عنوان کتاب:چشمان پرستاره

نویسنده:چیکسای

ساخته شده در وبسایت پاتوق رمان.

برای دریافت کتاب های بیشتر به سایت پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.com

مقدمه:

روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد...

خواهم آمد گل یاسی به گدا خواهم داد 

زن زیبای جذامی را گوشواری دیگر خواهم بخشید 

کور را خواهم گفتم : چه تماشا دارد باغ ...

هر چه دشنام از لب خواهم برچید 

هر چه دیوار از جا خواهم برکند 

رهزنان را خواهم گفت : کاروانی آمد بارش لبخند 

ابر را پاره خواهم کرد 

من گره خواهم زد چشمان را با خورشید ، دل ها را با عشق ،سایه ها را با آب ،شاخه ها را با باد 

و به هم خواهم پیوست،خواب کودک را با زمزمه زنجره ها 

بادبادک ها به هوا خواهم برد 

گلدان ها آب خواهم داد ...

خواهم آمد ،سر هر دیواری میخکی خواهم کاشت 

پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند 

هر کلاغی را کاجی خواهم داد 

مار را خواهم گفت : چه شکوهی دارد غوک 

آشتی خواهم داد 

آشنا خواهم کرد 

راه خواهم رفت 

نور خواهم خورد 

دوست خواهم داشت 

سهراب سپهری

***

فصل اول

اگر عشق نبود به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟

کدام لحظه نایاب را اندیشه میکردیم؟

چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟

آری به گمان پیش از اینها مرده بودیم.

خانواده پدری من از فامیل بنام و سرشناس شهرستان نیشابور هستند که طبق گفته پدرم آنها جد اندر جد در نیشابور زندگی میکرده اند و این یکی از افتخارات پدرم است. من فرزند سوم از یک خانواده 6 نفره هستم. دو خواهر بزرگتر من ازدواج کرده اند و خدا را شکر زندگی خوب و مرفهی دارند. و برادر کوچکترم در دانشگاه درس میخواند.

................

حدود 6 ماه بود که از رشته مترجمی زبان انگلیسی فارغ التحصیل شده بودم.

با وجود اینکه پدرم از فرهنگیان سرشناس شهرمان بود ولی موفق به یافتن کاری نشدم ٬ چون در شهرستان ما آن زمان، فقط دو آموزشگاه زبان انگلیسی خصوصی وجود داشت که سهام داران آن٬ دبیرهای زبان شهرمان بودند و خودشان، تدریس کلاسهای آنجا را بر عهده داشتد . یک دارالترجمه هم در شهر بود که چون ارباب رجوع آن کم بود ٬ هفته ای سه روز بیشترفعالیت نداشت. 

ما در یک خانه باغ که از پدر بزرگم به پدرم ارث رسیده بود زندگی می کردیم. 

خانه ما یک باغ نسبتا بزرگ داشت که در آن چهار باغچه بود . 

در هر باغچه چهار مدل درخت میوه وجود داشت که هر مدل آن به نام یک نفر بود مثلا خواهر بزرگم شهین نام درختش سیب بود٬ چون به قول پدرم اولین فرزندش میوه ای از باغ بهشت بوده است ٬ واین درخت نشانگر عشق وصف ناپذیر پدرم به مادرم بود. 

او میگفت خدا شهین را از بهشت برای ما فرستاده که با تولد او پایه های عشق من و مادرت محکمتر شد و چون سیب میوه بهشتی است٬ من این درخت سیب را به نام او کاشتم. 

اسم درخت شهلا خواهر دومم، گلابی بود چون بابا میگفت شهلا در کودکی لپهایی تپل داشت که خیلی شبیه گلابی بود و بوسهایش هم شیرین بود مثل گلابی. 

من بدبختم هلو بودم. حالا نمیدانم چرا این درخت را به نام من کاشتند شاید چون نسبت به بقیه خواهرهایم سفید تر بودم و گاه و بیگاه از خجالت لپهایم سرخ میشد ولی به قول مامان از هلو فقط خارهای پوستش را به ارث برده بودم که منظور او زبان دراز من بود. 

طفلکی محمد داداشم! چون شدیدا˝ در خانه کمبود گردو احساس میشد ( به دلیل علاقه وافر پدرم به فسنجون) درخت گردو را به نام او کاشتیم و به دلیل اینکه در بچگی تپل بود اسم گردو رویش ماند

و تا سالها من و خواهرهایم به او میگفتیم ممد گردو.

تا اینکه یک روز به مامان شکایت کرد و چند قطره اشک تمساح ریخت و خدا میداند چی به مامان گفته بود که مامان یک قیام زاپاتایی سر این جریان به پا کرد و گفت: اگه کسی یک بار دیگه محمد رو ممد گردو صدا کند شدیدا˝ تنبیه خواهد شد.(چکار کنیم تک دونه بود و ته تقاری مامان) 

حالا بماند دور از چشم مامان و یا موقعی که باهم دعوا میکردیم اورا ممد گردو صدامیکردیم ٬ اوهم کم کم متوجه شده بود که عشق و علاقه ما به او آنقدر وصف ناپذیر هست که اجازه دهد گاهی سر به سرش بگذاریم. 

بگذریم حالا برگردیم سر باغچه ها. دور تا دور باغچه ها را پدر گل شب بو و اطلسی کاشته بود که شبهای بهاری و تابستان عطر گلها، آدم را دیوانه میکرد به طوریکه با گرم شدن هوا از دم غروب تا پاسی از شب وقتمان را در حیاط می گذراندیم واز بوی خوش گلها سرمست میشدیم.

در وسط باغچه ها پدرم سبزی و گوجه و بادمجان و... کاشته بود. 

خلاصه، تقریبا صیفی جات و میوه های خانه را از این باغچه ها تامین می کردیم و در زمستان هم لواشکها و قیسی ها و مرباهایی که مامان درست میکرد کلی به ما حال میداد .

این کمک بسیار زیادی به وضعیت مالی زندگی ما بود. تقریبا آخر باغ٬ بنای ساختمان قرار داشت که پدر خانه قدیمی پدربزرگ را بازسازی کرده بود و از حالت اندرونی - بیرونی در آورده بود. 

مساحت خانه زیاد بود. 4 تا اتاق خواب داشتیم که یکی از آنها به مهمان اختصاص داده شد بود. یک اتاق برای پدر و مادرم و یک اتاق برای من و محمد. 

اتاق دو خواهر دیگرم بعد از ازدواج آنها تبدیل به کتابخانه شده بود. دور تا دور اتاق را بابا کتابخانه زده بود ولی از همه مهمتر این که یکطرف کتابخانه به کتابهای شعر اختصاص داده شده بود٬ علاوه بر این یک هال و یک سالن پذیرایی مهمان هم داشتیم که الحق و الانصاف بابا در متراژشان خسیسی نکرده بود. 

آشپزخانه هم که مطابق میل مامان آنقدر بزرگ بازسازی شده بود که ما غیر از مواقعی که مهمان در منزل داشتیم یا دامادهایمان در منزل ما بودند، غذا را میخوردیم. 

بابا دو طرف در ورودی بنا را گل یاس رونده کاشته بود که تقریبا نصف دیوار زا گرفته بودند و از اول بهار تا آخر تابستان بوی دل انگیز یاس تمام خانه را پر میکرد. 

هرچند بدلیل کثیف شدن جلوی دربه خاطریاس های خشک شده ٬ چوب و برگهایی که از بوته های یاس میریخت، مامان چندین بار از بابا خواسته که یاسها رو بکند ولی بابا مخالفت کرده بود وفقط شاخه هایی که نزدیک به در ورودی بود را مرتبا هرس میکرد تا زحمت مامان کم ش.د. در جلوی بنا یک آلاچیق قدیمی داشتیم که پدر آن را تعمیر کرده بود و دور تا دور آن را گل رز سفید کاشته بود. در کل پدرم علاقه فراوانی به گل و گیاه داشت و به قول خودش نفسش به تک تک گیاهان خانه بند بود زیر آلاچیق تخت گذاشته بودیم و شبهای تابستان به ندرت در خانه میماندیم و همگی زیر آلاچیق جمع میشدیم.

پدر کتاب حافظ را باز میکرد و فال حافظ میگرفت و یا گاهی شعرهای سهراب و شاملورا دکلمه میکرد ولی همه میدانستیم که پدر شیفته اشعار شهریار است. این خصوصیت پدر باعث میشد تا اندک فرصتی پیدا میکردیم همگی دور هم جمع میشدیم و تا پاسی از شب را با هم خوش بودیم.

در ته باغ هم یک گلخانه قدیمی قرار داشت که سالها بود از آن به عنوان انباری استفاده میشد. گویا زمانیکه پدرم هنوز مجرد بوده در آنجا گل و گیاه پرورش میداد.

سالها بود که پدرم و مادرم از اوایل گرم شدن هوا تا شروع سوزو سرما در آلاچیق زیر پشه بند میخوابیدند.

پدر میگفت: حیف این هوای خوب نیست که آدم بره تو این اتاقهای تنگ و تاریک . 

مامان هم که جانش به بابا بند بود اعتراضی نمیکرد. 

ماهم میرفتیم تو هال و تا نصفه شب سر به سر هم میگذاشتیم و بعضی شبها با هم دعوا میکردیم که مامان و بابا بالاخره خوابیدن تو هال را قدغن کردند و گفتند باید هرکسی در اتاق خودش بخوابد.

اتاق شهین و شهلا یکی بود و من و محمد هم اتاق مشترک داشتیم. 

شاید به همین دلیلم دوتا دوتا خیلی با هم صمیمی شدیم. ولی باز هم شیطتنت ما کم نمیشد و منشٲ شیطنت ها من بودم٬ به همین خاطر اکثرا بابا خطاب به من داد میزد : شیدا بخواب جون نسوزون.

اتاقهای ما کنار هم بود و ما با مشت زدن به دیوار علامت میدادیم که به اتاق هم برویم. 

فاصله سنی ما ٬ خواهرها زیاد نبود هرکدام 3 سال از دیگری کوچکتر بودیم من و محمد 5 سال تفاوت سنی داشتیم ولی خب چون او تنها میماند آویزان ما میشد و اگر اورا در جمع خودمان راه نمی دادیم به مامان حسابی گزارش کار میداد. 

طفلکی یک کم فضول بار اومده بود دیگه! 

این صمیمت ما تا زمانیکه شهین به زیور آلات فیروزه علاقمند شد٬ ادامه داشت. بعد از آن شهین و شهلا بیشتر وقتشان را باهم میگذراندند و در گوش هم پچ پچ میکردند. مدتی نگذشت که شهین عروس پسر یکی از بنکدارهای معروف فیروزه در نیشابور شد.

جریان آشنا شدن شهین با دامادمان، آقا رضا طبق گفته های شهین به این صورت بود:

یک روز شهین به مغازه فیروزه فروشی حاج حسن فیروزه چین ( چون جد اندر جد تو کار ساخت فیروزه بودند فامیلشان فیروزه چین بود) پدر آقا رضا میره از قضا حاج حسن به حج عمره رفته و مغازه رو به پسرش آقا رضا دامادمون سپرده بود. 

اونروز شهین میخواست واسه مامانم به مناسبت روز مادر یک انگشتر نقره با نگین فیروزه بزرگ بخره ٬ مثل اینکه هرچی انداز و ورانداز میکنه پولش کم میاد . 

منصرف میشه و با حسرت و کلی آه کشیدن از خرید انگشتر صرف نظر میکنه و به خونه میاد. چند روز بعد که شهین از جلوی مغازه میگذره میبینه یکی صداش میکنه وقتی برمیگرده میبینه رضا پسر حاج حسنه که میگه خانم میشه یک دقیقه تشریف بیارید تو مغاز. شهین اول رو ترش میکنه ولی رضا واسه اینکه شبهه ای ایجاد نکنه میگه یک انگشتر پیدا کردم که به پول شما میخوره و خیلی هم زیباست. شهین میگفت وقتی تو رفتم و رضا انگشتر و به من نشون داد شک کردم به اینکه انگشتر همونیه که چند روز قبل خودم پسندیده بودم ولی چیزی نگفتم چون مطمئن نبودم . با خودم گفتم شاید اون قبلی یک جور دیگه بوده یا نگینش بزرگتر بوده یا وزنش زیادتر. بلاخره یه فرقی داره که ارزونتره. شهین بعد از خرید انگشتربه سرعت از مغازه بیرون میاد. آقا رضا هم مغازه روبه دست شاگردش میسپره و دنبال شهین راه میفته. 

شهین میگفت حس کردم یکی داره تعقیبم میکنه ولی اینقدر ترسیده بودم که قدمهامو تند تر کردم. اون فردهم تندتر منو تعقیب کرد. از شدت ترس تمام بدنم یخ کرده بود( در کل شهین بسیار دختر خونگی و ترسویی بود) وقتی سر کوچه رسیدم بدو بدو خودمو به در خونه رسوندم. سریع کلید درآوردم و درو باز کردم و خودمو انداختم تو باغ . بعد سرمو از در باغ بیرون آوردم و نگاهی به دورو بر کردم دیدم کسی نیست با خودم گفتم بابا خیالاتی شدی. کی دنبال تو میاد تپل!!! ( شهین دختری با قدی متوسط بود و تپلیش هم چاشنی صورت گرد و چشمهای درشتش شده بود و به اون یک قیافه خواستنی میداد بر عکس شهلا که لاغر و تقریبا هم قد من بود و صورت جدی داشت) . شهین میگفت از اون روز به بعد هروقت از در مغازه حاج حسن رد میشدم٬ میدیدم پسرش دم در ایستاده و منو داره با چشماش قورت میده . منم مجبور بودم از اونجا رد بشم چون مسیر دیگه ای نبود تا از هنرستان به خونه برم. یکماه بعد از اون ماجرا٬ آقا رضا و خانواده اش به خواستگاری شهین میان و خواهرم عروس حاج حسن فیروزه چین میشه.

شهین میگفت بعدها از رضا پرسیدم که آیا اون انگشتری که به من دادی همونی نبود که خودم پسندیده بودم ؟ و رضا گفت چرا همون بود. ضرر تو انگشتر به این می ارزید که خانم گلی مثل تو رو بدست بیارم. تمام ماجرای عشق سوزان شهین و آقا رضا همین بود!!!!!

فقط میدانستم اگر من به جای شهین بودم آقا رضا من را نمیپسندید چون بلافاصله میفهمیدم آن انگشتر همان اولیست و اعتراض میکردم و بعد اگر متوجه میشدم کسی دنبالم است، آنچنان با لنگ کفش به جانش می افتادم که رب ُ و رُبَش را از یاد ببرد ( گاهی اوقات گیجی و ترسو بودن واسه آدم شانس میاره. البته منهم همچین دل شیری نداشتم ولی از شهین شجاعتر بودم)

شهلا هم در دوران دانشجویی با یکی از هم همکلاسیهاش در دانشکده تربیت معلم ازدواج کرد. 

این بود قصه دلدادگی خواهرهای بنده!!!!!!!

من ماندم و محمد . با وجود اینکه بزرگ شده بودیم و پدر چندین بار تاکید کرده بود اتاقهایمان را جدا کنیم٬ همچنان پافشاری میکردیم که دوست داریم با هم باشیم.

من هنوز اورا محمدی میدیدم که نخ به ماشین باریش میبست و خاکهای کنار باغچه را تو کامیون میریخت و هی میگفت بی بیب ! بی بیب!

عزیزترین اسباب بازی من هم یک عروسک بود که عمه اکرم از سوریه برایم آورده بود که موهای بلندی داشت و تا زانوهایش میرسید

6 ساله بودم. یکروز که تو آلاچیق با خودم خاله بازی میکردم یک نگاهی به موهایش انداختم و دست بردم رو گردنم دیدم خودم هیچی مو ندارم. مامان موهایم کوتاه پسرانه میزد به موهایش حسودیم شد. رفتم قیچی را آوردم و موهایش را از ته کوتاه کردم. از داشتن حس تملک روی یک موجود بیجان احساس آرامش کردم.

در همین حین مامان به باغ آمد تا لباسهای شسته شده را روی بند پهن کند که دید چه دسته گلی به آب دادم.

مامان عرسک را ازمن گرفت و یک انداز ورانداز کرد و گفت: شیدا چکار کردی؟ چرا این بدبختو کچل کردی؟

از وحشت اینکه مامان تنبیهم نکند بغض کردم و گفتم: مامانی! عروسک خودمه اینطوری بیشتر دوستش دارم و عروسک را از مامانم گرفتم وبه طرف اتاقم دویدم و در اتاق را بستم . 

تا دوساعت بیرون نیامدم. وقتی هم آمدم بیرون، مامان حرفی نزد مثل اینکه موضوع خیلی هم جدی نبود.

ولی در واقع من به آن عروسک حسودی کردم و خواستم تحقیرش کنم . بماند که بعدا پشیمان شدم ولی هیچ کار نمیتوانستم بکنم. این پشیمانی کم کم به یک عذاب وجدان تبدیل شد. برای همین آن عروسک را بیشتر از همه دوست داشتم و حتی شبها از خودم جدا نمیکردم .

از آن موقع فهمیدم که حسادت ممکن است نتایج غیر قابل جبرانی داشته باشد. برای همین هیچگاه به کسی حسودی نکردم.

ما سه تا درخت کاج بلند در حیاط داشتیم که پدر بزرگم هر کدام را به نیت یکی از فرزندانش کاشته بود. 

پدرم،عمه اکرم وعمو علی اکبر.

یکی از سرگرمیهای من و محمد جمع کردن کاجهایی بود، که ازاین درختها پایین میافتاد. 

آنها رو به عنوان نارنجک فرض میکردیم و موقع بازی به هم پرت میکردیم ٬ مثلا سنگرهای هم را هدف قرار میدادیم. ( ماهم دنیایی داشتیم واسه خودمون)

هر روز صبح پدر زودتر از همه پا میشد و به گلها و درختها آب میداد و آواز دلنشینی از مثنوی مولانا یا غزلهای حافظ میخوند.

گاهی اوقات هم شعرهای سهراب یا اخوان ثالث را بلند بلند دکلمه میکرد 

پدرم دبیر ادبیات بود و فردی بسیار عاشق پیشه با خصوصیاتی لطیف تر از حریر. ولی من عاشق دکلمه های شعرهای شهریارش بودم و نمیدانم چرا پدر اینقدر شعرهای شهریار راعاشقانه و با احساس میخواند.

گاهی اوقات که زودتر بیدار میشدم، میشنیدم پدر در حالیکه با شیلنگ گلهای کنار باغچه را آب میدهددر حال خواندن شعرهای شهریار است و اکثرا این دو بیت شعررا با صدای بلند میخواند:

شمعی فروخت چهره که پروانه تو بود 

عقلی درید پرده که دیوانه تو بود

خم فلک چون مه و مهرش پیاله هاست

خود جرعه نوش گردش پیمانه تو بود

مادرهم زیر آلاچیق در حالیکه زانوهایش را بغل گرفته بود، به نقطه ای دور دست خیره میشد و پدردر حالیکه نگاهش پر از عشق و سپاس بود از شعر خواندن دست بر میداشت و با لحنی مالامال از عشق میگفت خانم٬ چطوری؟ 

و مادر در حالیکه به همان نقطه دور دست خیره شده بود زیر لب میگفت: عالی! مثل همیشه مثل همون مو قع ها. 

خیلی دوست داشتم بفهمم مادر به چه فکر میکرد و این عشق وصف ناپذیر مادر به پدر که هر روز بیشتر میشد از کی شروع شده بود؟ فقط میدانستم مادرم 14 ساله بود که به عقد پدرم در آمد٬ در حالیکه پدر ام موقع 24 سال داشت.

پدرم هر روز صبح از باغ خیار و گوجه جمع میکرد تا برای صبحانه، نان پنیر و خیار و گوجه بخوریم. البته این تشریفات مال تابستانها بود و در زمستان، گردوهایی که از باغ جمع میکردیم و مربای آلبالوی درخت ته باغ که از زمان پدر بزرگم مانده بود ٬ چاشنی صبحانه میشد. 

بعد از صبحانه هر کسی دنبال کارهای خودش میرفت. البته بماند که با قبول شدن من دررشته مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه فردوسی مشهد به مدت 4 سال از این مکان عشق و امنیت دور شدم. 

قبول شدن من در دانشکده فردوسی مشهد به منزله خداحافظی با خانه و خاطرات دوران کودکیم بود. بیشتر شبها در خوابگاه، وقتی همه خواب بودند، پشت پنجره اتاقم میرفتم و در خاطرات دوران کودکی و نوجوانیم غرق میشدم.

اوایل خیلی سخت میگذشت . دوری از پدر، مادر، خواهران و برادرم باعث شده بود که همیشه یک بغضی در گلو داشته باشم ولی با هم اتاق شدن با فرشته در ترم دوم، شادی کمرنگی جای غمهایم را گرفت و رفته رفته غم دوری من از خانواده جای خود را به شادی و شیطنتهای جوانی داد.

فرشته برایم دوست نبود گاهی نقش خواهر را به خوبی بازی میکرد، هرچند که خودش خواهر نداشت. شاید من را به عنوان خواهر پذیرفته بود نه دوست. دختری بود سرشار از شادی با خلق و خوی کاملا پسرانه. در دوران امتحانات واقعا وضعمان اسف بار میشد گاهی وقتها نان نداشتیم که بخوریم چه برسه به خیار و گوجه و گردو که البته همه از بی قیدی و تنبلی خودمان بود نه بی پولی. در تماسهای تلفنی که با خانه داشتم، بطور غیر مستقیم آنها رو در جریان اوضاع بهم ریخته ام در امتحانات قرار میدادم.

بابا و مامان که زرنگتر از این حرفها بودند، با یک ساک پراز میوه و خواروبارخیلی زود در خوابگاه حاضر میشدند. طفلی مامان، همیشه به اندازه 3 تا 4 وعده هم غذای فریز برایم می آورد و

میگفت :مامان جون اینا تا اخر هفته بسه . اومدی خونه دوباره ساکتو پر می کنم.

با تمام سختیها که درزندگیمان، مانند دیگر زندگیها وجود داشت، پدر من سعی کرده بود، ما نسبتا در رفاه باشیم و همیشه میگفت: شاید نتونستم لباسهای آنچنانی و کفشهای فلان مغازه رو واستون تهیه کنم و لی در تمام این مدت هیچوقت نذاشتم غبار غم روی صورتتون بشینه. (عاشقتم بابایی!!! )

مادرم زنی زیبا٬ بسیارصبور٬ زحمتکش و فداکار بود همیشه طرفدار عقاید پدرم بود و محافظ منافع بچه ها. 

به تعداد انگشت شمار شاهد بحث آنها بودم که در نهایت با سکوت و گذشت مادرم همه چی با خوشی به اتمام میرسید وقتی یک کم بحثشان از حالت عادی طولانی تر میشد و یا مامان احساس میکرد، اگر ادامه دهد اوضاع بدتر میشود، ناگهان با زرنگی و عشوه خاصی چشم در چشمهای پدر مینداخت و میگفت: آقا ابراهیم بسه دیگه! به جای حرص، چایی میخورید واستون بریزم؟ دهنتون خشک شد اینقدر حرف زدید٬ والله به خدا روز قیامت ازت باز خواست میکنن ها!

در این موقع اخمهای پدرم باز میشد و میگفت: بریز خانم ٬ بازم تو بردی. 

همه میدانستیم که پدر تاب نگاه کردن در چشمهای مامان را ندارد و مامان هم این نقطه ضعف پدرم را میدانست.

چشمهای مامان، زمانیکه به پدر نگاه میکر،د فقط عشق بود و پر از فانوسهای آسمان. این قضیه به یک جوک در خانه تبدیل شده بود.

تا بابا با هر کدام از ما را دعوا میکرد یکی جلو میپرید و میگفت: آقا ابراهیم! واستون چای بریزم دهنتون خشک شده. 

مادرم همیشه از حق خودش برای راحتی خانواده میگذشت و بارها دیده بودم با صرفه جویی در شرایط خاص به پدرم، با پولی که پس انداز کرده بود، کمک میکرد به همین دلیل ما یک زندگی بسیار آرام ودرعین حال آبرومند داشتیم. (مامانی دوستت داریم!!!)

من در چنین خانواده عاشق و آبرومندی تربیت شده بودم.

احساسات شاعرانه پدر و عشق وصف ناپذیر مادر به همسر وفرزندانش همه بچه ها را عاشق پیشه بار آورده بود. زلال عین آب چشمه و آرام مثل آبهای زیبای خلیج فارس. لبریز بودیم از صفا و صمیمت.

من کمی شرتر از خواهران و برادرم بودم. البته تا منظور از کم چقدر باشد!

بابا مرا خیلی دوست داشت و نازم رایک جور دیگر میخرید. همه میدانستند که من عزیز کرده و لوس کرده بابا هستم، برخلاف مامان که بارها مراتنبیه کرده ٬ پدرم فقط عشق و محبت را به من ارزانی داشته بود. 

عادت بدی که داشتم این بود که بعضی شبها هوس میکردم پشت پنجره ای که رو به آلاچیق بود بمشینم و حرفهای مامان وبابا را گوش بدهم. ( فضولی خودمون!!) 

یک بار شنیدم که مامان به بابا گفت: ابراهیم جان! تو شیدا رو خیلی لوس میکنی. این واسه آینده اش خوب نیست از کجا معلوم شوهری که در آینده گیرش بیاد، اینقدر نازشو بخره. 

بابا به مامان گفت: زینت جان! دست خودم نیست. هروقت که میام دعواش کنم تو صورتش که نگاه میکنم چشمهای زینت 14 ساله رو میبینم با همان سیاهی شب و با همان برق همیشگی. دستم شل میشه. اون ناکِس هم که اینو میفهمه شروع میکنه به لبخند زدن اون موقعه که فقط تو رو تو صورتش میبینم. با همون لبخند ی که یک زمانی منو دیوونه خودش کرد. چندین بار نزدیک بوده اختیار از دست بدم و برم بغلش کنم که یک دفعه با جمله آقا بابایی! عاشقتم، به خودم میام که ابراهیم، این زینت نیست دخترته. 

میگی چکار کنم زینت؟ دست خودم نیست خیلی شبیه تو ست و هر روز هم این شباهت بیشتر میشه. 

بعد مامان در حالیکه انگشتهایش را در موهای پر پشت بابا فرو میبرد و آرام نوازش میکرد میگفت» قبول دارم ابراهیم شیدا خیلی شبیه منه ولی یک زیبایی و شیطنتی تو چهرشه که نمیدونم به کی رفته ؟ خصوصا دوتا چال خوشگل توشله ای که موقع خنده تو لپهاش ظاهر میشه زیبایی اونو متفاوت میکنه که البته اینو از تو به ارث برده. 

من رو هم چندین بار با این لبخندهاش، خام خودش کرده ولی من از تو زرنگترم. حد اقل محبتمو آشکار نمیکنم که میدون ببینه . نمیذارم خیلی واسم لوندی کنه ٬ ولی اون خیلی شیطونه عین جوونی های خودم. تو هم کم شر نبودی ابراهیم جان. یادته که چه آتشی میسوزوندی. دورانی که سربازی بودی همه بچه جوونهای محل افسردگی گرفته بودند. ولی ابراهیم تو رو جان زینت، یک کم دل به دلش نده من میترسم تمام این شر و شور و خنده های شاد این دختر یک روز بمیره ومحو بشه و ازاون یک آدم افسرده بسازه. 

جامعه خیلی خرابه مثل زمان ما نیست که دختر و پسر تو کوچه و دشت بازی میکردیم٬ عین خیالمون هم نبود. الان باید دختر ها مو نو تو هفت سوراخ قایم کنیم تا گرگها نخورندشون. شیدا مثل یک غنچه است که اگه گیر صاحب اصلیش نیفته نشکفته پرپر میشه.

آن موقع بود که میدیدم بابا دستش را دور شانه های مامان حلقه میکند و می گوید: زینتم، عشق من، تو هم شاعر شدی؟ خودم حواسم بهش هست نمیذارم یک خار نه به پای شیدا و نه به پای سه تای دیگه بره.

در همین موقع به خودم میگفتم شیدا بیحیا برو بخواب دیگه! این دوتا نباید یک شب بدون دو تا چشم اضافی باشند. ( به خدا من هیچی ندیدم فقط یه صد بار بوس و .. . شما به بزرگواری خودتون ببخشید دیگه!!!!).

درسته که پدرو مادر هما ٬ دوست دوران دبیرستانم٬ دکتر بودند و ماشینشان بنوه بود و لباساشان را همیشه از تهران یا ترکیه میخریدند، ولی در یک ماه ، 20 روز پدر و مادرش باهم قهر بودند و آن 10 روزدیگر هم که کشیک بودند. در حالیکه ما یک ماشبن تویوتا کرونای 1987 داشتیم که آنهم هر2- 3 ماه نیاز بود یک سرویس بشود. ولی من این صفا و صمیمیت خانواده ام را با هزار تا دنیای هما عوض نمیکردم. 

(بابایی، مامانی، ممنونم که در تمام زندگیتون محبت و عشق به ما ارزونی کردید!!!)

همانطور که عمه اکرم تعریف کرد پدر و مادرم همسایه های دیوار به دیوار بودند.

اولین باری که پدرم مادرم رابا چشم خریدار دید٬ سال دوم دانشکده در رشته ادبیات بود. 

مادرم با عمه ام دوستان صمیمی بودند و تازه امتحانات پایان سال سوم راهنمایی تمام شده بود.

عمه تعریف میکرد: یکروز، دم ظهر که آقاجون و خانم جون رفته بودن روستا عروسی یکی از آشنایان٬ زینت به خونه ما اومد تا چادر توری جدیدی که آقاجون از مشهد واسم گرفته بود، ببینه.

مامانت چادر مشکی رو روی سرش میندازه تا ببینه بهش میاد یا نه.

منهم رفته بودم تا چای بیارم. پدرت که امتحانات ترم دانشگاهش روز قبل تموم شده بود سرزده به نیشابور اومد. اونروز عمو علی اکبر نانوایی رفته بود تا نون بگیره و در حیاط رو نبسته بود. 

پدرت که وارد حیاط شد، مامانت پشتش به بابات بود و با چادر توری در حال قر و قمیش دادن . 

داداش خیال کرد منم که دارم ادا اصول در میارم. شیطنتش گل میکنه و تصمیم میگیره که منو بنرسونه . واسه همین، از عقب چادر را از روی سر مامان کشید و و با صدای کلفتی گفت: من اومدم تو رو بخورم!!! 

مامانت تا باباتو دید یک جیغی کشید که من با صدای جیغش، ازآشپزخونه دویدم اومدم تو حیاط. دیدم به به! مامانت با یک پیرهن صورتی آستین حلقه با دامن کلوش کوتاه٬ بدون چادر، دستشو گرفته رو سرش و جیغ میزنه. 

مامانت یکدفعه چادرشو از رو شاخه درخت کشید وانداخت رو سرش و بدون اینکه به من یا داداش نگاه کنه پا گذاشت به فرار و هرچی صداش زدم برنگشت که نگاه کنه!!

ولی اون پیرهن صورتی و موهای بلند و پرکلاغی مامانت کار خودشو کرده بود و اون چشمهای سیاهش قرارداداشمونو برده بود. 

خلاصه داداش که تازه سال دوم رشته ادبیات و تموم کرده و جو گیر شعر های شهریار شده بود میفته تو سرازیری عشق و عاشقی و کمتر کسی ابراهیم و میبینه که شوخی کنه و سر به سر آبجی و داداش کوچیکش بذاره.

خانم جون که این تو هم رفتگی داداشو به حساب مرد شدن ابراهیم میذاره . ولی خدا میدونست که داداش دلش واسه اون دختر چشم و ابرو مشکی با موهای مجعد پر کلاغی تنگ بود. دیگه این آخرین باری بوده که مامان قبل ازدواجش به خونه آقاجون اومده بود البته بجز یکبار دیگه. عمه اکرم تا اینجا رو واسمون تعریف کرده بود و قول داده بود سر فرصت درست وحسابی بقیشو برامون تعریف کنه. 

یک شب که طبق معمول همه تابستون ها من و خواهرام تو آلاچیق نشسته بودیم عمه اکرمو دوره کردیم و ازش خواستیم که جریان عشق و عاشقی مامان و بابا رو واسمون توضیح بده.

عمه شروع کرد به گفتن ادامه داستان: چند ماهی از اون ماجرای چادر توری میگذشت زینت رو هم کمتر میدیدم. چون باباش گفته بود دیگه نمیخواد درس بخونی. سیکلتو گرفتی بسه. 

یک شب که تو خونه بودیم ساعت 10 جمعه شب بود. آقاجون و خانم جون خواب بودند منم داشتم قلاب بافی میکردم . علی اکبر هم واسه امتحان فرداش درس میخوند. که دیدم در میزنند عموتون رفت درو باز کنه .بعد چند دقیقه هراسون اومد و گفت آبجی٬ داداش ابراهیمه. 

هول کردم٬ دویدم اومدم تو حیاط که دیدم ابراهیم کنار حوض نشسته و داره هی به صورتش آب میزنه. دویدم جلو و گفتم داداش چی شده؟ بهم نگاه کرد٬ چشمهاش سرخ بودن عین کاسه خون. دست زدم به صورتش داغ بود عین تنور نونوایی. 

گفتم ابراهیم تو داری از تب میسوزی . بعد رو کردم به علی اکبر و گفتم علی اکبر بدو برو خونه زینت اینا ببین جوشونده دارن؟ یک مشت بگیر بیار. عموت بیچاره هول کرده بود. پابرهنه بیرون از خونه دوید. منم دست ابراهیم رو گرفتم و آوردم همین جا زیر آلاچیق. اون موقع یک آلاچیق داشتیم که از شاخه های انگور درست شده بود و تابستونها زیرش می نشستیم و هی دست دراز میکردیم و انگور می کندیم و میخوردیم.

بعد رو به شهلا کرد و گفت این آلاچیقه چیه عمه، بابات ساخته؟ بالای سرش عین کلاه قرمز میمونه. عین کلاه قرمزی (با این مثال عمه اسم کلاه قرمزی موند رو آلاچیق بابا) ما هی دادو بیداد میکردیم میگفتیم عمه آلاچیق و ول کن بقیشو بگو.

خلاصه جونم واستون بگه که وقتی عمو علی اکبرت اومد یک پیاله جوشونده آورده بود. اومدم ازش بگیرم چشمم افتاد به پاهای برهنه اش. اول جوشونده رو گرفتم و گفتم: دستت درد نکنه.

بعد یکی زدم پس سرش و گفتم: ذلیل مرده! برای چی بی کفش رفتی؟ حالا حتما با این پاها میخوای بیای خونه رو فرشها. برو پاهاتو لب حوض بشوروخشک کن بعد بیا تو. تیر به جگر! نمیگه ما اینجا نماز میخونیم٬ بذا به خانوم جون بگم.

خودم هم دویدم سریع آبجوش گذاشتم و اومدم کنار بابات دیدم زیر لب داره شعر میخونه

دوشم که راه خواب زد افسون چشم تو 

مرغان باغ را به لب افسانه تو بود

گفتم خدا مرگم! داداش چی شده چرا به این روز افتادی نکنه مجنون شدی؟ بهم نگاه کرد و گفت نگو اکرم که شدم مجنون زینت. 

دو دستی زدم تو صورتم گفتم خدا مرگم از کی ؟

گفت: از اون روز که تو پیراهن صورتی دیدمش. 

عمه گفت: حالم بد شد. دنیا دور سرم چرخید.

با خودم گفتم خاک عالم دیدی اکرم! با دست خودت داداشتو کشتی. 

مرده بودی تو بری خونشون تا چادرتو نشون بدی؟ حالا چطوری سرو ته اینو هم بیاری. زینت تیر به جیگر!هم که خاطر خواه داره اونم کی علی دیلاق پسر عموش.

زینت بهم گفته بود عموم بدجوری پیله بابام شده که منو نشون کنن واسه پسرش. ولی بابام، علی رو دیده که با بچه ها تو خرابه زیر درخت توت داشتن سیگار میکشیدن و گفته این الان که 18 سالشه سیگار بکشه، دو روز دیگه که 40 سالش بشه هرویین میکشه.

به خاطر همین جواب درستی به عموم نداده ولی علی ول کنم نیست. قبل سربازی اومد و گفت زینت من دارم میرم سربازی حواستو تو این مدتی که نیستم جمع کن که هوایی نشی. عقد دختر عمو و پسر عمو تو آسمونها بسته شده. بفهمم هوای عشق و عاشقی به سرت زده خودم سرتو میبرم.

خلاصه گفتم حالا من چه خاکی میتونم تو سر جفتمون بریزم ابراهیم؟ بمیرم واسه داداشم. التماس میکرد تو رو خدا اکرم برو یک روز بیارش خونه میخوام باهاش حرف بزنم. گفتم نمیشه ابراهیم آبرو ریزی در نیار. بیارمش که چی بشه؟ گفت میخوام بدونم اگه دلش باهامه آقاجونو راضی کنم بره واسم خواستگاری. 

گفتم بشین پسر تو هنوز بچه ای.

داداش داد کشید و گفت کجام بچه است؟ 24 سال سن دارم سربازیمو که رفتم . سال دوم دانشکده تربیت معلم هم که هستم. حقوقم میگیرم کجام بچه است ؟ ها؟ از بابات اصرار و از من انکار. گفتم ابراهیم ٬ زینت خاطر خواه داره. پسر عموشه، علی دیلاق. اگه بفهمه هر دوتا تونو میکشه.

پدرت گفت: گ.. خورده پسره مافنگی. زر زیادی بزنه به باباش میگم که با جلال کفتر باز میرن تریاک میکشن. تازشم اون مگه خاطر خواه چند نفره؟ آخرین خبری که ازش دارم خاطر خواه پری خواهر جلال بوده. تازه کارشون به جاهای باریک هم کشیده بود. به ولای علی! اگه اسم زینت و با دهن نجسش بیاره خودم همه چی رو میذارم کف دست باباش. 

گفتم: خب حالا جوش نیار. اون که الان سربازیه٬ نیشابور نیست. ولی آوردن زینت به اینجا هم غیر ممکنه. زینت، بعد اون جریان پاشو دیگه اینجا نذاشته.از این حرف من باباتون داغ کرد و گفت: اکرم به جون آقاجون اگه نری نیاریش ها چیزایی که نباید بگمو به خانم جون میگم که پشت گوشتو ببینی رنگ نونوایی شاطر آقا رو ببینی. عمه اینو که گفت یک خنده فلفل نمکی کرد و گفت بابات بدجوری از من آتو گرفته بود.

هممون گفتیم اوووو!!! پس بگو عمه چرا همه مثالهاش دور میزنه دور تنورو نونوایی و..... بعد یکصدا گفتیم: جریان نونوایی چیه؟ یالا ! بگو!

گفت: هیچی بعدا میگم

گفتیم: بگو دیگه تو رو خدا عمه اکرم. جون یکی یکدونت! مرتضی بگو دیگه. 

گفت: نه عمه جون یکشب دیگه که دعوتم کردین، اومدم اینجا اونو میگم 

مثل اینکه نمیخواهین جریان عشق شور انگیز باباتونو بگم. 

خلاصه هممون قانع شدیم که یک شب دیگه عمه جریان نونوایی رو بگه. 

عمه اینجوری ادامه داد:

گفتم حالا بر فرض هم قبول کردم زینتو بیارم، کی بیارمش ؟ و کجا بیارمش ؟

گفت: مگه فردا دهه محرم شروع نمیشه؟

گفتم : چرا!

گفت: خب فردا صبح خانم جون چادرشو سرش میکنه میره روزه سید الشهدا خونه بی بی زهرا. تا نهار هم که نمیاد. آقاجونم میره حجره. بعدشم میره مسجد واسه صلاح و مشورت با ریش سفیدهای محل، تا مراسم تاسوعا عاشورا رو چطوری اجرا و نامه ریزی کنن. از ساعت 9 صبح تا یک بعد از ظهر من و تو در خونه تنهاییم. علی اکبر هم که بدبخت 7 صبح میره مدرسه تا 2 بعد از ظهر. 

گفتم: داداش پس مدرسه ام چی؟ 

گفت : حالا فردا رو نمیخواد بری، خودم ظهر میرم میگم حال ندار بودی . حالا اگه 

بهونه ای نداری ردیف کن، زینتو اینجا بیار . به خدا اکرم دلم واسه لبخندش لک زده .

گفتم: بیحیا تو لبخند اونو از کجا دیدی؟ نکنه شما هم بله! نکنه داداش! به جمع هیزون پیوستی؟ 

داد کشید و گفت: زهر مارو کجا دیدی؟ تو نونوایی دیدم همون روزی که با هم رفته بودید واسه روضه خانم جون نون سفارش بدین و با هم هِره و کِره راه انداخته بودید.

گفتم: تو کجا بودی؟

گفت: اگه چشمای کورتو باز کرده بودی، میدیدی.

من طبق معمول 5 شنبه ها از مشهد برگشته بودم.

از کنارتون رد شدم. دیدم هردو در گوش هم حرف میزنید و هر هر میخندید. 

میخواستم همچی بزنم تو سرت که دود تنور نونوایی از سرت در بیاد . چه کنم، که تا لبخند زینتو دیدم دستم شل شد، قلبم لرزید و وا رفتم گفتم آقا ابی مثل اینکه فاتحت خیلی وقته خونده شده. راه تو بگیر و بروتا کلاغها ندیدنت. 

به اونطرف نونوایی که نگاه کردم، محمد جواد رو دیدم که به دیوار روبروی نونوایی تکیه کرده و چشاش 4 تا که چه عرض کنم 8 تا شده و داره تو رو دید میزنه. 

کفری شدم با خودم گفتم تو برو هی شعرهای نظامی گنجوی رو بخون، خواهرتم نقش لیلی رو تو محله بازی کنه. 

به جون تو اکرم، بهت نیاز داشتم وگرنه دماری از روزگار تو محمد جواد در میاوردم که مرغهای هوا به حالتون گریه کنن.

تنها کاری که کردم این بود که کنار محمد جواد رفتم و یکی زدم به پشتش و گفتم چطوری لوطی؟ 

بدبخت هول شد. دست و پاشو گم کرده بود. فهمید که دیدمش. تندی سرشو پایین انداخت و

گفت: سلام آقا ابی کی اومدی؟

متلکمو بارش کردم گفتم از همون موقع که چش دوختی به صف نونوایی. 

بدبخت سرخ تر شد و هیچی نگفت. کم کم به طرف مخالف شما هولش دادم گفت بیا بریم رفیق! این جا واینسا خوبیت نداره. برات حرف در میارن. اونوقت آش نخورده و دهن سوخته میشی.

دستامو از حرص مشت کرده بودم می خواستم بزنم تو دهنش، دندوناش بره تو حلقش ولی یک صدایی تو وجودم میگفت آی آقا ابی هوای آبجی اکرمتم داشته باش وگرنه باید زینتو رو پل صراط ملاقات کنی. 

آره عمه جون اینطوری بابات مچ من بدبخت بی خبر از همه جا رو گرفته بود. 

گفتم عمه همچی هم بی خبر نبودی. فکر کنم فقط اون سلول آخری انگشت کوچیکه پای چپت خبر نداشت.

عمه یک خنده فلفلی کرد و گفت: خلاصه عمه جان، حالا تند نرو جریان اونم واستون تعریف میکنم ببینید من مادر مرده اصلا گناهی نداشتم 

عمه برای اینکه بحث را منحرف نکند سریع ادامه داد: خب دیگه! با این شرایط چاره ای نداشتم. باید دنبال مامانت میرفتم وگرنه تکه بزرگم گوشم بود.

صبح که مامان و بابا، داداشو دیدند تعجب کردند. 

وقتی علت اومدنشو پرسیدن، گفت: هیچی نشده. شنبه رو تعطیل بودم، اومدم شما رو ببینم. دلم هم هوای روز اول محرم، تو حسینیه خودمون رو داشت. 

منم از کنارش رد شدم و یواشکی گفتم آره ارواح عمت. 

به محض اینکه خانم جون از خونه رفت بیرون دویدم رفتم در خونه زینت اینا. خودش درو باز کرد 

گفتم: زینت میای خونمون یک چیزی نشونت بدم؟

گفت: نه بابا! ولم کن. همون دفعه که اومدم، واسه 7 پشتم بس بود. داداشتو که تو کوچه میبینم، میرم از کوچه پشتی دور میزنم، که منو نبینه. نه خواهر جان ! نمیام. 

گفتم: زینت لوس نشو. حالا یک اتفاقی افتاده، از عمد که نبوده .ابراهیم فکر کرده که منم. یهنگاهی کرد و با دهن کجی گفت اگه از عمد بود که به بابام میگفتم.

گفتم: برو گمشو، خیلی دلتم بخواد داداشم بهت نگاه کنه! الانم که اون مشهده 

مثل اینکه خودشم دلش قیلی ویلی میرفت، که بیاد خونمون. آخه! خونه ما تنها جایی بود که باباش اجازه میداد بره.

گفت حالا چکار داری؟

گفتم:این الگوی دامنو که سرکلاس حرفه و فن درس دادن، اشتباه کشیدم. کسی هم خونه نیست. غذا رو باره نمیتونم بیام خونه شما . تو رو خدا! تو که دوره خیاطی رفتی، بیا ایراداشو بگیر. اگه فردا نبرم، دومین نمره منفی رو میگیرم .امروز هم نرفتم مدرسه تاالگوهامو بکشم . تو روجون اکرم! ناز نکن دیگه!

مامانت یک نگاه مشکوکی کرد. ولی خب ساده تر از اون بود که پی به افکار شوم داداش ابراهیم ببره 

گفت: باشه اومدم. 

رفت تو تا لباسشو عوض کنه و چادرشو برداره. وقتی رسید تو حیاط چادرش سرش بود. یک داد زد منیر ( خاله بزرگمون) من یک سر میرم خونه فتح الله خان الگوی دامن اکرمو واسش بکشم، زود برمیگردم. 

خالتون هم که تازه نامزد کرده بود و دنبال یک خونه خالی میگشت، بره پای تلفن جواب داد: باشه برو. ولی قبل اذون برگرد. 

منم داد زدم گفتم منیر خانم بپا تلفون نسوزه 

اونم در جوابم گفت: نمیری اکرم! نوبت ما هم میرسه.

خلاصه مارو از تو سوراخ کشیده بودم بیرون.

در همین حین مامان خوشگلم با یک سینی چای اومد اومد زیر آلاچیق و گفت: چیه اکرم؟ باز معرکه گرفتی. 

عمه اکرم غشی زد زیر خنده و گفت: دارم شیرین کاریهای تو و داداش خانو واسشون میگم.

مامان یک اخمی کرد و گفت: بابا اینا هنوز بچه ان چشم و گوششون باز میشه. هنوز حرف مامان تموم نشده بود که عمم پرید تو حرفش و گفت چی چی بچه ان ! موقعیکه من و تو اندازه شهین بودیم من مرتضی رو تو شکم داشتم تو هم شهلا رو زاییده بودی یادته؟

همه به مامان اعتراض کردیم و گفتیم: مامان ول کن دیگه! بزار عمه بگه. فرض میکنیم تو اون زینته نبودی!!! اصلا برو پیش بابا اینا !

برگشت و گفت: نه مادر جون بذار باشم، تا عمت هر چی دلش خواست نگه.

پخی زدم زیر خنده و گفتم اوووه !!! تا کجاها پیش رفته بودین که مامانی رنگت پریده؟

مامانم با پاش زد به پای عمم و گفت: ببین چی روی این چشم سفیدو باز میکنی؟ این همینطوریشم منو روزی 3 بار میجزونه.

عمه با اعتراض گفت زینت بسه دیگه تازه چونم گرم شده. بزار بقیشو بگم.

عمه ادامه داد: خب کجا بودیییم؟ آها! مامانتو به هر دوزو کلکی بود، راضی کردم و به خونه ما اومد. تو باغ اومدیم گفتم: زینت جان! راستش من بهت دروغ گفتم. ابراهیم الان خونه است گفته بیام تو رو بیارم که یک معذرت خواهی ازت بکنه. آخه، در خونتون که نمیشه بیاد عذرخواهی .

مامانت مثل این جن زده ها پرید بهم و گفت: خیلی پستی! دروغگو!

خواست به خونشون برگرده که چادرشو کشیدم .ای دل غافل! باز همون پیرهن صورتیه رو پوشیده بود. 

پریدم وسط حرف عمه اکرم و گفتم: مامان اون پیرهن صورتیه همونی نیست که از تو صندوقت کش رفتم و کلی چاخانت کردم تا به من دادی؟ 

مامان گفت: چرا همونه. 

گفتم: جانمی پیرهن لاو استوری مامانو من پوشیدم. ایشالله یکی مثل بابا خوشگل، ناز، مامانی و جیگر میاد سراغم. 

مامانم یک کم صداشو بلند کرد گفت: ساکت باش دختره بی حیا! صداتو بابات میشنوه!

گفتم اِ اِ اِ اِ اِ . مگه تو نمیگفتی خانوم جون میگه مرغ آمین همیشه روسرتون میچرخه تا آرزوهاتونو برآورده کنه، پس همیشه آرزوهای خوب بکنید. حالا چیه مامانی خانم ترشیم که نمیخوای بندازی بلاخره باید برم خونه شوووور ( اینو با لحن کشیده و لوسی گفتم) دیرو زود داره ولی سوخت و سوز نداره.

عمه گفت: الهی من قربونت بشم عمه جون! حیف که منم و همون یک مرتضی که اونم دلش جای دیگه گیره وگرنه خودم می اومدم خواستگاریت. 

گفتم: عمه ولش کن پسر عممونو. بذار حالشو بکنه. حلال زاده به کی میره به خالو! 

مامان یک نییشگون از پام گرفت گفت: لال شی شیدا! بس کن.

شهین که تا حالا ساکت بود گفت اگه بخواین کشش بدین من میرم ها. رضا، فردا صبح باید به مشهد بره. شب زود باید بخوابه.

عمه صدایش را آهسته کرد و گفت: بچه ها دیگه داریم به جاهای حساسش میرسیم. ساکت باشینو پارازیت ول ندین. اینو که گفت عین توپ هممون منفجر شدیم. پریدم دستمو دور گردن عمه حلقه کردم و گفتم عمه پارازیت یعنی چی؟ 

عمه اکرم در حالیکه دستاشوبه دوطرف تکان میداد گفت:من چی میدونم عمه جون! اینو از مرتضی یاد گرفتم.

(الهی قربون عمم بشم چقدر ساده بود)

عمه گفت: خلاصه، اینقدر التماس مامانتو کردم که گفت: باشه. بیاد تو حیاط ازم عذر خواهی کنه. 

بدو بدو رفتم داخل خونه و به ابراهیم گفتم: زینت میگه اگه کاری داری بیا تو حیاط. بابات لباس تمیز پوشیده بود مو هاشم آب شونه کرده بود. انگار اونروز دامادیش بود. بگردم داداشمو شده بود عین یک تکه ماه.

بابات که اومد بیرون سرشو پایین انداخت و به زینت گفت: ببخشید زینت خانم یک کار کوچیکی با شما داشتم. 

زینت یک نازی کرد و چادرش و کشید جلو و گفت وااااا !! ابراهیم خان بفرمایید امرتونو.

میبینی این مامان قرتی قرشمالت هم دلش ویل ویلی میرفت ولی هی ادا در می آورد.

ابراهیم گفت: اینجا نمیشه. لطفا بیایید پشت آلاچیق

بعد رو به من کرد و با حرکت دادن ابروهاش گفت: که منم برم تو.

نمیدونم چقدر طول کشید یک دفعه دوباره صدای جیغ زینتو شنیدم. دویدم تو حیاط دیدم چادر افتاده رو سرش و موهاشم پریشون دورش ریخته و به سمت در میدوه تا اومدم بگم زینت، دیدم بابات از پشت آلاچیق اومد بیرون موهاش بهم ریخته بود و تو چشماش یک برقی زد.

باباتون بلند گفت: زینت دلت محکم. به همین زودی مال خودم میشی. تمام اینها توچند ثانیه طول کشید اینقدر سریع که من تا اومدم خودمو جمع و جور کنم زینت رفته بود.

در اینجا یک نگاهی به مامانم کرد و گفت: زینت بقیه شو خودت میگی یا من بگم؟ 

مامان رفته بود تو عالم رویا. انگار داشت همان روزها را در ذهنش مرور میکرد. جوابی نداد 

عمه گفت: نخیر مثل اینکه اون روز خیلی خوش گذشته، که بعد از 28 سال هنوز مامانت از یادآوریش حض میکنه و بیهوش میشه . 

یک دفعه مامان به خودش اومد و گفت چی گفتی اکرم؟ 

- گفتم بقیشو خودت بگو. من اگه بگم بدون سانسور میگم ها!!

مامان گفت: نه بگو اکرم جون! ماشالله چشم و گوش همشونو باز کردی. اون آتش پاره هم ( رویش را به من کرد ) ده تا مرد رو تشنه میبره لب چشمه برمیگردونه. والله حیا به دخترهای امروز که نیومده!

با صدای بچه گانه ای گفتم: بابا! من که هنوز چهارم دبیرستانم. کو تا باز شدن چشم و گوش من. و بعد پخی زدم زیر خنده و ادامه دادم: قربون شما دخترهای دیروزی که خیلی با حیا بودین. خدا اگه این آلاچیق ها رو ازتون میگرفت چکار میکردین؟ 

مامان چپ چپ نگاهم کرد و خواست چیزی بارم کند که عمه گفت: بچه ها تنور رو سرد نکنید دیگه!

خلاصه جون عمه واستون بگه اون روز با بابات حرف نزدم ولی تو دلم غوغا بود. فکرم هزار راه رفت.

نزدیک غروب چادرمو برداشتم و به خانم جون گفتم من یک سر برم خونه زینت اینها اشکال الگو کشی دارم. میرم، میپرسم و جَلدی میام.

دفتر الگوهامو برداشتم و چادرمو سرکردم و رفتم والا! الگو بهونه بود، میخواستم ببینم بابات چی به سر اون بیچاره آورده .

در زدم.

خود زینت درو واسم باز کرد.

بدون سلام و باعصبانیت گفت: چی میخوای اکرم! نکنه بازم الگو میخوای بکشی؟ 

گفتم: نه به خدا زینت جون، روم سیاه.

من که از هیچی خبر ندارم.

به خدا ابراهیم به من گفت بگو زینت خانم بیاد اینجا، تا ازش بابت اون روز معذرت بخوام. 

به خدا دلم هزار راه رفته که چه بلایی سرت آورده. تو رو خدا، جون اکرم، قهر نکن من بی تقصیرم. 

مامانت یک نگاه مهربون به من کرد. به صورتش نگاه کردم، گوشه لبش کبود شده بود. نمیشد دست، دست، کرد باید زود نونو میچسبوندم تو تنور.

بدون مقدمه گفتم: به خدا زینت جون هواتو میخواد. دیشب آخر شبی نیشابوراومد.

درس و کارشو ول کرده بیاد تو رو ببینه. مثل تنور تو تب میسوخت ( این عمه هم مارو کشت با این مثالهای نونواییش!!!!!!!)

مامانت حرفمو باور کرد و دستمو گرفت و گفت: حالا بیا تو! جلو در هوار میکشی، همه میفهمن، یک ذره آبرویی هم که واسمون هست میره.

رفتم تو حیاط بغلش کردم و روشو بوسیدم و گفتم: تو رو خدا، زینت جون! اگه دلت باهاشه،نه نگو. به خدا پای منم گیربود. به من گفت اگه زینت رو نیاری خونه، جریان نونوایی رو به خانم جون میگه.

مامانت چشمهاشو گشاد کرد و گفت: اونو دیگه از کجا فهمیده.

گفتم: نمیدونم والا نشد ما یک شکری بخوریم، خان داداشمون نفهمه.

مامانت دستمو گرفت و گفت: اکرم جون غصه نخور. انشالله جریان تو هم درست میشه.

دیدم مامانت نرم شده. گفتم: زینت! لوس نشو! پشت آلاچیق چی بهت گفت جیغ کشیدی. 

مامانت بهم نگاه تندی کرد و گفت: چی گفت؟ کاشکه میگفت. میخواست ماچم کنه.

دهنم ار تعجب باز مونده بود کلمه آآآآآآ تو دهنم موند. زینت دهنمو بست و گفت: داداشت خیلی بی حیاست مگه اینطوری ازآدم خواستگاری میکنن.

گفتم: تو رو امام حسین بگو چی شده.

گفت : تو که رفتی تو. داداشت منو برد پشت آلاچیق. سرم پایین بود خجالت میکشیدم . دلمم عین یه گنجشک بال بال میزد که چکارم داره.

دستام یخ کرده بود. داداشت حالمو فهمید و خیلی سریع و بی مقدمه بهم گفت: زینت خانم مدتیه که دلم باشماست. به خدا از روزی که شما رو تو حیاط دیدم و بعدش تو نونوایی دیدم روز و شبم یکی شده. فکر نکنید خیال بد دارم . می خوام ببینم اگه شما مایلید، خانم جونو بفرستم خواستگاری؟

گفتم: بنده خدا که حرف بدی نزده!

مامانت گفت: حالا به بقیش گوش بده. بعد بگو!! والا من هول شده بودم توقع هر حرفی رو داشتم غیر از اینو. گفتم من من من . ابراهیم هم گفت: نگین که دلتون با من نیست چشماتونو خوندم. همون روز که چادرو از سرتون کشیدم و برگشتید منو دیدید] برق رو تو چشماتون دیدم . 

بعد یک دونه انگور از بالای سرش کند و گفت: اگه جوابتون مثبته این انگورو بخورید. به خدا اکرم جون نه اینکه از داداشت بدم میومد نه به خدا!هروقت تو رویام شوهرمو مجسم میکردم شبیه آقا ابراهیم بود. ولی خب هیچوقت به دلم اجازه ندادم پاشو از گلیمش دراز تر کنه. به خدا هول شده بودم آقا ابراهیم گفت: این انگوربگیرو اگه دلت بامنه اونو بخور. نمیدونم چی شد یکوقت به خودم اومدم دیدم انگورواز دستش گرفتم یک نگاهی بهش کردم و زل زدم تو چشمهای ابراهیم. 

ابراهیم بهم یک لبخند زد و گفت دل دل نکن، بخور. بد نمیبینی. انگورو گذاشتم تو دهنم انگور که نبود غوره بود. ترش بود. از ترشی چشما مو بستم ولبمو جمع کردم یک وقت احساس کردم گونه هام داغ شده چشمامو باز کردم دیدم ابراهیم دستاشو گذاشته رو گونه هام و داره سرشو بهم نزدیک میکنه و چشماش روی لبامه. نفسش به صورتم میخورد.

اولش نفهمیدم چکار میکنه بعد یکهو به خودم اومدم و باشدت سرمو کشیدم عقب. دستاش محکم صورتمو گرفته بودند نفسم بالا نمیومد. اینقدر سرمو تکون دادم و تقلا کردم که گیرم از سرم باز شد و افتاد تو حیاط خونتون . تو رو خدا! اگه دیدیش بر داری به خانم جون نگی مال منه . 

تو همین تقلاهام ناله کردم: آقا ابراهیم تو رو خدا بذار برم ولی اون گفت زینت بدون تو نفس کشیدن واسم سخت شده و بعد دستاشو شل کرده بود. مزه شور خونو تو دهنم حس کردم مثل اینکه انقدر سرمو تکون داده بودم که خودمو جدا کنم ناخن انگشت کوچیکه ابراهیم که با دستاش دو طرف صورتمو گرفته بود گیر میکنه به گوشه لبم و اونو خونی میکنه. وقتی دستاشو ول کرد از ترس یک جیغی زدم و به طرف در دویدم. 

به خدا اکرم نصف جون شده بودم . وقتی اومدم خونه از ترس اینکه منیر از رنگ صورتم پی به جریان نبره، رفتم تو اتاقم و گرفتم خوابیدم. نهار هم نخوردم و بهانه آوردم سرم درد میکنه. پیش پای تو بیدار شدم.

با خودم گفتم: خاک تو سرت ابراهیم که اینقدر بی آبرویی!! بعد واسه من خط و نشون میکشی1

مامانت ادامه داد: اکرم جون، داداشت عین وحشی هاست تو اگه میخوای حرف دلمو بفهمی مثل آدم سوال کن این کارها یعنی چه ؟

از ظهر گوشه لبم کبود شده مامانم، الانه دید وگفت: زینت، لبت چی شده؟ گفتم هیچی خربزه رو با چاقو خوردم حواسم نبود گوشه لبمو بریدم، خون مرده شده. 

این جا یک جیغی کشیدم و گفتم ایول!! بابایی خودم! نه بابا! واسه خودش کلی گرد وخاک میکرده. شهلا یک چشم غره به من رفت یعنی ساکت.

عمه یه نگاهی به من و شهین کرد و ادامه داد مامانت در حالیکه اشک گوشه چشماش جمع شده بود با بغض گفت: حالا من چه خاکی به سرم کنم . تا حالا به درد خودم مرده بودم. بعد از جریان چادر توری تو باغ خونتون ٬ هروقت داداشتو میدیدم ضربان قلبم زیاد میشد، عرق میکردم ٬ پشتم خیس میشد ولی نمیفهمیدم چه حالیه٬ میذاشتم به حساب خجالت دخترونه. یکبار از منیره پرسیدم که تو کلاسمون یک دختره وقتی یک پسره رو میبینه اینطوری میشه این چه معنی میده؟ منیره هم بدون مکث گفت: خب عاشق شده دیگه! یعنی تو اینقدر خری نمی فهمی؟

. عمه یک کم صدایش را پایین آورد و گفت: خیلی دلم به حال مامانت سوخت. بیچاره خدا میدونست چند وقته به داداشم فکر میکرده ولی اونقدر با حجب و حیا بود، که به من که بهترین دوستش بودم هم نگفته بود.

گفتم غصه نخور زینت جون درسته برادرم خبطی کرده ولی به خدا دوستت داره . باشه که همین روزها بیاییم خواستگاری. ولی خودم حالشو میگیرم. به مامانت نگاه کردم لبخند زیبایی به لبش نشست مثل اینکه خودشو تو لباس سفید عروسی مجسم کرده بود. دیدم چشمهای شهلاییش میل ستاره های آسمون میدرخشه. انگار مشتی ستاره تو چشماش ریخته بودن.

گفتم عمه جون ستاره تو چشماش ریخته بودند یعنی چی؟

- این یک اصطلاحه ولی من به خدا ستاره ها رو تو چشمهای مامانت دیدم. این حالت، تعریفی نیست. خودت که ببینی نا خود آگاه متوجه میشی.

عمه اکرم ادامه داد: اذونو گفته بودن که به خونه رفتم.

ابراهیم لب حوض نشسته و پاهاشو تو حوض آب کرده بود و داشت فکر میکرد. یک لبخندی هم رو لبش بود. با خودم گفتم اینقدر خوش گذشته که با یادشم کیف میکنه. تا منو دید، گفت: سلام رسوندی آبجی؟

تند و با عصبانیت گفتم: پیاده شو با هم بریم. تو خجالت نکشیدی از اعتماد من به خودت سو استفاده کردی. با دختره نامحرم مردم هم اونکارو کردی. همچین صورتشو سفت گرفتی که اومده از دستت خلاص بشه، ناخنت گیر کرده گوشه لبشو زمی کرده. گوشه لبش به اندازه یک توشله باد کرده و خون مرده شده .

ابراهیم گفت : اولا، خیلی تند نرو کی گفته نامحرمیم؟ اون زنمه. دوما، میخواست عین وحشی ها سرشو عقب نکشه تا ناخنم به گوشه لبش گیر نکنه.

دهنمو کج کردم گفتم: نه بابا! از کی تا حالا هرکی از عفتش، محافظت کنه وحشیه ؟ بعدش از کی زنت شده که ماها بیخبریم؟

- خب حالا شلوغش نکن. بلاخره که میشه.

- آها ! حالا درست شد. هروقت زنت شد هر غلطی که خواستی بکن.

- آبجی اونو که خودم میدونم

- به خدا ابراهیم خیلی بیحیا شدی!

- ببین خواه،ر درسته که من عاشقم اما حروم خور که نیستم. هرزه که نیستم .لا ابالی هم که نیستم. ناسلامتی نماز میخونم. روزه میگیرم . واسه حسین سینه میزنم. اگه یک ذره به دلم گواه میشد، که زینتو نمیتونم مال خودم بکنم اون کارو نمیکردم.

تو چشماش زل زدم گفتم: خب که چی؟ دختره اگر سرشو عقب نمیکشید که ماچش کرده بودی. اینو چطوری میخوای با دین و ایمونت توجیه کنی؟

- به خدا آبجی، وقتی دو نفر دلشون به هم باشه، دیگه بهم حلالند. حلاله حلال.

- چهار تا جمله عربی که مهم نیست. تازه اگه غیر از این بود که نمیتونستم مجبورش کنم زنم بشه من که باید برم مشهد. اونم حالا هی امروزو یادش میاد و عشقش به من هزار برابر میشه .

محکم دودستی زدم تو سرم و گفتم: خاک تو سرمن. قانون خدا رو هم نقض میکنه. اونوقت میگه مسلمونم. نمیدونستیم هرکی کسی رو بخواد باید اول ماچش کنه تا طرف زنش بشه. دختره نامحرمه مردمو بدون هیچی میخواسته ماچ کنه میگه حلاله. میخوای برم صداش کنم بیاد شبم پیشت بخوابه؟

بی حیا گفت: آی گفتی اکرم، به خدا اگه اینکارو کنی، خودم فردا دستتو میگذارم تو دست محمد جواد.

با اسم محمد جواد، قلبم ایستاد. کم نیاوردم گفتم: برو بابا! حالت خوشه. محمد جواد دیگه کدوم خریه؟ هی از دیشب الکی آدموتهدید میکنی. منم میگم ولش کن حالش خوب نیست بذار هر چی میخواد بگه.

بابات گفت: اره جون عمت.

- تو اول برو تکلیفتو با دختره بدبخت روشن کن، بعد واسه من کُر کُری بخون.

- تکلیفش که روشنه. به زودی زنم میشه. یک نامه نوشتم فردا میری میدی به زینت.

داد زدم وگفتم: ابراهیم منو قاطی شلوغ کاریهات نکن. به خدا به آقاجون میگم .

- بگو. با آقاجونم میخوام صحبت کنم و راضیش کنم بریم خواستگاری.

عمه اینجا یک مکثی کرد و زود پریدم جلوی پای مامانیم. دستمو رو دستش که رو زانوهاش بود گذاشتم و یک خنده، ازونا که دل مامانو ببره! کردم و گفتم: مامانی بی حیا حالا باباییم ماچت کرده بود یا نه؟ سرشو به علامت نه بالا برد.

ادامه دادم: جدی، جدی، بابایی راست میگفت اون روزو و هی یاد آوری میکردی تا عاشقش شدی. مامان ( الهی قوربونش بشم ) با نگاه مهربان، یک خنده ملیحی رو صورتم پاشید.

(وای! بمیرم واسه این لبخندش منکه دخترشم ضعف کردم چه برسه به بابام)

مامان چشمایش را بست یعنی آره.

یک دقیقه به چشمانش نگاه کردم، حسودیم شد. خوش به حالش که خدا چنین عشق پاکی را نصیبش کرد.

با صدای عمه اکرم به خودم آمدم و سر جایم برگشتم.

عمه اکرم گفت: بیچاره من ، شدم پست چی بین اون و مامانت و قرار شد بابات تا آخر محرم آقاجونو راضی کنه و برن خواستگاری.

بابات هم که ماهی یکبار سری از ما نمیزد و میگفت درس دارم و کار دارم و فلان٬ هر 5 شنبه نیشابور بود و هر دفعه هم هی میرفت رو اعصاب من که اگه یک کار نکنی زینت رو تو کوچه ببینم به جون خانم جون، این دفعه دیگه همچی رو به آقا جون میگم تا سیاهت کنه و بعد که ترس و وحشت و رنگ پریده منو میدید میگفت: آبجی جونم شوخی کردم خودم هواتو دارم. ولی اگه نری یک کمشو به آقاجون میگم.

حالا ما هم هیچ غلطی نکرده بودیم. ولی اینقدر از آقاجون وحشت داشتیم٬ اسمش که میومد از ترس قلبمون می ایستاد.

والا اون مو قع که مثل الان نبود. اسم بابا که میومد همگی از ترس لال میشدیم. تازه اونم آقاجون من که واسه خودش یال و کوپالی داشت و خانم جون کنارش جیک نمیزد، چه برسه به ما. نه مثل حالا که دخترها ماشالله زبونشون 6 متره وواسه باباها درازه و همچی رگ خواب باباشونو بدست گرفتن که باباهه جیک نمیزنه٬ میگی نه٬ یکیش همین شیدا، گل من، که عمش الهی دورش بگرده. یک گوله نمکه. خودم چند بار دیدم همچی ابراهیمو خام خودش کرده که گفتم: این دست شیطونو از پشت بسته .

خلاصه، هفته ای یک نامه از بابات به مامانت میدادم. ولی مامانت نامه نمیداد. دختر عاقلی بود.

میگفت اکرم اگه یک درصد هم من و ابراهیم به هم نرسیم، صلاح نیست که نامه ای از من دست ابراهیم بمونه. آخه! من دخترم.

فقط وقتی نامه رو بهش میدادم میگفت به آقا ابراهیم سلام برسون و بگو خیلی دلتنگشم.

این جریان نامه رسوندنها همینطور ادامه داشت، تا اینکه یک روز خانم جون یکی از نامه های بابامو که قرار بود به دست مامانت برسونم تو طاقچه میبینه .

بابات صبح زود میخواست بره مشهد نامه رو آورد زیر بالشتم گذاشت و گفت: اکرم نامه رو سریع میبری به دست زینت میرسونی. زود بجنب کسی نفهمه. که تکه بزرگت گوشته.

گفتم: خب . برودیگه. واجب بود کله سحری بیدارم کنی. ای خدا از دست این دو تا.

پررو، همه کار واسش میکردم، تهدید هم میکرد .

اون روز عادت ماهیانه شده بودم. زیر دلم خیلی درد میکرد.

خانم جون که از بیدار شدنهای نصفه شب من بو برده بود، بیدارم نکرد.

وقتی پاشدم، دیدم ساعت 10 شده .

منیکه 7 صبح بیدار میشدم، حالا ساعت 10 شده بود و من خواب مونده بودم

سریع بلند شدم و رختخوابمو جمع کردم.

نامه رو بالای طاقچه گذاشتم. سریع به دستشویی رفتم ٬غافل از اینکه خانم جون جوشونده واسم دم کرده بود . جوشونده رو به اتاق میاره و وقتی که اونو میذاره تو طاقچه نامه رو میبینه طفلی سواد که نداشت .

ماشالله این بابات تو نامه هاش حرف هم میزد و پانتوفین( بیچاره منظورش پانتومیم بود میدونستم اینم از مرتضی یاد گرفته بود. خب طفلی میخواست عممو شیک کنه، بچه سوسول! ) اجرا میکرد .

خانم جون چشمش میفته به یک قلب که نصف شده. یکطرفش یک اسم مامانت نوشته شده بود و طرف دیگه هم که اسم داداش. بعد یک تیر از سمت اسم مامانت کشیده بود به سمت خودش و یک تکه از قلب طرف خودش را کنده بود انداخته بود پایین که کنارش یک شقایق در اومده بود.

گفتم: ایول بابایی! عجب قدرت تجسم بالایی.

خانم جون داشت که اینو نگاه میکرد که من تو چارچوب دراومدم و نامه رو دست خانم جون دیدم. حالم بد شد. به اندازه کافی ضعف داشتم چه برسه به اینکه بترسم.

سرم گیج رفت.

احساس کردم یک تو گوشی تو گوشم خورد که برق از چشمام پرید .

خانم جون داد زد ذلیل مرده این نامه مال کیه؟ میری مدرسه درس بخونی یا عشق و علشقی یادت بدن.

دیدم همه چی داره به پای من نوشته میشه. درحالیکه اشکام از دل درد و توگوشی رو صورتم شر شر میریخت گفتم: به جون آقاجون این نامه مال من نیست.

خانم جون یک جیغ بلند تری کشید و گفت: پس مال کیه؟

تون صدامو کمی پایین آوردم و با بغض گفتم: مال داداش ابراهیمه .

خانم جون جلو اومد.

گیسهامو گرفت تو دستش و گفت بشین ببینم.

همه چی رو از سیر تا پیازش واسم میگی. وگرنه امشب یک آشی واست بپزم که یک وجب چه عرض کنم 10 وجب روش روغن باشه.

خلاصه مجبور شدم، خلاصه ماجرا رو با سانسور بوسه بگم. خانم جون اون نامه رو از من میگیره و دستش نگه میداره.

بعد از شام خانم جون به من گفت: جای آقاجون و منو تو اتاق بزرگ پهن کن بعد برو بخواب.

من که از ترس لال شده بودم، زود رختخوابها رو پهن کردم و دویدم تو اتاق پشتی و خوابیدم .

نمیدونم چقدر طول کشید که احساس تشنگی کردم.

اومدم تو آشپزخونه آب بخورم که شنیدم خانم جون داره با آقاجون تو اتاق حرف میزنه. بند دلم پاره شد.

با خودم گفتم دیدی خانم جون همه چی رو لو داد. حالا آقاجون! داداش ابراهیم رو میگیره زیره گاز و اونم از لجش منو لو میده.

ای تیر به جیگرت بخوره زینت! دیدی چه کاری دادی به دستم با این لیلی و مجنون بازیهات. الهی کفن بشی اکرم که سر بیدردتو دستمال بستی .اومدم که داداش ابراهیمو نفرین کنم ،دلم نیومد آخه عمه، جونم به ابراهیم بند بود .

یواش دم در رفتم اتاق و گوشمو رو در گذاشتم که دیدم خانم جون میگه: حاج فتح الله سخت نگیر. دوره ما تموم شده که بزرگترها میبریدنو میدوختنو ما تنمون میکردیم و تا شب عروسی زن و شوهر همو نمیدیدند.

این پسره که بچه نیست 24 سالشه وقت دامادیشه به اکرم گفته هوا خواهه دوستش شده دختره اینطور که از زبونه اکرم شنیدم، بی میل نیست. بنده خداها خانوادشون هم که آبرومندن. الان 20 ساله ما اینجا میشنیم بدی از چشممون دیدیم از اونها ندیدیم.

بیا حالا که خودشونم راضیند، آقایی کن و نه نیار.

آقا جون گفت: حالا که این مجنون شده تا آبروریزی نکرده زود سر و تهشو هم بیاریم که آبروی دختره بیچاره مردم نره. به خونوادش پیغام بده، بعد صفر میریم خواستگاری .قربون خانم جون بشم الهی نور به قبرش بباره یک کلمه ازا ون نامه حرفی نزد .

به خدا درست میگن زنا مهره مار دارن.

آقاجون با اون اُلدُرُم بُلدُرمش، وقتی پیش خانم جون بود، یک موم میشد تو دستش . اااااییی ! آقاجون ٬خانم جون٬ کجایین که ببینین نوه هاتون نشستن و با یاد شما شاد میشن. خدا رحمتتون کنه.

حرف آقاجونو که شنیدم، پاورچین پاورچین رفتم و زیر پتوی خودم خزیدم.

بعد از اون روز پر استرس چه خواب شیرینی کردم.

صبح روز بعد وقتی بیدار شدم، همه خواب بودند.

صبحونه رو آماده کردم و بقیه رو بیدار کردم.

وقتی خودم و خانوم جون تنها شدیم گفت: دیشب جریانو به آقات گفتم میخواست شبیه بیاد خفت کنه که نذاشتم فعلا هم چیزی به ابراهیم نمیگی تا من برم خودم با مادر زینت صحبت کنم، ببینم مزه دهنشون چیه .

یک ذوقی کردم و گفتم چه مزه ای ؟چه آشی؟ چه کشکی؟ پسره خونه واده دار نیست که هست. خوشگل نیست که هست. قد بلند نیست که هست. وضع مالیش خب نیست که الحمد الله جلو کسی دستمون دراز نشده . عاقل هم نیست که هست.

خانم جون تو صورتم نگاه کرد گفت آره جفتتون عاقلید.

من که میدونستم جریان چیه. خانم جون، منو ترسونده بود که فیل خودم یاد هندستون نکنه وگرنه دیشب کسی قرار نبود بیاد منو خفه کنه.

از اون جریان چند روز گذشت. به محض اینکه خانم جون گفت: میرم خونه زینت،از ذوقم شماره خوابگاه دادشو گرفتم. هر بوقی که میزد، یک سال واسم میگذشت. نگهبان خوابگاه گفت: الان کلاس رفتن. اگه اومد بگم کی زنگ زده؟

گفتم: بگید خواهرتون از نیشابور زنگ زده کار واجب داشته.

هی به ساعت نگاه میکردم و هی به در حیاط و هی به گوشی تلفن. خانم جون که اومد گفتم چی شد ؟

- هیچی مادرزینت قراره با حاج کریم (پدربزرگم) صحبت کنه تا چند روز دیگه ازشون خبر بگیریم.

سر شبی بابات زنگ زد.

سابقه نداشت که من به خوابگاه اونا زنگ بزنم.

شستش خبر دار شده بود یک اتفاقی افتاده

تلفن که زنگ خورد، جلدی پریدم وگوشی رو برداشتم تا گفتم الو دیدم بابات با صدای لرزونی میگه اکرم چی شده؟ زینتو به یکی دیگه جواب دادن؟

خاک توسرش، اینقدر حالش خراب بود که دینو ایمون و فراموش کرده بود همه وقتی نگران میشن میگن چی شده؟ اقاجون و خانوم جون طوری شدن؟ خودتون سالمید؟ ولی داداش ما اول حال زینتو میپرسید.

دستمو گذاشتم دم گوشی تلفن و آروم گفتم: داداش خبرهای خوش.

خودتو جلدی برسون نیشابور. پشت تلفن نمیتونم بگم.

بعد برای اینکه جلب توجه نکنم داد زدم: آقاجون ابراهیمه. زنگ زده احوال پرسی. کاری باهاش ندارید .

آقاجون تو اتاق بزرگه برنامه خبر نگاه میکرد گفت: نه بابا جان سلام برسون.

- خانوم جون چی؟ کاری نداره

حانم جون گفت: نه مادر، سلام برسون که علی اکبر بدو اومد گوشی رو از دستم گرفت. همچین پامو لگد کرد که ضعف کردم یک نیشگونی ازش گرفتم گفتم مگر کوری؟

همینطور که جای نیشگونو می مالید گفت سلام داداش. خوبی؟ داداش میشه اگه پول دارید واسم یک کفش فوتبالی بخری شماره پام 36 است. سفید نباشه زود چرک میشه آخه تو تیم فوتبال مدرسه ثبت نام کردم این جا کفش آدیداس نداره .

از خندش فهمیدم ابراهیم گفته بود واسش میخره.

بعد چند دقیقه، علی اکبر، تشکر وخداحافظی کرد .

گفتم: فرمایشات تموم شد؟

غرغری کرد و گفت: اگه گوشی رو خودم نمیگرفتم که بهم نمیدادید.

دیدم بچه راست میگه طفلکی دلم واسش سوخت. آخه اینقدر من و بابات باهم صمیمی بودیم که اون بدبختو یادمون میرف. خیلی کوچک بود به زور 11 سالش میشد.

به مامان که نگاه کردم. مامان پاهایش را توی سینه اش جمع کرده و دستانش را زیر چانه زده و به یک نقطه ای خیره شده و یک لبخند گوشه لبش نشسته بود.

عمه گفت: بابات ظهر روز بعد عین عجل معلق تو خونه بود. خانوم جون هیچی بروش نیاورد. یک نگاهی به من کرد منم شونه هامو انداختم بالا یعنی منم نمیدونم واسه چی اومده. وبعد رو کرد به ابراهیم وگفت مادر، واسه چی وسط هفته اومدی؟ اونم این موقع روز.

داداش خندید و گفت: خب! طفلکی، علی اکبر گفته بود ورزش داره و تو تیم فوتبال رفته و کفش فوتبالی میخواد. با خودم گفتم واسش بگیرم و بیارم تا زودتر بپوشه یه وقت جلو بچه ها خجالت نکشه.

تو دلم گفتم آره اروای عمت و خالتو...

ولی خدا داداشمو حفظ کنه آقاجون خیلی زود عمرشو داد به شما.

عمو علی اکبر هنوز داماد نشده بود تازه سربازی رفته بود . داداش، واسش پدری کرد میگفت مبادا! فکر کنه آقاجون و مرده بی کس و کار شده و غم بی پدری رو تو صورتش ببینم.

بابات به بهانه ای منو کشید تو حیاط زیر درختهای کاج و گفت: تیر به جیگر! چی شده وسط هفته منو کشوندی اینجا. از دیشب خواب به چشمم نیومده.

اگه نمیگفتی خبر خوش، سکته رو پشت تلفن زده بودم. فکر کردم زینت رو به اون دیلاق پسر عموش جواب دادن.

گفتم: اولا همونطور که قبلن گفتی کار علی و پری به جای باریک کشیده شده .

مثل اینکه پریه خودشو باخته و حامله شده. جریانو خانوادش میفهمن و میرن سروقت عموی زینت و میخوان آبروریزی کنن ولی عموی زینت قول میده به محض اینکه علی به مرخصی بیاد، عقدشون کنن.

همین هفته قبل که علی میاد مرخصی و باباش به زور پری رو واسش عقد میکنه.

اونم دو روز بیشتر وای نمیسته و برمیگرده سربازی.

زینت میگفت خیلی پکر بود . بدجوری تو ذوقش خورده بود و هرچی قسم و آیه میخورد که کار من نبوده عمو قبول نمیکرد و میگفته گندی که زدی خودت باید جمعو جورش کنی .

داداش گفت: حقشه پسره کافر بی وجدان! خب به خاطر همین منو از مشهد کشوندی؟ جریان رو از سیر تا پیاز واسش گفتم. طفلی، عین بچه ها ذوق میکرد.

آخرشم گفتم داداش من به خاطر این عشق و عاشقی توخیلی تحقیر شدم.

اون از تو که هی هیچی رو به سرم میکوبونی و این از خانوم جون که همچین زد تو گوشم که ساختمون دور سرم چرخید.

داداش دستمو گرفت و گفت: اکرم اولا که همچین هیچی هم نیست.

دوما خودم نوکرتم.

مِن باب تشکر بگم که محمد جوادم خاطرتو میخواد. خودش همین آخریها بهم گفته.

اینو که داداش گفت سرخ شدم ٬ داغ شدم و دستمو گرفتم تو صورتمو دویدم تو خونه و صدای داداشو میشنیدم که میگفت خودم نوکرتم اکرم جان.

روز اول ربیع الاول رفتیم خواستگاری و به پافشاری بابات که میگفت میخواد زینتو ببره مشهد و با هم برن پابوس امام رضار، روز تولد پیغمبر صلوات الله علیه، مامانتو عقد کرد. ولی با مامانت شرط کرد که باید بره دیپلم بگیره و گرنه از عروسی خبری نیست. هنوزم وقتی به حوض وسط باغ نگاه میکنم، مامانتو میبینم که چادرشو با دستاش به هوا گرفته و موهاشو دورش پریشون کرده ودور حوض میدوه.

صدای خنده هاشو میشنوم که داد میزد و میگفت: آقا ابراهیم تو رو خدا بسه نفسم برید. و بابات هم که دست بردار نبود، میرفت اونو از پشت با یک دست تو بغلش میگرفت و دست دیگشو میکرد تو مو های مامانت و میگفت: زینت دیوونم کردی .

پخی خندیدم و گفتم: عمه جلوی شما اینکارو میکردند؟

- صبحهایی که خانم جون میرفت روض.ه من هم به بهانه کاری میرفتم بیرون.

- بابات هم فوری به زینت زنگ میزد که بیاد خونه ما.

- اون موقع که محرم نبودن دختر مردمو میخواسته ماچ کنه، حالا که دیگه کسی نمیتونست جلو دارش نبود .

بعد از اینکه از خونه میرفتم بیرون دور باغ رو دور میزدم و از در پشت باغ، یواشکی میومدم و میرفتم تو آشپزخونه و از پنجره کوچکه که رو به حوض بود دید میزدم.

(پس حالا میفهمم این حس فضولی و دید زدن من به کی رفته!!!!)

گفتم: پس یک چند وقتی خوب فیلم س.و.پ.ر میدیدید؟

خنده ای کرد و گفت: نه به خدا عمه جان دو بار بیشتر نبود چون منم زود شوهر دادن و خودم دنبال یک حوض میگشتم دورش بدوم.

( الهی قربون عمم برم که اینقدر شوخ و شر بود!!!)

هروقت به خانه ما می آمد، سر همه را با خاطره هایش گرم میکرد. ما هم همه دوستش داشتیم

( چکار کنیم دیگه ما بودیم و یک عمه و یک مرتضی ذلیل مرده عاشق، که حال هممونو با عشق به دختر عموش سهیلا بهم زده بود. خب دیگه بابام داییش بود!!!!)

عمه همیشه به مامان میگفت: زینت جون، خودت میدونی که با به دنیا آوردن مرتضی و اون زایمان سخت و وزن بالای مرتضی که افتادم به خونریزی و دکترهم مجبور شد رحممو برداره و اجاقم کور شد. آقا محمد جواد هم خیلی مرد بود که یک بار این مسئله رو به روم نیاورد حتی وقتی که بهش گفتم بره یک زن دیگه بگیره، گفت: اکرم مگه من زنو واسه کارخونه جوجه کشی میخوام؟ اگه فقط یکبار دیگه این حر ف رو بزنی طلاقت میدم نه واسه بچه ،چون دیگه زن نمیگیرم. به خاطره حماقتت طلاقت میدم. همین مرتضی واسه هفت پشتمون بسه . ولی به خدا زینت جون دخترهاتو عین دخترهای خودم دوست دارم وقتی می بینمشون انگار بچه های خودمم. خصوصا اون ذلیل مرده کوچیکه که یک گوله آتیشه. و مامانم هم میگفت: همشون کنیزاتن اکرم جون! تو عین خواهر واسم بودی. شایدم دلسوز تر از خواهرهای خودم. اگه تو نبودی الان من این سه تا رو هم نداشتم. محمدم نداشتم طفلی بچم داداش نداره خیلی تنهاست.

و عمه میگفت: خُبه، خُبه! پس مرتضی من چی بگه؟

(خوش به حالشون چقدر عشقشون پاک بوده و ساده بی شیله پیله. چقدر در آرامش و اطمینان کامل عاشق میشدند. ولی حالا چی پسره اول که شماره خونه دختره رو میگیره نگاه میکنه ببینه دختره بالا شهر میشینه یا پایین شهر!!!!!)

تو همین فکرها بودم که عمه از زیر آلاچیق داد زد: آقا محمد جواد بریم . شوهر عمه ام دم در ورودی ساختمان آمد و گفت: خانم چرا داد میزنی ؟ یک ده دقیقه دیگه. هنوز با آقا ابراهیم کار دارم.

مامان به من گفت: پاشو تا عمه اینها نشستن برو اون خربزه تو آشپزخونه رو قاچ کن بیار که الان خوردن داره .

همینطور که به طرف آشپزخونه میرفتم با خودم به عشق پدرم به مامان زینت فکر میکردم.

دوباره به مامانم حسودیم شد. به خودم یک نهیبی زدم و گفتم شیدا خیلی پست شدی به مامانت حسودی میکنی، مگه هووته!!!!

شب که مهمانها رفتند، به بابام گفتم: بابایی! میشه امشب با مامانی برین تو بخوابین میخوام تنها تو آلاچیق بخوابم

مامانم گفت: چی؟ تنها تو آلاچیق بخوابی؟ که چی بشه ؟

اولا بده. عیبه تنها بخوابی .

دوما مگه تو از جک و جونور نمیترسیدی؟ یک ملخ که میبینی عالمو رو سرت خراب میکنی.

گفتم: هیچی هوس کردم . گیر ندین دیگه.

به چشمهای پدرم نگاه کردم. دهنم را غنچه کردم و گفتم: باشه بابایی؟

بابام گفت: نخیر خانم باز این کار خودشو کرد. جامو تو اتاق بزرگه کنار پنجره بنداز. تا نصفه شب زیر پشه بند به عشق پاک پدر و مادرم فکر میکردم.

پدری که یک رکعت نمازش قضا نمیشد و یک روز روزه قضا نداشت دل سپرده بود به دختر زیبای همسایه.

درکش میکردم که چقدر خودداری برایش سخت بود.

( آخه باباییم به حلال و حروم خیلی معتقد بود)

باد خنکی شروع به وزیدن کرد. شهریور ماه بود و هوا رو به سردی میرفت.

همینطور که چشمانم را میبستم، در دل گفتم: خدا جونم به من هم یک عشق پاک و بی آلایش عطا کن مثل مامان و بابا. دوست دارم کسی رو جلوم قرار بدی که عشقش مثل عشق بابام به مامان باشه. نه کمتر نه بیشتر! چشمایم را که باز کردم یک شهاب از آسمون گذشت خنده ای کردم و سرم را زیر پتو بردم.

بعد از فوت پدربزرگم، بابا سهم عمه وعمو را از خانه باغ خرید و ما به اینجا نقل مکان کردیم. آن موقع من هنوز متولد نشده بودم.

علاقه پدر به شهر و خانه باغ آنقدر زیاد بود که هر بار از پدر خواسته بودیم که به مشهد کوچ کنیم و اصرار میکردیم زندگی در مشهد برای آینده ما بسیار مفید است، پدر با یک توضیح کوتاه همه ما را ساکت می کرد: همینکه صبح از خواب بیدار میشم تا به درختا و گلهای رزی که با دست پدرم کاشته شده آب میدم و پیاده از منزل به دبیرستان میرم و ده ها نفر با من سلا م و علیک دارن که یا شاگردان سابق من بودند و یا از دوستان و آشنایان قدیم٬ انرژی تمام روزو به دست میارم.

با از دست دادن این شرایط و ترک این خونه، من عمر کوتاهی خواهم داشت.

با این توصیف دیگر جای چانه زدن نبود.

ولی همه میدانستیم، اینهابهانه است.

بابا از گوشه گوشه این باغ با مامان خاطره داشتکه با یاد آنها جان تازه میگرفت. با ازدواج خواهرانم، مسئله کوچ ما به مشهد رسما به فراموشی سپرده شد.

خواهرانم، هردو تا ازدواجهایی کاملا سنتی داشتند.

(خب دیگه یک کم شیربرنج بودند عین عمو علی اکبر!!!)

بیکاری من در این 6 ماه یک معضل شده بود.

بعد یک سال پشت کنکور بودن و چهار سال درس خواندن و دور از خانواده در خوابگاه زندگی کردن و شرایط سخت آن جا را تحمل کردن، واقعا بی انصافی بود که در خانه بنشینم و دم کشهای مامان را سر دوزی کنم.

هر وقت هم که غر میزدم مامان میگفت: نونت کمه یا آبت که عین سپنج روی آتش میمونی. تا اینجایی که خرجتو ما میدیم . وقتی هم رفتی خونه شوهر، اون وظیفه داره که تاٴمینت کنه.

پاشو عوض این کارها یه میل قلاب بیار تا بهت قلاب بافی یاد بدم. کم کم رو میزیهای جهیزیتو باید ببافی که دم و روزهای عروسی هول نشی.

منهم میگفتم: اوووووو! حالا کو خواستگار! که به فکر جهیزیه باشم. بعدشم مامانی خانم! من که همینطوری شوهر نمیکنم میخوام عاشق بشم بعد .

مامان هم میگفت: خدا ذلیل کنه اکرمو که زبونمو جلوی تو یکی کوتاه کرد.

حسابی کلافه شده بودم تنها تفریحم رفتن زیر آلاچیق و خواندن رومان و کتاب شعر و گوش کردن به ام پی تری پلیری بود که طبق معمول عمه از مکه برایم اورده بود.

عاشق آهنگهای آرام و دکلمه شعرها بودم خصوصا با صدای خود شاعرها.

زنگ زدن به الهام و فرشته دوستان هم کلاسیم هم جز تفریحاتم بود.

الهام ازدواج کرده بود و به خاطر شغل همسرش در مازندران زندگی میکرد.

سال آخر دانشگاه هم خانواده فرشته از سبزوار به مشهد کوچ کردند. چون پدرش بازنشسته شده بود و برادر فرشته هم دانشگاه آزاد مشهد قبول شده بود که خوابگاه نداشت. فرشته در یک دارالترجمه کار پیدا کرده بود و همیشه من را برای رفتن به مشهد تشویق میکرد و به من میگفت: شیدا اگه مشهد باشی، با سر زبونی که داری خیلی زود میتونی کار پیدا کنی. بابا نا سلامتی تو بچه زرنگه و شیطونه کلاس بودی!

فرشته را دوست داشتم. رفتارهایش مثل پسرها بود. به قول معروف، خیلی خاکی بود کمی هم لات. تازه از زمان شروع به کارش کمی بهتر شده بود.

مثل اینکه فهمیده بود پسرها از دخترهای این مدلی خوششان نمی آید.

با حرفهای فرشته کم کم، فکر رفتن به مشهد و پیدا کردن کار به سرم افتاد.

در خانواده به شهین احترام خاصی میگداشتند و بابا و مامان هروقت میخواستند در مورد مسئله ای تصمیم بگیرند، با شهین مشورت میکردند.

بعد از کلی صحبت و جنجال، شهین را راضی کردم که مامان وبابا را برای مشهد رفتن من، راضی کند. ولی چشمتان روز بد نبیند، زمانی که شهین با مامان صحبت کرد آنچنان مامانم او رادعوا کرد که تا چند رو، من جلوی بابام هم نمی آمدم که بابام هی میپرسید: شیدا کجاست؟

و مامان هر روز یه بهانه ای می آورد یکروز میگفت خسته است خوابیده. یک روز میگفت دل درده و از اینجور حرفها .

به دختر نافرمان خانواده تبدیل شده بودم. چرا؟ چون میخواستم تنها به مشهد بروم و کار کنم و تنها زندگی کنم.

مامان تا یک هفته با من سرسنگین بود و مرتب میگفت: اگر گذاشتیم مشهد دانشگاه بری، واه این بود که چاره ای نداشتیم و گرنه چه معنی میده دختر از خانواده اش دور باشه. مامان کل کارهای خانه را به من داده بود. از آماده کردن صبحانه گرفته تا شستن ظرفها و آشپزی و میگفت: بیکار که نباشی فکرهای رنگارنگ هم تو سرت سبز نمیشه!

هر ده روز هم مرا مجبور میکرد، ملحفه ها و روبالشی ها را در ماشین لباسشوییبیندازم و بعد تا چند روز مشغول دوخت و دوز آنها به پتوها باشم.

(کزت شده بودم و مامانم هم خانم تناردیه!!!!)

مامان همیشه اینطوری بود. وقتی کار اشتباهی میکردیم، ما را به اشد مجازات تنبیه میکرد. مثل زندانی شدن و محروم شدن از غذاها و تفریحات مورد علاقمون به مدت

حد اقل یک ماه.

بعد یک هفته مامان رفتارش عوض شد. به قول خودش زهر چشم ازمن گرفته بود.

(اونم از کی؟ از من که انقدر فوت و فن شیطنت و شلوغی رو بلد بودم که پدرم همیشه میگفت شیدا قرار بود پسر بشه و در لحظات آخر خدا پشیمون شده و جنسیتشو عوض کرده!!!!)

ولی در واقع همبازی بودن من با محمد برادرم، باعث شده بود که تمام خو و خصلتهای پسرانه در من شکوفا شود.

جااب بود! با وجود اینکه بزرگ شده بودیم، هنوز هم بعضی شبها در خونه باهم کشتی میگرفتیم یا تو باغ خونه آب بازی میکردیم و دنیا را روی سرمان میگذاشتیم.

وقتی خیس خیس میشدیم و لرزه تمام جانمان را میگرفت، دست از شلوغ کاری برمیداشتیم

یکسال همینطور گذشت. خدا به محمد خیر بدهد که کنکور قبول نشد!!!! و بها نه اش این بود که چون تو شهرمان کلاس کنکور خوبی نیست، هرچه هم بخواند نمیتواند در رقابت با دیگران موفق شود.

حالا یک حامی هم پیدا کرده بودم و یکسره در گوشش میخواندم: اگه بری مشهد میتونی کلاس کنکور هم بری و منم باهات میام تا تنها نباشی و به پخت و پزت میرسم.

از همه مهمتر، اگر محمد سال بعد قبول نمیشد، باید تشریف میبرد سربازی و این دیگر برای پدرم مصیبت بزرگی بود که پسرش با مدرک دیپلم به سربازی برود.

یکسال همینطور گذشت. خدا به محمد خیر بدهد که کنکور قبول نشد!!!! و بها نه اش این بود که چون تو شهرمان کلاس کنکور خوبی نیست، هرچه هم بخواند نمیتواند در رقابت با دیگران موفق شود.

حالا یک حامی هم پیدا کرده بودم و یکسره در گوشش میخواندم: اگه بری مشهد میتونی کلاس کنکور هم بری و منم باهات میام تا تنها نباشی و به پخت و پزت میرسم.

از همه مهمتر، اگر محمد سال بعد قبول نمیشد، باید تشریف میبرد سربازی و این دیگر برای پدرم مصیبت بزرگی بود که پسرش با مدرک دیپلم به سربازی برود.

با محمد حرفهایمان را یکی کردیم و با شهین در این مورد حرف زدیم و اورا تشویق کردیم که از ما حمایت کند.

شهین میگفت: ببین خیره سر! یکبار این کارو واست کرد،م مامان تا مدتها با من سرسنگین بود و میگفت اون بچه است نمیفهمه تو هم بچه ای که دل به حرفهاش میدی؟ آخه چه معنی میده دختر جوون تنها خونه مجردی بگیره و بگه می خوام کار کنم. بچه هاش از گشنگی مردن؟ یا شوهرش علیله و نمیتونه خرجی خونه رو در بیاره ؟ والا شهین از تو بعید بود.

من به شهین گفتم : این فرق میکنه. پای آینده محمد در میونه. والا! منم به خاطر اون میخوام برم مشهد وگرنه کی بدش میاد از صبح تا شب زیر آلاچیق کتاب بخونه؟

شهین هم گفت: آره جون خودت! تو گفتی، منم که پشت گوشام مخملیه باور کردم.

گفتم: شهین تو رو خدا! تورو جون آقا رضا! تو رو جون مامان! نه نگو دیگه. آخه خواهری من اگه به تو دردم رو نگم به کی بگم.

خلاصه آنقدر شهین را چاخان کردم تا قبول کرد هم با مامان و هم با بابا خیلی رسمی تر، حرف بزند و شهلا را هم در این کار همراه خود کند.

اواخر شهریور بود یک شب تمام خانواده طبق معمول دور هم زیر آلاچیق جمع شده بودیم و حرف آینده محمد شد که محمد بحث رفتن به مشهد و کلاس کنکورو پیش کشید

( البته همه با نقشه قبلی بود!!!!)

شهین و شهلا هم حمایتش کردند. من ساکت بودم ولی مامانم میدانست این آتیشها از گور من بلند میشود.

شهلا مدیر مدرسه بود و توانست با دلایل منطقی پدرم را راضی کند . مامان هیچ حرفی نمیزد. فقط چپ چپ به من نگاه میکرد. منم خودم را کاملا به بی اطلاعی زده بودم .

وقتی بابا دلایل محمد و حرفهای خواهرهایم را شنید، گفت: من حرفی ندارم. ولی مسئله اینه که من چند سال آخر کارمه و باز نشسته میشم و بهتره این آخر خدمت خودمو آواره نکنم ودر همین جا باشم . ازطرفی میترسم محمدر و اینجا نگه دارم و اون امسالم قبول نشه. از طرفی اگر بره مشهد، تنهایی و مشکلات خورد و خوراک، محمد رو از درس بگیره و نتیجه عکس بده و سال دیگه بازهم در کنکور موفق نشه.

مادرت هم که نمیتونه زندگی و منو ول کنه و بیاد مشهد. تازه من نمیذارم چون خودتون هم میدونید یک روز بدون زینت دووم نمیارم.

در همین جا پدرم ساکت شد و من که از قبل همه چی را با محمد و شهین و شهلا هماهنگ کرده بودم، آهسته از گوشه اتاق گفتم: من باهاش میرم. خودم هم نوکرشم .

اینقدر این حرف من در آن سکوت سریع و یکدفعه بود که همه به سمت من برگشتند

سریع گفتم: آخر هفته ها با محمد میاییم خونه و اگه نتونستیم شما و مامان بیایید.

حرفی که من زده بودم تنها راهی بود که بتوانند محمد را بدون دغدغه به مشهد بفرستند تا به کلاس کنکور برود. دامادها و خواهرهایم هم که با حرف من از قبل موافق بودند از من حمایت کردند و خواهی نخواهی پدر مجبور شد موافقت کند. مامان هم که روی حرف پدر حرف نمیزد.

آن شب از خوشحالی تا اذان صبح بیدار بودم و برای آینده و کارم در مشهد برنامه میریختم.

صبح با صدای مادرم که میگفت: پاشو خانم مشهدی! بالاخره کار خودتو کردی. وای به حالت اگه محمدم امسال قبول نشه، بیدار شدم.

قرار شد که آقا رضا با محمد به مشهد بروند و در یک کلاس کنکور خوب ثبت نام کنند و همان دورو برها هم یک سوئیت مناسب و ارزان رهن کنند.

منهمم که در پوست خودم نمیگنجیدم. سعی کردم زیاد دورو بر مامان نباشم چون میدانستم همه چیز را از چشم من میداند. برای همین خودم را سرگرم جمع آوری علفهای هرز باغچه ها کردم و هی به ساعتم نگاه میکردم کی غروب میشود تا دامادمان و محمد برگردند.

بالاخره زنگ در باغ به صدا در آمد . با عجله دویدم و در را باز کردم و سلام نکرده گفتم شیرید یا روباه ؟

آقا رضا گفت: از نظر شما شیر.

بدو بدو به سمت خانه دویدم و گفتم: مامان آقا رضا و محمد اومدن.

مامان با صدای من به باغ آمد و چپ چپ به من نگاه کرد و گفت: چشمت روشن چشم سفید!!!!

من یک قهقهه ای زدم و به سمت آقا رضا رفتم تا بقیه جریان را از او بپرسم.

صدای مامان را میشنیدم که با خودش میگفت: زینت تو پا برداشتی شیدا جا پای تو گذاشته چه آتشی سوزوندی خونه بابات. هی جوانی کجایی که یادت بخیر!!!!!

کلاسهای محمد از یک هفته بعد شروع میشد برای همین مامان و من تمام وسایل مورد نیازو سریعا آماده کردیم. یخچال و گاز خانم جون تو انباری بود. خیلی سریع توانستیم همه چی را سر جمع کنیم.

محمد هم حسابی خوشحال بود و جزواتی رو به او داده بودند نگاه میکرد و هر 10 دقیقه میگفت: اِ اِ ا ِ.اینم یکی دیگه از سوالهای کنکور! من که میگفتم باید برم کلاس کنکور ولی کی قبول میکرد و مامان میگفت: حالا ببینم امسال چه گلی به سر ما میزنی.

قرار شد شهین خواهرم و آقا رضا برای جا به جا کردن اسباب با ما به مشهد بیایند.

شهلا و آقا سعید، هردو مدیر مدرسه راهنمایی بودند و به خاطر اضافه کاری که داشتند، مجبور بودند تمام هفته مدرسه باشند و فقط جمعه ها بیکار بودند.

شهین از همان بچگی از درس و مشق بیزار بود و دیپلم هنرستان را گرفت و همیشه میگفت: من زن کارمند نمیشم که چشمم آخر ماه به دست دولت باشه و پولامو قرون قرون رو هم جمع کنم. ولی پدرم میگفتک اگه دیپلم نگیره دو روز دیگه جلوی خواهر و برادرهاش احساس حقارت میکنه. اون الان سرش داغه نمیفهمه.

شهین دیپام خانه داری از هنرستان داشت.

(کیک و شیرینی میپخت که انگشتامونم رامیخوردیم. آشپزیش هم بیست بود)

به قول آقا رضا: شهین فوق تخصص آشپزی داره. لیسانس دیگه به چه درد میخوره. روزی که داماد ما شد 65 کیلو بود و حالا 87 کیلو شده است. شبها شام نمیخورد تا شکمش کوچک شود.

شب قبل از حرکت، دلم گرفت.

یکدفعه حال عجیبی پیدا کردم . بهآشپزخانه رفتم. مامان در حال خشک کردن ظرفها بود.

گفتم: مامان از من ناراحتی؟

به من نگاه کرد و گفت: ای آتیش به جون گرفته! بالاخره کار خودتو کردی، هرچی خواهرات گوش به حرف بودن تو سرکش. به خودم رفتی. مگه نه اینکه منو میخواستن بدن به پسر حاج صادق قالی فروش، ولی اینقدر ادا در آوردم و قرو قمیش خرکی اومدم که همه رو کلافه کرده بودم. تازه روز خواستگاری هم چای رو ریختم رو زن حاج صادق و گفتم وای ببخشید! هول شدم. آخه از پسرش خوشم نمیومد.

گفتم: مامانی خوشت نمیومد یا دلت جای دیگه گیر بود.

چپ چپ نگاه کردو گفت باز به روت خندیدم. اگه بابات دیر میجنبید، الان عروس حاج صادق قالی فروش بودم نه حاج آقای شریفی نیا. همین دنیا مکافات خونه است مادر جان! پریدم بغلش کردم و گفتم: مامانی! خودم عاشقتم عاشق اون برق چشای سیاهت. عاشق اون خندت که غم و از دل بابایی میبره . دوستت دارم به اندازه ستاره های آسمون.

- خبه!!! دم آخری خیلی خودشیرینی نکن، پشیمون بشم. از راحتی و ناراحتی من مادر جان گذشته مواظب برادرت باش. تو الان هم مسئول خودتی و هم اون. شاید قسمت تو اینه که بری مشهد. ایشالله هر جا باشی تنت سالم باشه.

سر منو تو بغلش گرفت و بغض کرد و گفت: نگفتی من بی تو و محمد تو این خونه از تنهایی دق میکنم؟

(بگردم مامانمو وقتی گریه میکرد چشاش میشد عین چشمهای دو تا آهو. پر از شبنم صبحگاهی)

به چشماش نگاه کردم اشک در چشمهای خودم هم حلقه زده بود غافل از این بودم که چشمهای خودم هم کپی برابر اصل چشمهای مامانم بود.

دلم برای مامانم سوخت. چه ساده غمش را بیان میکرد.

بغض کردم و گفتم مامان میخوای نرم؟ محمدو میذاریم پانسیون شبانه روزی.

مامان من را بغل کرد و همینطور که موهایم را نوازش میکرد گفت: نه عزیزم چشم امید من و بابات و محمد به توست. بیچاره محمد بچه ام تو پانسیون بهش سخت میگذره.

برو خدا به همراتون. من و بابات هم زود زود به شما سر میزنیم. به بهانه زیارت هم شده زود زود میایم.

خواهراتم وادار میکنم بیان پیشتون.

تا نیمه شب گرم صحبت بودیم که صدای بابا اومد: خانوم٬ شیدا، بخوابید فردا صبح زود باید بیدار شید کلی کار دارید.

صبح روز بعد بابا من و محمد را بوسید وما را بهم سپرد و به دبیرستان رفت. فقط دیدم وقتی سوار ماشین شد شانه هایش میلرزید.

(باباییم گریه میکرد!!!)

مامان هم با ما به مشهد آمد. خانه ای که رهن کرده بودیم یک سوئیت 50 متری بود که در پیلوت یک آپارتمان 8 واحدی قرار داشت. مزیتی که داشت این بود که هم در مرکز شهر بود و هم بسیار نزدیک به کلاس کنکور محمد. منم که بیکار بودم.

تمیز کردن خانه و چیدن وسایل تا عصر طول کشید. شهین خیلی اصرار داشت شب را بمانند و به زیارت بروند. ولی مامان بهانه تنهایی بابا را گرفت و بعد از شام به نیشابور برگشتند.

(میدونستم که مامانیم دلش گرفته و میخواد بره تو آغوش گرم بابام تا صبح گریه کنه) موقع خداحافظی مامان خیلی گریه کرد. بطوریکه همه ما رو به گریه انداخت و محمد را به من و من را به خدا سپرد.

( بیچاره مامانم یکهو تنها میشد ولی خب اولش سخته بعد عادت میکنه!!!!)

اولین صبح زندگی در مشهد، خیلی زود از خواب بیدار شدم و صبحانه را حاضر کردم و محمد را راهی کلاس. سپس شال و کلاه کرده بیرون رفتم.

دنبال یک دکه روزنامه فروشی گشتم تا بلکه از نیازمندیهاش بتوانم یک کاری پیدا کنم.

اکثر شرکتها منشی یا خدماتی میخواستند و اصلا با روحیه من جور در نمی آمد.

همه چی خوب پیش میرفت. محمد از کلاسش خیلی راضی بود و بیشتر ساعاتی که در خانه بود در تنها اتاق خانه، مشغول درس خواندن بود.

منهم کتابهای زبان انگلیسی دانشگاه را مطالعه میکردم تا مواردی را که فراموش کرده بودم، یاد آوری شود.

یکشب که مشغول مرتب کردن کتابهام بودم، مدرک اتمام دوره زبان انگلیسی مکالمه را لای یکی از کتابهایم پیدا کردم.

خیلی جالب بود که تو این مدت اصلا به فکر این مدرک نبودم.

زمانیکه تازه دانشگاه قبول شده بودم و به مشهد آمده بودم، احساس ناتوانی شدیدی در مکالمه زبان انگلیسی در مقایسه با همکلاسهایم داشتم. چند نفر از آنها که صرفا جهت گرفتن مدرک اکادمیک برای مهاجرت به خارج از کشور این رشته را انتخاب کرده بودند مثل زبان مادری انگلیسی صحبت میکردند. به همین خاطر با راهنمایی دکترفریدون پیروزفر یکی از اساتیدم به یک کلاس خصوصی زبان انگلیسی رفته و در دوره فشرده یک ساله مکالمه زبان انگلیسی شرکت کردم.

اولش برایم خیلی سخت بود. روزی حداقل 20 لغت باید حفظ میکردم و اکثر کسانی که در این کلاس شرکت کرده بودند افراد تحصیل کرده ای بودند که ویزای کار یا اقامت در خارج از کشور داشتند و خود را برای رفتن آماده میکردند. به هر حال یکسال را با هر جان کندنی بود به پایان رساندم و نمره خوبی هم گرفتم.

به یاد سختیهای اون روزها که افتادم در کار پیدا کردن مصمم تر شدم. صبح روز بعد به همان موسسه که مدرکم را گرفته بودم، رفتم و استاد دانشگاهم دکتر پیروزفر را ملاقات کردم. البته ما فقط با ایشان دو واحد درس کلیات زبان شناسی ترم یک را داشتیم و بیشتر آشنایی من با دکتر پیروز فر مربوط میشد به همان یکسال دوره زبان مکالمه فشرده که یکی مدرسینش ایشان بودند .

دکتر پیروزفر دکترای زبان شناسی از آمریکا داشت و یکی از سهامداران این آموزشگاه بود. خیلی جالب بود که من را به یاد داشت. با معرفی خودم گفت: تو همونی نیستی که با عجله درست قبل من یا همراه وارد کلاس میشدی و میگفتی ببخشید، تا الان دانشکده کلاس داشتم و بعد تا دو دقیقه نفس نفس میزدی و در آخر بدون توجه به کلاس بلند میگفتی آخیش به خیر گذشت!!!

در ضمن کم هم شر نبودی موقع کوییزها به همه تقلب میرسوندی و یک بار برگتو ازت گرفتم و میخواستم بهت صفر بدم. ولی چون همه رو درست نوشته بودی، دلم نیومد. فقط یک صندلی جدا کنار کلاس گذاشتم وگفتم تا یک ماه باید اونجا بنشینی و تنبیه بشی.

گفتم، بله استاد، دقیقا من همون دختر شیطون و بی ادب هستم.

خندید و گفت: حالا اینجا چکار میکنی؟

- واسه پیدا کردن کار اومدم. راستش مدرک لیسانس مترجمی زیان دارم و دوره مکالمه رو هم در خدمت خودتون بودم.

ابروهاشو در هم کشید و گفت: کسانی که اینجا تدریس کلاسهای مکالمه رو بر عهده دارند یا سابقه بیش از 10 سال تدریس دارند یا چند سال مقیم کشورهای انگلیسی زبان بوده اند. البته موسسه سالی یک بار امتحان جامعی از داوطلبین متقاضی تدریس در مکالمه میگیره و اگر نمره بالاتر از 80 درصد کسب کنند، میتونند به عنوان مدرس مکالمه از ترم های ابتدایی شروع به کار کنند.

در این زمینه که نمیتونم به شما کمک کنم هرچند به توانایی شما اعتماد دارم ولی میتونم از هیئت مدیره بخوام با توجه به مدرک لیسانس مترجمی زبان انگلیسی و مدرک دوره مکالمه که داری به عنوان کمک مدرس در اینجا شروع به کار کنی.

در ضمن یکی از دوستام هم صاحب یه دارالترجمه رسمیه که سرش خیلی شلوغه و معمولا چند نفر مترجم زبان در کارها به او کمک میکنن . میتونم اونم بهت معرفی کنم تا در ساعات بیکاری به آنها کمک کنی. بهر حال باید از یک جا شروع کنی. هرچند اینطور کار کردن حقوقش زیاد نیست ولی تجربه کاری بدست میاری و در آینده واست مفیده. در همین مدت هم میتونی خودتو برای امتحان جامع مدرس زبان مکالمه آماده کنی.

به ظاهر شانس بزرگی پیدا کرده بودم که استادم من را به یاد می آورد. البته استاد پیروزفر فرد بسیار خیرخواه و خوبی بود و تا جایی که میتوانست به همه کمک میکرد.

استاد پیروزفر شماره موبایلش را به من داد و گفت دو روز دیگر ازاو خبر بگیرم.

از موسسه یک راست رفتم حرم امام رضا. همیشه وقتی کارم یک جا گیر میکرد، حرم میرفتم و جلوی ضریع امام رضا مینشستم و تو دلم خواسته هایم را میگفتم.

گاهی هم بدجور زیر گریه میزدم که هر کی رد میشد میگفت: خانم التماس دعا.

خلاصه آن روز به حرم رفتم و یه نظری کردم که اگر یک کاری پیدا کنم تا 8 جمعه هر دفعه یک کیلو گندم بگیرم و برای کبوترهای امام رضا بیاورم.

دلم که سبک شد به خانه برگشتم ساعت 3 بعد از ظهر بود. محمد هنوز نیامده بود. دلم به شور افتاد که کجا رفته . نیم ساعتی نگذشته بود که صدای درآمد. محمد بود. کلید که انداخت و توآمد، با عصبانیت پرسیدم معلوم هست کجایی؟ نمی گی دلم هزار راه میره؟

خندید و گفت: ببخشید آجی امروز آزمون داشتیم و من یادم رفت بهت بگم موبایل هم که نداشتم بهت خبر بدم.

پرسیدم خب امتحانت چی شد خندید و گفت عالی شد فکر کنم جز نفرات اول تا دهم کلاس بشم .

گفتم: سعی کن دفعه بعد نفر اول کلاس بشی، تا بتونی در کنکور رتبه خوبی بیاری.

چشمی گفت و تو اتاق رفت تا لباسهایش را در بیاورد.

پرسید: خب آجی نهار چی داریم؟

گفتم: کمی دم پختک درست کردم. رو گازه. ماست هم تو یخچال داریم. من یک چرتی بزنم که سرم خیلی درد میکنه.

دو دوز انتظار برای من به اندازه 2 سال گذشت سعی میکردم خودم را درخانه سرگرم مطالعه یا کارهای خانه بکنم تا روز به سرعت سپری شود. ولی هر بار که به ساعت نگاه میکردم فقط 5 دقیقه گذشته بود. بالاخره صبح روز سوم طاقت نیاورده و به استادم تماس گرفتم.

او گفت با هیئت مدیره صحبت کرده که به عنوان مدرس دستیار در آن آموزشگاه شروع به کار کنم و در زمانهایی که اساتید مرخصی هستند اداره کلاس آنها را به عهده بگیرم. در ضمن گفت دوستش که مسئول یک دالترجه است حاضر شده یکسری مطالب را برای ترجمه به من بدهد تا در خانه آنها را انجام دهم.

با شنیدن این خبر انقدر خوشحال شدم که پشت گوشی فراموش کردم با چه کسی صحبت میکنم یک جیغی کشیدم و گفتم: استاد قربونتون بشم. فداتون بشم. نمیدونید چه لطفی در حق من کردید.

استادم خندید و گفت حالا نمیخواهد کشتار راه بندازی، برو خودتو جمع و جور کن که منو رو سفید کنی. فردا بیا موسسه تا تو رو به آقای شکوهی رییس موسسه معرفی کنم تا برنامه کاریتو واست توضیح بده.

بعد از کلی تعارف و تشکر به نیشابور زنگ زدم و خبر کار در آموزشگاه و دارالترجمه را دادم. پدر و مادرم خیلی خوشحال شدند .

بلافاصله به نزدیک ترین شیرینی فروشی رفتم یک جعبه شیرینی گرفتم و به خانه برگشتم تا بساط یک جشن دو نفره را راه بیندازم. وقتی وارد کوچه شدم، دیدم دوتا خانم چادری دم در خانه ایستاده اند. اول خیلی متعجب شدم ولی وقتی نزدیکتر رسیدم شهین و شهلا را دیدم که پشت در منتظرند. یک فریاد ازشادی کشیدم و به طرف آنها دویدم.

گویا آن روز، یک دوره آموزشی اجباری یکروزه برای تعدادی از مدیران کل استان خراسان برگزار میشد.. شهین هم همراه او آمده بود، تا هم من را ببیند و هم شهلا تنها نباشد.

با آمدن آنها جشن 2 نفره ما به 4 نفره تبدیل شد ولی به دلیل کلاس شهلا جشن را به شب موکول کردیم و چون روز بعد جمعه بود از خواهرانم قول گرفتم شب را پیش ما بمانند.

صبح روز بعد از شوقی که داشتم خیلی زود بیدار شدم، محمد و خواهرهایم خوابیده بودند و بعد آماده کردن صبحانه، به آخستگی از خانه خارج شدم و به موسسه رفتم .

فاصله بین خانه و موسسه را پیاده طی کردم آنقدر تو افکار خودم غرق بودم که متوجه نشدم، فاصله خونه تا آموزشگاه بدون ماشین نیم ساعت است. زود رسیده بودم در موسسه بسته بود در زدم سرایدار پیرآموزشگاه آمد و گفت: بالام جان 7:30 باز میشه هنوز 7:10 است.

گفتم: سلام آقا توفیق. منم شریفی نیا. شیدا شریفی نیا. همونکه یک روز جارو و تی شما رو تو حیاط خلوت موسسه قایم کرده بود.

پیرمرد بیچاره یک نگاهی به من کرد مثل اینکه بقچه خاطراتش را زیرو رو میکرد تا من را به یاد بیاورد.

یک دفعه گفت: یادم آمَد بالام جان! یک روز هم قورباغه آوَردَه بودی تو کلاس ول کردی و اون خانم فلیپینیه هم که تازه اینجا آمَده بود درس بِدَه، غش کرد و کارش کشید به بیمارستان.

بابام جان هی! چه روزی بود انگار زِلزَله شده بود. همه از اتاق فرار میکردند و جیغ میکشیدند. اگر آنروز من نبودم که قضیه رو ماست مالی کنم و بُگُم قورباغه از حوض تو حیاط آمده بید، که معلوم نبود الان چی به سرت آمَدَه بود. بابا جان! چی جون سوزی بودی تو از صد تا پسر شوخ تر بودی.

( والا! ما که بالاخره نفهمیدیم لهجه آقا توفیق مال کدوم شهرو دیاره. هر کلمش به یک شهری میخورد!!!!)

از تعجب دهنم باز مان.

(د اون از کجا فهمیده بود من قورباغه آوردم!!)

گفتم: آقا توفیق شما از کجا فهمیدید من اون کارو کردم؟

گفت: گیزیم جان! من که این موها را تو آسیاب سفید نکردم. تنها کسی که از قورباغه نترسید تو بودی بقیه که غَش و ضُعف کردن. خب معلوم میشد، کار تو بیده.

گفتم: حالا که گذشته. تو رو خدا به مدیر نگی !! من تازه امروز روز اول کارم در اینجاست. قراره از امروز بیام اینجا، تو کار تدریس به مدرسین کمک کنم.

گفت: برو بابا جان! خیالت جمع. مگه من کافرم که نون کسی رو آجر کنم.

بچگی بوده و هزار شرو شور ماهم به وقت خودمون از این غلطها زیاد میکردیم و شکر زیاد میخوردیم!!

گفتم: بله خیلی ممنون از توصیف زیباتون

درهمین حین آقای شکوهی مدیر موسسه را دیدم که از ماشینش پیاده شد.

جلو رفتم و با احترام گفتم: سلام آقای شکوهی. شریفی نیا هستم. امر فرموده بودید امروز صبح خدمت برسم.

یک نگاهی از بالای عینکش کرد و گفت: شما همون خانمی هستید که دکتر پیروز فر معرفی کردند ؟

سریع گفتم: بله خودم هستم.

با اشاره بهم فهماند که دنبالش برم.

یکراست به اتاق مدیریت رفت و من هم دنبالش رفتم. وقتی وارد شدیم کیف ساسونتش را روی میز مدیر گذاشت و به من تعارف کرد که رو صندلی بنشینم.

بی مقدمه گفت: احتمالا آقای پیروز فر همه چیز رو در مورد شرایط تدریس در اینجا به شما گفتن. ما فعلا نیاز به مدرس نداریم، ولی با تعریفهایی که ایشان از شما کردن از دست دادن نیروهای باهوش و با استعداد غیر منطقیه. به همین دلیل ما در این جا یک پست جدید درست کردیم به نام کمک مدرس، که شما باید وظایف اونو انجام بدید.

شما میدونید که اساتید ما در طول سال تعطیلی ندارند و نیاز به استراحت و تمدد اعصاب دارن.

در ضمن وقتی هم که یکی از اینها دچار مشکل میشد و نمیتونست بیاد ما در اداره کلاسشون کلی مشکل برمی خوردیم. به همین دلیل ما با استخدام شما می خواهیم شرایطی رو برای این عزیزان به وجود بیاریم که به مسافرت و کارهای جانبی خود برسند در غیبت این افراد، شما به عنوان مدرس کلاسشون رو اداره میکنید. هم تجربه کاری لازم را در تمام سطوح آموزشی کسب میکنید و هم ما با فرصت بیشتری میتونیم با شما آشنا بشیم و در مورد ادامه فعالیتتان در این موسسه تصمیم بگیریم.

همچین موقعیت کاری جالبی نبود در واقع من آچار فرانسه آنها شده بودم ولی از بیکاری در حانه که بهتر بود در همین مدت هم خودم را آماده امتحان مدرسین میکردم.

با اشتیاق فراوان گفتم: من آماده ام از کی میتونم کارمو شروع کنم.

بی درنگ گفت: از همین امروز.

شما در دفتر مدرسین مینشینید و اگر مدرسی نیومد شما کلاسشان را اداره میکنید و یا در صورت لزوم در برگزاری و تصحیح کوییزها به مدرسین ما کمک میکنید.

در ضمن طبق اصولنامه آموزشگاه حقوق شما بر اساس ساعتهای حضور شما در اینجا پرداخت میشه. حالا میتونید به اتق مدرسین بروید و رسما کارتون رو شروع کنید.

با سر تایید کردم و بعد از تشکر از کلاس خارج شدم.

یکی از پشت من را به اسم صدا زد.

شیدا! شیدا!

برگشتم و گلبرگ را دیدم . از همکلاسیهای کلاس مکالمه زبانم بود دختر یک سرمایه دار ثروتمند که در واشنگتن متولد شده و تا دبیرستان در یک مدرسه آمریکایی در دبی درس خوانده بود. دختری با قدی متوسط و اندامی کشیده و باربی و دستانی بسیار زیبا و ظریف. چشمان سبز داشت. 4 سال از من بزرگتر بود و مهمترین خصوسیت اخلاقی او مهربانی و دلرحمی بسیار زیاد بود. بطوریکه بین دوستان و خانواده اش بسیار محبوب بود. لبخندی به او زدم .

جلو رفتم و با تعجب گفتم: هِی دختر! تو این جا چکار میکنی؟ تو که اون موقع میگفتی 6 ماه دیگه میرم امریکا.

گلبرگ، آره خب! رفتم. ولی چون پدرم فوت کرد و مامان تنها شد، 2 سال میشه که برگشتم و الان به عنوان مدرس مقطع اینترمدیت اینجا درس میدم. تو اینجا چکار میکنی؟

- به عنوان کمک مدرس اینجا اومدم کار کنم.

- کمک مدرس چیه دیگه؟

- یعنی وقتی شما می خواهید تشریف ببرید سفر و یا در منزل کاری دارید بنده کلاسهای شما را اداره میکنم .

جیغ کوتاهی از شادی کشید و گفت عالیه دلم لک زده واسه یک سفر به آنتالیا. خودم اول از همه مرخصی میگیرم.

در همین حین دکتر پیروز فر ررا دیدم که به طرف ما میآمد.

بعد از احوال پرسی گفت: خانم شریفی نیا هنوز نیامده دوست پیدا کردید؟

گفتم: نه خانم مفاخری، از دوستان قدیمی هستند.

- کی کارتو شروع می کنی؟

- از همین حالا.

- خیلی خوب شد. من باید ساعت 2 جایی باشم و مجبورم نیم ساعت زودتر برم پس ساعت 1:20 بیا کلاس E2 رو از من تحویل بگیر. یادت که نرفته زیر زمین کافه تریا ست کلاسهای A, B, C طبقه اول و کلاسهای D, E طبقه دوم

- چشم استاد.

هر سه تا با هم به دفتر مدرسین رفتیم. آقای شکوهی و چند تا از مدرسین آنجا بودند و آقای شکوهی من را به آنها معرفی کرد و ودر مورد نوع همکاریم به آنها توضیح دادند.

مثل اینکه خدا من را برای آنها فرستاده بود.

همگی از استخدام فردی به نام کمک مدرس از آقای شکوهی تشکر کردند.

آقای شکوهی گفت: من کاری نکردم. استاد پیروز فر با توجه به مشکلاتی که ما در ترم گذشته به دلیل بیماری آقای داوودی پیدا کردیم، پیشنهاد کرد که ما همیشه یک نیروی اضافه داشته باشیم که در صورت عدم حضور مدرسین اسباب ناراحتی دانش آموزان و خانواده های آنها فراهم نشه. به همین دلیل خانم شریفی نیا رو که از شاگردان دانشگاه و موسسه ایشان بودن و در مورد ایشان شناخت کافی را داشتن، به من معرفی کردن و من امیدوارم که با همکاری ایشان با شما فشارها و استرسهای تدریس شما ها کم بشه و از همه مهمتر با کمک خانم شریفی نیا، دانش آموزان ما در زبان انگلیسی پیشرفت بهتری داشته باشن. من از شما همکاران عزیز خواهش می کنم که ساعاتی که میل دارید به مرخصی برید بنویسید و تا ظهر به من بدید و توجه کنید که ما یک کمک مدرس بیشتر نداریم.

در مورد مرخصی مسافرتی هم باید با هم کنار اومده و به ترتیب برای گرفتن مرخصی ثبت نام کنید.

امروز ظهر زنگ 5 دقیقه زودتر زده ومیشه تا شما ها فرصتی داشته باشید در مورد مرخصی هاتون با هم کنار بیایید تا بتونیم برای فردا یک برنامه منظمی رو به خانم شریفی تحویل دهیم.

در تمام این مدت من در گوشه ای ساکت بودم و زیر چشمی مدرسین را می پاییدم. بین اینها یک چهره جدید بود که در زمان تحصیل من در این جا من ندیده بودمش . یک آقای حدود 32 ساله لاغرو سبزه با قد ی حدود 185 یا شاید بلندتر که بلندی پاهایش کاملا تو ذوق میزد . کت و شلوار سورمه ای پوشیده بود و یک عینک بدون فِرم زده بود. ریش و سبیل نداشت و یک بینی کشیده داشت . هرچه در صورتش گشتم، چیز خارق العاده ای که آدم را جذب کند، ندیدم ولی در کل آدم نچسبی نبود به نظر بسیار با تربیت و با کلاس بود و روی هم رفته خوش تیپ.

با دیدنش خنده ام گرفت. خودم را به زور نگه داشته بودم یکدفعه زیر لب گفتم عین بابا لنگ درازه.

(به خودم گفتم میتونی یه امروز رو خفه خون بگیری هنوز نیومده نندازنت با اردنگی بیرون، زی زیگولو!!!)

در همین موقع گلبرگ وارد دفتر شد و بعد از سلام و احوال پرسی کنار من ایستاد با آرنجم سقلمهای به او زدم و گفتم: این یارو قد بلنده و عصا قورت داده کیه؟

یک لبخندی به من زد و گفت: آقای داوودی . سه ترمه اومده. دانشجوی سال دوم دکترای مترجمی زبان انگلیسیه. خیلی هم ادعاش میشه. یکجوری انگلیسی رو حرف میزنه انگار تو ناف لندن متولد شده.

در همین موقع متوجه شدم آقای داوودی به من و گلبرگ نگاه میکند. نمیدانم فهمید داریم از او صحبت می کنیم یا نه.

مدرسین همه به کلاس هایشان رفتند و من در دفتر تنها ماندم.

به سمت کتابخانه ای که در گوشه اتاق بود رفتم. کتابخانه 4 طبقه داشت که تمام طبقات پر بود از کتابهایی به زبان انگلیسی . از کتاب شعر گرفته تا رمان و کتابهای فلسفی و ...

طبق عادت همیشگی چشمانم به دنبال کتاب رمان بود که یک کتاب جیبی کوچک پیدا کردم. رویش نوشته بود جین ایر. اثر شارلوت برونته. 100 صفحه بود.

میتوانستم ساعات بیکاری در دفترمعلمها، خودم را با خواندن آن سرگرم کنم.

روی یکی از صندلیها نشستم و شروع کردم به خواندن کتاب.

خدای من! چقدر ادبیات سنگینی داشت کاملا گرامر انگلیسی نه آمریکایی، و پر از لغات جدید.

چقدر احساس ضعف و ناتوانی کردم در هر خط حداقل 2 کلمه بود که من معنی آن را نمیدانستم. دوباره به نقطه صفر رسیده بودم با خودم گفتم شیدا خانم! هروقت تونستی این کتاب و طوری بخونی که در کل کتاب حداکثر 10 لغت ناآشنا پیدا کنی، ادعا کن که مسلط به زبان انگلیسی هستی.

این ناتوانی را یکبار دیگر تجربه کرده بودم. همان موقع که با رتبه دو رقمی، مترجمی زبان انگلیسی دانشکده مشهد قبول شدم و وقتی سر کلاس دیدم از نظر سواد انگلیسی آخرین نفر کلاس هستم ولی آن موقع من بر این ضعف و ناتوانی غلبه کردم و اکنون بار دیگر باید کمر همت میبستم و خود را آماده نبرد میکردم.

یک کاغذ پیدا کردم ودیکشنری کوچک اکسفورد خود را از کیف بیرون آوردم . با خواندن کتاب تمام لغات ناآشنا را روی کاغذ یاد داشت میکردم. سعی میکردم که با توجه به متن، معنی لغات را حدس بزنم و حدسیات خود را مینوشتم تا بعدا با دیکشنری مقایسه کنم.

بقدری سرگرم کار بودم که گذشت زمان را متوجه نشدم با صدای در دفتر سرم را بلند کردم.

ساعت اول تمام شده بود و مدرسین یکی یکی وارد دفتر میشدند وبا من احوال پرسی میکردند و خط در میان میپرسیدند: شما همون کمک مدرس جدید هستید. بسیار از آشناییتون خوشبختیم. آقا توفیق چای آورده بود و جلوی مدرسین میگذاشت.

آقای شاهمیر از مدرسین قدیمی موسسه یک سوال در مورد تفاوت بین مودالهای انگلیسی مطرح کرد. هرکدام از مدرسین نظری دادند ولی در نهایت آقای داوودی بحث را به دست گرفت و با یک توضیح جامع 5 دقیقه ای به اختلاف نظرها پایان داد.

با خودم گفتم بابا واسه خودش خرخونیه. دَمِش گرم. عجب سواد درستی داره! یعنی میشه منم مثل اون بشم.

بعد با خودم گفتم هالو! طرف دانشجوی سال دوم دکترای زبان انگلیسیه. حداقل روزی یک کتاب انگلیسی میخونده نه مثل تو که تو این سال گذشته رمانهای دانیل استیل و فهیمه رحیمی و ... رو دوره میکردی.

با شنیدن اسم خودم از عالم فکر و خیال در آمدم و به دنبال صدا سرم را چرخاندم . آقای داوودی بود که من را صدا میزد.

هول شده بودم. بلند شدم و گفتم: بله با من کاری داشتید.

گفت: خانم شریفی نیا در این ساعت من باید از دانش آموزان کلاس E1 کوییز بگیرم میشه این ساعت به من کمک کنید.

- چشم. میام خدمتتون

در آموزشگاه 5 سطح آموزشی وجود داشت. از A تا E که کسانی که در کلاس A بودند مبتدی و دانش آموزان کلاس E پیشرفته بودند و بقیه بین این دو سطح قرار داشتند.

کتاب را در کتابخانه گذاشتم و وسایلم را جمع کردم و دنبال آقای داوودی راه افتادم. کوییز بچه ها 20 تا سوال داشت که همه تستی بودند و در کل 5 نمره از کل نمره پایان ترم راشامل میشد.

برگه ها را از آقای داوودی گرفتم و بین بچه ها پخش کرد.

همه مشغول جواب دادن بودند که یکدفعه آقای داوودی به انگلیسی به بچه ها گفت یکی از سوالات ایراد گرامری داره لطف کنید تصحیح کنید و بعد خودش سوال را خواند و درست آن را روی تخته نوشت. زمانیکه داشت انگلیسی صحبت میکرد محو تلفظ زیبایش شده بودم و همینطور به لبهاش نگاه میکردم که چگونه لغات به زبان خارجه به این راحتی از دهانش بیرون می آید.

همینطور محو تماشای او بودم که سنگینی نگاهش را روی خودم احساس کردم .

گفت: اتفاقی افتاده؟

سریع گفتم نه چیز خاصی نیست و بعد به سرعت به ته کلاس رفتم تا از نگاه متعجبش فرار کنم.

کوییز 20 دقیقه طول کشید.

بعد برگه های دانش آموزاان را جمع کردم.

آقای داوودی کلید سوالات را به من داد و گفت: میتونی تا یکساعت دیگر برگه ها رو تصحیح کنی و بیاری

گفتم: بله.

سریع به دفتر مدرسین آمدم و مشغول تصحیح کردن برگه ها شدم.

19 تا برگه امتحان بود سر 50 دقیقه کارم تمام شد و به کلاس آقای داوودی رفتم و در زدم

به انگلیسی گفت: بفرمایید تو

در موسسه مدرسین سر کلاس و حتی خودشان با همدیگر انگلیسی صحبت میکردند مگر زمانیکه در مورد یک مطلب درسی بحث میکردند.

برگه ها را به دستش دادم و گفتم: تصحیح شدند

لبخندی زد و برگه ها را از من گرفت و گفت: خوشحالم آن تایم بودید.

من هم لبخند محوی زدم و گفتم ممنون .

در همین موقع صدای زنگ پایان کلاس که نواخته شد که از کلاس ا بیرون آمدم و به طبقه اول که رسیدم، یکی محکم به پشتم زد و گفت: چطوری اِد

( اِد به انگلیسی یعنی دستیار)

برگشتم.گلبرگ را دیدم و گفتم : ای بدک نیستم

گفت: میای بریم کافه تریا چیزی بخوریم. امروز چون روز اول کاریته، مهمون من.

- پشیمون نشی یک وقت

با لحن با مزه ای گفت: ما رو از چی میترسونی ؟

در حالیکه میخندیدیم به سمت زیر زمین رفتیم. من یک نسکافه معمولی سفارش دادم و گلبرگ هم یک کاپوچینو.

رو به من کرد و گفت: دختر! تو روز به روز خوشگل تر میشی. قیافت از اون سال خیلی فرق کرده یک خانومی شدی واسه خودت.

لبخندی زدم و گفتم: تو همیشه به من لطف داری. یادم نمیره زمانی که در کلاسهای فشرده مکالمه ثبت نام کردم تو چقدر به کمک میکردی.

- خواهش میکنم دوستی واسه همین روزهاست وبعد گفت: راستی از صبح چکار کردی؟

برایش توضیح دادم و گفتم: الان هم از کلاس E1 آقای داوودی میام.

برگه های کوییزبچه ها روکه تصحیح کرده بودم بردم تحویل بدم.

یک خنده نسبتا بلندی کرد و گفت فقط حواست باشه که داوودی هزار تاصاحب داره یک وقت هوس نکنی با اون چشمهای مکش مرگ مات، اونو از راه بدر کنی که این دختر مشهدی ها چشماتو از کاسه در میارن.

- این بابا لنگ دراز چیه که من عاشقشش بشم؟ دلشوره٬ تازه از خداشم باشه.

ادامه دادم: خودش خبر داره این همه عاشق سینه چاک داره و آمبولانس 115 دنبالش نعش جمع میکنه.

- اون اینقدر مغروره و سرش تو کار و تدریسه که کوره. و دور و برشو نمیبینه. تازه اون فقط با این بچه خر خونا خوبه. جونش در میره واسه کسی که از اون مشاوره تحصیلی بخواد یا بگه واسش کتاب ببره یا تو یادگیری زبان کمکش کنه.

- الان میام خدمتتون.

وای! من چقدر احمق بودم. این همه عاشق سینه چاک که گلبرگ در موردش حرف میزد فقط یک نفر بود، آنهم گلبرگ!

یک دفعه دوزاریم افتاد و گفتم: جلبک خانم ( اسمی بود که موقعیکه با هم در کلاس مکالمه فشرده بودیم رویش گذاشته بودم. آخه! گاهی اوقات خیلی گیج میزد!!!)

وقتهایی که با هم تنها بودیم اورا اینطوری صدا میکردم و اوهم ناراحت نمیشد. او در عوضش به من میگفت: زی زی گلو. چون گاهی اوقات برای اینکه خودم را لوس کنم مثل زی زی گلو صحبت میکردم. و همیشه میگفت تو عین زی زی گلو هستی پر از رفتارهای غیر قابل پیش بینی!!!

گفتم: خودتو خیلی دیدی؟ خر هم خودتی؟

با تعجب به من نگاه کرد و گفت: شیدا هنوزم بی ادبی!!!!

- گمشو! 3 ساعته این جا مارو گیر آوردی، شر وور میگی انگاری ما پشت گوشمون مخملیه. خب بگو شیدا حواست باشه قورش نزنی که صاحبش منم. هی واسه بابا لنگ درازش، بازار گرمی میکنه.

- نه به خدا! اینطوریها هم نیست. من اگه صاحبش بودم که اینجا از تو التماس نمیکردم قرش نزنی. خودش بنده خدا ، روحشم خبر نداره.

پخی زدم زیر خنده و گفتم: زکی! خونه عروس، عروسیه خونه داماد هیچ خبر. آخه آدم عاقل عشقم یک طرفه میشه

- خب! چکار کنم اولش ازش بدم میومد. عین عصا قورت داده ها بود. همش جلوی استادها عرض اندام میکرد. زیادی مغروره. ولی کم کم تو این کلاسهای مشاوره اساتید که حاضر میشد و صحبت میکرد صداش یک زنگ خاصی واسم پیدا کرد و بعد مدتی فهمیدم، اگه یک روز صداشو نشنوم دلم واسش تنگ میشه. شاید چون هیچ وقت تحویلم نمیگرفت دوستش داشتم

- بپا زنگ صداش کرت نکنه! بابا ! تو که مُردی و از دست رفتی.

به خدا ما هم تو همسایگی یکی مثل تو رو داشتیم یکطرفه عاشق شد آخرش هم مُرد.

- تو رو خدا شیدا، سر به سرم نذار. حالم خوب نیست

به صورتش نگاه کردم دلم برایش سوخت. حالش را نمیفهمیدم. ولی دیدم میلرزد و اشکایش را به زور نگه میدارد.

جدی شدم و گفتم چند وقته؟

- 6 ماهه

- خودشم میدونه؟

- نه. گفتم که تو این باغها نیست تازه هروقت هم منو میبینه روشو بر میگردونه. اصلا تحویلم نمیگیره یا اگر سوالی رو بهونه میکنم و پیشش میرم با کوتاهترین جواب منو از سر باز میکنهو ولی به خدا یک دختر سیبیلویه هست تو کلاسش همچین واسش اشکالاشو توضیح میده بیا و ببین .

پوزخندی زدم و گفتم:

اگر با دیگرانش بود میلی

چرا جام مرا بشکست لیلی

دستش را گرفتم. یخ کرده بود.

دلم بیشتر برایش سوخت.

( یعنی عشق اینطوریه؟ منکه تجر به ای ندارم. مامان و بابام هم که عاشق هم بودن دستاشون همیشه داغه!! شاید اون مو قع ها هم دستای اونا یخ بوده؟)

تمام این افکار طی چند ثانیه از مغزم گذشت.

گفتم: غصه نخور! خودم یک جورایی واست حلش میکنم و این بابا لنگ درازو میدم به دستت

- چه طوری؟ اون خیلی مغروره . اصلا حواسش به دو رو برش نیست .همش تو آسمونها سیر میکنه

- تو کاریت نباشه . یه طوری راست و رستش میکنم. ولی باید بهم فرصت بدی. هی، هر روز نیای بگی چی شد؟

چشمانش خندید . لبهایش خندید . شادی را در تمام وجودش میدیدم

( غلط میکنه این بابا لنگ دراز، به دختر خوشگلی مثل تو نه بگه.

دیگه چی میخواهد. به قول خانم جون مرگ میخواهد بره قبرستون. بیچاره آقای داوودی چقدر بد و بیراه بهش گفتم روحش هم خبر نداشت.)

یک دفعه جیغ کوتاه گلبرگ من را به خودم آورد.

- شیدا زنگ تفریح تموم شده من باید برم سر کلاس

همینطور که با سرعت از کافه تریا میرفت بیرون گفت: خب هانی! عوضش چی ازم میخوای

گفتم: هیچی اگه کارت درست شد، هر روز نسکافه دعوتم کن همین!

- تو درست کن، هر دقیقه بهت نسکافه میدم.

نسکافه ام را خوردم.

شیدا از زوق و شوق نسکافه اش را نخورده بود. نسکافه اورا هم خوردم.

(کاپوچینو ، عجب مزه ای داره!!!!)

خنده کنان به دفتر رفتم. کتاب جین ایر را دوباره برداشتم و مشغول مطالعه شدم.

(ای بابا! این جین ایره هم که ازون بدبختهاست.)

ساعت 1.20 به کلاس دکتر پیروز فر رفتم و در زدم.

در را باز کرد و به انگلیسی گفت: بفرمایید

وارد کلاس شدم.

رو به دانش آموزان کرد و گفت: تا آخر وقت، خانم شریفی نیا، معلمتونند. لطفا به حرفش گوش بدید

از من تشکر کرد و گفت: زمان آینده ساده رو برایشون توضیح دادم. در حل کردن تمرینها کمکشون کنید.

خدا حافظی کرد و رفت.

صدای ضربان قلبم را میشنیدم. تاپ، تاپ، تاپ .

( ای بمیری که اینقدر ترسویی)

حس عجیبی داشتم ترس به همراه شادی.

ترس از اینکه بار اولی است که به عنوان مدرس یک کلاس باشم. آنهم روز اول کاریم. وشادیم ازاینکه اولین روز تدریسم را تجربه میکردم.

به خودم یک نهیبی زدم گفتم خاک توسرت. احساساتتم مثل بقیه آدمها نیست و بعد به خودم جواب دادم آخه منکه آدم نیستم من فرشته ام.

دستام سرد شده بود. نه، تمام سلولایم یخ زده بودند. پاهایم میلرزید.

بچه ها که چه عرض کنم همه آدم بزرگ به پام بلند شدند و با سر اشاره کردم که بنشینند

از حل کردن تمرینهاشان ترسی نداشتم. چون در گرامر زبان انگلیسی مهارت داشتم.

دوران دانشجویی چند کتاب گرامر از نویسنده های مختلف تهیه کرده و آنها را چند دور حل کرده بودم.

خیلی درس خوان نبودم. مثلا نمره زبان عربیم خوب نبود و واحدهای عمومی را ناپلئونی پاس میکردم غیر از ادبیات که آنهم به سایه سر پدرم قوی بود.

هیچوقت هم سعی نکردم عربیم را تقویت کنم.

بچه ها یکی یکی، جواب تمرینها را می خواندند و من درستی و غاط آنها را تایید میکردم.

دو تا از دانشجویان ردیف دوم که کنار هم نشسته بودند حواسم را به خودشان جلب کردند. به نظر زن و شوهر یا خواهر و برادر بودند، چون خیلی صمیمی با هم رفتا رمیکردند و هی در گوش هم پچ پچ میکردند و یواشکی میخندیدند صدایشان یکریز رو اعصابم بود.

نمیخواستم جلسه اول تدریسم با آنها برخورد کنم.

بیخیال شدم. دوست نداشتم یک خاطره بد از خودم در روز اول تدریسم داشته باشم.

نوبت آن پسر که شد، متوجه شدم حواسش به درس نیست.

با ختکار روی میز ضربه زدم و گفتم آقای ... یکهو متوجه شد نوبت اوست.

هول شد به تته پته افتاده بود گفت: منَ... منَ اسدی هستم پویا اسدی.

در حالیکه از حالت او خنده ام گرفته بود گفتم: نوبت شماست

تمرین را خواند و یک نفس عمیق کشید

بعد نوبت دختر کنارش بود. وقتی سرش را بلند کرد، دیدم وای! چقدر نازه.

موهای بور چشمهای عسلی و پوست مهتابی یک دفعه گفتم عین فیلرتشیاست ( شخصبت دختر در کارتون گالیور).

یکی یکی سوالها خونده میشد و من از اینکه به عنوان یک مدرس در کلاس حضور یافته بودم، غرق شادی و شعف بودم

زنگ پایان کلاس خورد و بچه ها وسایلهایشان را جمع میکردند.

لبخندی زدم و گفتم: خسته نباشید.

از در کلاس بیرون آمدم. مدرسین را دیدم که یکی یکی به دفتر میروند تا در مورد روزهای تعطیلیشان باهم صحبت کنند. حوصله نداشتم به دفتر بروم تصمیم گرفتم خودم را سریع به خانه برسانم که صدایی توجهم را جلب کرد :

خانم: ببخشید استاد!

باشنیدن حرف استاد قلبم ایستاد چه کلمه دلنشینی، یکی من را استاد صدا زده بود.

برگشتم تا صاحب صدا رو ببینم.

پویا اسدی بود در حالیکه سرش به زیر بود و با دو دستش کلاسورش را جلویش محکم گرفته بود گفت: ببخشید من و نامزدم مرسده امروز نظم کلاس شما رو بهم ریختیم و شما با صبوری تمام چیزی به رومون نیاوردین .

با خودم گفتم نخیر فکر نکن خیلی هم صبورم نمیخواستم از اولین روز تدریسم خاطره بدی رو داشته باشم . ولی گفتم: خواهش میکنم فقط سعی کنید دیگه تکرار نشه و یک لبخند به روش زدم.

(آخه اگه هیچی نمیگفتم که دیگه استاد نبودم!!!!)

به طرف پله ها که رفتم صدای یک دختر را شنیدم که داشت با پویا حرف میزد: پویا چی شده: چی بهش گفتی؟

قدمهایم را آرام کردم که بتوانم حرفهای آنها را بشنوم.

تقریبا پشت سر من بودند.

پویا گفت: خیلی ضایع شد مرسده! تو حوصلت که سر میره، میزنی کانال ماهواره اصلا هم به شرایط توجه نمیکنی . نباید اینقدر تو کلاس شلوغ کاری میکردیم. اگه من به جای اون بودم هردو مونو بیرون میکردم.

با یک ناز و عشوه ای که کاملا برای من غریبه بود گفت: خب حالا مگه چی شده. چیزی بهت گفت:

پویا در جواب گفت: نه. فقط با متانت کامل گفت دیگه تکرار نشه. مرسده! دیگه نبینم از این لوس بازیها سر کلاس درآری و من برم از این و اون عذر خواهی کنم! ناسلامتی من مَردم.

از این حرفش خنده ام گرفت.

(بُرو بینیم بابا!!!!!! جوجه !!!! اول فوکولهای جلوی پیشونی تو بزن زیر ابروهاتم به زار یک کم پر بشه بعد بگو مرد!!)

( من چطوری تو یک نگاه متوجه شده بودم اون زیر ابروهاشو تمیز کرده. خب ! ما اینیم دیگه.)

مرسده یک کم صداشو بلند کرد و گفت: خب بابا!! حالا ناز نکن. خوبه بنده خدا چیزی بهت نگفته اینقدر آتیش گرفتی

- اولا یواشتر. میشنوه. نمیبینی جلومونه؟ دوما اگه میگفت اینقدر آتیش نمیگرفتم.

- ولی خودمونیم پویا، دیدی چقدر قشنگ میخنده فکر میکنم دختر خوبی هم باشه. شاید بتونیم یک دوستی خوبی باهاش برقرار کنیم.

- آره منم از رفتارش خیلی خوشم اومد. مرسده گفت رفتارش یا...

پویا حرف مرسده را قطع کرد و گفت: بیخیال حسود خانم! وقتی ملوسی مثل تو کنارمه که من به کسه دیگه ای فکر نمیکنم. فیلرتشیای خودم!

دیدم مرسده هم گفت پس تو هم گالیور.

(بابا!!! این پویا هه هم مثل خودمونه. ولی عجب تفاهمی!!1 هردو یک اسم رو مرسده گذاشته بودیم. خوشمان آمد!!!!!!!!!!)

تقریبا به طبقه همکف رسیده بودم برگشتم پشت سرم را نگاه کنم که یکبار دیگر مرسده را ببینم ولی آنها چرخیدند و به سمت کافی شاپ رفتند و پشتشان به من بود.

حس خوبی داشتم یک حس زیبا و دوست داشتنی . حسی که در تمام دوران تحصیلم حتی زمانیکه دانشکده بودم تجربه نکردم. ولی در اولین روز تدریسم، یک درس خوب یاد گرفتم که شاید همین درس مسیر زندگی من را تغییر داد و آنن این بود که گاهی سکوت و چشم پوشی و بخشش بهترین پاسخی است که میتوانی به رفتارهای نا خوشایند اطرافیانت بدهی و با اینکار شخصیت خودت را بزرگتر کنی.

(وای شیدا زی زی گولو!!! چقدر بزرگ شدی؟ چطوره اسم خودتو بذاری آ نشرلی. در این صورت باید بری موهاتم قرمز کنی و بعد به جای پوشیدن یک مانتوی کوتاه تنگ کتان و شلوار لوله تفنگی سنگ شور و کفشهای کتونی و مقنعه ای که همیشه وسط سرته یک مامنتوی کرب بلند گشاد بگیری با یک روسری بزرگ ژورژت. وای چقدر از این مدل لباسها بدم میاد عین خانمهای متشخص میشم.)

مامان چندین بار به مدل لباس پوشیدن من اعتراض کرده بود و گفته بود: شیدا تو دیگه بزرگ شدی. ناسلامتی دانشجویی! بچه دبستانی که نیستی. این چه وضعه لباس پوشیدنه من هم میگفتم: مامانی تو رو خدا گیر نده!

- آخه دخترم تو که به سلامتی حریم دختر و پسر رو که رعایت نمیکنی. چشم و گوش این محمد و مرتضی بیچاره رو هم حسابی باز کردی! یکباره یه شلوار لی بپوش با تیشرت. روسریتم بردار برو تو کوچه

میپریدم و دستایم را دور گردنش حلقه میکردم و یک بوس آبدار از لپش میگرفتم و میگفتم: آخ مامانی!!! از ته دل من حرف زدی کی اینکارو بکنم؟

مامانم هم دستایم را از گردنش با حالت کشش باز میکرد و میگفت: برو خودتو لوس نکن. اینایی که میگم واسه خودته. از خواهرات یاد بگیر چقدر خانم و محجبه هستند.

والا! این یکی رو من هم نبودم که باز بگن شیدا کپیه خودته.

در همین فکر بودم که دم دفتر مدرسین رسیدم.

همیشه با خودم درگیری داشتم .همه فکر و خیالها، آنی تو سرم ظاهر میشد و در عرض ایکی ثانیه محو میشد. خیلیها رو هم هزار بار دوره کرده بودم.

آقای شکوهی دم در اتاق بود و گفت خسته نباشید خانم شریفی نیا! فکر نمیکردم روز اول کارتون اینقدر سرتون شلوغ بشه. این مدرسین ما هم حسابی فرصت طلبند.

- خواهش میکنم. اصلا اینطوری نیست . من اینطوری بیشتر دوست دارم.

- ما الان 10 تا مدرس داریم و به هرکدوم یک روز هر دو هفته مرخصی میرسه اینطوری 4 روز دیگه باقی میمونه که یک روز مربوط به مرخصی شما میشه و 3 روزه دیگه رو گذاشتیم واسه مدرسینی که میخوان به مسافرت برن. البته این بیشتر در فصل گرم سال اتفاق می افته. الان در دفتر در حال بحث در مورد مرخصی هاشون هستند شما نمیخواهید تشریف بیاورید؟

- نه. ترجیح میدم خونه برم. بذارید راحت تصمیم بگیرن

- شما نظر خاصی ندارید؟ آیا روز خاصی رو واسه مرخصی در نظر ندارید؟

( خوب شد من اومدم قبل از من چکار میکردید؟ هنوز نیومدم کارها رو ریختن سر من) باید خیلی عاقلانه و منطقی جواب میدادم: فعلا من شروع کارمه و غیر از اینجا کاری ندارم پس بهتره مطابق خواست دیگه اساتید عمل کنم ولی شاید به خاطر تجربه ای که ندارم. شروع کار برام کمی سخت باشه که امیدوارم، همکاران عزیز این مو ضوع را کمی درک کنن و از کم و کاست تجربه ام من با دیده بزرگواری چشم پوشی کنند. ولی از اونجا که به عنوان کمک مدرس به ایجا اومدم، وظیفه منه که کمک حال اساتید عزیز باشم و علاوه بر اون این یک موقعیت بسیار خوبه که من میتونم در مدت کوتاهی تجربه تدریس رو در تمام سطوح زبان انگلیسی داشته باشم و همین یک انگیزه ای باشه واسم که معلوماتمو در زمینه انگلیسی تقویت کنم.

یک نگاه پدرانه به من کرد و گفت: از شنیدن این حرفها خوشحال شدم و با روحیه ای که طی این چند ساعت از شما دیدم، فکر میکنم تا 6 ماه ه دیگه یک مدرس عالی بشید امیدوارم همانطور که گفتید مطالعاتتون را گسترش بدید تا بتونید در امتحان تعیین مدرس موفق بشید در ضمن برای شروع مطالعاتتون میتونید از آقای داوودی کمک بگیرید ایشون علاوه برا اینکه بسیار مسلط به زبان انگلیسی هستن، مشاوره تحصیلی خوبی هم هستن و میتونن شما رو در شروع کار کمک کنن.

- ممنونم. حتما از ایشون راهنمایی میگیرم

خداحافظی کردم و از آموزشگاه بیرون آمدم.

ساعت 2:30 بود باید زود به خانه میرفتم .

احتمالا محمد حسابی گرسنه شده. باید حواسم به او هم می بود

( ناسلامتی قرار بود اون امسال در دانشگاه قبول بشه نه من!!)

تو ایستگاه اتوبوس ایستادم. هوا گرم بود.

(انگار نه انگار که مهر ماهه!!!!)

خیس عرق شده بودم چیزی که ازش نفرت داشتم. یکی بوق زد و جلویم نگه داشت توجهی نکردم. فکر کردم باز هم از این مزاحمهای همیشگی هستند.

خسته تر از آن بودم که بخواهم حالشان را بگیرم.

- خانم شریفی نیا!

- برگشتم دیدم مرسده است. پویا هم پشت رل نشسته بود. سوار یک پژو 206 سفید صندقدار بودند.

جلو آمدم وگفتم: اِ اِ. شما یید؟ ببخشید توجه نکردم.

پویا گفت: خانم شریفی نیا! ما مسیرمون مستقیمه میریم .... دوست داریم شما رو هم برسونیم.

( به تیپ و قیافشون میخوره بچه بالا شهر باشن).

- مزاحمتون نمیشم. منزل نزدیکه با اتوبوس میرم. از حرف خودم خجالت کشیدم.

(با اتوبوس میرم . میمردی بگی با تاکسی میرم حتما همه باید بدونن که تو پولهاتو به تاکسی نمیدی و اتوبوس سوار میشی!!!)

- تعارف نکنید ما هم از بودن با شما خوشحال میشیم.

سوار ماشین شدم و گفتم: شرمنده ام. مزاحمتون شدم. مرسده از صندلی جلو برگشت و خودش را یکوری کرد و گفت: نه بابا! این چه حرفیه> مسیرمون اینه.

راستی شما خونتون کجاست گفتم من میدان .... پیاده میشم.

پویا دست برد و صدای پخش را بلند کرد.

آهنگ تاک سیاوش قمیشی بود

(وای که من چقدر این آهنگو دوست دارم و هروقت اونو گوش میدم یک حس جدیدی تووجودم سبز میشه. )

چشمایم را بستم که تا حس تازه ای بگیرم .

مثل اینکه پویا از آینه نگاهم میکرد.

گفت: اگه دوسش ندارید عوضش کنم

یک دفعه گفتم: نه عوض نکنید. من میمیرم واسه آهنگهای سیاوش قمیشی!!

از این لحن جواب دادن خودم متعجب شدم دقیقا مثل شیدای شیطون و بلا جواب دادم. مرسده گفت: پویا اینم مثل خودمونه. نگفتم ازش خوشم اومده.

خودم را به گیجی زدم یعنی از حرفهای شما سر در نمیارم. غافل از اینکه تمام حرفایشان را شنیده بودم.

مرسده گفت: ما یک اکیپ از بچه ها هستیم که بعضی از اونها همکلاسیهای ما بودن و بعضی ها هم به واسطه دوستامون با ما آشنا شدن.

اولش زیاد بودیم حدود 17-18 نفر. ولی آلان تعدادمون کم شده. یک عده که ازدواج کردن و درگیر زندگی شدن و یه تعدادی هم به خارج کشور رفتن. الان تقریبا 8 یا 9 نفریم.

هفته ای یکبار با دوستامون بیرون دوره داریم.

میریم پارک. کوهنوردی و ... راستش، امروز که شما به کلاس درس ما اومدید و ما شما چیزی بابت شیطنتمون به روتون نیاوردید خیلی ازتون خوشمون اومد. به پویا گفتم فکر کنم خانم شریفی نیا بتونه دوست خوبی واسمون باشه.

قرار شد که آخر هفته که بریم کافیشاپ شما رو به جمعمون دعوت کنیم

گفتم: از کجا میدونید که من تو گروه شما یک وصله ناجوری نیستم: آخه شما اولین باریه که با من هم صحبت شدید!

مرسده گفت: این چه حرفیه که میزنید. باعث افتخار ماست که مدرسمون تو گروه ما باشه. بچه های گروه ما بچه های شاد و سرخوشی هستن. ساده و بی غل غش و خیلی خاکی، در ضمن شوخ و شیطون. فکر کنم از گروه ما خوشتون بیاد. از مدل لباس پوشیدنتون و ترکیب رنگهاش فکرمیکنم دقیقا وصله خودمون هستید

گفتم: مگه من چطور لباس پوشیدم؟

پویا از تو آینه نگاهی به من کرد و با خنده گفت مثل بچه تخسها!!

همین موقع کنار کشید و گفت: خانم شریفی نیا رسیدیم میدان ....... اگر جایی دیگه میخواهید برید تعارف نکنید میرسونمتون.

- مرسی میخوام کمی از سوپر خرید کنم.ا خونمون هم کوچه دومیست. خودم میرم. درضمن اگه قراره من، تو جمعتون باشم لطفا در بیرون از محیط کار منو شیدا صدا کنید .

مرسده خندید و گفت چه اسم قشنگی . به چشماتون که خیلی میاد.

گفتم: مرسی بچه ها شما امروز خیلی به من لطف کردید ببخشید. تعارف نمیکنم چون من ساعت چهارو نیم دوباره باید به موسسه برم.

خداحافظی کردم و منتظر شدم که اونها برن .

(چقدر بچه های صمیمی بودند چقدر زود مهرشون تو دلم نشست.)

اینطوری بود که من با پویا و مرسده دوست شدم.

(خدایا ازت ممنونم چقدر روز اول کاریم زیبا و پر بار بود. استاد شدم و دوتا دوست خوب پیدا کردم که هنوز هم بعد سالها در سخت ترین شرایط زندگیم همراهم هستن و میتونم رو کمک هردوتاشون حساب کنم. خدا جون مچکریم!!!)

کمی خرت و پرت و خوراکی از سوپر مارکت سر کوچه خریدم و به خانه رفتم. کلید که انداختم یک نگاهی دورو برم کردم. محمد تو هال نبود. خریدهایم را تو آشپزخونه گذاشتم و دم در اتاقش رفتم. دیدم عمیقا کله اش تو کتاب است.

گفتم: واااااا!!!! پس خرا کو؟؟؟؟؟؟ گفته بودن یک عالمه خر اینجا مرده!!!!!! سرش را بلند کرد . گفت: سلام آجی دیر کردی، خرها رو خوردم

( از بچگی عادت داشت منو آجی صدا کنه وقتی هم که بزرگ شد نخواست این کلمه رو اصلاح کنه و بگه آبجی یا خواهر فکر کنم اینطوری بیشتر احساس صمیمیت میکرد و من هم اونو آزاد گذاشته بود که هر طور دلش میخواهد احساساتی بشه!!!!).

گفتم: خب پس سیری من میرم بخوابم

دادی کشید و گفت: چی چی رو میرم بخوابم. ساعت 3 شده. مثلا اومدی اینجا منو تر خشک کنی هاااااا!! از گشنگی مُردم. روده بزرگم کوچیکمو خورد تورو خدا یه چیزی درست کن بخوریم. قند خونم به صفر رسیده.

- اولا سلام . دوما داد نزن . چه خبرته؟ سوما بنده که کلفت جناب عالی نیستم این شما و این یخچال. نون و ماست راه راست. چهارما غرغر نکن. خونه بابا که نیستی هی نازتو بکشن اینجا زندگی دانشجوییه حالا یه پلقی بهتر.

- آجی تو رو خدا اذیت نکن. گرسنمه صبحونه هم که درست و حسابی نخوردم.

- نگاهش کردم. دلم برایش سوخت. راست میگفت رنگش پریده بود. کلاس کنکورحسابی رسش را کشده بود. زیر چشمانش یک کم گود افتاده بود. میفهمیدم چه حالی داره. منم چند ماه اول دانشکده این حال را داشتم و همش پیش این بچه مشهدی ها از نظر درسی کم میاوردم. حالا من کمی بیخیال بودم ولی محمد را میشناختم غرور خاصی داشت. نمیتوانست قبول کند که از دیگران عقب افتاده است. همین قبول نشدن کنکور، کلی تو ذوقش زده بود. تمام تلاشش را میکرد تا از بچه های کلاس کنکور عقب نیوفتد. بچه هایی که علاوه بر کلاس کنکور دبیرهای رنگ و وارنگ هم در خانه بطور خصوصی به آنها آموزش میدادند.

( شیدا! یه امساله رو سر به سرش نذار بذار آروم باشه آخه دختر این خودش حسابی تو هول و ولا و استرسه تو هم هی بازیت گرفته !1)

رفتم جلو سرش را روی سینه ام گذاشتم. مثل همان موقع ها که مامان یا بابا تنبیهش میکردند و من اینکاررا میکردم که گریه اش بند آید.

گفتم: داداشی! ببخشید. امروز چون روز اول کارم بود یک کم دیر شد از این به بعد بیشتر هواتو دارم.

خودش شرمنده شد سرش را پایین انداخت و گفت: معذرت میخوام، صدامو بلند کردم. تحت شرایط استرس خیلی بدی هستم .

گفتم: درکت میکنم. خودم هم این دوره رو تجربه کردم ولی محمدم سلامتیت واجب تره. یک خورده استراحت کن الان غذا آماده میشه.

به آشپزخانه رفتم و غذایی که شب قبل درست کرده بودم درآوردم و گرم کردم یک ربع بعد محمد را صدا کردم. استانبولی پلو داشتیم . موقعیکه خورد گفت آجی دستت درد نکنه خوشمزه بود عین استامبولی مامان بود.

دیدم در چشماش اشک جمع شد.

گفتم: محمد! دلت واسه خونه تنگ شده؟

درحالیکه بغض کرده بود گفت: اوهوم.

(طفلکی! تو این بیست روزیکه که به مشهد آمده بودیم هنوز به نیشابور نرفتیم. چون جمعه ها هم صبح کلاس فشرده داشت. فقط یکبار شهلا و شهین آمده بودند و آقا رضا هم دو بار به ما سر زد و چیزهایی که مامان برایمان فرستاده بود، آورد. عجیب بود که مامان و بابا به ما سر نزدند هر وقت که میگفتیم کی شما میایید مشهد؟ یک جورایی طفره میرفتند.

گفتم: داداشی غصه نخور. دوست داری آخر هفته بریم نیشابور گفت ولی کلاسم چی؟ گفتم خب بعد کلاست میریم شب هم میمونیم فرداش 5 صبح راه میفتیم میایم.

مثل اون موقع ها که دانشجو بودم.

از شنیدن این خبر یک ذوقی کرد و گفت: باشه.

بعد ظرفها رو جمع کرد و گفت: تو خسته ای برو بخواب خودم ظرفها رو میشورم

گفتم: نه داداش جان! شما فعلا درساتو بخون اگه نیاز به کمک بود خودم صدات میکنم.

من خود خواه شده بودم از موقعیکه به مشهد آمده بودیم فقط دنبال پیدا کردن کار و سر وسامان دادن کارهای خودم بودم. هیچوقت از محمد در مورد کلاسها، پیشرفت درسیش و مشکلاتش سوال نکرده بودم و خلاصه حال و احوالش را نپرسیده بودم. هرچند که مامان و بابا هرشب زنگ میزدند و حالمان را میپرسیدند و مامان قوربان صدقه محمد میشد ولی مثل اینکه کافی نبود.

به خودم قول دادم بیشتر هوای محمد را داشته باشم. کافی بود فقط یک قولی به خودم بدهم آنوقت اگر سرم میرفت قولم نمیرفت و به محض اینکه به قولم عمل نمیکردم، نگار یک خوره به جانم می افتاد و وجدان درد میشدم بیا و ببین!!! در واقع خانواده ام به این شرط اجازه داده بودند من به مشهد بیام که هوای محمد را داشته باشم و این نامردی بود اورا تنها بگذارم. من از فریب دادن آدمها برای رسیدن به مقاصدم بیزار بودم. نه! متنفر بودم!

ظرفها را شستم و خانه را جمع و جور کردم. ساعت چهارو ربع بود .

( ای دل غافل! من باید خودمو تا یک ربع دیگه میرسوندم!!!)

چاره ای نداشتم باید آژانس میگرفتم. دختر خسیسی نبودم. ولی نمیدانم چرا وقتی میخواستم پول تاکسی بدهم زورم می آمد. ترجیح میدادم پول را در راه دیگه ای خرج کنم. مثلا چی؟ خریدن پاستیل و پفک!!!!

وقتی به موسسه رسیدم دوان دوان پله ها رو دوتا یکی طی کردم. آقا توفیق پله ها رو تی میکشید.

گفت یا ابا الفضل! زلزله باز اوم.د بالام جان! بپا نیفتی تازه تی کشیدم پله ها خیسه.

یک دستی به علامت سلام برایش تکان دادم و خودم را تو دفتر اساتید انداختم. نفسم بند آمده بود.

کسی در اتاق نبود. همه به کلاسهایشان رفته بودن.د به پشت در تکیه دادم و نفسم را با شدت بیرون فرستادم. رفتم کتاب جین ایر را برداشتم که : این اولین ملاقات من با آقای ادوارد فیرفاکس روچستر مالک مزرعه ..... با باز شدن در اتاق سرم را بلند کردم. آقای شکوهی بود که یک برگه در دست داشت و به سمت من می آمد.

از جایم بلند شدم و به او سلام کردم.

به گرمی با من احوال پرسی کرد. بعد برگه را به من داد و گفت: خانم شریفی نیا اساتید برنامه مرخصی هاشونو امروز ظهر آخر وقت به من دادن.

ولی به علت تازه کار بودن شما و اینکه هنوز با سیستم اینجا آشنا نیستید، از اونها خواستم که تا مدتیکه شما به اوضاع عادت میکنید، تدریس به عهده خودشون باشه و شما در روزهایی که به جای اونها کلاس رو را اداره میکنید، به دوره کردن دروس و حل تمرینها اکتفا کنید .

( آخی!!!! میترسیدم بگه از فردا باید بری جای تک تک اینها درس بدی))

گفتم: ممنون از اینکه به فکر من هستید.

برنامه را به من داد و از اتاق بیرون رفت. یک نگاهی به برنامه کردم یا حسین!!!

از فردا به مدت 10 روز هر روز صبح و بعد از ظهر تا ساعت هشت شب کلاس داشتم. ( عجب آدمای با جنبه ای هستن!! حالا ما گفتیم که کمک استادیم، نه اینکه شما ها هم پدر ما رو درآرید.

بابا! رو روبرم.)

همینطور که با خودم غرغر میکردم، دیدم نه 9 روز سر کارم و روز دهم مرخصی خودم است. هر دو هفته چهار شنبه ها.

( کدوم استاده که اینقدر شیفته اینجا ست و مرخصی نخواسته؟)

یکی یکی اسمها رو نگاه کردم.

بله!!!!!!!! آقای داوودی بابالنگ دراز گلبرگ.

( گلبرگ که چه عرض کنم جلبک. 5 ماهه عاشق پسره شده هنوز هیچ غلطی نکرده!!) به یاد قولی افتادم که به گلبرگ داده بودم

( آخه نخود هر آش!!تو چطوری میتونی این بابا لنگ درازو عاشق گلبرگ کنی کل اگر طبیب بودی سر خود دوا نمودی.)

یکدفعه یاد حرف آقای شکوهی افتادم که گفت: در مورد مطالعاتتون میتونید از آقای داوودی کمک بگیرید بسیار کمک کننده است.

با یاد آوری این حرف جرقه ای تو سرم پیدا شد.

( خب !حالا باشه بابالنگ دراز، حال این جلبک ما رو میگیری؟ بذار یک کاری کنم که واسش دم تموم چشمه ها بری!!!)

چکار کنم دیگه ما هم اینطوری بودیم نصف انرژی روزانمونو سر همین خود درگیریها از دست میدادیم. ولی نمیدونم باز این همه انرژی از کجا پیدا میشه.)

به قول یک بنده خدایی که با مامان و باباش برای خداحافظی با من و محمد به خونه ما آمده بود و اسمش خیلی مهم نیست!! (مرتضی، پسر عممو، میگم) میگفت: تو از اورانیوم ساخته شدی!!! عین بمب اتمی میمونی.

گفتم: برو، بچه فوکولی برو به سهیلا جووونت برس، قرش نزنن.

مرتضی گفت: شیدا تو چرا از اون بدت میاد. اون بدبخت که با تو کاری نداره. تازه همیشه پشت سر حالتو میپرسه و هواتم داره

- دلیل خاصی نداره چون احمقه!

- از کجا اونوقت اینو فهمیدی؟

پخی زدم زیر خنده و گفتم: از اونجاییکه عاشق تو بچه سوسول شده.

کفرش گرفته بود لجش را در آورده بودم.

اختلاف سنیمان خیلی زیاد نبود. از بچگی باهم کل کل داشتیم.

دنبالم کرد یکوقت به خودم آمدم که دیدم پیرهنم را از پشت گرفته و کشان کشان به سمت حوض میبرد.

شلنگ آب را برداشت و شیر آب را باز کرد و رویم گرفت.

من داد و هوار میکردم و عمه قوربون صدقه ام میشد: که الهی عمه واست بمیره مرتضی! ذلیل مرده! ولش کن. بچم حقیقتو گفت

و مرتضی مرتب میگفت: غلط کرد این باید یاد بگیره با بزرگتر از خودش درست صحبت کنه.

آنشب همه خیلی خندیدند ولی آخر شب بابا حسابی دعوایم کرد و یک حالی ازمن گرفت.

بابا خیلی جدی گفت: شیدا تو دیگه بزرگ شدی. بچه که نیستی! درسته که مرتضی پسر عمته و هیچی تو دلش نیست و تو رو واقعا مثل یه خواهر دوست داره و لی تو هم باید احترامشو نگه داری و حد و حدود خودتو رعایت کنی. اون پسره. حیا نداره. ولی تو چی؟ تو هم پسری؟

امشب خیست کرد یه وقت دیدی یکبار دیگه لختت کرد.

گفتم: بابایی چه حرفها میزنی؟ اولا خودت گفتی اون مثل خواهرش به من نگاه میکنه. دوما این مرتضی که من دیدم عرضه هیچ کاری نداره چه برسه منو لخت کنه بعدم غلط میکنه اینکارو بکنه.

بابام یک چشم غره ای به من رفت و گفت: به هر حال من جدی گفتم. حواست جمع باشه.

خدایی، مرتضی پسر خوبی بود. مهندس الکترونیک بود و ما گاهی برای سر به سر گذاشتن به او میگفتیم مُری برقی .

خوش تیپ بود و خوش لباس.

عمه اکرم هم همه جوره برایش مایه میگذاشت.

بچه با ادبی بود ولی خب چون خوش پوش بود و بیشتر حقوقش را صرف ادوکلنهای مارکدارو لباسهای مارکدار میکرد، ما هم سر به سرش میگذاشتیم.

ساغت 8 شب بود که از موسسه بیرون آمدم.

یک نسیم ملایم به صورتم خورد.

به به! شروع بادهای پاییزی بود. 20 روز از مهر گذشته بود ولی هنوز هوا گرم بود هرچند هوای مشهد عین ابر بهاریست. گرم و سردش را نمی توانی پیش بینی کنی.

ظهر از گرما کلافه شده بودم و حالا نسیم پاییزی صورتم را نوازش میداد.

به خونه که رسیدم یکراست تو آشپزخانه رفتم

صدای محمد را از تو اتاق شنیدم که گفت: سلام آجی خسته نباشی.

- مرسی محمدم. تو هم خسته نباشی.

یک شام ساده ای تهیه کردم ولی آنقدر خسته بودم که از بوی غذا سیر شدم . به اتاق محمد رفتم.

- محمد! من خیلی خسته ام. نیم ساعت دیگه غذا حاضر میشه. من می خوابم و شام هم نمیخورم خودت غذاتو بخور.

اوهم در حالیکه سرش تو کتاب بود با تکان آن گفت باشه.

. رختخوابم را جای همیشگی انداختم و زیر پتو خزیدم

اینقدر روز پر کاری داشتم، که در خواب دیدم دوباره در موسسه ام و تا صبح به همه درس زبان انگلیس میدادم!!!

صبح، بعد از تهیه کردن صبحانه آماده شدم و به طرف موسسه رفتم دلم میخواست آنروز هم پیاده بروم. هوا خنک شده بود. به ساعتم نگاه کردم نیم ساعت وقت داشتم . با قدمهای تند به طرف محل کارم راه افتادم.

با صدای زنگ شروع کلاس وارد موسسه شدم. به برگه برنامه ام نگاهی کردم

(وای خدای من! امروز با بچه ای E4 درس دارم. آخرین سطح زبان انگلیسی.)

دستایم و صورتم یخ کردند و پاهایم شروع به لرزیدن کرد .

خدای من! برم بهشون چی بگم! هرکدوم از اونها واسه خودشون تو زبان انگلیسی گرگی هستن و صد تای منو تو جیبشون میگذارن.)

با پاهایی لرزان به سمت طبقه بالا راه افتادم. پشت در کلاس که رسیدم ک نفس عمیق کشیدم. ولی هنوز قلبم تند میزد. چند ضربه به در زدم و وارد کلاس شدم کلاس بزرگسالان بود و کوچکترینشان همسن من بودند.

باید خودم را جمع و جور میکردم تا آنها نمیفهمیدند که من چقدر ترسیده ام.

( خدایی هم اگه بفهمن به اندازه تیم ملی واسم افت داره!!!)

با حالت جدی گفتم: من شریفی نیا ، کمک مدرستون هستم.

امروز استادتون مرخصیه و اداره کردن کلاس با منه . از من خواسته شده که تکالیف شما رو بررسی کنم و به رفع اشکال بپردازیم.

از یکی از بچه ها پرسیدم: امروز چه تمرینهایی رو باید حل میکردید؟

- جلسه قبل تمرینهایی که داده بودن سر کلاس حل کردیم. عملا امروز تمرینی نداریم و باید درس جدید داده بشه.

(واااااااای! من چی میشنوم. مگر قرار نبود که من درس ندم.)

تو همین فکر بودم که چند ضربه به در کلاس نواخته شد .

گفتم: بفرمایید تو.

آقا توفیق دررا باز کرد وگفت: ببخشید بالام جان! اینها رو آقای شکوهی دادن و گفتن که آقای تقدیسی این مطالب رو آماده کرده وگفته تمریناشو سر کلاس حل کنید.

به دستش نگاه کردم. برگه ها را گرفتم در واقع تعدادی مقاله فتوکپی شده بئد.

از آقا توفیق تشکر کردم و او هم در کلاس را بست و رفت.

تمرینی که آقای تقدیسی برای دانش آموزانش در نظر گرفته بود یک مقاله یک صفحه ای بود که در پشتش چند تا سوال تشریحی و چند سوال تستی داشت. اسم مقاله به ظاهر ساده بود: مورچه.

(چه اسم جالبی!)

برگه ها را بین بچه ها پخش کردم و خودم پشت میز نشستم.

به بچه ها گفتم: خب نیم ساعت فرصت دارید که مقاله رو بخونید بعدش در مورد سوالها بحث میکنیم.

خودم هم شروع کردم به خواندن مقاله.

خط اولش آسان بود و لی از خط دومش لغتهای جدید شروع شد. بطوریکه در خط 16 یا 17 تعداد 5 لغت جدید پیدا کردم.

( این دیگه چه مقاله ایه! حالا چه خاکی بر سرم بریزم؟ الان حدود 5 خطه که هیچی نفهمیدم!!)

برگه را پشت و رو کردم. سوالها جواب داشت و زیربرگه به فارسی چند خط نوشته شده بود. شروع کردم به خواندن. آقای تقدیسی نوشته بود:

خانم شریفی نیا سلام. ببخشید من دیروز یادم رفت که به آقای شکوهی بگم که یک نسخه ازاین مقاله رو به شما بده تا شما از قبل یک مطالعه روی اون داشته باشید.

واسه همین خودم دیشب پاسخ جوابها رو درآوردم و جلوی سوالها نوشتم و امروز این نسخه رو با آژانس واستون فرستادم. در ضمن برای فهمیدن این مقاله بچه ها میتونند از دیکشنری استفاده کنن.

سرم را بلند کردم. دیدم همه بچه ها گیج میزنند. و دو تا دوتا دارند باهم سعی میکنند معنی مقاله را بفهمند.

گفتم: میتونید از دیکشنریهاتون استفاده کنید.

مثل اینکه آنها را از یک سردرگمی نجات داده باشم، یک نفس بلندی کشیدند و گفتند: خدا خیرتون بده. دیگه کم کم داشتیم کپ میکردیم.

با کاری که آقای تقدیسی برایم انجام داده بود خیالم راحت شد.

تمام ساعت کلاس، مشغول خواندن و فهمیدن و جواب دادن سوالها بودیم که نفهمیدیم کی زمان گذشت.

اول صبحی حسابی شل و پل شده بودم.

زنگ که خورد با خودم گفتم: آخیش تموم شد به خیر گذشت. بعد صدایی از درونم گفت: گذشت. ولی افتضاح بود. ناسلامتی تو در دانشگاه زبان انگلیسی خوندی، نباید اینقدر نقطه ضعف داشته باشی.

(نخیر اینطوری نمیشه باید زودتر خودمو جمع و جور کنم تا گندش بالا نیومده!!!)

مصمم از کلاس خارج شدم تا از آقای داوودی برای پیشرفت در اوضاع زبان انگلیسیم کمک بگیرم.

به یکی از دانش آموزان گفتم: آقای داوودی رو ندیدید؟

گفت: هنوز تو کلاسند و بعد با انگشتش به کلاسی که درش بسته بود اشاره کرد.

ناگهان در کلاس باز شد و آقای داوودی در آستانه در ظاهر شد در حالیکه داشت به کتاب فرد کناریش نگاه میکرد و جوابش را میداد.

یک دختر چاق و قد بلند ازش سوال میکرد و داوودی همینطور که به سمت جلو قدم بر میداشت به او توضیح میداد .

کم کم به نزدیک اتاق مدرسین رسیدند که دختر سرش را از تو کتاب در آورد و گفت: ممنونم آقای داوودی .

یک نگاه به دختر انداختم تنها چیزی که جلبم کرد، موهای پشت لبش بود که چقدر سیاه میزد.

البته سفیدی بیش از حد پوستش به سیاهی موهای پشت لبش دامن میزد.

( بلهههه!!!!!! این همون دختر سیبیلوی رقیب کلبرگه. والا! تو این دوره الان هیچ دختری نمیذاره پشت لبش سبز بشه مگر اینکه خیلی امل و شوت باشه!!!!!)

آقای داوودی سرش را بلند کرد و چشمش به من افتاد وگفت: سلام خانم شریفی نیا حالتون چطوره؟

- مرسی جناب داوودی.

یک قدم جلوتر رفتم. ادوکلن سرد خوش بویی زده بود.

_ با من کاری دارید

- میتونم چند دقیقه وقتتون رو بگیرم. در واقع من دچار یک مشکلی شدم که فکر میکنم شما میتونید به من کمک کنید.

بلافاصله گفت: چرا که نه. من در خدمتتون هستم

- این جا نمیشه. بریم تو یکی از کلاسها. چون نمیخوام اساتید دیگه حرفامونو بشنون نگاه تعجب آمیزی به من کرد و گفت: بهتره بریم به کافی شاپ.

خیلی وقته نسکافه نخوردم. میتونیم هم حرفامونو بزنیم و هم یک نسکافه بخوریم. البته با دعوت من.

ذوقی کردم و گفتم: عالیه! همینطور که با او صحبت میکردم و از پله ها به سمت زیرزمین میرفتم، گلبرگ را دیدم که سر به هوا از پله های زیر زمین بالا می آمد و یک بسته بیسکویت دایجستیو در دستش بود. با دیدن من و داوودی شوکه شد و رو پله ها ایستاد. ولی زود خودشو جمع و جور کرد.

داوودی سرش پایین بود و گلبرگ را نمیدید.

با اشاره چشم و ابرو یک جیزک به گلبرگ دادم و همراه داوودی به کافی شاپ رفتیم. وقتی پشت میز نشستیم گفتم: ببخشید من بی مقدمه میرم سر اصل مطلب.

داوودی هنوزهم گیج میزد و نمیتوانست تصور کند چکارش دارم. نخواستم خیلی تو این حالت نگهش دارم.

( حالا زوده بمونی تو خماری!! وایسا وقتش برسه بعد!!!!)

گفتم: آقای داوودی من مدرک لیسانس مترجمی زبان انگلیسی دارم

لبخندی زد و گفت: هم رشته ایم.

ادامه دادم: با وجود اینکه در دانشگاه شاگرد زرنگی بودم و تقریبا جز نفرات برتر کلاس بودم ولی از موقعیکه اومدم اینجا و شروع به کار کردم احساس ناتوانی شدیدی دارم. بذارید منظورم رو واضح تر بگم. راستش چون من باید در تمام سطوح به اساتید کمک کنم، احساس ناتوانی شدید در فهم مطالب بعضی از مقاله های انگلیسی دارم.

فکر میکنم شما تنها کسی هستید که میتونید در این زمینه به من کمک کنید.

مکثی کرد و گفت: من کاملا شما رو درک میکنم و قبول دارم که سطوح مختلف زبان انگلیسی تجربه خودشو نیاز داره تا بتونی از پس آموزش آنها بر بیای و اداره بعضی از این سطوح به افرادی با تجربه تر از شما نیاز داره. البته قصد من توهین به شما نیست ولی با توجه به وظیفه ای که بر دوش شماست شما باید از پس اونها خوب بربیایید.

من فکر میکنم که شما به یک برنامه طولانی مطالعه به مدت حداقل 6 ماه نیاز دارید تا بتونید توانایی های لازم رو برای غلبه بر سطوح های مختلف زبان انگلیسی بدست بیارید. کمکی که من میتوانم به شما بکنم در زمینه کتابهای هست که میتونم در اختیار شما قرار بدم و اگر اشکالی داشتید در خدمتتون باشم.

در ضمن یادتون نره که برای بالا بردن دامنه لغاتتان نیاز به مطالعه مقالات متعدد مانند مقالات ایلتس و تافل دارید که همه رو میتونید از اینترنت دانلود کنید.

برای بهتر شدن مکالمتان هر روز 2 ساعت جلوی آینه بنشینید و با خودتون انگلیسی صحبت کنید .

اینطور که طی این دو روز متوجه شدم شما با خانم مفاخری دوستی نزدیکی دارید و ایشان هم انگلیسی رو بسیار روان صحبت میکنن. از ایشان هم میتونید کمک بگیرید.

در ضمن ما هر دو هفته، جمعه ها از ساعت 8:30 تا 10پانل گروپ داریم که گرداننده این کلاسها من هستم وموضوع بحث هر ماه را اول هر ماه رو بورد جلوی در میزنیم مثلا هفته دیگر بحث در مورد آزادی خانمها ست.

این کلاسها هم به فهم زبان شما و هم مکالمه شما کمک زیادی میکنه.

من فردا براتون چند تا کتاب میارم.

ولی برای اینکه زودتر به هدفتون برسید باید اونها رو در سه ماه تمام کنید. و جزء ، جزء کتابها و تمام لغات اونها رو از حفظ باشید.

با شناختی که در این دو روز از شما پیدا کردم متمئن هستم که زودتر از اینها به هدفتون میرسید.

تقریبا جوابمو گرفته بودم. ازداوودی تشکر کردم.

گفت: خواهش میکنم . نگاهی روی میز انداخت و گفت نسکافه سفارش ندادیم

گفتم: مهم نیست من نمیخورم برام مهم بود که یک راه حلی واسه مشکلم پیدا کنم همین!

و بعد با لبخندی از خداحافظی کردم .

زنگ تفریح تمام شده بود و باید به کلاس بعدی میرفتم. خدا را شکر بقیه کلاسها تا ظهر در سطح متوسط بودند و من به راحتی توا نستم نبض کلاسها رو به دست بگیرم.

بعد از اینکه زنگ آخر زده شد وسایلم را برداشتم و منتظر شدم تا بچه ها از کلاس خارج شوند. بعد از اینکه کلاس خالی از دانش آموز شد، بدنم را رو به جلو کشیدم و گفتم شیدا جان خسته نباشید. خودتو دست کم گرفته بودی!!

سرم را که بلند کردم دیدم داوودی از جلوی در کلاس رد شد.

به خانه که رسیدم زله و هلاک بودم.

محمد خواب بود. حتما اوهم خسته بود. زود غذا را گرم کردم و محمد را صدا زدم.

بعد اتمام غذا سریعا همه چی را جمع کردم. ساعت 3:30 بود. هنوز برای آماده شدن و رفتن به موسسه زود بود. یک قلم و کاغذ برداشتم و حرفهایی که داوودی گفته بو،د یکی یکی تیتر وار نوشتم.

یک دفعه توی افکارم ایست کردم. داوودی گفت: شما با خانم مفاخری دوستی صمیمی هستید و ایشان انگلیسی رو روان صحبت میکنن!!!!!!!!!!!

( پس اونطوری هم که گلبرگ میگفت خنگ نیست. خیلی هم حواسش جمع بود.)

برای اینکه یک چیزی برایم روشن شود باید چند تا سوال از گلبرگ میپرسیدم. سریعا موبایلم را در آوردم و یک زنگ به گلبرگ زدم. بیچاره خواب بود.

گفت : بله

- چطوری خوافالو

- شما؟

- شیدام. گوشاتو باز کن، میفهمی.

- ببخشید شیدا جون نشناختم. چون تا حالا از گوشی صداتو نشنیدم

- خبرهای خوب واست دارم

مثل اینکه تازه هوشیار شده بود گفت: خبرهای خوب . راستی بلا تو امروز با داوودی در مورد چی حرف میزدید؟

دلم میخواست یک کم سر به سرش بگذارم گفتم: در مورد خودمون و آیندمون

یک جیغی کشید پشت گوشی که فکر کنم پرده گوشم پاره شد.

دادزدم: چرا جیغ میکشی این کجاش جیغ کشیدن داشت.

- شیدا ازت خواستگاری کرده؟

- آره دیروز منو دیده. امروز ازم خواستگاری کرده. فردا مامانشو میفرسته خونمون . پس فردا هم عروسیمون.

آخه بیخود نیست که بهت میگم جلبک. من میام با دلداده بهترین دوست و همکارم رو هم میریزم. منو اینطوری شناختی؟

خنده بلندی که نشانه شادیش بود کرد و گفت: خب اونطوری که تو گفتی... حالا ولش خبر خوبت چیه؟

- نمیگم. اول باید واسم مسجل بشه خوبه یا نه

- چطوری؟

- شما تا 10 دقیقه دیکه تشریف میارید دنبال من که باهم قبل از شروع کلاس یک چند کلمه حرف بزنیم وبنده بازجوییهای لازمو در مورد این خبر انجام بدم. بعدش به سمع نظر شما میرسونم.

- باشه آدرس خونتونو بده.

آدرس را دادم.

گفت: این که سر راه خونه خودمونه

- خب چه بهتر! اگه ثابت شد که خبرخوبه، شما علاوه بر نسکافه مجانی هر روز منو با خودتون به آموزشگاه میبرید و میاورید تا این بنده حقیر تمام وقتم رو در صف اتوبوس و تاکسی تلف نکرده و فرصت بیشتری برای مطالعاتم داشته باشم.

شاد بود شادِ شاد.

- اگه خبرت اون چیزی که تو دلمه باشه، نوکرت هم هستم.

با اعتماد به نفس فراوانی که خودم هم تعجب کردم گفتم: پس زود باش نوکر.

سوار ماشین گلبرگ شدم به او گفتم تو کوچه پس کوچه های نزدیک آموزشگاه نگه دارد. هر چی میپرسید: شیدا خبرت چیه؟ میگفتم اول پارک کن بعد.

دوست داشتم اذیتش کنم.

تو یک کوچه زیر درخت بیدی پارک کرد و گفت: جونمو به لبم رسوندی. میگی چی شده یا نه؟

- اول سوالهای منو جواب بده !

- زودتر بپرس دیگه حوصلم داره سر میره

- خیلی خب بابا! چقدر هولی. ببین روز اول کاریم که منو تو سالن دیدی اونم بود

- اون کیه

- ای کیو! داوودی جونتو میگم

- آره. داشت از پله ها پایین میومد

- خب حالا سوال بعدی. تو تا حالا تو جلسه ای یا کلاسی شرکت کردی که داوودی هم تو اون کلاس باشه و انگلیسی حرف زدن تو رو دیده باشه

- نه! فکر نمیکنم. بذار ببینم. آها! یادم اومد. چند ماه پیش، حدود 7 یا 8 ماه پیش داوودی پیشنهاد برگزاری پانل گروپ رو به هیئت مدیره داد که اونها هم موافقت کردن و قرار شد خودش اداره اونو به عهده بگیره. در واقع این پانل گروپ یک شانس دوباره به افرادیکه از ایجا فارغ التحصیل شده بودند میداد که مروری بر آموخته هاشون داشته باشن.

اون موقع تازه اوایلی بود که من فهمیدم از داوودی خوشم میاد. بهمین دلیل برای شرکت در اولین جلسه پانل گروپ خودمو کشتم و نزدیک 10 مقاله از اینترنت دانلود کردم و خودمو حسابی آماده کرده بودم که جلوی داوودی بدرخشم. بحث در مورد شیوه های مختلف اطلاع رسانی در جامعه و مقایسه اونها بود.

بر خلاف تصورم با وجودیکه من حسابی تو اون جلسه فعال بودم و رشته کلامو بدست گرفته بودم، دیدم که داوودی اصلا تحویلی از من نمیگیره و تازه بهم گفت خانم مفاخری به بقیه هم اجازه بدید صحبت کنن.

حسابی تو ذوقم خورد. اون جلسه تموم شد و من دست از پا درازتر از کلاس اومدم بیرون. خیلی غصه دار بودم. تصمیم گرفتم یکبار دیگه شانسمو امتحان کنم و ماه بعد در جلسه دوم پانل گروپ آماده تر شرکت کردم. اون جلسه بحث در مورد مضررات و فواید اینترنت بود. ولی داوودی به من بی محل تر شده بود و زمانیکه من نظرمم میگفتم خودش را سرگرم نگاه کردن کتاب یا نوشتن روی وایت بورد میکرد. اون روز دیگه بهم مسجل شد که داوودی ازم خوشش نمیاد. وقتی خونه برگشتم . به اتاقم رفتم و به بهانه سردرد از مامانم خواستم منو واسه نهار صدا نزنه درو قفل کردم و حسابی گریه کردم.

نمیدنم کی خوابم برد ولی وقتی بیدار شدم تصمیم گرفتم عین خودش باشم سرد و بیروح واسه همین دیگه در پانل گروپها شرکت نکردم. الان حدود 3 ماهی میشه. خوب خودمو تونستم جلوش کنترل کنم ولی هرکار کردم، از علاقه ام به اون ذره ای کم نشد.

به چشمانش نگاه کردم، چشمهای سبز زیبایش ابری بود و طوفان قلبش را خیلی راحت حس کردم.

دستش را گرفتم و گفتم: مژده بده که اون پانل گروپها کار خودشو کرده و داوودی دوستت داره . چشمهایش درخشید و لبهایش خندید و گفت: تو از کجا میدونی؟

- از اونجایی که امروز از انگلیسی حرف زدن تو واسم تعریف کرد و بهم گفت برای افزایش تواناییم در مکالمه از تو کمک بگیرم.

احساس کردم دستش گرمتر شد. دستایش را با محبت بیشتری فشار دادم و گفتم: از حالا به بعد باید خیلی حواست جمع باشه. اون آدم تیزیه و کوچکترین کارهای تو از چشمش دور نمیمونه. در واقع تو رو زیر ذره بین گذاشته. باید خیلی محتاط باشی و بدون اطلاع من کاری نکنی. چون ممکنه هنوز در عشقش به تو دو دل باشه و هر لحظه تو رو کنار بذاره. در ضمن شما از جلسه دیگه در پانل گردپها شرکت میکنی و در پیشرفت مکالمه من هم ذره ای کوتاهی نمیکنی، چون فکر کنم من به عنوان یک طعمه از طرف داوودی برای رسیدن به تو انتخاب شدم.

گلبرگ با دقت به حرفای م گوش میکرد و بعد اتمام صحبتهایمان گفت: شیدا جون! هرچی بگی چشم. هم میرسونمت، هم نسکافه مجانی بهت میدم، و هم تو مکالمه کمکت میکنم.

گفتم: خیلی ولخرجی نکن . ما به همون آخریش راضیم.

نگاهی به ساعتم کردم 2 دقیقه دیگر زنگ کلاس میخورد ادامه دادم: گلبرگ بجنب که دیر میرسیم.

وقتی رسیدیم مدرسین تازه داشتند از دفتر شان به کلاسها میرفتند.

گلبرگ با عجله گقت: شیدا من میرم آخر وقت منتظرتم که با هم بریم تا اومد که بره دستش و گرفتم گفتم آهای خانم کجا کجا؟

با تعجب نگاهم کرد و گفت: خب کلاس دیگه

- حالا 2 دقیقه دیگه هم دیرتر بری چیزی نمیشه. بیا اول بریم رو بوردو نگاه کنیم ببینیم مبحث این دفعه پانل گروپ چیه

- حالا آخر وقت میریم دیر که نمیشه !

- دِ نه دیگه . الکی ادای عاشق ها رو در نیار. الکی هم از ما واسه خودت خرج نکن!

یک سقلمه ای به من زد و گفت: لوس نشو دیگه. حالا ما یه درد دلی واست کردیم هی به رومون بزن.

- میل خودته و راهمو کشیدم و به سمت دفتر رفتم.

با یک صدای نا امید گفت: شیدا نمیریم تو بوردو نگاه کنیم؟

لبخنده بدجنسی زدم و گفتم: آخر وقت میریم

- ازم نا راحت شدی؟ ببخشید منظوری نداشتم. نخواستم با دیر رفتن به کلاسم آتو به دست آقای شکوهی بدم تو که میدونی من تحمل انتقاد و ندارم.

- بیا بریم . من خودم حواسم هست در ضمن این نازو عشوه رو واسه یکی دیگه بیا لبخند مهربانی به صورتش زدم و او هم در جواب گفت: خیلی ماهی. باور کن وقتی اون ترم مکالمه تموم شد و تو رو دیگه ندیدم، گاهی خیلی دلم واست تنگ میشد. ولی خوب خودم هم 6 ماه بعدش رفتم آمریکا. ولی کاملا فهمیده بودم که حضورت اعتماد به نفسمو بالا میبره

- نمیخواد خیلی خرم کنی .

- من اگه این کلمه رو از دهن تو نگیرم اسممو میذارم جلبک به جای گلبرگ

- اون که هستی یک اسم دیگه بگذار.

هردو خندیدیم و به سمت بورد راه افتادیم.

در همین موقع صدای آقای شکوهی را از پشت سر شنیدم که میگفت: خانم مفاخری! خانم شریفی نیا! شما کلاس ندارید؟ 5 دقیقه است که از شروع کلاس میگذره و شما هنوز تو راهرو هستید.

برگشتم و لبخندی زدم و گفتم: آقای شکوهی تقصیر من بود. تصمیم دارم از این هفته در کلاسهای پانل گروپ شرکت کنم. به همین خاطر از خانم مفاخری خواستم کمکم کنن.

سرش را به عامت تایید تکان داد و گفت: اُکی فقط زودتر به کلاستون برین تا بچه ها آموزشگاهو رو سرشون نگذاشتن.

لبخندی زدم و گفتم: اُکی

گلبرگ گفت: چقدر خوبه که تو میتونی از حقت دفاع کنی! اگه من بودم، چند تا حرف گنده که شنیده بودم هیچ، یک پرس هم گریه کرده بودم

- گلبرگ جون! همیشه برای حل مشکلاتت نزدیک ترین و درست ترین راهو انتخاب کن

- مثلا این راه چیه؟

- خر کردن طرف مقابل

- واقعا که! شوخی و جدی تو اصلا معلوم نیست

به بورد نگاه کردیم. بحث این جلسه پانل گروپ در تاریخ 27 مهر ماه بود و موضوع آن مقایسه آزادی خانمها و اقایان در کشورهای اسلامی بود

گفتم بحث جالبیه. حسابیی میتونیم تو این جلسه حال کنیم. تو هم اگه عاقل باشی خیلی حرفها میتونی به در بزنی که دیوار بشنوه.

- منظورت چیه؟

- بهت میگم. فعلا بریم کلاسامون که اگه ایندفعه شکوهی ببینه، دیگه بهو نه ای نداریم.

کلاس که تمام شد، دم درآموزشگاه منتظر گلبرگ شدم تا باهم به خانه برویم.

یکدفعه پویا و مرسده جلویم سبز شدند.

بعد از احوال پرسی پویا گفت: خانم شریفی ما این هفته جمعه قراره با دوستامون تو کافی شاپ ... .. جمع بشیم. من و مرسده هم خیلی دوست داریم شما هم این دفعه در کنار ما باشید.

مکثی کردم و گفتم: خیلی خوشحال میشم با شما باشم و با دوستاتون آشنا بشم ولی راستش من برادرم اینجا کلاس کنکور میره و الان حدود 20 روزه که نتونستیم به شهرستان خودمون، نیشابور بریم. احساس میکنم خیلی دلتنگ شده به خاطر همین تصمیم گرفتیم این هفته رو در کنار پدر و مادرمون باشیم. واقعا شرمنده ام با وجود علاقه زیادی که به اومدن دارم ولی باید به نیشابور برم. انشالله دفعه بعد.

مرسده رو کرد به من و گفت چه حیف شد

پویا گفت: امیدوارم این هفته به شما در کنار خانوادتون بیشتراز ما خوش بگذره ولی باید قول بدید که هفته بعد رو با ما باشید.

گفتم: باشه. حتما

در همین موقع صدای بوق ماشین گلبرگ را شنیدم و از بچه ها خدا حافظی کردم .

گلبرگ گفت: کی بودند؟

- از بچه های کلاس E2 . بچه های باحالیند. منو واسه آخر هفته به کافی شاپ دعوت کردن.

- خوش به حالت شیدا!چه راحت ارتباط برقرار میکنی، من که هنوز نتونستم تو این مدتیکه ایران اومدم، یه دوست واسه خودم پیدا کنم .

صدایم را مثل بچه ها کردم و یک بغض در گلویم انداختم و گقتم پس من چیم؟

- منظورم تو نبودی. منظورم دوستهای بیشتره. تو که دوستم نیستی عین خواهرمی. فکر نمیکردم تو این دو روزی که اومده باشی اینقدر بهت وابسته بشم.

- حالا نمیخواد خیلی زیر بغلم هنونه بدی! بیا یک فکری به حال من بدبخت بکن که قراره به خاطر تو این هفته بیام پانل گروپ. هیچ چی هم حالیم نیست

- نگران نباش از همین امروز خودم با هات مکالمه کار مکینم .

جیغی از خوشحالی کشیدم و گفتم راست میگی؟

- آره مگه داوودی نگفته با تو مکالمه کار کنم؟ مگه من میتونم حرف اونو زمین بندازم ویا دوست خودمو تنها بگذارم.

- این داوودیه اسم نداره که تو هی داوودی، داوودی میکنی. خوبه بابا عاشقشی.

- اسمش علیرضا است

- خب، چرا بهش نمیگی علیرضا ؟

- نمیخواهم اینقدر با هاش احساس صمیمیت بکنم و اونو تو ذهنم به خودم نزدیک کنم. میدونی من میترسم اگه عادت کنم و پشت سر بهش بگم علیرضا. احساسم به اون عمیق تر بشه و اگه یک وقت نتونستم واسه همیشه کنارش باشم، ضربه عاطفی بزرگی بخورم در ضمن ممکنه حواسم نباشه و تو جمع هم اونو اینطوری صدا کنم.

- خوبه که تو بچه اونور آبی اینجور با خودت تعارف داری؟

- مشکل هم همینه. تا اونجا که یادم میاد تو دوران قبل از مدرسه، ما سالی دو بار بیشتر از آمریکا به ایران نمی اومدیم که حداکثر میشد 3 ماه در سال وتو اون مدت هم اینقدر سرگرم مهمونی و ایرانگردی بودیم که من نتونستم با فرهنگ ایران خودمو وفق بدم.

وقتی 7 سالم شد پدربزرگم منظورم پدر پدریمه، فوت کرد و پدرم به خاطر اینکه بتونه بیشتر به مادربزرگم سر بزنه و ما رو هم مجبور نکنه که به ایران برگردیم، شرکتو به دبی انتقال داد که البته تو اون زمان سرمایه گذاری بسیار خوبی بود.

فرهنگ دبی خیلی با آمریکا فرق نداشت و من خیلی راحت بودم. کلاسهامون مختلط بود و همه رو به اسم صدا میزدیم. وقتی دیپلم گرفتم، پدر دچار بیماری قلبی شد و به قول خودش از کار بازنشسته شده بود. به همین دلیل شرکتو به عموم واگذار کرد وعلیرغم میل شدید من به موندن در دبی و ادامه تحصیل، ما به ایران اومدیم که اول سردرگمی من بود. بزرگ شدن در دنیایی با فرهنگ کاملا متفاوت، باعث شده بود من دختر راحتی بار بیام چه از نظر حجابی و چه از نظر رابطه با جنس مخالف. البته نه اونجور راحت که اسمشو بی بندو باری میذارن.

خانواده ام هم هیچوقت سعی نکردن این اختلاف فرهنگی رو واسم توضیح بدن و منو راهنمایی کنن. شاید از نظر اونها چیز مهمی نبود و شاید هم چون اجازه نداده بودن من تنها دبی زندگی کنم و دانشگاه بر،م نمیخواستن منو خیلی محدود کنن.

ولی همین باعث شد که تو مهمونیهای خانوادگی بقیه دخترهای فامیل یه جور دیگه در مورد من فکر کنن. خصوصا چند تا از پسرها که دنبال یک موقعیت عالی میگشتن تا به اون طرف آب برن.

اونها حسابی هوامو داشتن و این به تمام حرفهای خاله زنکه دخترهای فامیل دامن زد. سالگرد ازدواج دختر خالم دعوت شده بودیم و همه دخترها و پسر های فامیل حضور داشتن و طبق معمول پسرها خوش خدمتی میکردن و منو دعوت به رقص میکردن. من اون روز یک پیرهن دکلته کوتاه پوشیده بودم و ساپرت نازک هم پام بود.

وقتی دور رقص تموم شد دیدم ساپورتم درقسمت زانوم در رفته.

همیشه یک ساپرت زاپاس تو کیفم داشتم. رقصو ادامه ندادم و عذر خواهی کردم. کیفمو برداشتم که به طبقه بالا برم و تو اتاق دختر خالم، ساپورتمو عوض کنم. وقتی به اتاق رسیدم، در اتاق بسته بود و صدای حرف از تو اتاق میومد.

یکی از دخترهای فامیل میگفت: نوبرشو آورده! خب حالا مگه چی شده؟ شاخ غولو که نشکسته. متولد امریکا هست که هست! تو دبی زندگی کرده که کرده !باباش پولدار هست که هست!سوادش چقدره؟ دیپلم. خودشو هی آلاگارسون میکنه میاد جلوی سعید هی قر میده که چی؟ حالا کاشکی به یکی هم بسنده کنه چند تا همیشه دورو برش هست.

صدای یک دختر دیگه میومد که میگفت: آره بابا ! تو همون مهمونی قبلی، موقع رقص همچین میرفت تو بغل کیارش که انگار شوهرشه. والا! آدم جلو جمع اینطور تو بغل شوهرش نمیره چهبرسه به بغل پسر غریبه!

صدای یکی دیگه اومد: بابا خوب نیست اینقدر پشت سرش حرف میزنید. از کجا معلوم تو دلش چیزی باشه!

دختر اولی گفت: بر فرض که چیزی هم نباشه. من الان چند ساله دارم خودمو تیت و پر میکنم که سعید یک نگاه به من بکنه یا همین شهرزاد بدبخت چقدر در حسرت اینه که یکبار کیارش ازش دعوت کنه با هم برقصن، حالا این خانم هنوز نیومده قاپ همه رو دزدیده.

صداها رو کاملا تشخیص میدادم دختر دایی و دختر خاله ها م بودن. از شنیدن حرفاشون آمپر سوزوندم و حسابس عصبی شدم. میخواستم درو باز کنم و تو برم و بگم خلایق هر چی لایق. بی عرضگی خودتونو به پای بقیه ننویسید. ولی نمیدونم چرا پشیمون شدم.

فکر کردم اینها خیلی سطح فکرشون پایین تر از اونیه که باهاشون دهن به دهن بشم.

یک عده دختر عقده ای تازه به دوران رسیده که جنس مخالفو فقط در ارضای غرایض جنسیشون میبینن.

از خودم بدم اومد. از اینکه به ایران برگشتم، بدم اومد. از پدرم بدم اومد که باعث شد من تو همچین شرایطی زندگی کنم.

با عجله از پله ها پایین اومدم و مانتومو پوشیدم و به مامان گفتم : سوییچو به من بده هرچی اصرار کرد که بگم چی شده فقط میگفتم سوییچو به من بده. سرم درد میکنه میخواهم برم خونه.

مامان وقتی این اصرار منو دید و فهمید چقدر عصبانی و مستاصل هستم گفت: باشه! فقط مواظب خودت باش. اینجا مثل دبی نیست. قوانین راهنمایی رانندگی رو رعایت نمیکنن. سوییچو گرفتم و بدون هیچ حرفی با عجله از خونه رفتم بیرون . دیدم یکی میگه گلبرگ اتفاقی افتاده :

کیارش بود. پسر خالم

گفتم: نه چه اتفاقی ؟

گفت: چرا یک دفعه مجلسو ترک کردی

گفتم سرم درد میکنه حوصله ندارم و سوار ماشین شدم . وقتی به خیابون اصلی که رسیدم، ماشینو کنارخیابون پارک کردم و سرمو رو فرمون گذاشتم و های های گریه کردم.

واسه خودم. واسه اینکه بیگناه متهم شده بودم. وقتی دلم خالی شد راه افتادم. نمیدونم چطوری به خونه رسیدم . پدرم به مهمونی نیومده بود. میگفت حال نداره.

راست میگفت بابا روز به روز ضعیف تر میشد. دکترها گفته بودن که قلب پدرم خوب پمپاژ نمیکنه و عضله هاش شل شده و نیاز به پیوند قلب داره.

وقتی بابا ازم پرسید که چرا تنها هستم، گفتم: سرم درد میکرد. نتونستم بیشتر از این اونجا بمونم. مامان بعدا با خاله اینا میاد.

تو اتاقم رفتم و بدون ابنکه لباسامو در آرم، رو تخت به شکم افتادم و زاز زدم.

نیمه شب بود که با صدای در حیاط بیدار شدم. مامان برگشته بود خودمو به خواب زدم صدای قدماشو شنیدم که به طرف در اتاق من میومد. چند ضربه به در زد. جواب ندادم وانمود کردم خوابم.

بعد از اون شب، تو هیچ مهمونی شرکت نکردم و مامان هرچه اصرار میکرد دلیلشو بفهمه میگفتم: حوصله ندارم. میخوام تو خونه درس بخونم و برم دانشگاه. ولی در واقع درس هم نمیخوندم. گاهی اوقات هم در مهمونیها به اجبار شرکت میکردم. دیگه نه به پسر و نه به دختر فامیل محل نمیذاشتم.

چند ماهی از اون شب گذشت. یکروز که تو اتاقم مشغول تمیز کردن کمدم بودم، مامان به اتام اومد و گوشی تلفونو به دستم داد و گفت: آفاقه. باهات کار داره.

آفاق همون بود که مارو واسه سالگرد ازدواجش دعوت کرده بود.

گوشی رو گرفتم و سلام کردم.

گفت: چطوری گلبرگ .کم پیدا شدی. دیگه تحویلمون نمیگیری! به مهمونی هامون هم نمیای. نکنه از ما بهتر پیدا کردی

- آفاق ولم کن

- ببین من در جریان تموم اون چیزهایی که اونشب اتفاق افتاده هستم

- کدوم شب؟ چه جریانی؟

- خودتو نزن به کوچه علی چپ. همون شبی که دخترها تو اتاق داشتند ازت بد میگفتن.

- تو از کجا میدونی؟

- من داشتم از پله ها بالا میومدم که برم تو اتاقم و چیزی رو بردارم که دیدم تو باعجله داری از پله ها پایین میای. اینقدر حواست پرت بود که اگه من، خودمو کنار نمیکشیدم، هردو با مخ از پله ها پرت شده بودیم.

رفتارت واسم عجیب بود. به سمت اتاق دویدم. پشت در اتاق شنیدم که اون دخترها دارن همینطور اراجیف میگن. عصبانی شدم. در وباز کردم یکیش خواهر خودم بود و دوتای دیگه دخترهای داییمون بودن. آنقدر عصبانی بودم که داد کشیدم شما اینجا چکار میکنید وقتی مهمونها پایین هستن؟

آرزو خواهرم گفت هیچی اومدیم آرایشامونو تجدید کنیم. الان میاییم

نتونستم خودمو کنترل کنم گفتم: اومدید آرایشاتونو تجدید کنید یا یک مشت اراجیف پشت سر مردم قطار کنید.

شهرزاد گفت: آفاق جون

گفتم: مرض آفاق جون! اگه میبینید پسرها میان دورو بر گلبرگ. اگه میبینید که دور اونو خالی نمیکنن واسه اینه که کنارش احساس امنیت میکنن. میدونن اون اگه باهاشون میرقصه، اگه میخنده یا حرف میزنه، هیچی تو دلش نیست نه اینکه وقتی کنار شما ها هستن، باید مواظب خودشون باشند تا اسیر عشوه خرکی های شما نشن.

از اول شب پدر این آینه رو در آوردید. اینقدر که اومدید به خودتون سرخاب و سفیداب مالیدید. واسه چی؟ واسه جلب توجه! ولی گلبرگی که شما اینقدر پشت سرش مزخرف گفتید ازهمه شما ها ساده تر بود. درسته دکلته پوشیده و شونه هاش لخت بود. ولی اون دکلته شرف داشت به دکلته ای که شما پوشیدید و روش شال انداختید و هر 5 دقیقه جلوی پسرها بازش میکنید و میگید وای چه گرمه!!!!

پاشید تا اون روی من بالا نیومده و جریان به ماماناتون نگفتم. مطمئن باشید که به خاطر این بچه بازیهاتون تنبیه میشید. از اون عیب نیست که این رفتارها رو داره از شماها بعیده که باوجود بزرگ شدن در ایران و این فرهنگ اینقدر احمقید.

گلبرگ جون! اون موقع فهمیدم که چرا اینقدر عصبانی مجلسو ترک کردی.

نمیدونی شیدا جون وقتی آفاق این حرفها رو میزد چقدر دلم خنک شد ولی چه فایده اون حرفها سه ماه بود که منو تو پیله خودم حبس کرده بود.

آفاق ادامه داد: گلبرگ جون! وقتی دیدم تو چند مهمونی شرکت نکردی، گفتم شاید زمان همه چی رو حل کنه ولی دیدم نه اگه اینطوری ادامه پیدا کنه، هم تو دچار افسردگی میشی و هم اون دخترها به خواسته زشتشون که حذف تو از خانواده است میرسن. واسه همین زنگ زدم که واسه جمعه شب تولد رامین شوهرم دعوتت کنم. دوست دارم نه نگی. چون باید زودتر بیای و کمی به من در تزئینات خونه کمک کنی. در ضمن هر لباسی هم که دوست داشتی بپوش.

- نه آفاق جون من نمیام

- لوس نشو دیگه اگه بخوای اونا رو دعوت نمیکنم.

- این چه حرفیه .اونا بچگی کردند من باید خودمو کنترل میکردم و تصمیم عجولانه نمیگرفتم و مجلسو ترک میکردم.

- خوبه! پس این یعنی میای؟

- سعی میکنم

- سعی و معی نداریم! جمعه ساعت 4 خونه ما باش که باهم شر شره هارو بزنیم.

خداحافظی کردم و گوشی رو قطع کردم

مامانو دیدم که دم در اتاقم ایستاده و حرفامون گوش میده.

رو کرد و گفت چرا به من نگفتی گلبرگ ؟ چرا؟

گفتم: مامان فراموشش کن تموم شد.

مامان منو بغل کرد و گفت قوربون دختره مهربونم بشم.

تو چشمهای مامان نگاه کردم و گفتم: مامان من میخواهم برم دانشگاه. ولی نه اینجا.

میدونی محیط اینجا برام غریبه و نامانوسه. الان سه ساله که من برگشتم ولی هنوز نتونستم خودمو با اینجا وفق بدم و سازگاری پیدا کنم. خواهش میکنم بابا رو راضی کن که برم آمریکا.

مامان گفت: باید ببینم چی میشه سر یک فرصت مناسب با بابات حرف میزنم.

خلاصه شیدا جون! نمیدونم مامان به بابا چی گفته بود که بابا راضی شد به شرط اینکه من به دبی برم و در خونه عموم زندگی کنم، اجازه رفتن به من بده. بابا به مامان گفته بود تحت هیچ شرایطی نمیذارم تنها به آمریکا بره.

اون موقع بود که با تو در کلاس مکالمه آشنا شدم. آخه گرفتن پذیرش از دانشگاه مدتی زمان میبرد و من برای اینکه کاری کرده باشم تو کلاس مکالمه زبان ثبت نام کردم تا مکالمه یادم نره. تو اون مدت هم هرکاری کردم که بابا موافقت منه تا برم آمریکا نشد که نشد.

بعد اتمام دوره زبان به دبی رفتم .واسه رشته بیولوژی پذیرش گرفته بودم.

تازه ترم 3 رو تموم کرده بودم که پدرم حالش بد شد و نیاز به پیوند اورژانسی قلب پیدا کرد ولی متاسفانه عجل مهلت نداد و پدرم فوت کرد. مامان خیلی تنها شده بود و من هر چی اصرار میکردم که به دبی بیاد، میگفت نه دوست دارم اینجا پیش پدرت باشم همینکه هفته ای یکی دو بار میرم سر خاکش همین منو آروم میکنه.

واسه تعطیلات پایان ترم که به ایران اومدم 6 ماه از فوت پدرم میگذشت. فهمیدم مامان خیلی تنهاست و نیاز به یک همدم داره هرکار کردم ،نتونستم خودمو راضی کنم که مامانوتنها بذارم. واسه همین قید درسو زدم و ایران موندم. مامان اولش خیلی ناراضی بود و اصرار داشت که من برم ولی ته دلش یه چیز دیگه بود.

چندماه که گذشت حوصله ام سر میرفت و بهانه گیری میکردم. واسه همین اومدم موسسه و تقاضای کار کردم و اونها هم گفتن در صورت موفقیت در امتحان مدرسین میتونم اونجا کار کنم. اون امتحان واسه من تقریبا غیراز 3 سال از عمرمو خارج کشور گذرونده بودم آسون بود. واسه همین در امتحان موفق شدم و الانم که میبینی تقریبا2 ساله که مشغوله تدریسم.

با وجود اینکه الان در اجتماع مشغول فعالیت هستم و 2 ساله که در ایران زندگی میکنم ولی هنوز نتونستم که خودمو از اون پیله ای که دورم تنیدم، رها کنم. همیشه از ارتباط با جنس مخالف در ایران ترس دارم که مبادا پشت سرم حرف در بیارن.

گفتم: گلبرگ جون! فقط بهت توصیه میکنم که خودت باش. همون گلبرگی که هستی نه اونیکه دیگران میخوان. اگه غیر از این باشی بدون اینکه متوجه بشی ذره، ذره، انرژیتو از دست میدی و زمانی به خودت میای که میبینی یک فردی شدی افسرده و بدون هرگونه انرژی برای زندگی. در واقع حکایت اون کلاغه میشه که میخواسته راه رفتن کبکو یاد بگیره ولی راه رفتن خودشم از یادش رفته. من هم هرکمکی که بخوای تو این زمینه بهت میکنم حتی در مورد علیرضا.

گفت: شیدا! تو خیلی خوبی. امیدوارم بتونم جبران کنم

- نمیخواد فعلا زود برو خونتون که من روده کوچیکه بزگه رو خورد از گرسنگی. عصرم یادت نره دنبالم بیای. فعلا خیلی به من مدیونی.

در ضمن بعد از کلاسم میریم تو کافی شاپ میشنیم تا واسه بحث جمعه یک اوت لاین اساسی تهیه کنیم.

در حالیکه میخندید گفت: ای به چشم قربان. 4 اومدم دم خونتون.

وقتی واردخانه شدم دیدم، محمد در اتاقش خوابیده است. رو اپن یک نامه گذاشته بود که آجی خسته نباشی . غذا رو گرم کردم و خوردم فقط لطف کن ساعت 4 بیدارم کن فردا آزمون دارم باید بخونم.

(عجب براش مادری کردم!!!!)

نهارم را خوردم.

با صدای زنگ موبایل که ساعت 4 رو نشون میداد از خواب بیدار شدم.

به اتاق محمد رفتم. بالای سرش ایستادم.

(وای چه مظلوم خوابیده بود!!!)

طفلکی! غرق خواب بود. انگار که سالهاست نخوابیده.

به چهره اش دقیق شدم. چقدر شبیه دایی محمد خدا بیامرزم بود. همان که شهید شد وپدرم اسم محمد را به یاد او گذاشت.

محمد خیلی عزیز کرده بود. مادر جون ،مادر مامانم، یک محمد میگفت 100 تا محمد از بغلش میریخت. میگفت: این محمد بوی محمدمو میده و همش میگفت خدا رو شکرت که محمدمو بهم برگردوندی.

دلم نمی آمد بیدارش کنم .ولی چاره ای نداشتم. آرام دم گوشش گفتم: محمد! داداشم !نمیخوای بیدار شی ؟ من دارم میرم، ها؟

چشمایش را باز کرد. نگاه بابا در چشماش بود

( ناسلامتی باید یک جاش به بابا میرفت دیگه!!!!!)

- پاشو من دارم میرم. دیرم میشه.

- سلام آجی مرسی بیدارم کردی.

- پاشو. کتری رو رو گاز گذاشتم حواست باشه آبش گازو خاموش نکنه . چایی تو بخور درستو شروع کن.

با نگاه کردن به چهره اش یاد روزهایی افتادم که خودم برای کنکور میخواندم. منهم یکسال پشت کنکور مانده بودم ولی شرایط من کجا این طفلک کجا! من هر موقع خسته میشدم به جان مامان غر میزدم و بابا هم که یکسره نازم را میکشید.

(عین مادر فولاد زره میمونی. شیدا میمیری یک کم دل به دلش بدی!!! این بدبخت جرات نمیکنه حرف بزنه چه برسه به غرغر!!!)

صدای ترمز ماشین گلبرگ من را به خودش آورد. ازخانه خارج شدم.

گفتم: سلام. چه خبرته مگه سر میبری؟

- شیدا جونو میخوام ببرم.

گفتم : وااااااااا!! لوسیمِل

خنده ای کرد و گفت: لوسیمِل هم خودتی . بپر بالا تا دیر نشده.

به آموزشگاه که رسیدیم هرکدام به کلاسهای خودمان رفتیم.

بعد اتمام ساعات کاری، منتظر گلبرگ شدم با خنده وارد اتاق مدرسین شد و گفت: بریم

- کجا؟

- مگه قرار نبود امروز یک اوت لاین واسه پانل دیسکاشن تهیه کنیم. مثل اینکه یادت رفته باید باهات مکالمه کار کنم. خنده بلندی کردم و در گوشش یواش گفتم ای پدر عشق بسوزه!!!

سریع گفت: فعلا که خودمون سوختیم. زود باش تا بوی سوختمون عالمو بر نداشته به کافی شاپ بریم.

کافی شاپ خلوت بود. تک و توکی نشسته بودند و نسکافه و بستنی و .. میخوردند.

گلبرگ یک کاغذ از کیفش در آورد و گفت: ببین شیدا! بحث این هفته در مورد مقایسه آزادی بین خانمها و آقایان در کشورهای اسلامی است . روش های زیادی وجود داره که ما این دو رو با هم مقایسه کنیم ولی من فکر میکنم بهترین روش اینه که ما تک تک آزادی مردها رو توضیح بدیم و در پایان هر کدوم، مقایسه ای با آزادی خانمها در اون مورد داشته باشیم و در نهایت طی چند جمله کوتاه آزادی جوامع غربی رو توضیح بدیم و بحث رو باز میذازیم که بتونیم در موردش هفته بعد مانور بدیم، چون اگه بحثی در یک جلسه تموم نشه، هفته بعد رو به ادامه اون میپردازن. این روش راحت تره و ما بهتر میتونیم بحثو اداره کنیم.

من 3 تا مقاله آوردم. بیا بگیر. دوتا کپی گرفتم یکی واسه توو یکی واسه خودم. هرشب یکیشونو میخونیم و روز بعد دتو کافی شاپ بحث میکنیم.

همینطور به دهنش خیره شده بودم.

(این کی تونسته بود این همه کار بکنه!!!)

گفتم : گلبرگ تو اینها رو از قبل داشتی؟

- نه

- پس کی آماده کردی؟

- ظهری که رفتم خونمون. تو چیزی نمیخوای؟ من نهار نخوردم. دارم ضعف میکنم.

- لازم نبود اینقدر به خودت فشار بیاری؟

- مگه نمیخوای پیش علیرضا رو سفید بشم. ظهری که رفتم تو رو پیاده کردم تا خونه به حرفهای تو فکر میکردم دیدم حق با توست. من باید خودم باشم تا بتونم خودمو به دیگران بشناسونم. در ضمن علیرضا خیلی دقیقه و تو پانل گروپها همه رو به بحث تشویق میکنه. همینجوری هم وقت کم داریم!!!!

یک لبخند ملیحی به او زدم.

گلبرگ همانی شده بود که دوست داشتم باشد. بدون پیله ای به دور خود.

گفت: ببند نیشتو! دلم رفت با اون چال گونه هات! نبینم جلو علیرضا اینطوری بخندی که چشماتو در میارم!!!

- واه واه!! مثل اینکه این گلبرگ ما یک ماده شیر بوده و ما خبر نداشتیم

لبخند زنان به سمت بوفه رفت که چیزی سفارش دهد.

شب که به خونه آمدم، سریع نماز خواندم. بساط شام را که جمع کردم ،مشغول مطالعه مقاله ها شدم. به سلامتی تو هر خط 4 تا 5 لغت جدید بود. یک دفتر برداشتم و تمام لغات جدید را با معنیش یاد داشت کردم تا حفظ کنم.

ساعت حدود 2 نیمه شب بود که خواندن مقاله را تمام کردم .

برای سه روز اول کاری خیلی به خودم فشار آورده بودم. ولی چاره ای نداشتم باید خیلی زود موقعیتم را در آنجا تثبیت میکردم.

صبح روز بعد، ساعت اول بیکار بودم. در دفتر مدرسین نشستم و لغات جدیدی ررا که از مقاله در آورده بودم، حفظ میکردم. هنوز 10 دقیقه از شروع کلاسها نگذشته بود که با زنگ موبایلم به خودم آمدم.

گفتم: الو

یکنفر از پشت گوشی گفت: سلام خانم شریفی نیا! داوودی هستم. شرمنده ام. شماره موبایلتونو از آقای شکوهی گرفتم. راستش من تصادف کردم، البته چیز مهمی نیست ولی منتظرم تا افسر بیاد. ممکنه طول بکشه. میشه لطف کنید و تا موقعیکه من میام کلاسمو اداره کنید. بچه ها در سطح اینترمدیت هستن از پسشون بر میایید . قراره امروز ماضی بعید رو درس بدم فکر میکنم شما هم بتونید

- چشم آقای داوودی ! الان میرم کلاستون. شما با خیال راحت به کارتون برسید.

موبایلو که قطع کردم وبا خودم گفتم بچه پررو!! خوب شد بهت گفتم کمی ضعف معلوماتی دارم که هِی به رخم بکشی.! وایسا یک حالی ازت بگیرم که این جلبکه به حالت گریه کنه.

تا پایان کلاس آقای داوودی نیامد. وقتی زنگ خورد و به دفتر رفتم دیدم آنجا نشسته و مقاله من را نگاه میکند.

یادم رفته بود که مقاله و دفتر را به کلاس ببرم.

سلام کردم.

با دیدن من بلند شد و گفت: سلام با زحمات ما

- اختیار دارید

- مقالتون، مطالب جالبی داشت

- ممنون . خانم مفاخری زحمت تهیشو دیدن.

- صحیح! مگه قراره اونم تو جلسه شرکت کنه؟

- من ازش خواستم. چون قراره تو مکالمه بهم کمک کنه

- خیلی عالیه! مطمئن بودم شما با یک برنامه ریزی صحیح به تمام مشکلاتتون غلبه میکنید و خیلی زود به عنوان مدرس سطح پیشرفته این آموزشگاه شروع به کار میکنید.

- ممنونم. شما به من لطف دارید که تشویقم میکنید.

ادامه دادم: شما خیلی وقته اومدید:

- یک نیم ساعتی میشه.

- پس چرا تشریف نیاوردید کلاس خودتون؟

- تا پشت در اومدم. ولی وقتی صداتونو شنیدم که با چه ظرافت خاصی دارید تمرینها رو واسه بچه ها توضیح میدید، دلم نیومد اونها رو از مدرسی به این خوبی محروم کنم.

بعد یک لبخندی برویم زد.

(حالا بیا و درستش کن. خوبه این بابا لنگ درازه عاشق من بشه!!!!)

مدرسین یکی یکی به دفتر می آمدند.

از آقای داوودی تشکر کردم و به سمت یکی از صندلیها رفتم. چند روز بود که دکتر پیروز فر را ندیده بودم.

ناگهان در باز شد و وارد شد.

(کاش یه چیز دیگه از خدا میخواستم!!!!)

یک نگاهی به اطراف انداخت. صندلی کنار من خالی بود . پیشم نشست و گفت: چطوری خانم شیدا شریفی نیا؟

آدم شوخ و خواستنی بود

با خنده گفتم: به لطف شما هنوز نفس میکشم

- بایدم اینطوری بگی. خودمم فکر نمیکردم اینقدر کار رو سرت بریزه. حسابی درگیر شدی. ولی خب اولش سخته. بعد تو کارت حسابی اوستا میشی. راستی پیش دکتر شاکری نرفتی؟

- دکتر شاکری کیه؟

- دوستم. بهت گفته بودم که یک دارالترجمه داره و در مورد تو باهاش صحبت کردم.

- نه استاد! این چند روز وقت نکردم. هفته دیگه 4 شنبه تعطیلیمه. حتما میرم.

- آره. حتما برو. به پیشرفت تو کارت کمکت میکنه در ضمن رشته تو مترجمی زبانه نباید از اون غافل بشی.

خلاصه اینطوری بود که من در جمع مدرسین یکی از بهترین کلاسهای زبان انگلیسی مشهد وارد شددم.

هفته به آخر میرسید. من و گلبرگ تقریبا مطالبمان را جمع و جور کرده بودیم. گلبرگ با حوصله زیاد به من کمک میکرد. او از من میخواست که مطالبم را از حفظ برایش بگویم و من را مجبور میکرد که وقتی در کنارش هستم فارسی حرف نزنم.

(خو! همه چی رو که نمیشه انگلیسی گفت!!!!)

او با صبر فراوون اشکالهای تلفظی و ایرادهای لهجه من را میگرفت.

(خدا رو شکر ایراد گرامری در حرف زدن نداشتم وگرنه کلاهم پس معرکه بود!!!)

شب قبل از پانل گروپ، بار دیگر رونوشتهایم را خواندم. بعد آنها را تو کلاسورم گذاشتم و خوابیدم.

آنشب تا صبح خواب دیدم که سر کلاس نشستم و تا میخواهم حرف بزنم تمام کلمات از ذهنم فرار میکنند و من مستاصل به آقای داوودی نگاه میکنم.

صبح که بلند شدم حسابی کلافه بودم. به محمد گفتم بعد از اتمام کلاسش منتظر من باشد تا به دنبالش بیایم تا بعد از یکماه به برویم.

هر روز گلبرگ به دنبالم می آمد و مرا هم به منزل میرسوند

( حال میداد یه مدتی گلبرگ راننده خصوصیم بشه و بعدش من برم با داوودی!!!!!!!!!!!! خدایی قیافش اون موقع دیدنیه!!!! خفه شو شیدا! به ارواح خبیث وجودت رو نده!)

در راه خوابم را برای گلبرگ تعریف کردم.

گفت: شیدا! نگران نباش من کنارتم. تو بحث رو شروع کن. هرجا گیر کردی خودم ادامه میدم.

با این حرف آرامشی خاص سراسر وجودمو گرفت و یکدفعه ترس و دلهره از من دور شد . چقدر آروم شدم و جالب بود که شیدا به من گفته بودکه در کنارمن آرام است.

بهر حال ما دو تا یاد گرفته بودیم که به هم آرامش بدهیم و زمانهایی که در کنار هم هستیم بر استرس و ترسمان غلبه کنیم. این واقعا یک رابطه دوستانه عالی بود.

موقعیکه به کلاس رسیدیم سه یا چهار نفر بیشتر نیامده بودند. من و گلبرگ ردیف آخر نشستیم.

داوودی وارد کلاس شد و نگاهی به بچه ها انداخت و گفت همین تعداد اومدن؟

یه 5 دقیقه دیگه صبر میکنیم بعد بحث و شروع میکنیم.

3 تا از دانش آموزان وارد کلاس شدند. تمام شرکت کنندگان سن بالای 25 سال داشتند و صورتها یشان نشان میداد که کار کشته این بحث های پانل میباشند.

داوودی گفت: خب! کی میخواد بحثو شروع کنه.

دستم را بلند کردم و گفتم: با اجازتون، من استاد!

تازه آن متوجه حضور من و گلبرگ شد. لبخندی زد و گفت اُکی. آیا نیاز دارید که پای وایت بورد بیایید و اوت لاین بحثتون رو بکشید؟

گفتم : با اجازه شما بله

برگه خلاصه ام را برداشتم و پای تخته رفتم و به کشیدن اوت لاین پرداختم. به ترتیب طبق آن چیزی که با گلبرگ توافق کرده بودیم ،روی وایت بورد کشیدم و در پایین آخرین فلش چند نقطه گذاشتم و جلوی آن علامت سوال.

داوودی که همینطور به اوت لاین من نگاه میکرد و با سر تایید میکرد، وقتی به فلش آخر رسید گفت: فکر میکنم واسه هفته بعد یک سورپرایزی خواهیم داشت نه؟

گفتم: همچین!!! بعدا متوجه میشید.

به انگلیسی تمام مطالب جلوی فلشها را توضیح میدادم .اول آزادی مردها را توضیح دادم که همان نداشتن حجاب میباشد و آن را با خانمها مقایسه کردم و گفتم حجاب هرچند به ظاهر یک تبعیض فاحش در آزاد ی آقایان و خانمها میباشد ولی وقتی اساسا بنگریم این حجاب دریچه های آزادی بیشتری را در مقابل خانمها باز میکند.

در همین موقع دو تا از خانمها که تقریبا آنجا رو با سالن مد اشتباه گرفته بودند، به علامت اعتراض دست بلند کردند ومخالفت خود را اعلا کردند و شروع کردن به دفاع از نظریات خود.

کم کم داشتم کم میاوردم چشمم به گلبرگ بود . او که تا حالا ساکت نشسته بود، دست بلند کرد و به دفاع از نظریه من شروع به صحبت کرد

( وای!! چقدر زیبا انگلیسی را به صورت آکادمیک صحبت میکرد)

تون صدایش آهنگ خاصی داشت که به آدم آرامش میداد و آدم را یاد نسیم بهاری کنار سواحل دریای خزر می انداخت.

من محو صدای گلبرگ شده بودم.

(بیخود نیست که داوودی نتونسته حضور اونو در اولین جلسه پانل گروپ فراموش کنه!) بچه ها یکی یکی بحث میکردند و عقایدشان را میگفتند در واقع پانل دیسکاشن برای تقویت مکالمه مابود نه اینکه بخواهیم کسی رو به خاطر عقایدش محکوم کنیم.

با صدای آقای داوودی به خودم آمدم که به انگلیسی میگفت: نمیخواهید بقیه دلایلتونو بگید خانم شریفی نیا؟

یکی یکی دلایلم را گفتم و گلبرگ هم بسیار منطقی من را در ارائه دلایلم همراهی میکرد. وقتی به خودم آمدم به فلش آخر رسیده بودم.

باید جای آن نقطه چین را پر میکردم.

به همین خاطر طبق قراری که با گلبرگ گذاشته بودیم، به انگلیسی نوشتم.

این جا یک سوال مطرح است: آیا آزادی آقایان در جوامع اسلامی در مقایسه با جوامع غربی محدودیتهایی را به دنبال دارد ؟ بحث کنید.

آقای داوودی به قول عامیانه از این سوالی که نوشته بودم کف کرد. فکر نمیکرد که ما در نهایت بحث را به یک جلسه فوق العاده بکشانیم. رویش را به من کرد و گفت: خانم شریفی نیا، امروز با در دست گرفتن بحث در کلاس و ارائه این سوال واقعا منو شگفت زده کردید . این بهترین پانل گروپی بود که تا کنون در این یکسال داشتیم و بعد رو کرد به بچه ها و گفت درسته؟

چند نفر که عضو ثابت این جلسات بودند با سر داوودی را تایید کردند.

من بلافاصله گفتم: استاد من بار اولیست که در این جلسات شرکت میکنم. تمام این موفقیتمو مدیون خانم مفاخری هستم که مثل یک خواهر دلسوز، تمام وقتشونو در هفته گذشته به من اختصاص داده بودن.

داوودی نگاه قدر شناسانهای به گلبرگ کرد و گفت: ممنونم خانم مفاخری. و بعد ادامه داد همونطور که میدونید ما تا دو هفته دیگه پانل نداریم ولی اگر موافق باشید جمعه دیگه یک کلاس فوق العاده بذاریم تا در مورد سوال خانم شریفی بحث کنیم . بچه های کلاس موافق بودند.

(ای بمیری جلبک که مجبورم این هفته رو هم به خاطر تو جون بکنم!!!)

کلاس تمام شده بود. گلبرگ در کنار من منتظر بود که باهم برویم. کلاس خالی شده بود. یک کم هم دست دست میکردم ببینم حالا که بچه ها رفتن، آیا داوودی واکنشی در برابر گلبرگ نشان میدهد یا نه ؟

داوودی به سمت ما آمد و رو به من کرد و گفت: خانم شریفی نیا واقعا ازتون ممنونم تعارف نمیکنم امروز روز خوبی بود و من هم خیلی استفاده کردم. در ضمن ممنون هستم که خانم مفاخری رو مجبور کردید که بعد از چند ماه در این جلسات شرکت کنن. ایشون با تسلطی که در مکالمه زبان انگلیسی دارن، بدون شک برای پیشرفت علمی کلاس ما بسیار مفیدن. خود من امروز کاربرد اصطلاحهای جدیدی رو از ایشون شنیدم که برایم نا آشنا بود. در ضمن خانم مفاخری از زحماتی که برای خانم شریفی کشیده اید ممنونم. من بدون اجازه از شما از ایشون خواستم که در مکالمه ازتون کمک بگیره.

گلبرگ را دیدم که سرخ شده بود. سرش را پایین انداخت و گفت: من کاری نکردم شیدا جون از دوستان صمیمی من هستن.

داوودی گفت: من از هر دوی شما خواهشمندم که در صورت امکان در تمام جلسات ما شرکت کنید و به گروه ما روحیه بدید ومنودر این کار یاری کنید.

(ای بابا! اگه همینطور ساکت می ایستادم این دو تا هِی تعارف تکه پاره میکردن . محمد منتظرم بود باید زود میرفتم.)

با عجله گفتم: حتما آقای داوودی! من که هر دفعه شرکت خواهم کرد و خانم مفاخری رو هم مجبور به این کار میکنم. حالا اگر امری ندارید ما از حضورتان مرخص میشیم.

داوودی گفت: عرضی نیست

با عجله گفتم: گلبرگ جان محمد منتظره میشه یک کم بجنب.

از داوودی خداحافظی کردیم و سریعا از موسسه خارج شدیم.

تو ماشین رو به گلبرگ کردم و گفتم: حالا تو این هیری ویری، که باید زود دنبال محمد بریم. تو و داوودی هم لاو ترکوندنتون گرفته!

گفت: چه لاوی ؟ ندیدی قرص تشکر خورده بود. ولی باز هم خوشحالم. اولین باریه که تحویلم میگیره

- گلبرگ جون ! اونم دوستت داره فقط بهش زمان بده با خودش کنار بیاد. حق داره همسر آیندشو انداز و رنداز کنه

از این حرف من گلبرگ خیلی خوشحال شد و گفت: راست میگی شیدا! تو چیزی دیدی؟

- آره، یک علیرضا داوودی دیدم که گوشاش دراز شده و لی زبونش هنوز کوتاست واستا تا زبونش دراز بشه.

صدایم را بلند کردم و گفتم: ای بمیری گلبرگ!! تند برو. پسره منتظره. دیر میشه باید بریم ترمینال.

- نگران نباش خودم میرسونمتون ترمینال.

ضبط ماشین را روشن کرد .

به کلاس محمد رسیدیم. محمد دم در کلاس منتظر بود . صدایش کردم.

سوار ماشین شد.

سلام کرد.

معرفی کردم : محمد ایشون خانم مفاخری هستن همکار و دوستم.

گلبرگ جون! محمد برادرم.

گلبرگ گفت: آخی! چه داداش نازی داری اصلا شبیه خودت نیست.

آره. من بیشتر شبیه مامانم هستم.

گلبرگ به سمت ترمینال راه افتاد.

تو راه ساکت بودیم و به آهنگهایی که از ضبط پخش میشد گوش میکردیم. وقتی به ترمینال رسیدیم از گلبرگ خداحافظی کردیم و دوان دوان به سمت اتوبوسهای نیشابور رفتیم. یکی در حال رفتن بود.

شاگرد شوفر داشت در را میبست که داد زدم: آقا! آقا! جا دارید؟

- چند نفرید؟

- دو نفر.

- ردیف آخر سوار میشید؟

گفتم: محمد بریم؟ فکر کنم بهتر از این باشه که معطل بشیم .

محمد که بیچاره بعد از یکماه دوری از خانه، فقط به رفتن به نیشابور فکر میکرد

گفت: آجی بریم. نیم ساعتم زودتر برسیم غنیمته.

- راستی محمد دیشب که با بابا صحبت میکردی بهشون گفتی امروز میاییم

- نه. خواستم سورپریز بشه

- ای شیطون!

هوای اتوبوس خیلی خفه بود حالم بهم میخورد.

به محمد نگاه کردم. خواب بود.

یک دستمال کاغذی از کیفم در آوردم. کمی اسپری رویش زدم و روی بینیم گذاشتم . پنجره سمت خودم را باز کردم و سرم را به شیشه تکیه دادم.

چشمایم را بستم. سلولهای مغزم نیاز به استراحت داشت .

امروز در پانل گروپ خیلی استرس کشیدم هرچند که نتیجه خوبی داد.

با صدای شاگرد شوفر که میگفت: مسافرین محترم بیدار شید به نیشابور رسیدیم، چشمایم را باز کردم. از اتوبوس که پیاده شدیم، تاکسی دربست گرفتیم و به سمت خانه رفتیم.

وقتی به سرکوچه رسیدیم انگار به دروازه بهشت رسیده بودیم .

محمد یک نگاهی به من کرد و یک جیغی از شادی کشید و داد زد: آخ جون، رسیدیم و دوان دوان به سمت خانه رفت. به قدمهایش نگاه میکردم

(یعنی من هم اولین باری که از مشهد اومدم نیشابور همین حسو داشتم؟ نه! من هیچوقت نتونستم مثل محمد اینقدر احساساتمو راحت به زبون بیارم! اصلا محمد خیلی مامانیه! لوس کرده مادر جون و مامان!)

در همین افکار بودم که جلوی در خانه رسیدم. با وجود اینکه محمد زودتر رسیده بود و در زده بود هنوز دربسته بود. گفتم محمد دومرتبه زنگ رو بزن.

زنگ در مجددا نواخته شد . بعد چند لحظه صدایی از آیفون اومد کیه؟

صدای زری خانم کارگرمان بود که ماهی دو بار به خانه ما می آمد و به مامان در کارها کمک میکرد.

دلم میخواست یک کم سر به سرشان بگذارم.

گفتم : به من بدخت بینوا کمک کنید .

صدای مامانمرا شنیدم که میگفت زری خانم کیه ؟

زری خانم گفت: خانم گداست.

مامان گفت :بگو نره تاصندوق صدقاتو باز کنم تا پولهاشو بهش بدی.

زری خانم گفت: حاج خانم چند لحظه بایستید اومدم.

به محمد نگاه کردم از این شوخی من ذوق کرده بود

گفتم: حالا کجا شو دیدی محمد! هنوز آجی تو نشناختی؟

بعد 5 دقیقه زری خان در را بازکرد تا من را دید با یک لهجه نیشابوری غلیظی گفت: ای شیدا خان شمایید ؟ کی اومدید؟

گفتم: پس کی میخواست باشه؟

- اون گداهه کجا رفت؟

- والا! اینقدر دیر اومدید که بدبخت پشیمون شد و رفت.

- تقصیر من نبود خانم کلید صندوق صدقاتو گم کرده بود تا پیداش کردیم طول کشید.

- به هر حال رفت. حالا نمی خوای از جلوی در بری کنار وارد شیم؟

محمد غش غش میخندید یک سقلمه به او زدم گفتم: خفه! تا نفهمیدن ما بودیم.

زری خانم هول کرده بود گفت چرا چرا . بفرمایید تو

و بعد در حالیکه صدایش را به سرش انداخته بود میگفت: خانم! خانم! شیدا خانم و آقا محمد اومدن.

هنوزبه وسط حیاط نرسیده بودیم که دیدم مامانم تو آستانه در ورودی هال ظاهر شد.

(وای! چقدر ماه شده بود یک بلوز یقه حلزونی صورتی با یک دامن پلیسه سورمه ای پوشیده بود.)

(بگردمت مامانی که اینقدر جیگری!)

مامان به طرف ما دوید. محمد هم مثل این از جنگ برگشته ها به طرفش میدوید و من در حالیکه لبخند به روی لبم بود، قدم زنان به آنها نزدیک میشدم.

محمد تو بغل مامان پرید. حالا این گریه کن اون گریه کن!

مامان سرو صورت محمد را غرق بوسه و گریه میکرد

ایستادم و به آنها چند لحظه نگاه کردم.

(یعنی عشق مادر فرزندی تا این حد لطیفه؟)

سرم را بالا آوردم و گفتم نوبت ما نشد؟

مامان به طرفم آمد و من را بغل کرد و گفت: دخترم خوش اومدی و یک بوسه رو گونه ام زد.

صورتم از اشکهای مامان خیس شده بود.

برای اینکه جو را عوض کنم گفتم: از اون همه بوس همین واسه من مونده بود؟

مامان گفت: آره همشو دادم محمد.

گفتم: بیچاره بابام! امروز سرش بی کلاه میمونه!

یک چشم غرهٔ نازی کرد و گفت: نیومده بلا شدی. تو اصلا درست نمیشی!

با صدای زیزی گلوگفتم: مامانی یه امروزو دعوام نکن دیگه! من اگه شرو شلوغی نکنم که شماها با اشکاتون ما ها رو غرق میکنین.

چشمها یم را دور باغ گرداندم.

دنبال یک گمشده میگشتم گفتم: مامانی! پس کو بابایی؟

- فکر کنم ته باغ داره گلخونه قدیمی رو تعمیر میکنه. میخواد اونجا رو مثل قدیمها گل بکاره که زمستونا هم گل داشته باشیم.

در حالیکه به طرف آخر باغ میرفتم گفتم: مگه شما از صرافت گل بودن افتادید که بابا دنبال گلهای جدیده.

مامان داد زد: شیدا!!!

منهم چشمکی به او زدم و به طرف گلخونه ته باغ دویدم.

به درگلخونه که رسیدم، دیدم بابام داره خاک گلدونها رو یکی یکی خالی میکنه و یک شعر آشنا را با خودش زمزمه میکند :

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم سمرقندو بخارارا

(حافظ)

بدون هیچ معطلی گفتم :

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را

هرآنکس چیز میبخشد زمال خویش میبخشد

نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را

(صائب تبریزی)

پدر پشتش به من بود با شنیدن صدای من رو برگرداند. در یک دستش گلدان بود و در آن یکی، یک بیل کوچک باغبانی. نگاهش را به من انداخت و زُل زد به صورت من و گفت:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را

هر آنکس چیز میبخشد به سان مرد میبخشد

نه چون صائب که میبخشد سر و دست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور میبخشند

نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

(شهریار)

در حالیکه پدر با لبخند به سمت من می آمد گفتم:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

بهایش هم بباید او ببخشد کل دنیا را

مگر من مغز خر خوردم در این آشفته بازاری

که او دل را بدست آرد ببخشم من بخارا را

نه چون صائب ببخشم من سرو دست و تن و پا را

نه چون شهریار انم که ببخشم روح و اجزا را

که این دل در وجود ما خدا داند که می ارزد

هزاران ترک شیرازو هزاران عشق زیبا را

ولی گر ترک شیرازی دهد دل را به دست ما

در آن دم نیز شاید ما ببخشیمش بخارا را

که ماترکیم و تبریزی نه شیرازی شود چون ما

به تبریزی همه بخشند سمرقندو بخارا را

(رند تبریزی)

در حال خواندن شعر رند تبریزی بودم که پدر به من رسید با دو دستش بازویم را گرفت. در چشمهایم نگاه کرد چیزی جز عشق پدرانه ندیدم. من را به خودش نزدیک کرد و گفت غم نبینی دخترم که روحمو شاد کردی.

بلافاصله گفت: شیدا! عزیز دلم کی اومدی؟

منهم خودم را در بغلش رها کردم و گفتم: الان اومدیم.

نمیدانم چرا در بغل پدرم حس خوبی داشتم. یک حس امنیت و آرامش ابدی.

آنجا برایم یک مامن آسایش بود. این حسی نبود که آن لحظه بدست آورده بودم، حسی بود که خیلی وقت بود میشناختمش. شاید از بدو تولد.

آخرین جایی بود که میتوانستم دور از خشم اجتماع آرامش را پیدا کنم. بغض کرده بودم به جرات میتوانم بگویم دلم برای بابام بیشتر تنگ شده بود تا مامانم.

گفتم که من یک کم حسود بودم و چون خیلی وقتها دزدکی شاهد محبت پدر به مادرم بودم، حس میکردم مامان تمام محبت بابا را ازما گرفته ولی در نهایت میدانستم که این یک حس است و واقعیت ندارد.

( آخه کدوم مادر محبت پدر به فرزندانشو میدزده؟!!!)

پدر من را از خودش جدا کرد به چشمانم نگاه کرد و گفت: عزیزم! محمد که تو این مدت اذیتت نکرد؟

- طفلکی خیلی سعی میکرد خودشو با شرایط جدید وفق بده.

- میدونم اون لوس شدهٔ مامانته. فکر نمیکردم این مدت دووم بیاره.

- چرا تو اینمدت نیومدید به ما سر بزنید؟

- واسه محمد بهتر بود . دو هفته اول مامانت خیلی بهونه گیری میکرد و مدام گریه میکرد . منم بهش حق میدادم یکدفعه دورش ساکت شده بود. هرچند شهین و شهلا بهش سر میزدن ولی اونها هم درگیر زندگی خودشون بودن. اگه مشهد میومدیم با بیتابی که مامانت داشت و اینکه میدونستم محمد چقدر تحت فشاره، همه چی بهم میخورد و ممکن بود محمد قید درسشو بزنه و برگرده نیشابور.

- اوهوم! پس این یکماه دوره باز پروری بوده

خنده بلندی کرد و گفت: هیچوقت خودتو با محمد مقایسه نکن. من که همیشه میگم که جنسیت تو و اون برعکس شده. این مدتی که محمد مشهده ازت میخواهم علاوه بر اینکه تو درس کمکش میکنی، اونو یک آدم مستقل بار بیاری. درست مثل خودت .

میدونم که خیلی بهت سخت میگذره ولی به عنوان یک پدر که نگران آینده فرزندانشه میخوام که به محمد کمک کنی یک مرد بشه. چشمامو به علامت چشم بستم. پدر ادامه داد: در ضمن به مامان قول داده بودم که وسط همین هفته که روز بیکاریم بود، بیارمش مشهد ولی خب شما ها اومدید و کار منو راحت کردید.

درحالیکه پدر دستش را شانه هایم انداخته بود، خنده کنان با هم به سمت خانه رفتیم. وارد هال که شدیم مامان گفت: پدر و دختر چی کار میکردند اینقدر دیر اومدند؟

گفتم: کل کل شاعرانه.

محمد به سمت بابا اومد و گفت: سلام بابا و خودش را در آغوش پدر انداخت

پدرم او را بغلش گرفت و گفت: سلام محمدم! خوش اومدی. دلم واسه جفتتون تنگ شده بود و بعد در حالیکه میرفت دستایش را بشوید گفت: فکر کنم خیلی حرف داری برام بزنی مثل یک مرد.

به اتاقم رفتم. دلم برای آنجا تنگ شده بود. سالها بود که عادت کرده بودم با نگاه کردن به هر گوشه اش یک خاطره در ذهنم سبز شود. لباسایم را درآوردم و به آشپزخانه رفتم. مامان سر گاز بود و زری خانم داشت چای میرخت.

آهسته رفتم و ازپشت دستایم را دور کمر مامانم حلقه کردم و گفتم: مامانی نهار چی داریم؟ بیچاره مامان ترسید. دستش را روی قلبش گذاشت و گفت: شیدا چند بار بگم اینطوری نیا سراغ من. قلبم وایساد!

- مامانی! باز لوس نشو دیگه. غذا چی داریم؟

- طبق معمول جمعه ها

- آخ جون! فسنجون

اگه اینو نگی که دختر ابراهیم نیستی!

- از شهین و شهلا چه خبر؟

- خبر خاصی نیست. شهین چند روزیه که عقب انداخته. آزمایش داده ولی هنوز جوابش آماده نیست.

- جیغی از شادی کشیدم و گفتم: آخ جون خاله میشم؟

- معلوم نیست. شلوغش نکن.

بعد رو کرد به زری خانم و گفت: زری جان قربون دستت. چایی ها رو که بردی سفره رو آماده کن و سفره رو تو هال بنداز. امروز دو تا مهمون عزیز داریم.

به مامان نگاه کردم لبخندی مادرانه را به صورتم پاشید.

( خدایی! این مامان من همه جوره لبخندش قشنگه!!)

بعد از یکماه دوری از خانه، خوردن دستپخت مامان چه حالی میداد آنهم فسنجان.

من عاشق فسنجان بودم.

محمد یک ریز در مورد کلاسش حرف میزد و پدر و مادرم با اشتیاق گوش میدادند.

بعد نهار با مامان به آشپزخانه رفتیم.

مامان به یخچال تکیه کرد و دست من را در دستانش گرفت و گفت: شیدا! تو دیگه بزرگ شدی . الحمدلله درست تموم شده و کار هم پیدا کردی. چند روز پیش سوری خانم بهم زنگ زد

- سوری خانم دیگه کیه؟

- سوری خانم دیگه! خواهر آقا رضای خودمون

- خواهرشوهر شهین؟

- آره

- خب چکار داشت؟

(نمیدونم چرا از این سوری خانم اصلا خوشم نمیاد . خیلی هیزه. عادت داره تو چشماشم سرمه مکه بکشه که چشماشو هیز تر میکنه. مهمونی نبود که از دست نگاهاش خودمو به هزار تا سوراخ جا نکنم!!!!)

مامان گفت: زنگ زده بود که اگه اجازه بدیم بیان خواستگاری

- واسه کی؟ برای کی؟

- ئ تو که اینقدر گیج نبودی! واسه تو برای امیرحسین! قراره شده با تو صحبت کنم بعد بهشون خبر بدم

- اون چلغوز کی بزرگ شد، که بیا خواستگاری

- بی ادب نشو. این چه طرز حرف زدنه. مگه بچه مردم چشه. پسره سالمیه . لیسانس حسابداری که داره، استخدام بانک که هم هست، قد و قوارش هم که بد نیست. دستشونم که به دهنشون میرسه . تازه از خودمونن جدو آبادشونو میشناسیم.

- ته ریش نداره که داره .موهاشو آب شونه نمیکنه که میکنه. پیرهنشو روی شلوارش نمینداز که میندازه. یک انگشتر بزرگ عقیق تو دستش نیست که هست. مامانش هیز نیست که هست!!! بازم بگم؟؟؟؟؟

مامان دستشو مشت کرد و جلوی دهنش گرفت و گفت:اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ!! این چه طرزه حرف زدن پشت سر مردمه. تازه این چیزهایی هم که گفتی که عیب نیست نشونه سلامتی پسره است. خب مامنش هم تو رو زیر نظر داشته که بهت نگاه میکرده.

- شهین خبر داره؟

- آره. وقتی سوری خان بهم زنگ زد به شهین گفتم . شهین گفت اول به اون گفته ولی شهین گفته زنگ بزنید با مامانم و صحبت کنید من دخالتی تو اینکار نمیکنم.

در ضمن به من گفت مامان تو رو دربایستی من قرار نگیرید. هر کاری که صلاح میدونید انجام بدهید .

گفتم: قوربون آدم عاقل

مامانم گفت: خب حالا نظرت چیه؟

- منفی

- بَد مادر! خواهر شوهر خواهرته! بذار بیان بعد با یک دلیل منطقی ردشون کن

- دلیل از این منطقی تر که ما دوتا بهم نمیخوریم. بعدش هم من تازه کار پیدا کردم نمیخوام به خاطر یک چلغوز کارمو از دست بدهم.

- باز بی ادب شدی؟؟؟

- هرکی حد خودشو ندونه باید باهاش بی ادبی کرد. یک دختر با پررویی تمام از ابراهیم شریفی نیا گرفتن فکر میکنن، دخترهاش تو طبق اخلاص گذاشته شدن که هر وقت اراده کنن یکی رو بردارن. جماعت پررو! به پولشون مینازن!

در حالیکه دستامو به کمرم زدم و خودم را کجو کوله میکردم به طرف در آشپزخانه راه افتادم.

مامان گفت: بالاخره چی بگم؟

- بالاخره نداره. زنگ بزن بگو شیدا گفته من زن چلغوز نمیشم. اصلا هرچی دلت خواست بگو ولی فقط بگو نیان. خودم زمان شوهر کردنم که برسه خبرتون میکنم. در ضمن بگو بهتره واسه سمیه دختر خالش برن خواستگاری که دلش غش میره واسه اون چلغوز. از بس که جلو پسره سرخ شده کم کم داره سرخ پوست میشه. گناه داره دختر مردم چقدر عشوه خرکی بیاد تا چلغوز نگاش کنه.

تا حالا ریخت و لباس منو تو مهمونیها ندیدن که بهشون نمیخورم؟ کم سوری خانم، شهینو اول زندگی جزوند که حالا نوبت منه.

از در که بیرون رفتم دیدم محمد فال گوش وایساده.

گفت: خوب کاری کردی ردش کردی چلغوزو. همچین ازش بدم میاد یه سجاده ای آب میکشه بیا و ببین. تو عروسی رسول، داداش سمیه، همچین زیرچشمی دیدت میزد که میخواستم با مشت بزنم تو دهنش

- خب میزدی . الان داری میگی بیغیرت!! خواهرتو با چشمای هیزش سوراخ، سوراخ کرده اونوقت تو راست ایستادی نگاش کردی!!!

به اتام رفتم و روی تختم دراز کشیدم.

وقتی بیدار شدم دم غروب بود. هنوز محمد با مامان و بابا صحبت میکرد.

(این پسره چه روده درازی داره !دهنش کف نکرد از صبح یکریز داره فک میزنه؟!)

از اتاق بیرون آمدم و گفتم: مامان نمیخواهید یک زنگ به شهین و شهلا بزنید بیان اینجا اونا رو هم ببینیم؟ آخه ما فردا صبح زود به مشهد میریم.

مامان گفت: چرا زنگ زدم شهین گفت همه بریم خونه اون. منتظر بودیم تو بیدار شی.

آنشب و همگی خانه شهین بودیم . محمد باز حرفهای تکراریش را از سر گرفته بود. آقا رضا و آقا سعید هم حسابی به حرفش گوش میدادند.

ما ، خانمها هم مشغول حرفهای خاله زنکه بودیم.

دیر وقت به خانه برگشتیم . به محمد گفتم بدو برو بخواب که فردا صبح تو کلاس چرت نزنی.

مامان ساعت 4:30 صبح بیدارمان کرد. هردو گیج خواب بودیم. مامان چند تا لقمه تو دهنمان گذاشت. موقع خارج شدن از منزل مامان یک ساک به من داد و گفت شیدا! اینها مال شماست، خوراکیه. انشالله وسط هفته با بابات میاییم بیشتر واستون میاریم.

بابا مارو به ترمینا لرساند . تمام راه را خوابیدیم ساعت 7 ببه مشهد رسیدیم .

محمد گفت: من میرم کلاس دیرم میشه .

گفتم: ولی من باید اول برم خونه این ساکو بگذارم .

گلبرگ میاد دنبالم.

نگاهی کرد به من و با خنده گفت: خدا کنه، خدا یک گلبرگم به من بده، اینقدر پیاده همه جا رو گز نکنم.

- به همین زودی خودش میاد. فقط تو دانشگاه قبول شو. اینقدر گلبرگ دورو برت بریزه که نتونی جمعشون کنی.

خنده ای کرد و با دست بای بای کرد و به طرف ایستگاه اتوبوس رفت

به خانه که رسیدم گلبرک هم تازه رسیده بود.

گفتم: این ساکو بذارم تو خونه میام. با عجله رفتم تو و ساکو گذاشتم .

دویدم تو دستشویی خودم را تو آینه نگاه کردم از آن قیافه هایی شده بودم که بدم می آمد. چشمهای پفی . رنگ و روی سفید که خستگی ازش میریخت. سریع یک کم کرم پودر و رژ گونه زدم و یک رژ صورتی زدم و بیرون آمدم.

سوار ماشین گلبرگ شدم.

گفت: تازه آلان از نیشابور رسیدی؟

- آره.

به کلاس که رسیدیم از هم خداحافظی کردیم و هرکسی به سمت کلاسش راه افتاد. زنگو که زدند سمت بورد آموزشگاه آمدم. یک کاغذ رو بورد زدند که این جمعه بحث فوق العاده پانل در مورد....

با شنیدن صدای داوودی برگشتم و گفتم سلام.

- سلام از بنده است. میشه تشریف بیارید تو دفتر؟ کارتون دارم

- باشه اومدم. دنبالش را افتادم به خودم گفتم یعنی چکارم داره؟

وقتی وارد دفتر شدیم با تک تک مدرسین احوال پرسی کردم. داوودی به سمت کیف سامسونتش رفت و دو تا کتاب از آن در آورد و به سمت من آمد.

کتابها را جلویم گرفت و گفت: خانم شریفینیا، این اون کتابهاییست که بهتون قول دادم ببخشید زودتر از اینها قولشو داده بودم ولی دست یکی از دوستام بود تا واسم آورد دیر شد.

- ممنون راضی به زحمت شما نبودم.

- این کتابها خیلی مفیدن ویک دید تازه ای در مورد انگلیسی به شما میده ولی باید هرکدوم را از ب بسم الله تا میم آخر تو ذهن بسپارید تا درنهایت در شما یک جهش واضحی رخ بده.

به کتابها نگاه کردم خیلی قطور نبود حداکثر 150 صفحه.

مثل اینکه فکرم را خواند گفت: گول قطرشو نخورید هر صفحه اش پر از مطلبه. در ضمن باید بهتون بگم چهار ماه بیشتر وقت ندارید تا این کتابها رو بخونید. دو ماه آخر باید خودتونو واسه امتحان جامع مدرسین آماده کنید.

ازاو تشکر کردم. باید به کلاسم میرفتم .

تا آخر وقت گیج کتابها بودم. موقعیکه با گلبرگ در حال برگشت به خونه بودیم گفت: چیه شیدا! تو فکری؟

- چیزیم نیست داوودی دو تا کتاب بهم داده و گفته 4 ماهه باید تمومش کنم اولش فکر میکردم خیلی هم سخت نیست ولی هر صفحه اش هزار تا نکته داره.

- ببینم کتابها رو.

کتابها را از کیفم در آوردم. در حالیکه رانندگی میکرد یک نگاهی به جلدشان انداخت و گفت: این کتابها رو اوایلی که اومده بود دست خودش دیدم. خب حالا این که غصه نداره اگه خواستی منم باهات شروع میکنم به خوندن، تا سختی کارت نصف بشه؟

- به درد تو نمیخوره تو که مشکلی نداری؟

- اینطوریها هم نیست. گرامر من خوب نیست من همه چی رو تو محیط یاد گرفتم و لغات و مطالب تو ذهنم نقش بسته درست مثل یک کودکی که حرف میزنه و تمام زمانها رو درست میگه ولی وقتی که ازش در مورد قواعد زمانها میپرسی، هیچی حالیش نیست. منم همینطوریم. واسه چی تو سطح مدرسی اینترمدیت موندم. به خاطر همین گرامر داغونمه.

- به هر حال از من خیلی بهتری.

- خب حالا! من پیشنهاد میدم که تو هر شب چند صفحه از این کتاب و بخونی و فرداش بعد از کلاس عصر تو کافی شاپ واسم توضیح بدی گاهی وقتها هم واسه اینکه حوصلمون سر نره میریم پارک یا کتابخونه و یا جای دیگه که هم فال باشه هم تماشا. هم درس خوندیم و هم تفریح کردیم.

از این پیشنهاد گلبرگ خوشم آمد به محض اینکه به خانه رسیدم، کتابها رو برداشتم و مباحثش را نگاه کردم . با احتساب تفریح و بی حوصلگی و زمانهای رفتن به نیشابور حداقل باید روزی 2 صفحه میخواندم که تا 4 ماه تموم میشد.

اینقدر غرق برنامه ریزی شده بودم که با صدای زنگ ساعت محمد به خودم آمدم . ساعت 4 بود

( الانه بود که گلبرگ سر و کلش پیدا بشه!)

موقع رفتن به کلاس برنامه را برایش شرح دادم و اوهم استقبال کرد و قرار شد که هر روز بعد کلاس تو کافی شاپ بنشینیم و من در مورد نکاتی که خواندم یک توضیح جامع به او بدهم. در ضمن مطالب پانل گروپ را آماده کنیم.

حسابی گرفتار شده بودم. فکر کنم بیشتر از محمد درگیر درس شده بودم. شبها تا ساعت 2 بیدار میماندم و کتابها را میخواندم.

برای اینکه وقت کم نیاورم ظهر ها هم نمیخوابیدم.

صبح هم ساعت 7 با گلبرگ به کلاس میرفتیم. گلبرگ راننده بی جیره و مواجب من شده بود. منهم وجدان درد گرفته بودم.

(باید یه کاری براش بکنم و گرنه پول تمام این بنزینها رو از حلقم در میاره!!!)

نیرویی در وجودم پیدا شده بود که من را شکست ناپذیر میکرد.

کمتر احساس خستگی میکردم. شکوفا شدن انگیزه را در گلبرگ به وضوح میدیدم که چه مشتاق به نکاتی که من میگفتم گوش میداد و هر کجا متوجه نمیشد سؤال میکرد شاید این انگیزه او به من روحیه میداد که هر روز آماده تر از روز قبل باشم.

روزهایی که در هردو در آموزشگاه بودیم، بعد از کلاس به کافی شاپ میرفتیم و تا یکساعت باهم درس میخواندیم . گاهی اوقات مسئول کافی شاپ به ما میگفت: خانم شریفی نیا، خانم مفاخری شما نمیخواهید برید. بیشتر از نیم ساعته که میخوام برم.

غافل از این بودیم که دو چشم قهو ه ای من وگلبرگ را زیر نظر گرفته بود.

روزهایی که گلبرگ مرخصی بود یا من تعطیل بودم باهم قرار میگذاشتیم و به پارک میرفتیم و آنجا در یک جای دنج رو نیمکت مینشستیم و بساطمان را پهن میکردیم . اینقدر غرق بحث و توضیح دادن میشدیم که متوجه نمیشدیم هرکسی رد میشود، ما را چپ چپ نگاه میکند.

یکماه دیگر از شروع کار من در موسسه گذشته بود و من هنوز وقت نکرده بودم پیش آقای شاکری بروم. چند بار دکتر پیروزفر من را دیده بود و گفته بود که آقای شاکری شدیدا نیازمند مترجم است و رو کمک من حساب میکند.

واقعا وقت نداشتم باید یک جوری به درسهای خودم میرسیدم. کلاسها از یکطرف. کتابهای آقای داوودی از یکطرف. پانل گروپها هم قوز بالا قوز شده بود. تو این مدت مامان و بابا 4 یا 5 بار دیدنمان آمده و غذاهای فریزی آورده بودند.

من و محمد حسابی لاغر شده بودیم. بطوریکه دفعه آخری که به مشهد آمده بودند

مامان گفت: ببینم شما نون گیرتون نمیاد بخورید، اینقدر لاغر شدید؟

جواب آزمایش شهین هم مثبت شد.

وقتی مامان گفت دارم خاله میشوم. جیغ بلندی کشیدم که محمد بیچاره که تو اتاق بود 6 متربه هوا پرید و گفت چه خبرته؟ قبضه روح شدم.

داد زدم: محمد داری دایی میشی

از خوشحالی گوشی را انداختم زمین وبا محمد دوتا دستایمان را به هم قلاب کردیم و دور هم میچرخیدیم درست مثل بچگیهایمان . همان موقع که تاب تاب عباسی بازی میکردیم. غافل از این بودیم که مامان پشت تلفن داد میزد: چرا گوشی رو انداختید؟

زمانی متوجه افتادن گوشی شدم که تلفن قطع شده بود و گوشی داشت بوق مشغولی میزد.

یک جوری باید سر وته این دارلترجمه را بهم میاوردم تا پیش دکتر پیروز فر ضایع نشوم.

چهارشنبه که روز تعطیلیم بود به دارلترجمه رفتم.

دارالترجمه در مرکز شهر در طبقه دوم یک ساختمان قدیمی بود.

وارد ساختمان که شدم بوی سیگار مشامم را پر کرد.

حالم داشت بهم میخورد. از بچگی از بوی سیگار بدم می آمد خصوصا سیگار تیر که بدون برو برگرد وقتی بویش می آمد بالا میاوردم .

وارد دارلترجمه شدم چقدر شلوغ بود. اکثر مراجعین، جوان بودند و یک سری مدارک تحصیلی و مدارک شناسایی در دستشان بود به نظر بیشترشان میخواستند برای ادامه تحصیل در خارج از کشور مدارکشان را ترجمه کنند.

( فرار مغزها همینه!!)

لبخندی زدم. قیلفه هایشان خیلی جالب بود. هرکدام تیپ خاصی داشتند همه فشن.

فقط چند نفر لباس رسمی پوشیده بودند.

شلوارجین پسرها خیلی جالب بود هر آن ممکن بود از پایشان بیفتد. تصور کردم یک دست ازجنس شلوار از پشت دراز شده و کمرآنها را گرفته و التماس میکند، تورو خدا نگذارید من بیوفتم.

از این فکر خنده ام گرفت.

با صدایی که میگفت: خانم ببخشید کاری دارید به خودم اومدم. منشی دارلترجمه بود.

جلو رفتم و گفتم: سلام شریفی نیا هستم . آقای شاکری هستند

- بله .آیا وقت قبلی دارید؟

- نه. بهشون بفرمایید همون خانمی که دکتر پیروز فر معرفی کردند.

- چند لحظه بایستید تا باهاشون تماس بگیرم، ببینم چه دستوری میدن.

- چشم

زیرچشمی دومرتبه مراجعین را پاییدم .

دو نفر آقا وارد شدند نسبتا جوان بودند. ولی نه به جوانی این ژیگولها.

تو دستشان کیف سامسونت داشتند. کت شلوارهای خوشدوختی پوشیده بودند و کرواتهای زیبایی زده بودند. با خودم گفتم حتما کارمندهای یک شرکت مهم خارجی هستند.

از کنار من رد شدند یکی از آنها که کت و شلوار سورمه ای به تن داشت، ادوکلن تلخی زده بود. سرم را بلند کردم، از من گذشته بود.

صورتش را ندیدم.

(چه عجب یک بوی آدمیزادی اینجا شنیدیم! حالم بهم خورد از بوی سیگارو اسپری های بدبو ی عرقی این ژیگولها!!!)

در همین حین بی هدف یک لبخند ژکوند زدم از همانها که دل بابامو برده بود.

سرم را بلند کردم همون کت شلوار سورمه ای را دیدم که دستش به در بود و داشت با خانم منشی صحبت میکرد.

- خانوم میشه لطفا مدارک منو بیارید داخل اتاق.

یک آن توجهش به من جلب شد و رو صورتم نگاهش میخکوب شد. نتوانستم صورتش را خوب ببینم چون سرم راسریع پایین انداختم

( ببند نیشتو. همش بازه!!!)

خودم را جمع و جور کردم و اغ منشی رفتم .

- ببخشید با آقای شاکری صحبت کردید؟

- بله آقای دکتر گفتند که الان یک جلسه خیلی مهم با مسئولین یکی از شرکتها دارن ممکنه نیم ساعت طول بکشه. اگر کمبود وقت دارید گفتن فردا همین ساعت در خدمتتون باشن

- نخیر. همینجا میشینم و منتظر میمونم. لطفا بهشون اطلاع دهید.

خودم را روی مبل ولو کردم. بینی ام کمکم به بوی دود و اسپری و عرق عادت کرده بود و چیزی را نمیفهمیدم. یک آدامس اوکالیپتوس از کیفم در آوردم و در دهانم گذاشتم .

همیشه بد آدامس میخوردم بیهوا بادش میکردم. به خاطر همین هیچوقت تو مکانهای عمومی آدامس نمیخوردم ولی آن روز مجبور بودم. دهنم گس شده بود. صبحانه نخورده بودم.

(زیزیگولو امروز اشکالی نداره آدامس بخوری بهتر از اینه که دکتر شاکری از بوی دهنت غش کنه ولی هواست باشه نترکونی ها!!)

کتاب زبان داوودی را از کیفم دراوردم و مشغول مطالعه شدم .

اینقدر در سالن همهمه بود که حواسم پرت صداها میشد.

نمیدانم چقدر گذشت. همینطور که سرم پایین بود دو تا پا دیدم که از جلوی نگاهم رد شدند. (ای ول! عجب کفشایی!! چرم اصله. بابا کی میره این همه راهو!!!)

کم کم سرم را بلند کردم

( این که همون کت شلوار سورمه ای پوش خودمونه با همراهش!!!) سرم را پایین انداختم چون نمیخواستم به او نگاه کنم که فکر کند ندید بدیدم.

صدایش را شنیدم که به منشی میگفت: خانم لطف کنید مدارکمون که آماده شد به این نشونی پست کنید. اینهم کارت ویزیت شرکت.

(صداشم مردونه است!!!!!)

بعد خداحافظی کردند و رفتند.

پاشدم و جلوی میز منشی رفتم و گفتم نوبت من نشد .

گفت: چرا .چرا. الان به آقای دکتر اطلاع میدم. سپس گوشی تلفن و برداشت و گفت آقای دکتر، خانم شریفی نیا منتظرند.

گوشی را گذاشت و گفت: بفرمایید تو

در نیمه باز بود چند ضربه به در زدم

صدایی از داخل اتاق آمد که بفرمایید تو

به داخل که رفتم دم در ایستادم و سلام کردم

آن چیزی که در اتاق دیدم درست برعکس تصوراتم بود. یک آقای چاق با ریش پرفسوری که جلوی سرش خالی بود و پشت یک میزبزرگ نشسته بود . به نظر کوتاه می آمد چون فاصله سرش تا میز زیاد نبود.

گفت: بفرمایید تو خانم شریفی نیا، آقای دکتر پیروز فر خیلی از شما تعریف کردند. لطف کنید بنشینید

بر خلاف قیافه اش که چنگی به دل نمیزد با ادب بود.

بوی عطر تلخ آن کت و شلوار سورمه ای بدجوری در بینیم می پیچید.

( غلط نکنم از اون عطر گرئنای اصل بود!!!)

روی مبل نشستم . گوشی را برداشت و گفت: خانم ضیائی لطف کنید دوتا چای بیارید داخل.

بعدش ادامه داد: شاگرد فریدون بودید؟

- بله

- میشه کمی در مورد خودتون بیشتر توضیح بدهید تا بیشتر با شما آشنا بشم؟

- بله. خواهش میکنم. من شیدا شریفی نیا هستم. لیسانس مترجمی زبان انگلیسی از دانشکده فردوسی مشهد دارم که پارسال درسم تمام شده و در حال حاضر در حال کار به عنوان کمک مدرس در آموزشگاه زبان انگلیسی پیروز هستم.

چشمم د به جا سیگاری رو میزش افتاد. پر از ته مانده سیگار بود.

- پس باید خیلی تواناییهای زیادی داشته باشید که دکتر پیروزفر شما رو که هیچگونه تجربه کاری ندارید در موسسشون استخدام کردن. آیا تجربه ای در زمینه مترجمی زبان دارید؟

- خیر. تنها ترجمهای که انجام دادم مربوط به پایان نامه ام بوده که در مورد عرفان عشق بوده که از انگلیسی به فارسی ترجمه کرده ام.

لبخندی زد و گفت: پس اهل دل هم هستید

جوابش را ندادم چون نمیخواستم رویم با کارفرمایم باز شود.

اوهم این موضوع را درک کرد و دنباله صحبتش را نگرفت.

بلافاصله گفت:برای شروع من چندتا ترجمه انگلیسی به فارسی به شما میدم تا ببینم کارتون چطوره. بعد در مورد ادامه کار و حقوق شما صحبت میکنیم.

( بابا !!من اصلا برای کار این جا نیومدم. اومدم بهتون بگم که سرم خیلی شلوغه و مجبورم خودمو واسه امتحان مدرسین آموزشگاه اماده کنم. چون از دکتر پیروزفر خجالت میکشیدم گفتم خودم بیام بهتون بگم!!!)

از اون همه حرفدر دلم چیزی نگفتم.

( مامان راست میگه که میگه تو زبونت اونجایی که باید کار کنه لال میشه!!!)

دستش را دراز کرده و چند تا برگه به طرفم دراز کرد وگفت: بفرمایید خانم شریفی نیا برای شروع کار همینقدر کافیه . هفته دیگه 4 شنبه صبح، منتظرم که ترجمه ها رو بیارید.

بعد گوشی را برداشت و گفت خانم ضیایی این چایی چی شد؟

در مقابل یک عمل انجام شده قرار گرفته بودم. نمیدانستم چکار کنم.

(اگه برگه ها رو پس بدم، ضایعه؟؟؟ اینا رو یک خاکی تو سرم میریزم هفته بعد بهش میگم نمیام. )

خانم ضیایی چایی آورد

گفتم: من با اجازتون مرخص میشم

گفت: چایی چی؟

- ممنون میل ندارم. با اجازتون

به پایم بلند شد و از پشت میز بیرون آمد. همانطور که حدس زدم قدش کوتاه بود. شاید هم قد من .

(هرچند من تو دخترها، دختری بلند قدم ولی این اندازه قد واسه مرد کوتاهه!!)

در راباز کردم و گفتم: لطف کردید خداحافظ.

- سلام من رو به فریدون برسونید.

- حتما

از در اتاق که بیرون آمدم .باز چشمم که به شلوارهای پسرها افتاد. خنده ام گرفت و با صدای بلند خندیدم. یکی از این ژیگولوها کنارم بود و گفت: بلندتر بگو ما هم بخندیم. سریع جواب دادم:گفتنی نیست. دیدنیه!!

سریع از دارلترجمه خارج شدم.

به خیابان که رسیدم نفس عمیقی کشیدم

( آخی، یک کم اکسیژن بدید!!! )

آلودگی هوای دارلترجه صد برابربیرون بود.

(منکه اصلا ازاین کار تو اینطور محیطها خوشم نمیاد. ترجیح میدم تا آخر عمر کمک مدرس باشم تا اینکه خودم صاحب یک دارلترجمه بشم!)

به خانه که رسیدم ساعت 12 بود یکی از خورشهای فریزری مامان را درآوردم . یک کمی هم دمی درست کردم و منتظر شدم تا محمد بیاید.

آنروز قرار بود به خانه گلبرگ بروم.

بعد نهار و جمع و جور کردن ظرفها با خودم گفتم امروز خیلی خسته شدم یک چرت بزنم تا گلبرگ بیاد. فکر کنم یک دو ساعتی خوابیدم ولی وقتی بیدار شدم حسابی اجیر بودم یک دوش گرفتم و یک شلوار جین با یک پیرهن مردونه پوشیدم و منتظر گلبرگ شدم .

گلبرگ به دنبالم آمد. سوار ماشینش شدم .

خانه آنها خیلی نزدیک خونه ما بود ولی محلش خیلی فرق میکرد. تقریبا پولدارها و مشهدی های اصیل آنجا زندگی میکردند.

یک خونه ویلایی بود. حیاطش خیلی بزرگ نبود و یک باغچه کوچک کنار حیاط بود که چند تا گل رز داشت. تمام خانه و حیاط ،نمای سنگ مرمر داشت که رگه های آبی آسمانی و زرد حالت رقصنده زیبایی را به خانه داده بود. متراژ بنا خیلی زیاد و زیبا بود. با دکوراسیون به سبک اروپایی که در هر ویترین ظرف زیبایی به چشم میخورد که هرکدام با دیگری متفاوت بود.

مامان گلبرگ به استقبالم آمد. چقدر خانم متشخص و نازنینی بود.

شبیه گلبرگ نبود ولی زیبایی خاصی داشت . جا پاهای خشن روزگار در صورتش کاملا معلوم بود.

استقبال گرمی کرد و من را به قسمت پذیرایی خونه برد و تعارف کرد که روی مبل بنشینم. مبلهایشا از این سلطنتیهای قدیمی بود از همانها که ماهم داشتیم و اصلا مهمان روی آنها راحت نبود.

گفتم: چقدر خونتون زیباست خصوصا شی های تزئینی تو ی ویترینها.

لبخندی به روم زد گفت: اینها سلیقه پدر گلبرگه.

- مگر ایشون فوت نکردند؟

- چرا. همون سالی که ایران اومدیم . خدابیامرز، این خونه رو باز سازی کرد و بعد یک ماه یک یک بسته پستی به دستمون رسید وقتی درشو باز کردم دیدم تمام این ظرفها داخل اون بسته است . گفتم اینها چیند ؟ گفت اینها رو من اینترنی از یک لوکس فروشی در کشور مجارستان خریداری کردم. هرکدوم از اینها نشانگر کار سنتی یک کشوره. حیف بود که دکوراسیون به این زیبایی با ظروف کریستالی پر بشه.

- وای چقدر رومانتیک!!!

- پدر گلبرگ روحیه لطیفی داشت و از نظر اخلاقی خیلی شبیه گلبرگ بود

- خدا رحمتشون کنه.

- خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه.

بعد چند تا سوال در مورد خودم و خوانوادم و آشناییم با گلبرگ پرسید.

گلبرگ خنده کنان از اتاقش بیرون آمد. چه موهای زیبایی داشت. موهای زیتونی که مدل مصری کوتاه شده بود. و به چهره اش و چشمان سبزش می آمد.

گلبرگ قد متوسطی داشت ولی اندامش زیبا بود. برای اینکه چند سانت کوتاهی قدش را جبران کند، همیشه کفش پاشنه بلند یا کفشهای لژ دار میپوشید.

به هر حال هرچه قدر هم پاشنه بلند میپوشید از این بابا لنگ درازه خیلی کوتاهتر بود چون من با 169 سانت قدم. تا زیر چونه بابا لنگ دراز میومدم.

تمام عصر منزل گلبرگ بودم وباهم درس میخواندیم.

خوشحال بودم که چنین دوست نازنینی پیدا کرده ام. علیرغم تمام اصرار زیاد مامان گلبرگ برای اینکه شام پیش آنها باشم، به منزل برگشتم.چون محمد تنها بود.

شب که به خانه رسیدم محمد طبق معمول درس میخواند. میزان استرسش را نمیتوانستم حدس بزنم ولی همینقدر میدونستم که محمد آن پسر شیطون و شر همیشه نبود.

بعد از شام برگه های ترجمه را برداشتم و نگاه کردم. چند تا مقاله پیش و پا افتاده بود. فکر کنم مربوط به تحقیق بچه های دبیرستانی بود . یک کم به من برخورد.

( اونا که هنوز تو رو نمیشناسن و کارتو ندیدن .توقع داری اول کاری شعرهای شکسپیر بهت بدن؟ .الا پررویی!!!!!!!!)

با وجود اینکه مقاله ها بسیار ساده بود اصلا حوصله ترجمه نداشتم. از موقعی که به کلاس زبان رفته بودم، یاد گرفته بودم انگلیسی رو به انگلیسی بفهمم و تقریبا دیکشنریهای انگلیسی به فارسی را از کتابخون کوچیکم حذف کرده بودم . برگه ها را یکطرف انداختم.

مدتها بود که شعر نخوانده بودم. از زمانیکه به مشهد آمده بودم آنقدر درگیر کارهایم شدم که شعر وشاعری را فراموش کردم .

از خودم تعجب میکردم منیکه روزی چند صفحه شعر میخواندم و حفظ میکردم حالا دو ماه بود لای کتاب شعر را باز نکرده بودم.

دلم هوای شعر کرده بود. دلم هوای صدای پدرم را کرده بود.

ترجیح دادم به جای اینکه مقاله ها را ترجمه کنم کتاب شعرمرا بیاورم و بخوانم.

کتاب شعرم مجمو عه ای از شعرهای معروف شاعران متعدد بود. در واقع این کتاب مال بابا بود که من کش رفته بودم.

بیشتر از نصف شعرهایش را ازبر بودم. و بیشتر آنها رو سال گذشته که در خانه بیکار بودم حفظ کرده بودم. کتاب را شانسی باز کردم یک شعر از کسرایی بود

کنار چشمه یی بودیم در خواب

تو با جامی ربودی ماه از آب

چو نوشیدیم از آن جام گوارا

تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

حس خوبی بهم دست داد یک حس آشنا. حسی که موقع شعر خواندن پدر بهم دست میداد. خستگی از تنم رخت بر بسته بود. آرام شده بودم مثل بلمی در ساحل.

به سمت تلفن رفتم. دلم میخواست صدای پدرم را بشنوم. هوس کرده بودم مثل قدیمها باهاش مناظره کنم.

اول راهنمایی بودم که تو سالن آمفی تئاتر مدرسه مسابقه مناظره برای کلاسهای سومی ها برگزار کردند. و ما را به عنوان تشویق کننده به سالن بودند.

از آنجا بود که من به شعر و مناظره علاقه مند شدم. شاید این عشق در وجودم بود ولی به دنبال فرصتی میگشت که شکوفا شود. بعد از آن زمان به کتابهای شعر پدر رو کردم و در اوقات بیکاریم شعر میخواندم. کم کم علاقه ام به شعر بیشتر شد و با حداقل اطلاعاتی که داشتم مناظره را شروع کردم و رقیب من کسی نبود جز پدر. خیلی کم می آوردم ولی از رو نمیرفتم حتی با ساختن شعرهای من درآوردی!!!

کم کم شعر خواندن جزیی از وجودم شد و اکثر اوقات در تنهایی هایم شعرهایی که از بربودم زیر لب زمزمه میکردم و پدر هم بی پروا به این علاقه من میدان میداد.

دو ماه بود که از شعر فارغ شده بودم و احساس گم شدن چیزی را داشتم. مثل کودکی شده بودم که از سینه مادر گرفتنش.

عجیب بود که بعد از دو ماه این حس به سراغم آمده بود و کسی نمیتوانست من را در این لحظه آرام کنه جز صدای عاشق پدر.

شماره خانه را گرفتم. بعد از چند بوق ممتد پدرم گوشی را برداشت گفت: الو

گفتم:

دلی دارم خریدار محبت

کزو گرم است بازار محبت

لباسی بافتم بر قامت دل

زپود محنت و تار محبت

پدرم صدایم را شناخت و خواسته دلم را فهمید و گفت:

تاب بنفشه میدهد طره مشگسای تو

پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

در جواب پدر گفتم:

ور نماند غیر مشتی استخوان از پیکر من

شانه گردم در خم زلف پریشانت نشینم

استخوانم نیز خاکستر کند گر سوز هجران

چون غبار آرزو بر طاق ایوانت نشینم

پدر بیدرنگ در جوابم گفت:

من از هوسها رسته ام از آرزوها جسته ام

مرغ قفس بشکسته ام شادم ز بی پروائیم

دانی که دلدارم تویی، دانم خریدارم تویی

یارم تویی، یارم تویی، شادی از این شیدائیم

آن رشک ماه و مشتری آمد بصد افسونگری

گفتم به زهره ننگری ای دولت بینائیم

و بعد آهسته گفت: خوش بخوابی شیدای من

اشک در چشمانم جمع شده بود.

پدر با تمام وجود مرا درک میکرد. میدانستم که روحم با پدر گره خورده ولی نمیادنستم کی و چگونه این اتفاق افتاده بود.

چیزی نگفتم. گوشی دستم بود که صدای مامانم را شنیدم که پرسید ابراهیم کی بود واسش شعر میخوندی؟

پدرم گفت: شیدا! دلش گرفته بود

و بعد پدر گوشی رو قطع کرد.

چند لحظه گوشی در دستم ماند راست میگفت مدتی بود که به روحم نرسیده بودم و او نیاز به یک تجدید قوا داشت.

دوباره چشمم به مقاله ها افتاد. نگاه غضبناکی به آنها کردم و گفتم: ضد حال . واستون دارم.

فکری به ذهنم رسید مثل یک جرقه در تاریکی مطلق.

با پرو بال دادن به این فکر آماده خواب شدم. محمد آنچنان غرق درس بود که هیچی از دنیا را نمیفهمید.

موقع خواب گقت: آجی بابا حالش خوب بود

گفتم: خووووب. و چشمامو بستم

آنشب تو خواب روی ابرها بودم و تمام زمین را از بالا نگاه میکردم. حال خوشی داشتم صبح که از خواب بیدار شدم به خودم گفتم طفلکی! روحت چقدر تشنه بود، یزید.

به لطف گلبرگ یکی از کتابهای داوودی را تمام کردم و دومی را شروع کرده بودیم.

پانل گروپها را باهم شرکت میکردیم و گلبرگ با هیجان و علاقه تمام در بحث ها شرکت میکرد. هر روز میدیدم گلبرگ بیشتر شکوفا میشود و سنگینی نگاه داوودی را روی گلبرگ کشف کرده بودم

(شیدایی! بنگاه شائمانت داره راه میوفته!!!!!)

یکروز بعد از زنگ کلاس که تو حال خودم بودم و به سمت دفتر آموزشگاه میرفتم صدای مرسده من را از عالم خودم بیرون آورد.

- سلام خانم شریفی نیا

- سلام عزیزم حالت چطوره؟ پویا چطوره؟ چند وقته ندیدمتون کم پیدا شدید.

- درگیر آماده کردن جهاز و مقدمات عروسی هستیم.

- خب به سلامتی. انشالله کی؟

- اگه خدا بخواهد تا عید میرم خونه خودم

- مبارک باشه.

- خانم شریفی نیا؟

- جانم

- یک خواهشی ازتون دارم. خواهش میکنم نه نگید

- بگو ببینم چی هست که اینطوری خواهش میکنی.

- راستش یکی از دوستامون بعد از 5 ماه از اروپا برگشته و میخواهیم همه تو کافی شاپ دور هم جمع بشیم من و پویا دوست داریم شما هم این دفعه شرکت کنید

- سعی میکنم

- تو رو خدا! قول بدید . اینقدر از شما پیش بچه ها تعریف کردم که همه دلشون میخوان شما رو ببینن.

- باشه کی و کجا؟

- جمعه ساعت 6 قراره همه تو کافی شاپ .... باشیم من و پویا می آییم دنبالتون.

- باشه. روز قبلش باهم هماهنگ میکنی؟

- امروز یکشنبه است ما جمعه ساعت 5:20 دور میدان .... منتظریم.

- اُکی

خداحافظی کردم و وارد دفتر شدم.

حرف مرسده که امروز یکشنبه است مثل زنگ تو گوشم صدا کرد.

با خودم گفتم وای مقاله ها رو ترجمه نکردم. این هفته هم کلی کار دارم. جمعه هم پانل داریم. خدای من.

یکدفعه یاد اآن فکری که در سرم جرقه زد افتادم.

گوشی موبایلم را از کیفم در آوردم و شماره فرشته دوستم را گرفتم.

صدای زنانه خشنی از پشت گوشی گفت: الو بفرمایید

- ای بمیری تو که یک ذره رفتارات به دخترها نمیخوره

صدایم را شناخت و گفت: نه که تو خودت خیلی دختری؟ حالا چی شده بعد از این همه مدت یادی از ما کردی. نکنه باز کارت جایی گیر کرده؟

- اونکه آره. کارم گیره و به دست تو باز میشه.

- گفتم تو معرفت اینو نداشتی یک حالی از ما بپرسی؟

- با معرفت تو چرا بهم زنگ نزدی؟

- اگه اون گوشی واموندتو روشن بذاری میفهمی صد بار زنگ زدم.

راست میگفت اینقدر کلافه و خسته بودم که شبها از ساعت 8 شب گوشی را خاموش میکردم. چون حوصله هیچ خبر و هیجانی را نداشتم.

بابا و مامان هم که به خانه زنگ میزدند.

حق داشت. برای اینکه کارم راه بیفتدا باید نازش را می کشیدم.

- فرشته تو الان چکار میکنی؟

- دراز کشیدم

- منظورم شغلته؟ اونکه از صدات معلومه خواب بودی. هنوز هم تو دارلترجمه کار میکنی؟

- آره. تو دوتا دالترجمه کار میکنم. مطالبو میارم خونه ترجمه میکنم آخر هفته میرم تحویل میدهم

- از کارت راضی هستی؟ حقوقش خوبه؟

گفت ترجمه رو که خیلی دوست دارم. پولشم بد نیست خرج عطینامو میده . از بیکاری تو خونه بهتره!

- ببین میتونی امروز ساعت 7:30 بیای موسسه؟ کار واجبی باهات دارم

- خدا رحم کنه . باشه ساعت 7:45 اونجام

- خوبه

بعد یکسال فرشته را میدیدم.

چقدر تیپش عوض شده بود خیلی خانم شده بود. با اون فرشته شیطونی که شلوار لی پاره با کفشهای کیکرز میپوشید خیلی متفاوت بود.

صدایش کردم و به طرفش رفتم .جلوآمد و من را بغل کرد. چقدر دلم برایش تنگ شده بود چه شبهایی که تا صبح در خوابگاه به سر و کله هم میزدیم تا مطالبی را که در طول ترم نخوانده بودیم تو سرمان فرو کنیم و مغز بیچاره ما شش موتوره کار میکرد تا امتحان روز بعد را نیفتیم.

گفتم: دختر تو چقدر عوض شدی؟

- خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو

- اولش نشناختمت. حسابی تریپ خانمی زدی . چیه ؟ خبریه؟

- محیط کارم یک جوریه که از نظر پوشش و حجاب سخت میگیرن. منم عادت کردم و ادامه داد: ولی تو همونطوری که بودی هستی فقط لاغر تر شدی.

- آره کارم خیلی زیاده. فکر نمیکردم اینقدر فشار روم بیاد.

به کافی شاپ دعوتش کردم و دو تا نسکافه سفارش دادم

- حالا چکار داشتی؟

- موقعیکه اومدم مشهد، چون کار نداشتم پیش دکتر پیروز فر رفتم . یادت که میاد استاد ترم یکمون

- آره

- اون از یکی از دوستاش که دارلترجمه داره خواست که بهم کار بده. اون هم لطف کرد و چند تا مقاله بهم داده که واسش ترجمه کنم تا کارمو ببینه. ولی خدا شاهده آنقدر درگیرم که اصلا وقت نکردم بهشون نگاه کنم . تازه چند ماه دیگه هم امتحان ورودی مدرسینو دارم. و مجبورم خودمو آماده کنم.

- حالا چه کمکی از دست من برمیاد؟

- راستش من اصلا از کار ترجمه خوشم نمیاد و تو رودربایستی دکتر پیروزفر قرار گرفتم که این مقاله ها رو قبول کردم وباید اونها رو چهارشنبه صبح تحویل بدهم. حالا از تو میخوام که کار ترجمه این مقاله ها رو بر عهده بگیری و اونها رو ترجمه کنی چند تا مقاله که ترجمه کردی و اونها راضی بودن تو رو به جای خودم معرفی میکنم تا تو اونجا کار کنی. اینطور که من اونجا رو دیدم سرشون خیلی شلوغه و نیاز به مترجم با تجربه هم دارند

- اسم دارلترجمه چیه؟

- دارلترجمه میلاد

- دارالترجمه میلاد، از موسسه های بسیار معرف در مشهده. از خدامه که بتونم اونجا کار کنم چون از جایی که هستم زیاد هم راضی نیستم . هم مراجعینشون کمه هم حقوقشون. ولی اگر بفهمن خیلی واسه تو بد میشه!

- تو نگران اونجاش نباش خودم درستش میکنم.

- باشه من حرفی ندارم.

در همین موقع گلبرگ به کافی شاپ آمد. فرشته را به او معرفی کردم . فرشته بعد از خوردن نسکافه برگه های ترجمه را از من گرفت و قرار شد سه شنبه شب در خونشون برم و ترجمه ها را تحویل بگیرم

خالم از بابت ترجمه ها راحت شد.

با وجودیکه بیشتر از دو ماه میشد که کارم را در آموزشگاه کار میکردم ولی هنوز حقوقی دریافت نکرده بودم. وقتی که جریان را به گلبرگ گفتم گفت: مگر شکوهی بهت نگفته که کسانیکه در این جا شروع به کار میکنن تا سه ماه اول حقوقی دریافت نمیکنن

- نه چیزی بهم نگفت

- سه ماه بدون حقوق کار میکنی و بعد همشو یک جا بهت میدن. اونوقت کیف داره

سه شنبه شب با گلبرگ به خونه فرشته رفتیم. علیرغم تعارف زیادی که کرد دعوتش زا قبول نکردیم و مقاله ها رو دم در ازش گرفتیم. بعد با گلبرگ به طرقبه رفتیم. خیلی وقت بود که طرقبه نرفته بودم تو اون هوای سرد اوایل آذرماه بستی خوردن چه حالی داد!!!!

هنوز برفی نباریده بود فقط چند بار شاهد بارش باران داریم. هوا حسابی سرد شده بود و با پالتو و لباس گرم بیرون میرفتیم.

علیرضا داوودی هنوز زیرچشمی گلبرگ را دید میزد و هردویمان را کلافه کرده بود.

( بچمون به هیزی عادت کرده بود!!!)

گلبرگ هم دیگر صبرش تمام شده بود. به خاطر اینکه علیرضا تکانی به خودش بده تصمیم گرفتیم که گلبرگ چند جلسه از پانلها را شرکت نکند.

دلم میخواست دست گلبرگ را به دست بابا لنگ دراز بهم تا من هم از شر پانل گروپها رها بشوم. از دوران دانشجوییم بیشتر درس میخواندم!!!

خیر سرم کار میکردم!!!

اگر میخواستم درس بخوانم که فوق لیسانس شرکت میکردم!!!

***

روز چهارشنبه ساعت 10 صبح مقاله ها را در کیفم گذاشتم و به سمت دارلترجمه رفتم.

هوا سردی ملسی داشت. سوز مختصری به نوک بینیم میخورد و مجبورم میکرد که مقتعه را جلوی دهنم بگیرم. خورشید با پرتو های بیرنگش در حال تابیدن بود.

از خانه که درآمدم، یک آن احساس سردی کردم . سرم را به طرف خورشید گرفتم و گفتم خدایی خودتم گرم میکنی؟!!!

به دارلترجمه رسیدم

(چقدر از این جا بدم میاد!!!).

اگر قبل از انتخاب رشته تحصیلم یک سر به اینجا میزدم مطمئنا مترجمی زبان را در اتخاب رشته ام نمیگنجاندم.

از پله ها که بالا رفتم باز همون بوی سیگار و غلغله ژیگولوها.

وارد سالن که شدم به سمت منشی رفتم و گفتم که با دکتر شاکری کار دارم. بعد دوروبرم را نگاهی کردم و یک صندلی خالی دیدم و به طرف صندلی راه افتادم . درهمین حین دوباره آن بوی ادوکلن مردانه تلخ به مشامم رسید. روی صندلی نشستم و رد بو را گرفتم.

سالن دارلترجمه بزرگ بود.

احساس کردم بوی ادوکلن ازطرفی مبلهایی که رو برویم چیده شده به مشام میرسد . دومرتبه آن دوتا آقای خوش پوش را دیدم. یکیشون رو به من بود. به صورتش خیره شدم حدود 34-33 میزد. کت و شلوار مشکی به تن داشت. رنگ پوستش سبزه تندی بود و ریش پرفسوری داشت . موهایش کمی ریخته بود برای همین کل موهایش را به بالا شانه کرده بود که کمی موهایش را بپوشاند. همه اعضای صورتش معمولی بود ولی ظاهری آرام داشت از آنهایی که راحت میشد بهش اعتماد کرد. همراهش پشت به من نشسته بود و کت وشلوار کرم به تن داشت. به نظرم همون دوتایی بودند که هفته پیش دیده بودم.

کت وشلوار مشکیه متوجه نگاههای من شده بود. به نظرم اوهم مرا شناخت چون یک لبخند مهربانی روی لبش نقش بست و من هم با یک لبخند زیبا جوابش را دادم ولی زود خجالت کشیدم و سرم را انداختم پایین. احساس کردم همراهش هم متوجه این تله پاتی لبخندی ما شد چون به سمت من برگشت ولی من سرم پایین بود و صورت اورا ندیدم.

ولی سنگینی نگاهش را برای 30 ثانیه روی خودم حس کردم.

خوشبختانه بیشتر از 5 دقیقه نگذشته بود که منشی من را صدا زد وگفت: چون شما وقت قبلی ندارید حیلی معطل میشید میشه کارتونو به من بگید شاید بتونم کمکتون کنم.

درکل فضول میزد!!!!!!

گفتم: من ترجمه هارو آوردم

- آها! میتونید اونها رو به آقای شکر آبی در اتاق اونطرف سالن تحویل بدهید.

تشکری کردم و به طرف اتاق را افتادم. برای رسیدن به اتاق، باید از کنار آن دوتا آقای باکلاس رد میشدم . کنجکاو شده بودم که قیافه دیگری را هم ببینم.

وقتی از کنارشان رد شدم قدمهایم را آهسته کردم و یک نگاه به کفشهاش انداختم.

(خدای من چه کفشای جگری!!! غلط نکن کم کم سیصد هزار تومن بود!!!) بوی عطرش هم که حسابی گیجم کرد. نگاهم را به طرف صورتش کشیدم فقط توانستم رنگ چهره اش که گندمی بود و بینی کشیده اش را ببینم. چون باید وارد اتاق میشدم و اگر بیشتر از این آنجا می ایستادم خیلی ضایع میشد.

( اتاق که برگشتم اون باکلاسه قشنگ روبروم میشه و میتونم قیافشو ببینم!!!)

بغد از اینکه به اتاق رفتم . آقایی شکر آبی ،مشغول صحبت کردن با تلفن بود. به خاطر همین 5 دقیقه معطل شدم.

گوشی را که گذاشت سلام کردم و خودم را به او معرفی کردم. ترجمه ها را به او دادم گفت: دو روز دیگه بهتون زنگ میزنم و اطلاع میدم آیا تمایل به ادامه همکاری با شما رو داریم یا نه؟

تشکر کردم و از اتاق بیرون آمدم. به مبل مقابلم نگاه کردم.

دوتا باکلاسها رفته بودند.

سریع خودمو به بیرون دارلترجمه رساندم و یکراست به سمت خانه رفتم.

خیلی مطلب برای مطالعه داشتم و گلبرگ هم طبق نقشه به پانل گروپ نمی آمد. از طرفی هم امتحان پایان ترم دانش آموزان موسسه شروع شده بود و من حسابی درگیر برگزاری امتحانات کتبی و تصحیح کردن برگه ها بودم.

بعضی روزها به قدری کار داشتم که معنی این جمله راکه وقت نمیکنم سرم را بخارانم، میفهمیدم.

بلاخره روز جمعه رسید و من صبح به تنهایی در پانل گروپ شرکت کردم. در نبود گلبرگ کمی اعتماد به نفسم را از دست داده بودم. در چشمان علیرضا هم کاملا میتوانستم جمله گلبرگ کجاست را بخوانم.

داوودی هم متوجه استرس من شده بود برای همین از جزئیات ازم نمیپرسید شاید هم در نبود گلبرگ حوصله سابق را نداشت.

***

امروز برای اولین بار بود که محمد را تنها به نیشابور فرستادم.

با وجود اینکه تمام سلولهای بدن علیرضا میخواست بداند چرا گلبرگ آن روز نرفته ولی آنقدر مغرور بود که از من حتی یک سوال در این مورد نکرد.

(گلبرگ هم تو پیغمبرها گشت جرجیسو واسه خودش پیدا کرد!!!!)

بعد از ظهر جمعه مرسده و پویا تلفنی به دنبالم اومدند. یک بارانی کوتاه طوسی به همراه جین لوله تفنگی طوسی با یک شال سرخابی سرم کرده بودم. آرایش ملیحی داشتم ولی هیچوقت ریمل را کم نمیزدم چون میدانستم چشمهایم بدون ریمل قدرت نفوذش را از دست میدهد.

هوا حسابی سرد شده بود و بوی برف می آمد. عاشق این هوا بودم همیشه اوج غلیان احساساتم در پاییز و زمستان بود. وقتی به کافی شاپ رسیدیم، مرسده یک چشمی گرداند و در حالیکه با انگشت اشاره میکرد گفت: اونهاشن پوی اونجا نشستن طبق معمول تو لژ.

پویا و مرسده جلوتر رفتند و من هم پشتشان بودم وقتی به میز مورد نظر رسیدم، دوتا دختر و دوتا پسر به پای ما بلند شدند. پویا و مرسده احوال پرسی کردند و منهم جلو رفتم و سلام کردم.

مرسده گفت: ببخشید شیدا جون، حواسم نبود که شما رو زودتر به بچه ها معرفی کنم.

بعد رو به بچه ها کرد و گفت بچه ها این شیدا ست. دوست خوب من و پویا و یکی از مدرسین کلاس زبانمون.

مجددا به آنها سلام کردم

مرسده انگشتش را جلوی یکی از دخترها گرفت و گفت این مریمه دبیر ورزشه و با بچه های راهنمایی سر وکله میزنه در ضمن موی عاقل گروه هم هست.

به چهره مریم نگاه کردم چشم های عسلی نافذی داشت. لبهایش قلوه ای بود و خالی کوچک در سمت چپ لبش داشت و بینی اش کمی گوشتی بود. در کل صورت ملیحی داشت ولی آنچه بیشتر آدم را جلب میکرد، وقار و آرامشی بود که در چهره داشت. دستم را جلو بردم گفتم خوشبختم.

با دودستش دستم را گرفت و فشار مختصری داد و گفت: به جمع ما خوش آمدی.

رویش رابه سمت یکی از پسرها کرد و گفت این آرشه. مهندس کامپیتره با باباش شرکت کامپیوتری دارن. همیشه تامین کننده های کم و کسری های کامپیوتری ماست و ما کلی هم بهش بدهکاریم.

آرشبه من نگاه کرد و گفت: از آشناییتون خوشبختم

قیافه جدی داشت با چشم و ابروهای مشکی و پوست سبزه که اصلا به تیپش نمی آمد. قدش بلند نبود ولی کوتاه هم نبود و بسیار فشن لباس پوشیده بود. شلوار جین پاره پوره با موهای سیخ سیخی و بلوز کرکی تنگ مشکی آستین بلند که از زیر یقه آن یک گردن بند طلا چشمک میزد. عطر خوش بویی زده بود نه شیرین بود و نه تلخ.

چیزی که بیشتر از همه در صورتش جلب توجه میکرد چشمهای آبیش بود.

بعد رو کرد به دوتا دختر و پسری که روبروی من که کمی هم صمیمی نشسته بودند و گفت: اینها هم لیلی و مجنون گروه ما. تینا و محمد مهدی.

اول نگاهم با تینا گره خورد. دختری با قیافه بسیار اروپایی. چشمهای چند رنگ که بیشتر به لنز میخورد تا رنگ خود چشم. موهای زیتونی بلوند که از یکطرف شال آبیش بیرون ریخته بود. دهنی نسبتا گشاد ولی باریک که رژ مسی داشت و پوستی برنزه . بینیش هم بد نبود. روی هم رفته دختر زیبا و اهل مدی معلوم میشد برخلاف او، محمد مهدی قیافه کاملا مردانه داشت. چشم و ابرو مشکی با موهای مشکی که به یک طرف شانه شده بود و قد نسبتا بلند یک پیراهن مردانه بنفش تیره و یک شلوار مشکی مردانه پایش بود.

هردو بلند شده بودند و تینا با یک عشوه خاصی دستش را جلو آورد تا مرسده حلقه طلا سفید ظریفی که رویش سه تا نگین بود ببیند. هنوز میخواست به من دست بدهد که مرسده دستش را تو هوا قاپید و به سمت خودش کشید و به انگشتر نگاه کرد و گفت ای بلا! نامزد کردین؟

و بعد رو کرد به محمد مهدی و دوباره پرسید آره؟

تینا به علامت بله چشمایش را بست

مرسده جیغ کوتاهی از شادی کشید و گفت کی؟ چرا به ما نگفتید؟ خیلی بی معرفتید.

تینا و محد مهدی که یادشان رفته بود برای چه بلند شدند دوباره روی صندلی نشستند و من هم تعارف را جایز ندانستم و کنار آرش نشستم. آرش دهنش را کنار گوش من آورد و گفت: بیچاره ها هول کردن یادشون رفت با شما احوال پرسی کنن!

گفتم: مهم نیست

( چقدر زود پسر خاله شد و درگوشی حرف زد!!!)

مرسده مثل اینکه هنوز باور نکرده بود گفت:جدی جدی نامزد کردید؟

تینا گفت: مگه شوخی شوخی هم میشه نامزد کرد؟

مرسده گفت: آخه چه یکدفعه؟ چطور باباتو راضی کردی؟

تینا گفت: همچین هم یکدفعه نیست مثل اینکه 3 ساله منو محمد مهدی باهم دوستیم و از روز اول مهدی جریان ازدواج رو پیش کشید ولی بابام مخالفت کرد.

مرسده گفت: پس حالا چطوری راضیش کردین؟

تینا گفت همچین راضی راضی هم نیست. ولی خب دیگه چاره ای نداشت وقتی دید من همه خواستگارامو به بهانه های الکی رد میکنم، فهمید که لجباز تر از این حرفام.

فعلا موافقت کرده که یک مدتی نامزد باشیم و به قول خودش باهم آشنا بشیم هرچن که دیگه نیاز به آشنایی نبود من و مهدی در دانشگاه همکلاس بودیم و از سال سه هم باهم دوست بودیم ولی همینقدر هم بابا رضایت داده خودش خیلیه! کم کم راضی میشه. این انگشترم، محمد مهدی به عنوان نشون واسم خریده. هنوز مجلسی نگرفتیم. انشالله اگه بابا راضی بشه تا عید نامزدی مفصل میگیریم. فعلا دورو برش نمیرم تا حالمو نگیره. به قول مامان خودش کم کم با موضوع کنار میاد.

از موقعی که آمده بودم حرفی نزدم به خاطر همین رو به تینا کردم و گفتم: منهم تبریک میگم.

تینا مثل اینکه تازه یادش آمد که میخواسته با من احوالپرسی کند گفت: خدا مرگم! ما یادمون رفت با شما احوال پرسی کنیم. اینقدر که این مرسده مارو هول میکنه به هر حال به جمع بچه های دانشگاه آزاد مشهد خوش اومدید و لبخند ملیحی زد.

مرسده باز پرید وسط حرفش و گفت: پس بلاخره نامزد کردی. گفتم چرا امروز آرایشت کم شده؟

تا تینا خواست جواب مرسده را بدهد یکدفعه صدای آرش ما را به خودش جلب کرد: به به! آقای مارکوپولو چه عجب تشریف آوردید و مجلس ما را با قدمهاتون مزین کردید؟ سرم را بلند کردم ببینم که آرش با چه کسی دارد اینطور صحبت میکند، که چشمم به او افتاد.

جوانی 29 ساله قد بلند با موهای مشکی که کناره شقیقه اش کمی خالی شده بود با ابرو ها وچشمانی درشت و سیاه و مژه هایی بلند و فر خورده که کمی زنانه میزد

یک تیشرت پرتقالی رنگ ساده با یک شلوارکتان مشکی تنش بود و روی تیشرت یک بادی بی آستین تنگ پوشیده بود.

تیپش فشن نبود ولی مردانه هم نبود مدل خودش بود عطر سردی زده بود. دستهایش را روی میزگذاشت و گفت سلام به همگی.

پویا گفت: سلام آقا حامد گل! بلاخره جهان گردیت تموم شد و یادی از ما کردی.

و از جایش بلند شد و به طرف حامد رفت و او رادر آغوش کشید. پسرها یکی یکی اورا بغل کردند وقتی نوبت محمد مهدی شد یواش در گوشش گفت : شنیدم گوشات دراز شده؟

من حرفش را شنیدم چون همانطوری که حدس زده اید حس شنوایی من در مقایسه با سایر حواس پنجگانه ام قویتر است. از حرفش خنده آهسته ای کردم.

نتوانستم خودم را نگه دارم. هرچند که خیلی سعی کردم . خوشبختانه بچه ها سرگرم شیطنت بودند و صدای خنده ام نشنیدند ولی حامد متوجه خنده من شد و از همه مهمتر که فهمید من حرفش را شنیدم.

کمی سرخ شد به نظر بچه با ادبی بود که به خاطر شنیده شدن حرفش سرخ شد و رو کرد به مرسده و گفت :خانوم خانوما! ایشونو به من معرفی نکردید؟

مرسده گفت : وای! راست میگی! ایشون شیدا جون هستن از دوستان من و پویا

شیدا جون ایشون حامد هستن خدای زبان انگلیسی و کامپیوتر. در واقع با آرش در دانشگاه همکلاس بودن.

گفتم: خیلی از آشناییتون خوشبختم . و دستش را دراز کرد تا من به او دست بدهم.خنده کردم و گفت شرمنده من دستام کثیفه!!

با این حرفم همه زدند زیر خنده.

حامد آنطرف آرش نشست . بچه ها همه باهم حرف میزدند و من ساکت به آنها گوش میکردم و زیر چشمی حامد را می پاییدم . نمیدانم چرا وقتی به او نگاه میکردم ته دلم میلرزید. سرم را پایین می انداختم ولی مجددا یک چیزی وسوسه ام میکرد تا دوباره به او نگاه کنم. مژه هاش خیلی زیبا بود و به چشمهایش زیبای خاصی داده بود ناخودآگاه زیر لب گفتم:

ایکه با تیر مژه قصد هلاکم داری

با نشان باش که جز سینه سپر نیست مرا

همینطور که تو حس خودم بودم صدای آرش که به آرامی با حامد صحبت میکرد مرا به خودش آورد

آرش: حامد تا کی می خوای لجبازی کنی و زندگیتو معطل کنی؟ بابا شاید قسمتت نیست دیگه چرا اینقدر با دنیا میجنگی؟ الان 6 ساله که تو دنبال رفتن به خارج از کشوری. کارو زندگیتو ول کردی، همینطور خودتو آواره این کشور و اون کشور میکنی که چی؟ 3 ماه رفتی کانادا پیش داییت برگشتی و گفتی نتونستم کار پیدا کنم و پولام هم تموم شده بود و نخواستم سربار داییم بشم. الانم 5 ماهه رفتی آلمان پیش عموت، تو که شرکتش کار میکردی؟ داشتی روبراه میشدی! حالا اومدی میگی از مرام آلمانیها خوشم نیومد.معلوم هست تو خودت چی می خوای؟

گفت: آره من از همون اول دنبال رفتن به آمریکا بودم و هی این وسط از این شاخه به اون شاخه پریدم واسه همین موفق نشدم. هرطور شده من باید برم آمریکا. اگه اینکارو نکنم تا آخر عمر خودمو متهم به سستی و تنبلی میکنم و سرزنش میکنم.

- ای بابا! تو هم همه چی رو وصل کردی به خارج رفتن. تو باید الان حداقل زن و یک بچه میداشتی.

حامد نگاه پرسشگری به آرش کرد و آرش گفت: چیه اینطوری زل زدی بهم. خب دروغ که نمیگم! اگه منم تا حالا عذب موندم خودت دلیلشو بهتر از همه میدونی و بعد یک نگاه غمناکی به سمت مریم کرد.

مریم حواسش نبود و داشت با محمد مهدی صحبت میکرد پوریا و مرسده و تینا هم که کافی شاپ را روی سرشان گذاشته بودند.

یک دفعه مریم رویش را به من کرد و گفت شیدا جون! شما همیشه اینقدر ساکتی؟ یک کمی از خودت بگو

گفتم : دارم به حرفاتون گوش میکنم.

صدای حامد را زیر لب شنیدم که گفت: آره ایشون مستمع خوبی هستند .

صورتم را به سمتش گرداندم فکر نمیکرد که شنیده باشم.

نگاهم در نگاهش گره خورد. زود سرش را به طرف دیگر گرداند و زیر لب گفت: ایول گوش!!!

من خنده ای کردم.

پوریا و مرسده که تازه متوجه خنده شده باشند رو به ما کردند .گفتند: چی میگید؟ به ما هم بگید ماهم بخندیم

حامد گفت هیچی داشتیم از بعضی ها تعریف میکردیم

مریم هم متعجب به من و حامد نگاه میکرد ،یعنی چی شده؟

حامد برای اینکه بحث را عوض کند سریعا از من پرسید: راستی نگفتد شما چی خوندید

گفتم: من لیسانس مترجمی زبان دارم و در حال حاضر در یک موسسه زبان انگلیسی به عنوان کمک مدرس مشغول کارم.

حامد گفت: چه خوب. من خیلی تلاش کردم تا در یک موسسه زبان انگلیسی بهم تدریس بدن. چون تدریس زبان باعث میشه نا خواسته جهش زیادی رو در درک زبان انگلیسی بدست بیاری.

گفتم: بله. همینطوره که شما میفرمایید. من هم این موقعیتو ممنون استادم دکتر پیروز فر هستم.

گفت: دکتر پیروزفر معروف؟ استاد دانشکده فردوسی مشهد

گفتم : بله ایشون ترم اول استاد زبان شناسی ما بودند.

تینا گفت: نداشتیم ها!!!! این شیدا بچه دانشکده فردوسیه. انسجام گروهمون بهم ریخت. قرار نبود بچه خرخون ها و بچه های دانشکده دولتی تو جمعمون بیان و بعد یک چشمکی به من زد یعنی شوخی بود.

مریم در جواب گفت: خب اگه اینطور باشه منم باید از گروهتون برم بیرون چون منم تربیت معلم درس خوندم.

حامد حرف بچه ها را قطع کرد گفت: نیم ساعته اینجا نشستیم نمیخواهید چیزی سفارش بدید؟ بیرونمون میکنند ها!!!!

غیر از آرش که بستنی سفارش داد بقیه نسکافه سفارش دادیم البته حامد هم قهوه اسپرسو سفارش داد.

تینا گفت: این آرش هم عقل نداره تو این سرما بستنی سفارش میده

آرش گفت: خب مگه نمیدونی وقتی من پیش شمام گر میگیرم.

با این حرف یک نگاهی به مریم انداخت و مریم کمی سرخ شد که این تغییر حالت رو تقریبا همه فهمیدند.

(عجب زوجهای خوبی اینجا پیدا میشه!!! اون از تیما و محمد مهدی که تفاوت اسمهاشون دقیقا میگه که چقدر اختلاف فرهنگی دارند و این هم از آرش خان خودمون که پیش مریم گر میگیره!!!!)

از آشنا شدن با این بچه ها احساس خوشحالی میکردم .

در دوران دانشکده همیشه از شرکت تو گروه بچه ها میترسیدم. اوایل ترم یک بود که حراست چند تا از بچه ها را خواند. نمیدانم علتش چی بود ولی وقتی به کلاس برگشتند دخترها حسابی دماغهایشان سرخ شده بود و فخ فخ میکردند و پسرها هم عین یک گلوله آتش قرمز شده بودند. با وجود اینکه چندین بار بچه ها ازم خواستن تو پارتیهاشون باشم من قبول نکردم همیشه از اینکه به حراست دانشگاه راه پیدا کنم، وحشت میکردم.

به خاطر همین از اکیپ بچه ها دوری میکردم. در واقع من تو دوران دانشگاهیم تنها بودم و غیر از الهه و فرشته دوست دیگری نداشتم. آنها هم که همه واحدهاشون با من یکی نبود چون ترم اول بهشون پیش خرده بود.

ولی الان وضع فرق میکرد من یک دختر 25 ساله کاملا مستقل بودم و در دانشگاه هم تحصیل نمیکردم ولی در این جمع یک چیزی ته دلم را میلرزاند و نمیدانستم آن چه حسی است!.

حدود دو ساعتی در کافی شاپ بودیم کافی شاپ هم شلوغ شده بود. آرش پیشنهاد کرد که به پارک ملت برویم.

تینا گفت: آقا شما گر گرفتید! ما مجبور نیستیم تو این هوا بریم بلرزیم!

پویا گفت: بچه ها اگه موافق باشید یک شب دیگه دور هم جمع بشیم اینطور که من میدونم 28 دیماه تولد مریمه پس مثل هر سال اون روز میریم خونه مریم.

مریم گفت: اتفاقا خیلی هم خوبه! شاید امسال تولد بگیرم خیلی وقته دوستای دانشگاهیمو ندیدم. بدم نمیاد به این بهونه اونها رو هم دور هم جمع کنم.

بعد مرسده ادامه داد: یک عالمه هم کادو بگیرم

آرش به دفاع از مریم در آمد و گفت: اوی مگه همه مثل تو هستن که تا نوع کادوی تولدشونم تعیین کنن!

مرسده با یک حالت اعتراضی گفت واااا !!!حالا خوبه یکبار واسم کادو گرفتید! چه منتی میکن!!

پویا و مرسده از جایشان بلند شدند و گفتند ما که رفتیم.

حامد هم بلند شد و گفت: منم باید برم. فردا از صبح باید برم چند تا شرکت رزوممو بدم بلکه کاری پیدا کنم تا آویزون جیب بابام نشم. کفگیر به ته دیگ خورده.

پویا گفت: حامد ماشین داری؟

گفت: آره چطور مگه؟

گفت: میخواستم زحمت بکشی شیدا جانو با خودت ببری خونشون تو مسیر شماست . راستش ما به اندازه کافی دیر کردیم حالاشم مامان کلی سرمون غر میزنه. آخه امشب خانواده خاله خونمون دعوتند و من و مرسده باید زودتر بریم.

حامد گفت: حتما میرسونمشون

گفتم: نیازی به زحمت سما نیست میتونم با آژانس برم

پویا گفت: ببین شیدا جان! ما تو این گروه با کسی تعارف نداریم حامد اگه واسش سخت باشه میگه نه من نمیبرم. پس تو هم وقتی با ما هستی تعارف و بذار کنار

چیزی در جوابش نگفتم.

بعد پویا گفت: خب بچه ها فعلا خداحافظ تا 28 دماه خونه مریم.

آرش رو به من کرد و گفت: تو Chat Room یا Yahoo Massenger عضو نیستید

گفتم: چرا ولی خیلی فعال نیستم زیاد تو دنیای مجازی نمی چرخم. چطور مگه؟

گفت: راستش ما معمولا شبها یازده به بعد آنلاینیم و با هم در تماسیم. اگه دوست داری آی دی هامون بهت بدیم تو هم رسما عضو گروه نت ما بشی.

گفتم: خیلی هم خوبه .

آی دی ها و شماره موبیلامونو رد وبدل کردیم. و قرار شد هرکی وقت کرد شبها وارد چت روم بشه

بعد حامد هم از بچه ها خداحافظی کرد و رو به من کرد و گفت: شیدا خانم بریم.

از بچه ها خداحافظی کردم

وقتی با مریم دست میدادم گفت: شیدا جون 28 دیماه یادت نره با مرسده و پویا حتما بیا.

گفتم: باشه سعیمو میکنم.

و با حامد بیرون آمدیم.

هوا حسابی سرد شده بود. سرم را به سمت آسمون گرفتم و نفس عمیقی کشیدم و بعد بخارهای گرم را از دهانم بیرون فرستادم.

(ها ی! های! های! کیف کردم چه هوایی!!!!) حامد ماشین را جلوی پام نگه داشت و شیشه سمت سرنشین را پایین داد

گفت: شما معمولا عادت دارید با خودتون حرف بزنید؟

با شنیدن صدایش سرم را پایین انداختم. از خجالت سرخ شده بودم.

گفتم: گاهی اوقات با خودم حرف میزنم.

- پس این شیدا خانم ما زبون هم داره!! تو کافی شاپ اینقدر ساکت بودی که گفتم شاید حتما تو بچگیهات اینقدر زبونت دراز بوده که مامانت اونو بریده. نمیای تو ماشین بشینی؟ یخ کردم. بخاری هم جوابگوی ماشین با شیشه باز نیست.

سوار ماشین شدم.

نمیدانم چرا اینقدر زود با حامد صمیمی شدم و احساس راحتی پیدا کردم.

منیکه در دوران ئانشکده در دوست پیدا کردن آنقدر محتاط بودم حالا بی محابا کنار پسری نشسته بودم که امشب اولین دیدار مان بود و از همه مهمتر اینکه با او احساس بیگانگی نداشتم.

طبق معمول غرق در افکار خودم بودم که حامد گفت: چرا ساکتید –

- گوش میدم

- منکه چیزی نگفتم

- خب بگید.

- خنده ای کرد و سرش را تکان داد

- قاب عینکی ررا از تو داشبورد ماشین برداشت و از توی آن یک عینک بدون فرم زیبا در آورد و به چشمانش زد چقدر با عینک زیباتر میشد.

گفت: وقتی شما رو دیدم احساس کردم از این دخترهای سرد ی هستید که برای هر رابطه ای تعریف خاصی واسه خودتون دارید؟

گفتم : سرد که نیستم این حرف یه خورده بی انصافیه. ولی برای هر رابطه ای تعریفی دارم و این کاملا منطقیه!

- منظورمو نفهمیدید. بعضی از این دخترها وقتی باهاشون یک کم گرم میگیری توقع دارن فرداش بریم خواستگاری. من خصوصیات روحیم بعد از اتمام دانشکده خیلی فرق کرده. خانواده ام کمی مذهبی هستن و تابع سنت ها و آداب و رسمون ولی من به واسطه مسافرتهایی که به اروپا و کانادا داشتم، چه برای کار و چه به عنوان توریست روحیه ام با اونها خیلی فرق میکنه. بطور خلاصه اینکه اروپایی تر فکر میکنم. واسه همین چندین بار به خاطر این راحتیم تو فامیل دچار دردسر شدم وبه خاطر شایعاتی مبنی بر خواستگاری من از بعضی از دخترهای فامیل اذیت شدم.

- شما هرطور که فکر کنید باید اینو مد نظر داشته باشید که در هر مکانی باید مطابق خواسته های اونها رفتار کنید البته منظورم این نیست که به ساز مردم برقصید ولی احتیاط شرط عقله.

- قبول دارم شاید خودم هم بی تقصیر نبودم و بدون در نظر گرفتن روحیه فرد مقابلم با او راحت رفتار کردم و این باعث سو تفاهمات و کدورتهایی در فامیل شد.

بزرگراه خیلی شلوغ بود همیشه همینطور بود جمعه ها مردم عین مورو ملخ به شاندیز و طرقبه می ریختند. با وجود اینکه بیش از نیم ساعت بود که از کافی شاپ بیرون آمده بودیم ولی هنوز دو کیلومتر هم طی نکرده بودیم. حامد تو یکی از فرعی ها پیچید و گفت اگه وایسیم تا ترافیک تموم بشه، 4 صبح هم نمیرسم. همینطوریشم 10 برسیم خونه شاهکاره. از تو فرعی ها میرم زودتر برسیم .

چند تا خیابان فرعی را رد کرد و بعد وارد خیابان اصلی شد.

یک دفعگی دلم قارو قور کرد خجالت کشیدم. و با دستم شکمم را فشار دادم

گفت: چکارش داری بدبختو. خب خالی شده سرو صداش در اومده

گفتم: من خیلی پر خور نیستم. فکر کنم به خاطر نسکافه است.

همینطور که به حرف من گوش میداد چشم گرداند و کنار خیابان پارک کرد

گفت: پیاده شو رسیدیم.

گفتم: چی ؟ اینجا کجاست؟

- تا جایی که یادم میاد پیتزای این فست فودیه خوشمزه بود. میریم با هم شام بخوریم.

- آخه نمیشه . من باید الان خونه باشم

- سیندرلایی که اگه دیر بری طلسمت باطل میشه؟

از این حرفش خنده ام گرفت. از طرفی هم نمی خواستم دعوتش قبول کنم.

- من داداشم خونه است منتظره برم واسش شام آماده کنم . واسه کنکور میخونه

- اینکه کاری نداره. یک پیتزا هم واسه اون می گیریم. ببین من خیلی گشنمه چشمام از گرسنگی آستیگماتش به 10 رسیده اگه تو نمیخوری باشه. وایسا من پیتزامو بخورم بعدا میریم.

(نخیر این هیچ مدله کوتاه نمیاد!!!!!)

- باشه فقط اجازه بده من به محمد زنگ بزنم که نگران نشه

- بفرمایید اجازه ما هم دست شماست

از این حرفش شوکه شدم. خیلی زود صمیمی شده بود . همونطور که خودش میگفت دست خودش نبود مدلش اینطوری بود. ولی نمیدانست این مدلش هر لحظه لرزش ته دلم را بیشتر میکند و من نگرانتر میشوم.

به خانه زنگ زدم بعد از چند بوق ممتد، محمد گوشی را برداشت. صدایش خواب آلود بود.

گفتم: محمد من شام با یکی از دوستام بیرونم. چیزش نخور واست پیتزا میارم.

فکر کنم با شنیدن اسم پیتزا اجیر تر شد و گفت آجی دستت درد نکه . فقط مخصوص باشه !!.

- باشه

خداحافظی کردم و گوشی را قطع کردم.

به دورو برم نگاه کردم. پیتزا فروشی شلوغ بود و میزها تقریبا پر بودند حامد نبود به داخل پیتزا فروشی رفتم چشم گرداندم حامد تو صف سفارش پیتزا بود

با اشاره ازمن پرسید چی میخوری؟

- فرقی نمیکنه

چشمم افتاد به یک خانواده که از پشت میز بلند شدند. زود رفتم و به خانمی که بلند شده بود گفتم: شما میخواهید بری

- بله

- خیلی خب! ما اینجا می شینیم.

با کلمه ما به دور وبر نگاه کرد که ببیند من چند نفرم کسی رو ندید. ابروهایش را به علامت تعجب بالا انداخت و همراه همسر و دو فرزندش به سمت در راه افتادند.

خدمه خیلی زود آمدند ومیز را تمیز کردند. داشتم به تک تک مشتریها نگاه میکردم هرکدام یک مدلی بودند

(به نظر میرسه این پیتزا فروشی فست فودش خوبه چون از ظاهر مشتریها میشه فهمید که از نقاط مختلف مشهد به اینجا اومدن!!!!)

حامد به سمت من آمد و پشت میز نشست.

یک دفعه بدون مقدمه گفت: شیدا! امشب اولین باری بود که پیش بچه ها میومدی؟

- آره. چطور مگه؟

- هیچی، همینطوری پرسیدم. نظرت راجع به بچه های گروه چیه؟

- با وجود اینکه بار اولی بود که تو جمع شما میومدم. اصلا احساس غریبی نکردم و از گروهتون خیلی خوشم اومد. خصوصا از مریم.

- آره همه مریمو تو گروه دوست دارن و بهش احترام خاصی میذارن . مریم دختر خیلی مهربون و با گذشتیه من تا حالا ندیدم که اگه از دست کسی ناراحت بشه به روش بیاره.

- صورتش گیرایی خاصی داره. فکر کنم بیشتر به همین وقار و نجابتش بر میگرده ولی فکر کنم آرش یه جورایی باهاش گره خورده.

خنده ای کرد و گفت دختر عجب اصطالاحات جالبی به کار میبری . یه پا کتاب اِسلَنگ ( کتاب اصطلاحات) فارسی هستی.

- ما اینیم دیگه.

- تنت به داداشای آق منگولم که خورده! یه نَموره لاتم میزنی!!

سرخ شدم . جوابش را ندادم و سرم را پایین انداختم.

حامد خیلی راحت بود چیزی که من اسمش را میگذاشتم پر رویی نه راحتی.

ادامه داد چه عجب این دوست ما جواب نداد وبعد برای اینکه رنگم به کبودی مایل نشود گفت: حالا بریم سر بحث شیرین آرش. این مریم خانم ما دختر یکی از دوستهای دوران دبیرستان مامان تیناست. فکر کنم دو سال پیش بود . ما تازه دور هم جمع شده بودیم و گروه تشکیل داده بودیم . در ضمن بگم اون زمان تعدادمون بیشتر هم بود. خب میگفتم یک شب ما دعوت میشیم تولد تینا. از قضا مریم هم دعوت بود. تو همون مهمونی آرش مریم رو میبینه و خیلی بهش گیر میده. مریم هم اصلا به آرش محل نمیده. مثل اینکه آرش از همین خصلت مریم خوشش میاد که پسرها رو تحویل نمیگیره. واسه همین دست به دامن تینا میشه که یک جورایی مریمو تو گروه دعوت کنه. مریم هم قبول میکنه ولی آرشه اینقدر ضایع بازی در میاره که همه منجمله مریم موضوع رو میفهمن. آرش هم واسه اینکه مریم از گروه نره ازش خواستگاری میکنه و مریم جواب رد میده و علتشو طرز لبایس پوشیدن آرش بیان میکنه. و منطقش این بود که یک مهندس مملکت باید احترام خاصی واسه خودش قائل باشه و اینو با طرز لباس پوشیدنش باید به بقیه نشون بده. آرش هم ازش یک مهلت میخواد که یک کمی تو رفتارهاش و لباس پوشیدنش تغییر ایجاد کنه و از مریم خواهش میکنه که گروهو ترک نکنه.

ولی الان دوساله که گذشته و ما هنوز تغییری در لباس پوشیدن آرش ندیدیم. اولش فکر کردیم آرش بیخیال شده تا اینکه یکی از دوستهای محمد مهدی، از مریم خواستگاری کرد اگر بدونی که آرش چه آشوبی کرد و چه حرفها به محمد مهدی نگفت!!

- اون که اونقدر مریمو میخواهد چرا مطابق دل مریم راه نمیره.

- منطقه آرش اینه که من خودم هم باید 50 درصد به حرفهای مریم اعتقاد داشته باشم که 50 درصد دیگه رو به خاطر اون کوتاه بیام اگر 100 درصد و بدون پیدا کردن علت حرفشو بپذیرم به طور حتم یک روز حالا چه زود یا چه دیر، من و مریم هردو به بن بست میرسی.

- حرف عاقلانه و منطقی زده . هنوز بعد از دوسال به نتیجه نرسیده

- امشب میگفت به یه چیزهایی دست پیدا کرده و میخواهد براش یقین بشه.

- وقتی آرشو دیدم فکر نمیکردم اینقدر پسر منطقی باشه .

تمام حرفهایی که حامد از جانب آرش میزد منطقی و بدون خدشه بود. یک آهی کشیدم و گفتم چقدر تو شناخت آدمها ضعیفی شیدا!!!

بعد از نیم ساعت پیتزا را آوردند و در سکوت کامل شاممان را خوردیم.

موقع رفتن یک پیتزا برای محمد سفارش دادم ولی حامد نگذاشت پولش را حساب کنم و گفت: درسته خو و خصلتم مثل غربی ها شده ولی هنوز غیرت مردای ایرانی رو فراموش نکردم که وقتی کنار یک خانم هستم نذارم اون خانم دست به جیب کنه.

گفتم: شما لطف دارید و باید پول پیتزای منو هم ازم بگیرید. اخمی کرد وبا شیطنت خاصی گفت برو تو ماشین بشین تا عصبانی نشدم .

تو ماشین ضیط رو که روشن کرد یک خواننده آهنک فرانسوی میخوند گفت:این خولیوست بابای انریکو.

گفتم: من واقعا علاقه ای به خوانندگان خارجی ندارم

- برعکس من که اصلا ایرانی گوش نمیدم.

تا خونه زیاد حرفی نزدیم و حامد آهنگها را با خودش زمزمه میکرد

جالب این بود که آهنگها به هر زبانی بودن او درست زمزمه میکرد.

(نمیدونم آهنگها رو حفظ بود یا اون میتونست چند زبانو بفهمه!!!!)

به خانه که رسیدیم یک تعارف شاه عبدالعظیمی کردم که خودش هم فهمید تعارفم الکی است .

گفت شیدا، از مصاحبت با تو خیلی خوشحال شدم . من اغلب اوقات شبها هشت به بعد خونه ام خوشحال میشم فرصت بیشتری رو با هم باشیم.

گفتم: ممنون من هم از آشناییتون خوشحال شدم . انشالله اگر عمری بود در آینده همو بیشتر می بینیم. بعد خداحافظی کردم و وارد خانه شدم.

آنشب خیلی خسته شده بودم و تصمیم گرفتم که زود بخوابم. وقتی جایم را انداختم و چشمایم را بستم صورت حامد جلوی چشمانم ظاهر شد

(چقدر خوش تیپ و خوش سر وزبون بود!)

نمیدانم چقدر چهره اش جلوی چشمانم بود که خوابم برد.

صبح روز بعد که با گلبرگ به آموزشگاه رفتم، تمام مسیر در مورد دوستان جدیدم من جمله حامد میگفتم. اصلا نفهمیدم کی به آموزشگاه رسیدم وقتی از ماشین پیاده شدم

گفتم: گلبرگ نقشمون که یادت نرفته یک وقت باز دلسوزیت گل نکنه که گند میزنی به همه چیز.

گلبرگ گفت: خیالت جمع

من و داوودی تقریبا با هم به موسسه وارد شدیم و احوال پرسی گرمی کردیم در همین موقع گلبرگ از کنار داوودی رد شد و وانمود کرد اورا ندیده خدا میداند که با دیدن داوودی ضربان قلبش به 400 تا رسیده بود ولی خودش را کنترل کرد و از کنار داوودی گذشت.

داوودی متعجب شد و گفت: سلام خانم مفاخری

گلبرگ مثل اینکه تازه متوجه حضور داوودی شده باشد رویش را برگرداند و یک سلام معمولی و شاید سردی کرد و گفت ببخشید اصلا شما رو ندیدم!!!!!

( آدم به این گندگی رو والا کور بوده اگه ندیده!!!!!)

داوودی یک لبخند محوی زد و گفت: خواهش میکنم . به هر حال وظیفه داشتم یک عرض ادبی بکنم خدمتتون

گلبرگ گفت: خواهش میکنم الطاف شما نسبت به همکارانتون بر هیچ کس پوشیده نیست

داوودی یک نگاه متعجبانه به من کرد یعنی این چرا اینط.ری شده؟

منهم شونه هایم را بالاانداختم و از کنار هردو رد شدم و به دفتر رفتم.

در واقع تمام این رفتارهای گلبرگ جزء نقشمان بود.

ما قرار گذاشته بودیم که گلبرگ تا مدتی در پانل گروپ شرکت نکند هرچند با من قبل از پانل گروپ حسابی کار میکرد. دوم اینکه در مکانهایی که داوودی هست طوری رفتار کند که انگار اصلا داوودی رو نمی بیند و تا حد ممکن با داوودی کمتر حرف بزند.

بر من مسجل شده بود که داوودی گلبرگ را دوست دارد. از بیتابیش در جلسات پانل گروپی که گلبرگ شرکت نمیکرد و از خیره شدن به صندلی خالی گلبرگ که کنار من بود هرکسی میتوانست به علاقه علیرضا به گلبرگ پی ببرد.

ولی نمیدانستم چه عاملی باعث شده که برای ابراز علاقه به گلبرگ پا پیش نگذارد . درکل آدم احساساتی و رمانتیکی نبود ولی اینقدرها هم خشک و رسمی نبود. بیشتر ادای آدمهای جدی را در میاورد.

باید یک طوری داوودی را تشویق میکردم تا با گلبرگ صحبت کند و علاقه اش را به او بگوید.

من از این نقشه به عنوان تنها تیر در کمانم استفاده کردم. اگر این کار ما جواب نمیداد یعنی تمام معادلات ما از ابتدا اشتباه بوده و داوودی علاقه ای به گلبرگ نداشته که من بعید میدانستم.

اوایل دیماه بود و بیش از ده روز بود که گلبرگ به داوودی محل نمیگذاشت.

از ناراحتی و بیتابیش چیزی به من نمیگفت ولی احساس میکردم صورتش کشیده تر شده است .

از دفتر که بیرون آمدم، داوودی را دیدم. بی مقدمه گفت: وقت دارید کمی با شما صحبت کنم؟

گفتم: در حد 10 دقیقه بله

- پس لطف کنید با من به کافی شاپ بیایید

عصبانی بود و مضطرب و من نمیدانستم علت این پریشانی چیست.

به اولین میزخالی که در کافی شاپ رسیدیم.صندلی را از پشت میز بیرون کشید و به من گفت: بفرمایید.

کم کم داشتم میترسیدم یعنی چه اتفاقی افتاده؟

خودش هم نشست و رو به من کرد و بدون هرگونه معطلی گفت: شما میدونید خانم مفاخری چه مشکلی با من دارن؟

خنده ام گرفته بود نقشه ما اورا بهم ریخته بود

با خنده گفتم: من چه میدونم. مگه با شما مشکلی دارن؟

خیلی جدی به من نگاه کرد و گفت: خانم من دارم با شما جدی حرف میزنم و صد در صد شما میدونید. چون شما صمیمی ترین دوستش هستید پس خواهش میکنم به من بگید که چرا مدتیه خانم مفاخری نسبت به من بی توجه و بی اعتنا شده.

خیلی جدی تو چشمانش نگاه کردم و گفتم چرا از خودش نمیپرسید؟

گفت: نمیتونم

خودم را به پررویی زدم وگفتم: میشه لطفا به من بگید چه چیزی شما رو از صادقانه رو به رو شدن با گلبرگ معذب میکنه؟

با تعجب گفت: خانم شریفی نیا منظورتون چیه؟

- هم من و هم شما خیلی خوب میدونیم که منظورمون چیه؟ ببینید آقای داوودی تا زمانیکه شما در تضاد با احساساتتون هستین گلبرگ هم با شما این رفتارو خواهد داشت و شاید هر روز نسبت به روز قبل رفتارش با شما غریبه تر و سرد تر بشه به طوریکه روزی برسه که شما دیگه هیچ جایی در زندگیش نداشته باشید. آقای علیرضا داوودی لحظه های عمر ما خیلی کوتاهتر از این هستن که در تردید و دو دلی نابود بشن. خواهش میکنم نوش داروی بعد از مرگ سهراب نشید گلبرگ به خودش مهلت کمی داده ا و مطمئنا بعد از گذشت این زمان از شما به عنوان یک خاطره دور یاد میکنه و بعد ادامه دادم :

عمر ما مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟

این را گفتم و از کافی شاپ بیرون آمدم و اصلا دقت نکردم حرفه هایم چه اثری در داوودی گذاشت.

تو یکی از همین روزها بود که شکوهی من را به دفتر خواند. و یک بسته به من داد به آدرسش نگاه کردم از دارالترجمه بود . بسته را باز کردم یک نامه از طرف آقای شکر آبی بود و حدود 10 تا مقاله.

در نامه نوشته شده بود.

سرکار خانم شیدا شریفی نیا با سلام.

ترجمه مقالات شما بررسی شد و خالی از هر عیب و نقص بود. بر همین اساس از شما رسما دعوت بعمل می آید که با موسسه ما همکاری فرمایید و حقوق یکماه شما پیشاپیش ضمیمه خواهد شد.

حدود 300 هزار تومن فرستاده بودند. برای شروع کار مبلغ کمی نبود خصوصا که نیاز به حضور در محل کار نبود ولی خب این پول مال فرشته بود نه من.

شکوهی داشت به من نگاه میکرد و وقتی من نامه را خواندم . چک را نگاه کردم.

گفت : خانم شریفی میتونم چند دقیقه وقتتونو بگیرم

گفتم بفرمایید خواهش میکنم

کیف سامسونتشو در باز کرد و یک چک از آن در آورد و گفت بفرمایید این حقوق سه ماه اول شما و مبلغی هم ناقابل به عنوان پاداش جهت تلاش فراوان شما در اداره کلاسها و سعی قبل تحسین شما در بالا بردن کیقیت پانل گروپهای آموزشگاه.

به چک نگاه کردم مبلغ 470 تومن بود. برای من پول بسیار زیادی بود. خصوصا برای اینکه خیلی از پدرم پول نگیرم مجبور بودم صرفه جویی کنم. آنروز از بهترین روزهای زندگی من بود اولین باری بود که پولی را که حاصل دسترنج خودم بود میگرفتم.

از خوشحالی گرفتن حقوقم در پوست خود نمیگنجیدم. دوست داشتم اولین حقوقم را مطابق میلم خرج کنم.

گوشی موبایل را از کیفم در آوردم و شماره فرشته را گرفتم باید خبر مقاله ها را به میدادم

- الو بفرمایید

- سلام فرشته جون. شیدام. خوبی؟

سلام شیدا جون چطوری؟

- خوبم. ببین امروز از دارلترجمه یه نامه واسم فرستادن که از کارم یعنی کار تو راضی بودن و از من دعوت به همکاری کردن. یک عالمه مقاله فرستادن که دست منه.

من هم امروز بعد از سه ماه حقوق گرفتم. گفتم حالا اگه بتونی چهار شنبه عصر باهم بریم بازار خرید.

فرشته گفت: خودت که میدونی که من عاشق خریدم ولی آه در بساط ندارم

گفتم : اون با من غصه نخور بهت غرض میدهم.

بهش نگفتم که 300 تومن دارلترجه برایش فرستاده است . میخواستم سورپرایز شود..

آنشب یک کیک کوچک خریدم و گرفتن اولین حقوقم را جشن گرفتیم . محمد هم به خودش یک جایزه داد!! یعنی آنشب یک فیلم سینمایی را از اول تا آخر تماشا کرد. حالا علت این جایزه را نفهمیدم ولی معلوم بود که خسته شده و دنبال بهانه میگردد. برای همین حقوق من را بهانه کرد و به خودش جایزه داد.

سه شنبه ساعت 9 شب بود که گلبرگ به من زنگ زد

- سلام شیدا چطوری؟

- خوبم؟ چی شده نصف شبی یاد ما کردی؟

- شیدا جون الهی واست بمیرم، فردا بعد از ظهر کلاسهای منو اداره کن. من یک کار مهم واسم پیش اومده نمیتونم بیام. بعدا واست توضیح میدم. قربونت بشم . بای

بعد صدای تق گذاشتن گوشی تلفن را شنیدم

(دختره نذاشت من حرفمو بزنم. ولی هیجان زده بود غلط نکنم خبرهایی شده!!!)

فورا به فرشته زنگ زدم و گفتم برنامه فردا عصر را به صبح میندازد او هم یک کمی غرغر کرد ولی بعدش گفت باشه و با من به خرید میاد.

صبح روز بعد با فرشته به یکی از بازارهای معروف مشهد رفتیم.

فرشته رفتارش خیلی عوض شده بود . دیگه لاتی حرف نمیزد. یک مانتوی نسبتا تنگ مشکی با شلوار لی سورمه ای و شال آبی تیره و کیف و کفش سورمه ای پوشیده بود.

گفتم: تو خیلی عوض شدی چی شد یکدفعه تغییر دکوراسیون دادی. اونروز تو موسسه قانع شدم به خاطر محیط کارته ولی امروز هم که اومدی بازار تیپت کاملا فرق کرده.

- داستانش طولانیه. چند ماه اول شروع کارم به دفتر یک مجله میرفتم که یکسری کار واسشون آماده کنم. تو اون دفتر چند تا جوون سوسول هم کار میکردن. چند وقت بود متوجه شده بودم که اینها یکسره آهنگ لاتمو لاتم رو میخونن. اول توجهی نکردم تا اینکه پسر صاحب مجله یکروز اومد به شرکت باباش اونروز اولین باری بود که منو میدید. در ضمن توشرکت یک دختر ازاین مکش مرگ ماها هم به عنوان منشی کار میکرد که یک کم خرده شیشه داشت.

پسر کارفرمام به محضی که واردشد یک چشمی گردوند و متوجه حضور من شد. سرشو خم کرد و به منشی گفت این خوشگل خانوم از کی اومده اینجا شروع به کار میکنه. من سرم پایین بود و وانمود میکردم دارم مجله میخونم و اصلا حواسم به حرفهای اون نیست. بعد شنیدم که منشی گفت: خوشگل! کجاش خوشگله بهش بگو لات . برو بچه ها اسمشو گذاشتن لات. اینقدر احمقه که اینقدر شعر لاتم و لاتم رو جلوش میخونن ولی متوجه نمیشه با اون هستن. بعد هردو زدن زیر خنده.

اشک تو چشمام جمع شد. تو دلم طوفانی بود که اگر بیرون نمیریخت از درون نابودم میکرد. سریع وسایلمو جمع کردم و اومدم جلوی میز منشی و یک کشیده زدم تو گوشش و گفتم اینو میزنم تا بفهمی واسه کسی که تو رو خاک کف کفشش حساب نمیکنه اسم نذاری و بعد به طرف در راه افتادم. و بعد رو کردم به پسر کارفرمام و گفتم یک لات شرف داره به شما سوسولهای خیابونی که بوی گند تون همه آدمهای خوبو از دورتون فراری میده و لجنهایی مثل این خانم، کنار گندابتون رشد میکنه. سریع از شرکت بیرون اومدم. وقتی به خیابون رسیدم بغضم ترکید و به یک کوچه خلوت پناه بردم و با صدای بلند گریه کردم به اینکه ایکاش زودتر از اینکه جامعه منو تنبیه میکرد پدر و مادرم تنبیهم میکردن. اونها واسه اینکه ترس اغفال شدن دخترشونو از خودشون دور کنند هیچوقت در مقابل تکه کلامهای جاهلی که من میگفتم و یا لباسهایی که میپوشیدم بهم اعتراض نمیکردن . حداقل اینطوری میدونستند که کسی دوروبر من نمیاد.

- حالا یاد آوری خاطرات بسه . ولی فرشته جون تو هرطوری که باشی من تو رو دوست دارم و بهترین دوست منی.

- گونمو بوسید و گفت مرسی عزیزم به من لطف داری.

(بابا این فرشته 180 درجه عوض شده بود حالا من یک لات شده بودم مقابلش!!!!)

- حالا که منو بوسیدی امروز میتونی تا 300 هزار تومن خرید کنی و من هم حالا حالاها به این پول نیازی ندارم هروقت داشتی بده.

یک جیغی از خوشحال کشید و شروع کرد پا به پای من خرید کردن.

گفتم: بابا! تو که از قحطی در اومدی فکر کردم خودم بیکفن شدم.

گفت : الان یکساله که خرید اساسی نرفتم.

من یک مانتوی تنگ صدری کمرنگ به همراه شلوار کتان مشکی و شال صدری پر رنگ خریدم . شالم خیلی به رنگ پوستم میومد. فرشته هم یکدست بلوز و شلوار و دمپایی رو فرشی و بدلیجات خرید.

حدود 260 هزار تومن خرید کردم.

اولین خریدی بود که با حقوقم کردم، خیلی کیف داد. برای محمد هم یک تیشرت خریدم. یک بلوز خوشگل پولکی برای مامانم و یک پیرهن مردون هم برای بابام خریدم به مناسبت شیرینی اولین حقوقم. نهار را با فرشته به یک پیتزا فروشی رفتیم و گفتم: فرشته جون امروز منو با همون 300 تومن مهمون کن تا دفعه بعد من سور حقوقمو بدم.

گفت: به چه مناسبت باید از 300 تومنی که ازت قرض گرفتم مهمونت کنم؟

- به مناسبت اینکه این 300 تومن مال توست

فرشته یک نگاه متعجبانه ای به من کرد.

( به خدا دیدم شاخ درآورده ولی خیلی زود محو شد!!!!)

- شیدا چی میگی واسه خودت. جریان چیه؟

خنده ای کردم و گفتم این حقوق یکماه کارکرد شما در دارالترجمه دکتر شاکریه. در ضمن این هفته با من بیا بریم اونجا تا تو رو معرفی کنم. چون حوصله ندارم هی مقاله ها و ترجمه هارو بین شماها رد وبدل کنم.

فرشته به تته پته افتاده بود از خوشحالی دستش را جلوی دهنش گرفته بود و صداهایی از خودش در میاورد.

(من نفهمیدم گریه خوشحالی بود یا خنده خوشحالی!!!)

خب فرشته اینطوری بود. گاهی یک خورده خل ترک میزد. کار پیدا کردن تو دارالترجمه دکتر شاکری هم چیز بی اهمیتی نبود ولی چه کنم که از ترجمه بیزار بودم.

گفتم ببین حالا از شوک بیا بیرون! پیتزاها سرد شد. زود بخور که بریم من 4:30 باید آموزشگاه باشم.

آنروز بعداز ظهر هم مثل روزهای دیگر گذشت و من منتظر تلفن گلبرگ. یکبار به او زنگ زدم. گوشیش خاموش بود. آخر شب یک اس ام اس از گلبرگ به من رسید که قربونت تو فردا کلاس نداری. کلاس منو اداره کن چون من فردا نمیام.

به او زنگ زدم گوشیشو خاموش کرده بود.

روز بعد هم اتفاق خاصی نیوفتاد و من صبح و بعد از ظهر کلاس گلبرگ را اداره میکردم. داوودی هم مثل همیشه بود ولی احساس کردم یک خورده مضطرب است و گفتم احتمالا به خاطر نبود گلبرگ است.

شب که از موسسه بیرون آمدم، هوا حسابی سرد شده بود و آسمان قرمز بود. به احتمال زیاد فردا برف می آمد. سرمای هوا را دوست داشتم البته در حدی ک دستانم یخ نکند. دستهایم را در جیبم کردم . یقه پالتورا بالا کشیدم و پیاده به سمت خانه راه افتادم. سردی هوا به صورتم میزد ولی من عشق میکردم تو این هوا پیاده برم.

به خودم که آمدم به خونه رسیده بودودم. ولی دوست نداشتم داخل شوم. دوست داشتم تو این هوا قدم بزنم و تمام سلولهای ریه هایم را از آن هوای سرد پر کنم.

آبریزش بینی ام شروع شده بود . وارد خانه که شدم محمد در حال درس خواندن بود.

گفتم: محمد دوست داری شام بریم بیرون!

بچه ذوق کرده بود.

- آره خیلی دلم میخواهد.

- پاشو زود حاضر شو بریم بیرون شام بخوریم. فقط شرطش اینه پیاده بریم.

- باشه الان حاضر میشم.

با محمد به آرامی در خیابان قدم میزدیم و چشم میگرداندیم تا به اولین پیتزا فروشی که رسیدیم به داخل برویم. این اولین بار بود که بعد از آمدن به مشهد با محمد بیرون میرفتیم. غرق در افکار و برنامه ریزیهای خودم بودم که محمد گفت: آجی اونوره خیابون پیتزا فروشیه.

- بریم

بعد از یکربع سرپا ایستادن، دو تا صندلی پیدا کردیم و به گارسون پیتزا سفارش دادیم.

غذایمان را در سکوت خوردیم و قدم زنان با محمد به خانه برگشتیم.

تازه در رختخوابم رفته بودم که محمد صدا یم زد

- آجی

- بله

- ممنون امشب بیرون بردیم

- خواهش میکنم داداشی. اگه درس نداشتی بیشتر میتونستیم بریم با هم بگردیم

- انشالله وقتی امتحانمو دادم

- انشالله

برنامه هایم حسابی بهم ریخته بود. پانل گروپ٬ مطالعه کتابهای داوودی ٬ آماده شدن برای امتحان اردیبهشت ماه انتخاب مدرسین٬ ترجمه مقالات.

وقتی برنامه هایم بهم میخورد من هم عصبی میشدم.

باید یک جوری جمع و جورش میکردم.

اول از همه باید ترجمه ها را از سرم باز میکردم و بعد پانل گروپو

تو همین افکار بودم که خوابم برد

5 شنبه شب با خیال راحت پای کامپیوتر نشستم و وارد چت روم شدم.

(به! همه اراذل و اوباش امشب آنلاینن!!) مریمو پیدا کردم وسلام فرستادم. اوهم جوابم را داد. و بعد از کارام پرسید.

درحال پاسخ دادن بودم که یک هو حامد پرید وسط حرفم و نوشت سلام به خانومهای خوشگل

- علیک سلام آقایون خوشگل

- یک وقت کم نیاری ها عیبه

- خیالت تخت کم اومد، از تو غرض میگیرم

- ما همه جوره مخلصیم

- وظیفته و بعد دوباره رفتم سراغ مریم و در مورد کارها و تولدش با هم صحبت کردیم .با مریم خیلی زود صمیمی شدم.

حامد هم که هی این وسط پارازیت میداد

از مریم خداحافظی کردم و برای حامد نوشتم: چی از جونم میخوای؟

- وقت

- چی؟

- منظورم اینه وقت داری باهم بریم بیرون یه دوری بزنیم

- کی؟

- الان

- ساعت ده شبه

- یک دوری میزنیم زود میایم

بدم نی آمد به بیرون بروم. ولی خب به چه دلیل او از من خواسته بود که با او در این ساعت شب بیرون بروم؟ چرا از مریم نخواسته بود

(خدایی ویل ویلیم میره که باهاش برم دور دور!!)

بعد از یک تاخیر 30 ثانیه در جواب گفتم اکی فقط تا 11 شب نه دیرتر

- باشه بابا !! چی سخت میگیری. تا 10 دقیقه دیکه بیا دم در

شلوار جینم را با یک کاپشن بلندم پوشیدم وشال قرمزمو سرم کردم گفتم : محمد من با بچه ها یه ساعتی میریم بیرون سریع برمیگردم

- با کدوم بچه ها؟

- با بچه های عمم!! بچه های موسسه دیگه.

- ( چی میگفتم؟ میگفتم با دوست پسرم داریم ساعت ده شب میریم هواخوری!!!!!!)

- باشه . کلید بردار که اگه خواب بودم بیدارم نکنی

- یکساعته برمیگردم. تو هم نخواب درستو بخون.

از خونه که بیرون آمدم دیدم حامد داره چراغ میدهد. بدو رفتم آنطرف کوچه و جلو نشستم هوا خیلی سرد بود.دستم را جلوی بخاری ماشینش گرفتم و گفتم: س س لام.

گفت: سلام به روی ماهت شیدا خانم زبون دراز

رویم را به او کردم و زبونم را در آوردم.

او هم خنده ای کرد و راه افتاد. با وجود اینکه بار دوم بود میدیدمش احساس بیگانگی نداشتم و با او راحت بودم.

یک آهنگ خارجی عوضی از اینها که موقع خوندن جیغ میزنند گذاشته بود. در کنسول وسط ماشین را باز کردم چند تا سی دی بود. یکیش 50 سال موسیقی ایران بود. دست بردم که سیدی خارجی مسخره اش را بردارم و سیدی که برداشته بودم بگذارم که گفت: چی کار میکنی؟

- حالم بهم خورد از این جیغ جیغ

- چی میخوای بذاری

سیدی رو بردم جلوی صورتش و تکان دادم

- این سی دی رو نذاری. حالم بهم میخوره

- ولی من برعکس تو فکر میکنم تو این هوا خیلی فاز میده. اکثر آهنگهایی که روش نوشته رو گوش دادم خیلی زیباست. دوباره دست بردم سیدی رو بردارم که حامد دستم را گرفت و بغلم گذاشت و گفت: گفتم نه . همین خوبه

از تماس دستش با دستم یکهو لرزیدم و دلم هوری پایین ریخت. به او خیره شدم و با خودم گفتم این باز چه مدلی بود. اینقدر غرق در این حس و حال بودم که نفهمیدم حامد چقدر خودخواه و غربزده است.

حامد جت وار راه افتاد

گفتم: چه خبرته؟ مگه سر میبری؟ یک کم آرومتر

- حالش به این سرعتشه . خب حالا کجا بریم؟

- هرجا تو بگی.

گفت میریم شاندیز . یک چایی میخوریم یک قلیون دوسیب میکشیم بعدش برمیگردیم. ok؟

- ok

حامد جلوی یکی از کافه های سنتی نگه داشت و گفت: بفرمایید رسیدیم

از ماشین بیرون آمدم

هوا خیلی سرد بود و باد سردی میوزید. خصوصا شاندیز که تابستانش سرد است چه برسد به زمستانش

از سرما سگ لرزه میزدم. در حالیکه دندانهایم به هم میخورد گفتم: حامد بریم تو دارم قندیل میبندم.

کاپشنش را در آورد و رویم انداخت و گفت: بیا اینو بپوش من زیاد سردم نیست

از احساس گرمای کاپشن که در واقع گرمای تن حامد بود، به یک حالت خلسه ای فرو رفتم.

وارد کافه سنتی شیدم .

حامد چای و قلیون دوسیب سفارش داد. چاییش خیلی چسبید. این اولین تجربه من در مورد بیرون آمدن با یک پسر غریبه و در کنار او نشستن بود. حس دوگانه ای داشتم از یک طرف خجالت و احساس گناه و از طرف دیگر حس زیبایی که از اولین دیدار حامد پیدا کرده بودم و تا حالا در برخورد با دیگر پسرهای فامیل نداشتم. این حس یک جوانه کوچکی از احساس من به حامد بود که در حال رشد کردن و شاخ و برگ دادن به همه وجودم بود.

از سرما چند تا چای خوردم ولی حامد به همان یک چای بسنده کرد و ترجیح داد وقتش را به کشیدن قلیان دو سیب بگذراند.

موقع برگشتن به مشهد، حامد کنار یک ویلا نگه داشت. چراغهای سر در ویلا روشن بود و نوری خفیف به داخل ماشین تابیده میشد.

با صدایی نگران و متعجب گفتم: چرا این جا نگه داشتی؟

گفت: ببین شیدا! امشب که گفتم باهم بیاییم بیرون. در واقع میخواستم راجع به یک موضوعی باهات صحبت کنم. شاید الان خیلی زود باشه ولی حد اقل روابطمون معنی دار تر میشه

دومرتبه نگران پرسیدم: میشه حرفتو واضح تر بزنی؟

گفت : باشه . باشه . یک کم حوصله کن میفهمی

همینطور که میدونی من مدت کوتاهیه که از آلمان برگشتم. همیشه تنها آرزوم این بوده که بتونم برم اونور آب و اونجا زندگیمو پایه ریزی کنم ولی تا حالا به اونچه که میخواستم نرسیدم حالا اسمش هرچی میخواد باشه. تقدیر. سرنوشت. بدشانسی یا هرچیز دیگه

سفر آخرم که به آلمان بود چند ماه طول کشید. راستش نتونستم کار مناسبی اونجا پیدا کنم واسه همین با تموم شدن پس اندازم مجبور شدم برگردم. الان هم دارم دنبال کار میگردم و به چند تا شرکت رزوممو دادم. ولی واقعیت اینه که با توجه به شرایطی که الان دارم بهترین گزینه برای من، ماندن در ایران و کار کردنه . با وجود علاقه شدیدم به رفتن از ایران بهدلیل بی پولی هیچ اقدام دیگری فعلا نمیتونم بکنم. واسه همین باید فعلا به فکر کار باشم و یک سر وسامونی به زندگیم بدم

از روزی که که تو رو دیدم احساس کردم با تمام دخترهایی که دیدم چه ایرانی و چه خارجی، یکجورایی فرق داری. احساس کردم در عین حال که خیلی راحت برخورد میکنی، ولی حدو حدود خودتو میدونی. دروغ چرا! ازت خوشم اومد احساس کردم اگه یک زمانی بخوام ازدواج کنم تو فرد مناسب زندگی منی. واسه همین ازت خواستم که امشب بیای تا باهات صحبت کنم و ازت بخواهم که اجازه بدی تا بیشتر با هم باشیم تا با روحیات هم آشنا شویم و در این مدت هم، من به کارهام سرو سامونی بدم تا در صورت اومدن به خواستگاری شما حداقل خیلی جلوی خانوادت ضایع نشم.

کاملا شوکه شده بودم. به حامد نگاه کردم. گیج شده بودم . او از من خواستگاری میکرد یا پیشنهاد دوستی به من میداد؟

گفتم راستش ...

گفت: میدونم. شاید یک کم کارم عجولانه است ولی حداقل تو رو به عنوان یک فرصت در زندگیم نمی خوام از دست بدم. مثل خیلی از فرصتهای دیگه که از دست دادم .واسه همین گفتم رابطمون بهم نزدیکتر بشه تا شاید همو بهتر بشناسیم. نمیخوام توهم فکرتو درگیر کنید. من تا جا بیفتم و شرایط اومدن به خواستگاری رو پیدا کنم مدتی طول میکشه تو این مدت هم همو بهتر میشناسیم تا تصمیم اشتباه نگیریم.

نمیدانستم چه بگویم. آیا قبول میکردم یا میگفتم ترجیح میدهم رابطمان در همین سطح بماند. به وضوح در این مدت کوتاه به من ثابت شده بود که علایق و سلیقه های من و حامد خیلی از هم دورند ما حتی در گوش کردن آهنگ تفاهم نداشتیم. ولی نمیخواستم این موقعیت را از دست بدهم حامد فرد مناسبی برای ازدواج بود. زیبا و خوشتیپ و تحصیلکرده و سالم. تمام چیزهایی که یک فرد ایده آل در ظاهر دارد او داشت. پس نباید این شانس را از خودم میگرفتم. به همین خاطر گفتم: منم خوشحال میشم که با شما بیشتر آشنا بشم.

ساعت 11:15 به خانه رسیدیم. کاپشن حامد هنوز تنم بود. کاپشن را به او برگرداندم و از او به خاطر گردشی که با هم رفته بودیم تشکر کردم. وقتی حامد رفت به آسمان بالای سرم نگاه کردم قرمز بود . با خودم گفتم بوی برف میاد.

شب از سرما جایم را کنار بخاری انداختم و سرم را زیر پتو کردم.

صبح که از خواب پاشدم احساس کردم نوری که از پنجره میتابد بطور غیر طبیعی اذیتم میکند . به طرف پنجره رفتم. برف زمین را سفید کرده بود و دانه های درشت برف رقصان از آسمان پایین می آمدند. از دیدن اولین برف زمستانی ذوق زده شدم. تو حال و هوای خودم بودم که تلفن زنگ زد:

- الو

مامان: سلام دختر گلم

- سلام مامانی خوشگلم. چه عجب یادی از ما فقیر بیچاره ها کردی؟ نکنه شماره رو اشتباه گرفتی؟

- چطوری عزیزم. محمد چطوره؟

- از احوال پرسیهای شما هر دو تامون خوب خوبیم.

- محمد کجاست؟

- تو خواب ناز

- شیدا شیطنت نکن. زنگ زدم بگم آخر هفته مراسم عقد کنون امیرحسینه. پسر سوری خانم. بهت زودتر زنگ زدم که اگه خواستی لباس بخری، زودتر فراهم کنی.

- امیر حسین داماد شد؟ زنش کیه؟

- سمیه. دختر خاله اش.

- بالاخره سمیه خانم به آرزوش رسید. فکر کنم تا آخر عمرش باید نذری هاشو بده.

- چرا که نه. پسر به این خوبی. آقایی. تحصیلکرده.

- در ضمن کمی هم خود بزرگ بین

- نمیدونی وقتی به سوری خانم گفتم شیدا گفته تصمیم ازدواج نداره چقدر بهش برخورد. تا مدتی با شهین صحبت نمیکرد

- اینقدر که بی جنبه است!

به آقا رضا گفته بود مگه امیر حسین من چه ایرادی داشته که شیدا حتی حاضر نشده با هاش حرف بزنه.

- حکایت سوسکه و دست و پای بلوری بچه اش است

- حالا بگذریم. خودتو واسه جمعه آماده کن . آقا رضا 5 شنبه شب میاد مشهد. شب میاد اونجا . صبح با هم بیایید نیشابور

- من اگه نیام چی میشه؟

- میخواهی برامون حرف در بیارن. بگن حسودیش شده

- مامان چه حرفها میزنی. خوبه که من ردش کردم. اگه اونها منو نمی پسندیدند چی میخواستی بگی.

- مادر جون به خاطر شهین بیا.

- حالا ببینم چی میشه.

- بابات میگه به شیدا بگو بیاد

چشم بلند بالایی گفتم و بعد از خداحافظی گوشی را قطع کردم.

تمام روز در فکر حرفهای حامد بودم . خودم هم از حامد خوشم می آمد. از روزی که دیده بودمش یک جورایی فکرم را مشغول کرده بود. ولی تصمیم گرفتم تا مدتی به مامان و بابا چیزی نگویم.

بعد از ظهر جمعه کمی تو خیابانها و روی برفها پیاده روی کردم و خش خش برفها زیر پاهایم حس خوبی به من میداد. آنقدر حامد و حرفهاش فکرم را درگیر کرده بود که نفهمیدم کی هوا تاریک شد. سریع به خانه برگشتم. شب زودتر از معمول خوابیدم در حالیکه به این نتیجه رسیده بودم حامد همان کسی است که میتواند مرا خوشبخت کند.

صبح روز بعد دکتر پیروز فر را در آموزشگاه دیدم که به من گفت آخر وقت دیرتر به خانه برم چون کارم دارد.

بعد از تمام شدن کلاسم تو دفتر منتظر دکتر پیروز فر شدم.

مثل همیشه خوش تیپ بود با لباسهای مرتب و بوی خوشایند ادوکلن مردانه سرد.

به پایش بلند شدم و گفتم: سلام استاد

- سلام خانم شریفی نیا. حالتون چطوره؟

- ممنون. شما خوبید

- خدا رو شکر

- استاد امری داشتید که فرموده بودید به خونه نرم؟

- آره. آره. خوب شد یادم انداختی. به کل فراموش کرده بودم. پیری است و فراموشی

- اختیار دارید. کاش همه پیرها هم مثل شما جوان و سرزنده باشند

- خانم شریفی نیا ! پسر عمه من دکتر کوروس شایان. یک دختر داره که حدود 6 یا 7 سالشه. کوروس خودش درگیر کارشه. در واقع کارش همه زندگیشه. از طرفی هم دوست داره که به دخترش رها برسه و اونو فراموش نکنه. اون از من خواسته که یک معلم زبان انگلیسی بهش معرفی کنم که بطور خصوصی با رها زبان کار کنه. البته تاکید کرده که معلم رها، خانمی جوان و سرزنده باشه چون همسر کوروس چند ساله که فوت کرده و همین کمی رها رو افسرده کرده.

من هیچکسو بهتر از شما ندیدم که به کوروس معرفی کنم. ازت میخوام اگه بتونی هفته ای دو روز وقتتو خالی کنی که به رها برسی. از نظر دستمزد هم نگران نباش کوروس وضع مالیش خوبه و مشکلی با پرداخت هزینه معلم خصوصی نداره.

- استاد بحث سر این حرفها نیست. من الان تمام هفته غیر از 4 شنبه اینجا در گیرم. فکر نمیکنم بتونم بیشتر از یک روز در هفته تدریسشو قبول کنم.

- همون 4 شنبه ها فعلا خوبه. تا ترم بعدی که بتونی برنامتو کمی خلوت کنی. در ضمن این دختر گناه داره. خیلی تنهاست. فکر کنم تو بتونی دوست و معلم خوبی براش بشی.

- حالا شماره تلفنشونو به من بدید تا من یک صحبتی باهاشون داشته باشم و ببینم چی میشه.

دکتر پیروزفر شماره منزل دکتر شایان را به من داد و من بعد از خداحافظی عازم خانه شدم.

به هیچ وجه نمیتوانستم حرف دکتر پیروز فر رو زمین بیندازم.

او به گردن من حق داشت و هنوز خیلی مدیونش بودم.

استاد پیروز فر انسان بسیار نیکوکاری بود و تا جایی که میتوانست به همه در مشکلاتشان کمک میکرد. خوش تیپ و خوش لباس بود و در ضمن پولدار.

چندین سال میشد که از همسرش جدا شده بود و دو پسرش در آمریکا زندگی میکردند و او تنها در ایران بود. دو سه تا از این دخترای دانشگاهمان بدجوری به او چراغ سبز نشان میدادند که هیچکدامشان را تحویل نمیگرفت.

چند روز گذشت و من هنوز فرصت نکرده بودم که به شایان زنگ بزنم. حامد را هم ندیده بودم. فقط تلفنی با هم در تماس بودیم که هر دفعه او زنگ زد وکلی سر به سر هم گذاشتیم. از هر طرف که دور میزدم، میدیدم حامد تمام چیزهایی را که من به عنوان شوهر مد نظر داشتم دارد. خوشتیپ، قد بلند، تحصیلکرده و دنیا دیده. از نظر اختلاف عقیده و سلیقه هم فکر نمیکردم با عقاید او در آینده مشکل پیدا کنم.

بالاخره به منزل شایان زنگ زدم. خانم مسنی گوشی رو برداشت. بعد از معرفی خودم گفتم که از طرف آقای دکتر پیروز فر برای تدریس زبان انگلیسی دختر آقای شایان زنگ زدم. خانم مسن خیلی خشک و رسمی صحبت میکرد بطوریکه کمی به من برخورد. ولی با این ذهنیت که همسرآقای شایان فوت کرده و احتمالا این خانم خدمتکار آنجاست خیلی احساسم را تحویل نگرفتم.

قرار شد همان هفته 4 شنبه ساعت 10 صبح جلسه اول کلاس و آشنایی من با رها دختر آقای شایان باشد.

شماه موبا یلم را به آن خانم دادم که اگر برای کلاس در روز چهار شنبه آمادگی نداشتند به من اطلاع بدهند.

روز 4 شنبه شلوار جین طوسی با پالتوی زغال سنگی پوشیدم. یک شال قرمز بافت سرم کردم و به منزل شایان رفتم خانه آنها در مکن بالای شهر مشهد بود . یک خانه ویلایی بزرگ.

با زدن آیفون تصویری در حیاط بعد از چند ثانیه باز شد. انگار زیر آیفون نشسته بودند که تا یکی زنگ میزند سریع درو باز کنند.

وارد خانه شدم. یک حیاط نسبتا بزرگ که گوشه حیاط یک باغچه بزرگ بود و وسط آن یک درخت کاج رونده قرار داش تو دور تادور باغجه هم بوته های گل رز بود. برفها تازه باز شده بودند. هوای خوبی بود البته کمی هم سرد. اوایل دیماه بود. اکسیژن هوا را با یک دم عمیق به ریه هام فرستادم و با با یک بازدم همه را از ریه هایم خارج کردم. پر شدم از احساس قشنگ زندگی. دستایم را و به هم قلاب کردم و دور خودم چرخیدم.

( شیدا اومدی خونه آقای شایان! پارک ملت که نیومدی ورزش صبحگاهی!!!)

یک تراس بزرگ با چند تا پله از حیاط جدا میشد. در ورودی ساختمان در گوشه تراس قرار داشت. با زدن چند ضربه به در، خانم میانسال سفید و چاقی که قد کوتاهی و کت دامن سورمه ای به تن داشت و روسری آبی با حاشیه سورمه ای به سر کرده بود در را باز کرد.

سلام کردم و خودم را معرفی کردم. خیلی خشک جواب سلام من را داد و گفت: حوری هستم . دایه رها، دختر آقای شایان و وظیفه مدیریت امور خانه را دارم.

وارد خانه شدم. چه منزل بزرگی! به حالت دوبلکس بود که آشپزخانه در سمت راست هال و یک اتاق بزرگ در سمت چپ هال بود که درش هم بسته بود.

هال ورودی زیاد بزرگ نبود و با چند تا پله وارد هال پذیرایی میشدیم که بسیار بزرگ و مستطیلی شکل بود. از کنار پله هایی که دوتا هال را بهم وصل میکرد، پله های مارپیچی به سمت بالا میرفت که بالا هم چند تا در بود که به احتمال زیاد سرویس بهداشتی و اتاق خوابها در بالا قرار داشت.

در گوشه هال و پذیرایی آباژورهای شیک و گلدانهای گل مصنوعی و طبیعی قرار داشت. تمام قالی ها دستی بودند. یک دست مبل راحتی در هال ورودی و 2 دست مبل سلطنتی و

یک میز نهار خوری 12 نفره در هال پذیرایی بود. با دیدن وسایل و مبلمان خانه کاملا میشد پی برد که صاحب آن خونه مرد ثروتمندی است.

با راهنمایی خانم میانسال به هال پذیرایی رفتم.

حوری خانم از من عذرخواهی کرد و به سمت آشپزخانه رفت.

در برخورد اول اصلا از این خانم خوشم نیامد. بعد از چند دقیقه با صدای نازک دختر بچه ای سرم را به سمت پله ها برگرداندم. دختر بچه 6 یا 7 ساله با پوستی رنگ پریده و موهایی کوتاه به مدل گرد از پله ها به پایین آمد. وقتی به من رسید دستش را دراز کرد و گفت: من رها هستم. شما باید معلم جدید زبان من باشید.

لبخندی زدم و دستش را گرفتم. چقدر ظریف و شکننده بود. به دخترک نگاهی کردم.

( چقدر لاغر و نحیفه!! انگار بهش غذا نمیدن بخوره!!!)

گفتم: من شیدا شریفی نیا هستم. معلم زبان انگلیسی شما.

-خیلی خوشبختم.

به نظر دختر با ادبی می آمد.

در همین حین خانم 36 ساله ای با سینی چایی وارد هال پذیرایی شد و بعد از سلام گفت: که زهره هستم مسئول پخت و پز و امور آشپزخونه.

( عجب دم و دستگاهی دارن! مسئول امور خونه! مسئول امور آشپزخونه! مثل اینکه این یارو پپولش از پارو بالا میره!)

تو ذهنم شایان ا یک آدم 467 – 48 ساله با شکم گنده و قدی کوتاه و کچل تصور کردم. از این فکر خنده ام گرفت و به رها نگاه کردم. چشمان عسلی و موهای قهوه ای روشن با لبهایی نازک به او زیبایی خاصی میداد. ولی در قیافه اش ناراحتی و افسردگی موج میزد.

گفتم: رها جون، کلاس چندمی؟

- کلاس اول

- امروز مدرسه نداشتی؟

- چرا. ولی حوری خانم به مدرسمون زنگ زد و گفت امروز نمیتونم برم چون باید میموندم وبا شما آشنا میشدم.

- خب حوری خانم به من میگفت من بعد از ظهر میومدم. شما هم از درست نمیموندی.

- پدرم به حوری خانم گفت از ادب به دوره که باشما تماس بگیریم. بابا گفت شاید شما برنامتونو واسه امروز هماهنگ کرده باشید .

( به نظرم اینجا پادگانه! برخورد حوری خانم و سمتهای مختلف افراد این خونه و طرز صحبت کردن رها میگه که اینجا همیشه حکومت نظامیه!!)

جلسه اول کلاس را همان روز در اتاق رها برگذار کردم. اتاق بزرگ به رنگ صورتی و پر از انواع اسباب بازیها و عروسکها. که رها میگفت اکثر آنها را پدرش از انگلیس برایش خریده است. همان روز از رها پرسیدم: رها مطب پدرت کجاست؟

- پدرم که پزشک نیست؟

- ولی دکتر پیروز فر میگفت اون دکتره

- نه خانم شریفی نیا! پدرم مدرک دکترا داره. و یک شرکت داره

- آها!!!!! حالا فهمیدم. در ضمن از این به بعد به من بگو شیدا جون نه خانم شریفی نیا

- باشه

ومن هم لپش را کشیدم و درس را شروع کردیم. و به رها چند تا کلمه و چند تا از حروف انگلیسی را یاد دادم. موقع خدا حافظی به حوری خانم گفتم که جلسه بعدی کلاس چهار شنبه دیگر بعد از ظهر است تا رها از مدرسه اش نماند.

حوری خانم گفت: نمیشه یه روز دیگه هم واسه رها کلاس بذارید. آقای شایان گفتن که ازتون خواهش کنیم یه روز دیگه هم بیایید.

- من فقط جمعه ها وقت دارم

- اشکالی نداره. جمعه هم خوبیه

- پس. جمعه ساعت 10 صبح

بهانه خوبی بود که به عروسی امیرحسین نروم.

از خانه شایان که بیرون آمدم، به حامد زنگ زدم و به او گفتم اگر ظهر کاری ندارد نهار را باهم به رستوران برویم. دلم برای حامد تنگ شده بود.

تمام لحظه های بیکاری و تنهاییم را با یاد او میگذراندم و برای آینده ای که قرار بود با او باشم برنامه ریزی میکرد. یک دفعه به خودم آمدم که در وادی عشق او اسیر شده بودم. حامد مرد رویاهایم شده بود. با دیدنش صدای کوبش قلبم را میشنیدم و با ندیدنش دلتنگ میشدم. روز شماری میکردم تا خانواده اش برای خواستگاری من به نیشابور بروند.

جمعه صبح به منزل شایان رفتم. حوری خانم گفت بعد از کلاس آقای شاایان در اتاق کارشان منتظر من هستند. کلاس که تمام شد به اتاق کار شایان یا همان اتاق روبه روی آشپزخونه رفتم. هنوز وارد اتاق نشدم که صدای موبایلم بلند شد.

فرشته بود گفتم: فری، الان نمیتونم صحبت کنم. ببین آی دی یاهو مسنجرم سوان شیدا ست شب بیا رو نت باهم بچتیم.

بعد اتمام مکالمه ام با فرشته چند ضربه به در زدم.. با صدایی که میگفت بفرمایید وارد اتاق شدم.

اتاق بزرگی بود. دیوارهای کرم با یک دست مبل راحتی قهوای پر رنگ که وسط اتاق به صورت گرد گذاشته شده بود. یک قالی دستی کرمی رنگ هم کف اتاق پهن شده بود. دیوار روبه رو یک کتابخانه سرتاسری بزرگ داشت که تا سقف پر از کتاب بود . در جلوی آن هم یک میز اداری چوبی بسیار شیک قرار داشت. با وارد شدن من به اتاق، آقای شایان که پشت میز نشسته بود برای احترام از جا بلندشد. سلام کردم و خودم را معرفی کردم. تعارف کرد که روی مبل بنشینم. منهم روی مبلی که روبروی او بود نشستم.

به قیافه اش دقیق شدم. با چیزی که من در ذهنم ساخته بودم کاملا متفاوت بود یک آقای 38-37 ساله با قیافه جدی و خشن. قدی که 10 سانتی از من بلندتر بود. پوست گندمی. بینی کشیده، موهای پر و به بالا شانه شده، با یک بلوز مردانه شکلاتی که آستینهایش را تا زده بود. یک عینک ظریف و بدون فِرم هم به چشم داشت.

یکدفعه یاد شوالیه های فیلمهای یونانی افتادم و لبخندی بر لبانم نقش بست. متوجه شدم که به من خیره شده است. زود دست و پایم را جمع کردم و گفتم: شما با من کاری داشتید؟

اوهم مثل من تو عالم هپروت بود که با صدای من به خودش آمد و گفت: بله خانم شریفی نیا. میخواستم در مورد دستمزدتون با شما صحبت کنم.

- مگر دکتر پیروز فر به شما چیزی نگفتند

- نه به اختیار خودتون گذاشتند. البته خواهش میکنم تعارف نکنید. شما زحمت میکشید و باید حقتون رو به طور کامل دریافت کنید.

- شما الطف دارید. ولی من ترجیح میدهم با ایشون در مورد حقوق من صحبت کنید.

- من فریدونو زیاد نمیبینم. فکر کنم این مسئله به من و شما مربوط میشه. خواهش میکنم تعارف نکنید.

خودم رابه در پررویی زدم و گفتم: تدریس خصوصی زبان انگلیسی ساعتی 30 تومن است ولی چون من سابفه کاری زیادی ندارم. فکر کنم ساعتی 20 تومن کافی باشه. چکی نوشت و از پشت میز بلند شد و به طرف من آمد و چک را جلوی من روی میز جلوی مبل گذاشت. سرم را بلند کردم نگاهم در نگاهش قفل شد. بوی آشنایی به مشامم خورد. همان بوی ادوکلن تلخ مردانه.

به چک نگاه کردم و گفتم: این مبلغ زیادی است. شما تمام حقوق چند ماه من را یکجا حساب کردید.

گفت: نه. من همان ساعتی 30 تومن حساب کردم. میشود جلسه ای 60 تومن. در هر ماه شما 8 جلسه کلاس دارید که میشود 480000 تومن. من رند کردم و پانصد تومن نوشتم.

گفتم: ممنون از لطفتون ولی من نمیتونم مبلغی بیشتر از 480000 تومن از شما قبول کنم. با وصول کردن این چک. حتما باقیمانده آن را برای شما خواهم آورد. و از جایم بلند شدم. خداحافظی کردم و از خانه بیرون رفتم. احساس کردم که پولشو به رخم کشید. از کارش خوشم نیامد. یک آن تصمیم گرفتم که به خانه شایان برگردم و چک را جلویش بگذارم و بگویم که دیگر نخواهم آمد. ولی رو در بایستی که با استاد پیروز فر داشتم، مانع از این کار شد. او در حق من خیلی لطف کرده بود و من باید زحمات او راجبران میکردم.

( الحق که شوالیه ای!!! مرتکه از خود راضیه مغرور!!!)

آنشب برای شام با حامد به رستوران رفتیم. در کنارش که بودم گذر زمان مثل وزش سریع باد شده بود. دوست داشتم هر روز او را ببینم. از لحظه ای که در کنار هم بودیم حامد شروع به مسخره بازی میکرد تا لحظه جدایی. چند بار خواستم که با او در مورد شعر و عرفان صحبت کنم که گفت: از هر چی شعر و شاعریه حالش بهم میخوره. شعر مال دنیای متجدد امروزه نیست.

از حرفش به من برخورد. از اینکه خیلی راحت چیزهایی که به آن علاقه نداشت رد میکرد احساس بدی به من دست میداد. با وجود این هنوز هم فکر میکردم که او مرد سوار بر اسب رویاهاای من است.

دو هفته گذشت من درگیر آموزشگاه و کلاس رها بودم. باقیمانده پول را هم به حوری خانم دادم که به شایان بدهد. شوالیه را تو این چند هفته ندیدم. حوری خانم بسیار نچسب بود. ازنوع تفلون خارجی و اصلا ازاو خوشم نمی آمد. ولی معلوم بود در منزل حرفش خریدار دارد.

اواسط بهمن ماه بود و زمینها پوشیده از برف بودند. شب قبل برف سنگینی باریده بود. به خونه شوالیه که رسیدم، دیدم حیاطشان پر از برف است. برفهای پشت بام را هم داخل حیاط ریخته بودند. حسابی دلم هوای برف بازی کرده بود. بعد از کلاس به رها گفتم که لباس گرم بپوشد و به حیاط برویم و برف بازی کنیم.

من و رها گلوله های برفی درست میکردیم و به هم پرتاب میکردیم. خنده رها فضا را پر کرده بود و منهم از شادی او میخندیدم. از روزی که معلم زبانش شده بودم، چاقتر و حالتهای افسردگی اش بهتر شده بود.

رها پشت به در حیاط ایستاده بود. یک گلوله برفی بزرگ درست کردم و آن را به سمت سینه رها نشانه گرفتم در همین موقع در حیاط باز شد. رها جا خالی داد و گلوله برفی با شدت به سینه شوالیه که داخل حیاط شده بود برخورد کرد.

شوالیه وحشت زده در چهار چوب در ایستاد. رها بلند بلند میخندید و من هم از خجالت در حال ذوب شدن بودم.

سرم را پایین انداختم و سلام کردم. شوالیه با دستش برفها را از روی لباسش پاک کرد و یک سلام خشک و خالی به من کرد و به سمت تراس راه افتاد. وقتی رفت رها را بغل کردم و دور خودم چرخیدم و با او قهقه میزدم.

( نوش جونت شوالیه! حقت بود! تا تو باشی پولتو به رخ من نکشی!)

موقع خداحافظی حوری خان به من گفت که جمعه شب شوالیه یک مهمانی دوستانه گرفته است و از شما هم دعوت کرده تا در آن مهمانی باشید.

با فرشته به بازار رفتیم و برای جمعه شب و یک تونیک - شلوارحریر شیک مشکی با آستینهای کیمونو و دو تا شال حریر به رنگهای لیمویی و مشکی خریدم. روز مهمونی شایان بعد از کلاس، از رها خواستم که در پوشیدن لباس کمکم کند. آرایش ملایمی کردم و شالهای حریرم را به صورت لبنانی بستم. به نظر خودم که خیلی خوب شده بودم. رها هم که من را دید گفت: شیدا جون، خیلی ناز شدی!

در همین موقع صدای خنده زنی من را به خودش جلب کرد. از اتاق رها بیرون آمدم. یک خانم جوان حدود سنی 35 سال با موهای بلند و آرایش فجیع که لباس دکلته بلند اندامی پوشیده بود در حال صحبت و خندیدن با شوالیه بود. رها با دیدن آن زن یک ایشششی گفت و به اتاقش رفت

گفتم: رها این خانمه کیه؟

گفت: مهشید جونه. قراره پدرم با اون عروسی کنه و مامان من بشه.

- مبارکه

- منکه اصلا دوستش ندارم

- تونباید این حرفو بزنی. به خاطر پدرت باید به اون احترام بذاری. و بعد ادامه دادم: پاشو بریم پایین. مهمونها اومدند.

- شوالیه به مهمانها خوش آمد میگفت: یک کت و شلوار قهوهای پوشیده بود با کروات قهوه ای که دو خط طلایی ظریف کج در پایین آن قرار داشت.

کت و شلوارش از برند معروفی بود. بسیار خوش دوخت و شکیل.

دست رها را گرفتم و باهم به پایین آمدیم. مهمانها کم کم وارد میشدند. روی یکی از مبلهای هال پذیرایی نشستم و رها هم کنار من نشست. با آمدن یکی از مهمانها که دختری هم سن و سال رها داشت، رها از پیش من بلند شد و با آن دختر به اتاقش رفتند. با رفتن رها احساس کردم معذب هستم

( کاش دعوتشونو قبول نمیکردم!!)

سرم را چرخاندم. شوالیه در کنار مهشید ایستاده بود .لیوان آب پرتقالی در دست داشت و به من زل زده بود.

احساس شرم کردم. مثل اینکه متوجه شد من ناراحت شدم برای همین نگاهش را از من گرفت.

مهمانها همگی آمده بودند. موزیک رقص دونفره پخش میشد. مهشید به سمت شوالیه رفت و گفت: کوروس تو امشب خیلی دمقی. چت شده؟ نا سلامتی مهمونی رو به خاطر رفتن تو به انگلیس گرفتیم. بیا بریم وسط برقصیم.

حالم بهم خورد از طرز صحبت کردنش! زن هم اینقدر جلف و سبک! در حیرت بودم که شوالیه با این رفتار جدی و مبادی آدابش چگونه مهشید را به عنوان همسر آینده اش قبول کرده است.

( چشم بازار رو کور کرده با این زن انتخاب کردنش!!!)

شوالیه و مهشید باهم به وسط سالن پذیرایی رفتند و مشغول رقص شدند. مهمانهای زوج هم یکی یکی به آنها اضافه شدند.

در این میان چشمم به یک قیافه آشنا افتاد. هرچه فکر میکردم یادم نمی آمد اورا کجا دیدم. کوروس و مهشید به حالت چرخش از جلوی من گذشتند و بوی ادوکلن تلخ به مشامم خورد.

یادم افتاد آن مرد و بوی ادوکلن. دارلترجمه دکتر شاکری!!!!

درسته من این مرد را آنجا دیدم. پس آن مرد دیگر هم کوروس شایان بود. سرم را بلند کردم کوروس نگاهش به من بود.

ناگهان از مهشید جدا شد و گفت: مهشید من خسته ام. بس کن.

مهشید که بدجور ضد حال خورده بود گفت: معلوم هست تو امشب چته؟

ناگهان نگاهش به من افتاد. مثل اینکه از اول شب متوجه من نشده بود.

اصلا حال خوشی نداشتم. احساس تنهایی بدی میکردم. تصمیم گرفتم شام نخورده مهمانی را ترک کنم.

به سمت کوروس رفتم و گفتم: جناب شایان اگه اجازه بفرمایید من مرخص بشم

شایان: شما که هنوز شام نخوردید خانم شریفی نیا!

- ممنون. راستش امشب جای دیگه هم دعوت هستم باید به اونجا هم برم. خواستم بی احترامی نکرده باشم به همین دلیل دعوت شما رو رد نکردم.

- خیلی خوشحال میشدم اگه تا آخر مجلس میموندید

من: شرمنده ام باید برم

به مهشید که کنار شایان بود نگاهی انداختم تا از او هم خداحافظی کنم. از خشم لبهایش میجوید. چرا؟ چرا؟ چرا؟

با سرم از آن مار خوش خطو خال خداحافظی کردم و به سمت در هال براه افتادم دستم به روی دستگیره بود که صدایی مرا به خودش جلب کرد

زن: این مدل جدیده؟

برگشتم مهشید بود.

گفتم: با من بودید؟

گفت: نخیر با دیوار بودم. غیر از من و شما مگه کسی اینجاست؟

- منظورتون رو نفهمیدم

- پرسیدم ایم مدل جدیده که خودتو نو بزک دوزک میکنید چنبره میزنید رو زندگی مردم

- خانم محترم حرف دهنتونو بفهمید . چرا افکار مسموم خودتون رو به دیگران نسبت میدید.

صدایش را بلند کرد و گفت: افکار من مسمومه یا تو که از سر شب مدام واسه شوهر من چشم و ابرو نازک میکنی

عصبانی شدم. داغ کردم و با خشم انگشت سبابه ام را جلوی صورتش گرفتم و گفتم: اگه یکبار دیگه حرفی از اون دهن کثیفت بیرون بیاد مراعات هیچکس رو نمیکنم و به دهنت میزنم که نفهمی از کی و کجا خوردی!

رها به کنارم آمد و دستم را در دستانش گرفت.

طفلکی دستاش یخ کرده بود. آن مردی رو که در دارالترجمه میلاد دیدم به سمتم آمد و نگران پرسید چی شده؟

رها گفت: عمو روزبه، مهشید جون با شیدا جون دعوا کرد و حرف بدی بهش زد و شیدا جونو عصبانی کرد.

روزبه به رها گفت: شما برو به بازیت برس عموجون. ابنجا واینستا!

از خشم دست و پاهایم میلرزید. هجوم خون را در صورتم احساس کردم. گر گرفته بودم.

شوالیه با دیدن این صحنه به سمت ما آمد. خدا را شکر که صدای ضبط بلند بود و مهمانها متوجه ما نشدند.

شوالیه پرسید: روزبه چی شده؟

رها گفت: بابا مهشید جون به شیدا جون حرف بد زد!

(این رها هم عجب پیاز داغی زیاد میکرد!!)

شوالیه با نگاهی خشمناک رو به مهشید کرد و گفت: رها چی میگه؟

مهشید گفت: رها هم عقل داره، که تو به حرفش میکنی؟

شوالیه: مهشید درست حرف بزن

و بعد رو به من کرد و گفت: خانم شریفی نیا من ازطرف ایشون از شما معذرت میخوام. شما بفرمایید.

مهشید عین ماده ببر زخمی سر شوالیه داد زد: شما بی جا میکنید از طرف من از ایشون معذرت میخواهید. مگه من خودم مُردم که تو عذر خواهی بکنی. ازسرشب که چشم ازش بر نمیداری . حالا هم منوپیش این لجن مال میکنی که چی؟

شوالیه داد زد: مهشید، خفه شو تا اون روی سگ من بالا نیومده و با خشم به روزبه رو کرد و گفت: روزبه، خانم شریفی نیا رو زودتر از اینجا ببر

زهره ام از دادش ترکید.

( یا علی! عین شوالیه ها میمونه!)

بدون خداحافظی با روزبه به بیرون از ساختمان آمدیم. باد سرد زمستانی به صورتم میخورد و گرمای آن را متعادل میکرد. بغض گلویم را گرفته بود. نه پایین میرفت و نه میشکست. با روزبه سوار ماشینش شدیم. 

 روزبه گفت: من هم بابت رفتار امشب مهشید از شما عذر خواهی میکنم.

گفتم: شما چرا عذر خواهی کنید؟ اون زن در حد این نیست که شما به خاطرش خودتونو کوچیک کنید. اون زن اصلا خانم متشخصی نیست. متاسفم برای جناب شایان با این انتخابشون.

روزبه آدرس خانه را از من پرسید و تا منزل نه من حرف زدم و نه روزبه.

آنشب تا نیمه های شب فکر میکردم. پشیمان شدم از اینکه شبی را که میتوانستم در کنار حامد خوش باشم، حرام مهمونی شوالیه کرده بودم.

چند روز بعد حوری خانم به من زنگ زد گفت: آقا خیلی دلشون میخواست خودشون با شما تماس بگیرند و بابت رفتار اون شب مهشید خانم عذر خواهی کنند ولی یک سفر کاری براشون پیش اومد و مجبور شدند که به انگلیس برن. واسه همین من زنگ زدم که از طرف ایشون عذر خواهی کنم و ازتون خواهش کنم که این هفته کلاس رها رو حتما بیایید.

خیلی قاطع و جدی جواب دادم: بحث من و مهشید خانم ربطی به کلاس رها نداره. من هیچوقت نفهمی کسی رو به پای کس دیگه نمینویسم. اگر آقای شایان با شما تماس داشتند حتما ازشون تشکر کنید و این حرفها رو هم بهشون یزنید. ای هفته کلاس رها طبق معمول همیشه برگزار میشه. خداحافظ

گوشی رو با عصبانیت گذاشتم

( آدم مغرور. مگه زنگ زدن و عذرخواهی کردن چقدر کار داره که میگه حوری خانم زنگ بزنه. تو هم یکی هستی لنگه مهشید!!!)

ندای درونم گفت: بی انصاف نشو دیگه . شایان٬ یک آب شسته تره.

گفتم : ندا جون تو رو خدا تو دیگه امروز ساکت باش که حوصلتو ندارم.

روزها میگذشت و من همچنان در نبود شایان به خانه اش میرفتم و به رها درس میدادم. مدتی بود که حامد کمتر با من تماس میگرفت. و این من را نگران کرده بود.

در آخرین باری که هم را دیدیم قرار شده بود که با خانواده اش صحبت کند و آنها عید برای خواستگاری به نیشابور بیایند.

آنسال عید برایم پر از شادی و شعف بود و به خاطر ذوقی که داشتم با مامان و بابام به همه دید و بازدیدها رفتم که این خودش باعث تعجب خانواده ام شده بود.

سه روز از عید گذشته بود و من همچنان چشم به انتظار خانواده حامد.

چند بار برای تبریک سال نو به او زنگ زدم ولی موبایلش را جواب نداد. اس ام اس تبریک عید هم برایش فرستادم ولی آن را هم جواب نداد.

نگران شده بودم. تلفن خانشان را نداشتم. اگر هم داشتم رویم نمیشد زنگ بزنم

به بهانه عقب افتادن کارهایم روز 5 ام عید به مشهد برگشتم. به محض اینکه پایم به مشهد رسید خودم را به شرکت حامد رساندم. میدانستم که از روز 5 ام عید شرکتشان باز است.

ساعت 6 بعد از ظهر بود. هنوز 20 قدمی مانده بود که به شرکت برسم. یک ماشین شاسی بلند مشکی که راننده اش یک دختر از این مدل جدیدا بود به همراه حامد که کنارش نشسته بود از شرکت ببیرون آمدند و با سرعت از جلوی من رد شدند.

در یک آن چشمم به حامد و دختره افتاد که دهنشان را مثل اسب آبی باز کرده بودند و قهقهه میزدند.

با خودم گفتم شاید اشتباه کردم. به سمت نگهبانی شرکت رفتم و گفتم: ببخشید با آقای حامد پور زند کار داشتم.

نگهبان گفت: خانم پیش پای شما با نامزدشون از شرکت رفتند.

با شنیدن کلمه نامزدشون٬ دنیا در برابرم تیره و تار شد. پاهایم سست شد و چشمانم سیاهی رفت. دستم را به دیوار زدم که نیفتم و بیشتر از این ضایع نشوم.

خودم را جمع و جور کردم و گفتم: نامزدشون؟؟

- بله. دختر رییس شرکت٬ ساناز خانم

( تمام مدتی که من چشم انتظارش بود اون کنار یکی دیگه بوده ؟؟؟؟)

- اگر کاری دارید، آقای رییس هستند.

- ممنونم . از آشنایان آقای پورزند هستم. شیدا شریفی نیا. حتما به ایشون بفرمایید که برای دیدنشون به شرکت اومدم.

نمیدانم چرا همانجا حامد را از ذهنم تف نکردم. تمام شب را در خانه گریه کردم. کورسو امیدی داشتم که نگهبان اشتباه کرده باشد. حوصله رفتن به نیشابور را هم نداشتم.

به فرشته زنگ زدم و ازاوخواستم چند تا از مقاله هایش را برایم بیاورد تا حوصله ام سر نرود.

دو روز بعد با صدای زنگ اس ام اس موبایلم از خواب بیدار شدم. از بیکاری همش خواب بودم. چند بار مامان به من زنگ زد که تنها تو خونه چکار میکنم. منهم بهانه مقالات و ترجمه هایم را آوردم و گفتم که کلاسها هم چند روز دیگه باز میشود. پس نمیتوا نم به نیشابور بروم.

ساعت 3 بعد از ظهر بود. از طرف حامد بود.

(بی معرفت یک زنگ نزد بهم!!!)

متن اس ام اس بسیار سرد و دور از هرگونه آشنایی و محبت بود.

سلام. یک ساعت دیگه. پارک کوهسنگی نزدیک رستوران منتظرتم.

با عجله لباسهایم را پوشیدم و سعی کردم که نسبت به روزهای قبل که با حامد بیرون میرفتم مرتب تر باشم. هنوز امید داشتم که نگهبان اشتباه کرده باشد.

(آخه چطور میشه که حامد به من بگه که قراره برای خواستگاری به نیشابود بیان ولی با یکی دیگه نامزد کنه؟ اونهم تو این مدت کوتاه!)

نهم فروردین بود. هوا کمی ابری بود. یک آژانس گرفتم و قبل از حامد خودم را به پارک رساندم. از دیدن دوباره اش ذوق داشتم. با فکر به اینکه حامد می گوید که نگهبان اشتباه کرده منتظرش شدم.

با دیدن حامد که به طرفم می آمد به سویش دویدم. مثل همیشه خوش تیپ بود و بوی ادوکلونش را میشد از چند متری فهمید. با هیجان سلام کردم ولی برخلاف انتظارم سلامی بیروح و خالی از هرگونه احساسی به من کرد. عید را بهش تبریک گفتم و او سردتر از دفعه قبل گفت: عید تو هم مبارک. همین

اشاره کرد که روی نیمکت بنشینیم. من هم گیج از این رفتار جدید او روی نیمکت نشستم و منتظر شدم که او شروع به حرف زدن کند.

قلبم گواهی خبر بدی را میداد.

نمیدانم چه مدت ساعت دستانم روی صورتم بود و داشتم گریه میکردم. نه گریه نمیکردم زار میزدم زار زدن با گریه کردن خیلی فرق داشت. تمام احساسات و اندوهم را به شکل قطرات مذاب شده الماس از چشمم فرو می چکاندم ولی دریغ از یک صدای نوازشگر. دل آسمان هم از این غم به درد آمده بود. گویا او هم دستخوش تازیانه های خودخواهی خیره سرانه کسی شده بود. اشکهای آسمانی را روی خودم احساس میکردم . دیگر از هیا هوی مردم خبری نبود. دستایم را از روی صورتم برداشتم با ترس به دور و برم نگاه کردم. پارک خلوت از آدم شده بود انگار کسی از ازل به آنجا پا نگذاشته . باران تند شده بود. جویباری از آب زیر پاهام راه افتاده بود وخیسی پاهایم من را متوجه زمان ومکان کرد. پس حامد کو؟

کجا رفت؟

منو تنها گذاشت؟

اینقدر از من متنفر بود که حتی حاضر نشد در بازگشت منو همراهی کنه؟

حامد رفته بود. نمیدانم کی . شاید همان موقع که من گریه کردم؟ شاید موقعیکه باران شروع به باریدن کرد؟ مهم نبود کی؟ مهم این بود که حامد رفته بود برای همیشه. و دل من از این ناجوانمردیش بیشتر گرفت تا پس فرستادن قلب عاشقم.

فریاد زدم: حامد ازت متنفرم. متنفر. متنفر و فریادم در صدای باران و غرش رعد و برق گم شد.

صورتم داغ شده بود قطرات اشکم با قطرات باران رقص عجیبی را روی صورتم آغاز کرده بودند.مستاصل از همه جا و همه کس زیر لب نالیدم:

دل عاشقان مسکین مشکن بترس از آندم

که شبی نیازمندی بکشد ز سینه آهی

من نا خواسته حامد را نفرین کردم از ته قلبم٬ به اندازه تمام ذرات احساساتم که در زیر خودخواهی و سنگدلی او لگد مال شده بود.

نمیدانستم کجا هستم. از زمان و مکان به دور بودم. کم کم حرفها ها را به یاد آوردم.

- شیدا من و تو نمیتونیم با هم باشیم. از ابتدا هم رابطمون اشتباه بود. ایده آل من رفتن به اونطرف بود نه تو.

- حامد چطور میتونی اینقدر سنگدل و بیرحم باشی؟ من خالصانه عشقمو به تو هدیه دادم. ما قرار بود نامزد بشیم. این پیشنهاد خودت بود.

- میدونم خودم بهت پیشنهاد آشنایی بیشترو دادم ولی نمیدونم چرا این اتفاق افتاد که ازت خواستم با هم دوست باشیم و از همه بدتر اینکه گفتم به خانواده ام میگم بیان واسه خواستگاری. من اون موقع مدتی نبود که از آلمان برگشته بودم حسابی سرخورده شده بودم دنبال یه چیزی. یه جایی واسه آرامش میگشتم. باور کن این صمیمی شدن من و تو بر اساس عادت بود نه عشق. من بهت عادت کرده بودم. قبول کن همراهی تو با من نفرتم رو به تو زیاد میکنه نه عشقمو چون من همیشه تو رو به صورت سدی میبینم که مانع از پیشرفتم شدی. اگر این طور که میگی عاشقمی ازت خواهش میکنم به خاطر من، منو فراموش کن و اجازه بده من به تنها آرزوم که 8 ساله دنبالشم برسم. مطمئن باش منو خیلی زود فراموش میکنی و این به نفع هر دوتامونه. شاید یک زمانی میتونستم عاشقت بشم ولی الان نیستم.ای کاش تو به جای ساناز بودی در اون موقع هم من به آرزوم میرسیدم و هم تو. که در این صورت اوضاع خیلی فرق میکرد. منو ببخش. قصدم توهین و سرکار گذاشتن تو نبود.

با گریه زیر لب گفتم بیرحمانه ترین حرفی بود که یکنفر میتونه به عنوان سلاح برای نابودی قلب و روح کسی بزنه. اون منو محکوم میکرد به اینکه چرا در ایران متولد شدم و نمیتوانم اورا به خواسته اش برسانم. چیزی که پدرم در طی این 25 سال به ما آموخته بود که باید به ایرانی بودن خودمان افتخار کنیم. پس عشق و احساسات خالصانه من که بدون چشم داشتی به او عرضه میشد در برابر مکان تولد ساناز هیچ ارزشی نداشت. اگر من مانند ساناز متولد آمریکا بودم استحقاق عشق و توجه اورا داشتم ولی اکنون عشق خالصانه من که مانند چشمه ای در حال جوشیدن بود هیچ ارزشی نداشت. چقدر یک آدم میتواند خودخواه و خودبین باشد وغرور دیگران را با حرفها یش له کند.

و دوباره زیر لب گفتم حامد ازت متنفرم.

سرم را بلند کردم تو خیابان بودم. آدمها را میدیدم که متعجب از داخل مغازه ها یا زیر سایبانهای کنار خیابان به من نگاه میکنند.

(حتما با خودشون میگن این دیوونه کیه که تو بارون به این شدیدی داره بی محابا در خیابان قدم میزنه!!!)

بله من دیوانه بودم. دیوانه یک دیوانه تر از خودم به اسم حامد.

آمد و قلب مرا دزدید و رفت

بی قراری های من را دید و رفت

او گمان می کرد من دیوانه ام

بر من و احساس من خندید و رفت

غنچه های عشق را از خاک جان

با تمام بی وفایی چید و رفت

دل به او بستم ولی افسوس،او

حال و روزم را کمی فهمید و رفت

گریه ام قطع نمیشد. میخواستم تا قیامت زار بزنم شاید خدا دلش برایم میسوخت.؟ خدا حتما دلش برایم سوخته بود چون فرشته ها هم به حالم گریه میکردند. کسی که میخواستم دلش برایم بسوزد حامد بود، حتی به قیمت ترحمش به خودم حاضر بودم در آن حال در کنارش باشم. دچار تضاد عجیبی شده بودم از یکطرف میگفتم حامد ازت متنفرم و از طرف دیگر دوست داشتم که او برگردد و بگوید همش شوخی بود و یا از خواب بیدار شوم و از این کابوس رها شوم. ولی واقعیت این بود که من از عشق حامد به تنفر رسیده بودم دو لغتی که هیچگاه در لغت نامه در کنار هم نمیگنجد.

نمیتوانستم خانه بروم یعنی دلم نمیخواست بروم. از تنهایی آنجا میترسیدم. نه از اینکه محمد حالم را بفهمد وحشت داشتم. نه محمد نیشابور است و تا هفته بعد نمی آید. پس چرا از خانه بدم آمده؟ بی هدف در خیابونها قدم میزدم وطعنه میزدم و بی توجه به حرفهایی بودم که از دهان مردم در مورد خودم میشنیدم. دوست داشتم تا ته دنیا پیاده بروم وته دنیا یکی را ببینم و بهم بگوید چرا اینطور شد؟

با صدای زنگ موبایل به خودم آمدم. نمیدانم چه مدت بود که زنگ میزد. بی اختیار گفتم حامده. حتما پشیمون شده. مگه میشه یکنفر اینقدر خالص قلبشو٬ مهرشو و زندگیشو به کسی هدیه کنه و اون زیر پاش له کنه. نه خودشه. مطمئنم حتما پشیمون شده. اون حرفها فقط یک شوخی بود.

گوشی را از کیفم درآوردم. باران شدیدتر شده بود و من هم به اندازه شدت باران خیستر.

به شماره نگاه نکردم یا شاید هم نگاه کردم یادمه 7 شماره اولش مثل شماره حامد بود ولی چرا اسمش نیومد ؟ منکه شماره اونو سیو کرده بودم. شاید به خاطر بارون بود که سیستمها بهم ریخته.

باصدایی گرفته و غمناک گفتم: الو . حامد. خودتی؟ تو رو خدا منو تنها نذار و زار زدم

- ال.......و. ال........و. خان......م شریف.......ی نیا شمای...ید؟ ص....دات.......ون خوب نمی....اد؟

اصلا صدای حامد را نمیشنیدم. لعنت به این باران!! صدا قطع و وصل میشد.

- الو. ال. ال. .و کج ایی د؟

صداش چه گرفته و مردانه شده بود حتما اوهم گریه کرده.

دور میدان ........ تو رو خدا بیا. من میترسم. سردمه.

ج...ایی نر....ی....د. اوم....دم.

نمیدانم کی این التماسها را به من یاد داده بود تا جایی که به یاد داشتم پدر سعی کرده بود در تربیتش آنقدر دقت کند که بچه هایش آدمهای قوی و مقاومی در برابر مشکلات بار بیایند. پدر التماس کردن و به ما یاد نداده بود. پس این ضعف و ناتوانی من از کجا بود. شاید این صداها از تکه های قلبی بود که یک زمانی آنقدر خودش را به درو دیوار قفس سینه ام کوبیده بود تا رها شود ولی حالا باید تکه های آن را بند انداخت. شاید بشود به آنگفت قلب شکسته. قلب من به جای رهایی اسیر شده بود. اسیر یک دیو انسان نما که بویی از عشق نبرده بود.

مبارزه عجیبی بین عقل و دلم راه افتاده بود. هرکدام ساز خودشان را میزدند و این جسم رنجور من بود که دستخوش حملات آنها شده بود. عقلم فریاد میزد شیدا برو نایست غرورتو بیشتر از این برای این آدم له نکن و قلبم میگفت پس سهم من چی؟ نرو شاید تمام اون حرفها شوخی بوده.

ولی خودم میدانم حتی اگر شوخی بود شوخی زشت و کثیفی بود. در نهایت قلبم پیروز شد و من بیجان تر و خسته تر از همیشه زیر باران منتظر حامد ماندم.

هوا تاریک شده بود. کاملا خیس شده بودم. کم کم سرما را احساس میکردم. انگشتهای پاهایم یخ زده بودند. صدای بهم خوردن دندانهایم را میشنیدم. سر انگشتان دستم کرخت شده بود و روحم سردو قلبم خاموش. تنها جایی از بدنم که داغ بود صورتم بود که هنوز میزبان اشکهای سوزانم بود

نمیدانم این سرمای وجودم از هوا فروردین ماه بود یا سردی روحم. اصلا یادم نمیاد چقدر کنار خیابان توی بارون منتظر ماندم. یک ربع. نیم ساعت . یکساعت. فقط یادم است که یکدفعه جلویم یک تویوتا کمری نقره ای ترمز زد. و دری که باز شد. نگاهم را داخل ماشین انداختم

( یعنی چه؟ این باز کیه تو این اوضاع مزاحمم شده؟ کجام مثل آدم میمونه که اینو تحریک کرده واسم ترمز بزنه؟ حامد که تویوتا نداشت!!)

صدا آشنا بود و بوی تلخ عطرش آشنا تر.

(این دیگه از کجا سبز شد؟!)

- بفرمایید تو خانم شریفی نیا .

جوابی ندادم و باز دومرتبه آن صدای آشنا ولی با لحنی مهربانتر: هم خیس شدید و هم اگه پلیس مارو ببینه، یک جریمه اساسی مهمون میکنه. تازه اگه لطف کنه و ماشینو پارکینگ نبره!

میخواستم بگویم نه

که گفت: بفرمایید تو. خواهش میکنم

مثل مسخ شده ها سوار ماشین شدم. شاید چون گیج بودم. شاید چون سردم بود. شاید چون.... و به هزار دلیل دیگر. ولی من سوار ماشین شده بودم.

سرم را بین دستانم گرفته بودم و اشک میریختم. نه! شاید هم ناله میکردم.

در ماشین سکوت حکمفرمایی میکرد و من فقط تغییر مسیرها و صدای ترمزها را مفهمیدم و صدای باران و برفی پا کنی که با حرص خستگیش را سر شیشه ماشین پیاده میکرد.

روز های بارانی بهترین روزهای عمر من بود. پر از شادی و خاطره .ولی در آن لحظه از هرچی باران بود متنفر شدم چون باعث آشکار شدن ضعفم جلوی یک غریبه شده بود حالا فرق نمیکرد حامد بوده یا کس دیگر.

هق هقم کم شده بود و ولی هنوز چشمهایم بارانی بود. موزیک ملایمی من را به خودش جلب کرد. صدای گرم وگیرای خواننده در مورد شعری بود که اولین بار به من آموخت که قو همزمان با مرگ جفتش میمیرد. شعری از دکتر مهدی حمیدی شیرازی. صدای باران و سکوت ماشین و صدای این ترانه. شاید اگر من حال روحیم اینقدر خراب نبود یکی از بهترین لحظه های زندگیم را در این شب ثبت میکردم.

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آنشب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

باشنیدن این آهنگ دلم به حال خودم سوخت. به حال تمام لحظه هایی که از ندیدن حامد دلتنگ میشدم و با دیدنش جان تازه ای میگرفتم. به حال تمام لحظه هایی که از پشت شیشه اتاقم از ورای چهار دیواری خانه به سوی او پر میکشیدم. به حال قلبی دلم سوخت که چه ارزان به تاراجش گذاشتم واکنون تکه های له شده آن را در دست داشتم . دلم به حال غروری سوخت که فرش زیر پای یک احساس خام شد. دلم به حال آن احساس پاکی سوخت که درکش نکردند و لهش کردند. دلم سوخت و سوخت و سوخت مثل یک شمع. بیصدا ولی پر از فریاد. من به منزله قویی شده بودم که باید گوشه ای دور از حامد میمردم. من از درون فروریختم.

صدای هق هقم بیشتر شده بود و سوزندگی اشکهایم شدیدتر. دستانم دیگر توانایی نگه داشتن صورتم را نداشت. قلبم داشت از دهانم بیرون می آمد. دلم از زمین و زمان پر بود. آغوش گرم پدرم را میخواستم. او تنها کسی بود که در این لحظه میتوانست آرامم کند. سرم را تکان میدادم و میگفتم: خدایا چرا ؟چرا؟ خدایا کمکم کن. خواهش میکنم.

از لای انگشتانم دستی را دیدم که به سمت پیچ ولوم ضبط رفت تا آن را کم کند. آهسته نالیدم: نه. خواهش میکنم بذارید بخونه.

و دست به عقب کشیده شد.

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

دستمالی به طرفم دراز شد و صدایی که میگفت: خواهش میکنم بگیرید.

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم درآغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش وا کن

که میخواهد این قوی زیبا بمیرد

دیگر آن دستمال صورتم را پوشانده بود، نه! انگشتان یخ زده و کرخت شده. بعد اتمام آهنگ ضبط خاموش شده بود. چرا؟

با وجود روشن بودن بخاری ماشین، سرمای عجیبی در وجودم رخنه کرده بود. دومرتبه تیک تیک دندانهایم را میشنیدم.

ماشین توقف کرد و بعد احساس گرمایی که به واسطه انداخته شدن یک کت مردانه در تنم راه باز کرد. و باز آن بوی تلخ ادوکلن که احساس آرامش عجیبی به من داد.

ماشین دومرتبه حرکت کرد و صدای دنده هایی که با عصبانیت جابجا میشد، در ماشین پیچید.

سرم را بلند کردم. چند ساعت بود که در ماشین بودم؟ اینجا کجاست؟ این خیابانها رو نمیشناختم؟

ترس وجودم را برداشته بود. پر از اضطراب و تشویش بودم.

با نگرانی به صورتش نگاه کردم.

رویش به من کرد و گفت: از جوانمردی به دور بود با اون حال شما رو تنها رها میکردم. جای خاصی نمیریم فقط در شهر میچرخیم تا شما کمی آرامتر بشید. راحت سرتونو رو صندلی بذارید و چشماتونو ببندید. این چشمهای شیدا ساعتها در حال باریدنه. بخوابید. خواهش میکنم. به من اعتماد کنید.

درآن لحظه آرزو کردم که ایکاش این حرف را از دهان حامد میشنیدم .ولی افسوس که کسی که کنار من بود کوروس شایان بود یا همون شوالیه معروف.

(واقعا این شوالیه بود که این حرفها رو میزد؟ اون از کجا سر راه من سبز شد؟ پس حامد کجا رفت؟ مگه اون زنگ نزد؟ اون داشت دنبال من میومد.اگر اومده و منو ندیده چرا به موبایلم زنگ نزده؟!)

در حالی که فین فینم اعصابم را خرد کرده بود با عصبانیت گفتم: خواهش میکنم منو به همونجایی که سوار شدم ببرید. مَن ... مَن ... مَن منتظر کسی هستم.

به آرامی گفت: کسی قرار نیست دنبال شما بیاد. اون کسی که به شما زنگ زد من بودم.

این چه عشقی است که در دل دارم

من از این عشق چه حاصل دارم

می گیریزی زمن و در طلبت

بازهم کوشش باطل دارم

جا خوردم و یک دنیا تعجب در چهره ام نقش بست.

(یعنی اون کسیکه به من زنگ زده بود حامد نبود؟ وای خدای من!)

بیقرار شده بودم. ناراحتی و خجالت و شرم همه با هم قاطی شده بودند. درونم فریاد میزد شیدا آبرویت رفت.

فکر کنم شوالیه فکرم را خواند و به حال درونم پی برد، چون گفت: خواهش میکنم به چیزی فکر نکنید. آروم باشید .

چقدر در آن لحظه نیاز به آرامش داشتم. صندلی را کمی خواباندم و سرم را روی صندلی گذاشتم. لبهایم خشکیده بود و تبدار مثل کویر و چشمهایم خسته. احساس ضعف و سرمای عجیبی داشتم.

کت را از روی قفسه سینه ام بالا کشیدم و خودم را درآن جمع کردم.

دلم میخواست بخوابم تا ته دنیا.

خودم را خالی کرده بودم ولی هنوز از دلتنگیها رها نشده بودم.

زخم قلب من کاری تر از اآ بود که در روزها و ماهها ترمیم شود. چشمانم را بستم و آن عطر تلخ را توی ریه هایم کشیدم و مجددا اشکها به صورتم راه یافتند.

نفهمیدم کی هق هقم تمام شد. شاید همان موقع که اشکهایم به اتمام رسیدن.

کم کم گرم شدم. خودم را زیر کت جابجا کردم و خوابم برد. چه آرامش عجیبی پیدا کرده بودم. نمیدانم از چی بود ولی مطمئن بودم خدا فرشته هایش را بالای سرم فرستاده است. چون احساس کردم دستی نرم و نوازشگر موهای آشفته ام را از جلوی صورتم کنار زد. شاید هم دست خودم بود ولی هرچه بود، آرامش بخش بود.

در خواب، سنگینی نگاهی را بر خودم احساس کردم. چشمهایم را باز کردم.

شوالیه به صورتم نگاه میکرد و لبخندی مهربان به لب داشت. تا حالا اورا مهربان ندیده بودم. چیزی که از شوالیه در ذهنم بود، یک قیافه جدی و خشن که در حال امر و نهی است.

نا خود آگاه لبخندی به لبم اومد که شوالیه سریعا نگاهش را ازمن دزدید و صورتش را به طرف دیگر کرد و بعد چند ثانیه دوباره به من نگاه کرد و گفت: خوب خوابیدید؟

تازه به خودم آمده بودم.

(خاک برسرم. جلوی این آدم بیگانه خودمو رو صندلی ماشین ولو کرده بودم که هیچ! کتشم تو بغلم مچاله کرده بودم که هیچ! خیسیشم که کرده بودم ، اصلا مهم نبود! شالم هم از سرم افتاده بود! و موهای نمناکم از دوطرف صورتم به پایین ریخته بود! پس گیرم کو ؟ یادم نمیاد بازش کرده باشم! یعنی از سرم افتاده و متوجه نشدم؟ )

اگر در آن شرایط خودم را هم گم میکردم جای تعجب نبود چه برسد به گیره موهایم!

(خودتو جمع کن! بیخود نیست که نیشش وا شده . بدبخت! معلوم نیست از کی بهت زل زده. ولی این دیگه خیلی بی انصافیه. بیچاره چند ساعتش و به من اختصاص داده و مجبور شده به فین فینهای منم گوش کنه. جدیدا بی چشم و رو شدم مثل حامد!!!)

به سرعت خودم را جمع و جور کردم.

دومرتبه یادحامد افتادم و یک آن برگشتم به حال و هوای قبلم.

اشک تو چشمانم حلقه زد و لبهایم لرزید.

شوالیه تا این حالت من را دید گفت: تو رو خدا! واسه امشب بسه. بقیش یه شب دیگه. قول میدم بیام دنبالتون تا نیمه کاره ولش نکنیم. فعلا الان به فکر شامم. از صبح چیزی نخوردم. شما هم حتما گرسنه اید با مصرف این همه اشک حتما نیازمند به بازسازی ذخایر اشکیتون دارید تا جلسه بعد اشک کم نیارید.

من همینطور به او زل زده بودم و پلک هم نمیزدم.

(فکر کنم اینم دیوونه شده!کو شمشیرش! اون که همیشه از رو بسته شده بود!)

آرام زیر لب گفتم: ممنون من شام نمیخورم سیرم

گفت: باشه، منکه میخورم شما هم به من نگاه کنید

گفتم: میشه اول منو به خونه برسونید

گفت: نخیر. به خاطر اینکه الان طرقبه هستیم و من شدیدا هوس کباب لقمه کردم و اگه قرار باشه شما رو به خونتون ببرم و بعد برگردم طرقبه، احتمالا باید واسه صبحونه اقدام کنم نه شام. من به هیچ قیمتی حاضر نیستم کباب لقمه امشبو از دست بدم. من میرم شما هم مجبورید با من بیایید چون ماشینو که خاموش کنم، خواه ناخواه ماشین سرد میشه و شما هم با این لباسهای خیس سرما میخورید و بعد باید آمپول بزنید.

اسم آمپول که آمد تنم لرزید. از بچگی از آمپول متنفر بودم. حاضر بودم بدترین داروها را بخوردم ولی آمپول نه.

به سرعت گفتم: منم میام. ولی چیزی نمیخورم. اصرار نکنید.

گفت: باشه

و بعد زیر لب گفت: مثل اینکه خوب شده. زبونش دوباره راه افتاده

و خندید.

ماشین را روبروی یک رستوران نگه داشت.

از ماشین که بیرون آمدم، باد سردی به صورتم خورد . همیشه هوای طرقبه چند درجه از مشهد خنکتر بود.

من با لباسی خیس در سرمای طرقبه و کتی که روی شانه هایم داغانش کرده بودم، کمی آنطرف تر از ماشین منتظر شوالیه بودم. 

شوالیه هم از ماشین پیاده شد. احساس کردم اوهم از وزش باد لرزش گرفت ولی چیزی نگفت.

من مثل بچه ای که احساس خطر کرده که مبادا یک بچه دیگر شیشه اش را بگیرد برای توجیه پررویی خودم در تصاحب کت او، سریع گفتم: این کت خیسه. شما نمیتونید بپوشید وگرنه بهتون میدادم.

رویش را آنطرف کرد. احساس کردم می خندد.

به طرف من برگشت و گفت: کت مال شما. من سردم نیست. درضمن با اون خیسی که اون داره فقط شما میتونید ازش استفاده کنید و بعد از پله های رستوران رابالا رفت و منهم به دنبالش.

وارد رستوران که شدیم،چشمی گرداندم

(وای چه جای زیبایی؟!!!!) به خودم نگاه کردم از ریختم خجالت میکشیدم.

رستوران بزرگی بود دوتا سالن داشت که با چند پله از هم جدا شده بودند. سالن ورودی به صورت مدرن تزیین شده بود، با میز و صندلیهای زیبا و دستمالهای صورتی رنگ که به شکل گل در جلوی هر میز گداشته شده بود و گلدانهای حاوی گلهای رز سفید که صد درصد مصنوعی بود. دکوراسیون سالن اول مخلوطی از صورتی و سفید و بنفش بود. رنگهای مورد علاقه من.

دو تا تابلوی نقاشی که یکی سبد میوه و دیگری گلدان گل ، زینت بخش دیوار سالن اول شده بودند.

سالن دوم که با سه پله سرتاسری از سالن اول جدا میشد، به سبک سنتی تزیین شده بود . چندین تخت که روی آن فرشهای ماشینی قرمز انداخته شده بود و دور تا دور تختها پشتیهای ترکمنی بود.

چندین تابلو از مناظر روستاها و زنان با لباسهای محلی سالن را زیبا کرده بود.

رستوران شلوغ نبود ولی تمام مشتریها بسیاربودند الا من!!!!!

صدای شوالیه من را به خودش جلب کرد

- کجا دوست دارید بنشینیم؟

خیلی جا برام مهم نبود اینقدر غم و درد داشتم که به فکر جا نباشم. یکدفعه چشمم به بخاری کنار یکی از تختها افتاد . فورا گفتم اونجا نزدیک بخاری.

( حالا خوب بود واسم فرق نمیکرد کجا بشینم!!!)

- شما برید بشینید تا من غذا سفارش بدم.

- من نمیخورم برای من سفارش ندید

کلافه گفت: چشم. شما بفرمایید اونجا، تا همه رو جلب لباسهای مزین شده به بارونتون نکردید، من الان میام.

اخمی کردم و سرم را پایین انداختم و آهسته گفتم: خودتون اصرار داشتید من بیام. اگه باعث میشم آبروتون بره، میرم تو ماشین میشینم

سرش را به سمت گوشم آورد.

جا خوردم .

در گوشم گفت: دختر خوب! گفتم برو بشین.

دیگر حرفی نزدم. به سمت تخت رفتم.

بخاری با یک فاصله نیم متری از تخت قرار داشت . پشتی و قالی نزدیک بخاری گرم شده بودند.

تا جایی که ممکن بود خودم را به بخاری نزدیک کردم. کت شوالیه را از روی دوشم برداشتم. زانوهایم را تو شکمم جمع کردم و کت را روی پاهایم کشیدم. سرم را به پشتی تکیه دادم و چشمایام ر بستم.

تمام وقایع روز مثل یک فیلم از جلوی چشمانم رد میشد.

دوباره آن بغض لعنتی به گلویم چنگ انداخت. قطره اشکی از گوشه چشمم راهش را به روی صورتم پیدا کرد.

(من اینجا چکار میکنم؟ اونم نه تنها! نه با خانواده ام! نه با دوستانم! نه با حامد! اونم با شوالیه!!!!)

این واقعیت انکار ناپذیری بود که شوالیه در آن شب حکم فرشته نجات من را داشت وگرنه معلوم نبود چه اتفاقی سر من می افتاد! هنوز آنقدر عقلم زایل نشده بود که حضور مثبت اورا ندید بگیرم.

آنشب من به اندازه بینهایت جلوی او ضایع شدم و خجالت کشیدم.

با صدای شوالیه چشمایم را باز کردم.

- چای میل دارید براتون بگیرم؟

با وجود اینکه تمام سلولهای بدنم طالب یک نوشیدنی گرم بود، گفتم:نه ، ممنون .

- هرطور میل شماست

با اشاره یکی از گارسونها را صدا زد

یک پسر حدود 20 ساله با موهای ژل زده و اونیفورم سورمه ای جلو آمد

- امری داشتید قربان؟

- لطفا یک قوری چای به همراه یک استکان برامو.ن بیارید.

من زیر چشمی به شوالیه نگاه میکردم زمانیکه اسم چای را آورد، مزه چای داغ هل دار احمد را بدجور در دهانم حس کردم.

نفهمیدم کی گفتم: لطفا یک استکان هم واسه من بیارید

و بعد سرم را روی پشتی گذاشتم و چشمانم را بستم تا مبادا نگاهم به صورت شوالیه بیفتد و مجبور باشم توضیح بدهم.

تا زمانیکه گارسون قوری چای را آورد و صدای تق و توق استکان از سینی بلند شد، چشمهایم را باز نکردم.

گارسون: بفرمایید آقا! این هم چای شما.

- ممنون

چشمانم را به سقف رستوران دوخته بودم و خیره نگاه میکردم

- خانم شریفی نیا! چای میل نمی فرمایید؟

به سمتش نگاه کردم و با خجالت گفتم: لطفا سینی رو به من بدهید من چای میریزم.

شوالیه سینی را به سمت من هل داد و نگاهش را به روبرو دوخت.

رد نگاهش را دنبال کردم، به سه تا دختر مکش مرگ ما ختم میشد که روی تخت روبروی ما در حال چای خوردن بودند.

(هیز! دخترها رو خورد با چشماش!!!)

چای کیسه ای را در قوری انداختم.

شوالیه گفت: شما معمولا عادت دارید با خودتون حرف بزنید؟

- زمانهایی که همراهیم ساکته آره.

( زبون که نبود نیش عقرب بود!!!!)

- خب در مورد چی باید حرف بزنم تا سرکار علیه خوششون بیاد.

- هیچی نمیخواد بگید. اصلا ولش کنید و بعد مشغول ریختن چای شدم.

در سینی علاوه بر نبات و قند یک پیشدستی حاوی بیسکویت هم گذاشته بودند. چقدر گرسنه بودم. ضعف شدیدی داشتم. چشما نم به سمت بیسکویتها سو میکشید.

چای را جلوش گذاشتم و گفتم: بفرمایید

نبات و قند را هم به طرف او هل دادم.

مثل اینکه خیلی خسته بود. درحالیکه نبات را در چای هم میزد به فکر فرو رفته بود.

(لباسش رسمیه. حتما از شرکت برمیگشته. پس کو کرواتش؟!!!)

یکی از بیسکویتها را از بشقاب برداشتم. دوست نداشتم او بیسکویت بخورد، چون من شام سفارش نداده بودم، پس با اینها باید یکطوری جلوی ضعف شدید دلم را میگرفتم.

او اصلا حواسش به من نبود. یک گاز کوچک به بیسکویت زدم و با مِن مِن شروع کردم به حرف زدن: امشب مزاحمتون شدم و....

هنوز حرفم تمام نشده بود که شوالیه انگشت اشاره اش را سمت بینیش برد و گفت: شیششششش!!!!!!!!! .چایتونو بخورید سرد نشه.

نمیدانم چرا احساس کردم آن چای خوشمزه ترین چایی است که تا به آن موقع خورده بودم. داغی چای به تک تک سلولهایم انرژی بخشید.

شام را برایمان سرو کردند. یک دیس که حاوی نصف نان سنگک بود. بوی کبابهای لقمه از بین نان شامه ام را پر کرد. همه چی سفارش داده بود. ماست چکیده محلی. زیتون پرورده. خیار شورو دوغ.

با دیدن و شنفتن بوی کباب، روده هایم قارو قور میکردند و من محکم دستم را به شکمم فشار میدادم.

شوالیه بدون تعارف به من یک تکه نان بزرگ برداشت و داخل آن را کباب لقمه و خیارشور گذاشت.

(نمیری یک وقت!! دنبالت که نمیکنن! لقمه به اون بزرگی تو دهنت جا میشه؟) غرق در این افکار بودم که گفت: بفرمایید خانم شریفی نیا این مال شماست.

به تته پته افتاده بودم.

نباید از او قبول میکردم . مگر او چکاره من بود که از دستش لقمه بگیرم.

چای فرق میکرد.

خیلی جدی گفتم: نمیخورم

گفت: دوست ندارم وقتی شام میخورم کسی نگام کنه یا صدای قارو قور شکمش مزاحم شام خوردنم بشه.

(واااای!!! پس اون صدا رو شنیده!! لعنت به تو شیدا که داری یکسره گند میزنی!!! اون از موبایل جواب دادنت! اون از ماشین سوار شدن و فش فش کردنت! اون از خوابیدنت! اون از چای خوردنت و حالا هم حریص شدن چشمات رو کباب لقمه این بینوا!! وقتی مثل آدم بهت میگن شام میخوای که میگی نه . حقته!)

دستم را دراز کردم و لقمه را از اوگرفتم و خیلی آرام گفتم: مرسی

- فکر نمیکنید اگر جلوتر بیایید و با من سر سفره بشینید زیباتره؟

جلو رفتم و روبرویش نشستم.

سرم پایین بود زیتون و ماست را جلویم گذاشت و گفت: نمیدونستم چه چاشنی با غذا میخورید همه رو سفارش دادم.

با خیال راحت غذا بخورید کباب به اندازه دو نفر سفارش دادم.

(یعنی اون منم در نظر گرفته بود!)

نگاهی به او کردم. نگاهم با نگاهش گره خورد.

برای اولین بار رنگ چشمهایش رادیدم. قهوای رنگ که رگه هایی از خاکستری داشت. شاید یک جورایی میشد گفت میشی رنگ است.

تا حالا رنگ چشمهایش را ندیده بودم.

تنها چیزی که باید میگفتم فقط یک تشکربود.

به آهستگی غذا میخوردم تا مبادا به گرسنگیم پی ببرد. و گاهی با غذایم بازی میکردم.

علیرغم گرسنگی زیادم میلی به غذا نداشتم. فقط چشمایم گرسنه بود.

ولی او با اشتها غذا میخورد . یاد اولین شامی که با حامد خوردم افتادم. پیتزا بود. از طرقبه برمیگشتیم. ای کاش به جای شوالیه حامد آنجا بود.

آه بلندی کشیدم و قاشقم را در بشقاب گذاشتم.

شوالیه نگاهی به من کرد. کاملا حس میکردم که چهره ام چقدر غمزده است. برای اینکه جو را عوض کند گفت: نمیدونم این زیتون پرورده ها رو چطوری درست میکنن که مزه اش با اونی که خانمهای شمالی درست میکنن زمین تا آسمون فرق داره؟

ولی پاسخ من فقط سکوت بود.

شوالیه هم صحبتش را ادامه نداد.

جو سنگینی بود. سکوتمان آزاردهنده بود. ولی من دیگه حس و حالی برای صحبت کردن نداشتم.

با سکوت من شوالیه هم خیلی سریع از خوردن دست کشید. من کاملا عقب نشسته بودم و اینطوری اعلام کرده بودم که دیگر میل به چیزی ندارم. به سمت پشتی که یکربع قبل به آن تکیه داده بودم رفتم. پاهایم را در شکم جمع کردم و سرم را روی زانوهایم گذاشتم و آهسته گریه کردم. به سختی جلوی صدایم را گرفته بودم که کسی متوجه گریه هایم نشود. فقط اشک بود که از صورتم بر روی گونه هایم میریخت.

بیصدا و بدون هیچ تلاشی.

  بعد از مدتی با صدای شوالیه سرم را بلند کردم. زمان از دستم در رفته بود

- خانم شریفی نیا بریم؟

با تعجب به چشمانم زل زد

فهمید گریه کردم.

آروم گفتم بریم

به آهستگی دنبالش راه افتادم. دلم برایش سوخت. از سر شب علاف من شده بود و از همه مهمتر، در رستوران با سر و وضعم آبرویش را برده بودم. مطمئن بودم که این آخرین باری است که به این رستوران می آید.

سوار ماشین شدیم . کاملا خشک شده بودم ولی دلم نمیخواست از کت او دل بکنم. آرامش خاصی به من میداد. دوباره صندلیم را کمی خم کردم و کت را تا چانه ام بالا کشیدم و خودم را زیرکت جمع کردم. دوباره صدای موزیک تو ماشین پخش شد.

یکی از همان آهنگهایی که من در فولدر اختصاصیم سیو کرده بودم.

من همون جزیره بودم خاکیو صمیمیو گرم

واسه عشق بازی موجها قامتم یه بستر نرم

یه عزیزدردونه بودم پیش چشم خیس موجها

یه نگینه سبزخالص روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جاگذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیرو رو شد

برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

ابرو بادو دریا گفتند حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی

چقدر از حال من میگفت. بغضم را نمیتوانستم فرو دهم. نمیخواستم گریه کنم. مشتم را گره کردم و فشار دادم.

رفتی با قایق عشقت سوی روشنیه فردا

من و دل اما نشستیم چشم براهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

لحظه های بی تو بودم میگذره اما به سختی

فرو رفتن ناخنهایم را در گوشت دستم حس میکردم.

چشمانم مواج شده بود و جلویم را تار میدیدم. نباید گریه میکردم. نباید ضعفم را نشان میدادم. ولی اگر گریه نمیکردم میمردم

نمیتوانستم سنگینی غم به این بزرگی را تحمل کنم. دلم گنجایش اینهمه غصه رانداشت.

دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم

آنقدر مشتها یم را فشار داده بودم و آنقدر بغض در گلوم گره خورده بود که به سختی نفس میکشیدم.

احساس کردم دستی ریو شانه ام قرار گرفت و صدایی را شنیدم که گفت: گریه کنید

انگار منتظر یک اجازه بودم.

بغضم شکست و به همراهش صدای خرد شدن باقی مانده غرورم را شنیدم.

سرم را روی داشبورد ماشین گذاشتم و با صدای بلند و از ته دل گریستم. به حال خودم گریستم که چه ساده شکسته بودم!

و باز دوباره خیابان گردی و گذشت زمان.

نمیدانم کی دلم خالی شده بود که هق هقم به قطرات مواج اشک در چشمانم تبدیل شد.

سرم را از روی داشبورد بلند کردم. ماشین حرکت نمیکرد.

ماشین کنار یک دکه خیابانی پارک شده بود و شوالیه داخل ماشین نبود. دومرتبه سرم را روی صندلی گذاشتم و چشمانم را بستم. با باز شدن در ماشین من هم چشمها یم را گشودم. به سمت در راننده نگاه کردم. نگاهم با نگاه شوالیه یکی شده بود.

زیر نور مهتاب چشمانش خاکستری دیده میشد یک رنگ گرم و مهربان.

شیشه آب معدنی را به سمت من گرفت و گفت: بخورید کیسه های اشکیتون نیاز به تجدید ذخایر داره.

لبخند محوی زدم و شیشه را گرفتم.

اول مشهد بودیم.

گفت: میشه آدرس خونتونو بدید تا شما رو برسونم؟

با خجالت تمام آدرس را دادم.

(حتما با خودش میگفت این دختره خجالت هم حالیشه؟؟؟؟!!!!)

وقتی به خانه رسیدیم. از ماشین پیاده شدم.

گفتم: من کت شما رو میبرم تا فردا عصر، به دستتون میرسونم. میخواهم بدمش به خشکشویی.

بلند خندید و گفت: نمی خواد خانم کوچولو، خودم میدهم شما احتمالا فردا از درد چشم و سر درد وقت ندارید حتی لباسهای خودتونو به خشکشویی ببرید چه برسه به کت بینوای من

و بعد خنده بلند دیگری سرداد.

کت را به طرفش گرفتم.

وای خدای من چروک شده بود! داغون شده بود! انگار جویده شده بود!) برای اولین بار واقعا خجالت کشیدم. گفتم : مَن ... مَن ...

کت را ازمن گرفت وگفت: شب خوش، خانم کوچولو . خوش بخوابی وپایش را روی گاز گذاشت و به سرعت از من دور شد.

همینطور که با کلید در ور میرفتم تا در خانه را باز کنم از خودم پرسیدم شوالیه چرا به من زنگ زد؟ با من چکار داشت؟ فردا باید بهش زنگ بزنم و عذر خواهی کنم و هم علت تماسش رو بپرسم. به هر حال با وجود اینکه ازش خوشم نمیاد ولی امشبو بهش مدیونم.

سکوت مطلقی خانه را فرا گرفته بود. در یک لحظه احساس تنهایی کردم. تنهایی مطلق.

دومرتبه آن بغض لعنتی گلویم را گرفت. خودم را روی کناره انداختم و گریستم و نفهمیدم کی خواب مرا در آغوش گرم خود جای داد.

آن شب حین هق هق گریه هایم، موقع احساس تنهاییم و احساس فرو ریختن آرزوهایم به خودم قول دادم که اگر کسی عشقش را خالصانه به من عطا کرد اورا بپذیرم و مثل حام،د سنگدل و خالی از روح و قلب نباشم حتی اگر از آن فرد متنفر باشم.

صبح با تابیدن نور خورشید روی صورتم بیدار شدم. کمرم درد میکرد و سرم سنگین بود به زور پلکهایم را باز کردم. سوزش زیادی در چشمانم احساس کردم انگار چشمهایم پر از شیشه نرمه بود. به دستشویی رفتم و در آینه دستشویی نگاه کردم .

(خدای من! چشمام دو کاسه خون شده!)

چندین بار صورتم را با آب سرد شستم تا توانستم چشمهایم را کاملا باز کنم. بعد از مسواک زدن و یک دوش سرپایی به آشپزخانه رفتم. علیرغم بی میلیم به صبحانه، کتری را آب کردم و روی گاز گذاشتم.

گلویم خشک شده بود. به یاد نمی آوردم که آنروز چند شنبه است. انگار به خواب اصحاب کهف رفته بودم ولی هنوز دلم سنگین بود و پر درد.

کم کم وقایع روز قبل دومرتبه مثل یک فیلمی که رو دور تند گذاشته باشند از جلوی چشمانم رد شد. پارک. حامد، بارون، شوالیه، طرقبه.

آنروز جمعه بود و من باید تا شب در خانه میماندم. حوصله هیچکدام از دوستانم را نداشتم. همه آنها یک جورایی به حامد وصل میشدند.

گلبرگ برای مسافرت به دبی و فرشته هم با دوستان دارالترجمه اش به اصفهان رفته بود.

تا دم کشیدن چای، کامپیوتر را روشن کردم و وارد فیس بوک شدم. دوستانم همه تبریک عید را به من پاسخ داده بودند حتی حامد!

نوشته بود:بهترینها را در این سال جدید برایت خواستارم شیدا ی عزیز

( دقیقا بهترین رو در این سال تو به من هدیه دادی!!!)

حالم از او بهم میخورد ولی دلم به بیراهه میرفت. دستم را روی نوشته اش کشیدم و چشمانم دوباره طوفانی شد و پر از رگبارهای مسلسل وار.

دیگر از آن شیدای شیطون و پر نشاط که به محیط انرژی مثبت میداد خبری نبود. شیدا در توده ای از اندوه دفن شده بود. خانه برایم حکم یک قفس را داشت. انگار تمام دیوارهای خونه در حال ریشخند زدن به من بودند .

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز برآن لب نرسید

باید جایی میرفتم . پیش کسی که از درد دلم بکاهد و محبتش را بی منت به من ارزانی کند و شانه های خمیده ام را بلند کند.

چه کسی میتوانست این دل پریشان و طوفانی من را آرام سازد؟

ناخود آگاه گفتم پدرم.

بدون ترس و دلهره از اینکه پدرم از راز درونم پی ببرد، تصمیم گرفتم به آغوش خانواده ام بشتابم.

همیشه پدرم در بدترین شرایط بهترین مرهمم بود. بدون هیچ تعللی کامپیوترراخاموش کردم. یک استکان چای کوچک خوردم و بعد از پوشیدن لباسهایم به سمت ترمینال راه افتادم.

تمام راه مشهد به نیشابور به دلیل خستگی فرشته خواب مرا در آغوش خود گرفت. وقتی به ترمینال نیشابور رسیدم، یک تاکسی دربست گرفتم و به خانه رفتم.

(عجیبه من زمانهایی که ناراحت بودم دستو دلباز میشدم!!!)

با دستی لرزان و چشمی که حکایت از گریه های شبانه ام بود زنگ زدم .

در حیاط باز شد قدم گذاشتم به دنیای کودکیم .

چقدر این باغ برایم آرامش بخش بود درست به اندازه گهواره یک کودک.

پدرم در باغچه ها مشغول بررسی گیاهانی بو،د که تازه کاشته شده بودند. با گامهایی لرزان و دلی پردرد به سمتش حرکت کردم.

جلویم تار شده بود . چشمه اشکهایم از تمام مواقع جوشانتر بود.

به پدر که نزدیک شدم، دیدم پدرم به من خیره شده است.

ایستادم و دستهایم را جلوی صورتم گرفتم و روی دوپا نشستم و زار زدم.

پدر از رنگ رخسار و چشم گریانم حالم را فهمید.

نمیتوانستم خودم را کنترل کنم. نیاز به آغوش پر مهرش داشتم که مرا آرام کند و از غم ویرانگرم بکاهد.

پدر به سمتم آمد. خم شد و از شانه هایم گرفت و مرا بلند کرد و دستانم را از جلوی صورتم برداشت. با دقت به چهره ام نگاه کرد و با دو انگشت اشاره اش اشکهای روان زیر چشمم را پاک کرد. مرا به آغوش کشید. بدون هرگونه منت و چشمداشتی.

به حریم کودکیم پا گذاشته بودم ودر آغوشش هق هق گریه میکردم. صدای پدر مثل لالایی در گوشم میگفت:

من ندانم به نگاه تو چه رازیست نهان

که من آن راز توان دیدن و گفتن نتوان

در حالیکه هق هق در آغوش گرم پدر میگریستم گفتم:

نغمه بودم در گلو وزهم شکستم ناله گشتم

خنده بودم گم شدم در سیل اشک بیقراری

نغمه بودم ناله گشتم. خنده بودم گریه گشتم

چیست آخر سرنوشتم، زین پریشان روزگاری

روسریم از سرم افتاده بود و پدر همینطور که مرا در آغوش داشت با موهایم بازی میکرد. درست مانند زمان کودکیم. زمانیکه خسته از دویدنهای کودکانه خودم را در آغوشش رها میکردم و موهای مرا نوازش میکرد.

صدای مادر راشنیدم که میگفت: ابراهیم چی شده؟ خدا مرگم! شیدا، چرا گریه میکنی؟

پدر به مادر گفت: شیششش! خانم شما برید داخل و ما رو تنها بذارید.

من فقط زار زدم در آغوش پدر و او به نقطه ای نامعلوم خیره شده بود و موهایم را نوازش میداد و زیر لب میگفت:

دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

ز خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد

به خط و خال گدایان مده خزینه دل

به دست شاهوشی ده که محترم دارد

این دفعه به بیراهه نرفته بودم و از کویر به باران رسیده بودم.

میدانستم که آغوش پدر، تنها جایی است که بند انداز دل شکسته من میباشد.

پدر مرا فهمیده بود و به راز دلم پی برده بود.

از آغوش پدرم بیرون آمدم.

سبک شده بودم گویا که هزاران سال از غم دور بودم.

نمیدانم اثر آغوش پدر بود یا آن زمزمه شعر .

هرچه بود مرا با خود به یک آرامش ابدی برد و دردهای افسارگسیخته ام را جمع کرد و لانه ای در گوشه ای از قلبم به آنها اختصاص داد و درد قلبیم محدود شد به همان گوشه.

آخرین برگ از درخت خشکیده عشق من به حامد فرو افتاد.

پدر با دو دست صورتم را گرفت و با لبخندی گفت؟ خوبی شید ایم؟

لبخندی بر لب زدم و با چشمانی سوزان از عشق فرزند به پدر گفتم: خوبم بابایی. ممنونم که به درد دلم گوش کردید.

همان چند خط شعر کافی بود که پدر بفهمد بر من چه ها رفته و همان دوبیت شعر کافی بود که آرامش را به روح سرگردان من ارزانی دارد.

خیلی سال بود که من و پدر با زبان شعر باهم سخن میگفتیم.

وقتی به ورودی هال رسیدیم آرام شده بودم.

خودم را در آغوش مامان رها کردم و او گونه هایم را با محبتی وصف ناپذیر بوسید . به چشمانش نگاه کردم.

(الهی بمیرم! مامان برای من گریه کرده بود)

با دیدن چشمهای قرمز مامان با خودم گفتم:

این چه عشقی است که تو درد من ندانی و به حالم زار زنی.

چشمهای شهلاییش چه فریبنده و زیبا شده بودند.

(یعنی چشمهای من هم این شکلیه!!!!!!)

مادر ازمن چیزی نپرسید. میدانستم که پدرم به او خواهد گفت.

من هم چیزی نگفتم. بعد از نهار به اتاقم رفتم و روی تختم خوابیدم. محمد خانه نبود.

چه حال عجیبی داشتم بین آرامش و پریشانیم نبردی سخت بوجود آمده بود ولی آنچه که مرا بیشتر به سمت خود میکشید، آرامش بود.

نزدیک غروب از خواب بیدار شدم. خانه ساکت بود. از اتاق که بیرون آمدم، دیدم چراغ اتاق محمد روشن است. از زمانیکه محمد برای کنکور میخواند اتاقش را از من جدا کرده بود و اکنون ممنونش بودم. به اتاقش رفتم. در حال تست زنی بود.

گفتم: محمد مامان و بابا کجا رفتند؟

گفت: رفتند خونه چند تا از دوستان بابا عید دیدنی.

به حیاط رفتم. هوا چه سوز لذت بخشی داشت. با دستانم بازوهایم را گرفتم و خودم را جمع کردم.

ناگهان یادم افتاد به شوالیه زنگ نزدم.

به خانه برگشتم و گوشیم را برداشتم. دنبال شماره اش گشتم.

شماره را گرفتم. چند تا بوق ممتد زد و بعد به صندوق پستی وصل شد.

ارتباط را قطع کردم. دلم میخواست در باغ قدم بزنم. به کنار حوض رفتم دمپایی هایم را در آوردم و لب حوض نشستم. پاهایم را در آب فرو بردم. سرده سرد بود. به خودم لرزیدم ولی از رو نرفتم با آرامشی که از آب میگرفتم پاهایم هم به سرمای آب عادت کرد و کرخت شد.

موبایلم در دستم بود. با لرزش موبایل روی صفحه آن را نگاه کردم شوالیه بود. با وجود اتفاق دیشب دیگر ازاو نمیترسیدم ولی تا سر حد مرگ خجالت میکشیدم.

- الو

- سلام خانم شریفی نیا. شایان هستم. شرمنده ام که شما تماس گرفتید و من در دسترس نبودم.

(میدونم دستشویی بودی!!!!! حالا چرا توضیح میدی؟؟؟؟؟)

شوالیه: روزبه اومده بود دم در کارم داشت

( خیط شدی شیدا خانم!!)

گفتم: غرض از مزاحمت این بود که اولا بابت دیشب عذرخواهی کنم از شما تشکر کنم، به خاطر وقتی که به من اختصاص دادید.

شما که دیروز بامن تماس گرفتید، امری داشتید؟ آنقدر حالم بد بود که اصلا نپرسیدم که کارتون چی بوده!!

- خواهش میکنم خانم. امیدوارم که امروز حالتون بهتر شده باشه.

- ممنونم. خیلی بهترم. امرتونو بفرمایید

- زنگ زدم که بگم تو این مدتی که شما معلم رها بودید من تغییرات زیادی رو در رها چه از نظر رفتاری و چه از نظر روحی شاهد بودم. علاوه بر این، پیشرفتش تو زبان انگلیسی قابل تحسین بوده . می خواستم ازتون خواهش کنم که در صورت امکان قبول بفرمایید و به عنوان معلم خصوصی زبان انگلیسی رها دومرتبه کارتونو شروع کنید. مطمئن هستم رها با وجود شما، معلم دیگه ای رو قبول نمیکنه.

- از این تعریفتون سپاسگزارم. شما به بنده لطف دارید. ولی با توجه به اینکه من در اواخراردیبهشت باید در امتحان انتخاب مدرسین آموزشگاه شرکت کنم، بعید بدونم بتونم تو فروردین در خدمت دختر خانم شما باشم.

- فکر نمیکنید این وقفه در کلاسهای رها ممکنه باعث فراموشی بشه. کاملا متوجه هستم که شما درگیر هستید ولی خواهش میکنم حتی اگه فقط هفته ای یکروز میتونید، محبت خودتون رو از رها دریغ نکنید. با توجه به شناختی که از شما دارم پیشنهاد حقوق بیشتر صد درصد نتیجه منفی خواهد داد. پس خواهش منو رد نکنید و مثل همیشه در کنار رها باشید

(بابا شیدا! یارو داره التماست میکنه خیلی خودته گنده گرفتی حالا یکروز در هفته که به جایی برنمیخوره. می خوای پیشنهادشو رد کنی تا جمعه ها با گلبرگ برین دَدَر دودور؟ تازشم یک پول مفتی هم میگیری. کجاش بده؟!)

- باشه جناب شایان اجازه بدید فردا اولین روز کاری من در آموزشگاه در سال جدیده. اگه بتونم برنامه هامو جمع و جور کنم، حتما یکروز رو به رها اختصاص میدم .

- سپاسگزارم خانم

- خواهش میکنم

- به امید دیدار

- خداحافظ

(خدایا این موجود، چرا اینقدر نچسبه؟؟!! اونم از نوع تفلون خوبش)

صبح روز بعد به مشهد بازگشتم و اولین روز کاریم به آرامی سپری شد.

از آقای شکوهی خواهش کردم که فقط 4 روز در هفته به آموزشگاه بروم و بقیه وقتم را مشغول مطالعه باشم و ایشان هم قبول کردند که از 4 شنبه تا جمعه به آموزشگاه نروم. همینطور که در حال خارج شدن از دفتر شدم چشمم به کتابخانه و کتاب جین ایر افتاد.

( آخرش وقت نکردم این کتاب رو بخونم و ببینم جین ایر با ادوارد فیرفاکس روچستر خودخواه چکار میکنه !!!)

در حالیکه از شرایط بوجود آمده راضی بودم، لبخند زنان به سمت کلاس راه افتادم.

باید به شایان خبر میدادم که هفته ای یکروز برای آموزش رها وقت دارم. نمیخواستم به خودش زنگ بزنم. حوصله اش را نداشتم. به خانه اش زنگ زدم و به حوری خانم گفتم که 5 شنبه ها از ساعت 4 تا 6 برای آموزش رها به آنجا میروم. هفته ای یکروز تا آخر اردیبهشت و بعد هفته ای دو تا سه روز.

هنوز غم در گوشه ای از قلبم جا خوش کرده بود و هرازگاهی قلبم را میفشرد و دردش را با تمام وجود حس میکردم.

ولی من سعی میکردم منطقی باشم و به دنبال فرصتهای جدید بگردم. میدانستم انسانهای احمق فقط افسوس گذشته را میخورند و حال را از دست میدهند. ولی نمیتوانستم منکر این شوم که دلم برای حامد تنگ شده. هرچند از اومتنفر بودم.

شب خیلی زود خوابم برد چون شب قبلش تا صبح روی تختم در نیشابور خاطرات خودم و حامد را مرور میکردم و اشک از گوشه چشمم روان بود. آنچه که بیشتر مرا آزار میداد غرور جریحه دار شده ام بود، نه غم از دست دان حامد. چون با حرف پدر به این نتیجه رسیده بودم که این فرد لیاقت عشق پاک و آسمانی را ندارد.

(بلاخره باید یک راهی پیدا کنم که این غم و غصه را از گوشه قلبم بیرون کنه!!!)

اثرات زخمی را که حامد بر قلبم گذاشته بود را باید تا سالیان سال به جان میخریدم.

تمام هفته را فقط سرگرم کار و درسم بودم.

گلبرگ بعد از بازگشتش از دبی به من زنگ زد و گفت آخرین ملاقاتی که با داوودی داشتم و حرفی را که به او زدم بسیار کارساز بوده و بابا لنگ دراز بعد از چند روز از او خواستگاری کرده است. و آنها هم فعلا به هم محرم شده اند تا در آینده ای نزدیک مجلس بگیرند. چندین بار گلبرگ بعد بازگشتش از دبی ازمن دعوت کرد که همراه او و علیرضا به گردش بروم ولی من قبول نکردم.

چهارشنبه تا ساعت 10 صبح خوابیدم بعد از بیدار شدن، صبحانه مختصری خوردم و کلافه مشغول مطالعه شدم.

رسما دل مرده و بی حوصله بودم هرچند تمام تلاشم را میکردم تا بر احساساتم غلبه کنم و منطقی باشم ولی جای انکار نبود من روحیه شادم را از دست داده بودم و با دلی مرده به دنبال آب حیاتی میگشتم تا این روح نابود شده ام را جان دوباره ببخشم.

ساعت 12 ظهر مرسده به موبایلم زنگ زد که عصر در همان کافی شاپی که اولین بار حامد را دیده بودم همه جمع میشوند تا با حامد و خانمش خداحافظی کنند. چون آنها تصمیم گرفته بودند مجلس عروسی نداشته باشند و یک گودبای پارتی خانوادگی بگیرند و آخر فروردین باهم به دبی بروند که همان ماه عسلشان باشد و بعد آماده شدن ویزا از همان جا به آمریکا بروند. در ضمن گفت این تصمیم بچه ها یک دفعه بوده و دیشب آخر شب این برنامه را گذاشتند. چون حامد و ساناز وقت دیگری نداشتند.

(خدایا مرسده از من چی میخواد؟ من پاشم برم کافی شاپ با ساناز روبوسی کنم و دستشو فشار بدم و به زن حامد تبریک عروسی بگم و براشون آرزوی موفقیت بکنم و در چشم حامد زل بزنم و بگم نابودم کردی؟)

گفتم که من مشهد نیستم و نیشابورم و اینکه خودم بعدا به حامد تماس میگیرم و به او تبریک میگویم.

خدا پدر مادر هرکی رو که موبایلو اختراع کرد بیامرزه! که رد آدمو نمیتونن بزنن!!!)

بعد از تلفن مرسده دومرتبه دلم گرفت. حالم بدشد . خدار را شکر محمد کلاس بود. قلبم به درد آمده بود. فکر اینکه یکی عشقم را دزدیده دیوونه ام میکرد.

( این اشکها هم که خشک نمیشن همینطور راه خودشونو پیدا کردن و میان! اَ اَه!!!! دیگه از دست خودم ذله شدم. خدایا نجاتم بده و آرامشم هدیه کن.!!)

بلند شدم و وضو گرفتم دو رکعت نماز به نیت آرامش روحم خواندم و بعد قرآن را بازکردم . سوره الرحمن آمده بود همینطور میخواندم و گریه میکردم. بعد از خواندن الرحمن سرم را روی مهرم گذاشتم و به سجده رفتم و زار زدم و از خدا خواستم که به صلاحدید خودش مسیر زندگیم را در راهی قرار دهد که فقط در آن آرامش داشته باشم. و صبری به من عطا کند که با این سرخوردگی کنار بیایم.

از دست خودم، اشکهایم، غمهایم، غصه هایم خسته شده بودم. انرژیم تحلیل رفته بود. تمام تلاشم را بهبودم میکردم ولی روحم هنوز تشنه بود و خودم هم نمیدانستم تشنه چه!!

فصل دوم

5 شنبه ساعت 3 از خانه بیرون زدم.

مسیر خانه تا منزل شایان را پیاده رفتم و تمام راه را فکر میکردم. ولی نمیدانستم به چه!!! تمام سرم پر از کلافه های فکرهای سامان نیافته بود.

زنگ در را زدم.

با صدای تق شدیدی در باز شد.

( درش هم مثل صاحبش با همه دعوا داره!!!!)

وارد حیاط شدم سرم را به دور و بر چرخاندم .هوای بهاری با آسمانی ابری واقعا دل انگیز بو.د اگر من حالم خوش بود حتما چند مرتبه دور خودم میچرخیدم و یک دست نوازشی بر سر گلهای رز تازه برگ داده حیاط میکشیدم و بعد داخل خانه میرفتم.

ولی بدون هیچ انگیزه و احساسی به سمت پله ها گام برداشتم . هنوز به آخرین پله نرسیده بودم که رها با جیغی خودش را آغوشم انداخت.

- شیدا جون! بالاخره اومدید.

( این بچه هم از من بدبختره. من خودم با این حالم باید آویزون ده تا روانشناس و روانپزشک بشم باز این دلشو به من خوش کرده!!!)

وارد خانه شدم.

بوی سیگار به همراه عطر سرد خوشبویی فضا را پر کرده بود.

گفتم: رها جون! کی خونه است؟

گفت: زهره جون و بابام. بابام رفته تو اتاقش که استراحت کنه. زهره جون هم تو اتاقش خوابیده.

- حوری خانم کجاست؟

- حوری خانم رفته خونه دخترش. شب عروسی دعوتن.

با رها به اتاقش رفتیم . پشت میز تحریر رها نشستم . اول کمی از حالش و اوضاعش دردوران عید پرسیدم که مهمانی رفته یا نه و یا چقدر عیدی گرفته.

اوهم با حوصله و با یک شادی وصف ناپذیری برایم توضیح میداد .

(این همه حرفو تو دلش تلنبارکرده تا به من بگه؟ خوب شد اومدم وگرنه از حرف میترکید!!!! تا راه رفتن گربه رو دیوارو هم واسم توضیح داد!!!)

کتاب را باز کردم و بین حرفش پریدم

- خب زود دفترتو بیار که درس جدید و واست توضیح بدهم. در ضمن به حوری خانم بگو این کتاب جدید و هم واست بخره اسمشو کنار دفترت مینویسم.

اولین کتاب مبتدی رها را تموم کرده بودیم. الفبای انگلیسی را بلد بود باید رو دیکته نویسی و آموزش لغت پافشاری میکردم.

صفحه اول کتاب چند تا جمله ساده بود.

رها با بی حوصلگی داره گوش می داد.

پرسیدم: رها چرا حواست به درس نیست؟ مگه نمی خوای یاد بگیری؟

- چرا شیدا جون. ولی آخه!

- آخه چی؟

- نمیشه امروز درس نخونیم و با هم حرف بزنیم.

احساس کردم این بچه خیلی تنهاست حق هم داشت مادر که نداشت. پدرش هم که بود ونبودش فرقی نمیکرد. میماند حوری خانم و زهره که هردو خدای افسردگی و نق و نوق بودند.

- رها جون من این جا میام و از پدرت پول میگیرم که به شما درس بدم. نمیشه که بیام اینجا فقط با هم حرف بزنیم. من هم امتحان دارم، باید کلاست که تموم شد زود به خونه برم و درسامو بخونم. ولی اگه دختر خوبی باشی و به درست گوش کنی، بعد از کلاس یکربع اجازه داری واسم حرف بزنی.

لبخندی مجددا به روی لبش ظاهر شد و گفت:باشه شیدا جون!

صفحه اول کتا ب را برایشدرس دادم و در دفترش املا کردم.

خودم هم آنروز حال و حوصله درس دادن نداشتم.

هنوز از شوک از دست دادن حامد بیرون نیامده بودم .

کلافه شدم. رها سرمشقی که به او داده بودم، مینوشت و من غرق در افکار خودم بودم. کنار کتاب یک تکه کاغذ افتاده بود.

تو کاغذ چند خط کج و معوج دیده میشد بی شک نقاشی رها بود . یک کلبه نصفه که کنارش یک گل کشیده شده بود. دستم بی اختیار، شروع به نوشتن روی کاغذ کرد

جای دل در سینه صد پاره دارم آتشی

شعله را چون گل درون پیرهن پیچیده ام

این بیت را که نوشتم کلافه تر شدم. کاغذ را پرت کردم. از روی میز به کف اتاق افتاد.

فکری به ذهنم رسید.

گفتم: رها! پاشو دفترت رو بردار بریم تو حیاط زیر درخت یاس بشینیم، اونجا درس بخونیم . چطوره؟ موافقی؟

رها حرفم را نفهمید.

با تعجب به نگاه کرد و کمی فکر کرد و یکدفعه گفت: چه عالی! کلاس در هوای آزاد؟

- آره پاشو زود باش! فکر میکنی قالیچه ای٬ چیزی باشه زیرمون پهن کنیم و بشینیم.

- آره یک پادری تو کمد آشپزخونه است که گاهی اوقات حوری خانم میندازه تو تراس و میره اونجا میشینه و سبزی پاک میکنه. البته وقتی بابام خونه نیست چون بابام از این کار خوشش نمیاد.

- خب با این توصیفی که تو کردی ما هم نمیتونیم بریم زیر گل یاس بشینیم چون بابات خونه است و اگه ما رو ببینه ناراحت میشه.

- خب میتونیم که دور میز عصرونه تو حیاط بشینیم

- آره! چرا به فکر خودم نرسید . بدو وسایلتو بردار

رها جیغی کشید و گفت: آخ جون

- رها یواشتر! چه خبرته! اگه بابات بیدار بشه، عصبانی میشه و ما رو میخوره ها!

از این حرف من زیر خنده زد و گفت: آره! بابام گاهی اوقات شبیه آقا شیره میشه

خودم خنده ام گرفته بود.

( آقا شیره شوالیه. چه شود؟؟؟؟!!!!)

با رها به حیاط رفتیم .

چه هوایی بود! نمونه کامل هوای بهاری.

آفتاب نسبتا گرم با وزش بادی که قاصدکها را تو هوا رقصان کرده بود.

دستایم را بالای سرم بردم و چند بار نفس عمیق کشیدم و صدادار بیرون دادم و

گفتم: آخیش!! چه هوای خوبی . چی بود تو دخمه نشسته بودیم؟ داشتم میپوسیدم.

دوباره از ابتدا شروع به درس دادن کردم. حدود 3 صفحه خواندیم . احساس کردم هوا تاریک شد بالای سرم را نگاه کردم، ابرهای تیره را دیدم.

به ساعتم نگاه کردم حدود 1:30 ساعت بود که با رها کار میکردم.

هردو خسته شده بودیم.

زهره خانم برایمان چای و کیک آورد. یک نگاهی به آسمان کرد و گفت. خانم شریفی نیا! مثل اینکه میخواد بارون بیاد چایی تونو ببرم تو؟

گفتم: نه. همین جا خوبه. عاشق این هوام.

درحین نوشیدن چای بودم که بوی لذت بخش و وسوسه انگیز خاک در بینیم پیچید.

چون میز عصرانه سایه بان داشت متوجه نم نم باران نشده بودم.

به حیاط نگاه کردم قطرات کوچک آب با فاصله از هم روی موزاییکهای حیاط چشمک میزدند.

با صدای بلندی، ذوق زده، گفتم: رها! داره بارون میاد!

و رها که از این حالت من دچار شعف شده بود فریاد کشید: جانمی جان! هورا! هورا!

بلند ش دو شروع به بالا و پایین پریدن کرد وبا حالت گرفته ای گفت: رها جون بریم تو؟

با حالت هیجان گفتم: نه. چرا بریم تو؟ الان باید بریم زیر بارون بازی کنیم. بعد دومرتبه درسمونو میخونیم.

با شیطنت به رها نگاه کردم اون هم که نگاه من را دید از شادی دست زد و گفت هورا! هورا!

از زیر سایه بان بیرون آمدم و به سمت حیاط دویدم . وسط حیاط ایستادم و دستایم را از هم باز کردم و سرم را بالا گرفتم. قطرات باران را روی صورتم احساس میکردم و با هر ضربه حس تازه میگرفتم.

نمیدانم چقدر در این حال بودم که احساس کردم ریزش باران شدید تر شده است و صورتم در معرض تازیانه های قطرات باران قرار گرفت.

دومرتبه برگشتم به آن شب بارانی و تنهایی خودم در پارک و درخیابانهای مشهد که سرگردان مورد هجوم حرفها و طعنه های مردم شده بودم.

اشک از گوشه چشمم روی صورتم غلتید و در خیسی گردن گم شد.

همینطور که سرم بالا بود، بدون توجه به زمان و مکان اشک میریختم.

ناگهان به خودم آمدم.

چشمهایم باز کردم.

نگاهی به اطرافم انداختم.

رها را دیدم که مانند من دستهایش را باز کرده و سرش را به آسمان گرفته و صورت ظریفش با ضربات قطرات باران سرخ شده است.

خم شدم و اورا به بغل گرفتم و در آغوشم جای دادم و های های گریه کردم.

اوهم با گریه من گریه کرد.

هردو از تنهایی گریه میکردیم ولی هرکدام به نوعی.

شاید دل کوچک او هم از بیرحمی زمانه به درد آمده بود.

این اولین بار نبود که بعد از جدایی از حامد، قلب شیشه ای من خرد شده بود.

بازمن ماندم و خلوتی سرد

خاطراتی ز بگذشته دور

یاد عشقی که با حسرت و درد

رفت و خاموش شد در دل گور

همینطور که رها را در آغوش گرفته بودم، درد ضربات دانه های تگرگ را روی پشتم احساس کردم.

باید تو میرفتیم وگرنه هر دو یک آنفولونزای جانانه میگرفتیم .

سرم را بلند کردم و گفتم: رها جون! بریم تو عزیزم.

چشمم به گوشه پرده اتاق شوالیه افتاد که انداخته شد.

با سرعت به داخل خانه رفتیم و به آشپزخانه وارد شدیم.

زهره در حال تمیز کردن کابینتها بود.

گفتم: زهره خانم! زود رها روببر تو اتاقش و لباساشو عوض کن سرما میخوره.

زهره که تازه به عمق فاجعه پی برده بود، گفت: ولی شیدا خانم! لباس شما هم که لوچ آبه!

- اشکالی نداره. مانتومو در میارم یک ربعی میندازم رو شوفاژ خشک میشه . بدو! رها مریض میشه.

زهره دست رها را گرفت و باهم به طرف بالا رفتند.

مانتو و مقنعه ام خیس شده بودند.

خدا را شکر که زیر مانتو تیشرت آستین بلندی پوشیده بودم.

مانتو را در آوردم و روی شوفاژ انداختم.

مقنعه ام را در آوردم و او را هم کنار مانتو انداختم .

موهایم نمناک شده بود.

کیلپسم را باز کردم و سرم را به دو طرف تکان دادم.

با این حرکت پیچش موهایم باز شد و به دو طرف صورتم پریشان شد.

با گردش سرم به سمت در احساس کردم سایه ای از کنار در رد شد.

سریع خودم را پشت در قایم کردم که زهره وارد آشپزخانه شد.

گفت: چرا پشت در قایم شدید؟

گفتم: سایتو دیدم، ترسیدم! فکر کردم کسی به خونه اومده.

نگاه تعجب آوری به من کرد و سرش را از آشپزخانه بیرون آورد و گفت: غیر از من و آقا کسی خونه نیست که اونم تو اتاقشه و احتمالا خوابه. وگرنه منو صدا میزد که واسش چای ببرم.

یکدفعه تون صدایش پایین آمد و حرفش را قطع کرد و به من نگاه کرد .

احساس کردم چیز عجیبی در من دیده.

(نکنه شلوارم پاره است یا زیر بغل تیشرتم؟!)

به خودم نگاه کردم. نه هیچ چیز عجیبی در من نبود.

گفتم : زهره چی شده؟ چرا مات موندی؟

گفت: وای خانوم! چقدر موهاتون قشنگ و لخته. چقدر بلنه و پرپشته عین موهای پری دریایی میمونه.

خنده ام گرفت و گفتم: مگه پری دریایی مو داره؟

گفت: آره. مادرم همیشه میگفت پری دریایی ها موهایی دارن که مثل شبق مشکیه و تا کمرشون میاد. رنگ موهاشون از شب سیاهتره و از مهتاب درخشان تره. واسه همینه که اگه یک انسانی پری دریایی رو ببینه تا آخر عمر نمیتونه دیگه عاشق کس دیگه ای بشه.

زیباترین توصیفی بود که تا آن موقع در مورد موهایم شنیده بودم.

لبخندی زدم و گفتم: مرسی زهره جان! لطف داری. فکر نمیکنم موهام اینقدر تعریفی باشه.

- نه خانوم، نگی!د موهاتون عین موهای پری دریایی میونه.

(همچین از پری دریایی حرف میزد که انگار چند تا رو تو حوض خونشون داشتن!!!)

با صدای بلند شوالیه رشته افکارم پاره شد.

شوالیه: زهره خانم لطفا یک نسکافه تلخ واسم بیارید

(خوب اسمی رها روت گذاشت آقا شیره!!! داد زدنت دیگه چیه؟ مثل آدم بیا بگو نسکافه میخوام. گنده دماغ!!!)

زهر ه گفت: شیدا خانم آقا بیدار شده برم واسش نسکافه ببرم. عصبانیه مثل اینکه خواب بد دیده.

اون کی خواب خوب میبینه! یا از دنده چپ بلند میشه یا خواب بد میبینه!! اَه !کی بره خارج دوباره هممون یه نفس راحتی بکشیم! ولی خوشم میاد تو اوج عصبانیتش هم با ادبه! زهره خانوم. لطفا. ههههه!!!)

یک چایی برای خودم ریختم. با نوشیدن اولین جرعه چای، گرمای مطبوعی تمام بدنم را فرا گرفت و کلی حال کردم.

موهایم به دورم پریشان بود. احساس کردم دستی از پشت موهایم را نوازش میکند. با ترس به عقب برگشتم دیدم رها ست!

( این کی اومد من نفهمیدم!!!!)

دستم را روی قلبم گذاشتم و گفتم ره!ا تویی؟ ترسیدم. یک اِهنی اوهونی. قلبم افتاد تو جورابم.

با حرف من دستش را روی دهانش گذاشت و خندید.

گفتم: عسلی! کو دندونات.

- موش خورده

- تو خودت موشی! باز کی دندونای موشی مارو خورده؟

- یک موش بزرگتر

( نه بابا! اینم کم نمیاره! شناگر ماهریه! فقط آب نمیبینه! میشه باهاش کار کنم و فاتحه بخونم تو تربیت دیکتانوری شوالیه! عجب فکری کردی شیدا! حال گیری خوبیه!)

[وجدان خفته ام بیدار شد و گفت: با اون بیچاره چکار داری؟ اگه اون اونشب نبود، با اون حالی که داشتی، حالا حالاها باید با کاردک اززیر ماشینها جمعت میکردن.

- تو چکار داری! یک کاره! حالا چه وقت بیدار شدن بود! اونشب اصلا قبول نیست. خود اونم حالش خوب نبود وگرنه شوالیه و احساسات!!!!

- خیلی بی انصاف و بی چشم و رویی!!

- حالا خب سخت نگیر یه ذره حالشو بگیرم که بد نیست! حال میده ها! تو هم کیف میکنی!

- واقعا که آدم که نمیشی هر غلطی میخوای بکن ولی نذار دومرتبه خشم اژدها بشه و بعد وجدانم دومرتبه خوابید]

از حرکات دست های کوچک رها بین موهایم خوشم آمد

( بابا داره شونه میکنه!!!)

یک برس کوچکی در دستش بود و موهایم را شانه میکرد.

آرام، آرام .

وحرکت موها روی پشتم مثل قایق بسته شده کنار ساحل بود که با حرکات موجها به آرامی تکان میخورد.

با صدای رها به زمان حال برگشتم.

گفت: شیدا جون!

گفتم: جونم!

- فکر میکنید موهای مامان من هم مثل موهای شما بوده؟

- نمیدونم . مگر شما عکساشو ندیدی؟

- نه. بابام عکسهای مامانمو قایم کرده. فقط همون عکس تو اتاقشو دیدیم

- به هر حال موهاشون هر طوری بوده، خیلی خوشگل بوده.

- خوشگلتر از موهای شما؟

- آره عزیزم

- از کجا میدونید؟

- چون موهای شما هم خیلی خوشگله و هم خوشرنگ و حتما شبیه موهای مامانته

- موهای من که کوتاهه؟

- کوتاهشم قشنگه عزیزم

احساس کردم بچه با این حرف من جان گرفت . لبخندی با شادی زد و گفت: میشه موهاتونو ببافم؟

- باشه. ولی آهسته.

رها تمام انگشتایش را درموهای من کرد و شروع کرد به پیچ و تاب دادن مو های من لای انگشتانش. مشخص بود که بلد نیست ببافد و موها را میکشید. یکدفعه انگشتش لای دسته ای از موهای من گیر کرد و دادم بلند شد.

- رها چکار میکنی؟ آرومتر. سرم سوراخ شد.

احساس کردم کمی تند رفتم صورتم را به سمت رها کردم. بغض کرده و ترسیده بود.

با لحن بچگانه ای گفتم: ای شیطون! میخوای موهامو بکنی، بزنی سر عروسکت.

با این حرف من بغضش باز شد و گفت: نه به خدا! داشتم میبافتم یکدفعه دوتاش بهم گره خورد

- اشکالی نداره. بیا با هم ببافیم. باشه؟

باید از دلش در میاوردم. گناه داشت.

موهایم به هم گره خورده بود.

( خیر سرش میخواست موهامو ببافه!!!!!)

موها را چهار تکه کردم و یکی از تکه ها را به دست رها دادم و شروع کردم به بافتن گیس.

یک درمیان دسته مو را از رها میگرفتم و یک دسته موی دیگر به او میدادم.

بافت موها که تمام شد از عقب رها را با دستم به جلو کشید و یک بوس جانانه آبدار ( از همانها گه میگن ماچ !!!!!) روی لپش زدم.

این دختر را دوست داشتم در حالیکه از پدرش اصلا خوشم نمی آمد.

بغلش که کردم احساس کردم نسبت به اولین روزی که دیدمش چاقتر شده.

به دستانش نگاه کردم و گفتم: وای رها!چقدر دستات ظریفه!

- آره. بابام همیشه میگه تو مثل مامانت کوچولویی

- ولی در عوض روحتون خیلی بزرگه

- شیدا جون روح چیه

نمیدانستم چی جوابش را بدهم. گفتم: روح همون محبت قلبتونه که تو بزرگترینشو داری.

داشت دیر میشد یکساعت بود که در آشپزخانه نشسته بودم. زهره هم معلوم نشد کجا غیبش زده!!

پشت پنجره آشپزخانه رفتم. باران بند آمده و یک رنگین کمان زیبا در آغوش آسمان آبی جا خوش کرده بود.

لباسهایم خشک شده بودند.

سریعا مانتو و مقنعه ام را پوشیدم و دست رها را گرفتم و تو حیاط آوردم و رنگین کمان را به او نشان دادم.

اینقدر ذوق کرده بود، انگار الماس کوه نور را نشانش دادم.

( چقدر دنیای بچگی من و محمد با این طفل معصوم فرق میکنه!!!! بابایی عاشقتم که اینقدر واسمون وقت گذاشتی! ای تو روحت شوالیه! که اینقدر خودخواهی که بچت باید گدای محبت اینو اون باشه!!!!)

آنروز به خودم قول دادم که تا جاییکه میتوانم محبتم را به رها دریغ نکنم و او را قاطیه کل کلهایم با پدرش نکنم.

(جو گیر که میشدم چنان قولهای توپی به خودم میدادم که بعدا حسابی زیرش میموندم! چاره ای هم نداشتم باید انجامش میدادم وگرنه وجدان درد میشدم، بیا و ببین!!!)

زهره به تراس آمد و گفت: والا! به خدا این آقا یک کارش شده. به من میگه نسکافه تلخ بیار. بعد میگه شیرینش کن!

می خوام از اتاق بیام بیرون میگه کتابهای این دوتا قفسه رو با هم جابجا کن! خودشم نشسته پشت لپتاپش نمیدونم چی نگاه میکنه که هر هر میخنده . نه به اون دادش نه به این خنده هاش!!

گفتم: حتما چیز جالبی تو کامپیوتر میدیده که میخندیده.

آنروز احساس سبکی کردم. هوای بعد از باران همیشه به پیاده روی تشویقم میکرد. از منزل شایان تا خانه پیاده برگشتم و هوای تازه بهاری را با ولع تو ریه هایم میفرستادم.

باید برای خودم برنامه ورزشی میگذاشتم هم برای سلامتیم خوب بود و هم برای روحیه ام.

وقتی به خانه برگشتم، خورشید در حال غروب کردن ودر حال جمع کردن چادر نارنجی زیبایش از روی زمین بود.

3 هفته از رفتن حامد میگذشت. من 5 شنبه ها به خونه شوالیه میرفتم . بعد از آن شب شوم، شوالیه را ندیده بودم و این به من احساس آرامش میداد.

سعی میکردم کمتر به حامد فکر کنم. او الان یک مرد زندار بود و در قاموس من فکر کردن به یک مرد زن دار خیانت به خودم و تربیت پدرم بود.

ولی باز هم قلبم سر لجبازی داشت و گاهی اوقات دلم برای ساعتهایی که با او بودم، تنگ میشد و دوست داشتم صدایش را بشنوم.

محمد حسابی سرگرم درس خواندن و کلاسهایش بود و منهم کمتر به پرو پاش می پیچیدم.

جمعه ها میتوانستم به فرشته یا گلبرگ زنگ بزنم و با آنها به تفریح بروم. کمتر به گلبرگ زنگ میزدم چون او یک زن شوهر دار بود. شاید علیرضا و او برنامه خودشان را داشتند.

از گلبرگ گله کردم که چرا مرا زودتر در جریان ازدواجش با علیرضا قرار نداده است.

او گفت: شیدا جون! به خدا شرمنده! این علیرضا رو که می شناسی که چقدر محتاطه. ازم خواست که تا عقد نکردیم، به کسی نگم. قراره هفته دیگه عقدمونو تو محضر ثبت کنیم و شیرینی به آموزشگاه بیاریم.

گفتم: خدایی، تو هم گشتی و بین این همه شخصیت کارتونی بابا لنگ درازو انتخاب کردی. میمردی دکتر ارنستی، پدر پسر شجاعی ....

نگذاشت صحبتم را ادامه دهم. محکم به پشتم زد و گفت: گمشو!! منو بگو دارم بهش گوش میدم ببینم چی میگه.

وبعد با هم خندیدیم.

به موبایل فرشته زنگ زدم و بعد از کلی سر به سر گذاشتن قرار شد، عصر جمعه دنبالم بیاید و باهم به شهربازی بریم.

روز جمعه تا ساعت 5 بعد ازظهر، مثل روزهای دیگر گذشت.

ساعت 5 بعد ازظهر لباس پوشیدم و خودم را حسابی درست کردم.

اولین بار بود که بعد از جدایی از حامد به خودم میرسیدم. یکی از خصلت انسان فراموشی است و من هم کم کم در حال فراموش کردن حامد بودم ولی یاد گرفتم که به هر کسی اعتماد نکنم و عشق و قلبم را ارزان فدا نکنم.

زخم گوشه قلبم درحال ترمیم شدن بود. فکرکنم خدا صدایم شنیده و فرشته هایش را برای کمک به من فرستاده بود.

با اس ام اس فرشته که بیا دم در. سریع به بیرون از خونه رفتم.

فرشته جلوی یک پراید هاشبک سورمه ای منتظرم بود.

تیپ اسپرت خوشگلی زده بود. جین یخی با مانتو تنگ کوتاه آبی و روسری سفید کوچولو با گلهای سورمه ای

( با ماشینش ست کرده بود!!!)

حسابی خانوم شده بود .

(عاشق همین تغییر کردنتم!!!)

سریع گفتم: فرشته ماشین خریدی؟

گفت: آره. هفته پیش گرفتم. اونم با کلی قسط و قرض

- اون قرضها که داده میشه. جونم! با این ماشین به رویای شبگردیهامون میرسیم.

- خیلی به دلت صابون نزن من شبها باید تا دیر وقت ترجمه هامو واسه پرداخت قسطام انجام بدم. کلی ترجمه گرفتم یا به عبارتی اضافه کاری

- لوس نشو. حالا یک جایی به دردمون خوردی.

- امان از دست تو شیدا! خب هفته ای دو روز رو میتونم باهات باشم.

- عالیه ولی بعد از امتحان من!

- ببین چقدر به فکر خودتی ولی شرایط منو در نظر نمیگیری!

- زود باش راه بیفت. وظیفته اینو بهم مدیونی

- بابت چیِ؟

- بابت همین ماشین. اگه من تو رو به حکیمی معرفی نمیکردم که الان دوچرخه هم نمیتونستی بخری چه برسه به ماشین

- امان از دست تو که همیشه یه حرفی تو آستین داری. ولی خب راست میگی این یکی رو بهت مدیونم. خب! حالا بگو کجا بریم. والا! با این تیپی که تو خودتو درست کردی امروز کار دستمون ندی خوبه.

آن روز عصر با هم به شهربازی رفتیم. خیلی حال داد. بعد از مدتها احساس کردم یک کم شبیه شیدای قبلی شدم.

شب خسته و کوفته به خانه برگشتم.

تقریبا بیست روز تا امتحانم باقی مانده بود. هرچند علیرضا و گلبرگ سعی میکردند بعد از کلاس بامن کارکنند و استرس امتحان رابرایم کم کنند، ولی خیلی از امتحان میترسیدم.

این طور که از شواهد بر می آمد علیرضا و گلبرگ دو زوج عاشق و خوشبخت بودند. من به وضوح عشق را در چشمهای هر دوتای آنها میدیدم.

مهمترین خصلتی که گلبرگ داشت این بود که همیشه به دیگران احترام میگذاشت و سعی میکرد در مقابل رفتارهای دیگران صبور باشد ودر مقابل علیرضا جامی بود مالامال از عقش که سرمستی را به علیرضا ارزانی میداشت .

همین رفتار زیبای گلبرگ باعث شده بود که کوه یخ غرور علیرضا در مقابل آن ذوب بشه و دیوانه وار او را دوست داشته باشد.

هروقت که گلبرگ بعد از کلاس دنبالم می آمد تا با هم به کافی شاپ برویم و علیرضا اشکالات درسی ام را برطرف کند، من شرمزده میگفتم: بچه ها! شما تا الان کلاس داشتید و خسته اید. به خونه برید من خودم مشکلات درسیمو حل میکنم.

علیرضا میگفت: شیدا! هیچوقت فکر نکن که بابت اینکار من یا گلبرگ منتی رو سرت داریم. من این گلبرگ ناز زندگیمو از تو دارم. پس منو مثل برادر خودت بدون. نه تنها تو درست بهت کمک میکنم، بلکه در هر زمینه ای که مشکل داشته باشی منو گلبرگ پشتت هستیم.

و من شرمنده سرم را پایین می انداختم و میگفتم: ممنونم داداشی!

درجمع دوستان پویا و مرسده نمیرفتم. چون دلم نمیخواست که از حامد چیزی بشنوم چه در مورد موفقیتش، چه در مورد شکستش.

میخواستم حامد و هر چه را که به او ربط داده میشد از زندگیم حذف کنم.

امتحان هم بهانه خوبی بود که در جمع بچه ها نباشم.

به چت روم هم نمیرفتم تا مبادا حامد، آ نلاین باشد و دومرتبه قلبم بلرزد.

ارتباطم را با فرشته و گلبرگ بیشتر کردم. هرچند چند بار با پویا و مرسده به کافی شاپ آموزشگاه رفتیم، ولی طوری بحث را هدایت کردم که حرفی از حامد پیش نیاد.

فقط یکبار مرسده گفت: شیدا محمد مهدی و تینا چند روز پیش رفتن کانادا. یکی از دوستان پدر تینا در یک کارخونه قطعات ماشین واسه محمد مهدی جابآافر گرفته .

گفتم: خانواده محمد مهدی راضی بودن؟ تا جاییکه من میدونم تینا، به خاطر محمد مهدی ایران مونده بود.

گفت: این اواخر دخالتهای مامان محمد مهدی خیلی زیاد شده بود و همش یک جورایی به تینا گیر میداد و بابت حجابش متلک بارونش میکرد و زیر پای محمد مهدی مینشست که تینا به دردت نمیخوره و هر چی محمد مهدی میگفت خودش دوست داره خانمش اینطوری باشه و تینا به خاطر اون از خیلی از آزادیهاش چشم پوشی کرده، مادرش به خرجش نمیرفت که نمیرفت. محمد مهدی به پویا گفته بود که بدجور بین خانواده اش و تینا گیر کرده. از یک طرف نمیتونه با مادرش برخورد بدی داشته باشه و از طرف دیگه تینا رو دوست داره و نمیتونه بی دلیل ازش جدا بشه. خصوصا که اون هم زیاد از زنهایی که مامانش می پسندید، خوشش نمیاد. واسه همین بهترین راهو رفتن به خارج کشور دید و گفته چند سال که بگذره و زندگیم با تینا شکل بگیره و صاحب یه بچه که شدیم برمیگردیم اینطوری خانواده ام هم دیگه نمیتونن بهانه من در آوردی بیارند.

گفتم: نظر تینا چیه؟

گفت: اون که از خداشه بره تا حالا هم به خاطر محمد مهدی اینجا مونده. دوتا خواهراش آمریکا هستند و خانواده اش هم سالی 6 ماه اونجان پس دلیلی واسه موندن نداره.

هفته پیش هم هرچی بهت زنگ زدن تا تو رو واسه عروسی دعوت کنن گوشیت خاموش بود. آموزشگاه هم که نیومدی . تو یاهو واست پیغام گذاشتیم ولی مثل اینکه چند وقته سراغ کامپیوترت هم نرفتی؟ به هر حال ازم خواستن تا از طرف اونها ازت خداحافظی کنم. راستی شیدا! چرا چند وقته اینقدر تو خودتی؟ و به دوره هامون نمیای؟ تو چت روم هم نمیری. بچه ها یک کم نگرانتن.

گفتم: چیزی نیست. امتحان بدجور روم فشار آورده و تحت شرایط استرسی بدی هستم.

- نمیدونم چرا اینطوری شد. حامد رفت. تو هم تو دوره ها نمیای و محمد مهدی وتینا هم رفتن. گروهمون حسابی کوچک شده. حامد بی معرفت هم ازموقعی که رفته پشت سرشو نگاه هم نکرده تازه آی دیشو عوض کرده. به آرش هم تماس نگرفته.

با شنیدن اسم حامد گوشه قلبم که جایگاه خاطرات او بود فشرده شد.

او فکر کرده بود که من به دوستانش میگویم که چه بلایی سرم آورده. برای همین با آنها قطع رابطه کرده است.

او در مورد من چی فکر کرده بود؟ واقعا من را نشناخته بود؟ باز دومرتبه شعر حافظ راکه بابا برایم خواند به یاد آوردم

به خط و خال گدایان مده خزینه دل

به دست شاهوشی ده که محترم دارد

این بیت شعر را شاید هزار بار برای خودم خوانده بودم و در موردش فکر کرده بودم. پدرم همیشه میدانست کجا و کی به من چه بگوید تا مسیر جدیدی اززندگی را پیش پایم بگذارد.

مطابق 5 شنبه ها به خانه شوالیه رفتم. وقتی وارد خانه شدم صدای زیبای ویلون زیبایی توجه من را جلب کرد. آهنگ الهه ناز نواخته میشد و یک صدای مخملی نرمی که در حال خواندن آهنگ بود. بی اختیار ایستادم و چشمانم را بستم و به آهنگ گوش کردم طبق معمول با صدای رها که از بالای پله ها جیغ میزد، شیدا جون ! به خودم آمدم.

رها از بالای پله ها به سمتم دوید و خودش را تو بغلم انداخت.

گفت: سلام شیدا جون!

- سلام عزیزم. خونتون چه خبره ؟ مهمون دارید؟

- دوستای بابام اومدن. الانم تو اتاق بابام هستن. هر چند وقت یکبار میان و آواز میخونن.

- این کیه داره آواز میخونه؟

- عمو روزبه. نشناختی؟

نه . آخه خیلی صداش موقع خوندن فرق میکنه. ولی چقدر قشنگ میخونه!

اومدم بپرسم این کیه که ویولون میزند، که حوری خانم مثل اجل معلق جلویم سبز شد

- سلام خانم شریفی نیا!

- سلام حوری خانم. خوبید؟

- ممنون

نگذاشتم سوالهای جور واجور بپرسد . رویم را به رها کردم و گفتم: رها جون، بریم تو اتاقت تا درسو شروع کنم.

وقتی به اتاقش رفتم ، ازاو خواستم که در را نبندد تا صدای دلنواز ویولون را بشنوم.

از درس و مدرسه اش پرسیدم.

گفت: شیدا جون من یه خورده تو ریاضی اشکال دارم. از اون روز که این اشکالو پیدا کردم هرچی معلمم درس میده نمی فهمم. میشه از شما بپرسم؟

- آره عزیزم چرا نه؟

کتابش را آورد. آخی! دلم برایش سوخت. یک اشکال پیش و پا افتاده داشت.

(آخه مگه این بچه دو جانبه یتیمه که واسه یک اشکال ساده ریاضی اینقدر درمونده بشه!!) از دست این شوالیه کفری شده بودم .

(نمیتونه روزی نیم ساعت صرف دخترش کنه؟!! )

در اتاق باز بود و صدای گیتاری که یکی از آهنگهای جیپسی کینگ را میزد به گوش میرسید. بی توجه به صدای گیتار از رها پرسیدم: رها! چرا از بابات اشکالتو نپرسیدی که ازدرست عقب نمونی؟

- آخه بابام شبها خیلی دیر میاد خونه . وقتی هم میاد میره تو اتاقش و به کارهاش میرسه. فقط هفته ای یه روز، اونم جمعه ها ظهر با هم نهاربیرون میریم و بعد نهار به خونه برمیگردیم. خیلی از من درمورد درسام نمیپرسه. فقط بهم میگه رها اگه تو درسات مشکل داری واست معلم بگیرم.

گاهی وقتها هم که زود از سر کار میاد منو تو اتاقش صدا میکنه و منو بغل میکنه و میگه تو گل بابایی! بوی مامانی رو میدی! شیدا جون! بابام خیلی خوبه .ولی حوری خانم میگه بابات دلش مرده. اون چیزی رو از تو دریغ نمیکنه.

راست میگه من خیلی چیزها دارم که دوستای مدرسه ام ندارن. بابا منو یه بار دبی برده و یه بار انگلیس . تو دبی خیلی خوش گذشت. یکروز از صبح تا شب رفتیم شهربازی و موجهای آبی. حوری خانم میگه تو بابای خوبی داری مشکل تو جای دیگه است. مشکلت اینه که مامان نداری. وگرنه بابات مرد خوبیه و تا حالا واست کم نذاشته.

از پیش داوری خودم خجالت کشیدم. راست میگفت مشکل این بچه نداشتن مادر بود. آنقدر غرق در محبت پدر و مادرم بودم که هیچ وقت به نقش پررنگ مامان در خانه فکر نکرده بودم. کسی که هروقت تب میکردم، تا صبح بالای سرم بود و من را پاشویه میکرد. به ملایمت و نرمی موها یم را شانه میزد و برایم قصه خاله سوسکه، شنل قرمزی و ... میخواند، مادرم بود. مامان هروقت بغضم از دست همکلاسیهام میگرفت من را بغل میکرد و آرامم میکرد. کسیکه دوران کودکی منو افسانه ای کرده بود مامانم بود نه بابام.

چقدر این بچه قابل ترحم بود. تون صدایش فرق کرده بود و داشت از غمی صحبت میکرد که من در طول این 25 سال حتی به آن فکر نکرده بودم چه برسد به اینکه تجربه کرده باشم.

دیگر صدای گیتار را نمیشنیدم و فقط صدای بچه گونه رها رز گوشم زنگ میزد

- شیدا جون، وقتی مامانِ یلدا دم مدرسه دنبالش میاد، دلم میخواد منم مامان داشتم که بیاد دنبالم نه اینکه با سرویس بیام. چند بار از بابام خواستم که اجازه بده زهره یا حوری خانم دنبالم بیان ولی بابام اجازه نداد. وقتی بابام گفت قراره مهشید جون مامانم بشه خیلی خوشحال شدم ولی اون اصلا منو دوست نداشت. هروقت اینجا میومد فقط پیش بابام میرفت. حتی یکبار نیومد تو اتاقمو ببینه. یکبار بهش گفتم مهشید جون من میتونم شما رو مامان صدا کنم. از حرف من عصبانی شد و بهم گفت نه. شما منو مهشید جون صدا میکنی. اون فقط بابامو دوست داشت ولی وقتی بابام باهاش به خاطر شما دعوا کرد. شنیدم که چند روز بعد به عمو روزبه میگفت اون منو به خاطر پولم دوست داشت نه به خاطر خودم.

وقتی دیگه به خونمون نیومد از بابام پرسیدم: بابا! مهشید جون دیگه نمیاد. من دیگه مامان ندارم. بابام گفت: نه عزیزم! اون لیاقت اینکه مامان شما بشه رو نداشت. شیدا جون! من از مهشید جون خوشم نمیومد. چون یکبار که تو اتاق بابام بود، شنیدم که گفت: کوروس بهتره رها رو به یه مدرسه شبانه روزی تو انگلیس بفرستی. اونجا آینده بهتری در انتظارشه . اینجا همه استعدادهاش از بین میره. و بابم سرش داد کشید و گفت تو نگران رها و استعدادهاش هستی یا نگران خودت. ببین خانم! من جونم به رها وصله . کسیکه منو میخواد رها رو هم باید بخواد. رها تا دیپلم نگیره پیش من میمونه. بعد با عجله رفتم تو آشپزخونه و دیدم مهشید جون با عصبانیت مانتوشو پوشید و در حیاطو محکم زد به هم و رفت. اونجا فهمیدم که بابام چقدر منو دوست داره و به قول حوری خانم فقط دلش مرده. حوری خانم میگه اگه یک نفر باشه که کناربابام باشه. اون دیگه دلش نمیمیره.

به لبهای نازک و صورتی رنگ رها چشم دوخته بودم که چقدر بی دغدغه غمش را بیان میکرد و از دل مردگی پدرش میگفت. به چشمانش نگاه کردم مرواریدهای غلتان ریو صورتش جاری بود.

از جایم بلند شدم و سرش را تو بغلم گرفتم و گفتم: رها جون! رهای من! گریه نکن عزیز دلم! انشالله یک فرشته ای پیدا میشه که دل بابا یشما رو شاد کنه.

آنروز اولین باری بود که دلم برای شوالیه سوخت. هیچ فکر نمیکردم در پشت آن قیافه خشن و جدی دلی گرفته و یا به قول حوری خانم دلی مهربان ولی مرده وجود داشته باشد. شاید هم این دل مردگیش او را خشک و رسمی کرده بود.

واسه اینکه رها را شاد کنم گفتم: رها جون دوست داری دنبالت بیام و باهم بریم پارکف شهر بازیف باغ وحش و هرجا که دوست داشتی

مثل اینکه از ته دلش حرف زدم. با چشمهای عسلی براق که اشک در آن میدرخشید به من خیره شد و گفت: راست میگی شیدا جون؟ یعنی میشه من با شما بیام بیرون تفریح؟ با هم بریم پارک، شهربازی، سینما؟

- آره چرا که نه . ولی بعد از امتحان من

- اگه بابام اجازه نده چی؟

- خودم باهاش صحبت میکنم و راضیش میکنم

رها تو بغلم پرید و من را بوسید و گفت: شیدا جون خیلی دوست دارم. خیلی، خیلی

در همین موقع دومرتبه صدای نوازشگر ویولون را شنیدم و گفتم: رها زود کتابتو بیار که درسو شروع کنیم. نیم ساعت گذشته و ما هنوز چیزی نخوندیم.

با گفتن چشم به سمت کتابخانه اش رفت تا کتاب را بیاورد.

دو ساعت گذشته بود و من باید هر چه زودتر به خانه برمیگشتم. با رها از اتاق خارج شدیم مجددا صدای ویولون خانه را پر کرده بود.

یک نوای دلنشینی در حال خواندن شعر کوچه فریدون مشیری بود.

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریزشد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید- عطر صد خاطره پیچید

قبلا این شعر را هزار بار خوانده بودم و حفظ بودم ولی تا حالا نشنیده بودم که کسی با آهنگ بخواند . دست رها را ول کردم و آهسته آهسته از پله ها پایین اومدم و روی پله چهارم یا نمیدانم پنجم نشستم. رها هم کنار من نشست. محو صدا ی ویلون و صدای خواننده شده بودم.

چه صدای دلنشین و گرمی داشت.

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

هیچی از شعر نمیفهمیدم .دومرتبه به یاد خاطراتم با حامد افتادم. به یاد آن شبی افتادم که دم خونه یکی از دوستانش رفتیم. خانه دوستش را بلد نبود. مجبور شدیم کلی در کوچه پس کوچه های شهرک دنبال خانه دوستش بگردیم و چقدر حامد آنشب سر به سر من گذاشت و با هم خندیدیم.

شاید حامد عاشق من نبود و من فقط یک دوست برایش بودم ولی اگر فقط دوست بودم چرا به من پیشنهاد آشنایی بیشتر داد وچرا گفت که میخواهد با خانواده اش صحبت کند تا برای خواستگاری به منزل ما بیایند؟

ولی همه اینها تا قبل از آمدن ساناز از آمریکا بود.

چه عشق سوزانی بود که با آمدن ساناز سرد شد!

مدت ها بود که به این نتیجه رسیده بودم که حامد عاشق من نبود بلکه من حکم یک اسباب بازی را برایش داشتم تا ساعات بیکاریش را پر کنم.

هر چه بیشتر به حامد فکر میکردم تنفرم از او زیادتر میشد. او قلب و روح من را با خودخواهی به بازی گرفته بود و صد افسوس که من زودتر متوجه نشدم.

زانو هایم را جمع کردم و سرم را روی زانوهایم گذاشتم.

هاله ای از ابر جلوی چشمانم را فرا گرفت. چشمهایم در حال باریدن بود.

زخم کهنه مجددا سر باز کرده بود . دردش را در کنج دلم احساس میکردم.

صدای رها را میشنیدم که میگفت: شیدا جون! چی شده؟ شیدا جون چی شده؟

فقط گفتم: رها! تنهام بذار. خسته ام!

و او چیزی نگفت .

ولی گرمای دستش را دور شانه هایم احساس میکردم.

من آرام آرام اشک میریختم

صدای ویولون قطع شده بود . سرم را بلند کردم.

شوالیه روی پله اول ایستاده بود وبا اخمی در پیشانی و چشمانی سرخ به من نگاه میکرد.

از خجالت داغ شدم . نه آب شدم و در زمین رفتم. سریع بلند شدم و دوان دوان به سمت در رفتم.

نمیخواستم مرا در این حالت ببیند. از خودم بدم می آمد. غرورم را از دست داده بودم. مثل این بچه های زر زرو همش اشکم دم مشکم بود.

از خانه شایان با سرعت خارج شدم و دوان دوان به سمت ایستگاه تاکسی رفتم و تا خانه سرم را روی پشتی صندلی ماشین گذاشتم و چشمهایم را بستم.

به خانه که رسیدم محمد هنوز از کلاس نیامده بود.

خودم را روی کناره ولو کردم و با همان لباسهای بیرون خوابم برد.

ساعت 8 بود که محمد بیدارم کرد.

شام ساده ای درست کردم. خیلی نخوردم. اشتها نداشتم.

بدون هیچ مطالعه ای خوابیدم.

روزها با یکنواختی میگذشت

یک 5 شنبه، صبح زود بیدار شدم شدیدا گرسنه بودم بعد از خوردن صبحانه شروع به مطالعه کردم . تا امتحان فرصتی نداشتم و من هر طور بود باید قبول میشدم.

محمد آنروز از صبح تا شب کلاس فوق العاده داشت. داداشم حسابی درس میخواند. لاغر ترو افسرده تر شده بود.

آنقدر گرم درس خواندن شده بودم که متوجه گذر زمان نبودم سرم را که از روی کتاب برداشتم ساعت 2 بعد از ظهر بود.

پای کامپیوتر نشستم. به چت روم رفتم. از حامد واهمه نداشتم چون مرسده گفته بود که به چت روم نمی آید.

مریم آنلاین بود. کلی باهم شوخی کردیم و سر به سر هم گذاشتیم. گفت که با آرش نامزد کرده. آرش استخدام یک شرکت خصوصی شده بود و در یک ماموریت کاری در اصفهان بود که ده روز طول میکشید. مریم آنقدر با اشتیاق از آرش و مراسمش میگفت که من هم به وجد آورده بود.

گفتم: مریم دلت واسش تنگ شده؟

گفت: آره شیدا جون، خیلی. روز اولی که پیشنهاد ازدواج بهم داد اونقدر بهم برخورد که میخواستم با کیف بزنم تو دهنش. فکر کنم خودش پی به اوضاع برد واسه همین در ادامه حرفش فورا گفت فقط خواهش میکنم مدتی به من فرصت بدید تا بتونم با آرمانهای شما بیشتر آشنا بشم و بتونم خودمو مطابق خواسته شما عوض کنم. ولی ازتون فرصت میخوام که خودم به این تغییر برسم نه علاقه ای که به شما دارم. شیدا جون حرفش منطقی بود اون فرصتی که از من میخواست، دو سال طول کشید تا تونست کمی از خواسته های منو بر آورده کنه. البته من خواسته زیادی نداشتم من یک شوهر با شخصیت و فهمیده می خواستم که از نظر کمالات سر آمد همه باشه. هرچند آرش پسر با کمالاتی بود ولی مدل لباس پوشیدنشو اصلا نمی پسندیدم و این مهمترین دلیل نپذیرفتن پیشنهاد ازدواج آرش در همون ابتدا بود. ولی روز تولدم بهم ثابت کرد که چقدر بهم علاقه منده و خودش هم خواستار این تغییره. از اون به بعد با اطلاع خانواده من، با هم بیرون میرفتیم و من هم کم کم به روحیات اون آشنا میشدم و تو همین چند ماه حسابی بهش وابسته شده بودم. هرچند که تغییراتی که تو اون مدت در رفتار و برخورداش میدیدم منو تا حدودی بهش علاقه مند کرده بود به طوری که تو این مدت هیچ خواستگاری رو نپذیرفتم و بهانه آوردم که میخوام مدتی از زندگی مجردیم لذت ببرم. دو هفته پیش با خانواده اش واسه خواستگاری اومد و واسم یک انگشتر نشون آوردند.

گفتم: مبارکت باشه. انشالله به پای هم پیر بشید. آرش پسر خوبیه . مطمئنا لیاقت تو رو داره و خوشبختت میکنه.

(بر خلاف اون دوست عوضی غرب زده اش!!!!)

گفت: شیدا جون آرش که از اصفهان بیاد، قراره مراسم عقد کنون بگیریم. خبرت میکنم تو رو خدا برنا مه هاتو ردیف کن که بیای.

گفتم : حتما . اگه بعد از امتحانم باشه که حتما میام.

بعد از چت کردن با چند تا از دوستای چت رومم و جوک گفتن و سربه سرهم گذاشتن وارد یاهو مسنجر شدم. وای چقدر پیغام داشتم. یکی یکی همشونو خوندم. از هر 5 تا 3 تا نوشته بودند بی معرفت تو کجایی ؟ نیازی به جواب دادن نبود چون از طریق موبایل باهمه آنها در ارتباط بودم.

چند نفر تقاضای دوستی داده بودند یکی از آنها یک دختر فرانسوی بود که دانشجوی زبان فارسی بود و دنبال دوست میگشت. حوصله این یکی را نداشتم که باز بنشینم فرانسه یاد بگیرم.

چند تا پسر درخواست دوستی بودند که به آنها هم جواب ندادم.

یکی از کسانی که به من در خواست دوستی داده بود خودش را به عنوان جامیسوو معرفی کرده بود. جامیسوو حالتی است که یک جا یا یک فرد آشنا کاملا به نظرت بیگانه بیاید و یک اصطلاح روانشناسی است.

از اسمی که برای خودش گذاشته یود خنده ام گرفت. دوست داشتم ببینم این کیه که همچین آی دی با مزه ای دارد. ادش کردم ولی آنلاین نبود.

کامپیوتر را خاموش نکردم. به آشپزخانه رفتم تا برای شام چیزی درست کنم. ساعت حدود 4 بعد از ظهر بود. یک ساندویج نون و پنیر برای خودم درست کردم و خوردم. کمی ته دلم را گرفت. میتوانستم تا شب صبر کنم تا با محمد شام بخوریم. به سمت کامپیوتر آمدم تا آن را خاموش کنم و به سر در سئ مشقم بروم که دیدم جامیسوو یک پیغام برایم گذاشته است:

کیستم عاشق افسرده دل شیدایی

دوستدار صنم ماهرخ زیبایی

همچو فرهاد گرفتار غم شیرینی

وامقی سوخته از هجر رخ عذرایی

از دل غمزدهی عاشق دلسوخته ای است

بشنوی نالهٴ جانسوزی اگر از نایی

حرفش دو پهلو بود نمیدانستم از دل من حرف زده بود یا از دل خودش.

( نکنه حامد باشه!!! نه بابا !!!حامدو شعر!!!! حامدو چه به عرفان و سلوک!!! اون الان غرق عشق ساناز جون و برجها و زرق و برق آمریکاست!)

چون مطمئن نبودم که کیست، تصمیم گرفتم تا جوابش را دو پهلو دهم. ولی دلم حسابی قیلی ویلی میرفت تا سر از کار این دوست آشنای غریبه دربیا ورم.

در جوابش نوشتم:

ای آه نکش زحمت بیهوده٬ که تاثیر

راهی به حریم دل جانانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای

دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

بدون معطلی دیدم این جواب را به من داد:

دلا تا کی همی جویی منی را

چه کوبی بیهده سرد آهنی را

دلم چون ارزنی٬ عشق تو کوهی

چه سائی زیر کوهی ارزنی را

( بابا! یارو عاشقه . دیوونه است!!!! خاک بر اون سرت شیدا!!! نشستی پای کلام یه مجنون دیوونه!! یارو کم هم نمیاره!! نکنه راستی راستی تو رو میشناسه!! من اگه یک عاشق دلشکسته اینطوری داشتم، تا حالا خونه بابام نمیموندم!!!)

با اطمینان به اینکه این فرد صد در صدر من را اشتباه گرفته است و برای رفع سوتفاهم برایش نوشتم.

از مشاعره با شما خیلی خوشحال شدم و از اینکه می بینم تسلط کامل روی اشعار فارسی دارید خوشحالم ولی گویا شما من را با کسی دیگر اشتباه گرفته اید، آشنای غریبه عزیز.

جواب: سلام. از اینکه مزاحم وقت شما شدم عذرخواهم . من شما رو نمیشناسم حتی نمیدونم خانم هستید یا آقا. ولی آی دی شما به اسم SWAN SHEIDA که اتفاقی برایم ظاهر شد منو وسوسه کرد که از شما در خواست دوستی کنم. آی دی شما برام جالب بود از این نظر که شما خود تونو قوی عاشق نامیدید اونهم نیمه فارسی و نیمه انگلیسی. پس این احتمال رو دادم شما هم اهل دل و شاعری هستید و با پاسخی که به شعر من دادید پس اشتباه نگرفتم. در واقع من دنبال کسی میگشتم تا در دنیای مجازی بتونم با اون دردودل کنم. در دنیای واقعی مجبوری که یک قفل بزرگ به همراه مهر و موم روی دلت بذاری تا مبادا روزی روزگاری از مکتوبات قلبیت بر علیه تو استفاده کنند. به خاطر همین به دنیای مجازی پناه بردم. با توجه به اینکه شما هم منو نمیشناسید و منهم، میتونیم دوستهای خوبی در دنیای مجازی واسه هم باشیم.

مانده بودم جوابش را چه بدهم. از یک طرف حرفهایش بدون غرض بود و از طرف دیگر شک به اینکه او من را میشناسد گیجم کرده بود ولی در کل سرگرمی خوبی بود. میتوانستم با او دوست شوم ولی باید حد و حدود خودم را رعایت میکردم . بازی جالبی بود.

بی اختیار نوشتم: OK

او هم نوشت : ممنونم

برای آنروز روز وقت گذاشتن پشت کامپیوتر و چت کردن بس بود چون باید به درسهایم میرسیدم نوشتم: آشنای غریبه عزیز با توجه به اینکه من تا چند روز دیگه یک امتحان سخت در پیش دارم. مجبورم وقت بیشتری رو به مطالعه بگذرونم پس نمیتونم خیلی با شما در ارتباط باشم و از این بابت پوزش میخوام.

جواب داد: امتحان راهنمایی – رانندگی داری؟

نمیدونم چرا از این حرفش به من برخورد و خواستم جمع و جورش کنم.

هرچند که قرارمان این بود که در کار هم تجسس نکنیم و فقط دو گوش شنوا باشیم برای درد دل با هم. با همه این تفاسیر نوشتم: نخیر بنده 6 سال پیش گواهی رانندگیمو گرفتم و هفته دیگه امتحان جامع مدرسین زبان انگلیسی در یک آموزشگاهو دارم و بعد بی اختیار شروع کردم از استرسم گله و شکایت کردن.

با وجود اینکه چند ماهه وقت گذاشته ام ولی خیلی میترسم. دو تا از دوستام خیلی بهم امیدواری میدن و واقعا هوامو دارند خصوصا علیرضا که چیزی واسم کم نمیذاره

جواب: خوش بحالت که عاشق دلخسته داری.

- عاشق کیلویی چنده؟ اون خودش نامزد داره. اون دوست دیگم نامزدشه. خودم با هم جورشون کردم.

جواب: خب به سلامتی! بنگاه شادمانه هم که داری!!

از حرفش خنده ام گرفت.

برگشتم ببینم چی نوشتم که دیدم به به! زده بودم به کانال پنج.

کمی خجالت کشیدم.

( اون که منو نمیشناسه بعدشم من همینجوریم نمیتونم لفظ قلم حرف بزنم!!!!!) دیدم نوشته: خب بقیش؟؟؟؟

- هیچی دیگه همین.

جواب: خیلی خب! حالا بذار من کمی حرف بزنم. من مثل شما امتحان ندارم ولی تحت شرایط استرسی بدی قرار دارم. اونهم به خاطر یکسری جریانات که در زندگیم اتفاق افتاده و این آخری هم روی دست همه زده

- نکنه عاشق شدی؟

جواب: نه!!! مثل اینکه با یک آدم باهوش طرفم!

- نیاز به هوش نبود رنگ رخسار حکایت از سر درون است.

جواب: تو که منو ندیدی؟ پس رنگمو از کجا فهمیدی؟

- از اولین شعری که واسم نوشتید.

جواب: پس تو فهم شعرها استادی؟

- تقریبا. عاشق شعر خوندنم

جواب: بیشتر چه شعرهایی رو دوست داری؟

- خب هر شاعری واسه خودش سبکی داره . من تقریبا به همه نوع شعری علاقه دارم

جواب: فکر کنم به مشاعره هم علاقه داری؟

- عاشق مشاعره کردنم خصوصا با پدرم

جواب: پدرتون شاعره؟

- دبیر ادبیات. ولی عاشق شعره

جواب: خوش بحالتون که همچین پدری دارید

- عاشقشم

جواب: عاشق پدرتون؟

- منظورم اینه که خیلی دوسش دارم. عاشقشم یه اصطلاح بین خانمها وقتی میخوان اوج دوست داشتنشونو به کسی بیان کنن!

¬ جواب: خب وقتی عاشق بشن اونوقت چطوری احساسشونو بیان میکنند؟

( شیدا! این طرف خیلی زرنگه هنوز هیچی نشده جیک و پوک تو رو داره میریزه رو دایره، بدون اینکه از خودش چیزی بگه! توی ساده هم که نشستی همینطور یه ریز بهش اطلاعات میدی. یک کم دیگه هم که بگذره رنگ لباس زیرتم میگی!!! پاشو خجالت بکش برو سر درس و مشقت!)

ناشناس: رفتی؟

- نه. ولی باید برم سر درس و مشقم استرس دارم

¬جواب: باشه برو ولی من هرشب ساعت 11 شب آن لاین هستم میتونیم با هم حرف بزنیم. امروز از مصاحبت با شما لذت بردم خصوصا بابت تکه کلامهای قشنگتون. فکر کنم بتونیم هرشب حدود نیم ساعت با هم چت کنیم.

- تو این هفته قول نمیدم . باید بیشتر به درسام برسم

جواب: به عنوان زنگ تفریح چطور؟

- فعلا که من زنگ تفریح شما شدم من حرف میزدم و شما فقط گوش میکردید

جواب: اگه قول بدم که از دفعه دیگه من بیشتر حرف بزنم چی؟

- باید فکر کنم

جواب: خیلی نازت زیاده ها!!!

- نازخرشو دارم که ناز میکنم

جواب: زبونت هم درازه!!

- تازه 6 مترشو تو دهنم قایم کردم.

جواب: دوست نازکن و زبون دراز و مجهول الهویه، آیا بنده میتونم از شما خواهش کنم که هرشب از ساعت 11 تا 11:30 بنده را از زبون درازتون مستفیض کنید؟

- شرط داره

جواب: بگو. میشنوم

- 1- امشب چت تعطیل. کوپنتو پر کردی

2- تحت هیچ شرایطی نباید از من بخواهی خودمو معرفی کنم یا بخوای منو ببینی

3- از دفعه دیگه شما بیشتر حرف میزنید و من گوش میدم چون قرار بود شما با من درد و دل کنی نه من!

4- ساعت چت کردنمون تا امتحان من هروقتی من دوست داشتم باشه

5- سرک کشیدن تو زندگی خصوصی هم ممنوع

6- قرار داد از همین الان لازم الاجرا است و فسخ آن به منزله فسخ عقدنامه دوستیمونه

جواب: تو وکیلی؟

- نه ولی وکیلها رو دوست دارم

جواب: خب حالا انسان شریف دوستار وکلا من هم میتونم واسه خودم یک بند به ماده و تبصره های تو اضافه کنم؟

- بسته به این داره که با ماده و تبصره های من منافاتی نداشته باشه

جواب: قراره من با شما درد دل کنم. پس تا حدودی شما رو وارد زندگی شخصی خودم میکنم. پس تا حدودی میشه سرک کشیدن تو زندگی خصوصی. پس بند 5 شما حذف. ولی شما اگه دوست داشتید، با من درد و دل کنید. منهم تو زندگی خصوصی شما دخل و تصرفی نخواهم داشت. پس بند 5 شما در مورد شما لازم الاجراست نه بنده حقیر

- قبول. پس خداحافظ تا هر موقعی دوست داشتم بیام و به حرفهای شما گوش بدم.

جواب: فقط یک سوال دیگه؟

- بفرمایید.

جواب: امکان داره شما هم یه روزی با من درد و دل کنید؟

- راستش در حال حاضر بنده حقیر دل دردی ندارم که بخوام واسش دنبال دارو باشم ولی برای حسن ختام به شما میگم که

یکشب آخر سینه پر درد را خواهم درید

از سر راز دل خود پرده بر خواهم گرفت

خداحافظ آشنای ناشناس عزیز

با دیدن ساعت رنگ از رخسارم پرید.

دو ساعت بود با جامیسوو چت میکردم.

ساعت حدود 6 بعد از ظهر بود و من نه استراحتی کرده بودم و نه درسی خوانده بودم. خودم را سریعا جمع و جور کردم و مشغول مطالعه شدم.

شبهای بعد سراغ کامپیوتر نرفتم.

6 روز تا امتحان بیشتر نمانده بود و هرچه به امتحان نزدیک میشدیم من هم عصبی تر میشدم.

تقریبا سه روز به امتحان مانده بود. وقتی اومدم خانه رسیدم.

یکی زنگ در واحدمان را زد.

در را باز کردم. خانام همسایه طبق بالا بود.

یک بسته به من داد و گفت : خانم شریفی نیا، پست چی اومده بود و شما تشریف نداشتید. یک بسته بهم داد و گفت اینو بدید خانم شریفی نیا

بسته را نگاه کردم نه آدرسی داشت و نه تمبری

گفتم: مطمئنید که پست چی بوده؟

گفت : نمیدونم یک آقای میانسال سوار موتور بود. شاید هم پست چی نبوده و من اشتباه کردم! به هرحال این بسته مال شماست.

با دستم بسته را لمس کردم. به نظرم کاغذ یا جزوه بود.

داخل خانه که رفتم فورا پاکت را باز کردم یک جزوه 50 صفحه ای بود. جزوه شامل تعدادی سوال بود که پایین هر سوال جوابش را کاملا توضیح داده بودند. چشمهایم 8 تا شده بود.

( این دیگه چیه؟ این سوالها چیه؟ اینها رو کی فرستاده؟)

روی جزوه نوشته شده بود: بانک سوالات امتحان جامع مدرسین آموزشگاه پیروز

(خدای من کی این سوالات را واسم فرستاده؟!)

همینطور گیج میزدم و وسط هال ایستاده بودم از خوشحالی میخندیدم.

یک برگه از لای جزوه بیرون افتاد و با چرخشی آرام روی پاهایم قرار گرفت. خم شدم و برگه را برداشتم

با سلام خدمت همکارمحترم خانم شریفی نیا

میدانم از دیدن بانک سوالات کاملا متعجب شدید ولی به پاس زحمات شما تصمیم گرفتم که با فرستادن بانک سوالات کمی از زحماتتان را جبران کنم و کمی استرستان را کم کنم. از شماخواهشمندم، اولا: که در این مورد با کسی خصوصا همکاران صحبت نفرمایید چون حتما از عواقب آن در مورد خودم و شما آگاهی کامل دارید. دوما: خواهش میکنم در صدد شناسایی من برنیایید چون اینطوری به نفع شم میباشد. سوما: این کارمن را تشکری از جانب یک برادر یا دوست بدانید

(خدای من!!!!!!)

از تعجب شاخ و دم و هرچه که بگویید در بدنم سبز شد.

از یک طرف یخ تو دلم آلاسکا میکردم بابت اینکه بانک سوالات به دستم رسیده بود، و ازطرف دیگر وحشت داشتم که مبادا از موسسه این سوالات را برایم فرستاده بودند تا من را امتحان کنند

مانده بودم چکار کنم.

طبق درخواست آن فرد خیر که میدانستم از همکاران موسسه است، باید دهنم را می بستم و لام تا کام صحبت نمی کردم

(ایکاش خونه بودم و میدیدم کی سوالهارو آورده!!!)

کاملا واضح بود که من باید تا سه روز دیگر این سوالات را بخوانم وخودم را آماده امتحان کنم واز همه مهمتراینکه من واقعا مدیون محبت این فرد بودم.

از ته دل برایش دعا کردم که خدا اورا به آرزو و خواسته هایش برساند. با خودم نظر کردم که اگر این جریان به خیرو خوشی تمام شود و من قبول شوم وکسی از این سوالات بو نبرد، 5 شب جمعه برای شادی روح مردگان این فرد نیکوکار یاسین بخوانم.

اولین کاری که کردم این بود که به خانه شایان زنگ زدم و کلاس 5 شنبه را کنسل کردم و گفتم این هفته کلاس نداریم ولی هفته دیگه 4 شنبه و 5شنبه می آیم.

تمام سه روز درس میخواندم. 4 بیشتر از ساعت در شبانه روز نمیخوابیدم.

شب امتحان تا 4 صبح بیدار بودم و توانستم جزوه را تموم کنم. حسابی خسته بودم زیر چشمانم گود شده بود و صورتم کشیده تر به چشم می آمد.

تعداد کسانی که در امتحان شرکت کرده بودن 15 نفر بودند. سه تا مدرس میخواستند و یک کمک مدرس. خلاصه باید نمره ام خوب میشد وگرنه ازقید کمک مدرسیهم باید میگذشتم از ابتدا هم شانس آورده بودم که در این آموزشگاه کار پیدا کردم.

سر امتحان تمام انرژی وحواسم را جمع کردم تا قبول شوم.

سوالت شباهت زیادی به جزوه داشت و تکراری هم در آنها به چشم میخورد ولی این امتحان یک رقابت بود و نمره رقبا در پذیرفته شدن من نقش زیادی داشت.

بعد از امتحان سریعا به خانه رفتم و به محمد گفتم که خسته ام و میخواهم بخوابم و من را بیدار نکند.

وقتی از خواب بیدار شدم ساعت 6 بود، 4 ساعت خوابیده بودم.

احساس ضعف و گرسنگی شدید داشتم.

محمد از غذاهای فریز مامان گرم کرده بود. غذا کوفته تبریزی داشتیم. تا جایی که جا داشتم خوردم و بعد مشغول جمع آوری جزوه ها و کتابهایم شدم. آن هفته خونه عین شهر شام شده بود.

چند هفته بود که به نیشابور نرفته بودم و فقط تلفنی با خانواده ام در ارتباط بودم. سه روز دیگر نتایج امتحان را میدادند.

خدا میدونه که آن سه روز چقدر با استرس و اعصاب خوردی گذشت.

محمد هم که میدید من دنبال پاچه میگردم دورو برم سبز نمیشد.

علیرضا و گلبرگ هم مدام من را به آرامش تشویق میکردند.

بلاخره روز نتایج فرا رسید. از صبح استرس بدی داشتم، خصوصا وقتی فهمیدم چند تا از داوطلبین سالها در خارج کشور زندگی کرده بودند.

از کلاس که در آمدم دیدم نمرات را روی بورد زده بودند وچند نفر در حال بررسی آنها بودند. حتی به اینکه به عنوان کمک مدرس در آنجا بمانم راضی بودم. به طرف بورد راه افتادم . دستهایم یخ کرده بود. پاهایم نای راه رفتن نداشت. چشمانم تار میدید. نمیدانم چرا در بعضی از شرایط تا این حد ضعیف بودم.

از بچگی همینطور بودم. با وجود اینکه دختر چشم و گوش بسته ای نبودم ولی دو عیب بزرگ داشتم یکی اینکه در شناخت واقعی آدمهای اطرافم، ضعیف وناتوان بودم به عنوان مثال در شناخت حامد. و دیگر اینکه در بعضی شرایط تسلط بر استرسهای عصبیم را نداشتم. شاید این به دلیل تجربه کم من در مورد مسائل اجتماع و دور بودن من از مشکلات زندگی اجتماعی بود که باعث میشد در مورد افراد سطحی تر قضاوت کنم و یا در شرایط استرسی کاملا بهم بریزم ولی به هر دلیل بود باید اصلاح میشد.

با صدای گلبرگ به خودم آمدم که میگفت: شیدا تبریک میگم نفر سوم شدی.

از عالم برهوت بیرون آمدم. به او گنگ و گیج نگاه کردم. خدایا! چی میشنیدم.

(من قبول شدم؟!)

گلبرگ تکانم داد و گفت: حواست کجاست؟ میگم قبول شدی. نفر سوم شدی.

به خودم آمدم و دستش را گرفتم.

گفتم راست میگی؟

- دروغم چیه دختر؟! چرا دستات سرده. من و علیرضا میدونستیم که تو حتما قبول میشی.

- از کجا اینقدر مطمئن بودید؟

- با اون درسی که تو میخوندی. جای هیچ شکی نبود.

(پس علیرضا سوالات را نفرستاده وگرنه گلبرگ الان لو میداد. شاید هم علیرضا این موضوع روبه گلبرگ نگفته!!!)

به هر حال هرکسی که سوالات را فرستاده بود، من تا آخر عمر مدیونش بودم

(کاش میدونستم کیه تا لطفشو جبران میکردم!!!)

نفرات اول و دوم ،دوتا آقای نسبتا جوان بودند و نفر چهارم هم که به عنوان کمک مدرس پذیرفته شده بود، یک پسر 22 ساله دانشجوی عمران بود که برای کمک خرجیش تصمیم گرفته بود کار کند.

ازاینکه امتحانم را پاس کرده بودم ،در پوست خودم نمی گنجیدم. ولی خودم میدانستم که اگر آن سوالات نبود، بنده باید از همینجا ساکم را میبستم و تشریف میبردم نیشابور، خانه بابام.

فورا به خانواده ام خبر قبولیم را دادم و کلی پشت گوشی ذوق کردم.

همه در آموزشگاه به من تبریک میگفتند و من همش منتظر بودم که از کسی ایما یا اشاره ای بگیرم و بفهمم کی سوالات رابرایم فرستاده بود. ولی مثل اینکه آنطرف هم دلش نمیخواست شناسایی شود.

وقتی به خانه رفتم ، پای کامپیوتر نشستم و وارد چت روم شدم. چند تا از دوستام آن لاین بودند و خبر قبولیم را به آنها دادم. مدتها بود به فیس بوک نرفته بودم. یکساعتی مشغولم کرد. برای همه لایک گذاشتم .

یاد دوست ناشناسم افتادم.

یک هفته ای بود ازش خبر نداشتم. به او قول داده بودم که با اودر تماس باشم ولی حسابی فراموشش کرده بودم.

( حتما بهش برخورده!! با یک عذر خواهی از دلش در میارم!!!!)

طبق گفته خودش ساعت 11 شب آن لاین میشد.

ساعت 11 شب دومرتبه سراغ کامپیوتررفتم و روشنش کردم. وارد یاهو مسنجر شدم. یک پیغام از طرف او برایم آمد.

- سلام بر قوی شیدای بی معرفت.

- سلام بر جامیسوو

- فکر نمیکردم بی معرفت باشی وگرنه تو ماده و تبصره هات با معرفت بودنم ذکر میکردم!

- بی معرفت نبودم. خیلی درگیر امتحانم شدم. حتی اون یک هفته هم به خونوادم زنگ نزدم. امیدوارم درکم کنی. به هر حال معذرت میخوام

- شوخی کردم. جای عذر خواهی نبود. خب حالا امتحانت چطور شد؟

- قبول شدم. نفر سوم شدم

- تو چند نفر سوم شدی؟

- تو چهار نفری که قبول شدند من سوم شدم ولی میتونم به عنوان مدرس تو آموزشگاهی که اونجا کار میکنم شروع به کار کنم.

- مگه قبلا چکار میکردی؟

- کمک مدرس بودم

- هرچند ناپلئونی قبول شدی ولی بهت تبریک میگم

- این قبول شدنم رو هم مدیون یک دوست هستم. میشه بپرسم شما مدرک تحصیلیتون چیه؟

- مگه قرار نشد تو زندگی خصوصی هم سرک نکشیم

- قرار بود شما سرک نکشید . من چرا؟

- فکر کنم حالت خوب شده.

- چطور؟

- دوباره بلبل زبون شدی.

- بلبل که بودم ولی زبونم نیش ماره

- پس حواسم باشه منو نگزی

- من بیصدا میگزم شما بعدا میفهمید

- خطرناک هم که هستی

- یه ذره. نه خیلی. البته تا حالا کبریت خاموش بودم. بگذریم! حالا میگی مدرک تحصیلیتون چیه یا نه؟

- PHD

من: اووووه! دمت گرم! دکترای چی داری؟

- مدیریت

- خب پس با یک آدم تحصیل کرده طرفم. پس حواسم به حرف زدنم باشه

- نه شما راحت باش و هر طوری دوست داری حرف بزن. منهم اینطوری راحت ترم. دوست دارم وقتی باهم داریم چت میکنیم در آرامش کامل و دور از هرگونه تشریفات و قید و بندهای اجتماعی باشیم. اینطوری بیشتر احساس صمیمیت میکنیم و راحت تردرد و دل میکنیم.

- خب. همونطورکه قول دادی این دفعه شما باید صحبت کنی و من گوش بدم

- هرچی دوست داری بپرس؟

- خب واسه اینکه دخالت تو زندگی شخصیتون نشه خودتون بگید.

- تو بپرس از فضولی بود خودم بهت میگم

ازاین حرفش به من برخورد. جواب دادم: حالا که فکرمیکنی من فضولم؟ منم هیچی نمیگم

- من کی جسارت کردم وگفتم شما فضولید. والا! دوست اینترنتی قهرو ندیده بودیم

- حالا ببین!

- بپرس. منتظرم

- نمیخوام

- این یعنی داری ناز میکنی و منم باید نازتو بکشم نه؟

- یه چیزی تو همین مایه ها

- پس منم تو لیست ناز کشات اضافه کن

- حتما. دوتا ستاره هم میذارم کنارش، یعنی تو جدیدترین عضو گروهی تا حواسم باشه به اندازه لِوِلَت برات ناز کنم. چون تازه کاری

- ببینم ! تو روزی چند تا تخم کبوتر زیر زبونت میشکنی؟

- فکر کنم روزی دو تا سه تا

- به قول خودت عاشق همین زبون درازتم

- پس مواظب باش درازتر نشه که سکته رو زدی از عشق زیادی!!!

- اگه سکته هم بزنم بازم عیبی نداره . از عشق به یک زبون دراز بوده!!!

- پس هروقت سکته رو زدی بگو این مطلبو بدم تو کتاب گینس بنویسن: فردی مجهول الهویه که از عشق زیادی به زبون دراز یک خانوم سکته کرد.

- پس شماخانمید؟

- نه. کی گفته؟

- برو خط قبلیتو بخون ببین چی نوشتی

(وای خدای من گند زدم! بندو آب داده بودم! قرار نبود که خودمو لو بدم ولی خب حالا که لو رفته بودم!!!!)

نوشتم: خب حالا کاریه که شده. خودم از قوانین خودم سرپیچی کردم و سوتی دادم. چکار میشه کرد. منتظر تنبیهم!!!

- خوبه که آدم منصفی هستی. همونطور که گفتی سرپیچی از قوانین به منزله لغو عقد نامه دوستی است ولی من نمیخواهم به این زودی دوست زبون درازمو از دست بدم. پس تنبیهت اینه که چند تا ماده و تبصره به قوانینت اضافه کنم!!!

1- شرط اول این دوستی، اعتماد دو طرفه است و هر دو طرف باید برای بدست آوردن اعتماد طرف مقابل کوشا باشه

2- حداقل مکالمه هر شب 1 ساعت . مگر اینکه یکی از طرفین عذر موجه داشته باشه

3- این دوستی تحت هر شرایطی تا یکسال ادامه داره و قهرو نازکشی نداریم. در صورت دعوای دو طرف، این قانون تا یکسال لغو نمیشه و هر دو طرف مجبورن همو تا یکسال تحمل کنند

4- این ارتباط کاملا محرمانه و خصوصیه و هیچکس نباید در جریان این ارتباط باشه

5- هر دو طرف مجازند، تا دلتنگیها و ناراحتیهاشونو برای هم بگن و بهم کمک کنن بدون اینکه تحت تاثیر احساسات قرار بگیرن

- اگه من این ارتبطمو به دوستام بگم شما از کجا میفهمید؟

- فکر کنم شما به بند اول توجه نکردید که اساس این دوستی اعتماد متقابله و در ضمن همونطور که تا کنون فهمید من آدم زرنگی هستم. بر فرض اگر هم زرنگ نباشم شما سوتی بده خوبی هستید!!!!

از حرفش سرخ شدم و چیزی جواب ندادم.

جامیسوو: حالا خجالت نکش!! به هر حال دیر یا زود میفهمیدم که شما خانوم هستید یا آقا!!!

- آخه من اینطوری تو صحبت کردن با شما معذب میشم

- فکر کردم زرنگ تر از این حرفها باشی. حداقل حدس میزدم تو هم فهمیده باشی که من خانومم یا آقا!!

- من هیچی در مورد شما فکر نکردم. الا یک دوست!

- خب شما فرض کن من خانومم که راحت تر برام حرف بزنی. OK؟

- OK

ساعت یک نیمه شب بود. حسابی خوابم می آمد. به اندازه 8 ماه کمبود خواب داشتم.

نوشتم: فکر میکنم امشب جبران اون یک هفته کوتاهی رو کردم . میشه برم بخوابم؟

جامیسوو: چرا که نه؟

من: BYE

جامیسوو: BYE

روزها پشت سر هم میگذشت. حدود سه هفته ای میشد که من امتحانم را داده بودم. تو این مدت چند با محمد به نیشابور رفتم. شهین یک دختر تپل به دنیا آورده بود و اسمش را عسل گذاشته بودند. مثل عسل شیرین بود.

(دلم میخواست لپهاشو بخورم!!!!!)

برنامه ورزشی گذاشته بودم و هفته ای دوشب با فرشته به پیاده روی میرفتیم و بازی بدمینتون.

به چتهای شبانه با دوست ناشناسم عادت کرده بودم.

تقریبا تمام روز کاریم را برای او توضیح میدادم و اوهم با حوصله میخواند و جاهایی که نیاز بود من را راهنمایی میکرد و همیشه نوشته ها و راهنمایی های او بهترین کار گشای کارهایم بود.

نمیدانستم کیه ولی آدم زرنگ و با تجربه ای بود و روح شاعرانه لطیفی داشت. زمانیکه با اوحرف میزدم، احساس میکردم خیلی شبیه پدرم است و به راحتی حرفایم را به میزدم.

از روی حرف جامیسوو که گفته بود فرض کنم اون یک خانوم هست دیگه به جنسیت جامیسوو فکر نمیکردم. فقط فهمیده بودم که چت کردن با من جزء تفریحاتش شده.

اون من را به ادامه تحصیل تشویق میکرد.

در دورهای فوق لیسانس فراگیر زبان انگلیسی پیام نور شرکت کردم .

آنهم در آخرین لحظات ثبت نام. علیرضا هم که جدیت من را در ادامه تحصیل دید گلبرگ را وادار کرد که ادامه تحصیل بدهد و او هم در کلاسهای مترجمی زبان انگلیسی فراگیر پیام نور شرکت کرد.

امتحان فراگیر پیام نور، آخر تیرماه بود. ولی من استرسی نداشتم چون کارم تثبیت شده بود وادامه تحصیل برایم یک تفریح بود.

علیرضا دوست و برادر خوبی بود و کمکهای زیادی در پاس کردن امتحان ورودی پیام نوربه من میکرد. گلبرگ هم پا به پای من درس میخواند و غر میزد. گفته بود: اگه در درسم تنبلی کنم، تنبیه علیرضا اینه که به ازای هر روز تنبلی دو روز نمیاد خونمون. اول فکر کردم شوخی میکنه ولی وقتی یک هفته به خونمون نیوم،د اونوقت حساب کار خودمو فهمیدم. اون در مورد مسائل درسی به هیچ وجه کوتاه نمیاد و منم واسه اینکه خودمو از بغل گرمش محروم نکنم مجبورم خرخونی کنم.

با همه این ها به علیرضا گفتم که فقط تا مدرک لیسانس میخونم. اونم واسه اینکه کنارمن که هستی، احساس نکنی زنت مدرک تحصیلیش پایینه!!!!

ولی علیرضا معتقد که گلبرگ برای بالا بردن موقعیت اجتماعی خودش باید ادامه تحصیل بدهد. ولی هردو میدانستیم که گلبرگ علاقه ای به درس خواندن ندارد و این عشق به علیرضا بود که او را در ادامه تحصیل تشویق میکرد و علیرضا هم این را به خوبی میفهمید و هر روز علاقه اش به گلبرگ بیشتر میشد.

آنقدر قربون صدقه اش میرفت که یکبار که در کافی شاپ آموزشگاه بودیم گفتم: علیرضا تو که اینهمه زبون عشقولانه داشتی پس تو اون مدتی که برج زهر مار بودی، خودتو چطور نگه میداشتی؟

- والا! تو اون دوران غم باد گرفته بودم و همه چی تو گلوم گیر کرده بود. هرچند، هروقت گلبرگ از کنارم رد میشد یا چشمم بهش میوفتاد اینقدر تو دلم قربون صدقش میرفتم که خودم خنده ام میگرفت

- بهت نمیومد اینقدر خاطرشو بخوای. بیشتر میچزوندیش!!!!

- ما مردها همینطوری هستیم. هرچه عاشقتر بشیم، خشکتر و جدیتر میشیم و این نشاوه عشق عمیق ماست و تا زمانیکه مالکیت کامل این عشقو بدست نیاریم روی دیگه خودمو نشون نمیدیم.

- واقعا که عوضی هستید!!!!!

- بسیار سپاسگزارم از این لطفو مرحمت شما!!!

- قابل نداره

من و علیرضا همینطور کل کل میکردیم و گلبرگ صدای خنده اش عالم را برداشته بود.

کم کم روحیه از دست رفته ام را به دست میاوردم. دوستهای خوبی داشتم چه در عالم حقیقی و چه در عالم مجازی. به دوست ناشناسم کاملا احساس وابستگی میکردم و اگه شبی نمیتوانستم با او چت کنم ،ناراحت بودم و روز بعد عقده دلیمرا سرش در می آوردم و اوهم با حوصله رفتارهای بچه گانه من را تحمل میکرد.

ترم جدید آموزشگاه زبان، شروع شده بود و من به عنوان مدرس اولین دوره اینترمدیت، شروع به کار کردم.

کتاب جین ایر هنوز از توی کتابخونه به من چشمک میزد و من را وادار میکرد که بقیه اش را بخوانم و من هم هر دفعه بی توجه به چشمکهایش بودم.

( خو !!! کلی کار سرم ریخته بود!!!!!!)

اوایل شهریور ماه بود و از گرمای شدید تابستان کاسته شده بود .

محمد با استرس وحشتناکی در تیرماه سر امتحان کنکور حاضر شدد و بعد از امتحان به نیشابور رفت. نزدیک اعلام نتایج کنکوربود، و محمد در شرایط عصبی بدی به سر میبرد.

من هم در امتحان ورودی دانشگاه را داده بودم و تقریبا وقت آزاد بیشتری داشتم. بیشتر وقتم را شبها با دوست ناشناسم میگذراندم.

به شرایطم عادت کرده بودم. خاطرات حامد را در گوشه ای از مغزم، دفن کرده بودم.

هفته ای دو روز به خانه شایا ن میرفتم و رها هم مثل همیشه شاد و شیطون به درس دادنم گوش میکرد و دل کوچکش پر از حرف بود و گاهی اوقات از پر حرفیش میدیدم که سرم در حال رفتن از اتاق میباشد!!!!!

به دوست ناشناسم در مورد پدرم گفته بودم و اینکه عاشقانه دوستش دارم و با زبان شعر با هم حرف میزنیم. از علائقم برایش گفته بودم که عاشق شعر و شاعری و مطالعه و گوش کردن به موسیقی های پاپ هستم و اینکه اگر فرصتی پیدا کنم دوست دارم به کلاس خطاطی بروم.

از دانشگاهم که تازه شروع شده بود برایش گفته بودم که با وجود اینکه حضوردر کلاسهایم اجباری نبود ولی برنامه هایم را طوری ردیف میکردم تا سر کلاسهام حاضر شوم.

از عشق علیرضا به گلبرگ گفتم ولی هنوز از شکست عشقیم در ارتباط با حامد چیزی نگفته بودم. او بیشتر سعی میکرد به حرفهای من گوش کند یا به عبارتی نوشته هایم بخواند و از خودش چیزی نمیگفت.

( به بدبخت مجال حرف زدن نمیدام!!!! خو ! منم اینطوریم دیگه!! بدم میاد تو روابطم مارگارت تاچر باشم!!! دوست دارم زلال باشم مثل آب چشمه! حالا بذار بگن شیدا خره!!! همه چی رو زود لو میده!!! ولی من صداقتمو دوست داشتم!!)

دیگر برایم مهم نبود که او کیست و چطوریست!

مرا عادت داده بود که بیشتر من برایش بنویسم تا او برای من بنویسد.

رها را میشناخت و من هم در مورد شایان برایش نوشته بودم که چقدر غد و مغرور است و کسی را جز خودش نمیبیند و درضمن اسمش را شوالیه گذاشته ام. و اینکه هر کار میکنم نمیتوانم یک ذهنیت خوبی روی شایان پیدا کنم.

وقتی این حرف را به دوست ناشناسم گفتم، برایم جواب داد: فکر نمیکنی اسم گذاشتن روی افراد کار درستی نباشه؟

نوشتم: میدونم کار زیبایی نیست ولی تو هم اگه اولین برخورد اونو با من میدیدی همین کارو میکردی. داشت پولشو به رخم میکشید. فکر میکرد من از روی نیاز اومدم به دخترش درس میدم نه از روی علاقه و اشتیاق به کارم

- یعنی اینقدرتا این حد، شایان آدم بد و خشکیه

- اوایل فکر میکردم غیر قابل تحمله ولی چند تا چشمه ازش دیدم و کمی نظرم بهش عوض شد. اونم یه کم نه خیلی!

- مثلا چی؟

- یکشب که خیلی ناراحت بودم و در بارون توخیابون گیر کرده بودم مثل یک فرشته نجات به دادم رسید.

یکبار هم که به خونشون رفتم و دیدم با دوستاش تو اتاقش در حال زدن موسیقی و خوندن آواز هستن، احساس کردم کمی زود در موردش قضاوت کردم.

خودم میدونم که در شناخت آدمها اصلا زرنگ نیستم. حتی وقتی که رها گفت حوری خانوم میگه باباش دلش مرده است،از خودم خجالت کشیدم. ولی واقعیت اینه که اون هر طوری باشه درون یک پیله ای خودشو قایم کرده و غرق در تنهایی خودش شده و هیچوقت سعی نکرده با محیط بیرونش یک ارتباط قوی بوجود بیاره و از طبیعت لذت ببره و انرژی بگیره. منم که فقط ظاهرشو میبینم چی میدونم تو دلش چیه!!! ولی مگه رنگ رخسارخبر میدهد از سر درون رو قبول نداری؟؟؟؟

خودم در تمام لحظات زندگیم، حتی تو ناراحتیهام، به ذره ذره مولکولهای دورو برم انرژی مثبت میدم و با اعتقاد به قانون عمل و عکس العمل مطمئنم این انرژی با شدت بیشتری به خودم بازگردونده میشه.

خیلی دوست دارم با شایان صحبت کنم ولی اونقدر خشک و نچسبه که به تفلون گفته تو نیای ها!!!! من هستم

- اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ. خیلی بیچار رو داری له میکنی!!!

- حقشه! نپر تو حرفم. به رها قول دادم که اونو به گردش ببرم ولی هنوز جرات نکردم با باباش حرف بزنم. راستش ازش میترسم. یکبار واسه چای آنچنان از اتاقش داد زد که زهره خانوم دست و پاشو گم کرده بود. به نظر تو من حق ندارم واسه همچین آدم خشک و بی احساسی اسم شوالیه بذارم؟ حالا هرچند که در اون پیله ای که دورش تنیده پر از عشق و عاطفه و محبت باشه!! وقتی دیگران از گرمای وجودی تو بهره نبرن پس انگار تو هم خالی از هرگونه لطفی هستی.

خیلی سریع پاسخ داد: نه تو حق نداری نه برای شایان و نه برای کس دیگه ای اسم بذاری! این کار در شأن دوست خوب من که مدتیه میشناسمش نیست. اینکار مال آدمهای بدون فرهنگه. از تو که در آغوش پدری شاعر بزرگ شدی بعیده!!

با آوردن اسم پدرم احساس بدی کردم. راست میگفت بابا همیشه من را به مثبت اندیشی دعوت کرده بود و مطمئن بودم که از این کار من خوشش نمی آمد واگر این خصلت مرا میفهمید، حتما موأخذم میکرد.

نوشتم: من آدم بی فرهنگی نیستم و میدونم کارم هم درست نیست. اصولا از مسخره کردن دیگران هم خوشم نمیاد. امیدوارم این حرفی که زدم حمل بر بی ادبی نکرده باشی. ولی قول میدم که این آخرین بار باشه.

جامیسوو: همیشه به فهم و شعورت ایمان دارم و میدونم اینکارو رو شیطنتت انجام میدی نه خودخواهی. خوشحالم که منطقی با موضوع برخورد میکنی. شاید اونهم واسه کارهاش دلیلی داشته باشه. دوست ندارم سریع در مورد دیگران قضاوت کنی. برای ارتباط با اون خودت میتونی پیش قدم بشی. با تعریفهایی که از ش کردی فکر نکنم آدم بدون عاطفه و محبتی باشه. همینطور که من و تو باهم دوست شدیم و درد دل میکنیم. تو هم میتونی واسه اون یه سنگ صبور باشی. هیچوقت در مورد آدمها زود قضاوت نکن. سعی کن در ارتباط داشتن با اونها با احتیاط و عاقلانه جلو بری تا مبادا از طرف اونها ضربه بدی بخوری که در این صورت خواهی نخواهی شکست میخوری.

- آره. یکبار تجربه اش کردم و مدتی طول کشید تا شرایطمو بپذیرم و رو پای خودم بایستم. ولی پدرم 70 درصد راهو برام هموار کرد.

- امیدوارم یکروز پدرتو ببینم و با این فرد آشنا بشم. باعث افتخاره که با فردی آشنا بشم که چنین دختره عاشق پیشه ای رو تربیت کرده.

آن روز، آخرین باری بود که من در ذهنم شایان را به نام شوالیه نامیدم.

بالاخره نتایج کنکور آمد و محمد مهندسی عمران دانشکده سراسری مشهد قبول شد. همه از این شرایط خوشحال شده بودند، خصوصا پدرم که همیشه میگفت: ما موفقیت محمد رو مدیون شیدا هستیم که تو این مدت مادرانه از محمد مراقبت میکرد.

منهم از اینکه در برابر خانواده ام سربلند شده بودم شاد بودم.

اواسط شهریور بود که طبق معمول 4 شنبه ها باید به خانه شایان رفتم.

چون هوا خیلی خوب بود از رها خواستم تا به حیاط برویم تا کلاس درس را در حیاط برگزار کنم.

باید لغات گل و گیاه و چند تا چیز دیگ را با رها کار میکردم که تقریبا در حیاط میشد پیدا کرد.

با هم به حیاط رفتیم و پشت میز عصرانه نشستیم و من لغات را برای رها میگفتم و او با بی حوصلگی تکرار میکرد. بعد از چند مرتبه تکرار به او گفتم : پاشو تنبل خانم !بیا بریم دور باغچه تا ازت بپرسم. با هم به دور باغچه رفتیم و از او اسم گل و درخت و گلدان و... را میپرسیدم.

رو برگرداندم، یک قورباغه کنار حوض کوچکی که وسط باغچه بود دیدم. رها تو حال خودش بود. جیغ کشیدم و گفتم: رها! قورباغه! و به سمت حوض رفتم و آرام دستم را دراز کردم تا قورباغه رو بگیرم.

قورباغه هم مثل اینکه موقعیت را فهمیده باشد، پرید و در یک چشم به هم زدن پایش را گرفتم و داد زدم :گرفتم! گرفتم !

رها هم در حالیکه بالا و پایین میپرید میگفت: شیدا جون !انگلیسیش چی میشه و من داد میزدم: فروگ . فروگ

به طرف رها دویدم. رها فرار کرد. فهمیدم که از قورباغه میترسد و من در حالیکه لنگ قورباغه در دستم بود داد میزدم: فروگ1 فروگ1 و دنبال رها میدویدم.

(واسه خودمون شویی راه انداخته بودیم!!!!!)

رها داد میزد: نه! شیدا جون! من میترسم!

و من میگفتم: باید بگیریش! ترس نداره !تا نگیریش ولت نمیکنم1

بالاخره بعد از کلی دویدن،رها را گرفتم!

هردو نفس نفس میزدیم. دستش را گرفتم و قورباغه را درکف دستش گذاشتم. او هم با ترس و لرز قورباغه را گرفت.

سرم را بلند کردم.

شایان روی تراس کنار میز عصرانه خوری ایستاده بود و لبخند بر لب، ما را نگاه میکرد.

از ترس حضور او جیغی کشیدم و قورباغه را ول کردم.

رها هم که از جیغ من ترسیده بود جیغی کشید و دستش را ول کرد. قورباغه از روی دستش تو باغچه پرید.

(جیغ تو جیغ شده بود، حسابی!!!!!)

خودم را زود جمع و جور کردم و انگار که اتفاقی نیوفتاده، گفتم:رها جون! بیا بریم درسمونو بخونیم.

دستهایمان را حسابی زیر شیر آبی که کنار حوض بود، شستیم و بعد با رها به سمت میز رفتیم . شایان پشت میز نشسته بود.

در حالیکه سرم پایین بود و از خجالت سرخ شده بودم، با ترس و لرز گفتم: ببخشید که سر و صدا کردیم. ما میریم تو اتاق رها.

در حالیکه کتابها را ازمن میگرفت :گفت هیچ اشکالی نداره! اینجا بنشینید. فکر میکنم به عنوان یک پدر حق دارم در یکی از کلاسهای دخترم شرکت کنم تا ببینم معلمش چطوری درس میده. توقع زیادیه؟

میخواستم بگویم: آره خیلی هم زیادیه! بعد 6 ماه تازه یادش اومده بیاد روش تدریس معلم دخترشو ببینه.

ولی گفتم : نه شما کاملا حق دارید که با شیوه تدریس معلم دخترتون آشنا بشید.

( خیلی جمله ای که گفتم با اونیکه تو ذهنم بود شبیه بود!!!!!!)

بدون در نظر گرفتن شایان به ادامه درس پرداختم.

یکی دو بار به شایان نگاه کردم، سرگرم مطالعه برگه هایی بود که جلویش قرار داشت. پس با خیال راحت به رها درس دادم.

بعد اتمام درس، به رها کمی تکلیف دادم که تا برای جلسه آینده آماده کند.

شایان هم به رها گفت : رها جان! لطفا برو به زهره خانم بگو واسه من و خانم شریفی نیا، چایی بیاره

رها بدون معطلی به داخل خونه رفت.

فرصت خوبی بود که از شایان بخواهم اجازه دهد تا رها را بعضی روزها، به گردش ببرم.

خیلی آهسته و با ملایمت گفتم: جناب شایان! میتونم یک درخواستی از شما داشته باشم؟ شاید کمی برای شما خوشایند نباشه ولی اگر درخواستمو قبول کنید، هم من و هم رها خوشحال میشیم.

سرش را از روی برگه هایش بلند کرد و از پشت عینک زیبایش گفت: بفرمایید. گوش میکنم

گفتم: خیلی وقته به رها قول دادم تا یکروز با خودم به گردش ببرمش. ولی از جانب شما مطمئن نبودم که اجازه میدید یا نه! خواستم اگر اشکالی نداره یک جمعه ببرمش شهربازی.

شایان نگاهی به من کرد وگفت: مطمئن هستید که خودتون دلتون میخواد و رها شما رو مجبور نکرده؟

- نه! اصلا اینطور نیست! من خودم به رها پیشنهاد دادم و امیدوارم شما هم به من اعتماد کنید و اجازه بدید رها رو با خودم به گردش ببرم.

در همین موقع زهره خانم چایی آورد و شایان جواب من را نداد. نوشیدن چای در سکوت کامل بود و رها هم تو باغچه دنبال قورباغه میگشت.

بعد اتمام چای، شایان رو به من کرد و در حالیکه لبخندی به لب داشت گفت: اشکالی نداره. میتونید جمعه با رها بیرون برید ولی کلیه هزینه های ایاب و ذهاب و نها رتون با منه. البته بگم دسوت ندارم مثل دفعه قبل سوء تفاهمی پیش بیاد. خواهش میکنم اینو به عنوان یک پدری که دوست داره در شادی فرزندش سهیم باشه از من قبول کنید.

منهم با لبخند گفتم: باشه. امیدوارم یک روز رویایی رو واسه رها درست کنم

- مطمئنم که همینطوره. ممنون که واسه رها وقت میذارید. در ضمن شیوه تدریستون عالی!ه خصوصا اون قسمت قورباغه.

وبعد از پشت میز بلند شد و به داخل رفت.

میخواستم از پشت سر بروم و موهای پر پشتش را تو دستم بگیرم و تا آخرین نفس بکشم.

همیشه همینطور بود با یک حرف من را کیش و مات میکرد. ولی چقدر موهایش پر بود هیچوقت به آن توجه نکردم.

اواخر شهریور ماه بود و منهم سرگرم درسهایم و کلاسهای آموزشگاه بودم و هفته ای دو روز هم به خانه شایان میرفتم.

بعد از آن روز شایان راو ندیدم.

یکروز که از دانشگاه برمیگشتم، موبایلم زنگ خورد شماره ناشناس بود. جواب دادم:

- الو . بفرمایید

- خانم شریفی نیا!

- - بله خودم هستم. جنابعالی؟

- راستین هستم. روزبه راستین . وکیل آقای شایان

- سلام آقای راستین. حال شما؟

- ممنونم خانم شریفی نیا. بی موقع که مزاحم نشدم.

- نخیر . امرتونو بفرمایید

- غرض از مزاحمت اینه که خانواده من و آقای شایان تصمیم گرفتیم سه روز آخر هفته رو به شمال بریم. راستش مدتیه که درگیر کارها بودیم و حسابی خسته شدیم . واسه همین تصمیم گرفتیم، اگه خدا بخواد خانواده آقای شایان و من و خانواده خواهرم و یکی از دوستان نزدیکمون آقای هژیر در واقع ارسلان هژیر که از دوستان دوره دانشگاه منه، سه روز آخر هفته رو به شمال بریم.

از اونجایی که مادرو پدرم در حال حاضر در سفر به عتبات عالیات هستند و خواهر من ریما در این مسافرت، تنهاست گفتم که از شما خواهش کنم در صورت امکان دعوت منو بپذیرید و همراه ما به شمال بیایید و مهمان ما باشید هرچند که حوری خانم با ما تا شمال همسفره ولی بعدش قراره از ما جدا شه و به فک و فامیلهای شوهرش سر بزنه.

- نمیدونم چی بگم آقای راستین؟ اینقدر شما غیر منتظره منو به سفر دعوت کردید که گیج شدم. در حال حاضر نمیتونم پاسخ قطعی رو به شما بدم چون اولا باید با خانواده ام هماهنگ کنم و بعدش برنامه آموزشگاه و دانشگاهمو ردیف کنم.

- به هر حال، هم شما ما رو میشناسید و هم ما شما رو. رها هم دوست داره که شما با ما بیایید. در واقع پیشنهاد اون بود. ما 3 شنبه صبح عازم هستیم و جمعه بعد از ظهر برمیگردیم. وقتی به ریما گفتم که میخوام از شما خواهش کنم تا با ما بیایید خیلی خوشحال شد. خصوصا که اون دورادور شما رو به واسطه تعریفهای رها کاملا میشناسه. به هر حال این نهایت لطف شماست که در این سفر با ما همراه باشید

- اگر اجازه بدهید من تا فردا خبرشو بهتون بدم، ممنون میشم

- حتما. پس شماره منو سیو کنید . همین که بهتون زنگ زدم.

- باشه. ممنون از دعوتتون. خداحافظ

- خداحافظ

خدای من سفر شمال! چند سالی بود نرفته بودم . دلم لک زده بود برای شمال رفتن آنهم در این هوا و تو این فصل.

چه حالی میداد.

ولی خب چطوری خانواده ام را راضی کنم؟

اگر آنها بفهمند مسافرت خانوادگی است ایرادی نمیگیرند. علاوه بر این پدر و مادرم کاملا به واسطه تعاریف من با خانواده شایان آشنا هستند.

(ولی حیف که اون آینه دق هم با ما میاد.!!!)

ولی رفتن به شمال و چند روز از وقتم را کنار ساحل گذراندن و شعر خواندن آنقدر برایم لذت بخش بود که اگه مادر فولاد زره هم می آمد، با آنها میرفتم.

اینقدر ذوق زده بودم که همان جا به پدرم تماس گرفتم و جریان را به او گفتم و وقتی به او اطمینان دادم که سفر خانوادگی است و من همراه دوستانم هستیم به من اجازه داد.

پدرم گفت: چون سفر خانوادگی است و تو هم بعد از یکسال تلاش و خستگی نیازمندی، من حرفی ندارم از مادرت هم کسب تکلیف کن.

زمانیکه گوشی را به مامان داد، آنقدر قوربان صدقه مامانم رفتم و فدایش شدم که بعد از اینکه از او اجازه گرفتم گفت: من که رو حرف بابات حرف نمیزنم. اون که اجازه داده کافیه و بعد باز دوباره چاپلوسی را شروع کردم.

بدون در نظر گرفتن شایان به ادامه درس پرداختم.

یکی دو بار به شایان نگاه کردم، سرگرم مطالعه برگه هایی بود که جلویش قرار داشت. پس با خیال راحت به رها درس دادم.

بعد اتمام درس، به رها کمی تکلیف دادم که تا برای جلسه آینده آماده کند.

شایان هم به رها گفت : رها جان! لطفا برو به زهره خانم بگو واسه من و خانم شریفی نیا، چایی بیاره

رها بدون معطلی به داخل خونه رفت.

فرصت خوبی بود که از شایان بخواهم اجازه دهد تا رها را بعضی روزها، به گردش ببرم.

خیلی آهسته و با ملایمت گفتم: جناب شایان! میتونم یک درخواستی از شما داشته باشم؟ شاید کمی برای شما خوشایند نباشه ولی اگر درخواستمو قبول کنید، هم من و هم رها خوشحال میشیم.

سرش را از روی برگه هایش بلند کرد و از پشت عینک زیبایش گفت: بفرمایید. گوش میکنم

گفتم: خیلی وقته به رها قول دادم تا یکروز با خودم به گردش ببرمش. ولی از جانب شما مطمئن نبودم که اجازه میدید یا نه! خواستم اگر اشکالی نداره یک جمعه ببرمش شهربازی.

شایان نگاهی به من کرد وگفت: مطمئن هستید که خودتون دلتون میخواد و رها شما رو مجبور نکرده؟

- نه! اصلا اینطور نیست! من خودم به رها پیشنهاد دادم و امیدوارم شما هم به من اعتماد کنید و اجازه بدید رها رو با خودم به گردش ببرم.

در همین موقع زهره خانم چایی آورد و شایان جواب من را نداد. نوشیدن چای در سکوت کامل بود و رها هم تو باغچه دنبال قورباغه میگشت.

بعد اتمام چای، شایان رو به من کرد و در حالیکه لبخندی به لب داشت گفت: اشکالی نداره. میتونید جمعه با رها بیرون برید ولی کلیه هزینه های ایاب و ذهاب و نها رتون با منه. البته بگم دسوت ندارم مثل دفعه قبل سوء تفاهمی پیش بیاد. خواهش میکنم اینو به عنوان یک پدری که دوست داره در شادی فرزندش سهیم باشه از من قبول کنید.

منهم با لبخند گفتم: باشه. امیدوارم یک روز رویایی رو واسه رها درست کنم

- مطمئنم که همینطوره. ممنون که واسه رها وقت میذارید. در ضمن شیوه تدریستون عالی!ه خصوصا اون قسمت قورباغه.

وبعد از پشت میز بلند شد و به داخل رفت.

میخواستم از پشت سر بروم و موهای پر پشتش را تو دستم بگیرم و تا آخرین نفس بکشم.

همیشه همینطور بود با یک حرف من را کیش و مات میکرد. ولی چقدر موهایش پر بود هیچوقت به آن توجه نکردم.

اواخر شهریور ماه بود و منهم سرگرم درسهایم و کلاسهای آموزشگاه بودم و هفته ای دو روز هم به خانه شایان میرفتم.

بعد از آن روز شایان راو ندیدم.

یکروز که از دانشگاه برمیگشتم، موبایلم زنگ خورد شماره ناشناس بود. جواب دادم:

- الو . بفرمایید

- خانم شریفی نیا!

- - بله خودم هستم. جنابعالی؟

- راستین هستم. روزبه راستین . وکیل آقای شایان

- سلام آقای راستین. حال شما؟

- ممنونم خانم شریفی نیا. بی موقع که مزاحم نشدم.

- نخیر . امرتونو بفرمایید

- غرض از مزاحمت اینه که خانواده من و آقای شایان تصمیم گرفتیم سه روز آخر هفته رو به شمال بریم. راستش مدتیه که درگیر کارها بودیم و حسابی خسته شدیم . واسه همین تصمیم گرفتیم، اگه خدا بخواد خانواده آقای شایان و من و خانواده خواهرم و یکی از دوستان نزدیکمون آقای هژیر در واقع ارسلان هژیر که از دوستان دوره دانشگاه منه، سه روز آخر هفته رو به شمال بریم.

از اونجایی که مادرو پدرم در حال حاضر در سفر به عتبات عالیات هستند و خواهر من ریما در این مسافرت، تنهاست گفتم که از شما خواهش کنم در صورت امکان دعوت منو بپذیرید و همراه ما به شمال بیایید و مهمان ما باشید هرچند که حوری خانم با ما تا شمال همسفره ولی بعدش قراره از ما جدا شه و به فک و فامیلهای شوهرش سر بزنه.

- نمیدونم چی بگم آقای راستین؟ اینقدر شما غیر منتظره منو به سفر دعوت کردید که گیج شدم. در حال حاضر نمیتونم پاسخ قطعی رو به شما بدم چون اولا باید با خانواده ام هماهنگ کنم و بعدش برنامه آموزشگاه و دانشگاهمو ردیف کنم.

- به هر حال، هم شما ما رو میشناسید و هم ما شما رو. رها هم دوست داره که شما با ما بیایید. در واقع پیشنهاد اون بود. ما 3 شنبه صبح عازم هستیم و جمعه بعد از ظهر برمیگردیم. وقتی به ریما گفتم که میخوام از شما خواهش کنم تا با ما بیایید خیلی خوشحال شد. خصوصا که اون دورادور شما رو به واسطه تعریفهای رها کاملا میشناسه. به هر حال این نهایت لطف شماست که در این سفر با ما همراه باشید

- اگر اجازه بدهید من تا فردا خبرشو بهتون بدم، ممنون میشم

- حتما. پس شماره منو سیو کنید . همین که بهتون زنگ زدم.

- باشه. ممنون از دعوتتون. خداحافظ

- خداحافظ

خدای من سفر شمال! چند سالی بود نرفته بودم . دلم لک زده بود برای شمال رفتن آنهم در این هوا و تو این فصل.

چه حالی میداد.

ولی خب چطوری خانواده ام را راضی کنم؟

اگر آنها بفهمند مسافرت خانوادگی است ایرادی نمیگیرند. علاوه بر این پدر و مادرم کاملا به واسطه تعاریف من با خانواده شایان آشنا هستند.

(ولی حیف که اون آینه دق هم با ما میاد.!!!)

ولی رفتن به شمال و چند روز از وقتم را کنار ساحل گذراندن و شعر خواندن آنقدر برایم لذت بخش بود که اگه مادر فولاد زره هم می آمد، با آنها میرفتم.

اینقدر ذوق زده بودم که همان جا به پدرم تماس گرفتم و جریان را به او گفتم و وقتی به او اطمینان دادم که سفر خانوادگی است و من همراه دوستانم هستیم به من اجازه داد.

پدرم گفت: چون سفر خانوادگی است و تو هم بعد از یکسال تلاش و خستگی نیازمندی، من حرفی ندارم از مادرت هم کسب تکلیف کن.

زمانیکه گوشی را به مامان داد، آنقدر قوربان صدقه مامانم رفتم و فدایش شدم که بعد از اینکه از او اجازه گرفتم گفت: من که رو حرف بابات حرف نمیزنم. اون که اجازه داده کافیه و بعد باز دوباره چاپلوسی را شروع کردم.

شب ساعت 11 طبق عادت همه شبهای دیگر به سراغ دوست مجازیم رفتم. کسی که حالا به او وابستگی کامل پیدا کرده بودم و در هیچ شرایطی من را تنها نمیگذاشت.

با شادیهایم علامت خنده را برایم میفرستاد و با ناراحتیهایم علامت گریه و گاهی که عصبی میشدم یک شکلک قرمز برایم میفرستاد که دندانهایش را با حرص نشان میداد.

اون مرا خیلی خوب درک میکرد، با وجود اینکه من را ندیده بود و منهم نمیدانستم او کیست.

باهم خوب کنار آمده بودیم. هیچ وقت هم از هم نخواستیم تا ارتباطمان از حالت نوشتاری به صحبت و یا دیدن همدیگر تبدیل شود . ترجیح میدادیم با هم بطور ناشناس در دو دل کنیم. هرچند که همیشه من نویسنده وحده بودم و او با صبوری تمام به من پاسخ میداد. گاهی اینقدر نوشته هایم طول میکشید که برایم مینوشت: رفتی؟

و من سریع جواب میدادم: نه. دارم واست قصه حسینی کرد شبستری مینویسم. الان تموم میشه و بعد شروع به نوشتن ادامه مطلبم میکردم.

ارتباط ما از نیم ساعت به یک تا دو ساعت کشیده بود و گاهی اوقات آنقدر غرق در چت میشدیم که گذر زمان یادمان میرفت .

یکی از همین شبها وقتی به ساعت نگاه کردم 2:30 نیمه شب بود و من از ساعت 11 با جامیسوو چت میکردم.

یکربعی طول کشید تا آن لاین شد.

نوشتم: بدقولهارو سر کوچه آویزون میکنن!

نوشت: ما که مدتی هست آویزونیم . اینم روش!

آنشب حال و هوای دردو دل داشتم.

دلم میخواست با کسی حرف بزنم و میخواستم قبل از رفتن به مسافرت شمال تمام عقده هایم را خالی کنم و با دلی سبک به مسافرت بروم.

دیگر از دلتنگی حامد زجر نمیکشیدم و مدتی بود که دلم هم برایش تنگ نمیشد ولی نمیدانم چرا دلم میخواست آنشب ته مانده خاطرات با حامد را دور بریزم و از قلبم و وجودم پاک کنم.

نوشتم: یادته یه روز بهت گفتم که حرف دلمو واست میزنم؟

نوشت: آره

- امشب میخوام در مورد اون باهات صحبت کنم

- فکر میکنی لزومی داره منو به مسائل خصوصی زندگیت وارد کنی؟

- حالا دیگه خصوصی نیست. اصلا مهم هم نیست ولی میخوام با کسی در موردش صحبت کنم و این ته مونده های درد قلبیمو از وجودم خارج کنم

- می خونم

نمیخواستم بطور مستقیم اسمی از خودم و حامد بکار ببرم. با وجودیکه نمیشناختمش، ازاو خجالت میکشیدم. سعی کردم در لفافه یک داستان حرفام را بنویسم.

نوشتم: یکی بود، یکی نبود

یکروز یک باز شکاری، گنجشکی رو میبینه و ازش میخواد که با اون دوست بشه. در واقع دوستی باز و گنجشک غیر قابل قبول بود. یکی شکار بود و یکی شکارچی و گنجشک اینو خوب میدونست. زیبایی باز نگذاشت که گنجشک واقعیت رو ببینه. گنجشک با خودش گفت این چشمها مثل دو نگهبان میتونه منو از گزند تمام مرغهای دنیا مصون بداره و این بالها میتونه منو در روزهای بارونی و برفی سایه سرم باشه. گنجشک دعوت بازو پذیرفت و دل کوچیکشو آشیونه عشق باز کرد و هر روز که میگذشت گنجشک بیشتر در عشق باز غرق میشد تا جاییکه دیگه خودشو ندید و اونچه میدید باز بود و باز!!

هیچکس جای مرا دیگر نمیداند کجاست

آنقدر در عشق او غرقم که پیدا نیستم

باز هم به گنجشک عادت کرده بود. تا روزی که باز از گنجشک خواست که باهم یک لونه بزرگتر بسازند و باهم زندگی کنند. تمام اونشب گنجشک در لونه کوچکش از شادی نخوابید و خود را در آغوش بالهای امن و گرم باز میدید. مدتی از این حرف گذشت. باز به گنجشک بی توجه شده بود و کمتر به دیدنش میومد. یکروز که گنجشک دلش خیلی تنگ شده بود، به خونه باز میره و میبینه که باز بالهاشو رو سر یک گنجشک دیگه باز کرده.

دل گنجشک از اینکار میشکنه. غرورش خرد میشه. ولی کاری نمیتونست بکنه.

باز عشقشو به یک گنجشک دیگه هدیه داده بود. گنجشک اشک میریزه و فریاد میزنه که:

در سلسله عشق تو مغموم و صبورم

نازم بکش ایدوست که مظلوم و صبورم

رندان همگی فرصت دیدار تو دارند

غیر از من دلساده که محرومو صبورم

ولی فریاد گنجشک در قهقه و شادی باز با مهمون تازه وارده قلبش گم شد.

به اینجا که رسیدم چیز دیگری ننوشتم.

بغض گلویم را فشار میداد، نه برای از دست دادن حامد. بلکه دلم میسوخت که چه راحت بازیچه یک باز شیاد شده بودم.

از پشت کامپیوتر بلند شدم و به آشپزخانه رفتم. یک لیوان آب سرد را تا ته سرکشیدم و در مبارزه با اشکهایم غالب شدم.

جامیسوو برایم نوشته بود:

عبور باید کرد

وهم نور افقهای دور باید شد

و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد

عبور باید کرد

و گاه از سر یک شاخه توت باید خورد

عبور از مرز تنهایی و عزلت

چقدر زیبا من را راهنمایی میکرد و اشعه های امید را در دلم نورانی تر میکرد. این چه کسی بود که بعد از پدرم من را اینگونه آرام میکرد.

نوشتم: معذرت میخواهم. فقط نمیدونم چرا امشب اجازه دادم این زخم کهنه سر باز کنه.

نوشت: ممنون که منو قابل دونستی تا به راز درونت پی ببرم. اون باز روزی به اشتباهش پی میبره فقط امیدوارم اونروز عاقلانه تر تصمیم بگیری!

ادامه دادم: در زندگی من دیگه بازی وجود نخواهد داشت!

من از هوسها رستهام از آرزوها جسته ام

مرغ قفس بشکسته ام شادم ز بی پروائیم

جامیسوو: خوشحالم که مثل همیشه عاقلانه تصمیم گرفتی

- خب زا حال و هوای بازو کبوتر و عقاب و پرستو بیایم بیرون دیگه باشه

جامیسوو: OK

- از طرف دوستام به شمال دعوت شدم. با وجود اینکه خانواده ام موافقت کرده اند اما در رفتن دو دل هستم.

- چرا؟

- قراره با خانواده شایان و راستین که از دوستان شایان است و خواهر راستین و یکی از دوستاشون بریم.

- خب اینکه خیلی خوبه. سفر شمالِ دسته جمعی، خیلی خیلی کیف میده

- آره. ولی یک ضد حال داریم

- خب اون چیه

- بگو کیه؟

- خب کیه؟

- شایان

- شیدا باز شیطون شدی؟ مگه اون بیچاره در حقتچکار کرده که اینقدر بی انصافانه در موردش حرف میزنی؟

- کاری نکرده ولی اون از دنیای من خیلی دوره.

- میشه بفرمایید شما در کدوم دنیا سیر میکنی که ایشون از شما فرسنگها دورند پرنسس عزیز!!!

- نه منظورم روحیه خشن و جدی بودن بیش از حدشه. گاهی آدم نیاز داره شلوغ کنه. داد بزنه . آواز بخونه و تخلیه هیجان کنه . ولی این آدم ازتمام اینها به دوره. تو خونش یکسری قوانین خشک حکمفرمایی میکنه که آدم احساس میکنه تو غل و زنجیره. همه جا تمیزه. همه باید تو اتاق خودشون باشن. عصرونه سر ساعت خاصی سرو میشه. اگه از گرسنگی بمیری نباید سر یخچال بری و باید تا وعده غذای بعدی منتظر باشی. همه رو با پسوند و پیشوند جون یا خانم باید صدا کنی. همیشه لباس رسمی تنشه. هیچوقت ندیدم جین بپوشه یا تیشرت. سنش زیاد نیست نمیدونم چرا دلش میخواد مثل پیرمرها عمل کنه. این مسایل نشون دهنده بیروح بودن اون خونه و افرادیه که در اونجا زندگی میکنن.

و این منو در اون خونه عذاب میده بر عکس خونه ما تو نیشابور که از لحظه ورود روح حیات و زندگی تو رگها ی آدم جاری میشه. من از دوران کودکیم فقط بازی و محبتهای پدر و مادرمو به یاد دارم. به قول بابا هنوزم صدای خنده های ما بچه ها، تو باغ خونمون به گوشش میرسه. ولی این رها کوچولو بر عکس اسمش تو یک برزخ بدی گیر کرده. ساده ترین بازیهای بچگونه رو بلد نیست. همیشه حرفهای گنده ها رو میزنه. البته اونقدر احمق نیستم که محرومیت اون از محبت مادرو در نظر نگیرم ولی پدرش میتونست خیلی از این مسائلو واسش کمرنگتر کنه. یکبار پدرش تصمیم گرفت که ازدواج کنه. با یک خانوم نامزد کرده بود که اون خانوم از کل وظایف مادری اینو فهمیده بود که تو بغل آقا تانگو برقصه و یا شوالیه رو ( ببخشید از دستش لجم گرفته) مجبور کنه که رها رو بفرسته مدرسه شبانه روزی که شایان مخالفت کرده. رها میگفت حتی اجازه نداده به اون بگه مامان!!

-این حرفها رو تو از کجا میدونی؟

-رها خیلی اتفاقی شنیده بود و واسم تعریف کرد. نمیدونی وقتی اشک میریخت انگار قلبمو آتش زده بودن. دوست داشتم اونروزدست رها رو بگیرم و برم سراغ شایان وبگم تو لیاقت داشتن چنین دختر زیبایی رو نداری. همون بهتر که بری با اون عفریته باشی. خیلی از حضور رها ناراحت هستی، میبرمش خونه خودمون تا فرزند خونده پدرم بشه. حداقل اون از تو که پدر واقعیش هستی و خیلی هم پولداری بهتر بهش میرسه و نمیذاره یک دختر عقده ای بار بیاد.

- خب چرا نرفتی بهش بگی ؟

- نمیدونم. گفتم شاید رها جریانو خیلی بزرگ کرده و داره واسم میگه. بعدش من حق نداشتم تو مسائل خصوصی زندگی دیگران دخالت کنم.از طرفی هم شایان نامزدیشو با مهشید جونش بهم زده بود و من نمیتونستم به چیزی که مربوط به مدتها قبل بود اعتراض کنم. ولی حال کردم، زمانیکه شایان اون زنه بیتربیتو سر جاش نشوند. این رها هم بی بی سی خوبیه با اون ریزه میزه ایش خب اطلاع رسونی میکنه. نمیدونی جامیسوو، خیلی دوستش دارم. گاهی اوقات فکر میکنم بچمه. یک حس مادرانه بهش دارم. تو بدترین شرایط زندگیم دستهای کوچیک رها آرامش خاصی بهم داده.

- خوشحالم که تونستی با رها به این خوبی کنار بیای. قبول کن شایان هرچی واسه اون مایع بذاره نمیتونه مادر خوبی براش باشه و رها در هر حال نیازمند یک محبت مادرانه است. من یک خواهشی ازت دارم:

- بفرمایید

- میخوام بهم قول بدی

- من که نمیدونم چیه!

- به نفع خودت هم هست

- بگو ولی قول نمیدم

- میخوام یک کم منصفانه تر در مورد شایان صحبت کنی و سعی کنی به زوایای قلبش پی ببری. یکبار بهت گفتم که تو میتونی سنگ صبور خوبی براش باشی. چند ماه قبل در مورد مسئله ای که ناراحتت میکرد، حرف نزدی ولی امشب خودت گفتی میخوای ته مونده های اون خاطرات بد رو دور بریزی و با اینکاراحساس راحتی کردی. شاید شایان هم دنبال یک گوش شنواست که ته مونده های عقده هاشو از بین ببره. یک مرد بدون همسر و همدم با یک کودک 8 ساله و درگیری های زندگی نمیتونه خیلی رمانتیک باشه. هرچقدر هم دلش بخواد. اون واسه اینکه خود واقعیشو پیدا کنه باید کسی همراهش باشه. تو چی میدونی تو دلش چی میگذره؟

- آخه اون هم سعی نمیکنه که کسی کنارش باشه. خیلی سعی کردم باهاش ارتباط برقرار کنم. ولی اون یک دیوار شیشه ای دور خودش کشیده که همه ازش دور بشن.

جامیسوو نوشت:

به سراغ من اگر میایید میایید نرم و آهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من

نوشتم: این شعر سهراب واسه چی بود؟

-هیچی همینطوری از حرف تو به یاد این شعر افتادم

- خب حالا به نظر تو من ادم بی انصافی هستم؟

- نه ولی میخوام بهم قول بدی که در مقابلش صبور تر باشی. شاید تو بتونی به قول خودت دل مرده اونو دوباره زنده کنی و واسش یک دم مسیحا بشی

-خب این یعنی که من باید باهاشون برم شمال و صبورانه غد بازیهای شایانو تحمل کنم

- صبورانه به حرفش گوش کن.

- اگه حرفی نزد چی؟

- میزنه. بابا دلش که از سنگ نیست. در ضمن این سفر فرصت خوبیه که تو شایانو بشناسی و اونقدر پشت سرش بدبختو محکوم نکنی و ناجوانمردانه پای چوخه دار نبری. مگر نمیگن در سفر باید شناخت. خب اینم یک فرصت خوبیه. هم فاله هم تماشا. تازه دوستان جدید هم پیدا میکنی و یک مسافرت هم میری. من به جای تو بودم حتما میرفتم

- دلیل هات، آدمی رو که اصلا نمیخواست بره راه میندازه. چه برسه به من که دو دل بودم !! اجازه دارم خداحافظی کنم. فکر کنم کم کم این چتهای ما تا صبح ادامه پیدا کنه. باید یک ماده جدید به قوانین اضافه کنیم و محدودیت زمانی بذاریم.

- به جای اینقدر فک زدن برو بخواب. دیر وقته فردا کلی کار داری

- اگه فردا آن لاین نشدم تا شنبه خداحافظ. فکر کنم دلیلم موجه باشه که مواخذه ام نکنی.

- باشه . خداحافظ تا شنبه و خبرهای خوب از مسافرت

روز بعد در اولین فرصت به راستین زنگ زدم و آمادگیم را برای مسافرت شمال اعلام کردم و او اظهار خوشحالی کرد وگفت: صبح ساعت 8 عازم هستند و به دنبالم می آیند و لی من گفتم خودم ساعت 8 صبح به خانه شایان می روم.

عصر همان روز به فروشگاه رفتم ومقداری تنقلات مثل آجیل و پفک و چیپس و ...گرفتم. مهمان آنها بودم ولی هیچوقت دوست نداشتم از محبت کسی سوء استفاده کنم.

چند تا شال رنگی خوشگل خریدم و یک صندل قرمزکه آنجا کنار دریا بپوشم. سلیقه ام در لباس خریدن و مسایل مربوط به زنان خوب بود و آنهم به سایه سر وب گردیهای شبانه و چرخ زدن ها در سایتهای فشن بود.

روز بعد صبح زود از خواب بیدار شدم قبل از خروج از منزل ضد آفتاب و یک برق لب زدم. کتاب حافظ و گزیده اشعار سهراب را به همراه دوتا سی دی پاپ تو کیفم گذاشتم و با گرفتن آژانس به خانه شایان رفتم.

(شایان پول خوبی به من میداد!! دیگه تو گرفتن تاکسی و آژانس خسیسی نمیکردم!!!! نامزد هم نداشتیم که واسه جهاز پولامونو جمع کنیم!!!!!)

ساعت 8:10 دقیقه به خانه شایان رسیدم .زمانیکه رسیدم، شایان ماشینش را بیرون آورده بود و وسایلها را جابجا کرده بود. از آژانس پیاده شدم و بلند سلام کردم خیلی گرم و دوستداشتنی.

به سمت من برگشت فکر کنم آنروز از دنده راست بلند شده بود. به طرفم آمد.

با دیدنش فکم د کف آسفالت افتاد و دوباره سر جایش برگشت .

( چه جگری شدی تو!!! مرده بودی از اول اینطوری لباس میپوشیدی؟؟؟)

جین سورمه ای تنگ به همراه یک تیشرت زیبای آستین کوتاه سفید، گوشه سمت چپش به انگلیسی و به رنگ سورمه ای چیزی نوشته بود، پوشیده بود. کفشهای چرم مشکی اسپرت هم به پا داشت. کلا تیپ زده بود. موهایش را بالا داده بود و معلوم بود با کمی ژل آنها را ثابت نگه داشته است.

اولین بار بود که به چهره اش دقت میکردم. قیافه اش مردانه بود غیر از رنگ چشمهایش که حالا طوسی تیره میزد چیز قابل توجهی در چهره نداشت ولی جذابیت خاصی داشت. یک جورایی قیافه اش متمایز از مردهایی بود که باآنها در ارتباط بودم.

چهره اش جدی مثل علیرضا ولی گرم مثل آرش بود.

شایان هم از این گیج و ویج بودن من جا خورده بود. دستش را جلوی صورتم آورد و تکان داد و گفت: خانم شریفی نیا! چیزی شده؟ و بعد در حالیکه سعی میکرد لبخندش را مخفی کند گفت: چیز عجیبی دیدید؟

سریعا گفتم : نه! نه. یک آن حواسم پرت شد. داشتم ...داشتم

گفت: به من نگاه میکردید؟

دیدم ضایع شدم باید جوابی به او میدادم وگرنه تا آخر سفر از دستش حرص میخوردم..

گفتم: شما امروز خیلی متفاوت شدید!تعجب کردم.

گفت: من همیشه در سفرهام و پیک نیکهام همینطوریم. ولی به هرحال ممنونم از تعریف و توجهتون.

با داد و فریاد رها صحبت را قطع کردم و به سمت رها دویدم. یک بلوزو شلوار صورتی خوشگل پوشیده بود که با موهای کوتاهش خیلی زیبا شده بود. دوتا گیره سر کوچک به دو طرف موهایش زده بود و یک چمدان کوچک باربی دستش بود.

گفتم: رها جون! خیلی نازو خوشگل شدی!!!

صدایش را کشید و گفت: شما هم همینطور شیدا جون! با شال سفیدت مثل عروسا شدی.

به لباسهایم نگاه کردم یک دفعه متوجه شدم بدون اینکه خبر داشته ، با شایان ست کرده بودم. یک جین تنگ سنگ شور که در بعضی جاها زدگی داشت

(از همونا که مامانم میگفت اگه میدونستم پولتونو میدید شلوار پاره بخری شلوارهای پارتونو واستون نگه میداشتم!!!)

یک مانتو کتون نازک آبی تیره با شال سفید که در کناره اش اشکال هندسی آبی ونارنجی به چشم میخورد. کفشهای کالجی قهوه ای تیره و کیف کتونی شکلاتی قهوه ای رنگ.

با صدای شایان به طرفش برگشتیم

- خانمهای جوان نمیخوان چمدوناشونو بدن تو ماشین بذارم؟

به خودم نگاه کردم، ساکم هنوزدستم بود. خدا را شکر ساکم کهنه و پاره نبود. این ساک را دفعه قبل که میخواستم به نیشابوربروم، خریدم.

حوری خانم از خانه بیرون آمد . یک سبد مسافرتی کوچک دستش بود که داخل آن چند تا ظرف فریزری و فلاسک چای بود.

بعد از احوال پرسی با من به طرف ماشین رفت و گفت: آقا این سبد رو میذارم جلو. من که با آقا روزبه میام. شیدا خانوم خودش واستون چای میریزه.

(یعنی چه؟ من و رها و شایان باید باهم میرفتیم!!!)

یک نگاه به شایان کردم و یک نگاه به حوری خانم.

( خدایا چرا من از این زن خوشم نمیاد!!!!!)

شایان گفت: قرار بود حوری خانم با ما بیاد ولی یکسری پرونده و قراردادها مربوط به یکی از شرکتهای دارویی در ساری در منزل است که روزبه در این سفر باید با مراجعه به اون شرکت به مسائل آنها رسیدگی کنه. ریما و همسرش هم به خاطر کوچولوشون دیر تر راه میوفتن. اجبارا حوری خانم باید منزل بمونه و پرونده هارو به روزبه بده. البته تا نهار. قراره واسه نهار همه در جنگل گلستان توقف کنیم.

گفتم: ما هم عجله ای نداریم. میتونیم منتظر باشیم تا همه باهم بریم.

- من حاضر نیستم حتی لحظه ای از زمان مرخصی کاریمو تو تهران باشم. خصوصا که امروز حال و حوصله زیادی واسه رانندگی دارم و دوست دارم آهسته تر برم و از طبیعت لذت ببرم.

نمیتوانستم حرفی بزنم یا کاری بکنم. در مقابل عمل انجام شده قرار گرفته بودم.

( شیدا! باز کیش و مات، باهم شدی!!)

شایان سوار ماشین شد و من و رها در صندلی پشت نشستیم.

شایان گفت: خانم شریفی نیا میتونید بیایید جلو بنشینید؟

- اگه اجازه بدید، کمی کنار رها بشینم تا احساس تنهایی نکنه بعد میام.

هرچند خودم میدانستم برای خجالت از او عقب نشسته بودم.

او هم حرفی نزد و ماشین به راه افتاد.

رها یه ریز حرف میزد و من هم به حرفهایش گوش میکردم و مست بودم از بوی خوش تلخی بودم که در ماشین پیچیده بود.

رها شعری را که از تلویزیون یاد گرفته بود میخواند و من هم تشویقش میکردم. یک آن سرم را بالا آوردم. چشمم به آینه جلوی ماشین افتاد چشمهانم با چشمهای شایان گره خورد. آینه را دقیقا روی من زوم کرده بود. از این هم آغوشی چشمها هاله ای از احساسی ناشناخته وجودم را در بر گرفت.

به بهانه درست کردن شال دستم را به طرف موهایم بردم و شال را جلو کشیدم. دیگر به سمت آینه نگاه نکردم.

(عجب شکری خوردم با این مرتکه هیز اومدم مسافرت!! من هی به این جامیسوو میگم که این یه کارش میشه، هی میگه تو در شناخت دورو بریهات ضعیفی. منو داره دولپی قورت میده! ای تو روحت شوالیه!!) ( ببخشید جامیسوو لازم بود!)

برای اینکه از شر سنگینی نگاهش در امان باشم، خودم را کنار پنجره کشیدم.

به آینه بغل ماشین نگاه کردم.

( ای داد بیداد اینا رو هم که رو من زوم کرده!!!)

کاری نمیتوانستم بکنم مدتی با خودم کلنجار رفتم. باید بی خیال میشدم و خودم را

دست بازی سرنوشت میسپردم. مسافرتم به شمال بیشتر از این ارزش داشت تا خودم را درگیر این مسائل بکنم و حال خودم را بگیرم.

یک آن ماشین را کنار جاده نگه داشت.

از شهر خارج شده بودیم.

از ماشین پیاده شد و به سمت صندوق عقب ماشین رفت.

یک بالش کوچک و یک پتوی مسافرتی از صندوق برداشت و به سمت در طرف من آمد. در را باز کرد.

با چشمهایی بهت زده به او نگاه کردم.

(چکار داره میکنه!)

درحالیکه چشمهایش پر از خنده و برق شیطنت بود گفت: رها خوابیده. اینطوری پاتون اذیت میشه. به رها نگاه کردم با آرامشی که فقط مخصوص چهره کودکانه او بود، سرش را روی پایم گذاشته و خوابیده بود.منهم آنقدر غرق خود درگیری بودم که متوجه نشده بودم. به آرامی سرش را با دست گرفتم و با لش را زیر سرش گذاشتم.

پاهایش را دراز کردم.

خودم را جمع کردم و به سمت در آمدم تا رها بدون ناراحتی در آغوش خواب به آرامش برسد. جایم تنگ شده بود. شایان پتو در دست و دم در ماشین ایستاده بود.

گفت: فکر نمیکنید اگه بیایید جلو بشینید به نفع هممونه و بلافاصله ادامه داد: رها راحت میخوابه. شما جاتون تنگ نمیشه . منهم خیالم راحته که حد اقل یک همصحبت دارم و تو جاده خوابم نمیبره وگرنه باید هر 10 دقیقه صورتمو بشورم، تا گیج خواب نشم.

حرفش منطقی بود و علاوه بر این باید احترامش را نگه میداشتم به دو دلیل: اولا به جامیسوو قول داده بودم که با شایان رفتار منطقی تری داشته باشم. دوما دوست نداشتم با رفتارهای بچگانه و لوس بازی اصالت خانوادگیم و تربیتم زیر سوال بببرم.

به هر حال شایان یک مرد دنیا دیده بود که سالها در خارج از کشور زندگی کرده بود و یکسری از حجب و حیاهای خانمها را قبول نداشت و به حساب لوس بودن میگذاشت. پس باید با او منطقی تر برخورد میکردم. به همین خاطر بدون اینکه حرفی بزنم از ماشین خارج شدم و پشت شایان ایستادم.

شایان پتو را روی رها کشید. و اورا جابجا کرد تا راحت تر بخوابد.

دستی روی موهایش کشید و یک بوسه بر موهایش زد و زیرلب گفت . ناز بابا!

در دلم اینکارش را تحسین کردم و به حرکات عاشقانه اش نگاه کردم.

این حرکات برایم تازگی نداشت. پدرم با تک تک ما اینگونه رفتار میکرد.

پیشدستی کرد و در ماشین را برایم باز کرد و گفت بفرمایید.

(این ادبو جنتلمنیت تو حلقم !!)

سوارماشین شدم.

سبد را جابجا کردم تا بتوانم پاهایم را راحت بگذارم

گفت: اگه اذیتتون میکنه بذارم عقب

گفتم: نه راحتم . رها بیدار میشه

نگاهی که حاکی از قدر دانی بود به من کرد و ماشین راه افتاد.

شایان ضبط ماشین را روشن کرد. موزیک ملایم وبی کلامی در حال پخش شدن بود. صدای ویولون بود که نوای دلنشینش توی ماشین را پر کرده بود.

به عقب نگاه کردم رها خواب بود.

شایان گفت: احتمالا تا ظهر میخوابه چون صبح زود بیدار شده و بعد سکوت کرد.

چقدر سکوت ماشین آزاردهنده بود. آن موقع از ته دل کمبود حوری خانوم را احساس کردم.

جو آنقدر سنگین بود که حرفهای مفت و فضولیهای حوری خانم آرزویم شده بود.

شایان متوجه این جو شده و برای اینکه این سکوت سنگین را بشکند به من گفت: آیا شما علاقه ای به موسیقی دارید؟

- همیشه آرزو داشتم که کلاس موسیقی برم ولی با توجه به شرایط درسیم و اینکه در شهرستان زندگی میکردم این امکان برایم وجود نداشت.

- حالا چه؟

- به هنر علاقه خاصی دارم خصوصا به خطاطی. چون عاشق این هستم که شعرها رو با خط زیبا بنویسم و قاب بگیرم. زمانیکه دانشجو بودم کلاس خط میرفتم ولی به خاطر باز هم درسم، کلاس خطو ول کردم . دنبال فرصتی هستم که بتونم ادامه اش بدم.

- پس حتما اتاق شما دیدنیست. پر از شعرهایی که با خط زیبا قاب شده .

- اتفاقا˝ اینطور نیست. آرزوی چنین چیزی رو دارم ولی هنوز بهش نرسیدم.

- پس اگر روزی به آرزوتون رسیدید، دوست دارم اولین شعری رو که با خط خودتون نوشتید به من بدید.

گفتم: این کمال محبت شما رو میرسونه.

دلم ضعف کرده بود. صبحانه نخورده بودم. کم کم سرم گیج میرفت. تو سبد که زیر پایم بود نگاه کردم.

ظرفهای فریزری را در آوردم و یکی یکی در آنها سرک کشیدم. در یکی سبزی خوردن بود و در دیگری شیرینی خشک و آخری مقداری پنیر.

تو سبد را گشتم. نان نبود.

مثل اینکه شایان همه کارهای من را زیر نظر داشت .

گفت: به اولین شهری که رسیدیم نون میخرم تا صبحانه بخوریم. فعلا با شیرینی خودتونو کمی سیر کنید.

(این آدم اعجوبه است یا شاید تو صورت من فکرام نوشته میشه یا من بلند بلند فکر میکنم که همیشه دستم پیشش رو میشه!!)

سریع گفتم: گرسنه نیستم.

بعد لیوانی را از سبد برداشتم و دنبال چای کیسه ای گشتم که ته سبد پیدا کردم.

میخواستم برای خودم چای بریزم ولی بی ادبی بود اگر به شایان تعارف نمیکردم.

رو کردم و گفتم: چایی میخورید؟

نگاهی به من انداخت. مثل اینکه حرف عجیبی زده بودم.

با تعجب گفت: میشه واسم بریزید؟

- چرا که نه!

آبجوش را تو لیوان ریختم صدایش را شنیدم که میگفت: مواظب دستتون باشید نسوزه در فلاسک کمی شله.

چای کیسه ای را در لیوان آبجوش انداختم .وقتی چای خوشرنگ شد آن را تو لیوان دیگری گذاشتم.

ظرف قند را جلوی داشبورد گذاشتم و ظرف شیرینی را روی پاهایم.

گفتم: چایی شما رو نگه میدارم تا سرد بشه . بعد بهتون میدهم.

نمیخواستم چایی رادر جا لیوانی پهلو دنده بگذارم. وقتی دند را عوض میکرد، حواسش نبود و چای را روی پای بینوای بنده میریخت.

گفت: شما اول بخورید. واسه من دیر نمیشه.

- شما اول بخورید . رانندگی میکنید و خسته میشید.

- خواهش میکنم تعارف نکنید اگه قرار باشه که کل راه در حال تعارف و تکلف باشیم مسافرت خوبی نخواهیم داشت

- من با شکمم تعارف ندارم هرموقع هرچی رو که خواستم میخورم. الان هم میلی به چای ندارم. منتظرم تا صبحونه بخورم.

چای سرد شده بود به سمتش گرفتم وظرف قند را جلوی دستش بردم خیلی جدی گفت: شیرینی لطفا.

یک دستم ظرف قند بود و در دست دیگرم لیوان چای قرار داشت.

ظرف شیرینی سنگین بود نمیتوانستم هم لیوان چای را به دستم بگیرم و هم ظرف شیرینی را. به همین خاطر ظرف قند را جلوی داشبورد ماشین گذاشتم و یک شیرینی از توی ظرف برداشتم و به طرفش بردم و او هم در حالیکه چشمش به جاده بود دهنش را جلو آورد و شیرینی رابا دهانش از دستم گرفت و بعد درحالیکه چشم از جاده برنداشته بود دستش را به طرفم دراز کرد و گفت: لطفا چای.

جاده شلوغ بود و به نظر میرسید کمی از شلوغی جاده عصبی شده بود.

هفته آخر شهریور بود و همه یا در حال رفتن به مسافرت یا بازگشت از آن بودند.

این حالت شایان این اطمینان را به من داد که او بدون هیچ منظور و فقط به دلیل شلوغی جاده نخواسته است حواسش را صرف شیرینی خوردن یا کار دیگری بکند به همین دلیل به این رفتارهای عجیب او توجه نکردم.

به آرامی چایش را به لب میبرد و مینوشید و از من قند یا شیرینی میخواست ومن زرنگتر از او فقط ظرف را جلویش میگرفتم و او بدون هیچ اعتراضی خودش قند یا شیرینی را برمیداشت.

چای که تمام شد لیوان را به سمت من گرفت و رو به کرد و با حالت مهربان و ملتمسانه گفت: میشه یک چای دیگه واسم بریزید؟ جاده کمی شلوغ بود عصبی شدم.

من با حرکت سر چای رو ازش گرفتم ودومرتبه چای ریختم. دلم از دیدن چای ضعف میرفت ولی باید چای او اول سرد میشد و بعد برای خودم چای میریختم.

به قوچان رسیده بودیم. وارد شهر شدیم .

شایان به آهستگی رانندگی میکرد و جلوی چند نفر نگه داشت و آدرس نانوایی را پرسید. بالاخره نانوایی را پیدا کردیم . پیاده شد و چند تا نان چاق و چله تافتون خرید.

وقتی پلاستیک نانها را بدستم داد، دیدم همگی به طور خیلی مرتبی تکه شده اند. فکر کنم 3 یا 4 تا نان خریده بود.

گفتم: به نظرتون زیاد نخریدید؟ بیات میشن. حیفه !

- واسه ظهر هم خریدم

من شرمنده از این سوال نسنجیده، سرم را پایین انداختم و سرخ شدم.

آهنگ لایت هنوز در حال پخش شدن بود بسیار زیبا بود بطوریکه من را به یاد شعرهای فروغ می انداخت. پرسیدم این چه سازیه که داره پخش میشه.

- ساکسیفونه.

- بسیار زیباست. من همیشه فکر میکردم ساکسیفون صدای خشنی داره .

- برعکس. اگه کسی بلد باشه بزنه، ساز بسیار زیبا و دلنشینیست.

- نمیدونم چرا با شنیدنش یاد شعرهای فروغ فرخزاد افتادم

- کدوم شعرش؟

- آفتاب میشود ازکتاب تولدی دیگر.

بلافاصله شروع کردم به زمزمه شعر:

نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب میشود

چگونه سایه سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب میشود

نگاه کن

تمام هستیم خراب میشود

شرارهای مرا به کام میکشد

به اوج میبرد

مرا به دام میکشد

نگاه کن تمام آسمان من

پر از شهاب میشود

در اینجا احساس کردم که صدای موزیک لایت کم شده است وشایان مرا در خواندن شعر همراهی میکند.

شوقی مرموز در سرودن این شعر زیر پوستم دوید و صدایم را بلند کردم و همراه شایان شعر را دکلمه کردم

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها٬ ز ابرها٬ بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پرستاره میکشانیم

فراتر از ستاره مینشانیم

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخرنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره میرسد

به اینجای شعر که رسیدم، به شایان نگاه کردم یک دستش روی فرمان بود و دست دیگرش روی لبه پنجره .

من دیگر نمی خواندم چون بقیه شعر را از یاد برده بودم و هرچه فکر کردم به یاد نیاوردم و این صدای شایان بود که بقیه شعر را میخواند و من به دهان او نگاه میکردم که سلسله وار و بدون هرگونه لرزشی شعر از میان لبهایش آزاد میشد. گویی خودش این شعر را سروده بود

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان . به بیکران . به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره آب میشود

صراحی دیدگان من

به لای لای گرم تو

لابالب از شراب خواب میشود

نگاه کن

تو میدمی و آفتاب میشود

شعر تمام شده بود و من لبخند بر لب به شایان نگاه میکردم صورتش را به سمت من کرد و لبخندی زیبا بر لب نشاند، که موجی از حرارت به صورتم دوید.

زیر لب گفتم: نمیدونستم شما هم اهل شعرید

زیر لب گفت: شما خیلی چیزها رو در مورد من نمیدونید.

و بعد بلند گفت: خب رسیدیم.

با این حرفش مجال ادامه صحبت را از من گرفت. به اطراف نگاه کردم.

از شهر خارج شده بودیم و شایان ماشین را کنار یک فضای سبز نگه داشته بود.

گفت: پیاده شید. اینجا چند تا نیمکت هست. میتونیم روش صبحانه بخوریم. من که دیگه تا گلوکز خونم تجدید نشه نمیتونم رانندگی کنم.

(هنوز نیمساعت نیست دو تا چای و چند تا شیرینی لومبوندی!!)

در حالیکه جامیسوو رو تو دلم نفرین میکردم

( حالا یکی نیست بگه کنار این کم میاری چرا اون بدبختو تیربارون میکنی!!)

از ماشین پیاده شدم. رها هنوز خواب بود.

نگاهش کردم موهای کنار گوشش نمناک شده بود. پتو را از روی شانه هایش پایین تر کشیدم و گفتم: طفلکی این عقب پخته شده.

به ساعت نگاه کردم ساعت 10 صبح بود. هنوز از راستین و خانواده اش خبری نشده بود.

زنبیل مسافرتی را برداشتم و روی اولین نیمکت گذاشتم.

سفره مسافرتی که حوری خان در سبد گذاشته بود، روی نیمکت پهن کردم.

صبحانه فقط نان و پنیر و سبزی و چای داشتیم. ولی برای شکم گرسنه من خودش چلوکبابی بود!

به شایان نگاه کردم و گفتم: رها رو بیدار نمیکنید؟ احتمالا اون هم گرسنه است

- نه. بذارید بخوابه وقتی خوابشو خوب نگیره، بد اخلاق میشه. بیدار شد تو ماشین یه چیزی بهش میدم.

دو تا چایی ریختم و بدون هرگونه تعارفی لقمه ای نان و پنیر و سبزی را به دهنم میبردم.

شایان گفت: صبحونه رو اساسی بخوریم که با این وقت تلف کردن روزبه و کامران امروز ناهارمون به 5 بعد از ظهر میکشه.

در حال خوردن صبحانه احساس کردم شایان همش من را میپاد. ولی وقتی بهش نگاه میکردم ٬ رویش سمت دیگر بود.

( بابا توهم زدی! این که حواسش پیش خودشه!)

صبحانه ام که تمام شد.

یک تکه نان برداشتم و یک ساندویج کوچک درست کردم و سرم تو سبد کردم و نظم آن را بهم زدم.

شایان گفت: دنبال چیزی میگردید؟

در حالیکه سرم تو سبد بود گفتم: دنبال پلاستیک فریزری میگردم. که ساندویج رها رو توش بذارم که اگه بیدار شد بهش بدم بخوره.

بالاخره یک پلاستیک کوچک پیدا کردم که تعدادی شکلات داشت. شکلاتها را توی ظرف قند ریختم و ساندویج را تو پلاستیک گذاشتم و سرم را بلند کردم و گفتم: تموم شد.

وسایلها را دوباره به سبد برگرداندم.

دوتا لیوان را برداشتم و گفتم: فکر می کنید اینجا شیر آب باشه که این لیوانها رو بشورم؟ نگاهی به من کرد و گفت: آب اینجا غیر قابل شربه. تو ماشین آب دارم، اجازه بدید الان میارم و بعد از چند دقیقه با یک شیشه نوشابه خانواده پر آب برگشت .

او آب میریخت و من لیوانها رو حسابی دستمالی میکردم تا تمیز شود.

وقتی لیوانها تمام شد. صدایی از پشت سرم شنیدم که میگفت: خانوم! محض رضای خدا به من کمک کنید . اجرتون با آقا امام زمان.

برگشتم و دیدم یک پیرمرد که پشتش خمیده بود و از یک چوب به عنوان عصا استفاده میکرد ازم درخواست کمک مالی میکند یا به عبارتی گدا بود.

گفتم: یک دقیقه پدر جان وایستا. کیفم داخل ماشینه. الان میام. در همین حین شایان دست تو جیبش کرد و یک 5000 تومانی درآورد و همان را به پیرمرد داد و گفت: باباجان! این روزی شما بود.

پیرمرد که در چشمانش برق اشک دیده میشد و انتظار نداشت که 5000 تومن صاحب شود گفت: خدا زن و بچتو برات نگه داره پسرم!

با این حرف انگار مذاب داخل رگهایم جریان یافت. خجالت کشیدم و سرخ شدم.

سریع گفتم: من میرم تو ماشین میشینم و سریع داخل ماشین نشستم.

هنوز نیم ساعتی نرفته بودیم که صدای موبایل شایان بلند شد.

به گوشیش نگاه کرد و گفت: چه عجب صداشون در اومد و موبایل را به طرف من گرفت و گفت شما جواب بدید و بگید من در حال رانندگی هستم و نمیتونم جواب بدم.

داشتم به دستهایم کرم می مالیدم.

سریعا دستها را بهم مالیدم و گوشی را گرفتم.

روزبه بود.

بعد از احوال پرسی گفتم: آقای شایان داره رانندگی میکنه و نمیتونه جواب بده.

گفت: 70 کیلومتریه قوچان هستیم.

گفتم: ما نیم ساعتی هست که قوچانو رد کردیم

گفت: اول استان مازندران نگه دارید تا ما به شما برسیم

با گفتن باشه و خداحافظ، گوشی را قطع کردم و به شایان دادم.

(این ها هم که چقدر طول دادند! خدا کنه زودتر برسن تا من بتونم برم پیش ریما بشینم از خجالت پیش این شایان مردم!! اون که عین خیالش نیست که من بیگانه ام! انگاری واقعا توهم زده با زن و بچه اش اومده مسافرت!)

شایان گوشی را به سمت صورتش برد و یک نفس عمیق کشید و بعد گوشی را جلوی داشبورد گذاشت.

(این امروز چرا اینطوریه؟ گوشی رو چرا بو میکشه؟!)

یکساعت بعدی به سکوت گذشت و هردو به موسیقی آرامی که پخش میشد گوش میکردیم و غرق در افکار خود بودیم.

شایان در یک پارک جنگلی نگه داشت و گفت اگه نیازی به دستشویی و آب دارید میتونید پیاده شید.

(عجب آدم پررویی بود! ولی خب بعد از اونهمه چایی خوردن بالاخره هرکی باشه باید این حرف و بزنه! )

رها هم انگار مرگ موش خورده بود! بیدار نمیشد که حداقل من را از این مخمصه نجات دهد و به بهانه رها من هم به دستشویی بروم.

با وجود نیاز مبرم به دستشویی گفتم: شما برید. رها خوابه. بعد منهم میرم یه آبی به صورتم بزنم.

او رفت و بعد 10 دقیقه که آمد، دست و صورتش خیس بود و موهایش بطور رده رده نمناک شده بود. مثل اینکه با انگشتان خیسش به داخل موهاش کشیده بود.

چشمهایش برق خاصی داشت. چیزی مثل ظهور مجدد یک حیات تازه.

رها رو به او سپردم و به داخل دستشویی خانمها رفتم. قبل از بیرون رفتن تصمیم گرفتم آرایشم را تجدید کنم که شایان فکر کندبرای آرایش آمدم نه چیز دیگر

(حالا برفرض فکر کنه اومدی دستشوی! مگه گناه کردی! دختر نباید بیحیا باشه! بذار فکر کنه اومدی آرایش کنی! آره ! اینطوری بهتره!)

سریع کیف لوازم آرایشم را در آوردم و ضد آفتابم را تجدید کردم. یک رژگونه کالباسی رنگ به صورتم زدم و ازسوسنی مایل به صورتی مبرای لبهایم استفاده کردم و رویش برق لب زدم. وقتی برق لب میزدم لبهایم قلوه ای تر و خو شمل میشد.

پشت پلکهایم را یک سایه سوسنیب یحال زدم. خودم را توی آینه نگاه کردم. ماه شده بودم خصوصا که چند روز قبل ابروهایم را کوتاه کرده بودم و قیافه ام خیلی برای خودم تازگی داشت. آرایشم نه غلیظ بود و نه بیحال اونقدر بود که شایان فکر کند من برای آرایش کردن پیاده شده بودم نه چیز دیگه.

از دستشویی که بیرون آمدم، آفتاب چشمانم را اذیت میکرد. عینک آفتابیم را از کیف درآوردم و به چشم زدم. ودر ضمن میخواستم شایان متوجه آرایش لبم شود که یعنی من برای آرایش رفته بودم نه چیز دیگه!!!

( گیر سه پیچ داده بودم که نفهمه!!!)

همین یک قلم از وسایلهای شخصیم از برند معروفی بود و اینهم به سایه سر مرتضی بود. وقتی از طرف شرکتشان به دبی رفت٬ من با پررویی تمام گفته بودم برایم عینک آفتابی سوغاتی بیاورد. حالا بماند که وقتی سهیلا دیده بود گفت حاضره همه سوغاتیهایش را با عینک من عوض کند که من هم گفتم: فوتینا!! سوغاتیهات مال خودت به شوهر جونت بگو واست دفعه دیگه دوتا بیاره.

و تحت هیچ شرایطی عینک را به او ندادم.

به نزدیک ماشین رسیدم شایان پشتش به من بود. با باز کردن در ماشین به سمت من برگشت.

(بابا ایول عینک!! این تو همه چی منو کیش و مات٬ پاتو همه چی میکنه! دلمون به عینکمون خوش بود که بهش پز بدیم که اونم جلوی عینک حاجی سوسک شدیم رفت!)

میدانستم با زدن عینک آرایش لبهایم بیشتر به چشم می آید.

شایان گفت: بریم

گفتم :بریم

تو ماشین که نشستم، گفتم: وای که این خانمها از آینه دل نمی کنن. کلی علاف شدم تا تونستم یک آینه گیر بیارم و جلوش ضد آفتابمو تجدید کنم.

با پوزخند یک نگاهی به من کرد، انگار داشت با چشمانش میگفت خر خودتی!

گفت: فکر نمیکنید رفتن به اون مکان نامطبوع اونهم فقط برای آرایش کردن کمی جای سوال داره در حالیکه تو ماشین آینه خیلی بهتری رو دارید

و بعد سایه بان طرف من را پایین زد و چشمم به یک آینه ذره بینی نسبتا بزرگ افتاد که کنارش یک چراغ بود. با اینکارش از خجالت ذوب شدم و تو صندلی رفتم.

(حقته سوسک حموم بشی، اونم از نوع زشت وسیاهش!! دختر تو که میدونی اون جلوت کم نمیاره و دستت پیشش رو میشه واسه چی گیر میدی به خودت!!!)

مثل اینکه اوهم این حالت من را فهمید و متوجه معذب بودن من شد. فکر کنم دلش به حالم سوخت که گفت: حالا به هر دلیلی رفته بودید ولی خوشگل شدید.

(هاااان!! جااااانم!!!!!! چه زود پسر خاله شد! خود کرده را کاری نیست. هی به پرو پاش ببیچ تا یه بلایی سرت بیاره!!!)

آرام و زیر لب گفتم: ممنون

سایه بان را پایین آورده بودم آ فتاب جلوی دیدم نبود. عینکم را برداشتم صورتمو به طرف شایان کردم و گفتم: میتونم سیدی رو عوض کنم؟

به سمت من برگشت. یک آن احساس کردم از پشت عینک به من خیره شده.

یک ماشین از جلو می آمد و میخواست از ماشین جلوییش سبقت بگیرد ولی نتوانست رد کند، به سرعت به سمت ما می آمد و به ما نزدیک شده بود خیلی نزدیک. یک آن متوجه ماشین شدم و یک جیغ بلند کشیدم و گفتم: مواظب باش و فرمون را به سمت خاکی کنار جاده پیچاندم. ماشین با صدای وحشتناکی تو خاکی ترمز کرد و کلی خاک هوا شد. از جیغ من و صدای وحشتناک ترمز، رها از خواب پرید و هاج و واج به من و شایان نگاه میکرد.

حسابی ترسیده بودم. عرق سردی رو پیشانیم نشسته بود. میدانستم رنگ به چهره ندارم. حالم بد شده بود. شایان در را باز کرد و از ماشین پیاده شد و کلافه دستش را لای موهایش کشید. دومرتبه به سمت ماشین برگشت و از داشبورد یک بسته سیگار در آورد و چند قدم از ماشین دور شد و یک سیگار روشن کرد.

در حالیکه پشتش به ماشین بود مشغول کشیدن سیگار شد و من هم با دستی لرزان و بغضی در گلو یک شکلات از توی ظرف برداشتم و سریع در دهانم گذاشتم. اگرآن شکلات را نمی خوردم حتما غش میکردم. چشمانم بد جوری سیاهی- تاریکی میرفت. مرگ را با چشمهای خودم دیده بودم.

(اگه میمردم . تو این وضع وکنار شایان پدرم چه فکری میکرد؟ کی میتونست ثابت کنه که قرار نبوده من و شایان تنها تو جاده باشیم!!!!!)

خودم را برای مسافرتی که آمده بودم، لعنت کردم. سرم را به صندلی ماشین تکیه دادم و چند نفس عمیق کشیدم.

باصدای شایان که میگفت خانم شریفی نیا حالتون خوبه، چشمایم را باز کردم هاله ای از اشک دیدم را تار کرده بود. هنوز بدنم از وحشت میلرزید و قطرات اشک بیصدا از گوشه چشمم پایین میچکید.

خیره به صورتش زل زده بودم.

شایان به سمت صندوق عقب ماشین رفت و یک بطری آب با خودش آورد و گفت آب میریزم، لطفا صورتتونو بشورید. استرستونو کم میکنه.

مثل مسخ شده ها دستم را دراز کردم و زیر بطری گرفتم و او روی دستم آب ریخت.

با احساس سردی آب حواس از دست رفته ام را بدست آوردم. دستامو را روی صورتم گذاشتم و های های گریه کردم.

همیشه در شرایط خاص ضعیف بودم.

( ای لعنت به تو شیدا!!!)

شایان دستپاچه شده بود و مرتب میگفت: من معذرت میخوام یک آن حواسم پرت شد. ولی در واقع او مقصر نبود ما به راه خودمان میرفتیم. مقصر ماشینی بود که سبقت نابجا گرفته بود.

من دنبال مقصر نمیگشتم. بلکه ترس از بی آبروشدن پیش خانواده ام من را نابود کرده بود.

کم کم گریه ام به هق هق تبدیل شده بود دستایم را جلو برم و گفتم: میشه تو مشتم آب بریزید

شایان مجددا در دستانم آب ریخت.

آب را به صورتم زدم.

شایان سوار ماشین شد.

به عقب برگشتم.

رها از ترس گوشه ماشین کز کرده بود.

به رها لبخندی زدم و گفتم رها: جون ترسیدی؟ یک ماشین میخواست با ما تصادف کنه. من خیلی ترسیدم و اعصابم بهم ریخت. حالا بیا بغلم دخترم! تا بهت ساندویج پنیرتو بدم.

مثل اینکه همین دو جمله من کافی بود که خنده را به صورت رها بیاورد. از ماشین پیاده شد و به جلو آمد . پاهایم را از ماشین بیرون گذاشته بودم.

رها رو بغل کردم و گونه اش را بوسیدم. طفل معصوم از سلیطه بازی من و حشت کرده بود .

ساندویج را به دستش دادم.

خواستم با رها به عقب ماشین بروم که شایان گفت: خانم شریفی نیا! خواهش میکنم جلو بشینید. اینطوری من راحت ترم.

( بیچاره راست میگفت راننده من که نبود برم عقب بشینم!!!)

گفتم : چشم

به رها گفتم: رها جون تو برو عقب من جلو مینشینم تا به بابا تو رانندگی کمک کنم!!!!!!

شایان یک نگاه خشمگین به من انداخت و گفت: فکر کنم باورتون شده من مقصرم!!!

میخواستم داد بزنم پس مقصر کی بود؟ اگه تو حواست به رانندگی بود و هیز بازی در نمیاوردی که این اتفاق نمیوفتاد.

ولی ته دلم میگفت که او مقصر نیست مقصر ماشین روبرو بود و خودم.

فقط گفتم: خواهش میکنم بریم من حال عصبی خوبی ندارم.

در حالیکه سوار ماشین میشد زیر لب گفت: دعای اون گدا این جا به دردم خورد.

ماشین را روشن کرد و با سرعت از خاکی به جاده وارد شد.

یکربع تو سکوت مطلق گذشت. شایان لبهایش را از عصبانیت میجوید و من هم با انگشتانم بازی میکردم.

بلاخره این سکوت مرگبار توسط رها شکسته شد که گفت: نمیشه ضبطو روشن کنید. مثل اینکه اومدیم مسافرت!

این حرف رها به من جرات داد که سریع دستم را تو کیفم کنم و یک سیدی در بیاورم که آهنگهای شاد رپ بود. با گذاشتن سی دی ماشین از آن خفقان در آمد .

رها دست میزد و من هم برای اینکه روز اول سفر را به همه زهر مار نکنم اورا همراهی میکردم شایان از آینه ماشین رها را میپایید و قربون صدقه اش میرفت و من در حیرت بودم از این احساسات زلالی که به رها ارزانی میداشت. ولی به من هیچ توجهی نمیکرد. مثل اینکه با من قهر بود.

من هم اصلا توجه نمیکردم.

(کم کم یخش باز میشه!!!!)

از پیچ در پیچهای جاده گذشته بودیم.

شایان ولوم ضبط را زیاد کرده بود و اجازه داده بود که ما هر طور خواستیم شیطنتهای روح سرکشمان را به نمایش بگذاریم.

نسبت به ادا های من هم بی تفاوت بود.

مثل اینکه او هم به نیاز کودک درونم برای شیطنت پی برده بود و اجازه داده بود این کودک درون با وقاحت تمام خودش را در معرض نمایش بگذارد.

البته هنوز هم با من قهر بود.

( واقعا که!! نه به اینکه داشتم خودکشی میکردم که اون به دستشویی رفتن منو نفهمه و نه به این اداها و شکلکها که با رها در می آوردم!!!)

آنقدر من و رها سرگرم بازی و شیطنت بودیم، که ظهور اولین درختهایی زیبا را روی کوهها ندیدم.

تعداد درختها رفته رفته زیاد میشد و ما به استان گلستان نزدیک تر.

شیشه ماشین را پایین کشیدم. هوا گرم بود و شرجی. بوی سبزه ها را با اشتیاق به داخل ریه هایم فرستادم.

سرم را از ماشین بیرون آوردم. شالم از سرم افتاده بود و نفسهای صدا دار میکشیدم. رها هم عقب ماشین میرقصید.

صدای شایان را شنیدم که گفت: خانم شریفی نیا! فکر نمیکنید این کار شما واسه رها بد آموزی داره؟

از دوساعت قبل این اولین صحبتی بود که با من میکرد.

سرم را داخل آوردم و شیشه را بالا کشیدم و رویم را به طرف شیشه کردم.

( این چه مرگش شده؟ واسه چی دنبال پاچه میگرده!! واقعا که اخلاقش جنیه! نه مهربونیش معلومه نه عصبانیتش!)

آهسته زیر لب گفت: به خاطر رها گفتم .

من اصلا توجهی به حرفش نکردم .

ساعت حدود 4 بعد از ظهر بود که به استان مازندران رسیدیم. نگین سبز انگشتر ایران. کمی که جلوتر رفتیم شایان ماشین را نگه داشت و از ماشین پیاده شد.

ولوم ضبط را کم کردم و منهم از ماشین بیرون رفتم.

رها هم به دنبال من از ماشین خارج شد. شایان دستهایش را به هم قلاب کرد و به علامت خستگی به جلو کشید.

به اندازه کافی فهم و شعور داشتم که بفهمم چقدر خسته شده است.

از ساعت 8 صبح پشت فرمان بود علاوه بر آن استرس مسخره مضاعف٬ که حالمان را گرفت.

به سمت سبد رفتم اصلا حواسم نبود برایش در راه چایی بریزم.

برای اینکه ناراحتی را از دلش در آورم یک چایی برایش ریختم.

خیلی سرد نبود موقع خوردنش بود.

ظرف قند را برداشتم وبه طرفش رفتم.

پشتش به من بود.

گفتم: آقای شایان!

با چشمانی سرخ و خسته به من نگاه کرد. با دیدن چای در دست من خنده ای دلنشینی را مهمان لبهای خشک شده اش کرد و گفت: ممنونم.

فکر کنم که آشتی کردیم. چون باز نگاههای سنگین شایان را روی خودم احساس میکردم. او روی یک تخته سنگ نشست و مشغول نوشیدن چای شد.

من و رها به دنبال هم میدویدیم.

او درحالیکه چای مینوشید به من و رها خیره شده بود ولی معلوم بود که فکرش فرسنگها دور از آنجا سیر میکند.

وقتی با رها به نفس زدن افتادیم، به سمت ماشین آمدیم.

رها در گوشم گفت: شیدا جون من دستشویی دارم.

به اطراف نگاهی انداختم توالت عمومی به چشم نمیخورد.

به آرامی گفتم: رها یک داری یا دو؟

گفت: یک شیدا جون! و پاهایش را تکان میداد .

حسابی بی طاقت شده بود. دستش را گرفتم و پشت درخت بردمش و گفتم: اینجا میتونی کارتو بکنی. دستشویی این دورو برها نیست.

گفت: سعی میکنم ولی خیلی سخته.

بالاخره به هر زحمتی بود، رها موفق شد و من هم به او کمک کردم.

وقتی به سمت ماشین آمدیم. شایان نگران به اطراف مینگریست تا ماررا ببیند.

رها داد زد: بابا ما اینجاییم.

شایان به طرف ما آمد.

رها فورا گفت: بابایی من دستشویی داشتم. شیدا جون کمکم کردن.

شایان نگاهی حاکی از تشکرو عذرخواهی به من انداخت و گفت: لازم نیست به خاطر رها به زحمت بیفتید. وظیفه منه که در نبود زهره خانوم و حوری خانوم ،کاراشو بکنم. خیلی عادی گفتم: اصلا زحمتی نبود. منم رها رو دوست دارم و بابت این کارهام هیچ منتی روی شما نیست

و بعد به سمت ماشین آمدم و سبد مسافرتی را برداشتم تا یک لقمه نان پنیر با رها بخوریم چون واقعا ضعف کرده بودم.

شایان هم متوجه شد که من و رها خیلی گرسنه هستیم

کلافه به طرف ما آمد و گفت: همیشه این کامران اینطوریه. لاک پشتی مسافرت میره.

به ساعتش نگاهی کرد و از ماشین گوشیش را برداشت و به شماره ای تماس گرفت.

در حالیکه از ما دور میشد با طرف مقابل صحبت میکرد .

بعد از چند دقیقه صحبت، که من چیزی از صحبتش نمیشنیدم یکدفعه صدای دادش را شنیدم که میگفت: نه ما میریم و شما هم خودتون بیایید. همین که گفتم.

وقتی به سمت من برگشت خشم را به وضوح در چشمهانش میدیدم.

اشاره ای به من کرد که سوار شوم

من هم دست رها را گرفتم و بدون کوچکترین عکس العملی از این عصبانیت ناگهانی او، بعد از جمع کردن سبد، سوار ماشین شدیم.

ماشین که راه افتاد.

کمی شیشه را پایین آوردم و سرم را به سمت آن گرفتم تا از هوای روح افزای شمال در آن ساعت روز جان تازه ای بگیرم.

هوا رو به سردی میرفت و دیگر از آفتاب آزاردهنده ساعت قبل خبری نبود.

بعد از یکربع سکوت، شایان نفس بلندی کشید و گفت: کامران همیشه اینطور بی ملاحظه و خونسرده. اونها تا 2 ساعت دیگه هم به جنگل نمیرسیدند.

گفتم: ولی اونها خیلی از ما عقب نبودند.

گفت: مثل اینکه دایا، بچه ریما خرابکاری کرده و مجبور بودن یه نیمساعتی علاف اون بشن و بعد از بجنورد هم ماشین کامران پنچر میشه و نیمساعتی هم واسه تعویض لاستیک معطل میشن. از همه مهمتر که غذاها تو ماشین اونهاست و اونها تو راه یه ته بندی کردن و بهانشون این بود که چون ریما شیر میده و صبحونه هم نخورده نمیتونه خیلی گرسنه بمونه.

- واسه همین شما عصبانی شدید؟

- اگر شما هم به جای من بودید عصبانی میشدید. ما الان چند ساعتی است که روده کوچیکمون، بزرگه رو خورده و روزبه با خیال راحت میگه واستون غذا نگه داشتیم!

- آقای شایان خیلی سخت نگیرید. خوشمزگی مسافرت به همین چیزهاشه اگه قرار باشه که همه چی رو نظم و اصول پیش بره که مجددا روحمون رو درگیر یکسری قوانین خشک و بی سروته میکنیم. مگر نه اینکه ما برای آزادی روحمون از اسارت قوانین طاقت فرسای زندگی روزمره، به مسافرت میریم.

پس بی خیالی رو عشقه و بعد دستمو رابه طرف ضبط بردم و مجددا صدای آهنگ گوپ گوپ فضای ماشین را پر کرد و دومرتبه هیجان آغاز شد.

شایان صورتش را به طرف من کرد. از بکار بردن اطلاح بی خیالی رو عشقه ای که من گفته بودم متعجب شده بود.

از اخم بین ابروهایش خبری نبود.

لبهای نازکش را که شباهت کاملی به لبهای زیبا و صورتی رنگ رها داشت، مهمان لبخندی دلنشین کرد.

از نگاهش هیجان ناشناخته ای طپش قلبم را بیشتر کرد و من در حیرت بودم از این تغییراتی که در حال جوانه زدن در وجودم بود که رفته رفته بدون اجازه من در تمام زوایای قلب و جانم ریشه میکرد و مرا اسیر خود مینمود، بدون اینکه من اطلاعی از این حمله ویران کننده داشته باشم.

شایان با سرعت زیادی رانندگی میکرد.

کم کم به غروب نزدیک شده بودیم و چه زیبا خورشید جایگاه خود را به برادرش ماه میداد.

به غروب خورشید نگاه کردم. از ورای شالیزارهای برنج رنگهای درهمی را میددیم که در پلت هیچ نقاش زبده ای یافت نمیشد و چه زیبا خداوند از ترکیب این رنگها عشق را به قلب هر عاشقی ارزانی میداشت.

بلند گفتم: غروب آفتاب از اینجا شگفت انگیزه. ایکاش لب دریا بودیم.

بوی علف و برنج در تمامی وجودم رسوخ میکرد و من را به عالم هپروت میبرد.

صدای ضبط خاموش شد و بعد ریتم نرم و گوشنواز پیانو و صدای معجزه گر عمو خسرو یا همون هنرمند توانمند خودمان خسرو شکیبایی که مدتیست ما در حسرت نبودن خویش رهایمان کرده است، پخش شد:

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکر طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

از فصلهای خشک گذر میکردند

به دسته های کلاغان

که عطر مزرعه های شبانه را

برای من به هدیه می آوردند

به مادرم که در آینه زندگی میکرد

و شکل پیری من بود

و به زمین که شهوت تکرار من ٬ درون ملتهبش را

از تخمه های سبز میانباشت- سلامی ٬ دوباره خواهم داد

به شایان نگاه کردم به سمت من برگشت و گفت: بعد از یک روز پر حادثه ، هردو به یک آرامش نیاز داشتیم.

بی اراده در حالت غمگین چشمهایش و نگاه بی انتهایش غرق شدم و گفتم: ممنون.

می آیم ٬ می آیم ٬ می آیم

با گیسویم: ادامه بوهای زیر خاک

با چشمهایم: تجربه های غلیظ تاریکی

با بوته ها که چیده ام از بیشه های آنسوی دیوار

می آیم ٬ می آیم ٬ می آیم

و آستانه پر از عشق میشود

و من در آستانه به آنها که دوست میدارند

و دختری که هنوز آنجا

در استانه پر عشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد

زوایای جدیدی از شخصیت شایان در مقابل چشمهایم رژه میرفتند و من را دچار دوگانگی در شناخت دوباره او می کردند. به یاد شعری که جامیسوو برایم شب آخر از سهراب نوشته بود افتادم:

به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته بیایید٬ مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

کم کم به حرفهای جامیسوو پی میبردم که برای شناخت هرکسی باید نرم،نرم و آهسته در شخصیتش حلول کرد. نه اینکه بی محابا و عصاینگر روح و جان کسی را مورد تهاجم و تاخت و تاز قرار داد.

با فکر کردن به این موضوع به شایان نگاه کردم. ته دلم لرزید.

(نکنه جامیسوو شایانه؟! ولی نه! من زرنگتر از این حرفهام. اگه شایان بود حتما میفهمیدم! بلاخره یک جایی خودشو لو میداد! الان چند ماهه که با جامیسوو در ارتباطم ولی هیچ چیز مشکوکی در شایان ندیدم که ذهنم رو متوجه جامیسوو بکنه یا برعکس!) سریعا این فکر را از سرم بیرون کردم و اجازه بال و پر گرفتن به آن را ندادم.

به گرگان رسیدیم. تقریبا هر سه از گرسنگی مچاله شده بودیم. رها هم از شدت گرسنگی و خستگی غش کرده بود و صدایش در نمی آومد.

به چند تا رستوران که آدرسش را گرفته بودیم سر زدیم ولی کدام رستوران ساعت 6:30 نهار داشت؟

کمی در شهر چرخ زدیم. من به یک ساندویج سرد هم راضی بودم ولی شایان گفت که معده اش با خوردن سوسیس و کالباس بهم میریزد

(چه نازی داشت این بشر!!! یه کم غذای خوابگاه میخورد، معده اش سنگم هضم میکرد!!!!!!)

دم یک کبابی نگه داشت. بوی کباب اشتهایم را بیشتر تحریک کرد و ریزش اسید را توی معده خالیم احساس کردم.

سه تایی به کبابی رفتیم. جای نسبتا تمیزی بود و چند تا مشتری داشت. شایان رو به من کرد و گفت: اولین روز مسافرتتون باید نهارتون رو اینجا و در این ساعت بخورید. واقعا شرمنده ام تقصیر بی برنامگی روزبه شد.

گفتم: اصلا فکرشم نکنید. من عاشق اینطور هیجانات و بی نظمی ها م خصوصا تو سفر.

شایان لبخندی زد و به سمت میز پذیرش سفارش رفت.

من و رها هم بعد از شستن دستهایمان به میزی که در کنج رستوران و کنار یک درخت مصنوعی پرتقال بود پناه بردیم.

یکربع بعد، کباب ما آماده شد و ما سه نفر عین قحطی زده ها مشغول خوردن شدیم. کبابش خوشمزه بود و نان چربش لذیذتر.

باید جلوی شایان خودم را کنترل میکردم و با کلاس غذا میخوردم.

( کی میتونه نون چرب کبابی رو با قاشق و چنگال بخوره!!!)

رو به شایان کردم و گفتم: با اجازه و با دستانم افتادم به جان نان چرب.

رها هم با دیدن من انگار اجازه اش صادر شد. چاقو و چنگالش را کنار گذاشت و همپای من در خوردن نان چرب شد.

(راست میگه بدبخت که من واسش بد آموزی دارم!!!!!)

هرچند کار ما به دل شایان نچسبید٬ ولی اجازه داد که با شلوغی تمام دلی از عزا دربیاوریم. ولی خودش مثل جنتلمنهای انگلیسی با چاقو چنگال مشغول خوردن کباب شد.

بعد از خوردن نهار دستهای من و رها حسابی چرب و چیلی شده بود و با هم به دستشویی رفتیم و دستهایمان را حسابی شستیم.

با وجود اینکه کباب غذای مورد علاقه ام بود ولی از بوی کباب که رو دستها و بدنم متنفر بودم.

آرایش صورتم کاملا پاک شده بود و صورتم خسته تر از معمول به چشم می آمد. کیف لوازم آرایشم باز کردم. چشمم به سایه سوسنی افتاد.

(نه دیگه غلط بکنم سایه سوسنی بزنم!!!)

یک آرایش ملیح کردم و با اسپری دوش گرفتم. بوی کباب از بدنم دور شده بود.

همیشه چند تا عطر از ادوکلنهای معروف تو کیفم بود.

یکی از آنها را انتخاب کردم و به کناره های صورتم و بناگوشم کشیدم.

کمی هم اسپری به رها زدم که بوی کبابش تو ماشین ما را خفه نکند.

با رها از دستشویی بیرون آمدیم. شایان در رستوران نبود.

از رستوران که خارج شدیم، دیدم شایان پشت رل منتظر ماست. داخل ماشین که نشستم از غلظت بوی ادوکلن سردی که در ماشین پیچیده بود خرسند شدم. فهمیدم اوهم خیلی از بوی کباب خوشش نمی آید.

خستگی از چشمانش میبارید.

از شهر که خارج شدیم. چشمم به چند تا سوپر افتاد که دم در آنها سماورهای بزرگ گذاشته بودند که از سر آنها بخار بیداد میکرد.

گفتم: نگه دارید تا آبجوش بگیریم. فکر کنم یک چایی بعد از این همه پر خوری میچسبه.

ماشین را نگه داشت فلاسک را دستم گرفتم و به طرف سوپر رفتم.

چند تا اتوبوس و ماشین هم توقف کرده بودند.

دم سوپرها پر بود از راننده و شاگرد راننده و مسافرها. هنوز چند قدمی نرفته بودم که دسته فلاسک را از دستم کشید

با تعجب پرسیدم: چی شده؟

گفت: شما اونجا نرید جای مناسبی نیست.

و بعد با اخم گفت: اینهمه مردو کنار سماور نمیبینید. خودم آبجوش میگیرم

(حالا تو این هیری ویری رگ غیرت اینم باد کرده!!!)

از این غیرت بی موقعش حرصم در آمد.

(مگه چکاره منه که امر و نهی میکنه کجا برم. کجا نرم!! از اول مسافرت هی ضد حال میزنه. تا میام جمع و جور بشم باز دوباره میزنه تو برجکم. دارم براش!!!)

فلاسکو به دستش دادم و از لجم گفتم: پس لطفا اول فلاسکو بشورید، بعد آبجوش بریزید. با اشاره شیر آب کنار یکی از سماورها را نشان دادم وبا حرص گفتم: شیر آب اونجاست.

مثل اینکه از حرص من دلش غنج میرفت گفت: چشم خانوم! اطاعت میشه.

هنوز تو شوک این حرفش مانده بودم که صدای یک زن را از پشتم شنیدم که گفت: خدا شانس بده. عین مداد میمونه. ولی میبینی مرده چطوری رامشه!

با تعجب به سمت صدا برگشتم. یک خانوم 36 - 37 ساله چاق که گوشتهای تنش از چهار طرف آویزان بود. یک مانتوی تنگ بنفش جیغ پوشیده بود و آرایش فجیع داشت و در فاصله دومتری من ایستاده بود.

موهای زرد رنگش را از زیر شال پریشان کرده بود و یک خانم که هم سن و سالش به نظر میرسید و در لباس و آرایش از او کم نمیاورد، کنارش ایستاده بود .

هردو به طرف من خیره شده بودند.

(یعنی اون با من بود؟؟؟؟)

( به اون عوضی نمیتونم چیزی بگم از پس تو عفریته که برمیام!!!)

با قدمهای محکم به سمتش رفتم و به چشمانش زل زدم. فاصله صورتم باهاش به اندازه یک وجب بود با یک پوزخند گفتم: تو هم مداد شو تا مردت رامت بشه و بعد با انگشت اشاره ام به بینیش زدم و به سمت ماشین چرخیدم در حالیکه خنده تمسخر روی لبم بود.

(خوب حالشو گرفتم! زنیکه یه لا قبا! از قیافش معلوم بود چکاره است! وایساده حرف مفت میزنه!)

سوار ماشین شدم شایان با فلاسک چای برگشت و آن را به من داد.

گفتم: میشه اون پلاستیک صورتی رو از صندوق عقب بیارید. توش تنقلات دارم میخوام واسه عصرونه بخوریم.

خنده ای کرد و یک چشم کشیده گفت و ادامه داد: اونم واستون میارم!

بعد از تحویل پلاستیک سوار ماشین شد و راه افتادیم.

من مشغول بازرسی تو ساک بودم و غرق در لذت از پفک و چیپس و خرت و پرتهایی که خریده بودم.

شایان با یک صدایی که خنده اش را مخفی میکرد پرسید: چی به اون دوتا خانوم گفتی که اینطور کمر به قتلت بسته بودند و جیز و ولیز میکردند؟

از لحن صحبتش بدم آمد.

(اونها مگه خانوم بودن!!!)

در همه حال ادب را رعایت میکرد.

گفتم: چیزی که لایق اون دوتا خانوم بود.

خانوم رو با لحن مسخره گفتم.

در حالیکه قهقهه میزد و من را عصبی تر میکرد پرسیدم: شما از کجا فهمیدید من به اونها چیزی گفتم.

گفت: آخه ترکشاش به من اصابت کرد

وبعد در حالیکه میخندید به طرفم برگشت و گفت : میدونی از کنارم که رد شدن چی گفتن؟

گفتم: چی حرف مفتی زدند؟

شایان با خنده شیطنت باری گفت: از کنارم که رد شدن، گفتن حیف تو واسه اون مداد!!

عصبانی شدم. کفرم در آمده بود. دود از سرم بلند میشد.

او نباید از بحث من و آن زن بویی میبرد.

ادب، مدب را کنار گذاشتم و با حالت عصبی داد زدم: غلط کرده. خانومی کردم که حرفهایی که لایقش بود بهش نگفتم! تو هم تو چشماش نگاه کردی و هیچی نگفتی؟

شایان دستپاچه از این عکس العمل من گفت : چرا عصبی میشی؟ خیلی خب! آره! غلط کرده همچین حرفی زده!

دوباره صدایم را بلندتر کردم و گفتم: تو هیچی بهش نگفتی؟

گفت: چرا! مجال بده! ماشالله عین سپند رو آتیش یکدفعه میپری تو چشمای آدم.

با داد گفتم: بحثوعوض نکن. چی گفتی؟

گفت: اگه بگم باز داد نمیزنی؟

گفتم: اگه دلم از حرفی که به اونها زدی خنک بشه نه. داد نمیزنم.

گفت: من.... من....من

پریدم تو حرفش و گفتم؟ چرا من من میکنی . نکنه تو هم از حرفش خوشت اومده و هیچی نگفتی؟

سریع گفت: من گفتم، یک موی اون مداد و به صدتا توپ بسکتبال نمیدم.

از حرفش هم عصبی بودم و هم متعجب و هم از اینکه به زنها گفته بود توپ بسکتبال خنده ام گرفته بود.

بین داد و خنده و اعتراض گیر کرده بودم.

ادامه داد: مجبور شدم این حرفو بزنم نمیتونستم ببینم یکی اینقدر راحت شخصیت منو خانواده ام. منظورم دوستانمه. رو با فکر فندقیش زیر سوال ببره. حتما درک میکنید که نمیتونستم به اونها بگم اجازه بدید توضیح میدم. اون خانوم معلم زبان انگلیسی دخترم رها ست که قراره چند روز با ما به سفر بیاد و الان هم که همسفر من شده کاملا اتفاقی بوده چون همسفرامون از ما عقبترن.

خنده ام گرفته بود. جوابی که به آن زن داده بود آنقدر دلمو خنک کرد که دنبال حرف را نگیرم.

گفتم: ببخشید داد زدم. اون خانمها با برداشت غلطشون حرف درستی به من نزدن. مجبور شدم جوابشونو بدم وگرنه من اصلا با این طور افراد هم صحبت نمیشم.

گفت: خب دیگه آدم که خوش تیپ باشه و با انگشت به خودش اشاره میکرد. مورد هجوم قضاوتهای دیگران هم قرار میگیره.

با دهنی باز به او نگاه کردم

با دیدن چهره من و چشمهای از حدقه در آمده ام، خنده بلندی کرد و گفت: میشه لطفا دهنتونو ببندید و چشمهاتونو از 8 تا به دوتا خلاصه کنید و یک چایی واسم به نشانه تشکر بدلیل حمایت از شما در مقابل اون دوتا خانوم نانجیب بریزید؟

(باید یک جوابی بهش بدم وگرنه خودمو تا شب دار میزنم.!!!)

گفتم : به نظرم، شما واحد خودشیفتگی رو با نمره خوبی پاس کردید.

در حالیکه قهقهه میزد گفت: آره از بیست نمره بیست شدم.

ادامه داد: لطفا چای! کمی پررنگ

( نوکر بابات سیاه بود!!!)

ولی چاره ای نداشتم باید چای میریختم.

برایش چای ریختم و گیج و منگ چای را به او دادم. هنوز تو کف این خصلت شوخ و شیطنت بار شایان بودم.

واقعا که آدم مرموزی بود.

شایدم هوای شمال او را اینطوری کرده بود.

شنیده بودم بعضی ها در آب و هواهای مختلف خصلتهای متفاوتی از خودشان بروز میدهند.

عین آفتاب پرست بود. هر دقیقه به یک رنگ در می آمد.

( اسمشو از این به بعد میذارم آفتاب پرست! شیدا تو به جامیسوو قول دادی که دیگه اسم رو کسی نذاری! مرض! یادمه چه قولی بهش دادم! لعنتی! هروقت میام یه حالی به خودم بدم ، ین نداهه بیدار میشه!!!!)

شایان گفت: داری به خودت فحش میدی

(وااااااااااااااااای!!!!!!! باز بلند بلند فکر کردم!!!)

دستپاچه گفتم: نه! نه! داشتم به حرف اون زن فحش میدادم.

ادامه داد خود درگیری چیز بدیه . آدمو به جاهای باریک میکشونه

سریعا گفتم: آها! واسه همینه شما اینقدر تو جاهای باریکید!

کم که نمی آورد فورا گفت: من که چند وقته تو یه جای باریکم. کم کم باریکیش داره مثل نخ میشه

گفتم: بپا پاره نشه!

او جوابی به من نداد.

( نمیشه که همش من سوسک بشم!!!!)

از خوشحالی اینکه برای اولین بار حالش را گرفتم سرم را به عقب بردم در حالیکه یک دستم پفک بود و یکی چیپس گفتم: رها کدومو میخوای؟ زود . تند سریع بگو

رها غرق در کتاب داستانهایش بود.

سرش را بلند کرد و گفت: هان ؟ چی ؟ با من بودید؟

دوباره گفتم: سریع. کدوم یکی؟

گفت: پفک.

شایان از آینه به او نگاه کرد و گفت رها! بابا! مگه دکتر نگفت پفک واست خوب نیست

ملتمسانه به آینه نگاه کرد و گفت: بابایی همین یه بار. تو رو خدا!

صورتم را به سمت شایان کردم و گفتم: بذار تو این مسافرت بهش خوش بگذره. با یکبار مشکلی پیش نمیاد و بدون دریافت اجازه از اون پفکو به رها دادم و گفتم بخور . نوش جان! گوشت بشه تو تنت! خوشگل خانم!

شایان آهسته به طوری که رها نفهمد گفت: رها کم خونی داره و چون از شیر مادر محروم بود و دوران کودکیش هم به دلیل واکنش شدیدی که دندونهاش به قطره آهن نشون داد، اونو هم درست و حسابی نخورد. دکتر هرگونه اسنکی رو واسش غدقن کرده.

با تعجب گفتم چطور اون نتونسته شیر مادر بخوره؟

با صدایی آرامتر و پر از حزن و اندوه گفت: المیرا، مادر رها، بیمار بود و در حاملگی بیماریش شدیدتر شد. اون نارسایی قلبی داشت. با وجود اصرارهای من و دکترش برای سقط رها،اصلا اجازه چنین کاری رو به ما نداد و حتی تهدید کرد که اگه تو این مسئله پافشاری کنیم،از منزل فرار میکنه و به جایی میره که پیداش نکنیم.

علیرغم تلاشهای خانواده اش و پزشکان روز به روز حال المیرا بدتر میشد و نارسایی قلبیش بیشتر. به خاطر بیماریش، رها رو 7 ماهه به دنیا آوردند و تا دو ماه تو دستگاه بود ولی حال المیرا بهتر نشد.

از یکطرف بیماری قلبیش و از طرف دیگه غم دوری از فرزندش اونو نحیف کرده بود واسه همین دکترش اجازه نداد به رها شیر بده.

هیچوقت ضجه هاشو وقتی که سینه اش رگ میکرد فراموش نمیکنم. از من التماس میکرد که اجازه بدهم رها رو شیر بده. هر روز حالش بدتر میشد و ما هم نمیتونستیم واسش کاری انجام بدیم و روز به روز آب شدنشو با چشمام میدیدم و قادر به انجام کاری نبودم. رها که سه ماهه بود المیرا فوت کرد. در اون موقع من خیلی کلافه بودم و از دنیا نا امید. من مونده بودم با یک بچه سه ماهه نحیف و یاد همسری که در بدترین شرایط زندگی پشتیبان من بود.

با پیشنهاد پدرم، حوری خانم که در منزل پدرم کار میکرد به خونه من اومد و مراقبت از رها رو به عهده گرفت.

رها در 7 ماهگی بیماری سختی گرفت که بعد از آزمایشهایی که انجام شد، به کم خونی اون پی بردند. کم خونی از نوع فقر آهن و بدلیل محرومیت رها از شیر مادر و قطره آهن بود.

بعد از تجویز قطره آهن، مسئولیت دادن اونو به حوری خانم سپردم ولی با دراومدن دندونهای رها متوجه شدیم که دندانها بعد از مدتی زرد و بعد شکننده میشن.

دکتر علت اونوقطره آهن ذکر کرد. رها در خوردن قطره بد قلقی میکرد. حوری خانم بدون اطلاع من قطره آهنو به رها نمیداد. چند ماه قبل که رها سرماخوردگی سختی گرفت و به دکتر مراجعه کردیم دومرتبه متوجه کم خونی فقر آهن اون شدیم و دکتر یکسری دستورات غذایی و شربت آهن تجویز کرد. حوری خانم میگه رها در خوردن شربتش لجبازی میکنه و میگه مزه خون میده. واسه همین هنوز نتونستیم بر کم خونی رها غلبه کنیم.

در حالیکه از شنیدن این حرفها غمی دلم را چنگ میزد گفتم: واقعا برای همسرتون متاسفم و شرمنده ام که باعث شدم اون خاطرات تلخ رو به یاد بیارید.

گفت: خاطره، خاطره است چه تلخ و چه شیرین! مهم اینه که چطوری در شرایط یاد آوری اونها بر هیجاناتمون غلبه کنیم. با وجود احترام زیادی که برای المیرا قائلم، یاد اون هم به دفتر خاطراتم پیوسته .

به بیرون نگاه کردم. هوا کاملا تاریک شده بود و ماه با صبوری تمام نظاره گر زمینیان بود و ستاره ها با چشمکهایشان مارا را به جشن نور دعوت میکردند.

از ساری رد شده بودیم و نزدیکی های بابل بودیم.

شایان گفت شماها گرسنه نیستید؟

گفتم: نه. هنوز دو ساعت نیست نهار خوردیم.

دستش را مجددا به طرف ضبط برد و یک موزیک بیکلام گذاشت. موزیک آرامتر از دریای منوچهر چشم آذر بود.

با خودم فکر میکردم که شایان قدرت درک بالایی در شناخت موقعیتها دارد و چه هوشمندانه آهنگهای متناسب با هر شرایطی را انتخاب میکند.

بقیه راه را در سکوت بودیم. روز خسته کننده ای بود. هردو به صدای موزیک بیکلام که با صدای دریا عجین شده بود گوش میکردیم.

پلکهایم سنگین شده بود. به رها نگاه کردم خواب بود.

به عقب برگشتم و پتو را رویش کشیدم و سرش را نوازش کردم. شایان در افکار خود غرق بود . چهره اش خسته و بیتاب بود.

از طولانی بودن راه کلافه شده بودم . نفس صدا داری کشیدم.

شایان به کلافگی من پی برد و بدون نگاه کردن به من گفت ویلا نرسیده به بابلسره. راهی نمونده حداکثر یکربع دیگه.

دومرتبه برایش چای ریختم و قندی رو از ظرف برداشتم و به دستش دادم. آنقدر خسته بودم که حوصله نگه داشتن ظرف را تا اتمام چای او نداشتم.

بالاخره به ویلا رسیدیم.

با تصوری که من از ویلا داشتم کاملا متفاوت بود.

بیشتر شبیه خانه بود تا ویلا.

خیلی بزرگ نبود.

چراغهای ویلا روشن بود.

دور تا دور آن را نرده کشی کرده بودند.

از ماشین پیاده شدم بوی دریا را حس کردم.

با ولع هوا را به ریه هایم فرستادم و دستهایم را به هم قفل کردم و به طرفین کشیدم صدای تق تق مفاصلم را شنیدم.

ورزش ملایمی هم به گردنم دادم و به طرف ویلا راه افتادم.

شایان به داخل رفته بود .

دم در ویلا ایستادم.

یک خانوم و یک آقای جوان به استقبال ما آمدند. شایان رو به من کرد و گفت: خانم شریفی نیا! کبری خانم و همسرشون آقا جواد، سرایدار ویلا هستند.

و من را به عنوان معلم رها به آنها معرفی کرد.

بعد از سلام و احوالپرسی همگی به سمت ماشین رفتیم تا وسایل را برداریم.

با کمک آقا جواد ساکها و وسایل را به داخل خانه بردیم.

شایان هم رها را بغل کرده بود.

حالا دلیل بیحالی و خواب آلودگی و رنگ پریدگی رها را درک میکردم.

او از کم خونی رنج میبرد.

حیاط ویلا کوچک بود.

در دو طرف آن باغچه قرار داشت که با نور کم چراغ حیاط میشد تشخیص داد که در باغچه ها چمن و گل رز کاشته شده است.

در هر باغچه یک درخت پرتقال بود.

راهی سنگفرشی به ساختمان ختم میشد.

وارد خانه شدم. همونطور که حدس زده بودم آنجا یک خانه مسکونی بود.

یک هال نسبتا بزرگ با سه تا اتاق خواب و سرویس بهداشتی و یک آشپزخانه که اپن بود ودر آنجا یک میز 4 نفره فرفرژه قرار داشت .

سمت مخالف آشپزخانه 6 تا 7 تا پله میخورد که به یک اتاق ختم میشد.

در هال یک دست مبل راحتی 9 نفره و یک میز نهار خوری 8 نفره چوبی به چشم میخورد.

کف هال پارکت بود و با یک قالی ماشیبنی 12 متری فرش میشد، هرچند کناره های قالی تا دیوار خیلی فاصله داشت.

یک تلویزیون 21 اینچ هم جلوی مبلها گذاشته شده بود. د

رکل دکوراسیون خانه خیلی معمولی بود و منکه توقع داشتم ویلای راستین باید ال باشد و بل باشد و شایان همیشه در سفرهایش بهترین جا را انتخاب میکند، کمی تو ذوقم خورد.

شایان رها را روی مبل سه نفره وسط هال خواباند و گفت: جواد آقا ساک منو ببر اتاق بالای پله ها

رو به من کرد و گفت: اینجا سه تا اتاق داره. دوتاش تخت دونفره داره که یکی از اینها طبقه پایینه و به داماد گرامی آقای راستین و همسرشون ریما خانم تعلق داره. اون یکی دیگه، اتاق بالای پله ها ست و چون با یک در به دشت پشت راه داره فکر نمیکنم مناسب شما و رها باشه پس میمونه همین اتاق کوچیکه کناری. لطفا وسایلتونو اونجا بذارید. از طرز حرف زدنش فهمیدم که با کامران زیاد خوب نیست.

بدون هرگونه اظهار نظری ساکم را به اتاق کناری که پهلوی اتاق تخت دونفره بود بردم.

اتاق کوچک بود و کاملا فرش شده بود ولی هیچ تختی در آنجا نبود.

(عجب مهمان نوازی گرمی!!)

به اتاق کامران و ریما که نمیشد جسارت کرد. از اتاق بالای پله ها هم که به دشت راه داشت، میترسیدم پس باید به حق خودم قانع میشدم.

ساکم را تو اتاق گذاشتم و بیرون آمدم.

کبری خانم در آشپزخانه مشغول جابجا کردن وسایل داخل سبد مسافرتی و یکسری مواد خوراکی بود.

از روغن و برنج گرفته تا کنسرو و حبوبات، همه را شایان آورده بود.

چشم گرداندم شایان نبود. به سمت سینک رفتم تا استکانهای چایی را بشویم که کبری خانم دستم را از زیر شیر آب کنار آورد و با لهجه شیرین مازندرانی گفت: خانم جان! شما خسته اید من میشورم. شما بفرمایید استراحت کنید.

هرچه تعارف کردم نپذیرفت و گفت: شما برید لباساتونو عوض کنید و بیایید تا برایتان چای بریزم.

از آشپزخانه که بیرون آمدم چشمم به شایان افتاد. یک شلوار ورزشی مشکی که سه خط سفید در هر طرف داشت با ژاکتش پوشیده که زیپ ژاکت را نبسته بود و در زیرش یک تی شرت جذب سفید پوشیده بود. دستها و صورتش خیس بودند و موهایش به سمت بالا حالت داده شده بود. به نظرم خوش تیپ شده بود. ناخودآگاه با حامد مقایسه اش کردم. قدش از حامد کوتاهتر بود ولی از من حداقل 10 سانت بلندتر بود. چهره اش بطور قابل توجهی با حامد فرق میکرد شاید به علت اختلاف سنش با حامد بود ولی در چهره اش یک جدیت، اعتماد به نفس ٬ غرور و قدرت مردانه به چشم میخورد که من هیچگاه در حامد ندیده بودم.

حامد قیلفه زیبا و جذابی داشت. خوش تیپ بود و هر دختری با دیدن ظاهرش، آرزوی همسری او را میکرد.

مثل خنگها به او زل زده بودم و اوهم به زل زده من پی برده بود و عین سیندرلا با عشوه و کرشمه از پله ها پایین می آمد و به من لبخند شیطنت باری میزد.

زیر لب گفتم خودشیفته

شنید و قهقه اش خانه را پر کرد.

(نمیدونم چرا جدیدا بلند فکر میکنم و حرفهای زیر لبمو همه میفهمن!!!!!)

برای رهایی از این مخمصه به طرف اتاقم دویدم و سریع در را بستم و به در تکیه دادم. ضربان قلبم داشت به دویست میرسید.

نمیدانستم، جفتکهای قلبم از چی بود؟ از دیدن تیپ دختر کش شایان یا از ترس از اینکه صدایم را شنیده بود؟

ساکمو باز کردم یک شلوار جین طوسی با یک بلوز مردانه قرمز بیرون آوردم و پوشیدم.

شال طوسیم را هم به فرق سرم انداختم و بیرون آمدم. رها هنوز روی مبل بود و فقط پتو مسافرتی رویش بود. خودشو زیر پتو جمع کرده بود. به نظر سردش بود.

به اتاقی که به ما انداخته بودند!!!! رفتم. تازه متوجه اندازه آنجا شدم.

اندازه یک فندق بود حداکثر یک اتاق 9 متری.

( یعنی حوری خانوم هم باید با ما بخوابه؟؟؟؟)

یک کمد دیواری در اتاق وجود داشت که داخلش پر از رختخواب بود. سریع یک جا وسط گوشه اتاق انداختم و بیرون رفتم.

رها را از روی مبل بغل کردم.

شایان در آشپزخانه و پشتش به من بود.

لوله سینک مشکل پیدا کرده بود و با آقا جواد مشغول تعمیر آن بودند.

باورم نمیشد شایان از این کارها هم بکند.

چیزی که من از او دیده بودم یک آقای ارباب بود. فقط همین!

رها را بغل کردم. سنگین بود.

به زحمت او را به اتاق بردم و روی تشک خواباندم.

کمرم درد گرفته بود. خودم هم دلم میخواست کنارش دراز بکشم.

شالم برداشتم و سرم را روی بالش رها گذاشتم و دراز کشیدم.

چشمانم میسوخت. برای کاهش سوزش آنها را به آرامی بستم.

نفهمیدم کی خوابم برد.

با صدای زنگ موبایلم بیدار شدم.

موبایل را از کیفم در آوردم.

پدرم بود از نیشابور.

اصلا از آنها یادم نبود. نگران شده بودند.

اطمینان دادم که حالم خوب است و حدود یک ربع است که به ویلا رسیدیم و همه مشغول جابجا کردن وسایل هستیم.

پدرم هم با شنیدن این حرف، مکالمه را کوتاه کرد وبعد از کلی سفارشات از طرف مامان که موقع خواب پتو رو خودت بینداز و لباس گرم بپوش و تو دریا نرو و.... خداحافظی کرد.

یکساعتی خوابیده بودم. به آرامی در اتاق را باز کردم. کسی تو هال نبود.

چشمم به شایان افتاد که روی مبل سه نفره خوابیده بود و هیچ پوششی نداشت. پتو مسافرتی پایین مبل افتاده بود.

به آرامی به کنارش رفتم وقتی از خواب بودنش مطمئن شدم پتو سفری را برداشتم و رویش انداختم.

با وجود اینکه دقت میکردم که دستم به جایی نخوره و بیدارش نکنم دستم به بازوش خورد. سریع خودم را کنار کشیدم.

مثل اینکه خوابش سنگین تر از این حرفها بود.

دومرتبه پتو را درست کردم و به سمت حیاط رفتم.

کبری خانم و آقا جواد در حال بگو مگو بودند.

با دیدن من بحثشان را ادامه ندادند و کبری خانم گفت: خانم جان! دورتون بگردم چرا لخت اومدید بیرون سرما میخورید.

گفتم: نه سرد نیست. آقا ی راستین زنگ نزدند؟

گفت: نه ولی آقا کوروس میگفت آقا روزبه و ریما خانم تا یکساعت دیگه میرسند

از طرز حرف زدن کبری خانم فهمیدم که شایان را به خوبی میشناسد و با او راحت است. با کبری خانم به داخل خانه برگشتیم. کبری خانم به آشپزخانه رفت و با یک سینی چایی به داخل هال آمد

گفتم: کبری خانوم آقای شایان خوابه. چایی ها رو به آشپزخونه ببرید. منم میام اونجا میخورم.به آشپزخونه رفتم و پشت میز نشستم.کبری خانوم هم خودش را مشغول جابجا کردن ظرفهای شسته شده کرد.

مدتی نگذشته بود که سروصدا و بوق ماشینها به ما فهماند که همسفرهایمان از راه

رسیده اند.

از آشپزخانه که بیرون آمدم شایان را مقابل خودم دیدم. چشمانش بدجوری قرمز شده بود. با انگشتهای دوم و سوم هر دو دستش شقیقه هایش را فشار میداد. مشخص بود سر درد است.

گفت: کبری خانوم! آقا جوادو صدا کن. مثل اینکه اومدن. ببخشید شما رو هم امشب زا براه کردیم.

کبری خانوم گفت: ای آقا این چه حرفیه؟ مگه ما زحمات شما و آقا روزبهو فراموش میکنیم. تا آخر عمر مدیون شما هستیم.

نمیدانستم در مورد چه صحبت میکردند ولی هرچه بود بدجوری کبری خانوم را نمک گیر کرده بود که اینطوری حرف میزد.

صدای بوق ماشین عالم را برداشته بود و صدای داد جواد آقا که میگفت بابا اومدم. دندون به جگر بگیرید هم کم از صدای بوق نداشت.

شایان در حالیکه غر غر میکرد میگفت: شعوره کامران همینقدره. نمیفهمه نصفه شبه و مردم خوابن. به سمت در رفت و منهم دنبالش.

همسفرها یمان به داخل آمده بودند. اول یک خانوم نسبتا تپل را دیدم که یک بچه 7 – 8 ماهه تو بغلش بود و سرش را به سمت در کرده بود و میگفت :کامران اول ساک دایا رو بیار.

بطور حتم اون ریما بود. به سمت من و شایان آمد.

به محض اینکه به من رسید ایستاد و گفت: سلام شما باید شیدا باشید؟همونطور که رها تعریف کرده زیبا و جذاب. منهم ریما هستم از آشناییتون خوشبختم.

دستش را از زیر بچه آورد تا به من دست بدهد. از لحن گرم و راحتش خوشم آمد. با او دست دادم.

بعد رو کرد به شایان و گفت: احوال داداش کوروس ما چطوره؟

شایان گفت: به لطف سرکار و همسر گرامیتون ٬ سرم داره از درد منفجر میشه!!

ریما گفت: خودت اصرار داشتی که ما هم بیام باهاتون مسافرت وگرنه من بهت گفته بودم که با بچه کوچیک سخته و بهت خوش نمیگذره.

شایان چشم غره ای به ریما کرد و ریما خنده کنان به داخل ساختمان رفت.

پشت سر او یک آقای با قد متوسط با چهره گندمی که ریشش را زده بود و یک سبیل زیبا پشت لبش را زینت میداد به سمت من و شایان آمد.

حدس زدم باید کامران باشد. ولی وقتی به کوروس رسید گفت: کوروس جان! سلام. چقدر از دیدن دوباره ات خوشحالم. 3 سالی میشه که ندیدمت. و بعد رو به من کرد و گفت افتخار آشنایی با کی رو دارم؟

شایان گفت: ایشون خانم شریفی نیا، معلم زبان رها هستند که لطف کردن و دعوت مارو قبول کردن و همراه ما اومدن.

و بعد رو به من کرد و گفت: خانم شریفی نیا! ایشون آقای ارسلان هژیر هستند از دوستان مشترک من و روزبه

با لحن مودبانه و باوقاری گفتم: بسیار از آشنایی با شما خرسندم جناب هژیر

با صدای روزبه که میگفت آقا جواد این ساکها رو به خونه ببر به سمت در رفتیم تا به روزبه کمک کنیم.

بعد از احوال پرسی متوجه یک مرد قد بلند و لاغری شدم که با ظاهری آراسته و چهره ای سبزه و چشمان درشت و ریش و سبیل مرتب و کوتاه از پشت ماشین به سمت ما می آمد. تون صدایش بلندتر از حالت عادی بود. با سر و صدایی که راه انداخته بود، معلوم میشد آدم شلوغیست.

به سمت شایان رفت و دستش را دراز کرد و گفت: به به! کوروس خان. مشتاق دیدار . پارسال دوست امسال آشنا.

و بعد مثل برق گرفته ها که از دیدن چیزی متعجب میشوند، رو به من کرد و گفت: شما حتما باید شیدا خانم باشید. از تعریفهایی که رها و روزبه میکردن باید حدس میزدم که با یک خانم زیبا طرف خواهم بود.

شایان که معلوم بود از طرز حرف زدن کامران خوشش نیامده برای عوض کردن بحث گفت: کامران جان! ریما منتظر ساک دایاست.

ولی کامران بدون توجه به حرف شایان گفت: بنده کامران روحپرور هستم و دستش را برای دست دادن به من جلو آورد.

از این حرکت وقیحانه اش خوشم نیامد. برای همین گفتم: بنده هم از آشنایی با شما خوشبختم. شریفی نیا هستم. و بعد پشتم را به او کردم و به سمت خانه راه افتادم.

و دست کامران در هوا معلق ماند.

حضور شایان را در کنارم احساس کردم که گفت: دلم خنک شد. خوب حالشو گرفتی. اول کاری حساب دستش اومد.

گفتم: من قصد حال گیری نداشتم ولی ایشون باید یک درصد هم احتمال میدادن که یک خانم با یک آقای نامحرم دست نمیده و این خانمه که باید دستشو اول برای دست دادن دراز کنه، نه آقا. ایشون خیلی فرا تر از عقل کوچک من اپن مایند هستن!

با قدمهای بزرگ بسوی ساختمان رفتم.

حوری خانم و شایان هم بعد از من وارد ساختمان شدند.

همه به داخل ساختمان رفته بودیم ریما در اتاقش مشغول دایا بود و من بعد از ورود دیگر ندیده بودمش.

وسایل جابجا شده بود و کبری خانم با سینی چای به هال آمد.

هرکدام یک چای برداشتیم و کامران یکی هم برای ریما برداشت. ریما و کامران دو قطب مخالف از نظر ظاهر بودند. یکی بلند قد و لاغر و سبزه و دیگری تپل. نسبتا کوتاه و سفید.

در حال خوردن چای زنجفیل کبری خانم بودیم که ریما از اتاق بیرون آمد و رو به من کرد وگفت: ببخشید دایا شیر میخواست مشغول اون بودم. امروز خیلی خسته شده. به نظرم بدنش درد میکنه چون خیلی نق نق میکنه و بدنشو میکشه.

من رو یمبل دونفره نشسته بودم. کنارم نشست و در حالیکه چای را از کامران میگرفت گفت: شما الان در آموزشگاه زبان انگلیسی مشغول به کار هستید؟

گفتم : بله. ولی دانشجوی ترم اول کارشناسی ارشد مترجمی زبان هم هستم.

با لحن تحسین آمیزی گفت: چه عالی و چقدر فعال

لبخندی طولانی به رویش زدم و گفتم: ممنونم.

رو به شایان کرد و گفت: کوروس! رها به من نگفته بود که شیدا لبخندی به این زیبایی داره. اون وقتی میخنده دوتا چال خوشگل تو لپاش میوفته.

از خجالت سرخ شده بودم. و داشتم ذوب میشدم.

گفتم: شما کمی اغراق می کنید وگرنه من هم مثل بقیه هستم و چیزخارق العاده ای ندارم. ریما با دست به رانم زد و گفت: به سلیقه رها تبریک میگم معلم خوشگلی رو واسه خودش انتخاب کرده .

گفتم: منهم رها جونو خیلی دوستدارم.

دیدم روزبه و ریما باهم خندیدند و شایان کلافه جمع ما را ترک کرد.

همسفرهای ما به دلیل گرسنگی به آشپزخانه رفتند و خودشان را سرگرم با شامی کردند که کبری خانم پخته بود.

من و شایان هم گفتیم سیر هستیم و ترجیح میدهیم بخوابیم.

هرکدام به اتاقهایمان رفتیم.

اتاق ما آنقدر کوچک بود که به زور سه تا رختخواب کنار هم جا شد.

رها کنار دیوار خوابیده بود . من وسط و حوری خانم طرف دیگه.

ماشالله حوری خانم وزنش زیاد بود و به اندازه دو نفر جا گرفته بود

من رها را تو بغل گرفتم بودم و به سمت دیوار کشیده شده بودم.

خیلی خسته بودم و تا چشم بر هم گذاشتم خواب مرا ربود.

نمیدانم چقدر از خوابم گذشته بود که با برخورد یک جسم سنگین به روی سینه ام از خواب پریدم.

داشتم قالب تهی میکردم. ترسم به اندازه کافی زیاد بود که به درد قفسه سینه ام فکر نکنم. در حالیکه چشمهایم را به سقف دوخته بودم و پلک نمیزدم دستم را به آهستگی به سمت قفسه سینه ام بردم .

دست حوری خانم بود که وحشیانه با سینه ام برخورد کرده بود.

دستش را به آرامی به کنارش گذاشتم و چشمهایم را بستم.

تازه چشمهایم گرم شده بود که ایندفعه با صدای خر خر بلند حوری خانم از خواب بیدار شدم.

شاکی در رختخوابم نشستم. حوری خانم طاق باز خوابیده بود و با صدای بلند خرخر میکرد.

جای تنگ و ضربه سنگین دست حوری خانم و حالا هم خر خر او خواب را به کل از چشمم ربوده بود.

کلاه خوابم را سرم کردم. و آهسته به هال آمدم.

هیچ صدایی نبود. همگی غرق خواب بودند.

زیر لب گفتم خوش به حالتون ما که زا براه شدیم.

گلویم سوزش عجیبی داشت. احتمال دادم از زنجفیلهایی باشد که کبری خانم در چای ریخته بود.

به آشپزخانه رفتم و یک لیوان آب خوردم.

سوزش گلویم کمی بهتر شد.

پشت میز آشپزخانه نشستم و سرم را دستهایم گذاشتم و خوابم برد.

با صدایی که میگفت چرا شما اینجا خوابیدید؟ بیدار شدم.

( بر خر مگس معرکه لعنت! حالا اگه گذاشتن ما کپه مرگمونو بذاریم!)

با خستگی تمام سرم را بلند کردم. شایان بالای سرم ایستاده بود و متعجب به من نگاه میکرد.

در چشمانم عجز و لابه بود که تو رو جون مادرت برو میخوام بخوابم.

هرکدام به اتاقهایمان رفتیم.

اتاق ما آنقدر کوچک بود که به زور سه تا رختخواب کنار هم جا شد.

رها کنار دیوار خوابیده بود . من وسط و حوری خانم طرف دیگه.

ماشالله حوری خانم وزنش زیاد بود و به اندازه دو نفر جا گرفته بود

من رها را تو بغل گرفتم بودم و به سمت دیوار کشیده شده بودم.

خیلی خسته بودم و تا چشم بر هم گذاشتم خواب مرا ربود.

نمیدانم چقدر از خوابم گذشته بود که با برخورد یک جسم سنگین به روی سینه ام از خواب پریدم.

داشتم قالب تهی میکردم. ترسم به اندازه کافی زیاد بود که به درد قفسه سینه ام فکر نکنم. در حالیکه چشمهایم را به سقف دوخته بودم و پلک نمیزدم دستم را به آهستگی به سمت قفسه سینه ام بردم .

دست حوری خانم بود که وحشیانه با سینه ام برخورد کرده بود.

دستش را به آرامی به کنارش گذاشتم و چشمهایم را بستم.

تازه چشمهایم گرم شده بود که ایندفعه با صدای خر خر بلند حوری خانم از خواب بیدار شدم.

شاکی در رختخوابم نشستم. حوری خانم طاق باز خوابیده بود و با صدای بلند خرخر میکرد.

جای تنگ و ضربه سنگین دست حوری خانم و حالا هم خر خر او خواب را به کل از چشمم ربوده بود.

کلاه خوابم را سرم کردم. و آهسته به هال آمدم.

هیچ صدایی نبود. همگی غرق خواب بودند.

زیر لب گفتم خوش به حالتون ما که زا براه شدیم.

گلویم سوزش عجیبی داشت. احتمال دادم از زنجفیلهایی باشد که کبری خانم در چای ریخته بود.

به آشپزخانه رفتم و یک لیوان آب خوردم.

سوزش گلویم کمی بهتر شد.

پشت میز آشپزخانه نشستم و سرم را دستهایم گذاشتم و خوابم برد.

با صدایی که میگفت چرا شما اینجا خوابیدید؟ بیدار شدم.

( بر خر مگس معرکه لعنت! حالا اگه گذاشتن ما کپه مرگمونو بذاریم!)

با خستگی تمام سرم را بلند کردم. شایان بالای سرم ایستاده بود و متعجب به من نگاه میکرد.

در چشمانم عجز و لابه بود که تو رو جون مادرت برو میخوام بخوابم.

فکر کنم حرف چشمامو خوند چون گفت: مزاحم شدم؟

خودم را جمع و جور کردم و گفتم: نه! نه1 اصلا.

به چشماش نگاه کردم.چشمهای قهوهای روشن با گرد و غبار خاکستری رنگ که در دریای از خون غرق شده بود.

شایان به من نگاه میکرد و با وجود خستگی فراوان که از صد کیلومتری در چهره اش داد میزد سعی در مخفی کردن خنده اش داشت.

این فکر کنم منو با جوک عوضی گرفته!!!)

ولی خیلی بیحال تر از این بودم که حالش را نصف شبی بگیرم.

گفتم: مثل اینکه شما هم نخوابیدید؟ از چشماتون مشخصه که خیلی خسته اید.

گفت: هنوز سرم درد میکنه و با دلخوری ادامه داد: خر غلتهای روزبه هم مزید بر علت شده. پسره داره 40 ساله میشه هنوز تو خواب لگد میندازه.

از کلمه خرغلتی که بکار برد خنده ام گرفت تا حالا چنین اصطلاحی رو نشنیده بودم.

گفت: شما چرا اینجایید؟

گفتم : منهم در انتخاب هم اتاقی شانس نیاوردم. ماشالله خر خر های حوری خانم سقفو پایین میاره چه برسه به بی خواب کردن من. لنگ و پاچه زدنشم که جای خود داره. اتاقو با رینگ بوکس عوضی گرفته.

کر کنم خیلی جالب شرایطم را تو ضیح دادم که شروع به خندیدن کرد.

بدون حرفی از جا بلند شدم و به اتاقم رفتم. از کیفم یک بسته قرص پارا استامول در آوردم. در حال خارج شدن از اتاق بودم که چشمم به آینه قدی کنار در افتاد. نور آشپزخانه به اندازه کافی بود تا من ریخت مسخره ام را در آینه ببینم.

یک بلوز شلوارراحتی آبی آسمانی تو خونه که روی آن پر از عروسک های ریز بود به تن داشتم و یک کلاه خواب با دم بلند که انتهایش یک منگوله داشت سرم بود.

( خودتو شبیه اسکروچ کردی که!!!!) فورا کلاه را از سرم در آوردم و یک شال به سرم انداختم.

شایان پشت میز نشسته بود و سرش را بین دستانش گرفته بود. جلوتر رفتم و دستم را به سمتش دراز کردم و گفتم: این قرص پارااستاموله. عمه ام از مکه واسم آورده. قرص بسیار خوب و مفیدیه. میتونید امتحانش کنید.

با نگاهی قدر شناسانه به من نگریست و قرص را ازمن گرفت. رویش را خواند و بدون هرگونه سوالی یک قرص از قوطی درآورد.

چشمم به ساعت دستش افتاد ساعت 5:30 صبح بود.

یادم آمد که من از دیروز نماز نخوانده ام.

(الهی بمیری شیدا! که تو هرچی میشه اول نمازتو یادت میره! خوبه که به بلاد کفر سفر نکردی !)

بدون معطلی وضو گرفتم و به سمت اتاقم رفتم. چادر نمازم را از ساک درآوردم و مهرم را برداشتم.

خوشبختانه مهرم قبله نما داشت. دوباره به هال آمدم چادرم را سرم کردم و به نماز ایستادم.

غافل از این بودم که دوچشم محو عبادت من با خدایم بود.

بعد نماز دوباره به آشپزخانه رفتم.

شایان هنوز آنجا بود و سرش را رو میز گذاشته بود. سرشو بلند کرد به نظر سردردش بهتر شده بود چون از قرمزی چشمهایش کمی کاسته شده بود. قیافه خاصی داشت. از آن صورتها که اعتماد کامل را به طرف مقابلش ارزانی میکند.

گفت: اولین روز سفر اصلا خاطره خوبی واستون نداشت. و هیجاناتش بیشتر از خوشیش بود.

- اینطوری هم نیست. به هر حال هرچیزی لطف خودشو داره.

خودم در حیرت بودم که اینهمه تواضع و صبر را از کجا آورده بودم.

(فکر کنم تربیتهای جامیسوو اثر خودشو گذاشته!!)

- حالا که هیچکدوم نخوابیدیم مایلید بریم واسه بچه ها صبحونه بگیریم

- فکر خوبیه از نشستن اینجا و انتظار صبحو کشیدن که بهتره.

- چند دقیقه اجازه بدید تا من حاضر بشم.

با عجله به اتاقم رفتم و لباسهایم را عوض کردم.

وارد حیاط که شدم بوی گل و نسیم صبحگاهی و سرمای آخر شهریور خواب را از سرم پراند.

شایان به کنارم آمد و گفت: بریم؟

زیر لب گفتم بریم. شایان جلوتر از من بود و من درحالیکه دو دستم را در دو طرف باز کرده بودم با سر انگشتانم گلهای کنار باغچه را لمس میکردم.

بعد از خروج از منزل به دستهایم نگاه کردم انگشتانم از شبنم صبحگاهی خیس شده بود و نبض داشت گویا تک تک سلولهای دستم شبنم را با ولع در خود فرو میبردند.

شایان به من توجهی نمیکرد از پشت متوجه لباس شایان شدم. شلوارکتان صدری رنگ به همراه پیرهن مردانه ای از همان رنگ ولی تیره تر که آستینهایش راتا آرنج تا زده بود. حداقل در این موضوع شک نداشتم که شایان فرد خوش لباسی بود و خوب میتوانست رنگها رو با هم ست کند.

سوار ماشینش شدیم و به سمت بابلسر حرکت کردیم.

گفتم: اجازه دارم شیشه ماشینو پایین بدم؟ سردتون نمیشه؟

با لبخند زیبایی به من گفت: اجازه دارید هرکاری دوست دارید بکنید. حتی سرتونو از شیشه بیرون کنید و فریاد بزنید. بهبود درد سرمو مدیون شما هستم.

- من آدم بیفکری نیستم. اگر اونجا سرمو از پنجره ماشین بیرون بردم صرفا برای تخلیه هیجاناتم نبود نه بد آموزی واسه رها.

- کاملا شما رو درک میکنم. شما پر از انرژی هستید. از دیروز که با شما هم سفر شدم، بارها از خودم پرسیدم که شما این انرژی تمام نشدنی رو از کجا میگیرید؟ و چگونه مصرف میکنید؟ چون در تمام حالات شما دنیای از انرژی مشاهده میشه. واقعا منشا این انرژی از کجاست؟

- از خورشید. من انرژی از خورشید میگیرم و به اطراف هدیه میکنم آنهم بدون هیچ چشمداشتی . ارزانترین نوع انرژی٬ سولار پنل!!!

قهقه ای سر داد و گفت: این زبونتون آخر براتون دردسر ساز میشه

من همینطور شیرین زبانی میکردم و اوهم بلند بلند میخندید.

دیگر از شایان نمیترسیدم.

دستش را به طرف ضبط برد و دوباره صدای دریا و باران و موج و نوای دلنشین پیانو . گفتم: من عاشق باران و دریا هستم. در واقع روح من با باران عجین شده. بهترین لحظات عمرمو در باران بودم غیر از یکی، که اونهم من مقصر نبودم. من با صدای باران نیروی تازه میگیرم و تمام سلولهام پر میشن از حیات و انرژی.

به دقت به حرفام گوش میکرد و پرسید متولد چه ماهی هستی؟

گفتم: تیرماه

- دختری کاملا رویایی که سر به افلاک کشیده است. مهربان و با گذشت مثل یک فرشته زیبا

- اغراق میفرمایید جناب شایان

- نه این طالع شماست. من نمیگم. ولی قلبا از آشنایی با شما که روحی به این بزرگی و مهربونی دارید خوشحالم و به رها بابت داشتن چنین معلمی غبطه میخورم.

- شما لطف دارید

سرم را به سمت پنجره کردم و اجازه دادم تا باد سردی که از پنجره وارد میشد صورتم را دستخوش تازیانه هایش کند.

گوش سپردم به صدای دریا و باران و پیانو

شایان هم سرعت ماشین را بیشتر کرد.

هوا روشن شده بود و خورشید اشعه های گرما بخشش را با سخاوت به اهل زمین ارزانی میداشت.

شایان جلوی یک رستوران نگه داشت. روی شیشه اش نوشته بود کله پاچه. حلیم

از ماشین پیاده شده بودم. هوس حلیم کرده بودم. وارد که شدیم، بوی کله پاچه همه جا رو پر کرده بود.

رستوران شایان من را به سمت یک میز راهنمایی کرد.

متعجب به او نگاه کردم گفتم: اینجا میخواهیم صبحونه بخوریم؟

گفت: من حاضر نیستم، تحت هیچ شرایطی یک کله پاچه داغو با یک صبحونه سرد تو خونه عوض کنم. اونا تا دو ساعت دیگه هم بلند نمیشن پس بهتره ما صبحونمونو بخوریم. واسه اونها هم میبریم.

پشت میز نشستم

- چی میخورید سفارش بدم؟

دلم واسه حلیم قیلی ویلی میرفت.

گفتم: من حلیم می خوام

- منهم کله پاچه

بعد ده دقیقه کله پاچه و حلیم را را آوردند.

از حلیمم به او تعارف کردم و اوهم بدون معطلی چند قاشق از آنرا داخل پیش دستی اش کشید ولی من از کله پاچه او برنداشتم.

اولین قاشق و که به دهنم بردم به تفاوت حلیم نیشابور با آنجا پی بردم. خیلی از مزه اش خوشم نیامد ولی گرسنگی منو به خوردن ادامه اش تشویق میکرد.

شایان که متوجه بی میلی من شده بود پرسید: از طعمش خوشتون نیمد؟

- کسی که حلیم نیشابورو بخوره دیگه از هیچ حلیمی خوشش نمیاد

- منهم تعریف حلیم نیشابور رو خیلی شنیدم ولی هنوز نخورده ام.

- اگه قابل بدونید یه بار واستون میارم

- کی بدش میاد خوردن حلیم نیشابورو تجربه کنه!

در سکوت و آرامش صبحانه را خوردیم .

شایان رو به من کرد و گفت: بریم؟

- بریم

از پشت میز بلند شده و به سمت در رفتم. هیچ تعارفی در حساب کردن نکردم

( باید یه طوری بهش حالی میکردم که آدم مفت خوری نیستم!)

شایان با یک ظرف یک بار مصرف بزرگ تو ماشین نشست رو به من کرد و گفت میتونید اینو زیر پاتون بذارید و مواظب باشید نریزه؟

- حتما. لطفا بدینش به من.

با خنده گفت: بریم؟

- اجازه میدید من یه حرفی بزنم بعد راه بیفتیم؟

- البته شما ده تا حرف بزنید

( چقدر سرخوشه. واقعا راسته میگن کله پاچه ادمو منفجر میکنه!)

- میخواستم ازتون خواهش کنم که کل هزینه هایی که در این سفر مربوط به من میشه رو یادداشت فرمایید تا بعد از مسافرت بهتون بپردازم. چون دوست ندارم جلوی شما تعارف کنم و کیف پولمو دربیارم.

با نگاهی مهربان به من گفت: خانم شریفی نیای عزی!ز شما مهمان من و روزبه هستید این چه حرفیه که شما میزنید! من با خوشحالی کامل در این سفر خرج میکنم و هیچ منتی هم بر شما نیست. اجازه بدید که در این مسافرت احساس فراغ بال کاملو داشته باشم. این آخرین باری باشه که تو این سفر در این مورد حرف میزنید. محبتی که شما بدون هیچ چشمداشتی به رها ارزونی دارید فرا تر از این حرفهاست. دختر من بعد از 8 سال طعم خنده و شادی رو حس کرده. پس ما رو قابل بدونید تا اینطوری از زحمات شما تشکر کنیم.

از لحن قدردان شایان شرمنده شدم در حالیکه سرم پایین بود و منش و شخصیت جدید شایان را برای خودم تجزیه و تحلیل میکردم گفتم: از لطفتون ممنونم من هم سعی میکنم نهایت توجه رو به رها داشته باشم. این موهبت شما رو فراموش نمیکنم.

زوایای جدیدی از شخصیت شایان در برابرم در حال آشکار شدن بود.

تمام راه برگشت و در سکوت گذراندیم. چشمهایم پر از خواب بود. و به زحمت خودم را بیدارنگه میداشتم. با رسیدن به منزل از ماشین پیاده شدم و همراه شایان که ظرف کله پاچه در دست داشت به داخل رفتیم.

حوری خانوم بیدار شده بود و در آشپزخانه مشغول تهیه صبحانه بود.

سلام کردم.

اوهم مثل همیشه بیروح جواب سلامم را داد.

هوای شمال هیچ اثری روی رفتار و اخلاق گند او نگذاشته بود

ازاینکه من و شایان با هم بودیم متعجب شده بود.

شایان پیشدستی کرد و گفت: حوری خانو!. واستون کله پاچه گرفتیم

وبعد به اتاق خودشان رفت و دومرتبه با گرم کن مشکی زیبایش خارج شد.

من هم روی مبل نشستم.

شایان به طرفم آمد گفت: خانم شریفی نیا! شما خیلی خسته هستید. روزبه با ارلان بیرون رفته. لطف کنید و به اتاق ما برید و روی تخت استراحت کنید.

- به اتاق خودمون میرم.

- اگه رها بیدار بشه ، نمیذاره شما بخوابید. من پیش رها میرم و میخوابم شما هم به اتاق بالا برید.

- خسته تر از این بودم که بخواهم تعارف کنم

مجددا گفت: چشماتون بدجور التماس خواب دارند.

به اتاق خودمان رفتم. یک ملافه تمیز از ساکم در آوردم و بدون حرفی به اتاق بالا رفتم.

سه تا چمدان تو اتاق بود. دوتا از آنها بازار شهر شام بود. همه چی از دهنشان بیرون ریخته بود. یکی دیگر هم که معلوم بود چمدان شایان است درش نیمه باز بود و شلوار و پیراهن صدریش در حالیکه تا شده بود روی درش قرار داشت.

(بچمون، مرتب بود!!)

ملحفه رو روی تخت پهن کردم و با همان لباسها خودم را رو تخت انداختم.

صدای شایان رااز فاصله دورمیشنیدم که میگفت: الو. روزبه گوش کن ببین چی میگم.

من با تو نمیام. از اول هم قرار بود خودت تنها باید بری با مسئول شرکتها صحبت کنی. فرض کن من انگلیسم. نه حواسم هست. خیالت راحت باشه!

اسیر خواب شد و حرفهایش را نمیشنیدم.

با احساس چیزی روی تنم، یکدفعه از جا پریدم. دستمو زیر لباسم بردم و یک حشره رو از روی شکمم برداشتم.

به موبایلم نگاه کردم ساعت 12:15 بود.

(خدای من چقدر خوابیدم!)

سریع از روی تخت بلند شدم. ملحفه ام را برداشتم و روتختی را مرتب کردم.

یک در کنار اتاق بود. بازش کردم.. سرویس بهداشتی بود. صورتم را شستم و با دستمال کاغذی کنار تخت خشک کردم. از کیفم کیف لوازم آرایشم را در آوردم و در حدیکه پف چشمها و بیروحی صورتم را محو کند به صورتم رنگ و لعاب دادم.

از اتاق بیرون اومدم. ریما روی مبل نشسته بود و تلویزیون نگاه میکرد.

به ریما نگاه کردم یک بلوز آستین کوتاه صورتی پوشیده بود و یک شلوار جین به پا داشت. حجاب نداشت. موهایش کوتاه و مدل مصری بود که به او می آمد. از دایا هم خبری نبود.

سلام کردم و گفتم: ببخشید من خیلی خوابیدم.

صدای شایان از آشپزخانه بلند شد: اصلا هم اینطور نیست شما تمام شبو بیدار بودید.

حوری خانوم از آشپزخانه یک نگاه به من کرد. یعنی چرا دیشب نخوابیدی؟

گفتم دیشب جام عوض شده بود. بیخواب شده بودم. و یک دهن کجی تو دلم به حوری خانوم کردم.

صدای قهقهه بلند کامران سرم را به سمت در ورودی هال کشاند.

یک شلوارک تا زانو با یک تیشرت پوشیده بود ودر حالیکه دایا را در بغل داشت بهمراه روزبه و ارسلان وارد هال شدند که دوتای دیگر، لباس رسمی تنشون بود.

میفهمیدم چرا شایان از کامران خوشش نمی آمد. ملاحظه شرایط را نمیکرد.

به همه سلام کردم و روی یکی از مبلها نشستم.

صدای رها از توی حیاط می آمد.

روزبه گفت: خانم شریفی نیا از کله پاچه صبحتون ممنونیم خیلی چسبید

کامران گفت: عالی بود

گفتم: من نگرفتم. آقای شایان زحمتشو کشیدن

کامران گفت: به واسطه حضور مهمون عزیزی مثل شما بوده و گرنه کوروس بلد نیست از این دستو دلبازیها بکنه

از اینکه اینطوری در مورد شایان حرف زد ناراحت شدم. این حرفش بی انصافی بود شایان اصلا خسیس نبود و تا جایی که من میدانستم کل آذوقه این سفر را شایان با خودش آورده بود و کامران و ریما رسما مهمان بودند.

آقا جواد به داخل آمد و رو به کامران کرد و گفت: آقا کامران منقل آماده است . نمیایید ماهی هارو کبابی کنید؟

کامران، دایا رو به ریما داد و گفت: چرا اومدم وهمراه ارسلان و روزبه بیرون رفت. ریما به شایان که در حال ضرب زدن با انگشتانش رو اپن بود گفت: کوروس! تو هنوز هم از اینکه دودی بشی، بدت میاد

گفت: آره حوصله حمام بعدشو ندارم.

به طرف ریما رفتم دایا با چشمانی گرد به تلویزیون نگاه میکرد و آب از دهنش جاری بود. بچه تپل و خواستنی بود. رنگ پوستش شبیه مادرش بود و چهره اش به روزبه شبیه بود.

دستم را جلو آوردم و گفتم: میتونم بغلش کنم

ریما دایا را به سمتم گرفت و گفت: چرا که نه عزیزم

دایا را گرفتم. لپش را به گونه ام چسباندم و گفتم: عزیزم چقدر نرمی و بعد یک بوس جانانه از لپش کردم

ریما گفت: اینطور که بوش میاد عاشق بچه ای؟

گفتم: چه جورم و بعد مشغول قربون صدقه رفتنش شدم

در تمام این مدت شایان حرف نمیزد و به من نگاه میکرد.

با سرو صدای کامران که به داخل می آمد فهمیدیم ماهی ها آماده شده است.

نهار برنج با ماهی کبابی بود. هنوز سنگینی حلیم را سر دلم احساس میکردم. مقدار کمی غذا کشیدم.

از رها خبری نبود رو به شایان کردم و گفتم: رها کجاست؟

ریما به جای شایان پاسخ داد: امروز کبری خانوم اجازه گرفته تا رها رو با خودش ببره خونه خواهرش تا با دخترش و دختر خواهرش که همه هم سن و سالن، تا شب بازی کنن و ماهم بعد ازظهر با خیال راحت بازار بریم.

(جانمی جان! بعد از ظهر میریم بازار. دلم لک زده واسه چرخیدن تو سبد فروشیهای شمال!)

روزبه گفت: خانوم شریفی نیا چقدر کم کشیدید تعارف نکنید

صدای اعتراض ریما بلند شد که میگفت: ااااااه بابا دست بردارین. خانوم شریفی نیا. آقای راستین. آقای شایان. ناسلامتی اومدیم مسافرت دوستانه! این تعارفها رو کنار بذارید.

از حالا به بعد کسی حق نداره همو با نام فامیل یا خانم و آقا صدا کنه. همه هم رو و به اسم کوچک صدا میکنیم، بدون پسوند و پیشوند خانم و آقا.

کوروس. روزبه . ارسلان و ریما. فقط حوری خانم مستثنی است. درحالیکه قاشق را بین میز و دهانم معلق نگه داشته بودم به چشمانی گشاد شده به ریما نگاه میکردم.

( من نمیتونستم تا این حد با شایان راحت باشم!)

مثل اینکه فهمید که من با نگاهم در حال اعتراض هستم. ادامه داد: این صمیمیت مخصوص این مسافرته که همه راحت باشیم بعد از سفر هر کی هرجور دوست داشت بقیه رو صدا کنه.

یک کم از استرسم کم شد. بیجا هم حرف نمیزد تمام صحبتهای ما در اسارت یکسری از تعارفات آزاردهنده گرفتار شده بودند.

همگی مشغول غذا خوردن شدیم که شایان گفت: شیدا جان! میشه آبلیمو رو بهم بدی. همگی یک آن دست از غذا خوردن کشیدند و با دهان باز به شایان نگاه کردند.

منهم که چشمهایم 12 تا شده بود به شایان زل زدم.

با قیافه حق به جانب گفت: فکر نمیکنید بدون لفظ آقا و خانوم ، اونهم برای اولین بار، گفتن شیدا به تنهایی خیلی بی ادبی بود؟

صدای روزبه را که کنارم نشسته بود شنیدم که گفت: آره جون خودت!

بی توجه به این حرف روزبه شیشه آبلیمو را در حالیکه از خجالت نامیدنم به اسم سرخ شده بودم به طرف شایان که قرار بود از آن به بعد کوروس نامیده شود دراز کردم.

بعد از اتمام نهار به حوری خانوم در جمع آوری ظروف کمک کردم.

ریما هیچ فعالیتی از خودش نشان نمیداد.

اینطور که از ظواهر بر می آمد کمی تا قسمتی اهل کار کردن نبود. چون دایا را هم خط در میان به بغل کامران میداد.

حوری خانم بعد اتمام کارش از شایان اجازه خواست که به خانه قوم و خویش هایش برود.

شایان رو به من کرد وگفت: شما نمیرید استراحت کنید؟

گفتم: نه ترجیح میدم در این حوالی یک چرخی بزنم. زود برمیگردم

- منهم با شما میایم. این دورو برو نمیشناسید، ممکنه اذیت بشید

- شما برید استراحت کنید نگران من نباشید. من ازپس خودم بر میام

- مثل اینکه من هم مثل شما قبل نهار چند ساعتی خواب بودم.

از اینکه تنها برای پیاده روی نمیرفتم خوشحال بودم. از همه مهمتر که کشف شخصیت آقای شایان قدیم یا همان کوروس جدید برایم یک تفریح شده بود.

هوا ابری شده بود و از گرمای بعد ازظهر خبری نبود علاوه براین بوی پاییز هم به مشام میخورد.

به آرامی همراه کوروس قدم برمیداشتم و به ویلاهای زیبا نگاه میکردم. اوهم درحالیکه دستایش را درو جیبش کرده بود، یک آهنگ را زیرلب زمزمه میکرد.

گفتم: ویلای آقای راستین اصلا شبیه ویلاهای دیگه نیست بیشتر به خونه شبیه تا ویلا.

گفت: درست حدس زدید. این خونه پدریزرگ مادری روزبه است. پدر من با پدر روزبه دوست صمیمی هستند.

- از صمیمیت ریما با شما معلوم میشه که خیلی بهم نزدیکید

- البته این صمیمیت از زمانی که ریما ازدواج کرده کمرنگتر شده. کامران با وجود اینکه میدونه که من ریما رو مثل خواهرم کیمیا دوست دارم، ولی بنای ناسازگاری و بد دلی رو گذاشته. من هم به خاطر بهم نخوردن زندگی ریم،ا ارتباطمو با اون محدود تر کردم . هرچند که کامران با وجود سخت گیریهایی که به ریما میکنه خودش در برخورد با دیگران بی پرواست که شما نمونشو دیدید. ریما واقعا حکم خواهرو واسم داره و اگه روزی به من نیاز پیدا کنه، در هر زمینه ای کمکش میکنم.

- شما انسان با گذشت و مهربونی هستید

- نه به اندازه شما

حالا میفهمیدم چرا کامران به کوروس متلک می اندازد و چرا روابطشان سرد است.

(خو! اگه از هم بدشون میاد چرا با هم اومدن مسافرت!!!!)

از خونه خیلی دور شده بودیم. شایان به ساعتش نگاه کرد ساعت از 4 بعد از ظهر گذشته بود

گفت: موافقید برگردیم.

گفتم :آره

من از آن هوای الهام بخش پاییزنو رسیده حیات تازه میگرفتم و کوروس هم غرق در افکار خود بود.

وقتی به خانه رسیدیم طبق معمول همه خواب بودند

با اعتراض گفتم: اینها که هنوز خوابن؟؟؟ مثل اینکه اومدن مسافرت بخوابن!!!

گفت: این کامران و ریما همینطورین. ولشون کنی 48 ساعت میخوابن. تازه ریما میگه به خاطر دایا خوابش سبک شده.

به آشپزخانه رفتم و زیر کتری رو روشن کردم و گفتم: تا من چای دم میکنم شما بقیه رو بیدار کنید شاید بتونیم قبل از تاریکی هوا به بازار بریم. در ضمن من خیلی هوس کردم امشب برم لب دریا. میتونید این اجازه رو به من بدید؟

نگاهی گرم به من کرد و گفت: شما نیاز به اجازه ندارید. اگر اینقدرتمایل دارید که شبو در کناردریا باشید من برنامشو ردیف میکنم. فقط حاضر شید که بعد از خوردن چای به بازار بریم چه بچه ها بیان چه نیان!

آب کتری جوش آمده بود.

چای دم کردم و به اتاق رفتم.

یک جین سورمه ای با تونیک بلند سورمه ای با چهار خونه های لیمویی پوشیدم. آرایشم را با رژ صورتی تمام کردم. برق لبم را با وسواس به لبم مالیدم. از عطر بلو چنلم به تمام گردن و بناگوشم و دستهایم مالیدم. تو آینه نگاه کردم به قول مامانم ماه شب 14 شده بودم.

از اتاق که بیرون آمدم. کوروس هم آماده شده بود. از فرم لباسها ی تنش معلوم میشد تمام لباسهایش از برندهای معروفیند. زیبا لباس میپوشید. نه آنقدر چسب که مثل این بچه سوسولها همه جایش بیرون انداخته شود و نه خیلی گشاد که به تنش زار بزند.

گفتم: بچه ها چی؟

گفت: روزبه با ارسلان جایی کار دارن و با ما نمیان

کامران و ریما هم بعد از بیدار شدن دایا میان. حالا زودتر اون چایی لب سوزو لب دوزو لبریزتونو بریزید که داره دیر میشه . من کلی خرید دارم.

چشم بلندی گفتم و دوتا چای ریختم.

چای را که خوردیم به سمت بابلسر راه افتادیم.

گفت: چی آهنگی دوست داری برات بذارم؟

این اولین باری بود که نظر من را در گذاشتن آهنگ میپرسید

گفتم: از احسان خواجه امیری بذارید

- سلیقتم که بد نیست! از جا سیدی بالای سایه بان طرف خودش یک سیدی در آورد و بعد از چندبار جلو و عقب زدن به یک آهنگ رسید. که من خیلی دوستش داشتم. هردوتا شیشه را از تکمه های کنترل ماشین که در سمت خودش بود، تا آخر پایین داد و صدای سیستم را بلند کرد و صدای خواجه امیری و باد در هم آمیخت. دچار هیجانهای ضد و نقیض و ناشناخته شده بودم.

رویم به شایان باز شده بود با صدای بلند همراه سی دی شروع به خواندن کردم و کوروس هم مرا همراهی میکرد.

به بازار معروف بابلسر رسیدیم. چشمهایم از دیدن آنهمه مغازه رنگ و وارنگ برق میزد

گفتم: آخ جون رسیدیم!

کوروس که از این همه شعف من متعجب شده بود گفت: دختر! تو با این روحیه شادت آدم مرده رو زنده میکنی، چه برسه به افراد افسرده ای مثل من.

بدون اینکه به او نگاه کنم، در حالیکه شالم را روی سرم درست میکردم گفتم: کی گفته شما افسرده اید؟

گفت: اینطور فکر میکنم

- کاملا در اشتباهید. عاقلانه و متین رفتار کردن دال بر افسردگی نیست.

( این من بودم به شایان چنین حرفی رو میزدم!!!!!!)

- کامران معتقده من افسردگی دارم. اونم نه از نوع خفیف بلکه از نوع متوسط مایل به شدید

فورا گفتم: کامران خودش سرخوشه، همه رو افسرده میبینه. متوجه لحن حرف زدنم شدم. خیلی جالب نبود. دستم را جلوی دهنم گرفتم و یک جیغ خفیفی کشیدم.

کوروس در حالیکه بلند بلند میخندید گفت: این درست ترین تعریفیه که میشه در مورد کامران بکار برد.

و بعد ادامه داد: دختر تو معرکه ای! زود برو پایین تا منو اینجا از خنده نکشتی.

مثل دختر بچه ها پشت ویترین مغازه ها از دیدن آنهمه اجناس متنوع به وجد آمده بودم کوروس چند قدم عقب تر از من می آمد و من گاهی صدایش میکردم : بیا اینو ببین. نظرت چیه؟

کوروس هم با لبخند گرم و مهربانش میگفت: خیلی زیباست. دوستش داری؟

و من میگفتم : آره خیلی زیاد ولی فقط واسه دیدن نه خریدن!

به یک ادوکلن فروشی رسیدیم دوست داشتم که یک ادوکلن برای خودم بخرم.

داخل مغازه رفتم و و از صاحب مغازه خواستم چند تا ادوکلن زنانه خوشبو با بوی بین سرد و شیرین برایم بیاورد. بعد از تست چند تا، دوتا از آنها به نظرم خوشبوتر آمد. نمیدانستم کدام را انتخاب کنم.

همین به مغازه دار گفتم: شما اگه به جای من بودید، کدومو انتخاب میکردید؟

گفت: هردو خوشبوین و جز پر فروش ترین ادوکلنهای زنونه ما هستن.

کوروس که در این مدت مشغول بررسی ادوکلنهای مردانه بود به طرفم آمد و گفت: چی شده؟ میتونم کمکتون کنم.

- بین این دوتا موندم که کدومو بخرم!

در هردو را باز وبو کرد.

به یکی اشاره کرد و گفت: به نظرم این خوشبو تره.

ادوکلن را برداشت و دست در کیفم کردم تا پولش را بدهم. هرچه کورو س اصرار کرد، اجازه ندادم که حساب کند.

کوروس هم اسم چند ادوکلن مردانه را برد که مغازه دار فقط یکی از آنها را داشت. کوروس رو به من کرد و گفت: شیدا جان! تا من پولو حساب میکنم میشه بری مغازه بغلی یک جین واسه من انتخاب کنی؟

همیشه از اینکه برای کسی خرید کنم سر ذوق می آمدم. سریع از مغازه دار تشکر کردم و از ادوکلن فروشی خارج شدم و به مغازه کناری رفتم.

در حال بررسی چند تا جین بودم که کوروس با یک ساک پاکتی کوچک که معلوم بود داخلش چند تا بسته ادوکلن بود، نزدم آمد.

( اون که یکی خرید پس بقیه مال کیه؟ با خودم گفتم شاید سوغاتی واسه دوستاش خریده و یا شاید هم واسه جی افهاش!)

ازاین فکر که جی افی داشته باشد، حس حسادتی بی سابقه دلم را چنگ زد.

(چته!! یه روز باهاش اومدی بیرون احساس تملک میکنی! شیدا ! تو دلت مرد. حق نداری دیگه اسم هیچ جنس مخالفی رو تو ذهنت بیاری!!)

برای حانواده و دوستانم سوغاتی خریدم و چند دست لباس هم برای رها خریدیم . خیلی دلم میخواست که برای جامیسوو هم هدیه بگیرم ولی نه او را میشناختم و نه آدرس پستی از او داشتم. خیلی چیزها را مدیونش بودم

یک قاب چوبی معرق بسیار زیبا روی دیوار مغازه دیدم که رویش یک شعر از رهی معیری نوشته شده بود.

من نگویم که به درد دل من گوش کنید

بهتر انست که این قصه فراموش کنید

عاشقانرا بگذارید بنالند همه

مصلحت نیست که این زمزمه خاموش کنید

با اجازه مغازه دار، با موبایلم، چند تا عکس از آن گرفتم.

کوروس مشغول حساب کردن پول لباسهای رها بود و اصلا متوجه این کار من نشد.

نزدیک غروب بود. گفتم: فکر میکنید بتونیم خودمونو واسه غروب به دریا برسونیم. گفت: بعید میدونم

- چه حیف! عاشقه غروب دریا هستم. حیفه این همه راه اومدم نبینمش.

- فردا هم روز خداست با هم موقع غروب به دریا می آییم

بی اختیار گفتم: آخ جون !

و بعد از خجالت این حرف سرم را پایین انداختم.

نگاه گرمی به من کرد و گفت: رنگ قرمز اصلا بهتون نمیاد با صورتی خوشگلترید.

شایان هم شیطون شده بود.

ادامه داد: ولی به یک شرط شما رو میبرم تا غروب خورشیدو ببینید

گفتم: به چه شرطی

- به شرط اینکه تنها بریم . من و شما باهم

- آخه بچه ها ناراحت میشن

- اگه شما حرفی نزنید، کسی متوجه نمیشه. حوصله کامرانو با اون حرفهای بیمزش ندارم.

آنقدر مشتاق دیدن غروب بودم که بی چون و چرا حرفش و قبول کردم.

به خانه که برگشتیم غروب شده بود و من از ذوق چیزهایی که خریده بودم در پوست خودم نمیگنجیدم. خانه تاریک بود مثل اینکه همه بیرون رفته بودند.

سریع لباسام را عوض کردم و یک بلوز زنانه تنگ سوسنی بی حال با یک دامن کلوش بلند که سه تکه موازی داشت و هر تکه از دیگری گشادتر بود پوشیدم تکه ها ترکیبی از رنگهای بنفش و صورتی و سوسنی بودند. آرایش ملایم سوسنی کردم و از اتاق بیرون اومدم.

شایان به اتاق خودش رفته بود.

به آشپزخانه رفتم و سریع کتری را روی گاز گذاشتم و مشغول شستن میوه هایی شدم که از مشهد آورده بودیم.

میوه هارو توی یک ظرف جاسازی کردم وظرف شیرینی را هم روی میز گذاشتم.

چایی را دم کردم که با صدای خسته نباشید کوروس به سمت اپن برگشتم.

موهاش خیس بود. فهمیدم حمام رفته. یک تیشرت جذب لیمویی با یک شلوار جین که آن پوشیده بود و من محو عضلات بدنش که از زیر لباس برجسته شده بود شده بودم

مشخص بود که بدنسازی کار میکرده است.

(اون به چی خیره شده !!!)

با قدمهای آهسته و در حالیکه به من زل زده بود به سمت من آمد.

به سینک ظرفشویی تکیه داده بودم.

در حالیکه چشم از من بر نمیداشت، کم کم به من نزدیک شد.

وحشت سر تا پای وجودم را گرفته بود.

در این مدت، هیچوقت چشمهای شایان را با این برق ندیده بودم. حتی زمانیکه با مهشید میرقصید.

(این چرا اینطوری نگام میکنه؟؟؟؟!!!!)

با صدای آیفون به خودش آمد و سریع از آشپزخانه خارج شد.

دستم را روی قلبم گذاشتم و یک پوف صداداری از خودم خارج کردم.

کامران و ریما برگشته بودند و هر دو شاکی از اینکه از این دو روز مسافرت چیزی به دلیل حضور رایا نفهمیده اند.

با ورود آنها به خانه من هم به استقبالشان رفتم.

ریما تا منو دید گفت: ببخشید شیدا جون همش تقصیر روزبه شد. ما میخواستیم با شما تماس بگیریم وپیش شما بیاییم ولی روزبه گفت که شما خیلی وقته رفتید و احتمالا خریدتونو کردید و ما رو به زور برد بابل. اون چندتا پاساژی رو هم که میخواستم بچرخم، اینقدر این بچه نق زد که از زاده شدنم پشیمون شدم چه برسه به بازار اومدنم.

گفتم: خیلی خوشحال میشدم اگر شما هم میومدید چون واقعا موقع خرید نیاز به یک مشاور خوش سلیقه داشتم.

- خب شما کجا رفتید؟

- ما بازار بابلسر رفتیم. و چند تکه خرید کردیم.

- بدون معطلی به اتاق رفتم و خریدهامو آوردم.

خریدهایم را به ریما نشان دادم. خیلی خوشش آمد.

در همین موقع کامران از اتاق به هال آمد و گفت بلاخره خوابید. پدرمونو امروز در آورد.

و رو به من کرد و گفت: چه کردید! کل بازارو خریدید که!

شایان گفت: تا چشمت درآد

کامران گفت: داشتیم کوروس جان!!!

ریما با حالت نق نق رو به کامران کرد و گفت: کامران قبول نیست. اینها خیلی چیزهای خوشگلی خریدن. منم باید فردا برم بابلسر.

کامران گفت: باز این خانوم ما چشمش به دوتا خرید مردم افتاد و ما بدبخت شدیم.

ریما پی در پی میگفت: نمیخوام. منم از این قاب عکسهای شیدا میخوام.

شایان بدون معطلی گفت: اینکه دیگه نق نداره فردا روزبه دایا رو نگه میداره. تو و کامران برید خرید.

ریما گفت: ولی من میخوام با شیدا برم

شایان بدون معطلی گفت: شیدا فردا بعد از ظهر جایی کار داره و منهم مجبورم که شیدا رو برسونم.

از این مکالمه ای که من چیزی ازش سر درنمیاوردم گنگ و مبهوت شده بودم.

شایان با زرنگی تمام فردا همه را دنبال نخود سیاه میفرستاد تا با خیال راحت من را به دریا ببرد.

از این کارش خوشم آمد.

راحت آدمو میپیچاند.

بی توجه به ادامه صحبت اونها خریدهایم را به اتاق بردم.

از اتاق که بیرون آمدم ریما نگاهی به من انداخت و گفت: خدای من! تو امشب چقدر نازو ملوس شدی با این آرایش سوسنیت.

با این حرف کامران که مشغول عوض کردن کانالهای تلویزیون بود به سمت من برگشت و هنوز کامل به طرف من برنگشته بود که شایان جلوی کامران ایستاد و گفت: کامران اون کنترلو بده ببینم. دیوونمون کردی اینقدر کانال عوض کردی!

من فهمیدم که شایان اینکار را کر دتا کامران من را نبیند.

برای فرار از این شرایط سریع به طرف گاز رفتم و اینگونه وانمود کردم که دارم شعله گاز را تنظیم میکنم و با زرنگی تمام سایه پشت چشمم را پاک کردم و رژ لبم را کمی خوردم.

با صدای گریه دایا ریما به سمت اتاق رفت و غر میزد: یا جیش یا شیر یا بغل. اَاَاَاَه. خسته شدم.

( این کار کوروس چه معنی میداد؟ چرا اون نگذاشت کامران منو ببینه؟)

دلم به حال ریما سوخت از لحظه ای که به مسافرت آمده همش درگیر این وروجک بود.

ارسلان و روزبه به آرامی با هم صحبت میکردند.

میخواستم شایان را به اسم کوچک صدا بزنم ولی روم نمیشد جلوی بقیه اسمش را بگویم.

هرچی به او نگاه کردم دیدم که حواسش به کامران است و از جلوی او جم نمیخورد. کفگیر فلزی را از جا ظرفی برداشتم و به زمین زدم. با صدایی که ازش بلند شد، شایان به طرف آشپزخانه برگشت تا ببیند چه شده.

با ایما و اشاره ازش خواستم که به آشپزخانه بی آید.

شایان به کامران گفت: کو این کانالها رو بگرد شاید چیز بهتری پیدا کنی.

به آشپزخونه که آمد، نگاهی به صورتم انداخت.

گفت: با من کاری داشتید:

گفتم: نمیریم دریا؟

- آخ ببخشید! به کل فراموش کرده بودم. ساعت چنده ؟

- نزدیک نه

- شام چی؟

- یک کم کتلت تو یخچال از دیشب مونده همونها رو ساندویج میکنم با خودمون میبیریم.

- اینطوری که شما به زحمت میوفتید؟

با خنده ای زیبا گفتم: به دیدن دریا می ارزه.

بعد در حالیکه پشتم را به او کردم تا وسایلها را آماده کنم گفت؟ چرا واسه صدا کردن من کفگیرو زمین زدی؟

رویم را به طرفش برگرداندم و در حالیکه از آن لبخنهای رویایی روی لبم بود و از خجالت گر گرفته بودم گفتم: طبق خواسته ریما، هنوز روم نمیشه جلوی بچه ها شما رو به اسم صدا بزنم. خواهش میکنم منو درک کنید

و بعد رویم رابه طرف جا ظرفی برگرداندم و مشغول جمع آوری ظروف شدم.

زیر لب گفت: خجالتشم، مثل زبونش شیرینه.

( اونم تازگیها فکراشو بلند میگه. درست مثل من!!!!!!!!!!!ای خدا! این چه حرفهایی بود که من از دهان شایان میشنیدم. خدا آخر عاقبت مارو با این همسفرهای دیوونه بخیر کنه. روزبه که انگار اومده سفر کاری اصلا با ما بُر نمیخوره و وقتهایی هم که خونه است با ارسلان پچ پچ میکنه. ریما و کامران هم درگیر دایا هستن و رها هم که مثل اسمش از موقعی که اومده حسابی ول شده بود. من موندم با این آفتاب پرست( ببخشید جامیسوو. یادم نبود)!!!!)

صدای کامران را شنیدم که میگفت: کوروس، بیا یک فیلم وسترن.

شایان هم هم مثل اینکه با دیدن آرایشهای پاک شده من خیالش جمع شده بود گفت: خودت نگاه کن من میخوام حاضر بشم بریم لب دریا.

روزبه گفت: این وقت شب؟

- شب و روز نداره که٬ دریا همیشه قشنگه. اگه شما نمی آی، عیبی نداره ما با کامران میریم.

کامران گفت: منکه نمیام. پاهام از بس پیاده راه رفتم زق زق میکنه.

در همین موقع ریما که ازتو اتاق حرفهای مارا شنیده بود گفت: الهی قربونت بشم کامران! پس دایا پیشت باشه. من با کوروس و شیدا میرم. داداش روزبه هم میاد.

اینطوری ریما تمام شک و شبه و جای هر سوالی رو بر کامران بست.

ظرفها را تو سبد چیده بودم و ساندویجها را آماده کردم.

شایان به آشپزخانه آمد و گفت: اگه کاری هست به من بگید من انجام میدم شما برید لباسهاتونو عوض کنید.

گفتم: این دوتا سبدو بذارید تو ماشین

وبعد به اتاقم رفتم تا لباسهایم را عوض کنم.

خرامان به سمت ماشینها راه افتادم. چون همه تو یک ماشینجا نمیشدند. ریما با من و شایان آمد و روزبه و ارسلان هم باهم سوار ماشین روزبه که یک هیوندای اوانته بود شدند.

من به ریما تعارف کردم جلو بنشیند ولی کوروس به من گفت: شما جلو بشینید بهتره. ریما عقب بشینه

تمام راه ریما از خودش میگفت که مهندسی معماری خوانده و در دانشگاه با کامران آشنا شده که او هم عمران خونده ولی به خاطر دایا یک ساله که کار نمیکند و حوصله بچه داری ندارد و دلش میخواهد بیشتر وقتش را بیرون از منزل باشد

کوروس یک نگاهی تو آینه انداخت و به ریما گفت: اوضاع چطوره؟

ریما در جواب گفت: از موقع تولد دایا خیلی فرق کرده و روز به روز هم بهتر میشه. بطوریکه ما این مسافرتو بدون حرف و سخن اومدیم.

کوروس لبخندی به لب زد و گفت: خوشحالم که اینو میشنوم. خبر خوبی بود

کوروس از یک فرعی خاکی پیچید.

همه جا تاریک بود.

شیشه ماشینو پایین دادم و بوی دریا را با تمام وجودم حس کردم.

سرم را از شیشه بیرون بردم و خودم را بدست باد سپردم.

چشمهایم را بستم و از طبیعت انرژی گرفتم.

ریما با تعجب به من نگاه میکرد و کوروس از آینه به ریما میخندید.

ریما با بهت به شایان گفت: کوروس !!!! شیدا رو ببین!!!!!

- واسه تو هم عجیب! .این دختر پر از انرژی های کشف نشده است. خودم هم اولین بار که دیدمش باورم نمیشد که چقدر این جنس ظریف، با طبیعت دوستی عمیقی داشته باشه.

ولی تو این مسافرت فهمیدم که شیدا از تمام انرژی های مثبت دورو برش به نحو احسنت بهره میگیره. و این کارش هم نوعی بهره گرفتن از انرژی طبیعته.

ریما! شیدا مثل یک جام ظریف بلوریه .پر از هیجان و انرژی و زیبایی که در برخورد با این جام خیلی باید با احتیاط قدم برداشت. چون اگه این جام بشکنه اونو واسه همیشه از دست خواهی داد.

کوروس فکر میکرد که صدای باد مانع از شنیدن حرفهایش میشود و به راحتی با ریما صحبت میکرد. ولی من تمام هوش و حواسم به سمت داخل ماشین بود و کوروس با ظریفترین ٬ زیباترین و شاعرانه ترین عبارات احساسات و هیجانات من را توصیف میکرد.

چه زیبا به مکتوبات قلبی من پی برده بود در حالیکه من هنوز در اولین قدمهای شناخت او بودم.

به دریا رسیدیم. در آن تاریکی موجها را میدیدم که چه بی پروا خودشان را به مرز خشکی میزدند و هنوز صدای موج قبلی محو نشده بود موج جدید بیرحمانه به ساحل حمله میکرد.

از ماشین پیاده شدیم روزبه و ارسلان سبدها رو به لب دریا بردند و منهم بدون توجه به اطرافم به سمت آب رفتم.

صندلهایم را روی ساحل در آوردم و پاهای خسته و بی رمقم را به داخل ماسه های مرز آب و خشکی فرو بردم ٬ آنجاییکه هم آغوشی موجها به پایان میرسید و در هم محو میشدند.

با هر موجی شنها روی پاهایم حرکت میکردند و من حریصانه تر پاهایم را در ماسه ها فرو میکردم.

دستهایم را به جلو باز کردم.

کف دستهایم رو به آسمان بود و در دل دعا میکردم که ستاره ای در دستانم سقو ط کند.

چشمهایم را باز کردم.

مهتاب نور عشق بر دریا میپاشید و من بی توجه به دنیای اطرافم از این عشق سیراب میشدم.

مردمک چشمهایم سرگردان٬ به دنبال شهابی در آسمان میگشتند. ولی انگارشهابها در مهمانی نور فانوسهای آسمان گم شده بودند.

وقتی کمی از هیجاناتم را تخلیه کردم، به سمت بچه ها نگاه کردم کنار ساحل، آتش درست کرده بودند و همگی دور آتش حرف میزدند و تنها کسی که به مسیر قدمهای من چشم دوخته بود شایان بود.

به سمت ماشین رفتم و کیفم را برداشتم .

به کنار آتش آمدم.

سر انگشتهای پاهایم از سرما یخ بسته ورنگ پریده شده بودند. صندلهایم را در آوردم روی زیر انداز نشستم و پاهایم را به سمت آتش گرفتم.

از نوع نگاههای جدید کوروس گرمای تازه ای در رگهایم جریان گرفت که پیچش شعله های آتش داغترش میکرد.

از داخل کیفم، یک پلاستیک بیرون آوردم که در آن چند تا سیب زمینی شسته شده، بود . لحظه آخر سیب زمینیها و کتاب حافظ را از ویلا برداشته بودم.

ریما از دیدن سیب زمینی ها فریادی از شادی کشید و گفت: دختر! تو چقدر غیر قابل پیش بینی هستی.

با خودم گفتم الان میخوای آینه ای٬ رژی٬ چیزی از کیفت دربیاری و پلاستیک سیبزمینی ها را از دستم چنگ زد و آنها را یکی یکی تو آتش گذاشت.

ارسلان رو به کوروس کرد و گفت : آقای هنرمند، چند سالی میشه که از محضر شما فیض نبردیم. میشه امشب ما ها رو مهمون هنرتون بکنید.

من هاج و واج به ارسلان نگاه میکردم یعنی چی؟

(اون از شایان میخواد واسمون برقصه؟؟؟)

شایان در حالیکه لبخند میزد گفت: چون امشب دوتا مهمون عزیز داریم این افتخارو بهت میدم و گرنه عمرا واسه تو و روزبه از خودم مایه بذارم و بعد در حالیکه از حرفش میخندیدیم به سمت صندوق عقب ماشینش رفت و یک جعبه ویلون از آن در آورد.

چرا من تا حالا متوجه آن ساز در ماشین نشده بودم.

(خو! هیچوقت چه در موقع جاسازی و چه در تخلیه صندوق عقب ماشین شایان حضور نداشتم!!!)

تو عالم هپروت بودم که یعنی آن نوای زیبای ویولون که تا روح آدم رخنه میکر،د توسط شایان نواخته میشد.

دیگر داشتم کپ میکردم. کم کم به این نتیجه میرسیدم که شایان آفتاب پرست هم نیست! پس چی بود؟ یک سرزمینه عجایب است که هروز یک گوشه اش کشف میشود.

شایان ویولون را از جعبه در آورد و آماده نواختن شد.

منهم فکری به ذهنم رسید. کتاب حافظ را و در آوردم و روبه شایان گفتم: میتونیم همزمان با نواختن شما یک فال حافظ هم بگیریم.

زیباترین خنده ممکن را به من ارزونی داشت و گفت: چرا که نه! به شرطی که خودت بخونی

گفتم: اگه از نظر دیگران ایرادی نداشته باشه، میخونم.

همه با سر حرف شایان را تایید کرددند. هرچند ساز زدن بلد نبودم ولی به خوبی از پدرم دکلمه کردن اشعار حافظ را یاد گرفته بودم. از همه خواستم که نیت کنند و خودم بعد از فرستادن فاتحه کتاب را باز کردم و با سر به شایان اشاره کردم که بنوازد:

شایان با اشاره من شروع به نواختن آهنگ ملایمی کرد.

صدای عشق بازی موجهای دریا به همراه نسیم شبانگاهی نیرویی به من داد که تمام احساسم را در صدایم بریزم و با تون ملایمی که خاص خودم به هنگام شعر خواندن بود ٬ ابیات را از میان لبهایم در فضای دلنواز آنجا به رقص درآورم:

مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت

خرابم میکند هر دم فریب چشم جادویت

پس از چندین شکیبایی شبی یارب توان دیدن

که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم

که جان را نسخه یی باشد ز نقش خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی

صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

وگر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی

برافشان تا فروریزد هزاران جان زهر مویت

من و باد صبا مسکین دو سرگردان بیحاصل

من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

زهی همت که حافظ راست کز دنیا و از عقبی

نیامد هیچ در چشمش بجز خاک سر کویت

در حالیکه بیت آخر حافظ را دوباره تکرار میکردم نگاهم به صورت شایان سرخورد. بی پروا به من چشم دوخته بود و با آرامشی آرشه را بر سیمهای ویلون میکشید.

طغیان نگاهش در حال وارد کردن خراش های کوچکی بر بلور احساسم بود که با هر کشیده شدن آرشه بر سیمهای ویولون چنگی به دل مشوش من زده میشد و قلب من چه غریبانه مورد هجوم نگاههای سوزانش قرار گرفته بود ومن لبریز از احساسی لطیف بودم.

همه در رخوت سکر آوری فرو رفته بودند و من بی اختیار و با لحنی آرامتر شعری را از رهی معیری، بر زبان راندم:

بگذارید که از خانه به میخانه روم

گاهی از تنگدلی در پی پیمانه روم

بگذارید من گمشده لیلا گاهی

همچو مجنون به هوای دل دیوانه روم

گاهگاهی بگذارید برِ همنفسان

بهر تسکین دل سوخته مستانه روم

دلم از صحبتو دمسردی خویشان بگرفت

بگذارید زمانی بر بیگانه روم

بگذارید اگر هم ز حقیقت سخنی ست

من بیحوصله در قالب افسانه روم

با اتمام این شعر کوروس به نواختنش ادامه داد و من از پشت شعله های رقصان و پیچ در پیچ آتش که بطرز فریبنده ای دلبری میکردند به آینده ای نچندان واضح مینگریستم.

با صدای دست بچه ها به خودم آمدم.

ریما گفت: شیدا جان عالی بود. هیچوقت شعر به این زیبایی برای من ملموس نبوده . صدای تو و آهنگ دلنشینی که کوروس میزد، هممونو به یه عالمه دیگه برد. واقعا عالی بود.

روزبه و ارسلان هم از من تشکر کردند.

به آتش نگاهی کردم و داد زدم: سیب زمینیها!جزغاله شدن!

ارسلان با چوب یکی یکی سیب زمینیه ارا در آورد . منهم از تو سبد وسایل شام و ساندویچها را بیرون آوردم.

شام را در فضایی دوستانه و در حالیکه سر به سر هم میگذاشتیم خوردیم.

در این میان کسانی که بیشتر شنونده بودند، من و شایان بودیم.

وسایلهای اضافی را داخل سبد چیدم و بساط چای را آماده کردم.

روزبه با دیدن بساط چای گفت: شیدا جون میده واسه بیرون شهر. ببین تا فکر چای بعد از شامو کرده.

شایان گفت: حضور شیدا در این سفر به همه روح و جون تازه داده و فضای مسافرتو واسه ما پر از احساسات کرده. یک نمونش دکلمه امشب!

از صدای گرم و پرشور شایان شرم تمام وجودم را فرا گرفت و خودم را مشغول ریختن چای کردم.

بعد خوردن چای بچه ها را ترک کردم.

دلم میخواست به تنهایی در کنار دریای دلفریب و عشوه گر قدم بزنم.

صندلهایم را به دست گرفتم و در حالیکه کف پاهایم با قدرت تمام صدفهای شکسته ساحل را به مبارزه نابرابری میطلبید به انتهایی نا معلوم قدم برداشتم.

نسیم روحنوازی در حال وزیدن بود. گیره موها یم را باز کردم.

نسیم تک تک تار موهایم را به رقص شبانه دعوت میکرد.

به گذشته بازگشتم به خانه پدریم. به دوران دانشجویی و شیطنتهایی که خاص آن دوره بود. به حامد فکر کردم که یادش اکنون چه دور بود.

به جامیسوو و ظهور ناگهانیش در زندگیم که مهمترین بهانه وب گردیهای شبانه ام شده بود.

به رها و در نهایت به شایان فکر کردم.

از روز اولی که دیدمش تا همین لحظه که به صدای دلنشین ویولونش گوش دادم.

عجیب بود که نواختن آن از سمفونیهای بتهوون و موتزارت برایم روح انگیز تر بود. کوروس مثل یک سرزمین عجایب بود که هر لحظه گوشه ای از آن را به من نشان میداد. دلم هوای پرواز داشت.

دلم میخواست بدوم تا آخر دنیا.

حس خوبی داشتم. روی زمین نشستم و پاها یم را دراز کردم و به آغوش موجها سپردم . قلقلکی نفسگیر از برخورد آب با کف پاهای م احساس کردم و با هر ضربه قهقهه ام سکوت شب را میشکست.

آنشب رو باید یکی از بهترین شبهای زندگیم ثبت میکردم.

فارغ از هر گونه غم و درد بودم و به روح سرکشم اجازه دادم تا به هر طرف میخواهد مرا بکشاند.

با صدای شایان که میگفت شیدا اینجایی؟ میدونی چقدر دنبالت گشتم؟ به طرف صدا برگشتم.

سریع شالم را سرم کردم و لبخند زیبایی زدم و گفتم: آقای شایان! بیایید اینجا بشینید روی ماسه ها! ببینید چقدر خوبه!!

آنشب میخواستم خودم باشم. بدون هرگونه تعارف و تکلف میخواستم شیدای 5 سال قبل شوم. با یک دنیا شیطنت.

شایان صندلهایش را درآورد و کنار من روی ماسه ها نشست و به تقلید من پاهایش را به موجها سپرد.

گفتم : موجها با آدمها حرف میزنن.

گفت: چطوری؟

- چشمهاتونو ببندید و به ضربات موجها به کف پاهاتون فکر کنید و سعی کنید زبانشونو بفهمید!

چشمانش را بست و بعد از برخورد یک موج به کف پایش چشمهایش را باز کرد و با لحنی شیطون گفت: فهمیدم چی بهم میگن!

من ساده هم با خوشحالی گفتم: چی گفت؟ چی گفت؟

کوروس با چشمانی که امواج بیگانه ای برای من ساتع میکرد گفت: میگن یک فرشته کوچولوی زیبا با چشمان جادویی و لبخند اغواکننده تو رو سر کار گذاشته و سپس قهقه ای سر داد که در آواز موجها گم میشد.

گفتم: خیلی لوسی! حال آدمو میگیری!

بلند شد و گفت: حالا پرنسس زیبا آیا به حقیر لوس و حال گیر افتخار میدید که به منزل برگردیم بچه ها نیم ساعتی میشه که برگشتن!

- چرا نایستادند باهم بریم؟

- کامران زنگ زد. مثل اینکه دایا گرسنه بود و خیلی بیتابی میکرد. روزبه مجبور شد ریما رو ببره. البته من اینطوری خوشحالترم چون وقت بیشتری رو میتونیم کنار ساحل بگذرونیم.

- بیخود نمیگن بهشت زیر پای مادران است. تو این دو روز که ریما رو دیدم فهمیدم که بهشت هم واسه مادرها کمه!

- شما رابطتون با مادرتون چطوریه؟

- مادر من پروانه وار عاشق بچه ها و شوهرشه. و در واقع زیر بنای اصلی خونمونه. برخلاف بابام که اهل د له، مادرم در تربیت ما سخت گیریهای خاصی داره ولی هیچوقت بر خلاف میل پدرم رفتار نکرده. دیوانه وار ستایشش میکنم.

کوروس گفت: منهم مادرمو خیلی دوست داشتم و در واقع عزیز کرده اون بودم. کیمیا خواهرم خیلی مستقل بود و کمتر در کارهاش از کسی مشورت میخواست. ولی من در کوچکترین امور زندگیم با مادرم مشورت میکردم و در واقع مادر محرم راز من بود. رفتن به انگلیس و دوری از مادرم در سال اول درس خوندم دردانشگاه نفسگیر بود. سال آخر درسم مادر دچار بیماری سرطان خون شد ولی این بیماری رو از من پنهان کردند و میگفتند که مادر دچار یک بیماری قلبی ساده است که با دارو رفع میشه.هر بار که از انگلیس تماس میگرفتم مادر اظهار میکرد که حالش خوبه و رو به بهبوده و از آمدن به انگلیس برای درمان امتناع میکرد.

وقتی بعد از اتمام درسم به ایران برگشتم با یک جسم نحیف رنگ پریده در بستر بیماری مواجه شدم که تمامی موها و مژه هاش به دلیل شیمی درمانی ریخته بود.

تصوری که من از مادر داشتم با اون چیزی که دیده بودم خیلی فرق میکرد. متاسفه چند روز بعد از بازگشت من به ایران مادرم فوت کرد و مرا با دلتنگیهام تنها گذاشت.

منیکه بعد از 10 سال دوری از خانواده٬ از انگلیس به ذوق بودن در کنار مادرم برگشته بودم، حالا باید میرفتم سر خاکش و و با سنگ قبرش دردو دل میکردم.

بعد فوت مادرم افسرده شده بودم و تا مدتها سوغاتی هایی که برایش آورده بودم جلویم میذاشتم و زار میزدم. به انگلیس هم نمیتونستم برگردم چون پدرم پیر شده بود و نمیتونست مدیریت شرکت دارویی که تازه تاسیس کرده بود به تنهایی بر عهده بگیره. به اصرار پدر با المیرا که تک دختر یکی از دوستان قدیمی پدرم بود، ازدواج کردم. ازدواج من با المیرا فقط برای فرار از واقعیت بود ولی المیرا با عشق وافری منو پذیرفت. المیرا یکسال از من کوچکتر بود و این اختلاف سنی کم باعث شده بود که ما از ابتدا دو تا دوست خوب برای هم باشیم.

المیرا زن صبور و آرامی بود. بسیار باگذشت و فداکارو از بیماری جدیدی که من به علت فوت مادر گریباگیرش شده بودم خبر داشت و مادرانه مرا در آغوش بالهای پر محبت و گرمش پذیرفت.

دیگه عادت کرده بودم که شبها که از شرکت برمیگشتم، مثل یک کودک که سرشو رو پای مادرش میذاره تا آروم بشه، منهم در حالیکه تو آغوش المیرا جای میگرفتم از کارهام صحبت میکردم.

المیرا نقش مادرم رو برام بازی میکرد . در واقع من برای المیرا همسر نبودم کودکی بودم که به دنبال یک ماٴمنی میگشت.

کم کم غم فوت مادرم برام قابل تحمل تر شد. من کودکی بودم که در آغوش پر عطوفت المیرا رها شدم و این باعث شده بود که چند ماه بعد از ازدواج در روابط زناشویی با المیرا دچار مشکل بشم.

بالاخره نیاز به روانپزشک پیدا کردم و نه ماه تحت درمان بودم و در این مدت المیرا با وجود اینکه یک تازه عروس بود، با صبوری تمام مرا تحمل میکرد و به ادامه جلسات روان درمانی تشویقم میکرد.

با سختیهایی که من و المیرا تحمل کردیم، بیماری من به درمان پاسخ داد ولی زندگی جنگی که را با من شروع کرده بود کنار نگذاشت. هنوز مدت کوتاهی از درمان من نگذشته بود که المیرا باردار شد و در آخر سه ماهگی دچار نارسایی قلبی شد که در موارد نادر در خانمهای باردار دیده میشه.

دکتر گفت چون المیرا در کودکی تنگی دریچه قلبی داشته، این بیماری زمینه ساز نارسایی قلبی او در دوران بارداری شده. منکه هنوز طعم خوش زندگی رو با المیرا تجربه نکرده بودم مجددا دچار گردابی شدم که هنوز با وجود درمانهای دکتر روانپزشکم و حمایت دوستانم گهگاهی در آن دست و پا میزنم.

المیرا در این سه سال زندگی کوتاهم با او ، تمام خلاء های عاطفی منو پر کرد و منو از مهربونی و محبت بی شائبه اش سیراب کرد.

در واقع اون مادر من شده بود و با محبتی وصف ناپذیر منو از وجود روحانی خودش سرمست میکرد.

هرچند ازدواج من و المیرا از روی عشق نبود ولی در این مدت سه سال من کاملا به المیرا وابسته شده بودم بطوریکه بعد فوتش مجددا افسردگی من عود کرد ولی این دفعه شدیدتر از بار اول بود . چون فقدان مادر هم دومرتبه در جلوی دیدگانم پررنگ شده بود. افسردگی من به همراه یک عذاب وجدان بود که من باعث مرگ المیرا شدم.

جای خالی المیرا در کنارم به حدی عذاب دهنده بود که در اتاق مشترکمان را قفل و به اتاق دیگری نقل مکان کردم.

من مونده بودم و یک روح افسرده و یک کودک 3 ماهه که از نگهداری اون عاجز بودم. چند پرستار عوض کردم ولی با هیچکدوم نتونستم کنار بیایم.

دکتر روانپزشکم میگفت تو بدلیل بحرانهای روحی که پشت سر گذاشتی نیاز به یک انگیزه مجدد برای زندگی داری چیزی شبیه عشق و آنهم گشتنی نیست. خودش باید سراغت بیاد.

برای فرار از واقعیتها به داروهای خواب آور پناه بردم و روزی چند تا قرص خواب آور میخوردم. نگهداری از رها هم مشکل مضاعفی شده بود که منو عصبی تر میکرد. با پیشنهاد پدرم، حوری خانم به منزل من اومد.

حوری خانم خیلی جوان بود که در منزل پدرم به عنوان پرستار بچه کارش را شروع کرد او که تازه همسرش فوت کرده بود به همراه دختر کوچکش برای کار به یک کارگاه خیاطی میره ٬ همونجاییکه مادرم در آنجا مدیرداخلی بود.

در آنجا مادر بهش پیشنهاد میده که برای نگهداری از کیمیا به خانه ما بیاد و بعد از تولد منهم مسئولیت نگهداری من بر عهده اون بود.

دخترش در خانه پدر من درس خواند و الان مربی مهد کودکه و ازدواج کرده .

بعد از بزرگ شدن من مادر به حوری خانم اجازه نداد که منزل ما را ترک کنه.

با شروع گرفتاریهای من حوری خانم به کمکم اومد.

اون حق مادری به گردن رها داره و من تا آخر عمر هم نمیتونم محبتهای اونو جبران کنم.

وقتی مسئولیت بزرگ کردن رها از گردنم برداشته شد متوجه حال و روز خودم شدم. روزبه تازه لیسانشو گرفته بود که بهش پیشنهاد دادم به جای کار کردن در کارخانه پدرش، به عنوان وکیل و مسئول شرکت دارویی در مشهد با من همکاری کنه.

چون از کودکی صمیمیت زیادی داشتیم اون هم پذیرفت و حدود 7 ساله که ما با هم کار میکنیم. فوق لیسانشو بعد ازشروع همکاری با من گرفت. در این مدت روزبه در بهبود حالات عصبی من بسیار موثر بود. حل مسائل پیچیده شرکتو خودش به عهده میگرفت و منو تشویق به ارتباط با یک شرکت در انگلیس کرد .

بعد از کلی پافشاری موفق شدیم که با یکی از شرکتهای بهداشتی انگلیس قرار دادی ببندیم و کالاهامونو از اون تامین کنیم.

به پیشنهاد روزبه من مسائل مربوط به انگلیسو بر عهده گرفتم و اون در ایران فعالیت میکرد.

بعد از قرار داد با اون کمپانی انگلیسی شرکت از اون حالت سکون در اومد و ما سود زیادی کردیم. یک آپارتمان کوچک در لندن خریدیم تا در رفت و آمد به اونجا مشکل جا نداشته باشیم.

سالهای اول بعد از همکاری با روزبه٬ من بیشتر سال رو در انگلیس میگذروندم و خیالم هم از بابت رها راحت بود.

اگر رها نبود هرگز به ایران باز نمیگشتم. بارها از حوری خانم خواستم تا با من به انگلیس بیاد ولی اون مخالفت میکرد و من اجازه نداشتم به خاطر خودخواهی خودم مجددا رها رو از آغوش گرم مادریش جدا کنم.

دو سال قبل، در تولد روزبه با مهشید آشنا شدم. اون از اقوام دور آنها ست که روزبه وکالت طلاق اونو از همسر اولش به عهده داشت.

با اصرار روزبه که فکر میکرد شاید مهشید انگیزه گمشده من در زندگی باشه، با اون آشنا شدم. و این آشنایی در مهمانیهای مکرری که اونهم شرکت داشت به یک دوستی تبدیل شد. مهشید مار خوش خط و خالی بود . اطلاعات زیادی رو از گذشته من از ریما گرفته بود و دست گذاشته بود روی نقطه ضعفهای من و دقیقا به اونهایی توجه میکرد که برای من مهم بود. محبت به رها. اظهار تاسف ازمرگ المیرا و همدردی با من.

من آدم متعصبی نیستم و اعتقاد دارم همسرم در پوشش و حجابش باید آزاد باشه و خود اون باید تصمیم بگیره چه بپوشه و چه نپوشه. البته تا حدی که به غیرتم بر نخوره.

ولی مهشید بی بند وبارتر ازاین حرفها بود. با وجود این من به خاطر اینکه رها بتونه از محبت یک مادر واقعی بهره مند بشه چشمامو رو خیلی از مسائل بستم و اونو همونطور پذیرفتم.

یکسال همه چی خوب بود و کم کم داشتیم به این نتیجه میرسیدیم که نامزدی خودمون رو رسما اعلام کنیم که حوری خانم چشم منو رو خیلی از مسایل باز کرد ومن به این واقعیت پی بردم که اون به دنبال ثروت و پول منه خود من . هرچند اگه اون زرنگ بود میفهمید که با بخشیدن عشقش به من تمامی ثروتمو به پاش میریختم.

دنبال یک بهونه بودم که رابطمو باهاش قطع کنم و اون هم که به این موضوع پی برده بود رفت و آمدهاشو به خونه ام زیاد تر کرد و سعی کرد که دوباره منو اسیر خودش کنه. اون بحثی که اون شب با شما داشت، بهترین فرصت بود برای بهم زدن تمام روابطم با اون.

گفتم: ولی من اصلا دوست نداشتم در مهمونی شما چنین بحثی پیش بیاد ولی اون خانم به من توهین کرد ومنو متهم به چیزی کرد که اصلا من در فکرم نمی گنجید.

- من از برخورد اونشب شما اصلا ناراحت نشدم. هرکسی باید از حیثیت خودش دفاع کنه. به هر حال ممنونم چون شما باعث شدید او کاملا از زندگی من حذف بشه. فکر میکردم اون میتونه جای المیرا رو برام بگیره و با شکستی که در زندگی اولش داشته من و رها رو به خوبی درک میکنه. زهی خیال باطل!

بی اختیار پرسیدم: آیا شما عاشق المیرا خانم بودید؟

- من تحت شرایط خاصی با المیرا ازدواج کردم و درواقع ازدواج با اون برام یک توفیق اجباری بود وبه دلیل مشکلات روحی که در آن زمان داشتم هیچوقت فکر نمیکردم که آیا عاشقش هستم یا نه. علاوه براین زندگی من و اون کوتاهتر از این حرفها بود. شاید اگر زندگیم با اون ادامه میافت عاشقش هم میشدم ولی چه در زمان حیاتش و چه بعد از مرگش همیشه احترام خاصی رو برایش قایل هستم. شاید به اندازه احترامی که برای مادرم قایلم.

حالا میفهمیدم که چرا جامیسوو میگفت هیچوقت رو ظاهر دیگران آنها را مجازات نکن. شاید هرکسی در دل کوچکش غمهایی به بزرگی کوه داشته باشد.

کم کم باید به درون آدمها نفوذ کرد تا وارد مکتوبات قلبی آنها شد.

من به آرامی و ناخواسته به درون زوایای قلب شایان سرک میکشیدم.

به ماشین رسیده بودیم.

- ساکت شدید. ببخشید که با حرفهایم شما را ناراحت کردم و شبتونو خراب کردم

- نه برعکس به حرف یکی از دوستام فکر میکردم

- میشه بپرسم به چی فکر میکردید؟

- اون همیشه میگه از ظاهر انسانها نباید اونها رو مجازات کنی و داشتم به این فکر میکردم که شما از اونچه که من فکر میکردم فرسنگها دورید.

- مگر در مورد من چه فکر میکردید؟

- بگذریم! مهم اینه که الان احساس خوبی دارم و دیگه ازتون نمیترسم. و ممنون از اینکه با من درد ودل کردید.

- یعنی شما ازمن میترسیدید؟ مگه من لولو خورخوره ام؟

درحلیکه برق شیطنت در چشمانم موج میزد به چشماش خیره شدم و گفتم: شما با اون لباسهای رسمی و امر و نهی کردنتون کمی تاق سمتی هم لو لو خورخوره بودید ومنو میترسوندید.

و بعد خنده ام را روی صورتش پاشیدم و گفتم: دیر شد. بچه ها نگران میشن.

نگاه پر از حیرتش را از من گرفت و درماشین را باز کرد و سوار ماشین شدیم

دستم را از شیشه بیرون برده بودم.

نم نم باران را حس میکردم و بوی خاک تمام وجودم را در برگرفته بود.

زیر لب گفتم: کاش الان کنار دریا بودم.

شایان فرمان ماشین را چرخاند و دومرتبه وارد یک بیراهه دیگر شد.

گفتم: کجا میریم؟ مگر نمیریم خونه؟

گفت: مگه نمیخواستی دریای خشمگینو مو قع بارون ببینی؟

با شرمساری گفتم: اون فقط یک هوس بود.

- بها ندادن به هوسهای کوچک و بی ضرر از اون یک آرزوی دست نیافتنی میسازه.

بوی باران در آن بیراهه بیداد میکرد و من دستم خیس بود از قطرات باران و مملو از احساس آرامش.

صدای خشمگین دریا به گوش میخورد که موج های خود را بیرحمانه به صخره های کنار ساحل میکوباند.

باران تند شده بود و برف پاک کنها به شدت بارانهای روی شیشه را میزدودند.

در ماشین را باز کردم و به لبه صخره رفتم. دریا زیر پاهایم بود و خصمانه میغرید. شایان چند بار چراغ داد به سمت ماشین برگشتم

گفت: بیا تو بشین بارون شدیده٬ خیس میشی و سرما میخوری

به لباسم نگاه کردم.

رد پای قطرات درشت باران روی آن به راحتی دیده میشد.

سوار ماشین شدم.

شایان درهای ماشین را باز کرد و ضبط را روشن کرد.

باد وحشیانه قطرات باران را به داخل ماشین پرت میکرد.

به دوردستها خیره شده بود و منهم با سازباران آهنگی را در دل زمزمه میکردم.

پرسیدم: شما چطور این راه های فرعی رو که به دریا ختم میشه بلدید؟

- بعد فوت مادرم مدتی اینجا اومدم و هر شب به دریا میرفتم و در سکوت شب فریاد میزدم و گریه میکردم. برای همین کوچه پس کوچه های اینجا رو بلدم.

- معذرت میخواهم که خودخواهی من باعث یاد آوری خاطرات تلخ شما شده.

- کم کم دارم یاد میگیرم که روزهای بارانی را جز روزهای خوب زندگیم به خاطر بسپارم

و لبخندی به من زد و با نگاه اغوا گرش مرا نگریست که در عمق آن چشمها حرفهای نگفته زیادی نهفته بود.

درهای ماشینو بست و گفت: اجازه میدی بریم؟ بچه ها نگران میشن

- بریم. من از شما ممنونم که در این سفر، کوچکترین خواسته های منو تبدیل به خاطرات بیاد موندنی کردید.

و او جوابی نداد و فقط به من نگریست.

وقتی به خانه رسیدیم.

ساعت 12:30 بود ریما و کامران خوابیده بودند و روزبه و ارسلان مشغول گفتگو.

یکدفعه یادم آمد نماز نخوانده ام. سریعا وضو گرفتم و به اتاقم رفتم و نماز قضا خواندم. آنشب در اتاق تنها بودم. رها هنوز برنگشته بود و حوری خانم هم قرار بود روز آخر سفر بازگردد.

تا صبح نخوابیدم باران تا نیمه شب میبارید.

صدای اذان صبح از دوردستها به گوش میرسید.

به دستشویی رفتم و وضو گرفتم. به اتاقم برگشتم و نماز خواندم.

بدنم درد میکرد و آبریزش بینی داشتم به نظر سرما خورده بودم.

تصمیم گرفتم به حمام بروم. دو روز بود که دوش نگرفته بودم.

بعد از اینکه در زیر دوش آب گرم کمی بدنم رو ماساژ دادم احساس کردم درد بدنم کم شده است.

از حمام که بیرون آمدم شایان را روی پله های اتاقش دیدم.

اوهم بهم ریخته بود.

مثل اینکه خوب نخوابیده بود.

حوله حمام را بالای سرم پیچیده بودم. کوروس به سمتم آمد و گفت: عافیت باشه.

چشمهایش قرمز شده بود و قطرات عرق روی پیشانیش به چشم میخورد.

گفتم: نخوابیدید؟

گفت: نه خیلی خوب. سر و بدنم درد میکنه. فکر کنم تب دارم. میشه از اون قرصهای پارااستامولتون بدید.

گفتم: حتما

به اتاق رفتم و قوطی را برایش آوردم. یکی از قرصها را برداشت و به آشپزخانه رفت منهم یک قرص برداشتم و دنبالش راه افتادم. لیوان آب را برداشتم و از پارچ تو یخچال آب کردم.

با چند جرعه آب قرص را قورت دادم. هنوز نصف لیوان آب داشت.

به طرف ظرفشویی رفتم تا لیوان را در سینک بگذارم که بین راه شایان لیوان را ازمن گرفت و قرصش را خورد.

گفتم: دهنی بود

نگاه کرد و گفت: بعضی دهنها خیلی تمیزه حتی از گلبرگهای گل یاس

از این حرفش عرق بر چهره ام نشست.

بدون هیچ حرفی به اتاقم پناه بردم.

در را بستم و به در تکیه کردم.

دستم را روی قلبم گذاشتم.

قلبم ساز خودش را داشت.

آروم! آروم! چه خبرته! اون تب داره و داره هذیان میگه تو چرا باورت شد!)

کوروس شایان که آنقدر در نظم و ترتیب و پاکیزگی وسواس داشت از لیوان دهنی من آب خورده بود!!

خستگی در تنم آشکار شده بود و چشمهایم بنای ناسازگاری را داشت. به رختخواب رفتم و بدون یادآوری وقایع چند دقیقه قبل به خواب عمیقی رفتم.

با صدای سرو صدای رها از خواب بیدار شدم.

ساعت اتاق 10 صبح را نشان میداد. لباسم را عوض کردم و به هال رفتم.

رها به طرفم دوید وگفت: شیدا جون٬ شیدا جون، ببین من چی پیدا کردم. یک بچه لاک پشت کوچولو

خندیدم و لاک پشت رااز دستش گرفتم و گفتم: رها! تو تنهایی داری اینقدر شلوغ میکنی؟ و سر و صدا راه میندازی؟

گفت: من الان با کبری خانم از خونه نسترن اینا برگشتیم. فرشته هم الان میاد اینجا.

- پس بقیه کجان؟

- ریما جون با عمو کامران به بازار رفتند. عمو روزبه و عمو ارسلان هم گفتند ما ظهر نمی آییم. فکر کنم بابام بالا خوابه.

در اتاق شایان نیمه باز بود. به طرف اتاق رفتم میخواستم ازاو بپرسم نهار چی میخورند تا درست کنم.

بعد از چند روزکه مهمان آنها بودم، بد نبود با درست کردن غذا منهم کاری میکردم.

چند ضربه به در زدم جواب نشنیدم.

داخل اتاق رفتم .

واآآآای! سگ میزد گربه میرقصید از شلوغی.

فقط چمدان شایان یک گوشه اتاق ومرتب بود.

حالم از وضع اتاق بهم خورد.

شایان لبه تخت خوابیده بود و رویش چیزی نینداخته بود.

عرق روی پیشانیش نشسته بود و چند تا دستمال کاغذی مستعمل پایین تخت افتاده بود. به نظر بیمار می آمد. چند تا تک سرفه تو خواب کرد که برایم مسجل شد بیمار شده است.

سریع بیرون آمدم و گفتم: رها برو ببین کبری خانم درجه تب دارن؟

رها بیرون رفت و من هم در این فاصله کل لباسهای پرت و پلا شده داخل اتاق را جمع کردم و همگی را تا شده گوشه اتاق گذاشتم.

چون نمیدانستم هرکدام به کی تعلق دارد همه را روی هم گذاشتم.

پارچ آب، لیوانها و پیشدستیها را هم به آشپزخانه بردم.

با وارد شدن رها به سمتش رفتم و گفتم چی شد؟ داشتند؟

رها یک درجه تب نواری به دستم داد.

به سرعت به اتاق رفتم و درجه را روی پیشانی شایان گذاشتم. 5/38 درجه تب داشت. سریع به هال برگشتم و به رها گفتم: برو آقا جواد رو صدا کن.

با آمدن آقا جواد روی کاغذ اسم چند تا قرص و شربت را نوشتم و گفتم: سریعا اینا رو تهیه کنید.

خودم هم به آشپزخانه رفتم و یک ظرف آب سرد جا کردم و با حوله کوچکی که از کشوی آشپزخانه پیدا کرده بودم به اتاق شایان رفتم و حوله را خیس کرده و روی پیشانیش گذاشتم و رها را مامور کردم هر چند دقیقه این کارو تکرار کند.

شایان با احساس حوله سرد چشمانش را باز کرد.

سرخ سرخ بود.

نگاهی نا باورانه بهم من ورها کرد.

فهمیدم به خاطر تب هوشیاری کامل را ندارد.

دومرتبه چشمانش را بست.

به آشپزخانه برگشتم و مواد غذایی لازم را برای تهیه سوپ،از یخچال و از کابینت پیدا کردم و مشغول پختن سوپ شدم.

وقتی در زودپزرا گذاشتم سری به شایان زدم

به ظاهر رها به خوبی از پس مسئولیتش بر آمده بود. کوروس هنوز خوابیده بود و صورت گندمی اش رنگ پریده تر از معمول بود.

دومرتبه به آشپزخانه برگشتم و مشغول تهیه ته چین مرغ شدم. یک ساعتی درگیر پخت و پز بودم که آقا جواد آمد.

سوپ آمده شده بود یک پیاله جا کردم و به همراه قرصها و شربتها و یک لیوان آب به اتاق رفتم.

دومرتبه درجه تب را گذاشتم تبش نیم درجه پایین آمده بود. با اشاره به رها فهماندم که برود و رها از ترس اینکه از مرخص کردنش پشیمان نشوم مثل فشفشه از اتاق خارج شد.

سرم را نزدیک صورت شایان بردم. داغی نفس تبدارش به صورتم میخورد.

نا خود آگاه نفسم را حبس کردم و به آرامی صدا زدم: آقای شایان!

پاسخ نداد. مجددا صدا زدم آقای شایان!

و باز هم سکوت. چچند مرتبه دیگر صدایش کردم ولی جوابی نشنیدم. از صدا زدنش منصرف شدم و داروها را برداشتم که از اتاق بیرون بروم که چشمهایش را باز کرد و گفت: شمایید؟

لبخندی به صورتش زدم واو چشمهایش را بست و من به سمت آشپزخانه رفتم و مشغول دم کردن برنج شدم.

بعد از اتمام پخت غذا، به ساعت نگاه کردم ساعت 2 بعد از ظهر بود.

کامران و ریما هنوز نیامده بودند.

میز را چیدم. چون اشتهای زیادی به غذا نداشتم، یک پیاله سوپ خوردم و از قرصهای شایان هم خوردم.

یادداشتی برای ریما گذاشتم: من نهار خوردم و غذای شما روی گازه. نوش جان!

به اتاقم رفتم . یک پتو و بالشت برداشتم و تا سرم را روی بالش گذاشتم بیهوش شدم.

وقتی از خواب بیدار شدم، خانه در سکوت مطلقی فرو رفته بود.

از اتاق خارج شدم به نظر روزبه و ارسلان بر نگشته بودند. در اتاق ریما هم بسته بود. به آشپزخانه رفتم. غذاها دست نخورده بود.

دردی در بدن نداشتم واحساس گرسنگی میکردم.

قرصها کار خودشان را کرده بودند. داشتم با خودم فکر میکردم که این دفعه هم نمیتوانم غروب دریا را ببینم.

زیر کتری را روشن کردم با صدای شایان که میگفت فلورانس ناینتینگل سفر ما چطوره،

برگشتم.

لبخندی زدم و شالم را درست کردم.

گفتم: فلورانس ناینتینگل هم مریض شده.

گفت: ممنونم. خیلی زحمت کشیدی با وجود اینکه خودت هم حال خوشی نداشتی و معلوم بود از سرمای دیشب مریض شدی، ولی به دادم رسیدی. حالا به جبران زحماتت یه کادو پیشم داری.

چشمهایم را گشاد کردم و گفتم: ولی من اینکارها رو واسه کادو نکردم.

گفت: میدونم. باز رگ استقلالت بالا نزنه. این بی ادبیه که زحمت فرشته مهربونی مثل تو رو که پینوکیوی چوبی رو امروز حیات دوباره داده ، جبران نکنم.

- اولا از لطف شما ممنونم. دوما من به چیزی احتیاج ندارم.

- باشه! پس غروب دریا تعطیل

جیغی کشیدم و گفتم: چی گفتی؟ چی تعطیل؟

- میخواستم به پاس محبتی که به من کردی، همونطور که قول داده بودم، ببرمت غروب دریا رو ببینی. ولی خب تو مغرور تر ازاین هستی که هدیه منو قبول کنی؟

(باز گند زدی شیدا! تو که میدونی این تورو بهتر از خودت میشناسه می ایستی کنارشو هی واسه خودت کلاس میای!!)

با لحن التماس کننده ای گفتم: اگه این دفعه بگم پشیمون شدم و کادوتو قبول می کنم چی؟

قهقه ای سر داد که به چند سرفه ختم شد و گفت: پس بدو خانم کوچولو لباستو بپوش. فلاسک چای رو هم بردار که به غروب دریا برسیم. یادت نره لباس گرم بپوشی چون هنوز قیافت رنگ پریده است.

به اتاق رفتم با عجله یک جین مشکی با تونیک لیمویی پوشیدم و سویی شرت مشکی ام را دستم گرفتم. شالم را برداشتم و در دلم گفتم یو هوووو!!!! میریم دریا.

از اتاق بیرون اومدم.

شایان گفت: آماده ای؟

گفتم یک لحظه لطفا٬ و سریع به دستشویی رفتم کیف لوازم آرایش راو در آوردم وضد آفتابم را به صورتم مالیدم . یک سایه کرم به همراه رژ مسی زدم و بیرون آمدم.

شایان نگاهی به من کرد و یک ابرویش را بالا انداخت و گفت: آها!! یادت رفته بود اعتماد به نفساتو برداری.

با کف دست یک ضربه به پشتش زدم و گفتم شیطون نشو دیگه!

یهو به خودم آمدم و فهمیدم چه غلطی کردم و دستم راجلوی صورتم گرفتم و از خجالت ذوب شدم. دلم میخواست عین برف آب شوم و تو زمین بروم.

شایان قهقه اش بلند شده بود و جلوتر آمد و صورتش را دم گوشم آورد و گفت: دستت سرخ شده! فکر کنم خجالت کشید!

دیگر واقعا آب شدم.

گفتم من.... من.... من. نمیدونم ......

با سریعا از هال خارج شدم و به حیاط دویدم.

دستهایم را جلوی صورتم گرفتم و به نفس نفس زدن افتادم

(این چه غلطی بود که کردی؟؟؟؟؟ نکنه شایانو با مرتضی اشتباه گرفتی؟)

بعد از چند دقیقه در هال باز شد و شایان در حالیکه زنبیل و فلاسک دستش بود تو حیاط آمد و گفت: خوب تنبیهم کردی. جای هیچ چیزو نمیدونستم با بدبختی همه چی رو پیدا کردم.

در حالیکه از کنارم رد میشد و من مات و مبهوت نگاهش میکردم گفت: مگه میخوای شب به دریا بری. دختر بدو داره غروب میشه!

بعد از آن اتفاق نمیخواستم تنها با شایان به دریا بروم و گفتم: آقای شایان! رها رو هم با خودمون ببریم؟

گفت: نه! مگه قرار نشد دوتایی تنها بریم؟

گفتم: آخه اون از روزی که اومده دریا نرفته!

گفت: شما دلتون شور رها رو نزنه . محض اطلاع شما دو ساعت پیش ٬ کبری خانوم و خواهرش بچه هارو به دریا بردن . تا حالا هم باید قصر ماسه ای رو ساخته باشن. بجنب دم غروبه!

بیصدا دنباش راه افتادم. از او خجالت میکشیدم.

باید یک جوری بحث را پیش میکشیدم تا ازاو معذرت بخواهم و به او بفهمانم که آدم بیجنبه ای نیستم.

تو ماشین سرم پاییین بود و با ریشه های شالم بازی میکردم.

ماشین را کناری نگه داشت و رویش رائبه من کرد و گفت: شیدا!

به آرامی و در حالیکه سرم را بلند نکرده بودم گفتم : بله

گفت: به من نگاه کن!

- نمیتونم

- میشه بگی از چی ناراحتی که از لحظه راه افتادن تو خودتی؟

- من خیلی معذرت میخوام

- بابته؟

- من اصلا دختر بی ادبی نیستم. بخدا یک آن فکرکردم که شما محمد برادرم یا مرتضی پسر عمه ام هستید که اون کار زشت رو انجام دادم.

- مگه من به تو به خاطر اون کار اعتراضی کردم؟

- شما بزرگوارتر از اونید که بچه بازیهای منو به روم بیارید.

دومرتبه گفت: به من نگاه کن.

سرم را بلند کردم نگاهم در نگاهش افتاد. دو مرتبه سرم را پایین انداختم.

بلندتر و جدی تر گفت: به من نگاه کن

از ترس سرم را بالا آوردم .

نگاهش گرم و مهربان بود.

- من خیلی خوشحالم که شما منو مثل برادرتون میدونید. خواهش میکنم واسه این مسائل پیش و پا افتاده اون چشمهای زیباتونو غمگین نکنید. همین جا این موضوع رو فراموش کنید و سعی کنید از وقتتون لذت ببرید.

با این حرفش کوله بار شرم از وجودم رخت بربست.

( مثل اینکه اونهم دنبال تلنگری بود که بره پی کار خودش!!!)

خنده ای ملیح کردم و گفتم: ممنونم

گفت: تا حالا کسی بهت گفته که لبخندت خیلی زیباست؟

- خیلی ها اینو میگن ولی من اینطور فکر نمیکنم. خنده من هم خنده است مثل بقیه خنده ها

- تو وقتی میخندی چشمهات هم با لبهات همراهی میکنه و برق شادی رو کاملا میشه از انتهای اون سیاهی مطلق چشمهات دید.

- پدرم هم بارها گفته که شیدا با خنده هاش منو در برابر کارهای انجام شده قرار میده. بابام معتقده من خیلی شبیه مادرم هستم خصوصا مدل لبخندمون. و پدر هم اولین بار که مادرمو میبینه اسیر همین لبخندش میشه.

- مادرتون باید خیلی زیبا باشند.

- چهره مامانم مثل گل مریم لطیف و زیباست.

- چه تشبیه جالبی. خوش به حال پدرتون!

- پدرم دیوانه وار عاشق مادرمه. با وجود اینکه 35 سال از ازدواجشون میگذره هر روز عشق پدر به مادر بیشتر میشه من تا حالا ندیدم پدرم شبی رو بدون مادرم سر کنه.

خلاصه ای از عشق شورانگیز پدر را برایش تعریف کردم. البته با کلی سانسور و اوهم در حالیکه به جاده نگاه میکرد به حرفایم گوش میداد.

بعد اتمام حرفهایم آهی از روی حسرت کشید و گفت: به پدرتون غبطه میخورم و بعد ادامه داد: نظر خودتون درمورد عشق چیه؟ آیا به نظر شما عشق رو باید پیدا کرد و یا به قول دکترم ذره ذره خودش به سمت هرکسی میاد.

گفتم: عشق بزرگترین موهبتی است که خداوند به مخلوقاتش داده و خاص فقط انسان نیست. عشق مادر به فرزند. عشق شوهر به همسر و بالعکس که در هر موجود زنده ای دیده میشه. و عشق به هر چیز دیگری. من به وضوح عشق رو تو رفتارهای پرنده ها و گلها هم میبینم.

به نظر من عشق چیزی نهفته در وجوده که انسانو به بالاترین جایگاه بشری یا همان نزدیکی به معبود میرسونه.

زلیخا از عشق یوسف به خدا رسید. ابراهیم از عشق معبود آتشو حس نکرد و مریم از عشق به حضرت حق، عیسی رو در وجودش پیدا کرد.

- تا حالا عاشق شدی؟

- یکبار فکر کردم عاشق شدم ولی مدتهاست که پی بردم که اون یک جور هوس بود. عاشق واقعی به خواست معشوق دل میسپره نه به خواست دلش.

- فکر میکنی یک روز بتونی عاشق کسی بشی که به خاطر اون از همه چیزت بگذری و بتونی خواست اونو که بودن در کنارت هست برآورده کنی؟

- وقتی کسی عاشق واقعی بشه نا خود آگاه از خودش میگذره پس فکر کردن نمیخواد.

- دوست دارم یکروز نگاه عاشقو تور چشمهات ببینم.

- من الان هم عاشقم.

با تعجب پرسید: عاشق کی؟

- عاشق طبیعت. گل . دریا. خورشید . ماه. ستاره ها . پرستوهای مهاجر و مرغان عشق در بند و خیلی چیزهای دیگه

از عشق اینها انرژی و حیات میگیرم.

- صحبت کردن باتو منو به یاد المیرا میندازه. اون هم مثل تو مهربون بود ولی فرق تو با المیرا اینه که هر روز در وجود تو نیروی تازه ای از عشق و حیات بوجود میاد. ولی اون یک شمع رو به افول بود. البته با وجود احترامی که برای المیرا قائلم باید بگم که تو خیلی ازالمیرا شادتر و زیباتری. علاوه بر این، حس گرفتن از طبیعت فقط خصوصیت منحصر به فرد تو ست.

به دریا رسیدیم.

خورشید در حال غروب کردن بود.

به محض پیاده شدن از ماشین موبایلمو درآوردم و چند تا عکس از زوایای مختلف از دریا گرفتم.

از شایان هم خواستم که با موبایلم در حالیکه رو به غروب قرار گرفته ام از من عکس بگیرد.

لب دریا ایستادم و به رو به رو خیره شدم.

گفتم : گرفتید؟

گفت: نه دستم لرزید دومرتبه

دفعه بعدی گفت عکس خوب شد.

زیر انداز را پهن کردم و بساط چای را چیدم.

هردو روبه روی هم و به فاصله روی زیرانداز نشستیم.

شایان پاهایش را تو شکم جمع کرده و دستهایش را دور پاها قلاب کرده بود و روبه دریا بود.

منهم پشت به دریا در حال چیدن ظرف شیرینی و ... روی فرش بودم.

خورشید کم کم اشعه هاشو از زمین دریغ میکرد. چند تا هات چاکلت تو کیفم بود

گفتم: چای میخوری یا هات چاکلت؟

گفت: اونها رو از کجا آوردی؟ یادم نمیاد من از خونه آورده باشم.

- برداشته بودم تو راه بخوریم که نشد . تو کیفم بود

با لحن مهربانی گفت: هات چاکلت لطفاً

یک جرعه از هات چاکلتها خورد و گفت: چه خوشمزه است. از چه برندی استفاده کردی؟

- مارک خاصی نیست همون که تو بازار زیاده

بعد از اینکه یک کم به شکممان رسیدیم شایان گفت: شیدا بریم؟

- امشب آخرین شبیست که اینجا هستیم میشه یک کم دیگه بشینیم.

- کار خدا رو چی دیدی شاید دومرتبه اومدیم.

- فکر نمیکنم من دیگه بتونم بیام. چون کارم شروع شده و کم کم باید به فکر امتحان پایان ترمم باشم. در ضمن اگه بخوام از مرخصیهام استفاده کنم، دوست دارم برم جنوب چون تا حالا دریای جنوبو ندیدم.

- فکر خوبیه. شاید این دفعه به جنوب رفتیم.

- ولی من دیگه نمیتونم با شما بیام. فکر نمیکنم خانواده ام اجازه بدهند

- خودم ازشون اجازه میگیرم فرشته کوچولو. حالا پاشو یک کم قدم بزنیم و بعد بریم خونه که صداشون در میاد.

وسایلها را جمع کردیم و تو ماشین گذاشتیم. در کنار هم٬ پا به پای هم در سکوت در کنار ساحل به سمت نوریکه در دوردستها چشمک میزد رفتیم.

به آسمان نگاه کردم ستاره ای زودتر ازبقیه خانه اش را ترک کرده بود و در آسمان تیره به ما چشمک میزد.

گفتم: آقای شایان!

نگذاشت حرفم را ادامه دهم رو به رویم ایستاد و گفت: تو تا کی میخوای منو آقای شایان صدا کنی؟

سرم را پایین انداختم و حرفی نزدم.

خیلی جدی گفت: اگه یه بار دیگه به من بگی آقای شایان جوابتو نمیدم

گفتم: سعی میکنم دیگه نگم

ادامه دام: حالا اگه گفتید چرا این ستاره زودتر از بقیه بیرون اومده ؟

نگاهی به آسمان کرد

گفت: چون از بقیه ستاره ها به زمین نزدیکتره٬ زودتر دیده میشه

- اشتباه میکنید

- یعنی دلیل دیگه ای داره؟!

- آره. اون زودتر از خواهر ها و برادرهاش تو آسمون ظاهر شده، چون میخواد پیشقدم در هدیه کردن نور عشق به زمینیان باشه.

به طرف من برگشت و نگاه عمیقی در صورتم انداخت و گفت: هیچ فکر نمیکردم که در زندگیم با دختر کوچولویی آشنا بشم که اطرافشو با این زیبایی تفسیر کنه وبه اطرافیانش بدون هیچ چشمداشتی حیات و سرزندگی ببخشه و بعد در حالیکه با دستش سویی شرتمو از دو طرف شونه هایم گرفته بود گفت: میتونم ازت خواهش کنم که منو به عنوان دوست خودت قبول کنی؟

- شما الان هم دوست من هستید.

از این حرف من لبخندی زد و گفت چرا امروز لیمویی پوشیدی؟

- چون میخواستم همرنگ خورشید بشم.

- تو خیلی از خورشید گرمتر و پرحرارت تری. اون فقط مدت کوتاهی گرماشو به دیگران میبخشه ولی هر کسی که کنار تو باشه در تمامی حالات ازت انرژی میگیره. تازه خورشید هم پیش تو کم آورد ندیدی تا تو اومدی اونم جا خالی کرد ورفت!!!!

- شما هم خیلی به من لطف دارید که از من تعریف میکنید. منهم یکی هستم مثل بقیه آدمها فقط کمی خصوصیاتم متفاوته.

گفت: همین تفاوت چیز قابل تحسینیه. من با دخترهای زیادی آشنا بودم. چه در انگلیس و چه در ایران ولی چیزی که تو رو متمایز از بقیه میکنه، روحیه شاعرانه توست. تا حالا ندیدم که کسی اینقدر زیبا با زبان شعر صحبت کنه.

- شما کجا شعر گفتن منو شنیدید؟

مثل اینکه خودش اززدن این حرف پشیمان شده باشد، فورا گفت: یکبار در دفتر رها چند خط شعر نوشته بودید و خواندم

هرچی فکر کردم یادم نیامد که کی در دفتر رها شعر نوشتم.

( حتما یه جای دفتر رها چیزی نوشتم که حواسم نبوده!!!)

گفتم: من این حسمو مدیون پدرم هستم. سالهاست که یاد گرفته ام با پدرم به زبان شعر صحبت کنم.

- چه جالب! پدرتون انسان فرهیخته و اهل دلی هستند. برخلاف پدر من که در زندگی فقط به فکر کار کردن و پول درآوردن بود و تقریبا با بچه هاش غریبه بود.

- شما چند تا خواهر وبرادرید؟

- پدرم از همسر اولش یک پسر داره که اسمش بابکه. اون با مادرش زندگی میکرد و ما تا شب ازدواجش اونو ندیده بودیم. الان هم با همسر و فرزندانش در آمریکا زندگی میکنن. از طریق فیس بوک باهاش در تماس هستم ولی خب رابطمون خیلی صمیمی نیست در واقع پدرم هیچوقت سعی نکرد اختلاف خودش و همسر قبلیش را در رابطه ما دخالت نده و این باعث شد که تنها برادرم با ما احساس بیگانگی داشته باشه. یک خواهر هم دارم که از من بزرگتره و تهران زندگی میکنه. دبیر ریاضی دبیرستانه. دوتا پسر داره و همسرش هم پزشکه. حالا تو از خودت و خانواده ات بگو

- ما سه تا خواهر هستیم و یک برادر. خواهرام یکی خونه دار ه که همسرش با وجود داشتن مدرک لیسانس شغل پدرشو که ساخت جواهرات فیروزه است دنبال کرده . خواهر دیگرم و شوهرش هر دو مدیر دبیرستان هستند و محمد هم قراره از امسال دانشجوی عمران بشه.

- خواهرهاتون هم شبیه خودتون هستند؟

گفتم: نه یکیشون بیشتر شبیه عمه ام است و دیگری شبیه خاله ام. چهره من شبیه مادرم است. به قول پدرم اون دوتا زینت داره یکی 47 ساله ویکی 26 ساله.

- خوش بحال پدرتون که اینقدر دنیا به کامشه

- بابام خیلی ماهه! اگه یه بار ببینی دیگه دوست نداری ازش دل بکنی.

- امیدوارم یه روز قسمت بشه اونو ببینم

و بعد ادامه داد: خب خورشید خانوم! ساعت هشت و نیمه.اجازه میدی برگردیم؟ باید زود شام بخوریم و سایلمونو جمع کنیم که صبح زود راه بیفتیم.

از این حرفش دلم گرفت. دوست نداشتم مسافرتم به این زودی تمام شود.

دلگیری من را فهمید و گفت: غصه نخور بازم میاییم. البته به شرط اینکه بتونم از باباتون اجازه بگیرم.

- شما چطور راحت حرف دل همه رو میخونید؟ از کجا پی به درون هرکسی میبرید؟

- کی گفته که من میتونم حرف دل همه رو بخونم؟

- خب الان شما فهمیدید که من از اینکه میخواهیم فردا از اینجا بریم ناراحت شدم و اون حرفو زدید.

- مگه شما همه هستید. من اصلا نمیتونم حرف دل کسی یا حتی شما رو بفهمم خودتون بهم میگید.

با تعجب به او نگاه کردم به صورتم خیره شد و گفت: چشمهای شما ست که درونتون رو لومیده. این چشمها با آدم حرف میزنن و آینه تمام نمای حالات و احساسات درونتونه. مثلا الان این چشمها میگن که خیلی متعجبید.

اصلا به این موضوع پی نبرده بودم، خودم از چشمهای مامان، عصبانیت، شادی، غم و حتی بیتابیشو میفهمیدم ولی چرا هیچوقت به این مسئله در مورد خودم پی نبرده بودم مگر چشمهای من کپی برابر اصل چشمهای مامانم نبود.

باید خیلی در مقابل شایان محتاط میشدم. او زرنگتر از این حرفها بود.

در راه برگشت شایان موزیک بی کلام ملایمی را گذاشتد.

پرسیدم: چند ساله که ویولون میزنید:

- 13 یا 14 سال.

- خیلی زیبا می نوازید. ننتهایی که میزنید با آدم حرف میزنه

- نه به زیبایی دکلمه کردن شما

- از آهنگها و ترانه هایی که گوش میدید معلومه که اهل دل هستید وبه شعر علاه دارید

- من این روحیه ام رو در انگلیس پیدا کردم

متعجب پرسیدم چطور همچین چیزی ممکنه

- دوری از مادرم و وابستگی که به اون داشتم باعث شد که به شعر پناه ببرم و کم کم شعر جزیی از وجودم شد و تمام تنهاییمو با خوندن شعر و نواختن موسیقی پر میکردم.

ویولون زدنو تو انگلیس یاد گرفتم. موسیقی رو از پایه شروع کردم و لی ویولونو به عنوان سازمورد علاقم انتخاب کردم و الان 14 ساله که بطور حرفه ای ویلون می نوازم.

- میشه یک خواهشی ازتون بکنم؟

- بفرمایید.

- اگه سی دی یا کاستی از نواختن ویلونتون دارید دوست دارم بهم بدید. رایتش میکنم و بعد برمیگردونم

به من نگاه کرد. چشمهایش از شعف میدرخشید.

- هیچوقت کسی ازم این درخواستو نکرده بود. نه خانواده ام، نه همسرم و نه نامزد سابقم مهشید

- خب شما همیشه در مجلساتون ویولن میزدید. پس دلیلی نداشته سی دی رو از شما بخوان

- ولی متاسفانه من هیچ وقت واسه المیرا و خوشبختانه هیچوقت واسه مهشید ویولون نزدم. ولی هر دوتا میدونستن که من ویولون میزنم.

- پس من خیلی دختر خوشبختی هستم که در اوایل آشناییمون از صدای نوازشگر ویولونتون بهره بردم

- آشنایی با شما برای من هم پر از لطف و سعادت بوده است.

به خانه رسیدیم.

چراغها روشن بود. وارد منزل که شدیم، حوری خانم برگشته بود.

رها هم مشغول بازی با لاکپشتش بود.

به همه سلام کردیم . چشم گرداندم همه بودند الا ارسلان.

شایان از طرز نگاهم فهمید که دنبال ارسلان هستم از روزبه پرسید پس ارسلان کجاست؟

ارسلان دم غروبی از همه خداحافظی کرد و به تهران رفت. از من خواست که از شما هم خداحافظی کنم.

کامران رو به کوروس کرد و با لحن معترضی گفت: یک کم تنها تنها بگردید!!! به خدا ما هم بلدیم بگردیم !!!

شایان بدون معطلی جواب داد: والا! تو و ریما خواب زمستونیتونو آوردید اینجا. از لحظه ورود همش خوابید ماهم که نمیتونیم معطل شماها بشیم. در ضمن ما جایی نرفتیم رفتیم لب دریا. شما هم میخواستید تو خونه میخ نشید و می اومدید.

خدایی که همتون موبایل دارید. میتونستید با ما تماس بگیرید و پیشمون میومدید.

با این جواب کامران ساکت شد و ریما یک نگاه شماتت بار به کامران کرد و آهسته گفت: خوردی بخور!

شام تمام شد. دیس خالی ته چین را برداشتم

(هیچی واسه مورچه ها نموند!!!!!)

بعد از شام من و کوروس روی مبل نشستیم و مشغول تماشای یک سریال تلویزیونی شدیم. هردو برای بار اول بود که سریال را می دیدیم و چیز یاز آن نمیفهمیدیم.

در واقع مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه است

هردو در این چند روز به هم عادت کرده بودیم، حتی اگر حرف نمیزدیم و در افکار خودمان غرق میشدیم.

بعد اتمام سریال به اتاق رفتم . تا سرم را روی بالش گذاشتم٬ خوابم برد.

موقع اذان با صدای خرناسهای حوری خانم از خواب بیدار شدم.

( دوشب نبود چه حالی کردم!!)

برای گرفتن وضو به هال آمدم.

چراغ اتاق شایان روشن بود حس فضولیم گل کرد.

چراغ دیوار کوب هال را که هر شب روشن میگذاشتند، خاموش کردم تا سایه ام زیر در اتاق آنها نیوفتد.

پاورچین پاورچین به سمت اتاق شایان رفتم. از پله ها بالا رفتم و فال گوش ایستادم. روزبه به شایان میگفت: تو چکار کردی کوروس؟

- فعلا هیچی . هر کار کردم نتونستم خودمو راضی کنم که این مسافرت بهمون زهر مار بشه. آخه پیشنهاد من شمشیر دو لبه بود یکطرف توافق بود و یکطرف مخالفت. فکر کنم هنوز وقتش نیست نیاز به زمان بیشتری دارم. میترسم همه معادله هام بهم بریزه.

روزبه گفت: هر طور صلاحه! بلاخره اگر کاری از دست من برمیاد بیخبرم نذار

- ممنونم . تو همیشه در بحرانی ترین لحظات زندگی همراهم بودی و بعد چراغ اتاق خاموش شد.

به آرامی پله ها پایین آمدم. و به طرف دستشویی رفتم.

(حتما از قرداد کاری حرف میزدن!. آخی ! واسه مذاکره به اون شرکت دارویی نرفته چون میترسیده اونها قبول نکنن و رو حال و هوای سفرمون اثر بذاره. چه انسان نازنینی. عسیییییسم!!!!!)

وضو گرفتم و چراغ دستشویی را خاموش کردم و از آن جا بیرون آمدم.

چشمم هنوز به تاریکی عادت نکرده بود.

تو همین حال و هوا ها بودم که ساق پایم به یک لبه تیزبرخورد کرد و دادم در آمد. شایان و روزبه با عجله از اتاقشان بیرون آمدند و چراغ را روشن کردند.

من در حالیکه اشک در چشمانم جمع شده بود و روی زمین افتاده بودم .ساق پایم را به شدت فشار میدادم.

تازه متوجه پله های دستشویی شدم که آن را از هال جدا میکرد. چون همیشه چراغ دیوار کوب هال روشن بود ٬ من پله ها را میدیدم ولی امشب که در حال عسیسم عسیسم گفتن بودم٬ از پله ها هم فراموش کردم.

شایان جلو آمد که من از زمین بلند کند.

از درد داد کشیدم و گفتم: به من دست نزنی ها!!!

شایان هاج و واج ایستاد و گفت: میخوام کمک کنم بلند شی.

گفتم: برو حوری خانمو بیدار کن.

(ماشالله علاوه بر ریما و کامران حوری خانم هم به خواب زمستونی فرو رفته بود وگرنه با اون داد من همه بیدار میشدن!!!!!)

شایان به سمت اتاق ما رفت و چند ضربه به در زد.

نخیر خر خر خانم چنان بلند بود که اصلا نمیشنید .

به طرفم آمد و گفت: بیدار نمیشه. نمیتونم تو برم. شاید لباس مناسب نداشته باشه.

خودم را با هر زحمتی که بود به بالای پله کشیدم و سینه خیز به سمت مبل رفتم و درحالیکه پشتم را به مبل تکیه دادم، پای آسیب دیده ام را دراز کردم.

روزبه با لیوان آب قند نزدم آمد و گفت: بخورید. رنگتون پریده..

در حالیکه هق هق از درد گریه میکردم، لیوان را از دستش گرفتم.

گفتم: چشمم زدید و گرنه من ده ساله که اصلا نیوفتادم

شایان گفت: حالا آب قندتو بخور. بعدا واست تخم مرغ میشکنیم٬ ببینیم کی چشمت زده نینی کوچولو!

از درد لب پایینم را میگزیدم و دندانهایم را روی هم فشار میدادم.

شلوارتنگ کوتاهی به پا داشتم که 10 سانتی بالای قوزک پا تمام میشد. شالم هم سرم نبود و موهایم مثل وحشیها دورم ریخته بود.

کلاه خواب سرم بود . با یک دست موهایم را جمع کردم و زیر کلاه خواب قرار دادم.

خدا رو شکرکه از ترس پشه ها تاپ نپوشیده بودم!

شایان با شدت دستم را از روی ساق پایم برداشت و گفت: این مسخره بازیها چیه در میاری نمیگی به ما برمیخوره؟ این قدر هم اون لباتو نچلون. نکنه میخوای اونارم یک بلایی سرش بیاری؟

چیزی نگفتم و هق هق گریه کردم. دستم خونی شده بود و خون از زیرشلوارم در حال جوشیدن بود. شلوارم را کمی بالا داد. ساق پایم کاملا بریده ودر حال خونریزی کردن بود.

روزبه گفت: کوروس بخیه میخواد.

شایان با حالت عصبی گفت: نه. اگه بریم چند تا کوک میزنن مثل کوکهای لحاف دوزی. ردش روی پاش میمیونه. با پانسمان فشاری سعی میکنیم خونشو بند بیاریم تا زخم جوش بخوره . بعید میدونم رگی پاره شده باشه.

من همینطور گریه میکردم و با ترس به خونهایی که روی ساق پایم جاری بود نگاه میکردم.

در حالیکه روزبه به طرف جعبه کمکهای اولیه در آشپزخانه میرفت، میگفت صد بار به آقا جواد گفتم یک سنگتراش بیاره و لبه این پله ها رو سنگ کنه .همش پشت گوش انداخت. حتما باید اتفاقی بیفته تا به حرف آدم برسن!

شایان سریع دستکش لاتکس را دستش کرد و یک کم بتادین روی گاز استریل ریخت و روی زخم گذاشت و با شدت فشار میداد.

با فشار دادن گاز استریل روی پا، مقداری بتادین به داخل زخم نفوذ کرد و چنان سوزشی در زخمم ایجاد کرد که از ته دل نالیدم. ضعف کرده بودم.

شایان سریع گفت: روزبه برو یک شکلات از رو میز بیار فکر کنم گلوکز خونش افتاده. روزبه دور خودش میچرخید.

زخمم ذوق ذوق میکرد.

شایان به روزبه گفت: تو برو بخواب. باید فردا زودتر راه بیفتیم. من به کم خوابی عادت دارم.

روزبه با گفتن شب بخیر به اتاقش رفت

شایان گفت: نمیدونم کی این دیوارکوبو خاموش کرده. اولین روز به همه توصیه کردم که چون شب این خونه خیلی تاریک میشه دیوار کوبو خاموش نکنن. ولی کو گوش شنوا!

و بعد یک نگاه به دستش و پای من کرد و گفت: درد داری؟

گفتم: دردش کمتر شده ولی زخمم نبض داره.

- نمیخواد امشب بری تو اون اتاق بخوابی. حوری خانم همچین خرناس میکشه که یک مرد جلوش کم میاره. تو چطور تو این سرو صدا خوابیدی؟

- دیدی که نه شب اول و نه امشب خوابم نبرد.

بدنم گرم شده بود . از آن سرمای اولیه خبری نبود. دلم میخواست همانجا روی زمین دراز بکشم.

- خوابت میاد؟

در حالیکه به زحمت چشمهامو باز میکردم گفتم : خیلی. ببخشید شما رو هم بیدار خوابه کردم

- اونروز تو فلورانس ناینتینگل شدی، امشب هم من دکتر ژیواگو! پس بیحساب شدیم.

با چشمان خمارم گفتم: خودم نگهش میدارم شما برید بخوابید.

چشمهایم از خواب خمارتر شده بود

گفتم: برید بخوابید. خودم پاز استریلو روی زخم نگه میدارم.

نگاهش به صورتم بود و پلک نمیزد

(ای خدا!!!! این چرا اینطوری نگاه میکنه؟؟؟)

- سرتو بذار روی مبل و بخواب

چشمهایم را باز کردم.

صبح شده بود .

هیچکس در هال نبود و من درحالیکه یک بالش زیر سرم بود و یک پتو رویم جلوی مبل به خواب رفته بودم.

تازه وقایع چند ساعت قبل را به یاد آوردم.

به ساعت دیواری نگاه کردم.

یکربع به هفت بود.

بلند شدم ونشستم.

پتو را کنار زدم و به پایم نگاه کردم.

باند پیچی شده بود.

روی شلوارم خون خشک شده بود.

دهنم مزه تلخی پیدا کرده بود.

به زحمت بلند شدم و لنگان لنگان به اتاقم رفتم همه خوابیده بودند. به هر جان کندنی بود لباسم را عوض کردم. شالم را سرم کردم و مسواکم را برداشتم و به دستشویی رفتم.

بالشم را روی مبل سه نفره گذاشتم و روی مبل دراز کشیدم و پتو را روی خودم کشیدم. درد پام کمی شدید شده بود.

با صدای تق و توق استکانها بیدارشدم. ساعت 8 صبح بود حوری خانوم وسایلها را جمع میکرد ویکی یکی بیرون میبرد.

در اتاق شایان باز بود.

بلند شدم و روی مبل نشستم.

شایان از در هال که وارد شد یک نگاه به من کرد و گفت: خوبی؟

گفتم: سلام. پام درد میکنه. فکر کنم باید عکس بگیرم.

- صبحونه رو که خوردی باهم میریم.

- مگه نمیریم مشهد؟

- چرا روزبه و حوری خانم و رها جلوتر میرن. من وشما هم بعد از گرفتن رادیوگرافی پات میریم.

- ریما و کامران چیِ؟

- اونها عصر راه میوفتن. شب رو هم میخوان گرگان خونه خاله کامران بمونن.

شایان درحالیکه چمدانش را از اتاقش بیرون می آورد گفت: با کمک حوری خانم ساکتو ببند تا ببرمش تو ماشین.

- ساکم بسته است خودم میبرمش. فقط یک تونیک باید از توش بردارم.

لنگان لنگان به اتاق رفتم تونیک سفیدی پوشیدم. تونیک تا زانو بود و دامن شلواریمو جمع میکرد .اعتماد به نفسامو به قول شایان تجدید کردم و ساکمو برداشتم و به سمت حیاط راه افتادم.

شایان تا مرا دید، خیلی جدی گفت: مثل بچه آدم ساکتو همین جا میذاری و میری روی مبل میشینی و تا من اجازه ندادم از اونجا بلند نمیشی. و گرنه مجبورم با طناب ببندمت و اونوقت دستم بهت میخوره.

با ادا و شکلک گفتم: چشم و ساکم را روی زمین گذاشتم و لنگان لنگان به سمت مبل رفتم.

بعد از صبحانه، روزبه، رها و حوری خانم به سمت مشهد راه افتادند و قرار شد بین راه مقداری غذا بخرند و نهاررا در جنگل گلستان با هم باشیم.

من و شایان هم به اولین مرکز بیمارستانی ساری رفتیم

طبق گفته پزشک اورژانس اثری از شکستگی و مویه دیده نمیشد و درد من بیشتر به دلیل کوفتگی بافت نرم اطراف بود. دکتر برایمقرص تجویز کرد و ما بلافاصله ساری را به مقصد مشهد ترک کردیم.

کوروس با سرعت میراند و برای اینکه من حوصله ام سر نره سیستمو روشن کرده بود و یک فیلم آمریکایی زبون اصلی ولی خیلی قدیمی گذاشته بود و هراز گاهی یک نگاه به فیلم میکرد. منهم واسه اینکه درد پامو فراموش کنم غرق در فیلم بودم.

میرسه.

فیلم بسیار احساسی بود که اشکم را درآورد.

شایان به من نگاه کرد و گفت: باز که چشمات بارونی شده؟

برای اینکه نفهمد تحت تاثیر فیلم قرار گرفتم گفتم: تو هم اگه پات قلم میشد بدتر از من گریه میکردی.

ماشین را به کنار جاده کشید.

(آخی خیالم از بابت علت گریه ام راحت شد حالا میتونم دلی از عذا در بیارم!)

زدم زیر گریه! حالا گریه نکن، کی گریه کن!

شایان هراسان به من نگاه کرد وگفت: یعنی تا این حد پات درد میکنه.

در حالیکه اشکهایم رو صورتم روان بود گفتم: اهوم

شاید قرص مسکن و خواب آور را از پاکت داروهام برداشت و به من داد.

(ای بدبختی!!! حالا چطوری این قرصها رو الکی بخورم!)

چاره ای نداشتم هردو تا را خوردم

( خدایا خودمو به تو میسپارم!)

شایان به اجبار من را عقب فرستاد و گفت به در تکیه کنم و پایم را روی صندلی دراز کنم.

خود کرده را چاره نبود٬ باید انجام میدادم وگرنه حسابی ضایع میشدم.

به عقب رفتم و همان کاری را که شایان گفته بود، انجام دادم.

ماشین دومرتبه راه افتاد.

سرم را به شیشه تکیه دادم. چشمانم از خوردن داروی خواب آور سنگین شده بود و خوابم برد.

در یک آن باشدت سربینوایم به شیشه ماشین خورد و با گفتن آخ از خواب پریدم.

گیج گیج خواب بودم و زمان و مکان حالیم نبود. در عالم گیجی متوجه شدم ماشین ایستاد و بعد قرار گرفتن جسمی نرم را بین شانه هایم و زیر سرم احساس کردم و بوی تلخ ادوکلن مردانه توی بینیم پیچید.

( رسما با شایان دختر خاله شدم!!!!!!)

با صدای شایان که میگفت شیدا بلند شو، رسیدیم٬ چشمایم را باز کردم و از ماشین خارج شدم.

بعد از نهار حوری خانم کیفش را برداشت که به ماشین ما بیاید

شایان گفت: حوری خانم! شما تو ماشین روزبه بشین. رها رو هم با خودت ببر. اگه پای شیدا خانم دو باره درد بگیره باید عقب بشینه.

دلم خنک شد. نه اینکه خیلی خوش صحبت بود، میخواست بیاد ور دل منم بشینه!!! آینه دق)

احساسم از ابتدای سفر نسبت به شایان فرق کرده بود. در کنارش احساس امنیت و آرامشی داشتم که شاید در کنار پدرم این احساس به من دست میداد.

کوروس با سرعت رانندگی میکرد.

درد پام کاملا خوب شده بود.

روزبه به فاصله چند ماشین از ما عقب تر بود و کوروس از تو آینه حواسش به آنها بود که خیلی عقب نمانند.

از استان گلستان خارج شده بودیم به نزدیکی های بجنورد که رسیدیم، شیشه ماشین را کمی بالا دادم هوا سرد شده بود.

گفتم: این مسافرت از بهترین مسافرتهای من بود . اولیم مسافرتی بود که من بدون خانواده ام بودم. البته چند بار با اردوی دانشگاه تا اهواز و اصفهان رفتیم. ولی اونها فرق میکردند.

شایان گفت: خوشحالم که بهت خوش گذشته. به من هم خیلی خوش گذشت.

پرسیدم: چرا روزبه تا حالا ازدواج نکرده. داره کچل میشه. یک فکری به حالش نمیکنی؟

گفت: مگه کچلها داماد نمیشن؟

- خب دیرتر زن گیرشون میاد. چون خیلی از دخترها از مرد کچل خوششون نمیاد.

یکیش من. از اینکه زن مرد کچل بشم متنفرم.

- پس من خیلی خوش شانسم

حرفش دو پهلو بود نفهمیدم منظورش من بودم یا اینکه چون کچل نیست هوا خواه بیشتری دارد.

گفتم: شماعلاوه بر پر مو بودن، خودشیفته هم هستید. واحداشو با نمره بیست پاس کردید. خب این امتیاز خیلی بزرگیه که شما دارید!

در حالیکه خنده اش را میخورد گفت: خوشحالم که تو هم زود به این نتیجه رسیدی

- یه نوشابه واسه خودتون باز کنید. یک کارت تبریک هم پست کنید.

بلند بلند خندید و گفت: از دست تو با این زبونت! از فردا که قراره نبینمت دلم واسه زبون درازیت تنگ میشه

بی هوا پرسیدم : مگه کجا میخواهید برید؟

- هفته دیگه باید برم انگلیس. یک سری کار دارم باید انجامش بدم. معلوم نیست کی کارم تموم بشه شاید ده روز طول بکشه شاید هم یکماه یا بیشتر. قرارداد شرکت داره تموم میشه باید زودتر قرار داد جدیدو ببندم وگرنه با این اوضاع٬ رقبا دمار از روزگارم در میارن.

ادامه دادم: جواب سوال منو ندادید؟

- آها!! در مورد روزبه میگی؟

- بله

- روزبه دیوونه است. معیارهای عجیب غریبی واسه خودش داره. تا حالا به اندازه اون شویدهای رو سرش رفته خواستگاری ولی هر دفعه یک بهانه ای آورده . یکی رو میگه دماغش کجه. یکی رو میگه ابروهاش تا به تاست. خلاصه همه رو خسته کرده.

- فکر کنم فرد مورد نظرشو پیدا کردم

با تعجب پرسید یعنی چی؟

یکی از دوستام، اسمش فرشته است. همکلاسی دانشگاهمه و الان به عنوان مترجم تو دارالترجمه دکتر حکیمی کار میکنه. قیافه خواستنی و با نمکی داره. در ضمن کمی تا قسمتی هم شیطونه. دختره مستقلیه . میتونه همسر خوبی واسه روزبه بشه.

گفت: حالا که اینقدر خوبه چرا واسه من نریم؟

از این حرفش به من برخورد. حس عجیبی به من دست داد. یک حس مالکیت روی شایان که نمیخواستم از دستش بدهم. این یک تجربه جدید بود که من با هیچ مردی حس نکرده بودم.

با عصبانیت گفتم: نخیر! به درد شما نمیخوره. واسه روزبه خوبه. خودم یکی دیگه واست پیدا میکنم.

کوروس ادامه داد: باشه حالا عصبانی نشو! حالا چکاری از دست من برمیاد؟

- شما به من زنگ میزنید البته باید فرشته هم اونجا حضور داشته باشه. شما منو دعوت میکنید و من میگم مهمون دارم و فرشته مهمونمه. بعد شما میگید با اون تشریف بیارید. روزبه رو هم دعوت میکنید .فقط خودمون باشیم. اونجا فرشته و روزبه همو میبینن. اگه روزبه پسندید که صد درصد میپسنده، من با فرشته مسئله رو عنوان میکنم.

کوروس خنده ای کرد وگفت: موافقم. نمیدونستم که تو عضو فعال بنگاه شادمانه ای؟

(خدایا ! کجا این کلمه بنگاه شادمانه رو شنیدم؟!

- هیییییییی!!! بدم نمیاد به عروسی دعوت بشم از این دورو بریها که بخاری در نمیاد پس خودم واسشون دست بکار میشم.

- خب حالا این مهمونی داماد کُشون کی باشه؟

- قبل از مشرف شدن شما به انگلیس

- قبول

- تو رو جون عزیزاتون یک وقت لو ندید که فرشته ازم دلگیر میشه. اونوقت با هام قهر میکنه و خودت مجبور میشی هفته ای دو بار منو با ماشینت ببری گردش.

- اگه قراره اینطوری تنبیه بشم حاضرم خودم اونشب همه چی رو به فرشته خانم بگم.

- این روزبه بیچاره داره فسیل میشه باید به دادش برسیم.

- کاشکی یکی هم به داد ما برسه.

- یکی رو سراغ دارم که خیلی خوبه. مهربون. باگذشت. وقتی حرف میزنه آدم دلش میخواد بره لپاشو بکنه. حرفهاش مزه قند و عسل میده خصوصا وقتی داستان میگه. همه دوستش دارن.

با حالت شوخی گفت: خب وقت بگیر بریم خواستگاری

- فقط یه ایراد کوچولو داره

- چی هست؟

- 78 سالشه. مادر بزرگه مرتضی ست

یک نگاه شیطونی به من کرد و گفت: شیدا یه روزچنان تلافی این شیطنتاتو بکنم که تو کتاب گینس بنویسند

- زحمت نکشید اسم من هزار بار رفته تو گینس. دیگه واسم جا ندارن

از این حرف من منفجر شد و بلند بلند خندید گفت: هیچوقت عمرم به اندازه این چند روز نخندیدم. تو عین کتاب جوک میمیونی

گفتم: بلا نسبت. روم به دیوار

- حالا یه چای واسم بریز. یکی هم واسه خودت.

- که دستامم بسوزه، خوب چلاق بشم. پام که شل شد دستمم بسوزه، کمپلکسم کامل میشه.

از آینه نگاه کرد و گفت: روزبه اینا عقب موندن. همینجا نگه میدارم و چایی میخوریم تا اونها هم بیان. دلم میخواد با هم چایی بخوریم.

دوباره سوار ماشین شدیم. نزدیکهای قوچان بودیم هوا تاریک شده بود.

به موبایل روزبه زنگ زد و گفت: شامو به یک رستوران خوب تو قوچان بریم. نمیدونم روزبه چی میگفت که کوروس جواب داد مگه میخوای بری خواستگاری که میگی سر و وضعم درست نیست. چند تا پیس اسپری بزن بوی دودتم میره.

بعد از شام به سمت مشهد راه افتادیم.

تمام راه شتیان از خاطرات دوران دانشجوئی اش در لندن میگفت.

زمانیکه من را دم خانه ام پیاده کرد، گفتم: این چند روز خیلی به من خوش گذشت. از صمیم قلب ازتون ممنونم.

گفت: خدا حافظ خانم کوچولو و به سرعت دور شد.

به خونه که وارد شدم، بوی غریبی را احساس کردم.

(عجیبه دلم واسه خونه تنگ نشده !)

روز بعد دیر از خواب بلند شدم و با سرعت خودمو به آموزشگاه رسوندم. سوغاتی گلبرگ را دادم و او هم کلی قربون صدقه ام رفت و حسابی با بوسهایش آب لمبوم کرد.

( از موقعی که عروس شده، خیلی بی حیا شده!!!)

آنروز دعا میکردم که زودتر شب شود و من بتوانم بعد از چند روز با دوست مجازی عزیزم ارتباط برقرار کنم. بالاخره ساعت 11 شب رسید و من بیقرار پشت کامپیوتر نشستم و منتظر جامیسوو شدم.

جامیسوو: سلام بر مارکوپلو

- سلام بر دوست مارکوپلو

- مسافرت خوش گذشت؟

- عالی بود. از همه چیز برایش گفتم از روز اول سفر و اینکه بطور اتفاقی مجبور شدم تمام راه را همراه کوروس باشم.

- از احتمال تصادف لعنتی و ترس ازاینکه اگر مشکلی پیش می آمد خانواده ام در موردم چه فکر میکردند. از روزبه . ریما. کامران. ارسلان و حتی دایا گفتم. از تمام لحظاتی که با کوروس بودم نوشتم و اینکه چطور سعی میکرد خواسته های کوچک مرا برآورده کند. از آن شبی که به ساحل رفتیم و کوروس ویولون میزد. از روزی که برای غروب خورشید به دریا رفتیم. از آهنگهایی که کوروس میگذاشت و از دلتنگیهایش نوشتم. از افتادنم روی پله ها و کمکهای کوروس نوشتم. از این گفتم که چقدر در شناختش اشتباه میکردم و او در واقع یک انسان کامل است با تمام خصوصیاتی که یک مرد نجیب. از خود داری اش گفتم واینکه چقدر در طول سفر قابل اعتماد بود و اینکه دیگر از او نمیترسیدم . و او مثل سرزمین عجایب کشف نشده است. و دوبار هم به او گفتم آفتاب پرست که جامیسوو از دستم ناراحت شد و شکلک عصبانی فرستاد. از این گفتم که کوروس از من خواسته که دوستش بمانم و به او بگویم کوروس نه آقای شایان. نوشتم. نوشتم و نوشتم تمام لحظات سفر و احساسات عجیبی را که درگیرش بودم. تمام ضد و نقیضهای احساساتم و دوپهلو حرف زدنهای کوروس. از این نوشتم که احساس جدیدی در من در حال شکل گیریست و دلم نمیخواهد به این احساس پا بدهم. و دنیای آرامی را که دارم بهم بزنم. و او فقط میخواند و چیزی نمینوشت . فقط با فرستادن شکلکهایی نظرش را میگفت. حدود یکساعت برایش نوشتم وبعد از اتمام حرفهایم نوشتم: تو چیزی نداری که به من بگی؟

نوشت: توصیف لحظات من در این روزها به زیبایی توصیف لحظات تو نیست. نمیخوام با حرفهای کسل کننده ام، خوشی به یاد آوری خاطرات مسافرتتو بهم بزنم.

با نوشتن خاطرات مسافرتم و بیان احساساتم عمق هیجاناتم را کم کرده بودم. و شب با آرامش بیشتری به خواب رفتم.

آن هفته کلاس رها رو کنسل کردم تا به کارهای عقب افتاده ام برسم.

اواسط همان هفته کوروس به من زنگ زد. تو کافی شاپ آموزشگاه بودم. به گوشیم نگاه کردم اسم شوالیه افتاده بود. چند روزی میشد ازش خبر نداشتم. با دیدن اسمش قلبم به تکاپو افتاده بود. عجیب بود که در این چند روز به او وابسته شده بودم. انگار سالهاست که میشناختمش. دلم برایش تنگ شده بود.

کوروس: سلام بر خانوم کوچولی بی معرفت

- سلام بر پسرشجاع با معرفت

- زنگ زدم ببینم هنوز در بنگاه شادمانه فعالیت داری؟

جیغی از شادی کشیدم که همه مشتریهای کافی شاپ چپ چپ به من نگاه کردند. از من به عنوان معلم زبان انگلیسی آن آموزشگاه این کارها بعید بود.

- چه خبرته دختر؟ پرده گوشم پاره شد.

- کوروس جدی میگی ؟ میخوای واسه روزبه آستین بالا بزنی؟

- چرا که نه. اینو قاطی مرغها میکنیم و چه بهتر که رییسش دوست تو باشه اونوقت تو هم تو سفرها و پیک نیکها راحت تری. منت این ریمای خواب آلو روهم نمیکشیم.

- کی؟ چه وقت؟

- این هفته 5 شنبه شب.

- پس من امروز میرم پیش فرشته و اونو واسه 5 شنبه به خونمون دعوت میکنم وقتی قبول کرد یه تک زنگ بهت میزنم. تو بعد زنگ بزن و منو دعوت کن. و بعد با صدای لوسی گفتم مثلا من هی ناز میکنم تو هم مثلا نازمنو میکشی. آخر سر من میگم مهمون دارم و تو میگی قدم هردوتا تون روی چشم باشه؟

- این همه حرف زدی که مراسم نازکشون راه بندازی و بعد دوتایی جفت پا برین رو چشمام نه؟

با لحن کشیده ای گفتم: واسه دل روزبه دیگه! بعدا واست جبران میکنه.

- خوش بحال روزبه . ای خدا میشه کسی هم به فکر دل ما باشه.

- غصه نخور واسه اونم یه فکری میکنیم. من باید برم. کلاسم شروع شده.

- باشه. برو. فعلا تو از فرشته خانم اُکی رو بگیر تا بعد.

در حالیکه با عجله از پله ها به سمت کلاسم بالا میرفتم اسم شوالیه رو ادیت کردم و به نام کوروس سیو کردم.

خدا خدا میکردم ساعت زودتر بگذره و من شب با فرشته برم پیاده روی و نقشمو عملی کنم.

روز ملاقات من با فرشته فرا رسید. به محض سوار شدن در ماشینش، سوغاتیش را دادم. وقتی کادویش را باز کرد، از خوشحالی جیغی کشید که منم همراهیش کردم.

آقایی از کنار ماشینش رد شد و یک نگاه به داخل ماشین انداخت و گفت: خدا شفا بده. واسش یک شکلک درآوردم که اوهم سرش را به علامت تاسف تکان داد و رد شد.

با فرشته به پارک ملت رفتیم.

گفتم: فرشته یک کم رو نیمکت بشینیم. من یک کم خسته ام بعدا میریم پیاده روی.

چیزی نگفت و کنارم نشست.

گفتم: فرشته 5 شنبه شب شام میای خونمون.

- به چه مناسبت؟

- دور هم بودن. یعنی منو تو دور هم باشیم آخه محمد تا شنبه که کلاسهاش شروع نشه نمیاد. تقویمشو در آورد و نگاهی بهش انداخت و گفت: باشه. میام

- قول دادی ها؟

- گفتم که میام!

- گفتم شبم باید بمونی آخه فرداش جمعه است و من تعطیلم.

- گفت: اینو قول نمیدم باید ببینم خانواده ام چی میگن؟

- خودتو لوس نکن هرکی ندونه میگه چقدر بچه ننه یی.

- سعی میکنم . تو که میدونی بابام چقدر گیره.

- پاشو بریم پیاده روی. و هردو باهم بلند شدیم

وقتی فرشته چند قدم ازمن جلو افتاد یک میس کال برای کوروس زدم.

اوهم مثل اینکه پای گوشیش نشسته بود، فورا به من زنگ زد.

گوشی را برداشتم و گفتم بفرمایید

- سلام بر عضو فعال بنگاه شادمانه

- سلام آقای شایان حال شما چطور است؟

از این لحن من خنده اش گرفت و گفت: خوبه خوب. مثل نسیم بهاری

یواش دم گوشی گفتم خیلی اینطرف و اونطرف نوزیها گیر بیفتی؟؟؟

- اگه گیر افتادم تورو هم با خودم میبرم

متوجه شدم فرشته ایستاده و به مکالمه من گوش میدهد.

- بله! بله! شما صحیح میفرمایید

- طرف اونجاست؟

- بله. بله

- من حالا چی بگم؟

- شرمنده آقای شایان من 5 شنبه شب نمیتونم خدمتتون برسم

- آها! مراسم ناز کشون شروع شد.

- شما لطف میفرمایید. همونطور که عرض کردم مقدور نیست. من از قبل واسه 5 شنبه شب برنامه ریزی کردم.

- این حرفها که زدی یعنی داری ناز میکنی نه؟ خب تو ناز کن منم تا ابد نازتو میخرم.

پشت تلفن از این حرفش جا خوردم و چشمهایم 24 تا شد.

فرشته از تغییر حالت چهره ام به من مشکوک شده بود.

در حالیکه به سمت من می آمد پرسید شیدا کیه؟ چی شده؟

باید یه جوری صحبت را جمع و جورش میکردم. داشتیم گند میزدیم

( اونم چه جورم!!!

با دست به فرشته اشاره کردم که جلوتر نیاید و خودم هم چند قدم اونورتر رفتم و یواش گفتم: مثل اینکه حالت خوب نیست ها ؟ این دری وریها چیه میگی؟

و بعد بلند گفتم: جناب شایان من 5 شنبه شب مهمون دارم

شایان بدون توجه به این اعتراض قهقهه میزد.

با اتمام حرف من گفت: خب لطفاً هردوتا تون جفت پا بیان رو چشمام.

رویم را به سمت به فرشته کردم هول شده بودم. او به صحبتم مشکوک شده بود.

با لحن با نزاکتی گفتم: فرشته جان آقای شایان میگن هر دوتاتون بیاین رو چشمام.

فرشته با تعجب گفت: هاااااا

هول شدم وگفتم: نه! منظورم اینه که میگه قدم هردو تا تون روی چشمهای ما. منت میذارید اگر دعوت منو قبول کنید.

و بعد بدون اینکه مجال تصمیم گیری به فرشته بدهم گفتم: چشم! مزاحم میشیم.

و او در حالیکه مخندید میگفت: قدم خانم کوچولو رو هر دوتا چشمام تا آخر عمر.

(نه بابا!! اصلا حالش میزون نیست. پرت و پلا میگه!!! نکنه از اون کوفتی ها باز خورده؟!!)

سریعا گفتم خداحافظ و گوشی رو قطع کردم و به فرشته یک لبخند مسخره زدم.

فرشته گفت: معلوم هست تو امشب چته؟کی بود؟

- شایان. پدر همون دختری که میرم خونشون بهش زبان درس میدم. واسه 5 شنبه شب مارو دعوت کرده شام خونشون.

فرشته سریعا گفت: منکه نمیام

- تو غلط میکنی نیای. یارو کلی منتمونو کشیده بریم. تو نیا بعد هم منو با یک تیپا از خونشون بیرون کنه. مگه قرار نبود 5 شنبه شب بیای خونه ما. خب حالا با هم به خونه شایان میریم .تازه اونجا از خونه من هم بیشتر تحویلت میگیرن. خونه من فوقش یه سوسیس تخم مرغ بهت میدادم ولی اونجا با چند مدل غذا دلی از عزا در میاریم. تازه چند تا آدم باکلاس هم میبینی!1

گفت: شیدا جدی مهمونیشون خیلی مفصله؟ من لباس مناسب ندارم

- فکر نمیکنم. چون گفت این مهمونی رو واسه تشکر از من داره میگیره. احتمالا یکی دوتا از دوستاشون هستند. تو هم همون کت شلوار اسپرتی رو که با هم خریدیم بپوش. کتش بلنده . مانتو هم نمیخواد بپوشی.

برای رسیدن روز مهمونی کوروس ثانیه شماری میکردم.

فردای آنروز یک پیامک به این مضمون به کوروس دادم که سلام بر سرزمین عجایب. فرشته نمیدونه که من با شما ها شمال اومدم خواهشا ریما و شوهرشو دعوت نکن به روزبه هم سفارش کن.

جواب داد خیالت تخت باشه خانم کوچولو

دیگه من رسما از شیدا به خانم کوچولو تغییر نام داده بودم.

بالاخره روز موعود رسید. آن روز در حمام آنچنان کیسه کشیدم که بدنم تا دو روز میسوخت. انگار حمام عروس بَرون رفته بودم.

قرار بود فرشته ساعت 7 شب دنبالم بیاید. خودم را حسابی درست کردم

ساعت از 7 گذشته بود که فرشته به دنبالم آمد. در اون کت شلوار اسپرت کرم با راههای قهوه ای تیره و آرایش کرم قهوهای مات خیلی جذاب شده بود.

(حیف فرشته واسه روزبه!!)

وارد منزل شایان که شدیم، او برای استقبال از ما به حیاط آمد.

( عجب جیگری شده با این پیراهن مردانه سوسنی که آستیناشو تا آرنج بالا داده و شلوار جین نوک مدادی!!!)

وقتی وارد شدیم هنوز روزبه نیامده بود.

گفتم: فکر کنم ما زود اومدیم؟

- کسی قرار نیست بیاد فقط آقای راستین قراره تشریف بیارن.

- من فکر میکردم تعداد بیشتری مهمون داشته باشید؟

جلوی فرشته فیلم و سیانس بازی میکردیم.

- در واقع رها خیلی دلش واستون تنگ شده بود و ما گفتیم این هفته که واسه کلاس رها جان تشریف نیاوردید حد اقل قبل از رفتن من به انگلیس دور هم باشیم.

- انشالله کی عازمید؟

- شنبه ساعت 8 شب پرواز دارم

یکربع از ورود ما میگذشت که برج زهر مار٬ حوری خانم، واسه احوال پرسی وارد شد. چنان با من رسمی برخورد میکرد که انگار صد سال بیگانه ایم.

(این از تفلون هم نچسب تره!!)

حوری خانم از ما پذیرایی کرد. چند مدل شیرینی و چند مدل میوه و شکلات و آجیل . مثل اینکه امشب بله برون و شب چله فرشته و روزبه بود که شایان این همه تدارک دیده بود.

بلاخره شاه داماد آمد. با یک تیپ خارق العاده . شلوار خوش دوخت آبی نفتی به همراه پیراهن آبی آسمانی بی حال و کتی که چهار خانه های آبی نفتی و سورمه ای داشت.

ترکیب رنگهای کرواتش با رنگهای کتش ست بود. کوروس روزبه و فرشته را به هم معرفی کرد.

روزبه رو بروی فرشته نشست.

خودم را سرگرم پوست کردن میوه نشان دادم ولی تمام حواسم به روزبه بود که زیر چشمی فرشته رو می پایید.

(والا! ایجور که فرشته ملوس شده هرکی نپسندش یه جای مخش تاب داره!!)

کوروس روی مبل کناری من نشست و مشغول صحبت کردن با من شد.

روزبه شروع به پرسیدن یکسری سوالات در مورد کار و تحصیلات فرشته کرد.

با سر مثلا حرفهای کوروس و تایید میکردم ولی شش دنگ حواسم پیش فرشته و روزبه بود.

کم کم صحبتهای روزبه و فرشته به مسائل اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشیده شد و با شناختی که من از دوره دانشجویی داشتم این برایم خیلی عجیب بود که در هر زمینه ای فرشته حرفی برای گفتن داشت و به خوبی در بحث شرکت میکرد. روزبه در حال پوست کردن سیب بود و با دقت به توضیحات فرشته گوش میداد.

در همین موقع با صدای کوروس که میگفت: شیدا گوش میکنی چی میگم؟

گفتم: نه. حواسم به اونهاست.

- یعنی یک ساعته دارم واست حرف میزنم. چیزی متوجه نشدی؟

به صورتش نگاه کردم و حالت حق بجانبی گرفتم وگفتم: خب! نه که نفهمیدم. مگه من اومدم امشب اینجا با شما حرف بزنم. قراره دست این دو تا کبوتر عاشقو تو دست هم بذاریم. ببین چقدر زیبا روزبه بهش سیب تعارف میکنه.

کوروس گفت: خوش بحال فرشته کاش کسی هم برای من میوه پوست میکرد.

گفتم: من گفتم روزبه به فرشته سیب تعارف کرد نه فرشته به روزبه

با نگاه ملتمسانه ای گفت: حالا چی میشد که تو این کارو میکردی؟

خصمانه نگاهش کردم و گفتم: شما یه چیزیتون میشه ها؟. اون از دری وریهای پشت تلفن اینم از اینکه میخواهید نقش رومئو و ژولیتو براتون بازی کنم.

یک پرتقال از تو جا میوه ای برداشتم و به جای قبلیم برگشتم در حالیکه 8 چشمی فرشته و روزبه و می پاییدم.

چنان غرق صحبت بودند که توجه نمیکردند که ماهم آنجا حضور داریم.

روزبه هم یکسره به فرشته میوه تعارف میکرد. فرشته هم پررو دستش را کوتاه نمیکرد.

کوروس به خارج از اتاق رفته بود. یک پره پرتقال برداشتم خیلی ترش بود. مزه بها نارنج میداد. احتمالا اشتباهی از ظرف میوه سر در آورده بود.

تمام غدد بزاقی دهانم تیر کشیدند. وقت خوبی برای حالگیری از شایان بود.

بهار نارنج را پره پره کردم و توی یک پیش دست تمیز گذاشتم.

شایان از اتق بیرون رفته بود. بعد از چند دقیقه برگشت و در حالیکه صورتش به سمت روزبه بود به طرف من آمد و گفت: مثل اینکه این روزبه تو این مدت کم ، پسرخاله فرشته خانم شده ؟

گفتم: دقیقا مثل شما.

نگاهی که ازورای آن غم بیداد میکرد به من انداخت و گفت: چرا از کنف کردن من حال میکنی؟

دلم به اندازه ستاره های آسمان برایش سوخت.

در حالی که به چشمهایم حالت خمارگونه میدادم پیشدستی رو به او دادم و گفتم: حالا ناراحت نشو. اینو واسه شما پوست کندم.

چشمانش از شعف برقی زد و گفت: واقعا این برای منه؟

گفتم: چنان با حسرت به اون قاچ سیب دست دوستم نگاه کردی گفتم الان تو گلوش گیر میکنه.

گفت: همینطوری هم بود و بعد پره ای از میوه به ظاهر پرتقال برداشت و به دهان برد. به چهره اش خیره شده بودم تا بتوانم عکس العملش را موقع درک ترشی بیش از حد بفهمم. هرچه بیشتر به چهره اش نگاه میکردم چشمانم گشادترمیشد با ولع تمام پره های بهار نارنج را میخورد و اظهار میکرد خوشمزه ترین پرتقالی است که تا حالا خورده است. خودم شک کردم به اینکه شاید تا آن حد هم ترش نبوده که من واکنش نشان دادم.

بهار نارنجش را که خورد یک خیار از توی ظرف میوه برداشت و با دقت آن را پوست کند و بعد تکه تکه کرد و نمک زد و به سمت من گرفت.

گفت: بفرمایید خانم کوچولو.

از کاری که با او کرده بودم شرمنده شدم. من بیرحمانه بهار نهارنج را تو شکم او فرستاده بودم و اون چه سخاوتمندانه خیارش را به من تعارف میکرد.

از همان طرفی که به سمتم گرفته بود، یک تکه خیار برداشتم و با نگاهی اغواگرانه که حاکی از قدر دانی و شرمندگی بود به او چشم دوختم و گفتم: ممنونم از لطفتون

خیار را به دهن بردم. اولین گاز٬ دومین گاز. واااااااای خدای من!!!! از ته خیار به من تعارف کرده بود. از تلخی مزه زهر میداد.

دستم را جلوی دهانم گرفتم و به سمت دستشویی دویدم.

فکر کنم ده باری آب در دهان گرداندم تا یک کم از تلخی دهنم کاسته شد. وقتی با سالن پذیرایی رسیدم، شایان در حال قهقهه زدن بود. به چشمانش نگاه کردم برق که چه عرض کنم نور افکنهای شیطنت را تو چهره اش دیدیم. کفرم در آمده بود. دلم میخواست کفش پاشنه بلندم را از پا در بیارم و با ته میخیش بزنم وسط فرق سرش.

روزبه و فرشته که به واسطه قهقهه کوروس از عالم توهم خارج شده بودند و متعجبانه به من و او نگاه میکردند.

روزبه گفت: میشه کوروس جان بگی چی شده که ما هم بخندیم.

- هیچی نشده. واسه خودم یک جوک تعریف کردم

- بگو ما هم بشنویم

- نمیشه! بی ادبیه جلوی خانمها زشته

وبعد در حالیکه بلند بلند میخندید از سالن پذیرایی به سمت آشپزخانه رفت و از آنجا هم صدای خنده اش عالم را برداشته بود.

فرشته نگاهی به من کرد . از جا بلند شد و به طرفم آمد و گفت: شیدا چیزی شده؟

گفتم: نه فکر کنم فشارم افتاده. میشه یک شکلات بهم بدی؟

فرشته یک شکلات از تو شکلات خوری برداشت و به دهن من گذاشت

روزبه چشم از فرشته بر نمیداشت فکر کنم نقشه گرفته بود، هرچند که به قیمت سوسک شدن من تمام شده بود.

حوری خانم میز شام را چیده بود. فرشته دختر خوبی بود و حقش بود که همسر مناسب و زندگی راحتی داشته باشد.

شامو در نهایت آرامش صرف کردیم.

از دست شایان ناراحت نبودم.

(چیزی که عوض داره گله نداره! اگه من تنم نخاره هی به پرو پاش نمیپیچم! از قدیم گفتند کرم از خود درخته!)

در عوض ممنونش بودم که مهمانی امشب را به خاطر دوست من ترتیب داده بود. هرچند که دوست خودش هم بی نصیب نبود.

بعد شام، شایان، پیشنهاد داد که همگی به حیاط بریم و دور میز عصرانه خوری بنشینیم.

از این حرفش من بیشتر از همه استقبال کردم.

چه حالی داشت نشستن زیر آسمان پرستاره و محو تماشای ماه زیبا شد نو بوی عطر یاس را به شامه کشیدن.

فورا گفتم : من موافقم .

روزبه هم با سر موافقتش را اعلام کرد.

شایان اول به فرشته و بعد به روزبه تعارف کرد که بیرون بروند ومن هم بدنبال آنها بودم تا با عجله از سالن پذیرایی خارج شوم.

با کشیده شدن لباسم به عقب درجا میخکوب شدم.

برگشتم و با اعتراض به شایان که تونیکمو از پشت محکم گرفته بود گفتم: چرا اینطوری میکنید؟

گفت: مثل اینکه باور کردی این مهمونی مال توست. اونارو فرستادم بیرون که یک کم با هم تنها باشن. تو چرا می خوای مثل هویج بری وسط حس و حالشون؟

- خب شما بفرمایید که بنده الان چکار باید بکنم؟

- مثل دختر خوب چند دقیقه اینجا منتظر می ایستی و بعد بیرون میری.

- اونوقت جناب آلو کجا میرید؟

- خوشم میاد فورا تلافی میکنی.

- از هر دستی بدی با همون دست میگیری

- ولی جناب هویج و آلو رو اگه باهم قاطی کنند چی میشه؟؟؟؟؟ خورش هویج آلو!!! غذایی که عاشقشم!!!!

ادامه داد: بیا بریم تو آشپزخونه و خودمونو سرگرم یه کاری کنیم تا شک نکنن.

- اسراییل باید بیاد از تو نقشه های هوا فضاشو کِش بره. آخر حقه ای.

- تازه کجاشو دیدی!! حقه های بیشتری تو سردارم دنبال یه همپا میگردم.

بدون معطلی گفتم: منم پایه ام. عاشق شلوغی و حقه بازیم.

- به زودی خبرت میکنم.

با شایان به آشپزخانه رفتیم.

بعد از ده دقیقه گفتم: من میرم تو تراس. وگرنه این دوست ندید بدیدت دوستمو میخوره! اونوقت باید لباساشو تحویل مامانش بدم!

با ذوق گفت: تو هم فهمیدی؟

- بَه. من آخر کشف عشقهای دزدکی هستم.

- کاملا به هوش و ذکاوتت تو همین مورد پی بردم!!!!!

دوان دوان به تراس رفتم.

دیدم به به روزبه در حال سیو کردن شماره فرشته است و فرشته خانم هم مثل لبو سرخ شده است.

گفتم: فرشته جان! بریم.

فرشته هم فورا آماده رفتن شد.

بعد از تشکر زیاد از شایان، از خانه خارج شدیم.

در راه فرشته گفت: شیدا چه دوستهای خوبی داری با وجود اینکه وضع مالی خوبی دارن، ولی خیلی خاکی و خونگرمند.

- آره. مخصوصا اون کت چها رخونه.

فرشته از حرف من سرخ که چه عرض کنم کبود شد.

- عزیزم! چرا ناراحت شدی . این حق توست که در زندگی از کسی خوشت بیاد

- ولی من هیچی ازش نمیدونم.

- اونهم همینطور. ولی خب کم کم با هم آشنا میشین. مگه شمارتو ازت نگرفت.

گفت: چرا. حتی ازم دعوت کرد که باهم دوتایی یه روز بریم بیرون.

- خب پس مبارکه.

- چی رو مبارکه. هنوز که اون حرفی نزده

- من روزبه رو میشناسم او با شایان خیلی فرق میکنه. اون تا حالا با هیچ دختری بیرون نرفته . پس وقتی از تو دعوت کرده باهات گردش بره، یعنی رو تو جور دیگه ای حساب میکنه.

روز بعد ساعت 11 صبح از خواب بیدار شدم. آنروز دانشگاه کلاس فوق العاده داشتم و از ساعت دو بعد ازظهر تا 6 عصر علاف میشدم.

با صدای زنگ موبایلم از خواب بیدار شدم.

شایان بود.

(چکارم داشت؟!!)

گفتم: الو

گفت: سلام بر خانم کوچولوی سرزمین عروسکها

- اول صبحی زنگ زدی بگی چقدر نازم.

- اولا لنگ ظهره . بعدش من خود شیفته ام یا تو؟

- اون که صد البته شما! تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف

- تو شب تا صبح زبونت تو شارژه که از لحظه ای که بیدار میشه فعالیتشو با شدیدترین حالات ممکن شروع میکنه؟

- اون شارژ سر خوده. گفتم که من سولار پنلم. حالا چکار داشتی؟ داشتم خواب میدیدم.

- اولا، نقشمون با موفقیت انجام شد. دیروز بعد از رفتن شما روزبه گفت که از فرشته خوشش اومده و قراره دو سه روز دیگه که کارش سبک تر شد، بهش زنگ بزنه و باهم برن بیرون تا کمی در مورد خودشون صحبت کنن

دوما، میخوام امروز بهت لطف کنم و از خوردن تخم مرغ نجاتت بدم وظهر نهار دعوتت کنم شاندیز

- شرمنده من امروز از ساعت 2 تا 6 دانشگاه کلاس دارم

- شیدا الکی ناز نکن دیگه. من فردا دارم میرم انگلیس و معلوم نیست کی برگردم! میخوام روز آخری رو مثل دو تا دوست خوب باهم باشیم

- نازم کجا بود؟ به خدا کلاس دارم؟

- پس شب بریم. باشه؟

- باید ببینم

گفت: ببین! مراسم نازکشون راه میندازی باز من یه حرفی بزنم، میگی دری وری میگی

- خب پس ساعت 6 بیا دنبالم دانشگاه. آدرسشو که بلدی؟

- واسم اس ام اس کن.

- باشه و فعلا خدا حافظ

- بای

از خواب بیدار شدم دلم برای جامیسوو تنگ شده بود.

چند روز بود که فکری مثل خوره مغزم را میخورد. تصمیم داشتم عکسهایی که از غروب دریا گرفته بودم به همراه قاب عکسم برای جامیسوو به عنوان سوغاتی مسافرتم تو فیس بوک بگذارم.

به این وسیله میتوانستم تو فیس بوک او هم بروم و بفهمم کیه؟

از طرفی اگه او جزء فرندهام میشد، میتوانست عکس من را در فیس ببیند.

(اون از تمام جیک و پوک تو خبر داره. حالا از کجا میدونی تو فیس تورو ندیده؟ تو که تمام آی دیهات به سلامتی یکیه!!)

فورا کامپیوتر را روشن کردم و عکسها را یکی یکی روی وال گذاشتم. دو تا عکس از غروب خورشید دریا انتخاب کردم و آن عکس قاب شعر رهی معیری.

بالای عکسها نوشتم هدیه ای برای یک دوست عزیز.

از فیس بوک وارد یاهو مسنجر شدم و برای جامیسوو پیغام گذاشتم: سلام دوست مجازی عزیز. امشب شام دعوت شایان هستم. اگه قابل بدونی چند عکس رو به عنوان سوغاتی سفر واست روی وال در فیس بودک گذاشتم. آی دی من مثل آیدی یاهو مسنجرمه. لطفا واسم یک ریکویست بفرست تا ادت کنم.

ببخشید هیچ آدرس و نشانه ای ازتنداشتم وگرنه سوغاتی واقعی براتون میگرفتم و پست میکردم. بای تا فردا شب.

کلاس آنروز را به ذوق خوردن شام در رستوران شاندیز تحمل کردم. ساعت 6 بعد از ظهر که از کلاس بیرون آمدم ماشین خوشگل شایان آنطرف خیابان پارک شده بود.

چقدربا دیدن از این موجود که یک زمانی کابوسم بود در آرامش و خلسه ای عجیب فرو میرفتم و با دیدنش حسی گرم و داغ در دلم فرو میریخت.

شایان از ماشین پیاده شد و به سمتم اومد با دیدن من لبخند دلنشینش را بهم ارزانی داشت

- خسته نباشی خانم کوچولو

- مرسی راضی به زحمت پسر شجاع نبودم. ولی خب رابین هودی هم نبود که منو بیاره خونتون از اونجا با هم بریم.

- با این نازو کرشمه هایی که تو موقع حرف زدن راه میندازی تمام شخصیتهای کارتونی هواخواهت میشن

- ای بابا ما اگه شانس داشتیم........ ولش کنید این حرفارو. رها رو نیاوردید؟

- نه مگه قرار بود بیاد؟ گفتم که مثل دوتا دوست میخواهیم بریم بیرون. خب حالا کجا بریم؟

- مگه قرار نیست بریم شاندیز

- چراولی اگر جای خاصی مد نظرت هست بگو؟

- نه همون شاندیز خوبه.

شایان از مشکلات کاری که در این یک هفته گریبانگیرش بود صحبت میکرد. من که میدانستم این شام برای خداحافظی کوروس قبل رفتن میباشد.

دلم هوای گریه داشت. احساس غریبی داشتم احساسی که در کنار مرد پر جذبه و مغرور بهم دست میداد. هراز گاهی نگاه ملتمس و غمگینم به سوی او کشیده میشد.

کوروس یکی از بهترین رستورانها را برای خوردن شام انتخاب کرد.

میزی رو که اتخاب کردیم کنار پنجره بود و نسیم سردی که نوید پاییز را میداد به داخل رستوران یورش می آورد.

من انتخاب غذا را به عهده او گذاشتم. آنشب فقط میخواستم در کنار کوروس باشم و بس.

روبه روی هم نشسته بودیم و نگاه سوزانش تمام هستیم را به آتش میکشید.

غم آشنایی در چشمانش شناور بود. برق جادویی نگاهش گدازه های آتش را در رگهایم جاری میساخت و مرا اسیر طوفانی سهمگین و سیلابی خانمان برانداز میکرد.

آنچنان به من زل زده بود که احساس سرخی در گونه هایم را حس کردم و تمام اعضا و جوارحم دست به انقلابی زده بودند که تنم را به شدت میلرزاند.

دستهایم را به دوطرف بازوانم قلاب کردم و لرزشی خفیف را حس کردم وکوروس بی توجه به این لرزش من، نگاه اغوا گرش را از من نمیگرفت.

به آرامی گفت: شیدا دلم برات تنگ میشه.

و من آرامتر از او جواب دادم: من هم همینطور

گارسون غذا را سرو کرد. هردو خوب میدانستیم که در دلهایمان چه میگذرد ولی هردو قاصر از بیان احساسات.

هیچکدام قدرت بیان نداشتیم. آنشب من به خاطر شایان سکوت کردم. به خاطر او غذا خوردم و به خاطر او خندیدم.

من به آن حس غریب، اجازه پا گرفتن و ریشه دوانیدن در تمام اجزای قلب و روحم رو داده بودم.

آن روز برای من شروع عشقی جدید بود و یک دنیا احساس عاشقانه .

برگ تازه ای از دفتر زندگیم در حال نوشته شدن بود و برگ قبلی بیرحمانه زیر پای رهگذری بیعاطفه و ظالم خرد شد و از بین رفت.

بعد اتمام غذا تمام راه برگشت را در سکوت بودیم. هردو پر از حرف بودیم و خالی از جرات بیان آن.

هردو میدانستیم که در یکی از این روزهای با هم بودن، احساسات ناشناخته هم را قدرت بخشیده بودیم. ولی چه دیر به این موضوع پی بردیم روزی که شایان در حال فرار از واقعیت بود.

شایان رفت و من دوباره درگیر احساس غریب دلتنگی شدم . دلتنگی که با دلتنگی حامد زمین تا آسمان، اقیانوس تا کهکشان فرق داشت.

احساسی که غرور از دست رفته مرا به من باز گرداند و قلب مجروحم را مرهمی شد.

و این دلتنگی احساس خوبی را در من زنده میکرد. یک حس تازه ای از حیات و جاودانه شدن.

دانشگاه محمد شروع شده بود و او خوشحال از غلبه بر سد دشوار کنکور٬ با گامهایی استواردر راه ترقی و پیشرفت قدم برمیداشت.

جامیسوو از عکسهایی که در فیس بوک برایش گذاشته بودم تشکر کرد ومن به فولدر او که رفتم چیزی نیافتم. فولدر بدون نوشته بود. جامیسوو یک دوست ناشناخته بود که من را هم در رموزخود غرق کرده بود.

یکی از همین روزهای دلتنگیم به نیشابور رفتم سوغاتیهایم را برای خانواده ام بردم. چند روزی در نیشابور ماندم و در کنار پدر و مادرم به حس جدید عاشقانه ام پر وبال دادم.

کلاسهای رها شروع شده بود و من با اشتیاق فراوان به خونه شایان میرفتم و در آنجا کاسه چشمم را از حضور تعلقات او پر میکردم.

اولین روزی که بعد از رفتن شایان به خانه اش رفتم، رها بسته کادویی را به من داد وگفت از پدرش خواسته که کادویی بخره تا به عنوان هدیه روز معلم سال قبل به من بده. چون در اون زمان پدرش خارج کشور بوده و نتونسته چیزی بخره.

جعبه را گشودم همان ادوکلون خوشبویی بود که خودم پسندیده بودم.

رها گفت: بابا یک اسپری هم برام خریده و با نزدیک شدن به من خواست تا نظرم را در مورد بوی اسپریش بگویم.

اسپریی با بوی شیرین شکلات که بر شیرینی رها می افزود.

رها را در آغوش کشیدم و به یاد شایان بوی اسپری را با ولع به وجودم راه دادم.

هر شب با دوست مجازیم صحبت میکردم و از احساس جدیدم برایش میگفتم. حس قشنگی که سکان زندگی مرا به دست گرفته بود و به جلو میراند.

کم کم به ساعت 11 شب معتاد شده بودم. در ارتباط با جامیسوو مرز بین دنیای واقعی و مجازی را گم کرده بودم و احساس میکردم جامیسوو را در جایی، در دوردست میشناسم. هفته اول وداع کوروس، جامیسوو هم آن لاین نشد و من دلتنگتر از همیشه هرشب برایش پیغام میگذاشتم. بعد از ده روز که آنلاین شد عذر خواهی کرد که در این مدت مشکل اینترنتی پیدا کرده و قادر به ارتباط نبوده است. و من هم که از ظهور مجددش شاد بودم بدون چون و چرا دلیلش را پذیرفتم.

سه ماه از رفتن شایان میگذشت و هوا رو به سردی بود. جسته گریخته بارانهای پاییزی را تجربه میکردیم و همه در انتظار ظهور اولین برف زمستانی بودیم.

با اولین بارش برف حس دلتنگی و غم در وجودم شراره کشید. یاد آن روز برفی افتادم که با رها در حیاط خانه برف بازی میکردیم و ناخواسته برف را به شایان پرتاب کرده بودم و چقدر در آن روز از او ترسیدم.

4 ماه از رفتن شایان میگذشت و من از او هیچ خبری نداشتم. و او هم با من تماس نگرفته بود. و من در تردید از احساس او به خودم٬ روح سرکشم را برای بار دوم به اسیری فرستادم ولی این اسیری کجا و آن کجا.

در این مدت روزبه از فرشته خواستگاری کرد و فرشته اورا به عنوان شریک زندگی پذیرفت و حضورمن با پیدا شدن قطعه گمشده اش در کنار او کمرنگتر شد و راه هرگونه اطلاع گیری از شایان را بر من بست و من در برهوت بیخبری جا ماندم. چند بار با رها بیرون رفتیم و به او گفتم اگر در خوردن شربت آهن لجبازی نکند، این گردشها ادامه خواهد داشت وگرنه هیچ. بر لجبازی رها فائق آمده بودم و او رو به بهبود بود. و این حداقل کار برای آرامش خودم بود.

مراسم عروسی مریم و آرش با شکوهی بی نظیر برگذار شد. گلبرگ به درس خواندن علاقمند شده بود. محمد بیشتر اوقاتش را در خوابگاه با دوستانش میگذراند. من تجربه ام در امر درس دادن بیشتر شده بود. کتاب جین ایر هنوز خوانده نشده بود و هزاران مسایل تکراری روزمره که هر روز اتفاق میوفتاد و من دلتنگ تر میشدم.

اینقدر پنهان مباش از چشم من

دیدمت با دیده دل بارها

با توام هر لحظه و دیوانه وار

جویمت در کوچه و بازارها

در یکی از همین روزها مرسده به من زنگ زد که حامد از آمریکا برای دیدن خانواده اش آمده است و از همسرش جدا شده است. او گفت قرار است همه در کافی شاپ قدیمی جمع شوند و از من خواست که در روز مقرر به آنجا بروم. بر خلاف دفعه قبل که همه در کافی شاپ جمع شده بودند تا با حامد و عروسش خداحافظی کنند و زمانیکه مرا دعوت کردند بند بند وجودم لرزید، این مرتبه با نیروی ناشناخته ای گفتم: متاسفم کار دارم و نمیتونم بیایم.

دو روز بعد موبایلم زنگ زد و شماره ناشناسی روی آن افتاد.

با شنیدن صدای فردی پشت تلفن گوشه قلبم لرزید جاییکه در حال مرمت بود.

صدای حامد بود که التماس میکرد برای دیدنش به آن پارکی بروم که برای آخرین بار او را دیده بودم.

تمایلی به دیدنش نداشتم نه از روی نفرت یا احتمال یاد آوری خاطرات گذشته.

از این جهت نمیخواستم اورا ببینم چون تعلق خاطری به او نداشتم. با اکراه دعوتش را قبول کردم وبعد از 11 ماه بی حوصله تر و خسته تر از همیشه به دیدار او در پارک رفتم. هوا سرد بود و سوز برف چند روز قبل در تمامی استخوانهایم نفوذ میکرد و من سردتر از همیشه با دیدن حامد.

حامد زودتر از من به آنجا آمده بود.

از دیدنش دلم نلرزید.

قلبم نکوبید. چشمهایم ندرخشید و پاهایم سست نشد.

بی پروا به سمتش رفتم.

او دیگر حامد 11ماه قبل نبود.

موهای ریخته جلوی سرش و خطوط چروک روی پیشانیش و افتادگی گونه هایش و اندام تکیده اش از دوران سخت زندگی در مدینه فاضله او سخن میگفتند.

او گفت که ازدواجش با ساناز تفاهمی و مصلحتی بوده و بعد از رسیدن به آمریکا چند ماهی را در خانه ساناز زندگی میکرده و شاهد روبیط آزاد او با یکی از دوستهانش به نام کوین بوده است در حالیکه هنوز به عقد حامد بود. او گفت که روزی که به آمریکا رفت قلبش را در همین مکان جا گذاشته است و امروز برای بردن قلبش آمده است.

او به من گفت که مدت دو ماه است رسما از ساناز جدا شده است و در تمامی مدتی که در آنجا سختی میکشیده است، من را به یاد داشته است و معتقد بوده که نفرین من دامنگیر او شده بود.

همینطور که او در مورد زندگیش در آن جا میگفت در دل به حال او تاسف میخوردم.

او صحبت میکرد و من خاموش به او گوش میدادم و در حیرت بودم چگونه یک زمانی دلم را در گرو عشق به این انسان احمق داده بودم.

او از من خواست که به احترام عشقی که یک زمان به او داشتم، مجددا به درخواست ازدواج او پاسخ دهم و من فقط به این حرف او خندیدم و با خنده ام آخرین جراحات قلب آسیب دیده ام ترمیم شد.

با خشم و تنفری که در چشمانم موج میزد او را مورد هجوم حملات سخنهایی قرار دادم که لیاقتش را داشت.

به او گفتم که اورا نفرین کرده ام و این حداقل کاری بود که میشد در برابر ناجوانمردی او انجام داد.

بر سرش فریاد زدم که زبان عشق، زبان خداست در ملکوت و تو نه خدایی را میشناسی و نه عشقی را.

به او گفتم که از عشق او به نفرت عمیقی رسیده ام که این نفرت مثل یک دمل چرکی سر باز کرد و مرا مدتها در گنداب خود اسیر کرد

به او گفتم که مدتها طول کشید تا غرور له شده ام را باز یابم و به شیدای قبلی باز گردم ودر نهایت و در حالیکه به چشمان منتظر و ملتمس او نگاه میکردم به او گفتم متاسفم.

گفتم به خدا سینه ام از عشق تو خالیست

وان رشته ی پیوند من و زلف تو بگسست

بعد از گفتن این حرفها آن مکان را ترک کردم و آخرین بارقه امید را در چشمهایش خاموش کردم. همان بلایی را سرش در آوردم که 11

ماه قبل سر من در آورد.

دیگر نکنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم

آن گمشده شادی و سرورم را

ریزش باران را بعد از ترک آنجا احساس کردم و هجوم قطرات باران روی صورتم توام با لرزش بدنم٬ تمام اندیشه ها ی مخرب و دلهره ها را از وجودم شست و احساس آرامش در بدنم جای گرفت و شور خاصی در وجودم ولوله کرد. من از نوع متولد شده بودم.

همان شب با شادی وصف ناپذیری تمام جریان ملاقاتم را مو به مو برای جامیسوو نوشتم و به او گفتم که شاید یک روز حامد را ببخشم ولی الان نه.

جامیسوو فقط گوش میداد و شکلک خنده برایم ارسال میکرد و درنهایت نوشت: امیدوارم کسی رو که لیاقت روح پاکت میباشد در کنار خود ببینی.

به طور اتفاقی از رها شنیدم که شایان برای تعطیلات نوروز به ایران برمیگردد و من شیداتر از همیشه چشم ازتقویم بر نمیداشتم و کوبش قلبم را بعد از شش ماه دومرتبه حس میکردم. چه احساس شیرین و آشنایی.

بوی بهار از کوچه و خیابان به مشام میرسید و پرستوهای عاشق به لانه هایشان بازگشتند و من بیصبرانه در انتظار پرستوی خودم بودم. همه جا بوی خوش تازگی میداد و صدای آواز شاد کودکان به گوش میرسید.

از پنجره

من در بهار مینگرم

که عروس سبز را

از طلسم خواب چو بینیش

بیدار میکند

روز اول عید: به آرامش رسیدن در کنار خانواده و شروع دید و بازدیدهای عید.

شایان برنگشته بود

روز دوم عید: دید وباز دید عید و به جا آوردن صله رحم ٬ گوش به آواز بهار سپردن و منتظر قاصدک خبر رسان بودن.

شایان برنگشته بود

روز سوم عید: شروع مجدد دلتنگیهای من که همراه با نگرانی و اضطراب بود

روز چهارم عید: از راه رسیدن قاصدک خبر رسان و دادن مژده وصل یار.

شایان برگشته بود و من دیوانه وار خانه را ترک کردم و به قصد دیدار او شتافتم هرچند از او به خاطر بی خبریش دلگیر بودم ولی جامیسوو به من آموخته بود که برای محکوم کردن هرکس ابتدا به دفاعیات او گوش کنم.

در دل من چیزی است مثل یک بیشه نور.

مثل خواب دم صبح

وچنان بیتابم

که دلم میخواهد بدوم تا ته دشت.

بروم تا سر کوه

دورها آوایی که مرا میخواند

بعد از بازگشت به مشهد به بهانه شروع کلاسها به منزل شایان زنگ زدم و به حوری خانم گفتم که همین هفته کلاسهای رها شروع خواهد شد. کسی نباید پی به اسرار قلبیم میبرد. این عشق را باید برای خود نگه میداشتم و از حضورش حیات میگرفتم نه در کوچه برزن بانگ برآرم که من دومرتبه عاشقم.

طبق معمول همیشه چهار شنبه بود و من بعد از یکروز استراحت و غرق در عمق هیجانات و احساسات به منزل شایان رفتم.

آنروز زیباتر از همیشه بودم با ورود من به حیاط کوروس در تراس خانه انتظارم را میکشید. هیجان کنترل نشده خود را به سمت تعجب ازدیدار مجدد او سوق دادم.

او نباید به راز درونم پی میبرد ولی چشمهایم را چکار میکردم؟؟؟

مثل همیشه در بهترین لباسهای آغشته در بوی تلخ ولی لاغرترو تکیده تراز قبل.

چشمانشش پر از نور بود و شعف. پر از احساس گرم و مهربانی.

پر از نشانه هایی از دلتنگی و پر از حرفهای نهفته.

لحظه ای به هم چشم دوختیم و چشمهایمان از این هم آغوشی نگاهها درخشیدند.

ناخواسته حرفهای دلمان را از ورای نگاههایمان بیرون ریختیم.

بعد از احوالپرسی گرم و گله از بیمعرفتی٬ او به من گفت برایت توضیح خواهم داد. حرفهای زیادی برای گفتن دارم. و من برای توضیحات او لحظه شماری میکردم.

با ورود ما به سالن مجددا آیفون تصویری به صدا در آمد و شایان مضطرب از حضور کامران و ریما و روزبه و فرشته به من نگریست.

با ورود آنها من هم برای عرض ادب به پذیرایی رفتم. مدتها بود فرشته را ندیده بودم و فقط تلفنی با او در ارتباط بودم. زیباتر از قبل شده بود که آنهم از معجزات عشق بود.

با پذیرایی حوری خانم همگی به افزودن گلوکز خونمان مشغول شدیم. درحال پوست کردن سیبی به حرفها گوش میکردم.

شایان از مشکلات کاری که این چند ماه با آن دست به گریباگیر بود میگفت و اینکه کلافه تر از همیشه بیشتر شبها را برای حل این مشکل تا صبح راه میرفته است و اینکه اکنون تا حدودی بر مشکلات غلبه کرده است و روزبه هم با سر تایید میکرد که در جریان تمام این مشکلات بوده است.

کامران که تا آن موقع سکوت کرده بود گفت: خب کوروس جان! حالا که از این همه مشکل با موفقیت فارغ شدی نمیخوای مارو یکبار دیگه به یک مسافرت رویایی چند روزه که بیشباهت به ماه عسل نبود، مهمون کنی. فکر کنم باحضور فرشته خانم و ریما دیگه مشکلی برای همسفر بودن با بعضی ها رو نداشته باشی.

با شنیدن این حرف سرم را بلند کردم متعجبانه به کامران چشم دوختم. چاقو در دستم ثابت مند و سیب نصفه پوست شده به زمین افتاد.

و صدای کامران مثل ناقوس مرگ در گوشم طنین انداخت.

کامران: مسافرت خوبی بود به همه خوش گذشت و البته به شما که برای بودن بعضی هادر کنارتون هزینه های گزافی رو متقبل شدید بیشتر. هر شب کنار دریا و هر روز در بازار و ما هم به طفیلی وجود اون عزیز کرده، چند روز استراحت کردیم.

کوروس جان واسه یک مسافرت دیگه، برای من و ریما هم جا در نظر بگیر.

به کوروس نگاه کردم و تمام سوالات ذهنم را در چشمهایم ریختم:

(این چی میگه؟ مگه من به خاطر تنها بودن ریما دعوت نشده بودم؟ مگه اون مسافرت برای مسایل شرکت و استراحت خانواده راستین و شایان برنامه ریزی نشده بود؟ خدای من!! یعنی تمام اینها فیلم بوده؟ و تمام اینها همسفر من شده بودن تا در کنار شایان در اونن سفر باشم؟ تو رو خدا کوروس حرف بزن!!!)

چشمان شایان پر از ترس بود و وحشت از برملا شدن یک راز که فقط من و فرشته از آن بیخبر بودیم.

جریان خونم وارونه شده بود.

نگاه متعجبم را به اطراف چرخاندم روزبه، متعجب به ریما نگاه میکرد و ریما با خشم به کامران.

فرشته هم بیخبر از همه جا با چشمانی گشاد شده به من مینگریست.

کامران لبخند پیروزمندانهای بر لب داشت و در چشمانش برق شیطانی دیده میشد.

مانند پرستویی سرمازده و گنجشکی بی پناه به خود لرزیدم.

عرق تمام بدنم راخیس کرد. نمیدانم سرد بود یا گرم.

چاقو در دست بلند شدم.

نوعی رخوت و سستی در پاهایم بود که در ارتباط با فهمیدن حقایق دردناکی بود که شنیده بودم.

به سمت کامران رفتم، هنوز پوزخند زشتش بر روی لبانش بود.

چاقو را به سمتش گرفتم وتمام نفرتم را در چشمهایم ریختم و گفتم: تو اینقدر پست و بیشرمی که برای رسیدن به منافع کثیف خودت، از له کردن غرور و ریختن آبروی بقیه ابایی نداری.

تو اینقدر ناشکر و بی چشم و رو هستی که چشماتو به روی موهبتی که خداوند به تو داده بستی و حضور یک زن زیبا و کودکی آسمانی رو نادیده گرفتی ٬ نعمتهایی که خیلی ها حسرتش را میخورن

و تو با پر بال دادن به افکار شیطانیت تخم بد گمانی٬ شک ونفرت را در تمامی سلولهای وجودت ریختی و برای ارضای توهمات پوچ و بی اساست حرمت فرشته ای که در کنارته و آرامبخش لحظات اضطراب تو فرزندته نادیده میگیری و اراجیفتو بی محابانه از دهن کثیفت بیرون میریزی.

آقای کامران مهر پرور مجازات روح بیشرمانه تو رو به خداوند واگذار میکنم و دیدار ما به قیامت.

و بعد در جدالی نابرابر بین نفرت افسار گسیخته و خودداریم تمام تنفرم را در دستهایم ریختم و سیلی محکم و دردناکی بر گوشش زدم که صدایش در تمامی ذرات آن خانه منعکس شد.

کاری که ریما باید مدتها قبل میکرد. اوج شکسته شدنش را با حایل کردن دستهایش روی صورتش دیدم.

با همان نگاه نفرت بار رو به شایان کردم و گفتم: و شما آقای کوروس شایان! اگر به دنبال خوشگذرانی در سواحل دریای خزر بودید به خودم میگفتید تا کسانی رو به شما معرفی میکردم تا در اونجا بیشتر بهتون خوش بگذره. کسانیکه لیاقت باطن زشت و شیطانی شما رو دارن.

چاقو را پرت کردم و بی توجه به مسیر پرت شدن چاقو، روح خسته و آزرده ام را از آن منزل شیطانی بیرون کشیدم و در فکر رویاهای از دست رفته ام گریستم.

دیوار اعتماد فرو ریخته بود و قلب شیشه ایم دوباره شکسته بود.

صدای فریاد روزبه را حتی در کوچه میشنیدم که داد میزد: چرا بهش گفتی؟ و صدای گریه ریما که در فریاد روزبه گم شد.

با قدرتی ناباورانه شروع به دویدن کردم و به صدای شایان که از دم در فریاد میزد شیدا خواهش میکنم. من برات توضیح میدهم. توجهی نکردم و با سرعت به ایستگاه تاکسی رفتم و یک تاکسی دربست گرفتم و آدرس حرم را دادم.

با دیدن گلدسته ای حرم بغضم ترکید و از ته دل نالیدم. هوای سرد و دلگیر، پوست داغ و ملتهبم را به مبارزه میطلبید و من دردمندانه خودم را به حرم امام رضا رساندم و با وارد شدن به آن مکان مقدس چشمان ملتمسم را به ضریع دوختم و تمام قلب و روحم را به صورت اشک از دیدگانم رها کردم.

ساعتها گریستم تا رخوتی تمام وجودم را فرا گرفت.

سرم را به دیوار تکیه دادم چشمانم را بستم و به خواب رفتم.

با صدای خادم حرم که میگفت خانم اینجا نخوابید بیدار شدم.

سبک شده بودم.

از حرم به سمت خانه راه افتادم و در تمام راه وقایع آنروز رو به یاد می آوردم.

دلم از سیلی که به گوش کامران زده بودم خنک شده بود و اصلا پشیمان نبودم. حتی به خاطر حرفهایی که به شایان زده بودم.

آنقدر درگیر وقایع روز بودم که گذر زمان را نفهمیدم. ساعت از 11 شب وارد یاهومسنجر شدم و بیتابانه منتظر جامیسوو، تا به او بگویم بار دیگر قلبم مورد تهاجم خودخواهی بیرحمانه ای قرار گرفته است.

با دیدن کلمه سلام او بغضم ترکید و چشمهایم به شبنم نشست و به اندازه قطرات باران بهاری اشک ریختم .

از حیله و نیرنگ کسی گفتم که روحم را ناباورانه در معرض نگاههای عاشقانه لختش قرار دادم و به احساسم اجازه بال و پر گرفتن بخشیدم و چگونه این حس قشنگ تازه رسته خشکید و چگونه یک شیطان انسان نمای دیگر حرمت مرا جلوی دوستانم لخت و عور کرد.

به او گفتم که حاضر نیستم تا ابد حتی برای یک لحظه و آنهم اتفاقی شایان را ببینم.

گریه کردم و گریه گردم. گریه ای از روی احساسات قشنگ شاعرانه ام. و غافل از اینکه ناخواسته دکمه اسپیکر را زده بودم که این را بعد از قطع ارتباط فهمیدم.

جامیسوو در آن شب فقط شکلک ناراحتی و شرمندگی برایم میفرستاد

بعد از قطع ارتباط از خودم پرسیدم چرا اون شکلک شرمندگی برایم میفرستاد. به او چه ربطی داشت؟

آن شب تا صبح نخوابیدم. نشستم. به پهلو چرخیدم. و باز نشستم . دوباره به پهلو چرخیدم. چپ به راست و راست به چپ. صبح شد و شفق شد و من تازه چشمانم گرم شده بود. با هول از خواب بیدار شدم. ساعت 1 بعد از ظهر بود. محمد چند روز بود که به خوابگاه رفته بود.

ممنونش بودم که در بحرانی ترین روزهای زندگیم در خانه نبود تا خال آشقته من را ببیند.

پوست کلفت شده بودم! نه بزرگ شده بودم! 11 ماه قبل ازبی وفایی حامد فقط اشک ریختم و اشک. ولی اکنون قلبم سنگدل تر از آن شده بود که صورتم، مورد هجوم تازیانه های اشکم قراربگیرد.

ساعت 3 بعد از ظهر تا 8 شب درگیر کلاس دانشگاهم بودم.

بالاخره ساعت 11 شد و من بیقرار تر از همیشه درارتباط با جامیسوو بودم. آنشب و شب بعدش جامیسوو آن لاین نشد.

جدیدا گهگاهی گم میشد و بعد از چند روز میگفت اینترنتش قطع بوده و من نا غافل از وقایعی بودم که در پشت پرده در حال انجام شدن بود.

یکهفته از آون بعد ازظهر نفرت انگیز میگذشت و من دیگر به خانه شایان نرفتم و کسی هم برای توضیح دادن مسایل به من زنگ نزده بود حتی فرشته.

رها هم که دم به دقیقه با من تماس میگرفت، از آن روز به بعد با من تماسی نگرفت.

صبح روز 4 شنبه بود و من هم که این اواخر از خوابیدن صبح در روزهای تعطیلیم حداکثر استفاده را میکردم با زنگ آپارتمانم بیدار شدم.

با صدایی گرفته گفتم: کیه

صدای دو رگه ای گفت: پیک هستم. بسته پستی دارید

با تنبلی لباسم را پوشیدم و به دم در رفتم. یک پاکت بزرگ بود و طبق معمول از روی آن میشد حدس زد که داخلش برگه است.

در حیرت بودم از این جزوه های متعدد که بدون فرستنده به دست من میرسید.

چندین صفحه برگه آ چهار که نوشته های ریزی روی آن به چشم میخورد.

در بالای اولین صفحه نوشته شده بود:

از همه دل بریده ام٬نشسته ام به پای تو

غریب این جهان بود هر که شد آشنای تو

چه حاجتی چو حاجیان طواف کعبه را کنم

رسیده است همتم٬ به دامن ولای تو

بروی پاره بوریا صلای خسروی زدم

تاج شرف بسر نهد گدای بینوای تو

نخورده می چه شورها کنم ببزم زندگی

هوای باده کی کند٬ مست می صفای تو

چه سوخت ز آتش غمت؟ روان من روان من

چه شد که زنده مانده ام برای تو برای تو

فسانه های زندگی چگونه بشنود کسی؟

که داده گوش جان چو من٬ بدلنشین صدای تو

بزیر سایه فلک وجود خود چرا کشم؟

در آسمان بخت من چو پر کشد همای تو

بخلق عالمی دگر چه حاجتم کنون که دل

نهاده روی معرفت به قبله دعای تو

اسیر ناتوان منم امیر مهربان تویی

بکن هر آنچه میکنی رضای من٬ رضای تو

این هم یک شوخی جدید بود ولی نمیدانستم از طرف کیست.

حریصانه ادامه نامه را خواندم.

شیدای من! این وقایع انکار ناپذیر قلب بیمارمن است که بارها و بارها خواستم برایت بازگو کنم. ولی ترس از دست دادن تو مانع از گفتن حقایق شد. بطوریکه تو هیچوقت به راز دل این عاشق دلخسته٬ کوروس شایان پی نبردی.

خدای من این نامه از طرف شایانه.

سریعا یه دستشویی رفتم و بعد از شستن صورت و مسواک زدن نزد کاغذها برگشتم و دیوانه وار خواندن را ادامه دادم.

روز اولی که تو را در حیاط خانه ام دیدم که شعفت را با باز کردن دستها و چرخیدن ابراز نمودی و با سر انگشتانت بوته های گلهای کنار باغچه را نوازش کردی به نظرم فرد عجیبی آمدی.

اوایل نسبت به حضورت در منزل بی تفاوت بودم و حتی تو را نمیدیدم.

بعد از اینکه تو اختلاف حساب چک را به حوری خانم دادی از شجاعتت بدم آمد ولی از بی توجهی به پولم لذت بردم .

اولین زنی بودی که پولم برایت بی ارزش بود.

کم کم وجودت برایم جالب شد. مثل یک معمای عجیب سعی در حل کردنت کردم.

تمام روزها و لحظه ها را در کشف تو گذراندم و گاهی ساعتها به رفتارهایت در خلوتم میخندیدم.

آنروز که در برف بازی، کودکانه وار جیغ میکشیدی تورا کودکی در جسمی بزرگ دیدم که با خنده هایت مرا هم به دنبال خود میکشاندی. ولی در روز مهمانی این کودک تبدیل به شیر ژیانی شده بود تا حیثیتش را جلوی یک همجنس نامهربان حفظ کند و پیغامی را که به حوری خانم داده بودی که به من بدهد باعث شد٬ در شناخت تو مصمم تر شوم . آنقدر برای کشفت فکر کردم که ناخود آگاه در تو غرق شدم و روزی از این غرق شدن رهایی یافتم که دیدم آرامشم در غرق شدن در تو بوده است و بس.

خودخواه نبودم نمیتوانستم تو را برای خود بخواهم. کسی که حداقل 12 سال از من جوانتر بود و در اوایل مسیر پر پیچ و خم زندگی٬ نه مثل من که در ادامه راه با یک کودک درجا زده بودم.

برای فرار از رویای تو به انگلیس برگشتم ولی هر روز برای دیدنت مشتاقتر از روز قبل میشدم. باید راهی پیدا میکردم و خود را از این اسارت رهایی میبخشیدم. به این نتیجه رسیدم که برای حل این مشکل از خودت کمک بگیرم.

به ایران برگشتم وآنروز بارانی به موبایلت زنگ زدم که با فراغ خاطر در مورد درد جدیدی که از آن رنج میکشیدم با تو صحبت کنم تا فکری به حال این قلب دردمندم کنی.

زمانیکه از پشت گوشی شرایط بد تو را احساس کردم بیشتر به کمک کردن و آرامش دادن به تو اندیشیدم تا غم جانکاه خودم.

خودخواه نبودم با تمام وجود آرامشت را میخواستم.

دلم میخواست که آنشب با به آغوش کشیدن تو به تمام غمهایت خاتمه دهم و فریاد بزنم که من مثل یک کوه در کنار تو هستم ولی آن کوهی که تو دنبالش بودی من نبودم. برای فرار از این واقعیت و آرام کردنت به خیابانگردی پرداختم و خودم هم نمیدانستم به کجا میراندم.

با خوابیدن تو روی صندلی و دیدن اشکهای روی گونه ات و صورت رنگ پریده و لبهای خشک کویریت و موهای رویایی که با گیره به زیبایی جمع شده بود، تمام قلبم به درد آمد و آن لحظه خودخواهانه تورا برای خودم خواستم. در خواب احساس ناآرامی از گیره سرت داشتی . به آرامی گیره را از سرت باز کردم و آن گیره همدم روزهای بی تو بودن من شد.

به خود اجازه دادم حالا که در خوابی مال من باشی و بی پروا به تماشایت پرداختم بیشتر از یک ساعت محو چهره ات در خواب شدم. با دیدن لبخند اغواگرت قلبم مالا مال از عشق شد و برای مخفی کردن اسرار قلبم رویم را به سمت دیگر برگرداندم در حالیکه تمام وجودم خواستار دیدن لبخند تو شده بود.

لبخندی که اولین بار در دارالترجمه حکیمی دیده بودم و یک شب خواب را بر من حرام کرده بود.

دلم نمیخواست آنشب تمام شود. شبی که به من یقین شده بود تو را میتوانم در آن لحظه فقط برای خود حفظ کنم.

با وجود اینکه میلی به غذا نداشتم ولی ضعف و گرسنگی در چشمهایت بیداد میکرد. تمام عملکردم برخلاف خواسته های قلبیم در حال جریان یافتن بود. خوشمزه ترین چای و غذا را در آن شب خوردم و بارها به یاد با تو بودن به آن رستوران رفتم و روی همان تخت نشستم.

باید وانمود میکردم حضورم در کنار تو فقط به خاطر کمک کردن به تو است. تو برای درک مشکل من نیاز به زمان داشتی. پروانه خیالم را فرسنگها دورتر به پرواز در آوردم و به خانمهای نشسته در رستوران خیره شدم. در حالیکه درونم فریاد میزد که کوروس تو هر لحظه دیوانه وار تر قدم در عشق این دختر میگذاری و این را نمیتوانی منکر بشی.

با گریه تو من هم از درون میشکستم و اشک میریختم . از حال تو پی برده بودم که قلب ظریف پرستوی کوچکی که بوی حیات را به آلونکم آورده، شکسته شده است.

زمانیکه در ماشین با غرورت دیوانه وار میجنگیدی تا اشک نریزی اختیار را از دست دادم و دستم را روی شانه ات گذاشتم و گفتم گریه کن و صورتم را رو به پنجره کردم و بی اختیار اشکی از گوشه چشمم به روی صورتم غلتید و به حال تو و خودم گریستم و تو سرت روی داشبورد بود و متوجه نشدی.

با شدت گرفتن اشکهایم و صدای گریه تو داشتم اختیارم را از دست میدادم و اگر ماشین را نگه نمیداشتم بدون تردید تورا در آغوش میگرفتم. ماشین را به کنار خیابان نگه داشتم و از ماشین پیاده شدم و سیگاری از دکه گرفتم و در حالیکه آن را گوشه لبم فراموش کرده بودم به ضجه های تو چشم دوختم.

دچار تضاد عجیبی بودم. از یکطرف دوست داشتم تا جلاد قلب خانوم کوچولوی خودم را پیدا کنم و از طرفی جرات دانستن مطلب را که قلبت برای کسه دیگری میتپد نداشتم.

بطرز عجیبی کلافه شده بودم. آنشب بهترین و بدترین شب زندگیم شده بود. بدترین به دلیل حال روحی بدت و بهترین به دلیل نزدیکی زیادی که با تو احساس میکردم و اینکه در بدترین شرایط روحی در کنارت هستم.

آنشب تا صبح نخوابیدم و در حیاط قدم زدم و سیگار کشیدم و از نیمه شب تا شفق ویولون زدم و گریستم.

همان شب که تو شکستی، منهم صدای فرو ریختن آواری را در وجودم شنیدم. تو و من هردو به زمان نیاز داشتیم. تو برای اینکه برای دل شکسته ات مرهمی بیابی و منهم برای اینکه بتوانم عشقم را به تو ثابت کنم.

باید به یک بهانه ای به تو نزدیک میشدم تا دورادور مواظبت بودم. دیگر نمیتوانستم اجازه دهم که قلب بلوریت بی دلیل بشکند. نمیتوانستم اولین و آخرین عشق زندگیم را در این بیغوله رها کنم تا اسیر گرگ دیگری شود.

به بهانه ادامه کلاسهای رها میخواستم به تو زنگ بزنم که خودت پیشدستی کردی. زمانیکه با تواضع و شرم تمام به من زنگ زدی و علت تماسم را جویا شدی کور سوی امیدی در دلم روشن شد و مطمئن شدم در انتخاب کسی که به عنوان تنها عشق زندگیم پذیرفتم اشتباه نکرده ام٬ چون فقط یک روح لطیف و شاعرانه میتواند در بدترین شرایطش به فکر خواسته دیگران باشد.

تو با وجود استرس شدیدی که در حال مبارزه با آن بودی، خواسته ام را پذیرفتی و این اولین گام برای نزدیکی من به تو بود.

روزی که به منزلم آمدی، من خواب نبودم و از دوربین مخفی تمام حالات و حرکاتت را زیر نظر گرفتم.

این شیدا، شیدای من نبود. شیدایی که با لمس دنیای اطرافش انرژی را به دیگران میبخشید و شادمانه دور خودش میچرخید و قهقه سر میدا، دلمرده شده بود. یک چیزی شبیه خودم.

با باریدن باران به پشت پنجره آمدم و گریه های تو را دیدم. اجازه دادم که تا آخرین عقده باقیمانده از آن شب هولناک را بیرون بریزی.

چقدر آرزو داشتم در آن لحظه به جای رها بودم. رها در آغوش تو میگریست و من در اتاق برای هرسه تایی مان.

برای کاری به آشپزخانه آمدم ولی در آنجا یک پری دریایی زیبا را دیدم که غمگین پشت میز نشسته ، درحالیکه موهایش را به دورش ابریشم وار رها کرده است.

تو متوجه حضور من شدی و من سریعا به اتاق باز گشتم و به لپ تاپم برای دیدن تو از طریق دوربینهای مخفی پناه بردم.

از دیدن موهای زیبایت چنان به وجد آمده بودم انگار یک پسر 18 ساله هستم که دزدکی دختر همسایه را دید میزند. محو زیبایی های تو شده بودم که بادیدن زهره جلوی دوربین آشپزخانه که مانع دیدن تو میشد، فریادی از عصبانیت کشیدم و او را به بهانه چای به

اتاق کشاندم و اجازه ندادم از اتاق بیرون رود.

با دیدن موهای تو در دست رها و عکس العملی که در برابر کشیده شدن موهایت نشان دادی لبخندهایم به خنده تبدیل شده بود.

حس جدیدی از کنار تو بودن و با تو بودن در من شکفته شده بود که حتی با المیرا این حس را نداشتم.

در آن لحظه از ته دل از خدا خواستم که تو مادر رها باشی.

مدتها بود که از خدا چیزی نخواسته بودم شاید از بعد مرگ المیرا.

ولی وجود تو باعث شده بود که من دومرتبه آن گمشده حقیقی را پیدا کنم. گمشده ای که هیچگاه من را به حال خود رها نکرده و در تمام لحظات زندگیم بهتر از خودم به صدای درونم گوش کرده بود.

حس زیبایی داشتم آشتی با خدایی که همیشه در کنارم بود و من غرق در غرور خود بودم. آنقدر به من نزدیک بود که هیچگاه حضورش را درک نمیکردم ولی انگار حضور او در من ادغام شده بود.

ایکاش من در آن لحظه دستهای رها بودم.

با دیدن دست خط و شعرت روی کاغذ مچاله شده در اتاق رها فهمیدم اهل دل هستی و تمامی وجودت مسخ یک خاطره شیطانی شده و روح سرگردانت رادربند کشیده است. باز هم با خودم گفتم که زمان همه چیز را حل میکند تا آنروز که گریان تو را روی پله ها دیدم. من برای هماهنگی پذیرایی دوستانم از اتاق بیرون آمدم و تو را سر در گریبان دیدم

رها با التماس به من نگاه میکرد و از من میخواست که مانع گریه کردنت شوم. در این موقع تو سر بلند کردی و بدون حرفی به سرعت از خانه خارج شدی و من و رها را در بهت جا گذاشتی.

رها گفت: بابایی فکر کنم شیدا جون از شما ترسید!

گفتم: رها معلمت چرا گریه میکرد؟

گفت: نمیدونم. ازش پرسیدم اون جواب داد خیلی خسته ام.

با گفتن این حرف به سمت آینه قدی سالن رفتم. اخمی گره خورده بین ابروهایم داشتم و چشمانم از بیخوابی های شبانه که تنها دلیلش فکر کردن به تو بود قرمز شده بود. لبخندی زدم و گفتم: اولین عشق زندگیم از من میترسد!!

باید کاری برایت میکردم با این دیدارهای دیر به دیر هفتگی دردی را ازتو نمیتوانستم دوا کنم.

یکبار که آی دیت را برای دوستت اسپل کردی نا خودآگاه از اتاقم شنیدم و اسم قوی عاشق برایم جالب بود٬ بی دلیل به خاطرم سپرده شد. برای کمک به شرایطت تصمیم گرفتم بطور ناشناس باتو در ارتباط باشم و اسم جامیسوو را به عنوان آیدی خودم انتخاب کردم.

با شروع ارتباط با تو فهمیدم که دچار استرس امتحان هستی که در شرایط روحی فعلی تو فرای تحملت بود. وقتی به علت اضطرابت پی بردم دست به دامان روزبه شدم که هر طور شده از فریدون بانک سوالات را به بهانه اینکه دوستی دارد و میخواهد امتحان دکتری شرکت کند بگیرد.

بعد از یک هفته مجددا آن لاین شدی و این به معنای بخشیدن دنیا به من بود. به چت کردن هرشب با تو معتاد شده بودم و هر روز گوشه ای از شخصیت ساده و زیبایت برایم آشکار میشد و من کنجکاوانه در شناخت تمام و کمال تو بودم تا بلکه با برگرداندن شرایط روحیت به حال اولیه راهی برای رهایی دل غمدیده ام پیدا کنم و غافل از اینکه در این مدت رفتارهای غیر قابل پیش بینی تو و شیطنتها و زبون شیرینت مرا هم از دنیای افسرده ام دور کرد. دل سپردن به حرفهایت٬ راهنمایی کردنت٬ و تشویق به ادامه تحصیلت همگی برای دور کردن تو از خاطرات شوم گذشته بود.

و با شاد شدن تو از قبولی در امتحان ورودی آموزشگاه من هم خندیدم.

تو تنها سرگرمی من شده بودی و بعد از 37 سال احساس میکردم ریتم ضربان قلبم با ضربان قلب دیگری هماهنگ شده است. تو زندگی دوباره به من بخشیده بودی و در واقع تنها دلیل زندگیم شده بودی.

بعد از اینکه متوجه شدم حرف رها در مورد ترسیدن تو از من حقیقت دارد و به من عنوان شوالیه داده ای، از خودم بدم اومد و انزجار از خودم تمام وجودم را در برگرفت.

صبح روز بعد به سر خاک المیرا رفتم. مدتها بود که او را تنها رها کرده بودم. زمانیکه در کنار قبرش نشستم دوباره آ احساس آرامشی را که بهم میداد حس کردم.

المیرا را دوست داشتم . همسرم بود. مادر فرزندم بود و مهمتر از همه دوستم بود و من را از محبتهای بیدریغ و بی شائبه اش سیراب کرده بود.

بهترین شنونده مشکلاتم بود که با صبر وافری دلش را به درد و دلهایم میسپرد.

از احترامم به او چیزی کم نشده بود ولی تو برایم چیز دیگری بودی، یک اتفاق جدید در زندگیم .

المیرا یک شمارش معکوس بود و تو دریچه ای به دنیایی از زندگی.

من با المیرا محبت کردن و از خودگذشتگی را آموخته بودم و با تو عشق را تجربه کردم. از او سپاسگزار بودم که رها را به من داد. که اگر رها نبود تو هم هیچگاه نبودی.

از او خواستم تا مثل همیشه یاریم کند تا بتوانم عشقم را به تو ثابت کنم . کوروس واقعی را به تو بشناسانم نه کوروسی که به دلیل دوره ای افسردگی خود را دربند یکسری قوانین بی سر وته زندگی کرده است.

با المیرا به آرامش رسیده بودم و با تو به هیجان و سرزندگی و من با تمام ذرات وجودم طالب این هیجان بودم.

در راه بازگشت به خانه به فکر سفر شمال افتادم و یقین داشتم این خیال زاییده روح بزرگ المیرا بود.

از آن روز به بعد هفته های من در دو روز خلاصه میشد . روزهایی که تو برای آموزش رها می آمدی. هربار که به چشمهایت نگاه میکردم بیشتر در آن دو چشم رویایی و افسونگر غرق میشدم تا روزی که خودخواهانه آن چشمها را برای خودم خواستم

چشمانی که تمام باورهای از دست رفته ام را در آن دیده بودم.

یکبار روزبه به من گفت کوروس برقی را در چشمانت میبینم که نشانه اتفاق بزرگی در زندگیت است اتفاقی به لطافت عشق.

روزبه فهمیده بود که من عاشق گنجشک کوچولویی شدم که دل کوچکش در مهربانی به اندازه یک دریا و در سختی ها به اندازه یک دانه ارزن است. او از عشق من به تو پی برده بود.

با کمک روزبه که از درد دل بینوایم خبر داشت، توانسته بودم اکثر روزهایی که تو در منزل هستی منهم در خانه باشم.

کنار تو بودن بزرگترین آرزوی من بود.

آن روز که در حیاط قورباغه را به دست گرفته بودی و دنبال رها میکردی نتوانستم خودم را در اتاق حبس کنم. خنده هایت٬ نفسات٬ دویدنت و شادیت همه با هم مرا به اوج میبرد و شادم میکرد

با دیدن من ترسیدی و این برایم رنج آور بود که از من فرار میکردی که هر دفعه باید به بهانه ای و به مدت کوتاهی در کنارت باشم و از فضایی که تو در آن نفس میکشی عطر عشق دریافت کنم.

من عاشق عصبانیت و حرص خوردنت بودم آن زمان که در دلت بهم هزارتا بد بیراه میگفتی. تو تبدیل به یک موجود جالب و دوستداشتنی در زندگی من شده بودی که دیوانه وار میپرستیدمت و از خداوند متعال میخواستم که عشق به خودم را در چشمان زیبایت ببینم . هر روز را در انتظار فردایی بهتر و شیرین تر میگذراندم.

در زندگی من سه زن وجود داشتند. سه زن که سرنوشت من در دستهای گرم آنها بازی میکرد.

مادرم که دیوانه وار میپرستیدمش. المیرا که روح بزرگ و پر عطوفت او مرا وابسته الطافش کرد و سومین زن خانم کوچولی بود که با شیطنتها و رفتارهای غیر قابل پیش بینی و گاهی بی منطقش قلب مرا ربوده بود و هراز گاهی بیرحمانه میفشرد.

مستاصل به سوی روزبه شتافتم و از او خواستم که برنامه شمال را بچیند و گفتم کسی نباید از این موضوع خبردار شود و اشتباه روزبه در این بود که برای راحتی کار ریما را هم در جریان گذاشته بود و ریما هم مطابق تمام سادگیهایی که در زندگی زناشوییش انجام داده بود، موضوع را به کامران گفته بود و من و روزبه بیخبر از همه جا بودیم.

زمانیکه راز آن فردیکه قلب عاشقت را زیر گامهای خصمانه اش له کرده بود، برایم می نوشتی با هر جمله تو بر عشق من افزونتر میشد و در آن هنگام فهمیدم که علت حیات مجدد دل پوسیده من چیست تو با تمام ظرافت رفتاری و صحبتهای عاشقانه ات، روحی تازه در کالبدم دمیده بودی.

شب قبل از مسافرت به شمال به کمد لباسهای قدیمی ام رفتم و تمام لباسهای اسپرتی را که حد اقل 6 سال بود دیگر نپوشیده بودم بیرون آوردم. دلم میخواست در این سفر کوروس واقعی باشم نه شوالیه ای که از من در ذهن تو مجسم شده بود.

تمام لحظات در کنار تو بودن مرا در عشقت حریصتر و خودخواه تر میکرد. از دیدن تو سیر نمیشدم و در دلم هزاران نگاه را حلال کردم .

از محبتی که مادرانه به رها میکردی ممنون بودم و از دعای آن پیرمرد محتاج در دلم نور جدیدی روشن شد. همه چیزت مرا بیتاب کرده بود نفسهایت٬ خنده هایت٬ شیطنتها و حتی بوی کرم دستهایت.

با دیدن چشهای زیبایت با آن سیاهی بی انتهای شب٬ اختیارم را از دست دادم و بی توجهی من نزدیک بود به یک سانحه غیر قابل جبران تبدیل بشه .

ایکاش خودت می فهمیدی با آن آرایش دل دیوانه مرا زیر و رو کردی.

چه خودخواهانه در آن روز دعا کردم که تو و رها را تا آخر عمر در کنارم داشته باشم.

تو فرشته مهربانی بودی که قلب چوبی یک پینوکیو را زنده کرده بود.

زمانیکه پتو را رویم کشیدی بیدار بودم ولی ایکاش تا آخر دنیا میخوابیدم و تو هم در کنارم بودی.

با تمام خستگی راه صبور بودی ٬ به همه کمک میکردی و گلا یه ای نداشتی. موقع نماز خواندن محو نمازو راز و نیازت با خدا میشدم. در مسافرتمان بود که پی بردم شیدای من دومرتبه به حال و روز اولش برگشته. تمامی تلاش من در ترمیم قلب کوچک او به همراه همت والای خودش به ثمر نشسته بود.

زمانیکه تو را با آرایش و لباس سوسنی دیدم برای اولین بار غیرت عشق را مزه مزه کردم و از اینکه کامران به تو نگاهی بیندازد خونم به جوش آمده بود.

میخواستم این عروسک زیبا را فقط من ببینم و مورد تیر رس نگاههای هوس آلود دیگران نباشد.

شیدای من٬ به جرات میتوانم بگویم که در کنار ساحل آرزو کردم ایکاش ماسه های زیر پایت میشدم تا پاهای قشنگ را لمس میکردم.

من عاشق تو شده بودم.

با شنیدن دکلمه شعر حافظ از میان لبهای زیبایت و پی بردن به اوج آزادی روحت٬ به خودم دیگر اجازه ندادم که تو را در بند خودخواهی سرکشم کنم و از حرفهایی که قرار بود در آن سفر به تو بزنم گذشتم. از خودم گذشتم تا منیت در تو به اوج برسد و به سان پروانه ای به دنبال گل مورد علاقه ات باشی.

تو برای من خیلی زیادی بودی و قادر به هضم این اختلاف نبودم.

در بازار از شعفت حیران بودم مثل بچه ها از همه چی به وجد می آمدی و روح اسیر مرا در زندان وجودت اسیر تر میکردی.

بهترین و زیباترین لحظات مسافرتم را با تو گذراندم . هیچکدام از مسافرتهایم حتی آنها که به خارج از کشور بود خاطراتی وصف نشدنی برایم به جا نگذاشت.

در بازگشت از سفر وقتی شرح مسافرتت را با آن شور و حال برایم مینوشتی و از احساس جدیدت گفتی تصمیم گرفتم تا حقیقت را به تو بگویم. عشق به تو به حدی زیبا و دوست داشتنی بود که ارزش هزاران بار گدایی را داشت. آن شب تو را به رستوران دعوت کردم تا مسیر این رابطه شیرین را به نفع خودم تغییر دهم. در رستوران وابستگیت به خودم را در چشمانت حس کردم واین چیزی بود که من مدتها به دنبال آن بودم و این مرا از بازگو کردن حقایق منصرف کرد. با رفتن به انگلیس و درگیر شدن به امور شرکت تا چند روز از اینترنت غافل شدم وقتی پیغام تو را دیدم که برای من در فیس بوک عکسهایی را به عنوان سوغاتی گذاشتی به این نتیجه رسیدم که تو بیش از آنچه که من فکر میکردم به دنیای فرشته ها تعلق داری .

باید خودم و تو را امتحان میکردم و میدیدم که تا چه حد در این عشق افلاطونی پا برجا هستیم. من وابستگی را در چشمان تو دیده بودم و باید ثابت میکردی که این وابستگی از عشق است نه عادت و باید خودم را در شدت عشق به تو محک میزدم.

من نمیتوانستم با خودخواهی های خودم آینده تو را به تباهی بکشانم. چیزی که باید من و تورا بهم وصل میکرد عشق سوزان بینمان بود نه حس وابستگی و دوستی ساده و یا خاطره یک سفر سه روزه .هر روز از غم دوری و دلتنگی تو رنجورتر میشدم و آنچه که به من قدرت مقابله با این هجران را میداد درد دلهایی بود که تو هرشب با من به عنوان دوست مجازیت میکردی.

از خدا خواسته بودم که هر دوی مارا در این عشق یاری کند . هرشب با دیدن عکسهایت در فیس بوک به آرامش میرسیدم و هر روز با دیدن آنها انرژی میگرفتم. نوشته هایی که در فیس بوک شیر میکردی بارها و بارها میخواندم تا حدی که همه را حفظ میشدم. تو با ورودت به زندگی من ذره ذره نفسم شدی . یک نیمه وجودم شدی و روح و حسم را دگرگون کردی.

وجود تو در کنارم به منزله اکسیر جوانی بود که هرچه بیشتر مینوشیدم نیازم بیشتر می شد.

دوریت بیتابم کرده بود تصمیم گرفتم به ایران برگردم و از تو بخواهم بقیه مسیر را باهم طی کنیم. روز آخر که برای درس دادن رها آمدی به وضوح دلتنگی را از نگاهت خواندم هرچند که تو نخواستی کسی از حس درونت خبردار شود.

آماده بودم که در آن روز به عشق و بی تابیم از دوری تو اعتراف کنم و به تو بگویم که صاحب قلب و زندگیم شدی.

ازت بخواهم که لحظه لحظه با من باشی تا حست کنم و هرم دستها٬ نگاهها و نفسهایت را به من ارزانی کنی. ولی با حضور کامران تمام نقشه هایم نقش بر آب شد.

طنین درد آور صدای تو مرا هم به جنون کشانده بود بعد ازرفتن تو با خشمی بیسابقه به سمت کامران آمدم وبی توجه به حضور روزبه از او و ریما خواستم که منزل مرا ترک کنند و فراموش کنند که دوستی به عنوان کوروس داشته اند. تا شب به دنبالت در کوچه ها و خیابانها میگشتم بارها به در منزلت آمدم ولی چراغهای آن خاموش بود.

دست از پا درازتر به خانه برگشتم و با وصل شدن به اینترنت منتظر توشدم. در آن شب صدای گریه هایت راشنیدم و نوشته هایت که مرا به عنوان یک حیله گرو فریبکار یاد کرده بودی خواندم. بوضوح از روشن بودن اسپیکر بیخبر بودی و شکلکهای گریه میفرستادی. غمی به درون قلبم راه یافت و دهلیز و بطن آن را احاطه کرد. با هر صدای گریه ات و با هرقطره اشکی که ریختی من هم در درونم مثل یک آوار فرو ریختم. بر من مسجل شده بود که تو را برای همیشه از دست داده ام

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

باوجود تلاشی که من در شناخت خودم به تو کرده بود وقتی برداشتت از من به عنوان یک انسان شیاد بود، دیگر جایی برای جبران نداشتم.

برای آسایش و راحتی تو باید برای همیشه از زندگیت بیرون میرفتم تا تو دومرتبه به آرامش قلبیت برسی.

دل از من ببرد و روی از من نهان کرد

خدارا باکه این بازی توان کرد

شیدای من این تمام حقایقی بود که من در این مدت از تو مخفی کرده ام. با وجود اینکه تمام ذرات وجودم خواستار تو میباشد برای آسایش و آرامش تو بطور دایم از زندگیت بیرون خواهم رفت.

من سه شنبه ساعت 8 شب بلیط برای لندن گرفته ام و بعد ازمدت کوتاهی رها هم در آنجا به من خواهد پیوست چون با وابستگی او به تو بطور مسلم همیشه یک ارتباطی بین ما خواهد بود و مطابق حرفهایت همیشه با دیدن من دچار زجر و دردی فراوان خواهی شد. برای نجات عزیزترین کسم و برای اثبات عشقم به او که آرامش و خواسته او از همه چیز برایم در اولویت است بطور کامل خود رااز زندگیش حذف خواهم کرد.

در انتها از تو میخواهم به احترام ساعات مقدسی با هم بودنمان و به حرمت عشق آسمانی که بین ما در حال شکل گرفتن بود، کمی به نوشته های من فکر کنی و اگرحرفهایم را از صدق دل قبول کردی و ذره ای مرا بیگناه دانستی و اگر ذره ای احساس بودن در کنار من در وجودت شعله کشیدید هرچند ناچیز٬ به سمت من بیایی و بدان که با آغوشی باز تو را پذیرا خواهم بود و تمام هستیم را به پایت خواهم ریخت و برای جبران هرگونه سوء تفاهمی تمام وجودم را فدا خواهم کرد.

در غیر این صورت این عاشق گنهکار تا پایان عمرخود را از زندگیت حذف خواهد کرد و روح آزرده اش تا ابد در سرگردانی بسر خواهد برد و در فراق تو در انتظار مرگ خواهد نشست.

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

قضای آسمان است این و دگرگون نخواهد شد

با خواندن آن نامه چیزی در وجودم شکست و انعکاس صدایش تمام هستی ام را در بر گرفت. بارها و بارها این نامه راخواندم و اشک ریختم وتا صبح در رختخواب درجا زدم وبه تک تک کلماتش فکر کردم و برای هرکدام هزار معنی پیدا کردم.

چیزی در وجودم اجازه نمیداد به سمت کوروس برگردم هرچند که تشنه صدایش بودم. تمام خاطراتم با اورا از ابتدای آشناییمان بارها و بارها مرور کردم و به یاد هرکدام خندیدم و گریستم. مثل دیوانه ها شده بودم. خنده و گریه ام قاطی شده بود نمیدانستم خوشحالم از کشف حقیقت٬ حقیقتی که بارها با چشمهای ملتمسم از کوروس خواسته بودم تا برملا سازد و یا ناراحت بودم از اینکه ممکن است کوروس را برای همیشه از دست بدهم.

دومرتبه نامه را خواندم و خواندم وخواندم تا ماه لبخند بر لب، چشمک زد و رفت. شفق زد و خورشید اشعه های گرمش را سخاوتمندانه به اتاق تابید. آن روز در آموزشگاه بیروح تر و دلمرده تر از هر روز بودم و با یاد حرفهای کوروس ذره ای جان میگرفتم تا باقی روز را ادامه دهم ولی چیزی در وجودم مرا از بازگشت به سمت او باز میداشت و من به دنبال این حس مرموز بودم تا کشفش کنم.

کوروس از راه دل با من سخن گفته بود پس کجای کار می لنگید؟

دوبار ه خورشید از جایگاهش دست کشید و ماه لبخند مهربان خود را به جهانیان بخشید. و آن شب من دوباره در رختخواب درجا زدم. دو روز از خواندن نامه کوروس میگذشت

نمیدانستم چند شنبه است.؟ حساب روز ماه از دستم در آمده بود. روز آخری بود که باید تصمیم میگرفتم. از آموزشگاه مرخصی گرفتم و در اتاق کوچکم زانو به بغل نشستم و کاغذها را به دورم پراکندم. دومرتبه خواندم و خواندم و به هیچ جا نرسیدم. دچار تضاد وحشتناکی بودم که روح آرامم را به هر سو میکشید و جسم ناتوانم را دستخوش حملات خود میکرد. محتاج صدای دلنشین کوروس بودم تا روحم آرام شود. روح پر نیازم محتاج به محبت فقط او بود نه کس دیگری.

نمیگویی و میسوزی٬ نمیجویی و میخواهی

بباطن تشنه عشقو ٬ بظاهر غرق حاشایی

باز به راهنمایی پدر نیاز داشتم و باید از او کسب تکلیف میکردم.

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش

کو به تایید نظر حل معما میکرد

به خانه زنگ زدم ساعت 6 بعد از ظهر بود پدر گوشی رو برداشت:

بی مقدمه گفتم:

در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود

از گوشهای برون آی ای کوکب هدایت

پدر جواب داد که:

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بود

در کارخیر حاجت هیچ استخاره نیست

پدر راه را به من نشان داد و من با قطع کردن گوشی تلفن به ساعت نگاهی انداخت. ساعت از 6 گذشته بود. به چند تا آژانس زنگ زدم هیچکدام ماشین نداشتند. عقلم دستور نمیداد دلم بود که مرا راه میبرد با جسمی خسته از بیدارخوابی شبانه و روحی خسته تر از عصیان دلتنگی شتابان لباس پوشیدم و به خیابان رفتم. یک ماشین دربست به فرودگاه گرفتم . کمتر از دوساعت به پرواز کوروس به لندن مانده بود.

شاید به اونرسم. این آخرین فرصت برای من و او بود . آخرین شانس برای پیدا کردن واژه دوستت دارم. این آخرین فرصت بود. پایان نزدیک میشد.

با وجود رفتن به سمت او هنوز آن حس مبهم در وجودم زبانه میکشید و قسمت احساس مغزم را مهار میکرد. گاهی باید غرور را شکست و قدم در وادی عشق گذاشت و با زبان عاشق به عشق اعتراف کرد چیزی که من از کوروس میخواستم و سکوت زبانی او این حس مبهم را در وجودم نشانده بود. من توقع داشتم که کوروس با زبان جسم با من حرف بزند نه با نامه و زبان دل و چشم.

گاهی دوست داری حرفی را از دهان او بشنوی نه ازچشمها.

باید فرصتی دوباره به کوروس میدادم و عشق او را محک میزدم.

مگر او نگفته بود برای حل سوءتفاهمها تا پای جان دادن پیش میرود. پس اکنون زمان فدا شدن در عشق بود. او در این راه باید غرورش را فنا میکرد٬ تا من جانم را به پایش میریختم. در هیچ شرایطی نمیتوانستم کوروس را از دست بدهم . من یکبار در اوج گریه به ویرانه های دلم قسم خوردم که اگر کسی عاشق من شد به عشق او پاسخ دهم هرچند که عاشقش نباشم پس یکبار دیگر خودم را باید در اقیانوس بیکران عشق محک میزدم. با چشمانی نگران به ازدحام ترافیک خیابانها به سمت فرودگاه میرفتیم. بعد از 45 دقیقه به فرودگاه رسیدیم. کمتر از یکساعت به پرواز مانده بود. صد در صد مسافرها به سالن پرواز رفته بودند.

دوان دوان بدون توجه به اعتراض نگهبان به داخل سالن دویدم. تمام وجودم را چشم کردم تا کوروس را ببینم.

باجه پرواز به لندن بسته شده بود و مسافران به سالن داخلی رفته بودند.

به موبایلش زنگ زدم خاموش بود.

ابری سنگین در چشمانم جای گرفت و جلوی دیدم را تار کرد در کمتر از ثانیه ای چشمانم بارانی شد و تمام اضطرابم را به صورت قطرات باران از چشمهایم رها کردم. کوروس رفته بود و من مانده بودم وسط سالن فرودگاه.

در یک آن دوچشم میشی رنگ را دیدم که از در سالن اختصاصی بیرون آمد و رو به مسئول چک کردن بلیطها گفت: خانمی از شما سراغ فردی به نام کوروس شایان را نگرفت؟

در چشمانش نگرانی بیداد میکرد و اضطراب را در تمام صورتش میدیدم.

با گامهایی سست و غیر قابل کنترل و چشمانی گریان به سمت میز چک کردن بلیطها رفتم رو در رو و چشم در چشم به کوروس گفتم: خوشحال میشم اگر فرصت دیگری برای شناخت بیشتر خودتون به من بدید.

نگاه نگران کوروس به نگاهی ناباورانه و بعد به گرمایی روحبخش تبدیل شد و من شبنم اشک را درگوشه چشمانش دیدم.

با من آیید به میخانه که جانان اینجاست

عشق و شوریدگی و حال و دل و جان اینجاست

در حالیکه از دیدن من دچار بهت و حیرت شده بود نگاه عاشقش را با نگاه من گره زد. به او نیاز داشتم با تمام وجودم.

ولی تا زمانیکه غرورش را نشکسته بود، نباید به این حس درونی من پی میبرد. مرتب به خودم نهیب میزدم شیدا خود دار باش!

سریعا به مامور کنترل بلیط گفت: من از سفر پشیمان شدم.

و با گامهایی استوار و چهره ای خندان به سمت من آمد. شلوار جین خاکستری با بارانی زغال سنگی پوشیده بود و کیف سامسونتی در دست داشت

از دیدنش غرق در لذت شدم

عرق شرم بر چهره ام نشست. سرد سرد بود. سرم را پایین گرفتم و گرما را در گونه هایم حس کردم.

به من نزدیک شد.

گرمی نفسهایش که بوی سیگاری میداد با بوی ادوکلن تلخش قاطی شده بود به صورتم میخورد ومرا شیداتر میکرد.

ولی کوروس نباید به راز دل من پی میبرد. قدم اول را او باید برمیداشت و خودش را بار دیگر به من معرفی و این اعتماد فرو ریخته را بازسازی میکرد.

دستش را زیر چانه ام برد از برخورد انگشتانش با صورتم گرمایی عجیبی در درونم بیداد کرد و من در شعله های عشق به کوروس سوختم.

بازهم به خود نهیب زدم شیدا خود دار باش! هنوز اول راهی.

هرچند که با دیدار دو عاشق سفرها به آخر میرسند.

سرم را بالا برد و لبخند مهربانش را بر صورتم پاشید. در چشمانش برق شعف و عشق همخواب شده بودند.

با لحنی دلنشین که دل دیوانه ام را زیرو رو میکرد گفت: ممنونم خانوم کوچولو که اومدی. دیگه داشتم نومید میشدم. چرا سرتو پایین گرفتی؟ نمیخوای به من نگاه کنی؟ بازم که چشمات بارونیه.

گفتم:خواهش میکنم. من نیاز به زمان بیشتری دارم

با خنده گفت: تا قیامت فرصت داری. ولی قیامتت زود هنگامه.

با وجود اینکه در دلم جشنی بر پا بود و قلبم با خودش تانگو میرقصید خیلی جدی گفتم: من واقعا نیاز به زمان طولانی دارم.

درحالیکه قهقه کوروس همه را متوجه خودش کرده بود گفت: نگفتم چشمهات لو دهنده مطمئنی هستن

جدی تر گفتم: همینکه گفتم

او گفت: من هم موافقت کردم خانوم کوچولوی عصبانی

با نگاه کردن به دستش که فقط کیف سامسونت در دست داشت گفتم بارهات؟

گفت: باری نداشتم. هرچی که منو به یاد تو مینداخت در اینجا گذاشتم.

زیر لب گفتم:

عزم هجران کرده ای شاید فراموشم کنی

منکه میدانم تو هم چون شمع گریان میشوی

و او آرام گفت: موافقم

از سالن فردگاه خارج شدیم.

هوای سرد بیرون مرا به مبارزه می طلبید.

از عجله ای که داشتم چیزی نپوشیده بودم. احساس مور مور شدن داشتم.

نگاهی به من کرد و بارانی اش را در آورد و روی شانه های من انداخت با شیطنتی گفت آگر لباسهای من نبود تو تا حالا حداقل یکبار ذات الریه رو تجربه کرده بودی

و من از خجالت لب به دندان گزیدم.

کمی از من فاصله گرفت به من گفت میشه موبایلتو بهم بدی باید جایی زنگ بزنم موبایلمو نیاوردم.

گفتم: حتما

موبایلم که در دستم بود به سمتش دراز کردم. موبایل را گرفت و فاصله اش را از من بیشتر کرد. به جایی تماس گرفت و آهسته حرف میزد فقط جمله آخرش را شنیدم که گفت مطمئن باشید. تا ابد مدیونتون هستم

بعد به طرف من آمد و دومرتبه تماس گرفت: بعد از ثانیه ای گفت: روزبه تویی؟

برای هفته دیگر یک بلیط به مقصد لندن میگیری تا خودت رو به جلسه آخر ماه شرکت... برسانی.

الان هم دو تا اتاق در یکی از بهترین هتلهای کیش برام تا سه روز رزرو میکنی.

صدای روزبه را نمیشنیدم

ولی کوروس داد زد: همینکه گفتم. تو به لندن میری. فعلا نمیتونم چیزی برایت توضیح دهم. اتاقها رو که گرفتی به این شماره اس ام اس بده.

و بعد ادامه داد: به تو مربوط نیست. گفتم بعدا میگم.

گوشی رو به من داد حس فضولیم گل کرده بود

گفت: شیدا بریم داخل فرودگاه کار دارم.

به گوشیم نگاه کردم که ببینم با چه کسی ابتدا تماس گرفته ولی او شماره را پاک کرده بود.

در حیرت از اینکه چرا به روزبه گفت برایش اتاق در کیش بگیرد به دنبالش راه افتادم.

به سمت باجه فروش بلیطهای داخلی رفت و پرسید: آیا دوتا بلیط برای اولین پرواز کیش دارید؟

نگاه مضطرب و پر از سوالم را به او دوختم بدون اینکه به من نگاه کند گفت: مگه دوست نداشتی دریای جنوبو ببینی؟

با اعتراض گفتم: ولی آخه......

کوروس گفت: خواهش میکنم به من اعتماد کن.

خانوم فروشنده یک نگاهی به کامپیوترش انداخت و گفت: برای دو ساعت دیگه یک پرواز با ایر باس به کیش داریم و برای 4 صبح پروازمون به کیش با هواپیما ساحا است که ارزون تره.

کوروس گفت: با همان پرواز ایرباس میریم.

خانم فروشنده مجددا به کامپیوتر نگاهی انداخت و گفت سه تا جای خالی با ایر باس داریم. کوروس گفت لطف کنید دو تا بلیط بدید و لی ابتدا بگید کجا میتونم پولامو چنج کنم.

گفت: پولتون چیه

گفت: پوند

به باجه ای اشاره کرد و گفت : آنجا

این موجود رسما با ایران خداحافظی کرده بود. حتی پول ایرانی با خودش برنداشته بود.

کوروس به سمت باجه رفت و من قدمهای اورا با نگاهم میشمردم.

بعد از چند دقیقه کوروس آمد ومدارک شناسای خود را با پول دو بلیط به فروشنده بلیط داد و گفت که کارت شناسایی دارم یانه.

همیشه کارت ملیم همراهم بود.

کوروس هر دو تا بلیط را گرفت و تو جیب جلوی پیراهنش گذاشت.

هنوز بارانی او روی دوشم بود. بارانی را به او دادم و اوهم آن را روی دستش انداخت به طرفم آمد و به آرامی دستم را از زیر بارانی گرفت و گفت: با هم به رستوران میریم هردو خسته و گرسنه ایم .

دچار برق زدگی شدم

(این چه کاری بود که کرد؟ !)

خشمگین دستم را از دستش بیرون کشیدم.

(خوبه که گفته بودم من نیاز به فرصت دارم. پس چرا اینقدر بی محابا به من دست میزنه و چرا بدون اجازه از من میخواد منو به کیش ببره. به خانواده ام چه بگم؟ کارم چی میشه؟ من لباس برای خود برنداشتم!)

با کشیده شدن دستم از دستش، نگاهی عصبی به من کرد و از مانتوی من گرفت و مرا به سمت اتاقی کشاند که بالای آن نوشته بود پاسخگویی به سوالات شرعی.

مرا به داخل اتاق کشاند من از تعجب شاخ و دم در آورده بودم و ازتصور اینکه در سرم شاخ باشد و در پشتم دم نا خود آگاه خندیدم.

( خفه شو! هیچوقت از مسخره بازی دست بر نمیداری! پسره همینطور تور به اینور اونور میکشونه تو هم مثل بی اراده دنبالش میری!)

با صدای کوروس که به یک آقای معمم میانسالی صحبت میکرد به خودم آمدم.

- حاج آقا این خانم نامزد بنده هستن که تصمیم داریم برای چند روز به مسافرت بریم ولی به دلایل مسائل شرعی نامزدم از اینکه در کنار من باشه کمی معذبه. خواهش می کنم که یک صیغه محرمیت به مدت 4 روز بخونید و شرط این صیغه فقط محرمیت باشد و هیچکدوم از دو طرف حق تعرض به دیگری رو نداشته باشد.

حاج آقا: پسرم صیغه ،صیغه است و وقتی خونده بشه این خانم شرعا و عرفا همسر شما میشه پس شرط و شروط نداره.

چشمانم به حدی از این حرف کوروس گشاد شده بود که احساس میکردم همان موقع در حال پاره شدن است.

فکم قفل شده بود انگشت اشاره ام را به علامت اعتراض جلوی کوروس گرفتم و نتوانستم حرف بزنم بغض گلویم را میفشرد .

به سرعت از اتاق خارج شدم.

( پسره پر رو منو میخواهد صیغه کند و بعد ببره ماه عسل. کورخوندی جناب شایان. این یکی رو دیگه نیستم!!!)

با سرعت خود را به در ورودی فرودگاه رساندم. یکی به شدت مانتویم را پشت کشید نزدیک بود از پشت به زمین بیوفتم ولی تعادلم را حفظ کردم.

با عصبانیت به پشت برگشتم وکوروس را دیدم که مانتوی من در دستش است. در حالیکه بغض به گلویم چنگ انداخته بود، فریاد زدم: چکار میکنی دیوونه؟ نزدیک بود با کمر زمین بخورم.

چند نفر که از کنار ما رد میشدند. نگاهی متعجبانه به ما انداختند و کوروس سریعا گفت: همسرمه.

ومن با چشمانی از حدقه درآمده به کوروس نگاه کردم وبلندتر گفتم: کی گفته من همسرتم. لابد الانم با همسرت داری میری ماه عسل؟ نه؟

کوروس که از این بی آبرو بازی من در فرودگاه کلافه شده بود.

در حالیکه مانتویم را میکشید من را به بیرون فرودگاه برد.

حالا به راحتی میتوانستم داد بزنم

فریاد کشیدم: من میخوام به خونه برگردم.

گفت: چرا عربده میکشی؟ منکه دنبال این حرفها نبودم خودت از اینکه کنارم باشی معذب بودی. منهم مجبور شدم اینکارو بکنم.

گفتم: باید هم معذب باشم.

با حالت مسخره گفتم: آقای محترم شما تو انگلستان بزرگ شدید و دست زدن به خانم نامحرم برایتون عادیه. منکه تو ایران بزرگ شدم ، اونقدرشعور دارم که بفهمم شما نا محرمید و این تن و بدن فقط مال یک نفره و اونم همسرم نه کس دیگه.

لابد حرف منو جدی نگرفتید و فکر کردید شوخی کردم که گفتم نیاز به زمان دارم. این چه بازی مسخره ایه که شروع کردید؟ هیچ به آبروی من فکر کردید؟ به اینکه من باید چه جوابی به خانوادم بدم؟ حتما بعد از چند روز گم و گور شدن باید به پدرم بگم با دوست پسرم به کیش رفتم و چون ایشون میخواستن بامن راحت باشن، چهار روز صیغه اش شدم و حالا هم سربلند به خونه برگشتم. نه آقا جون اشتباه گرفتی. ولم کن میخوام برم. تو هم برو انگلیس. غلط کردم اومدم دنبالت.

از این داد و بیداد من عصبی شده بود و با صدایی بلندتر از صدای من که از شدت خشم دورگه شده بود گفت: یکبار شد در تمام این مدت آشناییمون به من اعتماد کنی؟ یکبار شد بگی این مرد هم برای خودش اصول و عقایدی دارد؟ یکبار شد در افکاری که نسبت به من داری کمی به من هم فکر کنی و منو بیرحمانه مجازات نکنی؟ یکبارشد به دل عاشق و دیوونه من فرصت آشکار شدن بدی؟ چه فکر کردی؟ هان؟!

سر مرا که ترس خشمش سرم را پایین انداخته بودم بالا گرفت در حالیکه صدایش را بلند تر کرده بودگفت: چه فکر کردی هان؟

چشمهایش از شدت عصبانیت قرمز شده بود و احساس میکردم مثل آتشفشان کوه فوجی یاما از سرش گدازه های آتش بیرون میریزد.

دستش را که روی چانه ام بود، می لرزید.

چانه ام را ازبین انگشتانش با حرکت سرم بیرون کشیدم و چشمهایم را به زمین دوختم.

فریادی عصبی کشید: وقتی با تو حرف میزنم به من نگاه کن.

از چشمهایش آتش میبارید. خدا را شکر جایی که ایستاده بودیم محل تجمع مسافران نبود وگرنه حسابی آبروریزی میشد.

به چشمانش نگاه کردم. همه چی در چشمهایش موج میزد غیر از ذره ای آرامش.

با لحنی آرامتر که غم در تمامش موج میزد گفت: فکر میکنی من تا این حد کثیفم که تنها عشق زندگیم رو بدزدم و با اون برای هوسرونی به مسافرت برم. آیا فکر کردی که من یک پسر بچه 16 ساله ام که خود مو اسیر هوای نفسانیم و غریزه تازه آشکار شده خودم کردم؟

با حرص ادامه داد: نخیر خانم شاعره! تو هنوز بیشتر از اونچه که گفتی به شناخت من نیاز داری. تو اصلا منو نشناختی وشاید هیچوقت هم نشناسی. اگه من حرفی زدم و کاری کردم فقط به خاطرآرامش و شادی تو بود. کسی واسه هوس رونی یکسال خودشو علاف یک دختر بچه بیفکر میکنه. تو منو اینطوری شناختی؟

باز صدایش را بلندتر کرد و گفت: هان؟ جوابمو بده؟

منتظر جواب من نشد و خودش ادامه داد: تورو خدا شیدا برای یکبار هم شده به من اعتماد کن.این کار امتحانیه برای هردوتامون. امتحانی از خویشتنداریمون.

در چشمهایش زل زدم اشک دیدم را تار کرده بود. دچار دو دلی شده بودم. از یکطرف عذاب وجدان حرفهایی که زده بودم، داشتم و از طرف دیگه کاری که او از من میخواست بر خلاف اصول اخلاقی من و خانواده ام بود.

زیر لب نالیدم: پدرم٬ مادرم٬ خانواده ام. در اصول اخلاقی ما این کارها تعریف نشده. خواهش میکنم اجازه بده من به خونه برگردم. تو رو خدا نذار من همیشه با چشمهای شرمگین به پدرم نگاه کنم

زیر لب گفت: پدرت از همه چیز خبر داره

خسته و مستاٴصل از بیخوابیهای شبانه و هیجاناتی که از ساعات قبل تحمل کرده بودم با صدایی گرفته و بغضی که حالا شکسته بود پرسیدم: اون از کجا خبر داره؟

ساعدم را از روی مانتو گرفت. به سمت نیمکتی که کمی آنطرف تر بود برد و گفت: بشین.

خودش هم کنار من نشست. به سمتش چرخیدم و با چشمانی خسته و پرسشگر منتظر

توضیح او شدم.

- بعد از اینکه تو از خونه من رفتی، دنبال راهی بودم که بتونم حقیقتو برات فاش کنم. باید تو رو برمیگردوندم وگرنه برای همیشه خودمم از دست میدادم.

نمیتونستم ریسک کنم و به تو زنگ بزنم چون مطمئن نبودم جوابمو بدی. باید با احتیاط قدم برمیداشتم. یکبار به من گفته بودی که پدرت عاشق بوده و حال تو رو بهتر از همه درک میکنه. یک فرد عاشق فقط منو میفهمد.

باید دست کمک به سوی او دراز میکردم و برای نجات عشقم به پدرت متوسل میشدم. از روزبه خواهش کردم که به بهانه ای شماره تلفن منزل پدرتو از فرشته بگیره. به خونتون تماس گرفتم. خانمی گوشی رو برداشت که فهمیدم مامانته. خودمو دوست پدرت معرفی کردم واز مامانت خواهش کردم که گوشی را به پدرت بده. در این مدت بخاطر عشق به تو بارها و بارها دروغ گفتم. کاری که همیشه ازش بیزار بودم و جزء ضعف اخلاقی میدونستم. من در مقابل عشق تو ضعف اخلاقی پیدا کرده بودم. عشق تو در حال کشوندن من به مرز نابودی و جنون بود باید زودتر تکلیفش روشن میشد. از پدرت خواستم که در خارج از منزل بدون اینکه کسی متوجه بشه اوم. ببینم و اوهم زمانیکه گفتم میخوام در ارتباط با تو با ایشون صحبت کنم پذیرفت.

چند روز بعد ازاینکه منو ترک کردی با جنون وحشتناکی به نیشابور رفتم و در مکانی که پدرت تعیین کرده بود او نو ملاقات کردم. تمام اضطرابم و ترسم که ناشی از اولین برخورد با پدرت بود با دیدن او به آرامشی ابدی تبدیل شد. با دیدن پدرت و با توجه به صحبتهایی که کردی در آن لحظه به تو به داشتن چنین پدری حسودی کردم.

پدرت آنچنان گرم منو پذیرفت که اجازه دادم تمام احساساتم در حضورش آشکار بشه. مثل پسری شده بودم که از پدرش التماس میکنه تا او نو از قعر سردرگمی نجات بده. برای پدرت از اولین روز آشناییمون تا آخرین روز دیدار تو گفتم . از همه چی حرف زدم. نگاهم، احساسم، عشقم و مسافرتم با تو و اینکه تو حقت بیشتر از منه و اینکه یکبار ازدواج کردم و یک فرزند دارم و عشق به تو تمام هستیمو به نابودی کشونده .

از ارتباط اینترنتی تو با خودم گفتم و از اینکه در ابتدا فقط هدفم شناخت تو به عنوان یک فرد جالب در زندگیم بوده ولی حالا عشق به تو منو به کام نابودی میبره. از تمام لحظاتمون گفتم. و گفتم وگفتم.

پدرت آرام به حرفهای من گوش میکرد. از اوبرای گفتن حقایق به تو کمک خواستم . به پدرت گفتم که حتی حاضرم برای بازگردوندن آرامش قلبیت خود مواز زندگی تو محو کنم و بلیط لندن رو نشونش دادم.

زمانیکه حرفهامو به پدرت زدم او فقط گوش کرد. بعد ازاتمام صحبتهام بهم گفت: اگه شیدا تو را نپذیرفت آیا حاضری به خاطر عشقی که به شیدا داری برای راحتیش اونو ترک کنی؟

تمام صداقتمو تو چشمام ریختم و گفتم برای آرامش او از هیچکاری کوتاهی نمیکنم.

پدرت نگاه مهربانی به من کرد و گفت چرا این حرفهایی که به من زدی به خود شیدا نمیزنی؟

گفتم: میترسم اجازه صحبت بهم نده.

پدرت گفت: پس بنویس

در واقع پدرت راه ارتباط با تورو به من نشون داد. زمانیکه از او خداحافظی کردم گفت: پسرم، از اینکه خالصانه حرف دلتو به من زدی ممنونم. تو لایق عشقی آسمانی هستی و من از بودن دخترم در کنار تو خوشحال خواهم شد و از خداوند سپاسگزارم.

ولی شیدا خودش باید در این مورد تصمیم بگیره. تو حرف دلتو صادقانه بهش بگو و هرچی در سر داری عملی کن. شیدا زبان دل رو خوب میفهمه. مطمئنم به سوی تو میاد ولی از آن به بعدش به نیروی عشق تو مربوط میشه که چطوری پابندش کنی. و بعد ادامه داد:

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

بعد از برگشت از نیشابور مدام به صحبتهای پدرت فکر میکردم و احساس میکردم او علاوه بر اینکه پدر توست٬ پدری رو در حق من هم تمام کرد.

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت

با درد صبرکن که دوا میفرستمت

چند شبانه روز خودمو تو اتاقم حبس کردم و از قلب دردمندم برات نوشتم.

بقیه رو هم خودت میدونی. ساعت قبل هم اجازه ات رو برای رفتن به کیش ازپدرت گرفتم و با شناختی که از تو داشتم از پدرت خواستم که در صورت معذب بودن تو از روش شرعی استفاده کنم و او هم در حالیکه نگران عواقب آن بود از من خواست که با عمل به تعهدات وجدانی در مورد یکسری از مسایل در صورت نیاز اینکار رو بکنم. به پدرت اطمینان کامل دادم و گفتم شرفموگرو میگذارم که دیدم تو در حال گوش کردن به مکالمه من هستی. مطابق خواست پدرت قرار نبود تو از دیدار من با او با خبر دار شی ولی سر سختی و لجاجت تو منو مجبور به اعتراف کرد.

شیدا٬ تو از من خواستی که به تو فرصت بدم تا منو بیشتر بشناسی پس برای یکبار هم که شده، فقط یکبار به من اعتماد کن. هردو خسته ایم جسمی و روحی و بیرمق از بیدارخوابیهای شبانه . هردو نیاز به یک تمدد اعصاب داریم تا بتونیم برای آیندمون تصمیم درستی بگیریم. حالا که فهمیدی پدرت از همه چیز خبرداره، انتخاب با خودته و من آزادت آزاد میذارم و تابع توهستم. اگر میخوای به خونه بریم همین حالا برات ماشین میگیرم.

از جا بلند شد و به سمت تاکسیهای فرودگاه رفت و من مانند مرده ای متحرک به سمت در ورودی رفتم و به سالن فردوگاه وارد شدم.

از دانستن اینکه پدرم از موضوع اطلاع دارد دلهره ها از وجودم پر کشید و آرامش خاصی پیدا کردم و حالا با پشتوانه محکمتر و اعتماد به نفس بیشتری میتوانستم تصمیم بگیرم.

به یاد آخرین حرفی که پدرم پشت تلفن بهم زده بود افتادم: در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست.

پدرم مرد با تجربه ای بود و اگر ذره ای به کوروس شک میکرد، محال بود که مرا به دست او بسپارد. به پشت سرم نگاه کردم کوروس به اندازه چند قدم عقب تر بود. ایستادم تا او خودش را به من برساند. در عرض شانه های من و به فاصله یک متر آنطرفتر قدم برمیداشت. به غرورش توهین شده بود. چیزی که من هنوز انتظار داشتم برای به تملک گرفتن قلبم نابودش کند ولی او هنوز به غرورش وابستگی خاصی داشت.

او به من گفته بود که عاشقم است و در صورت راحتی من حتی حاضر است برای همیشه از ایران برود ولی در نگاهش غرور ناشی از تملک روی خودم را میدیدم. یک حس خودخواهانه. و من این را دوست نداشتم و احساس بردگی میکردم. او باید غرورش را دفن میکرد تا مالک قلب و روحم میشد و من برای رسیدن به این هدف پا به پای او پیش میرفتم.

جایی خوانده بودم که برای اثبات عشق باید غرور را جا گذاشت و من دنبال این بودم.

دوست داشتم به کوروس فرصت بیشتری بدهم. او با تمام لجبازیها و بچه بازیهای من به خوبی کنار آمده بود و سعی کرده بود تا همیشه احترام من را نگه دارد و اول کسی که پیشرو در اهانت و مشاجره بود، من بودم ولی من هم برای خود غروری داشتم که برخلاف غرور کوروس٬ این غرور متانتم را بیشتر میکرد نه اینکه ضعفم را به رخ بکشد. خودم را به سمت او کشیدم و او بی توجه به من گام برمیداشت. حرفهایی که به او زده بودم نوعی توهین بود ولی او هم باید قبل از این برخورد کمی برایم توضیح میداد.

بدون توجه به بی اعتنایی او به سمت اتاقکی رفتم که چند دقیقه قبل با نفرت تمام از آنجا گریخته بودم. دلم میخواست حالا که پدرم خبر دارد و اجازه داده است با راحتی بیشتری در این سفر در کنار کوروس باشم. میدانستم که پدر مختصری از این مسایل را به مادر هم خواهد گفت.

این یک حقیقت محض بود که کوروس از عشق به من با پدرم سخن گفته بود و مرا از او خواستگاری کرده بود. به در اتاق پاسخگویی به مسایل شرعی رسیدم. کوروس چند قدم عقب تر از من ایستاد. به سمتش رفتم و تمام احساسم را در نگاهم ریختم و گفتم: معذرت میخوام. قبول کن تحمل یکسری از شرایط برام مشکله. فکر میکنم اگر به خواستت پاسخ بدم در این سفر در کنارت راحت تر هستم.

نگاهی به من کرد و گفت: مطمئنی؟

جرقه ای از امید و شادی را در چشمهایش درخشید.

گفتم: به شرط رعایت یکسری از شئونات بله

با هم به اتاق وارد شدیم حاج آقا با نگاه گرمی ما را به نشستن تعارف کرد و گفت: عروس خانم بالاخره راضی شدن ؟

شرمنده ازحرکت چند دقیقه قبلم گفتم: بله

حاج آقا رویش را به کوروس کرد و گفت: پدر عروس خانم اطلاع دارن

کوروس بیدرنگ موبایلم را خواست و شماره ای گرفت و به دست حاج آقا داد. حاج آقا بعد از گفتن چند کلمه مختصر گفت: مبارک باشه

موبایل را به من داد. به شماره نگاه کردم شماره همراه پدرم بود.

حاج آقارو به کوروس کرد و گفت: مهریه چقدر باشه؟

کوروس نگاهی به من کرد و من سریعا گفتم: یک کلام لله مجید ٬ 14 شاخه گل مریم و یک کتاب حافظ

حاج آقا به کوروس نگاهی کرد و گفت: قبول دارید؟

کوروس گفت : یک مسافرت کامل اروپا را هم حاج آقا اضافه کنید و بعد نگاهی خندان به من انداخت و گفت انشالله بقیه اش به وقتش.

حاج آقا صیغه را به مدت 4 روز خواند و بعد از اتمام خطبه به کوروس گفت که دستم را بگیرد. کوروس به آرامی سر انگشتانم را گرفت

(بیچاره از من وحشت داشت بسکه من سلیطه بودم!!)

انگشتانم را سریعا از دستش بیرون کشیدم. اصولا من آدم ضد حالی بودم. با صدای کوروس که میگفت: خانومم بریم. به خود آمدم.

(با خود گفتم چی گفت؟ خانومم؟ این هیچی نشده بود با من پسر خاله بود حالا هم که به قول حاج آقا شرعا و عرفا زنش بودم!!!!)

با صدای موبایل من چند قدم به عقب رفتم با اضطراب گفتم: خدا کنه بابام نباشه. به شماره نگاه کردم روزبه بود.

گوشی رو به او دادم و گفتم: آبروم رفت

کوروس لبخندی بر لب راند و گفت: نگران نباش خودش از همه بی آبرو تره. همین چند روز پیش مچ اون و فرشته رو تو اتاق کارش گرفتم.

( پس کوروس هم اهل مچ گیری بود!!!)

بالاخره به گوشی جواب داد:

الو

......

شماره پرواز........ است واسه ساعت 8:30 شب . به محض اینکه بلیط گرفتی برام برگه رزرو را به هتل فکس کن

......

بله با شیدا هستم

.........

روزبه فضولی نکن. برگردم همه چی رو برات میگویم. فقط خواهشاٴ این دفعه اون زبون شلتو نگه دار و به کسی حرفی نزن حتی به خانمت. باشه؟

........

قول بده روزبه

........

خداحافظ

(دلیلی نداره به بی آبرویی فکر کنم. مهم اینه که بابایین خبر داره!!!!)

به محض قطع شدن موبایل صدای بلندگو بلند شد که مسافران کیش را به جایگاه میخواند. لب تشنه و گرسنه به سمت جایگاه رفتیم. بعد از اینکه مسئول پرواز بلیطهای ما را چک کرد، باهم به سالن انتظار وارد شدیم. گلویم از تشنگی خشک شده بود و عطش وافری را احساس میکردم. کوروس هم دست کمی از من نداشت و مرتباٴ لبهای خشکش را خیس میکرد. تمامی مسافران بسیار مرتب و شیک بودند. یک نگاه به خودم کردم نه تیپم بد نبود هرچند با عجله لباس پوشیده بودم.

از کوروس جدا شده و به دستشویی رفتم به صورتم نگاه کردم هرچند رنگ پریده و خسته بودم ولی هنوز آرایش محوی را به چهره داشتم که صورت مهتابیم را زیبا میکرد. داخل کیفم را گشتم فقط یک برق لب همراهم بود. کیف اعتماد به نفسم را در خانه جا گذاشته بودم

وقتی به سالن انتظار برگشتم، کوروس دو تا آبمیوه و کیک از کافی شاپ کوچکی که در کنار سالن انتظار قرار داشت خریده بود. روی صندلی نشستیم. کوروس کیک و آبمیوه من را داد و خودش بلافاصله مشغول خوردن شد. آنقدر با عجله میخورد که یک آن آبمیوه به گلویش پرید و به سرفه افتاد .

با دستم آرام آرم به پشتش زدم سه تا که ضربه زدم نگاهم به دستم ثابت ماند.

خنده ای کردم و مجددا به ضربه زدن ادامه دادم. دیگر شرمنده نبودم چون الان محرم کوروس بودم.

برخلاف من که با هر ضربه گرمای وجودم بیشتر میشد کوروس بیخیال سرفه میکرد. بعد از چند ضربه سرفه اش قطع شد. من هنوز آبمیوه ام را نخورده بودم. با احتیاط نی را داخل آبمیوه کردم. باید محتاط بودم که لباسم کثیف نشود و با گازهای بسیار کوچک کیک میخوردم.

کوروس نگاهی به من انداخت و گفت : تا جاییکه یادم میاد، تو خوردن ناز و کرشمه نداشتی؟ چرا اینطوری میخوری؟

از حرفش خندیدم راست میگفت. من وقتی گرسنه بودم مثل اژدها به غذا حمله میبردم.

گفتم: ماتیکمو نیاوردم میترسم لبم پاک بشه.

نگاهی به من کرد و گفت: اعتماد به نفساتو فراموش کردی؟

گفتم: هیچی همراهم نیست حتی یک لباس خواب برای امشب ندارم.

قهقه ای زد و گفت: گفت چه مدل لباس خوابی میپوشی عزیزم تا برات بگیرم؟

از حرفش سرخ شدم. بی ادب شده بود. تقصیر خودم بود که بیمحابا بهش خط میدادم

گفتم: بی ادب نشو منظورم لباس راحتی تو خونه بود

گفت: از همون بلوزو شلوار گلدارهای مامان بزرگها. ما رو باش فکر کردیم چند روز داریم میریم با زنمون کیش تفریح

گفتم: ماه عسل که نمیری داری واسه یک سفر کاری میری.

گفت: اونوقت چه کاری؟

کمی فکر کردم و گفتم: تحقیق ٬ تفحص و شناسایی

آهی کشید و گفت: اونهم همش روی من. کالبد شکافی نشم شانس آوردم!!

گفتم : به موقعش اونم میشی

با این حرف من ریز خندید و من خجالت زده از این جوابی که داده بودم به خوردن کیک و آبمیوه ام پرداختم.

سوار هواپیما شدیم و در صندلی خودمان نشستیم. با اشاره کوروس، من در صندلی کنار پنجره هواپیما نشستم و او هم وسط نشست و صندلی کنار راهرو را پسر جوان 20 ساله ای اشغال کرد و یکسره از بالای صندلی با 3 تا خانوم پشت سرمان صحبت میکرد. سرم شدیدا از بیخوابی چند شب اخیر درد میکرد. کمربندم را بستم ٬ صندلیم راخم کردم و سرم را روی صندلی گذاشتم و چشمانم را بستم.

مهماندارها مشغول چک کردن صندلیها بودند و مرتبا تذکر میدادند که صندلیها را به حالت اولیه برگردانیم. با برگرداندن صندلی به حالت اولیه خواب برایم مشکل شده بود و به گردن و کمرم فشار وارد میشد.

کوروس بیصدا و آرام در کنار من نشسته و در فکر فرو رفته بود. چهره او هم خسته تر از من نشان میداد.

مثل اینکه یک کوه بزرگی را از دوشم برداشته بودند.احساس کرختی و سستی میکردم. برای تجدید انرژیم باید میخوابیدم و این صندلی راست،ستون مهره هایم را به درد آورده بود. با نهایت پررویی در صندلی خم شدم و سرم را روی شانه کوروس گذاشتم. و با احساس دستی که سرم را از روی شالم نوازش میداد به خواب رفتم. زمانی چشم باز کردم که مهماندار در حال تذکر دادن به مسافران برای بستن مجدد کمربندها و برگرداندن صندلی به حالت اولیه بود.

به کیش رسیده بودیم ومن در تمام مدت پرواز خواب بودم و سرم بر شانه کوروس بینوا بود. با باز کردن چشمهایم سرم را از روی شانه کوروس برداشتم. با دستش شانه اش را ماساژ داد .

به چهره من لبخندی زد و گفت: خانوم کوچولوی من بیدار شده.

در حالیکه ناخن انگشت اشاره ام را در دهانم گذاشتم ٬ سرم راپایین انداختم و با صدای زیزیگولو گفتم: خانوم کوچولو شرمنده است که تمام راه اذیتت کرده. بادیدن چهره من و شنیدن صدای من آنچنان خنده بلندی کرد که مسافر بغل دستی اش از خواب پرید و نگاه متعجبی به او کرد.

کوروس در حالیکه میخندید گفت: تو رو خدا یکبار دیگه بگو.

در حالیکه انگشت اشاره ام را به علامت هیس روی بینیم میگذاشتم گفتم: ساکت باش همه دارن بهمون نگاه میکنند.

خنده اش قطع نمیشد سرش را دم گوشم آورد وگفت: هر روز چشم اندازهای جدیدی از این خانوم کوچولو میبینم. تو رو خدا یکبار دیگه بگو.

در حالیکه خودم را داخل صندلی صاف و صوف میکردم گفتم: مزش به یه بار بودنشه . اگه هی فرت و فرت زیزیگولو بشم بی مزه میشه.

بعد ادامه دادم : من خیلی گرسنه ام واسم غذا نیاوردن؟

گفت: چرا شکمو ولی چنان خواب بودی و خستگی از سر روت میبارید که حیفم اومد بیدارت کنم. غذاتو تو سامسونتم گذاشتم رفتیم هتل بهت میدم بخوری.

گفتم : تو نخوابیدی؟

- نه. اگه میخوابیدم کی بالشت میشد؟

- ببخشید به خدا نمیخواستم اذیتت کنم

- عیب نداره عوضش تو شب بالشم میشی من میخوابم.

باز بی ادب شده بود. مشتی به بازوش زدم و گفتم: شرط و شروط یادت رفت؟

- نه بابا. میدونم الان برای تحقیق و تفحص میریم. به امید روزهای بهتر دندون رو جیگرم میذارم

ومن در حالیکه شکلک در می آوردم گفتم: به همین خیال باش.

هواپیما به زمین نشسته بود و ما منتظر باز شدن در هواپیما بودیم.

با خروج از هواپیما باد گرمی به صورتم خورد. برای اولین بار بود که به کیش می آمدم. همیشه از دوستانم خیلی در مورد زیباییهایش شنیده بودم.

به کوروس گفتم: تو تا به حال به کیش اومدی؟

گفت: 4 سال قبل با روزبه اومدیم. سفر کاری بود. دو روز بیشتر نموندیم و نتوانستیم جزیره رو به خوبی بگردیم.

با اتوبوس به خروجی فرودگاه انتقال داده شدیم. مسافران همگی منتظر بارهایشان بودند و من و کوروس به دلیل نداشتن بار زودتر از بقیه خارج شدیم.

همه چیز کیش برایم تازگی داشت بعد از خروج از فرودگاه چشمم به گلهای کاغذی کنار خیابان و درختهای نخل افتاد که همگی بیان کننده حیاتی پایدار بودند. در حالی که در مشهد ما هنوز برگهای جوان و گیاهان تازه رسته را می دیدیم.

هوا گرم و شرجی بود، ولی قابل تحمل.

تمام ماشینهای پارک شده جلوی فرودگاه خارجی بودند.

کوروس به باجه فروش فیش تاکسی رفت و با اشاره به من سوار یکی از تاکسیها شد و من هم به دنبالش سوار شدم. داخل ماشین کولر روشن بود که بعد از تجربه آن گرما، لرز خفیفی را احساس کردم. کوروس رو به راننده کرد و گفت: الان پاساژها باز ن؟

راننده نگاهی به ساعت ماشین کرد. ساعت حدود 30: 10 بود.

در حالیکه از آینه به کوروس نگاه میکرد گفت بیشتر مغازه ها در این ساعت در حال بسته شدن هستن. چیز خاصی رو نیاز دارید؟

کوروس گفت: راستش ما نتونستیم برای خودمون لباس بیاریم و فعلا یک دست لباس راحتی برای امشب لازم داریم تا فردا به بازار بریم و خرید کنیم.

راننده متعجب به کوروس نگاه کرد و کوروس ادامه داد: راستش ما اصلا قرار نبود به کیش بیاییم امشب یکدفعه با پیدا کردن بلیط عازم کیش شدیم.

به ظاهر توضیح کوروس راننده را قانع نکرده بود.

در حالیکه علامت تعجب را روی صورتش به وضوح میدیدم گفت: مغازه های یکی از پاساژها دیرتر از بقیه تعطیل میشه. اونجا چند تا لباس فروشیه که یکی از اونها با من دوسته شما رو به اونجا میبرم اسم مغازاش بهاره. وقتی رفتید بگید عبدالله معرفی کرده تا هواتونو تو قیمتها داشته باشه.

تمام مسیر از شیشه به بیرون نگاه میکردم تا این جزیره زیبا را ببینم.

شهر سازی کیش بسیار زیبا و مدرن بود بطوریکه حس میکردی در یکی از کشورهای اروپایی به مسافرت آمده ای.

با رسیدن به بازار از ماشین پیاده شدیم و از راننده تشکر کردیم. وارد پاساژ شدیم. تمام مغازه ها پر بود از اجناس خارجی و به روز. به مغازه مورد نظر رسیدیم. مغازه لباس فروشی بزرگی بود. به نظر همه چیز داشت. وقتی وارد شدیم فهمیدیم هر قسمت از آن به چیزی اختصاص داده شده است. لباسهای زیر هم بدون هیچ پوششی در ویترین گذاشته شده بودند. ابتدا به سمت لباسهای راحتی رفتیم که مردانه و زنانه کنار هم بود.

لباسها همگی زیبا بودند با رنگهای متنوع. از فروشنده خواستم چند تا را برایم باز کند تابببینم. کوروس هم کنار من مشغول نگاه کردن لباسهای راحتی مردانه بود. لباسها رابالا و پایین میکردم یکی از آنهارا انتخاب کردم.

خواستم بگویم که لطفا این را برایم بسته بندی کنید که کوروس مرا صدا زد:

شیدا جان، بیا ببین کدوم یکی از اینها زیباست؟

لباس را کناری گذاشتم و به طرفش رفتم چند تا از لباسهای راحتی مردانه که شامل پیراهن جلو دکمه دار و پیژاما بود به من نشان داد.

گفتم: من اینو میپسندم

فورا به فروشنده گفت اینو واسم بپیچید

چند تا تی شرت هم نشان داد و گفت دوتا از اینها رو هم انتخاب کن.

یک تیشرت مردانه لیمویی و یک سبز یشمی تیره برایش انتخاب کردم که دستور داد آنها را هم بپیچند. بعد از گرفتن آنها به من گفت تو انتخاب نکردی؟

گفتم: چرا یکی رو پسندیدم تو هم بیا یک نظری بده.

کوروس گفت دوتا بردار. اینجا گرمه و زیاد عرق میکنی پس باید لباسهاتو تند تند عوض کنی.

چشمم به یک لباس خواب زیبای نازک صورتی افتاد که یقه هفت بازی داشت و جلوی یقه اش یک گل کوچک بود. آن را هم برداشتم.

خریدمان به اتمام رسید و ما به سمت صندوق رفتیم. کوروس اجازه نداد من خریدهایم را حساب کنم از همه چیز خریده بودیم از لباس زیر گرفته تا شلوار جین وغیره.

( مغازه یارو رو غارت کردیم و طرف از پولی که به جیب زده بود کلی کیف کرد!!!)

از مغازه که بیرون آمدیم. کوروس به یک مغازه دیگر اشاره کرد . مغازه لوازم آرایشی و محصولات بهداشتی بود. به آنجا که رفتیم کوروس گفت: خانومی هرچی میخوای انتخاب کن

( حسابی توهم زده. خانومی!!! چه غلطا!!!!!)

و بعد یاد شعر خانومی چشماتو باز کن/ خانومی منو نگاه کن افتادم که شهلا و شهین میخوندند و من جلوشون مسخره بازی در می آوردم و چشمامو باز میکردم و بعد لوچ میکردم و بهشون نگاه میکردم. یادش بخیر چقدر خوب بود وقتی همه با هم تو خونه بابا بودیم. بلند بلند خندیدم. کوروس گفت: چیزی شده ؟

گفتم: نه یاد یکی از خاطره هام با خواهرام افتادم. ببخشید نمیشه واست تعریف کنم.

گفت: اشکالی نداره. منم دارم واست.

- تو رو خدا این چند روز تلافی تعطیل باشه؟

- در حالیکه با دودستم که پر از پلاستیک بود٬ آویزون ساعد لختش شده بودم میگفتم: تو رو خدا قول بده؟ باشه ؟ تو رو خدا کوروس؟ این جا دیگه ضد حال تعطیل باشه؟

کوروس بلند بلند میخندید . با خنده ای که سعی در نگهداشتنش نمیکرد گفت: تا حالا ندیده بودم اینطوری التماس کنی؟

دستش و ول کردم و خودمو صاف و صوف کردم و گفتم: بی مزه. منو بگو. هی با خودم میگم ( در اینجا صدامو زیز زی گولو کردم) زیزیگلو . این شوووهرته. تاج سرتههه. بهش احترام بذار ماددر!!!!!!! ( صدامو به حالت عادی برگردوندم) این کوروسه نمیذاره.

بچه پررو همانجا وسط پاساژ بین هزار تا چشم دستش را انداخت به دور شانه ام و مرا به خودش چسباند و گفت: باشه عسلم. تلافی تو این چند روز تعطیل.

خودمو از بغلش کشیدم بیرون گفتم: هوی! آقاهه! مثل اینکه اینجا ایرانه! ما هم وسط خیابونیم ها!!! همه دارن نگامون میکنن.

سرش پایین آورد و چشم در چشم من قرار گرفت و با با شیطنت گفت: تقصیر خودته.

برای اولین بار در ایم مدت آشنایی با او، کوروس صدایش زدم.

بی توجه به این حرفش به مغازه لوازم آرایش رفتم.

با کلی خرید و پلاستیک به دست از پاساژ بیرون آمدیم در هنگام خروج از پاساژ چشمم به یک مغازه کیف فروشی افتاد به آنجا رفتیم و یک چمدان دو نفره انتخاب کردم

کوروس گفت: یکی میخری؟

گفتم آره . بیخودی چرا دوتا بخریم. با یکی هم کارمون راه میفته البته اگه لباسات تحمل همنشینی با لباسهای منو داشته باشه.

باصدای که شیطنت ازش میبارید گفت از خوداشونم هست. خصوصا اونهاییکه.....

محکم به بازویش زدم و گفتم: هیسسسس!

(از موقعیکه این صیغه خونده شده ، کوروس هم خیلی بی ادب شده !!!فکر کنم یه دعایی تو اون خطبه هست که اینو بی حیا کرده. فرشته و گلبرگ هم بعد از عقد بی حیا شدن!!!)

از پاساژ که بیرون آمدیم گفتم : کوروس شب رو کجا میمونیم؟

مثل اینکه از خواب بیدار شده باشد گفت: چرا روزبه زنگی نزد. شیدا موبایلت کجاست؟

گفتم: تو کیفم و بعد یادم آمد که تو هواپیما اونو خاموش کردم.

موبایل را از کیفم در آوردم و سریعا روشن کردم. به محض روشن شدن موبایل٬ صدای زنگ موبایل مثل تلفنی که اشتباهی به برق زده باشند، بلند شد.

گوشی راو به سمت کوروس گرفتم و گفتم: روزبه

کوروس: الو روزبه. چی شد؟

.......

کوروس: تو پرواز موبایل رو خاموش کردیم

........

کوروس: آره الان کیشیم

......

کوروس: چی گفتی: یک سوییت یک اتاق خوابه فقط تونستی گیر بیاری؟

.......

کوروس: هیچ هتلی جا نداشت؟

.......

خب حداقل لب دریا بودنش عیبشو جبران میکنه. میتونی برگه رزروو برامون فکس کنی. تو کجایی؟

.......

سلام برسون. پس شماره رزروو برام ارسال کن. بلیط لندن واسه هفته دیگه گرفتی؟

......

به خدا نمیتونم برم. زندگیم رو هواست. جبران میکنم.

.......

مواظب اوضاع باش. خدا حافظ. ممنون بابت همه چیز

با قطع کردن گوشی به کوروس نگاهی انداختم طبق معمول لبخند مهربانی زد و گفت: بریم هتل. روزبه یک سوییت کنار دریا واسمون گرفته.

تو فکر یک اتاق خوابه بودنش بودم. میترسیدم که از کوروس سوال کنم تا باز با خشم اژدها مانندش، وجدان اخلاقیش را یاد آوری کند.

( خودت کردی که لعنت بر خودت باد!!! پای همه چیشم وایستا!!!)

به هتل رسیدیم استقبال گرمی از ما شد. لابی هتل بسیار زیبا و شیک بود . دلم میخواست رو موبلهایش لم بدهم و فیلمی را که از ال سی دی بزرگ روبروی مبلها پخش میشد٬ تماشا کنم.

در حالیکه منگ فیلم شده بودم کوروس دستم را گرفت و گفت: بریم عزیزم!

گفتم: پذیرش هتل شناسنامه هامونو نخواست؟

- چرا. ولی من گفتم که یکدفعگی از مشهد راه افتادیم. در ضمن من تلفن حراست فرودگاه مشهد رو از اون حا ج آقا گرفتم تا اگر مشکلی بود از هتل با خودشون تماس بگیریم و شرعی بودن رابطمونو تایید کنه. ولی خوشبختانه با دیدن شماره حراست فرودگاه مشهد و اصرار من به تماس با اونجا به حرفهای من اعتماد کرد و مشکلی پیش نیومد.

سوییت در طبقه چهارم از یک هتل آپارتمان 5 طبقه بود. وارد سوییت که شدیم. یک هال تقریبا 20 متری داشت با دیوارهای کرمی رنگ که یک دست مبل راحتی زرشکی و یک تلویزیون در آنجا بود. و دری که به یک اتاق باز میشد. در کنار اتاق در دیگری وجود داشت که احتمالا سرویس بهداشتی بود.

کوروس چمدون را به داخل اتاق برد و منهم دنبالش راه افتادم.

اتاق بزرگ نبود به حدی که فقط یک تخت دونفره ویک آینه قدی که بالای پاتختی نصب شده بود در آن اتاق جا گرفته بود.

فضای نسبتا کوچکی برای گذاشتن چمدون هم داشت.

دیوارها به رنگ طوسی بی حال که در بعضی از جاها با کاغذ دیواری صورتی پوشیده شده بود. رو تختی و کوسنها هم نقرهای بودند. کوروس چراغهای هالوژن را روشن کرد به رنگ بنفش خیلی کم حال بودند. به اتاق حالت رویایی داده بود.

در انتهای اتاق پنجره بزرگی وجود داشت که با یک پرده نسبتا کلفت صورتی پوشیده شده بود.

به سمت پرده رفتم و با دستم کمی کنارش زدم. دریا زیر پا بود. و چراغهای جزیره بدجور به من چشمک میزدند . منظره نفس گیری بود.

بی اختیار داد زدم: کوروس ٬ کوروس٬ بیا اینجا. بیا دیگه. ببین چقدر زیباست.

کوروس به کنارم آمد و ایستاد در حالیکه هیجان همه وجودم را فرا گرفته بود، با انگشت اشاره ام به دریا و ستاره ها و نور چراغها اشاره میکردم و او را تشویق میکردم که به رد انگشت من نگاه کند.

در همین حال گرمای دستی را که دور کمرم احساس کردم که کمی مرا به سمت خود کشید. برای یک لحظه دریچه های قلبم بسته شد و زمان توقف کرد و بعد قلبم با شدت بسیارزیاد خون را به رگهایم فرستاد که گرمای آن را درصورت و تمام اندامها یم حس کردم . شمردن تعداد ضربان قلبم غیر ممکن شده بود و مرغ عشق زندانی سینه ام دیوانه وار خود را به دیوارها میزد.

دست دیگرم را روی قلبم گذاشتم ( آروم بگیر! چرا اینقدر محکم میکوبی؟ اتفاقی نیوفتاده! یک تماس فیزیکی ساده از روی لباس!)

ولی خودم میدانستم که این حرفها فقط توجیه کردن است و احساس کردم رشته ای از کناره قلبم مرا به کوروس پیوند زد که هر لحظه این رشته کلفت تر میشد و مرا به قعر حسی تازه متولد شده میبرد.

کوروس که به حال درونی من پی برده بود حلقه دستش را تنگتر کرد و مرا بیشتر به سمت خودش کشید. کاملا به کوروس چسبیده بودم.

به سمتش نگاه کردم او تمام مدت به من زل زده بود و اصلا به بیرون توجهی نداشت.

در چشمانش نوری میدیدم که بی سابقه بود.

درخشش فانوسهای آسمان را در چشمان او دیدم. به صورتم نگاه کرد و بعد چشمهایش به روی لبهایم لغزید.

ترس کم کم وجودم را در برگرفت.

لب زیریم را به شدت گزیدم.

دومرتبه چشمهایش را از لبهایم به سمت چشمهایم برد.

لحظه ای به من نگاه کرد و بوسه ای در حد نوک زدن بر روی گونه ام زد و سریعا از اتاق بیرون رفت.

دستم را بر جای بوس روی گونه ام گذاشتم.

گونه ام می سوخت.

برای یک لحظه زمان متوقف شده بود و من مسخ شده در همانجا ایستادم.

پاهایم قدرت حرکت نداشت.

دستم را به دیوار گرفتم و روی تخت، کنار پنجره نشستم و غرق درحالت خلسه گونه ام شدم.

سکوت همه جا را فرا گرفته بود. احساس میکردم از این جو سنگین نفسم بند آمده است.

کوروس هم صدایش در نمی آمد. اصلا نمیدانستم کجاست؟

چشمم به دری افتاد که در کنار کم دیواری اتاق قرار داشت.

در را باز کردم از این جا هم به سرویس بهداشتی راه داشت.

چقدر دلم میخواست حمام بروم و سنگینی که مثل بختک روی وجودم افتاده بود با آب بشویم.

آبی به صورتم زدم و به اتاق برگشتم.

به آینه قدی نگاه کردم از خستگی و بی حالی مثل روح شده بودم.

( این پسره! عاشق یک روح سرگردان شد!!).

لباسهایم را در آوردم. از شرجی بودن هوا لباسم به تنم چسبیده بود. آنها را در یکی از پلاستیکها گذاشتم.

لباسها را تا کرده و جاسازی کردم. از دیدن لباسهای زیری که مخفیانه از من خریده بود خنده ام گرفت.

لباسهای زیر خود را برداشتم و در یکی از کشوهای پاتختی گذاشتم.

چمدان مرتب شده بود یک رمز برایش گذاشتم و درش را قفل کردم

دلم میخواست از لوازم آرایش جدیدم استفاده کنم. کلی ذوق داشتم. دستم را به سمت سایه سوسنی بردم

( بدبخت میخوای امشب بیچارت کنه؟!!! همش کرم بریز و بعد هی ادای راهبه ها رو درآر!!!!

به لبم کمی رژ صورتی زدم و رویش برق لب توت فرنگی مالیدم.

چشمهای بیحالم را با خط چشم ظریفی حالت دادم که کشیدگی اش را بیشتر میکرد.

به آینه قدی نگاهی انداختم از دیدن قیافه ام ذوق مرگ شده بودم.

خم شدم و آینه را یک بوس جانانه کردم.

شکل لبم مثل یک عکس برگردون روی آینه افتاد.

دومرتبه ماتیکمو تجدید کردم.

(اختیار دارید! باید با اعتماد به نفس کامل پیش کوروس میرفتم! ولی این لوازم آرایشهای خارجی که کوروس واسم گرفته هم تومنی صد نار به اون دره پیتیها که استفاده می کردم فرق داره!) گیره بزگ گلم را به موهایم زدم.

(خدایی! اگه این کلیپس گلدارهای بزرگ نبود ما خانمها چکار می کردیم!!!)

شال سفیدی را که خریده بودم، سرم کردم . در حالیکه برای خودم شکلک در می آوردم به سمت در اتاق رفتم. بهترین اخلاقی که داشتم این بود که حوادث را خیلی زود فراموش میکردم و خجالتم لحظه ای بود.

صدای کوروس از بیرون می اومد که میگفت: شیدا یادت باشه فردا صبح قبل از بیرون رفتن اسم یکسری از وسایل مورد نیازمونو بنویسیم تا تو بازار وقتمون گرفته نشه٬ در ضمن اسم کسانی که میخوای براشون سوغاتی بگیری یاد داشت کن . اسم روزبه و فرشته هم یادت نره . کنار اسم روزبه دوتا ستاره بذار.

در چارچوب در اتاق ایستادم. کوروس در حالیکه روی مبل سه نفره نشسته بود و با کنترل تلویزیون بازی میکرد به تی وی خیره شده بود.

در حالیکه به سمت کوروس میرفتم تا روی مبل بشینم گفتم: حالا چرا واسه روزبه دوتا ستاره بذارم؟

چشمهایش از تلوزیون کنده شده و به روی من ثابت شده بود. روی مبل سه نفره با فاصله از کوروس نشستم.

دستش را بالا آورد و به سمت شالم برد گفت: اجازه دارم؟

خودم هم حوصله این شال و روسری را نداشتم. گرما و شرجی بودن هوای کیش خفه ام میکرد.

هیچ عذر شرعی نبود که خودم را بیش از حد معذب کنم.

لبخندی به او زدم و با لحنی خجالت زده سرم را پایین انداختم و گفتم خودم برش میدارم. بدون هیچ مکثی به آرامی شال را از روی سرم برداشتم .

کوروس گیره موهایم را باز کرد .موهای سیاه و براقم که از رطوبت هوا نمناکتر و براقتر شده بود و تا حدودی فر خورده بود به دورم مانند آبشاری فرو ریخت.

خودم به او اجازه داده بودم ولی از نگاههایش معذب بودم.

نزدیکتر آمد و دستش را دوباره دور کمرم انداخت و مرا به خودش نزدیک کرد و گفت: عاشق همین لبخندت ٬ موهات و خجالتت شدم.

از خجالت ذوب شدم. خودم را کمی کنارتر کشیدم که او با شدت بیشتری مرا به سمت خودش کشید و گفت: حالا که بهانه ای نداری . خواهش میکنم منو حد اقل از این محروم نکن.

به چشمهایش نگاه کردم پر از خواهش و تمنا بود.

چیزی نگفتم و باز احساس کردم آن رشته محکم تر شد.

فرشته خواب دور سرم به پرواز درآمده بود. با تمام مبارزه و جدال من سرانجام من را با خودش به عالم رویاها برد. چشمایم را که باز کردم، روی تخت بودم و ملحفه ای رویم کشیده شده بود.

با وحشت به کنارم دست کشیدم خدا رو شکر خودم تنها روی تخت خوابیده بودم.

اشعه های آفتاب به سختی از تا رو پود پنجره به داخل اتاق سرک میکشیدند.

به یاد دیشب افتادم. من روی مبل در بغل کوروس خوابم برده بود. چه کسی من را به روی تخت آورد؟ پس کوروس کو؟

به آرامی از اتاق بیرون رفتم. کوروس روی مبل سه نفره خوابیده بود.

لباسهایش را در نیاورده بود.

( شب بدی رو گذرونده٬ با این شلوار جین و پیراهن مردانه و خواب روی مبل!)

به موبایلم نگاه کردم ساعت 12 ظهر بود. از وقت صبحانه گذشته بود و باید نهار میخوردیم. تازه یادم آمد، دیشب هم شام نخوردم و غذای هواپیما در کیف کوروس مانده بود.

( زود اونو از کیف بیرون بذارم وگرنه بوی فسادش همه جا رو میگره!!!)

در اتاق را قفل کردم و به حمام رفتم. سریع یک دوش گربه شور گرفتم لباسهای نو را پوشیدم وکلی ذوق کردم. اولین بار بود که این همه چیز های تازه را باهم داشتم.

چشمم به جای لبم روی آینه افتاد . بعضی ازقسمتهای آن پاک شده بود. مثل اینکه کسی روی آن را بوسیده بود.

بی اختیار دستی به لبم کشیدم و سریعا مشغول آرایش کردن شدم. شلوارراسته کتون گشاد. یاد حرف کوروس افتادم که گفته بود لیست وسایلهای مورد نیاز و سوغاتی هارو بنویس. دیشب آنقدر سرگرم مسایل عشقولانه بودیم که کوروس به من نگفت چرا کنار اسم روزبه دوتا ستاره بذارم.

تقویم کوچیکمو از کیفم در آوردم و شروع به لیست کردن وسایل مورد نیازم کردم. به خودم که اومدم سه صفحه فقط مایحتاج من بود.

خدا رو شکر!! فرجی شد و کوروس منو به کیش آورد وگرنه میمیردم از نداری!!)

لیستسوغاتیها رو هم نوشتم. ولی چطوری اینها را میدادم.

( اینم سوغاتی های من از سفر ماه عسل٬ پدر و مادر و خواهرها و برادر مهربونم!!! ولی یه روزی که آبها از آسیا افتاد بهشون میدادم!! حالا مگه قرار بود من زن کوروس بشم؟ فعلا واسه آشنایی اومدیم!!همین!!)

کارم که تمام شد به ساعت دیواری نگاه کردم از یک بعد ازظهر گذشته بود. ترشح اسید معده ام بیداد میکرد.

چند روز بود درست و حسابی غذا نخورده بودم و از دیروز ظهر هم رسما به شکمم ظلم کرده بودم.

به آهستگی از اتاق بیرون رفتم. کوروس غرق در خواب بود.

به آرامی شانه اش را تکان دادم و گفتم: کوروس . کورس. بلند شو ساعت از یک هم گذشته

جوابی نداد دومرتبه شانه اش را تکان دادم.

(نه انگار مرده !!!)

اصلا جواب نمیداد.

با شدت ملحفه رو از روش کشیدم و داد زدم: پاشو خوافالو! همه غذاها تموم شد.

یکی از چشمهایش را باز کرد و گفت: نمیتونستی این دفعه هم آروم صدام کنی؟

گفتم: پاشو مارمولک.

بلند شد و روی مبل نشست. بدنش را به دو طرف کشید و گفت: دیشب اصلا نخوابیدم تازه یه چند ساعتیه خوابم برده.

- خوب میخوابیدی؟

- چطوری؟ بنده که در این سفر نقش بالش و تشک شمارو دارم بازی میکنم. واسه چمدونم رمز گذاشته بودی و درش قفل بود. تختو هم که اشغال کرده بودی . اونوقت چطوری باید میخوابیدم؟

- خدا پدرتو بیامرزه حداقل سبکی و تونستم بغلت کنم و بیارم رو تخت بذارمت و گرنه باید تا صبح نشسته میخوابیدم.

با بدجنسی گفتم: خب اون موقع دیگه دراز نمیکشیدی، گرد میکشیدی!!

- حاضرم اگه تمام شبها تا آخر عمر تو بغلم باشی، گرد بکشم.

(وای خدای من! این باز بی تربیت شد!)

به سمتش رفتم دو تار مو از موهایش را به دستم گرفتم و با سرعت کندم. دادش در آمد.

گفتم: اینم تنبیه بی تربیت شدنت.

گفت: تقصیر منه که گذاشتم دیشب به آرومی بخوابی و جای خوبو به تو دادم!!!!!

یک نگاه شیطونی به او کردم و گفتم: بابا! مرام! کی گفته فردین مرده؟

و بعد با خنده پشتم را به او کردم و به سمت اتاق رفتم، تا قفل چمدان را باز کنم که دستی موهایم را کشید.

برگشتم و با حرص گفتم: باز چی شده؟ تو چرا یهو به آدم حمله میکنی؟ این موست عزیز دلم. دم اسب نیست. دردش میاد. خوبه منم موهاتو بکشم؟

در حالیکه میخندید گفت: نه که دو لاخ از موهامو نکندی؟

زبانم را در آوردم و شست یک دستم را روی بینیم گذاشتم و وشست دیگه را روی انگشت کوچیک دستی که روی بینیم بود. دستها و زبانم را باهم تکان دادم ویک شکلک جانانه درآوردم و سریعا به سمت اتاق دویدم و درو از پشت بستم.

صدای قه قه اش بلند شده بود که میگفت: دارم برات منتظر باش.

در چمدان را باز کردم و داد زدم: بفرمایید آقای خود شیفته! در چمدون بازه.

همینطور که پشتم به در بود و هوار هوار راه انداخته بودم٬ دستش محکم دورم حلقه شد و من را از زمین بلند کرد.

پاهایم را تکان میدادم و داد وبیداد میکردم: منو بذار پایین.

کوروس هم صدای خنده اش سوییت را برداشته بود و میگفت حالا واسه من شکلک در میاری؟ من خود شیفته ام؟

به تقلا های من بی توجه بود.

من را به سمت تخت برد و به پشت روی تخت انداخت.

بلند شدم.

دوباره من را روی تخت هل داد و دو دستش را روی تخت کنار صورتم گذاشت و خودش روی دستانش خیمه زد.

چشمهایش را به چشمانم دوخته بود

برق شیطنت در آن میدرخشید. خود ابلیس شده بود.

صورتش را هر لحظه به صورتم نزدیکتر میکرد. گرمای نفسهایش که بوی خمیردندان کرست میداد به صورتم میخورد و پیراهنش با لباسم تماس پیدا کرده بود.

با چشمانی گرد شده به او زل زدم.

به راحتی ترس و وحشت رو میشد از چشمهایم خواند.

( این دیوونه داره چکار میکنه؟؟؟؟)

آب دهانم را با شدت قورت دادم. و نفسهای بلندی میکشیدم. قلبم هر ریتمی که دوست داشت میزد رپ و پاپ و کلاسیک و غیره . همه رو باهم قاطی کرده بود.

فقط رنگ میشی چشمان کوروس را میدیدم و لبهایش را که به فاصله کمی از لبهایم قرار داشت.

چشمانم رابستم و نفسم را حبس کردم.

( اون حق نداره بدون اجازه من وارد حریم خصوصیم بشه!! از این خودخواهیش بدم میاد!!!)

لبهایم را از ترس و بغض جمع کردم.

منتظر اعمال شنیع غیر اخلاقی بودم که با صدای خنده کوروس چشمانم را باز کردم. بالای سر من ایستاده بود وسرش را مثل بچه تخسها می خاراند.

انفجار خنده اش را میشنیدم. با نگاهی متعجب سرم را به دورو برم چرخاندم و به او زل زدم.

با رذلی تمام گفت: تا تو باشی منو اذیت کنی و به من لقبهای جورواجور بدی.

تازه این اولشه. کارهای زیادتری هم بلدم. ولی خودمونیم ها! خوب بلدی لباتو غنچه کنی ولی فعلا ما به همون لبهای رو آینه راضی هستیم. صورتیش خیلی خوشمزه بود مزه توت فرنگی میداد٬

امروز قرمزشو لطفا! با مزه انار! و بعد لبش را با زبانش خیس کرد.

مثل فشنگ از جا پریدم و داد زدم: دیوونه زنجیری . و با مشت به سینه اش کوبوندم.

شالم را برداشتم و از اتاق بیرون آمدم وبا حرص و عصبانیت تمام، روبروی تلویزیون نشستم و یک کانال را زدم و مشغول دیدن شدم.

صدای خنده کوروس عصبیم میکرد.

از عصبانیت نفسم بند آمده بود اگه یه لحظه دیگر آنجا می ماندم تمام موهایش را لاخ لاخ میکندم. تلویزیون را خاموش کردم و از سوییت بیرون آمدم و به لابی رفتم.

لابی خیلی شلوغ بود. یک عده با دستهای پر از خرید بازار به هتل می آمدند و عده ای درحال خارج شدن بودند. یک سری مسافر هم که معلوم بود که با تور آمده اند٬ پشت سر لیدر شان در لابی ایستاده بودند. شو رو شوق مسافرها عصبانیتم را کم کرده بود

- بریم خانوم؟

به سمت صدا برگشتم کوروس به طرز وحشتناکی به خودش رسیده بود. بوی ادوکلنش هم که خانمهای آنجا رو مست کرده بود.

کوروس گفت خانوم کوچولو بریم غذامونو بخوریم و بعد به بازاربریم

گوشه چشمی برایش نازک کردم، یعنی من قهرم!

بعد از نهار به بازار رفتیم.

کوروس اجازه نداد پول خریدها و سوغاتیهای خانواده و دوستانم را حساب کنم.

در جواب اعتراض من گفت: اولا، عزیزان تو عزیزان من هم هستن. درثانی، شما تا 72 ساعت و 37 دقیقه و 26 ثانیه دیگه همسر من هستید و بنده موظف به پرداخت هزینه های شما میباشم.

از این حرفش خنده ام گرفت.

گفتم: کوروس فقط سوغاتی روزبه مونده. راستی تو چرا گفتی جلوی اسمش دوتا ستاره بذارم؟

کوروس گفت: واسه اینه که باید یکجوری نمک گیرش کنم بره انگلیس واسه جلسه. آخه اون زن ندیده از روزی که فرشته رو عقد کرده از خونه اونها جم نخورده و بست نشسته. تازه بعضی شبها که لطف میکنه و میره خونشون، فرشته رو هم با خودش میبره. فکر کنم اگه به همین منوال پیش بره خیلی زود عمو بشم.

گفتم: مدتیه که از فرشته بی خبرم . پس بگو سرگرم روزبه بوده که بی وفا شده.

گفت: خانوم! زن و شوهرها همینطوریند دیگه. نه مثل من و تو که همش درگیر وجدانیات اخلاقیمون هستیم.

سرخ شدم ٬ نه! از خجالت کبود شدم.

گفتم: کوروس! میشه لطفا با من شوخیهای ناموسی نکنی؟

خنده بلندی کرد و گفت: یعنی تو فکر میکنی من دارم شوخی میکنم؟

گفتم: آخه این چند روز مسافرتمون واسه آشنایی بیشتره.

گفت: خانوم کوچولو !محض اطلاعتون بگم که بنده شما رو از پدرتون خواستگاری کردم و ایشون موافقتشون را اعلام نمودند. تحت هیچ شرایطی حاضر نیستم این خانوم کوچولوی شیطونمو از دست بدم. مطمئن باش مال خودمی!

( باز هم حس تملک، باز هم اختیار داری!!)

از پاساژ بیرون آمدیم

کوروس گفت: سالها بود که خانمی برای خریدهام نظر نداده بود.

من گفتم: ولی این اولین باریه که یک مرد در مورد خریدهای من نظر میده.

با تعجب و چشمهای گرد شده به من نگاه کرد.

سٶالش را از چشمانش خواندم برای اینکه از شک بیرنش بیا ورم ادامه دادم: دیدار های من و حامد فقط به چند بار کافی شاپ رفتن و شام خوردن و تماس با موبایل محدود میشد. هیچوقت تو مسایل شخصی هم سرک نکشیدیم.

مثل اینکه از ته دل او حرف زدم. با شادمانی گفت: واسه چنین رابطه ای داشتی، خودکشی میکردی؟

- اون از من خواستگاری کرد و بعد زد زیرش. حامد ناجوانمردی کرد٬ اونم فقط به خاطر یک دختری که متولد آمریکا بود و میتونست اونو ببره اونطرف. از همه مهمتر اینکه به محض رسیدن به آمریکا همسری که به من ترجیح داد٬ به حامد خیانت کرد.

کوروس با دقت به حرفهای من گوش میداد و در جواب صحبتهای من گفت: خلایق هر چه لایق. هرچند که من به خاطر اینکه اون با تو ازدواج نکرد ازش ممنونم.

روبروی من ایستاد و دو دست مرا در دستهایش گرفت.

گرمی دستهایش دوست داشتم. با نگاهی نافذ به چشمانم نگریست و گفت: مطمئن باش من عشقی به مراتب بیشتر به تو میدم

شاید این اولین بار بود که حرف زدنش دور از خودخواهی وحس مالکیت بود.

لبخندی بر لب زدم و گفتم: یاد حامد دیگه یک وصله ناجور تو خاطراتم شده و خیلی دوست دارم اونو بطور کامل از ذهنم حذف کنم.

- زمان این کار رو میکنه. همونطور که مهشید و از ذهن من حذف کرد.

ادامه داد: خانمی! حالا شام چی بخوریم؟

از گفتن خانمیش حس خوبی بهم دست میداد.

( چه مرگته؟ گرمی دستاشو که دوست داری؟ از خانمی گفتنش هم که بیحال میشی! خط درمیون هم خودتو تو بغلش ولو میکنی! پس حرف حسابت چیه؟ باید ازت التماس کنه؟)

گفتم : دوست دارم پیتزا ایتالیایی بخورم.

شام را باهم در یک رستوران ایتالیایی خوردیم. کوروس سر به سرم میگذاشت و به لب و لوچم که سسی بود میخندید.

ساعت 9 شب بود که به هتل برگشتیم. کوروس خیلی خسته بود .چشمهایش داد میزد که این مدت به خوبی نخوابیده.

گفتم: کوروس تو برو روی تخت بخواب من الان خوابم نمیاد و میخوام تلویزیون نگاه کنم. اگه خوابم گرفت روی مبل میخوابم.

گفت اینطوری آخه......

گفتم: خواهش میکنم تعارف نکن تو دیشب هم خوب نخوابیدی. من به خوابیدن روی مبل عادت دارم تو خونمون نیشابور من همیشه روی مبل، خواب بعد ازظهرمو میگرفتم.

با حرف من کوروس به اتاق رفت و لباسهایش را عوض کرد وبعد مسواک زدن، شب بخیری گفت و به اتاق رفت و چراغ را خاموش کرد.

در اتاق را بستم. و مشغول تماشای تلویزون شدم. فکری تو سرم میچرخید و من را دیوانه میکرد.

دوست داشتم به لب دریا بروم.

فاصله هتل از دریا پیاده 5 دقیقه بود.

آهسته به اتاق رفتم چراغ خواب روشن بود و نفسهای آرام کوروس میگفت که در خواب عمیقی است.

(چرا همیشه حس تملکشو به رخم میکشه؟)

لباسهایم را عوض کردم و از سوییت خارج شدم.

کلید را به مسئول پذیرش دادم و گفتم که میرم لب دریا و بر میگردم.از هتل بیرون آمدم.

باد گرمی درحال وزیدن بود از دور شعله های آتشی را کنار دریا میدیدم وقتی نزدیکتر شدم صدای دست و آواز خواندن تعدادی از جوانان دختر و پسر را شنیدم که در حال رقصین و خواندن دور آتش بودند.

با دیدن من یکی از آنها گفت: خانوم شما هم بیایید٬ جمعمون خودمونیه!

نگاهی اجمالی به آنها انداختم به نظرم چند تا از آنها مست بودند.

گفتم: نه ممنون ترجیح میدم قدم بزنم .

کفشهایم را در آوردم و در دست گرفت و روی ماسه های داغ خلیج فارس بی هدف پیش رفتم.

دریای جنوب خیلی با شمال فرق میکرد.

یک متانت و نجابت خاصی داشت که آدم را به آرامش دعوت میکرد. ماسه هایش داغ بود و خستگی کف پاها را میگرفت.

به موجهای آرامی که با عشوه و طنازی خودشان را به ساحل میزدند، چشم دوختم.

چه زود دریای جنوب مهرش را در دلم جای داده بود.

از آتش دور شده بودم و آتش به صورت یک نقطه نورانی دیده میشد.

کفشهایم را کنار ساحل گذاشتم و به درون آب رفتم در عمقی از آب که تا زانوهایم میرسید توقف کردم.

آسمان جزیره پر از ستاره بود و ماه در میان این ستارگان در حال طنازی.

شالم را روی دوشم انداختم. گیره مهایم را محکمتر کردم و دستهایم را از پهلو باز کردم. نفس عمیقی کشیدم و بوی دریا را با تمام وجود بلعیدم و خودم را به امواج آرام دریا سپردم.

موهای جلوی پیشانیم با وزش باد رقص بازیگوشانه ای را شروع کرده بودند.

ناگهان گرمی بدنی را در پشتم احساس کردم ولمس دستهایی که با دراز شدن به موازات دستهای من انگشتانم را میان انگشتهایش قفل نمود.

قلبم از طپش ایستاد وعرق سردی بر پیشانیم نشست. بدنم از ترس این اتصال به لرزه افتاد.

(خدای من! این کیه؟ نکنه از همون جوونهای مست لب ساحل هستن که دنبالم راه افتادن و منواینجا پیدا کردن؟!)

لرز بدنم بیشتر شد و خودم را برای یک مقابله سهمگین آماده کردم.

صدایی در گوشم گفت: خانوم کوچولوی من که اینقدر ترسوست، چرا تنها میاد لب ساحل؟ نمیگه کوسه ها میخورنش!

با شنیدن صدای کوروس تمام ترس وجودم در یک جا جمع شد و از من رخت بربست. ولی حس کرختی و سستی که در پاهایم به دنبال این ترس ایجاد شده بود مرا مجبور کرد که به کوروس بیشتر تکیه کنم وسرم را روی شانه اش بگذارم.

آرام گفتم: خیلی ترسیدم.

کوروس که متوجه این ضعف من شده بود دستهایش را از دستانم جدا کرد و دور کمرم حلقه کرد و مرا محکمتر به خودش چسباند.

صدایش مثل یک لالایی در آن سکوت شب که فقط من بودم و او و صدای نوازشگر دریا در گوشم میپیچید:

شیدا ٬ شیدای من خواهش میکنم اجازه بده تا نگاهت عریانی روح منو جامه ای از مهر به تن کنه و زیبایی تو منو از سپیده دم همه ستارگان بی نیاز کنه.

بذار باور کنم که نبض زمین این دفعه واسه من میزنه. بذار دنیای خاکستری من از لبخندهات رنگین بشه. اجازه بده تا این چشمهای سیاه و افسونگر مالکی جز من نداشته باشه وتنها من اجازه غرق شدن در اون چشمها رو داشته باشم. اجازه بده تا عاشقت باشم. عاشق یک دختر آسمونی. عاشق دختری باشم که شادی رو بدون هیچ منتی به قلب افسرده من ارزونی داشت.

در معنای حرفهای کوروس غرق شده بودم. زمان و مکان را فراموش کرده بودم.

نمیدانم چقدر گذشت.

دیگر صدایی جز صدای موجهای شکننده دریا نمیشنیدم.

با وزش بادی به پشتم احساس سرما کردم.

به عقب برگشتم کوروس در حالیکه پشت به من بود از دریا بیرون میرفت .

شانه هایش افتاده بودند.

کوروس غرورش را جا گذاشته بود و این چیزی بود که من میخواستم.

فصل سوم

نم نم باران را حس کردم. بعد از ثانیه ای نم نم تبدیل به قطرات درشت باران شد که همه وجودم را خیس میکرد.

در یک چشم به هم زدن سیلی به سمت دریا راه افتاد و موجهای خوابیده خشمگین را بیدار کرد.

به سرعت به ساحل برگشتم.

این اولین تجربه من از بارانهای شدید شبه استوایی بود.

صندلهایم را برداشتم و با سرعت هرچه تمامتر به سمت هتل دویدم.

آتش لب ساحل خاموش شده بود و دودی خاکستری ازآن بلند میشد.

با سرعت به هتل وارد شدم. تمام لباسهایم خیس شده و به تنم چسبیده بود.

به پذیرش هتل رفتم. کسی آنجا نبود. منتظر شدم تا مسئولش بیاید .

از سرمای ناشی از کولر گازی هتل میلرزیدم. بعد از چند دقیقه خانومی آمد به نظر زمان تعویض شیفت بود.

کلید اتاق را ازاو گرفتم و خودم را به داخل آسانسور انداختم. در آن هوای گرم از سرما میلرزیدم.

سریعا کلید انداختم و به سوییت وارد شدم.

بدون سر وصدا به اتاق رفتم. کوروس روی تخت، خواب بود.

لباسهای خانه ام را برداشتم و خود را به داخل حمام انداختم.

بعد از یک دوش آب داغ لرزش بدنم کم شد. ولی هنوز سردم بود.

کولر گازی هال را خاموش کردم و با موهایی خیس روی مبل دراز کشیدم در حالیکه صحبتهای کوروس را صدبار با خودم دوره میکردم به خواب رفتم.

احساس کردم کسی بالای سرم آمد و خودش را به سمتم گرفت.

چشمانم را باز کردم. آن فرد به سرش جوراب مشکی کرده بود . خودش را رویم انداخته بود و دستش را به دور گلویم حلقه کرده بود و میفشرد ومن در زیر هیکل گنده اش دست و پا میزدم.

هرچه تلاش میکردم نمیتوانستم داد بزنم

با تمام تقلایم کمی دستهایش شل شد و من جیغی از ته دل کشیدم.

با تکانهایی، از خواب پریدم و خود را در آغوش کوروس یافتم که به آرامی میگفت: چیزی نیست عزیز دلم٬ خواب دیدی. نترس٬ من اینجام.

گلویم کیپ شده بود و نمیتوانستم آب دهنم را قورت بدهم. سوزش عجیبی داشت. بدنم شدیدا درد میکرد.

با بغض گفتم: دزد اومده بود. اون داشت منو خفه میکرد.

در حالیکه کوروس سرم را روی سینه اش گذاشته بود و موهایم را نوازش میکرد

میگفت: نه عزیز دلم خواب دیدی. هیچکس قرار نیست خانوم کوچولوی منو خفه کنه.

از بودن در بغلش به آرامش عجیبی رسیدم.

کم کم ٬ کم کم وابسته آغوش مردانه اش میشدم.

وابسته آغوش مردی میشدم که یکروز برایم کوه غرور و تکبر بود ولی حالا تمام هستیش را در دستانش به عشق تبدیل کرده بود و این عشق را به تمام لحظات زندگی من میپاشید.

من به تدریج اعتیاد به این پناهگاه امن را حس میکردم.

در آغوشش چشمهایم را بستم و به خواب رفتم.

در خواب هم سوزش گلو و بدن درد و سردرد دست از سرم برنمیداشت. هرازگاهی چشمهایم را باز میکردم و کوروس را بالای سرم میدیدم که با یک پارچه خیسی صورت راو پاک میکرد.

مثل کوره آتش میسوختم.

با صدای صحبت دو نفر چشمایم را باز کردم.

کوروس با یک آقایی که به نظر پزشک بود صحبت میکرد و دستور دارویی را از او میگرفت.

دوباره چشمامو بستم.

صدای کوروس در گوشم میپیچید: شیدا٬ شیدا جان! چشماتو باز کن. پاشو داروهاتو بخور. چشمهاسم را باز کردم. کوروس بالای سرم روی تخت نشسته بود و چشمهایش از خستگی بیدارخوابیهای شبانه، طوفانی شده بود.

( مسافرتو به این بدبخت هم زهر مار کردی!!!)

کوروس یک ظرف کمپوت دستش بود.

به سختی بلند شدم و به نبل تکیه کردم. ضعف عجیبی در پاهایم احساس میکردم.

کاسه را از دستش گرفتم و تشکرکردم و یک تکه کوچک از گلابی را در دهانم گذاشتم.

به چشمان کوروس نگاه کردم. از خودم خجالت میکشیدم و ازاو به خاطر اینهمه محبت ممنون بودم.

اشک در چشمانم حلقه زده بود ظرف کمپوت را روی پاتختی گذاشتم و با صدایی بغض آلود گفتم: کوروس بابت تمام محبتهایی که بی چشمداشت به من بخشیدی ممنونم.

سرم را زیر پتو کردم و های های گریستم.

گریه ام از ناراحتی نبود. از خوشحالی هم نبود. از شرم هم نبود. شاید مربوط به یک حس تازه بود که من نمیدانستم چیست.

کوروس پتو را از روی صورتم برداشت و اشکهایم را با سر انگشتش پاک کرد و

گفت: خانوم کوچولوی مریض ٬ با خوردن داروها به زودی دردت کم میشه.

او گریه مرا به حساب بیماری گذاشته بود

با کمک کوروس داروهایم را خوردم و مجددا خوابیدم.

چشمهایم را باز کردم.

درد بدن و سرم بهتر شده بود.

هنوز سوزش خفیفی را در گلویم احساس میکردم.

به آینه نگاه کردم. هیچوقت اینقدر بهم ریخته نبودم. موهام بهم پیچیده بود. به سختی با انگشتهایم گره هایش را باز کردم

( خدا رو شکر که تو کیش زندگی نمیکنم وگرنه هر روز باید با چنگال گره موهامو باز میکردم!!)

به اتاق رفتم.

کوروس روی تخت خوابیده بود.

پرده اتاق را کنار زدم و آبی بیکران خلیج فارس چشم دوختم. محو رنگ سبز جلوی رویم بدلیل انعکاس نور زرد از روی آبی دریا شده بودم.

( غاط کرده هر کی گفته این خلیج اسمش خلیج عربیه!!)

چیزی به غروب خورشید نمانده بود. سریعا لباسم راعوض کردم ( غروب دریا رو نباید از دست بدم!!)

به سمت در خروجی سوییت رفتم که صدایی از پشت سرم گفت: کجا خانوم؟

گفتم: دارم میرم غروب دریا رو ببینم. زود برمیگردم

گفت: تنها نرو. تازه حالت کمی خوب شده. منم باهات میام. نمیخوام امشب رو هم به یک دلیل دیگه بیخواب بشم.

چیزی نگفتم و همانجا ایستادم.

کوروس به سرعت فشفشه حاضر شد. با دست موهایشش را مرتب کرد و به سمت من آمدو دستش را به پشتم زد و گفت: بریم.

کمی تو خودش بود. تا دریا با من صحبت نکرد و منهم حرفی نزدم. احساس کردم کلافه است. حق داشت نگران پایان این سفر بود. هنوز از نیت قلبیم چیزی را فاش نکرده بودم

دستهایش را در جیبش کرده بود و با فاصله از من قدم میزد. در چشمانش میتوانستم بخوانم که از این سفر پشیمان شده است. دچار تردید و نگرانی بود.

به دریا که رسیدیم روی زمین نشست و به روبرو خیره شد. منهم کنارش روی زمین نشستم و پاهایم را تو شکمم جمع کردم و سرمرا روی زانو هایم گذاشتم.

با صدایی که از سرماخوردگی گرفته بود گفتم: کوروس از دست من ناراحتی؟

گفت: نه چرا فکر میکنی ازت ناراحتم؟

- آخه خیلی ساکتی

- خسته ام شیدا. خیلی خسته ام. خواهش میکنم به غروب دریا نگاه کن.

چیزی نگفتم و به غروب دریا چشم دوختم.

بعد از تاریک شدن هوا کوروس با لحنی ناراحت به من گفت: شام چی دوست داری بخوری؟

- هرچی تو دوست داری؟

- واسه من خیلی مهم نیست. ولی باید هرچه زودتر شامو بخوریم و بریم از یک آژانس هواپیمایی بلیط برگشت بگیریم.

- من اصراری به شام خوردن ندارم. اول بریم بلیط بگیریم بعد میریم شام بخوریم.

نگاهی به من کرد و گفت: تو هم مثل من دوست داری این سفر زودتر تمام بشه؟ نه؟

- من اینجا رو دوست دارم. هنوز جزیره رو ندیدیم.

از حرف من لبخند محوی روی صورتش نقش بست و گفت: فردا از صبح میبرمت گردش

آرام گفتم : ممنونم.

به یک آژانس هواپیمایی رفتیم. خانوم فروشنده گفت: واسه ساعت دو بعد از ظهر. 7 شب و 12 نیمه شب بلیط داریم.

بدون نگاه کردن به کوروس به فروشنده گفتم: واسه 12 شب لطفاٴ.

کوروس مجددا لبخند محوی رو روی لبش مهمان کرد و برای ساعت 12 نیمه شب روز بعد، دو تا بلیط گرفت

از آژانس که بیرون آمدیم ٬ کمی چهره اش باز شده بود.

گفت: نگفتی شام چه بخوریم؟

- یه جایی بریم که سوپ داشته باشه. من هنوز گلوم درد میکنه.

باهم به یک رستوران ایرانی رفتیم. او ته چین گوشت سفارش داد و من هم سوپ. خیلی زود سوپم را تمام کردم. هنوز گرسنه بودم. لقمه ای نان به دهنم بردم.

کوروس گفت: این غذا واسه من زیاده. میتونی از اونطرفش بخوری.

- نه نمیخوام خودت بخور

- تعارف نمیکنم اگه بدت نمیاد بخور

- بد دل نیستم ولی خودت چی؟

لبخندی زد و گفت: تو بخور اگه کم اومد دوباره سفارش میدم.

صندلیم را عوض کردم و کنار کوروس نشستم و از طرف دیگر بشقابش شروع به خوردن کردم.

گهگاهی هم به قسمت او هم ناخنک میزدم.

(آخه طرف اون خوشمزه تر بود!!!)

کوروس متعجب به قاشقهای پر من نگاه میکرد.

کوروس خیلی زود از غذا دست کشید و من تا دانه آخر برنج را خوردم.

فکر کنم حالم خوب شده بود. از رستوران که بیرون آمدیم، کوروس به سوپر مارکت کنار رستوران رفت. منهم دنبالش راه افتادم.

مقداری تنقلات و شکلات و غیره خرید.

گفتم: اینها رو واسه چی میخری؟ نگاه مهربونش را بهم انداخت گفت: واسه خودم وتو. فکر کنم تا یکساعت دیگه هردو گرسنه بشیم . من که با تو کاری ندارم ولی تو احتمالا منو میخوری کوچولو!

کوروس دوباره به حال و روز اول برگشته بود.

( نمیدونستم خوردن برنج دهنی اینقدر تو روحیه آدمها تاٴثیر داشته باشه!!!)

به هتل که رسیدیم هنوز ساعت 11 شب بود. لباسم را عوض کردم و آرایش محوی را مهمان صورتم کردم. به هال برگشتم کوروس با دیدن من گفت: خوشحالم که رنگ و روت خوب شده

گفتم: مال این ماسماسکهاست که به صورتم مالیدم وگرنه هنوز یک کم سردمه و احساس داغی دارم.

- برو و روی تخت بخواب

- نه امروز خیلی خوابیدم میخوام رو مبل دراز بکشم و تلویزیون نگاه کنم. تو برو روی تخت.

- من ترجیح میدم همین جا بخوابم . به ما رو تخت خوابیدن نیومده!

- دیشب تب داشتم و کابوس دیدم. قول میدم امشب دختر خوبی باشم.

5 انگشتم باز کردم و دستم را جلوی صورتش گرفتم و با صدای زیزیگولو گفتم: 5 تا قول میدم. برو بخواب. خواهش میکنم.

کوروس با این حرف من به اتاق رفت و بعد از تعویض لباسهایش و مسواک زدن، شب بخیری گفت و برق اتاق را خاموش کرد.

از شنیدن نفسهای بلندش فهمیدم خوابیده است.

منم خوابم میمآد. باید روی مبل میخوابیدم. خودم اینطوری خواسته بودم.

(ولی خب این چه کاریه؟ تخت که دونفره است و ملحفه هامون هم جدا ست. منم میتونم اینطرف تخت بخوابم! چرا از اول به این فکر نیوفتادم ؟ و هرشب جاهامونو عوض میکنیم!)

به آرامی وارد اتاق شدم. چشمهایم به تاریکی عادت نداشت.

کورمال کورمال به سمت تخت رفتم و با حداقل صدا روی تخت دراز کشیدم

کوروس اونطرف تخت با آرامش کامل خوابیده بود و صدای نفسهای آرامش سکوت شب را میشکست.

تکان نمیخوردم که مبادا کوروس بیدار شود و من را روی تخت ببیند.

( فردا صبح زودتر بلند میشم تا اون هم چیزی نفهمه.!!)

لبه تخت خوابیده بودم و با یک تکان مختصر صد در صد نقش برزمین میشدم.

از ترس اینکه کوروس متوجه حضورم نشود، نفس هم به سختی میکشیدم.

(انگار مجبور بودم !!!!!! )

میترسیدم به هال بروم و دومرتبه خواب بد ببینم.

صدای کولر تو هال خیلی ترسناک بود.

بوی ادوکلن کوروس بینیمو پر کرده بود.

چشمهایم تازه گرم شده بود که دستی به زیر کمرم آمد ومن را به سمت خود و بعد توی بغلش کشید. جای هیچگونه اعتراضی نبود خودم خواسته بودم کنارش بخوابم. حس تازه ای مثل یک نوردر دلم روشن شد.

گرما از ناحیه تماس دستش روی کمرم به سرعت در تمام سلولهای بدنم پخش شد.

احساس کردم بعد از آن روز پرحادثه به یک آغوش گرم نیاز دارم. آنهم فقط آغوش کسی که آرامش را مهمانم کند.

بدون هرگونه اعتراضی با دمای بدنی مافوق درجات ترمومتراز خجالت، خودم را در بغلش مچاله کردم. سرم را روی سینه اش گذاشتم وبا شنیدن ملودی قلبش بدون هرگونه حرکتی خوابیدم.

صدایش توی گوشم میپیچید که میگفت: هیچی دیگه برام نمونده. ته مونده غرورمو هم به پات ریختم. ازت میخوام که دیگه بیشتر از این نابودش نکنی، که در اینصورت خودت اولین کسی هستی که از من دست میکشی.

نباید اجازه میدادم در عشق به من تا به این حد به مرز نابودی کشیده شود. انصاف نبود.

تا صبح در آغوشش به آرامی خوابیدم. آرامترین خوابی بود که در عرض آن چند هفته داشتم.

صبح با بوسه هایی که بر موهایم میزد بیدار شدم. یکوری شده بود و دستش را زیر گوشش گذاشته بود.

با دیدن چشمهای باز من گفت: همینطوری قول دادی دختر خوبی باشی و بذاری من شبو بخوابم؟

با تعجب گفتم: باز هم نخوابیدی؟

گفت: حیف نبود زیبا ترین شب زندگیمو تو خواب بگذرونم؟

لبخندی طناز به روی صورتش پاشیدم .

در حالیکه از بغلش بیرون می آمدم، گفتم: پس خودتو آماده کن که هرشب تا صبح بیدار باشی. و سریع خودمو تو دستشویی انداختم.

کاملا حس میکردم که کوروس با چشمان از حدقه در آمده و بدنی از برق گرفتگی خشک شده به من نگاه میکند.

من به طور غیر مستقیم به او فهمانده بودم که محتاج خودش محبتش ٬ ٬عشقش و آغوش گرمش هستم.

آنروز بهترین روز زندگیم بود. از صبح تا بعد ازظهر سرگرم جت اسکی و بازیهای ساحلی و دوچرخه سواری و دیدن مکانهای تفریحی کیش و خوردن تنقلات شدیم.

هردو فهمیده بودیم که نیمه گمشده هم هستیم و در کنار هم به تکامل میرسیم.

هردو دریافته بودیم که چقدر به آغوش هم برای به آرامش رسیدن نیازمندیم.

شب با خستگی تمام به هتل برگشتیم و بعد از جمع کردن وسایل به فرودگاه رفتیم.

از شدت خستگی در هواپیما خوابیدیم.

ساعت از 2 نیمه شب هم گذشته بود که به مشهد رسیدیم.

کوروس بعد تحویل چمدان دستم را گرفت و به سرعت از فرودگاه خارج شدیم.

فورا یک تاکسی گرفت و آدرس خونه من را داد.

زمان پیاده شدن از تاکسی گفت: شیدا! چمدونو تو ببر با خودت . من فردا واسه نهار میام دنبالت و وسایلامو میگیرم.

از اینکه به خوبی شرایط را درک میکرد ممنونش بودم.

همیشه منطقی با موضوعات برخورد میکرد و با این رفتار او تصمیم گیریهای بچه گانه من را کنترل میکرد.

خسته تر از همیشه به خانه رفتم و سریعا آماده خواب شدم. نامه محمد را روی میز کامپیوتر دیدم:

آبجی من با بچه ها چند روز میریم شاهرود، واسه دیدن جنگل ابر.

( غلط نکنم سر و گوشش میجنبه روزهای دور از خونه بودنش زیاد شده!!)

زودتر از آنچه فکر میکردم خوابم برد

صبح خواب ماندم.

وقتی بیدار شدم یک ربع به

شروع کلاسم مانده بود.

خیلی زود حاضر شدم و یک تاکسی دربست گرفتم و به آموزشگاه رفتم.

تمام وقت به مسافرت کیشمان فکر میکردم و با یاد آوری آغوش گرم کوروس لذتی وصف نشدنی وجودم را فرا میگرفت.

( یعنی اونهم حس و حال منو داشت؟!)

ساعت 10 صبح با اس ام اس کوروس به خودم آمدم.

نوشته بود: سلام خانومی عزیز خودم! کلاسهای بعد از ظهرتو کنسل کن و فردا رو هم مرخصی بگیر که کلی کار داریم. ظهر 12:30 دم کلاس منتظرتم بریم نهار بیرون.

یک کلاس بعد از ظهرداشتم که آن را هم به کمک مدرس سپردم

به دفتر آموزشگاه رفتم و با زبان بی زبانی به آقای شکوهی گفتم که فردا را درگیر مسئله مهمی هستم و مرخصی می خواهم.

او گفت چون یک دستیار بیشتر نداریم کلاس فردا را به جمعه موکول میکند ومن هم موافقت کردم.

گلبرگ و علیرضا رو ندیدم.

ساعت 12:30 مثل فشنگ از آموزشگاه بیرون آمدم.

با دیدن ماشینش سریعا خودمو توش انداختم و گفتم: تند٬ زود و سریع برو. نمی خوام همکارنم ببینن. حوصله فضولیشونو ندارم .

او هم که به موضوع پی برد به سرعت از آنجا دور شد.

گفتم: کوروس امروز چکار دارشتی که ازم خواستی کلاسمو کنسل کنم.

گفت: میخواستم آخرین لحظاتی که همسرم هستی در کنارت باشم.

آنشب صیغه محرمیتمان تمام میشد و من و او به هم نامحرم میشدیم.

- خب اونوقت فردا چی؟

گفت: با هم میریم نیشابور. با پدرت هماهنگ کردم که برای بار صدم شما رو ازشون خواستگاری کنم و بعد هم مراسم صیغه مجدد و بیخوابیهای شبونه.

یک نیشگون محکم از بازوش گرفتم و گفتم: نگفتم با من شوخی ناموسی نکن؟

- لابد فکر کردی اونقدر بیغیرتم که بعد از یک بار گرفتنت تو بغلم، همه چی رو فراموش کنم. نخیر خانوم معلم! همین دیشب رو هم که اجازه دادم تنها باشی کلی خودمو لعنت کردم.

- امشب رو هم باید اجازه بدی؟

- متاسفانه بله. نمیشه شبو نخوابی با هم بریم بیرون؟

- حالت خوشه. اینقدر منو ببینی که حالت از من بهم بخوره!!!

- عمرا. فردا 6 صبح میام دنبالت؟

- به صرف صبحونه دعوت شدی؟

- آره قراره صبحونه رو با پدر و مادرت بخوریم. خود پدرت خواست. فکر میکنم قبل عقد میخواد منو حسابی نمک گیر کنه بعد دخترشو بهم بندازه.

- حالا که من انداختنی شدم، لطفا همین گوشه نگه دار.

- بابا! غلط کردم. چرا اینقدر تو شوخی بی جنبه ای!

- من از شوخی ناموسی خوشم نمیاد

- کجای این شوخی ناموسی بود؟ پس شوخی ناموسی ندیدی و با خنده ادامه داد: اونم به زودی میبینی.

دومرتبه یک نیشگون محکم از بازویش گرفتم که دادش بلند شد

- نمیگی هی چپه راسته، منو میچلونی فردا میخوام پیرهن آستین کوتاه بپوشم همه به این علامتهای کبود شک میکنن!

- کوروس تو رو خدا بس کن. من یک دقیقه هم که کنارت هستم باید از خجالت ذوب بشم.

- عاشق همین ذوب شدنتم که چند لحظه نگذشته، دومرتبه جامد میشی.

به رستوران اکبر جوجه رسیدیم. از ماشین پیاده شدیم وبه رستوران رفتیم. بعد از رستوران با کوروس به کوههای آب و برق رفتیم. غلغله از مردم بود. از لابه لای

صخره سنگها سبزه های کوچک خودنمایی میکردند و کوروس هنگام رفتن به بالای کوه دستم را گرفته بود. تمام راه باهم حرف زدیم. از خودمان. علایقمان. از شیطنتهایمان و از دوران بچگیمان.

از هرچه که قابل گفتن بود گفتیم و گفتیم.

البته 2 ساعت من حرف زدم و نیم ساعت کوروس.

وقتی از کوه برگشتیم هوا تاریک شده بود. هنوز دو ساعت به باطل شدن محرمیتمان مانده بود.

با کوروس به یک کافی شاپ رفتیم.

آنقدرسرگرم نسکافه خوردن وصحبت کردن و غرق شدن در آهنگ گیتار ترکی که در کافی شاپ گذاشته بودند شدیم٬ که زمان از بین رفتن صیغه محرمیتمان را فراموش کردیم. انگار هردو دلمان میخواست خودمان را به فراموشی بسپاریم.

ساعت 12 شب کوروس من را به خانه رساند.

با نگاهی که نشانه شکایت از دلتنگی بود مرا پیاده کرد و گفت: امشبم نمیتونم بخوابم ولی این نخوابیدن کجا اون نخوابیدن تو کیش کجا؟

- تحت هیچ شرایطی درست نمیشی! از سربه سر گذاشتن من خیلی حال میکنی نه؟

- چه جورم.

وقتی به خانه وارد شدم احساس کردم من هم تا صبح خوابم نخواهد برد ولی تا سرم را روی بالش گذاشتم خوابیدم.

صبح روزبعد٬ کوروس ساعت 6 صبح دم در حاضر بود. با صدای موبایلم چشمایم باز کردم کوروس بود

- بجنب داره دیر میشه

- من خواب موندم. ولی زود حاضر میشم

ده دقیقه ای حاضر شدم.

سوار ماشین شدم که کوروس گفت: سلام خانومی خوش خواب خودم! خوشم میاد که شخصیت همه عروسکهای مدرسه موشها روبا هم داری. خوشخواب! گوش دراز! نارنجی! سرمایی! بیشتر از کوپول هم میخوری ولی نمیدونم چرا لاغری؟

گفتم: اولا، سلام. دوما، از دیشب دیگه خانمیت نیستم. سوما، اگه من بچه های مدرسه موشهام تو هم آقا معلمی. چهارما، زودتر راه بیفت مگه قرار نیست صبخونه نیشابور باشیم روده هام از گرسنگی دارن جیغ میزنند.

- همه رو قبول دارم غیر از دومی. فقط یه وقفه کوچک افتاده٬ انشالله تا دو ساعت دیگه اونم رفع میشه.

در راه دلهره عجیبی پیدا کرده بودم که با نزدیک شدن به نیشابوربیشتر میشد.

گفتم: کوروس من خیلی میترسم.

گفت: از چی؟

- از برخورد پدر و مادرم . نمیدونم چه برخوردی بامن دارن.

- مگه تو کاری رو برخلاف میل اونها انجام دادی؟

- آخه هیچکدوم از خواهرهام مثل من ازدواج نکردن. در ثانی من تو این مسافرت خیلی با تو راحت بودم و این چیزی نیست که پدرم بپذیره.

- اولا تو این مسافرت شما همسر شرعی بنده بودید و خیلی هم خود دار بودیم. پس جای هیچ عذاب وجدانی نیست. در ثانی وقتی پدرت اجازه صیغه رو داده پی همه چیزو به تنش مالیده. دختر کوچولوی ساده٬ ترس تو هیچ دلیلی نداره. الان همه صیغه دوست پسرهاشون میشن که راحت باشن. تو که زنمی!عزیز دلمی!

تازه بعضی از خانمها بدون اجازه شرعی بقدری جسور و بی حیا هستن که آدم شرمش میاد به اونها نگاه کنه ولی همیشه هم قیافه حق به جانب دارن مثل مهشید. ولی خانم کوچولو تو که کاری نکردی که دلت مثل دل گنجشک داره از ترس میترکه.

- به زبون درازم نگاه نکن. من تو این مسایل خیلی ترسو هستم.

با آوردن نام مهشید، دلم خواست یک کم در روابطش با سایر خانمها، سرک بکشم . مار حسادت بدجوری من را نیش میزد

گفتم: کوروس تو که خارج کشور زندگی میکردی، روابطت با دخترها چطور بود؟

نگاهی به من کرد و تا ته قضیه را خواند

- برای اطلاع همسر آینده عزیزم بگم که من در انگلیس یک دوست دختر به نام سوزان داشتم که دوستی ما در حد سینما و پارک و نهایتا بوسه بود.

با گفتن این حرف حس جدیدی که همراه با ناراحتی در دلم احساس کردم.

(یعنی من به سوزان حسودی کردم؟!!)

- شیدا٬ به چی فکر میکنی؟

- به هیچی . ادامه بده.

بعد از اینکه به ایران آمدم، سوزان کاملا فراموش شد. خوبی دوستی های اونجا همینه. یه روزه شکل میگیره و یه روزه هم فراموش میشه. در ایران هم که ازدواج کردم و خودت کل ماجرا رو میدونی.

بعد از فوت المیرا روابطم در ارتباط با خانمها سرد شده بود تا اینکه مهشیدو دیدم. با پیشنهاد روزبه باهم دوست شدیم و بیرون میرفتیم. مهشید زن راحتی بود و خودشو خیلی به من نزدیک میکرد و این راحتیش بیشتر منو ساپرس میکرد. بطوریکه هیچگاه دست مهشید و تو اون مدت نگرفتم و تنها تماسهای فیزیکی من با اون رقصهایی بود که با زور اون تو مجالس انجام میشد و معمولا من هیچ رقصی رو به پایان نمیرسوندم.

بعد از فوت المیرا تو اولین کسی هستی که در آغوش گرفتمت ولی شیدا از صمیم قلب میگم که تورو خیلی بیشتر از المیرا دوست دارم.

هیچ موقع از بودن در کنار او احساس نکردم که همسری دارم و یا عشقی که بهش وابسته باشم.

هیچوقت المیرا رو به خودم وابسته ندیدم و این من بودم که بیشتر به محبت اون احتیاج داشتم. ولی وقتی کنار تو هستم احساس میکنم که در جاهایی به من تکیه میکنی٬ و ازاین وابستگی تو مملو از غرور میشم.

شاید این خود خواهی باشه ولی از اینکه تو مال خودم هستی و میتونم در مواقعی که میترسی آرومت کنم به خودم میبالم.

من درکنار تو حس مرد بودنم تقویت میشه ولی در کنار المیرا حس بچه بودن و وابستگیم تقویت شد واین منو بیمار کرد.

تو در من حس خفته ای رو بیدار کردی که یک مسیر جدیدی رو تو زندگیم به من نشون داد.

پس هیچ جایی نداره که این خانوم کوچولوی من حسودی کنه چون قلب من فقط مال اون بوده و هست.

به نیشابور رسیدیم. آدرس منزل پدرم را به کوروس دادم. با رسیدن به منزلمان دستایم از وحشت برخورد مامان و بابا یخ کرده بود.

از ماشین پیاده شدم. سو غاتیها را نیاوردم چون نمیدانستم چطور با من برخورد میشود. پدر زنگ در حیاط را عوض کرده بود و آیفون تصویری گذاشته بود.

دستم را با ترس و لرز به طرف زنگ بردم.

کوروس این حال من را میفهمید ولی نمیتوانست من را در بغلش بگیرد.

زنگ را که زدم. به طرف دیگر در رفتم.

کوروس به جلوی آیفون آمد.

صدای پدرم را شنیدم که میگفت: بفرمایید آقای شایان و در زده شد.

کوروس گفت :

گفتم: نه تو اول برو.

صدایم از ترس میلرزید.

کوروس وارد شد و منهم در حالیکه پشتش قایم شده بودم وارد باغ شدم. چمنها تازه سبز شده و گلها برگهای تازه داده بودند.

کوروس سرشو به عقب برگرداند و گفت: این همون بهشتیه که خانوم کوچولوی من توش بزرگ شده؟

با سر تاٴیید کردم.

با صدای پدرم سرم را بلند کردم که با حرارت تمام میگفت: به به! جناب شایان. خیلی خوش اومدید. صفا آوردید. بفرمایید تو.

من پشت کوروس قایم شده بودم. پدرم آنچنان احوالپرسی گرمی با کوروس کرد انگار او را صد ها سال است که میشناسد.

کوروس از جلوی من کنار رفت و گفت: اینهم دخترتون . صحیح و سالم. ممنونم به من اعتماد کردید.

پدر کوروس را در آغوش گرفت و چند ضربه به پشتش زد و گفت: ممنونم. غیر از این هم از شما انتظار نمیرفت.

( آره جون خودش!! تنمو بفرستید انگشت نگاری بعد معلوم میشه!!!

پدر به سمت من که در وسط باغ آرام ایستاده بودم آمد.

به آهستگی سلام کردم

من را در آغوش کشید و گفت: شیدای من . خوش اومدی.

و بعد زیر گوشم گفت: اگه یک درصد تو عشقش شک داشتم تو رو به دستش نمیسپردم. به انتخابت تبریک میگم. خوشبخت بشی دخترم.

با این حرف پدر اشک در چشمانم حلقه زد که از چشمان تیز بین کوروس دور نماند.

با صدای مادر پدر من را از آغوشش جدا کرد.

مادر بعد از احوالپرسی گرم با کوروس من را به آغوش کشید و گفت: دختر نازم چقدر بزرگ شده! واسه خودش خانومی شده!

منهم از خجالت خیس عرق شده بودم.

همگی به خانه وارد شدیم. مامان صبحانه را روی میزچیده بود.

ساعت ده دقیقه به هشت بود. در تمام مدت صبحانه من ساکت بودم.

ولی پدر از همه چیز صحبت میکرد از اینکه اینجا منزل پدریش بوده و اینجا را بازسازی کرده و گلخانه آخر باغ هم آماده شده است.

خلاصه از هرچیزی که مربوط به باغ و من میش، میگفت و کوروس هم با اشتیاق گوش میکرد.

بعد از خوردن صبحانه پدر گفت: خانم آماده شو که حاج آقا سرمدی و بچه ها خیلی وقته منتظرند.

با تعجب به پدرم و مادرم نگاه کردم.

مادر گفت: پدرت با حاج آقای سرمدی هماهنگ کرده که امروز شما رو عقد کنن. صلاح نیست بیشتر از این نامحرم باشید.

و بعد با حالت تحکم به من گفت: شیدا زودتر برو اون لباسهای سیاهو از تنت در بیار و

آماده شو.

(مامان بود دیگه!!!!!)

عین آدم کوکی هرچه میگفتند انجام میدادم. همه چیز از قبل برنامه ریزی شده بود.

وقتی به دم محضر حاج آقا سرمدی رسیدیم. شهین و شهلا به همراه همسرانشان آمده بودند. عمه اکرم و آقا محمد جواد هم بودند.

پدر کوروس را به همه معرفی کرد و آنها هم با گرمی با کوروس احوالپرسی کردند.

عمه ام من را بغل کرد و بوسید

(حسابی صورتمو تفی کرد!!)

بعد از ورود به محضر و احوال پرسی با حاج آقا سرمدی، پدر شناسنامه من را که در نیشابور بود به همراه مدارک خودش و کوروس به حاج آقا داد.

حاج آقا گفتند: آقا داماد مهریه رو چقدر بزنم؟

کوروس بدون معطلی گفت: 2000 تا سکه طلا.

تا حاج آقا خواست بنویسد پدرم گفت: حاج آقا لطفا دست نگه دارید. آقای شایان بزرگواری و محبت خودشونو میرسونن ولی شما که میدونید مرام ما چیه. مثل خواهر های دیگش بنویسید یک جلد کلام الله مجید٬ 14 تا سکه طلا به نیت چهارده معصوم و 14 شاخه گل مریم.

حاج آقا نگاهی به من کرد و گفت: عروس خانوم شما نظری ندارید

گفتم: همون که پدرم گفتند

به کوروس نگاه کردم با چشمانی گرم و مهربان من را مینگریست.

مانتو شلوار سبز کمرنگی پوشیده بودم و بنا به توصیه مامان شال سفید بر سر داشتم .

حاج آقا گفت: آقای شریفی نیا اجازه دارم خطبه رو بخونم؟

مادرم که تا حالا ساکت بود گفت: اجازه بدید حاج آقا. و بعد به شهین اشاره کرد.

شهین هم یک چادر سفید با گلهای ریز ارغوانی که جلوی سرش تور دوزی شده بود به سرم انداخت.

من و کوروس روی صندلی و جلوی حاج آقا نشستیم.

حاج آقا خطبه را خواند.

در مرتبه دوم خطبه گفتم: با اجازه پدرو مادرم و با احترام به خواهران و همسرانشون بله.

همه دست زدند و رویم را بوسیدند. اول از همه پدرم رویم را بوسید و گفت: تبریک میگم عزیز دلم. خوشبخت بشی و بعد مادرم و خواهرانم و عمه اکرم و تف مالی که گریه هم بهش اضافه شده بود.

شوهر خواهرهایم هم با کوروس روبوسی کردند. هنوز چادر روی سرم بود و به روی صورتم کشیده شده بود.

حاج آقا سرمدی گفت: آقا داماد رو نمایی عروس خانومو نمیدید، تا چادرشو برداره.

کوروس دست در جیب کتش کرد و یک جعبه مخملی سورمه ای در آورد و از داخل آن یک انگشتر پهن که رویش را با برلیان های ریز پر کرده بودند به انگشت حلقه ام کرد.

(اینو دیگه کی خریده بود؟ عجب مارمولکیه؟!)

همگی دست زدند و بعد کوروس چادر را از سرم برداشت.

پدر و مادرم هم یک ساعت مچی لو مینکس کادو به کوروس دادند. مامان به همه شیرینی تعارف میکرد. من رسما و قانونا همسر کوروس شایان شده بودم.

هنگام خروج از محضر پدر به همه رو کرد و گفت: نهار منتظرتون هستیم.

بعد رو به کوروس کرد وگفت: شما هم به منزل بیایید حتما خیلی خسته اید کمی استراحت کنید تا عصر به خیام و عطار بریم و نیشابورو بهتون نشون بدم.

به منزل که رسیدیم، با عجله به اتاقم رفتم و خودم را از دست مانتو شلوار راحت کردم. یک بلوز و دامن پوشیدم. شال سفیدم را سرم کردم و از اتاق بیرون رفتم.

کوروس و پدرم در حیاط مشغول صحبت بودند.

مامان به من گفت: شیدا جان! سریع یک چایی دم کن. بعدش یک بالش و پتو ببر اتاق مهمون، شاید آقا کوروس بخواد استراحت کنه.

گفتم: نه مامان. میگم تو اتاق خودم بخوابه . اون اصلا تعارفی نیست.

- پدرت که خیلی ازش تعریف میکرد. راستی دخترشو چرا نیاوردید؟

- نمیدونم. اصلا نمیدونم کجاست؟

- ولی الان که با کوروس ازدواج کردی، باید واسه اون بچه هم مادری کنی که دعای مادرش همیشه پشت سرت باشه و خوشبخت بشی.

- چشم مامانی

- آفرین دختر گلم . حالا چایی دم کن. که همه تشنه اند

صدای زنگ موبایلم بلند شده بود. به گوشی نگاه کردم. محمد بود.

- الو محمد

- سلام آجی

- سلامو درد٬ پسر تو معلوم هست کجایی؟ هفته ای 7 شب نیستی نمیگی خواهرت تنهاست؟

- خب واسه همین عروست کردیم که از تنهایی در بیای.

- خب اینطوری که تو تنها میشی؟

- منم دارم یه فکرهایی واسه خودم میکنم

داد زدم: محمد خیلی پررو شدی

- آجی٬ ضد حال نزن دیگه٬ زنگیدم عروسیتو تبریک بگم

دوباره با حرف محمد یادم آمد که یک زن شوهر دار هستم و غش غش خندیدم

- به چی میخندی؟

- هنوز عادت نکردم

- خیلی زود عادت میکنی؟ بعدشم اونگَ اونگَ

- خیلی بی حیا یی!

- آجی به هر حال خوشحالم که عروس شدی و کمتر به من گیر میدی. شماره آقای شایانو واسم سند کن تا به اونم بزنگم و تبرک بگم.

- برو بچه پر رو! امروز تو هم باید میبودی

- تو عروسی جبران میکنم. کاری نداری دوستام صدام میکنن.

بعد نوشیدن چای ٬ بابا به کوروس گفت: کوروس جان شما برو استراحت کن که ظهر بقیه می آیند خسته نباشی.

کوروس نگاهی به من کرد و من گفتم: تو اتاق من استراحت کن.

کوروس را به اتاقم راهنمایی کردم. اول من وارد اتاق شدم و کوروس به دنبال من آمد و در را بست.

داشتم برایش توضیح میدادم که این اتاق من و محمد بوده که......

دست کوروس از پشت به دورشکمم حلقه شد ومن را به طرف خودش کشید و محکم به خودش فشار داد.

از قرار گرفتن در آغوشش ضعف کردم. چقدر این دو روز دلم برای آغوشش تنگ شده بود.

سرم را روی شانه اش گذاشتم .

بوی عطرش را با تمام وجود به ریه هام کشیدم.

سرش را نزدیک صورتم کرده بود و هرم نفسهایش را حس میکردم.

آرام گفت: شیدا دوستت دارم

ومن در جوابش به آرامی گفتم : منهم

من کوروس را با تمام وجود دوست داشتم. ولی این وسط باز هم حس میکردم یک چیزی کم است. نیرویی که به من اجازه دهد با تمام وجود در اختیار همسرم قرار گیرم. هنوز وقتی در کنارش بودم احساس آمیخته ای از شرم و ترس داشتم. هنوز در آغوشش دچار ضعف و بی حالی میشدم و این ایراد بود.

یک جای کار می لنگید. نمیدانم کجا!

من را به سمت خودش چرخاند.

شالم از سرم افتاده بود.

من را به خودش محکمتر فشار داد.

صورتش را به صورتم نزدیک کرد و چشمانش روی لبهایم خیره ماند

با حالت التماس گفتم: کوروس خواهش میکنم. الان یکی میاد تو؟

گفت: هیچکس نمیاد. پدرو مادرت این دوران رو بهتر از منو تو طی کردن.

چشمانش را از روی لبهایم برنمیداشت.

لبهایم میلرزید

نمیدانم از ترس بود یا از شهوت؟

کوروس صورتش را نزدیک تر آورد.

نگاههایمان یکی شده بود وهر دو در عمق چشمهایمان غرق شده بودیم.

داغی لبهایش را روی لبهایم حس کردم .

لبهایم سوخت و بدنم گرمای خاصی پیدا کرد ومن دوباره دچار آن ضعف و سستی شدم که کوروس محکمتر مرا به خودش فشرد.

آرام زیر لب گفت: مدتهاست منتظر این لحظه بودم

و من فقط سکوت کردم.

بعد از یک دقیقه کوروس مرا از خودش جدا کرد. در پاهایم احساس ضعف داشتم.

احساس کردم چشمانم شهلایی شده است.

با دیدن چشمان من لبخندی بر لب نشاند و گفت: یک فکری باید به حال این ضعفت بکنم. اینطوری خیلی اذیت میشی

و من محو صورت مردانه و لبهایش شدم که ماتیک لبهایم روی آن بود.

با دست به آرامی لبهایش را پاک کردم و او بوسه ای بر انگشتانم زد.

ازاو جدا شدم.

به آینه اتاقم نگاه کردم.

رژ لبم پاک شده بود و کمی هم به دور لبم مالیده شده بود.

سریعا با دستمال کاغذی لبهایم را پاک کردم و دومرتبه به لبهایم رژ زدم.

در حالیکه صدایم را بلند میکردم گفتم: این اتاق من و محمد بوده که دوساله محمد ازم جدا شده . شما میتونید روی تخت بخوابید و اگه روی تخت ناراحتید برایتون تشک بیارم. کوروس در حالیکه کتش را در آورده بود و روی تخت من درازکشیده بود به آرامی میخندید و آهسته میگفت : آره خودتی! تو صداتو بلند کردی٬ مامانو باباتم باور کردن تو از اون موقع داری اتاقو واسم شرح میدی.

- بی مزه! همش تقصیرتوست. آبرو واسم نذاشتی چرخیدم که بروم .

ناگهان کوروس از روی تخت دستم را گرفت و محکم من را کشید.

در بغلش افتاد

گفت: تو هم که خیلی بدت میاد بغل من باشی!

- کوروس لوس نشو! بی جنبه بازی در نیار! منم پیش پدر و مادرم آبرو دارم.

در حالیکه بین حرفهام مرتبا ریز ریز لب من را میبوسید، میگفت: ادامه بده. ادامه بده.

دیدم نه این ول کن نیست، برای بار دوم رژم پاک شد.

خودم را کنار کشیدم و گفتم: ول کن این لبهارو٬ تموم شدن.

و با عجله از اتاق بیرون رفتم.

پدرم در حیاط بود و مامان هم خونه نبود.

به حیاط رفتم: گفتم بابا کو مامان؟

- رفته گلخونه تا واسه میز نهار خوری گل بچینه. کوروس خوابید؟

- نمیدونم.

پدرم گفت: لباس راحتی داشت؟

گفتم: نمیدونم

- بیشتر حواست به شوهرت باشه بابا! این آدمی که من دیدم عاشق واقعیه. پس سعی کن در زندگی با اون طوری رفتار کنی هر لحظه عشقش به تو زیادتر بشه. نه اینکه از عشق تو به تنفر برسه. فاصله بین عشق و نفرت خیلی کمه حتی باریکتر از مو!

در حالیکه از حرفهای بابام سرخ شده بودم، گفتم: چشم . سعیمو میکنم.

به اتاقم برگشتم کوروس خواب بود. به طرفش رفتم بوسه ای بر روی پیشانیش زدم و پتو را از روی روی سینه اش کشیدم.

شلوارش کنار تخت بود.

پس خودش از زیر پیژامه داشت. پتو را کنار زدم که پیژامه اش ببینم.

بیحیا هیچی نداشت!

سریع از اتاق خارج شدم.

مامانم مرا صدا زد: بیا بریم خورشها رو بذاریم رو گاز جا بیفته و ظرفهای نهارو آماده کنیم.

- سالاد و ماست و دسر چی؟

مامانم گفت شهین و شهلا درست میکنن، میارن.

به آشپزخانه رفتم و مشغول کمک به مامان شدم. از آشپزخونه که بیرون آمدم، کوروس هم همزمان با من از اتاق بیرون آمد.

به مامانم سلام کرد و از من آدرس دستشویی را پرسید.

به او نشان دادم و بعد گفتم اگه دوست داشت بیا د تو آشپزخونه.

بعد چند دقیقه کوروس با زدن چند ضربه به در من را صدا کرد

-شیدا جان

-بله

-میشه یک استکان چایی به من بدی؟

-باشه. الان میارم.

هنوز شالم سرم بود.

از پدر و مادرم رو گرفته بودم نه کوروس.

صدای خواهرهایم را از تو باغ میشنیدم

کوروس خیلی زود با آقا رضا و آقا سعید صمیمی شد و در مورد کارهایشان صحبت میکردند.

خانواده عمه ام هم از راه رسیدند

(شکم سهیلا قلنبه شده!!!!)

گفتم: نینیت مبارک.

با ناز خاصی که فقط مخصوص خودش بود گفت: مرسی شیدا جون! پسره

- خدا کنه مثل مرتضی وحشی نشه!

سهیلا خندید و گفت: نگو تو رو خدا. دلت میاد؟

- چه جورم. و بعد رو کردم به مرتضی و گفتم: جوجه تو هنوز تازه سر از تخم در آوردی٬ اونوقت داری بابا میشی؟

با این حرف من کوروس برگشت ببیند من با چه کسی اینقدر راحت صحبت میکنم.

گفتم: ایشون مرتضی هستند پسر عمه بنده.

مرتضی به سمت کوروس رفت و با کوروس دست داد.

(دیوونه چه عطری زده بود همه رو گیج کرد!!!)

مرتضی رو به من کرد و گفت: بلاخره شیدا خودتو آب کردیها 1 همش نگرانت بودم!

- والا تو با این قیافت آب شدی٬ من که به این نازیم، رو هوا بردنم!

- والا رو که نیست از سنگ پای قزوین هم بدتره٬ همه چی رو خش خشی میکنه.

- آی دلم میخواد به صورتت خش بندازم!!!

- هنوز رد ناخونات هست. حالا از کی رو گرفتی؟ و روسری سرت کردی؟ تا اونجا که من یادم میاد همه ما بهت محرم بودیم. آهان! آقا کوروس بهت نامحرمه؟ نه؟ خصوصا وقتی یک کمپلکس با دایی جان و خانوم دایی تشکیل بده!!!!

- اتفاقا نامحرممون تویی!

- خیلی خب حالا نشونت میدم.

رو به کوروس کرد و گفت: ببخشید کوروس جان! این اگه یک گوش مالی نشه، همه رو تاشب با زبونش روانی میکنه

با گامهای بلند به سمت من آمد و من هم در حالیکه جیغ میکشیدم: مامااااااان!!!٬

به آشپزخونه دویدم.

صدای خنده همه خصوصا کوروس را میشنیدم.

صدایی نمی آمد.

فکر کنم آتیشها خاموش شده بود.

به محض اینکه از آشپزخونه بیرون آمدم، دستی شالم را از سرم کشید و به سمت حیاط دوید.

موهایم در اثر اصطکاک با شال به هوا رفته بود و سیخ ایستاده بود.

همه به من میخندیدیند.

داد زدم: الهی بمیری مرتضی! یکی طلب من1

من مانده بودم بدون شال وسط همه.

اینطوری بود که من جلوی خانواده ام در مقابل کوروس کشف حجاب شدم.

کوروس در حالیکه میخندید میگفت: مگر مرتضی جان حریف زبون شما بشه خانم! ما که کم آوردیم.

چشم غره ای به کوروس کردم و گفتم : واسه اونم دارم. منتظر باش

...............

غذایم را در بشقاب کشیدم و به سمت حیاط رفتم.پ

دلم برای آلاچیقمان تنگ شده بود.

لبه تخت نشستم و پاهایم را آویزان کردم.

کوروس هم به دنبال من به باغ آمد.

کنارم نشست و گفت: شیدا اصلا فکر نمیکردم که خونواده ات این همه گرم و با محبت باشن. از اینکه داماد این خونواده شده ام خیلی خوشحالم.

رو کردم و با لحن ادا گفتم: در خانه ما رونق اگر نیست صفا هست

- ماشالله رونقتون هم خوبه. چقدر خونتون خوشگله. عاشق این باغتون شدم.

و بعد ادامه داد راستی من اگه به پدر و مادرت مامان و بابا بگم٬ بهشون برمیخوره؟

- نه. چرا بربخوره! مگه رضا و سعید نمیگن؟

- میشه تو ازشون اجازه بگیری؟

- حالا دیر نمیشه. غذاتو بخور و بعد ادامه دادم مامان میگفت چرا رها رو نیاوردی؟

- مردم با پدر مادرشون میان خواستگاری نه با بچشون!!!!

- اون الان دختر هردوتا مونه. صلاح نیست بدون مامان و باباش جایی باشه.

بشقابش را کنارش گذاشت و هردو دست من را تو دستاش گرفت و نگاه عمیقی به چشمهایم کرد تا ببیند این حرف من از صدق دل بود یا تعارف .

ولی من از ته دل این را به او گفتم.

بعد چند ثانیه خیره شدن در چشمانم گفت: وقتی میگم من عاشق یک فرشته آسمونی شدم، چرا کسی باور نمیکنه؟

ادامه داد: عزیز دلم درسته رها دختر هردومونه ولی هم من و هم تو حق داریم که تا مدتی واسه خودمون باشیم.

رها با حوری خانم راحته و قراره حوری خانم اونو واسه ورود تو آماده کنه.

تا بعد از عروسی، تو هیچ مسئولیتی در برابر رها نداری. پس سعی کن مثل یک خانم خوشگل ، از مراسم عروسیت لذت ببری. به وقتش خودم رها رو به تو میسپارم.

در دل چقدر از فهم و شعورش ممنون بودم.

او نمیخواست، من ذره ای احساس کنم که در کنار مردی زندگی میکنم که یک زندگی نا موفق را پشت سر گذاشته و یک فرزند 8 ساله دارد.

من در کنار چنین مرد عاشق و فهمیده ای چی کم داشتم ؟

با آرامش غذا یمان خوردیم و به سالن پذیرایی برگشتیم.

کوروس گفت: خانوم شریفی نیا غذاتون خیلی خوشمزه بود. سالها بود که فسنجون به این خوشمزگی نخورده بودم. ممنونم از زحماتتون

مامان گفت: خواهش میکنم. نوش جانتون

پدرم گفت: کوروس جان تو هم الان عضوی از خانواده ما هستی و در واقع فرزند ما هستی. خواهش میکنم اینجا رو خونه خودت بدون و راحت باش. تو هم مثل محمدی برای ما.

کوروس که ازاین حرف پدرم به وجد اومده بود گفت: ممنونم پدر. امیدوارم منهم استحقاق دختر شما و لیاقت فرزندی شما رو داشته باشم.

پدر : حتما همینطوره پسرم

(خب به سلامتی کوروس هم مامان و بابا پیدا کرد ولی ما هنوز از پدر شوهر و خواهر شوهرمون چیزی نمیدونستیم!!!!)

بعد از ظهر پدرم با کوروس به خیام و عطار رفتند و من در منزل ماندم تا به مامان کمک کنم. شهین هم عسل را با خودش نیاورده بود. به بهانه اینکه اذیت میکند و مزاحم کمکش میشود، پیش مادر شوهرش گذاشته بود.

................

بعد از خوردن شام کوروس رو به پدرم کرد و گفت: اگه اجازه بدید من مرخص میشم. فردا هم که تعطیلیه رسمیه و شیدا میتونه اینجا بمونه من فردا عصرمی آیم دنبالش که مجبور نشه با اتوبوس به مشهد برگرده.

پدرم گفت: کجا میری پسرم؟ مگه شما فردا کار خاصی داری؟

- نه . میخواستم رفع زحمت کنم

- مثل اینکه حرف مارو جدی نگرفتی که گفتیم اینجا منزل خودته

- شما لطف دارید ولی....

- ولی نداره. در ضمن ما تو خانوادمون رسم نداریم که زنامونو تنها ول کنیم.

کوروس سرش را پایین انداخت و آرام گفت: هرچی شما بگید.

اصلا باورم نمیشدفاین مردی که جلوی من ایستاده 38 سال سن دارد.

رفتارهایش مثل یک جوان 20 ساله یود.

(یعنی عشق آدمو تا این حد آدمو جوون میکنه؟؟؟!!)

موقع خواب، مامان گفت: شیدا جان! جای خودت و کوروسو تو اتاق بزرگه بنداز.

- یعنی من امشب پیش اون بخوابم؟

( جون عمت! تو که تا حالا تو بغل اون نخوابیدی؟؟!! اگه چند روز دیگه بیشتر کیش میموندین سه نفره برمیگشتید!!!!!!!!!!!)

مامانم با حالت تعجب گفت: پس کجا بخوابی؟ نکنه میخوای بیای بغل منو بابات بخوابی

خنده ای کردم و گفتم: چقدر خوب میشه امشب بغل باباییم بخوابم.

خیلی وقته بغلش نخوابیدم.

مامانم در حالیکه حرصش در آمده بود گفت: شیدا تو کی میخوای بزرگ بشی؟

گفتم: چه ربطی به بزرگی داره؟ من نمیخوام امشب پیش کوروس بخوابم در حالیکه دلم چیز دیگه ای میگفت.

مامان جلوتر آمد و روبرویم ایستاد و گفت: هرکاری دوست داری بکن بعد وقتی بلایی که سر دختر شوکت خانم، همسایمون آوردن، سر تو هم اومد اونوقت به سلامِت میام!!

- مگه دختر شوکت خانم چی شده؟

- شب اولی که عقدش کردن، بابای دختره گفت: الا و بلا! داماد نباید شبو خونه ما بخوابه و اگه هم میخواد بمونه باید بره یک اتاق دیگه.

پسره هم گفت: اشکالی نداره من امشب میرم خونمون.

رفتن همانا و برنگشتن همان .

هرچی براش پیغومو و پسغوم فرستادن٬ داماد نیومد که نیومد. بعد از چند وقت برگه احضاریه دادگاه اومد در خونه شوکت خانوم. پسره دخترشو طلاق داد بدون یک ریال مهریه. خود دختر از مهریه اش گذشت.

دوماه بعد هم پسره داماد شد و چه عروسی گرفت!!

ولی الان 4 ساله که دختر شوکت خانوم ننگی اسم طلاقو به دوش میکشه و تو خونه مونده. بیچاره از عروس شدن همین بی آبرویی واسش موند.

چرا نمیخوای بفهمی که مردها از یکسری چیزها بدشون میاد و به غرورشون بر میخوره! حالا خود دانی!

اصلا حرف سر دوست نداشتن یا نداشتن من نبود خجالت میکشیدم جلوی مامان و بابام با کوروس بخوابم ومنتظر اجازه بودم که صادر شد.

- پس تو اتاق خودم میخوابیم. یکی رو تخت و یکی زمین

- هر طور صلاحه من آنچه شرط عقل است با تو گفتم تو خواه پند گیر خواه ملال.

( مامانم هم کنار باباییم شاعر شده بود!!!)

یکدست رختخواب تو اتاق خودم بردم و پایین تخت انداختم.

از مامان خواستم که یک دست لباس تو خونه نو به کوروس بده.

وقتی کوروس به اتاق اومد لباسهای راحتی نو را به او دادم.

جلوی من لباسهایش را عوض کرد.

اولین بار بود که بدن لختش را میدیدم.

کوروس یک نگاهی به تخت و یک نگاهی به تشک کرد و با حالت اعتراض گفت: منظورت از این جا انداختنها این نیست که یکیمون بالا بخوابیم یکیمون پایین؟

آهی کشیدم و گفتم: نه٬ چون جلوی مامان و بابام خجالت میکشیدم، اینو آوردم که فکر نکنن پیش هم میخوابیم. حالا تو هم بخواب من میرم بیرون. تا پدرم نخوابید نمیام . جلوش خجالت میکشم بیام تو اتاق پیشت بخوابم.

به هال برگشتم و مشغول تماشای کانال خبر شدم. خوشبختانه پدرم زود برای خواب به اتاقش رفت .

من هم به آهستگی به اتاقم رفتم. چراغ اتاق خاموش بود.

کوروس را صدا زدم: کجایی؟

گفت: روی تخت خوابیدم.

در تاریکی لباسم را عوض کردم. خوشحال از این بودم که اتاق تاریک است و میتوانم لباسام را همانجا بدون اینکه کوروس ببیند عوض کنم و غافل از این بودم که لباس زیرم سبز فسفری بود.

به سمت تخت رفتم. تختم از یک نفره بزرگتر بود اگه مهربانتر میخوابیدیم دو نفر روی تخت جا میشدند.

کنار کوروس دراز کشیدم . او خودش را به سمت دیگر تخت کشید.

من را به سمت خودش کشید و تنگ در بغل گرفت

دم گوشم گفت: دیگه حق نداری شبها بدون من بخوابی.

گفتم: تو که داشتی میرفتی؟

- همش تعارف بود. پررویی بود که بدون اجازه پدرت میموندم. بعدش هم نمیتونستم بگم که آقای شریفی نیا من میخوام امشب بغل دخترتون بخوابم پس نمیرم.

- آی حال میکردم اگه بابام تعارفت نمیکرد که وایسی!!

- چرا تعارف نمیکرد؟ آخه دلیلی نداره شب پیش زنم نمونم.

دوست داشتم کوروس را محک بزنم .

گفتم: کوروووووس

کوروس: جااااانم

- اگه بابا امشب تعارف نمیکرد ٬ چکار میکردی؟

- اون هیچ موقع اینکارو نمیکرد

- حالا فرض کن، تعارف نمیکرد

- میرفتم مشهد و فردا عصر میومدم دنبالت که بریم مشهد

- یعنی بازم منو دوست داشتی؟

- آره. این موضوع چه ربطی به تو داشت؟ پدرت اجازه نداده بود، بمونم.

- یعنی با من قهر نمیکردی؟ منو طلاق نمیدادی؟

بلند شد و نشست. با چشمهایش به من زل زد و گفت: شیدا حالت خوبه؟ سرت به جایی نخورده؟

- واسه چی؟

- این دری وریها چیه میگی؟ مگه من بچه ام تصمیم احمقانه بگیرم.

( آخیش !!! خیالم راحت شد! منو به خاطر خودم میخواد نه جسمم. همه که مثل داماد شوکت خانم نمیشن!)

کوروس ادامه داد: در ضمن تو هم که معتقد به وجدانیات و اصول اخلاقی تا شب عروسی هستی٬ دیگه با لباس زیر فسفری جلوی من رژه نرو که در اونصورت من تمام تعهداتمو زیر پام میذارم و مسئولش هم خودت هستی.

از خجالت ذوب شدم

(دختره گیج! نه به شال و تشک جدا و اداهات نه به لباس زیر فسفریت!!)

کوروس که فهمید من خجالت کشیدم گفت: خانومی این که دیگه خجالت نداره. ناسلامتی زنمی! مال خودمی! بعدش من هم کلی کیف کردم . دراز کشید و من را محکم در بغلش گرفت.

سرم را روی سینه اش گذاشتم و به شکرانه جای تنگمان تا صبح تو بغلش بیهوش شدم.

بادرد شدیدی که زیر دلم احساس کردم چشمهایم را باز کردم و خودم را بیشتر تو بغل کوروس جمع کردم.

باز این درد لعنتی شروع شد همیشه دو سه روز قبل از عادت ماهیانه ام دردهای شدیدی را در زیر دل احساس میکردم که با مراجعه به پزشکان متعدد آنها هم دلیلی را برایش پیدا نکرده بودند و میگفتند سندرم پیش از قاعدگی است و در افراد مختلف بصورت متفاوت ظاهر میشود. دل دردش هم به من ارث رسیده بود اونم ازدو - سه رو قبل باید به پیشواز میرفتم.

درد زیر دلم مرتبا˝ میگرفت و ول میشد. و با هر بار انقباض عضلات شکمم٬ خودم را بیشتر جمع میکردم. کوروس از این تکانهای من بیدار شد.

سرشو بلند کرد و پرسید: چیه عزیزم؟ جاییت درد میکنه؟

خجالت میکشیدم که بگو یم زیر دلم درد میکند. هرچند که شوهرم بود.

گفتم: نه چیز مهمی نیست. ببخشید بیدارت کردم.

دوباره آن درد لعنتی شروع شد و ایندفعه به کمرم تیر کشید، بطوریکه یک آخ بلندی گفتم.

کوروس کامل بلند شد و نشست و من را به طرف خودش چرخاند. دستش را دراز کرد و چراغ دیوار کوب را که بالای تخت بود روشن کرد.

نگاهی به صورتم انداخت و گفت: رنگت پریده! کجات درد میکنه؟

با دیدن دست من که روی شکمم بود گفت: نکنه آپاندیسته؟

گفتم: نه اونو بچه که بودم عمل کردم.

دوباره آن درد لعنتی شروع شد و من مستاُصل تر از همیشه به بازوی کوروس که الان بالای سرم نشسته بود چنگ انداختم.

( نمیدونم این لعنتی چرا ایندفعه اینقدر شدید شده. همیشه قابل تحملتر بود!!)

کوروس که از این حالت من شوکه شده بود. گفت: شیدا چته؟ پاشو بریم درمانگاه.

با دست اشاره کردم که نمیخواهد.

اشک تو چشمانم حلقه زده بود. عرق سردی روی پیشانیم نشسته بود.

سرم را به تشک تختم فشار دادم.

کوروس دستپاچه شده بود. گفت: آلان به بابات زنگ میزنم.

دادی زدم و گفتم: نه زنگ نزن

گفت: آخه تو که نمیگی چته؟ نکنه مسموم شدی؟

(ای خدا! این چقدر گیج بود همه حدسها رو میزد الا اونیکه باید بگه!!)

با صدای ضعیفی گفتم. لطفا˝ از کشوی دوم کابینت آشپزخونه یک کپسول مفنامیک اسید برام بیار.

سریعا از جا بلندشد و بعد چند دقیقه با کپسول مفنامیک اسید و یک لیوان آب آمد.

کمک کرد تا بنشینم .

کپسول را با آب خوردم و تشکر کردم.

لبخند مهربانی به من زد. کنار تخت نشست و گفت: خانوم گلم تا کی میخواد پیش من خجالتی باشه؟ نمیگی من از این معذب بودن تو عذاب میکشم و فکر میکنم منو دوست نداری؟

- نه به خدا کوروس! اینطوری نیست. دست خودم نیست. همه فکر میکنن من چون دختر زبون دراز و شیطونیم٬ پر رو و بی حیا هم هستم. ولی باور کن این خجالتام دست خودم نیست.

من را به آغوشش کشید و گفت: میدونم گلم تو نجیب ترین و با حیا ترین دختری هستی که من تا حالا دیدم. با دست پشتم را ماساژ میداد.

با گرمای دستش که پشتم را ماساژ میداد و اثر بخشی دارو کمی آروم شده بودم.

گفتم: کی میریم مشهد؟ من، آموزشگاه، کلاس دارم.

- یا فردا شب و یا پس فردا صبح زود. از ترم دیگه هم کلاسهاتو کم میکنی. چون ترم آخر دانشگاهته وباید رو پایان نامت کار کنی و از همه مهمتر دوست ندارم وقتی میام خونه خانومم پیشم نباشه.

- مگه کی قراره جشن عروسی رو بگیریم؟

- به همین زودی. به محض اینکه بازسازی خونه رو تموم کنم. نیاز به یک باز سازی اساسی داره.

- ولی باید خانواده منهم آمادگی داشته باشن

- من هیچ توقعی از خونوادت ندارم. در ضمن به پدرت گفتم که تو غیر از لباسهات چیزی لازم نداری٬ اگر اونها رو دوست نداشته باشی خودم نوکرتم و واست لباسام میخرم و بعد شروع کرد به قلقلک دادن من.

صدای خنده ام در اتاق پیچیده بود.

کوروس من را بغلش کرد و گفت: جاااااااانم!! دوست دارم همیشه بخندی. نمیخوام دیگه لحظه ای از زندگیمو به غم و افسرگی بگذرونم.

خزیدن چیزی را روی سینه ام احساس کردم. قلقلکم اوومد.

(ای دل غافل! کوروس داشت دکمه های بلوز خوابمو با زمیکرد!!)

مچ دستش را گرفتم و آرام گفتم: کوروس خواهش میکنم. اجازه بده من به شرایط جدید عادت کنم. هنوز آمادگی ندارم.

درحالیکه دستش را به دور شونه هایم حلقه کرد گفت: حالا که ضد حال زدی پس لا اقل دکمه هاتو نبند.

آروم و با خجالت گفتم باشه.

من را به خودش فشار داد و گفت: قربون اون زیزی گلو شدنت بشم. دلم نمیخواد پیش هیچ کس دیگه ای غیر ازمن اینطوری صحبت کنی.

گفتم: غیر از رها. باشه؟

- باشه.

ادامه داد: قربون خانوم کوچولوی حرف گوش کنم بشم که همه تو سرحالی خوشگل میشن ولی اون زمان ضعف و بیحالی و دل درد.

نیشگونی از پایش گرفتم و گفتم: همینه که هست. جنس فروخته شده پس گرفته نمیشه.

- من غلط بکنم پسش بدم . تازه بعد از 38 سال پیداش کردم.

دستم را روی شکمش بردم و قلقلکش دادم

- شیدا! شیطونی نکن

مگر از رو رفتم.

احساس کردم دستش زیر پتو تکان خورد واز پشتم به سمت جلو آمد.

از ترس اینکه به من دست بزند خودم را از بغلش با سرعت بیرون کشیدم و با صدای وحشتناکی از رو تخت با پشت به پایین پرت شدم که چهار ستون خانه لرزید.

اصلا یادم نبود که هردو به زور روی تخت جا شدیم.

خوشگلیهای فسفریم در معرض دید قرار گرفته بودند.

با وجود درد وحشتناکی که در پشتم احساس میکردم فورا دوطرفه بلوزم را روی هم آوردم و دوتا از تکمه ها رو بستم.

کوروس به پایین تخت خم شده بود و با چشمانی گشاد شده به من نگاه میکرد ومن در حالیکه پایین تخت ولو شده بودم با عصبانیت از درد پشتم گفتم دیوونه! خوردو خاکشیر شدم!

پتو را روی دهانش گرفت و صدای خنده اش را در پتو مخفی کرد.

از تکان شانه هایش فهمیدم که از ته دل میخندد.

بعد از چند لحظه پتو را از جلوی دهانش برداشت و در حالیکه خنده اش را کنترل میکرد گفت: به من چه. من که کاری باهات نداشتم میخواستم پامو بخارونم.

منکه درد پشتم و زیر دلم امانمو را بریده بود عصبی تر از همیشه در حالیکه دندانهایم را فشار میدادم از لای آنها گفتم: اونوقت پای مبارک جنابعالی باید الان بخاره؟

- ببین خودت میبری. میدوزی و قطعنامه هم صادر میکنی. تو که پایبند کتاب اصول اخلاقیات و وجدانیات هستی چرا شیطنت میکنی؟ ولی باور کن من میخواستم پامو بخارونم.

منکه حالا روبروی کوروس روی زمین نشسته بودم. با بغض گفتم: ولی ازت نمیگذرم. آش نخورده دهن سوخته شدم. با این صدای گرومب من، ببین مامان و بابام چه فکرهایی بکنن.

دستشو دراز کرد و گفت: خانومی خوشگلم! بیا بالا. اینقدر الکی غصه نخور.

دستش را پس زدم و گفتم: نمیخوام تو بغلت بخوابم. ازت بدم میاد. همش منو اذیت میکنی. بعد با دردی که نفسم را بریده بود، تشک تا شده گوشه اتاق را پهن کردم و رویش خوابیم. پتو راهم روی سرم کشیدم و از درد کمر و شکم اشکهایم از گوشه چشمم جاری شد.

صدایم زد: شیدا!

جوابی ندادم. قهر بودم

دوبار صدایم زد: خانم گلم گریه میکنی؟

باز هم سکوت کردم

گفت: با من قهری؟

با بغض گفتم: اوهوم.

بعد چند لحظه گرمی دستش را روی شکمم احساس کردم و گرمای بدنش را که به بدنم میخورد.

در حالیکه با دستش زیر دلم را ماساژ میداد آرام زیر گوشم گفت: مگه نگفتم که حق نداری دیگه شبها تنها بخوابی.

هنوز کمرم درد میکرد. از شنیده شدن صدای افتادنم وحشت برم داشته بود.

به سمتش چرخیدم و سرم را تو سینه اش فرو کردم و هق هق گریه کردم و اوهم با نوازش و بوسه روی موهای من میگفت: چرا داری گریه میکنی عزیزم. دردت اومد؟ میخوای برات مسکن بیارم؟

ولی گریه من از درد نبود از شرم بود و ترس از بی آبرویی.

در حالیکه هق هق گریه میکردم میگفتم: تو رو خدا دیگه با من شوخی ناموسی نکن. به وقتش خودم ...... کوروس من هنوز آمادگی ندارم و ازت خجالت میکشم.

کوروس در حالی که من را به خودش میفشرد میگفت: هیششش عزیزم! باشه باشه من معذرت میخوام!

بعد از چند دقیقه آروم شده بودم و کوروس هم سکوت کرده بود.

برای اینکه جو را عوض کنه گفت : شیدا میخواهم چیزی رو بهت نشون بدم ولی تو رو خدا جیغ و داد نکن باشه؟ چون فکر کنم برخلاف اصول اخلاقی تو باشه.

- یعنی خیلی چیز بی تربیتیه که منو ناراحت میکنه؟

منو محکم به خودش فشار داد و سرش را توی موهایم کرد و بلند خندید. گفت: چرا فکر کردی چیز بیتربیتیه؟ البته شایدم بیتربیتی باشه.

- نمی خوام نشونم بدی. مال خودت باشه.

خنه ادش بلند شد و گفت: از اون بیتربیتی ها نیست.

- اصلاٴ نمیخوام نشونم بدی.

- نه خانمم !عصبانی نشو. بی ادبی نیست .حالا نشون بدم یا نه؟

- اگه بد باشه به خدا به بابام میگم.

- خب مثلا چی میگی؟

( این باز چه حرفی بود که زدم؟ به بابام چی میخوای بگم؟ بگی بابایی کوروس یه چیز بی تربیتی به من نشون داد!!!)

از فضولی داشتم میمیردم. دلم را به دریا زدم و گفتم: نشونم بده. ولی قول نمیدم عکس العمل نشون ندم ولی سعی میکنم بیصدا عصبانی بشم.

بلند شد و مو بایلش را از بالای سر تخت برداشت. رمز ش را زد وبعد چند ثانیه موبایلش را جلوی چشمهایم گرفت و گفت: ببین.

به موبایل نگاه کردم. چشمم به همان عکسی افتاد که دم غروب کنار دریا گرفته بودم. با بهت پرسیدم : تو اینو از کجا آوردی؟

گفت: این عکس همونیه که گفتم خراب شد. اول با موبایل خودم عکس گرفتم ٬ بعد با موبایل تو.

یک نیشگونی از ازبازوش گرفتم و گفتم: ای بدجنس٬ تمام این مدت این عکس تو موبایلت بود. اونم عکس یک خانم نامحرم!!

گفت: کی گفته نامحرمه! زنم بود!

یاد حرف عمه افتادم که به بابا گفته بود دختر نامحرمو میخواستی ببوسی و پدر همین جواب کوروس را داده بود.

لبخندی زدم. از کارش خوشم آمد. فکر کنم شهابی که آن شب از زیر پشه بند تو آلاچیق دیدم آرزویم را پیش فرشته ها برده بود تا آنها برآورده اش کنند.

کوروس گفت: چرا ساکتی؟

- چیزی نیست. داشتم به قسمت و سرنوشت فکر میکردم.

- به نظر زندگی پدرت طوری نیست که مشکل مالی داشته باشه پس تو چرا اومدی مشهد که کار کنی؟

- من دوست داشتم از تحصیلاتم استفاده کنم در ضمن استقلال مالی هم برام مهم بود. از همه مهمتر اومدم مشهد که تو منو ببینی و عاشقم بشی. تو به قسمت اعتقاد نداری؟

- چرا٬ خیلی بیشتر از اونیکه فکر کنی.

- کوروس حرف از قسمت زدی یاد دکتر پیروز فر افتادم. فریدون. پسر عمت.

- خب . اون چه ربطی به قسمت داره.

گفتم: میدونی داره ازدواج میکنه؟

با تعجب گفت: نهههه!!!!!!!!! فریدون!!!!! با کی؟

- با دوست دختر دوران دبیرستانش. مثل اینکه خانواده دختره از اون مذهبیها بودن و وقتی میفهمن که با فریدون دوست شده از اون محل کوچ میکنن و دخترشون یا همین خانم آمنه نیکنام بعد از گرفتن دیپلم با پسر عموش ازدواج میکنه و به جنوب میره . پسرعموش سرگرد ارتش بوده و در نیرو هوایی ارتش جنوب فعالیت میکرده. بعد از دو سال که از زندگیشون میگذره جناب سرگرد شهید میشن و آمنه خانم به مشهد و به منزل پدریشون برمیگردن. به قدری محدودیتهای خانواده روش اثر میذاره که تصمیم میگیره برای ادامه تحصیل بره پیش برادرش فرانسه. با جارو جنجال٬ پدرش رو راضی میکنه که اونو به فرانسه بفرسته. آمنه اونجا معماری خوند و دیگه به ایران برنگشت. چند ماه قبل که دکتر پیروزفر از طرف دانشگاه به یک کنگره بزرگداشت اشعار شکسپیر به انگلیس میره . با خودش میگه حالا که تا اینجا اومدم یک چندتا از کشورهای اروپایی رو هم بگردم. مثل اینکه ویزای شینگن داشته.

کوروس: فریدون اقامت آمریکا و کانادا رو داره و به راحتی میتونه به هرجا خواست بره.

- تو سفرش به فرانسه عشق قدیمشو تو یک کافی شاپ میبینه و دیگه دو عاشق از هم دور افتاده، نمیتونن از هم جدا شن و خانم نیکنام هم تصمیم میگیره به خاطر پسر عمه خوش تیپ جنابعالی به ایران برگرده.

- برو شیدا!!! نصفه شبی داستان بهم نباف و سر به سرم نذار. همه تو فامیل میدونن که فریدون هیچوقت از جنس زن خوشش نمیومده و بعد از ترک همسر و بچه هاش نفرتش به خانمها هم بیشتر شده.

- به خدا راست میگم!! از خانمها خوشش نمیومده از آمنه که خوشش میاد . احتمالا هفته دیگه یک مهمونی میدن و بعدش واسه ماه عسل میرن سه ماه فرانسه پیش برادر خانم جدیدش.

کوروس: تو از کجا اینها رو میدونی؟

- آمنه از اقوام دور شوهرخاله گلبرگ میشه. خاله گلبرگ این اطلاعاتو بهمون داده چون اونها هم مجلس دعوتند.

کوروس: چیز دیگه ای از زندگی خصوصی این پسر دایی بینوای ما نشنیدی؟!!!!!!!

- چرا. آمنه به خاله گلبرگ گفته که هیچگاه نتونسته بود عشق به فریدون رو فراموش کنه. به خاطر همین بعد از فوت همسرش با وجود داشتن خواستگارهای زیاد ازدواج نکرده. گلبرگ میگه آمنه خیلی خوشگله با وجود اینکه الان 44 – 45 سالشه ولی زیباییش تحسین برانگیزه. چشمهای عسلی و موهای قهوه ای روشن داره. آمنه هنوز آپارتمانشو تو پاریس پس نداده و قراره این سه ماهو اونجا زندگی کنن. آمنه گفته دوست ندارم اول زندگی درگیر حرف و حدیث فامیلاش بشه.

کوروس: یعنی خدایی! شما ها تو خبر چینی و فضولی شهره آفاقید. بی بی سی که میگن، همین خانمهای ایرانه!!! امان از دست شما خانمها تا فیها خالدون هرچی رو در نیارید٬ ول کن نیستید! اینقدر هم راداراتون قویه که زیر دریاییهای جاسوسی آمریکا رو از رو شماها ساختن!!! معلمهای زبده ای هم هستید! کافیه یه زن خارجی با شماها وصلت کنه، بدتر از خودتون میشه!!!!!!!!

- واسه همینه که تو دنیا معروفیم!!!!!

- مگه خودتون از خودتون تعریف کنید ما که اینهمه دور دنیا رو چرخیدیم تا حالا چیزی نشنیدیم!!!!!

- این حرفا رو ولش کن. فعلا که به قول مرتضی بیخ ریشت چسبیدم ولی خوش به حال دکتر پیروز فر و آمنه، ماه عسل میرن خارج. راستی تو قراره کجا منو ماه عسل ببری؟

- تو که ماهعسلتو رفتی.

با تعجب گفتم: کجا؟

- هم شمال . هم کیش

دستم را به سینه اش زدم و گفتم: برو دیگه نمیخوام بغلت بخوابم. دیگه دوستت ندارم

حلقه دستش را به دور کرم سفت تر کرد و گفت: اِااِااِ خانومی بد اخلاق ! تا هر چی میشه منو محکوم به تنها خوابیدن میکنه.

- فکر نمیکردم اینقدر خسیس باشی که مراسم آشنایی و خواستگاری و تحقیق و تفحص و به پای ماه عسلم بنویسی.

- حالا ناراحت نشو . شاید با یه سفر یه ماهه دور اروپا از دلت درآرم.

تازه یادم اومد که این سفرو به عنوان مهریه صیغه ازش طلب دارم. گفتم: اونو که بهم بدهکاری.

- من تا ابد بهت بدهکارم. و بعد ادامه داد: میدونی اولین بار که دیدمت چی گفتی؟

- نه یادم نیست

گفت: تو دارالترجمه حکیمی بودیم. اونروز من برای اولین بار ادوکلنی رو که از انگلیس از تو یک حراجی خریده بودم زدم. اون موقع به بوش توجه نداشتم چون ارزون بود، گرفتمش . اتفاقی اونو تو داشبورد ماشین گذاشتم . چون صبح خیلی عجله داشتم، یادم رفت از ادوکلونهای خونه بزنم.

وقتی به در دارالترجمه رسیدم یادم اومد از ادوکلن استفاده نکردم در داشبوردو باز کردم تا اسپریی چیزی پیدا کنم که چششم به اون ادوکلن افتاد و استفاده کردمش. اونروز که از کنارم رد شدی، گفتی چه عجب ما یک بوی آدمیزادی شنیدیم!!!!!

از این حرفت خندم گرفت. فهمیدم بوی سیگار اونجا ناراحتت کرده. وقتی هم که سرتو بلند کردی و اون لبخند مکش مرگ ماتو تحویل روزبه دادی. آرزو کردم ایکاش اون لبخند و به من میزدی. تمام اون شب لبخندت جلوی چشمم بود و من متعجب از اینکه لبخند یک دختر جوون که حتی قیافه اش یادم نبود٬ خوابموحروم کرده. ولی اونقدردر اون زمان درگیر ترجمه ها و قرار دادهای شرکت شده بودم که اصلا از اون روز یادم رفت تا اینکه تو رو برای اولین بار تو اتاق کارم دیدم که مثل آوار رو سرم خراب شدی!!!! اونروز اصلا به ذهنم هم نمیرسید که یکروز صاحب اون لبخند زیبا تو آغوشم بشم و من حق خودمو ازش با التماس گدایی کنم و اونم هق هق گریه کنه و بگه من هنوز آمادگی ندارم.

- باز زدی کانال 5 . رفتی رو شوخی های ناموسی!

ادامه دام: شما که اینقدر مدرک و قرار داد برای ترجمه دارید، چرا یک مترجم استخدام نمیکنید که علاف حکیمی نشید.

- اتفاقا مدتیه این پیشنهاد رو روزبه داده ولی کسی رو پیدا نکردیم. ولی با ظهور فرشته تو زندگی روزبه قرار شده اون از اول ماه به عنوان مترجم در شرکت ما کار کنه و چون با حکیمی هم فعالیت داره مراحل اداری ترجمه ها رو هم اون دنبال کنه.

- فرشته دختر با مسولیتیه. مثل روزبه میمونه. تا حالا فکر نکردی چقدر شبیه هم هستن؟

- چرا دقیقا از نظر اخلاق مثل سیبی هستن که از دو طرف گاز زده باشن .

با این حرفش خنده ام گرفت. موبایلمو از بالای سرم برداشتم ساعت 2:20 نیمه شب بود. گفتم کوروس منو هم داری گرفتار بی خوابیهای شبونت میکنی. بخواب

- همچین اعتراض میکنه که انگار من یک بیمار روانیم که شبها خواب ندارم. خبر نداری که عامل اصلی بیخوابیهای شبانه ام تویی

- خب من میرم اون اتاق میخوابم تا تو بخوابی

گفت: بدبختی اینجاست دیگه که اگه تو هم بری باز من دچار بیخوابی میشم. فقط نوعشون باهم فرق میکنه. یکیش با تو ، یکیش بی تو!!!!

دستم را آرام روی چشمهایش کشیدم و گفتم بخواب دیر وقته. از موقع شیطنت گذشته

کوروس خوابیده و دستاش از دورم شل شده بود. به حوادث اخیر فکر میکردم و به داشتن همسری مثل کوروس به خودم میبالیدم او حتی در مسایلی که حق مسلم یک شوهر از همسرش میباشد به خواسته های من احترام میگذاشت و باصبر و آرامش مرا به دنیای تازه ای دعوت میکرد که هیچ تجربه ای از آن نداشتم. دنیای یکی شدن با کوروس که مکمل عشق او به من بود. او مرا قدم به قدم وادار به وارد شدن به مرحله بلوغ عشق میکرد. او عشقش را به من و خانواده ام ثابت کرده بود.

(پس من چی؟ من کی قراره در وجودش حل بشم؟ مگه نه اینکه الان اون جزئی از وجودم شده و تمام سلولهام بودن کنارشو میخواد؟ پس چه چیزی اینجا کمه؟ !!)

عمه میگفت وقتی پدر و مادرت عاشق شدن ستارگان آسمان در چشمهایشان دیده میشد. پس من چرا این تجربه را نه در حامد داشتم و نه در کوروس که لحظه ای دور شدنش مرا دچار تنگی نفس میکند؟؟

در واقع من کم کم داشتم به یک فرد آسمی تبدیل میشدم که نفس گرم کوروس اسپری نجات بخش من بود.

روح سرگردان من کم کم مسیر خود را یافته بود و کمتر به اینطرف و آنطرف ویراژ میرفت. قلب کوچکم در قفسه سینه ام جای خود را پیدا کرده بود و به درو دیوار زندانش نمیکوبید. تمام این تغییرات در من در حال وقوع بود بدون اینکه من کوچکترین دخل و تصرفی در آن داشته باشم.

با وجود اینکه تازه خوابم برده بود بیدار شدم.

لبهایم درد میکرد. مثل این دیازپام خورده ها غش کرده بودم. او هم نامردی نکرده بود و تا توانسته بود، لبهایم را چلانده بود.

به ساعت تو اتاقم که عقربه های شبرنگیش برق میزد٬ نگاه کردم اذان صبح را گفته بودند. از جایم بلند شدم و به دستشویی رفتم.

مامان در حال نماز خواندن بود.

نمازش را که تمام کرد به من رو کرد و گفت: شیدا! تو دیشب احساس نکردی خونه یه آن لرزید. فکر کنم زلزله اومده بود. ولی در حد چند ثانیه.

- من رو تخت خوابیده بودم و کوروس روی زمین خوابیده بود . اگر هم زلزله بوده اون فهمیده نه من.

در حالیکه کمرم هنوز از شب قبل درد میکرد، به اتاق رفتم و روی تخت ولو شدم. وقتی بیدار شدم ساعت 8 صبح بود.

دست و صورتم را شستم. آرایش زیبایی کردم .

کنار کوروس نشستم. رویش را بوسیدم و گفتم: کوروس جان صبح شده، بیدار نمیشی؟

با صدای من چشمایش را باز کرد. برخلاف من خوابش سبک بود.

نگاهی به صورتم کرد و گفت: هیچی بهتر از این نیست که آدم وقتی چشماشو باز کنه فرشته رویاهاشو ببینه. و با نگاه شیطونی به من خیره شد.

(باز داره نقشه های سوپر ناموسی می کشه!!)

پیش دستی کردم و گفتم : پاشو پاشو وقت لاس زدن نیست!

- خیلی ممنون از ابراز احساسات بی شائبتون

- پاشو که گند زدیم!!

در حالیکه با تعجب به من نگاه میکرد گفت: مگه چکار کردیم؟

- صبح زود بیدار شدم. مامان منو دید و گفت که شما احساس نکردید دیشب زلزله اومده؟

با گفتن این حرف کوروس مثل توپ منفجر شد و قهقهه سر داد.

- یواش همه میفهمن.

در حالیکه میخندید گفت: تو چی گفتی؟

- هیچی! چی میگفتم. گفتم من رو تخت خوابیده بودم و کوروس رو زمین خواب بوده اگه زلزله میشد اون میفهمید

- زلزله شده بود دیگه. یک فرشته آسمونی از بالا پرت شد پایین.

- حواست باشه سوتی ندی.

- کی به کی میگه سوتی نده!!!

کوروس بی حیا باز جلوی من لباسهاشو عوض کرد و منهم دستامو جلوی صورتم گرفته بودم که نبینمش ولی از لای انگشتان با لذت دیدش میزدم.

گفت: شیدا امروز صبح میتونیم بریم بازار یک لباس اسپرت بخرم؟ با این لباس خیلی کلافه ام.

گفتم: آره یه جایی هست که لباساشم شیکه. بعد از صبحانه با هم میریم.

ادامه دادم: کوروس ساعت چنده: کوروس در حالیکه ساعت هدیه بابا رو به دستش میبست نگاهی به اون انداخت و گفت: 05: 9

گفتم: آخ آخ! دیر شد و بعد در حالیکه کوروس را از اتاق بیرون هل میدادم. گفتم: برو بیرون میخوام لباسامو عوض کنم.

کوروس هم که خودش را سفت گرفته بود میخندید و میگفت: این اداهاتم تموم میشه!!

پدرم برای کاری بیرون رفته بود. و مامانم هم در آشپزخونه بود.

سلام کردم

مامان گفت: چرا زود بیدار شدید؟

گفتم: از نه گذشته. هنوز زوده؟

- من و بابات که شب اول بعد عقدمون تا ساعت 12 ظهر خوابیدیم.

- در حالیکه میز صبحونه رومیچیدم. گفتم: خب شما شب تا صبح نخوابیدید چون شب کاری داشتید! ولی ما دیشب تا صبح عین مرده افتادیم.

- عروس دامادم! عروس دامادهای قدیم. از شما ها که بخاری بلند نمیشه.

- ماها ماکروفریم، بخار نداریم!

- تو قبل از اینکه شوهر کنی زبونت حسابی دراز بود الان هم فکر کنم درازتر شده باشه. خدا کنه کوروس اون زبونتو کوتاه کنه!

- پس خبر ندارید که عاشق زبون دراز من شده!

- بمیرم براش خبر نداره گیر چه عقربی افتاده

به ظاهر همه چیز مثل قبل بود ولی در واقع من همسرمردی باجذبه و مهربان و در عین حال مغرور شده بودم و این من را لبالب از شعف میکرد. هر لحظه وابستگیم به او بیشتر میشد و شنیدن نفسهایش را لازمه ادامه حیاتم میدیدم.

بعد از صبحانه به مامان گفتم که با کوروس به خرید میریم.

زمانیکه به خانه برگشتیم٬ اذان را گفته بودند. پدر هم منزل بود.

کوروس گفت: شیدا! میشه جانماز بهم بدی؟

- چرا ؟

- ناشکریه که از خدا به خاطر همسری خوب و خانواده ای مهربون ممنون نباشم. با شنیدن این حرف آنقدر خوشحال شدم که تو بغلش پریدم و یک بوه بر گونه اش زدم.

( از نوع ماچ آبدار!!!!)

صورتش تیغ تیغی شده بود.

( تیغ تیغیشم خوشمزه بود!!!)

از اینکه کوروس نماز میخواند غرق در لذت شده بودم.

همگی برای نهار به منزل شهین رفتیم.

شهین خانه زیبایی داشت. یک خونه زیبای ویلایی. با آخرین مدل وسایلهای خانه. شهین تجملاتی بود و آقا رضا هم اورا در این مسئله آزاد گذاشته بود.

تا تونستم لپهای عسل را چلاندم که آخر سر رد دوتا دایره قرمز روی لپهایش ماند و شهین شاکی جلوی کوروس گفت: خوبه یکی لپهاتو اینطوری کنه؟؟

زدم تو سرش و گفتم: تو هم بی حیایی ها!!!!!!!!!

گفت: راست میگم. لپه بچه رو اینقدربوسید٬ کشید و گاز گرفت٬ که کبود شد.

کوروس بوسه نرمی بر لپ عسل زد و گفت: شهین خانم شما ناراحت نشید خودم تنبیهش میکنم.

شهین رو به من کرد و گفت: مگه آقا کوروس از پس تو بر بیاد!!!!

سرم را در گوش کوروس آوردم وگفتم: مثلا چطوری تنبیهم میکنی؟

- خیلی تخفیف بدم، لپها و لباتو مثل عسل کوچولو میکنم.

آنچنان از حرفش سرخ و داغ شدم. به قول عمه اکرم٬ انگار منو تو تنور نونوایی گذاشته بودند.

(منتظر یک تلنگره که به اوج بی ادبی برسه!!!)

به سرعت به سمت آشپزخانه جیم شدم

(اینم سوال بود پرسیدی؟!!)

کوروس در حالیکه با عشق به من نگاه میکرد میخندید.

زودتر از بقیه با کوروس به خانه برگشتیم.

به ظاهر دلش میخواست که بخوابد

( اونم حتما بامن دیگه!!! )

لباسم را در اتاق محمد عوض کردم. وقتی به اتاق٬ برگشتم کوروس روی تخت دراز کشیده بود و دستهایش را به علامت بیا تو بغلم از هم باز کرده بود.

حالم داشت از این بغل تو بغل بهم میخورد.

دلم میخواست رو تختم طاقباز و بدون مزاحم بخوابم. ولی دلم نمیخواست مثل دختر شوکت خانم بشم.

تازه خانوم جون هم هیشه میگفت: زنی که رختخواب شوهرشو ترک کنه اگر دید یکی دیگه به جاش اومده خوابیده حق هیچ اعتراضی نداره!!!!!

به خانم جون گفتم: خانم جون اگه مرده ترک کرد چی؟

- مادر اون مرده با زن خیلی فرق میکنه!!!!!

(اینم چند کلام از مادر بزرگ عروس!!!!!)

(اینم چند کلام از مادر بزرگ عروس!!!!)

روی تخت دراز کشیدم. سرم را به سمتش برگرداندم با صورت تیغ تیغیش یک بوسه کوتاه بر روی لبهایم زد.

رویم را برگرداندم وگفتم: شب بخیر

خندید و گفت: الان که ظهره

- هروقت بخوای بخوابی، باید بگی شب بخیر.

بادست آزادش بینی ام را بین دو انگشتش گرفت و فشار داد و گفت: ای شیطون!!!

با سرو صدای ظرفها از آشپزخانه، چشمایم باز کردم.

کوروس بیدار شده بود و یکوری روی تخت لم داده بود و خیره به من نگاه میکرد وبا موهایم بازی میکرد.

از اتاق بیرون رفتم.

بعد از چند دقیقه بازگشتم و لبه تخت نشستم. حوصله ام سر رفته بود. گفتم: کوروس! بیا مشاعره کنیم.

- باهم؟

- آره مگه چی میشه؟

- بذار بابات بیاد، اونم باشه. دلم میخواد شعر خوندن اونو هم بشنوم. دوست دارم دکلمه کردنشو ببینم.

- امروز که فکر نکنم بشه. اون واسه خودش آدابو رسومی داره. باید زیر آلاچیق بشینیم. مامان هم چایی بیاره وروبروی بابا بشینه و بعد همه دور هم بشینیم و پدر حافظ به دست بگیره.

- یعنی اینقدر پدرت عاشق پیشه است؟

- چه جورشم. من بارها شاهد عشقولانه های شبونه پدر و مادرم بودم.

با دستش آرام به سرم زد و گفت دخترفضول! من اگه بچم بخواد تو کارهای خصوصیم فضولی کنه چشاشو در میارم.

- چه خشن! پس مواظب کارهات باش چون صد در صد بچمون فضولچه میشه چون مامانش فضوله. تازه رو رها هم باید کار کنم. خیلی الکی ساکته!!! من دختر اینطوری دوست ندارم!!!!!

(وای!!!! از گفتن اسم بچمون چه حس غریبی پیدا کردم!!!)

- نمیشه امشب بساط شعرو راه بیندازی؟

- امشب که خونه شهلاییم ببینم چی میشه. سعیمو میکنم.

خورشید در حال غروب کردن بود. من و کوروس لباس پوشیده و مرتب روی مبل جدا از هم نشسته بودیم.

بابا با دیدن ما سری تکان داد و لبخندی زد. دوتایی مثل فنر از جا پریدیم و سلام کردیم.

مامان گفت: حاضر شید٬ شهلا اینها منتظرند. شیدا لباس مناسب بپوش عمه و مرتضی هم هستند. گفتم راستی چرا شهلا ظهر نیومد؟

مامان گفت: درگیر شام امشب بود. گفته بود چند مرتبه به خونه عمه اینا اومدند حالا که شما رو دعوت میکنه بهانه خوبیه که اونها رو هم دعوت کنه.

کوروس گفت: ما حسابی باعث زحمت شدیم

بابام در حالیکه لب پایینش را می گزید گفت: اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ باز غریبگی کردی پسرم؟

به اتاقم رفتم تا حاضر بشم.

هنوز تکمه های لباسم را نبسته بودم که کوروس وارد شد.

کوروس بدجور چشم چرانی میکرد.

دستمو جلوی چشمهای کوروس گذاشتم و گفتم: دید زنی ممنوع. تو طبق اخلاص که نیستم داری با چشمات منو میخوری!

در حالیکه این حرفها را میزدم دکمه هامو بستم و دست دراز کردم و مانتو و شال جدیدم را از روی صندلی برداشتم . دستم را از روی چشماش برداشتم و به سمت در رفتم.

موقع خروج از منزل گفتم بابایی کتاب حافظ و بیارم امشب یه فال واسمون میگیری؟ و بعد چشمکی به کوروس زدم. بابا گفت: باشه بردار.

خونه شهلا هم ویلایی بود ولی کوچکتر از خونه شهین. در ضمن خیلی هم تجملات نداشت. عمه و مرتضی هم زودتر آمده بودند. بعد از سلام و احوال پرسی و پذیرایی شدن، کتاب حافظ را از کیفم در آوردم و گفتم بابایی واسمون فال بگیر.

بابام کتاب و گرفت و گفت همتون نیت کنید. رومو به مرتضی کردم و گفتم تو واسه بچت نیت کن مثل تو خل نشه.

- لا اله الا الله. هرچی میخوام حالشو جلوی شوهرش نگیرم ٬ خودش نمیذاره!

- حالا کی تو تونستی حال منو بگیری که این دومیش باشه؟

- یکیش دیروز خونتون.

در گوشش گفتم: اونو که خودم هم میخواستم که بهت پا دادم وگرنه عمرم تو بتونی حال منو بگیری!!

با چشم غره بابا ساکت شدم و پدر کتاب را باز کرد:

در وفای عشق تومشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندان چو شمع

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنان در آتش مهر تو خندانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو

کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست

این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست

ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقی ست با دیدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

آتش دل کی به آب دیده بنشان چوشمع

شعر که تمام شد پدر کتاب و بست را گفت این هم به افتخار پسر عزیزم کوروس.

کوروس گفت: پدر اتون سپاسگزارم. شما خیلی زیبا دکلمه میکنید.این نشون میده که شما با شعرهای حافظ دوستی دیرینه دارید و کاملا با آن عیاق هستید.

شب که به خونه برگشتیم فقط ج...، مسواک، آب و بعد لالا بود.

با کوروس سر میز صبحانه حاضر شدیم. پدر به دبیرستان رفته بود. بعد از خوردن صبحانه، کوروس به همراه پدرم زنگ زد و بابت این چند روز تشکر کرد و از او خداحافظی کرد. منهم همینطور.

روی مامان را بوسیدیم و کوروس قول داد که زود به زود برای احوال پرسی با من به نیشابور بیاید.

مامان پشت ماشینمان آب ریخت و ما به سمت مشهد راه افتادیم.

تمام راه از خاطرات خوابگاه برایش میگفتم. و او هم گوش میداد و بعضی وقتها به شیطنتهای من میخندیید. بعد از ورود به مشهد کوروس، من را جلوی آموزشگاه پیاده کرد.

گفتم: کوروس من باید به همکارانم شیرینی بدم.

گفت: ظهر خودم میگیرم و زودتر میام آموزشگاه که هم شیرینی بدیم و هم واسه نهار بریم بیرون.

حلقه ام تو کیفم بود. کوروس ساعت 12 یک میس کال زد٬ یعنی من اومدم.

کلاس را یکربع زودتر تعطیل کردم ودر حالیکه حلقه را تو دستم میکردم ٬ دم درآموزشگاه رفتم و کوروس را به داخل دفتر راهنمایی کردم. به آقا توفیق گفتم که به مدرسها بگوید بعد از کلاس همه به اتاق مدرسین بیایند.

اولین کسانی که سرو کلشان پیدا شد گلبرگ و علیرضا بود. آنها رو به کوروس معرفی کردم و روبه دوستانم کردم و گفتم: ایشون آقای شایان همسر بنده

گلبرگ و علیرضا یک نگاه تعجب آوری به یکدیگر کردند و گلبرگ زد زیر خنده و گفت: شیدا راست میگی؟ ازدواج کردی؟ یا داری سر به سرمون میذاری.

بهش گفتم: آخه عزیز دلم! یکی واسه سر به سر گذاشتن اسمشو تو دهنها میندازه و میگه شوهر کردم!!!!

گلبرگ من را در آغوش کشید و گفت: خیلی خوشحالم. مبارکت باشه. چه بی خبر

- خودم هم خبر نداشتم. دیروز که رفتم نیشابور بابام گفت میخوایم عروست کنیم. گفت: یعنی تو همسرتو ندیده بودی؟

- چرا به اندازه یک سفر شمال و یک سفر کیش میشناختمش و بعد در گوشش گفتم: این همون شایانه خودمونه. شوالیه معروف!!!!

گلبرگ نگاهی متعجبانه به کوروس انداخت.

کوروس در حال صحبت کردن با علیرضا بود و متوجه ما نشد.

گفت: ای شیطون پس این مدت که کمیاب شدی سرت گرم بود؟

- ای بگی ٬ نگی

کوروس دو جعبه بزرگ شیرینی آورده بود که در هرکدام سه مدل شیرینی تر داشت.

گفتم: لازم به این همه ریخت و پاش نبود

گفت: واسه دل خانم کوچولوم گرفتم. مگه اشکالی داره؟

- ممنونم. ولی این خانم کوچولو چطوری این مهربونیهاتو جبران کنه؟

گفت: به وقتش خودم میگم

با ورود مدرسین دیگه جوابی بهش ندادم. آقا توفیق به همه گفته بود واسه خوردن شیرینی عروسی خانم شریفی نیا به دفتر بروند. همه به من تبریک گفتند. از هر جعبه ای بیش از نصفی از شیرینیها زیاد اومد. کوروس گفت: بقیه اش را به سرایدار اینجا بدم . منهم همشو به آقا توفیق دادم.

از این دست و دلبازی کوروس به وجد اومده بودم و احساس غرور میکردم البته ناگفته نماند که کوروس فرد ثروتمندی بود و این در سخاوتمندی او بی تاثیر نبود.

نهار را باهم به یک رستوران رفتیم.

بعد از نهار کوروس گفت: فردا وسایلهای خونه رو جمع میکنن. چون قراره پس فردا کارگرها برای باز سازی خونه بیان.

- پس تو و بقیه کجا میرید؟

گفت: رها با حوری خانم میره خونه بابا. زهره هم میره شهرستان پیش خانواده اش. منم اگه تو قبول کنی میریم خونه بابا وگرنه مجبورم واسه این مدت هتل رزرو کنم تا تو هم راحت باشی.

گفتم: تا موقعیکه پدرت با خواهرت از نروژ نیومدن، خونشون نمیام ولی چرا بریم هتل؟ تو میتونی بیای خونه من. حالا درسته که کوچیکه و ممکنه کمی ناراحت باشی ولی از هتل که بهتره.

- خانمم هرجا تو باشی برام بهشته. ولی محمد چی؟

- به محمد میگم تا بازسازی خونه تموم میشه بره خوابگاه پیش دوستاش. اون همین جوری شم اگه چیزی بهش نگم هفته ای 8 روز خوابگاهه.

- من که از خدامه. چی از این بهتر. هم کنار خانمت هستی و هم دست پختشو میخوری.

- راستی چرا پدرت و خواهرت بهمون زنگ نزدند تبریک بگن؟

- آخه اونها هنوز خبر ندارن. اگر هم بفهمن کلی ناراحت میشن که چرا بدون حضور اونها عقد کردیم. ولی من دیگه نمیتونستم بیشتر از این صبر کنم. خواهر شوهر کیمیا، نروژ زندگی میکنه. کیمیا، بابا رو واسه ویزیت دکتر برده.

- مگه پدرت چه بیماری داره؟

- بیماری قلبی. دریچه های قلبش مشکل داره. قراره در صورت صلاحدید پزشک اونجا قلبشو عمل کنند

- چه مشکلی هست که ممکنه دکتر مخالفت کنه؟

- سن بالای پدرم مانع از عمل قلبی میشه. اون الان 78 ساله است.

- چرا امریکا پیش برادرت نرفت؟

- اون و بابا رابطشون اصلا خوب نیست.

- به هر حال خیلی دوست دارم که اونها رو از نزدیک ببینم

- امروز بهشون زنگ میزنم که خودشونو برای برای عروسیمون برسونن. الان با هم میریم خونه و من وسایلامو جمع میکنم بعدش هم میریم خونه تو. باشه؟

- موافقم

رها مدرسه بود. حوری خانم هم به خانه دخترش رفته بود. با ورود ما به منزل زهره به ما تبریک گفت.

- زهره خانم امروز تا عصر با کارگرهایی که گرفتم، همه وسایل بالا رو میارید تو اتاق کار من. رها هم که از مدرسه اومد وسایل مورد نیازشو جمع میکنید که فردا ببریم خونه بابا. در ضمن عصر سمساری هم میاد تا وسایل اتاق المیرا رو ببره. هرچی اونجا هست میدید ببره.

نگاهی به کوروس کردم و گفتم: ولی کوروس

نگاهی گرم و صمیمی بهم کرد و گفت: دوست ندارم خاطره ا ی از زندگی قبلیم بینمون فاصله بیندازه

- ولی رها حق داره چیز ی از مادرش به یادگار داشته باشه. اجازه میدی قبل از اینکه سمسار وسایلها رو ببره چند تا چیز رو برای یادگاری واسه رها بردارم.

- اگه تو اینطوری دوست داری٬ باشه. زهره خانم کلید اتاقو بده به شیدا خانم

کلید را گرفتم و به اتاقی که یک زمانی خلوت کوروس و المیرا بود رفتم. عجیب بود که حس حسادتی نسبت به المیرا نداشتم.

اتاق پر از خاک بود. کمد لباس را باز کردم. اینها خیلی وقت پیش باید به مستحق داده میشد. کشوهای میز توالت را باز کردم چیزی در کمدها نبود. وقتی کشوی یکی از پا تختی ها را باز کردم. چشمم به یک سجاده مخمل سبز افتاد و یک چادر سبز روشن که گلهای خاکستری داشت. حدس زدم که اینها چادر و سجاده عروسی المیرا ست.

آنها را برداشتم. قاب عکسی از کوروس و المیرا روی دیوار نبود.

کشوهای دیگ را را باز رسی کردم. همگی خالی بودند. سجاده و چادر را برداشتم و از اتاق بیرون آمدم.

گفتم: من اینها رو میخوام.

کوروس به زهره گفت: اینها رو واسه خانم بذارید تو اتاق کار من.

( تا دیروز شیدا و خانم شریفی نیا بودم حالا شده بودم خانم!!!!!!)

گفتم: عکسی از تو و المیرا ندیدم

- همشونو بعد از مرگ المیرا سوزوندم. همون موقع که افسردگی داشتم

( این مدلیشو دیگه نشنیده بودیم!!!!!)

با کوروس به اتاقش رفتم. اولین بار بود که به اتاق او میرفتم. دیوارهای اتاق با رنگ خاکستری و کاغذ دیواریهای مشکی با گلهای نقره ای تزیین شده بود.

تخت یک نفره کوروس و میز توالتش سیاه بودند و پرده های اتاق طوسی بودند. دیوار کوب را روشن کردم. خدا رو شکر رنگش آبی بود. دلم از آن اتاق گرفت.

گفتم: کوروس این اتاق که مثل اتاق ارواح میمونه. چرا دیوارها رو سیاه کردی؟ چرا همه چیز اینجا سیاه و خاکستریه؟

گفت: فکر میکنی چرا گفتم دنیای خاکستری منو با وجود خودت رنگی کن. بعد به سمت من آمد و من را در آغوش کشید و به چشمهایم خیره شد و گفت: قبل از ورود تو به این خونه دنیای من فقط خاکستری و سیاه بود. ولی حالا میخوام در کنار تو یک دنیای رنگی رو تجربه کنم.

با یکی از دستهاش در اتاق و بست و من داغی لبهای تبدارش را روی لبهام حس کردم و من برای چندمین بار دچار اون ضعف و بی حالی شدم و کوروس حلقه دستهایش را محکمتر کرد.

همیشه موقع عصبانیت دچار ضعف و بیحالی میشدم و یکبار هم که بچه بودم و با مرتضی دعوای سختی در حد کتک کاری میکردیم، ضعفم به قدری شدید بود که بیحال شدم و روی زمین افتادم. دکتر معتقد بود که من در شرایط هیجانی به سرعت دچار کمبود گلوکز میشوم و این مهمترین علت ضعف من میباشد و در اینکه درجه آمپر هیجانات من با حس کردن گرمای وجود کوروس به درجه هزار میرسید شکی نبود.

نمیدانم چه مدت بعد کوروس ازمن جدا شد ولی من فقط به ضعف پاهایم فکر میکردم که اگر کوروس مرا به حال خود رها میکرد به زمین می افتادم.

خودم را در بغلش فشردم و زیر لب گفتم: خواهش میکنم منو ول نکن٬ ضعف شدیدی توپاهام دارم.

کوروس در حالیکه با یک دستش کمرم را گرفته بود ٬ دست دیگرش را زیر زانوهایم برد و من را بلند کرد و روی تخت گذاشت.

چشمانم تار میدید و ضعف شدیدی را در اندامهایم حس میکردم.

کوروس از اتاق بیرون رفت.

در عرض 30 ثانیه با یک لیوان شربت به اتاق برگشت و من بیحال روی تخت افتاده بودم.

کوروس کمک کرد تا شربت را بخورم.

به تدریج ضعفم کم شد ولی به قول مامان پاهایم هنوز غش میرفت. از روی تخت بلند شدم و لبه آن نشستم. کوروس کنارم نشست. دستم را توی دستش گرفت و گفت: خانومم خوبی؟

- آره

- تا حالا واسه این ضعفت دکتر رفتی؟

با خجالت گفتم: آره. چیز مهمی نیست

- یعنی چی مهم نیست؟ بلاخره یک دلیلی داره.

سرم را پایین انداختم.

هجوم خون را در صورتم احساس کردم با تون صدایی آهسته گفتم: دکتر معتقده موقع هیجانات گلوکز خونم کم میشه و بدنم نمیتونه به سرعت جبران کنه واسه همینه دچار ضعف و بیحالی میشم. قبل از آشنایی با تو کمتر این حالتو تجربه میکردم ولی...

کوروس دستش را دور شانه ام انداخت و گفت: قربون این خانوم کوچولوی هیجانی بشم! پس میتونم امیدوار باشم که حضور من باعث هیجان درونی خانمم میشه؟؟؟

- حضور ت نخیر. اون کارهای ...... اون کارهای....... اسمشو نبرت که یکدفعه و بی مقدمه استارت میخوره و زمانشم نامحدوده.

من را به خودش فشار داد و قهقهه ای سر داد و گفت: هیجانات و تکه کلاماشم خاص خودشه و با بقیه فرق میکنه. واسه خودش یک کتاب لغت جدا با هزار اسم عجیب و غریب داره. کارهای اسمشو نبر و بعد زد زیر خنده.

دیدم اگر اینجا ور دلش بنشینم تا صبح باید هی دل بدهم و قلوه بگیرم.

گفتم: پاشو. لاباساتو جمع کنیم. 4:30 من باید برم آموزشگاه الان هم 3:30 است.

کوروس لباسهایش را از کمد درمی آورد ومن تا میکردم و در چمدان میگذاشتم. گفتم: کوروس خریدهای کیشت هنوز خونه ماست

- چی بهتر یه مدت لباس نو میپوشم

- تو از خانمها بیشتر لباس داری.

- باور میکنی قبل از آشنایی با تو بهشون نگاه هم نمیکردم و لباسام محدود شده بود به چند دست کت و شلوار

- منم خیلی از اون تیپت بدم میومد. درسته که کت و شلوارات خوش دوخت و شیک بودن ولی عین پیرمردهای 70 ساله شده بودی. هر موقعیتی لباس خاص خودشو داره!

- موافقم. در واقع من تا زمان آشنایی با تو در یک دوران برزخی زندگی میکردم. زندگی من سه مرحله داره. قبل ا زفوت مامانم. قرون وسطی و دوران بعد ازآشنایی با تو.

نمیدونم چرا دلم واسه المیرا سوخت. اینطور که کوروس میگفت آنها زندگی پرعشقی نداشتند یا حداقل ابراز عشق از طرف المیرا بوده است.

(خدا رحمتش کنه معلومه زن پر صبری بوده!)

بعد از خروج از منزل٬ کوروس من را به آموزشگاه رساند و خودش به شرکت رفت. شب ساعت 8 دنبالم آمد و پیشنهاد داد تا شام بریم پیتزا بخوریم که من موافقت نکردم و گفتم: ترجیح میدم اولین شبی رو که باهم تنها هستیم، خودم شام درست کنم.

به خانه که رسیدیم بدون در آوردن لباسهایم زیر کتری را روشن کردم. میوه ها را تو ظرف چیدم و یک بسته گوشت چرخی بیرون گذاشتم. در تمام این مدت، کوروس مشغول تعویض لباس و جاسازی چمدان توی اتاق بود.

از اتاق که بیرون آمد یک تیشرت تنگ سفید و یک شلوارک کتان مشکی پوشیده بود. از دیدینش دلم غنج رفت با وجود اینکه قدش به بلندی علیرضا نبود و لی خیلی خوش تیپ بود و این غرور من را بیشتر میکرد.

باید لباسام را عوض میکردم. زیر مانتو یک تاپ بنفش بدون بند تنم بود که جذب تنم شده بود. به اتاق رفتم و از تو کشوی لباسم یک دامن تنگ سفید کوتاه برداشتم کمی در اتاق را بستم و سریع با شلوارم عوضش کردم. جلوی آینه رفتم و یک آرایش سوسنی ملیح کردم. از مام خوشبوم استفاده کردم. دوست داشتم آنشب که با کوروس تنها بودم٬ فقط مال او باشم و به خاطر او آرایش کنم و لباس باز بپوشم و به چیز دیگری فکر نکنم. همان باشم که اون دوست دارد.

اولین باری بود که جلوی کوروس لباس باز میپوشیدم. چون در این مدت کمی لاغرتر شده بودم، تاپم مختصری شلتر شده بود و از حدی که باید روی بدن کیپ میشد به پایین لغزیده بود.

دمپایی پشمالوی صورتی را به پا کردم و از اتاق بیرون آمدم. کوروس در حال ناخونک زدن به میوه ها بود.

خیلی آهسته به آشپزخانه رفتم. کوروس پشتش به من بود و متوجه حضور من نشده بود. از پشت بغلش کردم و سرم را بین دو کتفش در زیرگردنش گذاشتم. خدا رو شکر مثل علیرضا دراز نبود .

گلبرگ همیشه مجبور بود کفش پاشنه 15 سانتی کنارش بپوشد تا خیلی اختلاف قدشان تو ذوق نزند. من از اینکه تفاوت قدیم با کوروس در حد 10 سانت بود احساس خوبی داشتم.

با ناز گفتم: آقاییم شام چی دوست داره واسش درست کنم؟

مثل اینکه از این کار من متعجب شده بود ثانیه ای بی حرکت شد چون همیشه او بود که در ارتباط با من پیشقدم میشد و این اولین باری بود که من به سمت او آمده بودم. دستایم از دورش باز کرد و به سمت من چرخید یک نگاه به من کرد و بعد به سرتا پایم یک نگاهی انداخت. یک دستش را به کمرم برد و یکی را هم زیر زانوهایم برد ومن را بلند کرد وگفت: خودت خواستی منکه باهات کاری نداشتم!!

در حالیکه به شانه هایش میزدم و پاهایم را تو هوا تکان میدادم گفتم: کوروس! غلط کردم تو رو خدا بذارم زمین

و او در حالیکه من را محکمتر میگرفت تا از بغلش بیرون نپرم گفت: خودکرده را کاری نیست

- تو قول دادی؟ مرده و قولش.

- اون مال وقتی بود که بلوز شلوارخرسی و خرگوشی میپوشیدی نه اینکه خودتو دلبر کنی بیای کنار شوهرت.

- قول میدم این آخرین بار باشه. منو بذار پایین الان لباسمو عوض میکنم.

- نخیر خانوم مگه شهر هرته! هی خرابکاری کنی هی ما ببخشیم!

با مشتهای گره کرده به شانه هایش و با دمپاییم به پاهایش میزدم . شک نداشتم بدنش کبود شده بود٬ من را به اتاق برد و ری وتخت محمد پرت کرد. چشمانم گشاد شده بود و ترس همه وجودم را برداشته بود.

( تو که عرضه هیچکاری رو نداری، غلط میکنی اینطوری لباس میپوشی! خودتو مثل پنبه میکنی بعد میای کنار آتیش و میگی تو رو خدا منو نسوزون!!)

چشمهای کوروس پر از برق شیطنت بود. من هاج و واج به او نگاه میکردم و صدایم در نمی آمد. از ترس تکان نمیخوردم.

تی شرتش را درآورد و به گوشه ای پرت کرد. دستم راجلوی صورتم گذاشتم که نبینمش. بوسه ای بر قفسه سینه ام زده شد ٬ پتویی رویم کشیده شد و صدایی دم گوشم گفت: خیلی خوشگل شدی.

با ترس دستایم را ازروی صورتم برداشتم.

کوروس در اتاق نبود. گاماس گاماس به در اتاق رفتم.

کوروس پشتش به من بود و داشت چایی دم میکرد.

(دوباره سوسکم کرد!!! حقم بود!!)

کشوی لباسم را باز کردم. یک دست لباس تو خانه برداشتم که صدای کوروس آمد: شیدا! لباستو عوض نکنی.

دوباره کمد را بستم و به آشپزخانه رفتم.

گفتم: خیلی نامردی. همش منو میترسونی.

- نه عزیزم٬ تو نامردی که منو اینطوری تو مخمصه میذاری.

باید بحث را عوض میکردم

گفتم: شام چی میخوری ؟ نگفتی؟

- هرچی درست کنی میخورم امشب سومین باره که دستپخت همسر عزیزمو میخورم. یکبار ته چینشوو سوپشو خوردم که هنوز مزهشون زیر دندونمه. صورتش حسابی تیغ تیغی شده بود.

- کوروس نمیخوای اون تیغ تیغاتو بزنی؟ مثل خار پشتها شدی.

- چرا تا تو شامو درست میکنی منم یه دوش میگیرم و تیغامو میکنم. ولی خار پشت بدون تیغ که ارزش نداره.

کار پخت و پز تمام شد. کهکوروس از حمام بیرون آمد

این بشر اصلا حیا و حجاب نداشت. یک حوله کوتاه به دور کمرش بسته بود و موهای خیسش مثل چتری جلوی پیشانیش ریخته بود. بدون هیچ خجالتی تو آشپزخانه آمد و

گفت : اووووووم . چه بوی خوشمزه ای راه انداختی.

از دیدن عضلات مردانه و ورزشکاریش ته دلم به لرزه افتاد. دوست نداشتم ازش چشم بگیرم. چقدر من عوض شده بودم من که آنشب در فرودگاه با برخورد انگشتها ی کوروس به دستم دچار وحشت شدم، الان جلویش نشسته بودم و خیره تن لختش را دید میزدم، حالا خوشگلیهای خودم به کنار که بیرون انداخته بودم.

(منکه میگم این خطبه های عقد یه دعایی داره که آدمو بی حیا میکنه!!!)

کوروس که زل زدن من توجهش را جلب کرده بود گفت: خوش تیپم؟ نه؟

به خودم آمدم و گفتم: برو خودشیفته لباساتو بپوش! حیا٬ میا هم که یخ!

گفت: نه که خودت خیلی با حیایی؟ یک نگاه به خودت بینداز.

به خودم نگاهی انداختم راست میگفت من از او بیحیا تر بودم با نشستم پشت صندلی بلند اپن و گذاشتن کف پایم رو حلقه های پایین صندلی دامنم حسابی بالا رفته بود تاپم هم بماند که برای خودش میرقصید.

سریع دامنم را پایین کشیدم و با پررویی گفتم: من زنم پر از خوشگلی!

لبخند شیطانی وحشتناکی زد و گفت: پس به زشتیهای من اینقدر زل زده بودی؟

ظرف سالاد را برداشتم و پشتم را به کوروس کردم و گفتم: اگه دوباره بخوای شیطونی کنی شام خبری نیست

به سمت اتاق رفت و گفت: چشم خانوم فعلا که کلید قلبو دل و شکم و روده هامون دست شماست شما هم هی باهاش بازی کن تا خراب بشه!

بساط شامو پشت اپن چیدم و کوروسو که غرق تلویزیون بود صدا زدم.

کوروس بیشتر از نصف ماهیتابه رو خورد.

گفت: قربون خانوم کوچولوی خودم بشم که هم خوشگله هم تو آشپزی خوش دسته. هرچی از دستش میخوره خوشمزه و شیرینه. کم کم باید خدمه رو اخراج کنم.

گفتم: کوروس میتونم یک خواهشی ازت بکنم؟

- چی میخوای عزیزم؟ تو جون بخواه.

- اگه زندگیمونو باهم شروع کردیم میشه ازت خواهش کنم که فقط من باشم و تو باشی و رها. دوست ندارم کسی مزاحم خلوتمون باشه. میخوام کارهای خونمو خودم انجام بدهم. دوست دارم خودم واسه شوهرم غذا بپزم و وقتی از سر کار میاد خودم به استقبالش برم و کتشو بگیرم. خودم واسش چایی بریزم و ور دلش بشینم .حالا اگه هفته ای دو روز یکی واسه کارهای خونه کمکم کنه خیلی خوبه! ولی دوست ندارم همیشه حضور داشته باشه. ببخشید نمیخوام بی ادبی کنم ولی نمیتونم حضور حوری خانومو تو خونه تحمل کنم. اون یک حس ریاست داره که اونهم به دلیل موقعیتی بوده که در این چند سال داشته. من نمیتونم جلوی اون راحت باشم و تو زندگیم اختیار داری کنم. با زهره زیاد مشکل ندارم. اگه هفته ای دو روز به کمکم بیاد، خیلی خوبه ولی حوری خانمو نمیتونم تحمل کنم.

کوروس با دقت به حرفهای من گوش میداد بعد از اتمام حرفهایم گفت: حوری خانم با تو برخوردی داشته که تا این حد ازش دلخوری؟

- قرار نیست که کسی برخورد داشته باشه. در تمام این مدتی که من به عنوان معلم رها به خونه شما میومدم، اون ده جمله با من حرف نزده. احساس میکردم از حضور من در اون خونه ناراحته. اون خودشو یکجور رئیس اون خونه میدونه و از اینکه یک احساس مالکیت روی تو و رها داره ناراحتم. میدونم واسه رها مادری کرده ولی از حالا به بعد رها فقط یک مامان داره٬ اونم منم وتنها کسی که باید در تربیت رها دخالت داشته باشه من هستم و تو. نمیخوام با حوری خانم در اینمورد مشاجره ای داشته باشم. حتی موقعیکه شمال رفتیم اون از بودن تو در کنار من عصبانی بود و اینو تو چهره اش کاملا میدیدم.

- اون خیلی زرنگه. به علاقه من به تو پی برده بود ولی درعین حال خیلی هم محتاطه. شاید فکر میکرده من ممکنه مجددا مثل آشناییم با مهشید دچار اشتباه بشم

- اینطوری نیست که تو فکر میکنی. به قول تو اون خیلی زرنگه و تفاوت من و مهشیدو از روز اول فهمیده بود. اون اصلا با حضور یک زن در اون خونه به عنوان همسر تو مخالفه چه من باشم چه مهشید یا زن دیگه. خواهش میکنم کوروس کاری کن که اون با ما زندگی نکنه. قول میدم امور خونمونو بهتر اداره کنم. اون همیشه با اخم بهم نگاه میکنه من از اون میترسم.

کوروس از روی صندلیش بلند شد و به طرف من آمد. دستش را روی شانه هایم گذاشت و گفت: خانوم کوچولوی خودم، من نمیدونستم که حوری خانم تو خونه تا این حد بد اخلاقه. اصلا ناراحت نباش عزیزم! پدر که از نروژاومد اونو میفرستم پیش بابا . مثل سابق. بهانه مریضی بابارو میارم و بیرونش میکنم. ولی اون خونه خیلی بزرگه. فکر نمیکنی حضور زهره رو نیاز داشته باشی!

- دوست دارم که زهره تو کارهام کمک کنه ولی دلم نمیخواهد همیشه تو خونه حضور داشته باشه. دوست دارم یک زمانهایی خودم و تو بدون مزاحم باشیم.

- خانواده زهره مشهد نیستن. ولی شاید بتونم انباری آخر حیاطو یک دستی روش بکشم و درستش کنم و به زهره بگم که اونجا زندگی کنه.

- اونقدر بزرگ هست که بشه یک سوییت ازش در آورد؟

- آره 30 متری میشه. یک هال و یک آشپزخونه کوچک و یک سرویس بهداشتی میشه در آورد. موقعهایی که سر کاری هم زهره به کارهای خونه میرسه.

- ولی من میخوام خودم واسه شوهرم غذا درست کنم

گفت: قربون خانمی کدبانوی خودم بشم، مممن!!!! یعنی میشه من دست پخت زنمو هر روز بخورم؟

- مگه بار اولته که تا این حد ذوق میکنی؟ مگه المیرا واست غذا درست نمیکرد؟

- اون موقعیکه به خونه من اومد. پدرش یک خدمتکار هم باهاش فرستاد و تمام کارهای خونه رو اون انجام میداد. المیرا بیشتر از اینکه همسرم باشه یک دوست و یک مادر مهربون بود. خدا رحمتش کنه!

دستم را دور گردنش حلقه کردم و گفتم: خودم از این به بعد هم زنت میشم ٬ هم دوستت میشم ٬ هم عشقت میشم . ولی فقط مامان رها و نی نی خودمون هستم نه کس دیگه. بعد صورتمو به صورتش مالیدم.

کوروس حسابی از این رفتارهای من به وجد آمده بود. نگاه گرم و مهربانش به من دوخت دستش را دور کمرم حلقه کرد و من را به خودش نزدیک کرد یک بوسه طولانی روی چشمهایم زد و گفت بریم بخوابیم؟

با بستن چشمهایم فهماندم که موافقم و بعد از آن خنده هایی که دلش را آب میکرد به رویش پاشیدم.

زیر لب گفت: خودشم نمیدونه داره با این کارهاش دیوونه ترم میکنه.

آنشب هم گذشت.

روزها بدون وقفه می گذشتند. کوروس درگیر کارهای شرکت و باز سازی خانه بود. سوغاتی هارا به همه داده بودیم.

چند بار دیگر با کوروس به نیشابور رفتیم و مامان و بابا استقبال گرمی از ما کردند. محمد به خوابگاه کوچ کرده بود. روزبه یکهفته به انگلیس رفت تا در جلسه حضور داشته باشد. فرشته در شرکت کوروس کار میکرد. امتحان بچه های آموزشگاه شروع شده بود و من بطور ناگهانی به مدت 6 ماه از آموزشگاه مرخصی گرفتم. دوست نداشتم در سال اول زندگیم که پر از تنش و اضطراب بود، درگیر مسایل کاری و جانبی بشم. وقتی به همراه کوروس زنگ زدم و گفتم که اینکار را کردم و دلیلش را هم تو ضیح دادم٬ بوسه طولانی از پشت گوشی برایم فرستاد. فکر نمیکردم کوروس از همسر خانه دار خوشش بیاید.

به او گفتم: این مرخصی فقط واسه یه ترمه. در ضمن چون من دیگه حقوقی ندارم، باید جور خرجمو بکشی

او از پشت گوشی بلند و خوشحال داد زد: خودم نوکرتم

من صدای خنده روزبه و فرشته را پشت گوشی شنیدم .

فکر کنم سر جلسه بود.

خیلی وقت بود که یکدیگر را در جریان کارهایمان میگذاشتیم و به کنار هم بودن عادت کرده بودیم.

با وجود اینکه کوروس 12 سال از من بزرگتر و یک مرد کاملا جافتاده از نظر شخصیتی بود٬ به وقت شیطنتهای من هم سن و سالم میشد.

ولی امان از موقعیکه من خواسته های غیر مطقی داشتم. به اندازه یک کوه لجوج و سرسخت میشد و با تمام قوا در مقابلم می ایستاد منهم نمیدانم کی؟ شاید در همین روزها بود که یاد گرفتم برای خواسته های بی منطقم لجاجت نکنم.

امتحانهای دانشگاهم شروع شده بود و من کلافه تر از همیشه در کنار کوروس روزها را سپری میکردم.

پدر و خواهر کوروس با من تماس گرفتند و ازدواجمان را تبریک گفتند.

کوروس چندین بار از من خواست که به خانه او بروم و اگر نظری دارم بگویم تا مطابق میل من خانه باز سازی شود ولی من به او اطمینان دادم که هرکاری او بکند برای من بهترین و زیباترین است.

حوصله درگیری بنایی را نداشتم.

در این فاصله رها دو مرتبه با کوروس به خانه من اومد و خوشحالیش را از بودن من در کنار پدرش با حرکاتش فهماند.

دلم برایش تنگ شده بود.

دوست داشتم برایش یک مادر مهربان باشم هنوز خیلی با من صمیمی نشده بود وبه من میگفت شیدا جون.

من هم به او اجازه دادم تا هر موقع من را به عنوان مادرش پذیرفت، مامان صدایم کند و به کوروس هم توصیه کرده بودم که اورا مجبور به این کار نکند.

یکبار سه تایی به منزل پدر المیرا رفتیم.

پدرش چند سالی میشد که فوت کرده بود و مادرش هم به دلیل سکته مغزی فلج شده بود و روی ویلچیر نشسته بود.

همون خانامی که کوروس میگفت سر جهازی المیرا بوده از او نگهداری میکرد .

وقتی که کوروس من را به او معرفی کرد، خیلی گریه کرد. بطوریکه احساس کردم فکر میکند من جای المیرایی که وجود ندارد در خانه کوروس میگرفتم.

موقع خداحافظی باز هم گریه کرد و دو دست مرا در دستانش گرفت و گفت: رها رو به تو میسپارم

و من هم که اشک در چشمانم حلقه بسته بود.

رویش را بوسیدم و گفتم: خیلتون جمع باشه از کودک آینده ام بیشتر بهش محبت میکنم. از چهره کوروس میشد حدس زد از اینکه من را به آنجا آورده پشیمان است.

هنگام باز گشت به خانه گفتم: لازم بود که رضایتشونو بگیرم. اینطوری احساس بهتری دارم.

وکوروس دست مرا گرفت و به گرمی در دستش فشرد و گفت: هیچ کس نمیتونه تو رو از من جدا کنه حتی رها که پاره تنمه.

در آن لحظه احساس کردم که چقدر تشنه محبتهای کوروس هستم و کلام آتشینش چه زیبا به قلب و روحم آرامش میبخشد.

دو ماه از عقد من و کوروس میگذشت و ما مثل دوتا دوست البته کمی صمیمی تر در خانه من زندگی میکردیم.

کوروس به حوری خانم گفته بود که با برگشت پدرش باید به منزل او برود و طبق پیش بینیهای من حوری خانم کمی از این تصمیم کوروس ناراحت شده بود.

ولی برای من اصلا مهم نبود.

مهم حفظ زندگیم و نگهداشتن محبت کوروس به خودم و تربیت یکدست رها بود.

در حالیکه حوری خانوم میخواست در زندگی جدید و نوپای من و کوروس ریاست کند و موش بدواند.

حالا هرچقدر هم به گردن کوروس و خانواده اش حق داشت، من اجازه دخالت به او را نمیدادم و او باید میفهمید که رها فرزند من و کوروس هست و بطور حتم من حق مادری بیشتری بر گردن رها خواهم داشت تا المیرا که مادر اصلیش بود.

المیرا او را متولد کرده بود ولی من رها را مجددا به دنیا باز گردانده بودم چیزیکه نه کوروس و نه حوری خانم قدرت انجام آن را نداشتند.

من مانده بودم و امتحانات دانشگاهم .

یکی یکی همه را فقط پاس میکردم .

شروع زندگی مشترک با کوروس ومسئولیت آشپزی و شیطنتهای شبانه کوروس، خوابم را بهم زده بود قدرت یادگیریم را کاهش داده بود.

آخرین امتحانم به صورت شفاهی بود و باید یک مقاله ادبی را خلاصه میکردم و بطور شفاهی در 5 دقیقه برای استاد توضیح میدادم.

مقاله شامل 5 صفحه ریز بود . متنش اتگلیسی بریتانیا یی بود و لغات قلمبه سلمبه زیادی داشت. از صبح خودم را در خانه زندانی کرده و فقط دو صفحه ترجمه کرده بودم. عادت داشتم ابتدا مقاله را ترجمه میکردم و بعد یک خلاصه از ترجمه ها برمیداشتم و خلاصه را به انگلیسی برمیگرداندم. به عباذت ساده تر، لقمه را 6 دور، دور سرم میچرخاندم و بعد میخوردم.

علیرضا و گلبرگ هم که امتحاناتش زودتر ازمن تمام شده بود، برای مسافرت به دبی رفته بودند وگرنه علیرضا خیلی کمک حالم بود.

نمیدانم این دبی چی داشت که گلبرگ سالی چند بار میرفت.

من مانده بودم، با سه صفحه مقاله ترجمه نشده و ساعتی که عین باد جلو میرفت.

ساعت 8 شب بود. سر وکله کوروس درهمین لحظات پیدا میشد.

شام ماکارانی درست کرده بودم. کلافه ٴکلافه بودم. اعصابم از این متن بهم ریخته بود .

با لباس خواب بع بعی نشسته بودم. با صدای زنگ آیفون به خودم آمدم در را باز کردم سریع به اتاق رفتم یک نگاهی به آینه قدی تو اتاق انداختم. انگار از جنگ برگشته بودم. به طرف در آپارتمان رفتم و در را باز کردم ومنتظر همسر عزیزم شدم.

در تمام مدت بعد از عقدمان اولین بار بود که نامرتب جلوی کوروس ظاهر میشدم

هرچند مامانم گفته بود: زنیکه نامرتب باشه زود ازچشم شوهرش میوفته. مثل دختر سرور خانم که بعد از 2 سال شوهرش طلاقش داد و تو دادگاه گفته بود همیشه بوی پیاز داغ میده و پاشنه های پاش ترک ترکه.

من نه دوست داشتم مثل دختر شوکت خانم بشم و نه مثل دختر سرور خانم ولی امتحان بر من غلبه کرده بود.

وقتی کوروس واردشد، بئسه ای بر گونه ام زد. او مرا کاملا وابسته به خودش کرده بود ومن کم کم طعم تازه ای از زندگی را میچشیدم ودنبال ستاره های چشمانم بودم.

گفت: سلام به خانم کوچولوی عروسکم. میبینم روز و شبتو قاطی کردی!. با لباس بع بعی میای استقبالم.

- تو هم اگه به جای من بودی قاط میزدی.

- حالا چی خانم کوچولوی من اینقدر قاطی کرده؟

- امتحان فردا. یک مقاله دادن از عهد بوق. با یک عالمه لغتهایی که تو هیچ کتاب لغتی پیدا نمیشه. فکر کنم مقاله اش مال زمان قبل از شکسپیرن. کوروس کلافم کرده. فردا باید تو 5 دقیقه خلاصشو بگم ولی از 5 صفحه فقط 2 صفحشو تونستم ترجمه کنم.

- خب حالا چه کاری از دست من برمیاد؟

- هیچی. فقط میخوام امشب بد اخلاقیمو تحمل کنی؟

- حالا اگه دختر خوبی باشی و واسم یه چای و یک تکه میوه که بادستهای خودت پوست شده باشه و یک شام کوچولو بدی خودم میگم چکار کنی.

- اینطوری که باید تا آخر شب درگیر تو باشم!

- غصه نخور خدا بزرگه . گفتم یه فکری به حالت میکنم

خودم هم حوصله خوندن نداشتم. با خودم گفتم به جهنم! دو واحد که بیشتر نیست. فوقش میوفتم. ترم دیگه میگیرم. تازه ترم دیگه سر کار که نمیرم و فقط پایان نامه دارم .

حوصله ام هم سر نمیره. از اول ترم هم از علیرضا کمک میگیرم، تا شب امتحان مثل خر تو گل گیر نکنم.

تمام اوامر کوروس یکی یکی اجرا شد و ایشان هم در تمام مدت با چشمهای هیزشان فقط به من نگاه میکردند و دست به سیاه و سفید نزدند. بعد ازجمع کردن بساط شام گفتم: خسته نباشید! یکوقت بد نگذره ها! خوبه گفتم امشب در س دارم. اگه یک کمکی بهم میدادی آسمون به زمین دوخته نمیشد !!!!!

- من کلی کار کردم

- متوجه شدم چقدر از چشماتون کار کشیدید

ـ اِ... بداخلاق نشو دیگه!!

یکدفعگی زدم زیر گریه. همینطور که اشکهایم می آمد گفتم: چطوری بداخلاق نباشم؟ هنوز 3 صفحه دیگه مونده. تازه اون دوصفحه رو هم خلاصه نکردم. این علیرضای دیوونه هم با این جلبک از خودش دیوونه تر بازبه دبی رفتن. تو اینترنت هم هرچی گشتم ترجمشو پیدا نکردم. سخت ترین متن به من افتاده. اگه فردا بیفتم چی؟

وسط هال نشسته بودم . زانوهامو تو شکمم جمع کردم. سرم را روی زانوهایم گذاشتم به گریه ام ادامه دادم.

کوروس که فکر نمیکرد اوضاع تا این حد جدی باشد ، من را تو بغل گرفت و گفت: حیف نیست، چشمات واسه یک امتحان بارونی بشه.

منم سرمو گذاشتم رو سینه اش . حالا گریه نکن کی بکن.

سرم را با دستش بلند کرد و گفت: شیدا! به چشمهای من نگاه کن.

به صورتش نگاه کردم

گفت: عزیزم این خودکشیها واسه چیه؟ گفتم که یک فکری به حالت میکنم.

در حالیکه هق هق میکردم گفتم چطوری؟ تو که استادمو نمیشناسی ازش نمره بگیری؟

- مگه من گفتم از استادت نمره میگیرم؟

- پس چکار میکنی؟

- پاشو دفتر کتاباتو بیار تا بگم. در ضمن یه دختر خوب به شوهرش اعتماد میکنه . پاشو که دیر میشه.

مقاله و ترجمه ها را آوردم.

نگاهی به من و کاغذهای دستم کرد و گفت: خب ٬ حالا چکار باید بکنی؟

- خلاصه این مقاله رو باید فردا در 5 دقیقه واسه استادم از بر بگم. من فقط دو صفحشو ترجمه کردم. بعد باید خلاصه اونو ترجمه بکنم

- من پیشنهاد بهتری واست دارم.

- چیه؟

مثل اینکه دری ازدرهای بهشت برایم باز شده بود جلوی کوروس نشسته بودم و با دقت به حرفهای کوروس گوش میکردم.

- ما بیخیال اون ترجمه هات میشیم. میتونی ظرف 5 دقیقه از این دو صفحه ترجمت یک خلاصه بنویسی و برام بگی.

مثل یک شاگردی شده بودم که به حرفهای معلمش گوش میدهد.

- الان مینویسم

در فاصله ای که من خلاصه برداری میکردم، کوروس میوه میخورد و در دهان من هم میگذاشت و مقاله را زیرو رو میکرد.

بعد از اتمام خلاصه گفتم: بخونم برات

در حالیکه نگاهش به صفحات مقاله بود گفت: بخون

هنوزنمیدانستم کوروس چکار میخواهد بکند تا حالا که هنری از خودش نشان نداده بود. سرش را بلند کرد و گفت: حق داشتی. مقاله ادبی سختیه ولی از پسش بر میایم. خب حالا بخون.

طی چند خط خلاصه رو برایش گفتم.

- حالا بیا کنار من بشین

- کوروس، الان که وقت این حرفها نیست تو رو خدا بگو چکار میخواهی بکنی؟

- تو بیا. بهت میگم

کنارش نشستم.

- چفت تر

نزدیکتر شدم یک بوس از گونه ام زد و دستش را دور شانه ام حلقه کرد.

(اینم با این اوضاع و احوال من لاسیدنش گرفته بود!!!)

من را به خودش چسباند و با دست دیگرش مقاله را گرفت. پاهایش را دراز کرد.

من پاهایم جمع کردم و زیر دستیم را روی زانوهایم گذاشتم

کوروس گفت: خب، جونم واسه خانم دل نازکم بگه که در این پاراگراف منظور از نویسنده اینه که ......

با تعجب به دهانش خیره شده بودم

( این کی این پاراگرافو خوند که حالا منظور نویسنده رو میگه!!)

گفتم: کوروس شوخیت گرفته؟

گفت: من قیافم به آدمهای شوخ میخوره. بنویس دیگه. مگه خلاصه متنو نباید آماده کنی؟

- آخه تو کی این پاراگرافو خوندی که حالا مفهمومشو میگی؟

- الان

- یعنی اونهمه لغات قلمبه و سلمبه رو بلد بودی. آخه تو.....

نگذاشت حرفم را ادامه بدهم

گفت: مثل اینکه یادت رفته که شوهر عزیزت در انگلیس درس خونده و از سن 20 سالگی اونجا بوده. فکر کردی فقط علیرضا جونت و فرشته جونت انگلیسی بلدن. حالا نمیتونم ادعا کنم میتونم به خوبی اونها ترجمه کنم ولی از پس امتحان تو که بر میام.

با دهان باز به او خیره شدم. دستش را از روی شانه ام برداشت و دهنم را بست و چانه ام را به جلوکشید.

گرمی نفسهایش را روی صورتم احساس میکردم

چند ثانیه ای مرا بیحرکت نگه داشت.

چشمایم را بستم و خودم را به جلو خم کردم و لبهایم را غنچه کردم.

خبری نشد.

چشمایم را باز کردم.

مهربانانه خیره شده بود.

(باز سوسک زشت سیاه حموم شدم!!!)

با شیطنت گفت: حالا وقتش نیست خوشگلم! اول مقاله

دو مرتبه سفید شدم . سرخ شدم و بعد کبود شدم.

آرام گفتم: یکبار واسه این ضد حالات بدجوری حالتو میگیرم.

- حالا به فکر انتقام نباش. باید تا یک ساعت دیگه این مقاله تموم بشه و بعد یک فکری واسه انتقام تو میکنیم.

کوروس خیلی تند پارگرافها را میخوند و منظور پاراگراف را به من میگفت. گاهی هم که نمیتوانست معادل فارسی برای کلمه ای پیدا کن، سعی میکرد با هم معنی انگلیسیش مفهوم پاراگراف را به من برساند.

من محو تلفظ زیبای انگلیسی او و تسلطش روی مطالب شده بودم.

دقیقا یکساعت طول کشید تا خواندن مقاله تمام شد.

عملا کاری نمانده بود. کوروس مفهوم کل پاراگرافها را به تفکیک به من گفته بود. فقط باید جملات را به هم میچسباندم. ظرف یکربع اینکار را کردم. حدود 10 خط شده بود.

کل خلاصه را بریاش خواندم.

کوروس هم تایید کرد.

ساعت از 12 نیمه شب هم گذشته بود. چشمهای کوروس از خستگی قرمز شده بود . آنروزها تحت استرس بود. از یکطرف کار شرکت واز طرف دیگر بازسازی خانه.

بعد از اتمام کار، بغل کوروس پریدم و تمام صورتش را غرق بوسه کردم و میگفتم: ممنونم جامیسووی عزیزم. با این کارت تمام ضد حالتو جبران کردی. خیلی بهم حال دادی.

اوهم میخندید و میگفت: خانمم٬ کاری نکردم.

در حالیکه روی پاهایش نشسته بودم گفتم: من یک اکسفوردی رو کنار خودم دارم اونوقت منت این علیرضای بابا لنگ درازو میکشم.

اخمی به من کرد و گفت : باز واسه کسی اسم گذاشتی؟

- نه بابا! این اسم مال قبل از آشنایی با جامیسوو ست.

- کسی هست که تو روش اسم نذاشته باشی؟

- فکر نمیکنم. ولی به خدا از زمانیکه به جامیسوو قول دادم دیگه رو کسی اسم نگذاشتم.

از نگاهش خستگی فوران میکرد

- این جامیسوو امشب خیلی خسته است. اجازه داره زودتر بخوابه.

- صد البته ولی به همراه سوان شیدا. فردا امتحان ساعت 11 است میتونم صبح خلاصه رو آماده کنم.

کوروس به اتاق رفت و منهم با همان لباس خواب یع بعی در آغوشش به خواب رفتم. (طفلیکه چند وقت بود که با انواع اقسام شکلهای حیوونها هم خواب شده بود. خرس و خرگوشو موش وبع بعی ....

کوروس هم پذیرفته بود که من برای پذیرش او به دنیای تنهایی و خلوتم نیاز به زمان دارم.

او مثل همیشه با سیاست و زرنگی تمام من را برای آن لحظه آماده میکرد. بدون اینکه بنده حقیر به تولد این شیدای جدید آگاهی داشته باشم. در واقع این تغییرات به تدریج در وجودم نقش میبست و به سرعت جزء وجودم میشد.

آن امتحانو با نمره خیلی خوبی پاس کردم و این را مدیون همسر عزیزم بودم. وقتی کارنامه ام را گرفتم نمره 5/18 بین نمرات 13- 12 من بدجوری به چشم میزد. این بهترین نمره ای بود که در دوران دانشگاهیم گرفته بودم. البته نه به علت 5/18 بودنش بلکه به دلیل عشقی بود که در گرفتن این نمره نقش داشت. عشقی که کوروس به من داشت.

امتحانات من تمام شده بود. کلاس درس هم نداشتم. رها هم خانه پدر بزرگش بود و بنا به خواسته کوروس رها تا یکماه بعد از ازعروسیمان به خانه باز نمیگشت. زهره هم از شهرستان برنگشته بود. منهم در تمام روز مشغول استراحت و پخت و پز بودم. بعضی روزها هم پیاده به شرکت کوروس میرفتم و بعد از گذراندن لحظاتی را با فرشته٬ همراه کوروس به منزل برمیگشتیم. به قول قدیمی ها کمی آب زیر جلدم رفته بود. بلاخره کار بازسازی خانه تموم شد و یکروز همراه کوروس به منزل جدید رفتیم.

اتاق مشترک المیرا و کوروس حذف شده بود و بیش از نیمی از از آن را به اتاق رها اضافه کرده بودند و بقیه اش به یک سرویس بهداشتی و حمام با یک وان بزرگ تبدیل شده بود.

(فکر کنم وانش خانوادگی بود!!!)

کاغذ دیواریها و رنگ خانه طبق نظر من انجام شد.

کلیه پرده ها و قالیهای خانه عوض شدند ولی با تعویض موبلمان مخالفت کردم. چون مبلها هم نو و هم بسیار زیبا بودند.

سرانجام به روز عروسی نزدیک شدیم.

پدر و خواهر کوروس هم از سفر بازگشتند.

البته دکتر با عمل پدر کوروس مخالفت کرده و اظهار کرده بود داروهای تجویزی حالش را بهتر خواهد کرد.

کیمیا با دیدن من در فرودگاه من را به آغوش کشید و گفت: فکر نمیکردم کوروس تا این حد خوش سلیقه باش!!

پدرش هم مرا به آغوش کشید و بوسه ای بر پیشانیم زد. به نظرفرد مهربانی بود.

چون کوروس با جهاز دادن خانواده ام به من مخالفت کرده بود پدر هم برای جبران٬ کل هزینه های عروسی رو متقبل شد. ولی با اصرار زیاد کوروس که میگفت دوست دارم در روز عروسی خودم یکسری چیزها را برای شیدا فراهم کنم ٬ پدر راضی شد که خرید عروسی وهزینه فیلمبرداری و آرایشگاه با کوروس باشد ومن هم به کوروس گفتم غیر از لباس عروس چیزی نیاز ندارم. چون در کیش همه چیز خریده ام.

ولی کوروس یک جلد کتاب قرآن ویک کتاب حافظ برایم خرید و گفت: اینها رو بهت بدهکار بودم. در ضمن ماه عسلت هم جای خودش محفوظه. در اولین فرصت بعد از جشنمون میریم اروپا گردی.

- من اونشب شوخی کردم. به کیش هم راضیم. حاضر نیستم که تو از کارت بزنی.

- خانمم! ماه عسلم جز یکی از مهمترین وظایفه. اونم چه وظیفه ای!! عسل خوری! کیش و میذاریم واسه کارهای مهمتر مثلا تحقیق و تفحص، خرید، غذای دهنی خوردن و در نهایت سه تایی برگشتن.

از حرف آخرش خوشی همراه با خجالت برمن چیره شد.

- من با آقایی بی حیا٬ هیچ جا نمی آیم.

- بلاخره باید با این بی حیا کنار بیای ملخک.

اوهم شعر ملخک را بلد بود.

( ای خدا ! چرا مردارو تا این اندازه بی حیا خلق کردی؟!!)

قرار شد عروسی در باغ خانه پدریم در نیشابور باشد. این اولین عروسی در آنجا بعد از عروسی عمو اکبر بود. چون مجلس عروسی هردو خواهرم در زمستان و در تالار گرفته شده بود.

از صبح روز عروسی در استرس بودم. بطوریکه وقتی زیر دست آرایشگر نشستم یکسره از لرزش بدن و تکانهای من شاکی بود.

بعد از چند ساعت آرایشم تمام شد و لباس عروس پوشیده ای را که خودم انتخاب کرده بودم به تن کردم.

از اینکه روی لباس عروسیم شنل بپوشم بدم می آمد. به همین خاطر لباس عروسم پوشیده بود و تاجم هم به قدری پهن بود که غیر از تکه موهای جلوی صورتم بقیه موهایم زیرتور عروسی بود.

زمانیکه کوروس به دنبالم دم آرایشگاه آمد با دیدن من، چند لحظه به صورتم خیره شد و نگاه پرعشقش را به من ارزانی داشت. من هم خنده زیبایم را به صورتش پاشیدم و عکاس زرنگ ، این صحنه را از دست نداد و با زاویه از صورتهایمان عکس گرفت که به نظر من و کوروس بهترین و زیباترین عکس عروسیمان بود.

ماشین را با گلهای رز سفید تزیین ساده ای کرده بودند که بف رنگ نقره ای آن ملاحت خاصی به ماشین داده بود.

از آرایشگاه به آتلیه رفتیم و تعدادی عکس دونفره گرفتیم.

به سلامتی تو همه عکسهای دونفرمون از خجالت سرخ افتاده بودم که عکاس گفت پدرم در آمد تا توانستم با فتو شاپ درستشان کنم.

آخه عکس نبود که انگار میخواستن واسه تبلیغات مد پوستر تهیه کنن!!!)

آلبوم عروسیمون پر شد از ژستهای مستهجن.

بعد از اتمام سرخ و سفید شدن تو آتلیه راهی نیشابور شدیم.

تا نیشابور مجبور بودیم به حرف فیلمبردار باشیم . موسیقی ملایمی در ماشین پخش میشد. تمام راه دست چپ من در دست راست کوروس بود حتی موقعیکه میخواست دنده را عوض کند، با دست من دنده را عوض میکرد.

آنشب یک حال دیگرای داشتم.

استرسم٬ هیجانم ٬دل نگرانیم و حتی دوست داشتن شوهرم طور دیگری بود.

با رسیدن به منزل پدریم اشک در چشمانم جمع شد. باور نمیکردم که امشب باید از این خانه خداحافظی کنم و قدم به منزل دیگری بگذارم.

تمام باغ چراغانی شده بود و پرشده بود از صندلیها و میزهایی که روی آنها از شیرینی و میوه و... انباشته شده بودند.

پدر و مادرم و مهمانها به استقبالم آمدند. اشک شوق پدر و مادرم را میدیدم و چشمهای خودم هم بارانی شده بود. یک دستم در دست کوروس بود و در دست دیگرم یک دسته غنچه رز صورتی که کوروس دم آرایشگاه به من داده بود.

کوروس با کت وشلوار مشکی و کراوات مشکی که خطوط صورتی بی حال داشت و پیراهن مردانه صورتی مایل به سفید در مجلس میدرخشید.

او رنگ صورتی را با دسته گل من ست کرده بود.

سرسفره عقد که به زیبایی در وسط حیاط چیده شده بود، نشستیم دومرتبه مراسم خطبه خوانی و فیلمبرداری. حلقه ها را در دست کردیم و عسلها را به دهان گذاشتیم. در نگاهم چیز جدیدی متولد شده بود که نمیدانستم چیست.

تمامی دوستانم را دعوت کرده بودم. گلبرگ و علیرضا٬ روزبه و فرشته، مرسده و پویا. مریم و آرش٬ همگی بودند وبا شیطنتهایشان مجلس را گرمتر و پرنشاط تر میکردند. به خواست کوروس آنشب رها در مجلس حضور نداشت و به منزل دختر حوری خانم رفته بود که به دلیل مریض بودن کودکش نتوانست به عروسی بیاید.

با وجود اینکه ریما و کامران دعوت بودند ولی ریما به من زنگ زد و عذر خواهی کرد و گفت: بهتره کامران مدتی به خاطر رفتار زشتش تنبیه بشه و من هم وانمود کنم هنوز اونو نبخشیدم.

ولی دیگر این حرفها برای من معنی و مفهومی نداشت. در مدت کوتاهی که در کنار کوروس زندگی کردم درسهای زیادی از بردباری ٬ بخشندگی٬ مهربانی٬ صفا ٬ صمیمیت و همدردی از اوآموخته بودم. من بهترین همسر دنیا را داشتم.

مجلس در حیاط مختلط بود و کسانی که معذب بودند به درون ساختمان میرفتند ومن چقدر خوشحال بودم که لباسم پوشیده بود و نیاز به شنل نداشتم.

در آنشب من برای اولین بار در آغوش یک مرد رقصیدم. مردی که تنفس در هوایی که او نفس میکشید لازمه حیاتم بود و این رقص و هم آغوشی رشته محبتی را که برای اولین بار در کیش بین من و کوروس بوجود آمده بود٬ به نهایت استحکام رساند.

در تمام مدت رقص کوروس مرا هدایت میکرد و من خیره در چشمان او با هر حرکتش انرژی تازه ای برای انجام حرکات بعدی میگرفتم.

دیگر کسی را در آن جمع نمیدیدم فقط من بودم و کوروس و عشقی که از چشمان او به طرف من نشانه میرفت و هر لحظه مرا در احساسی ناشناخته ذوب میکرد.

زمانیکه اعلام کردند عروس و داماد باید تانگو برقصند کوروس دستش را دور کمرم انداخت و با وجود اینکه برای اولین بار نبود که دست او به بدنم میخورد ولی لرزشی ناشناخته تمام وجودم را گرفت. بطوریکه کوروس مرا محکمتر به خود چسباند و در گوشم گفت: عشق من نترس من اینجام. ملودی کلامش جور دیگری بر دلم مینشست و هر لحظه مرا در شنیدن صدایش بیتابتر میکرد و دنبال آرامش در این صدا و کلام بودم. دوباره آن ضعف و سستی بر من چیره شد و خود را به کوروس نزدیکتر کردم و آهسته گفتم: کوروس حالم خوب نیست.

گفت: عزیزم٬ دستتو بکن تو جیبم. واست قند گذاشتم٬ یکی رو بذار تو دهنت.

خدای من1 او به قدری به فکر من بود که احتمال ضعف کردنم را از یاد نبرده بود. با گذاشتن قندی در دهانم انرژی از دست رفته پاهایم را دوباره باز یافتم.

نگاهم در نگاه کوروس غرق شده بود و کلامش را که با آهنگ زمزمه میکرد بر روح و جانم مینشست.

هرم نفسهایش را حس میکردم و چقدر لذت بخش بود که گرمی این نفسها فقط مال من بود.

به محض اینکه احساس ضعف میکردم به کوروس علامت میدادم و او هم با یک چرخش این موقعیت را برایم فراهم میکرد تا بدون دیده شدن، یک قند از جیبش بردارم و به دهان بگذارم.

آهنگ رقص دونفره که تمام شد درحالیکه هنوز در آغوش کوروس بودم او نگاهش را به لبهایم دوخت.

با فکر به اینکه رژ لبهایم پاک شده است گفتم: چیزی شده؟

گفت: این لبها با این قندهایی که خوردی خیلی شیرین شده.

خجالت کشیدم و سرخ شدم .

سرم را پایین انداختم.

کوروس چانه ام را گرفت و سرم را بلند کرد و قفل شدن لبهایش را روی لبهایم احساس کردم. این دفعه گرمایی در لبهایم احساس کردم که از آنجا به تمام وجودم زبانه کشید و در تک تک سلولهایم جا گرفت. به قول عمه اکرم گرمایی به سوزانندگی آتش تنور نونوایی.

در آن شب تمام حسهام جدید و تازه بود و بیرحمانه مرا به عالم هیجانی میکشید که ضعف و سستی ام را نرم نرمک از میدان به در میبرد.

با شنیدن صدای سوت و دست زدن و هورا کشیدن مهمانها که میگفتند: دوباره دوباره. یه بار فایده نداره. تازه از عالم هپروت بیرون آمدم و فهمیدم که من و کوروس تنها نیستیم و در مجلس عروسیمان جلوی آن همه آدم، کوروس لبهای من را بوسیده است.

آنشب هم به پایان رسید با تمام خوبیها و بدیهایش٬ استرسها و دلنگرانیهایش.

قرار شد دوستانم تا مشهد من و کوروس و همراهی کنند.

موقع خدا حافظی گل دستم را به سمت مهمانها پرت کردم.

مادرم اشک میریخت و منهم در آغوشش گریه میکردم.

پدر کوروس را بغل کرد و دست مرا در دستش گذاشت و گفت: اول خدا بعد تو پسرم. اشک همه را در آورده بودیم. خصوصا گلبرگ که در آغوش علیرضا گریه اش بند نمی آمد.

و علیرضا میگفت: خانومی! ٬ تو عروسی بقیه اینقدر گریه میکنی٬ احتمالا˝ عروسی خودمون سیل راه میوفته و بقیه در حالیکه اشک در چشم داشتند گریه میکردند و من میفهمیدم که گلبرگ دلش برای پدرش تنگ شده است.

با دلی غمگین از خانه پدری خداحافظی کردیم و رهسپار زندگی جدیدمان شدیم.

تمام راه دوستانم بوق میزدند و مارا همراهی میکردند.

کوروس هم که مرتبا شوخی میکرد تا من را از آن حالا هوا دربیاورد و در نهایت موفق شد.

اول مشهد از همه خداحافظی کردیم و من و کوروس به تنهایی به سمت سرنوشت راه افتادیم.

کوروس در حیاط را با ریموت باز کرد و وارد خانه شدیم.

اینجا خانه ای بود که در آن شادی و غم را باهم تجربه کرده بودم و مردی را یافته بودم که تمامی وجودم به تمامی سلولهایش پیوند خورده بود.

در این خانه من از تنفر به عشق رسیده بودم.

نیمه شب بود شاید ساعت 3 نصفه شب. هر دو زمان و مکان را فراموش کرده بودیم.

کوروس در ماشین را باز کرد و من پا به منزل جدیدم گذاشتم.

با نگاهی عاشقانه گفت: به خونه خودت خوش اومدی، عزیزم!

کوروس در حالیکه دستهایش را به دور شانه هایم حلقه کرده بود مرا به سمت اتاق خواب هدایت کرد.

کوروس با دقت تمام در باز کردن گیره های سرم ٬تعویض کردن لباسم و پوشاندن لباس خوابی که از کیش خریده بودم، کمکم کرد.

دیگر از کوروس نمیترسیدم.

نیرویی ناشناخته تمام وجودم را احاطه کرده بود و مرا در برابر همسرم خلع سلاح میکرد و مانع از ضعف و سستی همیشگی ام میشد.

کوروس مرا به آرامی یلند کرد وبه روی تخت گذاشت.

نگاه هردو پر از خواهش و نیاز بود.

عطر نفسهایش در تنم میپیچید.

ما در آن شب٬ پا به پای هم به دنیای جدیدی گام گذاشتیم.

آن شب هردو به کوچه های خلوت و تنهایی هم سرک کشیدیم و من در کنار کوروس دنیایی را تجربه کردم که بسیار متفاوت بود از دنیای منزل پدری ام .

دنیایی که فقط عشق به کوروس کلید ورودش بود.

من در آن شب با دنیای دخترانه ام٬ با تمام شیطنتها و هوسهای زودگذرم خداحافظی کردم و کوروس با عاشقانه ترین زمزمه ها و تبدارترین نگاهها مرا در پا گذاشتن به این دنیای جدید همراهی میکرد.

آن شب گویی قرار بود طلوع خورشید را از دو طرف افق شاهد باشیم.

ما دوباره متولد شدیم ولی اینبار به نامهای عاشق و معشوق .

ما با هم از کویر به دنیای بارانی عشق پا گذاشتیم. دنیایی که در آن فقط التهاب و هیجان بود و گرمای محبت و مهتابی که با لالایی زیبای خود در آن شب، با ما همگام شده بود و نور عشق را بر دلهای دو خسته کوچه های شاد عاشقی می پاشید و در نهایت هم لبخندی زد و رفت.

باصدای نفسهای کوروس فهمیدم که خوابیده است. هوا گرگ و میش بود. تشنه بودم و عطش داشتم.

به آرامی از آغوش گرمش بیرون آمدم و لباس خوابم را به تن کردم. چشمم به حلقه دستش افتاد به حلقه خودم که ست همان بود نگاه کردم و لبخندی زدم.

لحظات سفره عقد مثل فیلمی از جلویم گذشت. عقدی که تمام مراحل آن را بطور صوری برای فیلمبرداری انجام دادیم و کوروس در تمام مدت جدی برخورد میکرد.

انگار اولین بار است که مراعقد میکند.

بیاد آوردم٬ زمانیکه زیر لفظی به من سوییچ یک پژو 206 را داد و بعد از گفتن بله من٬ تور سرم را بالا برد و با چشمان عاشقش مرا نگاه کرد و گفت دنیا رو به پات میریزم اگه باهام باشی.

موقع عسل خوردن که من با شیطنت انگشتش را گاز گرفتم ولی او با آرامش انگشتم را مکید و عسلهای آن را خورد و بعد زیر لب گفت: ممنونم . خوشمزه ترین عسلی بود که در عمرم خوردم و من چقدر از او به خاطر حرکت بچگانه ام خجالت کشیدم.

وقتی که حلقه را به انگشتم انداخت ، گفت: دوست دارم تا موقعیکه در کنارت هستم اینو از انگشتت بیرون نیاری.

او یک عاشق واقعی بود.

به دلیل خستگی جسمی از رفتن به آشپزخانه که طبقه پایین بود، منصرف شدم و راهم را به سمت دستشویی اتاق کج کردم.

کمی از شیر آب خوردم و در این فکر بودم که باید یخچال کوچکی برای اتاق خوابمان بگیرم تا شبها مجبور نباشیم برای یک لیوان آب به طبقه پایین برویم .

سرم را بلند کردم ونگاهم به چشمهای درون آینه دستشویی افتاد.

چشمان سیاه شهلایی ام پر از ستاره بود.

پایان