارش بدون اطلاع تو غلط بوده اما هر كسى ممكنه اشتباه كنه  ، ببخشو از نو شروع كن!

همینطور كه پاشد گفت : خورشیدك یه چاى برا من بیار لطفا

رسا از حالت تندیس بودن خارج شد ،  دستى پشت دانیال زدو گفت : 

-  بریم من مى رسونمت...هنوز به در نرسیده بودن كه پدر جون دانی رو صدا زد...

دانیال ایستادودستى به موهاى شلوغش كشیدو با نگاه توجهش رواعلام كرد

پدرجون : به اشتراكم مى رسید  ، صبر كنو هواشو داشته باش ، باشه!!

دانیال به تكون سر اكتفا كرد و با وا ژه مرسى محزونى از ما هم خدافظى كردو رفت.

با بسته شدن در زهره جون از اتاق خارج شدو گریون نشست كنار پدرجون

معذب جیم شدم آشپزخونه كنار بهار...

زهره جون : دیدى بى خود بال بال نمى زدم ، اگه آبشون تو یه جوب نره چیكار كنم! 

بچم همیشه مى گفت  : من تلافى شما رو كه به یه دونه قناعت كردید در میارم  ، تیم فوتبال دانیالو درست مى كنم. گریهاش شدت گرفت...

ناخودآگاه اشكم در اومد  ، بهار از گیاهى كه دم كرد دو لیوان ریخت برد توحال

پدرجون لیوان زهره جون روگذاشت جلوشو گفت : 

-  اینا تجربست ،  فردا یادشون میره  ، غصه اش رو تو خوردى!

نفسى كشیدم به امید فردا...

رسا)

الان ده روز میشه دانیال اومده پیش من ،  هنوز باور نمیکنم..ترنم یه نامه گذاشته که زندگی ازاد رو ترجیح میده.با شماره وکیلش ورفته دبی…دانیال داغونه

. پیشنهاد کردم مرخصی می گیرم بریم دبی برش گردونیم…اما دانیال معتقده رابطشون دیگه احیا نمیشه…

نشسته خونه  ، سرکار نمیره ،  نگرانشم

.بابا زهره جون رو برد مشهد اونجا بهش بگه….

رژان ۲.۳بارغذا اورداما پریروز طاقت نیاورد سیگار دانیال رو مچاله کردو با حرص گفت :  

ـمی خوای خودتو خفه کنی ..به فکر زهره جون باش!

دانیال هم قاطی کردو با دادو بیدادو به تو ربطی نداره…بیرونش کرد…

خیلی برام تلخ بود اما ترجیح دادم بمونم تو اشپزخونه…

…شیدا دیشب بعد دو هفته از چین اومد .بهش تلفنی خبر دادم ..بهش سفارش کردم از گریه جلوی دانیال شدیدا پرهیز کنه..که امیدوارم بتونه اخه

قرار شب بیان بریم بیرون شاید روحیه دانیال عوض شه ...

وارد خونه که شدم طبق معمول کن فیکون بود.لباسم و عوض کردم داشتم لیوانای چای و بقیه ظرف وظروفی که همه جا به چشم می خوردو جمع می کردم چشمم خورد به تجمع مورچه ها روی پسته بی زبون فكر كردم لازمه بگم کمک شیدا بیاد دیگه ازعهده خودم خارجه…

…ظرفا رو چیدم داخل ماشین که از صدای تلوزیون فهمیدم دانیال بیدار شد

سرمو کشیدم بالا و گفتم  : 

ـسلام از بزرگتره.

دانیال نامیزون پرسید : چه خبر؟

-  : پاشو دوش بگیر ناهار حاضری بزنیم شب قراره کیان دست به جیب بشه!

دانیال : من نمیام.حوصلش نیست

اومدم سمت کانترو ناخواسته بلند تر از معمول گفتم : 

ـمگه رژان پاریس منو رد کرد خود تو نگفتی دنیا به اخر نرسیده…واسه خودتم لالایی بگو تا از این شکل دراى!

.لحافشو پس کرد نشست و گفت : 

ـزنم ترکم کرده !…اخه عوضی این با اینکه یه جوجو بیشنهادت رو رد کرده خیلی فرق داره!..بچمم قبل اینکه اصلا بفهمم دختر یا پسر کشتن اونم بابت خریت من بی شعور!

پاشدو با حالی که من کمتر از دانیال دیده بودم گفت : 

ـوضعیت من الان مصیبته!نمیفهمی!!

تخم مرغ ها رو هم می زدم ...که دانیال تی شرتشو پوشید…وتا اومدم به خودم بیام سوییچشو برداشتو درو زد بهم….

این یعنی اتفاق نادری که نباید پیش اومدو دانی قهر کرد!

کلافه از چی شدهای شیدا خدافظی کردمو.به خودم لعنت فرستادم که چرا نتونستم دهنمو ببندم تا اونطور که دکتر صا دقی می گفت  : 

ـزمان یکم ارومش کنه.……

رسا)

رفتم فرودگاه و به خواست زهره جون رفتیم سراغ دانیال...

زهره جون با لحنی که وقتی دانیال تجدید می اوردخط ونشان می کشیدگفت : وسایلتو جمع میکنم میای پیش ما

دانیال  : همین جا راحتم

زهره جون : من ناراحتم!

وهمینطور که پاشد ادامه دادمیرم لباسات روجمع کنم...

بابا : گم کردن بعضی چیزا بهونه میشه ادم خودشو پیدا کنه

دانی همینطورکه سرش به مبل تکیه داشت چشماش وبست شاید برای خاتمه...

اما بابا ادامه داد : دانیال یادم نمیاد به کسی اجازه داده باشی برات دل بسوزونه !بابات اگه بود ،  نمی زاشت تو با دست از کار کشیدن اشتباه رواشتباه داشته باشی..پاشو بریم همون که منو بعد مهوش کمک کرد  ،  تو رو هم تنها نمی زاره!

دانی بعد یه مکث طولانی گفت :  باشه شما برید شب میام!

بابا : رسا برو وسایلی که زهره جمع کرده رو بزار تو ماشین

-  : بابا شما ماشین منو ببرید من با دانیال میام

وقتی بابااینا رفتن...گفتم : 

-  من تا این ظرفا رو می شورم تو یه دوش بگیر بعد بریم

دانیال  : نمئ خواد اصلا تو هم می رفتی!

وقتی بدون اینکه جوابشو بدم ظرفارو جمع کردم پاشد رفت تو اتاقشون...

سطلو گذاشتم بیرون واومدم بالا درو که باز کردم چشمم خورد به رد خون که تا دستشویی می رفت همون موقع درو باز کردو منو دید ،  سامت نگام کرد ...از حجم غمش قلبم به درد اومد اماالان وقت کم اوردن نیست

بعد وارسى دستش  ، خیالم راحت شد عمیق نیست پس در خونه رو باز کردمو گفتم : 

بریم!

زودتر از من اومد بیرون 

-  کلیدو اوردی؟

نه تو اتاق جلو اینه است بردار واسانسورو زد

انگار می خواست از خاطراتش در بره

تو اتاق فهمیدم بوم عکس عروسیشون رو شیکونده که دستش زخم شده...

تازه راه افتاده بودیم که گفت : 

-  چرا من رسا؟!

-  : نمیدونم اما مطمئنم تو ازپسش بر میای!

همینطور که ضبط و روشن کردگفت : -  هرکسو دوست دارم از دست میدم..اول بابا بعد بچه حالا هم ترنم

-  : پس سه تاشد..تمام..درضمن ممنون که شیر فهم نمودی تو دلت محلی از اعراب ندارم

لبخند نیم جونی زدو چشمشو بست

به زخم دستش نگاهی کردمو حس کردم زخم دلش الان مهم تره پس نیاورانو رفتم بالا سمت خلوتگهم

تو زمین بایری که مشرف به شهر پر از نورو غرورمونه پارک کردم وگفتم : 

-  دانیال چه چراغ روشن باشیو چه خاموش چه امیدوار باشیو چه نا امید..صبح میشه !

حالا پیاده شو یكم هوا بخوریم..

رژان>>

نهارمون غذای مورد علاقه رمیناست یه تنه بهش زدمو گفتم : 

-  این مادر شوهرو باید حلواحلوا کنی...کم کم داره حسودیم میشه

رمینا زد به تخته ومامان چشم غره ای حوالم کردو گفت : 

بالاخره خانواده علی این پنج شنبه میان اره؟!

-  : اره..رزی کم مونده بال بزنه!

بابا که نهارو شرکت خورده بود ، از توی حال گفت : 

رمینا تو این عکساتون بعضیا رو نمی شناسم بیا معرفی کن

رمینا پاشدومن گفتم : 

من حاضر میشم برم خونه پدرجون!

بابا : چه خبره؟!

مامان :  تولد شیداست...براش شمعدون گرفتم گوشه اتاقمه ،  یادت نره ببری!

احتمال دادم خانواده کیان هم باشن پس شومیزسفیدموپوشیدم با شلوارکتون مشکی وکفشای مارک سفید مشکیم که خیلی عزیزمن..موهامو صاف کردمو یه خط چشم هم که از اموزه هایه جدیدم میشه به ارایش ملیحم افزودم و هنگام دوش عطر از دختر دلپسند تو اینه مشعوف شدم...

نشستم رو تخت تا بهار اماده بشه طرحاشو زیرورو می کردم...

بهار : دانیالو بیدار کن اماده بشه!

-  : تا پدرجون بره زهره جونو از فیزیوتراپی بیاره طول می کشه!

وهمین طور که بهارو دید می زدم با خنده گفتم : 

کاش منو توقاطی بشیم  ، دو تاادم با قد نرمال ازمون در میاد!

طرحاشو از جلوم جمع کردو با نگاه شیطونی گفت : 

یکی از دوستام میگه پسرا با تیپ تو خیلی حال میکنن...میگن بغلی و شروع کرد قلقلک ام دادن

وسط غش غشمون صدای تلوزیون هوشیارمون کرد دانیال پا شده..همینطور که از اتاق در میومدیم گفت : 

منم بابت همین قد درازم... خیاط شدمو صاحب مزون ، فقط این کفشایه خوشگل تو اخر عقده ایم می کنه

دانیال :  ا سلام ،  تو کی اومدی؟

بهار : ساعت خواب!

-  : اومدم بریم خونه شیدا پاشو زود حاضر شو!

دانی : من نمیام ، صبح براش کادوشو فرستادم ، خوش بگذره...

وهمین طور که نشست گفت : 

-  یه چایی بهم میدی!

هنوز به اشپزخونه نرسیده بودم صدای محکم بهار خشکم کرد...

جلوی تلوزیون بودو بی محل به غرغر دانی گفت : 

ببین این رخوت تا خودت نخوای بر طرف نمیشه!من تجربه کردم...خزانو با سلول سلولم حس کردم ، اما دوباره بهار شدم...بهاری که دلش از دوری مامان وباباش خونه اما مى خواد مایه رشک باشه تا بهونه دلسوزی...اونی که من بهش تکیه کردم پشتمو خالی کرد ، اما ترنم اینقدر صداقت داشت که چراش وبگه ...خوب بود می موند اما تو چشماش میدیدی خوشبخت نیست!

چرا چشات مونده پیش چیزی که دیگه نیست  ، اما اشکایه هر روز زهره جون رو سر سجاده اش نمی بینی!خدا رو شکر کن اینقدر عزیزی...همین رژان صبح به صبح به من اس میده دانی چطوره؟رفت سر کار؟شیدا یه جور دیگه!

رسا رو نمی بینی هر روز رزومه یه روانشناسو اینجا دوره می کنه ، فکر می کنی چرا؟!اقای دکتر نگرانه...دنیا تموم نشده!

دانیال پاشد مستقیم نگاش کردو گفت : 

-  تموم شد!ورفت به سمت اتاقش...

بهار ادامه داد : 

-  به من ربطی نداره درست!اما به حرفام فکر کن!!

یخ کرده بودم

بهار : لازم بود

به لبهام شکل لبخند دادموپاشدم.

یه نسکافه براش درست کردم با شکلات بردم اتاقش

ایستاده بود کنار پنجره داخل تراس سیگار می کشید...

برات قهوه اوردم

دانی : تو حرفی نداری؟!

بابغض گفتم : 

نه!اما دلم برای دانی پارسال خیلی تنگه!

اومدم بیرون بهار همینطور که مانتوش مئ پوشید گفت : 

-  رسا زنگ زد بریم پایین ، خاله با دکتر میرن اونجا!

صدای بوق رسا اومد..

رژان>>

-  : مامان گلم عزیز دلم آخه من نه این خانواده كه میگى دعوتشونیدو مى شناسم ، نه حال مى كنم واسه سه روز این همه راه بیام تا اردبیل

مامان : منم كه باهاشون صنمى نداشتم  ، دوبار تلفنى حرف زدم! حالابه خاطر بابات محبت كردن دعوتمون كردن میریم اشنا میشیم دیگه !تازه گفتن اگه از اتوبان زنجان بریم ٥ساعت بیشتر نیست...

-  : من حوصله ندارم ، برید خوش بگذره!

مامان ضدآفتابشو انداخت داخل كشوشو گفت : 

-  خودت میدونى با بابات حرف بزن ، راضیش كن...

صبح ساعت ٦محض خود شیرینى پاشدم مامان بابارو بدرقه كردم  ، بابا وقتى گفتم دانشگاه دارم اكى داد بمونم ، اونا كه رفتن بى خیال خواب شدمو ، نشستم پاى تمریناى زبانم...

ظهر با بچه ها از دانشگاه رفتیم دربند نهار بزنیم ، مامان اس داده كه رسیدن ونهار هم بردنشون كباب خورون تو جنگلاى فندق ، خواسته از نرفتن پشیمون بشم ،  نمى دونه رژان به خودش بد نمى گذرونه!

كبابو كنار اب ،  روى تخت تو فضاى بگو بخند زدیم واینقدر تو جو چرتو پرت گفتن و خندیدن بودیم كه نفهمیدیم زمان چطور گذشت اخرش از نگاه هاى خصمانه پرسنل رستوران كاشف شدیم كه باید پاشیم...

دو تا از بچه ها با من اومدن  ، اونا رو كه رسوندم گوله كردم براى كلاس زبانم...

انتراك یه تماس با مامان گرفتم كه خیالشون از بابتم راحت باشه و دوباره گوشیمو خاموش كردم

كلاس كه تموم شد از پنجره ترافیكو رصد كردم و تصمیم گرفتم از فرشته برم جاى اتو بان ، غافل ازاینكه ملت بیكار ساعت دور دورشونه ...

من چشمام از خواب باز نمى شد و حرصى از اینكه تازه همین جریان هم با تصادفى كه جلوتر شده بود بسته شد بى خیال سه تا پسر خجسته اى كه كم مونده بود جهت جلب توجهم پشتك بزنن راهنما زدم وپیچیدم داخل كوچه اى كه بن بست بود

یه چرت مى زنم تا پلیس برسه و راه باز شه..

وقتى پاشدم حس كردم كلى سرحال اومدم  ، دور زدمو خشنود ١٠دقیقه بعد جلوى در پدر جون اینا پارك كردم...

از اسانسور كه اومدم بیرون ، رسا روبروم طورى ایستاده بود انگار طلبكاره...

سلام ، چرا اخمى؟!

دانى :  كجا یى تو؟!

-  : كلاس دیگه!

پدرجون : بیا بگو چرا اینقدر دیر كردى؟

-  : ترافیك بود...همچین متعجب نیگا كردم به زهره جون كه رسا اومد جلومو گفت  : 

-  من دوبار رفتم تا كلاستو اومدم تو تو كدوم ترافیك بودى؟!

بغض كردم 

-  : اصلا مگه تو میدونى كلاسم كجاست؟!چه دلیلى داره دروغ بگم!!

زهره جون نمازش كه تموم شدگفت : 

-  قربونت برم  ، كجا موندى؟ ساعت ١١

واى یعنى ٢.٥خوابیدم ، وارفته نشستمو جریانو گفتم...

دانى : به به  ، خانم بعد این خواستى بخوابى یه ندا بده ما مجبور نشیم كل خیابونارو متر كنیم

پدرجون : اینقدر نگران شدم گفتم تا ١٢نیاى زنگ مى زنم به معین !

رسا : چرا مبایلت خاموش بود!

-  : ببخشید از كلاس كه اومدم یادم رفت  ، روشنش كنم

دانى انگار دلش برام سوخت  ، مقنعه ام رو كشیدوگفت : 

-  جوجو خیلى ترسوندیمون!

پدر جون انگار اروم شده باشه با یه شب همگیتون بخیر ، رفت داخل اتاقشون...

زهره جون : بیاین غذا بخورین

دستو روم رو شستم  ، دیدم رسا نشسته رو كاناپه ، اب دستمو پرت كردم سمتشو گفتم  : 

-  : بخند دیگه!

رسا : واقعا نگران شدیم ، میدونى چقدرعزیزى!

پررو گفتم : میدونم

از اون لبخنداى خاصش زدو رفت سمت در...

-  : شام نمى خورى؟!

یه خداحافظى از دور حواله زهره جونو ودانى كردو رو به من گفت  : 

نه میل ندارم ،  خستم میرم بخوام...

زهره جونو از پشت بغل كردمو گفتم : 

خانم گلى..چادر زرى ...منو بخشیدى؟

دانى : فیلمى بود اینجا ، مامان فكر كنم به تعداد ١٤معصوم نماز خوند ، دكتر هم زورش رسیده بود به ما هى مى گفت برید اینجا برید اونجا...منكه پول بنزینمو ازت مى گیرم

زهره جون :  به خیر گذشت ،  من میرم بخوابم  ، خودتون غذا هارو جمع كنید

-  : چشم...

رو كردم به دانى كه انگار سوت حمله رو زدن و گفتم : 

-  به من دیگه جوجو بگى ،  صدات مى كنم زرافه بدون!

مجبور شدم بزنم پشتش از خنده

-  : غذاى مادر لذیذه اما پسرم مواظب باش ، زرافه با حال تر از گوریله ها!

شروع كن كه تا نخورى ندانى...

یه دستمال گرفتم سمتشو گفتم : یه تیكه نون میدى!

گوشه لبش كه سسى بودو پاك كردو گفت : 

-  راستى بهار كى میاد؟

جمعه صبح ،  مى رم فرودگاه دنبالش با هم میریم پیش مامانجون!

دانى : اگه لوبیا پلو مى پزن منم بیام؟!

-  : بیا خوشحال میشن

دانى : هزارتا كار دارم  ، مگه بیكارم دنبال شما جوجو ها بیفتم

خندم گرفت 

-  : بهار كه دیگه جوجو نیست

دانى : نكنه اونم زرافست  ، هان!

-  : نخیر اون قو ، حالا هم پاشو دیگه بشقابت شستن نمى خواد پاكش كردى!

لپمو كشیدو گفت : این خدمتى بود كه ازم بر میومد بقیش باخودت

یه مشت حواله بازوش كردم شاید درس عبرت شه.و شروع كردم جمع كردن میز.. ..

رژان>>

جدا دلم براى بهار تنگ شده.

اوف شانس منو باش ، دو هفته است سر تیتر اخبارعدم بارندگى در پاییز امساله ،  حالا كه من همت كردم ماشینو بردم كارواش  ،  كلى هم دست به جیب شدم ،  هوا بارونى شد...

وقتى با بهار سوار ماشین شدیم ،  بارون كه نبود ،  هیچ تازه افتاب هم بود ، بهار رو به من كه غرغر مى كردم گفت : 

آسمون دیده همه هواتودارن گفته بزارحالشو بگیرم پررو نشه!

مامانجون قربونش برم مثه همیشه خندون اومد تو ایوون استقبال  ، بعد خوش وبش با بهار گفت  : 

دستاتونو بشورید بیاید ناهار...

-  : مامانجون حال مى كنید ، همه جا پاییزه اما تو خونه شما بهاره

بهار با خجالت جعبه شیرینیو از ساكش در آورد وگفت : 

-  ناقابله سوغات شیرازه

مامانجون : عین قابله  ، دستت درد نكنه گلم

-  : آخ جون ته چین

مامانجون  : چرا دیر كردید  ، یكم ته دیگش رنگ گرفت!

-  : تقصیر گل پسرته ، به شرطى مجوز ماشینو داد كه ٤٠بیشتر نیام ، خدایى اسباب خنده بودم مامانجون ، وسط راه دیدم گوسفندا هم ازم جلو زدن!

بهار  : البته سوار بر نیسان

مامانجون بعد بفرمایید اضافه كرد : 

-  به خدا احتیاط شرط عقله ،  من یه موقع مى بینم جوونا تو این خیابون باریك ما چنان با سرعت میرن  ،  واقعا خدا به دل مادراشون رحم مى كنه سلامت مى رسن!!

بابات اینا كى مى رسن؟

-  : انگار بهشون خوش گذشته ، صبح مامان گفت : یك شنبه میان ، براى ناهار قرار بود برن گردنه حیران...

مامانجون : كاش تو هم مى رفتى

-  : دانشگاه داشتم ،  تازه حوصلم هم اونجا سر مى رفت..

مامانجون : چرا؟!ما با تور رفتیم كلى جاى دیدنى داشت كه مى تونستى عكس بندازى ، آبگرماش كه عالیه!

-  : بله بله براى شما كه دستو پاتون درد مى كنه نه من كه حالم از بوى گوگرد بد میشه

بهار : شما كه اهل سفرید ،  یه بار هم باید بیاید شیراز..

مامانجون : رفتم ،  اما از اونجا هایى كه یه بار آدم سیر نمیشه  ، ان شاا...درست كه تموم شد میایم اونجا دیدنت ...

از ترس انفجار پاشدم ،  چاى سازو روشن كردمو گفتم  : 

-  باید یه چایى بزنم راه نفسم باز شه  ، مامانجون مى دونید من اگه یه ماه اینجا بمونم  ، با این دستپختتون مثله تانك میشم!

بهار  : از اون چایى ها كه دوست دارى آوردم  ، بزار بیارم

چاى ردیف كردمو با سه تا استكان لب سوزه رژان پسند اومدیم تو حال ..

مامانجون شیرینى رو باز كردو گفت : 

-  به كاكه  ، دستت درد نكنه من اینو كرمانشاه خریدم ،  چه جالب كه شیرازم داره!

بهار با تعجب گفت  : مال اونجا هم این شكلیه!

یه دونه برداشتم و گفتم : 

شكلش مهم نیست  ، طعمش مهمه كه خیلى ترد وخوبه

-  : راستى به زهره جون زنگ زدى  ، رسیدى؟!

بهار : آره ،  چمدونم رو كه مى گرفتم باهاشون صحبت كردم

مامانجون  : اگه شب نمى مونید زود برید كه تا تاریك نشده برسید...

بهارو جلوى در زهره جون اینا پیاده كردمو گفتم : 

-  یه دوش مى گیرم و میام...

رژان>>

دیشب با وجود شیدا خیلی خوش گذشت.

داشتیم با پدرجون رنگ برگهای پاییزی رو شمار می نمودیم که دیدم رسا داره دور استخر می دوه

ـ : بریم پایین..رسا هم اینجاست!

پدرجون : تو برو منم برم رفقا رو ببینم

بدو از پله ها سر ریز شدم..

رسا دانشنامه پزشکی رو بابهترین نمره قبول شدواین ترم دانشگاه هم درس میده…پس دویدم کنارشو گفتم : 

ـ : صبح بخیر استاد

لبخند خاصش انرژی دادوهمینطور که نگاش تو صورتم چرخید سلام کرد

ـبا بابا اومدی؟

-  : اره …دیشب غیبت داشتی؟!

ـ بیمارستان بودم…بهار اومد؟

مشکوک نگاش کردمو گفتم : 

ـیعنی دانی اخبارو نرسونده؟!

ـدانیال که اومد…من پادشاه چهارم بودم…باز پخش کن …چه خبر؟

-  : بهار دیروز رسید من رفتم دنبالش باهم رفتیم پیش مامانجون ..شبم شیدا اینا هم بودن کلی جاتو خالی کردیم……

روبروی درب پارک ایستادو گفت : 

بیا برسونمت!

-  : نه …اینجوری رفیق نیمه راه میشم

ـناهار برنامت چیه؟

تا ۱ کلاس دارم اما تا ۴ می مونم که بهار بعد کلاسش بیاد بریم گاندی

ـمن یک ربع به دو خودمو می رسونم ناهارو با هم باشیم..باشه؟…به قرارت هم قول میدم برسی

-  : به قول این دختر بلونده …چرا که نه!

همونطور که از رسا انتظار داشتم وقتی رسیدم …منتظر بود

-  : سلام خسته نباشی استاد

ـ سلام ..ماشینم طرح داره میومدم درب دانشگاه…این سر بالایی رو پیاده نیای؟!

اگه میومدی کلی فضول سنج فعال می شداونوقت من تا اخر ترم باید پاسخگو می بودم…ترجیح دادم شرمنده پام بشم!…

یه لبخندی زدو گفت : 

ـچی بخوریم؟

-  : غذای مطبوع ایران دیگه!

شوخ جواب داد یعنی نون پنیر سبزی!

من خودم سر به سر عالم میزارم….پس جواب دادم : 

اره برای پیش غذا خوبه!

ضبطو روشن کردو گفت : 

- جای خاصی نظرته؟

-  : نچ

یه نگاه به ساعت کردو گفت : 

ـبریم فرحزاد؟

-  : اخ جون …خیلی وقته نرفتم…می رسیم؟

- حالا که افتخار دادی …منم سعی امو می کنم!

-  : پیرشی…یه زنو هفتا بچه قسمتت باشه…دیگه خندمو نتونستم کنترل کنم..زدم به بازوشو گفتم ذوق نکن …مادر وپدر دکتر همون یدونه رو بزرگ کنید..صلوات!!

همینطور که می خندید سری تکون دادو گفت : 

ـاز دست تو...

رژان>>

-  : تعارف كه نمى كنم ،  واقعا نمى تونم ٦٠سانت كباب رو تنها بخورم...

رسا : باشه اگه موند مى بریم ، 

-  : كباب سرد شه نمیشه خورد ،  بى خودى هم اخم نكن!

-  اینطورى كه نمیشه...

-  : تو لارژ ،  من ، باید جا داشته باشم  ، حالا اخمتو باز كن تا روم بشه بگم براى پیش غذا سوپ مى خوام

خندید..وسفارشمونو با دو تا سوپ كامل كرد

-  : تو این هوا خیلى مى چسبه!

از ظرف خلالى كه روى تخت بود یدونه برداشت وزد داخل زیتون  ، گرفت سمتمو گفت : 

-  پروردش خیلى خوش مزست ، بخور!

دستشو كنار زدمو گفتم : 

-  بوش هم فاجعه است!

از خدا خواسته گذاشت دهن خودش

-  از دستت میره ها!

-  : بره خدا به همراش ، یكیش ام به من نده!این میوه بهشتى گواراى جونت ، عینكش رو از جلوش برداشتم زدم...

-  : بهم میاد ؟!تكیه دادو نگاه مى كرد انگار تاتر اومده ...خندم گرفت ، برش داشتم گذاشتم جلوشو گفتم : 

مرسى نه بابا ، شرمنده نكن  ،  زیبنده صاحبشه!

رسا : شیطونى هستیا!

-  : إ د بیا ،  ببین چشم تو چشم چه وصله ها به جوون مردم مى چسبونن!!!

همچنان مى خندید كه غذا رو آوردن  ، منم رفتم تو نخ یه خوشگل پسرى كه از در وارد شد...

پیراهن مشكیش رو تا روى ساعد بالا داده بود كه اهتمالا ساعت ماركش زودتر به چشم بیاد...دو تا دخترو سه تا پسر دیگه هم همراش بودن داشتم بقیه رو دید مى زدم كه اولین بى كلاسى رو رو كردو با بغل پا كفشاشو درآورد...همچین پخش شدن رو تختو دوتا قلیون سفارش دادن انگار خونه خالست...

رسا چنان به سرفه افتاد كه لیوانشو پر دوغ كردمو گفتم  : 

-  خفه نشى؟!

رسا : ایهیم ایهیم نه بردار براى خودت ،  بخورم خوابم مى گیره

تو دلم به احساس مسیولیتش غبطه خوردم ، من اگه هوس چیزى رو بكنم عمرا بتونم ازش بگذرم...همین طور كه به خندق بلا مى رسیدم دیدم دست پسر رفت زیر شال یكى از دخترا كه تریپ تابلویى هم زده بود با اون ناخوناى كاشت دو متریش ، نمى دونم بیشتر چندشم شد كه اینجا رو با ملك پدریشون اشتباه گرفتن یا دلم سوخت هم واسه دختره هم براى پسره كه فهمش اینقدر بوده كه پولو تنها خرج ظاهرش كرده...

رسا چشمش تو بشقابش بود وفكرش جاى دیگه با ته چنگالم زدم رو دستشو گفتم : 

بخور قوت بگیرى مادر!...جون مردم دستته!

رسا : چى؟!

-  : نخودچى ، كبابت سرد شد  ، چرا بازى مى كنى؟!

پسره پاشد ،  بدون اینكه صورت حساب بخواد یه تراول انداخت تو سینى و شادو سرخوش رفتن ..به حسم آفرین گفتم كه تا این شازده پسر وارد شد گرفتم ،  در عین بى ایرادى نامیزونه..

رسا : رژان رفت هنوز چشت دنبالشه ، هر چند ...واقعا خوش تیپ بود!

یكم سماق پاشیدم رو پلومو گفتم : 

-  ظاهر بین نباش ، من دقت كردم خوبیش به لباسش خلاصه مى شد ، تو دیگه حواستو جمع كن دانیال درس عبرتت باشه ، یكى رو بگیر كه همه جوره خوب باشه...مثله خودت...چرا اینجورى نگام مى كنى..

-  : موندم  ، چه زبونى دارى تو!!

خودمو لوس كردمو جواب دادم : من كه الكى تعلیف نمى كنم.. ، تو پشتت بهشون بوداین پسره ، به قول سولماز مامانش فقط باید به گر بونش مى رفت

رسا : خب دیگه الان میرم فضا ها...

رژان>>

من راس ٤ بنا به پایان كورسى كه رسا گذاشت  ، میدون ونک پیاده شدم واون با عذرخواهى از اینكه نمى تونه بایسته تا بهار برسه و رفت...

خودمو مشغول رویت عابرین كردم ...بهار مى خواد براى شو عیدش پارچه بخره ، تو هپروت بودم كه با صداى بوقى ممتد متوجه بهار شدم.

بهار : بپر بالا تا پلیس نیمده!

سوار شدم و كیف انگلیسیمو حواله عقب كردم...

-  : سلام بهار خانم ،  ببخشید دیر اومدى!!البته فداى سرت عزیزم!!

بهار بالاخره نگا هش رو سوق داد سمتمو گفت : 

ـببخشید ،  چطورى؟

-  : پر حرفم ،  مهربونم ، ایم...بقیشو دوستان باید بگن..تو چطورى؟

با لبخند همینطور كه دنبال جاى پارك تو فرعى ها بودگفت : 

-  من خسته ..خسته ، . اما با وجود تو كوك كوك شدم...

ماشینو بین دوتا درخت به حالت عمود بر كوچه پارك كردو پرسید : خوبه؟

سرمو تكون دادمو پیاده شدم ،  دیگه چاره اى نیست  ، بازم خوبه ماشینش نقلیه!

بهار : رز چرا نیمد؟

-  : گفت ژوژمان داره حسابى درگیره..

با تعجب دیدم ،  از داخل سبدها یى كه تكه پارچه ها ى داخلش رو به قیمت حراج گذاشتن ،  پارچه هایى خوش رنگو اب یا طرحدار انتخاب مى كرد ، من با مامان دو بارى اومده بودم اینجا ،  اما هیچكدوم طرف این سبدا هم نرفته بودیم...

داخل یكى از مغازه ها كه رنگ بندى و جنسایه متنوعى داشت ،  بهار مشغول بر گذیدن بود كه صاحب مغازه اومد جلو و بعد اینكه پسرى رو كه طاقه هاى موردنظر بهارو برامون باز كرده بود فرستاد پى چایى ،  همت كرد به زدن مخ بهار

خوشم اومد بهار انگار مخش سازه بتونى باشه كار خودشو مى كرد...

اما من عهدكردم دوبار دیگه ،  سخنرانى اغاز كرد بگم هیس لطفا!

خلاصه بعد حساب كتاب ، پسره كارتشو گرفت سمت بهارو گفت : 

-  این خدمت شما باشه امرى بود تماس بگیرید..

بهار بسی بسی خونسرد نگاش كردو گفت : 

-  نیازى نیست  ، خدا نگهدار...

واى بوى سوختگى دماغ بعضیا بدجور قلقلكم داد ،  اما خندمو كنترل كردم

از اونجا كه بار دستمون سنگین بود خواستیم دربست بگیریم تاماشین ،  اما تا تاكسى پیدا شه كلى پسر رو سوژه كردیمو خندیدیم...

خوشحالم! در عین اینكه شبیه نیستیم خیلى رفیق شدیم...

وقتى رسیدیم  ، ایستادم تا بهار از پارك دربیاد اما برعكس من ،  اینقدر اون با تو مئنینه است ،  كمرشو بست ،  عینكشو زد و ضبطم روشن كرد تازه دنده عقب گرفت ،  كم كم داشت زیر پام سبز مى شد...

-  : بهار دقت كه مى كنم ،  تو برا ماشینت شیرینى ندادى؟! 

بهار : چقدرم كه این ماشین تازست.!!اما كلا بستنى برجى رو پایه اى؟

-  : چرا كه نه!!

یه مدت مى خوام ول كنم زندگى رو

بزارم كنار عشقو دیوونگى رو

یه مدت مى خوام لنگ چیزى نباشم

هراسون و دلتنگ چیزى نباشم..

یكم فرصت و استراحت مى خوام

یه شب خواب شیرین و راحت مى خوام

صداش خوش آهنگ بود و چنان از ته دل با خواننده هم نوا شده بود ، كه غصه شدم ...چرا باید یه نفر با این همه قابلیت و جوونى یه همچین تجربه تلخى داشته باشه كه هنوز میشه حس كرد روحش آزرده است...

بهار : رژان اینجا نمیشه پارك كرد تو برو بگیر ،  من قول میدم بعد امتحانا یه سور حسابى مهمون من!

پیاده شدمو فكر كردم واى از این هفته باید برم قرنطینه..

رژان>>

همچین نمه نمه بستنیم رو می رسوندم به هم کف ،  دیدم بهار ماشینش تو ترافیک گیرکرده ،  خودش تو غماش

-  : ـبی خیال بهار این اهنگای داغون چیه..یه شیش و هشت باحال بزار!

با لبخند سوفیالرنی اش دلمو بردو با جوابش حوصلمو!!

بهار : این یه قلمو ندارم!شرمنده!!

-  : شوخی ندارم..خسته شدم...یه چیزى بزار ،  صفا کنیم وهمت کردم جا سی دی عرو سکیشو از جلوی جا سیگاری ماشین برداشتم

ناامید ورق می زدم که دستشو گذاشت روی یکی وگفت : 

این بد نیست خارجیه میشه با دوپس دوپسش حال کرد..

اهنگ diamond..rihannaرو زیاد کردم ..بهار شروع کرد هم خونی

منم جاهایی که بلد بودمو دم می دادم ...پنجره پایین بودو نم نم بارون دستامونو که بیرون گرفته بودیم خیس می کرد..یعنی الکی خوش به ما میگن...

-  : میدونی مثل گل وپروانه که برند تو شده ،  منم عاشق ستارم ...یه جورایی بهم انرژی میده ..به نظرم ستاره یعنی داخل هر ظلماتی نوری نهفته است فقط باید با امید رصد کرد..

بهار : اره دقت کرده بودم ساعتت رو عوض می کنی اما این دستبندت همیشگیه...فکر می کردم شاید هدیه یه شخص خاصه!

-  : من اگه از این عرضه ها داشتم که خوب بود!

یكم موزیك رو كم كردو گفت : عزیزم خیلی هم با عرضه ای جیگر

-  : قربونت به مامان خانمیم بگو!هرچی میگم من اینقدر كاملم نیمه میمه لازم ندارم كه چای بریزم براش میگه بی عرضه ای!!

خلاصه از خودمون تعریفیدیم و خندیدیم تا رسیدیم...

دانیال درو بازكردو بعد نگاهی به خریدامون گفت : 

ـدیدم اخبار اعلام کرد سهام صنایع نساجی امروز رشد بی سابقه داشته ..نگو شماها تو بازار بودید!!. نچ..نچ..بی چاره باباهاتون...

-  : دانی جون جای حرف عمل پیشه کن وساکهای تو دستمو گذاشتم تو بغلش..

بارونیمو در اوردم که دیدم با نق نق برشون داشت برد تو اتاق بهار..

دانیال  : ببین پر رو شدیها این جا جایه منه و کنترل از دستم کش رفت...پاشو یه چایی بزار خستگیتون بره!

یه شکلک تقدیمش کردمو  ، روى مبل كنارى جلوس نمودم.

دانیال كاناپه رو تصرف كردو گفت : 

-  بیچاره معین خان یه دختر داره خرج بالا..بازده صفر

-  : ا دانی خیلی بدی ...اصلأ اینجا خونه شماست پاشو از مهمونت پذیرایی کن!

دانی : از قدیم گفتن..

با ورود بهار تو حال ،  كلامش منقطع شد...

بهارهمینطور که می رفت سمت اشپزخونه پرسید : 

ـخاله کجاست؟

دانی : با دکتر رفتن شیدا یکم حالش بد بوده ،  بهش سر بزنن

-  : وای چرا زودتر نگفتی...چش شده؟

دانی : هیچی بابا ،  خانم خواسته خودشو واسه کیان بیچاره لوس کنه نرفته سر کار ...مامان الکی شلوغش می کنه! 

-  : تلفنو از کنارت بده...با خودش صحبت کنم!

رژان>>

امشب همگى به بهانه تولد رمینا دعوتیم یه رستورا نً كه تازه افتتاح شده ، مهمون عمو ناصر ،  صاحب رستوران خیلى مرام گذاشت حتى اجازه داد رزى بره پشت پیانو آهنگ تولد مبارك رو بزنه...از اونجاییكه شب یلداست همه میزا پر بود و رزى با تشویقى حسابى روبرو شد...كلا خیلى خوش گذشت ، به خصوص با شیطنت هاى شایان كه با اومدن ٤روزش سورپرایزمون كرده و در جواب دانیال كه گفت  : 

یه مورد گفته بودى واست كنار بزارم ،  واسه تولد رمینا مى خواستى ؟!...با مسخره بازى همه رو كنجكاو كرد این سفارش مال كى بوده ! وآخر هم بروز ندادو گفت بعدا مى گم و تازه كلى كلاس گذاشت كه همگى این همه زحمت كشیدید ، رمینا گفت : هیچى براش باارزش تر از حضور من كه دست خالى هم هستم نیست! 

پدرجون  : این تاكتیك خانماست مواظب باش خام نشى!!

نازى جون : شایان نزار من از خالگى در بیام و بشینم بر مسند مادر زن جان!!

شایان :  والا كسى كه نازنینه مادر زن باشه ،  یا خاله فرقى نمى كنه!...رژان از منو نازنین جون یه عكس بگیر...خاله نازى خندش گرفته بود از كاراى شایان ، با سرو غذا معما بی پاسخ موند...و صحبت ها دونفر دونفر شد...

از رستوران كه خارج شدیم یه بچه بانمك و پیله چسبید به بابا كه آقا فال بخر ، بابا كه معلوم بود دلش واسه پسر كه دستاش از سرما سرخ شده بودسوخته گفت : 

-  به حساب من بده به این جوونا ،  ما كه فالمون معلومه...

جوونا همگى با ماشین دانیال اومده بودیم ،  البته به جز شایان ورمینا كه خواستن مرغ عشق بشن اما به لطف دست فرمون دانى وشیطنتاى من مجال شیطونى پیدا نكردن..

لذا همینطور كه ما هركدوم یه فال انتخاب مى كردیم شایان رو به بابا گفت : 

-  بابا شما برید ما یه دورى تو شهر مى زنیم بعد میایم..

بابا با سر تایید كردو سه تا ده تومنى داد دست پسره و گفت : 

بریم  ، اینا كه پیكشون جدا كردن...

زهره جون  : خوشا جوونى!

ما هم شروع كردیم تشكر از عمو ناصرو ضمنا خدافظى از جمع...

بعد رفتن بابا اینا ،  دانیال نشست جلوى ماشین شایانو گفت : 

-  اول فالتونو رو كنید بعد به سلامت...

شایان : مى خونم به شرط اینكه برگشتنه كلا مارو بى خیال شید..

حافظ شب ،  هجران شدبوى خوش وصل آمد

شادیت مبارك باد اى عاشق شیدایى..

رومینا رو كشید تو سینشو گفت : 

به  ، كوس شیدایى ما به خواجه حافظ هم رسیده...

رمیناهمچین با ناز فالشو پرت كرد تو جوبو گفت : 

عشقمون تابلو میشه ...

همگى گفتیم : ااا

بهار زد به چوب دسته كیفش ...

-  : بى خیال ،  جو گیر نشید ،  حافظ كلا همش از عشق میگه ،  الان منم بخونم میگه تو خود ژولیتى فقط رومئو كجاست خدا داند؟!

در حكمت سلیمان هر كس كه شك نماید

بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهى

یعنى خیط شدما ...

دانیال تو بخون ببینیم میگه سلطانى و حرمسرایى ان توست.؟!

دانیال : جوجو زبون درازى كنی !!با شایان بر مى گردی

شایان : إ د بیا قرارمون چى بود؟!

دانى بهش چشمكى زدو گفت : .

نسیم باد صبا دوشم آگهى اورد

كه روز محنت و غم رو به كوتهى اورد

همه دست زدیم..

رز : نوبت منه

اگر این شراب خام است ، اگر ان حریف پخته

به هزار بار بهتر زهزار پخته خامى

رمینا : واى رزى شاهد از غیب رسید نگهدار به بابا نشون بدیم!

-  : رسا بلند بخون!

رسا كه قبلا دیده بود ،  از حفظ گفت : 

هزار جهد بكردم كه یار من باشى 

مراد بخش دل امیدوار من باشى

واسه اولین بار چشمامو با خجالت از نگاش دزدیدم ، مامان راست میگه چشماشون خیلى گیراست!!

دانیال همچین شیطون گفت : 

ماكه هرچى جهد از تو دیدیم در رابطه با درس بود...

بهار : من مطمئنم لسان الغیب درست میگه!!اما نمى خونم 

دانیال  :  زرنگى بده من بینم اما بهار دو سوت انداخت تو كیفش

من دیگه مى دونم بهار حرفش دوتا نمیشه  ، واسه همین دست دانیالو كشیدمو گفتم بیا بریم 

رزى خمیازه كشان گفت : 

-  اره بریم ،  من صبح هزار تا كار دارم...

رسا مجدد به رمینا تبریك گفتو همگى سوار شدیم...

وشایان با یه بوق گازو گرفتو رفت و اینطورى سوژه ما شد كه كلى غیبتشو كنیم...

رژان>>

بالاخره این ماراتن نفس گیر امتحانات به پایان رسید و الهى شكر بنده بعد از یه دوره بست نشستن در خانه و خر خونى مفرط تا حد خاموش كردن مبایل و تحریم نت ، نائل به دریافت نمرات پدرجون پسند شدم اما عمرا دیگه این ترم ٢٠واحد بگیرم همون ١٦تا مرا كفایت است..

تعطیلیام رو با یك نیم روز كامل در خدمت بانوان ارایشگر بودن آغاز نمودم تا از تشابهم به اقا رژان چیزى بر جا نمونه !

در ادامه رزى را بهنگام ژوژمانش همراهى نمودم و به عنوان حسن انجام كار شام رو با برو بچه هاى باحال هنر زدم ...حال داد

فرداش رزى رو بردم مهمونى شهاب كه بچم از دورى یار افسرده نشه  ، هنر افرین عزیزمون از غم هجر ملدى عاشقانه ساخته و جالب اینكه كلى ذوق كرده نه از باب شكوفا شدن استعداد اهنگ سازیش بلكه از اون باب كه مى تونه این آهنگ رو جاى كادوى ولنتاین به على مجنون غالب كنه!

جمعه رو با مامان اینا رفتیم پیش مامانجون و در خدمت خانواده بودم ، هر چند بدم نمى اومد یه دوروز اونجا باشم ولوس بشم اما زهره جون زنگ زد و كلى با حزن اظهار كرد كه دو سه روزه منتظرمه و حالا زنگ زده رسما دعوتم كنه فردا نهار برم پیشششون...خودم هم دلتنگ شدم!

ساعت ١١همچین سر حال پاشدم ،  ساپورت قهوه اى وشلوارك و تاپ رنگش رو هم ،  ست چیدم و پلیور یقه قایقى و بوت هاى آگز فیلیم رو نیز در آوردم اماده ، بعد از یك دوش سه سوته بپوشم ،  رژگونه گلى و ماتیك قرمز با یه نمه ریمل كل ارایشم شد ...شكر خدا بافت مدل تل جلوى موهام هنوز مورد قبوله و پشتش هم به لطف خدا همچین پیچ پیچو خوشمله...در آخر عطرو..راس. ١٢زنگ پدر جون اینا رو زدم...

زهره جون چنان بغلم كرد ،  انگار عمرى هم رو ندیدیم!

از اتفاق رسا هم بود چقدر خوشحال شدم  ، دانیال هم تو ام با كل كلاى همیشگیش اظهار دلتنگى كرد...

پدرجون : خورشیدك نمیگى میرى حاجى حاجى مكه ، اینجا رو چى روشن كنه ؟!همچین متواضعانه خندیدم كه اضافه كرد خانم قانم هم از نبودت شاكیه...اینبار روم باز شدو گفتم : 

من هر وقت از كتابام خسته مى شدم با یاد اینكه عوضش خانم قانم رو نمى بینم انرژى مى یافتم شدید!

همه خندیدندو بعد اینكه كلى خوش به حالم شد با بهار رفتیم پى چیدن میز...

سر ناهار گفتم : 

-  كاش شیدا هم بود ،  دلم براش یذره شده!

زهره جون : طفلك اصلا حالش خوب نیست!

كپ كردم...چرا همون دفعه كه دانى گفت مریضه نرفتم پیشش...خیلى بدم این مدت هم یادم رفت احوالشو بپرسم...

بهار لیوانم رو اب كردو گفت : 

-  چیز مهمى نیست كه ،  طبیعیه!

-  : چرا؟!

رسا : خب اغلب خانما سه ماهه اول بارداریشون با حالت تهوع و سرگیجه همراهه...

كش اومدن لپام رو حس كردم...واى چه خوب یعنى شیدا مامان شده!

بى هوا پا شدم زهره جونو ماچ كردم و ذوق زده به پدر جون گفتم : 

-  چرا زودتر نگفتید ، واى دیگه جدى جدى پدربزرگ شدید!آخ جون منم خاله میشم!

زهره جون : فكر كردم میدونى؟شادى خبر داشت!

-  : من این یكماهه تو كتابام گمشده بودم ، ناهارو كه مامان مى اورد اتاقم  ، همینطور كه نت هام رو از روى دیوار دوره مى كردم ،  نصفشو به بدن مى رسوندم  ، سر شام هم بعد خوش وبش بابا میرفتم تو چرت

بى خیاله تیكه هاى دانیال در باب سفید كردن روی كل خر خونها ، دلم طاقت نیاوردو همون موقع زنگ زدم به شیدا ذوقم رو باهاش تقسیم كنم...

رژان>>

بعد نا هار آشپزخونه موند براى پسرا و ما نشستیم تو حال به گپ زدن ، هرچند ،  دانیال تكیه داده بود به كانتر و نقش تماشاچى رو ایفا مى كرد ضمنا در گپ وگوى ما هم پارازیت مى فرستاد...

زهره جون : بالاخره شادى رضایت داد باما بیاى شیراز؟

-  : نچ ، میگه الا و بلا باید بیاى ،  بابا هم جاى واسطه گرى برام منبر رفت كه پسر خیلى شایسته اى كه دلیلى براى ردش نیست  ،  مگر اینكه به دلت نشینه ...اونم باید بیاى اشناشى ...خواستى مدتى معاشرت مى كنید ، نه  ، محترمانه خودت ردش مى كنى ...

زهره جون : معین خان راست میگه ،  گلم  ، سرسرى نگیریها  ،  والا دختر پسر خوب خیلى كمه!

ببین..بسنج شاید به دلت نشست!قرار نیست بشینى سر سفره عقد كه یه محكى مى زنیش ببینى باب دلت هست ؟اگر پسندیدى هم میتونى نامزد باشید تا بعد درست ان شاا...

دانى : اصلأ ممكنه طرف وقتى خوب شناختت نظرش عوض بشه؟!

قطعا اگه نزدیك بود یه مشت حوالش مى كردم ،  دنبال جواب بودم كه زهره جون همچین مكدر گفت : 

-  شوخیت قشنگ نبود!

دانى : اجازه بدید! نظرش عوض میشه چون مى فهمه ،  هر چقدر خوب باشه در حد رژان نیست!

..كه بهار با شیطنت گفت : 

-  پس براى عید برنامه اى نزاریم؟!نامزدى دعوتیم ، نه؟!

-  : بله بله فقط كدوم عید ونامزدى كى رو نمى دونم!!!

زهره جون : بسه دیگه ، موضوع جدى رو اسباب شوخى نكنید...اینم شتریه كه در خونه همتون مى خوابه!

راستى دانیال قرار بود وسایل خونت رو بفرستی به ادرسی که دادم فرستادى؟

دانیال سینى چاى رو از رسا گرفت وهمینطور كه مى نشستن غر زد : 

مامان  ، پیله كردى ها  ، می فرستم دیگه!

زهره جون : دانیال٬ خانم متین از خیریه ده بار سفارش کرد : 

٬جهیزیه است برای دختر یک خانواده ابرومند...زودتر اسباب رو بفرستین ..منم قول این هفته رو دادم!ودلخور از دانی رو بر گردوند...

باصدای تلفن زهره جون پاشد٬دانی جو سنگین رو شکست و گفت :  

ـفردا می فرستم خانم خانما٬ اما عمرا بعد این واسه امور خیریت رو من حساب نکن!

کش و قوسی به تنم دادم ..بهار مشغول اس ام اس هاش بود از لبخند پروپیمونش یعنی جوک می خونه پس چپه خودمو رها کردم روش ،  یکم جا به جا شد تا پوزیشنمون درست بشه ...همچین ضد حال از تکراری بودنش گفتم : 

رسا میشه ورقا رو بیاری حكم بزنیم ...

روى میز شطرنج رومیزى انداختم...

-  : بهاری بیا دیگه!...دانى پاشو!..

رسا نشست كنارم ...

-  : چرا تو فكرى ؟!یكم استراحت بده به مغزت بالام* ) *بالام كه از طریق سولماز هم دانشگاهى آذرى رژان تو دهنش افتاده یعنى : بچم)

نگام هم نکرد..

دانى : اقا من به شرطى بازى مى كنم كه به محض اینكه باختید  ، برید پیش بند ببندید یدونه از اون كیك هاى معروف درست كنید!...تا من از گالرى میام اماده باشه!!

-  : و اگه باختید؟

دانى : در مورد محالات حرف مى زنیا!

بهار : جوجه رو اخر پاییز مى شمارن  ، جناب!

دانیال نگاهى گردوند و با توقف روى من  ، گفت : ...من شمردم یدونه بیشتر نیست!

رسا : هر چى خواستید قبوله ، دست بده!

زهره جون : بچه ها یه برنامه خوب براى شبمون رقم خورد!

همچین خشنود از اینکه بهار فهمید می خوام چه خالی بندازه٫گفتم : 

ـ اخ جون من هرخلافی باشه پایم!که از نگاه سنگین رسا و لب گزیدن بهار خندم متمایل شد به خجالت...

زهره جون : دختر یکی از دوستام از المان جنس اورده گفت بیاید ببینید بعدشم شام میریم بیرون ..رضا یه قرار کاری داره٬ واسه شام نیست..حسابی زنونه خوش میگذرونیم... برم زنگ بزنم مامانتو وشیدا ببینم میان؟

دانیال  : چشمم روشن ..یه اکیپ خوشگل برید ددر بی من!!

زهره جون : تو فقط فامیلیت روشن باشه کفایته...

پدر جون اماده از اتاق اومد بیرون..

زهره جون :  قرار شد منم بابچه ها شب بریم بیرون

پدرجون  :  خوش بگذره

-  : ساعت خواب

پدرجون : از کرکری های شما خیلی وقته بیدارم...ببینم خورشیدک تو تا کی مرخصی هستی؟!

همچین شیطون جواب دادم : تا هر وقت خدا بخواد

ـبعد این تعطیلیا ...باشه؟

با سلام نظامی تایید کردم وهمچین ذوق زده از بی حواسی رسا شاهش رو بریدم...

پدر جون  : بچه ها خدافظ٬رسا اونی که بهت سپردم فراموش نشه

رسا بازم کله اش روتکون داد ...زبونشو موش خورده انگار؟!

بالاخره با كم حواسى رسا و خوش اقبالى ما ،  برنده شدیم!

دانیال : شانس آوردید

بهار : مهم نتیجه است ، جناب !!رژى چى بخوایم؟

دانى پاشد به نیت تصرف کنترل تلوزیونو گفت : خیالى نیست!

-  : رسا گفتى هر چى بخوایم؟!!

رسا همینطور كه ورقا رو جمع مى كرد ،  سرشو تاییدى تكون داد

-  : لطفا میز التحریرت رو ببر اتاق شیدا!!

تعجبى نگام كرد..

-  : تو كه اینجا درس نمى خونى! تازه بخواى هم مى تونى برى اتاق كار پدر ، بهار خیلى سختشه رو زمین طرح بزنه؟!

بهار : نه بابا مشگلى نیست!

دانى : از اون میز منم سهم دارم  ، به نظرم...

پریدم تو حرفشو همچین تریپ نمكدون گفتم : 

-  شما كه به این جوجو نه نمیگى؟!

دانى خندیدورسا پاشد

بعید بود رسا محل نده ؟!

رسا : -  دانیال بیاسرشو بگیر جا به جاش كنیم ، باید برم خونه...شب بیمارستان دارم.

-  : یس ، آقایى!براتون یه قهوه درست كنم تو فرانسه نخورده باشید!...لبخند نیم بندى زدورفت...

بهار : جلوى آقاى دكتر زشت نیست؟

-  : ملت تاپ لس مى گردن  ، میگن زشت نیست!این زشته!!!پاشو برو بگو كجا بزارن راحتى...

رسا>>

اینقدر ذهنم مغشوش وحالم پریشونه ، ترجیح دادم ماشین نیارم ، فكر كردن و قدم زدن رو برگزیدم تا اینكه سرما مجبورم كرد به در بستى...

خوشبختانه دانیال اس داد كه شب مى تونه بیاد دنبالم!

به شكل بى سابقه اى دیر رسیدن به كلاس ناراحتم نكرد ...و بخشى كه بودم هم چیزی به معلوماتم اضافه ننمود  ، گویا حرفاى دكتر میرلوحى زیر نویس فیلمى لاتین باشه  ،  مى دیدم اما بى توجه...

دانیال : بیا بالا!

كمر بندمو مى بستم كه متوجه شدم دانیال قصد رفتن نداره!

همینطور كه مسیر نگاش رو دنبال كردم گفت : 

این خانما هم ماشین ندارن!همكارن !بر سونیمشون ؟!

-  : دانیال حوصله ندارم  ، میرى یا پیاده شم مسافر بزنى!!

تو عالم خودم بودم كه گفت : 

-  سه روز میره مسافرت ،  اینكه غمباد نداره؟

-  : دانیال اگه پسر تونست رژان رو متقاعد كنه  ، چیكار كنم؟!

دانیال : هیچى به خوشى و میمنت  ، باید تبریك بگى دیگه!!

تجسم اش بهم حس خفگى داد...

صداى ترمز دستى توام شد با هوار دانیال..

ـآخه اون از كجا بفهمه تو اینطورى مجنون شدى پسر؟!...سپردی به خدا درست٬خب خدا عقل داده زبونم داده که مخشو بزنی دیگه !!به خدا گالیله هم به درخت تکیه داد سیب افتاد براش...من نمی دونم ...انگار واقعا منتظری شوهر کنه؟!! ...

باید ذهنم رو از اونچه كه از صبح با هاش درگیرم خالى كنم...

-  : دانیال اگه منطقی باشیم شاید اون بهتر بتونه خوشبختش كنه..من ٩سال بزرگترم...هنوز چند سال دیگه هم باید بخونم تا به جایى كه مى خوام برسم!...

دانیال : قرار نیست به زور زنت بشه..اما خیلی احمقانست که شانستو امتحان نکنی!!

-  : فکر کردی اینارو نمی دونم؟!امااگر بگه نه  ، امیدم سراب میشه یه طرف ، روابطش هم با هام محدود میشه ...نمى دونم ٬تحمل ندیدنش رو ندارم؟!

دانیال : اوف  ، تخصص قلب دارى یعنی راه ورودشو بلد نیستى؟همین بطن و دهلیز رو فقط یاد گرفتى..

دانیال اینقدر همیشه شوخه كه جدى بودنش  ،  با حال میشه...سر حال شدم و با لهجه گفتم-  : حالا خودش خودشو ناراحت نكنه  ، گربونت برم  ،  داداش تجربه پدر علمه دیگه !...وبا صداى خودم ادامه دادم منم كه بى تجربه!حرص نخور راه بیفت تا یه عکس گرون قیمت  ،  پلیس از این سالارت که نشوندیش گوشه اتوبان نگرفته!

همچین با اخمای باز شده و لب خندون گفت : 

ـرسا جدا اگه می خوایش گوش بده  ، مفت در اختیارت می زارم جهنمو ضرر...!!

ـ : مرامت

-  درس اول  : از فردا همه انرژیت رو میزارى كه جوجو ملتفت شه عاشقشى!..البته یه سری درسا واحد عملی هم داره ..

از اونجاییکه وصف العیش نصف العیشه٬شارژ جواب دادم : 

تو همون تئوری یاش رو بگو٬ کافیه٬ عملی لنگ نیستم!

دانیال سیگارش رو انداخت بیرون  ، پنجرش رو بستو راه افتاد...برعکس اغلب اوقات جدی بود..

 ، بعد یكم سكوت گفت : 

-   رسا پترس فداكار مرده! شاید به نظرت من كیس خوبى براى مشورت در مورد ازدواج نباشم...اما تنها موردى كه الان بهش مطمئنم اینه كه هر برحه باید رو انجام دادم و ننشستم به امید شاید...توام همت كن تا این جو جو پر نشده!!

..به نظرت اینقدر عاقل هست كه بهت نه بگه؟!

از لحن شوخش كه جو رو مى خواست باهاش از خودش به من سوق بده خندم گرفت...اما یه پس گردنی هم مهمونش کردم

دانیال : اخ..واقعا مجنونى!!

-  : فعلا برو شام بخوریم  ،  گشنمه شدید

دانیال : دردو بلاى باعث و بانى اش تو سر دشمن كه نزاشت توناهار با دستپخت مامانم حال كنى!!

با زم خندیدم...چقدر دانیال بودنش خوب ...

دانیال : پیش به سوى شیرینى دومادیت...از اون كیان خپل كه كمتر نیستى دو سوته شیدا رو شیدا كرد!!!!

رژان>>

صبح اول صبح کاشف شدم رخش به اتفاق عروس شایان ٬اعتصاب علیه مالک هستن...رخش من که به لطف مامان دریغ از یک قطره بنزین٬..بیچاره روشن نگشت٬ماشین شایان هم کلا خواب زمستانی رو تجربه میکرد...از لجم به پیشنهاد خیر خواهانه مامان مبنی بر گرفتن اژانس وقعی نذاشتم و پیاده زدم بیرون...از سرما سعی کردم با غوطه وری در افکار شیرین یا به قول بهاری مدیتیشن ذهنم رو از اب وهوا دور کنم٬اخرای کوچه و طاقتم بود که با یک بوق ممتد از جا پریدم!برگشتم این شخصیته به ظاهر متمدنو به عینه لا قیدو ببینم که از تعجب چشمام قد نلبکی شد..

رسا : صبح بخیر پارسال دوست امسال اشنا..تحویل نمی گیری؟؟

خم شدم و با غیض گفتم : 

ـچه سلامی..پزشک مملکت که این طوری بوق نمی زنه!(خودم ذهنم رفت به تکیه کلام شایان که میگه...چه ربطی به شقیقه داره)٬با خنده ای رها شده ادامه دادم..دکتر جان این پولا حلال نیست٬ از ما گفتن!!

رسا : کجا میری؟

-  : شیطونه میگه٬بگم...اما همینطور که سوار شدم مودبانه گفتم : 

ـفعلا تا خیابون اصلی بعدشم بسته به کرمت!

رسا : چرا ماشین نمی بری؟

-  : نخواست بیاد!قهر کرده که شادی جون به من بنزین نمی رسونه...اخه بگو رخش جون تقصیر من چیه ...همیشه خشک وتر باهم می سوزن!

رسا انگار تاتر اومده ٬ضبطشو کم کردو باخنده مشغول بلع بیسکوییت گندمیش بود٬که احتمالا نقش صبحانه رو داشت٬دلم سوخت٬شکلات فندقی مورد علاقم رو که همیشه زینت کیفمه در اوردم ..اینو بزن روشن شی ..هم کالری داره هم طعم٬ فندقم یه تکونی به سلولای خاکستریت میده ...وبیسکوییت رو گذاشتم داخل داشبورتش...ایش هی میگن فیبر داره مهم طعمه که نداره!

رسا  : چه مسافر خوبی دلم نمیاد پیاده شی٬اما معذورم ..عصر میام دنبالت٬خب!

-  : تراژدیش کردی!باشه ٬فقط میشه برسونیم جلوی تاکسی نیلی؟!

رسا : شما امر بفرمایید!

پر رو شدمو گفتم : 

ادم نبایدفقط فکر جیبش باشه!اما متاسفانه تا اومد ابرو هاش هشتی بشه٬خندم طنزمو لو داد..

رسا : منظورت چیه؟

-  : من زوری ندارم ٬اما تو هم که پر زوری خوب نیست سر صبح با بوق زدن الودگی صوتی ایجاد کنی که ملت سکته بزنن٬مشتری بشن؟!

خنده ته دلی کردو روبروی اژانس ایستاد..

قبل پیاده شدنم دستمو گرفتو گفت : 

-  این خلافم به خاطر یه خانم خوشگلی بود که هر چی دنبالش کردم محلم نداد ٬حالا اگه بدونم افتخارهمراهیتون برا ى عصرو دارم ٬قول میدم دفعه اخرم باشه!

-  : برو که دیرت شد!

رژان>>

در دوراهى تصمیم تماس با رسا بودم یا خبر كردن آژانس كه زنگ دفتر خورد...

-  : اومدی!

رسا : سلام  ، وقت بخیر.

-  : وقتت طلا ،  سكه ، دلار ،  حالا چرا اینقدر رسمى!

اومد داخل و همینطور كه نگاهش مى چرخیدآروم پرسید : 

-  كسی نیست؟

بی خیال رفتم سراغ جمع كردن كیفمو گفتم : 

-  نه!خانم قانم من هنوز نرسیده ، تلافى این مدت یك كوه كار گذاشت جلوى منو ،  خودش ساعت ٢ خیلی شیك رفت به زندگیش برسه!و تو ذهنم اومد كاش حالا كه رسا اومد  ، رویا بود  ، مى خندیدم...كافیه مراجعه كننده مجرد باشه ، چنان عشوه ای میاد كه طرف یا فرار مى كنه یا دیگه اصلن پا نمیشه!

رسا : به چى مى خندی؟

-  : هیچى ، بریم

ماشین كه حركت كرد تكیه دادمو چشمامو بستم ..بوى ادوكلنش عوض شده ...همینطور كه مشامم رو پر مى كردم گفتم : 

یه چیزی بگو!چه خبر؟

رسا : فكر كردم خوابیدی!

چشمامو باز كردم یكم چرخیدم سمتشو گفتم : 

-  هر وقت این صدا رو شنیدى بدون من خوابم ، و یك خر ناس وحشتناك ارایه كردم..

رسا : دكتر نرفتی ، شاید پلیپ دارى؟!..منم لوزه ام بزرگه وقتی سرم ناراحت باشه خرو پف مى كنم..

-  : وووى  ، بابا من شوخى كردم  ، تو ام پیر مرد شدى اینا بهونه است !و بد جنس منتظر جواب ،  نگاش كردم...

خندید...

رسا : بریم شام بخوریم  ، بعد برسونمت  ، خب؟

-  : زود نیست؟!

رسا : راستش من از صبح فقط ١٠تا نسكافه خوردم ، معدم داره شیون مى كنه...

-  : پس یه مو زیك بزار تا صداهاى ابرو بر بلند نشده!..

و گوشیم رو دراوردم به مامان خبر بدم..همینطور كه پس لرزه هاى خنده ى چند لحظه پیش هنوز تو صورتش بود  ، مشغول انتخاب سی دی از داخل داشبورت شد...

رسا  : اینم موزیك  ، حالا بگو كجا بریم ؟

با شیطنت گفتم : 

-  بریم رستوران گیلان  ، كباب ترش بزنیم ..غذاش فوق العادست

چشمش به مسیر بود اما تابلو معلوم بود كپ كرده ..بیچاره الان ارزوى حاضری خونش رو مى كنه...

-  : ببخشید به قول دانى نوك منو باید چید كه اینقدر سر به سر ملت نزارم ، یادم بود بدت میاد...راستش هوس همبرگر كردم ...اما هر جا برى قبوله...

نفسشو رها كردو گفت : امان از دست تو!..و با ورود به اتو بان چرخید سمت من...

سولماز هنوز برنگشته تهران  ، اس داده كه دیروز جزوه نوشتم یا نه ؟...خواستم جوابشو بنویسم كه متوجه نگاه رسا شدم..

زیر نگاش نمى دونم چرا دیگه نمى تونستم تمركز كنم ...إمیشه نگام نكنى؟!

رسا : چرا؟

-  : چون زیادى گیراست!

با جدیتى بر باد رفته و شعفى محسوس گفت : 

-  این الان تعریفه یا توبیخ؟

-  : هر دو  ،  چشمات سگ داره  ، پاچه ادمو مى گیره نمى زاره به كارش برسه

چشماشو تو اینه رصد كرد انگار طلا پیدا كرده و گفت : 

مبالغه كردى اما كیفور شدم  ، بزار یه اهنگ بزارم در وصف نگاه ...

-  : نمى خواد خودم برات مى خونم تو فقط حواست رو بده به رانندگیت...تو كه چشمات خیلى قشنگه ...رنگ چشمات خیلى عجیبه

رسا : صدات بد نیست اما اهنگش خیلى قدیمى  ، اینو گوش كن ...همینطور كه دنبال ترك مورد نظر بود ، منم بالاخره اس سولى رو جواب دادم..

-  : چه خوب تو همیشه گلچینى از اهنگهاى جدیدو دارى!

رسا  : عادتمه با موزیك درس مى خونم ، براى همین زیاد اهنگ دانلود مى كنم...

-  : سرقت فرهنگى !

رسا  : كافیه دو تا از اهنگاى یه البوم رو بپسندم چند تا مى خرم میدم یاد بود به مریضام یا پرسنل بیمارستان...

-  : پس منو از همین حالا جزو مریضات حساب كن

رسا همینطور كه دنبال جاى پارك بود گفت : 

-  دور از جون  ، شما سالم باش جایزش بامن..

رژان>>

روبروى یك رستوران ایتالیایى كه اتفاقا غذاشو خیلى مى دوستم  ، بالاخره جاى پارك پیدا كردو باهم وارد شدیم...

حیفه اسپاگتى با سس بلونز اینجا بود اگه همبر گر مى خوردم ...من در تردید بودم كه متوجه شدم رسا منیو رو پس دادو گفت : 

-  فیله مینیون با سس قارچ و همبرگر غذاى اصلیمونه  ، سزار سالاد و دوتا پپسى هم زود تر بیارید لطفا...

بهم برخورد ...حالا من یه چیزى گفتم  ، اما شاید نظرم عوض شده باشه ..پس منیو به چه درد مى خوره؟!

همینطور كه مبایلش رو احتمالا مى زاشت رو سایلنت گفت : 

در شان تو نیستن !..

گیج نگاهش كردم ...سرش رو چرخوند انگار تصادفى نگاهش به عقب رفته...با دیدن سه تا پسر مدل فانتزى كه یكیشون زوم بود روى من و با تلاقى نگاهمون چشمكى حوالم كرد ، متوجه منظورش شدم..یكم جابه جا شدمو گفتم : 

-  حواسم اونجا نبود!!

رسا : اینجا هم كه نبود؟!

نا خوداگاه پس ذهنم افتاد رو لبمو گفتم : 

-  مى دونى اسپاگتى وسس بلونز اینجا فوق العادست!من چند بار خوردم...

با لبخند پاشد ...من دستامو بشورم  ، بیام!

رستوران خوبیه اما به نسبتى كه پاتوق شده جا نداره ...ما همیشه وقتى میایم اسم مى نویسیمو منتظر میشیم...

دختر لوندى نشست رو نیمكت رسا و گفت : دوستتون كه اومد پا میشم!

-  : مشگلى نیست!

همون موقع گارسون با ظرف سالادو نوشیدنى و پشتش هم رسا اومد...رسا سوالى نگام كرد كه دختر حین بازى با موهاش كه از دو طرف روى شالش بود جاى زیرش با خنده نمكینى گفت : 

-  با اجازتون اینجا نشستم تا دوستام برسن و یكم جمع شد تا رسا راحت بشینه...

رسا بى هیچ كلامى نشست و مشغول كشیدن سالاد براى من شد كه دختر به هواى جمع كردن موهاش به عقب  ، همچین شونه رسا رو با خرمن موهاش نوازش كردوگفت : 

-  اینجا چه غذاییش خوبه؟

جبرانى واسه نسخه غایب رویا بود  ،  اما نمى دونم چرا جاى خنده  ، لج در آر بود  ، خودم رو مشغول كرده بودم به سالادم ،  اما شنیدم كه 

رسا زیر لب جواب داد  : همه غذاهاش خوبه!

نمى دونم چرا عصبى شدم  ، دلم مى خواست دختر هرچه زودتر پاشه و بدم نمى اومد بعدش خدمت رسا رو هم برسم ...منو آورده جلوم لاس بزنه؟!

دو تا جیگر متشابه اونیكه ما در مجالستش بودیم وارد شدن وهمزمان دختره ،  ذوق زده پاشد و با كلمه فعلا شررش رو كم نمود...

از ذوق اسپاگتى كه جلوم گذاشتن چشمامو از دختره گرفتمو رو به رسا خنده كنان گفتم : 

-  عوضش كردى؟!

رسا با لبخند هوش از سر بری جواب داد  : 

-  نه ،  اون هوست سر جاش قراره جعبه بشه ببریم براى اخر شبت  ، اینم غذات كه میل بفرمایید!.

همین طور كه من داشتم لذت غذامو مى بردم  ،  رسا از سوتى یكى از بیماراش تعریف مى كرد...

یكم از غذامو كشیدم كنار بشقابش..

رسا : خودت بخور!

-  : تو كه از صبح چیزى نخوردى با یه تیكه گوشت سیر میشى ؟!

رسا لقمشو قورت دادو گفت : 

-  چرا نه! این غذا با همراهى تو كاملا چسبید ،  اصلا میدونى یه قاعده علمى هم ثابت شده ،  هر غذایى كه با لذت كامل میل بشه صد در صد جذب میشه!

-  : واى نه من هر چى مى خورم با لذت مى خورم  ، اینطورى ممكنه اندازه تانك بشم؟!

رسا : تو با لذت مى خورى اما به اندازه یه نوك !پس نگران نباش...راستى شمال چطور بود؟!

-  : كسل كننده و ملال انگیز  ، همش یاد پارسال مى كردم كه با هم رفته بودیم...

همینطور كه كدوى كنار بشقابش رو نمى دونم سهوا یا عمدا ریز ریز مى كرد ، پرسید : 

-  برنامه آشناییت به كجا رسید  ،  با پسر به اجماع رسیدى؟!

-  ایرادى نداشت جز اینكه لنگه من لوس بود به خاطر همین برا ى هم دافعه داشتیم تا جاذبه...

حیفه شیراز  ، كه نرفتم!

نگاهش به چاقو ى در دستش بود  ، كه چنگالم رو زدم به تیكه استیك برش شده اش و یه لقمه چپش كردم

با لبخند نفسش رو اروم بیرون دادو گفت : 

-  ببخش باید تعارفت مى كردم!

-  : دیدى كه منم چقدر تعارفى ام!!

راستى برات كلوچه آوردم  ، منتظر بودم ببینمت بهت بدم!

رسا : اسپاگتیش هم خیلى خوبه!!

-  : تازه یكم سرد شده  ، به نظر من عالیه!

رسا : دسر چى مى خورى؟

-  : ممنون ، دیگه هیچى ،  ملت منتظرن ما پاشیم  ، تا تو حسا ب مى كنى من برم دستشویى  ، سیبیل نارنجى بهم میاد ؟!

رسا : من كیفت رو بر مى دارم  ،  می رم ماشینو بیارم!

-  مرسى ،  زود میام...

رژان>>

همین طور كه رژم روتجدید مى كردم ، دخترى كه اول اومد سر میزمون وارد شد...دستشو مى شست كه با لبخندى تصنعى اشاره كرد -  چه خوش رنگه!

به لبخندى قناعت كردم...

دختر : نامزدین؟

احتمالا با من بود  ، از سر اجبار گفتم : نه!..

داشتم خارج مى شدم كه كاغذى رو گرفت سمتم و گفت : میشه اینو بهش بدى...

با صداى بسته شدن در از كما خارج شدم...چه جالب...من اولا از رسا حذر مى كردم به نظرم خیلى عصا غورت داده بود ...اما اینا بهش شماره دادن؟!

وارد اتوبان كه شدیم پرسید : 

-  چیزى شده؟تو فكری؟

-  : نه!راستى این شماره اون دخترست گفت باهاش تماس بگیرى!

پنجره منو داد پایین و گفت : 

-  بندازش بره...من براى آدماى مهم زندگیم وقت كم دارم!

الكى خوشم شد ،  با شیطنت گفتم  : 

-  براى رفع تنهایى خوبه ها !پاتوقتون هم یكیه!!

رسا : ترجیح مى دم تنها باشم اما با این جور آدما هم صحبت نشم!!

-  : ا لا لا ..شیدا مى خواست با خیلى گلا  ، نازو خوشگلاش...آشنا شى خودت نخواستى؟!

چرخید سمت من  ، نگاهش شیرین بود ...كاغذو دادم به بادو گفتم : 

-  : نه دیگه پشیمونى سودى نداره!

رسا : بچه!این بازیا ازم گذشته!!

جلوى خونه داشت مى گفت خیلى شب خوبى بود و ضمنا كیفم رو هم از پشت مى داد...كیفمو كه گرفتم قبل اینكه رهاش كنه گفت : 

-  دل آدم صاحب داره باید اونو پیداش كنم!

همون یكبارى كه سوار ترن هوایى شده بودم فقط این حس رو تجربه كرده بودم...خالى شدن به یكباره...لال شدن و در عین حال شوقى زیر پوستى...

پیاده شدم وتازه بعد زدن زنگ یادم اومد برگردم و زیر لب بگم ممنون..

هرچى چشمامو مى بستم رسا مى اومد جلوى چشمم...عینك فرم مشكى اش ..آرامشش...حمایتش از شیدا ...دوستیش با دانى ...احترامش به بزرگترا...چشمامو باز كردم ، شاید یه بدى پیدا كنم...اما مایوس ، با خیال اینكه اگه جلوى افكارمو نگیرم عاشقش میشم...رفتم سراغ جعبه جادویى ...افاقه كرد..بازى خوب تام كروز باعث شد براى اولین بار جلوى تلوزیون بخوابم..

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

رسا>>

بالاخره بعد چند دقیقه تماشاى اسم رژان با قاطعیت كلید سبز رو فشردم...بعد چند تا بوق گفت : سلام رسا

گوشى من برم یه جاى خلوت...بازم سلام

-  : سلام ، خوبى؟

رژان : از بد ، بهترم! تو چطوری؟

-  : هرچى شما بپرسین؟!

باور كن تازگى ازاحوال خودمم بى خبرم  ، اما جمعه منتظرت بودم چرا نیومدى خونه پدرجون؟

از كلمه منتظر دلم قرص شدو گفتم : 

-  جاى یكى از دكترا رفتم ، رژان مى خواستم اگه پس فردا شب برنامه خاصى ندارى  ، باهم بریم بیرون...قلبم از تپش ایستاده بود یا ریم از هوا خالى ،  نمى دونم اما احیا شدنم رو مدیون شنیدن كلمه باشه! بودم كه در ادامش گفت : 

-  اما پس فردا والنتاینه ، قرار ندارى؟!

از شیطنت صداش گذر كردم و جدى گفتم : 

-  : من كه هنوز مرغ عشق نشدم ،  خواستم اگه تو هم برنامه اى ندارى ، به افتخار مجردى ،  جشن بگیریم ، دو سه روزه از بس همه رو در تكاپو دیدم عقده اى شدم ، حس تنهایى خفم نكنه خوبه!!

خندیدو گفت  : اب بخور میره پایین من امتحان كردم!دعوتت به دیده ،  كى ؟كجا؟.

تو دلم مراسم قند سابیدن بر پا بود ، بدون اختفاش گفتم : 

دستم به خلاقیت تو ، ایده از من بود برنامه ریزیش باتو فقط بدون حرف آخرو من مى زنم ومیگم چشم!

خندش خوش آهنگ ترین ملدى بود...

رژان : مجلى نیست دكتر  ، ٦.٥منتظرتم  ، خوبه؟

-  : عالیه!

رژان : راستى به دانى هم بگو

-  : بهش گفتم ، انگار برنامه داشت..

رژان : كاش اقلا بهارى بود ،  هرچند انگار جاى ما اونجا خالیه!و با نداى دوستش ...خنده كنان گفت : 

-  همیشه خوش خبر باشى ، من باید برم  ، فعلا باى

چشمم به در بود كه از در خارج شد ، پالتوى كلوش قرمزى پوشیده بود ،  باشلوار وچكمه هاى همرنگ شكلاتى ، روسریش شیرى شكلاتى بود با طرحهاى كوبیسم قرمز...با چرخشش سمت ماشین محو صورت زیبا ودخترونش شدم كه تو این قباى خانمانه محصور شده بود...

مثل همیشه با لبخندى سرخوش درب عقب رو بازكرد و شئ سفید بزرگ تو بغلش رو كه فهمیدم یك خرس پشم آلو ئ نشوند روى صندلى ،  دستش رو بلند كرد سمت منكه رو به عقب چرخیده بودم ودر جواب سلامم گفت : 

خوشوقتم رسا جون  ، برفى هستم!

-  : بیا بشین  ، برف مى یاد خیس میشى!

درب جلو رو بازكردو همینطور كه سوار شد گفت : 

-  مواظب باش نیفتم تو حوض نقاشى !

كیسه تو دستش رو گذاشت جلوى پاش ونشست در این بین محوموهاش بودم كه صاف رها كرده بود...

رژان : درست سر ساعت!بیستى !!همچین خوش تیپم هستی!

كمربندش رو می بست و با شیطنت غزل می ساخت...

رژان : خدایی!!! بزن بریم بیمه مى ترسم تا برگردیم بدزدنت...خندم به منحنی روبه بالای لب هاش ملحق شدو از زبان برون تراوید سخن دل...

-  : تو هم شبیه توت فرنگى خوردنى شدى!

مكث اش ...لپای گلگونش...اما آخر گفت : 

-  آخ جون اولین كسی هستى كه منو یه نمه شیرین دیدى ...مامانجون میگه گوله نمكم ، بابا هم كه مناسب ترشى انداختن مى دونه  ، بزن بریم تا دیر نشده!!

-  : امر بفرمایید ، كجا بریم؟!...

. رسا>> 

رژان :  بلیط تاترگلریز رو گرفتم؛خیلی باحاله این بار دومه که میرم؛هفته پیش با رزی وعلی رفتیم…

- ‫ : ‬قرار بود تو امر کنی من اطاعت؛چرا زحمت کشیدی؟!

رژان : این بلیطا رو برای شایان و رمینا گرفته بودم بهشون بدم ؛که ناقلاها دیروز چراغ خاموش رفتن شمال؛هدیه ویژه تو برفیه!که دیگه تنها نباشی!

چرخید عقب سمت خرسٍ وادامه داد : دیدم شبیهٍ منه؛فکر کردم باید بچه باحالی باشه!!

از تو اینه نگاهی به خرسٍ گنده کردم؛تقریبا نیمی از صندلی رو گرفته بود ونگاهی به رژان…

رژان : چرا اونجوری نگاه میکنی؛نگفتم عین منه شبیهٍ؛ببین پوستش سفید..چشماش ابیه..مثله منم الکی خوشه …دایم می خنده!

حالا که میگی شبیهته؛خوشم اومد علی رغم اینکه هیچ وقت تو مود عروسک نبودم!

باگذر از سرعت گیربه قول رژان برفی پرت شد جلو طوریکه صورتش سمت من قرار گرفت..از دیدنش خندم گرفت…

اما متوجه شدم ؛لبای رژان اویزونه ..حق داشت من هنوز تشکر هم نکرده بودم…با دستم دادمش عقبو گفتم : 

دخملی محکم بشین؛مثله تو شیطونیم هستا!!ممنون؛ واقعا برام جالبه…دوسشدارم ..چون ازتپله تو خوشگلتره!

خندون به من که زیر چشمی نگام پیشش بود نگاهی کردو گفت : 

ـ عمرً!تازه دخترم نیستو پسره!

- ‫ : ‬من دکترم این چیزا رو اشتباه نمی کنم..معلوم بود یکم خجالت کشید که بابتش ذوق کردم این درون رژان شیطون رو نمایش می داد…

زیر لب پررویی نثارم کردو در سکوت یکم مایل شد رو به پنجره شاید واسه اینکه خجالتش رو نبینم…

-  : خورشیدک بابا ناراحت نباشه من حاضرم اصلاً نیمروبشم خوبه؟!قهر نکن قهرم می کنی حرف بزن! مثلاروز عشق ودوستیه!!

رژان : من قهر بلد نیستم..اما خب به خانمی خودم می بخشمت فقط دیگه وارد جزییات کارت نشو ..اُکی!

واقعا یک ساعتی خندیدیم؛نمایشنامه خاصی نداشت اما اجراها عالی بود!

ادامه برنامه این بود که بریم خونه من …به اتفاق پلو کاری بپزیم من سراشپز باشمو اون دستیارم…

رژان مشغول کنجکاوی تو ماشینای اطراف بود و چیزایی راجع به اینکه کدومشون نامزدنو کدوم دوست می گفت ..

با موزیک هم خونی میکرد؛کلا کوک بود گاهی هم با دیدن کادو یا دسته گلی داخل ماشینا ذوق می کردو نظر میداد… 

اما ذهن من سوی مقصدبود…برای اولین بار؛ حس ساعتی تنها بودن تو خونم با یه دختر برام ضمن شوق هراس هم داشت چون اون رژان بود…امان از تو دانیال نمی شدازم تعریف نکنی!!

رسا>>

لباسم رو سریع عوض كردم اومدم بیرون...تصویر ى كه تو چها رچوب آشپزخونه بود مسخم كرد...

رژان در حال شستن توت فرنگى هاى سرد خونه ای و یكیش میون دولب سرخ آتشینش ، دو تا بافت از موهاش كه نگینایه قرمزى هم میونش خود نمایى مى كرد از روى شقیقش كشیده شده بود عقب.و به چشمهاى گردش حالت آهویى داده بود...عقلم فرمان حذر دادو دلم نه!...كاش هنوز موهاش رها بود تا با سوداى پوست مهتابیش به برزخ كشیده نشم ، صداش فرمانى شد براى دمى عمیق ...شاید آرامش به وجودم برگرده

...

رژان : مى خوام اسموتى قرمزمخصوص ولنتاین رو درست كنم !

-  : باشه..باشه ، برم لبتابم رو بیارم پخت وپز با موزیك زودتر پیش میره!

باید برم ...والا همونى كه دلم رو برده دینم رو هم ایضا ، چرخیده بودم ولى گیج در انتخاب مقصد كه شنیدم : 

-  رسا بیا دیگه!! فكر كن مامان من روی فرشته سیندرلا رو سفید كرده!تا ١١بیشتر رخصت نمى ده ددر باشم ، عادت به حاضرى هم ندارم گفته باشم...

وارد اتاقم شدم ، لبخند مامان طوفان درونم رو به ساحل رسوند...آروم شدم ، لبتابم رو برداشتمو وقتى از لحاظ بى خطر بودن ممیزى خوردم ، اومدم بیرون...

-  : من چوب جادویی دارم تا ١ساعت دیگه غذایی بهت بدم!با حذر از نگاه بهش مشغول شدم...

رژان : میگم خوب مرتبى ها ،  از پسرا بعیده ، شایان اصفهان ظاهر خونشون مرتب بود اما داخل كابینتاشون مثله سمسارى تو همش همه چى پیدا مى كردى!

تو ذهنم گذشت  ،  باید كه جمله جان شوم تا لایق جانان شوم!

رژان : به شیدا میگم پیشنهادات قبلیش١٨عیار بودن اما با این خونه داریو كمالات ، حیفته!باید برات دنبال كیس ٢٢عیار باشه!

همین طور كه از كابینت بالاى سرش كنسرو مخلوط بر مى داشتم ، یكم مایل شدم سمتش و گفتم  : شما لطف دارین بانو !

بوى عطرو پوست صاف گونش وجودم رو پر از میل گاز زدن كرد ...خم شدم كه انگشتى خامه ای مماس با بینیم سوقم داد عقبو  ، صاحبش گفت : 

-  این طورى اسلوموشن باشى  ، عیارت میاد پایینا!!

خندم گرفت...توى سطح صیقلی هود بینیم رو پاك كردم و به همزدن مواد پرداختم...

رژان : افرین ، میگن گل همه رنگش خوبه ...رسا زرنگش..بفرما اینم جایزت !

لیوانو برداشتم شادو خرم چشیدم با چشمام اشاره به فهوای عالیه طعمش كردم كه نشست پشت كانترو با لبخندى دلنشین گفت : 

-  نوش جان!

...میزو چیدم  ، از روى لبتابم آهنگ لاو سانگه ادل رو پلى كردموگفتم  : 

-  بفرمایید...

برفى به بغل وارد شدو حین بررسی میز گفت : 

-  اول بزار عكس بندازیم ، حیف كه بوش رو نمیشه ثبت كرد...

-  : تا دوربینو بیارى اومدم..

جعبه مخمل قرمز رو بازكردم ، یه خورشید با حرف الفباى ر میونش روی بند چرمى شكلاتى...

دانیال گفته بود فاكتورش رو دوبرابربریز تا نگم این ر. شاید رسا باشه كه بغل به بغل خورشیدك شده!..نه رژان با تمثیلى از آفتاب...

كلى سورپرایز شدو من خوشحال...

برفى كه بغلم بود رو گذاشتم پشتشو گفتم : بگیرش تا من دوربینو بزنم بیام اینجا یك عكس پله اى بگیریم!

رژان : خوبه  ، این مدلى كادوی منم پیدا میشه و نگاهشو از دستبندش امتداد داد سمتمو گفت : 

-  بازم مرسی.

رژان>>

قرار بیان ماشین ظرفشویی رمینا رو راه اندازی کنند..گویا یکی از دوستاش توصیه

کرده بهتر جای عمری پای سینک بودن ظرفای روزمرت رو هم بچینی وقتی پر شدروشن کنی..

چشمم نه اب می خوره نه چیز دیگه که این روش برای دو نفر جواب بده!چنان ظرفا کپک می زنه سونامی باید بشورتش..

به توصیه مامان نظرم رو برای خودم نگه داشتم تا تجربه بشه..وتند و سریع وسایل شبم رو جمع کردم وعازم خونه شایان شدم..

مامان که پیادم کرد فکر کردم اگر طرف مثلا قاتل باشه من ورمینا چیکار بکنیم؟!

رمینا با حضور من تازه بیدار شد و با هم قهوه خوردیم بعد اون مشغول کار خونه شد و من نت گردی..

رمینا : رژی ناهار می مونی؟

با نگاهی به ساعت گفتم : 

-  : بله می خواهیم ببینیم رمینا سلطان می تونه غذایی بپزه که ما نمی ریم!

دستمال مخصوص گردگیری نم وخشکش رو مدل دو طرف پیراهن بالا گرفتو گفت : سلطانم نمی میرید.. فقط انگشتات رو می خوری!

-  : زنگ بزن ببین رز خاتون میاد؟

رمینا  : حس شاه سلطان رو رها کن خودت پاشو بزنگ!

بعد تلفنم.. رمی با یک ظرف میوه اومد نشست و گفت : 

این مرده ما رو گذاشته سرکار..شایان یه بازی باحال گرفته..وهمینطور که بازی رو ران می کرد ادامه داد..دیشب تا صبح می جنگیدیم!

-  : آ آ ..به بخش تن به تن هم رسید؟!

با لبخندی بچه پررویی نثارم کرد و گفت : 

بلوزت خیلی خوش رنگه شبیه توت فرنگی شدی!

یاد رسا و ولنتاین برام زنده شد...

رمینا : قبلاً شنگول بودی اما گیج نه!یارو اومد.. پاشو برو تو اتاق ما راحت باشی!

روژان»

رمینا وارد شدو ازاد باش داد..

-  : همین!

رمینا :  به خدا من این همه درس خونرم ساعتی 60 تومن نمی گیرم ،  این مرد سیکل بزور داشت 30 تومن گرفت ورفت..

روکردم همینطور که غر زنان مانتوش رو اویزون می کرد ، اس ام اسم رو خوندمو گفتم : 

ـرمی جونم تو درخت گردو کاشتی این طرف عمری باید با محصول خیار طی کنه!

-  : فعلا که ما هم به امید همون نون و کره داریم با نون و تره می سازیم اما ولش بگو ببینم  ، انگار تو هم بله!!

-  : بله ،  پس نخیر٬ تازه الان داداش جونم هم میاد اونم خسته وگرسنه است ..اما به جای زن فرمانبر پارسا می بینه زنش هست غرغرو بی دست وپا!

رمیناشلوارش رو با شلوارک عوض کرد و گفت : بتعریف شاید اگه خبرات بیرز باشه از بیرون برات دست به جیب بشم.. ما می شناسیمش؟ ..از بچه های دانشگاست؟

-   : جو نده ..متاسفانه شاهزاده خاطر خواه من اسب سفیدش گم شده حالا حالا مونده تا بیاد خواسمگاری!

رمینا : بروجوجو اون موقع که تو اوءًاوءً می کردی من الفبا رو بلد بودم!

با زنگ مبایلم چشمکی زد ورفت..و من موندم من خیلی تابلو شدم یا رمی خیلی زرنگه؟!

-  : شادی جونم عروس هم بودیم نیازی نبود برای ساعت 8  ، از حالا اماده بشیم!

-  : چشم ، باشه..بوس

..

رمینابالاخره رضایت دادو سه تایی تر گل و خوشمل ساعت تقریبا 9 از خونه در اومدیم.

رمینااگه نسخه پیچیدنت هم مثله اماده شدنت لاک پشتی باشه ، نوشدارو بعد مرگ سهراب می رسه!

رمینا  : موهات رو چنگ می زنیو لباس می پوشی میگی امادم ، من بیچاره فقط 1 ساعت موهام رو اتو می زدم

چشمکی حوالش کردم ومد نظر شایان که عشق موهای رمی گفتم : 

خوشگلم خوبه موهات رو کوتاه کنی راحت بشی!

شایان با باز شدن درب اسانسور شونم رو گرفت سوقم داد بیرون وگفت : به امورات خودت برس كوچول ، و دستش رو نوازشگونه کشیدروی کمر رمی و گفت : 

گولش رو نخوریا!

...

شهره جون از دوستای دوره دبیرستان مامانه که پسرش بعد فارق التحصیلی بورس کانادا شد..دخترش هم یکی از اون دخترایی که مامان بسیار دوس داره ، وصاحب دو قلوهای دوست بداری من یعنی سپهرو سپنده...

رژان»

امشب گویا پاگشای چند تا ازجوونای فامیل عموست ایضا رمیناو شایان ومهم تر قضیه برگشتن رامین بعد ۶ ساله که ارزش یه همچین سوری رو داره...

از شر مانتو که راحت شدیم ،  جلوی ورودی پذیرایی متوجه رامین شدم که با شایان اویزون هم شده بودن..

شایان : رمینا بیا با استاد من در زمینه شیطنت اشنا شو..ودستی به بر رمینا گذاشتو ادامه داد

استاد  ،  من بخاطر ایشون از محضر شما رخصت خواستم..که رویا خنده کنان همینطور که به ما نزدیک می شد گفت : 

-  نگران نباش همین روزا کلا باید مکتبشو پلمب کنه..مامانم براش خوابایی دیده که تنها بر نگرده!و دست رمینا رو گرفتو گفت : 

خیلی تعریفت رو از خاله شنیدم اما اینا رو مزاح میکنن شایان خیلی پسر خوبیه ..گل به گل رسیده به خدا ..

شایان  : رویا جون من ۱۰ تومن داده بودم شما اندازه ۱۰۰ تومن تعریفمو کردی ، حلال کن!

اونا که سرشون به شوخی بود فرصتی شد رامینو انالیز کنم ...

رویا همینطور که دعوتمون مى کرد داخل ،  گفت : 

رامین باورت میشه این خانم خوشگله همون رژی باشه که همیشه ازدستت شاکی بود..

کوچیک که بودم رامین جن بودو من بسم ا...من فضول دنبالشون می خواستم سر از کاراشون در بیارم اونم از اتاقش بیرونم می کرد میشوندم به زورکه کارتون ببین ،  اما بزرگتر که شدیم دیگه دوسش داشتم چون همیشه برام تخم مرغ شانسی می خرید...

رامین به عادت خارجه و بدون غرض حین تایید ماچم کردوابراز احساسات...

اما صورت تیغ تیغی اش از بابت سلام وعلیک دورادور تو مملکت اسلامی با پسرا ،  ممنونم کرد..

خلاصه بعد بگو بخندو سلام علیک با کساییکه می شناختم یه جایی پیدا کردمو نشستم که سپهرو سپندم طبق معمول سر رسیدن...

همینطور که مشغول بررسی کمی وکیفی عروس ودامادهای جدید بودم..دیدم سپند همین طور که ملوس  ،  شیفته بازی سپهر با مبایلمه ،  کشیده شد بالا وتو بغل رامین رو همون صندلی کنار من فرود اومد...

رامین : خب ، بگو ببینم شنیدم وکالت می خونی ، چطوره؟!قبلن دخترا رو خیلی اذیت میکردن ..جو عوض شده یا نه؟

مستقیم نگام می کرداما چشماش جاذبه چشمای رسا رو نداشت..

-  : ای همه جوری هستن باید نوع برخورد باهاشونو یاد گرفت..همچین با ذوق گفت : 

افرین ، رژان ..که سپهر از تو بغل من زد به سینشو گفت : 

دانی لامین ،  مامانی کالت داله!

شهره جون داشت با بال بالزدن رامینو کنارش فرا می خوند..رامین پاشد ،  لپ سپندو نوازش کردو گفت : می خوام زیاد همو ببینیم!

رک بودنش هم شبیه بچه های اون طرف شده..همین طور که نگاهم بدرقش می کرد فکر کردم از رسا بلند تره اما رسا چهار شونست ...این مقایسه ها خبر از احوال از دست رفتم می داد...چقدر مشتاق دیدنشم ،  بخاطر امتحان ۲ اسفندش از نظر غایبه..خوبه فردا برم امامزاده صالح براش دعا کنم...

بعد شام عمو و دو تا از فامیلاشون شروع کردن سر به سر عروس ودامادا گذاشتن وطبق معمول با لهجه شیرین یزدی جوک گفتن و بقیه به خندیدن..خیلی شب خوبی بود..

رژان>>

بهاری دیگه خبری بهتر از این نمى شد بده...

حین گپ زدن گفت : 

-  رسا امتحانش رو خوب داده وامشبم قراره بره اونجا...

-  : منم میام جمعتون گلش كم نباشه!

بهار : اگه كارى ندارى الان بیا نهارم باهم باشیم  ، مى خوام نودلز درست كنم!

-  : باشه تا یه ساعت دیگه اونجام جیگر  ، چیزى لازم دارى بگیرم؟

بهار : نه ،  منتظرم فعلا بوس

جلوى كمدم از خنده ولو شدم حركاتم درست شبیه این شوهاى هزار بار به سخره گرفته خودم بود ، كه دختر ١٠٠تا لباس عوض مى كنه واسه قرار...

شومیز سورمه اى با جین پوشیدم با كفشاى كرمیم كه پاشنه بلند طلایی داره وكمربند كرم ستش...ژیك شدم..موهام رو جمع كردم عقب ، براى تنوع پوستم رو برنز كردم وعلاوه بر رژگونه و ریمل متداولم نشستم به ارایش حسابى  ، ..سایه مسى ، خط چشم قهوه اى ...عقلم نهیب زد زیادیه ،  اما من كى به حرف عقلم گوش دادم كه دومیش باشه...

دنبال رژ شكلاتى راهى اتاق مامان شدم...

مامان : مگه نگفتى تو وبهارید؟!

-  : چرا!

مامان : خیلى جیگر كردى!

-  : خواستم ذائقه بصریتون خوشبحالش بشه ،  بده؟!

مامان : نه ،  حالا اینجا چى مى خوای؟

-  : رژ شكلاتیتونو

مامان : به جون شادى  ، گیر نیست  ،  با ارایشت بژ شیك تر میشه...و اشاره كرد سمتش...

-  : بعد عمرى گدایی شب جمعه رو مى شناسم ، با اعتماد به نیت خیرش  ، اراشتم رو تكمیل نموده ..و پالتوم رو پوشیدم ...

همینطور كه مى رفتم سمت در خونه گفتم : 

باى شاید تا شب بمونم

مامان : خوش بگذره ، به بهار بگو مامانجون واسه فردا دعوتش كرده

..

بهار در حال سنگ دوزى بودو من تماشاش كه زنگ گوشیم به دیوار صوتى اسیب جدى زد...

-  : سلام مامان شیدا  ،  سلام شكر ،   ، سلام حامل شكلات ،  جیجر خاله خوفه؟

شیدا : بلبل  ، تا یكربع دیگه پایین باشید رسا رو با تیاناش زور گیر كردیم جهت شیرینى ، دانى میگه ٧دقیقه دیگه پایینید ،  مى بینمت

بعد صداى بوقى كه خبر از قطع تماس داشت...به زور به بهار رسوندم كه اماده شه بچه ها میان بریم بیرون ، وخودم رو رسوندم به اتاق فكر...یعنى صاحب قلبش پیدا شد ...اونو به همه معرفى كرده ...اى خدا ...چرا حالا ..اصن چرا عاشقش شدم ...خاك برسرم با رویا پردازیهام..

بهار : رژى چرا موندى داخل دستشویى؟!بچه ها اومدن...

پاشدم طبق معمول اشكام بى صدا جارى بود ،  لعنت به من كه دیگه صورتم رو بخاطر محك سلیقه كسى درست نكنم...نسبت به خودم خشم و ترحم عجیبى حس مى كردم ...با صدایى ترحم انگیز گفتم : بهار شما برید  ، حالم بده ،  انگار مسموم شدم...وخشمگین به شستن صورتم پرداختم...

بهار : درو بازكنم رژان ؟ مى خوام ببینم چته !مى خواى بمونم با هم بریم در مونگاه؟

درو باز كردمو با حذر از نگاهش  ، چرخوندمش سمت درو گفتم : 

بدو برو كه رسا مى خواد دست به جیب شه  ، منم یه چایی نبات مى خورم تا زهره جون بیاد بعد میرم خونه استراحت ...

بهار : نه دوست ندارم تنها بمونى  ، میرم پایین بگم ما نمیایمو میام...

رفتم دراز شدم رو تخت بهار انگار واقعا مریضم ...بى خود نیست میگن مادر همه امراض جسمى مشگلات روحى..

با شنیدن صداى رسا كه از بهار مى پرسید چى خوردم؟...بلند شدم 

رسا : سلام ، مورچه گازت گرفته؟!

نمى دونم پاسخش لبخند شد یا نه  ، به هر حال نهایت سعى ام بود  ، تو عالم خودم فكر كردم احتمالا این تیانا خانم هم دكتره هم خوشگل كه شیدا با دیدنش كلى مشعوف مى زد

رسا : بهار یه لیوان اب قند بیار فكر كنم فشارش افتاده و همینطور كه نبضمو مى گرفت ،  پرسید : تهوع هم دارى یا فقط مزاجت بهم ریخته  ، دل پیچست یا درده؟!

خجالت كشیدم...دستمو دزدیدمو گفتم  : پاشو برو دوستات منتظرن زشته  ، یه چاى نبات بخورم حله 

رسا : نه بابا بى تو كه نمى ریم دانى و شیدا رفتن دنبال كیان قرارشد  ، شب جمعه همه شام مهمون من باشید 

-  : واى نه ،  جلو ى تیانا ضایعست من برنامتون خراب كردم!

رسا خنده شیرینش ، نویدى شیرین تر به همراه داشت وقتى گفت : 

تیانا اسم ماشینمه كه تازه خریدم .

رژان>>

دیدن خنده بچه هاى بى دندون ، هم همه شادى دختراى كوچولو وپسراى تپولو روى سرسره ، قلدرى جوجه هاى بزرگتر برا نى نى ها سر نوبت تاب سوارى ، حتى بوى پاپكورن داغ هیچكدوم انرژى نداشت شاید چون من همچنان در ٢ساعت پیش سیر مى كردم ...

رسا با جدیت جهد كرده بود به رفع اشكالات زبانم جهت امتحان فرداومن محو تماشاش... تا لحظه ویبره گوشی رها شده روى كانتر ، رویت اسم ثبت شده و  ، شوق صداش در پاسخ به سلام دخترك مخاطب ،  ،  صحبت طولانیش على رغم حضور من ...

الان ٢ساعته اینجا روى نیمكت پارك محل نشستم قلبم مشغول غصه  ، حرص ، ونكوهشه ، وخود واقعگرام میگه دوباره مثل جریان تیانا الكى داغ كردى... خاك بر سرت رژان حالا چه وقت خاطر خواه شدنه كو اون ارمان خواهى هات ، غلاف كن این احساساتت رو..با برخورد توپ والیبالى كه تغییر كاربرى داده بود به پام ،  ر س ا پرید و درد شصتم جاشو گرفت عصبانى دنبال ضارب مى گشتم كه خجالت نگاه پسر ك ٧ ، ٨ساله اى كه بى دندونى بد قیافش كرده بود دلم رو به رحم اورد ،  بلند شدم فكرامو با توپ شوت كردم هوا وراهى شدم ، ...

سعى كردم از هوایى كه نوید بهارو داره لذت ببرم  ،  عطر گلاى چند رنگ و سنبلاى تازه كاشته شده رو به مشام كشیدم...فكر كردم كاش با رز و رمینا رفته بودم خرید رزى دیشب كلى مسخرم كرد وگفت : خودتو مى كشى نمره اول كلاس شى  ، خیلى خز ه ، خوبه محتاج اون ١٠درصد تخفیف ثبت نامم نیستى!...پدر عشق بسوزه ...نمى شد بهش بگم رفع اشكال بهونه دیداره...داغ خودش داره دلمم جاى دگرنمى شود...احتمالا مولانا هم گرفتار عشق یك سویه بوده حالا به خدا  ، شمس  ، یا دخترى گیسو كمند؟!

توى مسیر پدرجون رو دیدم ..

-  : كاش یه چیز دیگه از خدا مى خواستم دیگه حس پیاده روى نبود .

پدرجون : امتحانت رو خوب دادى؟

-  : فرداست..

پدرجون : زهره منتظرته  ، بهارم نیست خونه حسابى سوت و كور شده ..

-  : گفته بودم امروز نمى یام  ، اما دیگه درس بسه  ، زیادى فسفر سوزوندم  ، حسابى تمرین كردید كه ان شاا... ، امادگى یه حریف قدر برا تخته رو دارین؟!

پدرجون با خنده شیطونى نثارم كردو وارد پاركینگ شدیم..

-  : سلام بانوى شهر راز

زهره جون : سلام  ، گل اومده!پس گفتى میرى پیش رسا رفع اشكال؟!

-  : همینطور كه پالتوم رو اویزون كردم ، پدرجون٬بفرمایید چه شاگرد زرنگیم من!

پدرجون تنها به لبخندى تاییدى اكتفا كردو ما خانما رو تنها گذاشت...

زهره جون : خوب شد اومدى بیا چیزایى كه برا ى پسر عسل شیدا گرفتمو ببین!

-  : واى فیلم سونوش رو دیدم دلم ضعف رفت ، كى میاد بخورمش...

-  : واى این كت سورمه اى وپاپیونو بزنه كه من مى رم خواستگاریش...

زهره جون : حالا اینو ببین  ، پسرم تیپ اسپرت بزنه !

شلوار جین ١٠سانتى رو گذاشتم رو پام رنگ جین من بود ...اى خدا كفشاشو ببین ...چند تا پستونك داره ...قرار اتاقش چه رنگى باشه ؟...

زهره جون  : نمى دونم مادرو پدر اینقدر سخت مى گیرن اخرش بچم میاد اتاقش هنوز در مرحله طرحه!

پدرجون : پاشید این لباسو رو باید تو تنصاحبش دید  ، چایى گذاشتم بفرمایید خانما ، خورشیدك تخته رو چیدما ،  حریف قدر...

كلكل كنان رفتیم به محل مهمات هر خونه كه اشپزخونه باشه... عكس رسا با لبخند گرمو واقعیش روى درب یخچال خوش امد گفت ، وباعث شد چایی برام گواراتر باشه..

رژان»

مشغول حدس وحساب نمره ام بودم که اسمم با طنینی ویژه به گوشم خورد ..بعید مالیخولیایی شده باشم ..بله خودشه ..دیشب جهت بستن پرونده این احوالات خودم رو یه محکمه مهمون کردم ...وقتی سلامش رو برای اولین بار به سیاق خودش با حرکت لاجون عمودی سرم جواب دادم ..به خودم امیدوار شدم

رسا : امتحان چطور بود؟بیست هستی نیستی؟

-  : جوابش فردا روی سایت می یاد..کجا می رفتی؟..مزاحمت نباشم؟!..ویه تکونی به کیفم دادم یعنی از ما خدافظ ..

رسا : دیروز قرار بود بعضیا جهت استاد یاری بنده رو برای نهار مستفیذ کنن که سر بزنگاه با یه تلفن بی موقع ..سعادتش رو از دست دادم ..اما از قدیم میگن کاری که عوض داره گله نداره..اومدم به عوض دیروز ..الان با هم بریم ناهار

-  : ممنون دیگه به حد کافی مزاحمت شدم 

دستمو کشیدو گفت : من طالبم تو مزاحمم باشی..چونه هم نزن که راه نداره!

انگار جامون عوض شده همیشه خدا منم که با عالم و ادم خودمونیم و بی تعارف٬ رسا بانزاکت و اداب دان... حضور دوتا از پسرای هم کلاسیم روبروی دکه روزنامه که البته انگار تیتر مهم رو تو صورت من پیدا کرده بودن ..مجبورم کرد مثل بچه مدرسه ای ها دست به دستش از خیابون گذر کنم..

بی توجه به خوش خدمتیش در باز کردن درب ماشین.. سوار شدم و بابت غالب بودنم به دل بزهکار ذوق کردم...قرانی که برای ماشینش هدیه دادم هنوز همون جایی بود که خودم گذاشته بودم...

عطر رز محو تر از عطر وجودش بود ٬اما وقتی سمتم گرفت دقیقا شوکه شدم..

رسا : اینو بگیر بدونم قهر نیستی٬بریم یه جای خلوت٬ منت کشی تو ملأ عام دیگه حقم نیست..

اداهاش برام جدیدو جالب بود..اما بعد دریافت گلی که قطعا ردش نمی کردم گفتم : 

ـممنون میشم منو بزاری خونه!

رسا : اونم چشم به وقتش...و پارک کرد داخل فرعی ..سوالی چرخیدم سمتش که شروع کرد : 

ـبابت دیروز متاسفم..شرمنده اما من یه دکترم وهمه وقت باید در دسترس باشم و ۷۰درصداز کساییکه با هاشون در ارتباطم هم از پرستارو بهیارو بیمار مونث اند٬البته تعداد معدودی تلفنم رو دارند ...دکتر حشمتی دیروز زنگ زده بود شماره معلم تنیس شوهرش رو بهم بده...راستش با این برنامه ی فشرده ام چند وقته تقریبا پیاده رویم منتفی شده..یکم چاق شدم فکر کردم برم تنیس..دکترحش..

با کفش جفت پا رفتم تو نطقش...

-  : من ناراحت نشدم بی خیال ..اصلا نیازی به این حرفا نیست..هرچند کسی نمی تونست منکر ارامشم بشه...

سرشو بلند کرد٫نفسی بیرون داد ومن تنها با نگاهش برگشتم به همون خونه اول..

با لبخندی وپچ پچی زیر لبی ماشینو روشن کرد

من داغ زبان از کفم رهیدوبا شوق گفتم : 

من کارت مربیگری ندارم اما عضو فدراسیونم می خوای با هم بریم تنیس!شایان رو تو سه جلسه بازیکنش کردم...

...اونم سرخوش بودو دنبال ترک اهنگ مورد نظرش ٬اما قیافه منتظرم سبب شد بگه : 

ـاستاد بفرمایید کجا بریم ناهار؟

ایم..چرا همیشه سوالای سخت رو من باید جواب بدم...

رژان>>

-  : رسا دیشب زهره جون كلى پروسه چرخ كردن بجا اورد و گفت : 

-  فردا ناهار شامى درست مى كنم ، حتما براى تو ودانى هم كنار میزاره ...میشه برى دو تا ساندویج بگیرى بریم تو پارك بخوریم ...هوا عالیه  ، خیلى مى چسبه!

خندان و مسكوت  ، خوش وخرم ماشین مى روند...

حرصى گفتم : 

اصلا این اولین حق الزحمه تدریس من  ، باید ادا كنى تا برات وقت بزارم

خندش صدا یافت...سرى تكون دادو گفت : جدا استعداد خاصى در به كرسى نشوندن حرفت دارى!

-  : قابل شما نیست  ، تاكتیك كارمه والا...

رسا : خانم وكیل  ، افتخار بدید ناهار رو بریم یك رستوران خوب  ، شام هم میریم خونه زهره جون شامى پارتى 

-  : اولا  : من تا شب هوسم میره  ، دوما : دیشب منزل پدرجون اینا بودم امشب اگر تشریف نبرم خونه مامانم طلاقم میده ، سوما : اصلن شما رو به خیر ما رو به نیمرو دست پخت خودم

رسا همینطور كه دور زد گفت : 

اولا كى از پس اوامر خانمها تونسته شانه خالى كنه كه من دومیش باشم  ، خصوصا كه فرمودین دینه!...ثانیا : مى زارمت خونه لباست رو عوض كن  ، بیا با هم پیاده بریم تا پارك ، ثالثا :  یه وقتى هم براى اولین جلسه  ، مرحمت بفرمایید

جفتمون كل ٣٢دندونمون هویدا بود در این مذاكره...كم نیاوردمو گفتم : 

اولا  : معلوم شد اینكاره نیستى  ، دوما : كى بعد ناهار جون داره پیاده برگرده ...

رسا : سوما تسلیم هرچى تو بگى!

روبروى درب خونه كه ایستاد ،  همچین با ناز گفتم  ، دارم لوس میشما!

دستى به موهاش كشید نگاش رو دزدیدو فقط گفت : بدو...

لباسم رو عوض نكردم  ، فقط كیف دانشگام رو برداشتم دو تا پپسى خنك هم از یخچال گذاشتم داخلش  ، تو دلم ولوله بود برا خروج و دیدار مجدد...همین پایین از وسایل مامان یه كوچولو رژگونه و ریمل خرج صورت مبارك نمودم ، راضیم نكرد اما بیشتر از این ظهر داخل پارك ضایعست...با عطر مامان دوش گرفتم وزدم بیرون...در خروجو مى بستم كه مامان پیچید داخل پاركینگ...

-  : سلام ، زود اومدى؟

مامان : خواستم ماشینو بهت بدم ، امتحانت خوب شد؟

- مى خوام كالرى بسوزونم و تا یه جایى پیاده برم ،  رژی شما نمرش کلأ٫عالیه!!

مامان دستى تكون داد وقبل از بسته شدن اتومات در رفت داخل...از اینكه به مامان نگفتم رسا مى رسونتم احساس بدى داشتم ...اصلا چرا نگفتم...به هر حال دروغم كه نگفتم تا خونه پدرجونو باید پیاده برم و با یك نفس عمیق ورویت رسا وجدانم كمى تا قسمتى اسوده شد

خوبه یكى از جماعت دیروز امروز هم اینجا باشه  ، میگه قطعا این دختر بیماره ،  نه به غمبرك زدن دیروزش نه به بپر بپر حالاش...٢متر سفره یك بار مصرف اورده بودم انداختم زمینو خودم معلق روش كه باد نبرتش...

واى چقدر سر به سر رسا گذاشتم وقتى گفت  : نمى تونه چهار زانو روى زمین بشینه ، ونشست لبه جدول روبروم..

كلى خوش گذشت و ساندویچ هم حسابى چسبید ، كه رادیو اعلام كرد : ساعت دو...اخبار نیمروزى...

سراسیمه بلند شدم ...

رسا : ٢باید دانشگاه مى بودى  ، اره؟!

با سر تایید كردمو مشغول جمع كردن اشغالامون شدم ، ...سرمو چرخوندم ...مماس شدم با صورت رسا...با دنیا خجالت فقط ازش دور شدم ...با دیدن سطل آشغال رفتم اون سمت و تازه مغزم بكار افتاد خیلى زشت شد..احتمالا مى خواست كمكم كنه ..٬باید بى خیالى طى كنم...

برگشتمو دیدم كیف من به بغل داره میاد ...

-  : مسابقه هر كى زودتر به ماشین رسید ١ ، ٢ ، ٣...دو سه قدمى دویده بودم كه شونم رو گرفتو با مكث من  ، خودش خم شد..انگار پهلوش درد گرفت.. ،  همون جوربا سرى كج و نگاهى مجهول كه بر دل نشست گفت : خانم تا یك ساعت بعد از غذا ورزش ممنوعه!

-  : آى...آى..دیدى دارى مى بازى  ،  بهونه اوردى!

رسا : اینم تاكتیك كار ماست ...براى خروج خودم از غرق شدن در شیطنت وجودش...كیفمو كشیدمو خندان جواب دادم : 

تقلب...نچ ، ..نچ ، ..

.غذا و هواى خوب ...شاید ، یا آرامش حضور بعضیا  ، انتخاب اهنگ ستودنیشون به خوابی ناز بردم ٬ با نداى رسا نزدیک دانشگاه ،  بیدار شدم...

پیاده شدم كه گفت : 

-  مرسى

-  : إ..طعنه نزن  ، خواستم پیاده بشم بعد تشكرات فائقه به عمل بیارم ، مگه شیش ماهه دنیا اومدى؟!

رسا : نه والا تا حالا كه ثابت كردم ١٢ماهه بدنیا اومدم...نفهمیدم منظورشو اما با دیدن سوگى درو بستم وگفتم : 

-  خیلى خوش گذشت  ، دمت جیز و زت زیاد ...برای تنیس هم یه زمین خصوصی می شناسم با اونجا هماهنگ می کنم بهت خبر می دم.

رسا>>>>

صبحى كم یاب  ، كه جاى بیدار شدن با ساعت و خروج با سرعت به سوى روزى پر مشغله... در عالم شیرین خواب وبیدارى روی تخت غلط می زدم و ذهنم حول افكار شیرینی بود.. صداى زنگ در٬ درست به مثابه خروس بى محل بود ...خدایا كاش دانیال به روش همه اموراتش بدون زنگ زدن و یلخى حضور بهم مى رسوند...زنگ مجدد نشان از حدس به خطام داشت به سرعت بلند شدم خودم رو رسوندم به آیفون...بابا بود باز كردم و هراسون تو حیات بهش پیوستم...

-  : سلام ، چى شده؟!

بابا : هیچى اومدم سرى به پسرم بزنم  ، . بده؟!

نفس آسوده اى كشیدم  ، رخوتم رو به ننه سرما سپردم و به دنبال بابا داخل شدم..

پشت میز آشپزخانه نشست  ،  نگاهى چرخوندو گفت : 

چشمم روشن تو هم با سحر به هم زدى؟!...گفتم الان صبحانه رو خوردى عازم كارى ...

تازه متوجه شدم...كترى رو اب كردم وگفتم  : 

براى من سحر خیز نبودن كامروایى داره  ، نمونش اینكه صبحانه رو جاى پشت رول با شما صرف مى كنم...چطورید؟

بابا : به اون هم مى رسیم  ،  فعلا اسباب پذیراییت رو بیار ، كه زبون آدم گرسنه٬ درست نمى گرده!

نون وپنیروگوجه باب میلتون ، بفرمایید٬ تا چاى رو حاضر كنم...

مشغول جویدن لقمه اى شدم كه بابا به سیاق روزهاى دور مدرسه برام حاضر كرده بود و شیرین كردن چاییم كه بابا رفت سر اصل مطلب...

بابا : دیشب  ، خواب دیدم همه جمعیم  ، مهوش هم بود اما گله داشت  ، گفت حواسم به دل تو نیست ...

فكرم رفت به درد ودلاى دیشبم با مامان...از رژان گفتم ...دل عاشقم ..گله كردم كجایی كه برى برام خواستگارى...در همون حال هم خوابم برده بود..

بابا  : ...رسا!تو به رژان حس خاصى دارى ؟

زمان ایستاد...

بابا : جواب بده ، من نزاشتم هیچوقت مامانت ازم گله مند باشه!

اشكم جارى شد ...مامان...مى گفتى مرد بایددریا باشه!..به وقتش در خروش و به موقع هم آرامش و آغوش باز داشته باشه...نمى دونم كى بابا بلند شد  ،  سرم رو به بغل گرفت.. بعد لختى سكوت..نگاهش كردم ، گفت : 

سكوتت علامت رضاست ، درسته!

بابا به كانتر تكیه دادو گفت : به به  ،  پس این خورشیدك پدر  ، شده خورشید دل پسرو من غافل بودم...

-  : بابا  ، باور كنید  ، هر چى هست درون دل منه  ، چیزى به رژان نگفتم!

بابا : خوبه !حالا من مى گم هم تو به جوابت میرسى  ، هم من جلوى معین شرمنده نیستم كه اجازه دادم كسى تو خونم به رژان نگاه با منظور داشته باشه...

این اتفاق دقیقا همونى بود كه دنبالش بودم اما پریشون به بابا كه دنبال گوشى تلفن بود گفتم : 

اگر بگن نه؟!

بابا : براش آرزوى خوشبختى میكنى ، درسته؟

به زحمت تنها با سر تایید كردم...باسلام بابا قلبم ایستاد..رفتم حیاط..چند دقیقه كه گذشت بى طاغت برگشتم داخل

بابا : پس شما بیاید پیش ما...حیف دیدار بره براى سال بعد..اصلا شاید زهره رو راضى كردم با هم بریم..بابت شیدا دلواپسه میگه اینجا باشیم بهتره!...خوبه ، پس منتظریم...قربانت...

گوشى رو كه گذاشت نفس حبس شدم رو رهاكردمو دلواپس پرسیدم ، چى شد؟

صبح قرار بود برن شمال  ، به كل از یادم رفته بود ...دیدم آمادگى ندارن ما بریم اونجا ..گفتم شب بیاید شامو دور هم باشیم  ، البته به اصل موضوع اشاره نكردم تاشب...

-  : حالا عجله اى نیست  ، باشه براى بعد از عید...

بابا : درس اول ، اولویت برات آرامش زنت باشه... رسا٬ رژان برام خیلى عزیزه  ، پس فرقى نیست خونه ماازش خواستگارى بشه یا خودشون در جواب آزاده!... اما دلم روشنه ... پاشو بریم ارایشگاه .. خیلى شوق دارم 

اشاره به سر خلوتش کنان گفت : این زلفای بلندم هم اصلاح می خواد..تو هم به خودت برس شاید خورشیدک پسندت کنه..

فكرش حلاوت به دلم نشوند وانرژى شد براى حركت..

بابا : یك زنگ بزن به دانیال بگو مى ریم یك نشون بر داریم ...شاید اقبالت بلند باشه و همین امشب جوابو گرفتى!..

بابا تو رو خدا ...نبرینم عرش ...زمین بخورم  ، جمع كردنم با خودتونه ها!...

رژان»

با بهار ظرفها رو داخل ماشین می چیدیم که پدرجون صدام کرد

دانیال  : برو که احضار شدی من اینجا نظارت می کنم

-  : شما برو همون تجارتت رو بکن نظارت بهت نمیاد٬دیگه تمومه من وبهار هم میایم

زهره جون اومد داخل اشپزخونه دستش رو گذاشت دور کمرم..با دل ضعفه غش غش کنان خواستم جدا بشم که پام گرفت به لبه درب ماشین که باز بود ، آهم به هوا رفت

دانیال : اخ ..اخ ..هنوز که قضیه رو نگفتن حول شدی..بی توجه به چرندیاتش دست در دست زهره جون ..رفتم داخل سالن..

پدر جون : به به خورشیدک منزل ما ..بیا اینجا ..معین جان ٬راستش بنای دور هم شدنمون امشب به غیر از دیدار غرضی هم به همراه داشت..دیشب مامان رسا تو یک همچین جمعی همین طور که با شوق رژان رو تماشا می کرد ٬دلگیر گفت : 

از دل رسا غافلم..

مامان : مادر باشی از اون دنیا هم چشمت به دنبال بچته!

دیدم که کیان دست شیدا رو که روی شکمش بود رو به ارومی کشید و میون دستش نگه داشت..گاهی برای همدردی نوازش رساتر از کلامه...

رسا دستاش رو به هم گره کرده بود..جو سنگینی با ادامه اشارات پدرجون به عزیزی مهوش مامان شیدا ورسا به وجود اومده بود.. با ورود بهار با سینی چای ..بابا ضمن برداشتن چای شاید برای خاتمه خاطرات گفت : 

روح جمیع رفتگان شاد

دانیال : جنس مونث کلا بودنشون رحمته..والبته نبودنشون نعمت 

شیدا خندیدو زهره جون همچین غضب الود اشاره ای به دانیال کرد که بلند شد و رو به بهار گفت : بهار میای یک کمکی به من بدی!

بهار تعجبی نگاهش کرد که گفت  : کمکش یدی نیست فکریه پاشو..

شیدا  : من و کیان هم بریم دسر خریدم.. بیاریم!

پدر جون  : 

معین جان خدا رو شاهد می گیرم رژان تا ابد عزیز من وزهره است ..نگاهش رو امتداد داد سمت من ٬ایشون قول داده بعد فوقش برام دفترو اداره کنه خنده ای کرد..البته یک حقوقی هم به من بده..

رسا تک سرفه ای کرد..

زهره جون : معین خان کوتاه سخن اینکه ٬رسا رو قابل میدونید جای پسرتون باشه؟

یعنی چه؟..پدر جون لبخند داشت.. بابا زوم کرده بود روی رسا ..رسا سر به زیر داشت و به نظرم نفس هم نمی کشید ..مامان نگاهش روی بابا بود ..از همون نگاهها که میگفت ٬یه چیزی بگو..تپش قلبم کر کننده بود

بابا : رسا برای همه مقبوله وموفق..اما راستش این مقوله..مکثش به کلام مامان انجامید..

ـفعلا که هردو مشغول تحصیلن تا بعد قسمت چی باشه؟!

پدرجون  : من امروز حرف دل رسا به گوشم خورد..می خوام اگه شما اجازه بدید بدونم رژان نظرش چیه؟

صدام رو گم کردم انگار ..داغ شدم

بابا :  من رسا رو صاحب ظرفیتی می دونم که تو راحت حرفت رو بزنی ٬نظرت چیه؟

رسا : با اجازه شما شادی جون ممکنه چند دقیقه با رژان تو کتابخونه صحبت کنم

سرم سنگین تر شد وبه زمین مایل تر..اما شنیدم که مامان ٬البته ای زمزمه کرد..

رسا : من فقط با تو خوشبختیم کامل میشه٬..از اولین نگاه تو وجودم ماندگار شدی..و حالا با همه وجود عاشقتم... صبح تا حالاهزار بار مردم ..خواهش می کنم فقط بگو اصلا حسی داری که من بتونم امیدوار باشم..تو رو به صداقت همیشگیت 

نگاهم رو به چشمای زلالش دوختم و به عادت خودش با سر تایید کردم و گفتم : 

اما من هیچ کاری بلد نیستم ..قرار حالا حالا بخونم تا یک وکیل نامی بشم..که از زمین بلندشدم

با خنده جمع شده و اخم کم جونی گفتم : بزارم پایین ..زشته!

گذاشتمو انگار به زور عقب بره دستم رو گرفت و گفت : خوندن که اولین تفاهممونه ..بعدشم کدوم بتی کار کرده که شما بکنی

خندم به وسعت صورتم رها شدودلم میخواست بگم : 

من در اغوش تو خوبم ...

پایان  :  شهریور 92

انتشار    :    اسفند 92  

دوستتون دارم..

نویسنده    :     http://www.forum.98ia.com/member197446.html

طراح جلد    :   http://www.forum.98ia.com/member31058.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com