نام کتاب :  پناه

نویسنده: فرناز.ر کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

طراح جلد: چیکا  کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر :   مینا    کاربر انجمن نودهشتیا

ویراستاران : vanooshe و Nelson کاربران انجمن نودهشتیا

پناه

"الا بذکر ا... تطمئن القلوب"

دقیقا مابینِ خوشی هایمان، همان زمانی که غرق در لطفِ خدا هستیم،

همان زمانی که از داشته هایمان ایراد می گیریم،

نداشته هایمان را به رخِ داشته هایمان می کشیم،

و ناشکری می کنیم ...

شاید ... شاید طوفانی بیاید ... طوفانی که تمامِ داشته ها و نداشته هایت را بگیرد،

و تو بمانی و حسرتِ دیگر نداشتنِ داشته هایت.

فصل 1:

یه برگه ی سفید زیر دستم بود و یه خودکار هم بین انگشتام و بی هدف برگه زیر دستم رو خط خطی می کردم.

من، پنـاه کیائی، بیست و دو ساله، توی یه خانواده مُرفه با پدر و برادر بزرگ ترم زندگی می کنم. برادرم پندار خارج از کشور تحصیل می کنه. مادرم رو وقتی ده ساله بودم از دست دادم. در حال حاضر با پدرم زندگی می کنم. خیلی دوسش دارم، چون تنها کسی هست که دارم و می تونم بهش تکیه کنم.

برگه و خودکار رو گذاشتم کنار و بلند شدم و رفتم به سمت آشپزخانه. تصمیم داشتم برای شام ماکارانی درست کنم، رفتم و مشغول شدم.

ساعت نه بود که پدرم رسید. در رو براش باز کردم و با خوشرویی گفتم:

- سلام بابایی!

بابا قدم به داخل گذاشت و کیف سامسونتش رو به دستم داد و با چهره ای که خستگی توش بیداد می کرد گفت:

- سلام دختر بابا.

یه لبخند نشوندم گوشه ی لبم و رفتم تا میز شام رو بچینم. شام رو توی آرامش خوردیم. همیشه این آرامش خونمون رو دوست داشتم، اما جای خالی مامان و پندار به وضوح خودنمایی می کرد.

پندار دیگه سی سالش بود. همراه تحصیلش کار هم می کرد. روی پاهای خودش ایستاده بود، اما من ... من فقط به گرفتن لیسانس عمران اکتفا کرده بودم. به نظرم کافی بود، اما شاید یه زمانی ارشد هم می خوندم، اما یه زمانی، زمانی که نمی دونستم کی ممکنه پیش بیاد.

توی همین فکرها بودم که با صدای گوشیم به خودم اومدم. اسم مَهدیس روی صفحه گوشی خودنمایی می کرد. دلم براش تنگ شده بود، مدتی بود که ندیده بودمش.

گوشی رو برداشتم و با سرخوشی گفتم:

- به به! سلام خانوم!

مهدیس با همون صدای ریزش گفت:

- سلام عَیزم! دلم برات ترکیده! کجایی دختر؟ خبری نگیری ببینی مُردیم یا زنده ایم!

من:

- امون بده! ببخش، اصلا حال و حوصله ندارم.

مهدیس:

- باشه دیگه! پس دیگه منم زنگ نمی زنم چون حس نداری!

من:

- مَهدی!

مهدیس:

- کوفت! اسمم رو کامل بگو.

من:

- اَه یادم رفته بود نمی شه اسمتو مخفف کرد!

به دنبالش خنده ای سر دادم.

مهدیس:

- حالا یادت بیاد پَنی!

من:

- وای حداقل بگو پانی! پنی چیه؟! مگه سکه ست؟!

مهدیس:

- وای یادم رفته بود نمی شه اسمتو مخفف کرد!

بعدش ریز خندید.

من:

- ببند فکتو! 

مهدیس:

- سیس شو! راستی بابات چطوره؟

من:

- این الان چه ربطی داشت؟

مهدیس:

- بده احوال باباتو می پرسم؟

من:

- خیلی پررویی به خدا!

مهدیس:

- آره اما نه به اندازه ی تــو!

مشغول تلویزیون تماشا کردن بودم که یکی کلید انداخت و وارد شد. کسی نمی تونست جز بابا باشه. سرم رو چرخوندم و لبخند پَت و پَهنی زدم، اما با دیدن چهره ی پدرم لبخند روی لبم ماسید. داغون و شکسته!بعدشم همیشه در می زد تا من براش باز کنم، حالا چرا ...؟!

همه چیز شک برانگیز بود. با یه حرکت از روی مبل بلند شدم و به سمتش رفتم و با صدایی که سعی می کردم کنترلش کنم تا نلرزه گفتم:

- بابا چیزی شده؟

حتی یادم رفت سلام کنم. نمی دونم چرا اما دلم گواه بد می داد!

بابا با صدایی که به زور از تو گلوش در می اومد گفت:

- نپرس، نپرس پناه.

چی رو نباید می پرسیدم؟ چی شده بود؟! با دستپاچگی گفتم:

- چرا؟ مگه چی شده؟!

بابا:

- هر چی داشتیم رفت ... رفت پَناه ...

چی؟! همه چیمون رفت؟! کجا رفت!؟

من:

- یعنی چی بابا؟!

بابا مکثی کرد و گفت:

- یعنی ورشکستگی ... یه ورشکستگی بزرگ ...

احساس کردم یه چیز تو دلم تکون خورد. اصلا در مخیله م نمی گنجید! ورشکستگی؟ با تته پته گفتم:

-  چ ... چی؟!

بابا سرش رو با دستاش پنهون کرد و آه بلندی کشید. سرم سوت کشید. پدرم شکسته شده بود. شکسته تر از همیشه. دوست داشتم دلداریش بدم، اما مشکل این جا بود که خودمم گیج بودم. یعنی همه چیزمون رفت؟ مثل باد؟ این همه زحمت بابام توی این سال ها بر باد رفت؟ مگه می شه؟ این حقمون نیست. من توی پرقو بزرگ شده بودم، حالا چه جوری باید با نداری می ساختم؟

بغض سنگینی گلوم رو گرفته بود. نمی تونستم آب دهنم رو قورت بدم. یه چیزی راه گلوم رو سد کرده بود. مغزم فرمان نمی داد. خودم رو به کاناپه رسوندم و روش ولو شدم. چشمام رو بستم و با دستام روشون رو مالیدم.

پدرم همون جور روی سرامیک ها نشسته بود و به دیوار رو به روش خبره شده بود. بعد از دقایقی بلند شد و گقت:

- دخترم فعلا بهش فکر نکن. نمی خوام تو خودت رو درگیر کنی.

سرم رو به نشونه باشه تکون دادم؛ اما الکی، تظاهر به بی تفاوتی.

اما هنوز که چیزی نشده بود، پس چرا خودم رو داغون کنم؟ به وقتش بهش فکر می کنم. اصلا فردا بهش فکر می کنم.

صبح با سردرد شدیدی بیدار شدم. چشمام رو مالیدم و به بدنم کِش و قوسی دادم. سرم رو با گیجی تکون دادم. دوباره رادارم فعال شد. همه چی تو ذهنم جون گرفت. یعنی می تونم این وضعیت رو تحمل کنم؟

احساس می کنم مغزم از هر چیزی تهی شده، خالیِ خالی. اگه پندار بفهمه چی؟ نه، اون نباید بفهمه. اون اون جا واسه خودش کسب و کاری داره، پس جای نگرانی نیست.

بلند شدم و با بی حالی رفتم پایین. خونه توی سکوت غرق شده بود، سکوتی که الان ازش متنفر بودم. باعث می شد توی فکر فرو برم. بابا خونه نبود، یعنی چطور می تونست خونه باشه؟ معلومه نمی تونست. سعی کردم با تلویزیون سرم رو گرم کنم، اما مگه می شد؟ مثلا داشتم فیلم نگاه می کردم، اما مثلا! که صدای زنگ های متوالی منو به خودم آورد. یعنی کی داشت این طوری پشت هم زنگ می زد؟ یه شنل روی سرم انداختم و به حالتِ دو مسافت حیاط رو طی کردم تا به در رسیدم. نفس نفس می زدم. با شتاب درب رو باز کردم که با دو تا مرد هیکل گنده قُلچماق که اخماشون تو دهنشون بود رو به رو شدم. اینا کی بودن؟

صدامو صاف کردم و گفتم:

- بله آقایون چیزی شده؟!

یکی از اون مردها که سیبیلشو تاب می داد گفت:

- بچه برو به بزرگترت بگو بیاد.

اخم غلیظی روی پیشونیم نشوندم و گفتم:

- اَمرتون؟!

مرد:

- برو به اون بابای بی غیرتت بگو بیاد.

با تشر گفتم:

- توهین نکن آقا!

مرد:

- ساکت شو جوجه! اون بابای ترسوت قایم شده، آره؟! بگو بیاد تا حسابمونو باهاش تسویه کنیم.

من:

- نیست.

مرد:

- بالاخره که میاد. ببین دخترجون به بابات می گی سه روز بهش مهلت می دیم. اگه پولمونو داد که شما رو به خیر و مارو به سلامت ...

دستش رو به نشونه ی تهدید جلوم گرفت و گفت:

- اما اگه نداد، شک نکنین خونتون با تمام اموالتون مُصادره می شه!

عین ژله وا رفتم، اما سری تکون دادم و در رو بستم و به پشت در تکیه دادم، زیر لب گفتم:

- خدایا خودت کمکمون کن. 

از صبح در به در دنبال کار می گشتم، اما هرجا می رفتم یا می گفتن باید سابقه کار داشته باشی یا این که به درد بخور نبود. دیگه واقعا خسته شده بودم. خب من که تازه فارغ التحصیل شدم چه جوری باید چند سال سابقه کار داشته باشم؟

سرم از این همه شلوغی و همهمه درد گرفته بود. نگاهی به مردم انداختم، همشون در تلاش بودن، دنبال یه چیزی بودن، استرس تو قیافه ی بیش ترشون بیداد می کرد.

آهی از سر ناچاری کشیدم، من هیچ وقت به این جاش فکر نکرده بودم. همیشه دوست داشتم برای خودم دفتر بزنم و کار کنم، خودم رئیس خودم باشم، چی می خواستیم و چی شد؟ بعضی اوقات زمونه بدجور آدمو می کوبه به زمین، بدجور به آدم نارو می زنه. درست زمانی که فکرش رو نمی کنی، درست زمانی که داری توی آسودگی زندگی می کنی، میاد سراغت و دامن گیرت می شه.

قطره ای اشک از گوشه ی چشمم چکید پایین که زود پاکش کردم. چی شد که این جوری شد؟

کاش الان هفته ی پیش بود، اون موقع آسوده بودم. انقدر آسوده بودم که از همه چیز ایراد می گرفتم. من اون زندگی رو داشتم اما قدرشو ندونستم. حالا باید طعم بد زندگی رو هم بچشم. بله پناه خانوم، زندگی بالا پایین داره.

گَهی زین به پشت و گَهی پشت به زین.

***

با حال استیصال گفتم:

- بابا، حالا چی می شه؟!

بابا:

- نمی دونم دخترم، اما هر کاری می کنم تا این خونه رو از دست ندیم.

من:

- ولی اگه مجبور شیم باید این خونه رو هم بدیم، یعنی ازمون می گیرن!

بابا:

- پنـاه! تو انقدر خودتو درگیر نکن. نمی خوام بهت صدمه ای بخوره.

من:

- بابا، من باید کنارتون باشم، این چه حرفیه؟ من دیگه بچه نیستم!

بابا نفس عمیقی کشید و بعد به سمت اتاقش رفت. شونه های افتادش از پشت بیش تر خودنمایی می کرد. صدای چیک چیک آب از آشپزخونه سکوت سنگینی که به وجود اومده بود رو شکست. احساس می کردم یه چیزی رو روی مغزم می کشن، خیلی روی اعصابم بود. بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه و از حرص شیر آب رو محکم بستم.

فصل 2:

صدای گوشیم باعث شد از هپروت بیام بیرون. با حالت گیجی رفتم سمت گوشیم، با دیدن شماره پندار یه دلهره ای افتاد تو جونم! ترسیدم! نکنه از لحن صدام بفهمه چی شده؟! سعی کردم آروم باشم.

من:

- جانم؟

پندار:

- سلام خواهری! خوبی؟ یادی از ما نکنی؟! یه وقت بد می شه ها!

اگه بدونی من چقدر مشکل دارم! این داداشه ما هم خوشه ها!

من:

- سلام پندارم! ببخش، دلم برات تنگ شده بود.

پندار:

- اینو نگی چی بگی؟

من:

- اِه! لوس نشو! چطوری؟ مینو خوبه؟

پندار:

- من خوبم، مینو هم خوبه. تو هم که خوبی! بابا چطوره؟

مجبور شدم به دروغ متوسل بشم.

من:

- اونم خوبه سلام می رسونه!

پندار:

- راستی ما دو ماه دیگه میایم ایران!

یک دفعه یه چیز تو دلم تکون خورد، ترسیدم، اما نباید بترسم چون تا دو ماه دیگه معلوم نیست چه اتفاقی میفته.

من:

- اِ! چه خوب! مینو رو هم میاری دیگه؟

پندار:

- بله که میارم! وقتی اومدیم هم می خوایم ازدواجمون رو علنی کنیم.

من:

- خب، خیلی خوبه.

پندار:

- خب دیگه کاری نداری پناه جان؟ یک سری کار مونده باید برم انجامشون بدم.

من:

- نه داداشی لطف کردی، به مینویی هم سلام منو برسون.

پندار:

- بای خواهری.

من:

- خداحافظ داشی!

از صحبت با پندار انگار جون تازه ای گرفتم. حداقل برای چند دقیقه فکرم از مسائلی که برام پیش اومده بود منحرف شد.

امروز روز سوم بود و طبق گفته ی اون دو تا مرد مهلتمون رو به اتمام بود، اما هنوز هیچ کاری از پیش نبرده بودیم. مشغول جویدن ناخنام بودم که صدای زنگ اومد. این صداهای زنگ حس بدی رو بهم القا می کرد، دلهره، استرس. سراسیمه بلند شدم و رفتم تا ببینم این دفعه دیگه کیه. باز همون دو تا مرد! یعنی جا داشت سرم رو به در بکوبم و فشار بدم تا جاش برای یک هفته بمونه! این دفعه یه مامور هم همراهشون بود.

من:

- بله؟ چیزی شده؟!

مرد:

- سرکار دخترشه، خود بی شرفش معلوم نیست کجا جیم زده.

باز این داره منو جری می کنه ها!

مامور با یک اخم رو به مرد گفت:

- صبر کنید ببینم. 

رو به من کرد و ادامه داد:

- خانم پدرتون کجا هستن؟

من:

- خونه نیستن؛ بیرون هستن.

مامور:

- من الان حکم جلب ایشونو دارم. بهتره هر چه زودتر خودشون رو معرفی کنند.

حکم جلب؟ این دیگه آخرش بود! تموم شد ... تموم شد، بدبخت شدیم رفت.

من:

- یعنی راه دیگه ای نداره؟!

به جای مامور یکی از اون مردا گفت:

- نه نمی شه، خونه خوشگلتون هم مصادره می شه، باید آواره خیابون ها بشی خانوم خوشگله! آخی دلم واست می سوزه!

حرفش برام خیلی سنگین بود. شاید اگه می تونستم یه تف هم تو صورتش می ریختم! اما خیلی خودم رو کنترل کردم.

رفتن. داشتم رفتنشون رو نظاره می کردم، انگار خشک شده بودم. توی این چند روز تنش هام خیلی زیاد بود، مگه یه آدم چقدر صبر و تحمل داره؟ اونم من!

وقتی از اداره ی پلیس تلفن کردن و گفتن که پدرم رو دستگیر کردن، به حد مرگ عصبی شدم. شاید اگه جلوی خودمو نمی گرفتم، می زدم همه چیو خرد و خاکشیر می کردم. من فقط پدرم رو داشتم، اما الان اونو هم نداشتم. 

نمی تونستم توی خونه بمونم، هوای خونه خفقان آور بود. سریع رفتم یه مانتوی مشکی درآوردم و پوشیدم که البته دکمه هاشم نمی دونم چه جوری بستم، شاید تا به تا؛ اما مهم نبود، اصلا برام تیپ و قیافه مهم نبود، نبود، نبود، نبود! یه شالم گذاشتم سرم که موهام از جلو تو صورتم پخش شد، اما اینم مهم نبود. هرچه زودتر باید می رفتم بیرون، داشتم خفه می شدم. مثل این آدم های ته خط رسیده، تو خیابونا قدم می زدم و پوست لبم رو می جویدم. مگه من به ته خط نرسیده بودم؟! رسیده بودم. مگه ته خط چی بود؟! برای من ته خط بود، ته خطی که می گفت تو باختی، تو به زندگی باختی.

مردم با تعجب بهم نگاه می کردن، چرا؟! مگه خودشون مشکل نداشتن؟! دلشون واسم می سوخت؟! از ترحم بیزار بودم. نمی دونم کی اشکم در اومده بود اما خیسیش رو روی گونه هام حس می کردم. با آستین مانتوم پشت چشم هامو پاک کردم.

من باید چی کار کنم؟! دست روی دست بذارم و ببینم بابام توی زندان آب خنک می خوره؟! مگه کاری هم از دستم بر می اومد؟! نمی اومد؟! پاسخش فقط یه نمی دونم بود. 

انقدر حواسم پرت بود که نفهمیدم وسط خیابونم و یه ماشین فراری مشکی جلوی پام روی ترمز زده و صدای بوقش گوش فلک رو کر کرده. سرنشینش یه پسر بود با عینک دودی مشکی. عین طلبکارا نگاهش کردم. حقم داشت، بیچاره اگه بهم می زد چی؟! اما اون لحظه انقدر عصبانی بودم که حق رو به خودم می دادم. نفهمیدم کی رفتم سمت در راننده و تقریبا داد زدم:

- هی مرتیکه چته؟! مگه کوری؟!

پسره با چشم های گرد شده با خشم نگاهم کرد و گفت:

- خانوم شما سرتو می اندازی میای وسط خیابون، اون وقت طلبکارم هستی؟!

به اوج عصبانیت رسیدم، عین توپ منفجر شدم و حرف هایی رو به زبون آوردم که دست خودم نبود:

- اگه تو هم مثل من هزارتا مشکل داشتی، حواست نبود داری چی کار می کنی! اگه پدرت افتاده بود زندون و تک و تنها تو این شهر درندشت بودی، همین طور بودی. اگه لنگ پولی بودی تا باهاش بتونی زندگیتو نجات بدی همین طور بودی.

بغضم شکست، کنترلم رو از دست دادم و لگدی حواله ی لاستیک ماشینش کردم و به سرعت از اون جا دور شدم.

با حالی داغون و پریشون رسیدم به خونه؛ کلید انداختم، رفتم تو. هنوز دو قدم بیش تر نرفته بودم که صدای در اومد. ای خدا! این دفعه دیگه کی می تونه باشه؟ دو قدمی رو که رفته بودم و برگشتم و در رو باز کردم. با چشم های گشاد شده به شخص رو به روم نگاه می کردم. این که همون پسرست!؟ اومده دنبال من؟! با صدایی که از ته چاه درمی اومد گفتم:

- بله؟!

قیافم شده بود شکلِ علامت سوال. با ژِست خاصی تَک سرفه ای کرد و گفت:

- من می تونم کمکتون کنم!

هان؟! عینِ گیج ها داشتم نگاهش می کردم.

من:

- این یعنی چی؟!

دستشو فرو کرد توی موهای مشکیش و گفت:

- مگه نگفتین مشکل دارین؟! خب من می تونم کمکتون کنم.

من:

- در عوضش چی ازم می خواین؟!

یه پوزخند نشست گوشه ی لبش:

- دعوتم نمی کنی داخل؟

عجب آدم پررویی بود!

من:

- نه.

برگشتم و خواستم در رو ببندم که با پاش مانع شد. دندون هامو به هم فشردم و زیر لب غریدم:

- برید کنار!

- یعنی می خوای بگی کمک نمی خوای؟

با شَک بهش نگاه کردم. خب چه جوری می تونستم بهش اعتماد کنم؟

من:

- چه جوری؟!

پسره:

- عادت ندارم بایستم و حرف بزنم؛ حالا که دعوتم نمی کنی داخل و می ترسی ...

سریع حرفش رو قطع کردم و گفتم:

- من از هیچی نمی ترسم!

پسره:

- باشه خانومِ نترس. می گم بریم تو ماشین من؛ سقف هم نداره.

بد نمی گفت. سرمو تکون دادم و اومدم بیرون و جلوتر از خودش حرکت کردم. درجلو رو باز کردم و نشستم، اون هم سمت راننده نشست و گفت:

- من آراد ایران منش هستم، متولد شصت و دو، جراح و متخصص زیبایی ...

اینا رو چرا داشت به من می گفت؟ پریدم وسط حرفش و گفتم:

- خب اینا رو چرا دارید به من می گید؟

یه اخم غلیظی نشوند روی پیشونیش و گفت:

- اجازه می دید حرفمو بزنم یا نه؟!

من:

- بله عرض کنید.

ادامه داد:

- موضوع این جاست که ... مادرم اصرار به ازدواج من داره، اما من هیچ علاقه ای به این کار ندارم، اما چند وقته روی این مسئله زوم کرده و من امروز که شما رو دیدم گفتم شاید بتونیم به همدیگه کمک کنیم.

منظورش چی بود؟!

من:

- می شه یه کم بیشتر توضیح بدین؟

ایران منش:

- منظورم اینه که اگه شما مدتی نقش نامزد بنده رو بازی کنین، بنده هم می تونم کمکتون بکنم!

اوه! این یه ریسک بزرگ بود!

من:

- من نمی دونم چی بگم ...

ایران منش:

- می تونید فکر کنید، اما فقط تا فردا.

من:

- باشه، راجع بهش فکر می کنم.

خم شد و کارتشو از داشبورد درآورد و رو به من گرفت و گفت:

- این کارتِ منه، باهام تماس بگیرید.

سری تکون دادم و از ماشین پیاده شدم. کم مشکل داشتم، باید اینم می ذاشتم پیششون!

باید هرچه زودتر بهش می گفتم؛ سرنوشت من و خانوادم با یه بله یا نه مشخص می شد. من باید خودمو فدا می کردم، به خاطر پدرم، خودم! باید هرچه زودتر بابامو می کشیدم بیرون، اون نباید اون تو باشه ... نباید. کارتش رو از روی میز برداشتم و با دست هایی لرزون شروع به شماره گرفتن شدم. با سومین بوق جواب داد:

- بله؟!

من:

- سلام، آقای ایران منش؟!

- بله خودم هستم. شما؟

من:

- کیائی هستم.

زیر لب تکرار کرد کیائی و گفت:

- به جا نمیارم.

ای کوفت و به جا نمیارم!

با حرص گفتم:

- امروز غروب با هم صحبت کردیم درباره ی ...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- اوه بله، خب چی شد؟

من:

- فردا باید ببینمتون، پشت تلفن نمی شه.

- باشه، خودتون جاش رو تعیین کنین. سعی می کنم بیام.

تازه سعی می کنه آقا!

من:

- آدرس رو بهتون اس ام اس می کنم.

آراد:

- من زیاد اس ام اس نمی خونم، یعنی وقت این کارا رو ندارم ...

با حرص و خیلی تند گفتم:

- از این به بعد بخونید. خدانگهدار.

بدون این که بهش اجازه ی حرف دیگه ای رو بدم، تلفن رو قطع کردم.

***

توی اون کافی شاپی که باهاش قرار گذاشته بودم، نشسته بودم و داشتم ناخنم رو از حرص توی دستم فرو می کردم. هم استرس داشتم هم می ترسیدم؛ به بابا باید چی بگم؟ خدای من! 

عرق سردی روی پیشونیم نشسته بود، احساس می کردم یه چیزی داره توی دلم ورجه وورجه می کنه، دلشوره داشتم، داشتم با آیندم بازی می کردم. به خودم تشر زدم:

- هنوز که چیزی نشده!

حتما باید به عقدش در بیام تا بفهمم چیزی شده؟ چه زود خودتم انداختی بهش! زیر لب فُحشی به خودم دادم و سرم رو گرفتم پایین؛ داشتم سرامیک های سفید رو نگاه می کردم که دو تا کفش مردونه ی وِرنی مشکی جلوی چشمام ظاهر شد. آروم سرم رو گرفتم بالا و از نوک پا تا بالا تنش رو از نظر گذروندم تا رسیدم به صورتش، لامصب چه چشمایی داشت! به خاطرش بلند نشدم، فقط گفتم:

- سلام!

این قدر مغرور بود که ازم توقع داشت اول من سلام کنم! سری تکون داد و زیر لبی سلام کرد. بی شعور! بهم برخورد! 

به آرامی کت چرمش رو درآورد و روی صندلی گذاشت، بعد هم صندلی رو کشید عقب و نشست. با کمک دست راستم موهای مزاحمی که اومده بودن توی صورتم رو کنار زدم. اول گوشی گَلِکسی نوتش رو درآورد و گذاشت روی میز بعد هم نگاهی به ساعت خوشگلش انداخت. هر دو سکوت کرده بودیم که صدای گارسون اون سکوت رِقَت انگیز رو شکست.

گارسون:

- خوش اومدین، چی میل دارین؟

با کمالِ پررویی گفت:

- من میلک شیک با دونات شکلاتی!

بعد هم نگاه پرسشگرش رو به من انداخت و گفت:

- شما چی؟

خوب شد گفتی، خودم که اصلا زبون ندارم!

من:

- قهوه. تلخ باشه لطفا.

آره تلخ باشه، تـلخ! مثل زندگی جدیدم.

فصل سوم:

بعد از این که گارسون رفت، دوباره همون سکوت مسخره بینمون برقرار شد. منم از فرصت استفاده کردم و شروع کردم به کاوش چهرش؛ موهای خرمایی تیره که بالا برده بود و نیمه فشن بود، چشم های درشت و نافذ به رنگ قهوه ای خیلی تیره مایل به مشکی، چشم هایی که می شد گفت سگ دارن، خیلی زیبا باهاشون بازی می کرد و می تونست آدم رو مسخ کنه، بینیش خوش فرم بود، اما مقداری کشیده بود، هر چی بود به صورتش می اومد، زشت نبود اما عروسکی هم نبود، مردونه بود. لب هاش متناسب بود، ته ریش داشت که جذاب تر نشونش می داد. چهار شونه بود، معلوم بود رفته باشگاه و کلی روی هیکلش کار کرده، قدش بلند بود، از من که خیلی بلندتر بود! انگار متوجه نگاه خیرم روی خودش شد چون تکونی خورد و با یه حالتِ خاصی نگاهم کرد، بعد گفت:

- خب من شرایطم رو می گم.

اوه اوه! عین دخترا می گه من شرایطی دارم! نزدیک بود پقی بزنم زیر خنده، اما این کار رو نکردم.

من:

- خب بله، بفرمایید؟

آراد:

- من اگه بخوام شما رو به مادرم معرفی کنم، معنیش اینه که بعد از مدتی باید ازدواج کنیم، اما یه ازدواج صوری. من هیچ توقعی از شما ندارم و توقع دارم شما هم همین طور باشید!

رفتم توی فکر. هر چی بود اگه صوری هم بود، اسمش می رفت تو شناسنامم اما الان این مهم نبود، مهم این بود که بابام و خونمون رو نجات بدم.

- قبول، اما منم شرط هایی دارم!

آراد:

- می شنوم.

من:

- اول این که شما باید بدهی پدرم رو بدید تا اون از زندان بیاد بیرون، بعدش هم خونمون از مصادره خارج بشه.

انگشت اشارم رو گوشه ی لبم به نشونه ی این که دارم فکر می کنم گذاشتم و گفتم:

- و اما! همون طور که خودتون گفتید، هیچ اتفاقی بین ما نیفته و ما مثل دو تا دوست با هم زندگی کنیم و بعد مدتی هم جدا بشیم.

آراد:

- باشه، اما باید مدتی بگذره تا من بتونم دلیل محکمی برای جدا شدنمون بسازم.

من:

- خوبه. کی می ریم تا شما سفته ها رو امضا کنی؟! نمی تونم بذارم پدرم بیشتر از این توی زندون بمونه!

آراد:

- فردا میام تا بریم. بعد هم خانواده ها رو برای آشنایی اولیه آماده می کنیم.

دستش رو گذاشت زیر چونش و گفت:

- اما شما باید به من دست خط بدین. از کجا معلوم وقتی من سفته ها رو امضا کردم، روی قولتون بمونین؟

من:

- باشه، من مشکلی ندارم.

بلند شدم و گفتم:

- دیگه باید برم.

رو به آراد گفتم:

- فردا می بینمتون.

سر تا پام رو خریدارانه نگاه کرد و گفت:

- به سلامت.

رو به روی آینه قدی ایستاده بودم و داشتم به قیافم که الان خیلی خسته به نظر می اومد نگاه می کردم. موهامو بلوند کرده بودم و روی شونه هام پخش بودن. چشم های طوسی رنگی داشتم که با رنگ لباسم، رنگشون تغییر می کرد، یعنی می شد گفت تیله ای بودن. مژه هام نسبتا بلند بود. بینیم خوب بود، کوچیک بود، این رو مدیون خانواده پدریم بودم. واقعا بینی زیبا شانس می خواد. لب هام کوچیک اما برجسته بود، دوسشون داشتم. عاشق این بودم که رژ لب مایع بزنم و روی هم فشارشون بدم. پوست بدنم روشن بود اما نه خیلی، یعنی شیر برنج نبودم. از لحاظ بدنی هم تقریبا ظریف بودم، قدم هم حدودای صد و شصت و دو اینا می شد. صورتم گرد بود و باعث شده بود زیباتر نشون داده بشم.

بابام داشت چی کار می کرد؟ دلم براش تنگ شده. هی روزگار! چرا نرفتم بهش سر بزنم؟ خب داشتم کارا رو راست و ریس می کردم! با این فکر تونستم خودم رو قانع کنم.

با دست هام گیج گاهم رو فشار دادم، درد می کرد، باید استراحت می کردم. فردا روز بزرگی بود، سرنوشت ساز!

***

صبح که چشم هام رو باز کردم، نور خورشید مستقیم خورد تو چشمم. از حرص پتو رو تا روی سرم بالا کشیدم که از روی پاهام کنار رفت. پوفی کردم و پلک هامو محکم به هم فشار دادم تا بتونم بخوابم، چشم هام گرم شده بود که صدای زنگ باعث شد سیخ سرِ جام بشینم! همه چیز توی ذهنم زنده شد، اِوا خاک عالم! من چرا خوابم؟! مثل فرفره از جام پریدم و رفتم پایین، آیفون رو برداشتم و با صدای خش داری گفتم:

- بله؟

صدای آراد شنیده شد:

- ایران منش هستم.

با پشت دستم کوبیدم روی پیشونیم و لبم رو گزیدم.

من:

- ده دقیقه دیگه پایینم.

گوشی رو تقریبا کوبوندم تو جاش. مثل شوک زده ها نگاهم رو به ساعت دوختم، ده بود! چرا یادم رفته بود؟! عینِ خرس گرفته بودم خوابیده بودم، به نوری هم که تو چشمم می خورد فحش می دادم؟! ای دادِ بیداد!

تند رفتم دستشویی. از دستشویی که اومدم بیرون، به خاطر خیسی پام، با سَر سُر خوردم رو سرامیک. با آرنجم خودم رو نگه داشتم تا سر و صورتم نخوره زمین اما لحظه ی آخر تعادلمو از دست دادم و با لب و لوچه رفتم رو سرامیک. گونم سِر شد و همین طور لبم! توجهی نکردم و بلند شدم، رفتم تو اتاقم و بدون این که نگاهی به آینه بندازم، لباس هامو پوشیدم. در لحظه ی آخر صدای معدم منو متوجه خودش کرد. خیلی گشنم بود.

رفتم پایین، از توی یخچال شیر درآوردم و ریختم تو لیوان با بیسکویت. شروع کردم به خوردن. یه نفس خوردم و بعد لیوان رو کوبیدم رو میز، قرمزی چیزی گوشه ی لیوان توجهم رو جلب کرد؛ لبم؟ تازه فهمیدم لبم پاره شده.

رفتم سمت آینه. به به! گوشه ی لبم وَرم کرده بود و قرمزی خون معلوم بود، پاره شده بود. لعنتی! سریع پنکک زدم و کمی هم رژگونه تا رنگ پریده بودنم زیاد نشون داده نشه. یه رژ لب مایع هم محکم کشیدم روش، دردم گرفت. امیدوار بودم از کبودیش کم کنه اما زیاد هم موفق نشدم. بدون اتلاف وقت یه شال مشکی انداختم رو سرم و زدم بیرون.

آراد جلوی ماشین خوشگلش ایستاده بود و تکیه شو داده بود به کاپوتِ ماشین، دستاشم به صورت دست به سینه نگه داشته بود. عینکش رو بالای سرش زده بود و داشت منو که نفس نفس می زدم یه جور خاصی نگاه می کرد. از تو چشماش می شد غرور بی اندازش رو فهمید. هرکاری کرده بودم تا ورم لبم و قرمزی چونم رو بپوشونم موفق نشده بودم. تازه لبم چون رژ توی گودی که بوجود اومده بود رفته بود بیشتر می سوخت و باعث می شد هی گازش بگیرم.

من:

- سلام.

این بار هم مثل دفعه ی قبل سری تکون داد و زیرلبی سلام کرد. این کارش خیلی بد بود! که چی؟ غرور زیادی باعث شده بود به این روز بیفته. چقدر دوس داشتم دست بندازم تو موهاش و موهاشو بکشم، انقدر بکشم که ...! بی تعارف در جلو رو باز کردم و نشستم. همین که نشست برگه ای رو جلوم گرفت و گفت:

- اول این برگه رو امضا کنین تا بعد بریم پاسگاه.

برگه رو از دستش قاپیدم و گرفتم جلوم. چیزهایی که لازم بود و شرط و شروط هامون توش نوشته شده بود. خودش قبلا امضا کرده بود. یه خودکار از تو جیب کتش درآورد و گرفت جلوم. گفت:

- قصد ندارید امضا کنید؟

یه نگاه چپ چپ بهش انداختم و با حرص خودکارو از دستش کشیدم. پسره ی اَنتر! امضا زدم و خودکار رو گرفتم جلوش. یه نگاه مرموزانه بهم انداخت. نکنه فهمیده لبمو؟

یه پوزخند نشست گوشه ی لبش و گفت:

- مُشت خورده؟!

درجه حرارتم رفت بالا! منو مسخره کرد؟ خودم رو خیلی کنترل کردم، هیچی نگفتم، فقط به قول خودمون یه نگاه شِماتت بار بهش انداختم و ساکت شدم. می گن جواب ندی بدتر می سوزن، نه؟! پس بسوز آقا آراد!

ماشین رو به حرکت درآورد. با به حرکت دراومدن ماشین منم رفتم تو فکر. چرا من کسی رو نداشتم که مجبور شدم با یه غریبه همچین معامله ای بکنم؟ انقدر بدبختم؟ آره دیگه، هستم. یه عمو داشتم که به خاطر یه مسئله کوچیک با پدرم بحثش شده بود و پونزده سال بود توی قهر به سر می بردن. اون وقت می اومد بدهی ما رو بده؟ هه! عمرا! یه پدربزرگم داشتم که طرفداری عموم رو کرده بود و از اون موقع تقریبا باهاش ارتباطی نداشتیم. فقط برای عید به رسم ادب پدرم بهش سر می زد. البته اون اصلا براش مهم نبود. انگار پسرش فقط عموم بود. مادرم تک بود، البته نه تکِ تک. پدربزرگم دو تا زن داشت. مادرجونم فقط مامانم رو داشت، اما مادرم یه برادر و خواهر ناتنی هم داشت. مامانی کجایی که ببینی من دارم چی می کشم؟ باید یه سر به مامانیم بزنم، دل براش تنگ شده، بوی مامانم رو می ده. با ایستادن ماشین به خودم اومدم. رسیدیم؟ من که اصلا متوجه نشدم. همون جور سرجام نشسته بودم که ایران منش در سمت خودش رو باز کرد و پیاده شد. بعد هم با تعجب به من نگاه کرد و گفت:

- قصد ندارید پیاده شید؟!

بدون این که توجهی به حرفاش بکنم کیفم رو برداشتم و سریع از ماشین پیاده شدم. بعد هم بدون این که منتظرش بمونم جلوتر از خودش رفتم. اینم تلافی اون سلام هایی که می داد!

دستام از فرط استرس عرق کرده بودن، نبض گردنم میزد، طوری که صدای کوبیده شدنش به گردنم رو به خوبی می شنیدم. همیشه وقتی می ترسیدم یا استرس داشتم این طوری می شدم. ایرانمنش داشت سفته هارو امضا می کرد. با هر حرکت دستش انگار جون تازه ای می گرفتم. احساس حقارت داشتم. چرا من باید دست به شلوار این مرد که پررو و بی خاصیته می شدم؟ اینم شانسه ماست.

سرم رو بین دستام گرفته بودم و روی شقیقه هام رو ماساژ می دادم. سرم درد گرفته بود. صدای مردونه ش منو متوجه خودش کرد:

- پنـاه!

تعجب کردم. این اولین باری بود که اسمم رو صدا میزد، اما تعجب من زیاد طول نکشید چون گفت:

- ببخشید! خانم کیائی!

سرم رو گرفتم بالا و یکی از اون نگاه های پِسرکشم رو به چشمای دخترکش اون دوختم و آروم گفتم:

- بله؟

سفته ها رو گرفت جلوم و گفت:

- تموم شد. فردا پدرتون آزاد می شه، فقط ...

سرش رو نزدیک صورتم گرفت و گفت:

- قولمون یادت نره!

من:

- نه یادم نمیره! سرحرفم هستم.

آراد:

- پس شما تا پس فردا وقت دارین تا منو به پدرتون معرفی کنین. منم به خانواده می گم تا برای خواستگاری اقدام کنن.

مخم سوت کشید. یعنی وقتشه؟ بله دیگه. خودم کردم که لعنت ... لعنت بر کی باد؟! ای تو روحت آراد! اینم شرط بود آخه؟!

با ته قدرتی که برام مونده بود گفتم:

- باشه.

سفته ها رو تقریبا از دستش چنگ زدم، کارام ارادی نبود، عصبی بودم. باید خوشحال باشم یا ناراحت؟ خوشحال از این که خونمون رو پس گرفتم یا ناراحت از این که دارم خودمو می اندازم تو هچل؟ کاش همه ی اینا یه کابوس بود! لعنتی!

داشتم از جلوش رد می شدم که دستش رو به نشانه ی این که وایسم جلوم روی هوا نگه داشت. سرم رو تا بیش ترین حد ممکن بالا آوردم تا بتونم خوب ببینمیش.

آراد:

- می رسونمت!

چرا این هی فعل ها رو قاطی می کنه؟

من:

- لازم نیست. می خوام قدم بزنم.

آراد با تمسخر گفت:

- این همه راه رو؟

عوضی! منو مسخره می کنی؟ نفسم رو با فشار بیرون دادم و گفتم:

- آره، همشو!

سرش رو به نشونه ی تاسف به طرفین تکون داد و گفت:

- پدرت رو نمی بینی؟

صاف وایسادم و زل زدم توی چشماش. دوست داشتم همه ی حِسم رو با نگاهم بهش بفهمونم.

- نه، الان آمادگیشو ندارم!

اون دستش که معلق روی هوا مونده بود رو برد پایین و بعد گذاشت توی جیبش. یه قدم به جلو برداشتم. یک کم به سمتش متمایل شدم و با نگاهی که خودمم احساس کردم مظلومانه ترین نگاه توی تمام زندگیم بوده بهش چشم دوختم و گفتم:

- خداحافظ.

یه لبخند محو که خیلی سخت می شد تشخیصش داد نشست گوشه ی لبش و گفت:

- خدانگهدار. به سلامت.

دیگه پشتم رو نگاه نکردم و رفتم. چه عجب یه بار جواب ما رو درست و حسابی داد!

بی هدف توی خیابون ها قدم می زدم. همه چی تموم شد! اما نه! به ظاهر همه چی تموم شد، تازه شروع داستان بود!

دلم برای مادرجونم تنگ شده بود. رسیده بودم جلوی در خونمون اما دستم نمی رفت که درو باز کنم و برم تو. عقب کشیدم. الان واقعا بهش نیاز داشتم! واقعا!

رفتم سر کوچه و برای یه تاکسی دست تکون دادم. یه تاکسی زرد رنگ جلوی پام زد روی ترمز. درو باز کردم و سوار شدم. تا جلوی خونش برسم نگاهمو به بیرون دوخته بودم.

توی فکر بودم که راننده گفت:

- خانوم آخرشه.

پول رو حساب کردم و پیاده شدم. پرسون پرسون به سمت خونه ی مادرجونم رفتم. جلوی در که رسیدم کمی مکث کردم. بعد هم دستم رو روی زنگ گذاشتم، واحد دو. صدای ظریف مادرجونم از پشت آیفون شنیده شد.

- بله بفرمایید؟

من:

- منم مامانی، پناهم، درو باز کن.

مادرجون:

- خوش اومدی مادرجون. بیا تو دخترم.

در با صدای تیکی باز شد. پام رو گذاشتم رو پله ی اول و رفتم بالا. از دور سلام بلند و بالایی کردم:

- به سلام فاطمه خانـوم!

مادرجون:

- سلام دختر. چه عجب! راه گم کردی؟!

جلوی در رسیدم. بعد هم محکم بغلش کردم. بوی مامانم رو می داد. با یادآوریش اشک توی چشمام جمع شد.

- شرمنده نکن مامانی!

مادرجون:

- دشمنت شرمنده باشه عزیزم. حالا بیا بریم تو، دم در بده.

همون طور که دستم رو حلقه کرده بودم دور هیکل نحیفش رفتیم تو. داشتیم وارد هال می شدیم که با دیدن پسری توی هال که روی مبل نشسته بود یه علامت سوال توی ذهنم ایجاد شد. این کیه؟ چقدر ته چهرش آشناست.

قبل از این که چیزی بگم مامانی گفت:

- هیربد جان دختر عمت پناه!

با شنیدن نام هیربد و لفظی که مادرجونم منو خطاب کرده بود خون تو رگهام یخ بست. نمی خواستم با هیچ کدومشون رو به رو بشم، هیچ کدوم ... حالا یکیشون جلوم وایساده و داره منو با کنجکاوی نگاه می کنه. هیربد همون طور که داشت به سمتم می اومد گفت:

- پناه خانوم! شمایی؟

پ ن پ! مامانته!

من:

- بله.

اومد جلوم و دستشو به سمتم دراز کرد. بدون این که نگاهی به دستش بکنم با غیض گفتم:

- پدرخوب هستن؟

دستش روی هوا معلق موند. می تونستم خشمی رو که سعی کرده بود توی چشماش پنهون کنه رو به وضوح ببینم.

هیربد:

- بله، بله! از احوالپرسی های شما!

دوست داشتم با پاشنه ی کفشم بکوبم روی پاش تا ... تا ... اوف! فقط به گاز گرفتن گوشتِ درونِ لبم اکتفا کردم. قیافش خوب بود اما من دل خوشی ازشون نداشتم.

مامانی:

- دخترم بشین برات یه چایی تازه دم بیارم سرحال بیای.

می خواستم بگم من با دیدن این هرکول سرحال شدم نیازی نیست، اما لبخندی تحویلش دادم. درسته که عاشق چایی بودم اما در این شرایط اصلا به مزاجم نمی نشست. دل خوشی از دایی ناتنیم نداشتم! هرچی بود ناتنی بود. رفتاراشون اصلا با مادرم درست نبود. مامانم خیلی با اونا خوب رفتار می کرد اما اونا کوچک ترین محبتی نداشتند. مگر این که کاری داشته باشن.

آه بلند و بالایی کشیدم. مامانی یه چایی به قول معروف لب سوز لب دوز برام آورد. منم که عاشق چایی! فنجون رو برداشتم و همون طور داغ داغ مزش کردم. همیشه عادت داشتم چایی داغ بخورم. پندار هم همیشه می گفت با این کارم آخر معدمو سوراخ می کنم. از یادآوریش یه لبخند نشست روی لبم.

نگاه خیره ی هیربد رو روی خودم احساس کردم، برای همین هم سریع سرم رو برگردوندم و با نگاهم غافلگیرش کردم. چون فهمید مچش رو گرفتم یه لبخند نشست گوشه ی لبش و گفت:

- چایی داغ دوست داری؟

همون طور که سرم پایین بود و چاییمو مزه مزه می کردم نگاهش کردم و گفتم:

- بله، خیلی.

سریع چاییمو خوردم و نگاهی به ساعت انداختم. بلند شدم رفتم توی آشپزخونه پیش مادرجون. دستم رو انداختم دور شونش و گفتم:

- من برم مادری.

مادرجون:

- ناهار رو بمون دیگه.

من:

- نه دیگه مامانی. دفعه دیگه که تنها بودی و کسی پیشت نبود حتما!

مادرجون:

- باشه، هرجور راحتی دخترم.

گونشو عمیق بوسیدم و گفتم:

- مواظب خودت باشیا، غصه مصه هم ممنوع!

شیرین خندید و گفت:

- چشم دخترم. تو هم مواظب خودت باش.

رفتم خشک از هیربد خداحافظی کردم که گفت:

- خداحافظ دخترعمه.

یه چشم غره نثارش کردم واز اون جا زدم بیرون. مثلا اومده بودم آرامش بگیرم، بدتر شدم.

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

فصل چهارم.

روی مبل نشسته بودم و پاهام رو قلاب کرده بودم و گذاشته بودم روی میز. به عقربه های ثانیه شمار ساعت که پشت سر هم حرکت می کردند خیره شده بودم. لیوان نسکافم که ازش بخار بلند می شد رو از روی میز برداشتم و یه قلپ ازش خوردم، انقدر داغ بود که تا ته معدم رو سوزوند. داغیشو دوست داشتم اما نه انقدر! از زور سوختگی با دست راستم رون پام رو فشار دادم. لیوان رو محکم کوبیدم روی میز. ساعت شش بود. فردا بابام می اومد. دلم براش تنگ شده بود.

***

از ساعت شش صبح بیدار بودم. استرس داشتم. هر لحظه امکان داشت بابا برسه. صدای کتری نشون می داد که آب جوش اومده. فکرم حول و حوش بابا و آراد می چرخید. انقدر حواسم پرت بود که نفهمیدم قسمتی از دستم رو با آب جوش سوزوندم. با صدای بلندی گفتم:

- آخ!

دستم رو محکم فشار دادم و بعد گرفتمش زیر آب سرد. در همین حال هم زنگ خونه به صدا دراومد. بی خیال دستم شدم و به سمت در پر کشیدم. درو محکم باز کردم. با دیدن بابا لبخندی به پهنای صورتم زدم و بعد خودمو پرت کردم توی بغل بابا:

- بابایــی!

بابا دستش رو دور کمرم حلقه کرد و گفت:

- سلام دخترم.

من:

- خوش اومدی.

بابا:

- مرسی دختر بابا. دلم برات یه ذره شده بود.

من:

- منــم.

دست دور شونه ی بابا انداختم و با هم رفتیم داخل.

- نشستم کنار بابا و مشغول نگاه کردن بهش شدم، توی این چند روزه خیلی دلم براش تنگ شده بود، دوست داشتم تا می تونم نگاهش کنم. بابام که متوجه نگاه خیرم شده بود گفت:

- پناه، بابا.

من:

- جونم بابا؟!

یک لحظه نگاهش رنگ غم گرفت و گفت:

- پول از کجا گیر آوردی؟

یک لحظه هر چی فکر بد بود ریخت تو سرم، با دلهره نگاهش کردم و گفتم:

- بابا ... من ...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- فقط دروغ نگو!

سرم رو انداختم پایین. ببخشید ولی باید یه دروغ مَصلحتی بگم. هر چی که بود و نبود رو با فاکتور از عشق الکیمون گفتم، گفتم که همدیگه رو دوست داریم، گفتم وقتی اون مشکل ما رو متوجه شد گفت کمکت می کنم، خیلی مقاومت کردم ولی وقتی دیدم شما رو از دست دادم راضی شدم، گفتم که حتی قراره برای خواستگاری اقدام کنه. 

بعد از کمی مکث گفت:

- حالا این دوماد خوش مرام کیه؟

نفس حبس شدمو آزاد کردم؛ فکر می کردم باهام بدتر از این ها برخورد کنه.

من:

- دکتر ایران منش. تخصص زیبایی داره.

بابا یه تای ابروش رو داد بالا و گفت:

- پس چرا زودتر نگفتی؟

من:

- منتظر یه موقعیت مناسب بودم که اون اتفاق ها افتاد.

بابا:

- خوبه، بعدا راجع بهش صحبت می کنیم، الان خستم دخترم.

بعد هم به سمت اتاقش رفت.

***

نمی دونم چرا اما منتظر بودم، منتظر یه تلفن، یه زنگ، تلفن آراد، چرا؟! دلشوره عجیبی افتاده بود تو جونم. تقریبا یک ساعت توی فکر این بودم که کی می خواد زنگ بزنه و چی قراره پیش بیاد. اون تلفن می تونست زندگی من رو زیر و رو کنه. ببین چه خاک برسری شدم! حالا باید یه مدت با این مرد که جُعَلَق همخونه باشم. احساس می کنه از دماغ فیل افتاده، مرتیکه مغرور!

همین طور در حال فحش نثار کردن بهش بودم که با صدای زنگ تلفن دو متر رفتم هوا، اما دستم رو گرفتم به کاناپه و گفتم:

- من که نباید بردارم!

صدای زنگ قطع شد، فهمیدم بابام برداشته. یه حسی می گفت گوشی رو بردار ببین چی می گن، اما یه حس دیگه مانعش می شد. سعی کردم هیجانم رو بذارم کنار؛ چند تا نفس عمیق کشیدم و ولو روی کاناپه افتادم. همون طور روی کاناپه افتاده بودم که بابام در زد و داخل شد. 

یه شرمی باعث می شد توی چشماش نگاه نکنم، سرم رو یه کم گرفتم پایین، خودم رو جمع و جور کردم و نشستم. رو به بابا در حالی که تظاهر به بی تفاوتی می کردم گفتم:

- چیزی شده؟!

بابا:

- بله، از طرف خانواده ی آقای دکتر زنگ زدن وگفتن می خوان بیان برای امر خیر.

مطمئن بودم صورتم سرخ شده، لب پایینم رو گزیدم.

بابا:

- این سکوت نشونه ی چیه؟!

سرم رو گرفتم پایین تر.

من:

- ...

بابا:

- چون انتخاب توئه حتما پسر خوبیه! من به دخترم شک ندارم. راستی! برای فردا شب قرار گذاشتن؛ گفتم تا آماده باشی.

یه لبخند نشسته بود گوشه ی لبش، عین بابام شیطون بودم.

من:

- چشم!

لباسام رو پوشیده بودم، حاضر بودم. آرایشم رو لایت انجام داده بودم، به خاطر رنگ موهام یه کم که آرایش می کردم، خیلی به چشم می اومدم. ملیح شده بودم، به نظر خودم دلنشین شده بودم و همین هم مهم بود، همین که به دل خانوادش بشینم. 

جالب بود. داشتیم بازی جالبی رو شروع می کردیم، اما خطرناک. امیدوار بودم آخرش خوب باشه، حداقل یه امید کوچیکی توی دلم برام مونده بود. 

کتری رو گذاشتم روی گاز و زیرش رو روشن کردم. بابا توی هال بود و داشت روزنامه می خوند. ساعت هفت رو نشون می داد. هر لحظه داشت استرسم بیش تر می شد، بیش تر، بیش تر و بیش تر؛ عذاب وجدانم داشتم بدبختی! یه حس مرموزی که دل آدم رو نیش می زنه، لعنتی! دروغ بزرگی که به بابام گفته بودم حالم رو بدتر می کرد، اما خودم رو دلداری می دادم و می گفتم همش به خاطر خودش و زندگیمون بود، این جوری خودمو توجیه می کردم.

انقدر توی فکر بودم که صدای زنگ آیفون باعث شد یه چیزی توی قلبم بریزه پایین. دستم رو گذاشتم روی قلبم و یه نفس عمیق کشیدم. نبضم تو گردنم می زد، مثل همیشه وقتی می ترسیدم یا استرس داشتم، لعنتی عین یه گردو توی گلوم بالا و پایین می شد.

هی دختر آروم باش! چیزی نیست. هی پناه به خودت بیا، هی! این زمونه هم اومده نسازه ها! هی اومدی نسازیا! ای من بترکم انقدر با خودم چرت و پرت می گم، برم استقبالشون ببینم چی قراره پیش بیاد.

شالم رو مرتب کردم و راه بیرون رو پیش گرفتم، اولین نفری که وارد شد، یه خانوم نسبتا مسنی بود با قدی کوتاه و کمی تپل اما خیلی دلنشین بود، از همون لحظه ی اول تو دلم نشست. دلنشین بود، برعکس پسرش! با وقاری که احساس کردم تو وجودش داره دستش رو به سمتم دراز کرد و گفت:

- سلام عروس گلم.

لبخند ملیحی زدم و دستش رو به گرمی فشردم و گفتم:

- سلام خانوم ایران منش. خوش اومدین.

با شیرین زبونی گفت:

- مریم هستم، اسممو صدا کنی راحت ترم!

خوشم اومد، بیچاره درک کرد من راحت نیستم. سعی کردم حسمو با لبخندم بهش نشون بدم.

من:

- بله چشم مریم جون!

بعد از اون مردی قد بلند و مسن اما جذاب وارد شد که حدس زدم پدرش باشه. خب، خودش بود، چون ته چهرش شبیه آراد بود. با صدای مردونه ش گفت:

- سلام دخترم.

من:

- سلام آقای ایران منش. خوش اومدین.

دستش رو جلو آورد، منم به رسم ادب دست دادم. بابام بعد از من گفت:

- خیلی لطف کردید تشریف آوردید. بفرمایید داخل. جلوی در چرا ایستادین؟!

بابا، مادر و پدرش رو همراهی کرد به سمت هال. دیدم خبری نشد. یه کم سرم رو بردم بیرون که دیدم یکی با سرعت داره میاد سمت در، انگار که دیر کرده باشه. سرم رو دزدیدم تا باهاش برخورد نکنم. همین که منو دید، دست انداخت و منو کشید تو بغلش و زیر گوشم جیغ جیغی گفت:

- وای! می دونستم داداشم خوش سلیقه ست! سلام خانوم خوشجله، ملوس خانوم! من آریانام، خواهر این شازده.

چقدر از این دختر خوشم اومد! چقدر راحت باهام برخورد کرد! لبخندی به پهنای صورتم زدم و گفتم:

- خوش اومدی عزیزم.

از بغل آریانا که بیرون اومدم، سایه ی شخصی رو کنار در دیدم. بله اومدن! کی می تونست باشه جز آقای دکتر؟!

به به چه خوشتیپ! اوه اوه اخماشو! جمع کن خودتو! انگار زورش کردن! فکر کرده عاشق چشم و ابروشم حالا! عجب آدم جوگیری! واه واه! اومد تو و سعی کرد با لبخند تصنعی و ساختگیش حرف بزنه:

- سلام خانومی.

جان؟! خانومی؟! بـــرو! تویی آراد؟ من تو رو نشناسم که باید برم ... بگو جلوی خواهرش داره زبون می ریزه! ایش! یه لبخند که چه عرض کنم، بیش تر شبیه پوزخند بود، نشوندم کنج لبم و گفتم:

- سلام عزیزم.

خودم از گفتنش حالم بد شد، اما دیگه نمی خواستم ضایعش کنم بچه رو! دل داره خو! خواهرش یه نگاه شیطون به من و آراد انداخت و گفت:

- تو هم خوب کسی رو تور کردی ها!

لبخندم رو پررنگ کردم و گفتم:

- بله، من همیشه دست روی چیزهای خوب می ذارم.

یه پوزخند نشست گوشه ی لبش. عجب آدمیه، تعریفشم می کنم باز پوزخند، پوزخند و پوزخند! آریانا جلوتر از ما راه افتاد، منم با چند قدم فاصله از اون، بدون این که توجهی به شخص پشت سرم بکنم راه افتادم. داشتم راهمو می رفتم که یه دفعه آستین لباسم کشیده شد و به سمت راست منحرف شدم. چشم هام گرد شد؛ عین وحشی های آمازونی به جای این که اسممو بگه آستین می کشه؟! انقدر مغروره که نمی خواد صدام بزنه؟! چینی به پیشونیم انداختم و با صدایی عصبانی که سعی می کردم کنترلش کنم گفتم:

- بله؟ بهت یاد ندادن وقتی کاری داری اسم طرف رو صدا بزنی؟! نه این که ...

ساکت شدم، باز هم یه پوزخند نشست گوشه ی لبش و گفت:

- چرا یاد دادن، اما ...

متفکرانه نگاهم کرد و ادامه داد:

- مشکل این جاست که اسمتو یادم رفته. چی بود؟! پوران؟!

از فرط عصبانیت می جوشیدم؛ روی اسمم حساس بودم. چشم هام رو کمی درشت کردم و درحالی که سعی داشتم آستین لباسم رو از چنگش در بیارم، قاطعانه گفتم:

- نخیر! پناه!

آراد:

- حالا هرچی، زیادم مهم نیست. فقط خواستم گوشزد کنم که امشب حواست جمع باشه چه رفتاری می کنی.

من:

- بله خودم متوجهم، نیازی به گوشزد کردن ...

انگشت اشارم رو با بی قیدی گرفتم سمتش تکون دادم و گفتم:

- جناب نبود!

برگشتم و آستین لباسم رو با یه حرکت سریع از دستش کشیدم بیرون و با اعصابی داغون راهمو کج کردم و به سمت آشپزخونه رفتم.

دستم رو گذاشته بودم روی میز و فشار می دادم. می دونستم دستِ خودم درد می گیره اما بذار درد بگیره! این همه درد تو دلم در مقابل درد این هیچ بود. چرا با من این طوری رفتار می کنه؟ چون که دکتره؟ یا چون یه مَرده؟ خیلی عصبی بودم، احساس تَحقیر شدن داشتم. بیش تر دستم رو فشار دادم. مَرَض دارم دستم رو داغون کنم؟ تلافی می کنم آقا آراد ... آره، اما الان نه، به وقتش! بله، به وقتش.

قُل قُل کتری نشون به این نشون بود که چایی جوش اومده. با بی حوصلگی تمام شروع کردم به ریختن چایی. نمی دونم چرا اصلا استرس نداشتم، انگار نه انگار اومدن خواستگاریم، مثل یه مهمونی دورهمی بود. برعکس همه ی دخترها که وقتی می خوان چایی ببرن دست و دلشون می لرزه، با کمال آرامش و ریلکسی تمام سینی چای رو دست گرفتم و به سمت هال راه افتادم. آخ چه حالی می داد مثل این فیلما یا رمانا، سینی چایی رو چپه می کردم رو پاش! بعدشم آراد رو وقتی داشت از سوختگی لَه لَه می زد و این ور و اون ور می رفت رو تَصور کردم. نتونستم جلوی خندمو بگیرم و ریز خندیدم. حیف که هم جرئت این کار رو نداشتم، هم این که اون قدر سنگ دل نبودم که ...!

اول جلوی پدرم ایستادم و چایی رو تعارف کردم، اون هم با یه لبخند و تشکری زیر لب باعث شد اعتماد به نفسم بره بالاتر. بعد از اون جلوی پدر آراد ایستادم. سرم رو یه کم گرفتم پایین، نجابتی چیزی گفتن. ریز گفتم:

- بفرمایید.

پدرش از روی تحسین نگاهی بهم انداخت و گفت:

- ممنون دخترم.

بعد از اون جلوی مریم جون و آریانا گرفتم و بالاخره آراد!

نمی دونم چرا اما با دیدن قیافه ی نکبتیش که داشت با تمسخر نگاهم می کرد، هر چی اعتماد به نفس داشتم پَر شد! اما باز خودم رو محکم نشون دادم و با لبخندی تصنعی رفتم سمتش، یه کم خم شدم و زیر لبی گفتم:

- بفرمایید!

در حالی که داشت با بابام حرف می زد، چای رو برداشت و حتی به خودش زحمت تشکر کردن هم نداد. جا داشت همون جا سینی رو بکوبم تو سرش! بی شخصیت! 

سعی کردم آرامش خودمو حفظ کنم و عین دخترای خوب و متین، رفتم نشستم روی مبل تکی و مشغول گوش کردن حرف هاشون شدم.

بعد از این که کلی حرف های مختلف از این در و اون در و در و همسایه و ماشین و باشگاه و ... زدن بالاخره تصمیم گرفتن برن سر اصل مطلب! دلیلی هم نداشت این قدر طول بکشه واقعا!

پدرم با توافق آقای ایران منش، به ما دو نفر اشاره کرد که بریم باقی حرف هامون رو با هم بزنیم. واقعا ما حرفی هم جز دعوا و شرط و شروط گذاشتن برای هم دیگه داشتیم؟! من بلند شدم و با دستم اشاره کردم که آراد هم دنبالم بیاد. رفتیم سمت اتاقم.

جلوتر از اون راه می رفتم، دلیلی هم نداشت کنارش قدم بردارم! هیچ وقت، هیچ وقت با یه همچین آدم مغروری شونه به شونه راه نمی رم! به در رسیدم، بدون معطلی دستگیره رو گرفتم و کشیدم پایین، رفتم داخل. او هم با قدم هایی بلند بعد از من وارد شد. رفتم روی کاناپه قرمز رنگ اتاقم نشستم، اون هم اومد کنار کاناپه اما ننشست، ایستاد و تمام اتاق رو وارسی کرد. نمی دونم چرا، اما داشتم پوست لبم رو می جویدم، حرصم گرفته بود. با یه آدم مغرور کله شق طرف بودم اما اون هم با یه آدم لجباز کله خر طرف بود! بی حساب می شدیم! از حرص گفتم:

- چیزی پیدا کردین؟!

اون که آدم تیزی بود، سریع منظورمو متوجه شد و بدتر از خودم جوابم رو داد:

- نه. خونه ی قشنگیه، حیف بود از دستتون بره ...

یقه کتش رو صاف کرد و ادامه داد:

- دستم درد نکنه!

یه پوزخند نشوند گوشه لبش. بگم ترکیدم از عصبانیت دروغ نگفتم، بگم یه سکته رو رد کردم خالی نبستم، بگم دوست داشتم کله شو بکوبونم به سقف هم باز دروغ نگفتم! تا می تونستم ناخن هامو توی گوشت دستم فرو کردم، سر شده بود دست هام. 

یه تراس کوچیک توی اتاقم داشتم، جای خوبی بود برای این که از اون محیط خفه چند لحظه جدا بشم. بدون وقفه از جام بلند شدم و رفتم اون جا. باد سردی که به صورتم خورد باعث شد از اون عصبانیت تا حدودی خارج بشم، یه حس آرامشی بهم داد. 

داشتم می ترکیدم از حرص، اما بهتر که جوابشو ندادم. اون جوری بدتر می شد، جوابشو که ندادم براش بدتر از صدتا فحش بود. مگه نه؟! با گفتن آره آره داشتم به خودم تلقین می کردم که کار درستی انجام دادم. توی همین فکرها بودم که صداشو کنار گوشم شنیدم. شاید خیلی نزدیک ...

- راستی پورا ... پناه خانوم ...

با یه حرکت سریع سرم رو برگردوندم سمتش و غافلگیرش کردم. اون قدر شوکه شده بود که سرشو حتی یک میلی متر هم تکون نداد. صورت هامون اون قدر نزدیک بود که وقتی توی چشم هاش نگاه کردم، سرم گیج رفت اما با همون حال گفتم:

- بله؟

برای چند لحظه نگاهش رو روی تک تک اجزای صورتم گردوند و بعد سرش رو کشید عقب. بعد از چند ثانیه دوباره حالت قبلی خودش رو حفظ کرد و گفت:

- می خواستم بگم توی اون مدتی که قراره با هم همخونه باشیم، هیچ کدوممون انتظاری از هم نداشته باشیم و توی کار همدیگه دخالت نکنیم.

همون طور که گردنم کج بود، یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش انداختم. قبل از این که چیزی بگم چشم هاش رنگ شیطنت گرفت و گفت:

- منظورمو که متوجه شدی؟!

این چرا هی فعل ها رو قاطی می کنه؟! هان؟! جریان چیه؟! سرم رو که پنج دقیقه کج نگهش داشته بودم و درد خفیفی رو توش احساس می کردم، یه کم صافش کردم که از سرعت چرخشش صدای قِرچ از گردنم بلند شد، توجهی نکردم، عادت داشتم به این کارا. گفتم:

- منم همینو می خوام.

آراد:

- خوبه حداقل توی یه چیز به یه نتیجه ای رسیدیم!

از گوشه ی چشمم نگاهش کردم و با یه لبخند یه طرفه گفتم:

- دقیقـا!

فصل پنجم

ساعت نمی دونم چند بود اما می دونم صبح بود، کله صبح نبود اما صبح بود. داشتم خوابای چرت و پرت می دیدم که با صدای آیفون که انقدر بلند بود و تا اتاق منم می اومد از خواب پریدم. این کیه این وقت صبحی؟ برم داد و بیداد راه بندازما! یعنی چه؟!

قیافه م رو حتی توی آینه نگاه نکردم، ژولی پولی درب و داغون، با اخلاق چیز مرغی!

شالم رو از روی صندلی کشیدم که صندلی هم باهاش برگشت افتاد زمین! یعنی انقدر محکم کشیدم؟! ای تو روحت که تو هم با من سر سازگاری نداری!

همین جور که داشتم زیر لبی به اون صندلی از همه جا بی خبر فحش می دادم داشتم آروم آروم هم می رفتم تا ببینم کیه؟

آیفون رو برداشتم، تصویر کسی نبود. گفتم شاید مزاحم باشه. خواستم برندارم که دوباره زنگ زدن. با عصبانیت وافری گوشی رو برداشتم و تند گفتم:

- بله؟!

صدای مردی شنیده شد:

- خانوم از اداره برق اومدم.

تعجب کردم. اداره برق؟ اونم الان؟ خو تو چی کار داری دختر برو ببین چی کار داره دیگه. فقط بلده غر بزنه! خودم جواب خودمو دادم:

- تو یکی ساکت!

شالم رو یک کم روی سرم جابه جا کردم و به سمت در راه افتادم. مسافت حیاط رو طی کردم تا به در رسیدم. زیر لب گفتم:

- فقط می خوام کسی پشت در نباشه! اون وقت ... اون وقت!

در رو تا نصفه باز کردم و یک کم بیرون رو دیدم اما تا خواستم سرم رو کامل ببرم بیرون یکی خودشو انداخت تو بغلم! بگم نترسیدم دروغ گفتم! یه جیغ خفیف زدم.

دختر با جیغ گفت:

- وای! سلام پناه، دلم برات یه ریزه شده بود دختر. چون قیافشو ندیده بودم نشناختم اما با شنیدن صداش خیلی زود فهمیدم کیه.

من:

- مینویــی! کی اومدین شماها؟ شازده کو پس؟!

داشتم با کنجکاوی به مینو نگاه می کردم که صورت پندار از لای در دیده شد. با شیطنت همیشگیش داشت نگاهم می کرد. چقدر جاافتاده و جذاب تر شده. همون جوری داشتم بر و بر نگاهش می کردم که پندار با پررویی گفت:

- چیه؟ تا کی می خوای این جوری نگاهم کنی؟!

من:

- تا هر وقت که دلم بخواد!

پندار:

- اینه رسم استقبال از مسافر؟!

با یه حرکت سریع تقریبا مینوی بیچاره رو پرت کردم اون ور و رفتم سمت پندار. زل زدم توی چشماش و گفتم:

- صبر کن الان نشونت میدم رسمش چیه!

خیلی سریع خودم رو انداختم توی بغلش و از گردنش آویزون شدم. بعدش هم محکم گونشو بوسیدم.

من:

- فدای داداشیم بشم من.

پندار:

- ذوق مرگم کردی دختر! ببینم ...

صورتم رو تو دستاش گرفت و گفت:

- ببینم صورتتو شستی؟!

من:

- نه به لطف شما تازه از خواب بیدار شدم.

پندار سعی کرد منو از خودش دور کنه و در همون حال گفت:

- اَه! دختره ی چندش شیپیشو! از من دور شو! سر صبحی دهنت بو میده!

از توصیفش پقی زدم زیر خنده و گفتم:

- خب دلم برات تنگ شده بود!

پندار:

- باشه باشه، فهمیدم این همه تف مالیم کردی! می شه منو ول کنی حالا؟ ببین مینو داره چه جوری نگات می کنه؟

این حرفش باعث شد حواسم پرت مینو بشه و اونو نگاه کنم که پندار با یه حرکت خودشو از زیر دست من کشید بیرون و گفت:

- آخیش، آخیش راحت شدم! اکسیژن، اکسیژن!

من:

- پسره ی پررو!

مینو که تا الان داشت به کارهای ما می خندید گفت:

- بسه دیگه شما دوتا! پناهی باباجون کجاست؟!

من:

- احتمالا بخاطر قرصاشه که بیدار نشده. بریم تو که شماها رو ببینه خیلی خوشحال می شه.

تقه ای به در اتاق زدم و از همون پشت گفتم:

- بابایی بیدار شو ببین کی اومده.

بعد به سمت آشپزخونه رفتم و زیر کتری رو روشن کردم. من در تمام عمرم در حال روشن کردن زیر کتری بودم و هلاک چایی!

به شعله های گاز خیره شده بودم که دستی روی شونم قرار گرفت. دو متر پریدم هوا و یه جیغ خفیف کشیدم. پندار بود، با یه حرکت منو هل داد عقب که افتادم تو بغلش.

من:

- اِ! ترسیدم خو!

پندار:

- عیب نداره آجی کوچولو! دلم واست تنگ شده بودا! 

من:

- منم دلم تنگیده بود.

دستامو از هم باز کردم و در حالی که با دستام سعی داشتم نشون بدم چقدر دلم تنگ شده بوده گفتم:

- یه عالمه یه عالمه یه عالمه ...!

پندار سرش رو به پیشونیم نزدیک کرد و یه بوسه ی کوچیک روش زد.

من:

- ممنون که اومدی.

پندار:

- باید می اومدم خواهری! عزیزام این جان. وطنم این جاس. هر جایی برم بازم آخرش برمی گردم همین جا.

من:

- یعنی دیگه نمیری؟!

پندار:

- دوس داری برم؟

یه مشت حواله ی سینه پهنش کردم و گفتم:

- اِ! نه!

- چشم!

خندیدم، اونم خندید. همیشه عادت داشت از این مسخره بازی ها در بیاره.

صدای بابا باعث شد سرمون رو به طرفش برگردونیم.

بابا:

- به ببین کی اومده! پسر خودم.

پندار منو آروم از خودش جدا کرد و به سمت بابام رفت. همدیگه رو بغل کردند. پندار با چرب زبونی ذاتیش گفت:

- نوکرتم. ساعت خواب؟!

بابا به شوخی یه دونه خوابوند پس گردن پندار و گفت:

- پسر تو هنوز آدم نشدی؟! هنوز یاد نگرفتی درست حرف بزنی؟!

پندار:

- اِ! داشتیم؟! جلوی این دخترت ما رو لو نده جان مینو.

مینو:

- پندار!

پندار:

- جـــانم؟!

من اون طرف از خنده غش کرده بودم. این پسر آخرش بود.

***

من:

- ایران منش به نظرت بهتر نیست بقیه کارها رو فردا انجام بدیم؟

آراد:

- اولا ایران منش نه، آراد! خانوم کیائی! بعدشم نخیر خانوم تنبل! همین امروز باید همه ی کارها و خریدها انجام بشه. من که نمی تونم هی از کارم بزنم و پاشم بیام خرید همراه ...

به من اشاره کرد و گفت:

- جنـاب!

چشمام اندازه فنجون گشاد شده بود! این بشر چقدر رو داره! فکر کرده کیه؟! سعی کردم از دندون قروچه رفتن خودداری کنم. صدای زنگ موبایلش باعث شد کامل برگرده سمتم و بگه:

- همین جا بایست، الان میام. جایی نری ها.

لب و لوچمو براش کج کردم و جوابشو ندادم، یعنی تشریفتونو ببرید! انگار من بچم و اونم بابامه! بهم می گه دخترم جایی نری ها گم می شی! ای کوفت!

داشتم گذری به دور و برم نگاه می کردم که یه بوتیک کیف و کفش زنونه چشمم رو گرفت. ای جان چه خوشگلن! از همین جا می تونم حدس بزنم خیلی خوشگلن! اما باید می رفتم اون دست خیابون. این غول تشـَن هم که گفته بود همین جا وایسم. خب چیکار کنم؟! از اون جایی که وقتی یه چیزی رو خوشم بیاد تا نگیرم بی خیال نمی شم به ندای قلبم گوش دادم و راه افتادم. زیر لبی هم گفتم: 

- به جهنم! میرم آراد هم بیاد این قدر این جا وایسه تا زیر پاش قارچ کوهی سبز شه! 

قدم هامو بلندتر کردم. داشتم بهش نزدیک می شدم که یک دفعه یه دویست و شش آلبالویی کنار پام زد روی ترمز. برخلاف اون چیزی که من فکر می کردم سرنشین هاش پسر باشن دو تا دختر بودن. خواستم از کنارشون رد بشم که دختری که صندلی عقب نشسته بود در ماشین رو یک کم باز کردم و رو به من گفت:

- ببخشید خانوم یک لحظه.

یک کم جای تعجب داشت، هم به خاطر این که دختر عقب نشسته بود و هم درو باز کرده بود. خوب باهوش شیشه رو می کشیدی پایین! با این که سعی داشتم نگاهم رو از اون بوتیک منحرف کنم گفتم:

- بله؟!

نزدیک تر شدم چون صداش زیادی آروم بود. سرم رو یک کم به سمتش متمایل کردم. چشماش یه جوری بود، شرور بود! گفت:

- آدرسِ ...

یک دفعه دست چپش اومد بالا سمت شکمم. اول نفهمیدم چی شده اما با حس تیزی زیر شکمم خواستم جیغ بزنم که چاقو رو بیش تر بهم چسبوند و گفت:

- آفرین! دختر خوبی باش و بی سر و صدا سوار شو.

- چی؟!

دختر:

- گفتم خفه خون بگیر و بشین.

بعد هم با کمک دست آزادش بازومو گرفت و منو کشید توی ماشین. هم شوکه شده بودم، هم قدرتش زیاد بود و همین باعث شد خیلی زود تعادلمو از دست بدم و پرت بشم توی ماشین. همون طور که بازوم توی چنگش بود قفل کودک ماشین رو هم زد و گفت:

- مُژی راه بیفت.

چی شد؟ دزدیدنم؟ اونم کجا! تو خیابون! دیگه آخرش بود، آخرش!

من:

- منو دارید کجا می برید؟!

دختری که پشت فرمون بود و گویا اسمش مُژی بود با صدای کشداری گفت:

- یه جای خوب!

یه لحظه ترس افتاد تو جونم. منظورش چی بود؟!

من:

- یعنی چی؟! روانیا!

دختری که کنارش نشسته بودم یه نگاه تیز و تند بهم انداخت و گفت:

- چی گفتی؟! روانی خودتی عِفریته!

آب دهنمو قورت دادم. خب می ترسیدم. شرایط بدی بود. نمی دونستم چی شده و قراره چی بشه، نمی دونستم، هیچی نمی دونستم. دستام عرق کرده بود و به وضوح داشت می لرزید، کنترلی روشون نداشتم. چرا دو تا دختر باید منو می دزدیدن؟ مسخره بود! گوشیم که توی جیبم بود شروع کرد به ویبره رفتن! احتمالا آراد بود. کاش برای یه بار هم که شده به حرفش گوش می دادم و از جام تکون نمی خورم ... اما ...! دختره متوجه ویبره رفتن گوشیم شد. تا اومدم بردارم اون دستشو کرد تو جیبم و چنگش زد، وحشی آمازونی!

با پوزخند نگاهم کرد و گفت:

- آخی! شوشوته؟!

بعد رو به مُژی کرد و ادامه داد.

- خودشه.

خودشه؟! یعنی چی؟ چی خودشه؟! اینا چی می گن! خل وضعن!

دختره ادامه داد:

- مُژی جواب بدم؟!

مُژی:

- نه، بذار یک کم بگذره. یک کم منتظر بمونه براش خوبه!

به دنبالش هم قهقهه ای سر داد. همه چیز مبهم بود، دزدیده شدن من، حرفاشون، دزدیده شدنم توسط دو تا دختر و ...

من:

- شما کی هستین؟!

دختره:

- این گُه خوریا به تو نیومده! بهتره لال شی تا برسیم!

با خشم بهش توپیدم:

من:

- حق نداری با من این طوری صحبت کنی!

کنترلش رو از دست داد و با پشت دست کوبید روی دهنم. شوکه شدم! مزه ی خون پیچید تو دهنم! دندونام سر شد! احساس کردم لَق شدن!

دختره:

- خوب شد؟ حالا خفه خون بگیر!

بغضم رو نمی تونستم فرو بخورم. برام سخت بود، همه چیز، همه موقعیت ها، همه بلاهایی که سرم می اومد، همشون ...

***

چشمامو که باز کردم اولش گیج بودم. چند ثانیه طول کشید تا همه چی رو بیاد بیارم. از یادآوریش عرق سردی روی پیشونیم نشست. چرا هرچی بلائه سر من میاد؟ اینم شانس ما داریم؟ اگه شانس داشتم که اسمم رو پَناه نمی ذاشتن. والا! دستام بسته بود، درد می کرد، خیلی کشیده شده بود. حتما طناب هم رد عمیقی رو روش انداخته بود. این که دیگه فکر کردن نداشت!

یک کم تکون خوردم که دستام که پشتم بود کشیده شد به دیوار. خراش برداشت. حتی از تصورش هم مورمورم شد. لب پایینم رو گزیدم. لعنتی کجا رفتن اون دو تا قُزمیت؟! قُزمیت رو معمولا به مَردا می گن! الان وقتِ این فکراست؟!

جیغ زدم:

- هی لعنتی ها! کدوم گوری هستین؟

صدام انعکاس پیدا کرد و دوباره تکرار شد. دو دقیقه بیش تر نگذشته بود که صدای تَلَق تولوقِ کفش هایی رو شنیدم. در با صدای جیری باز شد. قیافه وحشتناک اون دختری که سمش مُژی بود دیده شد. خوشگل بود اما با کُلی آرایش! اما الان که داشت این جوری نگاهم می کرد بیشتر زشت شده بود تا خوشگل! توی اون تاریکی برقِ چشماش و لبختد خبیثش باعث شد چندشم بشه.

مُژی:

- بله خانوم دکتر! چیزی شده؟!

من:

- تشنمه.

مُژی:

- بله صبر کنید الان به خوبی ازتون پذیرایی می شه!

آب دهنمو به سختی قورت دادم. حرفاش بوی خوبی نمی داد. بوی تنفر می داد. شروع کردم به جوییدن پوست لبم. رفت و درو محکم بست.

ده دقیقه ای از رفتنش گذشته بود. دوباره صدای کفش اومد و بعد هم نمایان شدن، هردوتاشون! فکر کنم اومده بودن ازم پذیرایی کنن! مُژی اومد کنارم و یه لیوانی که بنظر می اومد توش آب باشه رو گرفت سمتم. با شک نگاهش کردم که گفت:

- نترس آبه! زَهر نیست! فعلا باید سالم باشی.

فعلا؟! به سختی آب رو قُلپ قُلپ خوردم.

مُژی رو به اون یکی دختره کرد و گفت:

- مهسا شروع کن.

چی رو باید شروع می کرد؟ چی رو؟!

مهسا به سمت کمد داخل اتاق رفت و یه چیزایی که من نتونستم ببینم رو از داخلش در آورد. بعد هم اومد نشست روی یک صندلی رو به روی من. بین وسایلاش یه بسته سیگار بود با فندک. می خواست چی کار کنه؟ دو تا سیگار از توش درآورد و روشن کرد، یکیش رو داد به مُژی. یه جور خاصی منو نگاه می کردن. چشونه؟!

مژی:

- مهسا بجنب دیگه وقت نداریم.

مهسا همون طور که سیگار گوشه ی لبش بود اومد سمتم و شروع کرد به باز کردن مانتوم. سعی کردم تکون بخورم و مانع این کارش بشم که یک دونه کِشیده خوابوند زیر گوشم و با صدای گوش خراشش گفت:

- باید وحشیانه باهات برخورد کنم؟ باشـــه!

با یه حرکت مانتوم رو باز کرد که دکمه هاش کنده شد و به طرفین پرت شد. دیگه داشت اشکم درمی اومد. با لذت به من کرد و گفت:

- چه سفیدی! اما ببخشید که یک کم باید کبود شی!

برق از سَرم پرید. نه! امیدوارم اون چیزی که فکر می کنم نباشه، اما ...! گردنم رو گرفت و خم شد روم. جیغم رفت هوا.

من:

- چه غلطی داری می کنی؟!

با نوک کفشش کوبید زیر شکمم که درد بدی پیچید توی دلم و از زور درد خم شدم. اون هم نامردی کرد و از این فرصت استفاده کرد. اون یکی پاش رو انداخت پشت گردنم. گردنم داشت می شکست.

من:

- روانـی!

فشار پاش رو روی گردنم بیشتر کرد. دیگه واقعا کم آوردم. داشتم نفس نفس می زدم. عرق کرده بودم. گرمم بود. داشتم از زور درد می مردم که یک دفعه پشت گردنم آتیش گرفت. تکونی خوردم و آن چنان جیغی زدم که گوش فَلَک رو کَر کرد.

من:

- آ! خــدا!

چنگ زد و تاپم رو پاره کرد .داشتم می لرزیدم. صدای قهقهه هاشون توی فضا پیچید. کثافتا! گردنم رو با خاکستر سیگار سوزونده بود.

مهسا:

- خوب شد؟ این که چیزی نیست! باید بدتر از اینا رو بِکِشی! مُژی، شمارشو بگیر بذار بشنوه! شاید بخواد نجاتش بده!

مُژی ظاهرا داشت شماره ی آراد رو می گرفت. گوشی رو گذاشت رو اِسپیکر. بیب ... بیب ... بیب ... با سومین بوق جواب داد:

- بله؟!

آراد بود. حدسم درست بود.

مژی:

- ببخشید دوباره مزاحم شدم آقای دکتر. مگه نمی خواستید صداش رو بشنوید؟

آراد:

- می شنوم.

عوضی! مرتیکه جُعِلَق! می شنوی؟ آره؟!

بغضم شکست. اشکم سرازیر شد اما بی صدا. مهسا تقریبا نشست روی گردنم. خودم رو کنترل کردم تا جیغ نزنم. انقدر لبم رو گاز گرفته بودم که مزه ی خون رو حس می کردم.

آراد:

- پس چی شد؟!

ای کوفت و چی شد! مرض و چی شد!

این دفعه روی کمرم آتیش گرفت. درست روی ستون فقراتم. این دیگه از طاقت من خارج بود. زیادی بود. احساس کردم برای یه لحظه روح از تنم خارج شد و دوباره برگشت. نَعره زدم:

- آی! مُردم!

مژی:

_- شنیدی دُکی جون؟

آراد:

- چقدر می خواید؟!

مژی:

- بستگی داره جنازش رو بخوای یا زندش رو!

آراد برای لحظه ای مکث کرد. بعد با عصبانیت گفت:

- گفتم چه قدر؟!

مژی:

- شما بیا؛ با هم به توافق می رسیم!

آراد:

- آدرس؟

مژی مشغول آدرس دادن شد. فشار پای مهسا روی گردنم کم شده بود اما برداشته نشده بود. مهسا با پاش هلم داد که با صورت رفتم زمین. برای این که کمتر آسیب ببینم صورتم رو کج کردم و با سمت چپم روی زمین فرود اومدم. گونم از شدت فشار گلوله آتیش شد. احساس کردم چشم چپم کور شد. دیگه حتی نمی تونستم ناله کنم. حتی قدرت اون کار رو هم نداشتم.

مژی:

- بسه مهسا.

مهسا با قدمای بلند از کنارم رد شد. همون جوری روی زمین افتاده بودم. نای بلند شدن نداشتم.

قرار بود آراد تا غروب پول رو براشون بیاره. نمی دونستم واقعا می خواد این کارو بکنه یا نه، بعید نبود نقشه ای داشته باشه، از این آدم هیچی بعید نبود. یعنی اگه پول نمی آورد، اونا جرئت داشتن منو بکشن؟! دو تا زن؟! یعنی می خواستن اسم یه قاتل رو یدک بکشن؟! حتی نمی تونستم از جام جم بخورم، همه ی بدنم درد می کرد، مخصوصا کمرم و گردنم.

چه فراز و نشیب هایی تو زندگی وجود داره. حتی فکرشم نمی کردم همچین اتفاقی بیفته، اونم برای من! در با صدای جیری باز شد و مهسا در چهارچوب در ظاهر شد:

- خوبه که شوهرت خیلی دوستت داره؛ وگرنه تا الان زنده نبودی!

پوزخند تلخی زدم، آره خیلی دوستم داره! نمی دونی که می میره برام!

مهسا:

- پسر حرف گوش کنی بود، تا یک ساعت دیگه این جاست. خوشحال باش، داری آزاد می شی!

آره دارم آزاد می شم، اما با چه وضعی. چیزی بهش نگفتم، سکوت کردم. از این آدم خیلی بدم می اومد، ملکه ی عذابم بود! یعنی همچین آدمایی هم وجود دارن؟! اصلا اینا آدمن؟!

باید یه کاری می کردم، باید کاری می کردم تا به هدفشون نرسن. نمی ذاشتم اون پول بی زبون بیفته دستِ این مفت خورا، نه نمی ذاشتم! فکرتو به کار بنداز دختر! بِجُنب!

نیم ساعتی می شد توی فکر بودم که یه جرقه ای توی ذهنم زده شد. آره خودش بود! نیم ساعت وقت داشتم، همینه ... باید کارشو بسازم، همینه!

نالیدم:

- هِی، مهسا بیـا!

صدای کفش هاش نشون به این نشون بود که داره میاد. در رو باز کرد و با بی حوصلگی گفت:

- ها؟! چته؟!

دستم رو گذاشته بودم زیر شکمم و چشم هام رو جمع کرده بودم. باید سعی می کردم طبیعی نشون بده.

- من ... د ... دارم ... از ... دل درد ... می میرم.

مهسا:

- خب چته؟!

من:

- خب ...

مهسا:

- آهان، می خوای بری دست به آب؟!

من:

- اگه بشه.

مهسا:

- شدنش که می شه ...

نگاه مشکوکی بهم انداخت و ادامه داد:

- اگه کلک مَلَکی، چیزی تو کارت باشه؛ خودت می دونی که ... 

دست هاشو به شکل تفنگ روی سرم گذاشت و گفت:

- بوف! می ری هوا خانوم خوشگلـه!

من:

- نه، مطمئن باش.

لبخندی از سر رضایت زد و رفت پشتم تا دست هامو باز کنه، خودشم کمکم کرد بلند شم. درد داشتم اما یه کمم خودمو زده بودم به اون راه، که یعنی وضعم وَخیمه. رفتم داخل دستشویی. چه دستشویی هم بود! اوف اوف! شاید هر چیزی توش پیدا می شد، این خوب بود، آره عالی بود! شیر آب رو باز کردم تا شک نکنه. یه قسمت از آینه دستشویی شکسته بود؛ خودش بود! تیزیش تو چشم می زد!

خیلی آروم و محتاط یه تیکشو جدا کردم و برداشتم. شیر آب رو بستم. دست هام عرق کرده بود، می ترسیدم. اگه یه ذره اشتباه می کردم، فقط یه ذره، همه چی خراب می شد. اما نه! نباید خراب بشه، من باید موفق بشم. بدو دختر! بدو پناه! در همین حین صدای جیغ لاستیک هایی به گوشم رسید، خودش بود! اومد!

منم باید کارم رو شروع می کردم، پس از گوشه ی در نگاهی به بیرون انداختم؛ مهسا پشت به در وایساده بود و داشت زیر لب آهنگی رو با خودش تکرار می کرد. خوبه، حواسش نیست. با یه حرکت درو باز کردم و گردنشو گرفتم و کشیدم عقب و سریع شیشه رو گذاشتم زیر گلوش. چون حواسش نبود تعادلشو از دست داد و منم تونستم نقشه مو اجرا کنم. آروم گفتم:

- خفه شو، فقط خفه شو.

صدای آراد رو که شنیدم خیالم راحت شد. به سمت دیوار رفتم و محکم کوبیدمش به دیوار، دستمو بردم تو جیبش و چاقوشو از توش درآوردم. شیشه رو پرت کردم اون ور. یه پامو آوردم بالا و محکم یه لگد زدم تو کمرش. جلوی دهنشم گرفته بودم تا صداش درنیاد. از دیوار جداش کردم هلش دادم که سر خورد و افتاد زمین اما با دست هاش مانع شد. خواست بلند بشه، که پریدم رو کمرش، صدای قِرچ از کمرش اومد، یه آخ هم گفت. کسی متوجه نشد یعنی اگه هم متوجه می شدن، فکر می کردن منم که دارم کتک می خورم. سریع طناب رو از گوشه دیوار برداشتم و دستاشو بستم، چسبم برداشتم و روی دهنش زدم.

من:

- هرگز نمی بخشمت! آدمایی مثل تو ...

بقیه حرفمو خوردم، داشت دیر می شد. آروم به سمت در رفتم و بازش کردم، صدای آراد و مُژی می اومد:

آراد:

- نمی خوای بیاریش؟

مُژی:

- چرا، مهسا ... خانومشونو بیار. بجنب!

خودش هم مشغول شمردن پول ها شد. اینا رو داشتم از پشت نگاه می کردم، یه کم رفتم جلوتر تا آراد بتونه منو ببینه، سرم رو بردم بیرون تا توجه آراد رو جلب کنم. آراد که منو دید، چند دقیقه مکث کرد اما بعد سریع رفت کنار میز و چاقویی از جیبش در آورد، گرفت زیر شکم مُژی. مُژی به آرامی سرشو آورد بالا، معلوم بود ترسیده، فکر نمی کرد مهسا نیاد، حساب همه جا رو نکرده بود.

گفت:

- من پولاتو نمی خوام، من ... من ... خودتو می خوام.

آراد اخم غلیظی کرد و گفت:

- معنی این حرفا چیه؟!

مُژی گریه کنان گفت:

- من به خاطر این که عاشقت بودم دزدیدمش! آراد، من دوستت دارم! از همون وقتی که بینیم رو عمل کردی!

قضیه بو دار شد، جالبه! آراد هیچ عکس العملی نشون نداد. نمی دونم چی توی فکرش می گذشت، تا این که مُژی سرشو برد نزدیک و نزدیک و در آخر لب هاشو گذاشت روی لب های آراد. 

من خشک شدم. جالب تر از همه این بود که آراد هم همراهیش کرد. مژی که دید آراد همراهیش می کنه، دست هاشو دور گردنش حلقه کرد و با هیجانِ بیش تر اونو بوسید. اون داشت چی کار می کرد؟!

اما آراد انگار راضی نبود. منم اون پشت داشت تقریبا از تعجب شاخام می زد بیرون. این جا چه خبره؟! نمی دونم ولی احساس کردم صدای پا میاد. زیاد طول نکشید که شکم به یقین تبدیل شد. 

آراد خیلی زود خودشو از مُژی جدا کرد و مژی رو محکم کوبید به دیوار، آخِ مُژی در اومد. صدای پلیس ها هر دومون رو نجات داد.

- ایست! پلیس!

آراد از اون جا اومد سمتم و منو که لَنگ می زدم، تقریبا کشید تو بغلش و گفت:

- خدا رو شکر که خوبی!

من کجام خوبه؟! نمی دونم چرا ولی از اون کارش زیاد خوشم نیومد، حالا به هر دلیلی که بود.

یکی از پلیس ها به سمتمون اومد و گفت:

- ممنونم آقای ایران منش از همکاریتون!

آراد:

- از شما هم ممنونم که باعث شدید همسرم نجات پیدا کنه.

- نه، این چه حرفیه! بیشتر کارها رو خودتون انجام دادید. الان فکر کنم خیلی خسته باشید. فعلا می تونید تشریف ببرید منزل.

آراد:

- ممنون. 

آراد بود که داشت منو کشون کشون می برد، نمی تونستم درست راه برم، همه بدنم درد می کرد. توی راه بودیم که ایستادم و تکیه دادم به آراد.

آراد:

- چی شده؟! نمی تونی بیای؟!

من:

- نه.

آراد:

- خیلی اذیتت کردن؟!

من:

- آره.

آراد:

- پس ...

یه دفعه پر شدم رو دست های آراد. بدن بی حال من، روی دست های آراد حمل می شد.

فصل ششم:

چشمامو باز کردم. یه زن رو دیدم که با لباس سفید رو به روم ایستاده. بدون این که هیچ فکری بکنم گفتم:

- من کجام؟!

زن با خوشرویی گفت:

- شما رو همسرتون آوردن این جا، فردا هم مرخصی عزیزم، اما فعلا باید استراحت کنی.

زنِ داشت می رفت که مچ دستشو گرفتم. گفتم:

- کجاست؟!

زن:

- کی کجاست عزیزم؟!

برام بیان این لَفظ سخت بود اما گفتم:

- همسرم!

زن:

- بیرون هستن. الان بهشون می گم ...

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

- نه نه، می خوام استراحت کنم.

زن:

- باشه خانوم، هر جور راحتی.

مچ دستِ بدبخت رو ول کردم و گذاشتم بره. گردنم رو نمی تونستم تکون بدم، چشم هام رو از زور درد محکم روی هم فشار دادم. این دیگه چه بلایی بود سرم اومد؟ تا یک ماه مطمئنم نمی تونم عینِ آدم زندگی کنم، واقعا نمی تونم.

***

هیچ جا مثل خونه ی خودِ آدم نمی شه!

بابام دستش رو گذاشته بود روی کمرم و کمکم می کرد تا برم توی اتاقم. خوشحال بودم که دوباره به خونمون برگشتم. آروم روی تختم دراز کشیدم.

بابا:

- هر چی خواستی بگو دخترم.

من:

- چشم!

یه نگاه ِ مهربون بهم انداخت و گفت:

- استراحت کن تا هرچی زودتر خوب شی عزیزم.

خم شد و پیشونیمو نرم بوسید، بعد رفت.

خیره شدم به سَقف. چرا هِی داره پشت سر هم برام میاد؟ یه روز هم آروم ندارم، همش اتفاق های مختلف، همش دردسر! آراد بلا گرفته کجاست؟! اصلا به درک! هر جایی می خواد باشه، باشه! به من چه؟! به من ربطی داره؟! به تو ربطی داره دختر؟! خُل شدی رفت! بهتر بود می خوابیدم، شاید از فکر این چیزها فارغ می شدم، گرچه اگه کابوس نمی دیدم!

***

صبح با فشاری که به کمرم اومد چشم هامو جمع کردم و بیدار شدم. خواستم بی هوا کِش و قوسی به بدنم بدم، که پتو کشیده شد به سوختگی های کمرم و جیغم رفت هوا. انقدر صدای دادم بلند بود که بابام وحشت زده درو باز کرد و اومد تو اتاق، پشتِ سرش سایه کسی رو دیدم اما اون قدر درد داشتم که سریع چشم هامو بستم.

بابا:

- چی شده دخترم؟!

من:

- چیزی نیست، یه لحظه کمرم درد گرفت.

چشم هام رو نیمه باز نگه داشتم و دو تا پا رو کنار بابا دیدم. نگاهمو از پاها گرفتم و بردم بالا، بَه! آقا رو! آراد بود. این جا چی کار می کرد؟! با ترحم نگاهم می کرد. لعنتی! اخمی روی پیشونیم نشوندم. 

آراد با لحنی که داد می زد تصنعیه گفت:

- بهتری عزیزم؟

بچه پررویِ ...! به خاطرِ اونه هر بلایی که سرم میاد، اون وقت این جا وایساده و داره می گه بهتری عزیزم؟!

پوزخندی زدم و گفتم:

- از احوالپرسی های شما!

بابا که به خیالِ خودش می خواست ما رو تنها بذاره گفت:

- من میرم تا شما راحت باشین.

نـه! وای نه! نرو و منو با این غول تشن تنها نذار! آرادم قیافش یه جوری شد. ای کوفت! بابا رفت و من موندم و آراد. آراد دست هاشو جلویِ هیکلش قلاب کرد و گفت:

- بهتری؟!

خوب شد شما یه بار حالِ ما رو پرسیدی!

من:

- می بینی که!

آراد اومد نزدیک تر و دست هاشو گذاشت لبه ی تخت و روم خم شد. گفت:

- استراحت کنی خوب می شی!

زل زدم توی چشم هاش و گفتم:

- می دونم!

آراد:

- دیگه از این اتفاق ها نمیفته!

من:

- امیدوارم.

آراد:

- مطمئن باش.

من:

- از کجا؟!

آراد:

- چون من می گم.

بمـیر بابا!

- دلیلی نداره چون تو می گی مطمئن باشم!

نفسش رو با فشار فوت کرد، بادِش خورد تو بینیم.

آراد:

- من می تونم برم؟!

من:

- از اولشم لازم نبود بیای!

یه پوزخند نشست گوشه ی لبش؛ از همون پوزخندا، یعنی از اونایی که تا عمق وجود آدم نفوذ می کنه. چشم هاشو به حالتِ خاصی که فقط مخصوص خودم گذاشته بود، درآورد و بعد صاف ایستاد. می گم کمرش نشکست این همه خم بود؟! نه بابا ورزشکاره خیرِ سرش!

آراد:

- من می رم. کاری داشتی زنگ بزن.

من:

- نه، مطمئن باش کاری نخواهم داشت.

معلوم بود داره حرص می خوره. خوبت شد؟! بســـوز! پشتش رو بهم کرد و رفت سمت در، دستش رو گذاشت روی در و سرش رو یه کم به سمتم متمایل کرد. خداحافظی نکرد فقط سرش رو تکون داد. 

این می دونه من بدم میاد این کار رو می کنه ها! خوب شد رفت گورشو گم کرد! اَه اَه ایکبیری!

پندار:

- ببین خواهر زشتم به چه روزی افتاده؟! حالا ما چی کار کنیم؟! خوب شد این آراد تو رو گرفت وگرنه ...

بقیه حرفش رو نگفت و پررو پررو من رو نگاه کرد. در حالی که داشتم چَپ چَپ نگاهش می کردم گفتم:

- خـب، دیگه چی؟! داشتی می گفتی؟!

پندار:

- بَـــله! ها چیه پَناه خانوم؟! الان که دیگه ناقص شدی و نمی تونی منو بزنی! تازه، مگه می تونی بزنی؟! به مینو می گم موهاتو تار تار کنه!

من:

- پندار کم چرت و پرت بگو!

پندار:

- بله! گهی زین به پشت و گهی پشت به زین!

من:

- پندار چرا داری هذیون می گی؟! آب و هوای این جا بهت نساخته یا ...

با یه لبخند به مینو نگاه کردم. پندار چشم هاشو درشت کرد و گفت:

- نـه! اصلا به اون موضوع ربطی نداره!

سعی کردم نخندم. مینو سرخ و سفید شد، عجب داداشِ بی حیایی داشتم من!

من:

- پس چی؟!

پندار:

- چی پس چی؟! خانوم چرا بُهتون می زنی؟

مینو درحالی که داشت می خندید، اومد کنارم نشست و در گوشم گفت:

- پناه، یه کم اذیتش کن بخندیم.

لبخندی زدم و برای این که یه کم اذیتش کنم صدامو جیغ جیغی کردم و گفتم:

- آره پـندار؟! خجالت نمی کشی!؟

پندار خودش رو روی کاناپه جمع کرد و دست هاشو جلوش نگه داشت و گفت:

- چرا جیغ می زنی؟! باز تو سَلیطه شدی؟!

صدامو جیغ جیغی تر کردم و گفتم:

- چی؟! شوهر عمَت سلیطه است!

مینو که کنار من بود، خودش رو زد به غَش، اما من خودم رو کنترل می کردم تا نخندم و بتونم حسابِ این بچه پررو رو برسم.

پندار:

- رعایت حالِ مریضتو می کنما دختر!

من:

- مثلا مریض نبودم چی کار می کردی؟! چی کار می تونستی بکنی؟!

پندار:

- خیلی کارا!

من:

- می شه مثال بزنی؟

پندار:

- خب ... خب، می گرفتمت زیرِ آبِ یخ، مجبورت می کردم روی جدول لِی لِی کنی ...

خودش دیگه نتونست جلوی خندشو بگیره و زد زیرِ خنده. من و مینو هم تقریبا ولو شده بودیم از خنده.

من:

- اگه وجودشو داری این کار رو بکن، ببین چی کارت می کنم!

با حالتِ مسخره ای گفت:

- چی کار؟!

یه کم خم شدم و دم پایی روفرشیم رو از پام درآوردم و به سمتش نشونه گرفتم.

پندار:

- اِی بابا! چرا رَم می کنی؟!

با این حرف جیغی زدم و روفرشی رو به سمتش پَرت کردم، از کنارِ گوشش رد شد. صدای جیغِ زنونه ی پندار رفت هوا.

- اوه! ببخشید اصلا من شِکر خوردم، ماست خوردم ...

دیگه نزدیک بود از خنده از حال برم.

پندار:

- اَه! این آراد کجاست بیاد این زنِ وحشیش رو جمع کنه؟!

من:

- گمـشو پنـدار!

پندار:

- او! چی می گی تو!

من:

- وای مینو دَهَنِ اینو ببند! وای مینو اینو جمع کن ببر!

پندار:

- نه مینو تو دخالت نمی کنی ها! من باید ببینم این عِفریته چی می گه!؟

باز جیغ زدم:

- بـه من می گی عفریته؟

پندار با تِتِه پِتِه گفت:

- چ ... چیزه ... منظورم اَهریمن بود!

من:

- واسِه من معنی لغویش رو هم می گی؟! پندار خَفَت می کنم!

پندار:

- بیا ببینم می تونی؟! مشکلِ شما دخترا اینه که زیادی بلوف می زنین!

من:

- آی ... آی پندار! ذلیل شی ... کمرم درد گرفت ...

مینو با شک نگاهم کرد که چشمکی براش زدم. پندار دستپاچه به سمتم اومد و گفت:

- چی شدی خواهری؟

دست چپمو گذاشتم پشتِ گردنش. گفتم:

- پندار، حسابتو می رسم!

سریع با دستم گوشش رو گرفتم و پیچوندم.

پندار:

- هِی! گوشه ها! کَندیش!

من:

- حقته! تا تو باشی دیگه زبون درازی نکنی!

کمرم درد گرفته بود، جای سوختگیش هنوز اذیتم می کرد. گردنم رو هم نمی تونستم مدت زیادی پایین نگه دارم. ایستادم و به آراد که داشت کمی جلوتر از من می رفت گفتم:

- می شه یه کم استراحت کنیم؟!

آراد:

- نه، زیاد وقت نداریم. چرا مگه خسته شدی؟!

من:

- آره، کمرم درد گرفته.

آراد:

- به نظرت الان کجا می تونیم استراحت کنیم؟!

من:

- یه پارک جلوتر هست، می تونیم بریم اون جا.

آراد با تمسخر گفت:

- فکر نمی کنی زیاد دور می شیم از پاساژا؟!

بزنمشا!

من:

- باشه، اگه نمیای خودم می رم. چون دیگه نمی تونم رو پام وایسم. تو بمون این جا تا از

مثلِ خودش با تمسخر گفتم:

- پاساژا دور نشی!

چشم غره ای هم نثارش کردم و ازش دور شدم. دیگه برنگشتم پشتِ سرم رو نگاه کنم ببینم آقا اومده یا نه. روی اولین نیمکتی که دیدم نشستم. کمرم از درد زق زق می کرد.

پنج دقیقه بیشتر نگذشته بود که آراد رو از دور دیدم. داشت با پِرستیژِ مخصوص خودش می اومد. پس بالاخره اومد! سعی کردم نگاهش نکنم. بچه پررو، مغرور!

نگاهم رو منحرف کرده بودم و مثلا داشتم یک سمتِ دیگه رو نگاه می کردم که احساس کردم اون سمتِ نیمکت نشست. سعی کردم حتی از گوشه چشم هم نگاهش نکنم که صداشو شنیدم:

- چیزِ جالبی پیدا کردی؟!

سرم رو کمی به سمتش متمایل کردم و گفتم:

- بله؟!

آراد:

- می گم انقدر به اون نقطه خیره شدی، چیزی هم پیدا کردی؟

دویدن خون به صورتم رو احساس کردم. آخه به تو چه پسرک؟! همش باید یک چیزی بگه تا آدم رو جری کنه!

تند گفتم:

- فکر نمی کنم به شما ربطی داشته باشه، داره؟!

پوزخند همیشگیش نشست گوشه ی لبش و گفت:

- به نظرت اگه نداشت می پرسیدم؟!

من:

- به نظرِ من، نه، نداره!

آراد:

- از الان بهت بگم، هر چیزی که در اطرافم اتفاق می افته، به من هم مربوط می شه!

با خشم زل زدم بهش. خیلی آدم مزخرفی بود! به سرعت از جام بلند شدم و خواستم یک قدم به جلو بردارم که گفت:

- به همین زودی خستگیت در رفت؟!

جا داشت درختِ کنارشو از ریشه در بیارم و بکوبونم تو سرش!

من:

- آره!

بلند شد و با دستش لباسش رو مرتب کرد. گفت:

- پس دیگه بیش تر وقت رو تلف نکنیم. تا الان هم به اندازه ی کافی هدر رفته.

با غیض اومدم جلوتر از آراد برم که پام پیچ خورد و نزدیک بود با مخ برم زمین.

که دست چپ آراد دورم حلقه شد. منو سِفت به خودش چسبوند. فقط دستِ چپش روی پهلوی چپم بود، اما با همون هم تونسته بود من رو نگه داره. از پهلو به آراد چسبیده بودم.

آراد:

- حواست کجاست؟ تویِ راه رفتنت هم مشکل داری؟!

همون طور که دستش روی پهلوم بود، داشت نطق می کرد، باز اون زبونِ نیش دارش رو راه انداخته بود، باز هم من داشتم حرص می خوردم! سعی کردم خودم رو ازش جدا کنم اما نمی شد! اون هم هیچ عکس العملی نشون نمی داد، فقط دستش رو روی پهلوم محکم تر می کرد. با تشر گفتم:

- می شه ولم کنی؟

قاطعانه گفت:

- نه!

چشم هام از تعجب گشاد شد.

- یعنی چی نه؟

آراد:

- یعنی ولت نمی کنم!

کمی وول خوردم و گفتم:

- چرا؟!

آراد:

- چون دیگه حوصله ی دزد و پلیس بازی و کَله پا شدن رو ندارم!

من:

- من می تونم از خودم مواظبت کنم، نیازی به شما ندارم!

پوزخندی نشست گوشه ی لبش و گفت:

- بله مُشخصه! یه نموره ش رو دو دقیقه پیش دیدم.

همون طور که دستش روی پهلوم بود، راه افتاد و منم دنبالِ خودش کشوند. انقدر قدرتش زیاد بود که برای یک لحظه احساس کردم از زمین کنده شدم. همون طور که داشت منو با خودش می برد، رسیدیم به چهار راه. دستش رو از روی کمرم برداشت و بعد دستش رو توی دستم قفل کرد. برای یک لحظه یه جوری شدم اما خیلی زود گذر بود. دست هامو محکم گرفته بود و منو به دنبالِ خودش می کشوند. به قولِ خودش نمی خواست دوباره دزد و پلیس بازی راه بیفته.

***

من:

- پندار! راست میگی؟

پندار:

- آره، مگه تا حالا ازم دروغَم شنیدی؟!

من:

- اون که بله! از موهایِ سرِت هم بیش تر!

پندار:

- دستِ شما درد نکنه!

من:

- حالا کی مراسم می گیرین؟!

پندار:

- آخرِ این هفته!

من:

- عالیه! خیلی خوشحال شدم!

پندار:

- نه، بهتره زیاد خوشحال نباشی.

با چشم های درشت شده نگاهش کردم و گفتم:

- وا! چــرا؟!

پندار:

- چون فکر نمی کنم تو با این وضعت بتونی قِر بدی!

من:

- چرا! خوبشم قِر می دم برات!

پندار:

- اصلا لازم نکرده تو قِر بدی!

من:

- پس کی قرارِ قر بده؟!

پندار:

- عمه ی ننه ی من! خب تو دیگــه!

من:

- تو که گفتی ...

پندار

_من یه مزخرفی گفتم. تو عَقلِ نخودیت چی می گه؟!

من:

- اَه! پنــدار!

پندار:

- شیش! آروم بابا، طُغیان نکن!

من:

- پندار خیلی ...

پندار:

- خیلی چی؟!

من:

- تو آدم نمی شی؟! زن گرفتی، باز هم همونی؟!

پندار:

- چه ربطی داره خب؟! آدما عوض نمی شن که، می شن؟

من:

- نه والا!

پندار:

- پس از من هم توقع نداشته باش عوض بشم.

نامزدی پندار هم رسید، باید خوب می بودم. یه پیراهنِ مشکی گرفته بودم که تا بالای زانوم بود، بعضی جاهاش مثلِ رویِ سینش و آستیاناش تور طرح دار مثل گیپور بود، آستیناش سه ربع بود. خیلی ساده و شیک بود. پشتش هم از گردن تا نزدیکی های ستونِ فقراتم بسته بود و از ستون فقراتم تا پائین یه تیکه باز بود. کفش هام مشکیِ جیرِ ده سانتی بود، جلوش یک مقدار باز بود که باعث می شد زیاد پاهام رو اذیت نکنه.

رو به روی آینه قَدی ایستاده بودم و داشتم لباسم رو با بدبختی می پوشیدم، داشتم از بالا می پوشیدم، مدلش طوری بود که زیپ نداشت. در همین حِین که داشتم لباس رو می پوشیدم، در باز شد و یکی داخل شد. جیغِ خفیفی زدم و دست هامو جلوم گرفتم؛ لباس گیر کرده بود و پائین نمی رفت .

آراد با دهانِ نیمه باز جلوم ایستاده بود، نگاهِش روم می چرخید. ای کوفتت بشه! نگاه نکن چشم چرون! نگاهش رو بالا آورد و رویِ صورتم قفل کرد. اخمی نشوند رویِ پیشونیش و گفت:

- می خواستم بگم مامانم، ناهید خانوم رو فرستاده تا کارهاتو انجام بده.

با هِن و هِن گفتم:

- نا ... ناهید خانم کیه؟ برای چه کارهایی اومده؟

آراد:

- آرایشگرِ مخصوصِ مامان و آریاناست. خب معلومه دیگه، برای آماده کردنِ خانوم اومده.

در حالی که سعی داشتم لباسم رو بپوشم گفتم:

- دستشون درد نکنه، ولی می تونستم خودم هم حاضر شم.

پشتم رو کردم بهش و شروع کردم کلنجار رفتن با لباس. مگه می اومد پایین؟! گیر کرده بود لامصب!

آراد:

- دستش که درد نمی کنه، اما لازم بود تا یه کم به خودت برسی.

داشتم تقریبا لباس رو پاره می کردم که یک دفعه دست هایی کنار پهلوم قرار گرفت و لباس رو با یه حرکت کشید پایین، قشنگ سفت شد. 

آراد بود؟ اون؟! آره، کس دیگه ای که این جا نیست. عجب غول بچه ای!

یک لحظه گُر گرفتم، نمی دونم چرا ولی ازش خجالت کشیدم. همین جوری سرش رو انداخت پایین و اومد تو؟! بچه پررو!

آراد:

- عجله کن، منتظرته.

یک لحظه تو حالِ خودم نبودم، برای همین آروم گفتم:

- کجاست؟

آراد هم آروم کنارِ گوشم زمزمه کرد:

- پایینه.

من:

- بگو بیاد.

آراد:

- این جا؟

نَ پَ! حالش بده ها! دیگه صداش خیلی آروم شده بود، طوری که وقتی کنارِ گوشم حرف می زد، بیشتر فوت می کرد تا حرف بزنه. سرم رو یه کم کج کردم و گفتم:

- اگه امکانش هست.

سرش رو برد عقب، چند ثانیه مکث کرد، اما باز تویِ جلدِ خودش فرو رفت و گفت:

- باشه. فقط زیاد طولش نده.

بعد هم پشتش رو به من کرد و با گام های محکم رفت بیرون. یعنی آراد هم نرم می شد، مثلِ چند دقیقه ی پیش؟! پس چی! اون هم آدمه، سنگ نیست که! احساس می کردم صورتم کوره آتیش شده، نمی دونم چرا ... شاید ... شاید ... به خاطرِ ... نه، حتی نمی خواستم بهش فکر کنم که وقتی آراد نزدیکم بود، این جوری شدم. هرکسِ دیگه هم بود همین جوری می شدم، طبیعی بود.

صدای در باعث شد از جام بپرم و دستم رو بذارم رویِ قلبم، داشت تند تند خودش رو می کوبید به قفسه سینم.

با صِدایِ مرتعشی گفتم:

- بله؟!

صدای زنی از پشت در شنیده شد:

- ناهید هستم خانم.

لباسم رو کمی مرتب کردم و گفتم:

- بفرمایید.

در باز شد و هیکلِ ناهید خانوم نمایان شد. تویِ نگاه اول به دلم نشست، به نظرم زن ساده ای می اومد، اِفاده ای نبود.

لبخندی به صورتش پاشیدم و گفتم:

- خوش اومدین.

اومد جلوتر و دستش رو به سمتم دراز کرد. با گرمی بهش دست دادم که گفت:

- ممنون خانوم. از دیدنتون خوشحال شدم.

من:

- من هم همین طور.

جلویِ میزِ توالت نشستم. وسیله هاش رو گذاشت رویِ میز. با دقت به صورتم خیره شد و گفت:

- ماشاا...، شما که انقدر خوشگلید. حقا که عروسِ مریم خانومید.

من:

- ممنون، چشم هاتون قشنگ می بینه.

ناهید:

- خب، خانوم جان من بیش تر رویِ موهاتون کار می کنم چون صورتتون زیاد کار نداره.

من:

- آره. این جوری بهتره.

اول شروع کرد به لخت کردن موهام، بعد هم سه تا کنارِ گوشم رو تیغ ماهی بافت. این جوری بیش تر بهم می اومد، موهایِ باز. آرایشم رو هم مَحو انجام داد، خودم رو که دیدم خوشم اومد، نه این که خیلی خیلی خوشگل بشم، مصنوعی بشم و بگم شاخام در اومد! نه، ولی ناز شده بودم. همیشه جذابیت خیلی بیش تر از زیبایی به چشم میاد. چشم هایِ طوسیم هم چون لباسَم تیره بود، رنگشون تیره تر شده بود.

لبخندِ نمکینی بهش زدم و گفتم:

- واقعا دستتون درد نکنه. خیلی زحمت کشیدید.

ناهید:

- نه عزیزم، این چه حرفیه. تو خودت خوشگل بودی، من فقط یه کم بهت رنگ دادم.

من:

- به هر حال ممنونم.

دست بردم تویِ کیفِ پولم و یک تراول صد تومنی از توش کشیدم بیرون، گرفتم سمتش و گفتم:

- بفرمایید.

دستم رو پس زد و گفت:

- این چه کاریه خانوم؟!

من:

- آخه این طوری که نمی شه.

ناهید:

- خانومِ ایران منش قبلا حساب کردن. دستتون درد نکنه.

جا خوردم، مامانش حساب کرده بود؟! از طرفی از کارش خوشم اومد، این نشونه ی باشخصیتیش بود.

من:

- وای، مرسی.

ناهید:

- خواهش می کنم خانوم.

با ناهید خداحافظی کردم و اون رفت. یک بارِ دیگه خودم رو تویِ آینه برانداز کردم، خوب شده بودم، خوب! صندل های ده سانتیم رو که پوشیدم خیلی شیک تر شدم؛ چون با اون قدم حدودایِ صد و هفتاد و دو می شد و این باعث می شد که بیش تر به نظر بیام.

***

جلویِ در کنارِ بابا ایستاده بودم و با هر کسی که می اومد، سلام و احوالپرسی می کردم. بیش تر دوست و آشناهامون دعوت بودن، چون که ما زیاد فامیل نداشتیم، یعنی بهتره بگم اصلا نداشتیم.

پندار هم هِی می رفت این طرف و اون طرف، بَچَم خیلی بدو بدو داشت. آخی خواهرش فداش بشه!

مینو تویِ خونه آماده می شد و این خیلی بهتر بود. پندار که منو کنارِ بابا دید سریع اومد و خودش رو کنارم چپوند. دستم رو به کنارِ کتش گرفتم تا نیفتم. نمی گه من پاشنه بلند پوشیدم میفتم هلاک می شم؟! نه، نمی گه دیگـه!

من:

- هِی! داشتم میفتادما!

پندار:

- ای کاش میفتادی!

دستم رو بردم پشتِ کمرش و گفتم:

- چرا اون وقت؟

پندار:

- یه کم می خندیدم.

از پَهلوش نیشگونی گرفتم، یه کم جا به جا شد و زیرِ گوشم گفت:

- قربونت برم من، شوخی کردم باهات.

سرم رو چسبوندم بهش که چون کفش پوشیده بودم و قدم بلند شده بود سرم تا گردنش می رسید، همین جور توی حالِ خودم بودم که با دیدن کسایی که داشتن وارد می شدن دست و پام شُل شد. اینا این جا چی کار می کنن؟

برگشتم و تیز پندار رو نگاه کردم:

- اینا رو کی دعوت کرده؟

پندار:

- من!

داغ کردم:

- چرا؟! می شه بگی؟!

پندار:

- دوست داشتم!

از کنارِ من جدا شد و رفت جلو تا باهاشون دست بده.

اما من هنوز سر جام ایستاده بودم. دایی به سمتم اومد و سلام داد، دستش رو به سمتم دراز کرد، اما من تو شوک بودم، نمی خواستم ... نمی خواستم ببینمشون ... نه نمی خواستم و اما حالا، اونا این جان، رو به روی من، رخ به رخ. خیره خیره به دستش نگاه کردم. آراد کجاست؟! آراد رو دیدم که داشت با شک بهم نگاه می کرد. دیگه دایی داشت دستش رو عقب می کشید که با یک حرکتِ غافلگیر کننده دستم رو بردم جلو و تو دستش قفل کردم. قشنگ هنگ کرد. لبخند تصنعی زدم و گفتم:

- سلام دایی جان. خیلی خوش اومدین.

دایی:

- سلام پناه جان.

معلوم بود تعجب کرده. بالاخره هر چی بود داییم بود! نباید می ذاشتم آراد از مشکلات خانوادگیم باخبر بشه. نه، نباید، به اون ربطی نداشت.

بعد از دایی هیربُد اومد جلو. یقه کُتش رو کمی صاف کرد و گفت:

- سلام دختر عمـه.

ای درد، کوفت، نیشِ عقرب! باز هم از این لفظ استفاده کرد که من به شدت بهش حساسیت داشتم. دستش رو نیاورد جلو، چون اون دفعه تو خونه ی مامانی بهش دست ندادم. حقشه! با مامانی و زنداییم هم سلام علیک کردم. این پندار رو باید خفه می کردم! حداقل نمی تونست اطلاع بده؟! پسره ی ...

همون جور داشتم زیرِ لبی بهش فحش می دادم که دستی رویِ شونم قرار گرفت؛ برگشتم و با چهره ی مریم جون رو به رو شدم. خیلی بامزه شده بودم. با تعجب گفتم:

- وای! سلام مریم جون، خیلی خوش اومدین.

مریم جون من رو کشید توی بغلش و زیر گوشم گفت:

- سلام عروس گلم. چقدر ناز شدی! ایشاا... عروسیِ خودت.

گونش رو نرم بوسیدم و گفتم:

- مرسی.

صدایِ آریانا از پشتِش شنیده شد:

- مامان جان بسه! نوبت منه!

از بغلِ مریم جون بیرون اومدم. آریانا خودش رو کشید کنارم و دستش رو انداخت پشتِ گردنم:

- وای سلام پناهی! چه اوجمل شدی تو!

دستش که پشت گردنم بود سُر داد زیرِ کمرم و محکم بغلم کرد.

من:

- مرسی عزیزم! تو هم خیلی ناز شدی.

آریانا:

- به پایِ تو نمی رسم که! چشم درآرونه امشب؟

خندیدم:

- نه! چشم کیو باید درارم؟

آریانا:

- کیو؟! خب معلومه دیگه، آقایِ ووفی رو.

خندم شدت گرفت و گفتم:

- اولا، اون اصلا به این موضوع ربطی نداشت. بعدشم، من که کاری نکردم! چشم های داداشت ورقلمبیده هست، نیازی نیست که ...

آریانا:

- خخخخخ آره. اما چشماش خوشگله ها! بی شرف!

من:

- بسه بسه، شوهرمه ها!

آریانا با عِشوه گفت:

- مـالِ خودت!

فصل هفتم:

قرار بود شام زودتر داده بشه تا بعد از شام جشن رو شروع کنیم. شام رو از بیرون گرفته بودیم، شیشلیک و جوجه و کوبیده و زرشک پلو با مرغ، با مخلفات. شام به صورتِ سِلف سرویس بود. اول درجه یک ها وایساده بودیم تا بقیه بخورن و بعد خودمون! راستش مِعدم از گشنگی درد گرفته بود، یادم نمی اومد آخرین بار کی بود که چیزی خوردم. آراد کنارِ خانوادش ایستاده بود و داشت حرف می زد. نمی دونم داشت چی وراجی می کرد که اونا هم سرشون رو تکون می دادن. بیچاره ها، مغزشون رو داره با چه حرفایی پر می کنه خدا می دونه.

دختر زیاد دور و برش می پلکید، اما بیشترشون می دونستن که من نامزدش هستم. البته برای من یکی که زیاد مهم نبود.

دیگه تقریبا همه غذاهاشون رو تموم کرده بودن و نوبتِ ما بود. خب، زِشت بود اگه ما می رفتیم زودتر می خوردیم، نمی گن چه میزبانایی هستن اینا؟! والـــا! داشتم برای خودم تویِ ظرفم یه کم غذا می کشیدم، یعنی از هر غذایی یه کم کشیده بودم. بله، داشتم جوجه رو می ذاشتم تویِ ظرفم که دستم رویِ هوا موند!

- رو دل نکنی!

صدا، صدایِ خودش بود! مرتیکه ی فضولِ بزمجه! نتونستم از دندون قروچه رفتنم خودداری کنم. صدا از پشتِ سرم بود، اما معلوم بود داره نزدیک می شه، حسش می کردم. درست اومد کنارم ایستاد. دستم همون طور رویِ هوا مونده بود، چرا؟ خواستم دستم رو حرکت بدم که آراد دستش رو روی دستم گذاشت. با یه حرکت قاشق رو که داشتم برای خودم جوجه می ریختم، از چنگم درآورد و گذاشت تویِ ظرفِ خودش، بعد هم با یه لبخندِ موذیانه نگاهم کرد و آروم قاشق رو سرِ جاش گذاشت.

لَبِش رو تَر کرد و گفت:

- بعدش هم ...

انگشتِ اشارش رو به سمت من گرفت و گفت:

- من از زنِ چاق خوشم نمیاد، بهتره مراقبِ هیکلت باشی!

اصلا نمی تونستم جوابش رو بدم، مغزم یاری نمی کرد، کلمات تویِ ذهنم جمع نمی شدن. از این همه پررویی تعجب کرده بودم. برای خودش کامل غذا کشید و بعد رفت یه گوشه نشست و با آرامش شروع کرد به خوردن. اما ... من ... من ... اشتهام کور شده بود. همون جوری که سرپا ایستاده بودم، دو، سه قاشقی به زور خوردم و بعد کشیدم کنار.

اما اون ... اون غذاشو کامل خورد؛ فقط نیاز داشت یک آروغ هم پشت بندش بزنه! چرا من نخوردم؟ اِی کوفتت بشه اون همه غذا که تو خوردی، کـــوفت!گور به گوری!

هر چی فُحش تویِ ذهنم داشتم رو زیرِ لب آروم تکرار می کردم. نمی تونستم کاریش کنم. مشوش بودم. داشتم می ترکیدم! داشتم حِرص می خوردم که صدای موزیک گوشم رو کَر کرد. صورتم رو جمع کردم و با اِشاره به پندار گفتم که صداش رو کم کنه، اما اون سرش رو به نشانه ی نفی تکون داد و صدا رو زیادتر کرد. دیگه نزدیک بود خونه از صداش بلرزه. باندهای بزرگی کار گذاشته بودن که خیلی صدا رو اِکو می کرد. سرم رو به طرفین تکون دادم و به سمت مینو رفتم.

من:

- برو این شوهرتو جمع کن.

مینو:

- چی؟!

صدا به قدری بلند بود که داد هم می زدم نمی شنید. رفتم کنارش و در گوشش گفتم:

- می گم این شوهرت رو جمع کن.

ریز خندید و گفت:

- چــرا؟ چی کارش داری بچه رو؟! بذار خوش باشه!

من:

- ولی زیادی خوشه ها! 

با دستم به پندار اشاره کردم که داشت با یکی از دخترها حرف میزد. با شیطنت نگاهش کردم و ادامه دادم:

- نـه؟!

مینو ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- آره، آره! راس می گی!

با اون لباسش از جاش بلند شد و خواست بره سمتِ پندار که گوشه لباسش رو گرفتم و گفتم:

- بابا شوخی کردم! کجا داری میری؟

مینو:

- نه، بزار برم ببینم چی می گن به هم!

خندم رو فرو خوردم و گفتم:

- ولِـش کن مینو!

مینو:

- نه دیگه، بذار برم ببینم این دختر چی داره به شوهرِ من می گه شبِ وصالی!

بلند خندیدم و گفتم:

- پررو، باشه برو حسود خانوم!

مینو چاپلوسانه به سمتِ پندار رفت. از کارش خندم گرفته بود. یه طرفی رویِ صندلی نشسته بودم، یعنی نصفِ بدنم رویِ صندلی بود نصفش هم رویِ هوا. وا! چرا این طوری نشستم؟ باسَن رو دادم هوا! اومدم صاف بشینم که دستی رویِ پای چپم قرار گفت. سرخ شدم. دستِ یه مرد بود. نه، نه، یعنی کی می تونه باشه؟ با این وضعِ نشستنِ من! وای دختر خودتو جمع کن! به سرعتی که خودمم تعجب کردم کمرم رو تکون دادم و صاف نشستم. پاهام رو که رویِ هم گذاشته بودم رو برداشتم و کنار هم جفت گذاشتم. دستش رو برداشت. سرم رو آروم بلند کردم. هیربُد بود با یه لبخند مرموز گوشه ی لبش. اون چی کارم داره؟ چرا دستش رو گذاشته بود روی پام؟! مردک هیزِ چلغوز! گفت:

_تو این دنیا نبودی؟

من:

- چ ... چرا بودم.

هیربُد:

- اما من ...

بقیه حرفش رو نشنیدم چون صدایِ ضبط که بلند بود و جیغ و دادها هم به یک باره شدت گرفت. بلند گفتم:

- چــی؟!

سرش رو آورد نزدیک تر. نزدیکِ گوشم گفت:

- می گم، من احساس کردم نبودی!

سرم رو به سمتِش کَج کردم تا صداش رو بشنوم که رُخ به رُخ شدیم. ضربانِ قلبم یک دفعه رفت بالا. چرا این قدر نزدیکم بود؟ آراد کجاست؟ سرم رو انداختم پایین و گفتم:

_احساست غلط بود.

هیربد:

- شنیدم نامزد کردی. دکتر هم که هست؟!

من:

- آره.

برقا رو خاموش کردن. رقصِ نور همه جا به کار افتاد. صداش نزدیک تر شد:

_دلم برات تنگ شده بود.

چی داره می گه این؟ چرا این جا انقدر تاریک شده؟ سرم رو آروم آوردم بالا و زُل زدم توی چشماش که توی تاریکی برق میزد.

- چی؟!

هیربد:

- پیچ پیچی! چرا انقدر زود پدرسوخته؟!

اخم محوی نشوندم رویِ پیشونیم و گفتم:

- پس کی باید این کارو می کردم؟

هیربد:

- یک کم صبر می کردی بزرگ تر می شدی بعد ...

من:

- من منتظرِ اجازه ی شما نبودم.

هیربد با سماجت گفت:

- صبر می کردی!

سرم رو بهش نزدیک تر کردم تا صدام بهش برسه:

- نمی خواستم.

دیگه خوب صورتش رو نمی دیدم.

هیربد:

- اما باید می کردی!

دیگه نفساش مثل باد به صورتم می خورد.

من:

- نمی خواسـتم بکنم!

هیربد:

- باشه حالا! ولی اشتباه کردی.

می خواستم بگم خودم می دونم اما ...

هیربد:

- بی خیال! حالا یه دور با من می رقصی؟

من:

- باید برقصم؟

هیربد:

- نباید برقصی؟

من:

- آخه من نامزد دارم.

هیربد:

- مگه می خوام چی کارت کنم؟! داری که داری!

من:

- باشه اما ...

هیربد:

- اما اگرت واسه چیه؟ مگه می خوای چی کار کنی؟

صاف ایستاد و دستش رو آورد سمتم و محکم گرفت و گفت:

- پاشو دیگه لـوس!

من:

- الان؟!

هیربد:

- پس کِـی؟

من:

- باشه حالا.

دستم رو که تویِ دستش گرفته بود، کشید و گیرم انداخت. ماشاا...! مرده و زورش! جوری منو کشید که یه آن نزدیک بود بیفتم تو بغلش! اما با دستام مانع شدم.

هیربد:

- مواظب باش دختر عمه!

کوفت! باز این شروع کرد. خواستم با سِماجت دستم رو از دستش بیرون بکشم که گفت:

- زور نزن! نمی تونی!

بعد هم منو به زور برد وسط سالن.

با اون وضعیت و اون کفشا و اون لباس، چاره ای نداشتم جز این که همراه اون قدم بردارم تا نیفتم و آبرو م نره!

همین که رسیدیم یه دور منو چرخوند . یه اخمی نشوندم رو پیشونیم و چشم غُره ای بهش رفتم اما اون کارِ خودش رو می کرد و منم مجبور می کرد باهاش همراهی کنم. اصلا از این همه نزدیکی بهش راضی نبودم. اصلا هم دوست نداشتم آراد منو با این مردک ببینه و فکرای ناجور بکنه و پدرِ منو دربیاره! یه جوری سعی داشتم خودم رو از بکشم کنارو به این رقصِ مسخره خاتمه بدم، اما ... اما هرچی من تلاش می کردم اون محکم تر منو می گرفت. چشمم رو دور سالن چرخوندم. برایِ یک لحظه، فقط یک لحظه آراد رو دیدم که مثلِ فشنگ از در خارج شد. یا خدا! قاطی کرد! حالا نزنه منو شَل و پَل کنه؟ ای بترکی هیربد زبون نفهم که به زور آدم رو مجبور به کاری می کنی.

بالاخره این رقصِ مسخره تموم شد چون اون آهنگِ مسخره تر از خودش تموم شد و من از دستِ این گرازِ وحشی خلاصی یافتم. رفتم سمتِ آریانا و گفتم:

- اَه! این پسر مگه وِل می کرد؟!

آریانا:

- آره چقدرم سیریش بود پناه! راستی پناهی ...

سرش رو به گوشم نزدیک تر کرد و گفت:

- آراد حسابی قاطی کرده بود. گفت وقتی کارت تموم شد بری بیرون کارِت داره!

یه لحظه یه ترسی افتاد تو جونم. ببین خاک بر سرم شد رفت! دیدی؟! ای هیربد چی بگم بهت که زندگمو به هم ریختی! اَی!

من:

- باشه الان میرم.

عرق کرده بودم. طوری که احساس کردم آرایشم داره می ماسه. با پاهایی لرزون و دِلی تَرسون راهِ بیرون رو پیش گرفتم.

همین که در رو باز کردم هیکلش رو از پشتِ سر دیدم. از حَق نگذریم خوشتیپ بود. تو این که حرفی نبود. به سمتش راه افتادم. دو قدم مونده بود بهش برسم که انگار صدای پاهام رو شنید و به سرعت برگشت. سرم رو انداختم پایین. من ازش می ترسم؟!

آراد:

- خوش گذشت بهتون؟

چیزی نگفتم.

آراد:

- چیه؟ چرا ساکت شدی؟ معمولا کِسایی که کارِ اشتباهی انجام میدن و حرفی برای گفتن ندارن، ساکت می شن.

من:

- آره. حرفی ندارم که بگم.

صداش اوج گرفت:

- تو به چه حقی با اون مرتیکه رقصیدی؟ براش عِشوه اومدی؟ هـان؟!

یک لحظه چهار ستونِ بدنم لرزید. صداش ابهتِ خاصی داشت.

من:

- من ... من ...

یک دفعه بازویِ دستِ راستم کشیده شد. مُچِ پایِ راستم کج شد و باعث شد به سمتِ زمین کشیده بشم چون تقریبا یه حالتی مثلِ پیچ خوردنِ پا بود.

من:

- آخ!

بازوم رو تویِ دستش گرفت و کشید که مانع شد بیفتم. با خشم بهم نگاه کرد. سرم که پایین بود رو پایین تر انداختم. منو بیش تر به خودش نزدیک کرد:

- ببین بهت چی می گم، تو الان به عنوانِ نامزد من به همه معرفی شدی. حق نداری با مردِ دیگه ای برقصی. فهمیدی؟ من آبرو دارم، نمی خوام بهم بگن چه شوهرش بی غیرته! می فهمی یا نه؟

من:

- ولی من ...

با لَحنی که سعی می کرد آروم باشه گفت:

- ولی تو چی؟ دوست داشتی تو بغلِش قِر بدی؟ آره؟!

بی شـــعور! دستم رو با خشم سعی کردم بکشم عقب که قهقهه ای زد و گفت:

- وقتی نمی تونی الکی تلاش نکن.

من:

- من کارِ اشتباهی انجام ندادم. بعدش هم هنوز که اسمت توی شناسنامه ی من نرفته، داری برام این اَدا اوصول ها رو در میاری.

دنوناش رو به هم سایید و گفت:

- مگه حرف حالیت نمی شه؟ می گم همه منو تو رو نامزد می دونن.

من:

- خب بدونن!

آراد:

- و من نمی تونم بذارم نامزدم هر غلطی که خواست بکنه و من هیچی بهش نگم!

من:

- باشه.

دستش شل شد و گفت:

- دیگه تکرار نشه.

جوابشو ندادم و با عصبانیت زل زدم تویِ چشمایِ وحشیش. دستم رو وِل کرد و گفت:

- از الان دیگه پیشِ خودمی. از جات هم جُنب بخوری من می دونم و تو!

من:

- حالا می شه بریم؟

اومد جلو و دستش رو با خشونت انداخت دور بازوم و گفت:

- آره، بریم.

تا آخرِ مهمونی پیشش بودم. یعنی اون نمی ذاشت جم بخورم، خودمم حوصله ی داد و بیدادهاشو نداشتم.

آخرِ شب بود، چه مهمونیِ طولانی ای بود، خیلی خسته بودم با گیجی و منگی راه اتاقم رو در پیش گرفتم.

***

- ای الهی ذلــیــل بشی!

این دیگه چی بود؟ چه جوری افتادم این جا؟! هنوز خسته بودم، خسته. به زور پام رو حرکت دادم و دستم رو به کنار تخت بند کردم. چه جوری افتادم پایین؟ آخ! آخ! دَماغم درد می کنه! آخ! آخ! دستِ راستم بی حس شده. هنوز خوابم میاد نمی خوام بلند بشم، اما الان که افتادم کَفِ سرامیک باید بلند بشم.! اما نه نه هنوز خستم، اما آره، آره، باید بلند شم این جا که نمی شه خوابید، سَرده. دو تا دستام رو گذاشتم رویِ تخت و خواستم برم بالا که پتو کشیده شد و افتاد رو سرم. دوباره افتادم زمین. خب خوابم میاد چطوری باید بلند شم؟!

دوباره چشمام رو باز کردم. پتو تا بالایِ سرم کشیده شده بود اما زیرم سرد بود. من کجام؟ چرا انقدر این جا سِفته؟ پس تختم کـــو؟من تختمو می خوام. چرا دارم کولی بازی در میارم!؟

زودی نیم خیز شدم و نشستم تو جام. کمرم درد گرفته بود. من چرا این جام؟ ای وای من افتادم پایین از طیاره! طیاره چیه؟! اوف!

پتو رو از روم کنار زدم و بلند شدم. تنها جایی که باید می رفتم کجا بود؟! مُستراح!

رویِ کاناپه وِلو بودم. یه پام رویِ دسته ش بود و یه پام هم آویزون بود، به سمتِ زمین.

***

داشتم آدامسم رو با بی قیدی می جوییدم. کارِ خاصی نداشتم. دوباره همون زندگیِ کسل کننده ی قدیمم برگشته بود. تنها چیز جدیدش وجود آراد بود، که گرچه بود و نبودش هم زیاد مهم نبود و تغییری تو زندگیِ من ایجاد نمی کرد، فقط یک دردسر اضافی!

آهی از سر ندامت کشیدم و آدامسم رو باد کردم. انقدر گنده شد که وقتی ترکید تمام صورتم رو پوشوند.

من:

- اوم! دربیــا!

سعی داشتم اون ماده ی چسبناکی رو که به سر و صورت و لب و لوچم چسبیده بود رو دربیارم. حسِ چندشی بهم دست داد. این چی بود من داشتم می جوییدم؟ با هر بدبختی و سر و کله زدن و کشتی گرفتن و کولی بازی ای بود از صورتم جداش کردم! نفسِ راحتی کشیدم و خودم رو دوباره رویِ کاناپه پرت کردم. در اتاق باز شد و یکی مثلِ چی وارد شد!

من:

- هِـی!

پندار:

- هی تو کلاهِ شوهرت!

من:

- چِته این جوری وارد می شی؟

پندار:

- چِمـه؟

من:

- نه پَشمه!

پندار:

- آهـا! پناه خونواده ی شوشو جونت ما رو امشب دعوت کردن خونشون!

سَرِ جام سیخ نشستم.

من:

- چـی؟! امشب؟

پندار:

- آره.

من:

- شوخی نکن!

پندار:

- شوخیم کجا بود؟ چیه نکنه بدت میاد بری خونه ی مادر شوهرت؟!

من:

- نه نه، ولی ...

پندار:

- ولی نداره. شما خانما همش یه بهونه دارید. 

بعد هم شروع کرد به اَدا درآوردن. 

- وای حموم نرفتم! وای لباس ندارم! وای چرا دیر گفتن! وای آبروم میره! وای آرایشم خوب نیست! وای ...!

من:

- بـسه!

پندار:

- دروغ می گم؟ بابا بی خیال اصلا گونی بپوش بیا! اونا که پسند کردن تموم شده رفته.

من:

- پندار؟

پندار:

- بـله؟

من:

- بله و بَلا! پسره ی پررو!

پندار:

- من وظیفم بود اطلاع بدم برنامه چیه. 

صداشو ریز کرد و با عشوه گفت:

- حالا خود دانـــی!

بعد هم رفت بیرون. خودم رو نگه داشته بودم تا نخندم. وقتی رفت یه دفعه مثلِ بمب ترکیدم و خندم رفت هوا.

به سمت کمدم رفتم. همین که درش رو باز کردم احساس کردم یه کوه ریخت رو سرم. عقب کشیدم و گفتم:

- وای مادر جـــان!

حالا از بین این آشفته بازار من از کجا لباس پیدا کنم؟! صد بار بهت گفتم این کمد لامصبو تمیز کن. مگه گوش میدی؟ اهه!

نشستم کف زمین. الان جا داره سرم رو بکوبونم به دیوار! چی کار کنم؟ اصلا چرا این قدر برام مهم شده؟ خب مثلا خانواده ی شوهرمن ها! اما صوری! خب صوری باشه، صوری! چه فرقی داره؟ مهم اینه که در حالِ حاضر خانواده ی شوهرمن. اصلا من هر چی بپوشم بهم میاد!

گشتم و یه تیشرتِ سبز کله غازی از توشون درآوردم. خوب بود چروک نشده بود! عادت داشتم بیشتر اوقات اسپرت بپوشم.، مگر در عروسی ها یا مهمونی های مهم. با یه دست داشتم زیپ شلوار جینم رو می بستم با یه دستم هم سعی داشتم دستم رو توی آستینِ تیشرتم ببرم. وضع اسفناکی بود. این چه وضعشه؟ زیپو که بستم اون یکی دستم رو هم تویِ آستینِ لباسم بردم. بعد از اون پریدم جلوی آینه و چند مدل کرم به پوستم مالیدم و یک کم سرخاب سفیداب که رنگ بیام.

- پناه بدو بابا! شب شد که.

با این حرف پندار حواسم پرت شد و خط چشم رو بد کشیدم.

- پندار خفه بشی تو!

دوباره با کرم اون قسمت رو درست کردم و دوباره سعی کردم بکشم.

پندار:

- دِ بدو دیگه.

دستم یک کم لرزید.

ای زَهر!

من:

- پنـــدار خفت می کنم!

خدا رو شکر خراب نشد وگرنه من می دونستم و این پسره ی مشکل دار! کیفم رو برداشتم و به حالتِ دو رفتم پایین. پندار کنار پله ها ولی پشت به پله استاده بود. از پشت سر بهش نزدیک شدم و چنگ زدم تو موهایِ فشن شدش. صدای جیغ زنونه بلند شد:

- اَی ...!

سرش رو چرخوند و ادامه داد:

- هی چته وحشی؟

موهاشو بیش تر کشیدم که سرش اومد عقب. زیر گوشش گفتم:

- پسره ی پررو! خطِ چشممو خراب کردی.

پندار:

- به جهندَم! دِ ول کن موهامو سلیطه خانوم!

من:

- چـــی؟!

موهاشو خیلی کشیدم. دیگه داشت اشکش درمی اومد:

- غلط کردم! ول کن! آی مینــو!

من:

- ایش ساکت باش پسره ی لوس!

موهاشو ول کردم. یه قدم گذاشتم روی پله جلوییش. داشتم با وقار راه بیرون رو پیش می گرفتم که مچ دستم قفل شد و به عقب کشیده شدم. گفتم الانه با کمر برم زمین و دیسکم بزنه بیرون که، فکر کنم افتادم تو بغلِ پندار:

- موهایِ منو می کشی، آره؟

من:

- پندار ولم کن تا جیغ نزدم.

پندار:

- جیغ بزن! کی میاد کمکت کنه؟

مچِ دستمو پیچوند که صدایِ آخم رفت هوا.

من:

- دیوانه ولم کن!

پندار:

- ولت نِ می کُ نم!

من:

- ای خَفه بشی تو!

صدای مینو منو از دستی این خل و چل نجات داد:

- پندار چی کارش داری؟ ولش کن.

پندار:

- نه آخه تو نمی دونی که! ببین چه بلایی سر موهای من آورد.

مینو:

- حتما یه کاری کردی دیگه.

پندار:

- نخیر خانوم. به من چه دستش چلاغه! عرضه ی یه خطِ چش کشیدن رو نداره گند می زنه تو چشماش!

من:

- پنــدار!

مینو سرش رو به طرفین تکون داد و به سمتمون اومد و در حالی که سعی داشت منو از پندار جدا کنه گفت:

- خجالت نمی کشه مرد گنده!

بالاخره بعد از اون همه تو سر و کله ی هم زدن و مسخره بازی رفتیم و سوار ماشین شدیم و راه افتادیم.

رو به روی خونشون بودیم، یه خونه ی ویلایی تو جردن بود. شیک بود، یعنی می شه گفت زیبا بود، توقع کمتری هم نداشتم. پندار صندلی جلو نشسته بود و داشت پشت بند هم هی حرف میزد! آخه این پسر چقدر پرحرفه؟!

زودتر از همه پیاده شدم و رفتم سمت صندلی کنار راننده و بازش کردم. بازوی پندار رو کشیدم و گفتم:

- یه دقیقه بیا پایین.

پندار:

- چته باز؟

من:

- دِ می گم بـــیا.

به زور خودش رو تکون داد و از جاش بلند شد. در گوشش گفتم:

- خواهشا پرحرفی موقوف! مسخره بازی موقوف! بی تربیتی موقوف!

سرش رو به سمتم کج کرد و گفت:

- خودم می دونم آجی کوچولو. خاطرت جمع.

یه نفسِ آسوده کشیدم و سعی کردم حرفش رو باور کنم.

بابا جلوتر از همه رفت و زنگ رو فشرد. چرا من داغ کردم؟ استرس دارم یعنی؟ نه، نه! پناه هیچ وقت استرس نداشته و نباید هم داشته باشه. نه! اما ... اما ... اما حالا ... حالا که توی این موقعیت قرار دارم. احساس می کنم اون استرس نهفته ی تو وجودم که گاهی سر باز می کنه، اومده سراغم. اَی بابا!

صدایِ آریانا رو به خوبی تشخیص دادم:

- سلام، خوش اومدین. بفرمایین داخل.

دختره ی بلا حتی اجازه نداد یه سلام بگیم. خب عیب نداره می ریم داخل سلام می گیم. سعی کردم حواسم کامل جمع باشه تا پام پیچ نخوره و نیفتم و باز آبروریزی نشه! سرم رو یک کم انداختم پایین که مثلا خجالتیم و اینا دیگه! مریم جون اولین نفری بود که به سمتم اومد و بغلم کرد:

- سلام عروس گلم.

من:

- سلام مریم جون.

مریم جون:

- خیلی خوش اومدی عزیزم.

من:

- ممنون ...

آریانا:

- هـای! سلام!

آریانا داشت به سمتم هجوم می آورد که جا خالی دادم.

آریانا:

- اِه! پناه داشتیم؟

من:

- نه عزیزم، نداشیتم و نخواهیم داشت.

دستامو به سمتش باز کردم و بغلش کردم.

آریانا:

- خوش اومدی خوش اومدی نـــازم!

من:

- مرسی آری خانوم.

خندید، منم خندیدم. اما وقتی آراد رو دیدم تو نطفه خفه شدم. ازدیدنِ هیکلش نفسم بند اومد. این تو لباس اسپرت انقدر خوشتیپ بود که من نمی دونستم هی هی چرا دارم نگاهش می کنم!

یه جوری نگام کرد که فکر کنم داشت می گفت «ها؟ چیه؟ زیادی خوشتیپم!»

سریع نگاهمو ازش دزدیدم. به سمتمون اومد. اول با بابا اینا سلام علیک کرد و بعد به سمت من اومد.

آراد:

- سلام خانومی.

ووی ووی! نکن این کارو با من! کوفت و خانومی!

من:

- سلام عزیزم.

آراد:

- بریم داخل، جلوی در چرا وایسادین؟

بعد ما رو به داخل راهنمایی کرد. داخل خونشون هم مثلِ بیرونش زیبا بود، اما فقط زیبا بود، خیلی تجملاتی نبود، ساده بود و زیبا، اما مشخص بود همونا چقدر پول خوردن.

اول آریانا منو برد سمت اتاق خودش و گفت اون جا لباسام رو تعویض کنم. اتاقش بامزه بود، دخترونه و بامزه.

تندی لباسامو عوض کردم و رفتم جلوی آینه. تابی به موهام دادم و دستی توشون کشیدم. خوب بودم. نمی گم مثل ماه شب چهارده و از این اغراق ها! اما خوب بودم.

در اتاق رو باز کردم و خواستم برم بیرون، سرم پایین بود چون داشتم پایین تیشرتم رو صاف می کردم که رفتم تو شکم یکی!

من:

- اوخ!

شکم نبود و قفسه سینه یکی بود، سرم رو بلند کرم. آراد بود. وای تو این جا من این جا! جریان چیه؟!

بویِ عطرِش انقدر خوشبو بود که نزدیک بود همون جا غش کنم.

آراد:

- این جایی؟

من:

- بله!

آراد:

- خوبی؟

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- به لطف شما!

آراد:

- خب خوبه. حالا زودتر برو پایین ...

شیطون نگاهم کرد و گفت:

- زشته من و تو با هم این جا!

اخمام رو کشیدم تو هم و گفتم:

- داشتم همین کارو می کردم.

از کنارش رد شدم و یه تنه هم بهش زدم که به جای اون خودم دردم گرفت.

پسره ی چلغوز فکر می کنه من دوست دارم باهاش تنها باشم! منحرف!

همین جوری زیر لب غر می زدم و به سمتِ پذیرایی می رفتم. اصلا اون فضول تو اتاق آریانا چی کار داشت؟ اول می خواستم برم سمت پذیرایی اما توی راه پشیمون شدم و راهم رو به سمت آشپزخونه کج کردم. می خواستم ببینم اگه مریم جون، کاری داره کمکش کنم. مثل این که توی خونه ی اونا یه قانونی بود که غذا حتما می بایست دست پخت مامان خونه می بود! برای نظافت و این جور چیزا خدمتکار داشتن. حتما دست پخت مریم جون خوشمزه بود دیگه. با این فکرا گشنم شد. حالا صدایِ قار و قور معدم بلند نشه آبروم بره! خودم رو به آشپزخونه رسوندم.

من:

- مریم جون؟

مریم جون:

- جونم عزیزم؟ کاری داری؟

من:

- اومدم اگه شما کاری دارین کمکتون کنم.

یه لبخند ناز زد و گفت:

- الهی قربونت برم دخترم. نه کاری نمونده، الان هم میام با هم بریم بیرون.

من:

- چشم.

بعدش هم اومد کنارم و دستش رو گذاشت پشت کمرم و من رو جلوتر از خودش انداخت. آخی چه زن نازی! ما که رفتیم تویِ سالن، آراد هم اومده بود. روی مبل دونفره نشسته بود. کنارش خالی بود. مریم جون، من رو به سمت مبلی که آراد روش نشسته بود هل داد و گفت:

- برو پیش شوهرت بشین عزیزم.

حالا من در اون شرایط سرخ شده بودم. حرفی هم نمی تونستم روی حرف مریم جون بزنم. نگاهی به آراد کردم. لبخندی کنج لبش نقش بسته بود.

مریم:

- بشین دیگه عزیزم. خجالت نداره که!

اصرارها زیاد شد و برای این که بیش تر جلب توجه نکنم، آروم نشستم کنارش. نمی دونم چرا اما تا می تونستم خودم رو به دسته ی مبل چسبوندم. از تماس باهاش زیاد خوشم نمی اومد! زیاد؟!

اون هم که انگار حساسیت منو فهمید، آزادتر نشست. پسره ی چلغوز ولو شد! حرصم دراومد. توی جاش جا به جا شد. خودم رو با لبخندهای حرصی خالی می کردم. اِی نترکی تو پسر! پسره ی مشکل دار! سر صحبت باز شده بود و از هر دری سخنی بود، تا این که به قسمت حساس ماجرا رسید. منم گوشام تیز شد.

مریم جون:

- خب بچه ها، شما نمی خوایید عقد کنید؟

یه چیزی تویِ دلم به حرکت دراومد. عقد؟! پس چی؟ نقل؟! قند؟!

آراد:

- توی فکرش هستیم.

ما تو فکرشیم؟ ما که نمی تونستیم دو کلوم مثل آدم با هم حرف بزنیم اون موقع تو فکر ...!

بابا:

- خوبه، اما مگه شما نمی خوایید جشن بگیرید؟

اومدم دهن باز کنم و حرف بزنم که آراد زودتر از من گفت:

- چرا، می خواییم یه نامزدی ساده بگیریم، تا چند ماه دیگه ترتیب عروسی رو هم بدیم.

بابا:

- پس دست بجنبونید.

آقایِ ایران منش هم حرف بابا رو تصدیق کرد و گفت:

- آقای کیائی راست می گن، عجله کنید دیگه.

آراد:

- چشم. برای هفته ی آینده برنامش رو می ریزیم، تقریبا خریدها رو انجام دادیم.

مریم:

- خوبه پسرم. هرچه زودتر بهت.

یعنی من اون جا لوبیا چیتی بودم دیگه!؟ خودشون بریدن، دوختن، تنش هم کردن، رفت!

فصل هشتم

وقت شام بود. داشتیم به سمت میز ناهارخوری می رفتیم. نمی دونم چرا، اما کرمم گرفته بود که یک کم آراد رو اذیت کنم!

مثلا می خواستم پیشش نشینم! اما همین که نزدیک شدیم و خواستم کنار بابا جای بگیرم، آراد یه صندلی برام عقب کشید و گفت:

- این جا بشین عزیزم.

وا رفتـم! چی می خواستم چی شد! یعنی بشینم؟ قیافش طوری بود که نشون می داد «بشین، وگرنه قلم پاتو خرد می کنم» توی معذورات گیر کرده بودم. لبخندهای پیاپی اطرافیان هم باعث شد لبخند گل گشادی بزنم و مثل یه بچه ی خوب بشینم! چون مکثم طولانی شده بود فکر کنم آراد هم یک کم ترس برش داشته بود که «نکنه ضایعش کنم و نشینم؟»

خودش هم صندلیِ کنارم رو کشید بیرون و نشست. لبخندی روی لبش بود که شک نداشتم تنها برای خالی نبودن عریضه و حفظ ظاهره! والا،این آقا به زور می خندید! بیش تر پوزخند میزد! گرچه، پوزخند بیش تر بهش می اومد. اصلا، راست کارش بود! مگه می شد این بشر یه روز پوزخند نزنه؟ می شد؟ گرچه، من که دیگه به این پوزخندهای وقت و بی وقتش عادت کرده بودم. شاید هم ... شاید هم بدم نمی اومد گاهی از این پوزخندها بهم بزنه!

توی همین فکرا بودم که دست چپم داغ شد. نگاهم رو از رو به روم گرفتم و روی دستم ثابت کردم! یه دست مردونه روش بود. کی؟ کی می تونست باشه؟ پسره ی دیوانه چشه؟ سرم رو آوردم بالا و نگاهم رو دوختم توی صورتش.

آراد:

- حواست کجاست عزیزم؟ برات غــذا بکشم؟

نه! دستش رو از رو دستم برداشت. آخیش! صدام رو یک کم ریز کردم و گفتم:

- ممنون عزیزم، زحمتت می شه.

آراد تندی ظرفم رو از جلوم برداشت و گفت:

- نه خانمی. چه زحمتی؟!

دیگه بدون این که منتظر حرف دیگه ای از طرف من باشه مشغول کشیدن برنج شد. یه کفگیر! دو کفگیر! سه کفگیر! بالاخره دست از برنج کشیدن، کشید! از زرشک پلو با مرغ گرفته تا قیمه نسا و کوکو و مخلفات برام کشید توی ظرف! دیگه نزدیک بود از کناره های ظرف بریزه بیرون. اِی ذلیل نشی تو! بترکی تو! من چه جوری این همه رو بخورم آخه؟ چی جوری بکنمشون تو معدم؟! لبخندی از سر ناچاری و بدبختی زدم و گفتم:

- چرا این قدر زیاد کشیدی؟! نمی تونم این همه بخورم که!

لبخند بدجنسی زد که فقط من معنیشو فهمیدم. گفت:

- نخیر خانوم! باید همش رو بخوری، مگه نشنیدی دکتر گفت باید به خودت برسی؟

جـــان؟! حالش خوبه؟ سعی کردم خودم رو زیاد متعجب نشون ندم.

من:

- درسته اما نه این قدر!

آراد مشغول ریختن دوغ توی لیوان شد. بعد هم گذاشتش کنار دستم، روی میز.

مریم جون:

- ای جونم! چقدر این شوهرت به فکرته!

لبخند نمکینی زدم و گفتم:

- خـــیلی!

آراد خندش رو قورت داد و گفت:

- کم لطفی می فرمایید.

پررو! چپ چپ نگاهش کردم. دیدی چه جوری منو توی عمل انجام شده قرار داد؟ یعنی نتونستم در برابرش بایستم؟ ببخشیدا، چطور می خواستی در برابرش بایستی؟ بگم غذا نمی خورم؟ که چی بشه؟! بی خیال این چیزا شدم و قاشق رو به دست راستم و چنگال هم دست چپم گرفتم و شروع کردم. اولین قاشق رو که خوردم احساس کردم تمام بدنم مزش رو حس کرد. چشمامو بستم و با جون و دل مزش کردم. چه قدر خوشمزه بود، خوش نمک. وای مریم جون قربونت برم. چی کرده؟!

من:

- خیلی عالیه مریم جون.

مریم جون در حالی که قاشقش رو، به سمت دهانش می برد گفت:

- نوش جونت عزیزم.

ادامه غذام رو خوردم، تقریبا به نصفه هاش رسیده بودم که احساس کردم معدم توانِش رو نداره بیش تر توش غذا بریزم.

با این که خیلی خوب بود اما، مگه معده خوشمزه و بدمزه می شناسه؟ ما به زور غذا توش می کنیم و باعث می شیم بعدا، درد معده بیاد سراغمون. جالب اینه که خودمون هم علتش رو نمی فهمیم! دست از خوردن کشیدم و گفتم:

- دستتون درد نکنه، خیلی خوردم.

آقای ایران منش:

- تو که چیزی نخوردی دخترم.

من:

- وای نه، خیلی خوردم.

آریانا:

- این قدر مراقب هیکلتی؟! تو که خوشتیپی!

من:

- نه عزیز! دیگه جا ندارم والا، چرا نخورم؟!

آراد خودش رو انداخت وسط و گفت:

- سعی کن همش رو بخوری.

هاه!؟ یعنی چی سعی کن؟ خب نمی تونم دیگه، نمی فهمه!

من:

- اما ...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- اما چیه پناه؟ نکنه می خوای به زور بهت غذا بدم؟!

این امروز چشه؟ می خواد منو اذیت کنه؟! وگرنه بهش نمیاد از اون آدمایی باشه که برای کسی دلسوزی کنه!

من:

- آراد، خب نمی تونم بخورم. 

مریم جون:

- آراد چکارش داری؟ بذار راحت باشه!

آخ حرف دلم رو زد! والا!

آراد:

- مادر من! به خاطر خودش می گم! نمی خوام ضعیف باشه.

نکن این کارا رو! من ظرفیتم پایینه ها! ببخشیدی گفتم و بلند شدم. خواستم صندلی رو بدم عقب و برم که مچ دستم رو چسبید! فکر کنم یه متری رفتم پایین!

آراد از بین دندونای قفل شده بهم گفت:

- یا می شینی می خوری یا ...

سرش رو نزدیک گوشم کرد و گفت:

- یا به زور میدم به خوردت!

حالا نوبت منه!

من:

- وای، نه مرسی عزیزم! نوش جونت. باور کن دیگه نمی تونم. قربون دستت!

دیگه نزدیک بود دود از کلش بلند بشه. ادامه دادم:

- نوش جون همگی.

دستم رو حرکت دادم و با زیرکی از تو دستش کشیدم بیرون. داشت بر و بر منو نگاه می کرد. خوب چشه؟! چرا انقدر اصرار داشت من غذامو کامل بخورم؟! یه چیزیش می شد ها!

بعد از این که از خونشون برگشتیم، به قدری خسته بودم که به چیزی فکر نکنم. همین که خودم رو روی تخت پرت کردم، سرم نرسیده به بالش، خوابم برد. دستم رو کشیدم به موهام که توی صورتم پخش شده بود و قسمتیش اومده بود توی صورتم و اذیتم می کرد. تقریبا چنگ زدم و از صورتم کنارش زدم. قسمتی از گونم سوخت. انقدر گیجِ خواب بودم که نفهمم چی شده! از حالت طاق باز در اومدم و به پهلو خوابیدم. بالشم رو خصمانه از زیر سرم کشیدم و لای پاهام گذاشتم. عادتم بود یه بالش همیشه توی بغلم یا بین پاهام باشه. فکر می کردم بالشم افتاده بود پایین تخت، چون چیزی رو زیر دست و پام حس نمی کردم. ترجیح می دادم بالش زیر سرم رو جایگزینش کنم تا این که خم بشم و اونو بردارم!

صدایِ ویبره گوشیم که رویِ میز عسلیم بود باعث شد نیمه هوشیار بشم، بیدار بیدار نه! یه حالتی مثل خواب و بیداری بود.

با همون حالت گیجی دستم رو به عسلی کشیدم و دنبال گوشیم گشتم. گوشی رو برداشتم اما این قدر بی حال بودم که وسطای راه از دستم افتاد روی سرامیکــ. صدای تق افتادنش باعث شد چشمامو باز کنم.

من:

- ای بی پدر! گوشیم ناقص شد!

از تخت آویزون شدم و گوشی رو از روی زمین برداشتم. اسم مهدیس روی صفحه ال سی دی گوشیم افتاده بود. انسر رو زدم و جوب دادم:

- هان؟ زود بنال!

مهدیس با صدایِ جیغ جیغیش گفت:

- کوفـت! اُشتر!

در حالی که خوابم ضایع شده بود و اعصاب درست حسابی نداشتم گفتم:

- زهر هلاهل! چته تو!؟

مهدیس:

- هوی بی تربیت شدیا! نکنه از اون شوهرت یاد گرفتی؟!

ابروهام پرید بالا. با تعجب گفتم:

- تو از کجا می دونی که من ...!

حرفم رو قطع کرد و تند تند گفت:

- بله خانوم خبرا زود پخش می شه!

با لحن دلخوری ادامه داد:

- خیلی نامردی پناه! چرا بهم نگفتی؟!

دوباره به حالت طاق باز خوابیدم و گفتم:

- چه خبرته تو؟ کولی بازی در میاری! به کل یادم رفته بود! بعدش هم هنوز جشنی نگرفتیم که بخوام بهت بگم! گرفتیم، به رویِ چشم!

مهدیس:

- چه عجب؟ نه بابا نکنه نمی خواستی بگی؟! کلتو می کنم!

من:

- خیـلی خب!

مهدیس:

- چته؟ خواب بودی؟!

من:

- اوم.

مهدیس:

- اِ! حتما دیشب تا نصفِ شب با شوهرت بیدار بودی و ...!

من:

- گمشو بی تربیت! خونشون بودم.

مهدیس:

- دیگه بدتـــر! تنها تنها خونشون چه غلطی می کردی؟!

- تنها چیه؟! با بابا اینا دیگه.

مهدیس:

- آخه از تو بعیدم نبود که ...

جیغ زدم:

- ببـند مهدیس!

مهدیس:

- باشه، باشه. می خواستم بگم با بچه های دانشگاه می خوایم بریم دَدَر، گفتم بهت بگم ببینم میای؟ البته می تونی همراه هم با خودت بیاری!

من:

- کجا حالا؟

مهدیس:

- می خوایم بندازیم چالوس، بریم بالا بالا ها.

من:

- حالا ببینم.

مهدیس:

- یعنی چی؟! باید بیای.

من:

- باید به آرادم بگم.

مهدیس:

- یعنی اون روی حرفت حرف می زنه؟

من:

- نه، ولی باید بهش بگم.

مهدیس:

- اِی خاک بر سر تو سری خورت کنن!

من:

- مهدیــس!

مهدیس:

- مهدیس و کوفت! برو کهنه بچتو بشور تو!

من:

- می بندی یا نه؟!

مهدیس:

- نـــه!

من:

- کار نداری؟ می خوام قطع کنم.

مهدیس:

- نه پوپولی، خبرشو بهم بده.

من:

- باشه.

مهدیس:

- بای نونویی!

من:

- کوفت! بای.

با بی حوصلگی تماس رو قطع کردم و گوشی رو روی تخت پرت کردم!

اَه! این مهدیسم ما رو خفه کرد! خب، من نخوام با این آراد برم جایی، باید کیو ببینم؟ اینم هِی بند کرده که نیای اسمتم نمیارم! نمی دونم چرا این دختر این قدر سمجه! پیله کنه، دیگه ول نمی کنه! داستان داشتیم باهاش تو دانشگاه! اوه! اصلا دوست ندارم به یاد بیارم چقدر این دختر اذیت کرد!

گرچه بدم هم نمی اومد یه تفریحی بکنم، امـا با وجودِ یه چلغوزِ مغرور، مگه می شد کاری هم کرد؟ چه برسه به تفریح!

نفسم رو با فشار بیرون دادم. حالا باید بهش بگم، ببینم اصلا آقازاده وقت داره با ما بیاد یا نه؟ گرچه رفت و برگشتمون نصف روز هم نمی شد. خب، یعنی چی بهش بگم؟ الان باید بگم دیگه، فردا قراره برن. 

گوشی رو برداشتم و روی شمارش مکث کردم؛ بزنم، نزنم؟! قبول می کنه؟! نگه نه ضایع شم؟! نیاد چی؟! خودم میرم! دکمه ی تماس رو زدم، اولین بوق زده شد، دیگه تموم شد! باید تا آخرش می رفتم! دیگه قطع کردن فایده ای نداشت، نداشت!

- بله؟!

بله و کوفت! بله و حُناق! بگی جانم می ترکی؟! توقع زیادی بود، آره، فکر کنم بود!

من:

- سلام.

آراد:

- بله، کاری داشتی؟

یعنی بگم آتیش گرفتم کم گفتم! این هنوز عادتِ سلام کردن نداره یا به من سلام نمی کنه؟! حتما باز زیر لبی سلام داده!

من:

- بله!

آراد:

- بگو.

کوفت و بگو! اصلا نمی گم! مکثم طولانی شده بود که صدایِ آراد اومد:

- الو؟ چی شد؟

من:

- هیچی. می خواستم بگم فردا وقتت آزاده؟

این بار اون مکث کرد.

من:

- الو؟

آراد:

- این سوال پرسیدن داره؟

وای!

من:

- بله، اگه نداشت قطعا نمی پرسیدم!

آراد:

- جواب منم قطعا نه هست!

من:

- باشه. می خواستم بگم من فردا دارم با دوستام میرم چالوس، خواستم بگم که بعد نگی نگفتی.

آراد:

- پس خوش بگذره.

لب پایینم رو گزیدم. یعنی انقدر ...؟

من:

- ممنون، بای.

آراد:

- بای.

گوشی رو که قطع کردم، چند دقیقه تویِ شوکِ حرفاش بودم. خودم رو رویِ کاناپه پرت کردم و سرم رو تویِ کوسَن فرو کردم. ضایع شدم، احساس کردم غرورم رو شکست. اصلا نباید بهش می گفتم، نباید!

به درک، نیاد! انقدر کار کنه تا جونش دراد! خودم میرم خوش می گذرونم! نمـــی خوام! مردَک .. 

***

وسایلامو جمع کرده بودم، یعنی چیزِ خاصی هم نمی بردم. یه کم خوردنی و وسایلِ لازم رو. نمی خواستیم سفره قندهار برم که! والا!

من:

- اهلِ خونه، من دارم میرم.

بابا:

- مواظبِ خودت باش بابایی. خوش بگذره.

من:

- متشکرم دَدی!

این رو گفتم و ریز خندیدم.

پندار:

- ایش! چه دلیلی داره دختر انقدر بخنده؟ برو دیگه! برو یه کم از دستت آرامش داشته باشم!

چشمامو گرد کردم و گفتم:

- دلـــت میاد؟!

پندار:

- آره میاد، خیلیم میاد! میری یا بیرونت کنم؟!

من:

- اِ! بابا نگاهش کن!

بابا:

- پندار اذیت نکن خواهرتو!

پندار:

- اذیت نمی کنم که، می گم بره تا دیرش نشه.

من:

- آره، آره! تو انقدر خوبی که حَد نداره!

پندار به سمتم اومد و آستینِ مانتوم رو گرفت و با خودش کشید، منو برد سمتِ در.

من:

- اِوا! چرا همچین می کنی؟!

پندار:

- می خوام پرتت کنم بیرون.

آستینِ لباسم رو با خشم از دستش کشیدم و گفتم:

- منو از خونه ی خودم بندازی بیرون؟! وجود داری این کار رو بکن تا ...

هنوز حرفم رو کامل نکرده بودم که با یه حرکت در رو باز کرد و منو هل داد بیرون، سریع در رو پشتِ سرش بست.

پندار:

- دیدی که وجود داشتم.

من:

- باشه، من رفتم.

در حالی که داشتم مسافتِ حیاط رو طی می کردم، زیر لب گفتم:

- وجود دارم، وجود دارم! بگو وجود نداری، زور داری!

والا! دوس نداشتم ماشین ببرم، حسش نبود، بعدشم حوصله نداشتم؛ یه وقت می زدم یه جایی ناکارش می کردم، ازم بعید نبود!

می خواستم برم سر خیابون و آژانس بگیرم؛ باید تا یه جایی می رفتم بعد از اون جا با بچه ها می رفتم. راستش یه تنوعی بود تویِ زندگیِ بی تنوعِ من! رفته بودم تو پیاده رو و داشتم قدم هایِ شمرده بر می داشتم که با احساسِ ماشینی کنارم خواستم سرم رو برگردونم، یعنی خیلی دلم می خواست این کار رو بکنم اما نکردم! اما صدایِ بوقش منو وادار به این کار کرد! یه فراریِ مشکی و سرنشینش ... واقعا یکه خوردم، تو این جا ... ؟

- کجا به سلامتی؟

انگار نمی دونه دارم کجا میرم که می پرسه!

من:

- این سوال پرسیدن داره؟!

گوشه ی لبش کج شد، یعنی همون پوزخند دیگه، بله! همین طور که با قدم هایِ من آهسته ماشین رو هدایت می کرد گفت:

- دیدم بهتره یه آب و هوایی عوض کنم، امروز هم که پنجشنبه ست؛ فکر کردم دیدم بد هم نگفتی!

هه! یعنی این آدم چقدر رو داشت؟!

من:

- خب؟!

آراد:

- خب داره؟!

من:

- نداره؟!

کلافه شده بود. خوبه، حقشه! منو اون طوری ضایع کرد!

آراد:

- نکنه می خوای پیاده تا خودِ چالوس بری؟

من:

- نه، همچین قصدی ندارم!

آراد:

- پس بیا بالا. 

زد رو ترمز. برم، نرم؟! قدم هام رو آهسته تر کردم.

آراد:

- نمیای؟!

من:

- اگه من نیام، تو می تونی بری؟

وایسادم و به سمتِش مایل شدم.

آراد:

- چرا نتونم؟! چالوس رو بلد نیستم یا دوستات رو نمی شناسم؟

من:

- فکر کنم دوستامو نشناسی!

آراد:

- اون جور جاها نیازی هم به دوست نداره، انقدر زیبا هست که به آدم خوش بگذره.

من:

- پس خوش بگذره.

آراد:

- اما ...

من:

- بگو؟

آراد:

- اما ترجیح میدم امروز رو تنها نباشم.

چه دو پهلو حرف می زنه این!

من:

- خب نباش. 

آراد:

- انقدر هوشِ هیجانیت پایینه؟! 

نفسم رو با فشار بیرون دادم. خب چرا مثل آدم نمیگه بیا با هم بریم؟ 

من:

- نه، این طوری نشون میدم! 

آراد با غیض گفت: 

- پس یعنی تظاهر می کنی که متوجه نمی شی! 

من:

- دقیقا مثل تو که تظاهر به خیلی چیزا می کنی. 

آراد:

- خب، باشه. تظاهر بی تظاهر، بیا بریم.

منم از لجش گفتم:

- با کمال میل!

فصل نهم:

هوایِ خوبی بود، وقتی خودش رو به صورتم می کوبوند ،حسِ خوبی داشتم. با بچه ها هماهنگ کرده بودم که اولای جاده ببینیمشون. افتاده بودیم تویِ جاده. پیچ و خم هاش یه کم باعثِ دل پیچه می شد، اما نمی شد ازش بگذرم! چالوس بود و پیچ و خماش! تصمیم داشتیم از اون جا بریم کِلاردشت، می گفتن جایِ زیباییه. اما من هنوز اون جا نرفته بودم. نمی دونم چرا گیلان رو بیش تر از مازندران دوست داشتم، اما از حق نگذریم مازندران هم خیلی دیدنی و زیبا بود.

من:

- وایسا، همینان!

بچه ها رو که دیدم، این حرف رو زدم. آراد ماشین رو به کناری منحرف کرد و نگه داشت. وای همه بودن! بچه هایِ دانشگاه! دلم واقعا براشون تنگ شده بود. به جز مهدیس تقریبا با هیچ کدومشون ارتباطی نداشتم و حالا اونا این جان! رو در رو! می دونستم گله مندن، می دونستم، اما مهم نبود، مهم این بود که الان رو به روم بودن و باعث می شدن تموم خاطراتِ خوب تویِ ذهنم نقش ببندن. از همون جا که نشسته بودم براشون دست تکون دادم و داد زدم:

- سلام رفـــقا!

در ماشین رو باز کردم و تقریبا پریدم بیرون. اول از همه به سمتِ مهدیس رفتم.

من:

- سولاملیکم!

خودمو تو بغلِ مهدیس انداختم، اونم بغلم کرد و محکم فشارم داد.

مهدیس:

- سلام پوپولیِ من!

گونه م رو آبدار بوسید. بچه ها یه دفعه داد زدن:

- سلام دختره!

من:

- سلام ... وای سلام!

اول رفتم سمتِ دخترا و تک تکشون رو بغل کردم، بعد رسیدیم به آقا پسرا. واقعا پسرایِ دانشگامون پسرایِ پایه و باحالی بودن. سعید، یکی از پسرهای دانشگاه که خیلی هم باهاش صمیمی بودم، اومد سمتم و گفتم:

- به سلام پناه خانوم! افتخار دادین!

چپ چپ نگاش کردم و گفتم:

- کوفته کاری! لوس! این اَداها رو برایِ من درنیارا!

خوشگل خندید و گفت:

- آخه خَره دلم برات تنگ شده بود.

اومد جلوتر و یه دفعه دستِ راستش رو انداخت پشت کمرم و منو کشید تو بغلش. با این که این با این موضوع مشکل نداشتم، اما الان آراد اون جا بود و ... سرم رو از رو شونش برداشتم و زیرِ گوشش گفتم:

- پسره ی پررو! خجالت بکش! شوهرم باهامه.

سرش رو کشید عقب و گفت:

- جـــدی؟!

من:

- آره.

آروم دستش رو از رویِ کمرم برداشت و خودش رو کشید عقب. نگاهی به پشتِ سرم انداختم، آراد فکش منقبض شده بود، یعنی من احساس می کردم که شده، دستِ راستش رو هم مشت کرده بود، اوف!

اومد جلو و با پِرِستیژ مخصوصِ خودش گفت:

- سلام دوستان.

همه باهاش سلام علیک کردن و بهمون تبریک گفتن. در اون بین، سعید بود که فکر کنم یه کم حالش گرفته شده بود، می دونست که دیگه نمی تونه مثلِ قبل با من راحت باشه. اما پسرِ خوبی بود، من که ازش خوشم می اومد.

علی هم یکی دیگه از بچه ها بود که من باهاش خیلی جور بودم، اما اون رو مثلِ داداشم می دیدم. شنیده بودم تازگیا هم نامزد کرده.

من:

- به آقا علی! تحویل نمی گیری؟!

علی:

- گمشو دختر! چی کارت کنم دیگه؟!

آروم ادامه داد:

- مثلِ سعید بپرم بغلت جلویِ شوهرت؟

یه کم خجالت کشیدم و گفتم:

- نه منظور ...

حرفمو قطع کرد و گفت:

- می دونم خانوم، منظورت اون نبود! تو این شلوغی کِی وقت به ما می رسه؟!

من:

- اِ! علی!

علی:

- جونِ علی؟!

دستامو به هم کوبیدم و گفتم:

- راستی شنیدم نامزد کردی؟! چرا به من نگفتی نامرد؟!

علی:

- آره درست شنیدی! مگه تو بهم گفتی که من بگم؟

من:

- خب، برایِ من یهویی شد!

علی:

- فکر کن برایِ منم یهویی شد!

من:

- همیشه یه جواب تویِ پاچه شلوارت داری!

خندید و گفت:

- وِل کن این حرفا رو! به نظر میاد شوهرت مردِ خوبیه. آره، همین طوریه؟!

چی باید بهش می گفتم؟! من شناختِ خاصی ازش نداشتم، جز عنق بودنش!

من:

- آره، خوبه. با هم کنار میایم.

علی:

- همین مهمه، تفاهم.

من:

- بله. خانومِ شما چطور؟

علی:

- خیلی دخترِ خوبیه پناه. خیلی آرومه و این باعثِ آرامشِ منم شده.

من:

- چه عالی! چرا نیاوردیش ببینمش؟

علی:

- زیاد حال نداشت، ایشاا... دفعه ی بعد.

من:

باشه.

صدایِ مهدیس اومد:

- شما دوتا چی می گید ور ور؟! پاشین دیگه! می خوایم راه بیفتیم.

من:

- خب دیگه؟! مادرِ فولادزِره!

مهدیس:

- پـــناه!

من:

- زهرِ ...

مهدیس دستش رو گذاشت رویِ دهانم و گفت:

- هلاهل؟!

دستشو کنار زدم و گفتم:

- مار!

خندیدیم و هر کس به سمتِ ماشینِ خودش راه افتاد.

 .   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

تویِ راه، هم من ساکت بودم، هم آراد. انگار حرفی برایِ گفتن نداشتیم.

دست هایِ مردونش رو مدل قشنگی روی فرمون گذاشته بود و با مهارتِ خاصی حرکت می داد که تهِ دلِ آدم قَنج می رفت! رانندگیش خوب بود، در عینِ مهارت، رعایت می کرد. عینکِ مارک دارش روی صورتش باعث شده بود چشماش، که اولین نقطه ی زیبا تویِ صورتش به حساب می اومد، پنهون بشه!

حِس می کردم زیرِ این ظاهرِ خشن و مغرور، یه قلبیِ داره که به سختی بشه کشفش کرد. گاهی اوقات حس می کردم قلب نداره، اما حالا می فهمم داره؛ وقتی با دیدنِ حرکتِ سعید، دستاش مُشت شد، اینو فهمیدم. گرچه من نمی تونم از این حرکتش تعبیرِ خاصی بکنم.

خیلی حوصلم سر رفته بود، راه هم دراز بود. تصمیم داشتیم تا ظهر برسیم کلاردشت و ناهار رو اون جا بخوریم. دستم رو بردم سمتِ ضبط، دکمه روشن رو زدم. لحظاتی بعد آهنگی ازش پخش شد.

تن تو ظهر تابستون رو به یادم میاره

رنگ چشمای تو بارون رو به یادم میاره

وقتی نیستی زندگیم فرقی با زندون نداره

قهر تو تلخی زندون رو به یادم میاره

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون می زنه

تو همون خونی که هر لحظه تو رگ های منه 

تو مثل خواب گل سرخی لطیفی مثل خواب

من همونم که اگه بی تو باشه جون می کنه 

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

تو مثل وسوسه ی شکار یک شاپرکی

تو مثل شوق رها کردن یک بادبادکی

تو همیشه مثل یک قصه پر از حادثه ای

تو مثل شادی خواب کردن یک عروسکی

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

تو قشنگی مثل شکلایی که ابرا می سازن

گلای اطلسی از دیدن تو رنگ می بازن

اگه مردای تو قصه بدونن که این جایی

برای بردن تو با اسب بال دار می تازن

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

از لبت دوست دارم شنیدنه

(آهنگِ نیاز از فریدون فروغی)

چقدر این آهنگ قشنگ بود! یعنی آراد از این آهنگا گوش می کرد؟

بالاخره صداش در اومد:

- این سی دی رو آریانا گذاشته، وگرنه من اصلا از این آهنگا گوش نمیدم!

واقعا گوش نمی داد؟! می خواستم بهش بگم خیلی بی سلیقه تشریف داری.

من:

- اما خیلی زیبا بود!

آراد:

- بله بود، اگه نبود که تویِ ضبطِ ماشینِ من نبود.

حرصم گرفت، از خود راضی! حالا من گفتم آهنگ قشنگه نه ... هـــوف! جوابشو ندادم و نگاهم رو به جاده دوختم.

آراد:

- مثلِ اینکه خیلی با دوستایِ پسرت صمیمی هستی؟!

اِهه! بالاخره پرسید!

من:

- می شه گفت آره.

پوزخندی زد و گفت:

- می شه گفت!؟ اما عکس العملِ اون پسره خیلی بیش تر از اینا بود!

اِهه! پس حسابی سوختی؟!

من:

- خب خیلی وقت بود همدیگه رو ندیده بودیم.

لحنش یه کم خشن شد و گفت:

- چند بار باید بهت بگم که رعایت کن؟!

وا! خب مگه من پریدم بغلش؟!

من:

- من که نخواستم این طور بشه، اون خودش ...

حرفمو قطع کرد و گفت:

- حتما اون قدر بهش رو دادی که این کار رو کرده.

عصبی شدم، دلیلی نداشت این همه شلوغش کنه.

من:

- اصلا به خودم ربط داره که چی کار می کنم!

یه دفعه زد رو ترمز. یادم رفته بود کمربندم رو ببندم و پرت شدم جلو. با دستام مانع شدم وگرنه سرم آسیب می دید.

آراد داد زد:

- که به خودت ربط داره! آره؟! که هر غلطی می خوای بکنی و به خودت ربط داشته باشه؟!

من:

- دیوانه ...

آراد:

- خفه شو!

با اعصاب خردی پاشو گذاشت رویِ پدال گاز و راه افتاد، ماشین پرید. عصبانیتش رو رویِ پدال گاز خالی کرد. من که خم شده بودم، دوباره چسبیدم به صندلی. پسره ی خل وضع! چشه؟!

عوضـی! چرا یِهو وحشی شد؟! چرا آخرش همه کاسه کوزه ها سرِ ما می شکنه؟! یه کم فکر نمی کنه آخه ... آخه چی بگم؟! بغضم گرفته بود، از اولش زهرشو ریخت! کوفتم کرد! خدا آخرشو به خیر بگذرونه!

اخماش تویِ دهنش بود و نگاهش به جاده، تا می تونست ماشین رو پیچ می داد. احساس دل پیچه ی شدیدی سراغم اومده بود. اَه لعنتی! خب این قدر نپیچون ماشینو! دستم رو گذاشتم رویِ دلم و حرکتش دادم. اَه لعنتی آروم تر برو!

صورتم رو جمع کردم. احساس کردم همه ی محتویاتِ معدم داره میاد تو دهنم. نه، نه، لعنتی! الان نه! حالم خیلی بد شده بود. کاش یه قرص می خوردم! هم سرم گیج می رفت، هم دلم می پیچید. دستِ چپم رو رسوندم به قفلِ کمربند. آراد اصلاً حواسش به من نبود. با یه تیک قفلشو باز کردم.

دیگه نتونستم تحمل کنم، دستم رو گذاشتم رویِ دنده. آراد به خودش اومد. در رو رویِ هوا باز کردم، آراد ایستاد.

با سرعتی که از خودم بعید می دیدم از ماشین پریدم بیرون، خودم رو رسوندم به کنارِ جاده، هر چی خورده بودم و نخورده بودم رو بالا آوردم. همش تقصیرِ این پسره ست! هم فشارِ عصبی، هم پیچوندنایِ وحشتناکِ این ...

سرم پایین بود که سایه ای رو کنارم دیدم. 

آراد دستمالی رو به سمتم گرفت و گفت:

- اینو بگیر.

با نفرت نگاهش کردم و دستمال رو چنگ زدم از دستش. کثافت! ما عقب تر از همه بودیم و بچه ها احتمالا رفته بودن. با عصبانیت لبم و اطرافش رو پاک کردم.

آراد:

- لب و لوچت رو چرا داغون می کنی!؟

من:

- ماله خودمن، دوست دارم داغونشون کنم!

آراد:

- اما یه روزی لازمت می شن!

با نگاه بدجنسی زل زد بهم. منظورشو فهمیدم، اما به رویِ خودم نیوردم. مثلا داشت خودشیرینی می کرد؟! آشغال! ازش بدم اومد! به خاطره مسخره بازی ای که در آورد! دیگه محلت نمی دم آقا آراد! آره، همین خوبه برات!

چون رویِ زانو نشسته بودم، بلند شدم و سر زانوهامو پاک کردم، به سمتِ ماشین رفتم، به بدنش تکیه دادم. هنوز حالم اون قدر خوب نبود که بخوام دوباره سوار بشم.

آراد از صندلیِ عقب بطریِ آب رو برداشت و تویِ لیوان ریخت، گرفت سمتم و گفت:

- بخور، گرچه می دونم الان اصلا طعم خوبی نداره!

حرصم گرفت. لیوان رو پَس زدم و درِ ماشین رو باز کردم و خودمو پرت کردم رویِ صندلی. مهم نبود! به درک! بذار بشکنه اصلا!

آراد:

- الان سوار نشو، نمی خوام ماشین کثیف بشه!

با این حرفش، گرچه لوس نبودم و از لوس بازی هم خوشم نمی اومد، ولی ...! درِ ماشین رو باز کردم و پیاده شدم. ماشینِ سعید رو جلوتر دیدم که وایساده بود، به سمتِ اون رفتم. حوصله ی طعنه و کنایه هایِ آراد و نداشتم، تنهایی بهش خوش بگذره! نزدیکِ ماشینش شدم، سعید سرشو آورد بیرون و گفت:

- چی شده؟! چرا رنگت پریده؟!

من:

- حالم بد شد.

سعید با نگرانی گفت:

- چرا عزیزم؟!

من:

- چون آراد بد رانندگی کرد!

چه ریلکس جوابشو دادم، خودم کیف کردم!

سعید:

- می خوای با من بیای؟!

من:

- آره همین تصمیمو داشتم!

یه لبخند نشست گوشه ی لبش. چه ایرادی داشت؟! هر چی بود از اون آراد مسخره بهتر بود. در جلو رو باز کردم و نشستم. از تو آینه ی کنار صندلی، قیافه ی بهت زده ی آراد رو دیدم، هنوز لیوانِ آب تو دستش بود! خوب حقش بود! هر عملی عکس العملی داره!

با صدایِ قشنگِ معین، از فکرِ آراد بیرون اومدم و به آهنگ با لذت گوش دادم.

لحظه هام پر شده از دوست داشتن تو

واسه من قشنگه عشق و خواستن تو

می شه با تو هم نفس ستاره باشم

با تو هم سفر تا مرزِ قصه ها شم

بی تو این گلایه ها چه بی شماره

شب و روز برای من فرقی نداره

زندگی رو با تو عشقِ تو می خوام

تو نباشی بی تو من همیشه تنهام

تمام قصه هامو از تو دارم

بهترین خاطره هامو از تو دارم 

تو این شبایِ خالی از ستاره

آخرین ترانه هامو از تو دارم

تمام قصه هامو از تو دارم

بهترین خاطره هامو از تو دارم 

تو این شبایِ خالی از ستاره

آخرین ترانه هامو از تو دارم

تمام قصه هامو از تو دارم 

بهترین خاطره هامو از تو دارم 

تو این شبای خالی از ستاره 

آخرین ترانه هامو از تو دارم

سایه شو رو سرِ این همیشه عاشق

بی تو خالیه تمام این دقایق

من به جز خاطره هام چیزی ندارم

بی تو هر لحظه همیشه بی قرارم

بی تو این گلایه ها چه بی شماره 

شب و روز برای من فرقی نداره

زندگی رو با تو عشق تو می خوام

تو نباشی بی تو من همیشه تنهام

تمام قصه هامو از تو دارم

بهترین خاطره هامو از تو دارم 

تو این شبای خالی از ستاره

آخرین ترانه هامو از تو دارم

تمام قصه هامو از تو دارم

بهترین خاطره هامو از تو دارم 

تو این شبای خالی از ستاره

آخرین ترانه هامو از تو دارم

(آهنگ خاطره ها از معین)

صدایِ آروم و لرزونِ سعید رو شنیدم:

- پناه؟!

من:

- بله؟

سعید:

- این آهنگ من رو یادِ خودم و خودت می اندازه ...

چی؟! سعید چی گفت؟! نکنه ...؟! نه، اصلا نمی خوام فکرشم بکنم!

من:

- آره، خاطراتِ دانشگاه کم نبود!

شاید من می خواستم این جوری تعبیرش کنم.

سعید:

- چرا پناه ... چرا؟

من:

- چی چرا؟

همون طور که ماشینو هدایت می کرد، نگاهی به من انداخت و گفت:

- چرا ازدواج کردی؟!

شوکه شدم. یعنی چی چرا ازدواج کردی؟

من:

- یعنی چی سعید؟!

سعید:

- یعنی اشتباه کردی پناه ... اشتباه کردی!

سرِ پیچ بودیم، آن چنان پیچید که لاستیکایِ عقب نزدیک بود بره لبِ جاده! این دیوانه تر از اون بود!

من:

- چته تو؟

سعید:

- ساکت شو!

وا! مردم خل وضعنا!

به یه قسمتی رسیدیم که یه جایی برایِ ایستادن داشت، زد رو فرمون و نگه داشت. این جاده چرا امروز انقدر طولانی شده؟! لعنتی!

من:

- سعـید؟

داد زد:

- چرا تو هیچ وقت نفهمیدی من می خوامت؟

جـــان؟! منو می خوای؟!

اول از تو آینه نگاهی به پشت انداختم، آراد پشتِ سر ما بود و با فاصله ی به نسبت کمی از ما ایستاده بود و منتظر بود ما حرکت کنیم.

من:

- منــو؟

با دستِ راستش چونمو گرفت و نازش کرد، اَه! یه جوری شدم!

سعید:

- آره تو رو! هنوزم می خوام!

فکم رو منقبض کردم، دندونامو رویِ هم فشار دادم. مگه من بستنیم که می گه می خوامت؟!

من:

- دستتو بکش!

عصبی شده بودم، درسته باهاش راحت بودم اما دیگه اجازه نمی دادم تا این حد پیش بره!

سرم رو کشیدم عقب و گفتم:

- ببین سعید، هر چی پیش اومده رو همین جا چال می کنی! فهمیدی؟!

سعید:

- آخه چه جوری فراموشت کنم؟

من:

- نمی دونم، اما من الان نامزد دارم و تو حق نداری به من ابراز علاقه کنی!

سعید:

- من دیر جنبیدم ...

من:

- شاید! اما بهت اجازه نمی دم هرکاری دلت خواست بکنی! لطفا حدت رو رعایت کن!

سعید:

- پناه ...

دیگه به حرفش گوش ندادم و در ماشین رو باز کردم، پیاده شدم و درو محکم بستم. به سمتِ ماشینِ آراد رفتم. هر چی بود آراد از این بهتر بود، نبود؟! نه بابا همه شون مثل همن! امروز چرا هِی من میرم این ور، اون ور؟! آبروم رفت! نکنه آراد دیده باشه؟! حوصله غر زدناشو نداشتم! سرمو انداختم پایین و در ماشین رو باز کردم و نشستم.

من:

- برو!

آراد:

- چیه؟! پرتت کرد بیرون؟!

هـی! اینم ما رو ول نمی کنه ها!

من:

- نخیر!

آراد:

- تا تو باشی دیگه از این کارا نکنی!

راست می گفت؟! نمی گفت؟! به درک! اصلا دیگه نمی خوام فکرشو بکنم! مثلا خیرِ سرم اومدم تفریح کنم! چی شد!؟ مزخرفا! از همتون بدم میاد!

یه دفعه ماشین پرید، باز این زیاد گاز دادا! خب رانندگی بلد نیستی، چرا می شینی پشتِ فرمون؟! والا!

بالاخره رسیدیم کلاردشت. چقدر دور بود اما چقدر قشنگ بود اون جا. بوی شمال، عقل رو از سرم پروند. با تمام وجودم، بو کشیدم.

من:

- هـــوم!

آراد:

- گشنته؟!

قاطعانه گفتم:

من:

- نخیر!

یه لبخند که کم پیش می اومد بزنه، زد و گفت: 

- دروغگوی خوبی نیستی!

جوابشو ندادم. دوباره بو کشیدم، باز هم بو کشیدم، سیر نمی شدم! رطوبت هوا باعث می شد خوابم بگیره اما نمی شد که بخوابم. اول تصمیم داشتیم بریم یه جایِ دنج و با صفا، ناهار بخوریم. بچه ها وسایلا رو از تهران آورده بودن. فکر کنم می خواستن کباب بزنن. یه جایِ سرسبز ایستادیم و تصمیم گرفتیم همون جا اتراق کنیم. از ماشین پیاده شدم. منتظر آراد ایستادم، چون بالاخره باید جلویِ بقیه آبروداری می کردم که! آراد ماشین رو پارک کرد و پیاده شد، نمی دونم چرا، اما دستم رو انداختم تویِ بازوش و محکم گرفتم! بدون هیچ قصدی اما، شاید هم برایِ فهموندن این موضوع به سعید! شاید! آراد هم حلقه ی بازوشو که دستم دورش بود، تنگ تر کرد. خوب شد همراهی کردا!

سعید با یه نگاهی که شاید، حسرت بود، خشونت بود، یا عشق به من بود، داشت ما رو نگاه می کرد. به سمتِ بچه ها رفتیم.

مهدیس:

- چه چسیبیده به شوهرش. ولش کن!

آراد خندید ولی من اخمی به مهدیس کردم! پررو!

من:

- مهدیـــس!

مهدیس بی غل و غش خندید و گفت:

- عشقِ من، مزاح فرمودم!

زدم پشتِ کمرش و گفتم:

- کوفت! مزاحت بخوره تو سرِ من!

مونا، یکی دیگه از بچه ها گفت:

- پناه ول کن این دختره رو! به سرش ضربه خورده امروز!

زیر لب گفتم:

- این دختره از اولش مشکل داشت!

مهدیس:

- ها! چی؟!

من:

- کوفتِ کاری! برو سراغِ کارت بچه جون!

آراد که تا اون موقع ساکت بود گفت:

- چی کارش داری مهدیس خانوم رو!؟

مهدیس بل گرفت و گفت:

- ای قربونِ دهنت آقا آراد! این زنِت خیلی غر می زنه!

آراد یه نگاه مکش مرگ ما به من انداخت و گفت:

- آره، خیلی!

کوفت و آره خیلی! اما بهش اخم که نکردم هیچ! یه نگاهی که سعی کردم از نظر دیگران عاشقونه بیاد، بهش انداختم. اون هم چشماشو برام خمار کرد و زیر لب گفت:

- عزیزمی.

اوهو! نمی دونستم یه نگاه اون قدر تاثیر دارها! ولی خب بچه ها نباید چیزی می فهمیدن!

ما دخترا مشغول شدیم. یه حصیر پهن کردیم. وسایلا رو جا به جا کردیم. حتی یه چادر هم زدیم. آقایون مشغول سیخ زدن کبابا شدن و بعدش هم کباب کردنشون. بویِ کباب رو از خودش بیشتر دوست داشتم. خب واقعا هم بهتر بود!

ناهار رو با شوخی و خنده خوردیم. قرار بود بعد از کمی استراحت بریم یه کم اطراف رو بگردیم و بعد هم برگردیم و هر کی بره خونه خودش.

تصمیم گرفتیم یکم پیاده روی کنیم. خب، توی اون جاده با اون هوا، چه حالی می داد. ما دخترا با هم یه اِکیپ شدیم و پسرا هم با هم. آراد حسابی با علی جور شده بودن، اما زیاد حوصله ی سعید رو نداشت و سعید هم حوصله ی آراد رو!

دست انداختم و بازویِ مهدیس، که داشت هر و کر می کرد رو کشیدم سمت خودم. گفتم:

- جمع کن خودتو!

مهدیس:

- گمشو! دوست دارم بخندم اصلا! مثلِ تو باشم غم برک بزنم؟!

آروم گفتم:

من:

- ببند اون بی صاحابو!

مهدیس:

- جـــون، می خورمتا!

بازوشو ول کردم و هلش دادم اون ور:

- گمشو اون ور منحرف!

مهدیس:

- من منحرف نیستم، تو زیادی فکرت خرابه!

چپ چپ نگاش کردم و گفتم:

- کمبود محبت پیدا کردی تو باز؟ دامنِ منو چسبیدی؟

سرش رو نزدیکم کرد و گفت:

- من دامنتو نچسبیدم. اون آقایی که از اون جا زیرِ نظرت گرفته دامنتو چسبیده، تازه دامنتم نه ...!

من:

- بی تربیتِ خرچسونه!

اینو گفتم و بعد نگاهی به آراد انداختم. حواسش که به ما نبود! حتما باز این دختره توهم زده. بی خیال شدم و قدمامو بلندتر کردم. گوشیم که تویِ جیبِ مانتوم بود ویبره رفت. یک کم جا خوردم. خو یک دفعه ویبره میره خو! انگار اس ام اس بود، چون ویبره ش قطع شد. قفل صفحه رو باز کردم و نگاهی به اسمِ فرستنده کردم. آراد. پیامو باز کردم و خوندم:

«زیاد نخند، من از زنِ سبک خوشم نمیاد.»

ابروهام پرید بالا. این آقا که می گفت من اهلِ اس ام اس نیستم. بعدش هم، من که نخندیدم. مهدیس خل و چل خندید. اخمی نشوندم رویِ پیشونیم و زل زدم بهش. اصلا انگار نه انگار، نگامم نکرد! از لجش گوشی رو دوباره گذاشتم تو جیبم و بی خیال شدم. پررو پررو اس میده دستورم میده بعد نگاهم نمی کنه! مردکِ ... !

همین جور تویِ خودم بودم که صدایِ علی اومد:

- چیه؟ تو فکری! دمغی؟

من:

- نه.

علی:

- الکی نگو نه! من تو رو نشناسم که باید سرمو بذارم زمین و ...

حرفشو قطع کردم و گفتم:

- زبونتو نیشگون بگیر!

خندید و گفت:

- نیشگونم مگه می شه گرفت ازش؟

من:

- آره پس چی؟ می خوای نشونت بدم؟

داشتم دستم رو به سمتِ دهانم می بردم که دستم رو رو هوا گرفت و آورد پایین و گفت:

- این کارا چیه؟ می گن دختره خُله!

من:

- مگه نیستم؟

علی:

- چرا هستی، اما یک کمی!

من:

- گمشو، دیوانه.

علی:

- هِی هی! بی تربیت شدیا! دارم به آراد شک می کنم!

من:

- نه بابا اون بیچاره که بددهن نیست! این داداشم مقصره!

صدایِ آراد رو از پشت شنیدم. اون جا چی کار می کرد خو؟

آراد:

- داشتین غیبتمو می کردین؟ اسمم رو شنیدم.

علی:

- نه داداش. غیبت چرا؟ داشتیم خوبیتو می گفتیم.

خندید و اشاره ای به من کرد، بعد هم چشمکی به آراد زد. آراد هم رو هوا منظورشو گرفت و گفت:

- اِه! پس این خانومِ ما شیطونی کرده؟

من:

- نخیر!

دستشو خَصمانه انداخت پشتِ کمرم، تقریبا چنگ زد. وحشی!

آراد:

- نه، کردی!

من:

- نکـردم!

علی در حالی که داشت از مسخره بازیِ ما قهقهه میزد گفت:

- گناه داره، دخترمون رو اذیت نکن.

صورتمو جمع کردم و دست راستمو مشت کردم و کوبیدم توی بازوی علی.

- داشتیــم؟

علی:

- نه قربونت نداشتیم.

رو به آراد ادامه داد:

- من یادم باشه دفعه بعد زنمو بیارم تا از دست این دختر آسایش داشته باشیم ما!

من:

- مسخره ها!

هردو داشتن می خندیدن به من. یک کم تو این موارد قاطی می کنم. خواستم از کنار آراد برم که با دستش که دورم بود گوشه ی مانتوم رو گرفت و گفت:

- کجا؟ بودی حالا!

اِه! تو شوخیم بلد بودی بکنی؟ فقط می خواد حرص بده منو بعد بزنه به معدم، به اعصابم، بیفتم تو خونه.

من:

- نه برم دیگه، برم از دستم آسایش داشته باشین.

علی:

- برو هِـــری!

خواستم یه مشت دیگه بزنم بهش که آراد دستم رو تو هوا و خشن گرفت:

- این کارا چیه؟ مگه کیسه بکسه؟!

یه اخمی رو پیشونیش بود. می دونستم زیاده روی کردم اما حقش بود!

علی:

- ما دیگه به کارایِ این دختره عادت کردیم.

اخمِ آراد غلیظ تر شد. اِه علی جون یه دقیقه نمی شد هیچی نگی؟!

آراد با قاطعیت گفت:

- باید این عادتشو ترک کنه.

من هم اخم کردم. چینی به پیشونیم انداختم. هردو با خصومت زل زده بودیم به هم. هیچ کدومم نگاهمونو منحرف نمی کردیم. هیچ کدوم از رو نمی رفتیم. انگار یادمون رفته بود کجاییم. یادمون رفته بود بیرونیم و بچه ها چیزی از موضوعِ ما نمیدونن. یادمون رفته بود باید تظاهر به عشق کنیم! هر دو سرشار از غرورو عصبانیت! دستش داشت پشتِ کمرم رو سوراخ می کرد. فشارِش رو لحظه به لحظه زیادتر می کرد. در این حین دست یکی ما بین صورتامون قرار گرفت.

علی:

- کات! بسه دیگه! چتون شد شماها!؟

داشت اوضاع وخیم می شد. داشت خراب می شد. داشتیم خراب می کردیم. با تمامِ نیرویی که داشتم و زورم سعی کردم لبخند بی جونی رویِ لبم بیارم، گرچه کم بود اما همونش هم غنیمت بود! اون هم انگار تازه فهمید کجاست. اخماشو باز کرد و دستشو شل. آخیش! کمر موند برای من اصلا؟!

آراد:

- هیچی. بریم دیگه، نه؟

دستشو از پشتم کشید. آخی! احمق!

من:

- پس منم میرم پیش دخترا.

آراد:

- نه! تو با من میای!

برق گرفتتم. چش شده؟ چرا داره مسخره بازی درمیاره؟ چرا داره ضایعم می کنه؟ باید خوددار باشم. بعدا حسابشو می ذارم کفِ دستش!

من:

- باشه.

رفتم کنارش وایسادم. شونه به شونش. نمی خواستم نزدیک تر از این بشم بهش! نمی خواستم! اما حیف که خواستم برآورده نشد. این دفعه خشن تر دستشو تویِ دستم قفل کرد. این یعنی نهایتش! با ناخنش، خراشی روی سطح دستم انداخت. صورتمو از درد جمع کردم. کسی اون کارشو نفهمید، فقط من فهمیدم. چپ چپ نگاهش کردم اما اون توجهی نکرد و قدماشو تند کرد. منو دنبال خودش مثلِ بچه گربه می کشوند! و من چاره ای نداشتم جز همراهی.

تفریحِ بدی نبود. بعد از کمی قدم زدن و گشت و گذار تصمیم گرفتیم برگردیم وگرنه به شب می خوردیم. سقفِ ماشین رو زده بود، چون نم نم داشت بارون می بارد. سرم رو به پنجره ی ماشین تکیه دادم، رفتم تو فکر. چقدر اتفاقای جور واجوری توی این مدت برایِ من اتفاق افتاد. انگار باید هر چیزی برام یه مسئله دراز و کشدار بشه.

مثلا همین امروز، با این که با کارایِ آراد و سعید، باز هم خوش گذشت، ولی طولانی بود.

سکوتِ سختی ماشین رو فرا گرفته بود. تنها چیزی که به گوش می رسید صدایِ نفسای تند و عصبی آراد بود. اما چرا؟! دیگه که چیزی نشده بود!؟

بالاخره فوران کرد:

- تو نمی خوای آبرو برایِ من بذاری؟

برخوردش تند بود، طوری که یه آن استرس گرفتم! دوباره نبضم تویِ گردنم میزد، نفسام به شماره افتاده بود. چرا؟ ترسیدم؟ من ازش ترسیدم؟!

با صدایی لرزون گفتم:

- مگه من چی کار کردم؟

صداش اوج گرفت:

- دیگه چی کار می خواستی بکنی؟!

با دستم روکشِ صندلی رو فشار دادم، از حرصم!

من:

- چرا اَلکی داد و هوار راه می اندازی؟

آراد:

- این چیزا الکین؟

آروم گفتم:

- مگه قرار نبود ما کاری به کار همدیگه نداشته باشیم؟

جوش آورد. دنده رو تند عوض کرد.

آراد:

- بله قرار بود و هست، اما نمی ذارم آبروم جایی بریزه.

من:

- مگه ریخته؟!

نگاهشو از جاده گرفت و بهم زل زد؛ تند، عصبی، خشن! چشمایِ گرد شده از خشم یا هر چیز دیگه ای!

آراد:

- اگه جلوتو نمی گرفتم می ریخت. پس حواستو جمع کن خانوم کیائی!

زبونمو به دندون گرفتم. چقدر این آدم زورگوئه آخه؟ چقدر؟

با لجبازی گفتم:

- جمع هست!

با کفِ دستش زد رویِ فرمون و گفت:

- تو مگه حرف حالیت نمی شه؟ روانیم کردی.

من:

- بودی!

با این حرفم پاش رو گذاشت رویِ ترمز، اما تونست ماشین رو کنترل کنه و بکشوندش کنار. منم کمربند بسته بودم و پرت نشدم جلو. در حالی که از عصبانیت لَه له میزد گفت:

- چی گفتی؟

من:

- حرف رو یه بار می گن!

دستِ راستشو به سمت صورتم آورد. با دستش محکم چونمو گرفت. یعنی رو هوا گرفت و من تا بخوام سرم رو بکشم عقب دیر شده بود. کل چونم و اطرافش توی دست گنده ش جا شده بود. لرزش خفیف چونمو به خوبی احساس می کردم. گوریل!

معلوم بود داره دندوناشو به هم می سابه چون فکش عقب جلو می شد. از لایِ دندون های قفل شدش گفت:

- حرفِ حساب حالیت می شه یا یه جور دیگه حالیت کنم؟

خوف برم داشت. چرا یهو رم می کنه این؟! قیافش واقعا ترسناک شده بود. سعی کردم دهانم رو حرکت بدم و حرف بزنم، مگه می شد حرف زد آخه؟ فکم قفل شده بود تو دستش.

من:

- ولم کن.

فشارِ دستش رو دوچندان کرد. ترکید چونم!

آراد:

- تو هنوز منو نمی شناسی. نمی دونی چه چیزایی ازم برمیاد. پس پا رو دمِ من نذار.

تنها چیزی که گفتم همین بود:

- گفتم ولم کن!

نگاهِ ترسناکی بهم انداخت و دستشو از چونم جدا کرد و کشید عقب. دیگه هیچی نگفت، هیچی! فقط اِستارت زد و ماشین رو روشن کرد و رفتیم.

همین که رسیدم خونه انقدر خسته بودم که به چیزایِ دیگه فکر نکنم و تو تختم،غش کنم.

- هوی! پاشو.

کوفت! این صدایِ کیه؟ احساسِ سرما می کردم. دست کشیدم دیدم پتو روم نیست. داشتم با دستم دنبالِ پتو می گشتم که باز صدا اومد:

- گشتم نبود، نگرد نیست!

سردمـه! این کیه؟ تویِ عالمِ خواب و بیداری هیچی حالیم نبود خو!

من:

- پتو.

- خریداریــم!

غلت زدم به پهلو و پاهام رو تویِ شکمم جمع کردم.

- پاشو دیگه عجوزه ی پیـــر!

با این حرف رادارم راه افتاد. کی می تونست باشه جز ...؟

جیغ زدم:

- برو گمشو پـــندار!

پندار:

- دِ نه دِ! تا تو رو سرِ پا نگیرم نمیرم!

من:

- یعنی چی سر پا بگیری؟!

پندار:

- خب یعنی مثل نی نی کوچولوها بلندت کنم بفرستمت دستشویی و ...

بالش رو به سمتش پرتاب کردم و گفتم:

- برو پسره ی پررو! 

اومد نزدیکِ تخت. یک دفعه پایِ راستم رو کشید. دیـوانه! نصف بدنم رو هوا بود.

من:

- ولم کن پندار.

پندار:

- تا بلند نشی ولت نمی کنم خواگورم(خواهرم)!

من:

- چی؟!

پندار:

- خواگورم!

من:

- بی شعور! ول کن پامو، خاک تو گورِت!

پندار:

- منم که همینو گفتم خواگورم! یعنی خواهرم خاک تو گورت! نه، نه، خاک تو گورم!

دستامو دو طرف بدنم رویِ تخت گذاشتم و نیم خیز شدم.

من:

- ول کن پامو.

یه دفعه پامو با قدرت کشید که همون یه ذره تعادلم رو هم از دست دادم و پخش تخت شدم.

پندار:

- اوخی خواگورم! 

بعد مثلا صداشو عصبانی کرد و گفت:

- پا می شی یا نــه؟!

در حالی که پام رو تکون می دادم و سعی داشتم از بین دستاش دربیارم گفتم:

- پدرسوخته ول کن پامو!

پندار با یه حرکتِ سریع پامو ول کرد. پام افتاد رو تخت، تَخ! دیوانه! می خورد به لبه ی تخت چی؟

پندار:

- بی تربیت شدیا!

من:

- از تاثیراتِ جنابعالیه!

پندار با صدایِ ظریفی که سعی داشت مسخره بازی در بیاره گفت:

- اِوا من؟ من به این باتربیتی، باشخصیتی، تحصیل کرده ای! البته گوفته باشما قَصتِ ایزدواج نیمدارم!

در حالی که سعی می کردم خندم رو کنترل کنم گفتم:

- کار خودتو کردی، حالا برو بیرون!

اینو گفتم، روفرشیم رو پوشیدم و به سمتِ دستشویی رفتم. از دستِ این پسره من یه روز خوش ندارما، والا!

فصل دهم

همه کارهامونو کرده بودیم، مونده بود مراسمِ نامزدی و عقد و بالاخره رفتن به خونه ی مشترکمون و همخونه شدن من با اون شخصِ شخیص و روزهایی که معلوم نبود قراره چه چیزایی رو برام به ارمغان بیاره.

نمی دونستم آیا می تونم با غرور بی جاش بسازم یا نه؟ گرچه مدتِ زیادی نبود، چند ماهی بود، ولی همونم می تونست منو کلی پیر کنه! اون وقت موهاشو دونه دونه با موچین می کنم و میرم ماساژ صورت چون نمی خوام پوستم بیفته. چرا دارم چرت و پرت می گم؟ کارمه چون!

با دستم شقیقمو فشار دادم. دردِ خفیفی رو توش احساس می کردم. از بس حرصم داده این پسر! والا! داشتم حساب کتابا رو می کردم، کیا باید دعوت می شدن، کیا نباید. نباید؟ خو آره خو! ما که اون قدرام دوست و آشنا نداشتیم. نهایتش پنجاه، شصت نفر، یا شایدم یک کم بیش تر. بعدشم عروسی که نبودش، یه نامزدی ِ به نسبت خودمونی بود.

خودکارو گذاشتم کنار. باید یه بار به بابا نشون می دادم شاید یادم رفته باشه کسی رو، اون وقت بد می شه. برگه رو گذاشتم رویِ میز. حالا بعدا بهش نشون میدم.

گوشیم داشت رویِ میز عسلیِ کنار تختم ویبره می رفت. همیشه گوشیم رو سایلنت بود. حوصله نداشتم صدایِ آهنگش بلند بشه. خیز برداشتم و گوشی رو از رو عسلی کشیدم. اسمِ سعید رویِ صفحه خودنمایی می کرد. با دیدن اسمش، برای یه لحظه یه دلشوره ای افتاد تو دلم. اون چی کارم داشت؟ امیدوار بودم همه چیز رو فراموش کرده باشه. تو دلم دعا دعا می کردم فراموش کرده باشه. حداقل یه چراغِ کورسویی هنوز تو دلم روشن بود. پوست لب پایینم رو به دندون گرفتم و اَنسر رو زدم. یه لحظه مکث کردم که صداش شنیده شد:

- الو. پناه؟

من:

- بله؟!

سعید:

- سلام خانومی.

اوه نه! پس یعنی فراموش نکرده! نه نمی خواستم این طور بشه! نه، نه، نه!

من:

- سلام.

سعید:

- خوبی؟

من:

- ممنون!

سعید:

- می خوام ببینمت.

نه! از این بدتر نمی شد دیگه.

من:

- چرا؟

سعید:

- برای این که ببینمت باید دلیل داشته باشم؟

آره، آره!

من:

- فکر کنم باید داشته باشی.

برای یه لحظه ساکت شد.

من:

- الو؟!

سعید:

- باشه. می خوام باهات حرف بزنم.

این شد دلیل آخه؟

من:

- این دلیلِ خوب! الان حرف بزن.

سعید:

- از پشت تلفن نمی شه.

من:

- اگه بخوای می شه.

معلوم بود کفری شده اما خوب، دلیلی نداشت برم ببینمش به حرفاش گوش بدم که!

سعید:

- بذار ببینمت دیگه. حتما کار مهمی دارم.

چی باید بهش می گفتم؟

من:

- کِی؟

سعید:

- هر وقت که تو بگی.

اَه! داشت رو اعصابم یورتمه می رفت دیگه.

من:

- تو کارم داری بنابراین تو باید بگی.

سعید:

- امروز چطوره؟

غروب بیکار بودم. اهل کلاس گذاشتن و اینا هم نبودم، پس گفتم:

- خوبه، کجا؟

سعید:

- میام دنبالت.

بیاد؟ آره مگه چی می خواد بشه!؟

- باشه.

سعید:

- ساعت هفت حاضر باش.

من:

- اوکی فعلا.

- فعلا.

بعد از تماس، خودمو پرت کردم روی تخت. این دیگه چی کارم داشت؟ چرا همه چی بهم پیچیده؟ یعنی چی می خواد بگه؟

مانتویِ مشکیمو، که اندامی بود و از بالا تا سر زانوهام چسبون بود رو پوشیدم با شلوار جینِ سورمه ای که یه کم روش کار شده بود و پاهامو خوش ترکیب تر نشون می داد، آرایشم فقط مدادِ چشم و ریمل بود، تو قسمتِ چشمام و رژ گونه ی آجری که گونه هامو خیلی خوشگل نشون می داد. تویِ لوازم آرایش بیش تر از همه رژ لب رو دوست داشتم، اونم رژِ مایع، اوووم! یه رژِ لبِ صورتی پررنگ که به بنفش می زد رو انتخاب کردم و رویِ لبم کشیدم، رنگش خیلی خاص بود، بهم هم می اومد. دوباره کشیدم و سه باره! در آخر لبامو به هم فشار دادم و با خطِ لب، بهش فرم دادم. شالِ نوک مدادی گذاشتم و با کیفم ستش کردم، با کتونیِ آل استارِ هم رنگشون. خوب شده بودم، از خودم راضی بودم. 

ساعت، پنج دقیقه به هفت رو نشون می داد، الاناست که بیاد. برایِ یه لحظه عذاب وجدان گرفتم، اما چرا؟ من که نمی خواستم کاری کنم، تازه هنوز هم که با آراد ازدواج نکرده بودم، پس ... هر چی فکر بود رو زدم کنار، رفتم از بینِ پرده ی اتاقم بیرون رو دید زدم.

یه پرشیایِ مشکی، جلویِ درمون توقف کرد. خودش بود. نمی خواستم الکی منتظر شه، بی شخصیتی بود اگه منتظرش می ذاشتم، پس خودم مثلِ دخترایِ خوب راهِ بیرون رو پیش گرفتم؛ اون هم که به موقع اومده بود، پس تنبیه نیاز نداشت.

من:

- من دارم میرم بیرون.

صدایِ پندار اومد:

- کجا خانوم؟

من:

- بیرون دیگه، شامم نمیام احتمالا.

پندار:

- با کدوم رِفیقت؟!

من:

- لال بمیر پندار!

پندار:

- باشه این طوریه ...؟!

از همون جا، توی آشپزخونه، داد زد:

- برو گمشو شبم خونه نیا! همون جا که میری بمون!

پسره ی ...! چقدر ...!

من:

- بی تربیت! بی غیرت!

با این حرفم، پندار دو متر تو جاش پرسید و از آشپزخونه به سمتم خیز برداشت. اومدم در برم، که دیر شده بود؛ مُچِ دستِ راستم رو گرفت و پیچوند، صدایِ آخم در اومد واقعا قاطی کرده بود! تا حالا ندیده بودم پندار عصبانی بشه، اما الان کارد می زدی خونش در نمی اومد. عجب غلطی کردم!

پندار:

- چه زری زدی؟!

نه مثل این که خیلی قضیه جدی شد!

من:

- هیچ ...

دستم رو بیشتر پیچوند و گفت:

- انقدر پست نشدم که بذارم شب رو بیرن ول بگردی! با این حرفی که زدی، بهت اجازه ی بیرون رفتن نمیدم!

یا باب الحوائج! این چش شد!؟ منو داشت به سمتِ پله هایِ طبقه دوم می کشوند.

من:

- پـــندار! چرا قاطی می کنی؟!

پندار:

- چون فکر می کنی هیچی حالیم نیست. اگه باهات شوخی می کنم، روت باز نشه خانوم به اصطلاح محترم!

داد زدم:

- مینو بیا نجاتم بده!

پندار منو جلوتر از خودش به سمتِ پله ها هل داد و گفت:

- خفه شو!

چرا من این چند روز این قدر فحش می خورم؟ بالاخره مینوی عزیزم پیدا شد و با تعجب به قیافه ی پندار زل زد، شاید هیچ وقت این طوری ندیده بودش، شاید هم ...

مینو:

- پندار چی شده؟

پندار:

- تو حرف نزن مینو، این دختره باید آدم بشه.

مینو:

- مگه چی کار کرده؟

من:

- هیچی به خدا!

پندار با چشم هایِ به خون نشسته عینِ ببرهای وحشی زل زد بهم و گفت:

- دهنتو می بندی یا نه؟

وا دادم! برایِ اولین بار مثلِ سگ ازش ترسیدم. اون سعید زیرِ پاش درختِ آلبالو سبز شد که!

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- ببخشید داداشی، می ذاری برم؟ دیرم شد.

اومدم گونشو ببوسم که خودشو کشید عقب و گفت:

- به من نزدیک نشو! به هیچ وجه بهت اجازه ی بیرون رفتن نمیدم پناه.

مینو پا در میونی کرد و گفت:

- پندار این یه بار رو ببخشش.

پندار زُل زد تو چشمایِ مینو. وای خر شو دیگه! اَه! کم کم رنگِ نگاهش عوض شد، آروم تر شد.

مُچِ دستم رو که حالا دیگه سِر شده بود، ول کرد و گفت:

- این یه بار رو می بخشمت، اما دیگه تکرار نشه.

مینو نگاهِ قدرشناسانه ای بهش انداخت.

اوخی راحت شدم. منم زیر لب گفتم:

- مرسی داداجی!

و بعد، مثلِ فرفره زدم بیرون!

تا رسیدم جلویِ در، نفسِ حبس شدمو خارج کردم! اوه! هیچ وقت فکر نمی کردم پندار انقدر عصبانی بشه! بهش امیدوار شدم! غیرتِ نهفته ی تویِ وجودش رو نشون داد! ای جـــونم! با این که ترسیده بودم اما خوشمم اومده بود.

پایینِ مانتوم رو صاف کردم و سر شونه هامو آوردم بالا. به سمتِ ماشین قدم برداشتم. بدونِ تعارف، درِ جلو رو باز کردم و خیلی خانوم وار نشستم.

من:

- سلام!

با لبخندِ دخترکشی نگاهم کرد و گفت:

- سلام خانومی.

اوف! بازم؟!

ماشین رو از تویِ دنده درآورد و گفت:

- کمربندتو ببند عزیزم.

یادم رفته بود!

دست بردم و کمربند رو کشیدم و آروم بستم. ماشین رو راه انداخت. نمی دونستم چی کارم داره و چی می خواد بگه، اما کنجکاو بودم. خب، باید صبر می کردم! بالاخره که دهنِ خرد شدشو باز می کنه و حرف می زنه! با ناخن هایِ کج و کولم ور می رفتم، خب عادت داشتم بعضی وقتا بدونِ این که متوجه بشم، بجومشون. اما زیاد هم برام مهم نبود چه فرمی داشته باشن. به وقتش، سوهان می کشمشون و لاک می زنم. چه فکرایی می کنم من! دوباره فکرم معطوف شد رویِ این که سعید چه چیزی رو می خواد بهم بگه. چرا لال شده؟! چرا عینِ خیالش هم نیست؟! نکنه سرکارم گذاشته؟! دونه دونه موهاشو می کنم! با همین ناخنایِ کج و کولم! طاقتم تموم شده بود، من اومده بودم تا حرفشو بهم بزنه! نظرمم عوض شده بود، نمی خواستم جایی باهاش برم، باید همین جا همه چیز رو بگه و تمام!

من:

- خب؟

سعید با لبخندی که به وضوح رویِ لبش خودنمایی می کرد، گفت:

- جونم؟!

واه واه واه! می گم خب، می گه جونم!

من:

- خب چی می خواستی بگی؟!

سعید:

- مگه چیزی می خواستم بگم؟

من:

- اِه!

سعید:

- من که یادم نمیاد!

کیفم رو از رو پام برداشتم و کوبیدم تو بازوش! آراد می خواست این عادتمو ترک کنم، اما مگه می تونستم!؟ آخه خیلی حال میده یکی حرفِ زیادی بزنه کتک بخوره! هه!

سعید:

- اِهه! چرا می زنی دختر؟!

من:

- چون حقته! مثلِ آدم حرف بزن ببینم!

سعید:

- این جا؟!

من:

- بله همین جا!

سعید:

- پُشتِ فرمون؟!

من:

- آره!

سعید:

- اون وقت تو هر دقیقه می خوای با کیفت بکوبونی تو سرو کله من، تصادف می کنیم که!

من:

- سعید؟!

کیفمو کنارِ صورتش گرفتم و گفتم:

- میگی یا بزنم؟

سعید با یه حرکت مُچِ دستمو گرفت و کیف رو با دستم آورد پایین و گفت:

- هنوز کوچولویی واسه این تهدیدا خوشگلم!

بلند خندید.

من:

- کوفت!

سعید:

- قربونِ اون کوفت گفتنت بشم من!

من:

- سعیــد!

سعید:

- باشه بابا، بذار به یه جایی برسیم بعد.

من:

- نخیر، می خوام همین الان، همین جا، زیرِ سقفِ این ماشین بهم بگی!

خندش شدت گرفت و گفت:

- جمله رو!

من:

- سعید! یه بار دیگه بخندی، به جونِ خودم پیاده می شم!

تهدیدیم جدی بود، یعنی چه پسره ی چلغوز انقدر زِرت و زِرت می خنده؟!

سعید:

- باشه خانوم، چرا تهدیدایِ ترسناک می کنی؟

سرعتش رو کم کرد و ماشینو کنارِ خیابون نگه داشت! منم بد یک دنده ای بودما!

من:

- خب؟!

سعید:

- خب به جمالِت خوشگله!

داغ کردم!

- سعید، خفت می کنمـا!

سعید:

- اوخی! با اون دستایِ کوچولوت می خوای منو خفه کنی؟

من:

- سعید، بگو من وقت ندارم این قدر این جا مسخره بازی در بیاری و نگاهت کنم!

سعید یه کم ابروهاش رفت تو هم.

سعید:

- باشه، حالا که نمی خوای وقتِ طلاییتو تلف کنی پس گوش کن.

اوهه! این چرا این قدر خشن شد یهو؟

سعید:

- تو باید از علاقه من نسبت به خودت باخبر شده باشی، مگه نه؟

انگار یخ ریختن تو دلم! خب، یه جورایی آره اما نه اون قدرم!

من:

- خب ...

یه کم تند شد و گفت:

- یعنی چی پناه؟! از وقتی اومدی داری می گی خب!

لبِ پایینم رو گزیدم! اَه! مزه ی رژ لب رفت تو دهنم! فکر کنم دندونام رنگی شدن!

من:

- چی بگم؟

سعید:

- هیچی، گوش کن و سر تکون بده!

خندید، اما من با خشم زل زدم تو چشماش.

سعید:

- خب، حالا نیاز نیست چشماتو برام این جوری کنی، همین جوریشم ...

دستشو به سمتِ دستم که رویِ کیفم بود، آورد. مغزم دیر آنالیز کرد و برایِ عقب بردنِ دستم، دیر شده بود.

دستم رو تویِ دستایِ گندش گرفت و ادامه داد:

- همین جوریشم منو عاشق کردی!

داشتم کم کم داغ می شدم، حالا کی فوران کنم معلوم نیست.

سعید:

- تو به اون پسره محرمی؟!

به تو چـه خب؟!

من:

- نه.

یه برقی رو تو چشماش دیدم، خب چرا تو خوشحال می شی؟

سعید:

- خیلی خوبه.

یه کم ترسیدم، منظورش چی بود!؟ دستم رو خواستم بکشم عقب که انگشتاشو تویِ انگشتام قفل کرد. دستِ اون گرم بود اما دستِ من سرد، سردِ سرد!

من:

- چی؟! یعنی چی؟!

سعید:

- یعنی می تونی باهاش به هم بزنی!

عقل از سرم پرید، اون چی می گفت؟! اون که چیزی نمی دونست؟! همه زندگیمو مدیونِ آراد بودم، نمی تونستم بزنم زیرش! این بی انصافی بود! اخمی نشوندم رویِ پیشونیم و ابروهام رو کشیدم تو هم و گفتم:

- یعنی چی؟! خودت می فهمی چی داری می گی؟!

سعید:

- آره، خوبم میفهمم!

من:

- اما به نظرِ من اصلا هم نمی فهمی!

چون کج رو به من نشسته بود، صاف نشست و دستم رو که محکم گرفته بود، رویِ سینش گذاشت، بعد اون یکی دستش هم گذاشت روش. من هم یه کم به جلو کشیده شده بودم، خب وقتی اون جوری می شینه!

سعید:

- پناه، بیا و دست بکش از این پسره. من خوشبختت می کنم، من عاشقتم! در کنارِ من کمبودِ چیزی رو احساس نمی کنی!

چه از خودشم مطمئن بود! هــه!

من:

- مگه اَلکیه؟! منو آراد نامزدیم.

سعید:

- یعنی انقدر عاشقشی؟!

چی باید می گفتم؟! باید ... باید یه چیزی می گفتم که بی خیالم شه. باید شانس آخرم رو امتحان می کردم!

من:

- آره، واقعا عاشقشم! من بدونِ آراد نمی تونم زندگی کنم و تو بهم می گی ازش جدا شم؟ اصلا به این کارت فکر کردی سعید؟! هان؟!

سعید، با چشم هایی غم زده نگاهم کرد و گفت:

- کاش ... کاش ...

مکثی کرد و دیگه ادامه نداد. رویِ دستم بوسه ای زد و بعد ول کرد. یعنی چی؟! یعنی سعید بی خیال شد؟! اون پسرِ عاقلی بود، با این حرفام، اگه بازم پافشاری می کرد، خیلی احمق بود!

برگشتم خونه. شاید نیم ساعت هم نشده بود که رفته بودم بیرون؛ خب خودم مقصر بودم وگرنه اون که نمی خواست این جوری هول هولی حرف بزنه! یه کم ناراحت شدم، ناراحت شدم از این که نمی تونستم مثلِ قبل با سعید راحت باشم. کاش اونم منو مثلِ یه دوست می دید، نه کمتر، نه بیشتر. هـــی! عجبا! 

ترجیح دادم کلید بندازم و درو باز کنم، حوصله ی غرغرایِ پندار رو دیگه نداشتم، واقعا نداشتم! درو باز کردم و رفتم تو. یه کم هوا سوز داشت. مسیر حیاط رو به حالتِ دو رفتم تا رسیدم به درِ ورودی. صدایی نمی اومد، تقریبا خونه ساکت بود. رفتم داخل، هیچکی نبود!

نگاهی به ساعت انداختم، یک ربع به هشت. نفسم رو بی هدف فرستادم بیرون. کتونی هامو با بی حوصلگی، از پام در آوردم و کناری پرت کردم. از همون فاصله ی دور، قرمزی ماژیک رویِ وایت بردِ یخچال، خودشو بهم نشون داد. مسیر باقی مونده رو طی کردم و به سمتِ آشپزخونه رفتم.

با خطِ کَج و معوجی نوشته شده بود:

- ما رفتیم دور دور، اگه کسی اومد خونه نترسه ها! لولو نداره این جا!

از لحنش و خطش فهمیدم کارِ پنداره. اهه! اونام رفتن بیرون!

کیفم رو از رو دوشم برداشتم و با دستم گرفتمش، تقریبا داشت رویِ زمین کشیده می شد، اما مهم نبود، نبود! در اتاقم نیمه باز بود، پایِ راستم رو آوردم بالا و با یه حرکت کوبیدم رو در؛ در کامل باز شد. گاهی اوقات از این کارا می کردم، البته وقتی کسی نبود. کیفم رو پرت کردم رویِ میزِ کامپیوترم، که از گوشش سُر خورد افتاد کفِ سرامیک! اوف! بی خیالش شدم. تنها چیزِ مهمی که توش بود، گوشیم بود، که اونم از بس ضربه دیده بود، ضدِ ضربه شده بود! شالم رو با یه حرکت از رو سرم کندم، انداختمش رویِ تخت. تند تند دکمه هایِ مانتوم رو باز کردم و مانتوم رو با یه حرکت درآوردم و اونم پرت کردم رو تخت. بعد هم به سمتِ دستشویی رفتم تا صورتم رو با شیر پاک کن، پاک کنم تا عاری از هر لوازمِ آرایشی بشه.

فصل یازدهم:

باورم نمی شد، هنوز هم باورم نمی شد تویِ این مکان و زمان قرار دارم و قراره، قراره ...! هـــوف! لپم رو باد کردم و نفسم رو با فشار فرستادم بیرون تا شاید یه کم از قلیان هیجان درونیم کم بشه. 

موهام، که بالایِ سرم جمع شده بود، احساسِ بدی رو بهم می داد. احساس می کردم یه کوه رویِ سرمه، اما چاره ی دیگه ای نبود. می گفتن برایِ این مراسم، خوب نیست که موهام باز باشه. من بالاخره تسلیم شدم! اینو تهِ ماجرا نمی دیدم اما بُرد خودم هم نمی دیدم. چه بازی هایی که زمونه با من نکرده بود. همه ی حس ها یه دفعه بهم هجوم آوردن، حقارت، بدبختی و یه چیزِ مبهمی که نمی دونستم چیه!

دستم رو گذاشتم رویِ لباسم و از قسمتِ کمر که کمی چین خورده بود و رفته بود بالا، کشیدمش پایین. یه لباسِ نباتی رنگِ بلند تا مُچِ پاهام، آستین یه طرفه بود که از اون طرف که آستین داشت، رکابی مانند بود، یه کم قسمتِ کمرش و بالاترش، کار شده بود، اما نه زمل و زیمبو ها! خوشگل، یعنی چیزِ شیکی بود. از رویِ کمر تا مُچِ پام هم چسبون بود و از رویِ ساق پای راستم تا پایینش، یه چاک داشت. 

دستم رو بردم سمتِ لبم و قسمتی از رژ لب که یه کم بیرون زده بود رو پاک کردم. یه کم رنگش پخش شد، باز هم روش دست کشیدم. آخیش! بالاخره درست شد! چشمم رو تیره کار کرده بود، چون همیشه تیره بیش تر بهم می اومد تا روشن، روشن یه جوری بی حال نشونم می داد، اما با این آرایشِ چشمی که ناهید خانوم برام انجام داده بود، چشمام بیش تر از هر وقتِ دیگه ای به نظر می اومد. الان با این آرایشِ تیره، توسیِ تیره شده بود. چشمامو تویِ آینه برایِ خودم درشت کردم، اوه! عجب چشمایِ وحشی ای داشتم من نمی دونستم! جلویِ موهام رو که اومده بود تویِ صورتم، زدم پشتِ گوشم.

یه نفسِ عمیق کشیدم. من تویِ این موقعیت قرار گرفته بودم و باید به نحوِه احسن ازش لذت می بردم، حتی اگه اَلکی و صوری بود!

تویِ خونه آماده شده بودم. همه چیز به شکلِ خوشگل و شیکی تزیین شده بود، خیلی مایه گذاشته بون واقعا بابام و آراد. تو خونه خودمون مراسم رو برگزار می کردیم، چون بابام این طور می خواست و آراد هم با تمام احترامی که برایِ بابام داشت، اون رو قبول کرد.

رویِ مبلی که برایِ من و آراد آماده کرده بودن، نشسته بودم و نگاهم رو به در دوخته بودم و تک تک کسایی رو که می اومدن رو از نظر می گذروندم؛ یک سریشون اول می اومدن سمتم و باهام سلام علیک می کردن و یک سری هم اول ترجیح می دادن برن لباساشونو عوض کنن و بعد بیان سر وقتم. 

خنده دار بود، همه در تلاش بودن. اما من، با این که هیجان داشتم، ولی ... ولی، حسِ خیلی خوبی هم نداشتم، چون از امشب باید می رفتم خونه آراد، باید می رفتم چون زنِ شرعی و قانونیش می شدم. بله، نامزدی من و آراد بود و شروعِ یه زندگیِ جدید که نمی تونستم حتی حدسش بزنم، نه نمی تونستم.

تویِ همین فکرها بودم که دستی رویِ کمرم، منو به خودم آورد و باعث شد یه کم تو جام بپرم.

- خوشگل شدی عزیز یک دونه ی من!

با این که این همه باهاش دعوا و کَل کل داشتم، اما با همه ی وجودم دوستش داشتم.

من:

- مرسی عزیزِ خواهر!

آره، پندار! پنداری که با بی تربیتی هاش و گاهی اوقات، بدخلقی هاش منو بیش تر به خودش وابسته می کرد. تنها برادرم بود و دوستش داشتم. با اون چشمایِ قهوه ای سوخته، زل زده بود به صورتم و با تحسین نگاهم می کرد.

سرشو نزدیکِ گوشم آورد و گفت:

- خیلی خوشحالم که تو سر و سامون گرفتی. تو که بری، ما هم بعد می ریم خونه ی خودمون.

با تعجب زل زدم بهش.

من:

- چی؟

پندار:

- خونه خریدم.

من:

- مگه می خوای بمونی؟

فکر کنم برقِ تو چشمامو دید. گفت:

- آره عزیزم، کجا برم؟ نکنه انقدر که اذیتت کردم، دوست داری زودتر برم گم و گور شم؟

نیشگونی از رونِ پاش که مثلِ سنگ بود، گرفتم و گفتم:

- گمشو دیوونه! من از خدامه تو این جا بمونی!

پندار:

- آره؟

با شیطنت زل زد تو چشمام.

من:

- آره، آره!

دستشو پشتِ کمرم محکم تر گرفت و منو بیش تر کشید تو بغلش و گفت:

- پسرِ خوبیه، قدرشو بدون.

هـی داداش من تو کجایی ببینی چقدر منو حرص میده؟! سعی کردم عادی باشم.

- چشم.

پندار:

- آ باریکلا! من دیگه برم پیشِ خانومم ببینم داره چه می کنه.

لبخندی به صورتش پاشیدم و گفتم:

- برو داداشیِ من.

رفتش رو به پله ها، با چشمام دنبال کردم. آخ که وقتی داشت ازم دور می شد، تازه می فهمیدم چقدر دوسش دارم! آراد کجا بود؟ دیدمش که داشت این ور اون ور می رفت اما پس کوشش؟ این طوری که نمی شد، اون هی بره این ور اون ور شَک نمی کنن؟ هی پیشِ خودم فکر می کردم نکنه بفهمن! خیالاتی شده بودما!

مریم جون و آریانا، که خیلی شیک و رسمی لباس پوشیده بودن، از دور داشتن بهم نزدیک می شدن. کی اومدن اینا که من ندیدمشون؟! به رسمِ ادب و مهری که ازشون تو دلم افتاده بود، از جام بلند شدم و قدمی به سمتشون حرکت کردم. مریم جون از دور داشت تند تند حرف می زد و قربون صدقم می رفت.

- ماشاا... چقدر تو دل برو شدی تو دختر! هزار ماشاا...!

از شرم سرم رو انداختم پایین. مادر شوهر به این خوبی دیگه از کجا گیر بیارم؟! هی!

اومد جلو و به جایِ این که گونمو ببوسه، رویِ گردنم رو یه بوسه ی کوچیک زد تا آرایشم خراب نشه. آخ که چقدر با ملاحظه بود این زن.

من:

- قربونتون برم من مریم جون.

آریانا خودشو انداخت وسط و گفت:

- پس من چـــی؟

خندیدم و شیرین گفتم:

- ای جـونم! چه خوشگل شدی عزیزِ من!

آریانا که از تعریفِ من خوشش اومده بود، اومد کنارم و دستشو انداخت دور کمرم و گفت:

- به این می گن عروس! به به! واقعا داداشم باید سر تا پاتو طلا بگیره!

ای جونم! حالا انگار من چه تحفه ای هستما!

من:

- نه بابا! اون قدرام دیگه نه!

آریانا:

- چرا عزیزم؟ لعبتی تو!

به دنبالِ این حرفش خنده ای سر داد و گفت:

- آق داداشم داره نزدیک می شه. فکر کنم بغلت کردم حسودیش شده. من برم تا جا برایِ آقاتون وا بشه.

وای که چقدر این دختر بامزه بود! خوبه حالا هجده سالش بیش تر نبود!

مریم جون و آریانا به استقبالِ مهمونا رفتن. آراد داشت هی نزدیک تر و نزدیک تر می شد، با یه اخم خوشگل روی پیشونیش.

- نه، خوبه تو هم یه کم به خودت برسی بد نیستی!

از اولش شروع کرد! آخه یکی نمی گه یه امشبو رعایت کن پسر؟! پوستِ لبم رو کندم.

آراد:

- نکن اون کار رو با لبات! شاید یه دفعه خواستم ببینم چه طعمی دارن!

عقل از سرم پرید. این الان چی گفت؟! همون طور تو شوکِ حرفاش بودم، الان می خواد منو اذیت کنه داره این حرفا رو می زنه. لبم رو محکم به هم فشار دادم.

آراد:

- نترس عزیزم، الان وقتش نیست. آخرِ شب حسابی از خجالتت در میام.

دیگه واقعا خوف برم داشت. باید یه جوابی می دادم که نفهمه من ترسیدم. رفتم جلوتر، انگشتِ اشارم رو گذاشتم رویِ بازوش و با کمکِ انگشتِ میانیم، رفتم بالا تا رسیدم رو سر شونش، یه جورِ خاصی نگام می کرد، احساس کردم صدایِ نفساش رو به خوبی می شنوم.

- باشه عزیزم، منتظرم.

با چشمایِ گرد شده از تعجب نگام کرد. باورش نمی شد منم مثلِ خودش، حالشو جا بیارم. کفِ دستم رو گذاشتم رویِ شونش و خودمو بهش نزدیک تر کردم، رو به رویِ قفسه سینش وایسادم، قدم با صندل تقریبا تا گردنش می رسید. سرم رو بردم زیرِ گوشش و با صدایِ آرومی که با فوت مخلوطش کرده بودم گفتم:

- اگه همین جوری این جا بمونی ممکنه بند رو آب بدیا!

سرشو کشید عقب و با یه نگاهِ جدی و خشک زُل زد بهم. مگه دروغ گفتم؟! لرزشِ بدنش رو حس می کردم.

رنگِ نگاهش عوض شد و گفت:

- آره خانومی، اگه این جا بمونم ممکنه یه کاری دستِ خودم و خودت بدم، بهتره برم.

اینو گفت و خودشو کشید عقب. دستم از رو شونش سر خورد و افتاد پایین، کنارِ بدنم. لبخندِ خبیثی نشست رویِ لبم. آراد داشت با قدم هایِ تند خوشو به بیرون می رسوند. دستش به کراواتش بود. هه! حتما زیادی هیجان زده بود. خوب پیش رفتم، خوب بود! باید می فهمید من جلوش سُست نیستم و اونه که می تونه اختیارشو به راحتی از دست بده. سرخوش شده بودم! شاید برایِ اولین بار بود که حس می کردم حال آراد رو گرفتم. دوباره ولو شدم رویِ مبل و منتظر چشم به در دوختم تا همه بیان و هر چه زودتر مراسم انجام بشه.

تقریبا دیگه همه اومده بودن، چه دوستامون، چه مهدیس که کنارم ولو بود، چه داییم و خالم؛ اما از بینِ دوستام سعید نبود! حتما براش سخت بوده که بخواد بیاد، آره همین طوره! فامیلای آراد اینا که کم نبودن، هم تقریبا اومده بودن. از بینِ اونا، از دختر عمه هایِ آراد خیلی خوشم نیومد، زیادی قر و فری بودن! والا! 

آراد رو هم بعد از اون باری که دیدمش و سرکارش گذاشتم، دیگه ندیدیم. آخی! بچم خجالت کشیده! با این افکارم لبخندی اومد رو لبم. مهدیس که کنارم نشسته بود جایِ آراد، با انگشتِ اشاره ش زد رویِ بازوم. از کارش چندشم شد. نمی دونستم چرا انقدر نسبت به این کار حساس بودم. خودمو یه کم جمع کرم و گفتم:

- دِ؟! چته؟!

مهدیس:

- مثلا نامزدیته ها! پاشو یه کاری کن، قری چیزی!

من:

- نکنه خودت دلت می خواد که به من میگی؟

هول کرد و گفت:

- مـــن؟! نه، نه ... البته ...

سرشو نزدیکِ گوشم کرد و آروم ادامه داد:

- شاید اگه یه همراهِ خوشگل و خوشتیپ ازم تقاضا کنه، قبول می کنما!

از لحنِ حرف زدنش و چرت و پرتی که گفت، خندم گرفت و گفتم:

- بی حیا! ببینم امشب می تونی کسی رو تور کنی یا نه!

مهدیس خودشو جمع و جور کرد و اون پاشو انداخت رویِ اون یکی پاش و گفت:

- واه واه! چه حرفیه که می زنی تو؟! من دخترِ سنگینی هستم، منو چه به این کارا!

خودش وقتی داشت این حرفا رو بلغور می کرد خندش گرفته بود و منم دستمو گذاشته بودم رویِ بازوش و ریسه می رفتم. واقعا خل بود این دختره! همین طور داشتم می خندیدم که با دیدن قیافه ی موذی هیربد، خندمو قورت دادم. یه جوری داشت با یه لبخندی که اصلا ازش خوشم نمی اومد نگاهم می کرد. اَه! حالمو به هم زد! لبخندمو جمع کردم و لبمو غنچه کردم تا خندم نگیره. 

علی و خانومش تازه اومدن. ای جـون! یه دختر ریزه میزه ولی ناز بود! به هم می اومدن چون علی هم با این که قدش خوب بود اما لاغر بود لبخند پت و پهنی که نزدیک بود دیگه لبم پاره شه زدم و بلند شدم، دستِ مهدیسم که رویِ مبل لم داده بود و داشت تک تک کسایی رو که این ور اون ور می رفتن رو می پایید، گرفتم و با خودم کشیدم. هه عجب عروس خانومی! یه جا بند نمی شدم کـه! مهدیسم باهام بلند شد و تند تند رفتیم سمتشون، آخه خیلی بامزه با هم قدم برمی داشتن! حسرت به دل می شم که منم یه بار با عشقم این طوری قدم بردارم! آخه عشقم نداریم، بدبختی این جاس! رفتم جلو و دستمو به سمتشون دراز کردم، حالا کدومشون دستشونو میارن جلو؟ خدا رو شکر مهدیس مغزِ فندوقیش رو به کار انداخت و دستشو گرفت جلویِ علی، منم دستمو تکون دادم و کشیدم سمتِ زنش.

علی:

- به به! سلام پناه خانوم، مبارکا باشه.

من:

- سلاملکم! خوش اومدی داداشی.

زنش هم زیر لبی سلام کرد. ای جان، خجالتی بود؟

علی که انگار متوجه شده بود، خواست حرفی بزنه که مهدیس زودتر گفت:

- سلام، من مهدیسم! معرفِ حضورتون خانومِ زیبا ...

حالا من خندم گرفته بود، اما زنش که هنوز نمی دونستم اسمش چیه، یه کم سرخ شد و یه لبخندِ شیرین تحویلمون داد.

- منم لاله هستم. خوشبختم از دیدنتون.

حالا نوبتِ من بود، دستم رو که هنوز تو دستش بود رو به گرمی فشردم و گفتم:

- خوشحالمون کردی اومدی لاله جون! برید لباساتون رو عوض کنید تا راحت تر باشید.

علی و لاله سر تکون دادن و رفتن. باز من موندم و این مهدیس. همین جوری عینِ دیوونه ها زِل زده بود به من و هیکلم رو برانداز می کرد!

زدم تختِ سینش و گفتم:

- هی! چشما درویش!

نیشگونی از بازوم گرفت و گفت:

- گمشو! من ببینم گناهه، اون وقت آراد جونت ببینه نیست؟

وای که چقد این دختر رو داشت!

من:

- بی تربیت! تو درست بشو نیستی!

مهدیس:

- فکر نمی کنم!

مینو داشت خانوم وار به سمتم می اومد. اومد نزدیکم و به نرمی گونمو بوسید و گفت:

- پناهم، چقدر ناز شدی عزیزم! مبارکت باشه.

هه! از این همه تعریف خر کیف شده بودم! باز هم لبخند گل گشادی زدم و آروم گفتم:

- تو هم خیلی خوشگل شدی عزیزِ دلم. مواظب داداشم باش، خطرناک شده ها!

ریز خندیدم و مینو گفت:

- آراد هم همین طور.

وای حالا منِ بدبخت سرخ شدم، یعنی خودم احساس کردم که شدم!

من:

- نه بابا!

مینو:

- چرا عزیزم، بالاخره امشب تنهایی باهاش.

یه لحظه احساس کردم ترسیدم ... نکنه؟ نه، آراد از این جَنَما نداره.

من:

- بس کن مینو.

مینو:

- باشه گلم! حالام این قدر این ور اون ور نپِلک، برو یه کم بشین سرِ جات بفهمن تو عروسی!

بیچاره راست می گفتا! بازم من بودم و کشیده شدنِ دستِ مهدیس و نشستن رویِ مبل!

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

عقد انجام شد، باورم نمی شد، من زنش شدم و الان حلقه ی اون تویِ دستامه.

وقتی عاقد برایِ سومین بار ازم پرسید وکیلم، یه نگاه به بابا و یه نگاه به مریم جون انداختم که داشتن با مهربونی نگاهم می کردن و گفتم:

- با اجازه ی پدرم و سایر بزرگ ترها، بله.

و این بله ای شد برایِ شروعِ زندگیِ من با شخصی به نامِ آراد.

شام سِرو شده بود و بعضیا برایِ این که هضمش کنن، پا شده بودن و داشتن قر می دادن. اما من هنوز حوصله ی این کار رو نداشتم با وجودِ اصرارهایِ اطرافیان. اما بالاخره چی؟! مطمئن بودم یکی بلندم می کنه؟! اهه! نکنه خودمم دوست داشتم؟! آره، چرا که نه! مگه من آدم نیستم؟! والا!

آریانا در حالی که داشت اون وسط به خودش پیچ و تاب می داد، به من اشاره کرد برم باهاش برقصم. سرم رو به نشانه ی نَفی تکون دادم که با چشم و ابروش برام خط و نشون کشید. انگار گفت:

- وقتی که اومدم بلندت کردم بگو نه!

داشتم با ناخنایِ مانیکور شدم، که بابتشون زجر کشیدم، وَر می رفتم که مُچِ دستِ راستم کشیده شد و منم مثلِ فنر بلند شدم تو جام وایسادم! وای چه شد مرا ...؟! دو تا چشمِ شیطونِ مشکی هم رنگ داداشش، داشت طلبکارانه منو نگاه می کرد. لعنتیا چه چشایی دارن! خوف برم داشت!

آریانا:

- دختر تو خجالت نمی کشی؟!

تویِ اون سر و صدا داشت داد می زد که من بشنوم.

من:

- چرا؟!

آریانا:

- اون جا نشستی پاتو انداختی رو اون یکی پات؟!

اوه! اینم خشن شدا!

من:

- خب ...

آریانا:

- خب نداره، باید بری تا می تونی خودتو تکون بدی!

منو کشید و با خودش برد وسط انداخت. خودش مشغولِ رقصیدن یا ورجه وورجه شدن شد و منم اون وسط بودم چاره ی دیگه ای نداشتم. یه کم که رقصیدم با احساسِ دستی رویِ پهلوم برگشتم پشت. ای جـونم! داداشم منو کشید تو بغلش و دستاشو گذاشت دو طرفِ پهلوهام. وای داداشم، داداشِ نازنینم! همین طور که با مهربونی زل زده بود بهم، منو هم تکون می داد.

پندار:

- چه عجب بلند شدی تنبل خانوم.

من:

- دیگه دیگه.

پندار:

- شوهرت کو ذلیل نشده؟

از لحنش خندم گرفت و گفتم:

- والا نمی دونم. می چرخه برایِ خودش.

پندار:

- مواظبش باش. این دختر عمه هاش زیادی دور و برش می پلکن، مخصوصا روژان!

با چشمایِ گرد شده نگاهش کردم و گفتم:

- کی؟!

پندار:

- روژان، دختر عمه کوچیکش.

من:

- تو از کجا می شناسیش!؟

پندار با لجوجی گفت:

- اَه چرا حرف می ذاری تو دهنم! اسمشو شنیدم فقط!

من:

- آها.

پندار:

- فقط آها؟! بابا تو دیگه چه زنی هستی؟! یه ساعت بیش تر نشده به عقدش در اومدی.

من:

- خب چه کنم؟

پندار:

- برو نجاتش بده!

من:

- مگه گیر افتاده؟

پندار:

- تو نمی فهمی، ولی من فهمیدم که اون الان دوست داره تو پیشش باشی، دور و برش باشی نه دختر عمه هاش!

پندار چی می گفت؟! یعنی ...؟! نه بابا، اون خیلی هم خوشحاله، ولی یه حسی بهم می گفت برو بکشش از اون جا بیرون و به همه نشون بده که زنشی و مقتدری! و همین شد که من تصمیمم رو عملی کردم.

نگاهی به پندار کردم. راست می گفت، خوبیت نداشت اگه من جلویِ همه پیشش نباشم، کنارش نباشم. مثلا ما باید حفظ ظاهر می کردیم، اما انگار نه اون رغبتی به این کار داشت، نه من! هر کدوم برایِ خودمون خوش بودیم! حتی وقتی هم عقد کردیم، هیچ حسِ مالکیتی روش پیدا نکردم، یعنی نباید هم پیدا می کردم، اونم رویِ این شخصِ مغروری که همه چیز رو برایِ خودش می دونست و می خواست!

دستم رو از رو شونه ی پندار برداشتم و گفتم:

- باشه داداشی، تو راست میگی.

پلکش رو یه بار بست و باز کرد، به نشونه ی تایید و منم هِلِک و هِلِک داشتم می رفتم سمتشون، آراد دقیقا پشتش به من بود، دخترا هم رو به روش بودن و داشتن به حرفاش می خندیدن، مگه داشت چی می گفت؟! تویِ اون سرو صدا چیزی نمی شنیدم ولی فقط جمله ی آخرش رو اونم با بدبختی، شنیدم:

- آره، همین شد که ما گوشامون مخملی شد.

بقیه دخترا خندیدن، فقط روژان با یه حالتِ بدی داشت آراد رو نگاه می کرد، حتما آراد یه چیزی گفته بود که به مزاجِ خانوم خوش نیومده بود! دستم رو رویِ قسمت پایینی کمر آراد به نرمی گذاشتم، بیچاره توقع نداشت، چون یه متر پرید جلو. خندم گرفته بود شدید. داشتم ریز ریز می خندیدم. دخترا هم به استثنایِ روژان، از خنده غَش کرده بودن.

یکی از دختر عمه هاش که داشت می خندید و اسمش فرشته بود گفت:

- وای! آراد ... شوکه شد! بیچاره ... توقع نداشت ... یه دفعه ای بغلش کنی!

بعد دوباره خندش شدت گرفت! دروغ نگم خود آراد هم خندش گرفته بود اما خودشو کنترل می کرد تا ضایع نشه!

آراد:

- اِهه! بسه دیگه! کم بخندین!

اومد سمتم و دستش رو دورِ شونم حلقه کرد.

من:

- ولی جدی جدی ترسیدیا!

یه نگاهی بهم انداخت، یه جورایی خاص بود. شاید می خواست بگه:

- خیلی پررو شدیا!

آراد با صدایِ نسبتا بلندی گفت:

- عاشقِ همین کاراتم!

اوه! بابا کوتاه بیا، کوتــاه! الان من غَش می کنما! دخترا با نگاهِ معنی داری به من و آراد نگاه کردن، ولی روژان فقط یه پوزخند زد. کوفت! حسود بترکی! باز سر و کله ی آریانا پیدا شد. داشت تند تند به سمتِ من و آراد می اومد. باز چه نقشه ای کشیده؟

آریانا صداشو جیغ جیغو کرد و گفت:

- بدویین شما دوتا هم! فقط بلدن وایسن لبخند تحویلِ هم بدن! بدویین وسط!

نه! آریانا خفه نشی تو!

آراد:

- باشه آریانا جان، می ریم حالا.

آریانا که فهمید آراد می خواد از زیرش در بره گفت:

- نه آق داداش، همین الان!

همین الان رو یه جوری گفت که یعنی یا می رین وسط یا خودم می اندازمتون وسط! آراد نگاهِ درمونده ای به من انداخت، شاید داشت با چشماش بهم التماس می کرد یه کاری کنم اما من شیطنتم گل کرد و گفتم:

- باشه آریانا جونم، الان میایم.

فشارِ دستِ آراد دورِ شونم دو چندان شد. باز این وحشی شد! آراد در حالی که سعی داشت خودشو کنترل کنه و فقط به سوراخ کردنِ بازوی من اکتفا می کرد، گفت:

- باشه بریم.

آقا ما رفتیم وسط. همچین منو پیچوند که احساس کردم صدایِ قِرچ از کمرم بلند شد! وحشـیِ آمازونی! چپ چپ نگاهش کردم، اما اون عینِ خیالش نبود. حالا خوب بود چراغا خاموش نبودا. 

کاش زبونم لال می شد! همین که اینو گفتم، همه چراغ خاموش شد. مثلِ کرم کارامل وا رفتم! آراد دو دستش رو انداخت دورِ کمرم و و دستاشو از پشتِ کمرِ به هم قفل کرد. چسبیده بودم به قفسه سینش که داشت بالا پایین می پرید. یعنی انقدر عصبانی بود؟!

سرشو برد زیرِ گوشم و با غیض گفت:

- انگار خیلی منتظر بودی تا با من برقصی.

حرصم گرفت. با دستِ راستم که رویِ شونش بود، نیشگونِ کوچیکی ازش گرفتم و گفتم:

- نخیر! ولی اگه همین جوری پیش می رفتیم، همه می فهمیدن که یه مشکلی هست.

نفسِ عمیقی زیرِ گوشم کشید و گفت:

- آره، راست میگی؛ باید نشونشون بدم که چقدر به ظاهر عاشقتم.

همین که اومدم منظورشو درک کنم، دیدم لباشو گذاشت روی بازوم و نرم بوسید. این الان چی کار کرد؟! احساس کردم همه دارن ما رو نگاه می کنن. درجه حرارتم رفته بود رو هزار. بعد از اون، چونش رو رویِ سرشونم گذاشت و منو با خودش تکون داد.

من چم شده بود؟! داشتم از این همه نزدیکی دیوونه می شدم. وای نه! دوست داشتم هرچه زودتر این آهنگِ مسخره تموم شه تا من از دستش در برم. فکر کنم دعام مستجاب شد، چون آهنگ تموم شد و صدایِ دست و سوت همه جا رو پر کرد.

پیشونیم عرق کرده بود. چراغ ها دوباره روشن شد، ولی من مطمئن بودم اون کارِ آراد رو همه دیدن، چون رقصِ نور دائم رویِ ما می چرخید.نفسِ راحتی کشیدم. با آراد به سمتِ مبلِ شخصیمون رفتیم.

آخرِ شب بود. با این که اصلا فکرشو نمی کردم ولی خوش گذشت، کلی خندیدم. اما اون روژان همش می رفت پیش آراد و درِ گوشش یه چیزایی براش وز وز می کرد، آرادم براش سر تکون می داد. نمی دونستم چی می گه ولی حسِ خوبی نسبت به این مسئله نداشتم. ولی فکر رفتن به خونه ی آراد نمی ذاشت زیاد روی این مسئله زوم کنم. شاید یه جورایی می ترسیدم، یه جورایی هم هیجان داشتم. دروغ چرا؟ هیجان داشتم خب! ولی برام سخت بود بخوام از بابام و داداشم دور شم. حالا نمی خواستم جای خیلی دوری هم برم ولی خب بالاخره ازشون جدا می شدم دیگه.

آهی از روی حسرت کشیدم و نگاهم رو به سرامیک های سفید زمین دوختم.

- خوشبخت بشی دخترم.

مامانیم بود. چشماش اشکی بود. چشمای منم آماده ی بارش بود گرچه ... خودم رو تو بغلش جا دادم و گفتم:

- مرسی مامانی.

- باهاش مهربون باش. 

بغضم رو فرو خوردم و به سختی گفتم:

- چشم.

مامانی:

- اون یه مرده و به محبت های زنش نیاز داره، پس زیاد بهش سخت نگیر و هواشو داشته باش. مواظب خودتم باش عزیزم.

پیشونیشو بوسیدم و گفتم:

- باشه هر چی شما بگین.

یه قطره اشک از چشم چپم چکید پایین. نمی دونستم چرا فقط چشم چپم داشت گریه می کرد! گاهی این جوری می شدم. سعی می کردم گریه نکنم ولی مگه می شد؟ بعد از مامانی نوبت پندار بود.

- خواهری رفتی دیگه؟!

با این حرفش نمی دونم چی شد که هر دو چشمم شروع کرد به بارش. خودمو انداختم توی بغلش و سرمو گذاشتم رویِ سینش و گریه رو سر دادم.

پندار:

- اَه! دختره ی لوس! حالا انگار کجا داره میره!

در حالی که در بین گریم نفس نفس می زدم با لحن بچه گونه ای گفتم:

- دل ... دلم ...بر ... برات ... تنگ می شه دادا ... شی!

پندار دستشو انداخت دورِ کمرم و گفت:

- منم خواهری، ولی همیشه همدیگه رو می بینیم. این که ناراحتی نداره عزیزم.

اشکامو با دستش پاک کرد و گفت:

- دیگه نبینم از چشمای خوشگلت اشکی بریزه ها.

من:

- چشم.

پندار ازم فاصله گرفت. حالا بابا، بابایی که توی همه ی این سال ها هم بابام بود هم مادرم، همه کسم. با اقتدار خودش اومد جلو و سرمو تو آغوشش گرفت. آروم آروم گریه می کردم.

بابا:

- خوشبخت بشی دخترم.

من:

- ممنون.

سرم رو نوازش کرد و آروم گفت:

- دختر کوچولویِ من چرا گریه می کنه؟

میون گریه، خندم گرفت و گفتم:

- چون دارم ازتون دور می شم.

بابا:

- کی گفته دور می شی؟ خونتون که تا این جا یه ساعت بیشتر راه نیست.

من:

- کلی گفتم دیگه.

بابا:

- نکنه داری میری خونه شوهر می خوای خونه داری کنی، دوس نداری بری؟

من:

- نه بابا!

خندید و گفت:

- شوخی کردم عزیزم. شوهرت مردِ خوبیه. مطمئنم هواتو داره.

پیشونیمو نرم بوسید.

من:

- آره می دونم خیلی دوستم داره.

کاش این حرفا راست بود، کاش ... کاش من نمی بایست با ترس وارد خونه آراد می شدم، کاش ... آراد رو دیدم که داشت با مامانش و خونوادش خداحافظی می کرد. مانتوم رو پوشیده بودم. چیز خاصی نباید می بردم. همه چیز اون جا مهیا بود، فقط چند تا وسیله شخصی. رفتم جلوی در. داشتم فین فین می کردم که یک دفعه یه گوریل جلوم ظاهر شد! نگاهم رویِ قفسه سینش بود. سرم رو بردم بالا و دیدمش. اَه! تو این جا چی میگی؟

- مبارکت باشه دختر عمه.

صداشو آروم تر کرد و گفت:

- امیدوارم خوشبختت کنه و از انتخابت پشیمون نشی.

گمشـــو! پررو!

با اخم نگاهش کردم و گفتم:

- نه، مطمئن باش نمی شم.

چش غُره ای نثارش کردم و رفتم سمتِ آراد اینا. از چشمایِ سرخم می شد فهمید که زر زدم! یا همون زار! مریم جون اومد سمتم و دستشو دور شونم حلقه کرد و گفت:

- عزیزم فدات بشم من. گریه کردی؟

سرم رو تکون دادم. منو بیش تر به خودش چسبوند و گفت:

- این برای همه دخترا پیش میاد. من خودمم همین طور بودم. بعد یه مدت با محبت هایی که شوهرت بهت می کنه برات عادی می شه.

آره جونِ آراد!

منو کشوند برد اون طرف تر و آروم بهم گفت:

- عزیزم، آراد پسرِ خوبیه، فقط یکم غُده، مغروره. شاید به خاطر موقعیتش باشه، یا شاید کوتاهی من.

حرفش رو قطع کردم و گفتم:

- نه این چه حرفیه؟ آراد خیلی خوبه.

لبخندی زد و گفت:

- امیدوارم عزیزم، ولی بدون اگه بهش محبت کنی و خوب باهاش رفتار کنی دنیا رو به پات می ریزه.

من:

- چشم.

گونمو بوسید و گفت:

- قربوت برم من. مواظب خودت باش. غصه هم نخور.

من:

- باشه چشم.

با آقای ایران منش و آریانا هم خداحافظی کردم. دیگه باید می رفتم. جلویِ در بودم که کسی صدام زد.

- دایی جون!؟

یک دفعه دلم لرزید. اون ... اون چی کارم داره؟ با تعلل برگشتم سمتش و گفتم:

- بله؟

اومد سمتم و گفت:

- دخترم از ما دلگیر نباش. آرزوی من خوشبختی توئه.

من:

- ممنون.

- امیدوارم لیاقتت رو داشته باشه، شاید اگه یه کم زودتر می جنبیدم الان عروس خودم بودی.

اِهـــه! حتمــا!

من:

- لیاقتم رو داره!

خواستم با این حرف دهنشو ببندم! یعنی چی داشت می گفت عروس خودم بودی؟ تو شب نامزدیم با یکی دیگه؟! این دیگه پررویی بود، پررویی! سعی کردم تند نشم. دیگه چیزی نگفت، منم راهمو گرفتم برم. آراد اومد سمتم و گفت:

- بریم؟

نگاهی به خونمون انداختم. آخ چه بد شد که دارم میرم!

من:

- آره.

بازوشو به سمتم گرفت، یعنی دستتو بنداز تو بازوم. با مکث دستم رو انداختم تو بازوش، اما اون بازوشو شل گرفته بود. هه! از نزدیکی زیاد به من خوشش نمی اومد؟! فکر کرده من خوشم میاد! سعی کردم با فاصله ازش راه برم. از خودراضی! سوار فراریِ خوشگلش شدیم. ما رفتیم و بقیه هم بوق زنون به دنبالمون.

***

جلویِ یه ساختمونِ به نسبت شیک توقف کرد. یه چیزی شیبیه برج بود شاید! چون وقتی شمردم دیدم نزدیکایِ ده طبقه می شه. جالب بود من تا حالا این جا رو ندیده بودم. یعنی کسی نیاورده بودم تا ببینم.

هنوز لباسم تنم بود و چون پایینش زیادی چسبون بود به سختی از ماشین پیاده شدم. چون با همه خداحافظی کرده بودم فقط برایِ همه دستی تکون دادم. آراد هم همین کارو کرد و پنج دقیقه بعد، اون جا خالی شد از هرگونه انسانی! من بودیم و آراد که داشت همون طور منو که بدونِ حرکت اون جا ایستاده بودم رو نگاه می کرد! تعجب کرده بود؟! خب من هنوزم تو شوک بودم و باورم نمی شد. چه کردم من با خودم؟ انگار تازه از خواب بیدار شده باشم! اما دیگه، پشیمونی سودی نداشت، نه نداشت!

- نمی خوای بیای بریم تو؟

نگاهم رو دوختم به کفش هاش و با بغضی که سعی می کردم پنهونش کنم گفتم:

- چرا!

جلوتر از خودش، در حالی که پایین لباسم رو در دست داشتم، راه افتادم. ساعت یک بود و هیچ صدایی از کسی در نمی اومد. فقط یه نگهبان تویِ لابی بود. پرسیدم:

- طبقه چندیم؟

با بی حوصلگی جواب داد:

- هفت.

چه عالی! با این که خیلی بالا بود ولی من عاشق عدد هفت بودم. با هم به سمتِ آسانسور راه افتادیم. نگهبان برامون سر تکون داد و خوش آمد گفت. جالب بود از امشب می شدم خانوم دکتر! هه! بدم نبودها!

دکمه ی هفت رو فشار داد و آسانسور به حرکت افتاد.

یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت و توقف! جلوتر از من درو باز کرد و رفت بیرون! نمی فهمه «Lady is first» یعنی چی؟!

نه دیگه نمی فهمه! با لب و لوچه ی آویزون منم رفتم بیرون.

با یه قفل درو باز کرد. ای جون! در ضد سرقت. پس در امانم حداقل! اون رفت تو و منم دنبالش. انگار مامانمه هر جا میره میرم دنبالش! همون بدو ورود، صندل هامو درآوردم. بالاخره اون جا خونم می شد و نمی خواستم از همون اول کثیف شه. آراد داشت با کفش می رفت که صدایِ من از حرکت واداشتش.

- کفشاتو دربیار!

با تعجب برگشت سمتم.

- چــی؟

من:

- گفتم کفشاتو دربیار!

ابروهاش رو داد بالا و گفت:

- چرا؟

من:

- چون نمی خوام خونم کثیف شه!

خندید و گفت:

- چیه هنوز نیومده خونه، خونه می کنی؟!

حرصم گرفت:

- بله! همینه که هست! در بیارشون!

این بار ابروهاش رفت تو هم و اومد سمتم.

- ببین هیچکی نمی تونه به من بگه چی کار کنم چی کار نکنم!

من:

- دیدی که من می تونم!

آراد:

- تو هم دیدی که انجامش ندادم!

من:

- میدی!

زبونش رو کشید رویِ لبش تا لبش خیس بشه، گفت:

- نـــه!

بعد هم بی توجه به من با همون کفشا رفت تو. حالا چی کار کنم؟ چه جوری باید این پسره رو سرِ راه بیارم؟! سری از رویِ تاسف تکون دادم و رفتم داخل. ویویِ خونه خوب بود. یه دست مبل شیری رنگ اسپرت. اوهو رنگشو! همش من باید مواظب باشم این آقا کثیفش نکنه که! چرم هم بودن، جـون! خب چون آراد خونه داشت و وسایل نیازی به جهاز نبود. بهتر! من مگه واسه ی خونه ی این جهاز میاوردم؟ عمرا! کف پارکت بود و یه و بعضی جاها قالیچه هایِ کوچیک انداخته شده بود که به نظر می اومد دست بافت باشن. خوبه باز سلیقه ش خوب بود. دیگه از تلویزیونِ ال ای دی گرفته تا وسایل صوتی دیگه و چیزهای تزیینی مثل گرامافون و ... در کل می شه گفت خونه زیبایی بود. دو تا اتاق خواب به هم چسبیده داشت. که در یکیشون نیمه باز بود، حتما آراد رفته بود اون جا. پس معلوم بود منم باید برم اون ور.

درِ اتاق رو با صدایِ جیری باز کردم و رفتم داخل. تختِ یه نفـره! ابروهام پریدن بالا.

دکور اتاق خیلی بامزه بود. یه تختِ یه نفره با روتختی سرخابی که رنگش بدجوری به چشم می اومد، رنگِ شادی بود. دوستش داشتم. اینا سلیقه کی بود؟ آراد؟ هـه! حتما فکر کرده من بدم میاد اتاقم رنگی رنگی باشه! نمی دونه چقدرم دوست دارم! یه فرشِ کوچیک لیمویی رنگ، پرده هایِ بنفش. عجب اتاقِ رنگی رنگی ای! یعنی از قصد این کارو کرده بود؟ تا حرصم بده؟! هه! آقا آراد کور خوندی! اما چرا تخت یه نفره بود برام یه جورایی عجیب بود! نکنه؟! جرقه ای تو ذهنم زده شد. هول هولی پاشدم و رفتم سمتِ اتاقی که آراد توش بود. فقط دوست داشتم ببینم اون کارو کرده یا نه. در بسته نبود کاملا. بدون این که در بزنم دستم رو گذاشتم رویِ دستگیره و درو به شدت باز کردم. پشتش به من بود و داشت پیرهنش رو در میاورد. بـــه بــه! بله همون چیزی که فکرشو می کردم بود! خودخواه! با صدایِ من سرِ جاش میخکوب شد:

- آراد!

نمی دونم! فکر کنم برایِ اولین بار بود وقتی تنها بودیم به اسمِ کوچیک صداش می زدم. ولی انقدر با تحکم اسمش رو گفتم که اون دستش رو که داشت از پیرهن خارج می کرد، برایِ چند لحظه رو هوا موند! تا به خودش بیاد گفتم:

- نه تو خجالت نمی کشی؟

حتی زحمت نداد برگرده و منو ببینه! حالتِ خودشو به دست آورد و گفت:

- چرا باید خجالت بکشم؟

چه قدر این پررو بود آخه؟ چقــدر؟ قبل از این که بخوام بهش بتوپم گفت:

- نکنه از اتاقت خوشت نیومده عزیزم؟

عزیزمش رو یه جوری گفت! انگار منظورش از عزیزم چیزِ دیگه ای بود! پیرهنش رو با یه حرکت درآورد و انداخت رویِ تخت. اصلا ابایی نداشت از این که من اون جام. رفت سمتِ کمد و مشغولِ زیر و رو کردنِ کشو شد. بالاخره زبون به دهن گرفتم و گفتم:

- نه خیر، خیلی هم زیبا بود! ولی چرا اتاقی که تختِ دونفره داره رو خودت برداشتی؟

انگار خواست بخنده، اما این کارو نکرد و گفت:

- چون دیدم تو تویِ تخت یه نفره راحتی و مشکلی نداری ...

حرفشو خورد. یه رکابی مشکی از تو کشو درآورد و تنش کرد. بی شعور عجب عضله هایی داشت ها! منتظر بودم حرفش رو بزنه.

ادامه داد:

- اما شاید من به تختِ دونفره نیاز پیدا کنم.

بالاخره برگشت سمتم، با یه لبخندِ خبیث نگاهم کرد. هضمِ حرفش یک کم برام سخت بود. اما وقتی منظورشو فهمیدم، از خشم سرخ شدم، مردیکه عوضـــِی! از حالتِ صورتم فهمید که تا چه حد عصبانیم. گفت:

- البته نگران نباش عزیزم، وقتی این کارو می کنم که تو نباشی و اذیت نشی!

با دستم که رویِ دستگیره بود انقدر دستگیره رو فشار دادم که دستم بی حس شد! نمی دونستم در برابر این همه حرفای مفت و چرت چی باید می گفتم! از شدتِ عصبانیت، پیشونیم عرق کرده بود و گر گرفته بودم. یعنی انقدر پَست بود که بخواد این کارو بکنه؟ عضله هایِ صورتم منقبض شده بودن.

نه می تونستم چیزی بگم و نه کاری بکنم. نگاهش به دستم که رویِ دستگیره بود افتاد و گفت:

- اگه یه کمِ دیگه سعی کنی، موفق می شی.

چرا خفه نمی شد؟! چرا لال نمی شد؟! چرا ...؟! دیگه حرکاتم دستِ خودم نبود، داشت با همون پوزخندِ همیشگی، به منی که داشتم منفجر می شدم نگاه می کرد. یه قدم برداشتم عقب و درو هم با خودم آوردم جلو. قیافه ی آراد پشتِ در مخفی شد. از چهار چوب اومدم بیرون. در لحظه آخر، دستگیره و درو به شدت به سمتِ خودم کشیدم. در با صدایِ مهیبی بسته شد، حتی خودمم دو متر پریدم بالا!

اون آدم بود، با این کاراش؟! با این حرفاش؟! آدم بود؟!

اصلا به درک که تختِ اون دو نفره ست و مالِ من نیست. مگه خونه مون نداشتم؟! آره، داشتم. ندید بدید نیستم که! بذار برایِ خودش تو دنیایِ پوچش عشق کنه! مانتوم هنوز تنم بود اما شالم افتاده بود رویِ سرشونه هام. به سمتِ اتاقِ خودم رفتم، اتاقم که تختِ یه نفره داشت. خُل شده بودم؟! در اتاقم رو با ملایمت بستم؛ خب این درِ اتاق من بود و باید آروم بسته می شد، درِ اتاقِ آراد نبود که بزنم بشکونمش! پشتِ در ایستادم و دستم رو از پشت به قفل رسوندم، با صدایِ تیکی در بسته شد. قفلش کردم. ازش می ترسیدم! آره، از اون وحشی می ترسیدم! نمی تونستم بهش اعتماد کنم!

مانتوم رو وحشیانه از تنم کندم، گولش کردم و پرتش کردم پایینِ تختِ یه نفرم! هــه! حالا نوبتِ اون لباسِ مسخره ای بود که زیرش پوشیده بودم، لباسی که از غروب مثلِ کنه چسبیده بود به بدنم! اصلا دوس داشتم پارش کنم! از هر چیزی که مربوط به این موضوعِ مسخره ی منو آراد می شد، بدم می اومد! 

اصلا از این به بعد بهش می گم آرد! آره! شاید یه کم دلم خنک شه! زیپِ لباس رو که کنارِ بدنم بود از زیر بغلم تا رو پهلوم رو کشیدم پایین، انقدر تند کشیدم که خراشی رویِ بدنم انداخت،

سوزشش رو حس کردم. اما چه چیزی بیش تر از سوزشِ حرفا و کارایِ آراد بود؟! چه چیزی؟! آراد نه آرد!

تختِ یه نفره! اتاقِ رنگارنگ! لعنتــی! سطلِ آشغالِ کنارِ میز توالت بهم چشمک می زد، آره همینه! چه نیازی داشتم به این لباسِ مسخره؟! از همون جا تو دستم مچالش کردم و نشونه گرفتم، دقیقا افتاد توش، فقط یه کم کناره هاش زد بیرون.

یه لباسِ راحتی از تو کشو کشیدم بیرون و تَن کردم. در آخر من بودم و یه دنیا اعصاب خردی و خستگی و آخرش هم غلبه کردنِ خواب بر چشمام.

صبح که بیدار شدم، برای لحظاتی زمان و مکان رو فراموش کردم. اومدم به هوای تخت دو نفره یه غلت جانانه بزنم که حس کردم دارم از یه بلندی میفتم پایین!

لبه شو چسبیدم، اما نصفِ بدنم رفت پایین. وای خدا! چرا همچین شد؟! دوباره مغزم همه چیز رو برام رو کرد، دیشب! آراد! تخت!

ا!ه لعنتی! یه حسِ بدی تمامِ وجودمو گرفت و ناخونک زد رو قلبم رو! اینم زندگی بود من داشتم؟! همش استرس؟! تشویش؟! کوفتش بشه با اون تختِ گندش! منم مـــی خوام.

نگاهی به ساعتم که از دیشب تو دستم بود انداختم، ده بود. بدنم درد گرفته بود. ای تو روحم که کوتاه اومدم! می گم عادت ندارما! با غرغر رفتم سمتِ کمدم و از توش یه تونیک جیگری کشیدم بیرون تا بپوشم. دوست نداشتم خیلیم پوشیده باشه، من که نمی تونستم خودمو جلوش خفه کنم! اولا شوهرم بود، بعدشم باید عادت می کرد! چند ماهی که بیش تر مهمونِ خونش نبودم.

تونیک از قفسه سینش تا پایینش، یعنی سر زانوهام گشاد بود و رویِ زانوهام تنگ می شد و می چسبید به پام. مدلش راحت بود، یعنی اون قدرام انداممو به نمایش نمی ذاشت. یه کش از رویِ میز توالت برداشتم و موهامو دم اسبی بالا بستم؛ هم چشمام گوشه دار شد هم ابروهام رفت بالا. ریشه هایِ قهوه ایِ موهام داشت می زد بیرون. عیبی نداره، تنوع بد نیست، دیگه بلوند نمی کنمشون. رنگِ موهایِ خودمم خیلی بهم می اومد.

***

در حالی که داشتم با دستمال دست و صورتم رو خشک می کردم، به سمتِ آشپزخانه هم می رفتم. تصورم این بود که آراد خونه نباشه، اما از قَضا خونه بود. زیرِ لب فحشی به خودم و اون موجود و این زندگی و اون تخت و هر چیزی که دمِ دستم می اومد دادم تا رسیدم به اُپن! حالا می گید از کجا فهمیدم آقازاده خونه ست؟! آز جوش اومدنِ کتریِ رویِ گاز! چرا انقدر زیرش زیاد بود؟! هه! زحمت کشیده آقا، یه آب گذاشته رویِ گاز جوش بیاد. واه واه! رفتم و شعلش رو کم تر کردم. دستمال رو انداختم تویِ سطلِ آشغال. 

رو به گاز ایستاده بودم و داشتم خیرِ سرم چایی رو می ذاشتم تا دَم بشه که با صداش یه چیزی تو قلبم ریخت پایین! اوهه!

- نسوزی!

همین حرفش باعث شد دستم بلرزه و آب جوش بریزه رو انگشتِ شستم. ای لال شی! کتری رو سریع کوبیدم تو جاش و رفتم سمتِ سینکِ ظرفشویی و آبِ سرد رو باز کردم. لعنتی می سوخت! صدایِ پاشو شنیدم که اومد تو، رفت سمتِ یخچال و از یخ ساز چند تا یخ ریخت تو لیوان، چندتاشو گذاشت تویِ نایلون و بعد اومد سمتِ من که آب رو همون جور رها کرده بودم و دستم هم زیرش بود.

فصل دوازدهم:

با خشونت مُچِ دستم رو گرفت و از زیرِ آب کشید بیرون، قبل از این که سوزشش رو حس کنم، یخ ها رفت روش. خودش خراب کرده بود خودشم باید درستش می کرد! با اخم سرمو انداخته بودم پایین و زل زده بودم به دستم. عوضی، مُشکل دار، روانی! نمی تونستم دستم رو بکشم چون درد می گرفت پس ترجیح دادم همون طوری بمونم تا از دردش کاسته بشه. احمق! چی می تونستم بهش بگم؟! لبم رو گزیدم.

- بهت گفتم مراقب باش نسوزی.

لال شـــو!

من:

- اگه چیزی هم نمی گفتی این طوری نمی شد!

یه نگاه بَد بهم انداخت، حتما می خواست بگه:

- رو دستت یخ گذاشتم، طلبکارم هستی؟!

منم با یه نگاهِ حرص در آور نگاهش کردم که:

- آره هستم، خوبشم هستم تا تو بسوزی!

یخ رو بیش تر فشار داد رو دستم. دردم گرفت! صورتمو جمع کردم و گفتم:

- چی کار داری می کنی؟

یه اخمِ بدتر از دفعه ی قبل کرد، برجِ زهرمار! گفت:

- یه کم طاقت داشته باش.

من:

- خب درد دارم، نمی فهمی!؟

آراد:

- و من دارم کاری می کنم تا دردش خوب بشه!

تو به غیر از حرص دادنِ من هیچ غلطی نمی کنی! اَه! پنج دقیقه گذشته بود که یخ ها رو برداشت. دستم دیگه نمی سوخت، شاید یه کمی ...

- چایی دم کردن هم بلد نیستی، یکی دیگه از شاهکاراتم رو کردی!

یه نگاه تیز و برنده بهش انداختم. اگه بلد نیستم، این همه مدت کی خونه داری می کرد وقتی مامان نداشتم؟! عوضی! چایی دیگه دم شده بود. ترجیح داد خودش چای بریزه! هه!

- شانس آوردیم برامون کاچی نیاوردن.

اهه! پسر تو چی می گی؟! یعنی رنگم سُرخ شد؟! نمی دونم ...

یه پوزخند زد و ادامه داد:

- البته صبحِ بعد از عروسی میارن، آره؟

ای بابا! از این که من داشتم ذره ذره آب می شدم لذت می برد.

آراد:

- آخه نیازیم نداشتیم!

ببند دیگه! فرار رو بر قرار ترجیح دادم، داشتم میرفتم سمتِ اتاقم که گفت:

- کجا؟!

انگار پاهام چسبیدن به زمین. چه صدایِ گیرایی داشت!

- بیا صبحونتو بخور.

اون حرف می زد و من مثلِ یه رباتعمل می کردم. چی کار می کردم؟! خب گشنم هم بود، البته اگه اون می ذاشت چیزی از گلوم پایین بره. شکمم بر عقلم غلبه کرد و باعث شد راهمو که رفته بودم رو برگردم. رفتم و رویِ صندلی جا گرفتم و اولین صبحونه ی مشترکم رو تو سکوت با آراد خوردم.

لالایی می خونم رو تو می پوشونم

بی ترس و اضطراب با من بری به خواب

لالایی می خونم رو تو می پوشونم

بی ترس و اضطراب با من بری به خواب

جوونم کن اگه جرم جوونی 

جوونی کن که پامون گیر باشه

فقط تقدیره که می شه همیشه

دعا کن عشقمون تقدیر باشه

تو داری خالق اون لحظه می شی

که من شادم سر راه نگاهت 

از اینجا هاله ماه رو نگاه کن

ببین امشب چقدر ماهه نگاهت

تو نزدیکی که دنیا دور می شه

آدم با عشق تو مغرور می شه

خیالم راحته هستی و هر شب

تو آغوش خودم خوابی همیشه

لالایی می خونم رو تو می پوشونم

بی ترس و اضطراب با من بری به خواب

آدم بدون روح می مونه روی آب

عادت کن هر شبو با من بری به خواب

لالایی می خونم رو تو می پوشونم

بی ترس و اضطراب با من بری به خواب

من با تو روشنم تنها به من بتاب

دست منو بگیر با تو برم به خواب

جوونم کن اگه جرمِ جوونی

جوونی کن رو رویا پا بزارم

تو آغاز همین پایان خوبی 

چه روزای قشنگی با تو دارم

بگو چشم هامو رو دنیا ببندم

بذار چیزی به غیر از تو نبینم

فقط دور تو می چرخم همیشه

تو خورشیدی و من کل زمینم 

چه جوری پنجره بازه به بیرون

تو خوابیدی ولی بیداره شیشه

ببین احساس دیروز من و تو 

چه احساس قشنگی داره می شه

لالایی می خونم روتو می پوشونم 

بی ترس و اضطراب با من بری به خواب

آدم بدون روح می مونه روی آب 

عادت کن هر شبو با من بری به خواب

لالایی می خونم رو تو می پوشونم

بی ترس و اضطراب با من بری به خواب

من با تو روشنم تنها به من بتاب 

دست منو بگیر با تو برم به خواب 

دست منو بگیر با تو برم به خواب

(آهنگ جوونی از حسن شماعی زاده)

نمیدونم چرا عینِ آدمایِ ناامید از دنیا گوشه ی اتاقم کِز کرده بودم و داشتم این آهنگو گوش می دادم. اشکام گوله گوله از رویِ گونه هام می چکیدن پایین. خودمو از رویِ سرامیک کشیدم و رسوندم به تخت، چنگ زدم به روتختیم و سرم رو گذاشتم روش، خواستم اشکامو باهاش پاک کنم. تازه عمقِ فاجعه رو درک می کردم. چه کردم با خودم من؟ چــه کردم؟ روتختی رو گرفتم جلویِ دهانم تا هِق هقم بیرون نره. اگرم می رفت کی براش مهم بود؟! کی؟! تویِ اون باتلاقی که پر از لجن بود، گیر افتاده بودم و داشتم غرق می شدم. باید چی کار می کردم؟! چی کار؟!

چند تا مشتِ پیاپی کوبیدم رویِ تخت. خودم رو به زور کشیدم و دَمَر افتادم رویِ تخت. دلم گرفته بود، از همه! از این که همه چیو ریختم تو خودم و دَم نزدم و آخرش این شد! این که با یه همچین آدمی همخونه بشم و این شد که حرص بخورم! این شد که زجر بکشم! این شد که دربرابرِ حرفاش لال مونی بگیرم، چرا؟! چون که اون کمکم کرده! این عادلانه نبود! اصلا نبود! نبـــود! چرا به کسی نگفتم؟! چرا به پندار نگفتم؟! چرا، چرا، چرا؟! حالا چرا دارم ضَجه می زنم؟! وقتی کار از کار گذشته؟! وقتی بدبخت شدم رفته؟! آره، الان؟! الان؟! چه فایده؟!

دوباره نفس گرفتم و با اشک آزادش کردم. سرم تیر کشید؛ یه آن، یه لحظه، اما احساس کردم جون دادم! داشتم داغون می شدم! داشتم خودمو داغون می کردم! که چی؟ چـی؟ باید بلند می شدم و به این آدمِ مُستبد نشون می دادم که من پناهم، من می تونم حالشو بگیرم. آره، می تونم پوزشو به خاک بمالونم! یعنی باید ... باید سرشو بیارم پایین ... باید ... من نباید ببازم، نباید!

یک هفته از همخونه شدن من و آراد می گذشت. پنجشنبه شب بود و آراد زودتر اومده بود خونه. برخوردِ خاصی تویِ این یه هفته نداشتیم. نشسته بود رویِ کاناپه و داشت تلویزیون تماشا می کرد، اون قدر غرقِ فیلم شده بود که فکر کنم بمب هم می ترکوندم نمی فهمید. حالا انگار داشت کازابلانکا می دید! والا! 

هوس کرده بودم لاک بزنم، لاکِ قرمزِ گوجه ایم رو از رویِ میز توالت برداشتم. اولش اومدم بشینم همون جا بزنم تا بوش بیرون نره، امــا یه دفعه جَرقه ای تو ذهنم زده شد! سریع چند تا دستمال کاغذی برداشتم و به همراه لاک رفتم بیرون. رفتم نشستم کنارِ کاناپه ی آراد، یه کم عقب تر. اون قدر غرقِ فیلم بود که متوجه من نشد! سرمایِ پارکت ها حسِ خوبی رو بهم داد. آخیش! 

یه دستمال کاغذی گذاشتم زیرِ پام و پام رو گذاشتم روش. هنوزم متوجه من نشده بـــود! خم شده بود و چهار چشمی که چه عرض کنم، هشت چشمی داشت فیلمو قورت می داد تقریبا!

لبخندِ خبیثی زدم و آروم درِ لاکمو باز کردم. هه! الانه که بوش کلِ خونه رو برداره! با لذت شروع کردم به لاک زدن، عاشقِ لاکِ قرمز بودم! 

تا انگشتِ سومم رو زده بودم که دیدم یه کم سرشو تکون داد. اَه! گیج بازی چرا داره در میاره! آقا ما ادامه دادیم به لاک زدنمون، چهارمی، پنجمی، کم کم سرش برگشت، بینیشو این ور اون ور می کرد. متوجه بوش شده بود؟! من که داشتم خفه می شدم.

نگاهش اول افتاد به صورتم با تعجب، بعد کشیده شد به مُچِ پام و بعد هم ثابت شد رویِ انگشتایِ پام که داشتن برق می زدن. چشماش یه لحظه یه جوری شد؛ نمی دونم خوشش اومد یا نه، نمی دونم، اما فقط اون نگاهشو یه لحظه دیدم. اخماشو سریع کشید تو هم با دستش جلویِ بینیش رو گرفت و گفت:

- این جا چه جایِ لاک زدنه؟!

  لبخندمو ادامه دادم طوری که تا بینیم کشیده شد.

- چه جایی بهتر از این جا؟!

با کنترل اول صدای تلویزیون رو کم کرد و گفت:

- جمعش کن برو تو اتاقت!

جان؟! لبخندمو تبدیل کردم به یه نیشخند! مسخره! فکر کردی می تونی زور بگی؟ نه آقا!

من:

- نمی خوام!

لحنِ گفتن من بدتر از اون بود، طوری که ابروهاش از تعجب پریدن بالا. چشماشو ریز کرد و سرشو تکون داد و گفت:

- چی؟! نشنیدم!

کری؟!

- گفتم نمی خوام برم تویِ اتاقم.

پوزخندش نشست رو لبش. اِهه!

آراد:

- وقتی می گم برو، یعنی باید بری!

گمشو!

من:

- و من وقتی دلم نخواد هیچ جا نمیرم.

داشت لاک زدنم تموم می شد اما نمی خواستم حرفشو گوش بدم که فکر کنه می تونه بهم زور بگه.

آراد:

- این کارا برای چیه؟!

این دفعه نوبت من بود تعجب کنم:

- کدوم کارا؟

سرش رو با کلافگی تکون داد و گفت:

- که چی لاک می زنی؟ فکر کردی می تونی منو تو دام بندازی؟

ناخواسته به پیشونیم چین دادم! احمقِ از خودراضی!

من:

- انقدر از خودت مطمئنی جنابِ ایران منش؟

سعی کردم با تمسخر بگم. آراد نگاهشو از من گرفت و دوباره به تلویزیون دوخت و گفت:

- چیزی که هستم رو نمی تونم کتمان کنم!

اوهه! داشت تلویزیون نگاه می کرد که چیزی نگم؟ آره؟ این مدلیه؟! لاکو بستم و بلند شدم از جام، رفتم جلوش ایستادم، جلویِ تلویزیون رو گرفته بودم.

- ببین بهت چی می گم آقا، تو این مدتی که با هم زندگی می کنیم تو حق نداری به من زور بگی، وگرنه همه چی رو لو میدم!

داشتم تهدیدش می کردم شاید جواب بده!

نگاهشو آورد بالا و گفت:

- و من هم می تونم ادعایِ مال بکنم.

من:

- وقتی آبروت رفته؟!

آراد:

- حتی وقتی آبروم رفته ...

این هرچی داشتم می گفتم رو جدی نمی گرفت؟ خب شاید چون می دونست اون کارو نمی کنم. خسته شده بودم. هر چی می گفتم یه چیزی می گفت! یه جوابی داشت!

من:

- باشه. پس خودت این طوری خواستی.

اومدم از جلوش رد بشم که مچ دستم قفل شد و پرت شدم عقب یک کم. خم شده بودم به سمتِ زمین. مجبورمم کرد بشینم رو زمین وگرنه کمر خودم می شکست. دهنشو نزدیک گوشم کرد و با لحن کوبنده ای گفت:

- اگه ببینم همچین غلطی کردی دودمانتو به آب میدم! حالا خودت انتخاب کن.

از لحنش، نگاهِ عصبیش، تهدیدش، همه و همه ترسیدم. نبضم تویِ گردنم شروع کرد به گرومب گرومب کوبیدن. آب دهنمو با بدبختی قورت دادم. مچ دستم رو طوری ول کرد که از پهلو پرت شدم رو زمین. احساس حقارت بدترین چیزی بود که تو اون لحظه به دلم چنگ میزد. من نمی تونستم با این آدم شوخی کنم! شوخی شوخی با دم شیر هم شوخی!؟

 اون روز تویِ آشپزخونه بودم و داشتم سیب زمینی هارو سرخ می کردم. هوس کرده بودم قیمه درست کنم. معمولا غذاهایِ منو آراد از هم جدا بود. ناهارها که بیش تر اوقات آراد نمی اومد، یا عمل داشت یا مطب بود. شام ها هم یا ترجیح می داد خودش غذا درست کنه یا سفارش بده از بیرون. یعنی انقدر از من بدش میـاد!؟ آهِ بلند و بالایی کشیدم و حواسم رو دادم به کارم. صدایِ جلز ولزشون رو دوست داشتم. قیمه رو زیاد درست کرده بودم چون می خواستم آراد رو مجبور کنم برایِ یک دفعه هم که شده دستپختِ منو بخوره! از حق نگذریم دستپختم هم خوب بود. نگاهی به ساعت انداختم، هشت، تا نه آماده می شد. آراد هنوز نیومده بود خونه. شروع کردم به چیدنِ سفره. سعی کردم لوس نباشه! یعنی شمع و گل و پروانه و از این چرت و پرتا نباشه! یه چیز شیک. فقط ترجیح دادم دستمال هایِ رنگی ضمیمه کارم کنم، چون ظرف و ظروف به اندازه ی کافی خوشگل بودن. صدای دزدگیر ماشین که توی پارکینگ پیچید، حاکی از این بود که اومد، صدای دزدگیرشو خوب می شناختم. با سلیقه خورشت رو ریختم تو بشقاب و بردم گذاشتم رویِ میز. داشتم برنج رو هم می کشیدم تویِ دیس که صدای چرخیده شدنِ کلید تویِ قفل اومد. یه جورایی دلم گرفت! حتی نمی خواست در بزنه تا براش باز کنم؟ اون وقت من برای اونم شام درست کرده بودم؟! یعنی می خوره؟ در با صدایِ جیری باز شد و آراد قدم به داخل گذاشت. در ورودی رو به آشپزخونه باز می شد. چهرش خیلی خسته به نظر می اومد. با دیدنِ من توی آشپزخونه کنار قابلمه ای که ازش بخار بلند می شد و دستم که کفگیر توش بود و داشت برنج رو می کشید توی دیس، برای یک لحظه رفت تو بهت. خیره خیره نگام کرد. چته خو؟! هردو داشتیم همون جوری هم رو نگاه می کردیم که بالاخره من لب باز کردم و گفتم:

- سلام!

منتظر بودم سری تکون بده و مثل همیشه زیر لبی سلام کنه، امـــا! شاید برایِ اولین بار بود که جواب سلام دادنمو از آراد شنیدم. هر چند خیلی آهسته گفت ولی گفت:

- سلام.

تو دلم غوغا بود،یه جورایی خوشحال بودم از این که نزد تو پرم و جوابم رو داد.

برنج رو کامل تویِ دیس کشیدم و گذاشتم رویِ میز. همه چی آماده بود. حالا قسمت سخت ماجرا رسیده بود! درخواست از آراد برایِ سرو شام. داشتم با خودم کلنجار می رفتم که چی کار کنم که قربونش بره مامانش خودش اومد بیرون. با لحن خاصی گفت:

- کدبانو شدی!

نمی دونستم اینو تعریف و تمجید بگیرم یا به عنوان تیکه که می تونست منظورش این باشه «چه عجب یه باز غذا درست کردی.» اما نخواستم تیکه بگیرمش و لبخندی به روش زدم. نخواستم یه بار منفی فکر کنم! حداقل یه بار! بدون تعارف من رفت و سر میز نشست. نمی دونستم من چرا داشتم این پا و اون پا می کردم که برم سر سفره یا نه، شاید خجالت می کشیدم سر یه میز تنها باهاش غذا بخورم.

- چیه؟ انقدر افتضاح شده که نمی خوای خودت بخوری؟

دوباره پوزخند اون و دوباره جویده شدن پوست لب من!

من:

- نه! داشتم فکر می کردم چه جوری جلوی خودم رو بگیرم تا از پرخوری نترکم!

رفتم نشستم بالاخره. کفگیر رو برداشت و مشغول کشیدن برنج شد.

زیری لبی گفت:

- آرزو بر نوجوانان عیب نیست!

حرصم گرفت. آخه یکی نمی گه هنوز نخوردی چرا نطق می کنی الکی؟! قیمه هم ریخت رو برنجش. بعد از اون من برایِ خودم غذا کشیدم. دوست داشتم ببینم وقتی می خوره عکس العملش چی می تونه باشه. بوی غذا رو با تمام وجود به مشامم کشیدم، اوووم! چرا انقدر داشت طولش می داد؟! بخور دیگه! شاید منتظر بود اول من شروع کنم. منم همین تصمیم رو گرفتم. قاشق اول رو با لذت خوردم. از حق نگذریم خوشمزه شده بود. همه چیزش میزون بود و نمی تونست ایراد الکی بگیره. وقتی داشت قاشقش رو به سمتِ دهنش می برد انگار یه قرن برایِ من می گذشت. خیره شده بودم بهش و منتظر بودم. آها! بالاخره خورد، حالا شروع کرد به جویدن. تموم حرکاتش رو زیر نظر داشتم اما با غذای خودمم بازی می کردم تا شک نکنه. اولش حالت صورتش رنگ رضایت گرفت ولی خیلی طول نکشید که چهرش رفت تو هم و صورتشو جمع کرد.

- این چرا اصلا نمک نداره؟

خل شده بود؟ من به اندازه ی کافی توش نمک ریخته بودم، تازه از دستم در رفت یک کم هم زیاد ریختم. خوش نمک شده بود. بعد این چی می گفت؟

من:

- اما به نظرِ من نمکش اندازست!

درحالی که داشت نمکدون رو برمی داشت گفت:

- اما از نظرِ من نیست!

یک دفعه دیدم نمک بود که رو غذاش مثلِ بارون می بارید. قاشقم تویِ دستم رو هوا موند. کلی نمک پاشید رو غذاش طوری که سطحش همه سفید شد. چه جوری می خواست بخوره؟ دیوانه! شروع کرد به خوردن. می دونستم داره به زور می خوره اما چون می خواد منو اذیت کنه این کارو می کنه! آخر بی خیال اون شدم و خودم غذامو تا تهش خوردم.

داشتم ظرفا رو می شستم. نمی دونم آراد کجا رفته بود. غذاشو که خورد بلند شد رفت. اونم چه غذایی! این که هنوزم زندست جای شکر داره! این فکرم زیاد طول نکشیده بود که یک دفعه انگار یه گوریل خودشو پرت کرد رویِ مبل! با وحشت برگشتم عقب! یا خدا چی شده بود؟! سریع شیر آب رو بستم و از آشپزخونه زدم بیرون. این چرا ولو شده بود رویِ مبل این جوری؟! چشماش هم نیمه باز بود. از حالتش ترسیدم. چش شده؟! رویِ مبل افتاده بود و دستاش دو طرف بدنش افتاده بود. هول هولی رفتم سمتش. با دیدن صورت سرخ شدش و چشماش نزدیک بود سکته رو بزنم! قیافش خیلی وحشتناک شده بود! این چرا این طوری شد؟!

من:

- آراد!

سرش بالا بود رو دسته مبل و داشت به زور نفس می کشید. صداش هم درنیومد. دستپاچه شده بودم. رفتم کنار مبلش زانو زدم رو زمین، سرم رو نزدیک تر بهش کردم و با دلهره گفتم:

- آراد چت شد؟

اون آدمِ مغرور، حالا مثلِ یه تیکه گوشت افتاده بود روی مبل و داشت جون می داد. دروغ نگم ترسیدم! ترسیدم! چرا این طوری شده؟ لحظه به لحظه سرخ تر می شد. خدایا چه کنم؟ عقلت رو به کار بنداز دختر، فکر کن ببین این حالتا برایِ چیه.

شام چی خورده مگه؟ خوب منم از همونی که این خورد خوردم دیگه! فهمیدم! یافتم! اون نمک کارشو ساخته. حالا چکار کنم؟ فشارش رفته بود بالا. این حالتای همون بود. چی باید بخوره تا فشارش رو بیاره پایین؟ خدایا! نیفته بمیره بمونه رو دستم؟

صدایِ خفه ای ازش بلند شد:

- آ ... آب ... لی ... مو ...

کلماتشو تو ذهنم حلاجی کردم و وقتی کنار هم گذاشتمشون شد آب لیمو. آره راست می گفت. اگه لب باز نمی کرد من می خواستم چکار کنم؟ چکار؟! لب هاش خشک شده بود. اینو که گفت دیدم چشماش کامل بسته شد. چی شد؟ یعنی بیهوش شد؟ پس من چرا هنوز نشستم این جا؟! با سرعت نور از جام پریدم و به سمتِ آشپزخونه تقریبا پرواز کردم. نفهمیدم چطوری لیوان آب رو برداشتم و توش آب ریختم و آب لیمو هم اضافش کردم. لیوان رو از جاش کندم و دوییدم سمتِ آراد. این که هنوز چشماش بسته ست! لیوان آب رو گذاشتم پایین مبل و یه دستمو انداختم پشت گردنش و سرش رو آوردم بالا.

دهانش یک کم از هم باز شد. با یه دستم لیوانو برداشتم و به زور یک کم شربت رو دادم بهش. اونم چه شربتی، ترش! خب مجبور بودم برای این که فشارش بیاد پایین این کارو بکنم. دیدم نه باز آقا چشماش بسته ست. دوباره لیوان رو گذاشتم پایین. دست چپم که زیر گردنش بود، پس دستِ راستم رو آوردم بالا و یه سیلی خوابوندم زیر گوشش. صورتش به سمتِ چپ منحرف شد اما بازم چشماش باز نشد. سرش رو گذاشتم روی دسته مبل و خواستم یک دونه باشدت بیش تری بخوابونم زیر گوشش، دستم رو هوا بود که یک دفعه پرت شدم. حتی تو مریضی هم قدرتشو داشت. اون دستِ آراد بود که منو پرت کرده بود رویِ مبل. من هم رو دو تا زانوهام و دو تا دستام که کنار بدن آراد رویِ مبل بود و به حالتِ چهار دست و پا مونده بودم. البته دستِ راستم رویِ شونش قرار گرفته بود. اما هیچ گونه تماسی باهاش نداشتم. چشماشو یک کم از هم باز کرد و با صدایِ خفه ای گفت:

- فکرکردی وقتی بیهوشم می تونی حرصت رو روم خالی کنی؟

نفس نفس می زدم. تویِ همون حالت سرم به سمتِ پایین بود و داشتم نگاهش می کردم. موهام از دوطرفم آویزون بود.

با تشر گفتم:

- ترسیدم دیوانه!

دستش هنوز رویِ کمرم بود.

- دلت خنک شد؟!

چرا داشت چرت و پرت می گفت؟ من فقط می خواستم نجاتش بدم.

من:

- چی؟!

سرفه ای کرد و گفت:

- دلت خنک شد سیلی خوابوندی زیر گوشم؟

اون چه فکرایی می کرد و من ...! انقدر داغ کرده بودم که اومدم بلند شم ولی با همون دستش که رویِ کمرم بود مانع شد.

من:

- ولـم کن!

آراد:

- اول کامل آب لیمو رو بهم بده بعد ولت می کنم بری.

اوهو! عجب بچه پررویی!

من:

- باشه. دستتو بردار تا بتونم لیوانو بردارم.

آروم دستش رو از روی کمرم برداشت و من به سمتِ چپ متمایل شدم. باز هم هیچ تماسی باهاش نداشتم؛ یعنی نمی خواستم که داشته باشم. دستم رو رسوندم به لیوان و یه دستی برش داشتم. چون لیوان تکون خورد یک کم از آب از کناره هاش ریخت بیرون. با احتیاط دستم رو آوردم بالا و دوباره به حالت قبلیم روی دو زانو و یه دست ستون شده کنار مبلش برگشتم. لیوان رو گرفتم جلویِ لبش. بیچاره داشت جون می دادها! بیچــاره! لبش رو از هم باز نکرد. خل شده بود!؟

من:

- می شه دهنتو باز کنی؟

آقا با کلی ناز و اَدا دهانش رو باز کرد و منم لیوان رو بردم سمتِ دهانش و کج کردم. بدبختی بود. تو اون حالت واقعا عجب آدمِ زورگویی بود. حداقل اجاره می داد وایسم! وقتی لیوانِ آب رو خالی کردم تو دهنش اومدم بلند شم، پای چپم رو اول گذاشتم زمین تا بعد بتونم اون یکی پام رو هم بردارم اما نشد که باهاش هیچ تماسی نداشته باشم، پام به رونِ پاش کشیده شد.

برایِ یه لحظه یه جوری شدم، مور مورم شدم. من بلند شدم اما آراد هنوز درازکش بود. خب اون قدر حالش خوب نشده بود که بخواد بلند بشه، ولی مگه مشکل داشت اون همه نمک خورد که این بَلا سرش بیاد!؟ پسره ی مشکـل دار!

یک ماه از همخونه شدنِ من و آراد می گذشت. سعی می کردم زیاد باهاش کَل کل نکنم چون نمی خواستم اعصابمو خورد کنم. اون شب، تولد آریانا بود. راستش دلم هم خیلی براش تنگ شده بود، دو هفته ای می شد که ندیده بودمش. عـزیزم! داشت می رفت تو نوزده سالگی! دختر کوچولویِ شیطون!

رفتم به سمتِ کمدم تا لباسی رو که از قبل تهیه کرده بودم رو از رگال بردارم. لباس ساده و در عینِ حال شیکی بود، یه دکلته ی سفید رنگ که جلوش تا رویِ زانوم بود و از پشت بلند بود و رویِ زمین کشیده می شد، تقریبا پشت و جلوش مدلِ هلالی داشت و پاییناش پلیسه پلیسه بود. جنسش یه جورایی لَخت بود و جلوش که تا رویِ زانوم بود به اندازه ی یک انگشت، از نظر طولی، توری بود. یک کمربند طلایی پهن روش می خورد که از بالایِ نافم تا بالایِ کمرم بود و زیرِ قفسه سینم می شد، یک ذره اکلیلی بود، خیلی ناز بود و خوشتیپ نشونم می داد. کفشامم پاشنه دوازده سانتی بود و جنسش مثلِ کمربندِ لباسم بود. نمی خواستم هیچ شالی بندازم رو بازوهام. نمی دونم، شاید دوست داشتم ببینم عکس العملِ بقیه چیه؟! چون من به غیر از مجالسِ عروسی یا مجالس خیلی مهم دیگه، لباسایِ به این بازی نمی پوشیدم، گرچه خیلی هم باز نبود، شاید از نظر من این طور بود.

نگاهی به ساعت انداختم، تا دو ساعت دیگه باید می رفتیم وگرنه آریانا خفمون می کرد! والا! نیازی به ناهید خانوم نبود. گرچه فکر کنم اون الان پیش آریانا اینا بود. من که می خواستم خودم خودم رو درست کنم. لباسم رو از تو کاور در آوردم و با زور و بدبختی تنم کردم، وقتی پوشیدمش احساس کردم زیادی تنگه، طوری که یه لحظه به زور نفس کشیدم! اما ... اما اِستایلش فوق العاده بود! فوق العاده! احساسِ ملکه بودن رو بهم داد! 

حالا نوبتِ صورتم بود. نشستم جلویِ آینه و اتویِ مو رو زدم به پریز برق؛ موهام رو باز کردم و شونش زدم، بعد هم اتو رو برداشتم و آروم آروم شروع کردم به صاف کردنِ موهام، حدودا اتو کشیدنم یک ساعتی طول کشید. بعد از اون هم موهامو انداختم پشتم و رویِ صورتم کار کردم، رژ گونه و ریمل و مداد چشم و سایه دودی، در آخر هم با یه رژ لب نارنجی و خطِ لبِ هم رنگش آرایشم رو کامل کردم. دوست نداشتم قیافم وحشتناک بشه یا عَجَق وَجق، خودم رو این جوری بیش تر دوست داشتم. آرایشم طوری بود که تو ذوق نمی زد و من همینو می خواستم، نمی خواستم کاملا تو معرضِ دید باشم. موهام تا پایینِ کمرم ، چون صافش کرده بودم، بلندتر هم به نظر می اومد. دستی توشون کشیدم و رو شونم پخششون کردم، جلوش رو هم فرق زدم تو صورتم. موهایِ بلند با مدلِ فرق بی نهایت بهم می اومد، خیلی زیاد! خودم از خودم خوشم اومد! تعریفِ الکی نیست، ولی خوب شده بودم.

همون طور که جلویِ آینه نشسته بودم، زانویِ پایِ راستم رو کامل صاف کردم و پاشنه ی کفشم رویِ سرامیک قرار دادم، اما پنجه ی کفشم رو هوا بود. خب، مگه چیه یه کم واسه خودم فیگور بگیرم؟! والا! چون می خواستم با همون لباس برم و روش فقط یه مانتو بپوشم، مجبور بودم یه جوراب هم بپوشم تا اون جا. سریع کفشامو در آوردم و جوراب هایِ پارازیَنِ رنگ پام رو پوشیدم و کفشم هم همین طور. یه مانتویِ مشکی ریون که احساس می کردم راحت ترین مانتویی که دارم، رو برداشتم و آروم تنم کردم، کیفِ مجلسیم رو هم از رویِ میز برداشتم و شالم رو هم رو هوا زدم. همون طور که درِ اتاقم رو باز کرده بودم و داشتم می رفتم بیرون، شالِ حریرم رو هم رویِ سرم گذاشتم. خدا رو شکر موهام رو صاف کرده بودم و احتمالِ خراب شدنش خیلی کم بود، اونم موهایِ من که فقط یه کم حالت داشتن وگرنه نیازی به اتو هم نبود.

همون طور سرم پایین بود و داشتم با سرم ور می رفتم که چشمم خورد به دو تا کفشِ مردونه ی ورنیِ مشکی. نگاهمو از کفشا گرفتم و بردم بالا، لحظه به لحظه داشتم متعجب تر می شدم، شیـــک؟! چی می تونستم من بگم به این موجود؟! یه شلوار کبریتیِ سورمه ای پاش بود و یه کتِ آبی کاربُنیِ جـــذب. از این که تیپش اسپرت بود خوشم اومد، چون کم می دیدم آراد اسپرت بپوشه. موهاش نیمه فشن بود، ژلی که به قسمتِ جلویی موهاش زده بود، برق می زد، جلویِ موهاش، تو هوا بود و به قسمتِ راست کجشون کرده بود، همین و بس! لوس نبود، تیتیش مامانی هم نبود. چطور بگم؟! آقا منشانه بود.

اون داشت منو نگاه می کرد و منم اون رو. نمی دونم چرا ولی انگار رنگِ رضایت تو چهرش بود. حالا این که ازم ایراد نگرفت خودش دنیاییه! نگاهشو ازم گرفت و به ساعت مچیِ استیلش، نگاهی کرد و گفت:

- بریم؟

با حرکتِ سرم، پاسخ مثبت رو بهش دادم. باز هم اون بود که می رفت و من بودم که دنبالش سرازیر می شدم.

این دختر چقدر انرژی داره آخـه؟! از اولش آتیش پاره وسطه ها! موهاشو فرِ درشت کرده و بالا جمعشون کرده، یعنی ناهید خانوم این کار رو کرده، آرایش صورتشم کاملا دخترونه بود. ای جون! چه قریم می ده!

من، کنارِ پندار نشسته بودم و سرم رو رویِ شونش گذاشته بودم و دستم رو هم رویِ پاش. حالا ببینید چقدر دلم برایِ این بچه پررو تنگ شده که کنارش نشستم و جنب هم نمی خورم! نگاهم مستقیم به وسطِ سالن بود، به آراد و آریانا رو به رویِ هم بود. آراد چقدر مردونه می رقصید! تا حالا انقدر دقت نکرده بودم. تکونِ زیادی به خودش نمی داد، فقط بیش تر با شونه هاش بازی می کرد، اما آریانا این دختر تا می تونست به خودش پیچ و تاب می داد! خیلی خوب کمرش رو تکون می داد.

- تو نمی خوای بری خودتو تکون بدی؟!

این صدایِ پندار بود که به زور شنیده می شد، چون صدایِ موزیک خیلی بلند بود، خیلی! طوری که احساس کردم گوشم گرفته.

من:

- نه، یعنی فعلا ...

پندار:

- من که می دونم تو از اونایی هستی که به زور می ری وسط، ولی وقتی رفتی دیگه نمی شه نشوندت!

فقط لبخندی بهش زدم. نمی دونستم چرا یه جورایی تو خودمم. مینو اون سمتِ پندار نشسته بود و دستش رو تو بازوش انداخته بود. بیچاره پندار از دستِ ما!

پندار:

- من جامو با خانومم عوض کنم چند دقیقه؟ می خوام با بابا درباره ی خونه صحبت کنم.

من:

- خونه؟

- آره، خونه که خریدم ولی کارهاش یه کم مونده.

من:

- آها، باشه.

پندار از کنارم بلند شد و جاشو به مینو داد.

مینو:

- چته دَمَغی؟

نشست کنارم و دستش رو گذاشت پشتِ کمرم.

من:

- نه، خوبم.

مینو:

- آره، معلومه خیلی خوبی!

بعدش هم چپ چپی نگام کرد.

من:

- خب چیم باید باشه مینوِیی؟

مینو:

- می گم نکنه ...

شیطون نگاهم کرد. چی تو کلش می گذشت؟! گنگ نگاهش کردم و گفتم:

- نکنه چی؟

سرشو نزدیک گوشم کرد و گفت:

- نکنه کاچی لازم شدی؟!

برق از کلم پرید! ای بابا! این چی می گه آخه؟!حالا چی بگم بهش؟! سقلمه ای به پهلوش زدم و گفتم:

- نـــه بابا!

مینو چشمکی زد و گفت:

- ناقلا راستشو بگو!

در حالی که سعی داشتم توجیش کنم گفتم:

- نه باور کن. آراد گفته تا شبِ عروسی نمی خواد هیچ اتفاقی بینمون بیفته. دوست داره شبِ عروسی تو لباسِ عروسی ...

بقیه حرفم رو نزدم و مثلا خجالت کشیدم.

مینو:

- وای چه شوهری! داداشِت که ...

اینو گفت و ریز خندید.

من:

- خب شما که دیگه نمی خواستین عروسی بگیرین و همون نامزدی بود و ...

مینو:

- تو از کجا می دونی قبل از اون چیزی نشده؟!

بُهت زده نگاهش کردم و گفتم:

- نـه؟!

مینو در حالی که سعی داشت خندش رو کنترل کنه گفت:

- درسته، پندار شیطونه اما ... اون طوری که فکر می کنی هم نیست! پسرِ خوبیه.

بعد از این حرف منم به دنبالش خندیدم و گفتم:

- به هرحال، اگه چیزیم بوده تو محرمش بودی و مشکلی نداشته.

مینو حالتِ اول خودشو حفظ کرد و گفت:

- عزیزم باهات شوخی کردم. شاید شما بخواین این کار رو بکنین اما ما نه.

حالا نوبتِ من بود بزنم زیر خنده:

- م ... مینو ... کم ... کم چرت ... چرت ... بگو ...

همین طور داشتم از کارایِ مینو از خنده ریسه می رفتم و سرم رو گذاشته بودم رویِ زانوهام که دستی پشتِ گردنم قرار گرفت. از پَت و پهنیش فهمیدم دستِ مردونست اما کی؟!

سرم رو از رو زانوم برداشتم و بردم بالا. به اندازه ای این کار رو کردم تا بتونم خوب ببینمش. نگاهم افتاد به دو تا چشم براق. با لبخندی که داد می زد تصنعیه، گفت:

- عزیزم چیزی نیاز نداری؟

دوست داشتم کفشمو دربیارم و با پاشنش بزنم تو مَلاجشا! خب یعنی چی خو! مثلا اومده خودی نشون بده؟! با غیض نگاهش کردم، البته نگاهم فقط تو دید خودم و خودش بود، گفتم:

- نه عزیزم. راحت باش.

دستش رو از پشت گردنم حرکت داد و رسوند به شونم، شونه چپم.

آراد:

- مرسی خانومم، کاری داشتی من همین دور و برام.

من:

- باشه آراد جان، حتما.

دِ برو گمشو دیگـه! با این حرف راهیش کردم تا بره. شاید اگه جرئت داشتم و می تونستم، خیلی راحت می گفتم:

- برو، هِــری!

***

شام رو خورده بودیم. روژان و خونوادش دیرتر از همه اومده بودن. نمی دونم چرا انقدر رویِ این دختر حساس شده بودم. به نظر من قیافش زیاد هم جالب نبود که اون قدرم خودشو می گرفت!

من از بس تویِ خوردن نوشابه زیاده روی کرده بودم که معدم به شدت نفخ کرده بود. رویِ مبل ولو شده بودم یه جورایی، کج نشسته بودم چون معدم نمی ذاشت درست بشینم. چاره ای نداشتم خب، خیلی بد بود، احساس می کردم یه چیزی سرِ معدم مونده. همین طوری لم داده بودم که پندار پیداش شد.

- این چه وضعه نشستنه؟! انگار چقدرم شام خورده!

خندید.

من:

- معدم نفخ کرده.

پندار:

- خب اگه منم بودم اون قدر نوشابه می خوردم الان وضعم این بود.

اومد نزدیک تر.

من:

- پـندار!

پندار:

- خب حالا، این حالتِ نشستنت که زشته.

قشنگ معلوم بود جدی شده. با اخم وافری نگاهم کرد و گفت:

- کاش جوراباتو در نمی آوردی پناه!

جـونم غیرت!

من:

- نمی شد که ...

لباشو یه کم جمع کرد و با تحکم گفت:

- نگو نمی شد، بگو نمی خواستم.

آخ، آخ، آخ! چقدرم خوب می گرفتا! هیچی نگفتم و سعی کردم یه کم جمع تر بشینم، اما مگه می شد!

پندار:

- پناه یا بلند شو، یا درست بشین. خوب نیست آراد این جوری ببینتت، ممکنه خوشش نیاد. من که داداشتم دارم بهت می گم که از اون نشنوی.

وای قربونت برم من! چه قدر تو خوبی آخه! پامو که تا نصفه از تو کفش در آورده بودم رو دوباره بردم تو کفشم و دستم رو بند کردم به مبل و بلند شدم، اما معدم بد داشت نافرمانی می کرد. همش یه چیزی می اومد تو گلوم گیر می کرد!

آریانا رو دیدم که داشت می اومد سمتم.

آریانا:

- چی شده پناه؟

من:

- معدم نفخ کرده یه کم.

آریانا:

- الان چطوری؟!

من:

- خوب نیستم!

آریانا با نگرانی نگاهم کرد و گفت:

- خب، می خوای بری یه کم دراز بکشی؟ شاید بهتر شی.

من:

- نمی دونم، شاید.

آریانا:

- الان می گم آراد بیاد ببرتت بالا.

نه! اسمشم ترسناک بود! آقا ما وایسادیم تا بیاد این پسره. اوه! بالاخره اومد. کتشو در آورده بود و دو تا دکمه ی اولی پیراهنش هم باز کرده بود؛ گرمش بود؟! آخه تو فضولی؟! همون جوری که داشت نزدیک می شد گفت:

- چی شده؟

من:

- معدم ...

حرفمو قطع کرد و گفت:

- حتما نفخ کرده!

اوهه! این دکترِ دماغ درست کن بود، نه؟!

من:

- دقیقا!

آراد:

- پس الان بهتره یه کم به پهلو دراز بکشی تا معدت آروم بشه.

من:

- اون وقت رو مبل این کار رو بکنم؟

براق شد و گفت:

- کسی همچین اجازه ای رو بهت نمی ده!

اوهه! خب کجا درازکِش بشم؟! رویِ زمین؟! والا! اومد سمتم و گفت:

- دنبالم بیا.

اون رفت و منم پشتِ سرش، یه قدم تقریبا از من جلوتر بود. باور کنین داشتم به زور راه می رفتم و تعادلمو حفظ می کردم. رسیده بودیم به در اتاقی که نمی دونم اتاقِ کی بود. آراد تا خواست درو باز کنه، من دیدم رو هـــوام! وای خدا! پاشنه ی تیزِ کفشم رویِ پارکت ها صدایِ بدی رو ایجاد کرد. پایِ راستم در رفته بود و در کَسری از ثانیه دیدم رو زمین و هوا معلقم. تقریبا داشتم با کمر می رفتم زمین که دستی زیرِ بغلم رو گرفت و کشیدتم بالا! ماشاا...! یه دستی؟! حالا بماند که عضله دستم کشیده شد و درد شدیدی توش پیچید! هه! شانسم ندارم والا! به جای این که بیفتم تو بغلش ما رو از کمر بگیره، این جوری میفتم که دست بندازه زیرِ بازومونو بگیره، درد هم بکشیم تازه! همه چیزِ من عجیبه! دستم درد گرفته بود، چون یه دفعه با یه حرکت، کلِ بدنم رو کشیده بود بالا. داشتم نفس نفس می زدم. من دست و پا چلفتی نبودم، اما الان چون تویِ این وضعیت بودم نتونستم خودم رو کنترل کنم. داشت برزخی نگاهم می کرد، خب چته؟! دستِ خودم که نبود!

- نپوشیشون سنگین تری، وقتی که نمی تونی باهاشون راه بری!

عـوضی! به من مَتَلک می اندازه؟! دور برداشته برایِ من!

من:

- خوبم می تونم!

آراد:

- اوه، البته ملکه! الان من رو هوا بودم نه شما!

مسخرم می کرد؟ تا کی می خواست این طوری پیش بره؟ اون رویِ منو ندیده پسره ی چَلغوز! خب حالا پیش میاد دیگه! اَه! اصلا عادت داره یه چیزی رو انقدر گنده کنه پسره! قبل از این که بتونه نُطق دیگه ای بکنه، بازومو از چنگالِ دستاش خارج کردم و در اتاقو با یه حرکت سریع باز کردم و فوری رفتم داخــل.

وقتی من رفتم تویِ اتاق و درو هم محکم پشتم بستم، دیگه آراد نیومد داخل. منم رفتم رویِ تختِ یه نفره ای که اون جا بود و خودمو تلپ پرت کردم روش. بازم تختِ یه نفره؟! موهامو زدم بالایِ بالش تا حالتشو از دست نده. به پهلو شدم، تا شاید معدم بهتر بشه! بعد از یک ربع بلند شدم و رفتم بیرون. با قدم هایِ بلند و کفش هایی که صدایِ تَق و توقشون تویِ صدای موزیک گم شده بود وارد سالن شدم.

با دیدن وسط سالن و دستایِ روژان که رویِ بازوهایِ آراد جا خوش کرده بود، نمی دونم چرا، ولی برای یه لحظه مورمورم شد! و اون دستایِ آراد بود که کنارِ بدنِ روژان بشکن می زد. آره، اشتباه نمی دیدم! یعنی انقدر یه دختر عمه و پسر دایی می تونن با هم صمیمی باشن؟ پسر دایی ای که زن هم داره مثلا؟! نمی دونم، ولی این تو ذهنِ من یکی که جا نمی گرفت!

قدم هام کند شد، لرزش خفیفی رو تویِ فکم احساس کردم، نه برایِ این که حسادت کرده باشم یا هر چیز دیگه ای، فقط و فقط برایِ این که اون انقدر منو تویِ منگنه می ذاشت، اون وقت خودش هر غلطی دلش می خواست می کرد! این انصاف بود؟! مظلوم گیر آورده؟! آره؟!

سعی کردم دندونامو رویِ هم فشار بدم تا از لرزشِ فکم جلوگیری کنم. حالم ازش به هم می خورد! چطور به خودش اجازه می داد؟! تنها حسی که توی اون لحظه داشتم، حقارت و تنفر بود که با هم تَلفیق شده بود! چی می تونستم بگم به این آدم؟! اگه صحبت از آبروداری بود، پس چرا خودش اصلا عینِ خیالشم نبود؟ اگه می تونستم همین الان از این جا می زدم بیرون! اما نه، جاش نبود، نمی شد!

نشستم رویِ نزدیک ترین کاناپه ای که دیدم. چرا این آهنگه تموم نمی شه؟! در آخر دست هایِ آراد بود که از بشکن زدن خسته شد و کنارِ بدنش افتاد. هـــوف! شروع کردم به ور رفتن با ناخنای لاک زدم.

بالاخره موقعِ بریدن کیک و اعلام کادوها شد و در آخر بازگشت به خونه رو همراه داشت. آراد و روژان دو طرفِ آریانا نشستن رویِ کاناپه ... وایسید ببینم! مگه من نباید جایِ روژان می شستم؟! پس چرا ... اون اون جا بود و من ... من ... من ... این جا! نکنه من زنش نبودم؟! دوتاییشون دست انداختن دور شونه آریانا، الان چی شد؟! دست های آراد و روژان با هم پشتِ گردنِ آریانا؟! این دیگه چه مدلش بود!؟ روژان از سرخوشی می خندید، آراد اما مثلِ همیشه بی تفاوت بود، تنها لبخندایِ زورکی بود که تحویلِ بقیه می داد. آریانا که نگاهش به من افتاد، با اشاره ی چشم و ابرو بهم گفت برم پیششون، اما من لبخندی مصنوعی تر از مصنوعی زدم و سر جام میخ شدم! کجا می رفتم؟!

هیچ وقت انقدر احساس غریبی و تنهایی نداشتم که توی اون مکان و زمان داشتم. هرکسی مشغول یه کاری بود؛ فقط من بودم که تنهایی به دلم بدجوری چنگ میزد. چرا کاری نمی کردم؟! چرا در برابر عذاب هایی که می کشیدم ساکت می موندم؟! چرا!؟ نمی دونم چرا سنگینی نگاهی رو حس کردم. سرم رو بردم بالا. آراد بود اما تا منو دید نگاهشو دزدید. لعنتی همه جوره داشت خردم می کرد. الان این جا جای من نبود. پس چرا این جام؟ من این جا اضافیم، آره!؟ احساس خفگی بهم دست داده بود، گر گرفته بودم. دستم رو به دسته مبل بند کردم و با یه حرکت بلند شدم. 

کسی حواسش به من نبود، پس می تونم برم. اما این عقب نشینی نمی شه؟ نخیر، جواب توهین هاش می شه. یه آدم مگه چقدر طاقت داره؟! داشتم می رفتم سمتِ همون اتاق خوابی که لباسامو تعویض کردم تا مانتومو با شالمو بردارم و برم که مُچِ دستم قفل شد و یک کم کشیده شدم عقب. وای خدا!

- کجـــا داری میری؟!

این صدایِ خشن و عصبانی پندار بود که شنیده شد.

من:

- حالم خوب نیست، می خوام بــ ...

هنوز حرفمو کامل نکرده بودم که یه متر رفتم جلو. پندار با کمک مچ دستم کل بدنم رو حرکت داد سمتِ خودش. در گوشم با صدای کنترل شده ای گفت:

- چرا انقدر ضعیفی؟

این چی داره می گه؟! آب دهنمو قورت دادم و گفتم:

- چی؟

پندار:

- چرا داری می کشی عقب؟ به جای این کار تو الان باید بری و خودتو نشون بدی!

ای وای پندار فهمید. بدبخت شدم رفت! زل زدم تو چشماش. اون یه برادر واقعیه.

من:

- یعنی می گی ...؟!

دستش رو به نشونه ی سکوت گرفت جلوی بینیش و گفت:

- آره، می گم برو و جایی باش که الان باید باشی؛ نه این که مثل دختر بچه ها قهر کنی و پا به فرار بذاری.

راست می گفت، اما من نمی خواستم دوباره غرورم له بشه!

پندار:

- عزیزِ من، آخه چرا خودتو ناراحت می کنی؟ داداشت نبینه غمتو.

مچ دستم رو ول کرد و دستمو گرفت تو دستش.

من:

- آخه پندار من نمی خوام مثل زن های چاپلوس باشم!

پندار:

- باید باشی، گاهی باید باشی. وگرنه شوهرتو از دست میدی!

بهتـر، والا!

من:

- خب الان من باید چی کار کنم دقیقا؟

- اینو از من می پرسی؟

من:

- پس باید از کی بپرسم؟

پندار:

- خانوم جنجال! خودت بهتر از من می دونی. حالا برو تا دیر نشده. دِ برو!

اینو گفت و دستشو از تو دستم درآورد و گذاشت پپشت کمرم و هلم داد جلو. خودشم پشت سرم راه افتاد.

روژان پررو پررو داشت کادوها را اعلام می کرد. منم با یه حرکت زیرکانه از وسط جمع رد شدم و خودمو رسوندم نزدیکشون. داشتم می رفتم سمتِ کاناپه آراد که مریم جون منو دید و دستمو گرفت کشوند سمتِ خودش.

- عزیزم کجا بودی؟

- پیش پندار.

مریم جون:

- بیا بشین این جا پیش آراد قربونت برم.

درحالی که داشت منو شوت می کرد سمتِ کاناپه رو به آراد هم گفت:

- آراد جان یک کم جمع تر بشین.

مریم جون که منو یک کم هل داد منم که یک کم خودمو شل گرفته بودم و داشتم به قصدم هم می رسیدم، تِلِپ افتادم کنار آراد، تقریبا تو بغلش البته! نصفِ بدنم رویِ مبل بود و نصفش هم ...! آراد تو جاش جا به جا شد. دستشو از پشت گردن آریانا برداشت و اون یکی دستش هم انداخت پشت کمر من و منو بیشتر کشوند تو بغلش. منم از فرصت استفاده کردم و دستمو از پشت کمرش رد کردم، حالا! دستم رو رسوندم به پهلوش که یک کم نرم تر از جاهای دیگه ی بدنش بود، نیشگون ریزی ازش گرفتم! اوهو حقته! تکونی خورد و به خودش اومد. با بدجنسی زل زدم بهش! اونم با خشم نهفته ای نگام کرد! در کَسری از ثانیه، سرشو آورد نزدیکم، کنارِ گوشم، دهنش رو چسبوند به لاله گوشم و گاز خفیفی ازش گرفت! اما می دونم این موذمار طوری این کارو کرد که بقیه فکر کنن گوشم رو بوسیده. آقا این جلف بازیا چیه آخه؟!

اخم هایِ روژان کمی تا قسمتی درهم بود! آها! حقته بسوز! من و آراد برای آریانا یه ادکلن اصل خارجی خریده بودیم. شانس آوردیم تو این یه مورد تفاهم داشتیم حداقل. آریانا شروع کرد به شلوغ کردن. یک دفعه دیدم نوکِ دماغم سرد شد!

آراد رو هم نگاه کردم دیدم دماغش خامه ای شده بود! پس منم!؟ از قیافش خندم گرفت! نوک دماغامون کیکی شده بود.

- چه بامزه شدین!

آریانا اینو گفت و جیم شد، چون می دونست اگه اون جا بمونه آراد می دونه و اون! اومدم خامه رو از روی بینیِ آراد پاک کنم که دیدم نـــه! یکی دیگه از من فرزتره! روژان یه دستمال کاغذی دستش بود و داشت به آرومی روی دماغ آراد رو پاک می کرد.

حالا چرا انقدر آروم؟! انگار داره نوازشش می کنه! چندش!

روژان:

- چقدر این دختر بلائه!

آراد:

- عزیز داداششه.

- چه داداشِ خوبی.

آراد لبخند کم جونی زد. روژان نشست.

آخرایِ شب بود. مهمونیِ بدی نبود اما خوب هم نبود. البته می شه قسمتایِ بدش رو یه جوری فاکتور گرفت. دیگه حوصله نداشتم موقع برگشتن جورابامو دوباره پام کنم. رفتم سمتِ پندار.

- مرسی از راهنمایی هات داداشی.

لبخندِ جذابی زد و دستش رو دورِ بازوم حلقه کرد و منو کشید سمت خودش.

- کاری نکردم خواهری، ولی از این به بعد حواست رو بیش تر جمع کن.

من:

- چشم.

تو همین حال یک دفعه پرت شدم عقب و خوردم به یه کوه سنگی! وای خدا! باز این پندار جفنگ بازی درآورد؟! بازومو که گرفته بود یک دفعه با کمک بازوم هلم داد عقب اما ...! الان به کی خورده بودم دقیقا؟ پسره فکر نمی کنه میفتم زمین یه چیزیم می شه؟! داشت از خنده ریسه میرفت جلویِ من! واه واه! دستایی دورِ بازوم حلقه شد و منو صاف کرد. دستاش، گرم و گنده بود. سرم رو برگردوندم عقب. اوه! آراد! خودمو جمع و جور کردم. دستایِ آراد ول شد. پندار بدجنس از قصد این کارو کرده بود؟! اگه این پسره آبرو گذاشت برایِ ما!

من:

- پندار!

پندار چشمکی به آراد زد و پشت بندش آروم گفت:

- برش دار ببر این وَرپریده تو!

باز این پسره شروع کرد! با این حرفش هر دو زدن زیر خنده، هِر هر هر!

من:

- خوبه خوبه، شما دو تا هــم!

آراد دستشو انداخت پشتِ کمرم. مورمورم شد، احساس کردم موهای دستم سیخ شدن.

- بریم عزیزم؟

- بریم.

ها ها ها! حالا خواستم ضایعش کنم. فشارِ خفیفی که به پهلوم آورد. پررو!

از همه خداحافظی کردیم و رفتیم بیرون سمتِ ماشین.بیرون یک کم سوز داشت. دم دمایِ عید بود. تو اسفند بودیم اما هوا هنوز سوزِ خودشو داشت. نشستم رویِ صتدلی کنارِ راننده. چون جوراب نپوشیده بودم پاهام از سرما گزگز می کرد. یک کم خودمو تویِ جام جمع کردم. پاهام یخ زده بودا! از تو کفشم درآوردم و جمع کردم تو بغلم. خب مگه عیبی داره؟ ســـردمه!

آراد هم اومد و نشست. کتش تنش نبود بلکه رویِ بازوش بود. هنوز ننشسته پرتش کرد سمتِ من. اهه! بی شخصیت شده باز که! این چه کاری بود؟! البته بد هم نبودا! من که سردم بود و کت هم که در دسترس! بازش کردم و زودی گذاشتم رویِ پام. گرمم کرد. حس خوبی بود. تا مغز استخونم یخ زده بودا! والا!

استارت زد و بخاریِ ماشین رو روشن کرد. جالب بود چیزی بهم نگفت که درست بشین یا کتم رو نذار رویِ پاهات. دلیلی هم نداشت بگه! والا! راه افتادیم.

رسیدیم. کتش رو از رویِ پاهام برداشتم و اومدم بلند بشم. یه پام رو بردم بیرون و خواستم کتش رو هم بذارم رویِ صندلی تا خودش بیاره که صداش متوقفم کرد:

- خودت بیارش!

هان؟! چند ثانیه ای طول کشید تا بفهمم چی گفت! نه این واقعا چی گفت!؟ من بیارمش؟ مگه خودش نمی تونه؟! چهرم علامت سوال شد!

- این چه مدلِشه؟!

من:

- چی چه مدلشه؟!

پیشونیشو چین داد و لبش رو کج کرد به سمتِ راست. وا! کج نمونه حالا!

آراد:

- این مدلی اومدن! جورابات پرید؟

هـوف!

- حوصله نداشتم!

اینو گفتم و اومدم کامل از جام بلند شم که شالم از یه طرف کشیده شد و به دنبالش هم سرم. وحشـی! موهام هم یه قسمتیش کشیده شده بود. سرم دقیقا کنار دهانش بود. دیوانه! اشکم داشت درمی اومد.

- چی نداشتی؟

اصلا یادم رفته بود چی بهش گفتم. نفس نفس می زدم. ازش می ترسیدم. زیادی گنده بَک بود!

-  هی ... هیچ ... چی ...!

بیش تر شالمو کشید. صورتمو از درد جمع کردم.

آراد:

- د می گم چی گفتی!

عوضی!

- ولم کن.

اینو به زور به زبون آوردم. وقتی که تونستم زمان و مکان رو درک کنم! اون قسمت از موهام که کشیده می شد، سِر شده بود! بی شعور!

صداشو درشت کرد و گفت:

- ولت کنم؟ آره!؟

اومدم کاری کنم، چنگ زدم به یقش! چشماش گِرد شد. من هم، یقش رو که تو چنگالِ دستام بود، محکم گرفتم و کشیدمش جلو. فیس تو فیس، رخ در رخ و هر دو خشن! نفس هایِ داغ و عصبانیش، تو صورتم پخش می شد. باورش نمی شد از من چنین کاری سر بزنه!؟ فکر می کرد الان اشکم درمیاد و قهر می کنم و می ذارم میرم اما من این کارو نکردم. هر چی اون شالم رو محکم تر می گرفت، منم یقش رو بیش تر می پیچوندم!

آراد:

- دستتو بِکش.

من:

- نمی کشم!

کلافه شده بود. توقع نداشت، نه نداشت! سرم رو کج کرد و صورتشو آورد جلوی جلوی، طوری که نوکِ بینیش چسبید به گونم.

- آخرین بارت باشه!

با یه حرکت شالم رو ول کرد. سرم درد گرفته بود! من هم یقشو ول کردم. دید نمی تونه کاری بکنه گفت بار آخرت باشه. هه!

با خشونت کتشو پرت کردم تو صورتش. وحشی بود، وحشی! به سرعت از ماشین پیاده شدم و رفتم داخل.

پسره ی روانیِ مُشکل دار! حقش بود اون کارو کردم! فکر کرده فقط خودش بلده زور بگه!؟

همون جوری بی خیال می رفتم سمتِ آسانسور که برم بالا که یادم افتاد کلید دستِ آراده. آراد ذلیل نشده کوش پس؟

زیرِ لب غرغری کردم و گفتم «مرده شورتو نبرن با این کارات!» چیش چیشی کردم و راهی رو که رفته بودم رو برگشتم.

با اون کفشا پدر پاهام به کل دراومده بود اما مجبور بودم برگردم وگرنه نمی دونستم تا کی باید پشتِ در می موندم! در ورودی رو باز کردم و رفتم بیرون. روی پله هایِ بالایی ایستادم. ماشینش هنوز همون جا بود اما خودش، بیرون بود و تکیه داده بود به کاپوت و داشت یه چیزی دود می کرد. پسره ی روانی! سیگار هم می کشید؟! به به! به قولِ خودش کم کم داشت هنراشو رو می کرد! از همون جا داد کشیدم:

- نمی خوای بیای؟

با این داد و فریادِ من، بچه هول شد و سیگارش که گوشه ی لبش جا خوش کرده بود، از لبش سر خورد و افتاد روی زمین!

دستپاچه برگشت سمتم و صداش رو آروم کرد و گفت:

- شیش! چه خبرته داد و بیداد راه انداختی این وقتِ شبی؟

با پوزخند رو کردم بهش و گفتم:

- خواستم از هپروتی که برایِ خودت ساخته بودی بیارمت بیرون!

پوزخندمو غلیظ تر کردم. با آتیشی که تویِ چشماش شعله ور شده بود، نگام کرد و با تشر گفت:

- برو تو!

من:

- نمی تونم!

فکر کرد دوباره می خوام باهاش کل کل کنم؛ برایِ همین با یه حرکت کوبید رویِ کاپوت. منم یک کم پریدم تو جام!

- دِ می گم برو تو لعنــتی!

اوهه پسره ی پررو! خو کلید دست توئه چه جوری برم؟ عقلم ندارن مردم!

من:

- خب چیز ... چیزه ... چیز ندارم!

چشماشو درشت کرد و گقت:

- چی نداری؟!

من:

- کلید.

با یه حرکت سریع دستشو کرد تو جیبش و کلیدو درآورد. از همون فاصله پرتش کرد سمتِ من. دیوانه! اگه حواسم نبود می افتاد، بعد اون با تمسخر می گفت «بلد نیستی یه کلیدم بگیری!» ایش!

- حالا برو تو!

عجب گیری داده ها! نمی دونم چرا ولی دوست داشتم حرصش بدم تا برای من گنده گویی نکنه دیگه!

من:

- نمی خوام!

جوش آورد. تیز نگام کرد. دو قدم به سمتم خیز برداشت و گفت:

- دِ برو تو دیگـــه!

منم پشت بندش در رفتم و رفتم تو.

فصل سیزدهم:

دیگه خسته شده بودم از بی کاری. نه می تونستم برم سرِ کار، نه چیزِ دیگه ای. حوصله ادامه تحصیلم نداشتم. نمی دونم چرا ولی شوقی نداشتم، اما بدم نمی اومد گذری به کتابایِ خاک خوردم بندازم. چیزِ زیادی ازشون به خاطر نداشتم، شش، هفت ماهی می شد درسم تموم شده بود و من از اون موقع، دیگه لاشون رو که چه عرض کنم، چشمم هم بهشون نیفتاده بود. دیگه حتی حوصله ی کل کل کردن با آراد رو هم ندشتم؛ شاید اگه نگاهی به کتابام می انداختم، به سرم می زد که ادامه تحصیل بدم. از من هیچی بعید نبود!

تو همین فکرا بودم که با یه حرکت از روی تختم بلند شدم. ساعت هشت بود، پس هنوز تا اومدنِ آراد وقت داشتم. همین که خواستم فکر کنم که کتابام کجان، یهو یادم افتاد من هیچی با خودم نیاوردم خونه آراد؛ اون وقت کتابامو می خواستم بیارم؟! همشون خونه خودمون بودن. اَه! پیش خودم گفتم شاید تو کتابایِ آراد چیزی باشه برایِ من، فیزیکی چیزی. هر چی بود، باید تو اتاقش می بود.

با یه هیجانی که افتاده بود تو دلم از اتاقم رفتم بیرون. رسیدم جلوی درش؛ تا به الان زیاد تو اتاقش نرفته بودم، شاید دو یا سه بار. آدم فوضولی بودم اما تو این مواقع وجدانم بهم اجازه نمی داد برم و سَرک بکشم، گرچه اون اتاق یه جورایی برام مرموز بود. در اتاقو به آرومی بازکردم، به کمک نوری که از بیرون افتاده بود تو اتاق تونستم یه کم داخل رو ببینم. امن و امان بود! دستم رو گذاشتم رویِ دیوار و حرکت دادم تا به کلید برق برسه. بالاخره پیداش کردم و زدم، یه دفعه همه جا روشن شد. چه اتاقی! باورم نمی شد انقدر اتاقش تمیز باشه! ته دلم خوشم اومد که همخونم آدم مرتب و منظمیه! گاهی فکر می کردم باید آدم خیلی خوبی باشه ولی زیادی به خودش سخت می گیره؛ سخت می گیره که کم لبخند بزنه، کم شوخی کنه، کم شاد باشه! دوست داره مرموز باشه، بدعنق باشه، مـغرور باشه! اما مرموز بودنش منو به سمتش می کشوند، دوست داشتم در موردش بیش تر بدونم. 

این موجودِ سرد و یخی چی داشت که برام هیجان انگیز شده بود؟! چرا دوست داشتم بیش تر و بیش تر راجع بهش بدونم؟! این آدم ... این آدم که با غرورش دهنِ همه رو بسته؟! با زورگوییش آدم رو تحقیر می کنه؟! اعتماد به نفسی داره که آدم جلوش واقعا کم میاره؟!

همش سعی داشتم این فکرها رو بزنم کنار و فکرم رو به چیزی که می خوام متمرکز کنم اما مگه می شد؟! هی می اومد تویِ ذهنم وول می خورد! سرم رو به طرفین تکون دادم تا شاید این فکرا از سرم بپره! بدون هیچ تلاشِ دیگه ای برای فراموش کردن این موضوع، رفتم سمتِ کمد دیواری و قفلشو باز کردم. اوه، این جا که فقط کت و شلواره! پس کتاباش کجا می تونست باشه؟!

با ناامیدی درِ کمد رو بستم. چشمم افتاد به دو تا کمدِ بالایِ این کمد دیواری. حدس می زدم اون جا باشن، اما قدم نمی رسید به اون بالا، مجبور بودم یه چیزی بذارم زیرِ پاهام. تندی از اتاق رفتم بیرون و یه صندلی از آشپزخونه برداشتم و بردمش داخلِ اتاق، گذاشتمش زمین و با یه حرکت رفتم بالا.

همین که تعادلم رو حفظ کردم، رو پنجه پام بلند شدم و به سختی در کمد رو باز کردم. بلـــه، همون طور که حدس می زدم پُر بود از کتاب. حالا از بینِ اون همه کتاب، آیا چیزی برایِ من پیدا می شد؟! پوفی کردم و شروع کردم گشتن. اوف، این پسره که فقط زیست و کتابای جراحی پلاستیک و اینا داره!

همون جور داشتم با خودم و کتابا کلنجار می رفتم و اوف و ایش می کردم و اصلا حواسم به اطرافم نبود، که یه دفعه دیدم مثلِ پَرِ کاهــی رو هوام! از ترس جیغِ خفیفی زدم و شروع کردم به ورجه وورجه کردن! دستایی رویِ دو تا پهلوم قرار گرفته بود و منو از جام کنده بود! کی می تونست باشه جـز ...؟! 

همون طور که تویِ بغلش بودم، کمرم رو چرخوند که کلِ بدنم چرخید سمتش. با نگاهی که تا به حال ازش ندیده بودم، داشت نگاهم می کرد، یه نگاهِ خاص بود، عصبی نبود، بد اخلاق نبود، خوب بود، خوب! شاید مثلِ نگاهِ یه شخص به وسیلش بود، وسیله ای که فقط مالِ خودش بود و نمی ذاشت کسی اونو ازش بگیره. داشتم تو بغلش خِس خِس می کردم! با صدایی آروم گفت:

- نمی گی یه وقت میفتی خاله ریزه؟

نزدیک بود چشمام از حدقه بزنه بیرون! این واقعا آراد بود؟! آراد داشت انقدر راحت با من حرف می زد؟! داشت سر به سرم می ذاشت؟! بغلم کرده بود؟! کلِ بدنم رو هوا بود، کمرم که تویِ دستاش گیر افتاده بود و کج نگهم داشته بود و پاهام هم یه سی سانتی شاید با زمین فاصله داشت!

من:

- کی اومدی؟

منو بیش تر کشید تو بغلش و گفت:

- چیزی می خواستی اون جا؟!

عرق کرده بودم، اینو مطمئن بودم! شاید از هیجان بود! چرا جوابم رو نداد، سوال خودش رو پرسید!؟ دستِ راستم پشتِ شونش، بینِ دو تا کتفش، بود چون می ترسیدم بیفتم.

من:

- کتاب می خواستم.

منو گذاشت رو زمین و دستاشو آروم آروم از رویِ کمرم سُر داد آورد پایین و بعد یه کم ازم فاصله گرفت. چشـــه؟! در حالی که صداش بیش از حد تحلیل رفته بود گفت:

- چه کتابی؟

اینو که گفت رفت رویِ صندلی. اوه آقا هرکوله کجا؟! نزدیک بود سرش بخوره به سقف و سرشو خم کرده بود!

- نمی دونم، فیزیکی، ریاضی ای، چیزی!

همون طور که داشت بینِ کتابا می گشت گفت:

- چی شده؟! درس خون شدی!

با زبونم لبامو کشیدم داخلِ دهانم و خیسشون کردم و گفتم:

- آره، عیبی داره مگه؟

خندید. ایش! زهرِ هلاهل! چند تا کتاب از بینشون کشید بیرون و اومد پایین. کتابا رو گرفت سمتم و گفت:

- ببین اینا به کارت میاد؟

این همون آراد بود؟! همون آراد؟! اون الان باید سرم داد می کشید و می گفت تو اتاقش چی کار می کنم! نه این که ... نگاهمو دوختم به کتابا، کارشناسیِ ارشد؟! با چشمایِ گرد شده نگاهش کردم.

- چی شده؟ بلد نیستی خانوم؟

من:

- نمی دونم!

- بد نیست نگاهی بهشون بندازی، شاید دلت خواست ادامه بدی.

سری تکون دادم و کتابا رو از دستش گرفتم.

من:

- باشه، ممنون.

پشت کردم بهش و خواستم از اتاقش برم بیرون که گفت:

- نمی خوای صندلیتو ببری؟

چیش! خب تو ببر!

برگشتم و با مظلومانه ترین نگاهی که می تونستم چشم بهش دوختم. خندید و گفت:

- خب حالا! لازم نیست مثل پیشی های موذی نگام کنی! خودم می برم.

به من گفت پیشی موذی؟! آراد خفت می کنم! نمی دونم چی شد و چطور به خودم اجازه دادم، اما با همون کتابا به سمتش یورش بردم! جرئت پیدا کرده بودما! انگار نه انگار این آراده! ازش نمی ترسیدم! نزدیکش که شدم دستاشو جلوش گارد گرفت و گفت:

- چی شده پیــشی خانوم؟

دستم رو که کتاب داخلش بود، رو بردم بالا و خواستم تو سرش فرود بیارم که دستم رو تو هوا گرفت! ما چرا این قدر با هم راحت شده بودیم؟

- او او او! چی شده پیشی خانومه ما وحشی شده؟! می خواد چنگ بندازه؟!

وای! جیغ فرابنفـــش زدم:

- آراد!

به کمک ساقِ دستم که تویِ دستش بود، کلِ بدنم رو حرکت داد و کشید جلو، نزدیکِ نزدیک.

- جـون؟

مـــات شدم! خودشم شوکه شد! اون الان چی گفت؟! گفت جـون، به من؟! چرا ...؟ این جوری ندیده بودمش! این که به کسی بگه جون، چه برسه به من، منی که اون همه باهام بد رفتار کرد! نکنه همه اینا یه نقشست؟ نکنه ...؟! فکرایِ چرت و پرت رو زدم کنار و زل زدم تو چشماش. نه به این که گیس و یقه کشی می کردیم نه به این که الان رو به رویِ هم هستیم و داریم تو سرو کله ی هم می زنیم و شوخی می کنیم! هیچ چیزی عادی نبود! نبود، نبود! 

به آرومی ساقِ دستم رو ول کرد. یه قدم برداشتم عقب. با صدای لرزونی که از هیجانِ مضاعف بود، گفتم:

- باشه، پس خودت ببر.

اینو گفتم و زدم از اتاقش بیرون. یه جوری شده بودم! یه حسی داشتم که نمی دونم چی بود! یه چیزی تو دلم وول می خورد! هیجان بود، استرس بود، یا چیزِ دیگه ای؟!

  مریم جون اینا و بابام اینا رو بالاخره دعوت کردم. خب اونا هم حق رو به ما می دادن، تا جمع و جور شیم بالاخره یه مدتی طول می کشید. چون قرار بود مریم جون اینا برایِ اولین بار دستپختم رو امتحان کنن، می خواستم حسابی گل بکارم! در این رابطه هم یه لیستِ بلند و بالا تهیه کرده بودم و می خواستم بدم به آراد تا برام بگیره. آراد رویِ کاناپه نشسته بود و داشت مجله رو ورق می زد، رفتم نشستم کنارش اما با فاصله ی یک کفِ دست ازش. صداش زدم:

- آراد؟

جوابی نشنیدم.

دوباره صداش زدم:

- آراد؟

این بار هم جوابمو نداد، فقط سرشو تکون داد. اَه دوباره آراد گند دماغ شده؟! دیگه تحملشو ندارم حقیقتا!

- مگه من با تو نیستم؟

سرش رو آورد بالا و با چشمایِ نافذش نگاهم کرد و گفت:

- وقتی چیزی نمی گم، یعنی منتظرم تا حرفت رو بشنوم!

یخ کردم! توقع این رفتار رو بعد از اون خوش رفتاری هاش نداشتم! حس می کردم باز هم خرد شدم! فکر می کردم اخلاقش رو درست کرده، اما زهی خیال باطل! نفهمیدم چه جوری لیست رو گذاشتم رویِ صفحه ای از مجله که باز بود و گفتم:

- اینا رو برای فردا شب نیاز دارم.

- فردا شب چه خبره؟

من:

- بابا اینا رو دعوت کردم!

- کدومشون رو؟

من:

- هر دو طرف رو!

لیست رو برداشت و بدونِ این که نگاهی بهش بکنه، تاش کرد و گذاشت کنارِش. دوباره ساکت شد و مشغولِ خوندن مجله ی کوفتی شد! راستش برایِ یه لحظه فکر کردم شاید اون کسی که اون شب باهاش کلی خندیدم و شوخی کردم، اصلا آراد نبوده! ولی عقل حکم می کرد و می گفت آراد بوده، حالا که آراد بوده، شاید دلیلِ خوش رفتاریش، خوشحالیش چیزِ دیگه ای بوده که اون روز انقدر سرحال بوده! لبِ پایینم رو به دندون کشیدم و از کنارش بلند شدم. اصلا بهتر بود فکر می کردم، روزی که اون اتفاقا افتاد اصلا وجود نداشته! چرا باید دوست می داشتم اون جوری باهام باشه؟! داشتم به خودمم شَک می کردم!

***

شب مهمونی:

برایِ شب تصمیم داشتم فسنجون، زرشک پلو با مرغ و ماکارانی درست کنم. البته ماکارونی رو بیش تر برایِ پندار، چون علاقه شدیدی به این غذا داشت بچه. فسنجونم رو بار گذاشته بودم و مرغ رو هم همین طور، فقط ماکارونی رو باید یه کم دیرتر درست می کردم. آراد خونه نبود، این باعث می شد با خیالِ راحت تری به کارام برسم. نمی دونم چرا ولی زیاد دوست نداشتم جلویِ چشمم باشه، چون دوباره همون رفتارِ بدِ قبلشو پیدا کرده بود و من نمی تونستم این رو تحمل کنم حقیقتا! غذاهام تقریبا آماده شده بودن، فقط می موند خودم.

جلویِ آینه وایستاده بودم و داشتم صورتم رو کاور می کردم. دوست داشتم امشب آرایشم مات باشه، نمی دونم چرا ولی دوست داشتم دیگه! یه تیشرتِ adidas سفید، که اسپرت بود و من عاشقِ این جور تیپ ها بودم، با شلوار لیِ لولم که سورمه ایِ کثیف بود رو برایِ امشب انتخاب کرده بودم. موهام رو هم دم اسبی بالایِ سرم محکم بستم. ریشه های قهوه ای موهام زیادی زده بودن بیرون و باید می رفتم رنگشون می کردم. از رنگِ بلوند خسته شده بودم و می خواستم رنگِ موهایِ خودم رو بذارم دوباره. چون موهام رو زیادی کشیده بودم، دُمِ ابروهام رفته بود بالا و چشمام گوشه دار شده بود. رژ لب کِرمم رو برداشتم و محکم کشیدم رو لبم، رژ گونه کبودم رو هم کشیدم. با مداد چشم و ریمل آرایشم تکمیل شد. صندل هایِ پاشنه یه سرمو هم از کنارِ کمد برداشتم و پام کردم، پنج سانتی به قدم اضافه کرد. داشتم خودم رو دید می زدم که با صدایِ آیفون، مجبور شدم دست بکشم و به سمتِ آیفون برم.

درو باز کردم، فعلا مریم جون اینا اومده بودن. دست بردم پشتِ سرم و کِشِ موهامو محکم کردم، نفسِ عمیقی کشیدم و گلومو صاف کردم، درِ ورودی رو به آرومی باز کردم و سرم رو از لایِ در بردم بیرون، منتظر موندم، این عادتِ همیشگیم بود. بادِ خنکی که تویِ راهرو پیچیده بود و می خورد تو صورتم، حسِ خوبی رو بهم می داد. راستی، آراد کجا بود؟!

چندی بعد، مریم جون و آریانا و آقایِ ایران منش که دیگه بهش می گفتم پدر جون، از آسانسور خارج شدن. آریانا اول از همه با سر و صدا گفت:

- سلام، سلام عروسم!

پشتِ سرشون یکی دیگه هم بود! اومده بود؟!

من:

- سلام عزیزم، خوش اومدی.

رو کردم به مریم جون و گفتم:

- سلام مریم جون ...

و بعد هم پدر جون:

- سلام پدر جون.

هردو جوابم رو با خوشرویی دادن و اومدن جلو. با مریم جون روبوسی کردم. کادویی که تویِ دستش بود و به سمتم گرفت و گفت:

- بگیرش عزیزم، ناقابله.

در حالی که داشتم کادو رو از دستش می گرفتم، گونش رو هم آب دار ماچ کردم و گفتم:

- دستتون درد نکنه، راضی به زحمت نبودیم.

کادو رو بردم و رو اپن گذاشتم و دوباره برگشتم. مریم جون اینا رفتن داخل، اما من به رسمِ ادب و آبروداری جلویِ خانوادش، کنارِ در ایستادم و دستم هم رویِ در گذاشتم و منتظر موندم تا بندِ کفش هاش رو باز کنه.

- چیزی که لازم نداشتی؟

نرم گفتم:

- نه.

سرشو آورد بالا و گفت:

- چطوری؟

باز چش شده؟! باز داره مهربون می شه؟! من طاقت ندارم یه کم مهربون باشه، چند روز بداخلاق! همون بداخلاق باشه بهتره! نمی خوام بد عادت بشم دوباره!

من:

- خوبم.

همون طور که داشت بلند می شد از حالتی که خم شده بود، زیرِ لب یه چیزی گفت که من نشنیدم اما باعث شد حسابی کنجکاو بشم. همین که اومد داخل، دستم رو که رویِ در بود رو برداشت و به آرومی درو بست. رو به روم ایستاد و دو تا انگشتاشو، انگشتِ سبابه و میانیش، یعنی همون انگشتِ وسطی که کنارِ سبابه ست، تو دو تا انگشتای سبابه و میانیِ من قفل کرد و به کمکش یه کم منو کشید جلو. با زبونش لبش رو خیس کرد و گفت:

- امشب هوامو داری دیگه؟

باورم نمی شد این همون آراد بود که داشت از من خواهش می کرد هواشو داشته باشم! زبونم بند اومده بود! ناخودآگاه سرم رو به نشونه ی مثبت تکون دادم و گفتم:

- آره.

خودشو یه کم خم کرد تا قدش به من برسه، با چشمایِ براقش نگاهم کرد و گفت:

- ممنون!

همین! انگشتاشو از انگشتام جدا کرد و رفت! من موندم همون جا. حالتاش عادی نبود! یه دفعه خوب بود، یه دفعه بد! غیرِ قابلِ پیش بینی بود! چه جوری باید هواشو داشته باشم؟! منظورش این بود که مثلِ عاشق ها باهاش رفتار کنم؟! خب اگه نمی گفت هم مجبور بودم این کار رو بکنم! اما همین که ازم خواست، باعث شد یه جورایی از کارش خوشم بیاد. تعلل رو جایز ندونستم و با قدم هایِ کوتاه به سمتِ پذیرایی رفتم.

بابا اینا هم نیم ساعتی می شد که رسیده بودن. جمعمون حسابی جمع شده بود. منم گرچه خوشحال بودم از این که پیش خانوادم بودم ولی نمی دونستم چرا یه حس خاصی که می شه بهش گفت حس بد، ته دلم وول می خورد! نمی ذاشت اون طور که می خوام خوش باشم.

- عزیز داداش کـــیه؟

این صدای پندار بود که کنار گوشم طنین انداخت. سرم رو آروم برگردوندم سمتش و گفتم:

- من؟

دستش رو انداخت دور بازوم و منو کشید تو بغلش.

- آره. تو نباشی کی باشه؟

چقدر تویِ اون لحظه این حرفش به دلم نشست. دلم براش تنگ شده بود، برایِ مزخرفاش، دیوونگیاش!

من:

- هیچکی به غیر از من حق نداره باشه!

خندید و آروم گفت:

- مینو اینا رو بشنوه دیگه هیچیا!

اینو گفت و خندش رو به قهقهه تبدیل کرد. دستم رو مشت کردم و کوبیدم رویِ پاش.

- اِه! خب داداش خودمی!

نیشش تا بناگوشش باز شد و گفت:

- اون که صد البته. داداشت فدات شه.

ای جونم. این پسره چقدر مهربون شده! می گن دوری و دوستی همینه ها! در حالی که داشتم با پندار چرت و پرت می گفتم و می خندیدم، نگاهم رو رویِ تک تک اجزای خانواده گردوندم. نگاهم روی صورت آراد قفل شد. اوهو! این چرا اخماش درهمه؟! باز چش شده؟ همین که متوجه نگاه من شد، آریانا رو که کنار دستش بود رو تندی کشید که بیچاره آریانا اقتاد تو بغلش؛ تقریبا مثلِ پندار که منو بغل کرده بود اونو بغل کرد. وا! پسره خل شده؟! نمی دونم چرا ولی یه لحظه حس کردم شاید آراد حسادت کرده! اما به من و پندار؟ عقلشو هم از دست داده جدیدا! با یه لبخند ژکوند نگاهمو از گرفتم و دوباره مشغول حرف زدن با پندار شدم.

***

تقریبا وقت شام بود و من هم توی آشپزخونه بودم و داشتم به غذاها سر می زدم. حس کردم یکی اومد تو ولی به خودم زحمت ندادم سرم رو برگردونم. حالا کی بود که این همه هم بی سر و صدا اومده بود؟ زیاد طول نکشید که تو کنجکاوی بمونم چون صداش رو از فاصله ی به نسبت نزدیکی شنیدم:

- کمک نمی خوای؟

نفس حبس شدمو آزاد کردم. اون بود، این جا، کنار من و ازم می پرسید به کمک احتیاج دارم یا نه. این همه شوک برام خوب نبود! نه نبود! همون طور که داشتم فسنجون رو هم می زدم، گفتم:

- اگرم بخوام کمکم می کنی؟

فهمیدم خندش گرفت اما بازم برنگشتم ببینمش. مکثی کرد و گفت:

- اگه خودم بخوام، آره!

در قابلمه رو گذاشتم و نود درجه چرخیدم که رو به روش قرار گرفتم. اندامشو خم کرده بود و آرنجشو قرار گذاشته بود روی کابینت.

من:

- و الان خودت می خوای؟

پوزخندی نشت گوشه ی لبش. تازه داشتم می فهمیدم که این پوزخندش همیشگیه!

آراد:

- حتما می خوام که الان این جا رو به روت وایسادم!

باز داشت خوش رفتاری می کرد. اینو نمی خواستم! نمیخواستم عادت کنم! نـــه!

- کجایی؟

دستاش بود که جلوی صورتم به صورت دورانی تاب می خورد.

این صداش بود که منو به خودم آورد. باز هم رفته بودم توی فکر.

من:

- چ ... چی؟

یه طرف لبش رفت بالا به نشانه ی خنده. اِهه این پسره یه طرفی می خنده؟!

آراد:

- هیچی!

با شیطنت ادامه داد:

- پس کمک نمی خوای دیگه؟ 

لبم رو یک کم غنچه کردم و گفتم:

- نه؛ من کی گفتم نمی خوام!؟

نگاهش افتاد به لبِ غنچه شدم. لبخند محوی زد و دوباره نگاهشو آورد و رویِ چشمام قفل کرد.

- پس می خوای!

اِهه! این چرا هی می خوای نمی خوای می کنه؟ داره گیجم می کنه!

من:

- آراد!

همین که اومد لبش رو حرکت بده و جوابم رو بده، مینو وارد شد و گفت:

- عزیزم کمک نمی خوای؟

نمی دونم چرا ولی یک دفعه هول شدم، یک کمم خجالت کشیدم! اما چرا؟ من که کاری نکردم. تازه اگه هم چیزی شده بود، اون شوهرم بود. اونا که نمی دونستن ما عاشق هم نیستیم.

مینو هم انگار خجالت زده شد، چون گفت:

- وای ببخشید! انگار مزاحم شدم!

مینو اینو گفت و اومد بره که به جاش آراد خودشو رسوند به مینو و گفت:

- نه مینو خانم! اومده بودم ببیینم پناه کاری داره یا نه؛ حالا که شما اومدین من میرم.

مینو:

- باشه شما بفرمایید، من هستم.

آراد سری تکون داد و رفت بیرون. بد ترسیده بودما! نفسم رو با فشار فرستادم بیرون. مینو چشمکی بهم زد و گفت:

- داشتین چی کار می کردین که من اومدم هول شدی؟ ها؟!

اهه! این داره چی می گه؟ چی کار می کردیم مگه؟ اخمامو کشیدم تو هم و با لحن جدی ای گفتم:

- مینـو!

مینو درحالی که داشت ریز می خندید، گفت:

- کوفت و مینو! آخه اون جوری که تو هول کردی گفتم شاید یه خبرایی بوده و ...!

با آرنجم کوبیدم تو بازوش و گفتم:

- نخیر! خیلی منحرفیا مینو!

- از اثراتِ داداشته دیگه!

من:

- آره والا! تو رو هم مثل خودش کرده!

مینو:

- خوبه خوبه حالا! انقدر سر منو گرم نکن، زود باش شام رو حاضر کن که معدم کبدمو جوید!

این دفعه منم مثل خودش به خنده افتادم و گفتم:

- کوفت کاری!

****

آخرای شب بود. ده دقیقه ای می شد که بقیه رفته بودن خونشون. می تونم بگم مهمونی خوبی بود. آراد هم خیلی رو اعصاب نبود. خوب بود. همین رو در وصف امشب می تونم بگم.

همین طور که داشتم به سمت اتاقم می رفتم زانوی راستم رو از پشت خم کردم و آوردم بالا و دستمو رسوندم بهش و صندلمو کندم، فقط یکیشونو. لنگ لنگون داشتم می رفتم سمتِ اتاقم. هنوز در اتاق رو باز نکرده بودم که احساس کردم آراد توی چهارچوب در ظاهر شد! بی توجه بهش داشتم می رفتم توی اتاق خوابم که گفت:

- چقدر خوب هوامو داشتی! 

با این حرفش،سر جام میخکوب شدم! صداش بویِ ناراحتی می داد! لحنش آزرده بود! معلوم بود ناراحته! ولی دیگه بیش تر از اون از من بر نمی اومد، نمی اومد واقعا!

من:

- برو بخواب، دیگه داری پرت و پلا می گی!

نمی دونم چطور به خودم جرئت دادم که این حرفو بهش زدم اما طوری شده بود که کلمات همین جوری پشت هم توی ذهنم ردیف شدن و بعد هم به زبونم اومدن! به ثانیه نگذشته بود که تیشرتم از پشت کشیده شد و پشت بندش هم به شدت خودم به عقب کشیده شدم.

- می شه یه بار دیگه بگی چی گفتی؟

پارچه تیشرتم تو دستش مچاله شده بود. چون یکی از صندل هام پام نبود، زودی تعادلمو از دست دادم. قدم هم زیادی نسبت بهش کوتاه شده بود، سرم چسبیده بود به قفسه سینش. از خشم خس خس می کرد. یادم رفته بود این همون آراده و می تونه بازم وحشی بشه، آره یادم رفته بود!

توی همین فکرا بودم که عربده شو کنار گوشم شنیدم:

- عوضی چی گفتی؟ هـــان؟ من پرت و پلا می گم؟!

از پشت چسبیده بودم بهش. قفسه ی سینش میپرید بالا و پایین. یعنی انقدر عصبانی شده بود؟ یادم رفته بود می تونه بازم رَم کنه! فکر نمی کردم بازم این جوری بشه. یک دفعه چنگش از پشت خورد تو کمرم! آشغـــال! اومده بود تیشرتمو بیش تر تو دستش بکشه چنگش خورده بود به کمرم. سوزششو حس کردم. از درد صورتم رو جمع کردم. با ناله گفتم:

- آراد؛ ولـم کن.

نمی دونستم تاثیر حرفم روش انقدر زیاده، چون یک دفعه پرت شدم رو زمین. با دستام مانع شدم که به مخ برم رو زمین!

همین که گفتم ولم کن ولم کرد اونم چه جورم! زانوم خورده بود به پارکت و حسابی درد گرفته بود. چطور تونست اون جوری پرتم کنه؟ چطور؟! موهام پخش شده بود تو صورتم. سرم رو که به سمت زمین بود برگردوندم سمتش.

- ببین خانوم، وقتی باهات خوب رفتار می کنم جو نگیرتت! اگه می بینی یکم تغییر رویه دادم به خاطر این بود که فکر می کردم جنبشو داری. نمی دونستم می خوای بهم بی احترامی کنی! فکر کردی چه خبره؟! هان؟! فکر کردی عاشق چشم و ابروت شدم؟ نـه خیـر! بهتر از تو برای من ریخته! خیلی بهتر! 

نفسی گرفت و ادامه داد:

- اما حالا که مجبور شدم یه مدتی وجودتو توی خونم حس کنم، خواستم بهت سخت نگیرم اما ... 

انگشتشو به نشونه ی تهدید جلوی صورتش تکون داد.

- حالا می بینم لیاقتشو نداری! از این لحظه به بعد می شم همون آراد قدیمی، حتی بدتر از اون. مثل این که تو از اون آراد بیش تر حساب می بری!

اینا رو پشت سر هم بلغور کرد و بدون این که اجازه بده من هیچ حرفی بزنم، بدون اتلاف وقت، رفت تو اتاقش و درو محکم بهم کوبید! تـــق! این پسره چرا تعادل نداشت؟ چرا این جوری کرد؟! مگه بهش چی گفتم که این جوری قاطی کرد؟ چه می دونستم انقدر حساسه. با حالی زار درحالی که از درد زانو، غرغر می کردم راهی اتاقم شدم.

فصل چهاردهم

صبح با سردرد شدیدی چشم باز کردم. سرم کاملا گنگ بود. رو تخت نیمخیز شدم، پتو رو زدم کنار. دوباره اتفاقات دیشب تو ذهنم جون گرفت، دعوامون، آراد و همه چی. به جای این که آخرش ازم تشکر کنه میاد و می گه چرا به من توجه نکردی. بعدشم که بهش می گم برو استراحت کن خسته ای، می زنه دم و دستگاهمو می ریزه به هم. با لب و لوچه ی آویزون از جام بلند شدم. زانوم تیر کشید. اوه! کبود شده بود. چرا؟ خب هم پوستم سفید بود، هم شدت ضربه زیاد بود. اَه آراد نترکی پسره ی ...!

امروز جمعه بود. اَه چه روزِ کوفتی ای! تو این روز باید وجود نحس یکی رو تحمل می کردم و این اصلا خوشایند نبود! نه نبود!

رفتم بیرون. نشسته بود و داشت تلویزیون نگاه می کرد. پاهاشو هم رویِ هم انداخته بود و انداخته بودشون روی میز.

اگه دیشب اون اتفاقا نیفتاده بود شاید براش جیغ جیغی هم می کردم و بهش می گفتم که پاشو از رو میز برداره اما حالا ...! هر چی بی تفاوت تر باشم بهتره! اون جوری نقطه ضعفم میفته دستش و می خواد که اذیتم کنه. رفتم سمت آشپزخونه و کتری رو آب پر کردم و گذاشتم رویِ گاز تا جوش بیاد.

نشستم تنهایی شروع کردم به صبحونه نوش جان کردن! فقط خودم! می خواستم حداقل صبحونمو تو آرامش بخورم! نون و پنیر رو بیشتر از هرچیزی برای صبحونه دوست داشتم. بخار چایی ای که تویِ دستم بود، می خورد به دماغم و حس خوبی رو بهم می داد. همین طور مشغول صبحونه خوردن بودم که یک دفعه از جاش بلند شد و چرخید سمت من. هم زمان با برگشتن اون انگار یه چیزی هم تویِ قلب من فرو ریخت. تپش قلبم رفت بالا. نگاهمو سریع ازش گرفتم و به کار خودم دوختم، اما زیر زیرکی حرکاتش رو زیر نظر داشتم! رفت تو آشپزخونه، قوری رو برداشت و رفت سمتِ سینک. در قوری رو برداشت و چایی تازه دمم رو خالی کرد تو سطل آشغال! اوه! بعدش هم رفت سمت کابینت و از توش جعبه ی چای لیپتون رو درآورد.

بعدش هم آبجوش بود و یه کیسه چایی لیپتون که با هم قاطی شد و شد یه چایی مثلا! دیوانه اون چایی که بهتر از این بود!

حرکتِ بعدیش این بود که رفت سمت اون یکی کابینت و یه بسته بیسکویت سلامت کرم کاکائویی از توش درآورد، با چاییش برداشت و رفت بیرون. دوباره نشست جای قبلش. کانال رو عوض کرد. چایی رو به همراه بیسکویت های نازنین من بلـــعید!

ازت نمی گذرم آراد! اون بیسکویت های من بود. تو نایِت گیر کنه آراد!

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

چند روزی بود که از دعوایِ من و آراد می گذشت، اما هنوز هیچ کدوممون با همدیگه حرف نمی زدیم، یعنی رِغبتی به انجامِ این کار نداشتیم. منم حوصلشو نداشتم، من که کاری بهش نداشتم، اون بود که وحشی شد و حمله ور شد! همه این مسائل در حالی بود که یه هفته ای هم بیش تر به عید نمونده بود و من هنوز هیچ چیزی نخریده بودم. شاید اگه این دعوا سر نمی گرفت، ازش می خواستم که منو ببره تا یه چیزایی بخرم، اما حالا ...!

رویِ زانوم بیش از حد کبود شده بود، یه حلقه ی گرد نسبتا بزرگ. پوستم زیادی حساس بود. یه شلوارک جین تا بالای زانو پوشیده بودم؛ می خواستم ببینه چه بلایی سرم آورده، چه گلی کاشته! آره باید ببینه! پام رو رویِ اون یکی پام انداخته بودم، البته اون پام رو که کبود بود رو انداخته بودم چون هم درد می کرد و هم می خواستم تو چشم باشه! روی صندلی میز ناهار خوری نشسته بودم و داشتم سیب زمینی خرد می کردم. تنها چیزی که می تونست آرومم کنه، فعلا همین آشپزی بود. عقربه ساعت شمار رویِ نه قرار گرفت، شاید الان می اومد، شاید! و این یه حس و حالِ عجیبی رو تو دلم می انداخت. نمی دونم چرا، ولی خیلی دوست داشتم عکس العملشو بعد از دیدن پام که زده و ناکارش کرده، بببینم! هنوز دلیلشو نمی دونم، اما برام مهم بود! توی همین فکرا بودم که کلید تویِ قفل چرخید، وای! کی اومد این؟!

سرم رو دوباره کردم تو ظرف و مشغول خرد کردن بقیه سیب زمینی ها شدم، مثلا یعنی برام مهم نیست که تو اومدی. صدای بسته شدن در اومد، پس اومد تو. نمی دونم چرا ولی ضربان قلبم هی می رفت بالا و بالاتر! از هیجانِ زیاد بود انگار! صدای قدم هاش به وضوح به گوش می رسید، داشت نزدیک تر و نزدیک تر می شد، تا جایی که متوقف شد! سرم رو یه کم کج کردم تا بتونم یه چیزایی ببینم حداقل؛ پاهاش رو که تویِ روفرشیش بود و رویِ پارکت رو دیدم، ایستاده بود، متمایل به طرفِ من؛ اما نمی خواستم سرم رو ببرم بالا و نگاهش کنم. اون اصلا برام مهم نیست، نه نیست! شروع کردم به تکون دادنِ پام. هم استرس داشتم هم ...! بالاخره یه صدایی ازش اومد، یه صدایی شبیه آه بود و بعد هم صدای تند قدم هاش به سمت اتاقش و بسته شدن در!

همش همین بود؟! همش یه آه؟! من باید می دونستم این آدم هیچی براش مهم نیست! شروع کردم به تندتر خرد کردن سیب زمینی ها؛ حرصمو رو اونا خالی می کردم! همین جوری داشتم زیر لب به خودم و اون فحش می دادم که در اتاقش باز شد؛ داشت می اومد نزدیک. سرم رو یه کم بردم بالا تا ببینم چه خبره؛ اگه همین جوری پیش می رفتم، سرم می رفت تو ظرف که! از شلوارش فهمیدم هنوز لباسای بیرونش تنشه. داشت پاهاش هی نزدیک تر می شد بـه ... من؟! سرم رو یه کم بردم بالاتر، معلوم بود کلافست، اما چرا!؟ حسم بهم دروغ نمی گفت که داره به من نزدیک می شه، تا این که ...

به وضوح من رفتم تو شوک! چـی شد الان؟! آراد ... آراد چرا ... چرا نشست. .. نشست این جا؟! رویِ زمین؟! کنارِ پاهای من؟! اونم رویِ یه زانو؟! دیگه نزدیک بود چشمام از حدقه بزنه بیرون! دستِ راستش رو آروم و با احتیاط آورد سمتِ پام. دیگه برای عکس العمل نشون دادن دیر بود! دستش نشست رو پام! انگار جریان برق با ولت بالا به من وصل کردن!

- آخ!

این صدای آخِ من بود که رفت هوا و بعد هم گزیده شدنِ لبِ پایینِ آراد رو به همراه داشت.

- خیلی درد می کنه؟

این سوالِ اون بود. سکوت کردم. چرا جلوی من زانو زدی و دستتو نوازشگر رویِ پام می کشی؟! مگه نمی خواستی دوباره بداخلاق بشی؟! پس چی شد؟! صورتم رو یه کم جمع کردم که آره، یعنی درد دارم!

- الهی دستم بشکنه!

هر لحظه داشت تعجبم زیاد و زیادتر می شد؛ این آراد بود؟! نبود! نه، نبود! این آراد نبود که داشت می گفت دستش بشکنه؛ این آرادِ من نبود! حالا نوبتِ خودم بود که برم تو شوک، من چی گفتم؟! آرادِ من؟!

- پناه؟

سکوتم باعث شده بود بیش تر و بیش تر نازم رو بکشه. روم رو ازش برگردوندم و باز هیچی نگفتم؛ مشغول خرد کردن سیب زمینی ها شدم که صدایِ ضعیفشو شنیدم:

- نگاهم نمی کنی؟ انقدر از من بدت میاد؟!

آراد داشت با این حرفاش منو به مرزِ دیوونگی می رسوند! چی می گفتم؟! نمی تونستم هیچی بگم، فقط این دستم بود که داشت کند می شد و چونم بود که داشت می لرزید؛ نه دختر! نکنه وا بدی بزنی زیرِ گریه! نکنی دختر! این همه خودداری کردی خرابش نکن، حالا هم خوددار باش! لبم رو به دندون کشیدم تا چونم نلرزه.

- نکن اون کار رو.

این حرفش باعث شد که سرم رو با سرعت برگردونم سمتش. با لحنِ طلبکارانه ای گفتم:

- بــله؟

پوزخندشو زد و گفت:

- قیافتو اون طوری نکن!

ای مرتیکه پررو! منظورش از قیافم لبام بود! اخمی رو پیشونیم نشوندم.

- اخم و تَخمِتو تموم نمی کنی؟

دست از خرد کردن سیب زمینی ها کشیدم و برگشتم و خشن نگاهش کردم، یعنی که نه.

- پس نه؟

ابروهام به علامتِ نفی بردم بالا.

- پس خودم تمومش می کنم!

تا اومدم معنی حرفش رو هضم کنم، دیدم تو آسمونام. دست انداخته بود دور کمرم و منو برده بود بالا و به صورتِ دمر گذاشته بود رو شونه چپش، شکمم روی سرشونش بود و سرم هم از پشتش آویزون بود. با دستام مشت می کوبیدم به کمرش، آی مشت می کوبیدم! با پاهامم جفتک می انداختم که سریع با دستاش پاهامو قفل کرد، جیغ و دادمم که هوا بود.

- آراد! ولم کن!

خندید و در حالی که داشت به سمتِ اتاق خوابِ من می رفت، گفت:

- ولت کنم؟! به همین خیال باش!

با پاش در اتاق رو باز کرد و منو که هنوز رویِ سرشونش بودم، برد تو. تا اومدم فکر کنم ببینم که کارِ بعدیش چی می تونه باشه، دیدم که با کمر پرت شدم رو تخت. صدایِ جیری از تخت بلند شد! منو گذاشت و خودشم کنارم نشست.

- ببوسم خوب می شه؟

دیگه نزدیک بود شاخام بزنه بیرونا! این حالش بد بود؟! با دستپاچگی گفتم:

- چی؟! کجا رو؟!

نگاهش شیطون شد:

- کجا رو دوست داری؟!

لبمو گاز گرفتم بردم تو دهنم! چی گفتم من! وای!

- دِ می گم نکن اون جوری قیافتو!

- آراد!

نیشگونی از پهلوم گرفت که به خودم پیچیدم.

- نگفتی، ببوسمش خوب می شه؟

- من نمی دونم داری راجع به چی حرف می زنی!

صداشو آروم کرد و گفت:

- ولی من خوب می دونم ...

خم شد روم؛ با چشمایِ سوزانش نگاهم کرد، نگاهش رو از چشمام برد پایین رو لبام، از لبام برد بالا رو چشمام، همین جوری تو نوسان بود. تا بیام بفهمم جریان چیه، پیشونیم داغ شد و بعد هم تُندی بلند شد و بعد تنها صدایی که اومد، به هم خوردن در بود.

- من از این خوشم اومده!

در حالی که داشتم رویِ خریدِ مانتویی که ازش خوشم اومده بود پافشاری می کردم، این رو گفتم.

آراد:

- بهتر از اینا هست، اینو بی خیال شو!

نمی دونستم چرا نمی ذاشت اون مانتو رو بخرم!

- نـه! من ازش خوشم اومده!

اخمِ محوی نشوند رو پیشونیش.

- پناه!

صداش محکم بود! مثلِ خودش منم صداش زدم:

- آراد!

سرش رو انداخت پایین و با پاش رویِ زمین خط کشید.

- باشه، اما اگه خوب نبود، نمی خریمش!

از فرصت استفاده کردم و لبخند گل گشادی زدم و گفتم:

- باشه، حالا بیا بریم!

بالاخره بعد از کلی زبون ریختن، آقا اجازه داد بریم داخل بوتیک. راستش صاحب بوتیک هم دوستمون بود، یعنی انقدر که ازش خرید کرده بودیم شده بود یکی از بهترین دوستامون. با شیطنت جلوتر از آراد رفتم تو، سلام بلند و بالایی کردم که پسره، که اسمش آرش بود، با هول و ولا برگشت سمتم. قیافه شوک زدش، بعد از دیدنِ من خندون شد.

- به! سلام گل دختـر!

رفتم جلوی ویترین شیشه ای و دو تا آرنجام رو گذاشتم رویِ ویترین و مشتمو زیرِ چونم.

- آرشی خوبی؟

اونم به تقلید از من همین کار رو کرد، صورتش رو یه کم آورد نزدیک تر و با لحنِ بامزه ای گفت:

- از احوالپرسی هایِ شما.

نمی دونم چی شد که دستم بی هوا مشت شد و کوبیده شد تو بازویِ آرش. هنوز این عادتمو ترک نکرده بودم، حواسم هم نبود که آراد الان با منه! چند ثانیه ای بیش تر از این کارم نگذشته بود و آرش هم داشت رویِ بازوشو ماساژ می داد که دستی پیچید دورِ کمرم و منو کشید عقب. می دونستم کیه، می دونستم عصبیه! از فشار دادنِ ناخوناش تویِ پهلوم مشخص بود!

- خانومم می خواد اون مانتویِ آبی کاربنی پشتِ ویترینتون رو پرو کنه.

این صدایِ محکم اما عصبیش بود. ابروهایِ آرش پرید بالا:

- پناه جان معرفی نمی کنی؟

تا اومدم زبونم رو تو دهنم بچرخونم و حرفی بزنم، آراد گفت:

- اتفاقا این سوالِ منه، عزیزم معرفی نمی کنی؟

با غیض گفت! یه نگاه به آرش انداختم و یه نگاه هم به آراد. حالا اول جوابِ کدومشون رو بدم؟!

- آرشی، آراد نامزدم. آراد، آرش بهترین دوستم.

پهلوم داشت از سوزش می ترکید! هر چی حرص داشت رویِ کمر من خالی می کرد!

آرش:

- تبریک می گم، ایشاا... خوشبخت بشی خانومی.

ای آرش! جان من این کار رو نکن! آراد هِی داشت بیش تر قاطی می کرد!

آراد:

- خب، حالا آقا آرش اون مانتو رو به ما میدی یا نه؟

آرش در حالی که داشت به سمتِ رگالِ مانتوها می رفت، گفت:

- بله چرا که نه، این جا متعلق به پناه جونه.

آرش امروز چرا این جوری می کرد؟! آراد برگشت و تندی نگاهم کرد، نگاهش بی شَک این معنی رو می داد: 

- این مرتیکه کیه دیگه؟!

منم قیافمو براش مظلوم کردم که یعنی:

- گیر نده دیگه!

بالاخره آرش سایز خودم رو برام آورد و در حالی که داشت با من به سمتِ اتاق پرو می اومد، در گوشم گفت:

- این بداخلاقو از کجا گیر آوردی؟

ریز خندیدم و گفتم:

- یه جایی دیگه، تو کاریت نباشه!

در اتاق پرو رو برام باز کرد و در حالی که با دستش بازومو گرفته بود، منو هل داد تو اتاق پرو! ترسیدم، ترسیدم از آراد! یعنی چی پیشِ خودش فکر می کنه؟! در اتاق پرو رو روی هم گذاشتم. با عجله شروع کردم به باز کردنِ مانتوم، صدایِ آرش می اومد:

- نپوشیدی امانه؟!

داشت مسخرم می کرد، معنی اسممو! دیوانه!

- نه خیر! تو کاریت نباشه بچه پررو! 

خندید و گفت:

- باشه، پس هر وقت پوشیدی بگو.

صدای قدم هاش بود که داشت دور می شد. مانتومو در آوردم و اون مانتو رو روش پوشیدم، زیرِ مانتوم یه تاپِ جذبِ مشکی پوشیده بودم که یقش تا رویِ قفسه سینه باز بود، معمولا برایِ زیرِ مانتوم ازش استفاده می کردم. همین طوری داشتم خودمو تو آینه نگاه می کردم با اون تاپ و قربون صدقه خودم می رفتم که صدای قدم هایی رو شنیدم، گفتم حتما آرشه دیگه، دوباره اومده بپرسه پوشیدم یا نه. در اتاق پرو رو نبسته بودم، رویِ هم گذاشته بودمش.

دستم داشت می رفت سمتِ اولین دکمه تا ببندمش، که یه دفعه درِ اتاق پرو باز شد و من چسبیدم به دیوارش! برایِ یه لحظه ترسیدم و چشمامو بستم! دستم از حرکت باز موند! آروم لای چشمامو باز کردم. با دیدن صورتِ قرمزش، یه سکته ناقص رو رد کردم. دهانش یه کم از هم باز بود و نفسایِ عصبیشو از اون راه می فرستاد بیرون.

- این پسره با تو چه نسبتی داره؟

نمی دونم چرا لبام از هم باز نمی شد که حرفی بزنم! دستاشو دو طرفم رویِ دیواره اتاق پرو گذاشت و صورتشو آرود جلو.

- مگه من با تو نیستم؟

من:

- دوستمه.

- چه جور دوستی؟

- یه دوست معمولی.

- اما رفتارِ اون اینو نشون نمی داد!

با بی حوصلگی اومدم پسش بزنم و برم بیرون، چون داشتم از گرما می سوختم، دستم رو گذاشتم روی شونش تا بزنمش کنار، که اون دستش رو گذاشت رویِ بازوم و بازومو با دستش محکم چسبوند به دیوار. دیگه هر دو داشتیم نفس های کش دار و بلند می کشیدیم، زیادی اون جا گرم شده بود، یا شایدم ما گرممون شده بود.

- چیه؟! باز می خوای فرار کنی؟!

من:

- ولم کن آراد. چته؟! می خوای آبروریزی بشه؟

بازوم داشت از فشار می ترکید.

- تو ... تو هنوز باورت نشده که من شوهرتم!؟ باورت نشده که اسمِ من تو شناسنامته؟!

پلک هامو رو هم گذاشتم و محکم فشار دادم. چرا وحشی شده بود؟

- چرا لال شدی؟! نکنه دوست داری نشونت بدم که شوهرتم؟!

لبمو گاز گرفتم، منظورش چی بود؟ فقط با استرس نگاهش کردم و هیچی نگفتم.

- پس می خوای نشونت بدم.

در کَسری از ثانیه، سرشو خم کرد و آورد سمتِ گردنم خل شده بود، طوری شده بود که نمی تونستم جلوشو بگیرم! دستش یکی دور بازوم بود و یکیشم پشتِ گردنم. سرم رو کج کردم . بیش از حد گرمم شده بود. صدایِ ضعیفی ازم در اومد:

- آراد.

نمی دونم چرا ولی شُل شده بودم. مکث کرد، چند تا نفس تند کشید و بعد سرش رو برد عقب. دستمو ول کرد و با عجله زد بیرون. دیوونه شده بود، تا حالا این جور دیوونگیشو ندیده بودم! حریص شده بود! نمی دونم شاید دست خودشم نبود! 

برگشتم سمتِ آینه،حالا من چه جوری برم بیرون با این ریخت و قیافه؟!

دیگه نیومدم مانتو رو امتحان کنم، سریع درش آوردم و مانتوی خودم رو پوشیدم. حالم خوب نبود. 

دکمه های مانتو رو بستم . با کلافگی رفتم بیرون، مانتو رو گذاشتم رویِ ویترین.

آرش:

- چرا انقدر طولش دادی؟

- پوشیدنش سخت بود!

نمی دونم اینو از کجام در آوردم گفتم! نگاه آرش افتاد به چونم، نکنه فهمیده؟! آراد کنارِ صندوق وایساده بود، مثلا می خواست حساب کنه؟! احمق!

آرش:

- چونت چی شده؟!

- اِه ... هیچی ... حساسیت زده!

آرش:

- حساسیت به چی؟

اَه اینم ول نمی کردا!

- ذرت مکزیکی خوردیم، تند بود، به فلفل حساسیت داره!

این صدای آراد بود. وای!

منم در تایید حرفش گفتم:

- آره، وقتی فلفل می خورم این طوری می ریزه بیرون از بدنم قرمزم می شه.

آرش:

- اوکی، خوشت اومد حالا؟

آراد:

- می خریمش!

بازم اون بود که جواب داد.

آرش:

- باشه، مبارکت باشه.

رفت سمتِ صندوق، آراد حساب کرد. دیگه رمغی برام نمونده بود تا با آرش شوخی کنم، سرسری ازش خداحافظی کردم و رفتیم.

سفره عیدمون رو خودم چیده بودم، یه سفره کوچیک اما بامزه، سفره ای دو نفره. شاید این اولین و آخرین سالی بود که عید رو با آراد بودم، یه کم غم انگیز بود ولی واقعیت بود و کاریشم نمی شد کرد. دو ساعتی به سال تحویل مونده بود. سال تحویل رو تصمیم داشتیم تو خونه خودمون باشیم ولی شام دعوت بودیم خونه مریم جون. آراد رفته بود حموم، پررو نذاشت من برم اول، خودش رفت؛ اما منم داشتم برای لحظه لحظه ی عیدم برنامه ریزی می کردم. یه کیک خونگی هم خودم پخته بودم، یعنی توی فِر بود و داشت درست می شد. بالاخره آقا اومد بیرون، اینو از صدای به هم خوردن در فهمیدم. تندی رفتم تو اتاقم و حولمو برداشتم و رفتم پریدم تو حموم.

ناگفته نماند که برای عید موهامو فندقی کرده بودم، رنگ موهای خودم که خیلی هم بهم می اومد. بعد از حموم، یه لباس انتخاب کردم که بپوشم، یه تاپ به رنگ سفید با یه شلوار جین چسبون تا پایین زانو که با یه کمربند خوشگل، کمرم رو باریک تر نشون می داد. عاشقِ تیپ های اسپرت بودم. صندل های پاشنه یه سرم رو هم برداشتم و پام کردم. ناخنامو لاک قرمزِ گوجه ای زده بودم، وای من عاشقِ این رنگم! بعد از لباس رفتم سراغ موهام، با سشوار خشکشون کردم و جلوش رو حالت دادم، چون موهام صاف بود زیاد نیاز نداشت روش کار کنم. آرایشمم که مثل همیشه یه رژ گونه، رژ لب سرخابی، ریمل و مداد چشم بود. قیافم ناز شده بود، رنگ موهام باعث شده بود تغییر کنم.

نیم ساعت بیش تر نمونده بود. یه هیجانی افتاده بود تو دلم. در اتاق رو باز کردم و رفتم بیرون، رفتم سمت آشپزخونه. کیک رو تو فر گذاشته بودم تا سرد نشه. کیک ها رو از تو فر در آوردم و برش زدم، روشون رو با خامه و اِسمارتیز تزیین کردم. بردمش و گذاشتمش کنارِ سفره هفت سین. راستی آراد کجا بود؟! صدایِ باز شدن در اتاق اومد. بیا، تا بهش فکر کردم اومد! 

یه جوری هیجان داشتم، عجیب بود، تا حالا این جوری نشده بودم! سعی کردم لبخند بزنم. از بعد از جریان اتاق پرو یه کم باهاش سرسنگین شده بودم، اما نمی شد دمِ عیدی باهاش قهر باشم که!

صدای دمپایی هاش رویِ پارکت، داشت نزدیک تر و نزدیک تر می شد تا این که دیدمش. مثل همیشه جــذاب بود؛ یه تیشرتِ سفیدِ آدیداس با شلوارِ ستش تنش بود. یه جورایی تو انتخاب رنگ لباس تشابه داشتیم. لبخندم رو با لبخندی مثلِ خودم جواب داد.

سه دقیقه آخر بود. آراد روی مبل دو نفره نشسته بود اما من هنوز سرِ پا بودم. دستش رو برام باز کرد و بهم اشاره کرد، یعنی این که برم پیشش بشینم. خجالت رو گذاشتم کنار، خودمم دوست داشتم برم. نمی دونم این موجود چی داشت که منو این قدر به سمتِ خودش می کشوند! لبخندم رو پررنگ تر کردم و رفتم جلو، آروم نشستم کنارش. دستش رو دورِ بازوم حلقه کرد و منو بیش تر به سمتِ خودش کشوند، یه کم خودمو کشیدم پایین تر تا خوب تو بغلش جا بشم، سرم رفت تو گودیِ گردنش. چی شده بود که ما انقدر با هم راحت شده بودیم، خودم هم دلیلشو نمی دونستم!

یک دقیقه و بیست ثانیه مونده بود. ناخودآگاه دستم رو انداختم دور کمرش و رسوندم به پهلوش، بغلش کردم، چون دلم می خواست! واسم مهم نبود غرورم چی می شه، کاری رو که دلم می خواست رو انجام دادم. این همه نزدیکی باعث شده بود ضربان قلبم بره رو هزار، صداش رو به وضوح می شنیدم. هنوز هیچ حرفی نزده بودیم، هیچ کدوممون.

پنجاه و هفت ثانیه دیگه. موهام روی بازوش پخش بود، سرم متمایل شده بود سمتِ قفسه سینش، چونش رویِ سرم بود، صدای تپش قلبش رو می شنیدم، تند و بدونِ ریتم، بدونِ وزن. حقیقت داره این همه نزدیکی؟!

پانزده ثانیه. هیجان این که می خوام سال جدید رو با آراد شروع کنم، یک لحظه هم منو آروم نمی ذاره!

هفت ثانیه، دینگ، دینگ، دینگ، شش، پنج، چهار، سه، دو، یک و بالاخره سال تحویل شد و تنها صدایِ گوینده تلویزیون که سال نو رو تبریک می گفت، به گوش رسید!

سرم رو گرفتم بالا و آراد رو نگاه کردم.

- عیدت مبارک!

قبل از این که چیزی بگه، خم شد و دست انداخت زیرِ پاهام، پاهام رو آورد بالا، تکونم داد و نشوندنم رو پاهاش

- عید تو هم مبارک.

بعد از اون، تو چشمایِ هم خیره شدیم، ارتباطِ چشمیمون یه لحظه هم قطع نمی شد، اما نگاهامون نشون از تَحلیل رفتنِ توانمون بود، توانمون در برابرِ هم، خودداری در برابرِ هم! نگاهش سر خورد اومد رو بینیم، اومد پایین تر رو پشتِ لبم، با کمی تردید اومد پایین تر رو لبم، نگاهش رو لبام مات شد. حس می کردم نزدیک شدنِ صورتش رو حس می کردم لرزیدن دستاشو و حس می کردم جلوتر رفتنِ صورتِ خودم رو، حس می کردم و نمی خواستم جلوشو بگیرم، حس می کردم و دوست داشتم ادامه بدم. 

شاید صورتامون دو بند انگشت بیش تر با هم فاصله نداشت، اما چشمامون همچنان باز بود. لب پایینم رو کمی به دندون کشیدم، دستش از رویِ پام بلند شد و اومد بالا، گذاشت رویِ لبِ پایینم.

- چند بار گفتم نکن این کار رو؟!

صداش بیش از حد آروم شده بود. 

لبم رو آزاد کردم. دستش موند رو لبم. صورتش رو نمی خواست ببره عقب. چرا باید می برد؟! شاید منم دوست داشتم ادامه بدیم! 

از رو پاهای آراد پایین اومدم و کنارش نشستم و با هم کیکی که پخته بودم رو با چایی خوردیم.

داشتم حاضر می شدم که بریم خونه مریم جون اینا. نمی تونستم از حسم نسبت به آراد بگم، فقط می تونستم بگم یه حسیه که یه دفعه اومده و تو دلم جا خوش کرده، یه حسیِ که بهم قدرت میده، برام شیرینه! دوست دارم این حس همیشه همراهم باشه، نمی دونستم زیاده خواهی بود یا نه، اما من این حسو می خواستم.

مانتوی بلندم رو تنم کردم و شلوار لی لولمو هم تنم کردم. شال مشکی قرمزمو گذاشتم سرم و موهامو از زیرش باز گذاشتم. می خواستم رژ لبمو تمدید کنم،

اول در اتاق زده شد و بعد هم دستگیره در پایین اومد و در باز شد. چقدر راحت شده بودیم با هم، شاید آراد دو سه باری بیش تر تو این اتاق نیومده بود. داشتم رژ لبم رو می زدم که با اومدن آراد دست از کار کشیدم. از آینه داشتم نگاهش می کردم. اونم آماده شده بود.

- حاضری عزیزم؟

این جمله ای بود که از دهنِ آراد خارج شد، در حالی که داشت به سمتم می اومد گفت:

- می شه رژ لب نزنی؟

دستم از حرکت باز موند.

- چرا؟!

اومد جلو، جلوتر و جلوتر، گونشو چسبوند به گونم.

- چون می خوام ...

از این حرفش کمابیش گونه هام رنگ گرفت، خجالت کشیدم!

- خجالت کشیدنتم دوست داشتنیه.

اینو گفت و سرشو کج کرد، لبش رو رویِ گونم گذاشت، هیچ کاری نکرد فقط لبش رو رویِ گونم گذاشت. دستام عرق کرده بود، گر گرفته بودم، این امروز می خواد منو سکته بده.

- آراد، بریم دیگه، دیر می شه.

رویِ لاله ی گوشم رو بوسه ی نرمی زد و گفت:

- آره، بریم.

اینو گفت و داشتیم با هم می رفتیم که یاد رژ لبم افتادم. دست بردم تا برش دارم که آراد دستم رو کشید و گفت:

- نمی خواد بزنی دیگه!

- اما آراد نمی شه که!

نگاهم کرد و گفت:

- پس کم بزن، خب؟!

لحنش چقدر بچگونه شده بود! خب بالاخره می زدم، چه فرقی می کرد کم یا زیاد؟!

- باشه.

همین که اومدم بکشمش رو لبم از دستم زده شد!

- خودم برات می زنم اصلا!

اومد جلوتر و رژ لب رو آروم گذاشت رویِ لبم و حرکت داد. بعد از اون، رژ رو ازش گرفتم و درشو بستم و با دستم اون قسمتایی که بد زده بود رو درست کردم. دستم رو کشید و مجبورم کرد باهاش برم.

  جلویِ درِ خونشون، با گذاشتن پاش رویِ پدال گاز و عوض کردنِ دنده، ماشین رو از حرکت نگه داشت.

- پیاده شو عزیزم.

سری تکون دادم و پیاده شدم. هنوز خجالت می کشیدم ازش، دلیلی هم نداشت که خجالت نکشم. رفتم جلویِ در ایستادم تا آراد ماشین رو پارک کنه. چرا نبرد تو حیاط؟! نمی دونم. پیاده شد و با یه لبخندِ شیک به سمتم اومد، دقیقا کنارم ایستاد، یه جورایی این پا و اون پا می کرد. منم دودل بودم، نمی دونستم آیا دستش رو بگیرم یا نه، اما دستم رو بردم بالا و از پشت گذاشتم رو کمرش، آروم که آراد با یه حرکت ساق دستم رو گرفت و با یه چرخش، دستم رو انداخت تو بازوش:

- به کاری که می خوای بکنی، شَک نکن.

چشمکی برام زد. ته دلم قند آب می کردن، با این که کار خاصی نکرده بود و چیز خاصی نگفته بود، ولی من حسابی خرکیف شده بودم! دور و برِ خونشون زیادی ماشین و اینا بود. زنگ رو فشار داد.

- به به! سلام عزیزان من، خوش اومدین!

این صدای یه دخترِ شیطون بلا بود، کی می تونست باشه جز آریانا؟! لبخند رو صورت هر دومون به وضوح نشست. در با صدای تیکی باز شد و ما هم قدم به داخل گذاشتیم. مریم جون و آریانا تو درگاه حاضر شدن، از همون جا برامون دست تکون دادن، ما هم همین کار رو کردیم.

- سلام عروس خوشگلم!

گونمو نرم بوسید. بعد از من هم پیشونی آراد رو بوسید و گفت:

- خوش اومدی پسرم.

با آریانا هم سلام علیک و احوالپرسی کردیم و بعد هم رفتیم داخل. همین که رفتیم داخل، از اون همه مهمون تعجب کردم! شاید بیش تر فامیل هاشون اون جا بودن، اما من این طور فکر نمی کردم. با چشم دنبال پندار و بابا گشتم، نبودن، ماشینشون هم نبود. یه لحظه شاید اعتماد به نفسم رو از دیدن اون همه آدمِ شیک و پیک از دست دادم! اما منم کم نبودم، خوب می پوشیدم، همیشه به شیک پوشی معروف بودم، پس چرا این حس رو گرفتم؟! سعی کردم پسش بزنم این حس رو، می دونستم بی خوده! پس لبخندِ ملایمی رویِ لبم آوردم و به بقیه نگاه کردم، دستی پشتِ کمرم قرار گرفت، ظریف بود، زنونه بود.

- بالاخره پسرم و عروسم هم اومدن.

بعضی از دور باهامون سلام علیک می کردن، بعضی هم می اومدن جلو و دست می دادن. حس این که کنارِ یه شخصی مثلِ آراد هستم رو نمی تونم وصف کنم، خوب بود، زیبا و ملایم! نمی دونم دیگه چی بگم!

- بریم اون طرف عزیزم.

این صدایِ خودش بود که به گوشم رسید، گرم، مهربون. داشت منو به سمتِ اتاقی هدایت می کرد، تا به حال این اتاقو ندیده بودم. چه جوری از تو سالن یه دفعه اومدیم این جا؟! انقدر غرق در فکر بودم که نفهمیدم! همون طور که دستمو گرفته بود درو باز کرد و خودش رو کنار کشید. - بفرمایید داخل بانو.

با این حرفش خنده ی کشداری کردم و گفتم:

- دیوونه!

- لباساتو تعویض کن بریم پایین.

لبمو غنچه کردم و گفتم:

- باشه. خب، تو الان این جا کاری داری؟

رفت سمتِ تختش و خودشو پرت کرد روش.

- اتاقه خودمه دوس دارم بمونم!

لحنش بچگونه بود!

من:

- خب، پس من برم یه جا دیگه لباسمو عوض کنم.

اینو که گفتم، مثلِ فنر از جاش پرید.

- کجا کجا؟!

دستِ راستشو از پشت حلقه کرد .

من:

- برم لباسمو تعویض کنم دیگه!

لبخند محوی زد، چشماش برق می زد.

- خب همین جا این کار رو بکن!

من:

- آخه نمیشه که!

لبخندش پررنگ تر شد و گفت:

- ببخشید، چرا نمیشه؟!

سرمو انداختم پایین و لبمو گاز گرفتم.

- دهه! می گم نکن اون کار رو دیگه! خوشت میاد هی رژ لبت پاک بشه؟

چشمامو بستم و خندیدم، نمی تونستم تو چشماش نگاه کنم، خجالت می کشیدم.

- باشه، حالا می شه برم؟

آراد:

- کجا؟!

ای بابا این هی میره عقب می پرسه کجا! خونه خاله کیجا، پیشِ پسرِ شجاع! والا!

- برم لباسمو عوض کنم دیگه!

مثلِ من جواب داد:

- خوب همین جا عوض کن دیگه!

ای بابا! ول کن نیستا!

من:

- پس تو برو بیرون تا من لباسمو عوض کنم!

در حالی که داشت منو با خودش به سمتِ عقب می کشوند، گفت:

- منم گفتم نه خانوم خانوما و این جا اتاقمه و نمیرم بیرون.

نشست رو تخت، منم مجبور شدم بشینم رو پاش.

- ای بابا، دیر شدا! الان فکر می کنن داریم چی کار می کنیم!

اینو که گفتم، نیشش تا بناگوشش باز شد.

- خب بذار فکر کنن!

با آرنجِ دستِ چپم، کوبیدم تو شکمش!

- آراد مسخره نشو!

صورتشو جمع کرد و با اون یکی دستش لبم رو گرفت، لبم جمع شد.

- تو هنوز این عادتتو ترک نکردی؟!

بیا باز شروع شد!

- نه هنوز یه کمی کار داره.

- پس فقط حق داری منو این جوری بزنی، باشه؟!

چقدر این حرفش به دلم نشست! خوشم اومد! باشه، باشه! سرم رو کج کردم و گفتم:

- باشه.

اومدم بلند شم.

- آراد با این لباسا از گرما پختم، بذار عوضشون کنم دیگه!

با دستش بلندم کرد و گفت:

- خب نازنازی خانم عوضش کن دیگه! مگه من کاریت دارم؟

تو کار نداری پس کی کار داره؟ والا!

- آراد خواهش می کـ ...

هنوز این حرفم کامل نشده بود که ... که گوشیش شروع کرد به زنگ زدن. اون که حواسش رفت پی گوشی، منم سعی کردم خودم رو به در اتاق نزدیک کنم تا بتونم جیم بزنم بیرون.

- بله؟

- ....

- به! سلام، خوبین شما؟!

- ...

یک قدم، دو قدم.

- به سلامتی، سلام دارن خدمتتون.

شروع کرد چرخیدن دورِ اتاق و حرف زدن. دستم رسید به دستگیره در.

- شما لطف دارین، خدمت می رسیم.

آروم آوردمش پایین. پشتش به من بود. در رو آروم باز کردم. متمایل شد طرف من.

- زحمت کشیدین. نه، اون مشکلی نداره، بیارین ببینمش.

یه پامو بردم بیرون. آراد چرخید سمتم، اما تا اومد متوجه بشه، براش ابرویی انداختم بالا و از اتاق پریدم بیرون!

سریع رفتم سمتِ اون یکی اتاق که خالی بود و درشو باز کردم، بدون هیچ فکری! حدس می زدم اون جا اتاقه آریانا باشه. در رو باز کردم و خودمو انداختم تویِ اتاق. همون طور که در رو بسته بودم، چند ثانیه ای پشتِ در وایستادم و در رو نگه داشتم. خندم گرفته بود. هنوز برنگشته بودم سمتِ اتاق، همین که اومدم دست ببرم و درِ اتاق رو قفل کنم، صدایی منو از نفس کشیدن بازداشت!

- کاری داشتین این جا؟

اگه بگم قلبم برای دقایقی از حرکت ایستاد، دروغ نگفتم! صدایِ یه مرد بود. تپش قلب گرفته بودم. کی می تونست باشه؟! چشممو بستم و لبِ پایینمو گزیدم. وای! آراد نیاد این جا؟ چه جوری درستش کنم اون وقت؟! با یه حرکت برگشتم عقب. نگاهم خورد تو نگاهِ یه پسر با قیافه خوب، اما نمی دونم چرا حس می کردم یه کم قیافش به آقای ایران منش نزدیکه، شاید من این طور فکر می کردم.

- من ... من ...

- شما چی؟

نمی دونستم چی بگم، تمامِ صورتم عرق کرده بود.

- من اومدم این جا تا لباسمو عوض کنم.

مردم تا این جمله رو به زبون آوردم.

- و فکر نکردین ممکنه کسی این جا باشه؟

صریح گفتم:

- نه!

اون که از صراحت من تعجب کرده بود گفت:

- و شما اومدین توی اتاق دختر عموی من این کار رو بکنین؟

یه کم مکث کردم و تازه دوزاریم افتاد! اَه! گفتما شبیه آراد ایناست! اما چرا تا حالا ندیده بودمش!؟

- بله اومدم تو اتاق خواهر شوهرم این کار رو بکنم!

منم مثلِ خودش جوابشو دادم. یه کم ابروهاش پرید بالا.

- و چرا تو اتاقِ شوهرتون این کار رو نکردین؟

این بشر چقدر رو داشت! دوست داشتم می رفتم جلو و کراواتشو می گرفتم و می کشیدمش جلو و درِ گوشش می گفتم:

- آخه تو رو سننه جوجو! 

ولی خب، جوجو نبودا!

- عیبی داره؟!

- چی عیبی داره؟

نفسم رو با حرص دادم بیرون و گفتم:

- مگه عیبی داره اومدم این جا؟! جای کسی رو تنگ کردم؟!

پوزخندی نشست کنار لبش و با انگشتِ سبابش به خودش اشاره کرد:

- بله، منـــو!

در حالی که داشتم به سمتِ تخت می رفتم تا کیفم رو بذارم روش و ساکم رو کنارش، گفتم:

- و من یه پیشنهاد براتون دارم!

بازم ابروهاش رفت بالا.

- چه پیشنهادی؟

کیفم رو باز کردم تا تیشرتمو از توش دربیارم، دوباره اسپرت. هم نمی دونستم مهمونی این جوریه هم برام مهم نبود و دوست داشتم همیشه اسپرت باشم.

- این که الان از اتاق برین بیرون تا راحت باشین.

تیشرتمو گرفتم دستم و رو به روش وایسادم.

- شما اومدین این جا و خودتونم می رین بیرون، مگه نه؟!

کوفت و مگه نه! نخیر، نمیرم! لبِ پایینم رو به دندون کشیدم.

- نه، من تا کارم رو انجام ندم نمیرم.

دو قدم به سمتم اومد.

- ببینین من شما رو نمی شناسم و تا حالا هم ندیده بودمتون، پس نمی دونم کی هستین و ازم توقع نداشته باشین باهاتون خوب برخورد کنم!

چه پررو! عینِ پسرعموشه ها!

- من هم همین طور!

اخمش اومد رو پیشونیش و قیافه بامزشو زشت کرد! دو قدم جلوتر، جلوی پام توقف کرد:

- کی هستی؟

همین حرف کافی بود که بعد در به شدت باز شد و قلبم تو سینم منجمد شد و نفسم بند اومد.

چهره ی خندونش یه دفعه رنگِ خشم و تنفر گرفت. دستم رویِ قفسه سینم مونده بود، در این حد ازش می ترسیدم من! نمی خواستم فکرای بیخود به سرش بزنه، نمی خواستم ناراحت بشه از دستم، نمی خواستم بیراهه بره! و الان اون با دیدن من و این پسره ی چلغوز تنها تو این اتاق چه فکری می کرد؟! چه فکـــری؟! پسره یه قدم کشید عقب.

- سلام آراد خوبی؟

آراد اما خشک شده بود انگار! به زور نگاهشو از من گرفت و لبش رو حرکت داد:

- سلام، فرحان این جا چی کار می کنی؟

پسره داشت به سمتِ آراد می رفت. یه کم خودمو جمع و جور کردم، من که کاری نکرده بودم، پس لازم نبود بترسم. دستشو گذاشت رو شونه ی آراد.

- داشتم اتاقِ آری رو دید می زدم که این خانوم اومد تو ...

نگاهِ آراد ترسناک تر شد. خب ... خب مگه من چی کار کرده بودم؟! چرا داشت به چشم یه گناهکار منو نگاه می کرد؟!

فرحان:

- راستی آراد خانومتو ندیدم، کجاست؟!

مطمئن بودم از قصد این حرف رو زد. عـــوضی! الان تیشرتم تویِ دستم بود و دستم هم بی حرکت کنارِ بدنم. آراد با لحنِ طعنه داری گفت:

- جلوت وایساده!

فرحان قیافه متعجبی به خودش گرفت و گفت:

- جدا؟ فکر نمی کردم این خانومِ عنق زنت باشه!

با ناخنام تیشرتم رو فشار دادم، سرم پایین بود. آراد جوابی نداد فقط دستشو مشت کرد.

فرحان:

- خب، من دیگه برم پایین.

آراد سرش رو به سمتِ فرحان متمایل کرد و گفت:

- برو. ماهم الان میایم.

متوجه نگاهش شدم. یعنی برو تا من حسابِ این دختره رو برسم و بعد هم بیام. برو زودتر! فرحان لبخند معنی داری زد و بعد هم فلنگو بست. من موندم و یه دنیا شرمساری که نمی دونستم چرا ... چرا داشتم به کاری که نکرده بودم متهم می شدم. چرا؟! می خواستم یه جوری فرار کنم، می دونستم اگه اون جا بمونم، چیزایِ خوبی اتفاق نمیفته. پس اومدم برم بیرون، برم یه جای دیگه لباسمو عوض کنم، تو دستشویی. 

اِم ... برایِ این کار نیاز بود از بغلِ آراد رد می شدم و این مصادف بود با ... با چی؟! چرا می ترسیدم؟! من که کاری نکرده بودم! درسته، کیفم رو برداشتم و اومدم آهسته از کنارش رد بشم. چیزی نمی شه، نه نمی شه. دقیقا داشتم از کنارش رد می شدم، خوشحال بودم که دارم این مسیر سخت رو طی می کنم که ... که ... یه دفعه دستی رویِ شکمم قرار گرفت و هلم داد عقب. نتونستم خودمو کنترل کنم و تعادلمو از دست دادم و با کمر افتادم زمین، البته دستامو تا حدودی ستون کردم. تا اومدم ببینم چی قراره به سرم بیاد، آراد در اتاق رو بست و یورش آورد سمتم، خودش رو انداخت روم و باعث شد کامل بچسبم به زمین. هیچ تماسی باهام نداشت، چون من پهنِ زمین بودم اما اون رو زانوهاش بود، دستاش دو طرفِ بدنم رویِ زمین بود. دوباره وحشی شده بود، از خشمِ تو چشماش ترسیدم! ترسیدم، ترسیدم مـــن!

- این جا چه غلطی می کردی؟!

له له می زد از عصبانیت! با چشمام مظلوم نگاهش کردم.

- این مظلوم بازیا رو برایِ من در نیار، فقط بگو ... بگو تو این اتاق چه غلطی می کردی؟! با فرحان تنها چه گهی می خوردی؟

تا به حال این طور باهام حرف نزده بود. یه قطره اشک از گوشه چشمم چکید پایین. دردِ بدی رو تو کمرم حس کردم. دستم رو گذاشتم رو شونه هاش تا شاید بتونم متقاعدش کنم:

- آراد ... آراد ... عزیزم ... باور کن ... من ... هیچ ... هیچ ... کاری ... نـ ... نکردم ...

سرش رو به نشانه نفی به طرفین تکون داد و گفت:

- نه، نه! نمی تونی خَرَم کنی! فقط راستشو بگو، راستشو بگو تا تکلیفتو روشن کنم!

ترسیدم، خیلی!

- آراد ... آراد ... خواهش می کنم ... نکن این جوری ... برو ... برو از خودش بپرس ...

- برم چی بپرسم؟! بگم با زنم چه غلطی می کردی تو اتاق؟! بعد نمی گه تو به زنت اعتماد نداری یا به من که پسر عموتم؟

یه دفعه یه چیزی تو گوشم زنگ زد، راست می گفت! پس حالا نوبتِ من بود عصبانیتمو نشونش بدم:

- یعنی تو انقدر پستی که به من و پسرعموت شَک کنی؟

ساکت شد، فقط نفس نفس می زد، خودشم انگار فهمید بیخود فکر کرده.

- من به هیشکی اعتماد ندارم.

دستم رو از رو شونش کند، از جاش بلند شد.

- زود اون لباسِ لعنتیتو عوض می کنی و بعد پا می شی میای پایین، انگار نه انگار چیزی شده. بعدا این قضیه روشن می شه.

باز هم باور نکرد. اَه لعنتی! لعنت بهت! لعنت به من! لعنت به این زندگی!

دست به کمر از رویِ زمین با بدبختی بلند شدم، حالم بد بود. چرا اولش خوب شروع شد و بعدش این طوری؟! مگه من کاری کرده بودم؟! نکرده بودم، نه نکرده بودم، فکر نمی کردم انقدر شَکاک باشه، اما بود. 

دکمه های مانتوم رو باز کردم، با یه حرکت مانتومو از تنم کندم، تیشرتمو تنم کردم. آراد، آراد، آراد، چرا زدی همه چیو خراب کردی!؟ چرا!؟ چرا وقتی که داشتم بهت حسایِ خوبی پیدا می کردم!؟ چرا ... چرا زدی دوباره از اوج پرتم کردی به عمق!؟ چرا؟! تو چه کردی با من؟! رژ لبم رو از تو کیفم درآوردم و کشیدم رو لبم. حدس می زدم رنگم پریده باشه، با اون حمله ای که آراد کرد معلومه رنگم می پره. کمرم درد می کرد، تا حالا چند بار منو این جوری پرت کرده بود زمین؟! شمارش از دستم در رفته! جلویِ بغضمو گرفته بودم تا سر باز نکنه.، قلب درد گرفته بودم!

ساکم رو از کنارِ تخت برداشتم و صندلامو پام کردم. شلوار لوله جذب سورمه ای با تیشرتِ قرمزِ گوجه ای جذبِ آستین افتاده پوشیده بودم. رنگِ قرمز خیلی بهم می اومد. دوست نداشتم تیپمو بریزم به هم پیراهنو اینا بپوشم، این تیپمو بیش تر دوست داشتم. صندلامو پام کردم و آروم رفتم بیرون. صدای همهمه و صحبت همه جا رو گرفته بود. وارد سالن شدم. نگاه ها بهم یه جوری شدن، چیزیم بود مگه؟! لبخند تلخی آوردم رو لبم. 

اولین نفری که تو معرض دیدم قرار گرفته بود، فرحان بود. پسره پررو! چه جوری منو سنگِ رو یخ کرد پیشِ آراد! اوه! چشم غره ای نثارش کردم! پررو! اگه می رفتی تو عمقِ، قیافش قشنگ بود، چشم و ابرو مشکی مثلِ آراد، قد و هیکل گنده مثلِ آراد. چرا همش آراد جلو چشممه؟! کجا بود اصلا؟! انقدر ناراحت نبودم که چیزی خوشحالم نکنه.

- آجـــی من این جاست؟

بعد از این حرف تو بغلِش فرو رفتم، بویِ عطر آشناش، الان واقعا بهش نیاز داشتم.

- داداشی ...

- جانِ داداشی؟

- کی اومدی؟

- پیشِ پای شما.

سرم رو از تو بغلش آوردم بالا.

- دلم برات تنگ شده بود!

یه کم رو پام بلند شدم و گونشو بوسیدم.

- عزیزم! منم همین طور.

پیشونیمو بوسید.

- مینو؟! بابا؟!

- مینو رفته لباسشو عوض کنه، بابا هم داره با آراد حرف می زنه.

یهو یه چیزی تو قلبم فرو ریخت، ترسیدم!

من:

- چی ... چی کارش داره؟

پندار:

- نمی دونم خواهری. من برم یه توکِ پا پیش مینو میام الان.

از بغلش اومدم بیرون.

- برو داداش.

این رو گفتم و از کم کم از زاویه دیدم محو شد.

رفتم نشستم رویِ اولین کاناپه ای سر راهم بود. سرم رو به سمتِ پایین متمایل کردم و شروع کردم به ور رفتن با ناخونام. حاکی از عصبی بودنم بود. رو هوا بود زندگیم. می ترسیدم. مهمونی یه جورایی زهر مارم شد! به خصوص که این روژان هم هی جلوی چشمم رژه می رفت و بدتر عصبیم می کرد. تا می تونست هم خودشو می چسبوند به آراد. من نمی خواستم اینو، نمی خواستم کسی نزدیکش بشه، نمی خواستم. برام باور این که دارم بهش حسودی می کنم سخت بود، اما حقیقت داشت. حقیقت داشت حسادتی که داشت مثل خوره می خوردم! سعی می کردم نگاهم رو ازشون بگیرم اما مگه می شد؟! آراد هم خیلی باهاش خوب رفتار می کرد. با کی لج کرده بود؟ با من؟ یا با خودش؟ من که دارم اینجا له له می زنم؟ من که دارم از حسودی خودم رو حرص میدم؟ با منی که حس می کنم دوستت دارم؟ تویِ دیوونه رو دوست دارم! تویِ وحشی رو دوست دارم! تو که تصادفی باهات آشنا شدم رو! تو که غرورت هزاران بار لهم کرده! تو که همش در نوسانی! تو که خودتم نمی دونی چی می خوای! تو که معلوم نیست منو برای چی می خوای!

تو که ...! دیگه ذهنم یاری نمی کنه، یاری نمیکنه! چون پُر شده از فکر به تویِ لعنتی! پُر شده از خیالِ تو! پر شده از تصویرِ تو! این فکرها تو ذهنم داشت می چرخید. حولِ مغزم دوران می کرد. دستم رو گذاشتم رو شقیقه هام و فشار دادم. من نباید وابسته می شدم خب، که شدم. نباید بهش عادت می کردم، که کردم. نباید بهش احساسی پیدا می کردم، که پیدا کردم. اما الان چرا این جا نشستم و دارم اعصابِ خودمو می ریزم به هم؟ شاید براش نیاز باشه یکم بی توجهی.

***

موقع سرو شام بود. میلم نمی اومد ولی با وجود اون غذاهای خوشگل و رنگی رنگی مریم جون مگه می شد نخورد؟

شام سلف سرویس بود. خب مهمونا زیاد بود و همه جا نمی شدن. رفتم و ظرف و قاشق و چنگالی برداشتم. دلم می خواست از اِستیک بخورم با ته چینِ مرغش. یه استیک برای خودم برداشتم. داشتم روش سُس می زدم که ...

- چیزی نیاز ندارین؟

لامصـــب! بازم اون؟

- نه ممنون. به اندازه ی کافی قبلا سرو شد.

یعنی قبلا تو با اون مسخره بازیات حالمو گرفتی!

فرحان:

- گفتم که تعارف نکنی! ناسلامتی خونه ی پدرشوهرت ایناست!

مرتیکه ی ...! حوصله این یکیو دیگه نداشتم! یک کم از ته دیگ ته چین برداشتم با یکم از مرغ و رفتم سمتِ همون کاناپه.

نگاهم رو دوختم به ظرفم و شروع کردم به بریدنِ استیک. یک دفعه یکی نشت کنارم رویِ کاناپه که باعث شد یک کم از جام تکون بخورم؛ آخه سنگین بود. با ترس سرم رو برگردوندم. انگار می دونستم خودشه. حرفی نزد فقط اومد نشست کنارم و شروع کرد به خوردن غذاش. آروم، ریلکس، معمولی!

- ازت پذیرایی نکرد؟

با تعجب نگاهش کردم:

- چی؟

پوزخندشو زد و گفت:

- خودتو نزن به اون راه!

آراد! چرا داشت می شکوندم؟ چرا داشت باعث می شد احساس گناه کنم؟ چرا؟

- آراد!

- هیس! هیچی نگو. الان وقتش نیست.

با بغض گفتم:

- پس کی وقتشه؟

یه جوری نگام کرد. انگار شده بود همون آرادِ خودم، همون آراد مهربــونه!

- شب.

با این حرف دلم لرزید. یه حسی بهم می گفت امشب می تونه اتفاقایِ جالبی بیفته.

آراد دیگه نرفت اینور اونور. نشست کنارِ خودم. اما معلوم بود دلخوریش، معلوم بود ناراحتیش، اما نمی تونست کاریم بکنه، نمی تونست.

آراد گفت ما یک کم زودتر بریم، منم می خواستم ولی هم می ترسیدم، هم هیجان داشتم. هیجان از این که چی می شه؟ چون یه حسی می گفت شاید امشب یکی از بهترین شبای زندگیم بشه و یه حسِ دیگه که ممکنه یه جر و بحثی هم بشه!

دستمو گرفت.

- بریم؟

یه جوری گفت بریم. دلم ریخت.

من:

- بریم.

رفتیم سمتِ مریم جون، آریانا، باباش و از همه خداحافظی کردیم و راهی شدیم، راهیِ خونه، راهیِ جایی که هم ترس رو می انداخت تو دلم هم شعف.

درو بست. منو جلوتر فرستاد تو. از پشتم خبر نداشتم. بعید هم نبود یک دفعه یه چیزی بشه. پرتم کنه! بزنتم! والا! حاضر هم نبودم برگردم. می ترسیدم. اما صدایِ قدم هاشو می شنیدم. قدم هام کند شده بود، کُنـد. یک دفعه خوردم به دیوار، با کمر. اول منو چرخونده بود و بعد کوبیدتم به دیوار. دردِ بدی تو کمرم پیچید. این آخر باعث می شه من دیسکِ کمر بگیرم!

سرش کنار سرم بود، اما در خلاف هم. نفساش تند بود، عصبی بود.

- بگو، بگو که چیزی نشده، بگو که همه چی توهمه.

کلماتو بریده بریده می گفت. دستامو آوردم بالا و رویِ قفسه سینش گذاشتم. سرش رو برد عقب.

با چشمای به خون نشسته نگاهم کرد.

- باورکن، باور کن چیزی نبوده.

چشماش یک کم خیس شد. عـــزیزم!

- قسم بخور، به جونِ من قسم بخور.

مضطرب نگاهش کردم. چه چیز سختی رو ازم می خواست.

من:

- به ... به مرگِ خودم.

لبشو گزید. خودشو کنترل کرد. دستش رو کنارم رویِ دیوار مشت کرد.

- تو غلط کردی جون خودتو قسم خوردی!

دستم رفت بالاتر رویِ یقش، دو تا دکمه اولش باز بود، دستامو پیچیدم دور گردنش و پشتش قفل کردم.

- آراد.

سرش رفت زیر گردنم.

- جونِ آراد!

قلبم شروع کرد به گرومپ گرومپ زدن.

- من ... من ...

- تو چی؟

- من کاری نکردم.

- ثابت کن.

دیگه داشت اشکم درمی اومد.

- م ... م ... من ... چه جوری ... آخه ... تو ... تو ...!

- من بهت شَک ندارم، اما می ترسیدم پناه!

شالم از سرم افتاده بود رو سرامیک. دهنش زیر گوشم بود و این حرفا ازش درمی اومد.

من:

- از چی؟

آراد:

- تو خیلی پاکی. می ترسیدم چیزی بشه.

خودمو بیشتر بهش چسبوندم و گفتم:

- نـه، آراد من هیچ وقت بهت خیانت نمی کنم.

آراد:

- می دونم، می دونم.

نرم شده بود. 

***

صبح با احساس تنگی جا بیدار شدم. یکی از پاهام یه جایی قفل شده بود! چشمامو باز کردم. صورتش دقیقا جلویِ صورتم بود. عزیزم! هنوز شلوار جینم تنم بود. پاهام درد گرفته بود با این شلوار جین تنگ خوابیدم... حسِ پرواز رو داشتم! همین باعث شد نسبت بهش احساس خوبی پیدا کنم. فقط باعث شد یک کم بیش تر به هم نزدیک بشیم اما اونم تا همین حدِ کم. همین یه ذره عشق و محبت. همین یه کوچولو!

  دستم رو گذاشتم رویِ سینش. یک کم رفتم جلوتر و روی قفسه سینشو نرم بوسیدم. تکونی خورد و چشماشو کمی از هم باز کرد.

- صبح بخیر.

نیم خیز شد و دستشو انداخت پشتم.

- ظهر بخیر، نه صبح بخیر!

یک کم تو جام جابه جا شدم تا بتونم ساعت رو ببینم، دوازده بود.

- وای آراد ساعتو!

اینو گفتم و چرخی زدم .

آراد:

- چی کار می کنی؟

- هیچی.

- نمی تونم ازت دل بکنم پناه!

دویدن خون به زیرِ پوستم رو حس کردم. گرمای شدیدی وجودمو گرفت. ساکت شدم.

- ته ریشم که اذیتت نکرد؟!

وای عزیزم! چه قدر مهربون شده بود. نمی گه الان جوگیر می شم، می پرم بغلش؟! نه تنها ریشش اذیتم نکرد، بلکه باعث می شد لذتم ببرم، چون باعث می شد حس کنم یه مرد کنارمه، یه مرد پشتمه.

خم شدم روش و گوشه لبش روی ریشش رو نرم بوسیدم:

- نه عزیزم.

چقدر این لحظه ها خوب بود. دوست داشتم تمام زندگیم این جوری پیش بره. نمی خواستم این روزا تموم شه. نمی خواستم چیزی تموم شه. نمی خواستم. تازه شروع شده بود. چی می خواست تموم شه؟! نباید این اتفاق بیفته. زمونه نمی تونه دیگه انقدرام نامرد باشه، می تونه؟!

روزها از پس هم می گذشت. هر روز بهتر از روزِ قبلی با آراد، با بودنِ آراد، با مهربونی آراد، با عشقِ آراد. عشقی که هنوز نتونسته بود اعترافش کنه. بهتره بگم عشقی که هنوز هیچ کدوممون نتونسته بودیم اعترفش کنیم، اما یه جورایی این عشق اعتراف نشده رو دوست داشتم. چون یه جورایی برام مرموز بود. دوست داشتم زندگیمو، اما می ترسیدم. همش یه چیزی تو دلم داشت تکون می خورد. تو این فکرها بودم که با صدایِ زنگِ تلفن، نبض گردنم شروع کرد به زدن، چون دقیقا کنارش نشسته بودم صداش زیادی برام بلند بود، ترسیدم. گوشی رو برداشتم:

- بله؟

- الو سلام دخترم.

به ثانیه نکشید که شناختم. البته اگه شماره رو نگاه می کردم زودترم می شناختم.

- سلام بابا جون. خوبین؟

- ممنون. تو خوبی؟ آراد چطوره؟

- مرسی ما خوبیم. چیزی شده؟

نمیدونم چرا حس می کردم چیزی شده. این حسم آخر یه کاری دستم می داد.

- نه دخترم چیز خاصی نشده، فقط می خواستم به تو بگم خودت برام این کارو انجام بدی.

کنجکاویم هی داشت بیش تر می شد. چه کاری؟ چرا همه چیز مبهم بود؟

من:

- چه کاری باباجون؟

- راجع بهش با آراد حرف زدم. اون قدر سخاوتمنده که قبول نکنه ولی منم نمی تونم زیر دِین کسی باشم. کی می دونه؟! ممکنه دو روز دیگه تو این دنیا نباشم.

من:

- اِه بابا! این چه حرفیه؟!

- حقیقتیه که یه روزی برای همه پیش میاد. خب حالا می تونی این کارو برام بکنی؟ مطمئنم از تو قبول می کنه.

این بابام چرا حرفشو نمی زد؟ جون به سر شدم.

من:

- خب بفرمایید بگید چی کار باید بکنم.

- امروز پاشو بیا این جا، نمی تونم پشتِ تلفن بگم.

اهه پس من تا غروب دق می کنم!

من:

- الان بیام؟

- نه الان زوده. بذار یک کم استراحت کنم. هفت این جا باش.

ساعت رو نگاه کردم. پنج بود.

من:

- باشه. پس میام بابایی.

- منتظرتم. فعلا خداحافظ دخترم.

من:

- خدانگهدار.

گوشی رو گذاشتم سر جاش. حالا نمی شد بگه؟ من چه جوری صبر کنم؟ چی بود که به آراد هم گفته بود؟ منظورش از دِین چی بود؟ نمی دونم چرا، شاید بیخود بود ولی یه حس نافرمی رو انداخته بود تو دلم. حتی نمی خواستم فکرشو بکنم. فکر به این که ممکنه حسم راست باشه.

نفهمیدم چه جوری آماده شدم، فقط فهمیدم یه تاکسی گرفتم و مستقیم رفتم خونمون. خونه ای که آراد باعث شده بود الان خونمون باشه. آخ آراد! تو چه کردی با من؟ چه کردی پسر؟

پول تاکسی رو حساب کردم و با یه دلهره ای خاص رفتم جلوی در. نفس عمیقی کشیدم. سه، دو، یک و دوباره زنگ رو فشردم. در برام باز شد. ماشین پندار نبود. اَه اصلا یادم رفته بود پندار رفته خونه خودش. مسافت حیاط رو با بدبختی طی کردم. حس این که زندگیم رو هوا باشه رو داشتم. نمی دونستم چی قراره پیش بیاد، نمی دونستم. سعی می کردم انرژی های منفی رو بزنم کنار ولی نمی شد. بازم تموم وجودمو می گرفت. بازم می افتاد به جونِ دلم، قلبم، قلبی که برایِ یه نفر می تپید و الان هم نگرانِ از دست دادن همون یه نفر بود، همون یه نفر، همون یه نفری که نفهمیدم چطور برام بهترین شد و تنهاترین.

در ورودی رو باز کردم و رفتم تو.

- سلام.

صدام به زور شنیده می شد.

بابا:

- سلام دختر بابا.

رفتم جلو و محکم بغلش کردم. چرا نفهمیدم دلم خیلی براش تنگ شده؟! فکر به آراد نذاشت اینو حس کنم.

- خوبین؟

بابا:

- مرسی عزیزم. تو چطوری؟

من:

- منم خوبم.

- ببخشید کشوندمت تا این جا.

من:

- نه اشکالی نداره.

به سمتِ کاناپه ها رفتیم، نشستیم.

من:

- بابا می شه زودتر بگین چی شده؟

بابا:

- چرا دلهره داری دختر؟ چیز بدی نشده.

من:

- خواهش!

از لحنِ مظلومانه من خندش گرفت و گفت:

- خواهش چیه؟ می گم بهت.

چشم دوخته بودم به دهنِ بابا که کی زبونش می چرخه و حرف می زنه.

- اِ! دختر اون جوری نگاهم نکن بذار بتونم حرفمو بزنم!

خودمو جمع و جور کردم و گفتم:

- ببخشید! بفرمایین!

- خب، هفته پیش که رفتیم خونه مادرشوهرت اینا ...

من:

- خب؟

- اون شب من به آراد گفتم این موضوع رو ولی اون قبول نکرد.

وای خدا کدوم موضوع رو؟!

من:

- چه موضوعیو بابا؟

- همون جریانِ ورشکستگی و پاس کردن چک هام رو.

اوه! واقعا یه نفس راحت کشیدم. گفتم چی می خواد بگه!

من:

- خب بعد آراد قبول نکرد؟

- ببین پناه، من تونستم دوباره شرکتو سر و سامون بدم و حالا هم می خوام پولِ آراد رو پس بدم اما شوهرت قبول نمی کنه.

من:

- و حتما شما از من می خواین کاری کنم قبول کنه!؟

بابا:

- نه، یه چیزی فراتر.

لبخندِ محوی زد. از دستِ این بابام!

من:

- بگید.

بابا:

- خودت امروز این چک رو می بری و هرطور شده بهش میدی!

اوهو!

من:

- و اگه قبول نکرد؟

بابا:

- اونو دیگه باید یه کاریش کنی!

نالیدم:

- بابـا!

- جانِ بابا؟

من:

- کارِ سختیه!

بابا:

- برای تو نباید سخت باشه. تو دخترِ خودمی.

من:

- ببینم چی می شه!

بابا:

- نه. حتما بشه ها پناه، حتما!

نمی تونستم رویِ بابامو زمین بندازم. پس مجبور بودم حتما آراد رو راضی کنم اما، یک دفعه یه چیزی تو مغزم سوت کشیـــد. مگه قول من با آراد رو دادن پولای بابام نبود؟ و قولِ اون ازدواجِ چند ماهمون! نکنه بعد از گرفتن پول ها دیگه نخواد باهام زندگی کنه! من نابود می شم. اما نه، آراد نمی تونه این جوری باشه، ولی ...! یه حسی بهم می گفت راه سختی رو امشب در پیش دارم، اما باید تمامِ سعی خودمو بکنم تا هم بابام راضی باشه و هم آراد ازم دلگیر نشه.

فصل پانزدهم:

شامم رو با خوش سلیقگی تمام حاضر کردم. لازانیا درست کرده بودم، می دونستم آراد هم دوست داره، اصلا آراد هر چی من درست کنم رو دوست داره. لازانیام تو فِر بود تا سرد نشه، اما خودم رفتم داخلِ اتاقم تا آماده بشم. چند شبی بود پیشِ آراد می خوابیدم، اما تو تختِ دو نفره. همون یه شب که رو تختِ یه نفره خوابیدیم به اندازه کافی بدنمون درد گرفت. با این که پیشش می خوابیدم اما اون به هیچ وجه پاشو از گلیمش درازتر نمی کرد. 

تصمیم گرفتم امشب یه کم از این اسپرت بودنم دربیام، برای همین یه پیراهنِ یقه شل، که یقش از یه طرف شونمو می انداخت بیرون و از رویِ کمر به پایین تنگ می شد و تا رویِ رونم بود، به رنگِ مشکی قرمز پوشیدم. راستش این مدلی هم بهم می اومد، ولی به پای اسپرت خودم نمی رسید که! رژ لب قرمز زدم، کم پیش می اومد این رژ رو بزنم ولی امشب می زنمش، چون با لباسم سِت می شه. موهامو نبستم و رو شونه هام بازشون گذاشتم. ادکلنم هم به مچِ دستم و زیرِ گردنم زدم، این دو قسمت رو برایِ عطر بیش تر می پسندیدم. صندل هام رو هم پوشیدم. آرایشم رو با یه رژ گونه کامل کردم. بس بود، آراد منو همین جوری قبول کرده بود، پس نمی خواستم زیاد رویِ چهرم کار کنم.

رفتم دوباره داخل آشپزخونه، شروع کردم به چیدنِ سفره ولی همه حواسم پِیِ اون چِک بود. کار سختی بود ولی مجبور بودم. ظرف ها رو چیدم. فقط باید آراد می اومد تا شام رو می خوردیم. دینگ دینگ و خودش بود؛ خودش بود که تازگیا عادت کرده بود من براش در رو باز کنم.

- جانم؟

- منم خانومی.

- بفرمایید آقایی!

درو براش باز کردم، رفتم جلویِ در و طبقِ عادت همیشگیم، در رو تا نصفه باز کردم و پشتِ در منتظر موندم. عزیزم اومد. چه قدر خسته بود!

من:

- خوش اومدی!

با دیدنِ رژ لبم خندش گرفت.

- سرخ کردی خودتو!

من:

- اوهوم اوهوم! امروز عمل داشتی؟

- آره، انقدر قیافم ضایع شده؟

اومد تو و گونمو نرم بوسید اما نگاهش به لبام بود.

من:

- آره، خیلی خسته ای انگار.

نگاهِ خاصی بهم انداخت و گفت:

- بودم، الان دیگه نیستم.

منظورشو رو هوا گرفتم، اما چیزی نگفتم. رفتم تو آشپزخونه تا لازانیا رو برش بزنم و آراد هم رفت تو اتاق برای به قولِ خودش تعویضِ لباس. نشسته بودم رویِ صندلی که اومد.

- اووم! بوهایِ خوبی میاد!

من:

- بله، هنر منه دیگه!

منتظر بودم بره بشینه اما نرفت، اومد دقیقا جلویِ صندلیِ من ایستاد. من رو بوسید ولی زود کشید عقب. عقب گرد کرد و با خنده محوی رفت نشست رو صندلی رو به روییم، اما من هنوز تو شوکِ کارش بودم، چرا همچین کرد؟!

آراد:

- گفتم برات پاکش کنم تا راحت، بدون این که نگرانِ رژ لبت باشی بتونی غذاتو بخوری!

عجـــب!

آراد:

- دوست دارم مثلِ بچه ها غذاتو بخوری و لب و لوچت کثیف بشه!

دیــوانه!

من:

- نمی خوام!

آراد:

- خود به خودی می شه!

من:

- آراد!

- جـون؟ اون جوری صدام نکنا؛ می خوام غذا بخورم گشنمه، یه دفعه دیدی اشتباهی ...

حرفشو ادامه نداد و زد زیرِ خنده، حالا الان نخند کی بخند. در حالی که داشتم لازانیا رو براش تو ظرفش می ذاشتم گفتم:

- آراد، شامتو بخور، انقدرم شیطونی نکن.

مثلِ بچه ها گفت:

- چشم خانومم!

شام رو با مسخره بازی خوردیم. سفره رو جمع کردم و ظرفا رو جمع کردم و بردم تو سینک گذاشتم، بعدا می انداختم ماشین ظرفشویی بشوره، الان کارایِ مهم تری داشتم. چایی رو گذاشتم دم بشه. آروم و نرم رفتم کنارش که رویِ کاناپه نشسته بود و مجله ورق می زد. کنارش به حالتِ طلبکارانه وایسادم، دست انداخت پشتم و منو انداخت کنارِ خودش.

- چیزی شده خانومِ هنرمندِ خودم؟

من:

- نخون یه دقیقه اونو دیگه!

مجله رو بست و گذاشت رویِ میز. چِک رو زیرِ ظرفِ تزیینی رویِ میز گذشته بودم. سرم رو گذاشتم رویِ بازوش، عمیق نگاهش کردم.

- آراد جان؟!

آراد:

- جانِ آراد جان؟

تو دلم داشتن کیلو کیلو قند آب می کردن.

من:

- من یه خواهش ازت بکنم، قبول می کنی؟

آراد:

- تو جون بخواه!

من:

- نه، جدی.

یه طرفی خندید و گفت:

- جدی دیگه!

دستِ راستم رو مُشت کردم و کوبیدم تو بازوش.

- آراد!

با دستش مچِ دستم که کوبیده بودم تو بازوشو گرفت و گفت:

- آخر این عادتتو ترک نکردیا!

من:

- فقط برایِ تو استفاده می کنم.

آراد:

- خب پس عیبی نداره!

من:

- اگه گذاشتی حرف بزنم من!

آراد:

- بگو دیگه! خب تو به جایِ حرف زدن منو می زنی فقط!

صریح و تند گفتم:

- آراد باید چکِ بابامو قبول کنی!

اول با تعجب و بعد با اخم نگام کرد، روش رو ازم برگردوند و صاف نشست.

- نه.

من:

- چـــرا؟

آراد:

- می گم نه پناه، این کار رو نمی کنم.

من:

- من نمی خوام زیرِ دینت باشم!

سرشو چرخوند و تند نگام کرد.

- زیر دینِ من؟! من که شوهرتم؟

سرمو انداختم پایین و شروع کردم به ور رفتن با پارچه ی پیراهنش.

- آراد ازت خواهش می کنم، صحبتِ یکی دو تومن که نیست، میلیاردیه!

آراد:

- تو زنمی، باباتم پدر زنمه، منم وظیفم بوده اگه کاری کردم.

من:

- اما اون موقع ما با شرط و شروط ...

حرفمو قطع کرد و گفت:

- مهم الانه! الانِ که زنمی، الانِ که تویِ زندگیمی، الانِ که می خوام باشی، می فهمی؟! نمی خوام با دادنِ این پول تو رو از دست بدم.

قلبم ریخت! عزیزم! نگرانِ این بود که من ازش جداش بشم؟

من:

- آراد، من نمی خوام ازت جدا بشم!

بازم شوکه شد، بازم شوکش کردم.

- نمی خوای؟

من:

- نه.

منو کشید تو بغلش.

- فکر کردی می ذارم ازم جدا بشی، حالا که منو گرفتارِ خودت کردی؟! آره؟! حالا که تا تو خونه نباشی، خونه برام صفایی نداره؟! حالا که باورم شده تو زنمی، باورم شده انتخابم بهترین بوده؟!

حرفاش برایِ منم شوک بود، شاید این یه جور اعتراف بود. داشتم تو آسمونا سیر می کردم. محکم گونشو بوسیدم و گفتم:

- نمی شم، نمی شم!

سرشو نزدیکِ گوشم کرد و گفت:

- نمی ذارم، بخوای هم نمی ذارم.

یه کم از رو پاش بلند شدم و چک رو از زیرِ ظرف برداشتم و گرفتم جلوش.

من:

- پس بگیرش!

آراد:

- قول میدی که بمونی؟

با عشق نگاهش کردم.

- قول میدم.

با اکراه چک رو ازم گرفت و گفت:

- چون که این همه اصرار کردی، وگرنه من نیازی به این پول ندارم.

من:

- خیلی خوبی.

گونشو چسبوند به گونم و گفت:

- تو بهتری!

اون شب خونه ی پندار دعوت بودیم، از وقتی رفته بود خونش، هنوز وقت نشده بود بریم یه سر بهش بزنیم. 

یقه ی شومیزم رو صاف کردم. عطرمو برداشتم و زدم رو یقه خرگوشیش، رنگش مشکی بود، آستیناش سه ربع بود و از جلو برای بسته شدن، دکمه می خورد. به خاطر یقش یه کم روی قفسه سینم پیدا بود، اما سعی می کردم جوری بشینم تا زیاد جلب توجه نکنه. شلوار جینِ مشکی واکسیمو هم پوشیدم، راسته بود اما مدلش قشنگ بود. آرایشم رو مات انجام داد، اما جذابم کرد، انگار همیشه آرایشِ مات آدمو جذاب تر می کنه. مانتوم رو روش پوشیدم و کیفم رو هم برداشتم. همین طور که داشتم می رفتم بیرون، شالم رو هم رویِ سرم جا به جا کردم. صداش زدم:

- آراد؟

در اتاقش باز شد و آراد با چهره ای بشاش اومد بیرون.

- بله خانوم؟

من:

- بریم؟

اومد جلو، یه دستشو انداخت پشتِ کمرم.

- بریم.

نشسته ام باز کنارِ تو اومدی سراغم

نگاه تو روشن شبای بی چراغم

صدای من وقتی قصه داره

که وقتی رنگ چشم تو غصه داره

شب من و تو باز دوباره انتظاره

نگاه تو رنگ بوسه داره

لبای من گرم و بی قراره

سکوت شب یه آسمون و یک ستاره

بارون گل شد خواب ستاره

به انتظار بغض ابر پاره پاره

تا قلب آسمون می بارم با تو تنها

فصل من و تو باز رسیده روی ابرا

کنار تو آروم میام پا میزارم

چراغی تو دست شبا جا می ذارم

که روشن بمونه آسمون بی ستاره م

به شوق تو عهدی با چشمات می بندم

دوباره به این عشق به این دل می خندم

قصه عشق باز یک چرخ روزگاره 

(خواب ستاره از عارف)

چقدر آهنگای عارف رو دوست داشتم. یعنی آراد هم دوست داشت؟! حسابی رفته بودم تو حس، یه جورایی به حالِ الانِ من و آراد می خورد. جلویِ درشون توقف کرد. به این زودی رسیدیم؟ اصلا گذر زمان رو با آراد حس نمی کردم!

- رسیدیم خانوم دونه!

خندیدم، چه صفاتی می بست بهم!

من:

- بریم شازده!

با هم پیاده شدیم. سرتق شدم و رفتم تندی سمتِ زنگ، دستم رو گذاشتم رو زنگ و برنداشتم.

- پناه نکن. الانه پندار فحش بکشتمونا!

آره راست می گفت، دستم رو برداشتم.

- هوی! چته عفریته؟!

من:

- مـنم! عفریته عمته!

درو باز کرد. خواستم زودتر برم تو که دستم تو دستِ آراد قفل شد.

- کجا تنهایی؟

من:

- نه، با تو.

اینو گفتم و دستشو کشیدم و با خودم همراهش کردم. رفتیم داخل.

من:

- پـندار!

داشتم می رفتم خودمو بندازم تو بغلش.

پندار:

- ووی! باز این دختره اومد!

رفتم جلو و گونشو بوسیدم.

- اومدم که اومدم، خوش اومدم.

پندار در حالی که داشت می خندید گفت:

- بله، بله. بفرمایین داخل مادموازل!

قدم به داخل گذاشتیم. هنوز خنده رو لبام بود، اما با دیدنِش رو لبم ماسید!

- سلام دختر عمــه!

ای دختر عمه بمیره تو راحت شی! کوفت! خشک گفتم:

- سلام.

اومد جلو و دستشو به سمتم دراز کرد، موندم تو معذورات، گفتم بی احترامی نمی شه بهش دست ندم؟! پس تصمیم گرفتم دست بدم، اما خیلی زود دست دادم و دستم رو کشیدم عقب.

من:

- بابا نیست؟

پندار:

- چرا، تو بالکنه داره با گوشی حرف می زنه.

من:

- آها.

آراد:

- هیربد خان، مادر اینا تشریف نیاوردن؟

آخی! حرف دلمو زد! جدا کوشن مامانش اینا؟

هیربد:

- نه متاسفانه، یکی از اقوامِ دور فوت شدن رفتن اون جا.

تو دلم گفتم: 

- تو چرا نرفتی؟! اومده این جا! ایش ایش!

آراد:

- اون وقت نیاز نبود شما برین؟

آها همینه! آراد انگار فکرم رو می خونه. هیربد مِن و منی کرد و گفت:

- راستش زیاد باهاشون آشنا نبودم و گفتم رفتن نرفتنم فرق نداره.

داره دیگه داره! نرفته اومده این جا! اهه! بالاخره رفتیم لباسامونو عوض کردیم و برگشتیم دوباره تو پذیرایی. خونشون قشنگ بود.

من:

- مینویی کمکی چیزی می خوای بیام؟

مینو:

- نه، فعلا کاری ندارم.

من:

- پس بیا پیشم ببینم. این آقایون که فقط با هم حرف می زنن! من موندم تنها.

مینو خنده ی ریزی کرد و گفت:

- باشه الان.

اینو گفت و از آشپزخونه اومد بیرون، نشست کنارم.

- خب، چه خبرا؟! چی کارا می کنی؟ زندگیت چطوره؟

من:

- خوبه، فعلا که خوبه!

- خب خدا رو شکر!

من:

- راستی خونتون خوشگله ها.

مینو:

- مرسی عزیزم!

من:

- راستی مینو ...

خودمو بهش نزدیک تر کردم و گفتم:

- این پسره چرا پا شده اومده این جا؟

مینو:

- هیربد رو می گی؟

من:

- آره.

مینو:

- نمی دونم. پندار گفت امروز اونم میاد، منم دیگه چیزی نگفتم.

من:

- خوشم نمیاد ازش!

مینو:

- پسرِ بدی که نیست.

من:

- نمی دونم چرا، ولی حسِ خوبی نسبت بهش ندارم!

مینو:

- چی بگم والا.

  خم شده بودم یه کم تو جام، متمایل به پایین.

- پناه؟

حواسمو از آراد گرفتم و هیربد رو نگاه کردم.

- بله؟

- یه لحظه می شه بیای بریم تو بالکن؟

تعجب کردم.

- چرا؟

هیربد:

- یه مشکلی برام پیش اومده، می خوام بهت بگم.

من:

- خب همین جا بگو.

صداشو آروم کرد و گفت:

- نمی شه، نمی خوام کسی بدونه.

من:

- الان باید بریم؟

هیربد:

- هر وقت خواستی.

من:

- باشه.

بلند شدم و رفتم سمتِ بالکن که اون سمتِ دیگه ی نشیمن بود. نگاهِ آراد اما به من و هیربد بود. نگاهش یه جوری بود، شاید دلخور، شاید ناراحت، شاید ... نمی دونم، ولی من بدونِ هیچ قصد و غرضی رفتم تا ببینم چه کارم داره. بالکنشون به کوچه باز می شد، قفلِ در رو باز کردم و اول خودم رفتم بیرون. حس می کردم که هیربد هم پشتم اومد. دستِ راستم رو رویِ نرده های بالکن گذاشتم و گفتم:

- خب؟

هیربد در حالی که داشت با شیفتگی نگاهم می کرد گفت:

- چی خب؟

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

- خب چی می خواستی بگی؟!

هیربد یه کم بهم نزدیک شد.

- خب، چیزه ...

تو یه حرکت منو کشید تو بغلش. شوکه شدم! سرشو گذاشت رویِ شونم.

- می خواستم بگم دوستت دارم پناه.

سرشو از رویِ شونم برداشت و زل زد تو چشمام. این دیگه آخرش بود، یه دفعه منفجر شدم، دستِ راستم رو بردم بالا و زدم زیرِ گوشش. صورتش به چپ منحرف شد، با اون یکی دستم هم زدم تختِ سینش و هلش دادم عقب. در حالی که سعی می کردم صدام کنترل شده باشه، گفتم:

- تو به چه حقی به من دست می زنی؟ هــان؟! انگار هنوز باورت نشده من شوهر دارم؟ 

هیربد که از عکس العمل من هول شده بود، با مِن و مِن گفت:

- من ... خب من دوست ...

انگشتم رو به نشونه ی سکوت جلوی بینیم گرفتم و تند گفتم:

- هیس ... هیس! هیچی نگو! فقط دیگه حق نداری تا یه کیلومتری من بیای، فهمیدی؟

خودم از اون همه جذبم شوکه شده بودم، اما براش نیاز بود!

هیربد:

- پناه، دیگه زیادی داری شلوغش می کنی.

من:

- زیاد دارم شلوغش می کنم؟! تو انقدر درک و فهم نداری که این کار رو می کنی؟!

هیربد غرید:

- پنــاه!

آروم گفتم:

- کوفت و پناه! درد و پناه! پناه مرد! فهمیدی؟

سرشو ازم برگردوند و به رو به روش خیره شد.

من:

- فهمیدی یا نه؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- آره.

دیگه چیزی نگفتم و راهم رو گرفتم و مستقیم اومدم داخل. سعی کردم زیاد داد نزنم تا کسی نفهمه، نمی دونم موفق شدم یا نه، نمی دونم، شاید هم قیافم نشون از عصبانیتم می داد! پسره پررو گرفته بغلم می کنه می گه دوست دارم! عوضی! اگه آراد می فهمید چی می شد؟ هیچی، دودمان من و اونو به باد می داد. رفتم و خودمو چپوندم کنارِ آراد، اما آراد چپ چپ نگاهم کرد. آروم زیرِ گوشش گفتم:

- چی شده؟

زیرِ لب زمزمه کرد:

- از من می پرسی؟

من:

- آره.

- بعدا راجع بهش صحبت می کنیم.

یعنی الان لال شو، وگرنه جلویِ همه قاطی می کنم! منم به حرفش عمل کردم و سکوت اختیار کردم.

ناهار رو خوردیم، اما از رفتارای آراد معلوم بود که از دستم دلخوره و اما هیربد، اون سعی می کرد زیاد ضایع نکنه خودشو، یعنی کم و بیش باهام حرف می زد اما من سرد جوابشو می دادم. نمی خواستم کسی از چیزی که بینمون اتفاق افتاده باخبر بشه، برای هیچ کدوممون خوب نبود، اما بیشتر برای اون بد می شد. پس باید یه فکری می کردم که چی به آراد بگم تا ناراحت نشه، اما چی؟! بهش دروغ می گفتم؟! خب اگه بهش می گفتم که این طور و اون طور شده، اتفاقایِ خوبی نمی افتاد! نمی خواستم بینشون دعوایی چیزی بشه، البته اگه هم می شد، آراد حق داشت، چون من زنش بودم و یکی دیگه به من ابراز علاقه کرده بود. مردم مشکل دارن ها! همین که من شوهر کردم، رفت تو تیریپِ عشق و عاشقی! والا! چی بگم من به این بشر آخه؟! واه واه واه! آخ! من اصلا تحمل نگاه های ناراحتِ آراد رو نداشتم، حسابی منو می سوزوند! سعی می کردم زیاد نگاهش نکنم، چون اون جوری خودم عذاب می کشیدم! آراد! ای کوفت و آراد دختر! چته باز خل شدی، با خودت شروع کردی حرف زدن؟!

- پناه.

سرم رو برگردوندم، از تخیلاتم خارج شدم.

من:

- جانم؟

- بابا تو چه فکری هستی؟

من:

- هیچی بابا.

بابا:

- به من نمی تونی دروغ بگی که دخترم.

خندیدم و گفتم:

- چی بگم بهتون؟! داشتم مثلِ دیوونه ها با خودم حرف می زدم.

بابا هم خندید و گفت:

- دیوونه چیه! شوهرت نشنوه یه وقت!

- اون بیچاره دیگه عادت کرده!

بابا:

- بنده خدا رو مثلِ خودت کردی دیگه.

من:

- بــابــا!

- جـانم؟! خب دختر راست می گم دیگه.

من:

- از دستِ شما.

بابا:

- حالا از زندگیت راضی هستی؟

من:

- بله!

بابا:

- مطمئنی؟

انگار بابا شک داشت. واقعا جوابِ این سوالِ بابا چی بود؟! من خودمم دقیقا جوابشو نمی دونستم؛ یه روز از عاشقی پر بودم و یه روز هم از غم لبریز! اما نمی تونستم بابامو ناراحت کنم، آره راضی بودم، از آراد راضی بودم، چون دوسش داشتم. چون مکثم طولانی شده بود، بابا گفت:

- چی شد بابایی؟

من:

- بله ... بله، مطمئنم.

***

کلید انداخت و رفت داخل، خودش جلوتر از من. واسم عجیب بود، این کارش مثلِ اولایِ آشناییمون بود، این بی تفاوتیش! این اواخر همش می گفت من اول برم تو. دو قدم نرفته بود که وایساد، رو پاشنه کفشش چرخید و برگشت سمتِ من. یه لحظه از چشماش ترسیدم، چشماش وحشی شده بود! وای خدایا! این چرا داره این جوری منو نگاه می کنه؟ من اما هنوز نرفته بودم داخل، جلویِ پاگرد وایساده بودم، ترسیدم ازش، وحشتناک شده بود. یه قدم اومد جلو، بی اختیار من یه قدم رفتم عقب.

- چیه؟! می ترسی؟

خواستم بگم آره، خیلی ترسناک شدی، اما فقط آب دهنمو قورت دادم و سرم و به سمتِ پایین تکون دادم، یعنی آره.

- می ترسی؟ می ترسیدی که نمی رفتی با اون پسره ...

ابروهام بی اختیار به سمتِ پایین، یعنی سمتِ چشمام متمایل شدن. چی داشت می گفت؟ بازم شَک؟! بازم داشت بهم شک می کرد؟!

من:

- چی داری می گی ... آر ... آراد؟

یه قدم دیگه اومد جلو. سر جام وایسادم، با این که می ترسیدم، اما سرِ جام وایسادم.

- چرا این جوری می کنی؟! می خوای عذابم بدی؟ آره؟

دستِ چپم رو رویِ بازویِ دستِ راستم گذاشته بودم.

من:

- نه.

لحنش التماس کننده شده بود.

- نه؟! نه؟! مگه تو نمی دونی من حساسم، پس چرا جلویِ چشمم بلند شدی رفتی با اون پسره رو بالکن؟! چی کارت داشت؟

من:

- اون چیزی که فکر می کنی نبوده.

ولی از طرفِ اون بوده!

- پس چی بوده؟! چرا حسم می گه چیزی بوده؟ چرا؟

مرده شور حستو ببرن که زندگی برایِ من نذاشته!

من:

- تو به من شک داری؟

اومد جلو، دقیقا وایساد رو به روم، با دستش چونمو گرفت و به سمتِ خودش کشید.

- چند بار بگم به تو شک ندارم، چند بار باید بگم از دیگران می ترسم؟! ها پناه؟! چند بار؟!

دیگه نگاهش ترسناک نبود، فقط غمگین بود. چقدر دوست داشتم یه جوری از دلش در بیارم؛ اما چه جوری؟

من:

- من زنتم، کسی نمی تونه باهام کاری داشته باشه. منم چند بار باید اینو بگم؟

روشو ازم برگردوند و آروم گفت:

- فقط اسمت تو شناسناممه، وگرنه مثلِ زنایی که ازدواج کردن نیستی! هستی پناه؟

بعد از گفتنِ این جملات برگشت سمتم.

- بگو، هستی یا نه؟

اولش منظورشو نگرفتم، اما وقتی فهمیدم ... چی می تونستم بگم، اون راست می گفت.

- من چه جوری نگران نباشم؟

من:

- بقیه که اینو نمی دونن آراد.

چرا داشتم پافشاری می کردم سرِ یه مسئله کوچیک؟! می تونستم خیلی زودتر از اینا یه جوری به شیوه ی زنونه تمومش کنم!

- اما من و تو که می دونیم.

من:

- آراد!

- پناه، مگه قرار نیست زنم بمونی؟

من:

- چرا.

آراد:

- پس ...

من:

- آراد، فعلا ... نمی تونم!

آراد:

- من درکت می کنم، درکت می کنم عزیزم. ولی طاقت ندارم بقیه به یه چشمِ دیگه بهت نگاه کنن؛ بعدشم ما که هنوز عروسی برگزار نکردیم، شاید خیلیا فکر کنن که ما روابطمون در حدِ بسته ست. مگه نه؟

راست می گفت، ولی نمی خواستم ... نمی خواستم دیگه!

من:

- خیلیا بی جا می کنن!

با شنیدنِ این حرف از دهنِ من خندش گرفت.

- خانومم غیرتی شده؟

من:

- آره!

شروع کرد به ناز کردنِ چونم.

- قربونِ اون غیرتت برم.

رفتم جلو، اومد جلوتر.

من:

- لازم نیست منو ببوسی!

لبشو گاز گرفت تا نخنده. چقدر من پررو بودم!

- باشه. لازم نیست تو هم منتظر باشی تا ببوسمت!

صورتامون نزدیک بود، اما داشتیم اذیت می کردیم، هر دومون.

من:

- صورتتو ببر کنار بذار رد شم.

آراد:

- تو صورتتو ببر عقب بذار من برگردم برم.

من:

- ببر کنار!

آراد:

- من راحتم!

من:

- منم راحتم!

- پس کی ناراحته؟

وقتش بود هر دو بخندیم، دیوونه شده بودیم.

- نگفتی چی کارت داشت؟!

من:

- کی؟

آراد دهنشو کج کرد و مسخره گفت:

- پسر داییت!

من:

- ازم مشورت می خواست.

آراد:

- درباره ی ...؟

من:

- اونش دیگه خصوصیه!

آروم و نرم یه دستشو برد پشتِ کمرم گذاشت و یه دستِ دیگش زیرِ پاهام، بلندم کرد.

- که خصوصیه!؟

همون طور که رو دستاش بودم رفتیم تو.

من:

- اوهوم.

در رو با پا بست.

- باشه. من که آدمِ فضولی نیستم ولی می دونم خودت بعدا بهم می گی!

من:

- اوه! شتر در خواب بیند پنبه دانه، گهی لپ لپخورد گَه دانه دانه!!

- یعنی من شترم؟

من:

- نه، من کی گفتم؟!

آراد:

- نگفتی؟!

جلویِ اتاق خوابم ایستاد.

من:

- پیاده می شم!

آروم گذاشتم زمین.

من:

- راستی!

پرسشگرانه نگاهم کرد.

من:

- بذار مزدتو بدم.

آراد:

- بفرمایین مزدمو بدین.

رو پنجه پام بلند شدم و زیرِ چونشو محکم بوسیدم.

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

بی اختیار داشتم ناخنامو می جویدم و به فیلمِ ترسناکی که از تلویزیون پخش می شد نگاه می کردم. آراد نبود؛ خب معلومه نبایدم باشه! منم نباید تو خونه بشینم که همش! باید یه فکری می کردم تا از این وضع در بیام، این جوری همش حوصلم سر میره. 

همین جوری تو بهرِ فیلم بودم و ناخنامو می جویدم که صدایِ زنگِ تلفن طنین انداخت تو گوشم! از ترسم دو متر پریدم هوا، چون قسمتِ حساسِ فیلم بود و یه دفعه صدایِ زنگ در اومد! باز هم نبضم تویِ گردنم شروع کرد به زدن، دستم داشت می لرزید! با هر بدبختی که بود دست دراز کردم و گوشی رو برداشتم. شماره ننداخته بود، حتما از تلفن کارتی بود. یه کم عجیب بود برام. دکمه انسر رو زدم.

- بله؟

صدامم داشت می لرزید. چند ثانیه ای گذشت و هیچ صدایی جز نفس های آروم کسی به گوش نرسید.

من:

- بله؟

باز هم صدایی جز خِش خش و نفس شنیده نشد. کلافه شده بودم، کی می تونست باشه؟!

من:

- الو؟! لالی؟!

نفهمیدم چه جوری اینا از دهنم پرید. هم استرس داشتم و هم عصبی شده بودم از حرف نزدنش. زیرِ لب فحشی به طرف دادم و گوشی رو قطع کردم. یه جورایی مشکوک بود برام، اما نمی خواستم فکرم رو منعطف کنم رو این مسئله، نمی خواستم ذهنم الکی الکی شلوغ بشه، اما نمی شد به این راحتی ها هم از این مسئله ها گذشت، ولی فعلا که می شد!

دوباره مشغول تماشا کردن تلویزیون شدم. پنج دقیقه ای بیشتر نگذشته بود که دوباره صدای زنگ اومد. کلافه گوشی رو برداشتم؛ تا اومدم بگم بله، صدایی از اون ور خط شنیده شد.

- بویِ خیانت ... خیانت ... به مشامت نمی رسه؟

و این صدای یه مرد بود. منظورش چی بود؟! خیانت؟! عصبی تر از قبل گفتم:

- تو کی هستی؟

- مهم نیست من کیم، مهم اینه کی زندگیت داره از هم می پاشه. حواستو جمع کن.

و بعد هم صدای بوقِ ممتد تلفن شنیده شد. به وضوح تو شوک بودم. زندگیم داره می پاشه؟ خیانت؟ اینا یعنی چی؟ انقدر فکرم مشغول شده بود که نمی دونستم چی کار باید بکنم! اول از همه دست بردم و کنترل تلویزیون رو برداشتم و خاموشش کردم. سکوتِ رقت انگیزی همه جا رو فرا گرفت. حرفاش تو ذهنم تکرار می شد: «مهم اینه که زندگیت داره از هم می پاشه. حواستو جمع کن.» لبم رو به دندون کشیدم و گاز گرفتم. بیش از حد فشار روم بود. اون حرفا بویِ خوبی نمی داد، حسم می گفت یه خبرایی هست که من بی خبرم، یه چیزایی هست و من مثل احمقا سرمو کردم تو برف و نمی بینم دور و برم چه خبره. یه ترسی افتاد تو جونم، این جا چه خبره؟

فصل شانزدهم:

دستم، که برگه ها رو باهاش گرفته بودم، از استرسِ بیش از حد به لرزشِ افتاده بود؛ انگار که سردم شده باشه، دندونام بی اختیار به هم ساییده می شد. یه چیزی تو دلم جا به جا می شد. اگه بگم تویِ اون لحظه حسِ مُردن رو داشتم، دروغ نگفتم! پلکِ سمتِ چپم از شدتِ عصبی شدن، می پرید. تمام شد، همه چی تمام شد! نابود شدم، شکستم، ترک برداشتم، خرد شدم، لِه شدم، احساسم اِستاپ کرد، ساییده شدم! اما اینا تو باورم نمی گنجید، نمی گنجید، یعنی تو کتم نمی رفت، نمی گنجید یعنی باورم نمی شد! یعنی حقیقت داشت؟ یعنی من بازیچه بودم؟ حتی گریمم نمی اومد، فقط عینِ گیجا زل زده بودم به عکسا.

- چی شد؟ حالا باورت شد؟

تند تند نفس می کشیدم، سرم رو گرفتم بالا و با نفرت زل زدم بهش. کاش هیچ وقت نمی اومد، کاش باهاش نمی رفتم، کاش همه چیو فراموش می کردم. حداقل برایِ یه بارم که شده این کنجکاوی رو سرکوب می کردم تا الان به خاکِ سیاه نشونتم! من بـاختم و حالا، مجبورم پوزخند های این دختره ی لش رو به جون بخرم.

من:

- از کجا معلوم فتوشاپ نیست؟

با این که عقلم می گفت ممکنه دروغ باشه، اما قلبم قبولش نمی کرد! قلبم باور کرده بود نابودیشو! زهر خندی زد و گفت:

- نکنه دوست داری از نزدیک ببینی؟

نه، این آخرش بود. اگه حقیقت داشت و من می دیدم ... می دیدم که ... می دیدم که آراد یکی دیگر رو بغل کرده و می بوسه، دیگه واقعا می مردم! همون جا قلبم می ایستاد! چرا عاشقش شدم، بدون این که بفهمم؟! و الان دارم نابودیم رو با تمام وجود حس می کنم، شکستم رو حس می کنم! از نگاه کردن عکسا دست کشیدم و پرتش کردم جلوش، جلویِ روژان! 

عکسایی رو بهم نشون داد که نفسمو برید! اما آراد؟! آرادِ من؟! آراد با یه دخترِ دیگه که قیافش خوب مشخص نبود تو بغلِ هم!؟ آره خودش بود ... خودش ... خـــودش!

من:

- هدفت چیه؟

دستاشو ستونِ چونش کرد و لباشو که دو کیلومتر روش رژ لب زده بود رو تکون داد و گفت:

- این که خواستم از دستِ پسر داییم نجاتت بدم. بده؟!

اون! یعنی اون می خواست به من کمک کنه؟! اون که چشمِ دیدنِ منو هم نداشت! عجیب بود! اما چی می تونستم بگم؟! چی؟ اون عکسا دهنمو بسته بود! حالا باید چی کار می کردم؟! نابود شدم، تمام شد، تـــمام!

من:

- چطوری باور کنم؟

روژان:

- می خوای بری از خودش بپرسی؟

این چی می گفت؟! از خودش؟! یعنی کی؟!

من:

- کی؟

روژان:

- دختره، اسمش نازنینه.

من:

- به من ربطی نداره کیه و اسمش چیه.

روژان:

- باشه، حالا چرا جوش میاری؟! به جای این که ازم تشکر کنی که باعث شدم از دستِ اون عوضی نجات پیدا کنی، این جوری باهام رفتار می کنی؟

عجب آدمی بود! اون که این همه خودشو می چسبوند به آراد و حالا ...!

من:

- بسه دیگه! همه چیو گفتی، منم دیدم. بقیش دیگه با خودمه، اوکی؟

روژان:

- باشه، ولی اگه شَک داری می تونی بری پیشِ نازنین.

من:

- باشه، ولی ...

با شک نگاهش کردم.

- هیچ مدرکِ دیگه ای نداری؟

در حالی که داشت با عکسا خودشو باد می زد، گفت:

- مدرک بیش تر از این؟

مکثی کرد و ادامه داد:

- می تونی یه روز سر زده بری مطبش و خودت ببینی چه خبره! 

بدم نمی گفت. حداقل باید مطمئن می شدم و اشتباه نمی کردم. دیگه حال و حوصله ی این دختره رو نداشتم، چون حسابی حالم رو گرفته بود، سری براش تکون دادم و از اون محیطِ خفه دور شدم.

طبقِ برنامه ای که ریخته بودم، تصمیم گرفتم سر زده برم مطبش و ببینم واقعا چه خبره. یه مانتویِ بلندِ مشکی با شلوار جین سورمه ای تنم کردم و یه شال مشکی هم گذاشتم سرم. یه رژ لب کالباسی کشیدم رو لبم و رژ گونه صورتی بنفشمو هم زدم. حوصله خودمو نداشتم، اینا رو هم برایِ دست گرمی زدم. کیفِ یه طرفمو انداختم رو شونم، یه تاکسی گرفتم و مستقیم رفتم مطبش. پولِ تاکسی رو حساب کردم و پیاده شدم، اما همین که یه قدم برداشتم، پاهام از حرکت وا موند. 

دیگه به چشمام که اعتماد داشتم، نداشتم؟! این چیزی که داشتم به چشم می دیدم رو می تونستم انکار کنم؟ می تونستم پسش بزنم؟ می تونستم بگم نه، بگم آراد این کاره نیست؟ بگم این اصلا آراد نیست! بگم فتوشاپه؟ می تونستم؟ نمی تونستم دیگه ... نمی تونستم!

آراد داشت درِ جلو رو باز می کرد که بشینه، یه دختره هم کنارش بود، همین که آراد سرش رو به سمتِش متمایل کرد، دختره تو یه حرکتِ آنی، گونه آراد رو بوسید و دویید و رفت از اون طرف، نشست رو صندلیِ جلو، جایِ من ... مـــن! آراد اما سرش رو به طرفین تکون داد و تند در رو باز کرد و نشست. منی که داشتم از شدتِ ناراحتی، پخشِ زمین می شدم از شدتِ لرزش. چی می خواستم و چی شد! نرسیده دیدم شوهرم با یکی دیگه داره می ره دور دور! 

همون طوری که وایساده بودم، با پنجه پام برگشتم و راهمو گرفتم که فرار کنم، برم گمشم. جای من این جا نیست. می رم یه جایی که راحت باشم، بدون هیچ مزاحمی! برم، اما اولش، باید برم و وسایلامو جمع کنم. برم هرچی دارم و ندارم رو جمع کنم و بهش بگم می خوام ازش جدا شم، آزادش کنم تا بره برای خودش خوش باشه، با کسی که دوست داره، شاید نازنین، شاید ... ساعت حدودای شش بود، حتما بعد از خوش خوشانش بر می گشت، اما زهرمارش می کنم، آره!

دوباره یه تاکسی گرفتم و یه راست برگشتم خونه. تند تند قدم برمی داشتم، حالم خوب نبود، داغون بودم، داغونم کرد و منم داغونش می کردم، اما به شیوه ی خودم. همین طور که در تکاپو بودم، یه قطره اشک چکید از گونم پایین؛ پوزخندی زدم، حتی فرصت نکرده بودم برای عشقِ از دست رفتم اشک بریزم! هه! عشقِ از دست رفته! لعنتی اصلا عشقی نبوده که بخواد از دست بره! نبوده، از طرفِ اون نبوده! بود؟! چه خیالِ خامی! به تندی کلیدو تو قفل چرخوندم و درو باز کردم. خودم رو انداختم تو خونه و با گام های بلند رفتم اتاقم، همون اتاق که تختِ یه نفره داشت، آره، همون تخت . اشکام سرازیر شدن، تند و بی واهمه می ریختن رو گونه هام و منم جلوشون رو نمی گرفتم. داشتم از درون منفجر می شدم، داشتم می ترکیدم. فقط همین گریه لعنتی بود که می تونست آرومم کنه؛ همین چند تا اشکِ الکی الکی!

رفتم سمتِ کمدم و درش رو باز کردم، چمدونِ کوچیکم رو از توش در آوردم و شروع کردم به جمع کردنِ لباسام. بدون این که تاشون بکنم، می انداختمشون تو چمدون. آخه مگه الان تا کردنِ لباس مهم بود تو این وضعیت؟! زیپِ چمدون رو نصف نیمه بستم و پرتش کردم کنارِ در. خودم هم نشستم رو تختم و از ته دل زار زدم. تختم بویِ آراد رو می داد! خائن! بویِ تویِ خائن رو! بویِ تویِ نامرد رو! تو رو! بعد از این که یه دلِ سیر گریه کردم، اشکامو پاک کردم و سعی کردم ادایِ آدمایِ قوی رو دربیارم. چاره ی دیگه ای داشتم جز این کار؟ داشتم یا نداشتم؟!

صدایِ چرخیده شدن کلید اومد. هه! در نزد من براش باز کنم؟ بهتر، اگرم می زد باز نمی کردم! بلند شدم و به سمتِ بیرون راه افتادم. همین الان باید همه چی تموم می شد، من دیگه تحملِ تحقیر شدن رو نداشتم، تو توانم نبود، کِشش نداشتم دیگه. لباسام تنم بود، آماده بودم، می خواستم برم دیگه، آره برم برای همیشه! رفتم و وایسادم رو به روش؛ تو چهره ی اونم یه جور خشمی دیده می شد. خلاف رو اون کرده، اون وقت ناراحتم هست؟ جالبه!

- من دارم می رم!

با صلابت و محکم! زیاد تعجب نکرد، فقط از چارچوب در خارج شد و بی تفاوت گفت:

- کجا به سلامتی؟

من:

- خونه بابام!

پوزخندی زد و گفت:

- چی شده؟ قهر کردی، می خوای بری خونه بابات؟

ابروهام رو تو هم کشیدم، تو این وضعیتم دست بر نمی داشت! اَه!

- آره، اما من قهر نکردم، دارم ترکت می کنم!

الان وقتش بود تعجب کنه.

- چی داری می گی؟! حالت خوبه؟

لبخندِ تصنعی ای زدم و گفتم:

- آره، بهتر از همیشم!

زیر لب گفت:

- آره، چرا نباشی!

منظورشو نفهمیدم، مهم هم نبود، اون که همیشه شَکاک بود، اینم روش. رفتم رخ به رخش وایسادم، چونمو گرفتم بالا و نرم و شمرده گفتم:

- من طلاق می خوام.

فکش منقبض شد، نفهمیدم چرا. صورتشو آورد جلو و گفت:

- جان؟ می شه یه بار دیگه بگی چی گفتی؟

داشت گیج بازی در می آورد! آره فکر کنم! دوباره، اما این دفعه محکم تر گفتم:

- گفتم طلاق می خوام، گوشات سنگینه؟

اخماش رفت تو هم.

- که طلاق می خوای!

من:

- آره.

شروع کرد قدم زدن دورِ سالن.

- حتما یکی بهتر پیدا کردی، آره؟

داشت باز چرت و پرت می گفت! آخه بی مرام، تو یکی بهتر پیدا کردی، نه من!

من:

- به تو ربطی نداره!

با این حرفم، خیز برداشت سمتم. ناخودآگاه چند قدم رفتم عقب. مچم تو دستایِ بزرگش قفل شد.

- هنوز یاد نگرفتی با من درست حرف بزنی؟

مکثی کرد، نذاشت حرف بزنم و ادامه داد:

- باشه، طلاق می خوای، طلاقت می دم. من که مشکلی ندارم، بهتر از تو برایِ من ریخته.

آره، راستم می گفت بچه!

من:

- اون که بله!

حرفم رو با غیض گفتم. انقدر مچمو فشار داده بود که دستم از دردِ زیاد، سِر شده بود.

- پس حرفِ آخرت اینه، طلاق؟

زُل زدم تو چشماش، همون چشمایی که عاشقش بودم. اگه قبل از این ماجرا بود، حتما ... اه! حتی فکرشم منو آزار می ده. مصمم تر شدم.

- آره، می خوام ازت جدا شم، نمی خوام به پات بسوزم!

یه آتیشی تو چشماش برپا شد. همین که نکوبوند پایِ چشمم شانس آوردم. با یه حرکت، دستمو ول کرد و گفت:

- برو! هر چی زودتر برو و وسایلاتم ببر! بعدا در این باره صحبت می کنیم؛ فعلا فقط برو!

یخ بستم! به جایِ این که بگه چرا طلاق و دلیلشو بپرسه و بگه بمون، می گه برو؟ باشه! انقدر عصبی بودم که داشتم می رفتم تو اتاق خوردم به در! چمدونم و کیفم رو برداشتم، آخرین نگاهم رو هم به اتاقم انداختم، اومدم بیرون و در آخر تنها دودهای سیگاری از پشتِ مبل ها به چشمم خورد. دیگه موندن رو جایز ندونستم و زدم بیرون.

نمی دونستم واقعا باید برم کجا. می رفتم پیشِ پندار؟ اگه می رفتم، حتما پندار همه چیو از زیرِ زبونم می کشید بیرون و اتفاقایِ خوبی نمی افتاد؛ پس باید به یه بهونه ای می رفتم خونه خودمون، پیشِ بابا. حداقل بابا زیاد پاپیِ ماجرا نمی شد. 

از ساختمون خارج شدم. باد سردی خورد تو صورتم؛ یه حسِ خوبی رو بهم داد، چون آتیشی بودم اون سرما باعث شد یه کم از گرمایِ درونم کم بشه. چی شد که به این جا رسیدیم؟ همیشه وقتی همه چی خوبه و ساکته، یه اتفاقی میفته و می زنه همه چیو خراب می کنه! همیشه همین بوده! من باید با این موضوع کنار می اومدم، اما چه جوری؟

کیفم رو رویِ شونم جا به جا کردم و رفتم سمتِ تاکسی ها. یه تاکسی سوار شدم و دربست رفتم سمتِ خونه. همین که رسیدم دمِ خونه، یه حسی وجودمو گرفت، نمی دونستم چی بذارم اسمشو، هم غریبی می کردم، هم دلم تنگ شده بود! دوباره برگشتم همون جایی که بودم، دوباره برگشتم خونمون، همون خونه ای که آراد نجاتش داده بود. 

این که من از آراد توضیح نخواستم، بهتر بود؛ چون نمی خواستم غرورم بیش تر از این له بشه. بعد از دیدنِ اون عکسا، با کوچک ترین تلنگری، من منفجر می شدم و همین شد که امروز با دیدنِ اون کار دختره، فوران کردم و تصمیمِ قطعیم رو گرفتم. واسم مهم نبود که اسمِ یکی تو شناسنامم خط بخوره، شناسنامم رنگی بشه، مهم این بود که داشتم خودمو نجات می دادم، معلوم نبود چی پیش میاد. نمی خواستم با یه آدمِ خیانت کار زندگی کنم، نمی دونستم چرا به یقین رسیده بودم که اون خیانت کاره؛ اما مگه نبود؟! نبود!؟ ذهنم حسابی شلوغ و درهم برهم شده بود. 

زنگ رو زدم. الان باید به بابا چی می گفتم؟ می گفتم بابایی دلم تنگ شده برات اومدم ببینمت؟ اون وقت نمی گفت چرا تنهایی، این چمدون چیه دستت؟

- بله؟

من:

- منم بابایی.

بدون هیچ حرفِ دیگه ای، در با صدایِ تیکی باز شد. خوبه حداقل بابام درکم می کرد! چه شد بر من؟! چه شد؟ دیگه احساسی مونده بود برام؟ نه نمونده بود، والا بِلا نمونده بود! نمونده بود! مسافتِ حیاط رو طی کردم و به در ورودی رسیدم.

نفسِ عمیقی کشیدم و دستگیره درو کشیدم پایین، در رو آروم باز کردم، صدایِ کوچیکی ازش اومد، همین می تونست حسِ بدی رو بهم بده. یه پامو بردم داخل بعد هم آروم کلِ بدنم رو بردم تو و آروم درو بستم. دسته ی چمدونم رو تو دستم محکم گرفته بودم. از بینِ دندون هایِ قفل شدم آروم گفتم:

- سلام!

سکوتِ بدی تو خونه حکم فرما بود، تنها صدایی که اومد، صدای آرامش بخش و آروم بابا بود.

- سلام دخترم.

رویِ کاناپه نشسته بود و یه کتاب دستش بود و داشت می خوند، یه عینک هم رویِ چشماش جا خوش کرده بود.

من:

- مزاحم که نشدم؟

بابا از پشتِ همون عینک، لبخندِ مهربونی زد و گفت:

- این چه حرفیه!؟ خونه ی خودته عزیزم!

نگاهی به چمدونم انداخت و در حالی که داشت پرسش گرانه نگاهم می کرد، گفت:

- چی شده شال و کلاه کردی؟

از خجالتم سرم رو انداختم پایین و لبِ پایینم رو گزیدم.

- اومدم چند روزی پیشتون بمونم.

تنها چیزی که به ذهنم اومد فقط همین بود! بابا مشکوک نگاهم کرد و گفت:

- مطمئنی چیزی نشده؟

کمی هول کردم و گفتم:

- نه نه! گفتم که اومدم یه کم پیشتون بمونم، دلم تنگ شده بود.

بابا دوباره نگاهشو به کتابی که تویِ دستش بود دوخت و گفت:

- باشه. حالا که می گی چیزی نشده، پس حتما چیزی نشده دیگه.

بازم قانع نشده بود! راستش دیگه نمی تونستم بابامو قانع کنم، بسم بود!

راه افتادم سمتِ اتاقم، اتاقی که توش اشک ریختم، گریه کردم، خوشحال شدم و ... واقعا هم دلم تنگ شده بود، دوست داشتم بیام اما نه این جوری ... نه این جوری! نه! اما نمی شد هم کاریش کرد ... نه نمی شد!

درو آروم باز کردم. اتاقم مثلِ زمانی بود که رفتم و حالا دوباره برگشته بودم و می خواستم توش زندگی کنم. خب، برام یه جوری بود. یه کم طول می کشید تا دوباره عادت کنم، اما عادت می کردم، همون طور که به خونه آراد عادت کرده بودم. 

شالم رو از سرم کندم و انداختم رو تخت، چمدونم رو گذاشتم کناری، کیفم رو رویِ کاناپه انداختم. شروع کردم به باز کردن مانتوم. باید راجع به این مسئله فکر می کردم، اما الان نه، فردا راجع بهش فکر می کردم، الان فقط آرامش می خواستم، حتی شده یه ذره! یه ذره آرامش که حالمو بهتر کنه. به همون یه ذرش هم قانع بودم. آره، باید از این به بعد قانع بودن رو یاد می گرفتم، باید یاد می گرفتم، باید ...

سرم رو انداخته بودم زیر و با انگشتام ور می رفتم. حرفی نداشتم بزنم! تمومِ چیزی رو که باید می گفتم رو گفته بودم؛ این که ما با تفاهم نداریم، این که دیگه نمی خوایم ادامه بدیم، این که می خوام از هم جدا شیم؛ بابا هم در حالی که سعی می کرد آرامش خودش رو کنترل کنه و لحظه به لحظه سرخ تر نشه، بهم گوش داد. احساس می کردم سرافکندش کردم، اما حداقل از سرافکندگی هایِ بعدی جلوگیری کرده بودم. نکرده بودم؟ دو دقیقه ای می شد که صدا از هیچ کدوممون در نیومده بود، منتظر بودم یه جر و بحثی پیش بیاد، اما بابا هنوز ساکت بود، اما می دونستم سکوتش، از رنجششه.

- اولش که بدونِ این که بهم بگی، قرار و مدارها رو گذاشتی و الان هم بدونِ این که چیزی بگی یا دلیل قانع کننده ای بیاری داری همه چی رو به هم می زنی!

این صدایِ بابا بود، در حالی که صداش از خشم دو رگه شده بود و صورتش از همیشه سرخ تر شده بود. راستم می گفت، حق داشت، هر چی می گفت حق داشت! لبِ پایینم رو گزیدم. چی می گفتم؟ می گفتم به خاطر شما بود؟ به خاطرِ خونمون بود؟ آره؟ به خاطرِ این چیزا بود که من الان بدنام شدم؟ یا نه، اصلا تقصیرِ اون آراده که خیانت کرده! چی می گفتم مـن؟ چی می گفتم من ...؟ من مظلوم واقع نشده بودم؟ یعنی من حق نداشتم؟ منم آدم بودم، آدم بودم به خدا! خدایا ... چی بگم به این پدر؟ این پدر توقع نداشت دخترش عاقبتش این جوری شه! خدایا.. چی بگم من ...؟ چی بگم؟

- الانم که حرفی نداری بزنی! آره؟

صداش به نسبت آروم تر شده بود. دیگه کاری هم نمی تونست بکنه اون پدر! کاری نمی تونست بکنه! وقتی من اومدم می گم طلاق می خوام، نمی خوامش دیگه، چی بگه؟ چی بگه این پدر؟ بگه هرجوری شده باهاش زندگی کن؟ کتکم بزنه؟ سرم داد و هوار بکشه؟ چی کار کنه این پدر؟ این پدر واقعا پدر بوده! راضی به عذابِ دخترش نبوده این پدر! چی بگم من، پدر؟ چی بگم؟ چی بگم که روم نمی شه تو چشمات نگاه کنم! چی بگم خــدا! یه قطره اشک از چشمم چکید پایین، ریخت رو شلوارم چون سرم پایین بود.

- چرا بختِ دخترِ من باید این جوری می شد؟ بختِ یکی یه دونه دخترم؟

صداش بغض دار شده بود! ای من بمیرم بابام غصه نخوره! آخرش بغضم ترکید، هق هقم رو نمی تونستم کنترل کنم، گریه می کردم بلند بلند. چون پُر بودم از درد، از غصـه! شونه هام تکون می خورد، با دستام رویِ صورتم رو پوشوندم و خم شدم رو زانو، آره خم شدم، خیلی وقت بود که خم شده بودم! کمرمو شکستی آراد! خردم کردی آراد! آراد ... دستایی رویِ شونه هام قرار گرفت و نوازشگر حرکت کرد.

- نکن دخترم ... نکن با خودت این جوری ... اگه شد که حلش می کنیم، اگرم نشد که ...

بیش تر زار زدم! چه جوری می خواست حل بشه آخه پدرِ من؟ چی حل بشه؟ دختره حل بشه؟ آخه چی حل بشه ... چی پدرِ من ... چی ...؟

فصل هفدهم

مریم جون کنارم نشسته بود و دستم تو دستایِ گرمش بود. مهربون نگام می کرد اما می شد رنجش رو، ناراحتی رو توی نگاهش فهمید، خب تعجب کرده بودن که ما که اون قدر عاشق بودیم، این جوری یهو همه چیز رو بریزیم به هم؛ ولی شد دیگه، کاری بود که باید می شد. آریانا که اصلا باهام قهر کرده بود، روشو ازم بر می گردوند! آراد رو که بهتره اصلا بی خیال شیم! می تونم بگم صد برابر بیش تر از اوایلش گندِ دماغ شده بود. دیگه چی شده بودا! والا! آقای ایران منش هم رفتارش مثلِ همیشه معمولی بود، عادی! پندار ناراحت بود، کلی هم سرزنشم کرد، اما من هنوز لب باز نکرده بودم چیزی بهش بگم. من هنوز خودم گیج بودم! یه جورایی هنوز تو شوک بودم!

آراد، چقدر این اسم برام آشناست. انگار تو گذشتم یه کسی به این اسم وجود داشته، ولی خب تو گذشته ی نزدیکم بوده.

کاش می تونستم فراموش کنم، فراموشی بگیرم! اما، دریغا که نمی شد.

خانواده ها داشتن درموردِ مسئله ما صحبت می کردن، اما هرچی بیش تر ادامه می دادیم، کم تر به نتیجه می رسیدیم. نمی دوستم چرا نگاه های آراد بهم خشن و با بی قیدی بود! انگار ازم ناراحت بود. جالب هم بود! کار بد رو اون کرده بود حالا طلبکارم بود؟ من اما بیش تر گوش می دادم جای این که حرفی بزنم. قبلا حرفامو به بابا زده بودم. دیگه حرفی نداشتم که!

فقط باید با مریم جون یه حرفایی می زدم. سرم رو چرخوندم و با مهربونی نگاهش کردم. متوجه نگاهم شد و سرش رو به سمتم برگردوند.

- جونم عزیزم چیزی می خوای بگی؟

دستش رو محکم تر فشار دادم و گفتم:

- آره مریم جون.

- بگو عزیزم.

سرمو گرفتم پایین و نگاهم رو دوختم به نقش هایِ فرش.

- می خواستم بگم هر اتفاقی هم که بیفته شما برایِ من عزیزین. من همیشه دوستتون دارم. امیدوارم شما هم ازم دلگیر نشین.

اخم محوی کرد و گفت:

- این چه حرفیه؟ تو عروسِ خودمی، مگه می ذارم چیزی بشه؟!

زهر خندی زدم! عروسش؟! چه عروسی؟!

من:

- گفتم تا بدونین شما همیشه برایِ من عزیزین.

- تو هم برایِ ما عزیزی دخترم. انشاا... همه چی حل می شه.

ایــن بار پوزخندی زدم. چی می خواست حل بشه؟ تموم شد، تموم ... دیگه راهی نبود. تموم شد ...

***

اون روز تقریبا به هیچ نتیجه ای نرسیدیم، چون نه من حرفاشون رو قبول می کردم، نه آراد. آراد هم پافشاری می کرد برایِ طلاق. اهه! خب یکی دیگه پیدا کرده بود چرا بدش بیاد؟ الان، جایی بودم که هیچ وقت فکرشو نمی کردم پام به این جا برسه. به جایی پر از تشویش، پر از دلهره، پر از داد و بیداد. محضر طلاق. همه دمغ بودن، تو خودشون بودن، حتی آراد، حتی مــن! دلم برایِ اون روزا تنگ می شد، واقعا می شد. هم دعواهامون، هم خوشی هامون، همه چیمون! اما یه چیزی نمی ذاشت زیاد به اون موضوع فکر کنم و اون هم همون چیزی بود که به چشم دیده بودم. اون ماجرا همش داشت جلوی چشمم رژه می رفت.

صدایِ وکیل منو به خودم آورد:

- خانوم کیائی لطفا بیاین امضا کنین.

انگار پاهام چسبیده بود به زمین. حرکتی نکردم.

- خانوم کیائی! با شما بودم.

با کمک دست هایِ پندار که به پشتم گذاشته شد قدم برداشتم و خودم رو رسوندم به جلوی میز، یک کم خم شدم رو میز، خودکار رو تو دستای لرزونم گرفتم. با دست اشاره ای به قسمتی از برگه کرد:

- این جا رو امضا کنید.

صداش رو اعصابم رژه می رفت. دستم به وضوح می لرزید. در لحظه آخر سرم رو آروم چرخوندم و نگاهمو انداختم به آراد. یه جور خاصی نگام می کرد. از نگاهش می تونستم رنجش، عصبانیت و یه چیز دیگه که خیلی مطمئن نبودم رو بخونم. نه، نمی تونست این معنی رو بده! «بـــمـــون» مطمئنا نمی تونست.

سریع نگاهم رو ازش گرفتم و برگه رو امضا که چه عرض کنم، خط خطی کردم! رفتم کنار.

- آقایِ ایران منش، شما بفرمایید.

حالا نوبت آراد بود. مثل همیشه محکم، به سمتِ میز رفت. خودکارو گرفت دستش؛ بدون این که به کسی نگاهی بکنه، تندی برگه رو امضا کرد و زد بیرون. رفت. انگار نمی تونست این جا رو تحمل کنه. رفت و من گفتم حتما آخرین باری بود که می دیدمش اما نمی دونستم تقدیر چی رو برام رقم زده.

دوباره زندگیم برگشته بود به زندگی پنج ماه پیشم؛ چهار ماه زندگی با آراد با همه خوبی و بدی هاش برام خوب بود؛ تجربه بود. هه! تجربه اسمیه که رویِ اشتباهاتمون می ذاریم! و من هم مثلِ همه، ربطش دادم به همون تجربـه. حوصله خودم رو هم نداشتم. بقیه هم زیاد به پر و پام نمی پیچیدن. می دونستن الان تو وضعیتِ خوبی نیستم. حداقل می ذاشتن تنها بمونم و به درد خودم بسـوزم. همش ذهنم پر می کشید سمت آراد، سمت خاطراتمون،

سمت زندگیِ چهار ماهمون، سمت خوشی هامون، سمت دعواهامون، سمت عاشقانه هامون ...

وای خدا! اگه همین جوری ادامه می دادم از بین می رفتم که! به هرحال چی کار می کردم؟ مجبور بودم زندگی کنم، ادامه بدم! چاره ای نبود، نه نبود ...! باید پاک می کردم ذهنمو از آراد اما این تقریبا غیر ممکن بود. واسه من یه ضربه ی بد بود که تو اوجِ دلدادگی، ببینم بهم خیانت شده؛ و از اون آدم چی می مونه؟ چـــی؟ این که اون آدم بشه یه تیکه سنگ، یه تیکه سنگ که فقط روزمرگی می کنه! فقط می گذرونه! می گذرونه تا ببینه به کجا می رسه، اصلا به کجا می تونه برسه! و منم شده بودم همون جوری! یه جوری که زندگی نمی کردم، فقط می گذروندم! می گذروندم تا روزی همه این گذروندن ها هم تموم بشه! آره به این جا رسیده بودم. تهش نبود، اما شاید به تهش هم می رسید. البته اون قدرام احمق نبودم که بخوام زندگی رو به کامِ خودم و اطرافیانم تلخ کنم. ظاهرم رو حفظ می کردم اما از درون می سوختم. دوست نداشتم سوختنم رو کسی ببینه و برام دل بسوزونه؛ ترحمِ کسی رو نمی خواستم. باید یه جوری خودم رو سرگرم می کردم. اگه تو خونه می نشستم و فکرای بی خود می کردم، حتما دیوونه می شدم! گاهی فکر به این که اسم یکی تو شناسنامم خط خورده، منو به مرز دیوونگی می رسوند. من شده بودم یه زن مطلقه! آره، شده بودم! و نمی تونستم هم انکارش کنم. من عقد کردش بودم. گاهی فکر می کنم نباید قبول می کردم که عقدش بشم اما، صیغه هم جلوه ی خوبی نداشت. به تنها چیزی که دلم خوش بود، این بود که هنوز دختر بودم. حداقل آراد تو این یه مورد مرد بوده و کار اشتباهی نکرده. نمی دونم! شاید هم نمی خواست بدبختم کنه! می دونست می خواد ولم کنه و نمی خواست بدبختم کنه! آره.

سعی کردم دوباره فکرم رو منحرف کنم؛ هرچی بیش تر فکر می کردم به اون موضوع، عصبی تر می شدم. بهتر بود فکر نکنم؛ حداقل سعی می کنم! دست انداختم زیر موهام و که دور شونم پخش بود و گرفتم تو دستم پیچوندمش، بعد هم بلند شدم و از رویِ میز کلیپسم رو برداشتم و فرو کردم تو موهام. دیگه حتی حوصله موهامو هم نداشتم؛ موهایی که عاشقشون بودم. عاشق این بودم که بیست و چهار ساعت دور شونه هام پخش باشن اما حالا ...

حتی بلندی اون هم که تا رویِ باسنم رسیده بود، هیچ هیجانی رو بهم نمی داد. این یعنی بی تفاوتی، بی تفاوتی به همه چی، حتی به چیزهایی که جزو علایقت بودن.

- پندار!

- پندار و درد! پندار و کوفت! تو داری زندگی می کنی مثلا؟ وا دادی خودتو دختر! انقدر ضعیفی؟ انقدر ضعیفی که فقط بشینی یه گوشه ماتم بگیری؟

صداش اوج گرفته بود. اون قدر صداش بلند بود که عصبی شدم و دستم رو گذاشتم رو گوشام. تهاجمی شد. از کارِ من عصبی شد و اومد سمتم. ترسیدم و خودمو جمع تر کردم. با دستاش دستامو از رویِ گوشام برداشت و این بار بلندتر گفت:

- دِ لعنتی چرا گوشاتو می گیری؟ اصلا می فهمی داری با خودت چی کار می کنی؟ آخه ارزششو داره؟

با چشمایِ نیمه خیس نگاهش کردم. زبونم نمی چرخید جوابشو بدم.

- فکر می کنی منِ خرم نمی فهمم!؟ من مگه داداشت نیستم؟ داداشِ تویِ عوضی نیستم؟ هـستم یا نـه؟

هستم یا نه رو طوری بیان کرد که حس کردم گوشام شنواییشون رو از دست دادن. دوباره از شدتِ استرس نبضم تویِ گردنم شروع کرد به زدن. ترسیده بودم ازش. داشت منو به خاطر تارک دنیا شدن بازخواست می کرد. اون چه جوری فهمید؟ من که همش در ظاهر لبخند می زدم. همون طور که مچِ دستام رو تو دست گرفته بود ادامه داد:

- هان پناه؟ فکر می کنی من نمی فهمم خنده هات زوریه؟ نمی فهمم چقدر ناراحتی؟ عذاب می کشی؟! به خاطر چی آخه؟ چی؟ اون اگه دوستت داشت که به این راحتیا ازت نمی گذشت. آخه چی بگم بهت دختر؟!

بغضم که خیلی وقت بود کنترل کرده بودم بالاخره سر باز کرد و من هم مثلِ کوه آتشفشان فوران کردم. بلند بلند گریه می کردم و وسطش هم با همه چی فحش می دادم. کنترلی رو اعصابم نداشتم. داشتم خالی می شدم. این برام خوب بود. باید زودتر این بغضِ لعنتی رو می شکوندم. زیادی خوددار بودم. پندار که دید حالم بده هول شد و سرم رو کشید تو بغلش. تمومِ بدنم می لرزید. سعی داشت آرومم کنه ولی نمی شد.

- آروم باش، آروم باش دختر. من غلط کردم! ببخشید! آروم باش.

اینا رو پشتِ سرِ هم می گفت و کمرم رو ماساژ می داد.

چند ثانیه ای گذشته بود که آرامشم رو دوباره بدست آوردم و خالی شدم. آره، راحت شدم. این گریه که بی شباهت به ضَجه زدن هم نبود تونست آرومم کنه. برام لازم بود.

- خواهرِ من، عزیزِ من، یکی یه دونه! نکن با خودت این کارو. تو لایق بهترین ها هستی، خیلی مظلومی تو، همین مظلوم بودن کار دستت داد.

سرم رو تو سینش فرو کردم و گفتم:

- پندار؛ خیلی خستم.

- پندار فدات شه، چی باعث شده خواهرِ دردونه من خسته باشه؟

- زندگی خستم کرده.

خنده ی ریزی کرد و گفت:

- اِه! چند سالته مگه که خسته شدی از زندگیت؟

دستم رو مشت کردم و کوبیدم تو سینش. ناخودآگاه یادِ حرفِ آراد افتادم «باید این عادتتو ترک کنی یا فقط برایِ من استفادش کنی.» با یادآوری این موضوع دوباره رفتم تو لاکِ خودم. هر چیزی می تونست منو یادِ اون بندازه.

پندار:

- ببین عزیزم، من می خوام سرت رو یه جوری گرم کنم تا دیگه فکرایِ بیخود و چرت و پرت نکنی!

سرم رو از رو سینش برداشتم و پرسشگرانه نگاهش کردم:

- چه جوری؟

لبخند محوی زد و گفت:

- خب ببین، تو الان همش تو خونه ای و فکرت هی پرواز می کنه این ور اون ور، آره؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- تقریبا.

- خب! تو اگه بری سرِ کار بهتر نیست؟ نه به خاطر خرج و ایناها، چون می دونم که مشکلِ مالی نداری. فقط به خاطرِ سرگرمی، چطوره؟

رفتم تو فکر، بیراه نمی گفت. من که درس نمی خوندم، کاری هم تو خونه نداشتم، دیگه هم زنِ کسی نبودم تا مسئول باشم، پس، بدک نبود می رفتم سرِ کار و حواسم رو پرت می کردم. بهتر از این بود که بشینم تو خونه و غصه بخورم که چرا این شد و اون شد.

من:

- نمی دونم. بد نیست، اما کو کار؟!

با این حرفم خنده ی کشداری کرد و گفت:

- چی می گی تو؟ یعنی تو فکر می کنی برات کار نیست؟ شرکتِ بابا هست ولی بهتره نری اون جا چون ممکنه مشکل پیدا کنی و دبه کنن که آره دختر رییسه و بخوان برات نقشه بکشن و ...

اخمی کردم و گفتم:

- خیلی خب! شرکتِ بابا نمیرم اما تو بگو کجا برم؟!

پندار:

- پس یعنی قبول کردی که بری سرِ کار؟

من:

- آره.

پندار:

- پس بقیشو بسپار به من.

دو روز بیش تر نگذشته بود که پندار بهم خبر داد که یه کار برام پیدا کرده؛ تو یه شرکت ساختمونی. خب به رشته م هم می خورد، عمـــران.

آدرس رو ازش گرفته بودم و قرار بود که امروز برم اون جا رو ببینم. شرکتی به نام «نـیمارا». اسمش که جالب بود. امیدوار بودم کارش و آدماش هم خوب باشن.

یه مانتویِ سورمه ای که روی کمرش کمربند می خورد و تنگ می شد ولی از اون به پایین آزاد می شد و تا رویِ زانو بود رو انتخاب کردم و پوشیدم. شلوار جینِ سورمه ای م رو هم تنم کردم. مقنعه ی مشکی سرم کردم. دوست داشتم مقنعه بذارم. تو کارم دوست داشتم جدی باشم و مرتب. ضدآفتاب و رژ گونه زدم، البته لایت. دوست نداشتم تو محیطِ کار زیاد آرایش داشته باشم. رژ لبِ کالباسی هم زدم چون جزوِ کم رنگترین رژ لبام به حساب می اومد. کتونی هایِ نایک مشکیم رو هم پوشیدم و یه کیفِ کج هم برداشتم. می خواستم ماشین بابا رو ببرم. خیلی وقت بود رانندگی نکرده بودم. برام خوب بود دوباره شروع می کردم رانندگی رو؛ شاید هم یه ماشین می گرفتم. بابا همش می گفت بهم ولی من می گفتم فعلا نیازی ندارم اما مثلِ این که داشت نیازم می شد.

ماشینو از پارکینگ درآوردم و با کمکِ ریموت درو باز کردم و رفتم بیرون. راه افتادم. آدرس رو گذاشته بودم جلوم تا قاطی نکنم. زیاد دور نبود. شاید نیم ساعتی بیش تر فاصلش نبود البته اگه اون قدرام ترافیک نمی بود. پیچیدم داخلِ اون خیابون. انگار خودش بود. نگاهی به تابلویِ بزرگی که سردرِش بود انداختم. «شرکت مهندسی نـیمارا». خودش بود. ظاهرش که خوب بود. حالا باطنش رو باید می دیدم. اهه! جدیدا چقدر ظاهر و باطن می کردم!

با ملایمت از ماشین پیاده شدم و دزدگیر رو زدم. با قدم های استوار، به سمتِ در ورودی رفتم. حدس می زدم که الان باید برم دفترِ مدیر عامل، پس با چشم گشتم دنبالِ تابلوش. آهان! یافتم! دفتر مدیر عامل.

شونه هام رو صاف کردم و درحالی که رویِ مانتوم رو صاف می کردم رفتم سمتِ همون اتاق. جلوی در ایستادم و مکثی کردم. یک، دو، سه و در زدم. منتظر جوابِ بفرماییدش بودم اما مثلِ این که مرتیکه لاله! واه واه! همین نیومده بیچاره رو به فحش کشیدم!

دوباره در زدم. بازم کسی چیزی نگفت. تو دلم گفتم:

- به درک، میرم تو.

اینو گفتم و دستگیره رو کشیدم پایین. بدونِ این که نگاهی به اون فردِ مورد نظر بکنم، سرم رو گرفتم پایین و رفتم تو.

هنوز نگاهش نکرده بودم. در رو آروم بستم. برگشتم. در حالی که داشتم سرم رو می آوردم بالا تا ببینم کی رو به روم نشسته گفتم:

- سلام آقای ...

نگاهم که بهش افتاد حرفم رو خوردم. انگار ذهنم قفل کرد. اَه! این مرتیکه این جا چه غلطی می کنه؟!

من با تعجب و اونم با تعجب، اما لبخندِ محوی کنارِ لبش نگاهم می کرد.

  آخه من کی باید از دستِ اینا راحت می شدم؟ از دستِ اون راحت شدم این یکی گیرم افتاده! آقا اصلا من کار نمی خوام! پشیمونم! جایی که این مدیر عاملش باشه عمرا من بمونم! حسِ خوبی بهش نداشتم.

مرتیکه قوزمیت! خیلی پررو بود، خیلی!

شنیده بودم خارج بوده چند ماهی رو؛ واسه همینه انقدر کلش باد داره.

صداش مثلِ مته بود رو اعصابم.

- خانومِ کیائی؟!

درد و خانومِ کیائی! کوفت و خانومِ کیائی! از دستِ نسلِ شما کی باید من راحت می شدم آخه؟

من:

- شما ...

حرفم رو قطع کرد و گفت:

- بله من! راستی ...

دستشو زد زیر چونش و طعنه دار گفت:

- یه چیزایی شنیدم!

به من چه! شنیدی که شنیدی می خواستی نشنوی!

ادامه داد:

- بینِ شما و آراد به هم خورده؟

آخ باز اسمش اومد من لرزیدم. اسمشو نیارین جلوم. نیارین من کم میارم. هنوز نتونستم بذارمش کنار. برام سخته که حس می کنم هنوز دوستش دارم. دوستش دارم ولی نباید داشته باشم! من الان باید ازش متنفر باشم!

- حواستون کجاست؟

با این حرفش به خودم اومدم.

من:

- بله؟!

ابروهاشو انداخت بالا و رویِ صندلی چرخی خورد و گفت:

- چرا؟ فکر نمی کردم به این زودی از هم خسته بشین!

لال مونی بگیر دیگه!

من:

- ببخشید آقایِ ایران منش من اومدم این جا برایِ کار نه صحبت درباره ی مسائل خانوادگی!

ثانیه ای ساکت شد و فقط بهم خیره شد. از تو نگاهش نتونستم چیزی بخونم، بهتر! اینم پسرعمویِ همون بود دیگه!

- بله شما درست می گید. سفارشتون رو می کنم.

کوفت و سفارش می کنی! وظیفته سفارش کنی!

من:

- خب تکلیفِ من الان چیه؟

با دست اشاره ای کرد به صندلی ها و گفت:

- شما چند دقیقه بشینید.

من:

- نه راحتم!

پوفی کرد و گفت:

- باشه! مدارکتون رو می دین به من و من هم بعدا باهاتون تماس می گیرم و مشخص می کنم از کی بیاید و چه کاری رو به عهده دارید.

اَدایِ آدمایِ با ادب رو در نیار که اصلا بهت نمیاد! مدارکمو از کیفم در آوردم و گذاشتم جلوش.

من:

- خب کارِ من دیگه این جا تموم شده؟

فرحان:

- بله.

من:

- پس من میرم.

فرحان:

- یه شماره ای از خودتون برام بنویسین.

رفتم کنارِ میز و خم شدم رو میز و خودکارو از تو جاش برداشتم. به حرکانم خیره شده بود. فاصلمون خیلی نمی شد. کاغذی هم از همون جا برداشتم و تندی شمارمو براش نوشتم و خودکارو گذاشتم رو کاغذ رویِ میز. در حالی که داشتم ازش دور می شدم و به سمتِ در می رفتم گفتم:

- خدانگهدار.

صدایی ازش نیومد. نمی دونم اینم مثلِ آراد جواب آدم رو نمی داد یا این که تو شوک حرکات من بود! نمی دونم! فقط یه جورایی بودم! مار از پونه بدش میاد جلوش سبز میشه همینه!

دو روز بود که از شروع کارم تو شرکتِ نیمارا می گذشت. فرحان بعد از چند ساعت باهام تماس گرفت و گفت که از فرداش برم و کارم رو شروع کنم، به عنوان ناظر. خب بالاخره عمران بود و ناظر بودن دیگه؛ نظارت بر کارهای ساختمونی. وای عاشقش بودم!

رفتارم با فرحان معمولی بود، یعنی نه جوری بود که پررو بشه، نه دلگیر! همیشه همین طوری بودم. افراط نمی کردم تو یه چیزی و همچنین تفریط هم نمی کردم! سرکار رفتن باعث شده بود یک کم بهتر بشم؛ کم تر فکر و خیال بکنم. آدم هایِ بدی نبودن کارکنانِ اون جا. با یکی از دخترا هم آشنا شده بودم؛ دختر خوبی به نظر می اومد. البته بهتره بگم دختر نه، زن، چون متاهل بود و یه دختر بچه هم داشت، اسمش میترا بود. تفاوت سنی زیادی نداشتیم و اون یک سال از من بزرگ تر بود.

همکار بودیم، چون هم رشته هم بودیم.

همین طور که داشتم برگه ها رو زیر و رو می کردم گفتم:

- میترا جان!

میترا سرش رو از تو برگه هایی که داشت می خوند آورد بالا و گفت:

- جانم؟

من:

- چند وقته این جا کار می کنی؟

- دو سالی هست، چطور عزیزم؟

- هیچی، فقط می خواستم بدونم از اولش مدیر عامل این جا آقایِ ایران منش بوده؟

میترا فکری کرد و گفت:

- نه، راستش آقایِ ایران منش یه سال و خورده ایه اومده این جا. چهار ماه اخیر هم این جا نبوده. برای کار رفته بود آلمان.

پس برای همین من ندیده بودمش! برایِ همین بود که تو نامزدیمون نبود.

من:

- آهان؛ ممنون.

همین که کنجکاویم رفع شد خوب بود. وگرنه مثلِ چی می خواست بیفته به جونم این فکر! یه جورایی بود این فرحانِ ایران منش! باید کشفش می کردم، البته به شیوه ی خودم!

****

رویِ تختم دمر دراز کشیده بودم و داشتم با گوشیم ور می رفتم. با دیدنِ اسمِ آراد که هنوز تو لیستِ دوستانم بود، آه از نهادم بلند شد. چقدر بد بود که با کوچک ترین تلنگری یادش می افتادم. می گفتن گذرِ زمان همه چیز رو حل می کنه! اما فعلا که گذرِ زمان داره جونِ منو می گیره. الان دیگه بیست و سه سالمه. دیگه بزرگ شدم. باید بتونم با این مسائل کنار بیام، ولی نه مسائلی به این پیچیدگی! اما نه مسائلی که باعث شدن مسیر زندگیم به کل عوض بشه. از فکر کردن و حرف زدن با خودم خسته شده بودم. یه آن یادِ مهدیس افتادم. دلم براش تنگ شده بود. دلم برایِ همه دوستام تنگ شده بود.

الان واقعا به یه تفریح حسابی نیاز داشتم. باید یک کم روحیه مو عوض می کردم. پس همین شد که کال رو زدم برایِ تماس با مهدیـس.

- دختره ی بی حیا خجالت نمی کشی تو؟ بهت زنگ نزدم خودت خجالت زده بشی زنگ بزنی!

- اول سلام بعد کلام!

با غیظ گفت:

- نمی خوام بگم سلام! حقته مثلِ وروره مختو بخورم!

من:

- مهدیـس!

- زهرِ هلاهل و مهدیس! کدوم گوری هستی تو؟

من:

- همین دور و برا!

- گیر کنه تو حلقومت اون شوهرت الهی! شوهر کردی دیگه باهاش سرت گرمه ما رو می خوای چی کار؟!

احساس کردم یه چیزی راهِ گلوم رو بست. این چی داشت می گفت!؟

من:

- یه چیزایی پیش اومده که تو ازش بی خبری.

- چه چیزایی؟ نکنه حامله ای؟!

با این حرفش نتونستم خودمو کنترل کنم و پقی زدم زیر خنده:

- نـه. خل وضعی به خدا!

صداشو ریز کرد و گفت:

- ایـــش! صفاتِ خودتو به من نچسبــون!

من:

- زرِ مفت نزن یه ثانیه! می خوام ببینمت. از بچه ها خبر داری؟ یه برنامه بریز بریم ددر. اوضاعِ روحیم اصلا میزون نیست.

چند ثانیه ای گذشت و دیدم صدایی ازش نمیاد که گفتم:

- مهدیس نفله شدی؟

- خودت نفله بشی! داشتم حرفاتو تو ذهنم مرور می کردم ببینم چی گفتی. چقدر تند تند حرف می زنه دختره ...!

خندم گرفت و گفتم:

- یعنی گیرایی صفر! بیچاره شوهرت!

صدایِ جیغش بلند شد:

- خیلی دلشم بخواد! مردکِ بی لیاقت!

من:

- بیچاره نیومده فحش پشتشه! بیاد دیگه هیچی!

مهدیس:

- خب حالا کم چرت و پرت بگو، گفتی اوضاعت خوب نیست؟ چرا؟ چته؟ خواهشا نگو پشتِ تلفن نمی شه که میام همون جا گوشیمو می کنم تو حلقت!

خندیدم، اما تلخ!

- باشه؛ می گم! جدا شدم.

مهدیس:

- چیو جدا شدی؟

من:

- طلاق گرفتم.

چند ثانیه سکوت کرد. فکر کنم شوکه شده بود. بعد از اون سکوتِ نسبتا طولانی صدایِ دادش گوشم رو کر کرد:

- تو چه غلطی کردی؟

من:

- بیا! می گه پشتِ تلفن بگو! انقدر سلیطه ای! فقط داد و بیداد راه بنداز!

مهدیس:

- آره کاش پیشت بودم می گفتی تا چپ و راستت می کردم! دختره ی احمق! چرا؟! مردِ به اون خوبی!

من:

- داستان داره.

- زودتر پاشو بیا پیشم ببینم چه غلطی کردی.

من:

- بگو کی تا بیام.

- فردا پاشو لَشتو بیار!

من:

- ساعت چند؟

مهدیس:

- ساعت صبح صبح بیا قوقولی قوقو کن بیدارمون کن! خب دختر یازده، دوازده دیگه!

من:

- خب حالا انقدر جیغ و داد نکن. پشیمون می کنی آدمو تو!

مهدیس:

- خب فعلا قطع کن حوصله صدایِ نحستو ندارم تا ببینمت حسابت رو برسم.

من:

- بیا! اینم از دوستمون! باشه، فعلا.

- بای.

- می کشمت به خدا! زنده ت نمی ذارم پناه!

همین که رسیده بودم مهدیس افتاده بود به جونم و می زدا! آی می زدا!

دستامو گرفته بودم جلویِ صورتم تا حداقل از صورتم محافظت کنم تا آسیب نبینه! دختره خل شده بود!

- چته تو؟ چرا وحشی شدی؟

ضربه آخرو زد پسِ گردنم و گفت:

- فعلا برو تو! آبرومندانه جلویِ مامانم باهات رفتار می کنم اما بعدا حسابتو می رســـم!

چشمکی بهش زدم و گفتم :

- باشه عزیـزم.

مهدیس که از لحنِ من حرصش گرفته بود، نیشگونی از بازوم گرفت و غرید:

- تو فقط برو تو! بعدا نشونت میدم عزیزم یعنی چی!

می دونستم بد نقشه ای برام کشیده! خدا به خیر بگذرونه! خدایا به امیدِ تو! من از دستِ این روانی امروز جانِ سالم به در ببرم! خوبیش این بود که بلند بلند فکر نمی کردم! اصلا مگه کسی هم بلند بلند فکر می کرد؟ هرگز نفهمیدم چه جوری تو رمانا بلند بلند فکر می کردن و از قَضا پسره هم که باید می شنیده شنیده و ...!

خب این چیزا که برای من تا حالا پیش نیومده، فکر نمی کنم هم بیاد. باید با واقعیت کنار می اومدم. زندگی ما آدما مثلِ رمان نیست. نه، واقعا نیست.

نمی دونم کی رفتیم تو و مادر مهدیس هم کی اومد سمتم و شروع کرد به ماچ کردنم و منم یهو به خودم اومدم و گفتم:

- سلام زهرا خانم، ببخشید یه لحظه تو فکر رفتم.

زهرا خانم که بالاخره از بوسیدن من خسته شد عقب کشید و گفت:

- سلام؛ چه عجب دخترم! یه سر به ما زدی!

- ببخشید واقعا! یه مدت زیاد مشغله داشتم! شما ببخشید.

زهرا خانم با همون لپ های گل گلیش لبخندی زد و گفت:

- این حرفا چیه!؟ ما که نباید از تو اون قدر هم انتظار داشته باشیم. بالاخره تو الان سرت شلوغ شده عزیزم! متاهل شدن این مشکلات رو هم داره دیگه.

انگار بقیه حرفاشو نشنیدم. مهدیـــس! خدا خَفت نکنه! به مادرش نگفته که من الان سنگِ رو یخ بشم؟ تیز به مهدیس نگاه کرردم که خیلی عادی دست انداخت پشتم و گفت:

- مامان! کم این دوستِ منو اذیت کن!

زهرا خانم خندید و گفت:

- باشه تو به جایِ من اذیتش می کنی بسشه! حالا برو لباساتو عوض کن راحت باش دخترم.

من:

- نه دیگه، زیاد نمی مونم.

مهدیس تقریبا جیغ زد:

- کجا؟ غلط کردی! ناهار پیشِ مایی.

زهرا خانم هم به تایید از مهدیس گفت:

- آره دخترم؛ ناهار رو پیشِ مایی. تعارف هم نداریم که باهات!

ناچارا قبول کردم و رفتیم سمت اتاق مهدیس. حالا باید می ترسیدم که این دختره بلایی سرم نیاره! آخه ازش بعید هم نبود!

منو جلوتر از خودش فرستاد داخل. صدایِ بسته شدنِ در اومد. رفتم سمتِ تختش تا کیفم رو بذارم رویِ تختش اما نفهمیدم چطوری برگشتم و افتادم رو تخت! مهدیس خل شده بود! منو برگردونده بود و پرتم کرده بود رو تخت. تو یه حرکت دیدم یه بالش برداشت و گذاشت رو صورتم! البته فشار نمیاورد بهش. چون می فهمیدم که داره شوخی می کنه اما می خواست تنبیهم کنه! ادایِ خفه شدن رو درآوردم. دست و پا زدم که مهدیس گفت:

- بهت گفتم که خفت می کنم! لایقِ بیش تر از اینا نیستی!

دو ثانیه بعد بالش رو از رو سرم برداشت و کنارم نشست.

با این که داشت الکی الکی اون کارو می کرد ولی من واقعا احساسِ خفه شدن بهم دست داد! خب بالاخره راه تنفسم بسته شده بود چند ثانیه.

با حالتِ دلخوری گفتم:

- خیلی بدی! دوستتو می خواستی خفه کنی به خاطر یه مرد؟ بی شعورِ بی لیاقت!

با مشتم کوبیدم تو پهلوش. تو جاش جمع شد و گفت:

- زر زر نکن یه لحظه! از اولش توضیح بده ببینم چی شده.

من:

- نمی خوام!

با دستش گوشِ چپمو گرفت و پیچوند. صدایِ آخم رفت هوا.

- مگه دستِ خودته نخوای؟ بگو ببینم!

دستشو از گوشم جدا کردم و گفتم:

- اَه باشه! فقط وسطِ حرفام پریدی، نپریدی ها!

مهدیس:

- سعی می کنم اما قول نمیدم!

نمی دونستم باید بهش چی بگم اما گفتم حداقل یکی باید بدونه چی به من گذشته. دوست از هرکسی می تونست بهتر باشه. پس، نشستم و از اولین روز دیدارم با آراد رو مو به مو و ریز به ریز براش تعریف کردم. فقط با دهنِ نیمه باز و صورتِ متعجب داشت نگاهم می کرد. در آخر اضافه کردم:

- خب، گلوم خشکید! نمی خوای یه لیوان آب بدی دستِ من؟

همین جور که خشک شده بود بلند شد و رفت بیرون تا برام آب بیاره. این همه آرامشش بی خود نبود، باید منتظرِ یه طوفان می بودم.

  بعد از دو ثانیه مهدیس با یه لیوان آب برگشت. سرش پایین بود. اخماش هم تو هم. می دونستم ناراحته و هر لحظه است که منفجر بشه. اومد رو به روم وایستاد و لیوان آب رو گرفت کنارم. اصلا حواسش نبود. به یه نقطه خیره شده بود. این دختر چش شد؟

اومدم لیوان آب رو ازش بگیرم که یک دفعه دستشو کشید عقب و تو یه حرکت آنی لیوان رو گذاشت روی زمین و خودشو انداخت تو بغلم. منم بی حرکت فقط سرِ جام نشسته بودم. منو محکم بین بازوهاش قفل کرده بود و فشار می داد. می دونستم خیلی عصبیه. همیشه وقتی عصبی می شد ساکت می شد. بعد از دقایقی، با احساسِ خیسی کنار گوشم سرم رو کشیدم عقب. مهدیس داشت گریه می کرد. اون قطره ی اشک مهدیس بود. وای خدای من! این دختر چقدر حساس بود.

نه به این که می خواست خفم کنه نه به این که الان منو گرفته تو بغلش و برام اشک می ریزه!

در حالی که گریه می کرد و دماغشو می کشید بالا، گفت:

- آخه تو چقدر صبر داری دختر؟ چه جوری تحمل کردی؟

منو محکم تر بغل کرد و ادامه داد:

- چرا انقدر مظلومی پناه؟! پناه یعنی منو قابل ندونستی رازتو بهم بگی؟ من الان باید بفهمم؟!

گریش شدت گرفت و گفت:

- آخه اون چطور تونست انقدر اذیتت کنه؟! تو رو! هرکسِ دیگه ای بود با این قیافه معصومی که داری نمی تونست کم تر از گُل بهت بگه! حالا این مرتیکه ...!

دستم رو گذاشتم پشتِ کمرش و حرکت دادم:

- آروم باش عزیزم.

صدایِ خودمم به لرزش افتاده بود.

- دیگه نمی ذارم تنهاییتو حس کنی، نمی ذارم غُصه بخوری. نباید غصه بخوری! من نمی ذارم.

- باشه دختر، حالا بس کن دیگه. می خوای منم گریم بگیره؟

سرشو کشید عقب و نگاهم کرد. چون گریه کرده بود چشماش خون افتاده بود.

_منو ببخش اگه ناراحتت کردم. باور کن داشتم باهات شوخی می کردم. نمی دونستم که ...

سرشو انداخت پایین.

من:

- من که ازت به دل نگرفتم! تازه اومدم پیشت یک کم هم شاد شدم!

مهدیس:

- دیگه نمی ذارم ناراحت باشی.

من:

- قربونت برم! اومدم پیشت تا از اون حال و هوا در بیام. البته اگه دو هفته پیش منو می دیدی که اصلا انگار زنده نبودم!

یه سیلی الکی زد زیر گوشم و گفت:

- غلط کردی! مگه من می ذارم تو چیزیت شه؟!

من:

- خوبه حالا!

مهدیس:

- پناه یه برنامه می ریزم فردا که جمعه ست با بچه ها بریم بیرون. چطوره؟

با مهربونی نگاهش کردم و گفتم:

- لطف می کنی عزیزم. شاید یه تفریح بتونه حالم رو بهتر کنه.

از رو زمین لیوان آب رو گرفت جلوش و گفت:

- معلومه که بهتر می کنه.

یه نفس سر کشید. طلبکارانه نگاهش کردم. تعجب کرد و گفت:

- چیه؟ چرا اون جوری نگام می کنی؟

من:

- مثلا اون آب رو آورده بودی من بخورم؟!

با دستش کوبید تو سرش و گفت:

- وای خاکِ عالم! اصلا حواسم نبود. الان میرم برات میارم.

اینو گفت و بعد مثل فرفره رفت بیرون.

به لطفِ مهدیس قرار شد با یه سری از بچه ها بریم دور دور. سعید هم بینشون بود. خب من که مشکلی باهاش نداشتم. می تونستم مثل قبل باهاش صمیمی باشم، اما به اندازه ی ... نمی خواستم اتفاقای قدیم دوباره پیش بیاد. دوباره ماشین برده بودم. جلویِ در مهدیس اینا ایستادم. دو تا بوق پشتِ سر هم زدم. بعد از دقایقی مهدیس جلوی درشون ظاهر شد. یه نگاه به اطراف انداخت اما منو ندید. کوره! یه بوق دیگه زدم که نگاش بهم افتاد. همین طور که داشت به سمتِ ماشین می اومد حرف هم میزد. از کارش خندم گرفت و سرم رو گذاشتم رویِ فرمون و زدم زیر خنده. در ماشین باز شد.

- سلام. چرا می خندی!؟

این صدای خودش بود، سرم رو همون طور که رو فرمون بود به سمتش برگردوندم و خندون گفتم:

- دیوونه! چی می گفتی با خودت؟

- داشتم برنامه هامو مرور می کردم.

همون طور که داشتم ماشین رو از دنده در میاوردم گفتم:

- خدا شفات بده عزیزم.

چپ چپ نگام کرد. بعد هم دستشو رسوند به ضبط و روشنش کرد.

همین خوبه که غیر از تو همه از خاطرم میرن

هنوز گاهی سراغت رو از این دیوونه می گیرن

به جز تو همه می دونن واست این مرد می میره

واسه همین جدایی تو کسی جدی نمی گیره

به جز تو همه می دونن واست این مرد می میره

واسه همین جدایی تو کسی جدی نمی گیره

همین خوبه 

همین خوبه 

همین خوبه 

همین خوبه

همین خوبه که با این که چشاتو روی من بستی

تو چند تا خاطره با من هنوزم مشترک هستی

همین خوبه که آرومی و حس می کنی آزادی

که دست کم تو عکسامون هنوزم پیشم ایستادی

واسه من کافیه این که تو از من خاطره داری

به یادشون که میفتی واسه من وقت می ذاری

همین خوبه 

همین خوبه 

همین خوبه 

همین خوبه

همین خوبه که با این که سراغ از من نمی گیری

ولی تا حرف من می شه یه لحظه تو خودت میری

به جز تو همه می دونن واست این مرد می میره

واسه همین جدایی تو کسی جدی نمی گیره

همین خوبه 

همین خوبه 

همین خوبه 

همین خوبه

(همین خوبه از ابی)

احساس کردم قلبم فشرده شد. خدایا! چرا هر چیزی باعث می شه یادِ آراد بیفتم؟! این دیگه چه حسی بود که نمی خواست ولم کنه؟ چرا حس کردم این آهنگ به حالِ من می خوره؟ یعنی می شه؟

به خودم تشر زدم:

- بس کن دیگه. اون که به فکرت نیست، اگه بود حداقل یه بار حالتو می پرسید.

آره راستم می گفتم. خودم به خودم حقیقتو می گفتم. وای خدایا! خدا جون! خل شدم رفت!

***

رسیدیم. دو تا ماشین همون جایی که قرار گذاشته بودیم پارک شده بود. یعنی ماشین هایی که از نظرم آشنا می اومدن. یکیشون که خیلی آشنا می اومد؛ ســعید.

یه سفره خونه ای قرار گذاشته بودیم. محیطش خیلی خوب و سرسبز بود. جون می داد واسه قلیون کشیدن. البته من که اهلش نبودم، شاید سالی یه بار، یکی دو پُک.

ماشین رو یه گوشه پارک کردم و با مهدیس پیاده شدیم. رفتیم داخل. از دور یکی برام دست تکون داد. یکی از پسرهای دانشگاه بود که اسمش مهدی بود و کنارِ سعید نشسته بود. چرا سعید دستشو تکون نداد؟! یعنی ناراحته هنوزم؟ اما چهرش که این طوری نشون نمی داد چون لبخندی کنار لبش نشسته بود. من و مهدیس رفتیم سمتشون. مهدیس باهاشون دست داد و گفت:

- سلام بچه ها. بقیه کوشن؟

مهدی:

- تو راهن.

من هم مونده بودم تو معذورات! باید دست می دادم؟ مگه قبلا دست نمی دادم!؟ برای همین دستم رو بردم سمتشون. اول مهدی!

- سلام.

- سلام پناه خانم.

و بعد سعید. دستش رو با تعلل آورد جلو.

من:

- سلام سعید. خوبی؟

دستمو تو دستش برای مدت کمی فشرد و گفت:

- سلام. مرسی.

نگاهِ مشکوکی بهم انداخت و گفت:

- پس شوهرت کو؟

احساس کردم یه چیزی تو قلبم فرو کردن. مهدیس با نگرانی نگاهم کرد. چرا باید ازشون پنهون می کردم؟ باید می فهمیدن.

- من دیگه شوهر ندارم.

قیافه هردوشون متعجب شد. مهدی زودتر پرسید:

- چرا؟ چی شده؟

مهدیس دستم رو گرفت تو دستش. یخ بسته بودم. به جای من گفت:

- با هم کنار نیومدن. تموم کردن.

نگاهی به قیافه من که حس می کردم رنگم مثلِ گچ شده باشه انداخت و گفت:

- خوبی عزیزم؟

آروم نشستم روی تختی که پسرا نشسته بودن و آروم گفتم:

- آره.

قیافه سعید هم ناراحت بود هم مشوش. خودشو بهم نزدیک کرد و گفت:

- مطمئنی خوبی پناه؟

سرم رو براش تکون دادم و گفتم:

- آره چیزیم نیست.

آروم گفت:

- متأسفم.

لب پایینم رو ناخودآگاه گزیدم. اگه آراد این جا بود می گفت اون کارو نکنم. سعید دوباره عقب کشید و سرِ جاش نشست.

از این خوشم اومد که سعید با تمسخر نگاهم نکرد و تیکه بارونم نکرد. خوشم اومد از درک کردنش. کم کم همه ی بچه ها اومدن. حالم خوب شده بود. همه هی می پرسیدن شوهرت کو؟! می خواستم بگم سرِ کوه! جوابِ همشونم مهدیس می داد و بقیه برام ابرازِ ناراحتی می کردن، البته بعضیاشون! بعضیا هم معلومه خوشحال شدن. خب بالاخره خوب و بد همه جا هست.

داشتم لقمه ای از نون سنگک با کباب کوبیده رو که برای خودم گرفته بودم، می ذاشتم تو دهنم که صدایی کنارِ گوشم شنیده شد.

- دوغ می خوری برات بریزم؟

برگشتم و با مهربونی نگاهش کردم.

- اگه زحمتت نمی شه.

لبخندِ مکش مرگِ مایی پاشید تو صورتم و گفت:

- چه زحمتی؟! تو هیچ چیزت برای من زحمت نیست.

نمی دونستم محبتش رو پایِ چی بذارم؛ اما نمی خواستم ازش تعبیرِ منفی بکنم.

لیوان دوغ رو گرفت جلوم و گفت:

- نوش جان.

لبخندِ محوی زدم و گفتم:

- ممنون.

همه تو حال و هوای خوشون بودن؛ می گفتن می خندیدن، شاد بودن؛ فقط مهدیس و سعید حواسشون به من بود، اما من باز هم بینِ اون همه شلوغی احساس تنهایی می کردم و این خیلی بد بود.

بعد از نهار که بعد از دو هفته خیلی بهم چسبید، تصمیم گرفتیم بریم یه کم قدم بزنیم. بد نبود، چون هوای اون جا خیلی هم عالی بود.

من کنارِ مهدیس بودم، اصلا دوست نداشتم از کنارش تکون بخورم. تنها چیزی که خیلی آزارم می داد، نگاه های بعضیا بود که با ترحم همراه می شد، حالم بد می شد، انگار چه اتفاقی افتاده بود! همین که می اومد برام عادی بشه، بقیه نمی ذاشتن!

تو سرازیری افتادیم. بچه ها با شوخی و خنده و تو سر و کله هم زدن، راه می رفتن. من هم سعی می کردم تو بحث هاشون شرکت کنم، اما نه خیلی، خیلی نمی تونستم! کم کم باید از اون حال و هوا خارج می شدم. الکی که نبود، صحبتِ یه ضربه ی روحی بود. آره، یه ضربه ی روحی!

- چرا انقدر می ری تویِ فکر؟

همون طور که سرم پایین بود و سنگ ریزه های جلوی پام رو پرت می کردم این ور و اون ور، گفتم:

- نمی دونم.

سعید:

- نمی تونم ناراحتیتو ببینم پناه!

پوزخندی زدم. آره به خودم پوزخند زدم! چون دیگه کسی نبود که بهم پوزخند بزنه، خودم این کار رو می کردم!

- چیزیه که دیگه داره برام می شه عادت.

نزدیکم شد، حسش می کردم. با حس نوازش ساق دستم سرم رو بردم بالا، نگاهمو دوختم تو چشمایِ قهوه ایش.

هیچ تلاشی نمی کردم دستم رو از دستش در بیارم، انگار برام مهم نبود، چون هیچ حسی نداشتم. دستِشو حلقه کرد دور مچ دستم و شروع کرد به ماساژ دادنش.

- نذار بهش عادت کنی، چون دیگه نمی تونی ترکش کنی.

- سعید، این زندگی دیگه برام زندگی نمی شه.

تازه نگاهم رو به رو به رو دوختم و دیدم ما از همه عقب تریم. چقدر بی حواس شده بودم!

قیافش از ناراحتی جمع شد. دستشو از دورِ مچِ دستم برداشت و آروم برد پشتم، دورِ شونه هام حلقه کرد. باز هم هیچ عکس العملی نشون ندادم. شده بودم یه مجسمه.

- نگو اینو، نگو که سعید داغون می شه.

حس کردم چشمام یه کم خیس شدن، اما اجازه ریختن بهشون نمی دم! نه نمی دم!

دیگه سکوت کردم. همون جوری که سعید دستش پشتم بود، پیاده روی کردیم. یه جورایی به آرامش نیاز داشتم؛ به یه تکیه گاه، به یه مرد، اما اون مرد، سعید نبود. خودم می دونستم کیه، اما می دونستم امکان نداره آرامشی دوباره از اون مرد بهم برسه، می دونستم. و این چه دونستنِ سختی بود.

فصل هجدهم:

- ببینید آقایِ ایران منش، من به عنوان مهندس ناظر دارم بهتون می گم این کار درست نیست!

فرحان اخمِ پیشونیش رو بیش تر در هم گره زد و گفت:

- من هم به عنوان مدیر عامل، بهتون می گم که درسته!

لبِ پایینم رو گزیدم. چرا حالیش نمی شد!؟

با بی حوصلگی دفترم رو رویِ میزش گذاشتم و سعی کردم آروم بگم:

- آقایِ ایران منش، شما به من اجازه بدید.

دستش رو گذاشت روی دفترم و درحالی که داشت تیز نگاهم می کرد گفت:

- نه خانمِ کیائی، لطفا شما به من اجازه بدید.

زیر لب گفتم وای و نفسم رو فوت کردم بیرون. بی اختیار خم شدم رویِ میز، صورتم رو درست جلوی صورتش گرفتم، عادت داشتم وقتی می خواستم کسی رو قانع کنم، صورتم رو نزدیکش کنم تا شاید تو گوشش فرو بره! یه بار پلک زدم و لبم رو با زبونم خیس کردم. صدای حرکت صندلی رو رویِ سرامیک شنیدم، صندلیش رو حرکت داده بود و خودشو کشیده بود جلوتر. داشت چی کار می کرد؟! با تعجب زل زدم بهش، منتظر حرکت بعدیش بودم.

- آقایِ ...

انگشتش رو رویِ گونم حس کردم.

- خیلی لجبازی، یه لحظه به من گوش بده.

داشت گونم رو نوازش می کرد. چندشم شد، اما قدرت عقب کشیدن رو نداشتم. بعدش هم، نمی خواستم فکر کنه ازش می ترسم یا هر چیزِ دیگه ای.

- آروم باش، خب؟

همون جوری زل زده بودیم به هم، بدون هیچ قصدی، اما از چشمایِ اون می شد چیزایِ معنا داری رو فهمید.

صدای باز شدنِ در، اجازه ی هر عکس العملِ دیگه ای رو ازمون گرفت. نصفِ بدنم سمتِ در بود، اما صورتم نه، صورتم کج بود.

- انگار مزاحم شدم!

چی شد؟ یه دفعه احساس کردم یه چیزی ریخت رو سرم! امکان نداشت! نه، من توهم زده بودم.

سریع خودم رو کشیدم عقب و صاف وایسادم. باید با چشمام می دیدم تا باور می کردم، نفس گرفتم و رو پنجه پا چرخیدم.

فرحان:

- نه این چه حرفیه، داشتم با همکارم در موردِ یه طرحی بحث می کردم. بیا داخل.

دهانش یه کم از هم باز مونده بود. من که انگار مسخ شده باشم! خدایِ من نه! چرا تو این شرایط؟! چرا الان؟! چرا این جوری! چرا من انقدر بد شانسم؟ چرا ...

کم کم پوزخندِ همیشگیش رویِ لب هاش شکل گرفت. حس می کردم نفس کشیدن رو فراموش کردم! الان داشت پیشِ خودش چه خیال هایی می کرد؟! اشتباه کردم، نباید بهش اجازه می دادم این همه بهم نزدیک بشه. خدایا، تا این حد بدشانسی؟! دوست داشتم از اون جا دور شم. حس می کردم که تا چه حد پیشش بدنام شدم.

- اگه کار دارین ...

نگاهی به سر تا پام انداخت و ادامه داد:

- من برم و بعدا بیام.

فرحان هیکلش رو از رویِ صندلی تکون داد و بلند شد. باید از جلویِ من رد می شد؛ یه قدم رفتم عقب. دیگه نمی خواستم فکر بیخودی پیشِ خودش بکنه. پوزخند آراد غلیظ تر و لبخندِ زیر زیرکیِ فرحان واضح تر شد و همه این ها داشت منو عصبی تر می کرد. انگار با هم دست به یکی کرده باشن؛ ازشون بعید هم نبود. فرحان همین طور که داشت می رفت سمتِ آراد و اون رو به سمتِ صندلی می برد، گفت:

- نه دیگه کاری نداریم.

بعد هم رو کرد به من و گفت:

- خانوم کیائی می تونید تشریف ببرید.

سری تکون دادم و خودم رو از اتاق انداختم بیرون. حسِ خفگی بهم دست داده بود. این دیگه چه بلایی بود!؟ آراد اون جا چی کار داشت؟ اصلا می دونست من پیشِ فرحان کار می کنم؟! نکنه اومده بود مچم رو بگیره؟ که گرفت. خدایا، این چه بلایی بود!؟ 

گرمم شده بود و حتما تا دقایقی بعد، قطره های عرق رویِ پیشونیم می شستن. قدم هام رو تند کردم و به سمتِ اتاقم رفتم. 

میترا سرش رو تا جایی که می تونست تو کاغذ و برگه هایی که کنارش بود، فرو کرده بود و سخت درگیر بود، این رو از اخم های گره خورده تو پیشونیش می شد فهمید. دفترم رو که به بغل زده بودم رو روی میز گذاشتم و نشستم روی صندلیم. میترا هنوز سرش گرم بود.

دستام یه ذره می لرزید، از استرس بود، می دونستم. دیدنش بعد از چند وقت، باعث شد دوباره خاطرات گذشتم زنده بشه. اون خاطره ها منو داغون می کردن، چون جزو خاطراتِ خوبم بودن، خاطراتی که دوست داشتم همیشه تو خاطرم باشن تا هر وقت که دلم خواست یه سَری بهشون بزنم.

- پناه؟!

این صدای مضطرب میترا بود. با حواس پرتی سرم رو بلند کردم و گفتم:

- بـ ... بله؟

- چیزی شده؟

یعنی انقدر ضایع شده بودم که اونم فهمید؟!

من:

- یه کم میزون نیستم، چیزِ خاصی نیست.

میترا که فهمید نمی خوام چیزی بگم گفت:

- باشه.

دوباره مشغول شد.

دوست داشتم هرچه زودتر از اون جا برم. این که حس می کردم من و آراد تو یه مکان با هم هستیم، دیوونم می کرد! هنوزم نتونسته بودم فراموشش کنم، یعنی نمی تونستم، هیچ وقت، هرگز.

تصمیم گرفتم برم و به فرحان بگم حالم خوب نیست تا اجازه بده زودتر برم. یک ساعتی از اون زمان گذشته بود پس حتما تا الان آراد رفته بود. از رویِ صندلی بلند شدم. میترا با دلهره گفت:

- کجا؟

با تعجب نگاهش کردم و در حالی که داشتم کیفم رو از رو میز برمی داشتم تا روی دوشم بذارم، گفتم:

- می رم دفتر مدیر عامل، می خوام ازش مرخصی ساعتی بگیرم.

میترا:

- آهان. باشه. مواظب خودت باش عزیزم.

لبخندِ محوی زدم و گفتم:

- باشه عزیز. فعلا.

با میترا دست دادم و از دفترمون خارج شدم. کیفم رو کمی روی دوشم جا به جا کردم. جلوی در رسیده بودم، مکثی کردم، تقه ای به در زدم.

- بفرمایید.

آروم درو باز کردم و گفتم:

- ببخشید آقای ایران منش، منم.

رفتم داخل. کاش نمی رفتم! این چرا هنوز این جا بود؟! نمی خواست بره؟! تا منو دید بلند شد و گفت:

- خب فرحان جان، من دیگه می رم.

منم تندی گفتم:

- ببخشید آقای ایران منش ...

آراد نگاهم کرد. اَه! اشتباه کردم! فکر کرد اون رو صدا زدم، پرسش گرانه نگاهم کرد.

- نه ببخشید، اون یکی آقای ایران منش.

فرحان خندش رو کنترل کرد، اما آراد اخمش بیش تر شد.

- می شه من امروز زودتر برم؟ یه کم حالم خوب نیست.

فرحان مرموزانه نگاهم کرد و گفت:

- چیزی شده؟! می خوای بریم دکتر؟

اهه! بزنمشا! تو یکی بشین سر جات! این آراد چرا نرفت؟

من:

- نه ممنون. برم استراحت کنم خوب می شم.

فرحان:

- خب بذار حداقل برسونمت.

این چه گیری داده ها! از کجا می دونه من امروز ماشین نیاوردم!؟ خیلی زرنگه! قبل از این که من چیزی بگم، صدایی منو سر جام خشک کرد.

- من می رسونمشون.

حس کردم برای یک لحظه خون تو بدنم منجمد شد. چه صدای محکم و پر جذبه ای! و جملش ... دقیقا چی گفت؟! من می رسونمشون؟! من رو برسونه؟ من و فرحان متعجب زل زده بودیم بهش. خیلی طبیعی گفت:

- سر راهمه؛ امروز اون طرفا کار دارم، منم که الان دارم می رم، پس چه ایرادی داره یه خانوم رو که حالشون هم بد هست، برسونم خونشون؟

دهنم نزدیک بود اندازه ی گاراژ باز بشه؛ چقدر خوب حرف می زد. نمی دونم چقدر گذشته بود که تونستم زبونم رو بچرخونم و حرفی بزنم.

- نه ممنون، مزاحمتون نمی شم.

خیلی عادی جوابم رو داد:

- مطمئن باشید اگه ذره ای حس می کردم مزاحمید همچین درخواستی رو بهتون نمی دادم.

اوف! عجب زبونی! تقریبا منو لال کرد!

فرحان:

- باشه. پس خانوم کیائی شما تشریف ببرید، بیش تر از این نمی خوام خسته بشید.

اوه این دو تا چشونه!؟ سرم رو انداختم پایین و زیر لبی در حالی که داشتم همراه آراد از دفتر خارج می شدم گفتم:

- ببخشید.

خیلی جدی گفت:

- هیچ وقت نمی بخشمت.

شوکه شدم! این چی گفت!؟ یعنی چی؟! چی رو نباید ببخشه!؟ جلوتر از من حرکت کرد؛ منم مثلِ همیشه، مطیعانه در پشتِ سرش رفتم.

همون ماشین بود! وای خدا! من چقدر تحمل دارم مگه؟ این خاطراتم منو ذره ذره می کشن! همین طور بی حرکت کنارِ ماشین ایستاده بودم.

- نمی خواید لطف کنید بشینید؟!

زهر هلاهِل! ترسیدم! با اون صداش! جوابش رو ندادم و پرروتر از خودش در جلو رو باز کردم و نشستم. دوباره همون صندلی ... همون ... حس می کردم کم کم دارم دیوونه می شم! از بس که فکر می کنم می میرم! خودش هم نشست، بی حوصله، عصبی. می فهمیدم! هنوز حالت هاشو از حفظ بودم، هنوز ... هنوز کنجِ قلبم بود! نمی تونستم این رو انکار کنم! نمی تونستم بگم با دیدنش هول نمی شدم، چون می شدم، خوب هم می شدم.

- هر دفعه دارم تو بغلِ یکی می بینمت.

چی گفت؟ با من بود؟ چند بار پشت سر هم تند پلک زدم و گفتم:

- بله؟

همون طور که نگاهش به رو به روش بود، پوزخندِ غلیظی زد و گفت:

- بـــله!

مرتیکه شکاکِ بدبخت! به من چه پسرعموت مورد داره؟! تو هم مشکوکی! بله و بلا! مردک! چشم غره ی بدی براش رفتم و روم رو ازش برگردوندم.

- اگه می خواید طعنه و کنایه بزنید، خواهشا اصلا صحبت نکنید!

برق گرفتش، چون برگشت و تیز نگام کرد. چیه توقع نداشت؟ خب خوب گفتم! اگه می خواست چرت و پرت بگه، بهتر بود اصلا حرف نزنه! اصلا عوض نشده بود، حتی بدتر از قبلش هم شده بود! وحشی! دست به سینه نشستم. یه دفعه یه دستی از رو هیکلم رد شد تا رسید به کنار صندلیم، کمربند رو محکم کشید و آورد برام بست.

- هیچ دوست ندارم به خاطرِ حواس پرتی هاتون جریمه بشم!

ایش! منو بگو پیشِ خودم گفتم نگرانِ منه! ایش!

- لازم نبود نگران باشید! اگه جریمه هم می شدید، خودم پرداخت می کردم!

با یه تیک قفلِ کمربند رو باز کردم. دوست داشتم حرص بخوره! چطور من حرص بخورم، اما اون نه؟! سرش رو برگردوند و گفت:

- هنوزم مثلِ قدیمات کله خری!

اهه! این به من گفت کله خر؟! خب مگه دروغ گفت؟! کله خر بودم دیگه! منم با غیظ گفتم:

- تو هم مثلِ قدیمات زبونِ تندی داری!

سرعت ماشین رو کم کرد؛ پوزخند زد، گوشه ای نگه داشت. خم شد تا کمربند رو بکشه. با دستم اومدم مانع بشم که دستم رو دستش قرار گرفت. حس داشتم! آره، بهش حس داشتم، چون با حسِ دستش یه چیزی تو دلم تکون خورد! چند ثانیه نگاهم کرد، بی وقفه، خودش رو یه کم کشید جلو، کمربند رو هم کشید سمتِ خودش. یه کم به سمتش متمایل شدم، چون کمربند باعث شده بود تکونی بخورم.

- لجبازی رو بذار کنار. همین لجبازی و سادگیت همه چیز رو خراب کرد.

این رو گفت و سریع کمربند رو بست. دیگه کاری نکردم، رفته بودم تو فکر، تو فکر ... فکر به حرفش «همین لجبازیت و سادگیت همه چیز رو خراب کرد.» لجبازیم درست، اما سادگیم؟ منظورش از سادگیم چی بود!؟

  دقایقی بعد صدای موزیک همه جا رو پر کرد.

بیا دوری کنیم از هم

بیا تنها بشیم کم کم

بیا با مــن تو بدتر شو

بیا از من تو رد شو ردشو

ببین گاهی یه وقتای دلم سر میره از احساس نه می خوابـم

نه بیدارم از این چشمایِ من پیداس، تنم محتاجِ گرمــاته

زیـــادی دل به تو بستم، هیچ دردی در این حد نیست

من از این زندگی خستم

دلم تنگ می شه بیش از حد 

دلم تنگ می شه بیش از حد 

دلم تنگ می شه بیش از حد 

دلم تنگ می شه بیش از حد

نمی دونستم چرا ولی حس می کردم رعشه گرفتم! واقعا دلم تنگ شده بود! آره، اما کاریش نمی تونستم بکنم. معلوم بود که ازم کینه داره. نمی دونستم چرا اما حسش می کردم. صداشو آروم شنیدم:

- چرا؟ چرا من؟!

و دوباره صدای موزیک.

بیا دوری کنیم از هم

بیا تنها بشیم کم کم

بیا با مــن تو بدتر شو

بیا از من تو رد شو ردشو

آهنگ زیادی از باران

تند و سریع دنده رو عوض کرد. سرعتش یک کم زیاد شد. واسم مهم نبود تند میره، بد می رونه، مهم نبود! چون با آراد هیچ وقت نمی ترسیدم، حتی الان!

- کاش هیچ وقت حرفش رو گوش نمی کردم. کاش نمی رفتم تا نبینم.

دیگه حرفش رو ادامه نداد. حس می کردم یه چیزایی رو باید بگه، اما نمی گه. حس می کردم یه چیزایی هست که من ازش بی خبرم. آره، حرفاش بودار بود. چرا داشت خودش رو سرزنش می کرد؟ تو این سردرگمی ها، تو این دگرگونی ها، تو همه این ابهام ها، گیر افتاده بودم. نه کسی چیزی می گفت، نه من می پرسیدم. تقصیر کی بود؟! نمی دونم!

صدایِ جیغ لاستیک ها منو به خودم آورد.

- رسیدیم.

صداش آروم بود. انگار حرصش خالی شده بود. انگار دیگه آروم شده بود. آروم جوابش رو دادم:

- ممنون. خداحافظ.

حدس می زدم الان چی کار می کنه. سرش رو برام تکون داد. از ماشین پیاده شدم اما دستم رو روی در ماشین گذاشتم به معنایِ این که می خوام چیزی بگم.

- از شخصیت شما به دوره که جواب سلام و خداحافظی رو ندید آقای دکتر!

قشنگ شوک زده شد. باید می گفتم! خیلی وقت بود تو دلم گیر کرده بود این حرف! پوزخندی زدم و راهم رو به سمتِ خونه کج کردم.

زندگیم می گذشت، خوب و بد؛ کم و زیاد. دو هفته از ماجرای دیدن من و آراد می گذشت. در کمال ناباوری دیدم که آریانا با گوشیم تماس گرفته. اون که باهام قهر بود. حتما دلش نیومده و بهم زنگ زده. دکمه اَنسر رو زدم.

- بله؟

- بله و بلا! نمی گی یه خبری ازم بگیری؟ هان؟ حالا من باهات قهرم تو چرا یک کم ناز نمی کشی؟!

خندیدم و گفتم:

- مثل این که خیلی دلت پره!

- بله که پره! گفتم با این دختره دو روز قهر می کنم خودش پیداش می شه نازمو می کشه باهاش آشتی می کنم. نگو این دختره اصلا عین خیالشم نیست!

- کی گفته عین خیالمم نیست؟ تو مگه می دونی من تو چه وضعیتیم!

- تو چه وضعیتی می خوای باش؟ بخور و بخواب! شوهرم که پر دادی رفت! دیگه چی داری بگی؟!

- تو که نمی دونی الکی حرف نزن! شوهرم خودش پر کشید! من پرش ندادم!

- بله کاملا واضحه! داداش منو بگو که یک ماه تمام افسردگی داشت!

با دلهره گفتم:

- چی؟

- مارپیچی! نمی گم! نمی گم بهت! نمی گم که تو باعث شدی که یه ماه نه بره سرِ کار و نه به خودش برسه! آره نذار بگم!

یه لحظه قلبم گرفت. لعنت به من! پس بگو چرا اون قدر با خشم نگام می کرد؟ حتما خیلی اذیت شده بود.

- من واقعا متأسفـم.

آریانا حرفم رو قطع کرد و گفت:

- حالا فعلا ولـش کن اونو! خبر دارم دستِ اول؛ بگو چی؟!

من:

- چـی؟

تقریبا جیغ کشید:

- داروسـازی قبول شدم.

پشت تلفن جیغ میزد و شلوغ بازی درمی آورد. منم به کاراش می خندیدم.

- مبارک باشه. حالا آروم باش دختر؛ سقفِ خونتون رو آوردی پایین.

- وای وای پناه! زنگ زدم یه بی معرفت رو به مهمونیم دعوت کنم؛ نمی دونم میاد یا نه!

منظورش رو گرفتم اما اومدم یک کم اذیتش کنم!

- مگه جرئت داره نیـاد! حالا کیو؟

- خودت رو نزن به اون راه! فردا شب یه مهمونی می گیریم؛ تو هم باید بیای! فقط جرئت داری نیا تا ببین چی کارت می کنم!

- باشه. ببینم چی می شه.

- نه خیر! ببینم و از اینا نداریم! من تا تو رو راضی نکنم قطع نمی کنم.

- آخه ممکنه ...!

- ممکنه چی؟

- ممکنه داداشت ناراحت بشه از این که منو دوباره ببینه.

- داداشِ من بیجا می کنه! از خداش هم باشه! اونو بی خیال، تو بیا، به خاطرِ من.

چی می تونستم بگم؟!

- سعی می کنم عزیزم. اگه برنامه ای نداشته باشم.

- دِ می گم باید بیای یعنی همه چی کنسل، فقط مقصد آریانا! باشه؟

خندیدم و گفتم:

- باشه.

- پس منتظرتم. قربانــت.

من:

- باشه می بینمت. بابای.

- بـای.

  زیبا، ساده، مثلِ همیشه چهره ای مظلوم؛ مظلوم هم واقع شده بودم، واقعا. یه تیشرتِ جذبِ سفید که یقش هلالی بود و آستین افتاده، ساده بود اما زیادی به رنگِ پوستم می اومد. شلوار جین یخی جذب، کمربند سورمه ای. صندل های پاشنه یه سره هفت سانتی سفید. اسپرت. گاهی با خودم می گفتم نکنه روز عروسیم هم نخوام لباس عروس بپوشم و بگم اسپرت؟! موهام لَخت رو شونه هام ریخته شده بود، مثل همیشه. یه سنجاق سر گل قرمز زدم کنار گوشم، بِیبی فیس شدم. تو چشمام مداد کشیدم و ریمل زدم. رژ لبِ نارنجی زدم و رژ گونه آجری. مانتوی بلند مشکیم رو روش پوشیدم. کیف کوچیک جیر مشکیم رو زدم زیر بغلم. شال حریر سفیدم رو سرم کردم. خوب شدم، مظلوم، بیبی فیس. مثلِ همیشه. سوئیچ ماشین رو از جا کلیدی برداشتم.

- من دارم میرم بابا.

- به سلامت، خوش بگذره.

قضیه رو به بابام گفته بودم و اونم منعم نکرد. گفت هرچی باشه ما نون و نمک هم رو خوردیم، دلیل نمی شه به خاطر یه نفر با همه بد بشیم.

سوار ماشین شدم و استارت زدم. یه ذره استرس داشتم. مطمئن بودم همه هستن، فرحان، روژان، آراد.

زیاد ترافیک نبود؛ یک ساعتی طول کشید تا برسم. از ماشین پیاده شدم و دزدگیرش رو زدم. ماشین های زیادی جلوی در پارک شده بود. حتما خیلی مهمون داشتن. زنگ رو زدم. خانمی جواب داد:

- بله؟

- پناه هستم.

- بفرمایید داخل.

درو باز کرد. نفسِ عمیقی کشیدم و پا به داخل گذاشتم. صدای تق تق کفشام فضا رو پُر کرده بود. صدای موزیکِ ملایمی از داخل می اومد. در ورودی رو باز کردم و رفتم داخل. یه لحظه سالن ساکت شد. بعضیا با تعجب، بعضی هم با تمسخر نگاهم می کردن. حس بدی گرفتم اما این حس زیاد طول نکشید چون مریم جون داشت می اومد سمتم.

- ماشاا... هزار ماشاا... خوش اومدی عزیزم.

باهاش روبوسی کردم.

- ببخشید مزاحم شدم.

اخمِ تصنعی ای کرد و گفت:

- مزاحمت چیه؟ شوخی می کنی؟! خوشحالمون کردی. بیا بریم داخل سالن عزیزم. جلوی در زشته.

بازوم رو گرفت و منو به سمتِ سالن هدایت کرد. به یاد اون روزی که برای عید رفته بودیم خونشون افتادم. آخ خدا! دلم گرفت. اون دفعه با آراد اومدم، این دفعه تنها، تنهای تنها ...!

آراد هم تو سالن بود؛ تو فکر بود. اصلا منو ندید. روژان کنارش بود. فرحان کنارِ روژان. همه کنارِ هم و من تنها و من تنهای تنها و من تک و تنها!

- پناه جان می خوای برو اول لباست رو عوض کن بعد بیا.

با حواس پرتی نگاهم رو ازشون گرفتم و گفتم:

- بله، بله. چشم.

راهم رو به سمتِ اتاقای بالا کج کردم. نفهمیدم دیگه آراد منو دید، ندید! دوست داشتم سری به اتاقِ آراد بزنم؛ نمی دونستم چرا ولی دوست داشتم! اما می ترسیدم یکی مچم رو بگیره! من که دیگه زنش نبودم بتونم راحت برم تو اتاقش، بیام بیرون!ممانعت داشتم! پس بی خیالش شدم. مثل این که باید حسرت به دل می موندم! آره مثلِ این که!

رفتم تو اتاقِ آریانا. لباسم رو آروم عوض کردم. نگاهی به خودم تو آینه کردم. خوب بودم. ساده و شیک و البته اسپـرت.

سعی کردم هیجانم رو کنترل کنم. درو باز کردم و از اتاق خارج شدم

درو بستم و همین که اومدم سرم رو بگیرم بالا و درو پشتِ سرم ببندم، خوردم تختِ سینه یکی. آخی گفتم و با دستم بینیم رو مالش دادم. نمی دونستم کیه؛ عطرش آشنا نبود که بگم کیه. سرم رو بردم بالا تا دو تا حرف هم به مرتیکه بندازم که ...!

- همیشه سرت رو می اندازی پایین و راه میری؟

مکثی کرد و ادامه داد:

- اون وقت نمی گی یک دفعه گیر می کنی به یه جایی؟ با این قدِ فسقلیت!

حرصم گرفت! پسره ی مشنگ!

- خب فکر نمی کردم به یه غول تشن برخورد کنم.

اخم کرد. اومد جلو، رفتم عقب که از پشت برخوردم به در.

- باز که تو اتاقِ دختر عمویِ من بودی!

من:

- عیبی داره؟

بعد هم خودم رو تکون دادم و گفتم :

- برو عقب.

خودشو نزدیک تر کرد:

- نمی رم. اصلا من می خوام برم تو اتاقِ دختر عموم، تو برو اون طرف.

اومدم از بغلش رد بشم که بازومو چسبید.

- حالا کجا؟ من حوصلم سر رفته بود اومدم دنبالت.

پسره ی احمق! اخم کردم.

- فرحان چیزی شده؟

این صدا ... این صدایِ خودش بود. چرا همش داشت منو تو این وضعیت ها می دید؟ فرحان تقریبا چسبیده بود بهم! هنوزم داشت فشارم می داد به در.

فرحان:

- نه آراد؛ اومده بودم دنبالِ پناه ببینم چی کار می کنه.

اخمی کرد که از چشممون دور نموند.

- تو چکارِ به اون داری؟

والا! این یه حرفش رو خوب اومد! این دهن رو باید طلا گرفت! فرحان هول کرده بود.

- من ... من خب ... هیچی همین جوری! گفتم غریبی نکنه.

ایش! تو لال شو! من غریبی کنم!؟ ای مارموز!

آراد دهنش کج شد. یه چیزی شبیه پوزخند بود!

- ایشون با همه آشنا هستن، غریبی نمی کنن. حالا هم برو پایین پیشِ بچه ها.

رو کرد به من و گفت:

- شمام لطف کنین باهاش برین پایین.

زهرِ مار! تو چکارِ من داری؟ خودم رو از دستِ فرحان خلاص کردم و گفتم:

- من میرم.

فرحان هم پشت بندش گفت:

- منم میام.

به وضوح دیدم که قیافه آراد ناراحت شد، کینه شد، غم شد، خشم شد. خلاصه با این سیریش رفتیم پایین. خیلی روش رو زیاد کرده بود. باید ضربِ شستی نشونش می دادم تا انقدر پررو بازی در نیاره!

حس بدی داشتم. برام مهم بود که آراد چی راجع بهم فکر کنه! چرا برام مهم بود؟ دوسِـش داشتم؟ داشتم یا نه؟ داشتم یا نداشتم؟ حس می کردم گول خوردم! چرا؟ چون می دیدم نازنینی در کار نیست! چرا نیست؟ توهم بود یا خیال؟ اون بوسه رو گونه ی آراد؛ پس اون چی بود؟ اگه نازنینی نباشه چی؟ اگه سو تفاهم بوده باشه چی؟ اگه و اگه ...

به خودم تشر زدم:

- حتما مخفیانه می بیندش، اون که گفته بود نیازی به زن نداره. پس حتما مخفیانه باهاش در ارتباطه.

صدایی منو از فکر و خیال خارج کرد.

- به چی داری فکر می کنی؟

ظرفِ میوه ش که پرتقال ها رو توش قاچ کرده بود رو گرفت جلوم. با این که عاشقِ پرتقال بودم اما دوست نداشتم از دستِ اون بگیرم.

- نمی خورم، ممنون.

نمی خواستم جوابش رو بدم. فرحان تکه ای از پرتقال رو گذاشت تو دهنش و شروع کرد به خوردن. همون طور هم به سالن که بعضی داشتن می رقصیدن نگاه کرد. روژان همش لبخند های کنایه دار تحویلم می داد! آشغال! همش هم یا دور و برِ آراد می گشت یا فرحان. حتما می خواست برای یکیشون تور پهن کنه. آشغال چه جوری قِر می داد! ای چشمات درآد آراد! چی دارم می گم من؟ مگه آراد اصلا نگاش می کرد؟! توهم زده بودم!؟ آراد فقط منو اونم به زور نگاه می کرد! اما تو نگاهش دلخوری بود! چرا چیزی نمی گفت؟! همش حواسش پیشِ من بود و فرحان. نمی خواست نشون بده اما من می فهمیدم! آره می فهمیدم! حالا که دارم فکر می کنم، می بینم اشتباه کردم. باید باهاش حرف می زدم. نباید می ذاشتم همه چیز این جوری تموم بشه! شاید سو تفاهم بوده باشه! اما نذاشتم. بهش اجازه ندادم. از طرفی هم اون نخواست چیزی بگه!شاید اگه اصرار می کرد می ذاشتم حرف بزنه! اما اون کارو هم نکرد. آره لج کرده بودم اما اون موقع عصبی بودم! نمی دونستم دارم چی کار می کنم. دلم براش تنگ شده بود، برایِ آغوشش، گرمایِ وجودش، بوسه هاش. آره تنگ شده بود. خیلی زیاد ...!

- بریم برقصیم؟

اهه! رقص!؟ با تو؟! من با تو!؟ عمــرا!

- نه نمی خوام. خودت برو.

اخم کرد:

- تو چت شده؟

من:

- هیچی! چون نمی خوام برقصم باید چیزیم شده باشه!؟

لب برچید و گفت:

- نخیر، از اول مهمونی یه جوری شدی.

من:

- وقتی می بینم یکی داره از حدش فراتر میره، رفتارم رو باهاش تغییر میدم.

یه لحظه خشک شد اما بعدش سرخ! قرمز شده بود! خوب جوابش رو داده بودم؛ آره خوبش شد!

- باشه نرقص؛ نیازی نیست انقدر بهت بگم! خودم میرم!

بلند شد و رفت سمتِ روژان. آخیش! انگار به روژان پیشنهاد رقص داد که روژانم نیشش یه متر باز شد و با هم رفتن وسط؛ آخیش! یه لحظه حس کردم یکی داره نگام می کنه. اون یکی هر کی نمی تونست باشه؛ می دونستم. سرم رو کج کردم.

داشت نگاهم می کرد، تو نگاش خشم نبود، یعنی هیچ حسی رو نتونستم از تو نگاش بخونم! حداقل بهتر از حسِ نفرت بود. شروع کردم به خوردن آب پرتقالم. من تنها رو مبل. آراد هم تنها تکیه زده به دیوار.

رفتم سمتِ آریانا.

- سلام خانومِ زیبا.

برگشت سمتم، با تعجب نگاهم کرد و بعد خودشو پرت کرد تو بغلم.

- ســلام خانوم کم پیدا.

محکم تر بغلش کردم.

- مبارکت باشه. انشاا... همیشه به خوبی و خوشی.

در گوشم با خنده گفت:

- و همچنین برایِ شما ... با شوهر آیندتون!

نیشگونی از پهلوش گرفتم و گفتم:

- هیس! حرف نباشه!

از بغلم اومد بیرون. همین که از بغلِ من اومد بیرون، یکی دیگه اومد سراغش. راستش خیلی تشنم شده بود، دلم فقط آب می خواست، نه شربت، پس راهِ آشپزخونه رو در پیش گرفتم. رسیدم به آشپزخونه؛ تاریک بود، کسی هم اون جا نبود، داشتم می رفتم سمت کلید برق تا روشنش کنم که ...

- الان خوشبختی؟

از ترس یه جیغِ خفیف زدم و دستم رو گذاشتم رویِ قلبم! نبضم تویِ گردنم شروع کرد به گرومپ گرومپ زدن. چرا همش می اومد دنبالِ من؟! برگشتم سمتش؛ با ترس نگاهش کردم.

- تر ... ترسـ ... یـ ... د ... م.

پوزخندِ محوی نشست گوشه ی لبش و گفت:

- از من؟

جوابش رو ندادم، فقط خیره خیره نگاهش کردم. چشماش تو تاریکی برق می زد. می ترسیدم! حرکت بعدیم این بود، چراغ رو روشن کنم. دستم رسیده بود به کلید برق.

- نکن!

بازم همون لحنش، همون لحنِ دستوریش. با تعجب نگاهش کردم.

- چرا؟

اومد سمتم. حرکتی نکردم؛ سیخ سر جام وایسادم، نمی خواستم فرار کنم. اومد رو به روم وایساد، کفِ دو تا دستاشو گذاشت رویِ شونه هام، یه کم خم شد طرفم.

- جواب منو بده! پرسیدم خوشبختی؟! بدونِ من ... با ...

سرش رو به سمتِ راست برگردوند، لبش رو گزید و ساکت شد. این بار من پرسیدم:

- تو چی؟! خوشبختی با ...

منم حرفم رو قطع کردم، یه جورایی بغض داشتم. سرش رو برگروند سمتم و خیره شد تو چشمام.

- با چی؟

باید می پرسیدی با کی، نه با چی! سرم رو انداختم پایین و جوابش رو ندادم. دوباره پرسید:

- پرسیدم با چی؟!

سرم رو یه کم بردم بالا.

- هیچی.

بغض کردم. اونم انگار بی خیال شد، صداش یه ذره آروم شد.

- دلم برایِ بغض کردنات تنگ شدت شده بود.

با تعجب نگاهش کردم، تند ادامه داد:

- برای خودت نه، فقط برای بغض کردنات.

چیزی نگفتم؛ سرم رو انداختم پایین.

- دلم برای مظلومیتت هم تنگ شده بود.

خدایا، این داشت چی می گفت؟! سرم رو دوباره بردم بالا، مثلِ بچه گربه هایِ مظلوم نگاهش کردم. یه دفعه سرش رفت پایین، زیرِ گلوم؛ گرمای نفسهاش رو زیرِ گلوم حس کردم و بعد روی گودیِ چونم، لـبام. هم شوک زده بودم و هم ... هم نمی دونستم قصدش چیه و بهتر بود همراهیش نکنم. با دستاش سر شونه هام رو فشار می داد. مگه می شد این بد باشه؟! اما این لذت زیاد طول نکشید؛ عقب کشید، تند و بدون وقفه گفت:

- اشتباه کردم ... اما دیگه تکرار نمی شه ... فراموشش کن.

و منو ول کرد و رفت، آره، آشوبم کرد و رفت، داغونم کرد و رفت، آتیشم زد و رفت. آره! به همین راحتی رفـت.

بعد از اون اتفاق زیاد تو حال و هوایِ خودم نبودم، یه جورایی شده بودم، حس می کردم دلم براش پَر می کشه! خب چه کار کنم!؟ با اون همه اتفاقات، باز هم به جورایی می تونم بگم ... بگم هنوزم دوسش دارم! 

شام رو خورده بودیم. ساعت حدودای یازده بود که تصمیم گرفتم برگردم. رفتم پیشِ مریم جون، صداش زدم:

- مریم جون؟!

انقدر سرش شلوغ بود که نشنید، دوباره صدا زدم:

- مریم جون ...

سرش رو با حواس پرتی برگردوند سمتم و گفت:

- جانم عزیزم؟ ببخشید، حواسم نبود.

- عیبی نداره. من دارم می رم. مهمونی خیلی خوبی بود، انشاا... همیشه به خوبی.

لبخندی زد و گفت:

- مرسی عزیزم. حالا کجا؟ بمون، الان که دیر نیست.

- ممنون، اما بابا نگران می شن.

- آره راست می گی دخترم. خوش اومدی؛ هر چند ما دوست داشتیم بیش تر بمونی، ولی خب بابات هم حق دارن. مواظب خودت باش.

گونمو بوسید.

- چشم.

رفتم از آریانا هم خداحافظی کردم، با آقایِ ایران منش هم همین طور. خب همیشه مردِ توداری بوده، شاید هم جدی. پس آراد به باباش رفته. داشتم فکر می کردم که از آراد خداحافظی بکنم یا نه که ...

- فکر نمی کردم با چیزایی که دیدی، دوباره پا تو این خونه بذاری!

باز هم این صدا! حالم ازش به هم می خوره! اگه اون نبود، الان من تو این وضعیت نبودم! روژان!

- من از اون آدمایی نیستم که نمک بخورم و نمکدون بشکنم؛ احترامی که برای این خانواده داشتم سرجاشه، بقیش هم دیگه به خودم مربوطه.

لبخندش تبدیل شد به پوزخند، معلوم بود جا خورده، اما من حقیقت رو گفتم! تا کی می تونستم طعنه و کنایه بشنوم؟! نه، من آدمی نبودم که بشنوم و دَم نزنم! ازش فاصله گرفتم. دیگه سراغِ آراد هم نمی رفتم، دلیلی نداشت، با حرفای این دختره اصلا هم خوب نبود! فامیلاشون چه حرفایی که می خواستن بزنن! پس رفتم. حوصله فرحان هم نداشتم، گرچه فرحان اصلا پیداش هم نبود. 

در ورودی رو باز کردم و خارج شدم. یک قدم، دو قدم، سه قدم، مچِ پام قفل شد، یک، دو، سه، رو هوا بودم، چهار، پنج، شش، کشیده شدم، هفت، هشت، نه، پرت شدم و ده، کوبیده شدم به زمین. از درد به خودم نالیدم، از پشت خورده بودم به زمین، اما خوشبختانه از کمر، دستامم خیلی کمکم کرد، چون اگه با لگن می افتادم، معلوم نبود چه بلایی سرم بیاد. این کدوم وحشی ای بود؟ مچِ پام رو گرفته بود و کشیده بود، منم تعادلم رو از دست داده بودم و افتاده بودم، کفِ دستم همه زخم شد. تا اومدم یه کم به خودم نگاه کنم، رو زمین کشیده شدم؛ از درد جیغ زدم. بدنم که به زمین کشیده می شد، ته دلم ضعف می رفت از درد. تا به جای تاریکی رسید، هیکل گندش رو انداخت روم. حالا من دست و پا می زدم و از ترس نبضم تو گردنم تند تند می زد. تو تاریکی به زور تونستم صورتش رو تشخیص بدم.

با کفِ دستم زدم تختِ سینش، با اینکه شل بود به خاطرِ حالِ خرابش، ولی زیاد جا به جا نشد، هیکل داشت دیگه. روانی! این که حالش خوب بود، الان پس چه مرگشه؟ چرا منو کشید؟ چی کارم داره؟!

- برو گمشو اون ور ... برو اون ور، وگرنه جیغ و داد راه می اندازم.

دو تا دستامو با دستش گرفت و قفل کرد.

- الان کاری می کنم که جیغ و داد کردن از یادت بره.

بویِ تندِ دهنش حالم رو به هم می زد، کثافت!گوریل! حالم داشت به هم می خورد. یه دستمو از تو دستش در آوردم و آوردم بالا، خواستم یه دونه بخوابونم زیرِ گوشش که دستم رو رو هوا گرفت و با دستش چسبوند بالایِ سرم، با اون یکی دستش هم یقه مانتوم رو گشادتر کرد. چرا وحشی شده بود؟! جیغ زدم:

- فـــرحان ... گمشو اون طرف ... داری چه غلطی می کنی؟!

دیگه واقعا داشتم بالا می آوردم! دیگه نمی دونستم باید چی کار کنم، مغزم کار نمی کرد، نمی فهمیدم چی شده، تنها چیزی که تو مغزم تکرار می شد یه چیز بود ... یه چیز، یه اسم، پس با تمامِ توانم فریاد زدم:

- آراد!

و دوباره.

- آراد!

سرش رو آورد بالا،خدایا، خودت کمکم کن، برای یه بار هم که شده آراد رو برام بفرست، نمی خواستم دیگه با این موجود هیچ تماسی داشته باشم.

نمی دونم چقدر گذشت که حس کردم سنگینیش از روم برداشته شد. چشمامو بسته بودم، نا نداشتم که بازشون کنم؛ فقط صداهایی رو مبهم می شنیدم.

- داشتی چه غلطی می کردی!؟

یه چیزی خورده شد به جایی، چون صداش اومد، شاید سیلی بود یا مُشت.

- انقدر خوردی که نمی فهمی داری چی کار می کنی. برو گمشو، برو فرحان، برو تا قاطی نکردم، گمشو برو.

و بعد پرت شد رو زمین. به زور یه کم لایِ چشمم رو باز کردم؛ داشت می اومد سمتِ من. کتش تنش نبود، یقش باز بود. بازومو گرفت تو دستش، کشیدتم بالا و بعد با یه حرکت کلِ بدنم رو کشید بالا. حرکت کرد، نمی دونستم به کجا، اما می رفت. صدای موزیک کم شد، از اون جا دور شده بودیم، دور، اما نمی دونستم کجا می رفتیم.

حسِ این که روی صندلی ماشین قرار گرفتم رو فهمیدم. بی حال بودم، یعنی اون عوضی باعث شد. بویِ ماشین خودم بود، این رو می دونستم، چون چنگ زده شدنِ سوییچ از دستم رو هم حس کرده بودم. نشست جای صندلیِ راننده، لحظاتی سکوت و بعد شروع کرد.

- چی کار می تونم بکنم!؟ ببینم همه دور و برِت می پلکن و هیچی نگم؟! مگه می شه!؟حالا هم که پسرعمویِ خودم افتاده بود به جونت ...

چشمام بسته بود، شاید فکر می کرد خوابم یا ...

- کاش دوباره نمی دیدمت! دوست ندارم دوباره حس های قدیمم بهم برگرده! اگه اون روز نمی رفتم پیشش، شاید هیچ کدومِ این اتفاقات نمی افتاد!

داشت با خودش حرف می زد، یا برایِ من؟

- اگه به همدیگه فرصت حرف زدن می دادیم، اگه بچه بازی در نمی آوردیم، اگه ...

نفسِ عمیقی کشید.

- الان تو مالِ من بودی! اما هم من و هم خودت ... خودِ خودت، اشتباه کردیم! نمی خواستم هیچ وقت اینا رو بهت بگم، ولی ... دیدم الان که معلوم نیست خوابی یا بیدار، این حرفا رو بهت بزنم و خلاص! حداقل دیگه پیشِ خودم شرمنده نیستم!

چی داشت می گفت؟!

- اون ... اون پسرداییِ ... پسرداییِ احمقِ تو ...

مکث کرد، با صدایِ خش داری ادامه داد:

- و اون دخترعمه احمق ترِ من ... 

بازم مکث.

- ... 

و دیگه نشنیدم، چون ماشین روشن شد و گرمایِ بخاری باعث شد چشمام گرم بشه. از حرفاش شوکه بودم، اما گرمایی که تو ماشین بود، نذاشت بیش تر از این بیدار بمونم و خواب بر چشمام غلبه کرد.

سرعت ماشین کم شد، لحظاتی بعد ماشین ایستاد. چشمام رو باز کردم، بهتر شده بودم. آراد ساکت بود، شیشه ها بخار گرفته. با صدایِ ضعیفی گفتم:

- ممنون.

از ماشین پیاده شدم، رفتم سمت در، خواستم زنگ بزنم که صداش متوقفم کرد.

- خانوم حواس پرت! ماشینت رو جا گذاشتی!

با گیجی نگاهش کردم. اوه! راست می گفت! اون با ماشینِ خودم منو رسونده بود! چند قدمی رو که رفته بودم، برگشتم. سوئیچ رو رو هوا گرفته بود جلوم، دست بردم جلو و گرفتمش.

- خودتون چی؟!

پوزخندی زد و گفت:

- من می تونم از پسِ خودم بربیام، این شمایید که باید بیش تر حواستون به خودتون باشه.

اه! آخرش حرفش رو زد! اما به خاطرِ این که از دستِ اون وحشی نجاتم داده بود، سکوت کردم و چیزی نگفتم.

- باشه. من دیگه می رم. بازم ممنون.

روم رو برگردوندم و به سمتِ خونه راه افتادم. دیگه چیزی نشنیدم؛ حتی ازش خداحافظی هم نکردم، آخه حوصله سر تکون دادنش رو نداشتم!

***

صبح که از خواب بیدار شدم، مونده بودم چی کار کنم، برم سرکار، نرم! آخه بعد از اون اتفاقی که بینمون افتاده بود، چندشم می شد نگاهش کنم! اما نمی شد نرم، حداقل اگه قرار بود دبگه نرم، بهتر بود شخصا می رفتم و بهش می گفتم! تازه یه ماه از مشغول به کار شدنم می گذشت، زمانِ کمی بود، ولی الکی که نبود! پسره مشکل داشت! من چه جوری می تونستم به همچین کسی دوباره اعتماد کنم؟ بعد از کلی فکر و خیال، تصمیم گرفتم برم! من باید قوی می بودم! آره می رفتم و می گفتم که من دیگه نمی خوام تو شرکتش کار کنم. به پندار و بابا چی می گفتم؟! می گفتم بهم نظر داره؟! یا نه، کلا هیزه!؟ نمی دونستم، اما دیگه هم دلم نمی اومد اون جا کار کنم. رفتم سمتِ دفتر، مکث کوتاهی کردم و بعد تقه ای به در زدم.

- بفرمایید.

درو باز کردم و آروم رفتم داخل، زیر لبی سلام کردم که اونم همون جوری جوابم رو داد. بی تعارف نشستم روی یکی از صندلی ها. بدونِ مقدمه شروع کردم.

- آقای ایران منش، من می خوام استعفا بدم!

زیاد شوکه نشد، اما دقیق بهم خیره شد.

- دلیلش چیه خانومِ کیائی؟!

یعنی نمی دونست، یا خودش رو می زد به اون راه!؟

- اتفاقای دیشب باعث شد که این تصمیم رو بگیرم!

پوزخندی نشست گوشه ی لبش.

- ببینید خانوم کیائی، دلیلِ خوبی ندارید!

پررو! با تعجب نگاهش کردم!

- دلیل بیش تر از کارِ دیشبتون؟!

دستاشو زیرِ چونش ستون کرد.

- خانومِ کیائی، همه اشتباه می کنن، درسته؟!

- بله.

فرحان:

- منم دیشب یه اشتباهی کردم، حالا هم بگید چی کار کنم تا ناراحتیتون رفع بشه؟!

چقدر راحت حرف می زد!

- کاریه که شده، مثلِ آبی می مونه که ریخته باشه و هرکاری هم بکنید اتفاقات دیشب از یادم نمی ره! پس می تونم بگم هیچ جوره ناراحتی من رفع نمی شه!

خندش گرفت، زیر لبی خندید.

- ببین پناه ...

جدی گفتم:

- کیائی هستم!

لبخندش جمع شد.

- اوکی، خانومِ کیائی! شما چرا انقدر سخت می گیری؟! عذر خواهی کنم خوبه؟!

چقـدر پررو! تازه داشت منت هم می ذاشت!

- گفتم که نه ...

- منم گفتم که سخت نگیر!

- آقای ایران منش، شما چه تضمینی دارید به من بدید که دیگه این اتفاق نمی افته؟!

- مگه از جونم سیر شدم؟! دیشب آراد حسابی به خدمتم رسید!

تعجب کردم.

- اما آثارش که تو چهرتون نیست!

بازم خندید.

- من دیشب حالِ خوبی نداشتم، اونم هیچ وقت دست رو کسی بلند نمی کنه، اما به خاطرِ شما یه سیلی ازش خوردم!

جالب بود! ادامه داد:

- اون با حرفاش آدم رو می چزونه، با منم همین کار رو کرد و در آخر هم ازم خواست تا ازتون عذرخواهی کنم!

آراد این کارو کرده؟! جالب بود!

- حالا شما هم منو ببخشید تا آراد هم به خواستش برسه!

من نخوام اون به خواستش برسه باید کیو ببینم!؟ مکث کردم.

- آخه ...

فرحان:

- آخه و اما و اگر نیار! استعفات هم وارد نیست!

نالیدم:

- نـه.

خندید.

- نه و نگمه! حالا هم برو سرِ کارت و همه چیز رو فراموش کن! یالا!

چشم غِره ای نثارش کردم! پررو! بلند شدم و گفتم:

- هر چند دلم راضی نشده، ولی فعلا می مونم!

- برو بیرون تا نزدمت!

دیگه چیزی نگفتم و از اتاقش خارج شدم . تصمیم گرفتم فعلا بمونم، اما اگه کوچک ترین حرکتِ نا به جایی ازش می دیدم، بدونِ وقفه اون جا رو ترک می کردم!

تو حال و هوای خودم بودم. داشتم ناخونام رو می جویدم. حس کردم یه چیزی داره زیر پام می لرزه. ویبره بود. دقیقا زیر رون پام. خودم رو یک کم تکون دادم و گوشیم رو از زیرم کشیدم بیرون. گوشیم زیرم چی کار می کرد!؟ اَی بابا! نگاهی به شماره انداختم. هیربد. اَه! بازم این! انسر رو زدم:

- بله؟

- سلام پناه. گوش کن ببین چی می گم. 

یعنی چی!؟ بدون مقدمه؟! دلم گواهِ بد می داد.

- چی شده هیربد؟

- گوش کن. بیا به این آدرس، فقط زود، نذار نظرم عوض بشه!

- هیربد! منظورتو نمی فهمم!

عصبی گفت:

- میای یا قطع کنم؟!

هول کردم. حس می کردم چیز مهمی باشه. تند تند گفتم:

- نه میام.

- آدرس رو برات می فرستم.

بدون حرف دیگه ای قطع کرد. من موندم و یه دنیا فکر و صدای بوقِ ممتد تلفن. دقایقی بعد آدرسی برام فرستاده شد. خوب بود، یه پارک بود، جاش رو بلد بودم. نفهمیدم چه جوری لباس پوشیدم و آماده شدم. چطور سوار ماشین شدم و حرکت کردم. چه جور رسیدم اون جا. چه جوری از ماشین پیاده شدم. اووف! دقایق کشنده ای بود! از ماشین پیاده شدم و رفتم داخل پارک. گوشیم رو از جیبم برداشتم و زنگ زدم بهش.

- الو.

- وایسا همون جا؛ دیدمت.

دوباره قطع کرد.

نشسته بودم کنار هیربد روی نیمکت های پارک. ساکت بود اما تند و عصبی نفس می کشید. بالاخره به حرف اومد.

- پناه؛ ازت می خوام فقط گوش کنی و وسطِ حرفام نپری. عصبی هم نشی!

چه توقعی داشت! مگه می شد؟ اما برای راضی کردنش مجبور بودم بگم باشه.

- من با اون دختره تو جشن نامزدیتون آشنا شدم؛ دختر خوشگلی بود؛ خوب بود؛ اما یه جور نفرت تو نگاهش بود، نسبت به تو، نسبت به آراد. منم زیاد راضی به ازدواجتون نبودم، چون می خواستم تو رو به دست بیارم اما تو خیلی زود همه جا پُر کردی که داری ازدواج می کنی. بعد هم که جشن نامزدیتون و بعد عقدتون ...

مکثی کرد و دوباره ادامه داد:

- باهاش آشنا شدم؛ گفت اسمش روژانه، گفت دخترعمه ی آراده، گفت دوست نداره آراد زن بگیره، حاضره اون هیچ وقت زن نگیره، نمی دونم چرا! ولی کم کم فهمیدم، با هم بیش تر آشنا شدیم. کم کم فهمیدم همدردیم! اونم می خواست آراد رو به دست بیاره که نتونست! یعنی نتونسته بود که مخش رو به کار بگیره! خب این از بی عرضگیش بود! منم همین طور! نتونسته بودم. آخه همیشه تو نگاهت یه نفرتی رو از خودم می دیدم و می دونستم به دست آوردن قلبت خیلی سخته. چون سرسخت هم بودی و حالا هم که ازدواج کرده بودی دیگه غیر ممکن شده بود! یعنی من این طور فکر می کردم، اما روژان مخم رو به کار گرفت. گفت می تونیم هنوز یه کارایی بکنیم! تا قبل از عروسیتون وقت داشتیم.

ساکت شد. داشتم کم کم داغ می کردم اما منتظر بودم تا تمام حرفاش رو بشنوم بعد.

- اون گفت که آراد قبلا تجربه بد داشته؛ برای همین الان شکاکه و ما می تونیم دست بذاریم رو همین نقطه ضعفش.

حرفش رو قطع کردم:

- چه تجربه بدی؟!

- مگه نگفتم حرفم رو قطع نکن!؟ خودم می گم.

لبم رو کج کردم براش!

- فقط زودتر.

پوفی کرد و ادامه داد:

- نازنین همون تجربه بد بود؛ آراد و نازنین نامزد هم بودن، تا پای ازدواج هم رفته بودن ولی نشده بود، چون نازنین یه بار پاش رو کج کرد و آراد هم فهمید. مچ نازنین رو با یکی دیگه بیرون گرفته بود و بدونِ این که اجازه توضیحی بهش بده، همه چیز رو به هم ریخته بود. از اون به بعد هم شده بود یه آدم سنگی و بی احساس! آدمی که احساسش رو توی خودش خفه کرده!

اون عکسایی که تو از آراد و نازنین دیدی، ساختگی نبود، بلکه واقعی بود، اما مالِ این زمان نبود، مال حدود پنج ساله پیش زمان نامزدیشون بود.

گوشام هر لحظه تیز تر می شد تا بیش تر بشنوم؛ حقایق داشت رو می شد.

- روژان گفت ترتیب تو رو می ده! و آراد رو هم همین طور! یادته یبار تو بالکن بغلت کردم؟!

من:

- آره.

- اون یه نقشه بود. همون لحظه عکسایی از ما گرفته شد و روژان بردش برای آراد، اما فقط اون لحظات رمانتیکش رو! سیلی خوردن و کنار زدن من رو نه.

حالم داشت بد می شد. چه آدمای پستی! نمی تونستم چیزی بگم؛ فقط داشتم می شنیدم.

- و بعد هم نازنین رو وارد ماجرا کردیم. اون روز فرستادیمش مطب آراد، یه پولی هم بهش دادیم. خوب تونست کارش رو انجام بده. دقیقا همون چیزی رو که باید می دیدی رو دیدی! بعد از اون بوسه رو گونه آراد نشسته بودن داخل ماشین و حرکت کرده بودن، آراد ساکت بوده اما یک دفعه گوشه ی اتوبان نگه می داره و به نازنین می گه پیاده شه و دیگه هم دور و برش نیاد. نه دادی، نه سیلی ای، نه فحشی! خیلی عاقلانه و مودبانه! نازنینم که کارش رو انجام داده بود زود از ماشین پیاده می شه و آراد هم گازش رو می گیره و می ره.

حالا آراد با دیدن اون عکسا و اعصاب خوردیش از نازنین، شب که اومده خونه با چی مواجه شده؟! درخواست تو؛ این که طلاق می خوای و دیگه زده به سیمِ آخر و خودش رو نتونسته کنترل کنه. همه چی طبق نقشه پیش رفت. شما جدا شدین. تو از آراد بدت اومد، اون نسبت به همه زن ها کینه گرفت.

چشمام داشت سیاهی می رفت. شنیدنِ همه این چیزا برام سخت بود، برام سخت بود؛ آره، این که همه چیز یه سو تفاهم بوده و من ... من زود تصمیم گرفته بودم، آراد هم زود، و این دو نفر باعث شده بودن زندگیمون از هم پاشیده بشه. همه چیز داشت تو مغزم تکرار می شد. عقب، جلو، عقب، جلو، عقب، جلو ...

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

وقتی همه چیز رو خوب مرور کردم، از جام بلند شدم و با چشمایی سرخ شده رو به روش وایستادم.

- تو ... تو ...

- آره می دونم، من در حقت بد کردم.

بی اراده دستم رو بردم بالا؛ صورتش رو برای سیلی خوردن از من آماده کرد، کج نگهش داشت.

- بزن! بزن که هر چی بزنی کمه!

دستم رو هوا مشت شد. نه اون لیاقتِ سیلی رو هم نداشت.

- چرا؟ چرا با من این کارو کردی؟ به تو هم می گن پسردایی؟!

- ما همیشه با هم مشکل داشتیم. منم خواستم عقده م رو خالی کنم! آره من عقده ای ام!

- ازت متنفــرم!

- باید باشی!

- چی شد که همه چیز رو بهم گفتی؟!

- خب، من و روژان به مشکل خوردیم. یعنی دعوامون شد و هردومون تصمیم گرفتیم همدیگه رو لو بدیم!

- یعنی روژان هم ...؟

- آره روژان هم رفت پیشِ آراد.

کیفم رو از رو نیمکت برداشتم و به سمتِ ماشین دویدم. باید هرچه زودتر آراد رو می دیدم. نباید وقت رو تلف می کردم. باید می دیدمش. نشستم پشتِ فرمون و روندم، روندم، انقدر روندم تا رسیدم به مطبش. به حالت دو خودم رو رسوندم به طبقه آراد. حتی حواسم نبود از آسانسور برم. می خواستم انرژیم رو تخلیه کنم! بدون این که در بزنم درو باز کردم و رفتم داخل. مطب خلوت بود. بدون توجه به داد و بیدادهای منشی رفتم داخل اتاقش. درو پشتِ سرم بستم؛ پشتِ در ایستادم.

نالیدم:

- آراد!

آراد با مهربونی جواب داد:

- جانِ آراد؟!

قلبم هُری ریخت پایین. حسم بهم برگشته بود. همه اون ابهامات کنار زده شده بود. با لبخندش که هیچ شباهتی به پوزخند نداشت نگاهم می کرد. بی اراده رفتم سمتش. یک، دو، سه. مونده بودم کاری رو که دوست دارم رو انجام بدم یا نه، که آراد خودش اون کارو کرد. با یه حرکت منو کشید تو بغلش، تند، وحشیانه و دوست داشتنی.

- آراد من ...

- می دونم، هیچی نگو! همشو می دونم.

شروع کرد به نوازش موهام که از شال ریخته شده بود بیرون.

- ما اشتباه کردیم اما این جدایی برای هر دومون نیاز بود.

با تعجب نگاهش کردم.

آراد:

- عــزیزم! منظورم اینه که باعث شد نبودِ هم رو حس کنیم و دلمون بخواد که برای هم باشیم. درسته؟!

سرم رو تکون دادم.

- اما اگه تو اون شب جلوم رو می گرفتی این طوری نمی شد!

- ببین پناه! من اون شب فشار عصبی زیادی روم بود. دیدنِ اون عکسا، ماجرای نازنین و آخرشم تو! این آخری دیگه از توانم خارج بود، وگرنه من آدمی نبودم که به این راحتی از چیزایی که دوستشون دارم بگذرم.

- اما گذشتی!

- آره. بزرگترین اشتباهم! آره بذار بهت بگم. من دوستت داشتم اما هیچ وقت بهت نگفتم. نمی دونم چرا! ولی با کارهام بهت نشونش می دادم.

خودمو لوس کردم.

- یعنی الان دوسم نداری؟!

منو بیشتر به خودش چسبوند.

- دارم، بیش تر دارم. این اتفاقا باعث شد بیش تر داشته باشم.

خندیدم.

- بخند؛ برام بخند؛ فقط بخند.

بلندتر خندیدم.

- نمی خوای بگی؟! نمی خوای بگی دوستم داری؟!

- اول تو!

آراد:

- من که گفتم! بازم می گم.

سرم رو با دستاش قاب گرفت. پیشونیم رو نرم بوسید و آروم گفت:

- من دوستت دارم. تو چی؟! تو نداری؟!

لبِ پایینم رو گزیدم. همین که اومدم جوابش رو بدم لبشو چسبوند رو لبم. من اولش بی حرکت بودم اما بعد لبامو تکون دادم. بالاخره دل کند.

- هی بهت می گم لبتو گاز نگیر. خب نمی تونم خودمو نگه دارم دیگه!

خندیدم:

- منم دارم.

- چی داری؟!

- همون چیزی که تو داری!

چشماشو خمار کرد.

- من بیش تر دارم!

با بدجنسی گفتم:

- باشه، تو بیش تر!

- آراد این قدر وول نخور! آرش بیدار می شه ها! اون وقت می اندازمش به جونِ خودت!

آراد یک کم تو تخت جا به جا شد. آرش وسط بود و من و آراد دو طرفش رویِ تخت دراز کشیده بودیم.

- نه پسرم بچه خوبیه. آروم واسه خودش خوابیده، چی کارش داری!؟

- آراد! تو نازنین رو دوست داشتی؟! یعنی ... یعنی عاشقش بودی؟!

مرموزانه نگاهم کرد و زیر زیرکی خندید.

- باز حسودیت عود کرد خانوم؟!

لب و لوچم رو کج کردم.

- نخواستم! اصلا نگو! حقت بود بابام نمی ذاشت دوباره دستت بهم برسه!

با دست آروم زد رو پیشونیش و گفت:

- اوه نگو! بابات که منو زجرکُش کرد! یادم نیار پناه!

با لجبازی گفتم:

- نخیر! بگو! بازم برام تعریف کن. هر چند تا الان هم درست و حسابی برام نگفتی.

سرش رو خاروند.

- اِوم ... خب ...

دستم رو دراز کردم و زدم تو بازوش.

- بگو.

- چشم! از کجا بگم؟!

- از سه ساله پیش. بعد از فهمیدن ماجرا.

- خب ... روزایِ سختی بودن ...!

حرفش رو قطع کردم.

- آراد! مسخره بازی درنیار! بگو!

- خب باشه. از اون موقع که فهمیدم این دو نفر چه بلایی سرمون آوردن اولش تصمیم گرفتم حسابشون رو برسم اما تو نذاشتی. هر چی سعی کردم نشد، چون تو راضی نبودی. خب اونام جزاش رو دیدن. الان روژان با یکی ازدواج کرده که فقط فکر خوشگذرونی هاشه، نه کار می کنه نه هیچی، فقط همه رو دود می کنه هوا. هرچند من هیچ وقت نفرینشون نکردم. پسرعمت هم با اینکه وضعِ مالیش خوبه اما شنیدم که ناراحتی اعصاب شدید پیدا کرده. ما هیچ کدوممون راضی به بدشون نبودیم اما به هرحال هر کارِ ناپسندی جزایی داره. بعد از اون خواستم دوباره بیام خواستگاریت که خب از دو تا خانواده خجالت می کشیدم. چه جوری باید تو چشمای بابام نگاه می کردم و می گفتم که تو رو می خوام؟! و بعدش هم با چه رویی می اومدم پیش بابا و برادر تو!؟ بعدش هم که ...

سرش رو به نشانه ی تأسف به طرفین تکون داد. منتظر بقیش بودم.

- تو دیگه نرفتی سرکار. خوشحال بودم از این که دیگه فرحان نمی تونه نزدیکت بشه اما منم دیگه نتونستم ببینمت. هرجا می رفتی یا با پندار بودی یا پدرت. من بدبخت چقدر از کارم زدم و جلوی خونتون وایسادم، خدا داند! اما بابات به هیچ وجه قبول نمی کرد. بماند که با چه بدبختی ای به بابای خودم گفته بودم و اونم گفته بود اگه دوسش داری نذار از دستش بدی. مامانم و آریانا هم که از خداشون بود. اما پدرِ تو! باعث شد من غرورم رو نادیده بگیرم. نه می تونستم تو رو ببینم نه هیچی. بابات می گفت دیگه امکان نداره بذاره دستِ من بهت برسه. چقدر که رفتم پیشِ پندار و با اون صحبت کردم تا راضی بشه، اما پندار کمکم کرد. بعد از یک ماه معطلی، تونستم. آره بالاخره بابات اجازه داد. همش رو مدیونِ پندار بودم اما پندار قبل از این که این کار رو برام بکنه چیزی بهم گفت که برای همیشه تو ذهنم موند. گفت «معلومه که دوستش داری. نمی دونم که قبلا چی بینتون پیش اومد که جدا شدین! اما الان عشق رو بیش تر تو چشمات می بینم. من کمکت می کنم اما از این به بعد نباید اشکش رو دربیاری، به هیچ دلیلی.» منم سرم رو انداختم پایین و گفتم« رو جفت چشمام جا داره!»

از این حرفا قند ته دلم آب می شد. دوسش داشتم، زیاد ...

- بعد از اونم که خودت می دونی.

من:

- بله! از ترسِ این که منو از دست ندی خیلی زود عروسی گرفتی و بعد منو برداشتی و دِ برو که رفتی!

آراد:

- دو سال با عشق، با محبت، با پستی و بلندیش گذشت که ...

با عشق نگام کرد. ادامه داد:

- بعد فهمیدم که یه کوچولوی نازنین تو شکم عزیزترینمه!

من:

- کوچولویی که از وجودِ هردومونه، کوچولویی که از وجودِ توئه.

سرش رو آورد جلو، منم بردم جلو اما آروم خودم رو تکون دادم، چون آرش کوچولومون خواب بود.

آراد:

- و از وجودِ تو.

خودش رو کشید جلوتر.

من:

- کوچولویی که چشماش مثل چشمای توئه.

آراد:

- و معصومیتش مثلِ تو.

من:

- دوست دارم مثلِ باباش مغرور باشه!

آراد:

- تا یکی مثلِ مامانش عاشقش کنه!

خندیدم، آروم اما بدونِ ریتم. سرش تو ده سانتیِ صورتم بود. خودم رو کشوندم جلو، دستم رو گذاشتم اون طرفِ آرش. فاصله رو برداشتم. لبمو چسبوندم به لباش؛ آروم، با عشق، با نرمی، با گرما همدیگه رو بوسیدیم، با نگاهی دیگر به زندگی، به امید آینده ای روشن برای فرداها.

پایان  : فروردین 92 

فرناز.ر

 انتشار: اسفند 92

      نویسنده:    http://www.forum.98ia.com/member210854.html

طراح جلد: http://www.forum.98ia.com/member44389.html

ناظر:      http://www.forum.98ia.com/member10566.html

ویراستاران :   http://www.forum.98ia.com/member199386.html

و              http://www.forum.98ia.com/member93313.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com