عنوان کتاب:قاف عشق

نویسنده:شمیم یاس

ساخته شده در وبسایت پاتوق رمان.

برای دریافت کتاب های بیشتر به سایت پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.com

مقدمه:

نه بلبلم كه هوا و هوس گل مرا از تنفس در هوايت باز دارد

نه كلاغم كه در جست و جوي زر و سيم تو را گم كنم

پرنده اي كوچكم

كه براي رسيدن به تو 

از خودم خواهم گذشت

در تكاپوي يافتنت

رنج راه را به جان خواهم خريد

و مگرنه اين كه تا سختي نباشد آساني به دست نخواهد آمد؟

تا به قاف عشقت صعود نكنم

آرام نخواهم گرفت

سيمرغ افسانه اي من

** 

روز پاييزي زيبايي بود. تعمدا پاهايم را روي برگ هاي خشكيده مي گذاشتم تا سمفوني زيباي قار قار كلاغ ها با خش خش برگ ها كامل شود. دوست داشتم دستم را تا آسمان دراز كنم و خوشه اي از ابرها بچينم. آفتاب بي حال پاييزي بر تنم مي نشست و من چه قدر دلم مي خواست كمي، فقط كمي كوچكتر بودم تا جرات داشتم دست هايم را از هم باز كنم و هواي پاك پاييزي را ببلعم.

يك آن فكر كردم چرا بايد خودم را از حس خوب كودكي محروم كنم؟ چرا اين قدر زود از دلخوشي هاي دنيا دست بكشم؟

ايستادم. چشم هايم را بستم. دست هايم را از هم باز كردم و با تنفسي عميق ريه هايم را به مهماني اكسيژن دعوت كردم. و صد البته سوز باد پاييزي را كه در آن صبح دل انگيز مي خواست لجوج تر از من ظاهر شود به جان خريدم.

در دل نجوا كردم:«كمي... فقط كمي بارون....خدا جون فقط يه كم...»

چشم هايم را كه باز كردم آرش را ديدم كه با ماشين شيك تر از خودش انگار كه سلطان خيابان باشد رد شد و متعاقبا لبخند فاتحانه و نفرت انگيزش از چشمم دور نماند.

برايم دست تكان داد و من صد بار بر خودم لعنت فرستادم كه چرا يك ايستگاه زودتر از مترو پياده شدم تا اين راه را پياده گز كنم: اينم پاداشت خوب شد؟

آن روز بعد از كلاس دكتر اعتمادي با گلاب و مريلا و هستي براي غذا خوردن به يك رستوران سنتي رفتيم.

بعد از چند قاشق غذا خوردن متوجه شدم كه هستي غذا نمي خورد و با آن بازي مي كند. پرسيدم:« هستي جون چيزي شده؟» مريلا سقلمه اي به پهلويم زد و گفت:« نه گلم تو بخور يه وخ جا نموني!»

و به دنبال آن گلاب و مريلا از خنده ريسه رفتند و هستي به لبخندي محو اكتفا كرد. با عصبانيت ظاهري گفتم:« مسخره ها! خب گشنمه! چشم ندارين ببينين يه لقمه راحت از گلوم پايين مي ره؟»

شانه هايم را بالا انداختم و يك قاشق ديگر را بالا آوردم كه بخورم. با شيطنت يكي از ابروهايم را بالا انداختم و گفتم:« نكنه عاشق شدي هستي؟»

و به دنبال سكوت هستي اين بارابروهاي گلاب بالا رفت و با تعجب گفت:« آره هستي؟ واسه همينم امروز تو كلاس گوش نمي كردي و تو حال خودت بودي؟»

مريلا دست راستش را در هوا تاب داد:«خوبه خوبه شماهام شلوغش مي كنين . هستي رو چه به اين حرفا؟»

گلاب با صداي لرزان و پيرزن واره اي رو به هستي كرد:« حالا ننه بگو كي هس ايشالا خودم برات آستين بالا مي زنم و مي رم خواستگاري فردا هم شب جمعه اس شوگون داره»

هستي كه تا آن لحظه سكوت اختيار كرده بود سرش را بالا گرفت. صورت سفيد و زيبايش به نظرم بي حال و كم رمق تر از هميشه آمد. در عين حال كك و مك هاي ريز روي گونه ها و بيني اش چهره ي معصومانه اش را خواستني تر مي كرد.

صداي ضعيفش را به سختي شنيدم:« راستي راستي برام مي ري خواستگاري؟»

گلاب كه تا آن لحظه چهار زانو نشسته بود يكي از پاهايش را قائم كرد با لودگي دستش را به آن تكيه داد و انگشتانش را به سمت گوشش گرفت:« چي گفتي ننه؟ گوشام سنگين شده»

گونه هاي هستي گر گرفت:« گفتم...آره... برام برو خواستگاري»

همگي يك ثانيه مكث كرديم و بعد هر سه زير خنده زديم. اما هستي در همان حالت باقي ماند. مريلا با چشم هاي گرد شده پرسيد:« حالا كي هس اين آقاي خوش بخت كه قراره جناب عالي بدبختش كني؟»

چهره ي هستي دوباره رنگ به رنگ شد.

مريلا با بي حوصلگي گفت: « اي بابا.. تو هم كه حالا انگار چي شده! خود من تا حالا بيشتر از صد دفه عاشق شدم! حتي يه بارم اين علائم تو رو بروز ندادم. آخرين بارشم همين چند دقيقه پيش... لا مذهب اين گارسونه با اين لباس محلي چه قد تو دل برو بود!»

گلاب گفت:« مگه چاقوئه كه تو دل برو باشه؟»

پوزخندي زدم و گفتم:« حالا نگفتي طرف كيه؟ ما مي شناسيمش؟ از بچه هاي كلاسه؟» 

هستي به آهستگي سرش را به نشانه ي تاييد تكان داد. مريلا قاشقش را توي بشقاب پرت كرد:« اَ...ه ! بگو ديگه! الان كه وقت زير لفظي خواستن نيس» هستي دوباره با آن صداي ضعيف گفت:« آخه... مي دونين...» گلاب گفت:« يه پرده ولومو ببر بالاتر...»

چهره ي هستي دوباره سرخ شد:«آ...آرش...»

سرم را تكان دادم:«اه... چندشت نمي شه؟ اون پسره ي تي تيش ماماني چي داره كه توي ساده عاشق سينه چاكش شدي؟»

انگار با اين حرفم تازه روي هستي باز شد. با همان گونه هاي سرخ گفت:« دلت مياد؟ خيلي خوش تيپه...» گلاب با لحن با مزه گفت:« چشمم روشن چه غلطا!»

و بعد دوباره با صداي پيرزن گفت:« واه واه واه... دوره ي آخرالزمون شده... » مريلا گفت:« ننه گلاب لطفا يه ديقه خفه! ببينيم اين شادوماد چه جوري دختر نجيب ما رو از راه به در كرده...»

هستي لبش را گاز گرفت:« آخه مي دونين...من...من خيلي وقته كه فكر اون افتاده به سرم... اما از وقتي مامانم زنگ زد...»

دوباره كلافه شد و سكوت كرد. مشتاقانه پرسيدم:« خب... مامانت چي گفت؟چي شده؟»

-قراره هفته ي ديگه... پسر داييم بياد خواستگاريم... ولي من نمي خوامش... به خدا از بچگي مي دونستم نمي خوام ولي...

مريلا محكم روي پاي خودش زد و گفت:« پدر عاشقي بسوزه كه خودم سالي چن دفه كشيدم!»

خنديدم و رو به هستي گفتم:« خب عزيزم اين كه كلافه شدن نداره... به مامانتينا بگو پسر دايي جانتو نمي خواي... زور كه نيس...»

گلاب ادايم را در آورد:« مامانمينا! خب اينا حتما از بچگي نشون كرده ان و نافشونو به اسم هم بريدن... رسم و رسوم فاميلي شوخي بردار نيس خره!»

با خشم به گلاب نگاه كردم تا از توهينش خجالت بكشد. اما او متوجه من نبود:«آرش چي؟ اون دوسِت داره؟ خودش چيزي نگفته؟ بگو پاشه بره شهرتون خواستگاري ...پوز پسرداييه رو بزنه..»

با تمسخر گفتم:«آره...نه كه خيلي شبيه شواليه هاس... حتما هستي رو از چنگال خبيث پسر داييش نجات مي ده... بهش مدال شجاعتم مي دن!»

مريلا و گلاب خنديدند وهستي اخم كرد. پرسيد:« تو چرا با آرش لج داري؟ شما دو تا با هم كل كل دارين به من چه؟ نكنه تو ازش خوشت مياد؟»

عصبي خنديدم:« واي خدا مُردم از خوشي! من از آرش خوشم بياد؟ از اون بچه سوسول نازك نارنجي؟ مگه مي خوام سرپرستي بچه دماغوها رو قبول كنم؟ من به كارگري كه واسه شارژ ساختمونمون مياد بيشتر رو نشون مي دم تا آرش!»

گلاب در حالي كه مي خنديد گفت:« ولي بچه ها بذارين يه اعترافي بكنم... اون پسره سهند هس كه هميشه با آرشه... يكي دوبار كه باهاش حرف زدم خيلي ازش خوشم اومده...»

مريلا با هيجان خود را تكان داد :« واي خواهر! حالا كه دس رو دلم گذاشتين بذارين منم راز دلمو فاش كنم...»

هستي براي اولين بار سر شوخي را باز كرد:«خواهش مي كنم براي كوتاه كردن عرايض بفرمايين كيا تو دل سركار تشيف ندارن؟»

همگي خنديديم. مريلا دسته اي از موهايش را زير مقنعه برد:« زهر مار! طبق آخرين آمار تنها كسايي كه روي زمين هستن و توي دل من جا ندارن شما سه تا تحفه اين!»

***

وقتي از رستوران بيرون آمديم خيلي به فكر فرو رفتم. چه قدر سليقه ي من و دوستانم متفاوت بود.باور نمي كردم هستي، دختري كه به خاطر بي آلايشي و قلب رئوفش بيشتر از ديگر دوستانم به او محبت داشتم عاشق پسري مثل آرش شده باشد.

آرش نمونه ي مردي خودخواه اما بي هنر بود. به نظرم حتي يك درصد از آن قدر كه به ظاهرش مي رسيد به باطنش توجه نمي كرد.

هميشه شيك و پيك و آراسته بود. بوي ادكلون هاي گران قيمتش تا شعاع يك و نيم متري اش را فرا گرفته بود و البته از كلنجار و كل كل با ديگران - كه اغلب نشات گرفته از خودشيفتگي فجيعش بود - ابايي نداشت.چند باري هم من با او هم كلام شدم و خوش بختانه هربار تا توانستم زهرم را به كامش ريختم و فاتحانه از ميدان جنگ برگشتم.

ما دوتا چشم ديدن هم را نداشتيم و به همين سبب نمي توانستم بپذيرم هستي عزيزم به او علاقه پيدا كرده باشد.

از او بدتر يار هميشگي اش سهند بود. مردك چشم چراني كه هربار وقتي با آرش جر و بحث مي كردم از نيشخندهاي او حال تهوع به من دست مي داد. از تلاقي نگاهم با سهند وحشت داشتم كه مثل خنجري خون آلود و كثيف به چشم هايم فرو برده مي شد. گلاب چگونه مي توانست دل بسته ي او شده باشد؟

با سردرد و حال گرفته از دوستانم خداحافظي كردم و سوار مترو شدم.

از مترو كه پياده شدم اصلا متوجه نبودم چه طور شد كه به پسرك ده دوازده ساله اي محكم برخورد كردم.

پسرك با آن لباس هاي چرك گرفته گفت:«خانوم آدامس نمي خواين؟»

دعاي صبحگاهم برآورده شد. اما من ديگر شوق باران نداشتم.

وقتي به خانه رسيدم چراغ ها همه خاموش بودند.

كيفم را با بي حالي روي كاناپه انداختم و به آشپزخانه رفتم تا يك ليوان آب بخورم. چهره ي معصومانه ي هستي دوباره در خاطرم نقش بست و در كنارش چهره ي فريب دهنده ي آرش.

واقعا هستي به چه چيز آرش دل بسته بود؟ نمي فهميد ثروت و زيبايي چون نقابي خوش آب و رنگ بر آن روح بي محتوا خودنمايي مي كند؟ نمي ديد كه اگر ماشين و لباس هاي مارك دار آرش را از او بگيرند چيزي ندارد جز زباني تند و لحني طلب كار؟

جوري قدم بر مي داشت انگار بر سر تك تك كاشي ها منت مي گذارد كه بر آن ها پا مي نهد!

اگر عزت نفسم مانع نمي شد حتما يك سيلي، نه، يك پس گردني به او مي زدم تا دلم خنك شود.

صداي تيك تيك عقربه هاي ساعت مثل يك رژه ي نظامي اعصابم را از آن چه بود آشفته تر مي ساخت. مقنعه ام را از سرم كندم و با همان مانتو و شلوار روي تخت دراز كشيدم.

-مامان جان بلند شو ديگه چه قد صدات كنم؟

پلك هايم همچون آهن رباي مغناطيسي يك ديگر را جذب مي كردند و نمي توانستم چشمم را باز كنم.

-ساعت چنده مامان؟

-ساعت هفت و نيمه...پاشو دختر مگه نمي شنوي؟

انگار به پاي پلك هايم زنجير بسته باشند؛ دلم مي خواست باز هم بخوابم.

-كه پا نمي شي ديگه؛ نه؟

صداي برادرم بود. مي دانستم باز هم قصد شر به پا كردن دارد.

-چرا ارسلان ...پا مي شم فقط يه خرده ديگه بذار بخوابم.

اول برخورد ناگهاني چيزي را با صورتم حس كردم و بعد صداي جاري شدن آب و حس خيس شدن: ارسلـان!

صداي خنده اش بلند شد. بر خلاف انتظارم ، مادرم به ارسلان تشر نزد. 

« بد جنسا با هم دس به يكي كردن!»

شايد جريمه ام بود كه از خدا باران طلب كردم اما از آن بهره اي نبردم.

خواب از سرم پريده بود. مانتو و شلوارم را در آوردم و يك بلوز دامن آبي آسماني پوشيدم.

وارد هال شدم و گفتم:« باشه ديگه مامان خان! عليه من متحد مي شين؟ارغوان عطايي نيستم اگه همه ي شورشيا رو سركوب نكنم!»

چنان مغرورانه گفتم ارغوان عطايي انگار كه واقعا پست مهمي در ارتش دارم!

ارسلان گفت:« فعلا به جاي آموزش نظامي بايد بري آشپزي و خونه داري ياد بگيري بلكه يكي زد به كله اش و ما رو از دستت خلاص كرد!»

مامان به ارسلان چشم غره رفت. ارسلان با لذت تمام سيبش را گاز زد. انگار كه از بهشت برايش سفارشي فرستاده باشند. 

دوباره ياد حرف هاي دوستانم در رستوران افتادم و كامم تلخ شد.

ارسلان گفت:« حالا غصه نخور. ديگه اين قدرم قحطي شوهر نيس كه زانوي غم به بغل بگيري بالاخره يه ديوونه اي پيدا مي شه بگيرتت!»

خنديدم و وانمود كردم كه مي خواهم بگيرمش و گوش مالي اش بدهم اما او فرار كرد. من هم حوصله ي دويدن نداشتم.

ارسلان دوباره وارد هال شد و گفت:« خبر نداري قراره فرداشب برات خواستگار بياد وگرنه اين قد بي حال و حوصله نبودي!»

مادر با لحن سرزنش باري گفت:« اگه شد يه خبري به گوش تو برسه و يه ربع تو دهنت بمونه!»

-آخه ديدم خيلي غصه مي خوره خواستم از دلتنگي درش بيارم!

بي توجه به ارسلان به مادرم چشم دوختم. عجيب و بي سابقه بود بي آن كه نظر مرا بپرسد يا حتي خبر قبلي بدهد براي خواستگاري وقت هم تعيين كنند.

مادر بي آن كه حرفي بزند وارد آشپزخانه شد و پياز ها را رنده كرد:«واي خدا چشمم!»

دوباره شيطنت ارسلان گل كرد:« باور كن پياز بهونَه شه داره اشك شوق مي ريزه واسه بيرون كردن تو از خونه!»

اين بار با عصبانيت رويم را به سمت ارسلان گرفتم :« من تا تو رو زن ندم و يه دل سير براش خواهر شوهر بازي در نيارم از اين خونه نمي رم!»

ارسلان دهانش را باز كرد تا چيزي بگويد اما بي توجه به او از مادرم پرسيدم:« حالا يارو كي هس؟»

مادرم با تعجب و به زحمت چشم هايش را كه به خاطر پياز رنده كردن، تنگ و قرمز شده بود گشاد كرد:« دستت درد نكنه ارغوان خانوم! چشممون روشن! يارو؟! كلمه هاي جديد مي شنوم منو باش كه فكر مي كردم موقع شوهر كردنت رسيده. نخير مثل اين كه بايد همان چنان كمر همت به تعليم و تربيت تو ببندم!»

با بي خيالي شانه هايم را بالا انداختم و گفتم:« خب نظر منم همينه ...زنگ بزنين بگين خواستگاري كنسله ما هنوز دخترمونو اون جور كه بايد؛ ادب نكرديم !»

مادر دوباره به زحمت چشم هايش را گرد كرد:« يعني چي؟ اصلا معلومه تو چته؟»

صداي باز شدن در ورودي آپارتمان صحبتمان را قطع كرد.

-سلام بابا

-سلام دخترم

پدرم به مادر و ارسلان هم سلام كرد و مشمع هاي خريد را روي اپن گذاشت.

چهره ي خسته اش را موجي از شادي فراگرفته بود.

يعني به خواستگاري از من مربوط مي شد؟ ارسلان راست مي گفت كه براي شوهر دادنم خيلي خوش حالند؟

مشتاق شده بودم كه بدانم خواستگارم كيست. توي دلم به خودم تشر زدم.:« چته ؟ هولي ؟ پس اون اداها كه در مياوردي من تا عاشق نشم ازدواج نمي كنم همه ش كشك بود؟ يه كم سنگين باش!»

اما كنجكاوي رهايم نكرد. كنترل تلويزيون را برداشتم و بي هدف كانال ها را عوض مي كردم كه داد پدرم بلند شد:« دخترم بالاخره بذار يه كانال باشه چشممون پريد بس كه عوض كرديشون...»

ارسلان گفت:« طفلي دست خودش نيس تمركز حواس نداره براي خواستگارش هول مي...»

نگاه پدر چنان خشمگين و هشداردهنده بود كه ارسلان را خفه و دل مرا خنك كرد.

پدر به سمت من برگشت. نگاه مهربان و كاونده اش را به من دوخت:« خب حالا نظر خودت چيه باباجون؟»

-در مورد چي؟

-در مورد خواستگارت ديگه!

-آهان من كه اصلا نمي دونم كي هس چه نظري بدم؟

پدر گفت:«اي بابا!» و رويش را به سمت آشپزخانه گرفت:« سيمين باهاش صحبت نكردي؟»

صداي مادرم از آشپزخانه آمد:« نشد منصور... شازده خانوم تازه از خواب بيدار شدن..»

پدرم صدايش را كمي پايين آورد. گويي مي خواهد در مورد مساله اي سري صحبت كند:«والا يه چن باري مي شه اخوان سربسته حرف پيامو پيش مي كشه. امروز صبحم صاف و پوست كنده گفت كه مي خوان بيان خواستگاريت...»

با تعجب پرسيدم:«عمو وحيد؟ براي پيام؟»

پدر گفت:« اوهوم...خودت چي مي گي بابا؟»

با حيرت زدگي گفتم:«راستش ...چي بگم... تعجب كردم... شما نظرتون چيه؟»

پدرم دستش را به پشت گردن برد:« والله من كه پيامو از بچگيش مي شناسم پسر خوب و سربه زيريه . تازگيا دكترا هم قبول شده...»

مادرم از آشپز خانه بيرون آمد و ادامه ي حرف هاي پدرم را گرفت:«آره مادر جون... از نظر خانوادگي به هم مي خوريم. از اون مهم تر كامل مي شناسيمشون اونا هم ما رو مي شناسن...»

ارسلان دوباره فضولي كرد:«آره ارغوان كي از اونا بهتر؟ پسره از بچگي خل بازياتو ديده ...خودش خبر داره كه سرش كلاه مي ره!»

مادرم خنديد و گفت:« دخترم مثل ماه مي مونه خيليم دلشون بخواد!»

پدرم لبخند زنان گفت:«منم گفتم هرچي دخترم بگه...»

بي آن كه نظر مرا بپرسند فردا شب را براي خواستگاري تعيين كرده بودند. حالا هم با آسمان و ريسمان بافتن مي خواستند به من بفهمانند كه نظر خودشان مساعد است ومن هم بله را بگويم. از اين كارشان لجم گرفت.

پيام اخوان پسر دوست و همكار پدرم بودم كه از سال هاي دور با آن ها رفت و آمد خانوادگي داشتيم.

ياد چهره اش افتادم. صورت بيضي و كشيده كه هميشه صاف و اصلاح شده بود ابرو هاي پهن و بيني يوناني. با موهاي مشكي پرپشت .شايد روي هم رفته زيبا بود اما قلب مرا به تپش در نمي آورد. 

سال هاي اخير هربار كه او را بيرون يا در خانه ي خودمان ديده بودم كت و شلوار به تن داشت. ادبيات مي خواند واز بچگي مي گفت دوست دارد معلم شود. هفت سال از من بزرگتر بود.

در دوران كودكي هر چه قدر من و ارسلان ،برادر كوچكم، شيطنت مي كرديم و آتش مي سوزانديم او گوشه اي مي ايستاد و فقط گاهي لبخند مي زد. هميشه از اين كه پدر و مادر ادب او را به ما گوشزد مي كردند تا از او الگو بگيريم از او حرصم مي گرفت و دلم مي خواست او را با همان كتاب هايي كه در دست داشت خفه كنم!

از جايم بلند شدم:« من نظرم منفيه...»

پدر و مادر با ناراحتي گفتند:« چي؟»

-همين كه گفتم . بگين فردا شب نيان من قراره با دوستام برم بيرون

مادرم ابروهايش را به هم گره زد:«آخه براي چي؟ تو چه بدي از اون بنده خدا سراغ داري؟»

-ازش خوشم نمياد. اتو كشيده و عصا قورت داده است. بعدم من دلم نمي خواد زن يه معلم شم با حقوق بخور ونمير. تازه فاصله سنيمونم زياده گفته باشم من فردا شب خونه نيستم اونا نيانا!

دوباره وارد اتاقم شدم. آن شب هرچه پدر و مادرم اصرار كردند براي خوردن شام بيرون نرفتم.

فرداي آن روز پنج شنبه بود. قرار بود عصر با دوستانم به پارك ارم برويم تا به قول گلاب عقده ي جيغ هاي نزده مان را باز كنيم.

چون آن روز كلاس نداشتم تا ساعت 5\9 صبح خوابيدم. وقتي بيدار شدم يك يادداشت روي ميز ناهار خوري بود:« براي ناهار مرغا رو سرخ كن. ساعت دوازده هم پلوپزو روشن كن. راستي ديشب بابات خيلي ازت دلخور شد. مي گفت حالا من جواب اينا رو چي بدم..»

خوب مي دانستم كه مادرم مي خواهد حرف خودش را توي دهان پدر بگذارد. شايد پدرم كمي ناراحت مي شد اما نه به اندازه ي مادر كه شيفته ي رفتار متين و مودبانه ي پيام بود.

علاقه ي پدر به من طوري بود كه اگر مي گفتم نه ، محال بود بخواهد نظر خودش را به من تحميل كند. گرسنه بودم. چاي ساز را به برق زدم. خواستم از يخچال وسايل صبحانه را بيرون بياورم كه چشمم به جعبه ي شيريني توي يخچال افتاد.

با خوش حالي آن را باز كردم و در دل به خيال خام پدر و مادرم كه امشب خواستگار مي آيد خنديدم. از اين كه مهماني شان را به هم زدم اصلا پشيمان نبودم. 

داشتم براي ناهار مرغ ها را سرخ مي كردم كه هستي زنگ زد.

گفت كه مادرش قبول نكرده تا به خوابگاه زنگ بزند و تاخير امشب را توجيه كند. براي همين هم او امشب با ما نمي آيد. متاسف شدم اما به شوخي گفتم:« حالا زياد غصه نخور. نمي ذاريم جات خالي بمونه و تا مي تونيم خوش مي گذرونيم»

هستي با همان صداي زير اعتراض كرد:« خيلي بدجنسي! حداقل دلمو آب ننداز!»

ساعت تقريبا يك و نيم بود كه مادر و ارسلان رسيدند. چهره ي مادرم پكر بود. 

او را در آغوش كشيدم و بوسيدم:«ماماني!»

مادرم دست هايم را از خودش باز كرد و گفت:« بي خود خودتو لوس نكن»

-آخه شما از بچگي لوسم كردين!

-لوست كردم كه با قد 170 فكر مي كني هنوز بچه اي. پسر به اون نازنيني رو رد كردي تا يكي لنگه ي خودت گير بياري!»

خندان جواب دادم:« اگه يكي لنگه ي خودم گير بيارم كه خيلي خوبه . ديشب خودت گفتي مثل ماه مي مونم! تازه مگه همين باباي دلخور عزيزم نبود كه مي خوند: دختري دارم شاه نداره تو خوشگلي تا نداره صورتي داره ماه نداره به كس كسونش نمي دم به همه نشون...»

مادرم خنديد. سريع گفتم:« پس آشتي؟»

مادرم به طرف دستشويي رفت:« ما كه قهر نبوديم عزيزم!»

ارسلان پرسيد:« منم بيام؟»

-همينم مونده تو رو با خودم راه بندازم ببرم. مي خوام با دوستام برم

-من كه نگفتم كولم كن. خودم ميام!

-همين جوريشم سرخر هستي واي به اين كه بخوام...

-سرخر؟ واقعا كه ! بابا كجاس بيبينه گل دخترش چه حرفا كه نمي زنه؟!

توي صف ترن هوايي ايستاده بوديم. صداي جيغ و هيجان ديگران ،ما را هم به وجد آورده بود. با نشاط براي گلاب و مريلا جوك تعريف مي كردم و آن ها را مي خنداندم. پسري كه كنار مريلا ايستاده بود به او متلك گفت.

مريلا با خشم برگشت:« عوضي!»

توي گوش مريلا زمزمه كردم:« خب تو هم يه كم شالتو بكش جلوتر... بعد از اون اين آرايش غليظ چيه كه كردي عزيزم؟ مگه اومديم مهموني؟»

مريلا گفت:« خوبه ديگه ... موندم جواب دوستو بدم يا دشمن؟!»

منتظر فرصتي بودم تا خواستگاري پيام را براي گلاب و مريلا تعريف كنم. هردوي آن ها يك بار در خانه ي ما پيام را ديده بودند. 

وقتي از ترن پياده شديم هنوز نفسم از جيغ هايي كه زده بودم جانيامده بود. با همان حال گفتم:«مثلا...قرار بود... امشب خواستگاريم باشه... با شما .. پا شدم اومدم خوش گذروني...»

گلاب كه هنوز نفس نفس مي زد با تعجب پرسيد:««چي؟»

-پيام ازم خواستگاري كرد. البته نه مستقيما... باباش به بابام گفت... قرار بود امشب بيان

مريلا پرسيد:«خب، چي شد؟»

-به همش زدم

هر دو پرسيدند:«چي؟ چرا؟»

و بعد موي هم را كشيدند.

نفسي تازه كردم:« ازش خوشم نميومد.»

مريلا گفت:« خاك تو سرت! فكر نمي كردم عقل اون اين قد پاره سنگ برداره كه بياد سراغ تو...اون وخ تو هم پرونديش؟»

خنديدم:« آره»

گلاب گفت:« ديوونه! با اون كمالاتي كه اون داره جاي مهريه تو بايد يه چيزي بهش بدي تا ورداره ببرتت!»

مريلا چشم هايش را باريك كرد:« نكنه تو هم عاشق شدي ارغوان ؟ هركي رو مي بيني من خوشم نمياد! من خوشم نمياد!»

-نه بابا عاشق چيه... پسره حرصمو درمياره.. هرچي من از ديوار راست بالا مي رم اون وايميسته منو نگاه مي كنه از بچگي يه بارم نديدم يه شيطنت كوچولو كنه... از بس هم عصا قورت داده اس آدم فكر مي كنه نجيب زاده ي اينگيليسيه و ما خبر نداريم

گلاب نيشگوني از بازويم گرفت:« ديگه داري شورشو درمياري آرش اَخه... پيام بَده... هركي كه شيك بگرده جيزّه! نكنه يه درويش شوخ و شنگ و ژوليده مي خواي كه از عشق و شوريدگي سر به بيابون گذاشته باشه؟»

با حرص جواب دادم:« نمكدون! يادم باشه يه شيشه خيارشور بخرم تو رَم بخوابونم اون تو»

مريلا گفت:« فعلا كه جاي خيارشور براي اين بايد سركه بخريم براي تو ...مثل اين كه خيلي دلت مي خواد مامان جونت ترشيتو بندازه!»

-فعلا بيست و يك سالَمه كوووووو تا بترشم!

مريلا نيشخند زد:« نترس با اين سرعتي كه تو داري پيش مي ري از همين حالا بوت بلند شده!»

اين بار واقعا رو ترش كردم:« مسخره ها! تا من باشم ديگه چيزي واسه شما تعريف نكنم.»

گلاب ميانه را گرفت:« خب بابا بياين بريم يه چيزي بخوريم.»

گوشي مريلا زنگ خورد:«سلام. نه . به تو چه من كجام؟ ميلاد دهن منو وا نكنا! مامان مي دونه...واي واي ترسيدم لولوخورخوره! باشه ...باشه ...باشه بابا اه!»

و بي آن كه خداحافظي كند گوشي را قطع كرد.

گلاب پرسيد:« برادرت بود؟»

-برادر نگو بگو آقا بالا سر. خودم آمار دارم بعضي وقتا كجاس با كي مي ره با كيا مياد اما نوبت به من كه مي رسه...

يك آن فكر كردم: واقعا من با مريلا دوستم؟ 

حرف پدر و مادرم در گوشم زنگ زد:«دختر محترمي به نظر نمياد...»

بارها به من تذكر داده بودند كه آرايش و نحوه ي صحبت او خوشايند نيست.

من گلاب را دوست داشتم. دخترك سبزه رو و با نمكي كه چهره ي ريز نقش و شيطنت هايش در دلم جا باز كرده بود و چون مريلا و گلاب با هم دوست صميمي بودند مريلا را نيز به عنوان دوست پذيرفته بودم.

اوايل آذرماه بود كه براي اولين بار او را ديدم. يك روز زيبا و عاشقانه ي پاييزي.

داشتم براي خودم ترانه اي زير لب زمزمه مي كردم . از شدت شوق دست هايم را در جيب پالتويم مشت كرده بودم و قدم هاي تندم بيشتر شبيه لي لي بود. دليل سرخوشي ام را خودم هم نمي دانستم. از سر كوچه چشمم به كاميوني افتاد كه داشتند از آن اثاث خالي مي كردند و به ساختمان ما مي بردند. گام هايم را آهسته كردم تا همسايه هاي جديدمان فكر نكنند به قول ارسلان ديوانه ام!

در باز بود و نيازي نبود به دنبال كليد بگردم. سرم را پايين انداختم تا وارد ساختمان شوم كه صداي گرم و مردانه اي پرسيد:« كجا دختر خانوم؟»

سرم را بالا گرفتم و چشم هايم در آن چشم هاي درشت وميشي رنگ گير افتاد.

با كمي مكث گفتم:« من...من همسايه تون هستم.»

لبخند صميمانه اي زد:«سلام»

من هم لبخند زدم:« سلام...به ساختمونمون خوش اومدين!»

چهره اش چون گل شكفت:« خيلي ممنون. شما كدوم طبقه ساكن هستين؟»

-طبقه ي پنجم

نمي دانم چرا پاهايم ياراي رفتن نداشت. او زودتر از من به خودش آمد:« خيلي از آشناييتون خوش حال شدم! با اجازه...»

و با گام هاي استوار از من دور شد.

دوان دوان به سمت آسانسور راه افتادم. در آينه ي آسانسور چشم هايم به خودم افتاد. گونه هايم سرخ شده بود. با عجله دنبال كليدم گشتم. وارد خانه شدم. و به طرف پنجره رفتم تا از پشت شيشه باز هم او را تماشا كنم. چهار شانه بود و قد بلندي داشت. بدن ورزيده و عضله هاي ورزشكارانه كه وقتي راه مي رفت قلبم خود را به سينه مي كوفت.

صورت گرد و مهرباني كه با آن ريش مشكي در نظرم بي نهايت جذاب مي نمود. 

آن روز تازه فهميدم كه مهمان قلبم از راه رسيده است.

دقايقي بعد تخليه ي اثاث تمام شد. او در را بست و خواست وارد حياط خانه شود اما مكث كرد. ضربان قلبم شديدتر شد. نكند فهميده من محو تماشاي او شده ام؟ پرده را رها كردم و كمي از پنجره فاصله گرفتم.

او لبخندي مرموز زد و با آن قدم هاي مطمئن وارد ساختمان شد.

سر و صداي كارگر ها كه اثاث را بالا مي آوردند در راهرو پيچيده بود.

از چشمي در نگاه كردم اما خبري نبود. يعني طبقه ي پايين تر از 5 مي نشستند؟

كدام همسايه رفته بود كه من خبر نداشتم؟ چرا من از او نپرسيدم شما كدام طبقه مي نشينيد؟

يك لحظه فكري از سرم گذشت:« واي...اگه متاهل باشه...نكنه با همسرش به اين خونه اومدن؟ چرا نگاه نكردم كه دستش حلقه داره يا نه؟»

اما به ياد آوردم كه به اثاثيه نمي خورد نو باشند. تازه كمي هم دمده و قديمي بودند. حتما اثاث مادرش بوده. پس مجرد است...

و با اين فكر به خودم دلداري مي دادم. در عين حال از شادي روح و تنم به رقص درآمده بودند!. با خودم گفتم:« تو كه هميشه مي گفتي عشق تو يه نگاهو قبول نداري؟ بايد عاشق باطن آدما شد نه قيافه؟»

و در پاسخ به خودم گفتم:« از تيپ و قيافه اش مشخص بود كه باطن قشنگي داره!!!»

از اين كه با يك نگاه از دست رفته بودم به خودم مي خنديدم.

چرا اين قدر به دلم نشسته بود؟ چه صداي زيبايي هم داشت. ريش و سبيل چهره ي مردانه اش را آراسته بود.

چرا پدرم ريش نمي گذاشت؟ عمو ها و دايي ام هم همين طور؟

اصلا هيچ يك از مردان فاميل نزديكمان ريش و سبيل نداشتند. هيچ كدام هيكل تنومند و صداي گرم و بم او را نداشتند. هيچ كدام به اندازه ي او صميمي و دل نشين نبودند.

تا شب كه پدر و مادرم از راه برسند چه فكرها كه نكردم.

خوش بختانه هنگام سلام و احوال پرسي متوجه حال دروني ام نشدند. اما خودم مي دانستم كه گر گرفته ام.

كلافه وارد اتاقم شدم. صداي تلفن بلند شد:« سلام پسرم. براي چي؟ باشه بمون ولي خدا وكيلي درس بخونيا... نَشيني پاي كامپيوتر و پلي استيشن... به پدر امير جان سلام برسون. خدافظ..»

پدرم مشغول صحبت با مادرم شد. چرا هيچ يك راجع به همسايه ي جديدمان حرفي نمي زدند؟

اصلا چرا بايد اثاث كشي يك همسايه براي پدر و مادرم مهم باشد كه بخواهند درباره ي آن صحبت كنند؟

به آشپز خانه رفتم تا براي تهيه ي شام به مادرم كمك كنم. نمي دانستم چه بگويم.

داشتم سالاد درست مي كردم كه ناگهان از دهانم در رفت:« راستي خبر دارين همسايه ي جديد اومده؟»

پدرم سرش را از روزنامه بيرون آورد:«آره... طبقه ي پايين مي شينن واحد 7»

مادرم در حالي كه گوشت را تفت مي داد پرسيد:« مي شناسيشون منصور؟»

-اوهوم... پسره يه مغازه توي پاساژ سر خيابون داره... مثل اين كه با مادرش زندگي مي كنن...

ذوق زده توي دلم گفتم:«باباجون قربونت برم چه اطلاعات خوبي دادي!»

مادرم رو به من كرد:« تو از كجا خبر دار شدي كه همسايه ي جديد اومده؟»

هول شدم:« هيچي من... داشتم از دانشگاه برمي گشتم ديدم كاميون وايساده جلوي در دارن اثاث ميارن...»

ديگر تا آخر شب كسي راجع به همسايه ي جديد حرفي نزد.

شب موقع خواب چهره ي او مدام جلوي چشمم بود.

صبح با نشاط تر از هميشه از خواب بلند شدم. حوله ام را برداشتم. خواستم وارد حمام شوم كه صداي آواز او از طبقه ي پايين به گوشم رسيد:« يار من، دلدار من، كم تر تو جفا كن...يادي آخر تو زما كن... يادي آخر تو ز ما كن...»

دوباره كيفور شدم و مسحور صداي گرم او دوش گرفتم.

صبحانه ام را با عجله خوردم و خواستم راهي بشوم كه پدرم گفت:« صبر كن... خودم مي رسونمت دانشگاه بابا جان...»

وقتي وارد پاركينگ شديم ديدم او هم مشغول بيرون آوردن ماشينش است.

دوباره قلبم مثل چكش به جان قفسه ي سينه ام افتاد.

از ماشين پياده شد. به پدر دست داد و با هم سلام و احوال پرسي كردند.

كنار پدرم ايستاده و سرم را پايين گرفته بودم.

با صدايي كه انگار از ته چاه در مي آمد گفتم:«سلام»

اما او بلند سلام داد و رو به پدرم گفت:« ايشون دخترتون هستند؟»

پدرم با لبخند جواب داد:« بله احسان جان چه طور؟»

واي خدايا! 

پس اسمش احسان است!

اسمش هم مثل خودش موجه و دوست داشتني بود»

صداي گرم او گوشم را نوازش داد:« آخه من ديروز افتخار آشنايي با ايشونو داشتم»

دوباره دست دادند و خداحافظي كردند.

وقتي سوار ماشين شديم اصلا در حال خودم نبودم و متوجه چيزي نمي شدم تا اين كه پدر گفت:« با شما بودم خانوم خانوما! حواست كجاست؟»

از جايم پريدم:« هيچي... هيچي... ديرم شده. نگران كلاسم هستم...»

توي دلم به خودم گفتم:« عاشق كه شدي،دروغ گو هم شدي؟»

و از واژه ي «عاشق»ي كه از ذهنم گذشت دلم گرم شد.

پدرم گفت:« داشتم مي گفتم اخوان مي گه پيام به هيچ وجه زير بار جواب منفيت نمي ره... اصرار داره با خودت حرف بزنه...»

پسره ي سريش! دست از سرم برنمي دارد . آقا جان نمي خواهمت زور است؟

پس بگو پدر عزيزم براي چه مي خواست مرا امروز برساند.

-خب بابا جون من كه گفتم جوابم منفيه... شما چرا اصرار مي كنين؟

-اصرار نمي كنم دخترم اما جواب تو براي من قانع كننده نبود. بيشتر به نظرم بهونه اومد تا دليل. اگه دليل قانع كننده بياري من تا آخرش پشتتم.

-بابا جون من مي گم آدم بايد همسرشو دوست داشته باشه. نمي شه كه فقط با عقل و منطق پيش رفت.

و در دلم از اين كه اين گونه بي پروا با پدرم صحبت مي كردم از خودم تعجب كردم.

پدر مصرانه گفت:« يعني تو پيامو دوست نداري؟ آخه چرا؟ اگه ...»

اجازه ندادم پدرم ادامه بدهد.

دلم نمي خواست بپرسد كسي را دوست داري و من به دروغ بگويم:« نه، كسي را دوست ندارم!»

براي همين گفتم:« دليل منطقي تفاوتيه كه بين ما وجود داره. من يه آدم برون گرام پدر من! سر به سر دوستام مي ذارم ؛باهاشون شوخي مي كنم ؛ يه هفته از خونه بيرون نرم مي پوسم. اون وقت آقا پيام شما اون قدر كم حَرفه كه اصلا يادم نمياد صداش چه جوريه... غرق كتاباشه اصلا نمي فهمم چرا منو انتخاب كرده...»

پدر لبخندي زد و گفت:« باشه بابا جون. من يه بار ديگه با اخوان صحبت مي كنم. هرچند فكر نكنم بازم پيام دست از سرمون برداره!»

-شما دلايل منو به عمو وحيد بگين ايشالا ايشون آقا پيامو قانع مي كنن...

سر كلاس متوجه حرف هاي استاد نبودم. به او نگاه مي كردم اما او را نمي ديدم.

هر چند دقيقه يكبار چهره ي احسان در نظرم مي آمد و كسي قلبم را مي فشرد.

بعد از كلاس تازه متوجه هستي شدم. با آن چشم هاي قرمز و پف كرده.

بي طاقت شدم و پرسيدم:« چيزي شده هستي ؟ گريه كردي؟»

اشك در چشمانش حلقه زد. دستش را گرفتم تا از كلاس بيرون برويم. انگار يك قالب يخ را در دست گرفته بودم.

-فشارت افتاده هستي جان.

از كيفم شكلاتي درآوردم تا بخورد.

آرش كنارم ايستاد:« مشكلي براتون پيش اومده؟»

هستي لبخند زد:« نه خيلي ممنون»

سنگيني نگاه آرش و سهند را حس مي كردم اما به آن ها نگاهي نينداختم.

گفتم:«هستي جان بلند شو بريم...»

آرش گفت:« گفتم اگه كمكي از دستم برمياد به شما پيرزنا بكنم يه ثوابي ببريم...»

هستي خنديد. اما من با خشم به آرش گفتم:« چلاغ تر از شما نبود كه ازش كمك بخوايم پيرمرد؟»

سهند سوت زد:« اختيار دارين ما تو چلاغي به گرد پاي شما نمي رسيم... هر چي باشه تو شهر كورا يه چشم پادشاست...»

دست هستي را كشيدم و او را به زور از جا بلند كردم:« شهري كه پادشاهش شما باشين همون بهتر كه ازش كوچ كنيم...»

توي حياط روي نيمكت نشستيم. صداي هق هق هستي بلند شد:« مامانم... مامانم مي گه... عباس....»

اما گريه امانش نداد. چيزي نگفتم تا ساكت شود. احساس مي كردم امروز حال او را بهتر مي فهمم.

آرام كه گرفت پرسيدم:« عباس پسر داييته؟»

با سر تاييد كرد. سعي كردم صدايم آرامش بخش باشد:« خب مامانت چي مي گه؟»

هستي نفس عميقي كشيد:« مامانم مي گه بايد هر جوري هست به عباس جواب مثبت بدم. تازگيا فشار بابا و داييم هم اضافه شده...چند بارم اونا زنگ زدن...»

خنديدم:« هستي مي دوني منم درست تو موقعيت توام؟»

هستي درحالي كه با دستمال كاغذي آب بيني اش را مي گرفت كنجكاوانه نگاهم كرد.

-پيام پسر دوست بابامه... گلاب و مريلا ديدنش... ازم خواستگاري كرده، خيلي هم گيرش سه پيچه. مامانم هم طرفدار سرسختشه. اما من يكي ديگه رو دوست دارم..»

چشم هاي هستي كاونده تر شد:« راستي راستي؟ كيو دوست داري؟»

از اين كه براي اولين بار راز دلم را فاش مي كردم خشنود بودم. همان يك روز هم روي دلم سنگيني مي كرد:« پسر همسايمونو...»

صدايم هيجان زده بود:« واي هستي بايد ببينيش ان قد جذابه كه نگو...»

مريلا و گلاب به ما نزديك شدند. گلاب گفت:« چيه بي ما خلوت كردين بي معرفتا؟»

خنديدم و گفتم:« داشتم به هستي مي گفتم عاشقي بد درديه!»

مريلا گفت:« نكنه گرفتارش شدي؟»

وقتي مُهر تاييد را در نگاهم ديدند گلاب گفت:« واقعا؟ كي هست؟»

انگشتم را روي بيني ام فشردم:« هيس! آبرومو بردين تو دانشگاه! بريم بستني بخوريم براتون مي گم...»

گلاب با خوش حالي دستانش را به هم كوبيد:« آخ جون! پس مهمون توييم!»

با خنده اخم كردم:«چي چي ؟ حساب حسابه كاكا برادر!»

مريلا گفت: « ما كه خاطر خواه نشديم. شديم؟»

*** 

بعد از خوردن بستني در آن هواي سرد و تعريف ماجرا ، مريلا گفت:« چه قدر دلم مي خواد اين شازده رو زيارت كنم.»

گفتم:«يه روز بياين خونمون اون قدر كشيك مي ديم تا وقتي خواست رد بشه بريم ببينيمش. يا نه چه كاريه؟ يه مغازه تو پاساژ سر خيابونمون داره به بهونه ي خريد مي ريم اون جا...»

هستي پرسيد:« مغازه ي چي داره؟»

با بي اطلاعي شانه هايم را بالا انداختم:« نمي دونم»

مريلا پوزخند زد:«خاك تو سرت! تو كه ازش هيچي نمي دوني..»

-اِ...ه! مي گم تازه يه روز باهاش آشنا شدم همين اطلاعاتم به زور كسب كردما!

گلاب گفت:« حالا تو مي خواي با يه مغازه دار ازدواج كني خانوم مهندس؟»

-آره...مگه چيه؟

مريلا با انگشت كوچكش گوشه ي مژه اش را بالا داد:«خب يه تخته ت كمه ديگه... دكتر پيامو رد مي كني كه زن يه فروشنده بشي...»

-اتفاقا امروز صبح بابام مي گفت پيام قبول نكرده... مي خواد با خودم صحبت كنه.

مريلا گفت:« پس معلومه به هم مياين. چون اونم يه تخته ش كمه!»

نگاهم به چهره ي بغ كرده ي هستي كه افتاد دوباره پكر شدم.

به او گفتم:«تو مي خواي چي كار كني؟»

هستي سرش را تكان داد و با صداي ضعيفي گفت:« نمي دونم...»

مريلا گفت:« من مي گم برو به آرش قضيه رو بگو »

گلاب با نشاط گفت:« آره! خيلي خوب مي شه ها! برو بگو آرش خان من به شما علاقه دارم بيا خواستگاريم!»

چهره ي كمرنگ هستي را غباري از نا اميدي پوشاند:« اگه بگه نه چي؟»

با عصبانيت گفتم:« يعني تو فقط فكر ايني كه اون قبول مي كنه يا نه؟ خودت حاضري غرورتو له كني و به اون مردك بگي دوسش داري؟ اصلا اگه آره هم بگه ديگه روت مي شه تو صورتش نگاه كني چه برسه به اين كه باهاش زير يه سقف زندگي كني؟»

هستي با تاخير جواب داد:« نه... روم نمي شه بهش بگم...»

گلاب رويش را به طرف من گرفت:« تو چرا شلوغش مي كني؟ اصلا يعني چي عرف جامعه س كه پسرا مي تونن برن خواستگاري دخترا و دست رو هركي دلشون خواست بذارن اما دختراي بدبخت بايد از بين كسايي كه خواستگارشونن يكي رو انتخاب كنن؟ اين ظلم تا كي قراره در حق ما روا باشه؟ ها؟ تا كي؟»

مريلا گفت:« همين عمو و زن عموي من...با هم همكار بودن...زن عموم به عموئه مي گه من ازت خوشم مياد اگه پايه اي بيا خواستگاريم. الانم به خوبي و خوشي دارن زندگي مي كنن.»

هستي رو به من گفت:«واي ارغوان! من اگه اعتماد به نفس تو رو داشتم...حتما مي رفتم و به آرش و خانوادم حقيقتو مي گفتم...اصلا تو خودت نمي خواي يه جوري به احسان بفهموني كه دوسش داري؟»

-خدا اون روزو نياره! من حاضرم شوهر نكرده بميرم و يه بار به يه مرد غريبه نگم دوسش دارم!

مريلا پرسيد:« پس چه جوري مي خواي با احسان ازدواج كني؟ فكر كردي اونم پيامه كه برات نامه ي فدايت شوم بفرسته؟»

-اگه خودش فهميد كه هيچ... اگه نه... گفتم ديگه... بميرم هم حاضر نيستم ازش محبت گدايي كنم!

به حرفم اطمينان كامل داشتم. توي دلم گفتم:« فقط خدا كنه خودش بفهمه...»

آخرين روز هاي پاييز آن سال را به درستي به خاطر ندارم. عصرها كه در خانه تنها بودم به جاي خوابيدن، پشت پنجره مي نشستم تا بازگشت او را تماشا كنم. هرچه عقلم مرا از اين كار باز مي داشت بيشتر از دلم فرمان مي بردم. وجدانم آسوده نبود اما در مقابل اين حس سركش كاري از وجدان بر نمي آمد.

يكي دوبار به سرم زد كه به پاساژ بروم و او را در مغازه اش ببينم اما عزت نفسم اجازه ي اين كار را به من نمي داد.

و من هربار كه مي خواستم به دانشگاه يا به ديدن دوستانم بروم وقتي به سر خيابان مي رسيدم با زجر اين وسوسه را از خودم دور مي كردم.

هرچه مي خواستم صحبت او را پيش بكشم و از پدرم درباره ي او اطلاعاتي به دست بياورم حيا مانع مي شد.

تنها چيزي كه در آن دوران دستگيرم شد اين بود كه مغازه ي نقره و بدليجات دارد.

از طرفي پدرم آب پاكي را روي دست عمو وحيد ريخته بود و پيام دست به دامن مادر شده بود.

هرچند روز يك بار مادرش به مادرم زنگ مي زد و مي گفت پيام دست بردار نيست. و مادرم هم با زبان بي زباني به آن ها مي فهماند آن كه ناراضيست ارغوان است وگرنه ما كه حرفي نداريم پيام دامادمان باشد!

مادرم از من دلخور بود و پاسخم را به سردي مي داد. اما من به پشتوانه ي عشق به احسان دلگرم بودم و اهميتي نمي دادم.

در گير و دار و كشاكش عقل و قلبم خرد مي شدم اما راه نجاتي نمي يافتم...

نمي دانم آن روز ها خود احسان هم مي فهميد موقع برگشتنش من به تماشايش نشسته ام يا نه.

يك روز وقتي طبق عادت با ماشينش وارد خانه مي شد و من از پشت پنجره نگاهش مي كردم يك باره به سرم زد از حافظ چاره جويي كنم.

با عجله به اتاق پدرم رفتم و فال حافظ را برداشتم.

فاتحه اي براي روح حافظ فرستادم. نيتي كه در دلم بود نيازي به بازگويي نداشت. چون خواجه حافظ شيراز هم از آن باخبر شده بود!

اصلا فكر مي كنم همه فهميده بودند به جز آن كه بايد مي فهميد!

با احساس كتاب را گشودم:

دمي با غم به سر بردن جهان يك سر نمي ارزد/ به مي بفروش دلق ما كزين بهتر نمي ارزد/

به كوي مي فروشانش به جامي بر نمي گيرند/ زهي سجاده ي تقوا كه يك ساغر نمي ارزد/

رقيبم سرزنش ها كرد كز اين باب رخ برتاب/ چه افتاد اين سر ِ ما را كه خاك در نمي ارزد/

شكوه تاج سلطاني كه بيم جان در او درجست/ كلاهي دلكش است اما به ترك سر نمي ارزد/

چه آسان مي نمود اول غم دريا به بوي سود/ غلط كردم كه اين طوفان به صد گوهر نمي ارزد/

تو را آن به كه روي خود ز مشتاقان بپوشاني/ كه شادي جهان گيري غم لشكر نمي ارزد/

چو حافظ در قناعت كوش وز دنيّي دون بگذر/ كه يك جو منت دونان دو صد من زر نمي ارزد/

خشمگين شدم. كتاب را بستم و دوياره فاتحه فرستادم و نيت كردم. اما بازهم فالم همان بود.

با صداي بلند گفتم:« نمي ارزد! نمي ارزد!»

و در دلم ادامه دادم:« بيارزد يا نيارزد من او را مي خواهم حافظ!»

زير لب زمزمه كردم:

دلم جز مهر مه رويان طريقي بر نمي گيرد

ز هر در مي دهم پندش وليكن بر نمي گيرد

آن شب به مادرم گفتم اجازه بده پيام به خواستگاري ام بيايد. شادي ناپايداري در چهره ي پدر و مادرم نشست. لابد خيال مي كردند من سر عقل آمده ام!

بي خبر از آن كه عقل من مدت هاست از وجودم رخت بربسته است. نمي دانم. شايد مي خواستم به احسان نشان بدهم خواستگار دارم و اگر فكري در سر دارد او هم پاپيش بگذارد. راستي كه چه كودكانه مي انديشيدم!

شب خواستگاري اول دي بود. شب يلدا. پيام را پس از مدت ها مي ديدم. لاغر شده بود و البته عينكي.

براي صحبت به اتاقم رفتيم. من روي صندلي ميز كامپيوتر نشستم و او روي صندلي ميز تحرير.

سكوت سنگيني برقرار بود. اما ظاهرا او قصد شكستنش را نداشت.

چرخي به صندلي ام دادم و با تمسخر گفتم:«اين همه اصرار مي كردين باهام حرف بزنين پس چي شد؟ بفرمايين ... مي شنوم...»

اما نشنيدم. مدام دلم پيش احسان بود و خداخدا مي كردم سر و صداي مهماني مان به پايين برسد و او بفهمد برايم خواستگار آمده است!!!

حرف هاي پيام تمام شد. آهسته گفتم:« آقا پيام... خيلي متاسفم...اما من به شما علاقه اي ندارم... نه اين كه شما عيبي داشته باشين... من...»

گرد غم بر چهره ي پيام نشست:« شما به كس ديگه اي علاقه دارين؟»

غرورم اجازه نداد حقيقت را بگويم:«نه!»

-پس مشكلتون با من چيه؟ از چي ِ من خوشتون نمياد؟ بگيد سعي مي كنم برطرف كنم.

دلم برايش سوخت. نمي خواستم اين گونه ملتمسانه حرف بزند. بغض گلويم را گرفت.آهسته صدايم زد:« ارغوان...ارغوان خانوم...»

نتوانستم پاسخش را بدهم. با انگشت هاي شست و اشاره ي دست راستم به چشمانم فشار آوردم تا مبادا اشك به چشم بياورم.

چه مي گفتم؟ مي گفتم من عاشق همسايه مان شده ام و منتظرم او به خواستگاري ام بيايد؟! به غرور و غيرتش برمي خورد.

دلم نمي خواست به شخصيت او توهين شود. دلم... دلم.... لعنت بر اين دل!

پيام از جايش بلند شد. در حالي كه سرش را به زير افكنده بود گفت:« بسيار خب... من ديگه اصرار نمي كنم....راستش ... من... من از بچگي... به شما علاقه داشتم. اما مهم ترين دغدغه م رسيدن به شما نيس... مهم ترين دغدغه ي من خوش بختي شماس... هر چي شما بخواين.... سعي مي كنم با خودم كنار بيام يا شايد هم بجنگم...چه عشقي بالاتر از اين كه به خاطر معشوق پشت خودتو به خاك بخوابوني؟»

و از اتاق خارج شد.

خداي من! ديگران حق داشتند. چه قدر اين پسر، آقا بود.

شايد اگر هر وقت ديگري به غير از آن روز ها اين حرف را مي شنيدم دلبسته اش مي شدم و با او ازدواج مي كردم اما افسوس...

خيال مي كردم اگر امشب پاي او را از اين خانه ببرم آسوده مي شوم.

اما اين حرف او تنها بر عذاب وجدانم افزود.

بعد از آن شب رابطه ي من و مادرم سردتر شد.

مريلا گفت:« خب يه روز ما رو ببر بيبينيم كيه اين شازده پسر كه به اين روز انداختت»

گفتم:« يه روز خودتو گلاب پاشين برين پاساژ جست و جو كنين و مغازه شو پيدا كنين مغازه ي نقره و بدليجات داره»

مريلا پرسيد:« امروز خوبه گلاب؟»

گلاب تاي شال گردنش را مرتب كرد:« سرده ها! شايد امشب برفم بياد اگه زود تعطيل كنه چي؟»

بازدمم را طولاني تر كردم:« فرقي نمي كنه... هرجوري باشه ساعت 6 برمي گرده خونه...»

مريلا با خنده گفت:« پس خيلي توي نَخِشي بلا گرفته!»

***

اضطراب رهايم نمي كرد. قرار بود من جلوي پاساژ بايستم و گلاب و مريلا مغازه اش را پيدا كنند و اگر هم شد به بهانه ي خريد كمي با هو حرف بزنند.

اين پا و آن پا مي كردم و مدام دست هايم را به هم مي ماليدم و در آن ها «ها» مي كردم.

هوا سرد بود اما نه به اندازه ي قلب اندوه گرفته ي من.

انگار خون در بدنم جريان نداشت. احساس مي كردم هر آن ممكن است همان جا پس بيفتم. نگاهي به ساعتم انداختم. پس داشتند توي اين 20 دقيقه چه كار مي كردند؟

دقايقي كه هر لحظه اش براي من به اندازه ي يك قرن گذشته بود.

حتي جرات نداشتم سرم را توي پاساژ بگيرم و ببينم عاقبت وارد كدام مغازه شدند.

بالاخره رسيدند. چهره ي هر دو سرخ و شاداب بود.

گلاب اب خنده اشاره اي به من كرد:« قيافه شو نيگا تو رو خدا!»

مريلا هم خنديد:« خاك تو سرت با اين سليقه ت! بي ريخت تر از اين پيدا نكردي؟»

انگار آب يخ بر سرم ريختند. اما نه! آتشي كه به جانم افتاده بود و قصد سوزاندن خرمن هستي ام را داشت از آتش كده هاي زرتشتي ها هم روشن تر بود.

-باهاش حرفم زدين؟

-آره! با اون صداي كلفت و نكره ش!

-گلاب اذيت نكن! يه ساعته منو معطل كردين داشتين چه غلطي مي كردين؟

مريلا جواب داد:« هيچي رفتيم گفتيم دختر همسايتون عاشقت شده آقا گوريله! بيا بگيرش كه روي فرهاد كوه كَنو كم كرده تو عاشقي!»

قلبم از تپش ايستاد:« واي! گفتين من دوسش دارم؟»

گلاب گفت:« نه خره! مگه ديوونه ايم؟ رفتيم تو پاساژ. مغازه ش سوميه از راست. زده نقره و بدليجات احسان. ولي خيلي خوش صحبته. گفتيم يه كادو مي خوايم واسه تولد دوستمون. آخرشم هيچي نخريديم و اومديم بيرون»

-پس چرا اين قد طولش دادين؟

مريلا گفت:« طول كشيد ديگه...به زور مي خواست يه چيزي بهمون قالب كنه. هي گفت اينو ببينين اينم خوبه ها! ما هم از هر كدوم يه ايراد الكي گرفتيم اونم آخر سر گفت خوش به حال دوستتون. شما هميشه اين قدر مشكل پسندين يا دوستتون خيلي عزيزه؟»

خنديدم. هرچه به مريلا و گلاب اصرار كردمامشب را به خانه ي ما بيايند قبول نكردند.

با شوخي و خنده خداحافظي كرديم.

روز ها از پي هم مي گذشتند و من تقلا مي كردم مبادا رنگ رخساره خبر از سر ضميرم دهد. مبادا خانواده ام بفهمند من عاشق شده ام. ننگ رسوايي برايم تلخ تر از زهر هجر بود.

ديگر توجهي به اطرافم نداشتم. حواسم نبود كه هستي نيز در كنار من ذره ذره آب مي شود و دم برنمي آورد.

يكي دوبار هم در حياط دانشگاه مريلا و گلاب و سهند را ديدم كه با هم راه مي رفتند و مي گفتند و مي خنديدند اما آن هم برايم مهم نبود.

اسفند ماه در پيش بود اما من براي اولين بار در زندگي ام شوق نزديك شدن سالروز تولدم را نداشتم.

***

روز تولدم فرارسيد.صبح زود از خواب برخاستم تا به دانشگاه بروم.

آن روز در كمال تعجب شش دانگ حواسم به درس بود. نمي دانم چون تولدم بود اين قدر هوشيار شده بودم يا دليل ديگري داشت.

كلاس كه تمام شد با خوش حالي رويم را به سمت گلاب و مريلا كردم:«پا شيد!»

قرار بود آن ها به خانه مان بيايند. هستي به دانشگاه نيامده بود اما دلم شور او را نمي زد.

نقاب شيطنت در چهره ي دوست داشتني گلاب پديدار شد:« كجا؟ اگه فكر كردي واسه تولدت كادو خريديم كور خونديا!»

خنديدم و گفتم:« نخير! مي دونم از شما خسيسا آبي گرم نمي شه!»

اما هرچه اصرار كردم آن دو از جايشان بلند نمي شدند.

مثل كوآلاهاي تنبل سرجايشان نشسته بودند و تكان نمي خوردند. فقط با شوخي و خنده حرص مرا در مي آوردند.

كلاس تقريبا خالي شد. كسي نبود جز ما و البته آرش و سهند لعنتي.

آرش جلو آمد. دو دستش را به پشت گرفته بود. هراسان نگاهش كردم اما او لبخند ملايمي زد و دستش را جلو آورد.

يك بسته ي كادو پيچ به همراه يك يادداشت كوچك بود.

چند لحظه مكث كردم.

آهسته گفت:« تولدت مبارك...نمي خواي قبولش كني؟» و چشمك زد.

با تعجب گفتم:« به چه مناسبت؟»

-گفتم كه خانوم حواس پرت! تولدتون!

تعجبم چند برابر شد:«از كي تا حالا شما براي تولد من كادو تهيه مي كنين؟»

پاسخي نداد. رويم را به سمت گلاب و مريلا گرفتم كه با خونسردي ما را تماشا مي كردند.

با عصبانيت كيفم را برداشتم و از كلاس بيرون رفتم.

آرش و گلاب و مريلا صدايم زدند اما جوابي ندادم و به سمت بيرون از دانشگاه دويدم.

گلاب و مريلا به دنبالم آمدند. صدايم مي كردند. ايستادم.

وقتي نفس زنان به من رسيدند با پرخاش گفتم:« شماها چي كار كردين؟»

گلاب گفت:« مي گيم...مي گيم...اما امروز نه... تولدتو خراب نكن»

خواستم چيزي بگويم اما گلاب دوباره ملتمسانه گفت:« تو رو خدا...»

سعي كردم حماقتشان را فراموش كنم. به زور لبخندي زدم و با آن ها راهي خانه شديم.

پدر و مادرم و ارسلان به همراه خاله نسرينم در خانه بودند.

علي، پسرخاله ي كوچكم در حالي كه با ذوق بادكنكي را كه در دست داشت در هوا تكان مي داد روي مبل بالا و پايين مي پريد و ورجه وورجه مي كرد.

همگي را بوسيدم و آن ها هم تولدم را تبريك گفتند.

آن روز حسابي جشن گرفتيم . صداي موزيك را بلند كردم و به اعتراض پدرم اعتنا نكردم. پيش از فوت كردن شمع ها او را آرزو كردم.

هنگام باز كردن كادو ها رسيد. ابتدا كادوي پدر و مادرم را باز كردم.يك ساعت ظريف و زيبا بود. ارسلان برايم يك عروسك زشت خريده بود و خاله نسرينم برايم يك ادكلون خوش بو و گران قيمت خريده بود.

از پدر و مادر و خاله ام تشكر كردم. كادوي ارسلان هم كه تشكر نداشت!

موقع باز كردن كادوي مشترك گلاب و مريلا شد. يك سرويس بدلي بود

خسيس ها! حتي فاكتورش را هم در نياورده بودند:« نقره و بدليجات احسان»

انگار آسمان را به من هديه داده باشند!

با شوق برخاستم و هردوي آن ها را بوسه باران كردم.

مادرم خندان گفت:«دست دوستات درد نكنه مامان جان! اما چرا ما رو بوس نكردي؟»

شرمگين شدم و گونه ي پدر و مادر و خاله را هم بوسيدم.

و با شيطنت گونه ي ارسلان را گاز گرفتم. اما او به خاطر تولدم چيزي نگفت و خنديد.

با چنان اشتياقي دست بند و گوشواره ها و گردن بند را انداختم انگار كه واقعا از احسان هديه گرفته باشم!

پدرم و ارسلان از خانه بيرون رفتند تا گلاب و مريلا و خاله نسرين راحت برقصند. 

آن شب همه چيز در نظرم زيبا و رويايي بود.

فرداي تولدم وقتي به دانشگاه رفتم و چهره ي گرفته ي آرش را ديدم. تازه ياد اتفاق ديروز افتادم و با خودم گفتم امروز هر طور كه هست از مريلا و گلاب جوياي قضيه مي شوم.

هستي را ديدم كه در نظرم لاغرتر و ضعيف تر از هميشه آمد.

چه دوست بي وفايي شده بودم. جلو رفتم و دستم را دور گردنش انداختم:« سلام»

لبخند معصومانه اش را كه دلم برايش ضعف مي رفت بر چهره نشاند و يك بسته را به دستم داد:« تولدت مبارك»

-خيلي ممنون . چرا ديروز نيومدي عزيزم؟

صداي ضعيف و خش دارش قلبم را پاره پاره كرد:« من تابستون سال ديگه با عباس ازدواج مي كنم »

كمي سكوت كرد و بعد گفت:« مامانم گفت اگه ازدواج نكنم شيرشو حلالم نمي كنه. بابام هم گفت اگه نمي خوام با عباس ازدواج كنم همون بهتر كه بعد از تموم شدن درسم برنگردم شهرمون...چون ديگه دختر اونا نيستم...»

و گريه ي خفيفي سر داد.

غمگينانه سكوت كردم. نمي توانستم بيهوده دلداري اش بدهم. با خودم فكر كردم اگر يك روز من هم مجبور بشوم با كسي جز احسان ازدواج كنم چه مي شود؟

گلاب و مريلا همراه سهند از راه رسيدند. ديگر شورَش را در آورده بودند. دلم مي خواست سر هر سه ي آن ها را به ديوار بكوبم.

بعد از كلاس گلاب به طرفم آمد:« مياي بريم يه قهوه بخوريم؟»

بي هيچ حرفي قبول كردم.هستي به خوابگاه رفت و من و مريلا و گلاب براي خوردن قهوه به كافي شاپ نزديك دانشگاه رفتيم.

پس از سفارش قهوه رو به آن ها پرسيدم:« خب؟»

گلاب با انگشتانش بازي مي كرد:« تو واقعا از احسان خوشت مياد؟»

-فكر نمي كنم اومده باشيم اينجا كه راجع به حس من به احسان حرف بزنيم

مريلا با قلدري گفت:« جوابشو بده»

-خب آره

مريلا گفت:« آخه ديوونه ... تو خيلي بهتر از اون گيرت مياد. اون چي داره كه تو ازش خوشت اومده؟ شاهزاده ي سوار بر اسب سفيدت اينه خوش خيال؟»

گلاب گفت:« مي دوني فقط ديپلم داره؟ قيافه ش هم اصلا قشنگ نيست!»

خنديد:«يه كم فكر بچه ت باش!»

حرصم گرفت:«بهتر از اون مرتيكه ي هيزه كه هربار مياي باهاش حرف بزني با چشماش مي بلعتت!»

گلاب چهره اش را در هم كشيد:« اِ؟ نه خانوم كرم از خود درخته! و اِلّا چرا تا حالا ما رو با چشماش نبلعيده؟»

با عصبانيت گفتم:«چرا با چشماش؟ شايد فردا ديدي با دهنش درسته قورتت داد!»

شيطنت گلاب گل كرد:«آخي ! من حاضرم برم تو دهن اون اژدها! از اون گذشته ؛ از آن نترس كه هاي و هو دارد از آن بترس كه سر به تو دارد»

چهره ي احسان در نظرم نقش بست و نفهميدم چه طور اين واژگان بر زبانم جاري شدند:« معلومه از آن كه سر به تو دارد مي ترسم بس كه آقامون با هيبت و ابهته!»

خنديديم. اين من بودم ؟ اين چنين از آسمان رفيع به سراشيبي و حضيض سقوط كرده و غرور و نجابتم را از ياد برده بودم؟

قهوه را آوردند. مريلا گفت:« الحق كه آقاتون خيلي ايكبيري تشيف دارن!»

-مگه مي خوام عروسك بازي كنم كه خوشگلا رو جدا كنم؟ مي خوام زندگي كنم...عوضش احسان مردونگي داره... مي تونم تا آخر عمر بهش تكيه كنم. همين كه خودم خوشگلم كافيه! 50 درصد بچه مون به من بره حله!

خدايا اگر پدر و مادرم اين حرف ها را مي شنيدند باز هم فكر مي كردند دخترشان را خوب مي شناسند؟

گلاب و مريلا به زور مي خواستند از سهند و آرش تعريف كنند.

به شوخي سرم را به طرف آستينم گرفتم و عق زدم.

گلاب :« ما با سهند دوست شديم...»

-چشمم روشن كي بود كه به هستي مي گفت دوره ي آخرالزمون شده؟

مريلا گفت:« نپر وسط حرفش قسمت خوبش مونده ما جاي تو رو هم خالي كرديم!»

گلاب ادامه داد:«آرش به تو علاقه داره...»

گويي سقف بر سرم آوار شد:«چي؟»

چهره ي رنجور و نزار هستي را به خاطر آوردم.

پرخاش جويانه گفتم:« غلط كرده... از اون گذشته شما دو تا مگه از دل هستي خبر ندارين؟ غرورتون كه قربونش برم چسبيده به كف زمين به آرش هم مي گفتين...»

گلاب حرفم را بريد:« يه كم منطقي باش...آرش با اون همه دبدبه و كبكبه به هستي نگاه هم نمي كنه»

مريلا گفت:« اصلا همين كه تو چشمشو گرفتي جاي تعجب داره مي گه از همين غرورت خوشش مياد...»

با عصبانيت از جايم بلند شدم :« چه غلطا!»

و از كافي شاپ بيرون آمدم.توي مترو گريه مي كردم.توجه ديگران به من جلب شده بود اما اهميتي نمي دادم.

چرا دل ها به هم راهي ندارند؟ چرا آن كه دل به او بسته اي تو را نمي خواهد و آن كه به او علاقه اي نداري در پي توست؟ 

خدايا گناه من و هستي جز اين است كه دختر هستيم؟ يا در جامعه اي زندگي مي كنيم كه دختر ها حق انتخاب ندارند؟

به خودم گفتم ديگر با گلاب و مريلا حرف نمي زنم و تا پايان آن سال به عهدم وفادار ماندم.

قرار بود عيد به رامسر برويم و تا سيزده به در بمانيم.

ته دلم از اين كه از احسان دور مي شدم ناراحت بودم اما چون هميشه عاشق مسافرت هاي طولاني مدت بودم جرات نكردم مخالفتم را ابراز كنم.

به همراه خاله نسرين و خانواده اش و دايي افشين و عزيز جون به ويلايمان رفتيم.

بهار بود اما من زيبايي هاي طبيعت را نمي ديدم. ديگر ارغوان سابق نبودم كه با يك غنچه ي گل هم به وجد مي آمد.

گلستان در چشمم جهنم مي نمود. و چه راست گفته اند سالي كه نكوست از بهارش پيداست.

پيشامد تلخي در انتظارم بود و من بي خبر از همه جا چشم به راه آينده اي بودم كه مي خواستم در يك واژه خلاصه اش كنم: احسان

ديگران شاد بودند ومن غمگين بودم. آن ها مي خنديدند و من سكوت مي كردم.

هرچه خانواده ام علت را مي پرسيدند از پاسخ روشن طفره مي رفتم.

به زور لبخند مي زدم و خودم را سر پا نگه مي داشتم در حالي كه خدا مي داند در خلوتم در حال جان كندن بودم.

مادرم كه كم و بيش متوجه حالم شده بود مي گفت كه فكر مي كرده مسافرت حالم را جا مي آورد اما مثل اين كه بايد بعد از تعطيلات حتما مرا پيش روان شناس ببرد. اما چه سود كه طبيب من ديگري بود.

هرچه عقلم دل را نصيحت مي كرد كه اين مهر سوزان عاقبت خيري ندارد، راه به جايي نمي برد.

بالاخره تعطيلات تمام شد و به خانه بازگشتيم.

تنها حاصل كشاكش قلب و عقل اين بود كه به اين نتيجه رسيدم نمي خواهم او را ديگر ببينم. بلكه اين آتش رو به سردي گرايد.

تصميم گرفتم تمام تمركز خود را بر درس و امتحانات بگذارم تا ليسانسم را با معدل بالا بگيرم.

بايد به كنكور ارشد هم مي انديشيدم.

با پرهيز از ياد احسان ، رفته رفته حالم بهتر مي شد اما او فراموش نمي شد.

هر از گاهي حسي شبيه اضطراب دلم را چنگ مي زد اما خودم را توبيخ مي كردم و زندگي ام را ادامه مي دادم.

ديگر در دانشگاه به مريلا و گلاب روي خوش نشان ندادم و منت كشي هاي گلاب را نپذيرفتم.

مي ديدم كه ارتباطشان با سهند و آرش گرم تر مي شود اما برايم اهميتي نداشت.

دوري از گلاب و مريلا باعث شد رابطه ام با هستي گرم تر شود چون همدرد بوديم.

و ضمنا اين مزيت را هم داشت كه دوباره ارغوان با نشاط و خوش مشرب هميشگي شوم و با بقيه ي دخترهاي كلاس صميمي تر رفتار كنم.

پر سر و صدا شوخي مي كردم و سر به سر دوستانم مي گذاشتم.

قيل و قال مي كردم تا غوغاي درونم را سركوب كنم.

اواسط ارديبهشت ماه بود. با هستي از دانشگاه بيرون آمده بوديم كه آرش جلويمان سبز شد.

پرسيد:« مي شه باهاتون خصوصي صحبت كنم خانوم عطايي؟»

-نخير من با شما حرف خصوصي ندارم.

چهره ي هستي گلگون شد و لب هاي نازكش را از هم گشود:« من مي رم ارغوان جان!»

دستش را كشيدم....هنوز هم به خاطر آن كار خودم را نبخشيده ام...

گفتم:« عزيزم تو كه غريبه نيستي. اين آقا غريبه است...»

آرش گستاخانه گفت:« خب مي خوام ديگه غريبه نباشم. بذارين محرمتون شم!»

از شدت خشم در حال انفجار بودم و اين جمله ي آرش شعله ي كبريتي بود در انبار باروت من:« با من ازدواج مي كني؟»

ديگر حضور هستي را از ياد بردم.

اصلا يادم رفت كجا هستم و چه كساني ممكن است حرف هايم را بشنوند.

-با تو؟ تو چي داري كه فكر كردي من حاضرم باهات ازدواج كنم؟ نه كه خيلي چشم ديدنتو دارم!

-اما من فكر مي كنم همه ي اين جنگيدنا از سر علاقه س

-تو بيخود فكر مي كني! 

خواستم هرچه سريع تر از آن جا دور شوم كه آرش با خشم دستم را گرفت:« گوش كن لعنتي... من اهل ناز كشي نيستم...تا حالاشم اگه هر كي ديگه جاي تو بود...»

از اين كه به خودش اجازه داده بود دست مرا بگيرد دچار جنون شدم ديوانه وار دستم را از دستش بيرون كشيدم :« لعنتي خودتي! ديگه هم به من دست نزن عوضي!» 

دستم خراشيده شد اما نه به اندازه ي روحم.

دوان دوان از آن جا دور شدم.

نمي دانم بقيه ي آن روز را چه طور سپري كردم. روز هاي تلخ بعد از آن را هم به ياد ندارم.

وقتي به آن روز ها فكر مي كنم تنها آن غروب دلگير را به خاطر مي آورم كه بر زمينه ي ذهنم رسوب كرده...

بي حوصله جلوي تلويزيون دراز كشيده بودم و اصلا حواسم به برنامه ي مزخرفش نبود.

گوشي ام زنگ خورد. با بي حالي از جا بلند شدم و ديدم شماره ي زهرا يكي از هم دانشكده اي هايم است.

آن روز تلخ ترين و دردناك ترين خبر زندگي ام را شنيدم. هستي در حمام خوابگاه رگ دستش را زده و خودكشي كرده بود. 

بي هوش شدم.

***

با اين كه خانواده ي هستي در شهرستان زندگي مي كردند هستي در تهران به خاك سپرده شد.در هيچ يك از مراسم به خاك سپاري هستي عزيزم شركت نكردم.

خجالت مي كشيدم. از همه چيز و همه كس. از خودم، از دوستان و هم دانشكده اي هايم از اساتيد دانشگاه و از همه وحشتناك تر هستي.

بيمار شدم و تا يك هفته در بيمارستان بستري بودم. پليس براي دانستن علت خود كشي هستي دو سه بار به بيمارستان آمد .

بهار آن سال برايم تلخ ترين روز هاي عمرم بود.

حالم به جاي بهبودي رو به وخامت مي رفت و مجبور شدم به روان پزشك مراجعه و قرص آرام بخش مصرف كنم.

به اجبار خانواده ام در امتحانات پايان ترم شركت كردم و با كمترين نمرات عمرم فارغ التحصيل شدم.

دلم نمي خواست در هوايي كه آرش لعنتي در آن نفس كشيده وارد شوم . حتي از اين كه در معرض نگاهش باشم وحشت داشتم.

آن روز هاي اندوه بار نيز در گرد باد بي رحم زمان به هم پيچيده شد و گذشت.

خاله ام نسرين به خواست مادرم مدام به خانه ي ما مي آمد.

يازده سال از من بزرگتر بود اما به خاطر صميميتي كه بينمان بود خيلي بيشتر از يك خاله دوستش داشتم.

با او دردل مي كردم و از مرگ معصومانه ي هستي شكايت.

اما حرفي از احسان نزدم.

با مرگ هستي در كمال ناباوري مي ديدم كه ديگر احساسم نسبت به احسان سرد و كمرنگ مي شود.

در ازاي آن رنج عظيم و با آن بهاي گزاف گويا عقل من بازگشته بود.

تب تندم عرق كرده بود.

گاهي در خلوتم خودم را با او مي سنجيدم او مثل آرش نبود كه از او خاطره ي تلخي داشته باشم اما به هرحال هيچ چيز او با من متناسب نبود.

از نظر تحصيلات، چهره، سبك زندگي و مسلما در اساس فكر و عقيده با هم اختلاف داشتيم.

خاله ام براي رفتن به جاهاي مختلف به من اصرار مي كرد و به زور مرا به پارك و يا خريد مي برد.

هر روز مي آمد و مي گفت:« ارغوان بريم استخر؟»

-دوست داري پيانو يا يه ساز ديگه ياد بگيري؟

-بريم كلاس زبان فرانسوي يا آلماني ثبت نام كنيم؟

-ديگه شعر نمي گي؟ يه دوست ناشر دارم باهاش صحبت كنم؟

گاهي نمي توانستم در مقابل اصرارهايش مقاومت كنم .

هفته اي سه بار با او به شنا مي رفتم. مادرم هم به زور نامم را در يك كلاس بسكتبال نوشت.

آن ها نمي دانستند من تمام علايق كودكي ام را پشت سر جا گذاشته ام.

شهريور ماه از راه رسيد. حالم بهتر شده بود اما ديگر نشاط و شادابي پيشين را نداشتم. ديگر احسان هم برايم اهميت چنداني نداشت.

حتي يكي دو بار كه جلوي ساختمان او را ديدم جواب سلامش را ندادم.

آن بي چاره از هيچ كجا خبر نداشت و شايد هم از بي ادبي من مي رنجيد.

اما من مي ديدم كه اين طور برايم بهتر است.

با خودم گفتم ديگر آدم شده ام.

به اصرار خاله و مادرم قرار شد به شب شعر بروم.

خنده دار بود اما مني كه چشمه ي شعرم خشكيده بود دفتر شعرهاي سال هاي قبلم را برداشتم تا با آن حال نزارم شعرهاي سرشار از شور و نشاطم را بخوانم!

وقتي براي اولين بار به آن جلسه ي شعر رفتم از ديدن پيام خشكم زد.

گوشه اي ايستاده و مشغول صحبت بود. گويا او از ديدن من جا نخورد.

براي چند لحظه ي كوتاه به من نگاه كرد و بعد رويش را به سمت خانمي گرفت كه با او مشغول صحبت بود.

به چهره ي خاله نسرين نگاه كردم اما حوصله ي كنكاش نداشتم كه مي دانسته پيام هم در اين جلسه حضور دارد يا نه.

پيام كت و شلوار خاكستري پوشيده بود. موهايش كوتاه تر از هميشه بود و چند تار سفيد در آن ها ديده مي شد.

نگاهش از پشت عينك سرد و بي روح بود.

نمي دانم چرا احساس مي كردم يك نفر قلبم را در مشتش مي فشارد. نفس كشيدن برايم سخت شده بود. دلم مي خواست پيام، پيام هميشگي باشد.

پسر عمو وحيد كه از ديدنش معذب نباشم و دست و پايم را گم نكنم.

خصلت هميشگي پيام آرامش بود. اما در آرامشش مهرباني و صميميت موج مي زد. اين پيام را كه در عين آرامش چون سنگ سخت بود نمي شناختم.

جلسه با خواندن شعري از محروم قيصر امين پور آغاز شد.

پيام آن را با صدايي سرشار از طمانينه مي خواند و من نمي فهميدم چرا اين گونه تنم به لرزه افتاده است.

مي خواهمت چنان كه تن خسته خواب را/ مي جويمت چنان كه لب تشنه آب را

بي تابم آن چنان كه درختان براي باد/ يا كودكان خفته به گهواره تاب را

محو توام چنان كه ستاره به چشم صبح/ يا شبنم سپيده دمان آفتاب را

ديگر نتوانستم تحمل كنم. از جايم بلند شدم و با عجله بيرون آمدم.

هواي آزاد باعث شد دوباره نفسم بالا بيايد.

خاله نسرين به دنبالم آمد:«چي شد ارغوان؟»

-خاله حالم خوب نيست بيا برگرديم.

-آخه عزيزم درست نيست. اسمت توي ليسته توي جلسه هم حضور داشتي اون وقت هيچي نشده بياي بيرون؟

عصبي شدم:« هيچي نشده؟ هيچي نشده؟ مي خواستي چي بشه؟ مي خواستي پيام خوردشدنمو ببينه كه ديد. بفهمه داغونم كه فهميد. دلم شكسته خاله نذار غرورمم بشكنه»

خاله نسرين بي آن كه حرفي بزند سوار ماشين شد و من هم سوار شدم.

اما حركت نكرد. آهسته پرسيد:« دلت براي چي شكسته؟»

خدايا اين چه حرفي بود كه من زدم؟ چه كسي دلم را شكسته بود؟ اصلا چه زماني دلم شكسته شده بود كه خودم نمي دانستم؟

پاسخي ندادم. خاله گفت: « گناه دل شكسته ت گردن پيامه؟»

-نه گناه دل شكسته ي پيام گردن منه. اصلا واسه همين گناهه كه دارم تاوان پس مي دم...»

خاله ماشين را روشن كرد و به راه افتاديم.

در سكوت مي انديشيدم:«آره دلم شكسته . خودم دلمو شكوندم. همون روزي كه دلم براي احسان لرزيد و جلوشو نگرفتم. همون روزي كه پيام التماس كرد و من به حرفاش توجه نكردم.

همون روزي كه هستي خواست بره اما من بي شوعور نذاشتم...»

چانه ام لرزيد و اشك هايم سرازير شد.

خاله نيم نگاهي به من انداخت و دستمال كاغذي را به طرف من گرفت.

بي چاره او هم به گريه هاي گاه و بي گاه من عادت كرده بود. ديگر نه سوالي مي كرد نه سعي مي كرد جلوي گريه هايم را بگيرد.

از خاله خواهش كردم مرا به خانه ي خودشان برساند. خاله نسرين گوشي اش را برداشت و با شوهرش تماس گرفت:« الو...سلام رضا جان. ..من امروز خودم مي رم دنبال علي تو به كارت برس....نه عزيزم نگران نباش چيزي نشده فقط من و ارغوان زودتر از جلسه برگشتيم. ...آره خيالت راحت باشه... قربانت... خدافظ»

با شرمندگي گفتم:« تو رو خدا ببخشيد خاله تو رو هم از كار و زندگي انداختم.»

خاله نسرين لبخند زد:« نه نترس. از كار و زندگي نيفتادم. فقط تو زودتر به زندگيت برگرد. دوستات الان دنبال كار و كنكورن جنابعالي با خيال راحت پي خوش گذروني!»

با خودم فكر كردم چه بهتر كه از آن دوست هاي ناباب فاصله بگيرم و ديگر با آن ها روبه رو نشوم.

لب به اعتراض گشودم:« خاله همش تقصير تو و مامانه منو به زور مي فرستين شنا و بسكتبال . بعد هم مي گين اومدم دنبال خوش گذروني؟»

رويم را به سمت پنجره گرفتم:« خاله تو خبر داشتي؟»

-از چي؟

-معلومه. از اين كه پيام هم اون جاس...

-خب آره...

-پس بگو. با نقشه مي خواستين منو بفرستين اون جا كه چي؟ فكر كردين دوباره ببينمش نظرم عوض مي شه؟

-نخير. تو هم نظرت عوض شه اون ديگه نمي خواد. فقط خواستم توي جو شعر بياي. دوباره خودتم شعر بگي. با ورزش خدا رو شكر از نظر جسمي رو به راه شدي. گفتم با شعر از نظر روحي هم بشي همون ارغوان هميشه»

اين جمله چون ناقوس در گوشم زنگ زد:« اون ديگه نمي خواد»

در حالي كه سعي مي كردم لحنم بي تفاوت باشد پرسيدم:« ازدواج كرده؟»

خاله گفت:« مثل اين كه با دختر خاله ش قرار مدار گذاشتن..»

ناراحت شدم. واقعا ناراحت شدم. دلم مي خواست هنوز عاشقم باشد. پس بگو براي چه اين قدر خونسرد بود. پيام هميشگي نبود. 

ناخودآگاه از ذهنم گذشت:« خوش به حال دختر خاله اش!»

خاله جلوي در خانه ي خودشان نگه داشت و كليد را به طرف من گرفت:«بيا عزيزم. من مي رم دنبال علي. تا نيم ساعت ديگه ميام»

كليد را از او گرفتم و در را باز كردم.

آرام آرام از پله ها بالا مي رفتم. 

در ِ آپارتمان را كه باز كردم كليد برق را نزدم. اشك در چشمانم دويد:« پس ازدواج كرده!»

خودم هم سر از احوال خودم در نمي آوردم. اگر من پيام را دوست نداشتم پس چرا براي ازدواج او ناراحت شدم؟ ياد شب خواستگاري افتادم. مگر نگفت با خودم كنار ميام يا مي جنگم؟ مگر نگفت پشت خودمو به خاك مي خوابونم؟ مگر نگفت از بچگي تو را دوست داشتم؟

گريه كردم. تقريبا ده دقيقه گريه كردم. تا اين كه گوشي همراهم زنگ خورد.

مادر بود:« ارغوان جان؟ نسرين گفت برگشتين خونه...

-آره مامان

از گرفتگي صدايم ترسيدم اما مادرم آن چه را كه نبايد؛ فهميد:« گريه كردي؟»

نتوانستم خودداري كنم و دوباره به هق هق افتادم:« آره..... مامان! چرا منو فرستادي اونجا؟ مي خواستي جلو پيام سنگ رو يخ بشم؟ كه بفهمه ناراحتم؟ كه بدونه....»

نتوانستم ادامه بدهم. مادرم گفت:« نه عزيزم... پيام كه ديگه كاري با تو نداره. قراره ازدواج كنه...»

اندوهگين تر شدم اما صدايم را صاف كردم:« اِ...چه خوب! مباركه!»

طفلكي مادرم فكر كرد با اين حرفش خوش حالم كرده براي همين ادامه داد:«آره با دختر خاله ش . دختره 27 سالشه فوق ليسانس روان شناسي داره...پيام زير بار نمي رفته اما....تا الان ديگه بايد مامان باباش راضيش كرده باشن...»

مادرم بحث را به خودم كشاند و سفارش كرد قرصم را سر وقت بخورم و مواظب خودم باشم. با او خداحافظي كردم.

وقتي از جلسه بيرون مي آمدم فكر مي كردم ديگر به آن جا نخواهم رفت. اما حالا نظرم عوض شده بود. حالا كه سدي بين من و پيام وجود داشت بايد خودم پشت او را به خاك مي خواباندم.

دوباره همان ارغوان شاداب مي شدم تا به او نشان بدهم سر پا مانده ام و بابت از دست دادن او ذره اي هم متاسف نيستم.

بايد به او نشان مي دادم آن كه اين ميان ضرر كرده اوست نه من. دلم مي خواست پشت نقاب غرورم پنهان شوم و حسرتِ داشتنم را بر دلش بگذارم.

***

آن شب پا به پاي پسرخاله ام علي مي دويدم و با او بازي مي كردم.

خاله و شوهر خاله ام تعجب كرده بودند اما با آن ها هم شوخي مي كردم و مي خنديديم.

دلم نمي خواست به خانه مان برگردم. كاش از آن جا اثاث كشي مي كرديم. كاش ديگر به ياد احسان هم نمي افتادم مبادا اين آتش ِ زير خاكستر شعله ور شود. مبادا اين زخم رو به التيام سر باز كند.

دوباره براي زندگي ام انگيزه پيدا كرده بودم:« به خاك افكندن پيام»

صبح روز بعد به خانه رفتم. براي عصر، وقت آرايشگاه گرفتم تا موهايم را كوتاه كنم.

در حالي كه به موزيك گوش مي كردم و با آن مي خواندم اتاقم را مرتب مي كردم.

قفسه ي كتاب ها و ويترين عروسك هايم را بيرون ريختم تا آن ها را دوباره بچينم.

كسي علت شادي ام را نمي دانست.

ارسلان مدام مي پرسيد:«چيه دوباره شارژ شدي؟»

يا مي گفت:« نكنه خاله چيزخورت كرده؟ بيا جلو دهنتو بو كنم ببينم!...»

و من مي خنديدم و به كارم ادامه مي دادم.

مادرم گفت:« اگه مي دونستم خبر ازدواج پيام اين قدر خوش حالت مي كنه خودم خيلي قبل تر از اينا براي پيام آستين بالا مي زدم!»

تصنعي خنديدم.

بعد از آرايشگاه با مادرم به خريد رفتم و يك كت سفيد، يك سارافون شكلاتي و يك جفت بوت خريدم.

به خانه كه برگشتيم براي امتحان لباس هايم جلوي آينه ايستادم.

به چشم هايم در آينه خيره شدم و به خودم گفتم:« 22 سالته اما هنوز ثبات شخصيت نداري...»

آن شب هم گذشت. فرداي آن روز ساعت 6 عصر جلسه ي شعر ديگري برقرار بود. دلم مي خواست شيك و آراسته ظاهر شوم اما دلم شور مي زد.

با خودم مي گفتم اگر دوباره فيل پيام ياد هندوستان بكند چه؟! اگر به خاطر من نامزدي اش را با دختر خاله اش به هم بزند؟

اگر آرامشش را بار ديگر از او بگيرم و بي قرارش كنم چه؟

خدايا من دختر هوس بازي نيستم. نمي توانم به خاطر دل خودم زندگي ديگري را خراب كنم. 

بالاخره تصميم نهايي ام را گرفتم.

نمي خواستم پيام را در انتخاب دختر خاله اش مردد سازم. من كه به پيام علاقه اي نداشتم چرا بايد زندگي او را برايش جهنم مي كردم؟

برخلاف فكر روز قبل لباس ساده اي پوشيدم. مثل هميشه آرايش ملايم و دخترانه اي كردم.

مي خواستم از شعر لذت ببرم نه اين كه با پيام و نامزدش مبارزه كنم.

تا عصر كه خاله نسرين بيايد خودم را با فال حافظ سرگرم كردم.

بعد از مرگ هستي به خاطر شرايط روحي ام پدر و مادرم صلاح نمي ديدند تنها به بيرون بروم. براي همين خاله نسرين شده بود مسئول كارهاي من.

او برخلاف مادرم شاغل نبود و الحق كه با جان و دل به من كمك مي كرد.

خاله مرا رساند و گفت كه ساعت 5/8 پدرم براي بازگشت به دنبالم خواهد آمد.

وقتي براي دومين بار به جلسه پاگذاشتم تازه به گوشه و كنار آن مجتمع فرهنگي نگاه انداختم.

سالن همايش، يك كتاب خانه ي بزرگ و دفتر مديريت و آبدار خانه اجزاي طبقه ي اول آن ساختمان زيبا را تشكيل مي دادند.

دلم مي خواست بدانم راه پله به كجا ختم مي شود اما كنجكاوي نكردم.

پوسترهاي فراخوان جشنواره هاي مختلف به ديوارها زده شده بود.

پيام اين بار تنها ايستاده بود و يك فنجان چاي در دست داشت.

لبخند كمرنگي زدم و سرم را به نشانه ي سلام پايين آوردم. او لبخند صميمانه تري زد و در عين پايين آوردن سرش، لب هايش را نيز براي گفتن سلام تكان داد.

جلسه آغاز شد. اين بار شعري كه پيام براي ابتداي كار خواند عاشقانه نبود و خدا را شكر من هم آرامش داشتم. برخلاف آن چه فكر مي كردم تنها بخشي از جلسه براي خواندن شعرها و نقد و بررسي بود.

گويا در هر جلسه يك موضوع براي بحث از بين شعرها انتخاب مي شد و در نيم ساعت پاياني جلسه هم مشاعره داشتند.

سطح شعر بچه ها يكسان نبود. همان طور كه سبك سرودن و عقايدشان .

فضاي برخي شعرها نااميدانه بود و برخي سرشار از اميد و شادابي.

شعري كه پيام سروده بود غمگين و اندوه بار بود. اما شعري كه من براي خواندن انتخاب كرده بودم - مثل اغلب سروده هايم- دربردارنده ي حس نشاط و شادي بود.

وقتي نوبت نقد شعرها مي رسيد از اطلاعات پيام شگفت زده مي شدم و در دل او را تحسين مي كردم.

ناگفته نمانَد كه هنگام نقد شعر من او هيچ نظري نداد و من از اين بابت از او رنجيدم. اما هنگام نقد شعر او من از فضاي اندوهگين و نااميدانه ي حاكم بر شعر گله كردم و او هم در مقام دفاع بر آمد و گفت كه فكر مي كند هر شاعري حق دارد انديشه هاي شخصي خود را دنبال كند.

موضوع بحث آن جلسه از شعر يكي از دخترها كه از عدم تساوي حقوق زن و مرد گله كرده بود بر آمد و من در اين باره سكوت كردم و فقط شنونده بودم.

چون در عقايدم به ثبات نرسيده بودم. مشاعره هم قرار بود فقط از شعرهاي فردوسي باشد و به خاطر همين من كه آشنايي چنداني با شاهنامه نداشتم در آن شركت نكردم.

پيام و يك آقاي ديگر تا دورهاي طولاني مشاعره كردند و درنهايت آن آقا - كه بعدها فهميدم او هم دانشجوي دكتراي ادبيات است و كاوه اميري نام دارد-

برنده شد.

جلسه كه تمام شد پس از خداحافظي جمعي، از جايم برخاستم و بيرون رفتم. پدر هنوز نيامده بود.

جلوي ساختمان به انتظار پدر ايستادم كه پيام از ساختمان بيرون آمد.

طبق معمول تيپ رسمي داشت و كت و شلوار سورمه اي با پيراهن سفيد پوشيده بود. در يك دست سوئيچ ماشينش را در دست گرفته بود و در دست ديگر كيفش را .

مي خواست از مقابلم رد شود اما انگار پشيمان شد. ايستاد و گفت: « خيلي وقت بود شعراتونو نشنيده بودم. مثل هميشه زيبا و اميد بخش بود. بعضي وقتا باورم نمي شه اينا رو خودتون گفته باشين.»

خنديدم و گفتم:« چرا؟ مي خواين بگين خودم زيبا و اميد بخش نيستم؟»

با صداي بلند خنديد و گفت:« منظورم اين نبود... اما راستشو بخواين...زيبا هستين ولي اميد بخش نيستين!...»

كنايه اش را نشنيده گرفتم و گفتم:« به هرحال از اين كه منو در جمعتون پذيرفتين خيلي ممنونم!»

او گفت:«اختيار دارين... باعث سرافرازي ماست كه شما هم حضور داشته باشين..»

با شيطنت گفتم:« فقط باعث سرافرازي شماست يا اين كه بقيه ي دوستاتونم اين عقيده رو دارن؟»

شرمگين شد و من بابت شوخي نابه جايم ناراحت شدم.

سرش را پايين انداخت و گفت:« به خانواده سلام برسونين...با اجازه...»

يكي دو قدم كه دور شد صدايش زدم:«آقا پيام!»

برگشت:«بفرمايين...»

-ببخشين يادم رفت ازدواجتونو تبريك بگم.... ايشالا خوش بخت بشين...

مكث كرد. سوئيچش را در دست چرخاند و گفت:« كي به شما گفته من ازدواج كردم؟»

جا خوردم. يعني ازدواج نكرده بود؟

-مادرم...گفتن با دخترخالتون نامزد كردين...من كه ايشونو نديدم اما حتما خانوم برازنده اي هستن.

با تاخير جواب داد:« برازنده هستن اما من با ايشون ازدواج نكردم...»

دوباره خواست برود اما پشيمان شد:«مثل اين كه عمو منصور زيادي تاخير كردن...دير وقته. اگه اجازه بدين من برسونمتون...»

-نه خيلي ممنون...الاناس كه برسن

و توي دلم گفتم:« مگه ديوونم كه با تو برگردم؟»

پيام گفت:« هر طور كه مايلين...»

به طرف ماشينش رفت و سوار آن شد اما حركت نكرد.

دقايقي بعد پدرم رسيد و بابت تاخيرش از من عذر خواهي كرد.پيام هم ماشينش را روشن كرد و به راه افتاد.

از اين كه پيام آن جا مانده بود تا مراقب من باشد خوش حال شدم.

تقريبا ساعت 10 شب بود كه يك اسمس از شماره اي ناشناس به گوشي ام رسيد:« دلم برات تنگ شده...»

با خودم گفتم حتما اشتباه گرفته و بي خيال شدم. دقايقي بعد اسمس ديگري از همان شماره دريافت كردم:« ديگه لايق جواب دادن هم نيستم ارغوان خانوم؟»

با ترديد انگشتانم را روي صفحه ي گوشي لغزاندم:«شما؟»

كمتر از يك دقيقه براي رسيدن پاسخ اسمس زمان گذشت اما همان لحظات كوتاه برايم دلهره آور بود. گوشي ام را سايلنت كردم تا صداي اسمس روي اعصاب ضعيفم خط نكشد:« يه بنده خداي عاشق كه از عنايت شما به صفات لعنتي و عوضي ملقب شده!»

آرش!

خوب كردم ! چه قدر هم اين صفات برازنده اش بودند. اصلا به چه حقي به من مي گفت دلم برايت تنگ شده؟

او براي من تداعي كننده ي خاطراتي بود كه به شدت از آن ها گريزان بودم.

ياد هستي، چهره ي معصومانه و مرگ غريبانه اش به جانم آتش مي زد.

يك لحظه از رنج و نفرت به خودم لرزيدم و معده و گلويم سوزش گرفت. انگار اسيد معده ام بالا زده بود.

با رعشه ي ناخود آگاهي كه دستم به آن دچار شده بود پاسخش را دادم:« هستي منو ازم گرفتي ديگه چي مي خواي؟»

-من هستي تو رو از تو گرفتم يا تو كه فكرت يه لحظه هم از سرم بيرون نمي ره؟

احمق! پوزخند زدم و نوشتم:« منظور من، هستي ، دوستم بود»

-آهان! از اون لحاظ! - آيكون لبخند- بابت مرگ هستي خانوم متاسفم ولي ببخشيد نمي فهمم اين موضوع چه ربطي به من داره؟

با خودم گفتم:« چه لبخندي هم مي زنه برا من! مگه من با تو شوخي دارم؟ اونم سر عزيزترين دوستم؟ ولي..........خب...حق داري كه ندوني هستي به خاطر تو خودشو تباه كرد»

با كمي تاخير جواب دادم:« بي خيال... كمكي از دستم برمياد كه بهتون بكنم؟»

براي دريافت پاسخ چندان معطل نشدم:« كمك كه بله! چه جورم! - آيكن چشمك- ولي نمي تونم با اسمس حرفامو بزنم اشكالي نداره بهت بزنگم؟»

اه! خاك بر سر من! مي خواستم با اين حرفم به مكالمه مان حالت رسمي بدهم ولي بدتر روي او را باز كردم!

-متاسفم ولي فكر نمي كنم موضوع، اون قدر اورژانسي باشه كه بخواين اين موقع شب تماس بگيرين...

-اورژانسي كه هست... ولي اگه بدموقعس فردا زنگ مي زنم اشكالي نداره؟

-نه . فقط اميدوارم واقعا موضوع مهمي باشه كه به خاطرش مي خواين از من كمك بگيرين...

-مهمه...خيلي مهم...شب به خير...خواباي خوش ببيني...

ببيني؟ پس دال آخرش كجاست؟ اصلا با وجود يادآوري تو مگر به جز كابوس چيز ديگري هم مي شود ديد؟

پرده ي ياسي رنگ اتاقم به خاطر وزش نسيم شهريور ماهي جلو آمد. انگار ريه هايش را پر از هوا و نفسش را حبس كرده باشد؛ لحظه اي به همان شكل باقي ماند و بعد دوباره خالي از هوا شد.

تنفس پرده ها!

لبخندي به خيال شاعرانه ام زدم و وارد تراس شدم.

آفتاب صبحگاهي نيمي از تراس را روشن كرده بود. در سايه ي ديوار، روي صندلي سفيد فلزي نشستم و لحظه اي از سرمايي مطبوع لرزيدم.

روح باد در جسم درختان حلول كرده و آن ها را به تكاپو واداشته بود.

به تماشاي غوغاي گنجشك ها روي سيم هاي برق نشستم. 

كوچكتر كه بودم، سيم هاي برق را خط كشي دفتر آسمان مي ديدم!

بساط كباب پز در ميدان ِ ديدم تناسبي با حس و حال شاعرانه ام نداشت! صندلي ام را جلوتر كشيدم. گلدان هاي لبه ي تراس همسايه ي پاييني در معرض ديدم قرار گرفت.

همسايه ي پاييني ؟

لحظه اي مغزم مثل يك ليزر تمام قلبم را بازرسي كرد تا حسي را كه از تداعي همسايه ي پاييني به من دست داده بود آناليز كند.

اما...جستجوي بي نتيجه اي بود.ارور:هيچ حسي يافت نشد!

آواي ملايم بريتني اسپيرز - خواننده- گرچه خوشايند بود اما مرا از حس خوب خلوتم بيرون كشيد. گوشي ام را برداشتم. باز هم همان شماره ي ناشناس . دوست نداشتم نامش را در گوشي ذخيره كنم:«بله؟»

صداي پرنشاطش مرا به ياد گويندگان راديويي مي انداخت:« صبح عالي به خير!»

لبخند چموشي، بي اجازه ي من روي لبم نشست:« صبح شما هم به خير!»

-واي چه عجب شما يه روي خوش به ما نشون دادين! نه ! روي خوشم كه نه! لحن خوش! به هر حال منو اين همه خوش بختي محاله!

به زحمت ، لبخند ناخواسته ام را كه از شيطنت آرش در حال گسترش بود جمع و جور كردم و با صدايي كه سعي داشتم به آن لحن جدي بدهم گفتم:« امرتونو بفرمايين آقاي متين خو!»

آرش اين بار با لحن بچه هاي سرتق گفت:« نه ديگه... قرار نشد خوشي ِ از گلو پايين نرفته رو از دماغمون دربياري! آرش صدام كني راحت ترم...»

پرروي بي ادب! اين بار واقعا جدي شدم:«بله؟»

انگار خودش فهميد زيادي گرم گرفته...اهمي كرد و گفت:«خب...-صدايش را صاف كرد- چه خبر ارغوان خانوم؟ ما رو نمي بينين خوشين؟»

نيشخندي زدم و با صراحت گفتم:« بله! خيلي خيلي خوشم!»

تك سرفه اي كرد:« خب ...خدا رو شكر....ايشالا هميشه خوش باشين...ديگه چه خبر؟ براي آزمون ارشد مي خونين؟»

-فعلا نه... ولي قصدشو دارم...نمي خواين برين سر اصل مطلب آقاي متين خو؟

-مي شه اين قدر رسمي باهام حرف نزني؟

با نگاهم ابري را كه به آهستگي در حال عبور بود دنبال كردم:« در واقع من دارم با اين لحن ِحرف زدن به شما احترام مي ذارم اينم متوجه نمي شين؟»

انگار عصبي شد:« ولي من اين احترامو نمي خوام...راحت نيستم...داري به زور بينمون ديوار مي كشي كه چي؟»

-بين ما ديوار هست...دليلي نمي بينم بخوام با شما احساس نزديكي كنم. ترجيح مي دم شما هم با همين لحن باهام حرف بزنين....

-باشه... هر طور كه....شما بخواين...-نفس عميقي كشيد- .. من مي خوام يه بار ديگه ازتون درخواست ازدواج كنم.

-منم يه بار ديگه به شما مي گم كه جوابم منفيه...

-تو فقط...ببخشيد...شما فقط مي گين نه...بدون دليل... اصلا بدون اين كه بخواين منو بشناسين....

-مطمئن باشين به اندازه ي كافي ازتون شناخت دارم كه بخوام بهتون جواب منفي بدم. تقريبا 4 سال با شما هم دانشكده اي بودم. كلاساي مشترك زيادي داشتيم...

-آره ولي...اصلا...ما زياد با هم حرف نزديم....ببينين ارغوان خانوم...درست نيست كه شما به خاطر دو سه تا برخورد و كل كل هايي كه خاصيت جووني و دوره ي دانشجوييه روي من قضاوت كنين.... -صدايش را بالا برد- من تو همين بحثا عاشقت شدم ارغوان؛ مي فهمي؟

سكوتي بينمان برقرار شد. حرفي براي گفتن نداشتم. اين بار صداي آرام آرش، سكوت را كنار زد:« ببخشيد... من الان پيشت نيستم كه بتونم تاثير حرفامو تو چهره ت بخونم. هر چند.... مي تونم حدس بزنم برعكس بقيه ي دخترا به جاي ذوق زده شدن عصبي شدي.... خيله خب...تو از من خوشت نمياد...به هر دليلي؛ بماند....قبول...ولي...ولي بهم يه فرصت بده....بذار اوني بشم كه مي خواي...قول مي دم همه ي خاطرات بَدو از ذهنت پاك كنم...باشه ارغوان؟»

دوباره يادش رفت شناسه ي جمع به كار ببرد. اما...خواهشي كه در صدايش موج مي زد به نحو غريبي مرا به شب يلدا مي برد.

شبي كه پيام، همين خواهش را با جملاتي ديگر بيان كرده بود.

حالا كه ماه ها گذشته و من قاعدتا بايد پخته تر شده باشم چه جوابي بدهم؟

نفس كلافه اي كشيدم:« باشه... اما قول نمي دم اين فرصت براي شناخت به ازدواج ختم بشه؛ باشه؟»

آرش هيجان زده گفت:« باشه... همين كه قبول كردي به درخواستم فكر كني ازت ممنونم...مي شه...مي شه يه جا قرار بذاريم همديگه رو ببينيم؟»

-به اين زودي؟

-نه...يعني...هر وقت كه تو بخواي...نه! شما بخواين! - و مثل بچه ها خنديد-

احساس مي كردم با يك پسربچه ي تخس و بازيگوش طرفم.

لبخند زدم:« باشه...من روزاي زوج از ساعت 9 تا 11 صبح و روزاي فرد 4 تا 5/5 عصر كلاس دارم...آهان! چيزه...يه كلاسي هم هست 6 تا 5/8 روزاي زوجه... وقتاي ديگه م آزاده...

آرش دوباره سرخوشانه خنديد:«ايول بابا! چه خبره اين همه كلاس؟ لطفا اين وسط مسطا يه وقتي هم به ما بدين خانوم مهندس!»

خنديدم:«همينه كه هست!»

-خب...امروز روز فرده... اشكالي نداره بعد ِ كلاس عصر بيام دنبالتون؟

-راستش من اين كلاسا رو با خالم مي رم با ايشونم برمي گردم... شما آدرس بدين...من تقريبا شيش و نيم - هفت خودمو مي رسونم...

-خب اگه اجازه بدين...يعني خانوادت موافق باشن... من بيام در خونه، اين جوري بيشتر فرصت مي كنيم برا حرف زدن...خودم هم بَرِت مي گردونم... 

-ضمير ها را يكي در ميان مفرد و جمع مي گفت!-

-خانواده ي من شما رو نمي شناسن...بعدشم بهتون گفتم كه ممكنه اين آشنايي، منجر به ازدواج نشه...جلوي همسايه ها صورت خوشي نداره من سوار ماشين شما بشم....

آرش با لحن دلخور گفت:« باشه... پس من آدرسو براتون اسمس مي كنم»

بعد از خداحافظي نگاهي به سراسر حياط انداختم.

شايد وقتش رسيده بود كه با خودم روراست مي شدم.

احسان مرا نمي خواست.

و من نمي توانستم رنج خواسته نشدن را تاب بياورم و عاشق بمانم.

ذات دختر در طلب شدن است نه طلب كردن....

گرچه دست جبر روزگار ، اين قانون نانوشته را رقم زده است اما برخلاف جريان عمومي و عرف جامعه شنا كردن از دختر جواني چون من برنمي آمد.

از باشگاه بسكتبال كه بيرون آمدم صورتم به خاطر بازي و دويدن سرخ شده بود.

نگاهي به خاله نسرين انداختم كه امروز زياد سرحال نبود.رنگ چهره اش هم برخلاف من سفيد سفيد شده بود. دستم را به دور بازويش حلقه كردم:« خوبي خاله؟» سرش را به آرامي تكان داد:« يه كم سرم گيج مي ره»

-هنوز پاييز نشده سرما خوردي؟

پيش از آن كه فرصت كند جواب مرا بدهد خم شد و حد فاصل درخت و جوي آب بالا آورد. شوكه و وحشت زده بودم. دستم هنوز دور بازويش بود و متقابلا من هم كمي خم شدم:« خاله...خاله خوبي؟»

بي توجه به افرادي كه اطرافمان ايستاده و به اين منظره نگاه مي كردند دوان دوان وارد باشگاه شدم و با دست لرزان يك ليوان يك بار مصرف جدا كردم و آن را تا نيمه از آب سرد كن پر كردم و دوباره از باشگاه بيرون آمدم.

خاله يك دستش را به درخت گرفته بود و هنوز عق مي زد. اما ديگر چيزي بالا نمي آورد.

ليوان را به طرفش گرفتم:« بخور خاله...بايد بريم درمانگاه»

سرش را نفي كنان تكان داد و دوباره عق زد.

-به آقا رضا زنگ بزنم؟

دستش را به علامت نه بالا آورد و ليوان آب را گرفت.

كمي آب كه خورد اشك در چشم هايش جمع شد:« لباسم خراب شد»

لبخند زدم:« واسه لباست گريه مي كني خاله؟ نيگاش كن تو رو خدا ! مث بچه ها شدي»

سوييچ را به طرف من گرفت:« نمي تونم رانندگي كنم.»

سوييچ را گرفتم و دستم را به دور بازويش انداختم:«خيله خب...بايد بريم دكتر»

او را پا به پاي خودم آوردم و بعد از سوار كردنش ماشين را دور زدم تا پشت فرمان بنشينم.

پيش از آن كه ماشين را روشن كنم گفت:« نمي خواد بريم دكتر...منو برسون خونه...»

-نمي شه عزيزم با اين حالت...

-من خوبم...علي رو گذاشتم خونه ي مادر رضا...زنگ مي زنم رضا كه داره از سركار برمي گرده سر راه علي رم بياره خونه...بچه م الان كلي بهانه مي گيره...

-قربونت برم خاله يه كمي هم فكر خودت باش نيم ساعت اين ور اون ور فرقي به حال علي نمي كنه...رنگت پريده...بايد...

-گفتم كه نه!

صدايش در عين تحكم بغض دار بود.

هواي داخل ماشين تهوع آور بود.

نگاهي به مانتوي كثيف شده ي خاله انداختم و هردو شيشه را تا آخر پايين دادم.

دستش را روي داشبورد گذاشت بعد هم كمي به جلو خم شد و سرش را روي دستش گذاشت.

-پس من زنگ مي زنم به آقا رضا...از سركار كه اومد با هم برين دكتر

جوابي نداد. صداي بالا كشيدن بيني اش را كه شنيدم تازه فهميدم گريه مي كند.

-چي شده خاله؟

سرش را همان طور كه روي دستش بود كمي به طرف پنجره چرخاند و گفت:« لازم نيست بريم دكتر... خودم مي دونم چمه...»

يك لحظه انگار خون بدنم از گردش ايستاد.

با اين كه باد ملايم و نسبتا خنكي به داخل ماشين مي وزيد حس كردم نمي توانم نفس بكشم.

چند لحظه طول كشيد تا صدايم را پيدا كنم. با لكنت گفتم:« خ...خو...خب؟»

سرش را از روي داشبورد برداشت و به من نگاه كرد. زير چشم هايش به خاطر ريختن ريمل سياه شده بود. اما نگاه خيسش يكباره رنگي از شيطنت گرفت:«نترس! احتمال زنده موندنم هس!»

اي كاش يك نفر هم به من آب مي رساند. دهان و گلويم خشك و تلخ شده بود.

به زحمت دهانم را باز كردم:« خاله اذيت نكن... چت شده؟»

با دستش اشك هاي گونه اش را پاك كرد اما با اين كار گونه هايش هم رنگ سياه گرفت:« من رضا رو مي كُشم!»

-براي چي؟

دوباره بغض كرد:« آخه حامله م!»

گوشم حرفش را شنيد اما انگار مغزم قصد تفسير پيام دريافتي را نداشت!

چند ثانيه جمله ي نامفهومش در سرم تاب خورد و بعد نفسم را محكم بيرون فرستادم:« همين؟ من فكر كردم چت شده!»

با عصبانيت ادايش را در آوردم:« احتمال زنده موندنم هس! هه هه ! لوس بي مزه!»

خنديد:« واي ارغوان بايد قيافه ي خودتو مي ديدي! شده بودي عين اينا كه دارن فيلم ترسناك مي بينن!»

خنديدم:« خب چرا گريه كردي ديوونه؟ بايد خيلي هم خوشال باشي!»

-من اين بچه رو نمي خوام... از اولم با رضا طي كرده بودم كه يه بچه بيشتر نمي خوام....

-مگه دل بخواه توئه؟ خدا اين بچه رو داده....تازه تو نه محصلي نه شاغل.... راحت مي توني از پس يه بچه ي ديگه بربياي. علي هم كه پسربچه ي شيطوني نيس...مثل آقا رضا آروم و بي سرو صداس... اگه جاي مامان من بودي هم شاغل بودي هم دوتا بچه ي قد و نيم قد زلزله داشتي چي كار مي كردي؟

-خودمو حلق آويز مي كردم!

خندان، ماشين را روشن كردم:« ديوونه!»

بعد از رساندن خاله نسرين به خانه و پارك كردن ماشينش در پاركينگ به سمت خانه ي خودمان كه فاصله ي چنداني با خانه ي آن ها نداشت راه افتادم. 

گام هايم بيشتر شبيه لي لي بود. خيلي دلم مي خواست خبر بارداري خاله را به مادرم بدهم اما از من قول گرفت فعلا چيزي نگويم.

صداي اسمس گوشي ام بلند شد. چون شماره ،ناشناس بود خواستم نخوانده حذفش كنم كه چشمم به آدرسي افتاد كه مسج شده بود.

تازه ياد آرش افتادم. نگاهي به ساعت گوشي ام انداختم. 5 دقيقه به 6 بود. گوشي را در كيفم انداختم و گام هايم را سريع تر كردم.

هيجان زده بودم. نمي دانم شادي ام از شنيدن خبر بارداري خاله نسرين بود يا چيز ديگري.

از خيابان رد شدم و خواستم وارد كوچه شوم كه ضربه اي به پشت پاهايم خورد و مرا نقش زمين كرد. بلافاصله صداي جيغ لاستيك هاي خودروي پشت سرم را شنيدم و بعد باز شدن در و ...

-خانوم....خانوم حالتون خوبه؟

غير ممكن بود اين صداي گرم و گيرا را نشناسم.

سرم را بالا گرفتم و دوباره با آن چشم هاي درشت ميشي رنگ كه حالا به خاطر وحشت زدگي درشت تر هم شده بود درگير شدم.

انگار تازه چهره اش را مي ديدم.

صورت گرد و چانه اي كه چاه زنخدانش اساطيري بود.

ابروهاي مشكي كه تا نزديكي شقيقه امتداد داشت.

بيني استخواني متوسط و لب هاي كلفت گوشتي 

و البته همان ريشي كه به نظر نمي رسيد به خاطر مذهب گذاشته باشد.

پيراهني خاكستري، استيل عضلاني اش را به نمايش گذاشته و زنجيري نقره اي گردن كشيده اش را زينت داده بود.

اين بار با صدايي كه رنگ آرامش داشت مرا از ادامه ي آناليز ظاهرش بازداشت:« صدمه اي نديدين خانوم عطايي؟ مي خواين برسونمتون بيمارستان؟»

هنوز گيج بودم. صدمه؟ من از تو بزرگترين صدمه را ديده ام.

گرچه هيچ گاه نفهميدي. 

بي آن كه چيزي بگويم از جا بلند شدم و لباس هايم را تكاندم.

-شما كه منو زهله ترك كردين خانوم! خدا رو شكر مث اين كه حالتون خوبه!

آرام گفتم:« خيلي ممنون.» و به طرف خانه حركت كردم.

صدايي در وجودم فرياد كشيد:« با ماشين زد بهت! تو رو زد زمين! اون وخ بهش مي گي خيلي ممنون؟»

و صداي ديگري بلند شد:« اون به خاطر من زهله ترك شد! خدا رو به خاطر سلامتي من شكر كرد!»

در ساختمان را با كليد باز كردم و آن را همان طور برايش باز گذاشتم. حيف كه كليد در پاركينگ را نداشتم!

كف دو دستم به خاطر كشيده شدن به زمين مي سوخت و پشت پاهايم هنوز درد مي كرد.

وارد آسانسور كه شدم لبخند شيكي به حماقت دختر درون آينه زدم!

تي شرتم را با يك حركت از تنم در آوردم. پايم را بلند كردم تا توي وان بروم كه گرفتگي عضله ي پشت رانم براي يك لحظه نفس را در سينه ام حبس كرد. به پشت پايم نگاه كردم. زياد كبود نشده بود اما لعنتي چرا اين قدر درد مي كرد؟

به هر زحمتي كه بود توي وان نشستم و سرم را به لبه اش تكيه دادم.

چند ثانيه طول كشيد تا تن سردم به گرماي آب عادت كند.

براي گرم كردن قلب يخ زده ام چه قدر زمان مي خواستم؟

اصلا كسي مي توانست اين گرما را به من هديه كند؟

با دم عميقم بخار آب و بوي خوشايند شامپو بچه از مجاري تنفسي ام راه خود را به درون وجودم باز كردند.

كارم از تمسخر ارسلان گذشته بود. سال ها بود ديگر مرا به خاطر ليف لطيف و عروسكي ام و استفاده از صابون و شامپوي بچه مسخره نمي كرد.

به خاطر همين ها بود كه پوستم لطيف و شفاف مانده بود. اما حالا كه با آرش قرار داشتم بهتر نبود از شامپوي مادر استفاده كنم؟

بي خيال! به قدري مويم را بيرون نمي گذاشتم كه كسي عطر زلف پريشانم را استشمام كند!

حوله ي سرخابي ام را تنم كردم و وارد اتاقم شدم.

توي آينه به چهره ام نگاه كردم.

چشم هاي مورب قهوه اي روشن، ابروهاي متوسطي كه آن ها را به شكل صاف و منها اصلاح مي كردم، مژه هاي بلند و تاب دارم كه به خاطر از حمام آمدن به هم چسبيده و بلندتر به نظر مي رسيد. بيني باريك و قلمي، گونه هاي برجسته و حالا سرخ از حرارت، لب هاي قلوه اي كوچك و چانه ي گردي كه حسن ختام چهره ام بود!

كم و بيش از ديگران تعريف چهره ام را شنيده بودم اما چرا زيبايي ام به چشم آن كه مي خواستم؛ نمي آمد؟

موهايم را سشوار كشيدم. پشت موهاي حالت دارم هميشه بعد از سشوار حمام، حسابي پف مي كرد. جلوي موهايم را خيلي ساده سشوار كشيدم و با فرق كجي كه باز كردم يكي دو طره ي تاب دار و مواج كنار صورتم افتاد.

يك مانتو ي مغز پسته اي مجلسي كه بلندي آن تا بالاي زانوهايم بود پوشيدم. كمربندش را نبستم چون با اين مانتو، باريكي و گودي كمرم زيادي توي چشم بود. يك شلوار جين مشكي لوله تفنگي پوشيدم و شال مشكي ام را كه براي مدل بستن سگك دار بود سرم كردم.

كمي از ادكلون sacrifice بنفش رنگم زدم. گران قيمت نبود اما بويش را خيلي دوست داشتم. آرايش مليحي كردم و كيف مجلسي ام را به دست گرفتم.

سعي كردم تيپم فرق چنداني با آن چه آرش در دانشگاه ديده بود نداشته باشد . براي ملاقات اول همين قدر كافي بود.

مادرم صدا زد:« ارغوان! آژانس منتظره!»

بالاخره از آينه دل كندم و از اتاقم بيرون آمدم.

در حالي كه در جاكفشي به دنبال كفش سبز عروسكي ام مي گشتم گفتم:« فكر نمي كنم بيشتر از يه ساعت طول بكشه.»

مادرم اميدوارانه لبخند زد:« ايشالا هرچي به صلاحته همون بشه!»

-دلتو صابون نزن ماماني! زياد از پسره خوشم نمياد!

مادر اخم ظريفي كرد:« من برا چي دلمو صابون بزنم؟»

-والا نمي دونم شما چه ذوقي داري واسه ازدواج كردن من!

پيش از آن كه مادر - كه حالا ابروهاي تاتو شده و قهوه اي رنگش از تعجب بالا رفته بود- جواب مرا بدهد گونه اش را محكم بوسيدم و از خانه بيرون زدم.

كافه اي كه آرش مرا به آن دعوت كرده بود شبيه يك كلبه ي جنگلي بود و در كوچه اي با درخت هاي بلند و تناور جاخوش كرده بود.

در آن كافه ي خلوت براي پيدا كردن آرش نياز چنداني به چشم گرداندن نبود.

همه ي ميزهاي كافه دونفره بود و ميزها فاصله ي چنداني با هم نداشتند.

آرش با ديدن من لبخند گرمي زد و به آرامي از جايش برخاست. دستش را براي دست دادن با من دراز كرد.

يك تاي ابرويم را بالا انداختم و بي توجه به دست دراز شده اش سلام دادم. صندلي ام را عقب كشيدم و نشستم.

يك لحظه مكث كرد و بعد همان دستش را در موهايش كه به نظرم مدل خامه اي بود فروبرد و نشست.

سلام! خيلي خوش حالم كه اومدين! نيم ساعتي مي شه كه منتظرم!-

-واي ببخشيد! گفته بودم تا هفت خودمو مي رسونم!

...اوه نه اصلا مهم نيست...مي دونستم بالاخره مياين-

نگاهي به گوشه و كنار كافه انداخت و پرسيد:« از اين جا خوشتون مياد؟»

نخواستم توي ذوقش بزنم و بگويم كه كافه هاي دكور چوب به نظرم قديمي شده.... سرم را تكاني دادم و گفتم:«آره خوبه....بدك نيست...»

چشم هاي سبز و كوچكش برق زد:« اينجا مال يكي از دوستامه! خودمم تو اين فكرم كه يه كافه بزنم. بابامم ساپورتم مي كنه...»

يعني قرار بود من با يك كافي من ازدواج كنم؟

آرنج هايم را روي ميز گذاشتم و انگشتانم را در هم حلقه كردم:« يعني با اين تحصيلات، براتون مهم نيست كه بخواين به مشتري ها سرويس بدين؟»

چه ايرادي داره؟ اتفاقا همين دوستمم مثل ما ليسانس معماري داره-

منو را باز كردم و به آن نگاهي انداختم:« ولي اگه خواستين كافه بزنين چند تا اسنكم توي منو تون بذارين... من الان دلم چيپس و پنير مي خواد!»

اهل تعارف كردن نبودم و بعد از باشگاه، حسابي گرسنه ام شده بود.

سريع گفت:« مي خواين بريم يه جاي ديگه؟»

-نه! همين جا خوبه... اسپرسو مي خورم با كيك شكلاتي

آرش لبخند زد:« دفه ي ديگه مي ريم جايي كه اسنكم سرو كنن!»

چشمكي به من زد و با اشاره ي انگشت كسي را فراخواند.

مرد جواني به ميز ما نزديك شد:« خيلي خوش اومدين!»

آرش لبخند صميمانه اي زد:« اين گل پسر همون دوستمه كه تعريفشو كردم:آقا شهرام! ايشونم ارغوان خانوم هستن شهرام جان!»

لبخند كمرنگي زدم:«خوش بختم!»

-منم همين طور... چي ميل دارين؟

آرش آرنج دست چپش را روي پشتي صندلي اش گذاشت:« يه اسپرسو و يه ترك... با دو تا كيك شكلاتي»

شهرام لبخند زنان سرش را پايين آورد و از ما دور شد.

نگاهي به آرش انداختم. چشم هاي سبز كوچك، ابروها و موهاي قهوه اي تيره، پوست سفيد مهتابي ، بيني سربالايي خدادادي با لب هاي برجسته و خال قهوه اي كم رنگ و كوچكي روي گونه ي راستش كه امروز از فاصله ي نزديك براي اولين بار مي ديدم. 

يك كت تابستانه ي آبي آسماني پوشيده بود كه آستين هايش تا آرنجش بود. با پيراهن آستين كوتاه سفيد و شلوار جين سورمه اي.

روي هم رفته خوش تيپ بود اما به نظرم چهره اش كمي بچگانه بود.

او هم كه انگار از نگاه كنكاشگر من به خودش خوشش آمده بود با لبخند به من خيره شد.

متوجه نگاه طولاني ام شدم و به طرز ناشيانه اي نگاهم را از او گرفتم و خودم را سرگرم ديد زدن كافه نشان دادم!

صداي خنده ي آرام آرش را كه شنيدم كارم براي نگاه كردن به او سخت تر شد.

براي آن كه حواسم را از كار بچگانه ام پرت كنم تا خودم را سرزنش نكنم مرد تنهاي ميز كناري را زير نظر گرفتم.

يك پالتوي بلند مشكي پوشيده و مشغول كتاب خواندن بود.

اين موقع از سال چه وقت پالتو پوشيدن بود؟ واقعا سردش بود؟

با كسي قرار داشت يا فقط براي مطالعه به كافه آمده بود؟

صداي آرش اجازه نداد سوال هايم به تعداد انگشتان دست برسد:« يه حرفي بزنين ارغوان خانوم...»

دوباره نگاهش كردم. از چه مي گفتم؟ اولين سوالي را كه به ذهنم رسيد پرسيدم:« اين روزا خيلي از جوونا دنبال كافه زدنن. چرا؟»

ابروها و لب هايش را بالا داد:«خب... من از دلايل ديگران خبر ندارم اما فكر مي كنم خودم از پس اين كار بر ميام. سرمايه ي اوليه شو بابام در اختيارم مي ذاره. مجوز گرفتنشم فكر نكنم كار سختي باشه. اگه شانسم بگيره مي شه يه پاتوق توپ و .... پولم از پارو بالا مي ره!»

-هميشه تو زندگي رو كمك پدرتون حساب مي كنين؟

-خب... تا حالا كه اين طور بوده.... اما فكر مي كنم وقت مستقل شدنم رسيده.. كافه رو كه راه بندازم دستم تو جيب خودم مي ره....

-و براي همين مستقل شدنم مي خواين دست به دامن پدرتون شين؛ اين طور نيست؟

خنديد:« والا باباي من دامن نداره!»

لبخند زدم:« مي تونم بپرسم شغل پدرتون چيه؟»

- هتل داره....

-جدا؟ جالبه... نمي دونستم...

-واقعا؟ فكر مي كردم كل بچه هاي يوني از اين موضوع خبر دارن... علي الخصوص دخترخانوما كه حرف زدن از پسرا كار هميشَه شونه...

چه خود شيفته! پشت چشمي برايش نازك كردم:« ولي من واقعا نمي دونستم...»

-بله... حتما همين طوره... خب... شما يه كم از خانوادتون بگين...

-پدرم مهندس عمرانه و كارمند شهرداري... البته گاهي تو يه سري پروژه ها با شركتاي خصوصي همكاري مي كنه... مادرمم دكتراي شيمي داره و استاد دانشگاه پيام نوره.... يه برادر كوچيك تر دارم كه منتظر جواب كنكوره... در كل يه خانواده ي متوسطيم... راستي شما راجبه بقيه ي اعضاي خونوادتون حرفي نزدين!

-راستش بقيه ي اعضاي خانوادم ايران نيستن.

-جدا؟

-بله... مادرم و خواهرم استكهلم زندگي مي كنن.

-مادر پدرتون از هم جدا شدن؟

-نه! يعني ... رسمي و قانوني نه.... ولي سال هاست كه جدا از هم زندگي مي كنن....

-چه طور شما نمي رين سوئد زندگي كنين؟

-يه چند باري رفتم اما ... روحيه م جوري نيس كه بتونم واسه هميشه اونجا بمونم...

-چه جالب! نمي دونستم!

كمي به طرفم مايل شد:« پس شما چي از من مي دونستين؟»

-رك بگم؟

-خوشحال مي شم!

-اينكه يه پسر خودخواهين كه هميشه از منظر بالا به بقيه نگاه مي كنين... مدام با بچه ها كل كل مي كنين و گاهيم به خودتون اجازه مي دين اونا رو دست بندازين... مهم ترين دغدغه تون مارك لباستونه يا نهايتا مدل موتون!

مي دونم اون قد مغرورين كه به خيلي از دختراي دانشگاه حتي نگاهم ننداختين اما كم و بيش از حوضورتون تو مهموني هاي آن چناني شنيدم. البته نمي دونم شنيده هام تا چه حد درسته ولي ... فكر نمي كنم توي اين پارتيا يه قل دو قل بازي كنن! رو همين حساب وقتي مي گين روحيه تون جوري نيس كه بتونين خارج از كشور زندگي كنين تعجب مي كنم...

آرش با چشم هاي گرد شده نگاهم كرد. مردي به غير از شهرام به ميزمان نزديك شد و سفارش ها را روي ميز چيد.

آرش بي توجه به او هم چنان حيرت زده چهره ي مرا مي كاويد.

بعد از دور شدن گارسون لبخند مرموزي زد و گفت:« همه ي قضاوتتون از من اين بود؟ پس حق داشتين بهم جواب منفي بدين! با حرفاتون خودمم از خودم نااميد شدم!»

چرا به يكباره مثل وروره جادو هر آن چه را از او در ذهن داشتم به زبان آوردم؟ نگاهي به كف هاي اسپرسو انداختم. دهان خودم هم كف كرده بود: « ببخشين... يه كم زياده روي كردم!»

-نه! برام جالب بود! اون وخ شما فكر نمي كنين خودتون از من خودخواه ترين؟ خود شما به كدوم يكي از پسراي دانشگاه نگاه انداختين يا ببخشيد... داخل آدم حسابشون كردين؟ دغدغه ي شما تو زندگي تون چيه؟ نَگين كه شبا از غصه ي بچه هاي كار و زنان بي سرپرست خواب به چشماتون نمياد! نَگين كه ظاهرتون براتون مهم نيست و چند روزي قفسي ساخته اند از بدنم!

- من اهميت به ظاهر و خوش پوشي رو نفي نمي كنم... اتفاقا خيلي مهمه اما نبايد همه چيز بشه....

آرش گفت:« كي گفته همه چيز من ظاهرمه؟ چرا به خودتون اجازه مي دين به اين راحتي راجع به همه چيز اظهارنظر كنين بعدم با قضاوت سطحي تون يه برچسب رو پيشوني آدما مي زنين و تمام! شما حتي پيش پا افتاده ترين چيزايي رو كه خيلي از بچه ها درباره ي من مي دونستن نمي دونستين! اون وخ جوري حق به جانب حرف مي زنين انگار ته و توي شخصيت منو هم در آوردين!»

اين بار نوبت من بود كه متعجب به چهره ي او زل بزنم . چه قدر اين پسر با آرشي كه به خيال خودم مي شناختم فرق داشت. حق با او بود اما غرورم اجازه نداد بار ديگر لب به معذرت خواهي باز كنم.

تكه اي از كيك را در دهانم گذاشتم. ته مزه ي فندق مي داد. لعنتي! از فندق متنفر بودم!

جرعه اي از فنجانم نوشيدم و سعي كردم افكار پريشانم را جمع و جور كنم.

آرش هم كمي از قهوه اش نوشيد:« سراغي از دوستاي قديمي تون نمي گيرين... اصلا خبري ازشون دارين؟»

-دوستاي قديميم؟

-اوهوم... منظورم گلاب و مريلاست...

گلاب و مريلا! چه صميمي! از اين كه آرش اين چنين راحت و بدون هيچ پسوند و پيشوندي نام آن ها را به زبان مي آورد خوش حال نشدم.

پوزخندي زدم:« ببخشيد... نمي دونستم بايد سراغ دوستاي قديمي مو از شما بگيرم... وگرنه زودتر اين كارو مي كردم!»

آرش با چهره اي كه نشان مي داد از كنايه ام رنجيده سرش را پايين انداخت و انگشت اشاره اش را دور لبه ي فنجانش گرداند. چرا با دست چپ اين كار را مي كرد؟ چپ دست بود و نمي دانستم؟

اه! لعنتي چه قدر چيز براي فهميدن و كشف كردن داشت!

سعي كردم به لحنم نرمش بدهم:« خب؟ نگفتين ازشون چه خبري دارين؟»

نگاهش را بالا آورد و در چشم هايم توقف كرد. فكر كنم نرمشم تاثير گذار بود! حيف كه به جز بسكتبال زياد اهل ورزش نبودم و گرنه دشت كوچك و سبز رنگ نگاهش جان مي داد براي دويدن و سير و گذار!

-هفته ي پيش با چند تا از بچه ها رفتيم پيست اسكي ديزين... اونا هم بودن.... راستي خبر دارين بين سهند و گلاب يه خبراييه؟

لبخند كمرنگي زدم. گلاب بلا گرفته! آخر كار خودش را كرد! او براي سهند خيلي زياد بود. خيلي!

-پس بالاخره دوستم توي تور دوستتون افتاد! ولي گلاب ماهي باارزشيه! از اونا كه احتمالا تو دلشون يه مرواريد پنهونه!

آرش خنديد:« والله فكر كنم رفيق ما توي تور افتاد! با اون نخايي كه گلاب به سهند مي داد اگه سهند خياطي بلد بود باهاش الان يه پيرهني چيزي دوخته بود!»

لبخندم خشكيد. كنايه اش مزه ي فندقي را مي داد كه اصلا دوست نداشتم!....

سكوت كوتاهي بينمان برقرار شد. نواي آرام و ملايم موسيقي اسپانيولي و به هم زدن قاشق در فنجان براي حل كردن شكر توسط مرد پالتويي ميز كناري تنها صداي فضا بود.

دلم مي خواست سوالي را از آرش بپرسم اما هرچه آن را در ذهنم بالا و پايين مي كردم درست از آب در نمي آمد.

واقعا آرش عاشق من شده بود؟ به احساسش اطمينان هم داشت؟ او هم مثل من در تجربه ي احسان مدام با عقلش در جدال بود؟

با انگشت اشاره ي دست راستم جاي رژ لب صورتي ام را از لبه ي فنجان پاك كردم:« مي تونم يه سوالي بپرسم؟»

احساس كردم به من نگاه مي كند اما سرم را بالا نياوردم.

-بفرمايين....

-چرا براي ازدواج منو انتخاب كردين؟

آرش آرام خنديد:« دوست داشتم يه سوال ديگه مي پرسيدين...»

نگاهم در دشتي كوچك و سبز رنگ كه شيطنت نيز در آن روييده بود چرخ زد:« چه سوالي؟»

-دوست داشتم مي پرسيدين چرا منو براي ازدواج انتخاب كردين؟

ناخودآگاه مردمك چشمانم گشاد شد:« ببخشيد... منظورتونو نمي فهمم....»

آرش با اعتماد به نفس شانه هايش را بالا داد:« منظورم روشنه ... شما تنها كسي بودين كه تونستين ذهن منو به خودتون مشغول كنين....البته گزينه هاي زيادي پيش روم بود -با شيطنت اصلاح كرد- نه! بهتره بگم دور و برم بود! اما انتخاب من شما بودين... به غير از چهره و ظاهرتون...غرور خاصتون، شخصيتتون، حتي نحوه ي حرف زدنتونم براي من جذابه! مي تونستم به جاي پيشناهاد ازدواج درخواست دوستي بدم اما به دو دليل اين كارو نكردم.. يكي اين كه مي دونستم اهل اين جور روابط نيستين و بعيد بود قبول كنين ... دوم اين كه به نظرم ارزشتون بالاتر از اين بود كه بخوام بهتون همچين پيشناهادي بدم... چه طور بگم؟ ببينيد من كم و بيش با دختراي ديگه دوست بودم... البته هيچ وخ رابطه ي جدي اي بينمون نبوده اما... شما براي من با همه فرق دارين...»

دوست نداشتم آرش حضور دختران ديگر را در زندگي اش صراحتا تاييد كند اما شايد صداقتش مهم تر از چيز هاي ديگر بود. من ، دختري كه تنها تجربه ام يك احساس نورس در قلبم بود و بس؛ با پسري روبه رو بودم كه با شيطنت گزينه هاي رنگارنگ پيش رويش را به رخم مي كشيد!

و البته نمي دانستم از نظر او يك رابطه ي جدي به چه معناست؟ اصلا حد يك رابطه بايد تا كجا باشد تا معناي جدي پيدا كند وگرنه شوخي تلقي خواهد شد!

نگاهي به ساعت مچي طلايي ام انداختم. از جا بلند شدم:« واي! ديرم شد!»

آرش با تعجب پرسيد :« كجا؟ ما كه هنوز حرفامون تموم نشده!»

-ببخشيد من ديگه بايد برم...

-خب اجازه بدين من مي رسونمتون...

-نه خيلي ممنون.... آژانس منتظرمه...

-چي؟ تا الان آژانسو نگه داشتين؟ برگشتن با من اين قد سخته؟

اختيار دارين... من كه قبلا دلايلمو گفتم.... ملاقات مفيدي بود... با اجازه....

-چند لحظه صبر كنين...

بي آن كه از گارسون فيشي بخواهد مقداري پول روي ميز گذاشت و از جا بلند شد:« دو تا مساله هست كه بايد هرچي زودتر حل بشه...»

مخم سوت كشيد. چه قدر اين بشر حرّاف بود! مگر وقت ديگري نبود؟

كيف مجلسي ام را دست به دست كردم:« اگه اجازه بدين باشه براي يه وقت ديگه...»

-باشه... من بازم بهتون زنگ مي زنم... مواظب خودتون باشين...

-خداحافظ

كفش هايم را در آوردم و دمپايي هاي روفرشي بنفشم را پوشيدم.

پدر روي كاناپه نشسته و با لپ تاپش مشغول بود.

-سلام بابا

-سلام دخترم چه خبرا؟

خنديدم:« سلامتي»

پدر كنجكاوانه نگاهم كرد. شايد انتظار داشت كنارش بنشينم و از آرش برايش حرف بزنم. اما من لبخند زنان وارد اتاقم شدم.

يك تي شرت صورتي پوشيدم با دامن ارغواني كه تا سر زانوهايم بود. موهايم را هم جمع كردم و با يك كليپس بزرگ صدفي بستم.

به سرم زد لاك پوست پيازي ام را با لاك سرخابي عوض كنم.

روي صندلي ميز آرايش نشسته و مشغول پاك كردن ناخن هايم بودم كه مادر وارد اتاق شد:« سلام. چي شد مامان جان؟»

-سلام. هيچي ماماني ... انتظار داشتي چي بشه؟

مادر لبه ي تخت نشست . پايين پيراهن كوتاه نارنجي اش را با دست كشيد تا روي ران هاي خوش تراشش را بپوشاند. هميشه در تك تك رفتار هايش دقتي وسواس گونه موج مي زد. كف دو دستش را روي تخت گذاشت و به دستانش تكيه داد. سرش را تكان داد و موهاي لخت نسكافه اي رنگش را عقب فرستاد.

پاي چپش را روي زانوي راستش انداخت و نگاهش را به لاك من دوخت.

خوب مي شناختمش. حتما توي ذهنش داشت سوال هاي رديف شده اش را اولويت بندي مي كرد. براي آن كه زحمتش را كم كنم خودم شروع به صحبت كردم:« مي دونم شما زياد نمي شناسينش... گفته بودم اسمش آرشه و هم دانشكده ايم بوده...امروز فهميدم خودمم خوب نمي شناختمش!

تو فكر ارشد يا شركت زدن نيست.. مي خواد كافه راه بندازه... باباش هتل داره و سرمايه شو در اختيار ش مي ذاره.... از حرفاش اين طور برداشت كردم كه خيلي متكي به باباشه! شايدم حق داره چون مادرش چنين ساله رفته سوئد و احتمالا همه ي كاره ي آرش باباش بوده...يه خواهرم داره كه با مادرش زندگي مي كنه... به نظرم خونواده ي اوپنين... با يه جلسه صحبت چيز زيادي ازش دسگيرم نشد اما اگه بخوام با چيزايي كه ازش شنيدم روش قضاوت كنم يه كم آمار شيطنتاش بالاست...»

نگاهي به مادر انداختم كه ميخ صحبت هايم شده بود.

لبخند بدجنسي زدم:« توي ادب و متانت به پاي آقا پيام شما نمي رسه ... اتفاقا به موقعش زبون تند و تيزي داره! اما برعكس ظاهر شيكش پسر ساده و بي شيله پيله ايه.. دورو نيست...»

مادر كه كنايه ام را دريافته بود شانه اي بالا انداخت:« علف بايد به دهن بزي شيرين بياد... نظر خودت چيه مامان جان؟»

-بـــع! فعلا خانوم بزي مي خواد بره گل بچينه! زوده كه بخوام راجع به مزه ي آقا علفه نظر بدم! ... ولي مامان خدايي تو دلت نگفتي خلايق هر چه لايق؟

-وا...براي چي عزيزم؟

-سر همين پيام ديگه!

-نه! من كه هيچ وقت اونو به دخترم ترجيح نمي دم! به نظر من پسر خوبيه... تو خوشت نيومد تموم شد رفت پي كارش... اتفاقا چند وقت پيش داشتم به منصور مي گفتم حالا كه پيام داره ازدواج مي كنه بهتره زنگ بزنيم يه شب دعوتشون كنيم... بعد از اون قضيه - منظورش خواستگاري پيام و پاسخ رد من بود- به نظرم ازمون دلخورن... بالاخره درست نيست... يه عمر با هم دوست بوديم... نون و نمك همو خورديم...

حرف مادر را قطع كردم: « كي گفته پيام داره ازدواج مي كنه؟»

-چي؟

- ديروز كلي ضايه شدم... اومدم به پيام ازدواجشو تبريك بگم گفت من كه اصن ازدواج نكردم!

- وا! من از مامانش شنيدم! خودش گفت مي خوان برن خواستگاري دخترخاله ي پيام... اسمشم نيلوفره...

-پيام كه چيز ديگه اي مي گفت...

--چي بگم والله! لابد پيام قبول نكرده برن خواستگاري...

-شايدم دخترخاله هه مثل من آقا پيامو رد كرده!

مادر از روي تخت بلند شد:« پيام به اين خوبي! دختر خاله هه دلشم بخواد!»

خنديدم و توي دلم حق را به مادر دادم.

نمي دانم اين ويژگي من بود يا همه ي دخترها مثل من هستند. اين كه مي خواهي دل ديگري را صرفا در اختيار داشته باشي.... مهم نيست با آن چه مي كني؛ فقط داشته باشي اش! دلم مي خواست پيام مرا بخواهد و نمي دانستم چرا با اين كه حاضر نبودم قلبم را به او تقديم كنم اما باز هم در اختيار داشتن قلب او برايم مهم بود.

كار لاك زدنم كه تمام شد؛ با خودم فكر كردم فردا توي جلسه ي شعر، چه بخوانم؟

دفتر شعرم را از كوله ي كنفي ام بيرون آوردم. يك دفتر صورتي رنگ بود با پروانه هاي براق بنفش...آن را باز كردم. نگاهي به صفحات اول انداختم كه با كلي خودكار رنگي و برچسب و نقاشي دفترم را آراسته بودم.

هميشه عادتم بود صفحات اول دفترم تميز و مرتب باشند اما هرچه به پايان يك دفتر نزديك مي شدم بي حوصلگي در نوشتن بيشتر در آن نمايان مي شد!

چشمم به صفحه اي افتاد كه گوشه اش تاخورده بود.

با روان نويس مشكي و دست خطي كه شتاب در آن موج مي زد اين شعر را نوشته بودم***:

من كه سر مشق ستاره از نور

من كه اسطوره ي گيتي از شور

من كه الهام بهاران بودم

آشنا با بوي

باد و باران بودم

بوسه ام بر گونه ي مهتاب مهرانگيز بود

خنده ام رنگين تر از پاييز بود......

آينه چيده ز من كودكي ام را بي رحم

بس خراشيده شده چهره ي هر خاطره ام

خود ندانم كه «كه» ام؟

من كه در گرداب ساعت هاي گردان گم شدم

چرخشم چون گَرد ها از رقص نيست

خنده ام بي نقص نيست

اي تو انگيزش هر صبح سپيد

مژده ي پاك اميد

اينك اينجا سرد است

ايستاده، تنها

شعر دلتنگي خود مي خوانم

تا تو فانوس حقيقت در دست

برسي، مي مانم...

چه قدر اين شعر با حال و هواي اين روز هاي من هم خواني داشت.« فردا حتما اين را خواهم خواند!»

شب هنگام، اسمس آرش خواب خرگوشي ام را برهم زد:

« از اين تاريكي هراس انگيز

از اين صداهاي هولناك

از اين تنهايي و بي كسي

از اين خانه كه خون از در و ديوار آن مي چكد نترس!

تو در قلب مني!

شبت به خير عزيزم! خواباي خوش ببيني...»

لبخند زدم. اولين بار بود كه مرا «عزيزم» خطاب مي كرد.

-پسره ي ديوونه! با اين اسمس وحشتناكت حتما خواباي خوش مي بينم!

اما شيطنتش برايم دوست داشتني بود.

اين پسر چه خوب بلد بود راه باريكي به قلبم باز كند!

هنوز جلسه ي شعر آغاز نشده بود. كيفم را روي يكي از صندلي ها گذاشتم و نگاهي به اطراف انداختم تا پيام را ببينم كه متوجه دختري شدم كه به من چشم دوخته بود.

چشم هاي مشكي كشيده با مژه هاي پرپشت و ابروهاي هشتي اش زيباترين اجزاي چهره اش بودند. اما بيني استخواني و لب هاي متوسط با گوشه هاي نوك تيز و مثلثي لب بالايي و فك مربعي از او چهره اي معمولي ساخته بود.

موهاي صاف و اتو شده اش را از زير شال مشكي، يك طرفه توي صورتش ريخته و مانتوي كتي قهوه اي و دامن بلند مشكي پوشيده بود.

وقتي لبخندزنان به من نزديك شد متوجه كفش هاي پاشنه ده سانتي اش شدم.

-سلام! من مهشيدم!

صداي نازكش شبيه دخترهاي جيغ جيغو بود اما لحن ناز و ملاحت خاص رفتارش روي اين ويژگي سرپوش مي گذاشت.

با ترديد لبخند كمرنگي زدم:« سلام! منم ارغوانم!»

دست راستش را دراز كرد:« خوش بختم! جلسه ي پيش ديدمتون اما نشد از نزديك باهاتون آشنا بشم.... من همسر كاوه ام!»

-كاوه؟

-آره ديگه ... كاوه اميري... همون كه جلسه ي پيش مشاعره رو برد!

-آهان! بله .. متوجه شدم...

-شما از آشناهاي آقا پيام هستين؟

- تقريبا... چه طور مگه؟

-هيچي ... آخه وقتي شما براي ثبت نام اقدام كردين تقريبا ظرفيت تكميل شده بود... آقا پيام با پارتي بازي اسم شما رو هم وارد ليست كرد... اما برادر بي چاره ي من كه تازه سربازيش تموم شده وقتي براي ثبت نام مراجعه كرد باهاش موافقت نشد.... دانشجويي؟

لبخند كمرنگي روي لبانم جاخوش كرد. اين دختر، چه زود مي خواست از همه چيز سر در بياورد.

-نه ... درسم تموم شده...

-كه اين طور... چه رشته اي؟

-مهندسي معماري...

-كارشناسي ارشد؟

-نه... فعلا مقطع كارشناسي....

-آره خب... به قيافه تم نمياد... بهت مي خوره تقريبا بيست و يكي ، دوسالت باشه ... نه؟

-بيست و دو

-اوهوم... من بيست و شيش سالمه ... فوق ليسانس علوم سياسي دارم.

-علوم سياسي و شب شعر؟ جالبه!

-شب شعر كه تقصير كاوه س! دانشجوي دكتراي ادبياته و تقريبا به زور پاي منو به اين جلسه ها وا كرده! اما خب... چون رشته م انساني بوده به ادبيات خيلي علاقه دارم... فكر كنم جلسه داره شروع مي شه بيا بريم...

دستم را كشيد و مرا به جايي نزديك صندلي خودش هدايت كرد.

با لبخند كيفم را از روي صندلي قبلي برداشتم و كنار مهشيد نشستم. پيام روي صندلي هميشگي اش در صدر جايگاه نشسته بود. به نوعي، گرداندن شب شعر با پيام بود.

جلسه را با دو بيتي اي از بهمن رافعي آغاز كرد:

زلال شيشه از الماس زخمي است

صفاي مزرعه از داس زخمي است

خشونت با لطافت در ستيز است

هميشه چهره ي احساس زخمي است

بچه ها يك به يك اشعار خود را مي خواندند و ديگران آن ها را نقد مي كردند.

خاله نسرين درست مي گفت. قرار گرفتن در آن فضا باعث مي شد از نظر روحي دوباره رشد كنم.

گوش كردن به نقد شعرها و بحث آزاد باعث مي شد انديشه ام رو به تعالي رود.

نوبت به شعر خواندن من رسيد. 

خواندن شعرم را كه به پايان رساندم، نگاهم با نگاه سرد و شيشه اي پيام تلاقي كرد.

بازهم هنگام نقد شعر من سكوت نمود. پيامي كه هنگام نقد اشعار همه ي بچه ها چيزي براي گفتن داشت به من كه مي رسيد زبان به كام مي گرفت.

نگاه هاي كنجكاو مهشيد و ديگران كه بين من و پيام رد و بدل مي شد آشفته ام مي ساخت.

نگاه پر حرصي حواله ي نگاه بي تفاوت پيام كردم. صدايش را صاف كرد:« ممنون از شعرتون... خب... ظاهرا نظرات بچه ها تموم شده ... اگه اجازه بدين، من شعرمو قرائت كنم.»

همين؟ ممنون واقعا! بي احساس!

پوزخندي به واژه ي قرائت زدم و زير لب غرغر كردم:« انگار اين جا مجلسه كه اين قد رسمي حرف مي زنه!»

-اسمش «ناقوس خاطره» اس:

شب هاي مه گرفته

شب هاي دردآلود

شب هاي خيس ِگريه

شب هاي ناب و معدود

شب هاي بي ستاره

شب هاي پر ز احساس

شب هاي دوري ِصبح

شب هاي ويژه و خاص

شب هاي خاطراتم

از دور مثل فانوس

پر نور و پر ز فرياد

از جنس و رنگ ناقوس

شب ها همه گذشتند

چيزي نماند از آن ها

من ماندم و حضور ِ

دلشوره هاي فردا

***

صداي دست زدن بچه ها اعصابم را مختل مي كرد. انگار آن دست ها بر فرق سر من كوبيده مي شدند!

دلم مي خواست بلند شوم و فرياد بزنم:« شعر نا اميد كننده و غمناكت خيلي هم مسخره بود!»

با تعريف هايي كه از شعر مي شنيدم آتش فشان خشم در من فوران مي كرد. اما به تلافي كار پيام من هم سكوت كردم و هيچ چيز نگفتم.

فكر كنم صورتم سرخ شده بود. مهشيد به آهستگي بازويم را فشرد:« حالت خوبه؟»

صدايم از حرص گرفته بود:« آره!»

مهشيد نگاه عجيب غريبي به من انداخت و ديگر هيچ چيز نگفت.

شعر پيام بهانه اي شد براي به راه افتادن بحث «خاطره»!

اين كه خاطراتي كه در خاطرمان مي مانند چه تاثيري بر روح و روان و چه تاثيري بر زندگي مان مي گذارند.

پيام مثل شمع انجمن شده بود و بلا معارض از حافظه ي انسان و يادآوري گذشته و ارتباط آن با قوه ي تخيل و ساخت فرداي بهتر و چه و چه ؛داد سخن سر مي داد و كاوه و ديگران به به و چه چه راه مي انداختند.

حالم از اين اداهاي فاضل مآبانه اش به هم مي خورد.

همان پيامي بود كه در دوران كودكي ام ، مادرم سجايا و حسناتش را مي ستود و من در خفا حرص مي خوردم.

اين بار، مشاعره با اشعار سعدي بود و من غرق در خيال آشفته ي خويش...

وقت كلاس به پايان رسيد و مشاعره ناتمام ماند. قرار بر آن شد كه جلسه ي بعد باز هم مشاعره با اشعار سعدي باشد.

آخرين بيتي كه پيام خواند در صفحه ي ذهنم حك شد:

به دست جهد نشايد گرفت ، دامن كام

اگر نخواهَدَت اي نفْس! خيره مي پويي!

اين بيت شعر با صداي پيام بارها و بارهه در گوشم طنين انداز شد. چه حقيقت تلخي!

شايد من و پيام هر دو به اين تلنگر نياز داشتيم.

وصل دوست بايد با نهايت ميل و اشتياق باشد و گرنه با زور و اجبار و اكراه..... كدام عشق؟ بس كن ارغوان!

صداي كاوه بال افكارم را چيد:« بنا به نظر اكثر بچه ها، ساعت كلاس چندان مناسب نيست... اگه همه موافق باشن با شروع پاييز ما هم جلسه رو بندازيم يه ساعت عقب تر... يعني پنج تا هفت و نيم»

به جز دوتا از پسرها بقيه موافق بودند. كاوه گفت:« شرمنده ولي راي با اكثريته... پس تصويب شد! از اين به بعد كلاسمون باشه 5 تا 5/7»

مهشيد آرام گفت:««مي بيني چه اداي دموكراسي هم درمياره واسه من؟ فقط خودم خبر دارم چه ديكتاتوريه!»

لبخند ملايمي ميهمان لب هايم شد. مهشيد ، پيشِ مني كه وقت چنداني از آشنايي مان نمي گذشت زيرآب همسرش را مي زد!

از محبت خالصانه ي چشمانش چيزي در درونم لرزيد. ني ني معصومانه ي اين چشمان مرا به ياد هستي مي انداخت.

مدت ها بود از ياد هستي گريزان بودم. شتاب زده از جايم بلند شدم:« خدافظ! من ديگه مي رم!»

و بي آن كه با ديگران هم خداحافظي كنم از آموزشگاه بيرون زدم. خوش بختانه اين بار پدرم به موقع رسيده بود.

***

معني رفتار پيام را نمي فهميدم. سكوتش در برابر من، شعرهاي اندوه بار و در عين حال پرمعنايي كه براي خواندن انتخاب مي كرد، پرحرف شدنش هنگام بحث ها...

هر يك از كارهايش هم چون تكه اي پازل بود كه با ديگري جور در نمي آمد.

اگر پيام هنوز عاشق من بود پس نگاه هاي سرد و خالي از احساسش را به چه حسابي مي گذاشتم؟

يعني او هم مثل بيت آخري كه خواند پذيرفته بود كه من او را نمي خواهم و حالا مي خواست ساز بي خيالي بنوازد؟

تمام شب را به فكر، درباره ي پيام گذراندم اما اسمس هاي بانمك و محبت آكيز آرش كه معمولا از ساعت 11-10 شروع مي شد مرا به حال و هواي ديگري كشاند.

***

-يعني چي مامان؟ اونا تا دو ساعت ديگه ميان اون وخ شما الان بايد به من بگين؟

-خب حالا مثلا چي شده؟ مگه مي خواي بري آرايشگاه؟ يه دورهمي ساده است مثل قبلنا! برو يه دوش بگير بيا كمك من كه كلي كار دارم!

-خيلي ممنون! خسته و كوفته از كلاس بسكتبال اومدم حالا بيام نقش كوزتو برا شما بازي كنم؟ اتوبوس شلوغ بود، تاكسي هم گيرم نيومد، ماشين شخصي هم اگه سوار مي شدم مگه شما ول مي كردي؟ پاهام از زور راه رفتن گزگز مي كنه...

-بي خود اداي بي نوايانو برا من در نيار! راستي تاكسي براي چي؟ مگه نسرين نيومده بود؟

-نه

-وا...براي چي؟

-اِ.... من چه مي دونم! زنگ بزن از خودش بپرس!

-باشه الان زنگ مي زنم... فقط امشب اون سارافون شكلاتيه رو بپوش!

-چشم! اصن چه طوره كت شلوار يشميه مو بپوشم! شيك و رسيميه... پيام پسند تره ها!

-برو ان قد زبون نريز دختره ي بي حيا!

صداي خنده هاي بلند آقا رضا اتاق نشيمن را فراگرفته بود.

از طرفي صداي تلق و تولوق قرار دادن پيش دستي ها روي ميز هاي عسلي توسط ارسلان و صداي بلند تلويزيون كه درحال پخش يك نماهنگ بود و «قام قام» كردن علي روي ماشين شارژي قرمز و جديدش با پچ پچ هاي مادر و خاله نسرين درهم آميخته بود!

توي اتاقم نشسته بودم و توي وبلاگ هاي چند شاعر جوان چرخ مي زدم.

صداي آيفون بلند شد. خودشان بودند.

لپ تاپم را بستم و از پشت ميز تحرير بلند شدم. بنا به دستور مادر سارافون شكلاتي ام را پوشيده بودم با شلوار جين قهوه اي و پيراهن مدل مردانه ي كرم و روسري ابريشمي كرم- شكلاتي. روي هم رفته تيپ ساده و كاملا معمولي اي داشتم. ابروهايم را مداد قهوه اي كشيده و رژ گونه و رژلب صورتي كمرنگي زده بودم.

در اتاقم را كه باز كردم موجي از گرما و بوي غذا به صورتم خورد. همه - به غير از علي - به احترام ميهمانان تازه از راه رسيده ؛ ايستاده بودند.

عمو وحيد و كتايون جون -مادر پيام- وارد شدند و مشغول خوش و بش و احوال پرسي.

جلو رفتم و سلام دادم. عمو وحيد مثل هميشه بامحبت نگاهم كرد و گفت:« سلام دخترم! خوبي عمو جان؟»

اما كتايون جون پاسخ سلامم را به سردي داد. با چاشني پشت چشم نازك كردن و روي خود را به سوي ديگري چرخاندن!

رفتار سردش حتي به من اين امكان را نداد كه جلوتر بروم و با او دست بدهم. از اين همه تغيير رفتار در شگفت بودم! كتايون جون هميشه با من مهربان و صميمي بود اما حالا....

با مادرم و خاله نسرين مثل هميشه رفتار كرد و حتي با هم روبوسي كردند.

چيزي ته گلويم را گرفت. مزه ي شوري داشت. بغض نبود.... بغض براي چه؟ اما يك چيز بدي بود. چنگ هم مي زد!

نگاهم كه به سمت ديگر چرخيد پيام را ديدم. پاسخ سلام رسايش را به آرامي دادم و سريع، نگاهم را دزديدم.

حس كردم چهره اش تغيير كرده اما بار ديگر نگاهش نكردم.

تعريف و تعارف و تشكرها شروع شد. به آشپزخانه رفتم. مدل خانه طوري بود كه از پذيرايي به آشپزخانه ديد نداشت.

يك ليوان آب خوردم تا چيزي كه توي گلويم رسوب كرده بود جاخوش نكند.

نفس عميقي كشيدم. كتايون جون از آن مادرشوهرها مي شد! اصلا خوب كردم به پيام جواب رد دادم!

لبخند ژوكوندي زدم و دوباره راه پذيرايي را پيش گرفتم. بحث اقتصاد و سياست مرد ها داغ بود. آقا رضا پرحرف شده بود. از بارداري خاله نسرين، بي نهايت خوش حال بود. مادرم هم كه امروز فهميد، خاله نسرين را دلداري داد و با شوخي و خنده سر و ته قضيه را هم آورد.

جاي عزيز جون و دايي افشين خالي بود. دايي افشين آنفولانزا گرفته و عزيز هم به خاطر او نيامده بود.

صداي آرام اسمس و ويبره ي گوشي ارسلان كه تقريبا هر بيست ثانيه يك بار بلند مي شد و پشت بند آن، نيشخندهاي گاه به گاهش روي اعصابم بود.

نيشگوني از پايش گرفتم و از لابه لاي دندان هاي قفل شده ام غريدم:« نمي شه گوشي تو بذاري رو سايلنت؟!»

چهره اش را درهم كشيد و با صدايي هم تراز ولوم صداي خودم گفت:« چته وحشي؟! پام كبود شد!»

حيف كه مهمان داشتيم وگرنه نشانش مي دادم وحشي يعني چه....

سنگيني نگاه پيام را حس كردم اما خودم را سرگرم چاي و شيريني نشان دادم و اعتنايي نكردم.

اين جو را دوست نداشتم. من كه هميشه عاشق مهماني و دورهمي بودم خداخدا مي كردم امشب زودتر به پايان برسد. تا به حال هيچ گاه توي خانه ي خودمان مثل امشب معذب نبودم. پيام، لعنت به تو!

اگر از من خواستگاري نكرده بودي حالا همه چيز مثل قبل بود. مي توانستم ارغوان هميشگي باشم؛ بگويم؛ بخندم و از امشب لذت ببرم.اما حالا زير نگاه سنگين تو و مادرت حس گناهكاران را داشتم.

پاهايم را عصبي تكان مي دادم.

ارسلان گوشي را به زور توي جيب تنگ جينش قرار داد و مشغول بگوبخند با آقا رضا شد. پدر و عمو وحيد از كارشان حرف مي زدند. مادر و خاله نسرين و كتايون جون هم بحثشان گل انداخته بود و آشنايان را مورد لطف و مرحمت «غيبت» قرار مي دادند.

علي از ماشينش پياده و مشغول ورفتن با چرخ ماشين شد.

اي جانم! از اداهايش فهميدم كه مثلا دارد لاستيك ماشين را عوض مي كند.

پيام خم شد و علي را به سمت خودش كشيد. علي خجالتي، برخلاف آن چه انتظار داشتم صميمانه در آغوش پيام فرورفت و حسابي با او گرم گرفت.

اين وسط، فقط من بدون مصاحب مانده بودم.

نگاهم به علي بود كه روي پاهاي پيام نشسته و پيام چيزهايي در گوشش زمزمه مي كرد و او با لبخند سر تكان مي داد.

خدايا پيام يك تغييري كرده بود. اما نمي دانستم چه. موهايش را كه كوتاه نكرده، لب و دهان و بيني اش هم كه همان است. چشم هايش هم كه....

فهميدم! فريم عينكش عوض شده بود!

با تشكر از سلول هاي خاكستري مغزم كه بالاخره فسفر سوزيشان نتيجه داد!

لبخند كه زدم نگاه پيام غافل گيرم كرد. يك لحظه خشكم زد.

اي واي من! با لبخند توي چشم هايش چشم دوخته ام ؛ حالا چه فكرها كه نمي كند

سريع، مسير ديدم را عوض كردم و به پدر نگاه كردم كه داشت درمورد يك پروژه ي شهرك سازي با عمووحيد حرف مي زد.

خدايا چرا زمان نمي گذشت؟

بالاخره يكي دو ساعت با جان كندن من تمام شد. مادرم نگاهي به من و ارسلان انداخت:« بچه ها ديگه پاشين ميز شامو بچينين.»

از خداخواسته از جايم بلند شدم و به طرف آشپزخانه رفتم. بشقاب ها را به دست ارسلان دادم اما او آن ها را روي اپن گذاشت:« خوبي ارغوان؟»

با تعجب نگاهش كردم:« آره... چه طور مگه؟»

-حس مي كنم سرحال نيستي... چي كلافت كرده خواهري؟

-هيچي ارسلان....

-من اگه خواهرمو نشناسم كه بايد برم بميرم.... مطمئني چيزي نشده؟

-آره بابا ول كن تو رو خدا!

صدايش را آرام تر كرد:« رفتار پيام تو شب شعر چه طوره؟»

با حيرت نگاهي به محبت قلنبه شده ي هرگز نديده در چشمان ارسلان انداختم:« چه جوري بايد باشه؟ خيلي عادي... وقت گير آوردي تو؟»

و براي آن كه از زير نگاه كنجكاوش فرار كنم خودم بشقاب ها را از روي اپن برداشتم.

بشقاب عا را از دستم كشيد:« اينا سنگينه... تو قاشق چنگالا رو بيار»

و دوباره با صداي آرام تر گفت:« فقط سر جدت تو هم يه كم عادي باش. يه لبخند بزني آسمون به زمين نمياد!»

خيره به مسير رد شدن ارسلان ماندم.

اين ارسلان بود؟ حواسش به تك تك رفتارهاي من بود؟

برادر من كي اين قدر بزرگ شده بود كه من نفهميدم؟

عادت داشتم ارسلان را درحال دلقك بازي ببينم؛ يا نهايتا دنبال كردنمان براي كتك زدن!

اين ارسلاني را كه امشب مي ديدم نمي شناختم.

سر ميز شام سعي كردم رفتارم عادي تر باشد. با اين كه كتايون جون روبه رويم نشسته بود و درست مركز حالم را نشانه مي گرفت اما يك طرفم ارسلان و طرف ديگرم خاله نسرين بودند و نيازي نبود سرم را بالا بگيرم و به آن چيز جاگير توي گلويم مجال خودنمايي بدهم.

ارسلان برايم سالاد كشيد. اگر اين جا بودن آن ها باعث شده بود اين وجهه از برادرم را ببينم بودنشان چندان هم بد نبود!

چند دقيقه كه گذشت ارسلان خيلي شيك و ريلكس چنگالش را توي بشقاب سالادم كرد و بعد آن را به دهان مبارك فرو برد!

چشم غره اي نثارش كردم. كنار گوشم زمزمه كرد:« گير نده ديگه! گوجه بود كه دوست نداري! تازه خودم برات ريخته بودم!»

نتوانستم خنده ام را كنترل كنم. با خودم فكر كردم:« ارسلان هيچ وقت درست بشو نيست! »

نگاهم به پيام افتاد. توي آن نگاه ، از پشت شيشه ي عينك ، يك چيزي بود.

چيزي كه نمي توانستم اسمي روي آن بگذارم. اما برايم آشنا بود. اين نگاه پيام را پيش از اين زياد ديده بودم... نه آن نگاه سرد چند وقت اخير را...

حس خوبي از اين نگاه به من دست داد. انگار تلافي نگاه يكي دو ساعت پيشم بود.

سرم را پايين انداختم و با اين حس خوب كه دليلي برايش نمي شناختم مشغول غذا خوردن شدم.

صداي ويبره ي گوشي ارسلان بلند شد. بعد از چند ثانيه تقلا بالاخره موفق شد گوشي را از جيبش در آورد و البته توجهي هم به نگاه سرزنش بار پدر نكرد.

اسمس را كه خواند؛ بلند گفت:« يا پيغمبر!»

مادر با لحن نگران پرسيد:«چي شده؟»

ارسلان صندلي اش را به عقب راند:« امير مي گه جوابا اومده!»

-قرار بود كه فردا بياد!

ارسلان بي توجه به همه با شتاب به اتاقش رفت.

پدر سري از روي تاسف تكان داد و مادر نگاه نگرانش را به در بسته ي اتاق ارسلان انداخت.

كتايون جون گفت:«ايشالا همه ي جوونا موفق بشن. ارسلانم رشته ي دلخواهش قبول شده باشه.»

***

نيم ساعتي مي شد كه در تكاپوي فهميدن نتيجه ي كنكور ارسلان بوديم اما هرچه مي كرديم سايت باز نمي شد.

تا به حال ارسلان را اين قدر كلافه نديده بودم. موهايش را مي كشيد و به اينترنت بد و بي راه مي گفت!

در اين گير و دار اينترنت لعنتي هم قطع و وصل داشت و نور علي نور شده بود.

ارسلان مشت محكمي به ميز زد:« آه!»

-چته؟ ترسيدم!!!

-پاشو برو كامپيوتر اتاقتو روشن كن.

-وا! لپ تاپم كه هست!

-بهت مي گم برو! بلكه اون dial up آشغال جواب داد!

كليد برق اتاقم را كه زدم يك لحظه نفس توي سينه ام حبس شد.

پيام توي اتاق من چه كار مي كرد؟

پشتش به من بود و دوزانو نشسته بود. جلوتر كه رفتم ديدم دارد نماز مي خوانَد.

جاي ديگري در اين خانه نبود كه در اتاق من نماز مي خوانْد؟

اصلا چه كسي پيام مبادي آداب را به اتاق من راهنمايي كرده بود؟

اگر من به عنوان نامحرم در اين اتاق با پيام تنها مي ماندم نمازش درست بود؟

حكم شرعي را نمي دانستم براي همين دوباره به اتاق ارسلان برگشتم.همين كه وارد شدم ارسلان داد زد:« يا علي! قبول شدم! كامپيوتر علم و صنعت! خداجون نوكرتم!»

خنديدم:« تبريك مي گم آقا! شيرينيش كو؟»

با خوش حالي از جا پريد:« شيريني شما محفوظه! مخلصتم هستم!»

و با هول از اتاق بيرون زد.

صداي تبريك و شادي ديگران را شنيدم و بازهم خنديدم. با اين وضعيت درس خواندن ارسلان شاهكار كرده بود!

خواستم از اتاق بيرون بروم كه پيام در چارچوب در ظاهر شد. بي آن كه به من نگاه كند گفت:« گوشي تون زنگ خورد... براتون آوردم.... ولي مثل اين كه قطع شد»

گوشي ام را به دستم داد. زنگ تماس نبود. اسمس بود. آن هم از آرش.

صداي آلارم اسمسم را يك آهنگ چند ثانيه اي قرار داده بودم.

يعني پيام به صفحه ي گوشي ام نگاه انداخته بود؟ اسم آرش را همين ديشب ذخيره كرده بودم.

نمي دانم چرا ولي حس كردم يك توضيح به پيام بدهكارم.

صدايش زدم. هنوز توي راهرو بود و وارد پذيرايي نشده بود. برگشت.

مِن مِن كردم:« اممم..... راستش .... خب... اين آقا يكي از هم كلاسيامه. يعني بوده ولي الان....»

روبان حرفم را قيچي؛ و يك ساختمان فكري جديد را در من افتتاح كرد:« من ازتون توضيحي نخواستم.... اين موضوع به من مربوط نمي شه... راستش يه مدتيه مي خوام باهاتون حرف بزنم اما امكانش فراهم نمي شد. شايد الان بهترين فرصت باشه... مي خواستم.... مي خواستم ازتون بخوام....پيشناهاد منو فراموش كنين... اصرار من اشتباه بود.... يه معذرت خواهي بهتون بدهكارم.... ببخشيد... با اجازه»

و با گام هاي محكم اما شتابان از من دور شد.

برجاي ماندم. حيران و متحير... بيدار بودم؟ پيام بود كه مي گفت مرا نمي خواهد؟

دوباره معده و گلويم سوزش گرفت. به جهنم! مگر من از او خواسته بودم عاشقم شود؟

آن چيزي كه توي گلويم بود بزرگ و بزرگ تر مي شد و راه نفسم را تنگ مي كرد. چشم هايم يك طوري بود. حسي شبيه سوزش. من گريه نمي كنم! عمرا!

همان جا روي زمين نشستم. سرم را روي زانوهايم گذاشتم. مثل يك كاغذ مچاله بودم. درست همان حس را داشتم. اسمس آرش را باز كردم. چشم هايم تار مي ديد. باور مي كردم پرده اي كه جلوي چشمانم را گرفته بود اشك نام داشت؟

با كف دست به چشمانم فشار آوردم تا خالي شوند.

آرش اسمس داده بود:« سلام خانوم كوچولو! فردا صبح علي الطلوع پايه ي كوه هستي؟»

هه! خانوم كوچولو! متنفر بودم از اين لفظ!

چرا آرش كمي از متانت پيام را نداشت؟

بي آن كه پاسخي بدهم زانو هايم را بغل گرفتم و به فكر فرو رفتم.

بار ديگر غرورم را پايمال شده مي ديدم.

بار اول وقتي بود كه به تلخي به خودم اعتراف كردم احسان مرا نمي خواهد.

راستي از احساس من به احسان چه مانده بود؟

ذره هايي از اين عشق خاكستر شده در ريه هايم باقي مانده و هواي تنفسم را سوزناك مي كرد. پيام چه نقشي در زندگي ام داشت؟ مرهمي بر غرور زخم خورده ام؟

اين كه كسي هست مرا عاشقانه دوست بدارد؟ 

پس با آرش چه مي كردم؟

لعنت به من! لعنت به تو ارغوان!

لعنت به خيالي كه هراز گاه كسي در آن سرك مي كشيد و مهمان مي شد! نه ! من هوس باز نيستم!

پس اين آدم ها در زندگي ات چه مي كنند؟

من عاشق احسان شدم. دست خودم كه نبود! اما او نخواست. نفهميد. من ماندم و جدال عقل و احساس.... خرد شدم. اما نقاب غرور را از چهره برنداشتم.من هيچ گاه آرش رادوست نداشتم. اصرار كرد...پذيرفتم فرصتي باشد براي شناخت. 

پيام چه؟

پيام... پيام...

پيش از آن كه تكليفم را درباره ي پيام روشن كنم صداي اسمس، كلاف افكار كلافه كننده ام را درهم باقي گذاشت.

-نگفتين بالاخره....پرنسس افتخار همراهي مي دن ؟

لبخند زدم. اسمش هر چه بود مهم نبود.

شايد با آرش مي توانستم غصه هاي امشبم را به فراموشي بسپارم.

دوباره غرور در من سربرآورده بود.

-بله!

بعد از فرستادن آدرس خانه مان براي آرش وارد پذيرايي شدم.روي مبل تك نفره ي ميزبان نشستم.سمت چپم مادر نشسته بود. نگاه مهربان و لبخند گرمش را به من هديه داد.آرام گفتم:«فردا صبح مي خوام با آرش برم كوه...»

چشم هايش گرد شد.با صداي خفه و پس رفته اي گفت:« چي؟ چرا قبلا نگفتي؟»

-الان اسمس زد.

-كنسلش كن.

-نمي شه...

به طور ناگهاني سكوتي در جمع پديدار شد. مادرم لبخند مصلحتي زد و آرام گفت:« بعدا در موردش صحبت مي كنيم...»

و بعد با صداي بلند مشغول تعارف و پذيرايي شد.

***

به بدرقه ي مهمانان ايستاده بوديم. برخلاف آن چه انتظار داشتم خداحافظي ام با پيام و كتايون جون خيلي طبيعي بود. انگار نه خاني آمده و نه خاني رفته...

علي گريه مي كرد و در آغوش آقا رضا بهانه جويي...

در چشم هاي سرخش خستگي و خواب آلودي موج مي زد.

همين كه پدر در را بست، ارسلان بشكن زنان شروع به رقصيدن كرد.

مادرم درحالي كه پيش دستي ها را جمع مي كرد خنديد:« قربون پسرم برم!»

ارسلان دستش را به نشانه ي ارادت بر سينه گذاشت و كمي خم شد:«من قربون مامان ماهم بشم!»

بعد هم سريع به سمت استريو رفت تا يك موزيك شاد بگذارد.

-چه خبره پسر؟ مردم خوابيدنا! كم كن صداشو!

-گير نده بابا! گفته باشم من به مزدا كمتر راضي نمي شما!

با حرص گفتم:« من كه كه معماري تهران قبول شدم يه پرايدم برام نگرفتن اون وخ شازده با كامپيوتر علم و صنعت سفارش مزدا مي دن؟»

ارسلان از رقص باز ايستاد و دستش را در هوا تاب داد:« برو بينيم باو! نقشه كشي هم شد رشته؟ خونه هايي كه علي تو نقاشيش مي كشه از طرحاي تو بهتره.... رشته فقط كامپيوتر! جونم دراومد تا قبول شدم!»

-تو كه راس مي گي! روزي سه چهار ساعت درس خوندن واسه تو شاخ غولو شكستنه!

گردنم را به سمت مادر گرداندم:« مامان من فردا مي رما!»

مادر كه انگار تازه يادش افتاده بود اخم كرد:« نخير... شما زنگ مي زني كنسلش مي كني»

پدر:« كجا مي خواد بره؟»

سريع گفتم:« با چند تا از دوستام مي خوايم بريم كوه...»

-كدوم دوستات؟

-اِ...بچه هاي دانشگاه... آقاي متين خو هم بينشون هست!

و لپم را از داخل به خاطر دروغي كه گفتم گاز گرفتم.

پدرم رو به مادر گفت:« برا چي نمي ذاري بره سيمين؟»

مادرم چشم غره اي به من رفت. هرچه التماس داشتم در نگاهم ريختم.

مادر:« من نمي دونم... اگه تو موافقي بذار بره...»

پدر با خستگي سرش را به پشتي مبل تكيه داد:« از نظر من مانعي نداره!»

با خوش حالي پريدم و گونه ي پدر را بوسيدم.

پدر دستش را روي شانه ام گذاشت و مرا به خودش نزديك كرد:« مواظب خودت هستي بابا؟»

-مطمئن باش بابايي...

پدر پيشاني ام را بوسيد:«من هميشه به تو اطمينان دارم...»

سرم را از شرم اطمينان خالصانه اي كه پدر به من داشت در آغوشش پنهان كردم.

هوا گرگ و ميش بود. كوله ام را روي دوش انداختم و با بوسه ي مادر راهي شدم. 

آرش توي ماشين به انتظارم نشسته بود.

-سلام!

-سلاااااام خانوم كوچولو! چشاشو نيگا چه پف كرده! خيلي بامزه شدي ارغوان!

اخم كردم:« مي شه بهم نَگين خانوم كوچولو؟ من از اين اصطلاح خوشم نمياد!»

خنديد:«تازه اخم مي كني بامزه ترم مي شي!»

خيلي زود آثار خنده از چهره اش محو شد و حالت جدي به خودش گرفت:

« يادته بهت گفتم 2 تا موضوع هست كه بايد هرچي زودتر بهت بگم؟»

نگاهي به كوچه ي خلوتمان در آن صبح زود انداختم:« همين جا بايد بگين؟»

سرش را تكان داد:« اوليشو مي گم چون خيلي مهمه... ببين... من دارم خسته مي شم از اين لحن حرف زدنت... مي شه اين قد رسمي نباشي؟»

-هميشه اين قد زود از همه چيز خسته مي شين؟

-يعني چي؟

-يعني شما كه دوروزه از لحن حرف زدن من خسته شدين چه تضميني وجود داره كه سر يه هفته نگين از خودم خسته شدين؟

تك خنده ي عصبي اي كرد:« معلوم هست چي مي گي؟ مثل اين كه اول صبحي مغزت به كار نيفتاده ها! طول مي كشه تا سيستم بالا بياد!»

ماشين را روشن كرد و به راه افتاد.

دست هايم را به سينه زدم و زير چشمي نگاهش كردم. چه قدر اين پوليور خردلي به او مي آمد!

نگاهش مثل پسر بچه هاي تخس و شيطان شد:« جانم! اگه بخواي همش اين جوري نگام كني قول نمي دم سالم برسونمتا!»

چشم هايم گرد شد. نمي دانستم در برابر اين همه بي پروايي چه بگويم!

آرش قهقهه زد:«منظورم اينه كه تصادف مي كنيم مي ريم ته دره! اين جوري عشقمونم ابدي مي شه!»

عشق؟ عشقمان؟ من و آرش؟

پوزخند زدم:« مساله ي دومو بگين...»

لب هايش را غنچه كرد و ابروهايش را بالا انداخت:«نوچ...»

با پرسش نگاهش كردم.

-آخه وقتي مساله ي اول لاينحل مونده چه جوري برم سر دومي؟ ببين... مثلا همين ديشب... وقتي گفتم پايه ي كوه هستي جواب ندادي... اما وقتي پرسيدم افتخار همراهي مي دين جواب دادي!

پسرك ديوانه! چه برداشت مسخره اي كرده بود پيش خودش!

-اصلا به خاطر اون نبود! وقتي اسمس اولو زدي گوشيم پيشم نبود...

يك تاي ابرويش را بالا انداخت:« جون من؟ ببين راحت حرف مي زني چه بهتره!»

لبخند جذابي زد و سرخوشانه ادامه داد:« ولي از بله اي كه گفتي روحم شاد شد! يه جواب مختصر و مفيد! كي بشه من بله ي اصلي رو ازت بگيرم خانوم خانوما!»

-لازمه بازم تكرار كنم كه ممكنه پايان اين رابطه ازدواج نباشه؟

-پس مي شه پايان اين « رابطه » رو برام روشن كني؟

رابطه را با غلظت بيان كرد.

-بهتره بگيم ارتباط؛ نه رابطه! يه جور فرصته براي شناخت... ممكنه به اين نتيجه برسيم كه به درد هم نمي خوريم... اون وقت هركي مي ره دنبال زندگي خودش....

-واسه تو راحته؟

-غير از اين نمي تونه باشه....

-ولي من نمي تونم راحت ازت جدا بشم... تو هم بهتره اين قد مطمئن از چيزي حرف نزني!

بعد هم ريموت را برداشت و آهنگ «امشب » شهرام صولتي را پلي كرد.

يه امشب اخماتو واكن تو قلبت عشقمو جا كن

تو با لبخند شيرينت جهانو غرق رويا كن

چشم هايم را بستم.

نفس نفس زنان راه را ادامه مي دادم. آرش، برخلاف من خيلي سرحال بود. آمادگي جسماني اش حرف نداشت. دو سه باري كه از او خواستم يك جا استراحت كنيم با بدجنسي قبول نكرد. احتمالا داشت تلافي وقتي را كه خواست در يك راه باريك دستم را بگيرد و من با لجبازي قبول نكردم سرم در مي آورد.

خستگي و گرسنگي بر من چيره شده بود. كيك و شيركاكائويي كه در ماشين خورده بوديم كفاف كالري سوزي ام را نمي داد. 

بد تر از آن، درد پاهايم و سياهي رفتن چشم هايم بود. مدام مي ترسيدم سرم گيج برود و از بالاي كوه پرت شوم.

آن وقت آرش چه كار مي كرد؟ او هم مي پريد؟ عمرا! لابد سري به نشانه ي افسوس تكان مي داد و مي گفت:« حيف شد! دختر خوشگلي بودا!»

لبخند كمرنگي گوشه ي لبانم جاخوش كرد. آرش كه اتفاقي برگشته بود لبخندم را ديد:«به چي مي خندي؟»

نيشخند زدم:« به اين كه پرتت كنم پايين ! چه حالي مي ده!»

لبخند زد:« مردن به دست تو بايد شيرين باشه!»

دلم نمي خواست اسير زبانش شوم:« آخ ! گفتي شيرين ياد خوراكي افتادم! من گشنمه!»

-عزيــزم! الان مي ريم يه صبحونه ي مشتي مي زنيم به بدن! راستي تو املت دوست داري؟

-املتي كه توش گوجه نباشه اما پر قارچ و گوشت و ذرت باشه دوست دارم!

-مواظب باش اين جا رو... ايول! از گوجه بدت مياد؟

-اوهوم! 

-چه تفاهمي! ديگه از چي بدت مياد؟

-تو خوردنيا ديگه؟

-آره....

-اممممم از خيلي چيزا .... اصولا آدم بد غذايي ام! مي تونم يه فهرست بلند بالا از چيزايي كه دوست ندارم بهت بدم.

-جالبه! پ عين خودمي! حالا بگذريم از خوراكي... ديگه از چي بدت مياد؟

-از آدمايي كه الكي خودشونو مي گيرن و فكر مي كنن از دماغ فيل افتادن.... از آدمايي كه ظاهر و باطنشون با هم فرق مي كنه... از آدمايي كه هيچ چيزي تو دنيا به جز خودشون براشون مهم نيست....

-تو خودت جزو كدومشوني؟

خنديدم:« من اصلا از خودم بدم نمياد!»

-به نظر من تو هم يكي از اونايي كه خودشونو مي گيرن... نمي گم الكي... چون واقعا ارزشمندي... نمي دونم... اصلا شايد همين ويژگيت باشه كه منو جذبت كرد...

-از كي به من فكر كردي؟

خنديد:« كي گفته من به تو فكر مي كنم؟»

-ا.... بد نشو ديگه!

-خب راستش ... وقت دقيقشو نمي تونم بت بگم... كه مثلا از فلان روز و فلان ساعت اومدي تو ذهنم... اما وقتي تو كلاس تيكه مي پروندم و تو سعي مي كردي جوابمو بدي... وقتي سعي مي كردم باهات حرف بزنم تلخي مي كردي و اخم و تخم... اين كه روي خوش نشون نمي دادي و برعكس بقيه خنده ي مليح تحويلم نمي دادي... همينا باعث مي شد يواش يواش تو ذهنم يه جاييو اشغال كني... آخه از بچگي عادت نداشتم كسي منو نبينه! بعدش فكر كردم كل كلات با من از روي دوست داشتنته... سعي كردم باهات مثل خودت رفتار كنم... اون روز تولدت كه كادومو قبول نكردي دلم مي خواست بزنم لهت كنم! ولي وقتي دوباره تو دانشگاه نگام بهت مي افتاد... مخصوصا اون وقتا كه خوش برخورد شده بودي و با دخترا مي گفتي و مي خنديدي.... حس مي كردم نمي تونم نديده بگيرمت.... دلم مي خواست هرجوري هست يه كاري كنم كه تو هم منو ببيني... اون روز كه جلوي دانشگاه پيش چشم همه ضايم كردي آرزوي مرگ كردم.... بهت برنخوره ها! ولي بعدش گفتم گور باباش! دختر واسه من ريخته.... دانشگاه تموم شد اما قصه ي دلتنگي من شروع!

با دست چپ به تخت هاي پيش رو اشاره كرد:« اوناهاش! بريم اون جا بشينيم خستگي دركنيم...»

به قدري سرگرم صحبت هايش شده بودم كه خستگي و گرسنگي فراموشم شده بود.

همين كه روي تخت نشستم گفتم:« به خودكشي هم فكر كردي؟»

-چي؟

-مگه نگفتي آرزوي مرگ كردي؟ پس چرا سعي نكردي خودت اين آرزو رو برآورده كني؟

-دختر خوب خودكشي كار آدماي ضعيفه... ياد هستي خانوم افتادم.... اتفاقا اون بنده خدا هم تو همون روزا خوشو كشت... درست حسابي نفهميدم قضيه چي بوده.... شنيدم مثل اين كه خانوادش مي خواستن به زور بدنش به يكي...آره؟

دست نامرئي اي قفسه ي سينه ام را مي فشرد. به سختي سعي كردم نفس عميق بكشم. چشم هايم مي سوخت . اما نمي دانم چرا گريه ام نمي گرفت. سعي كرئم بغض صدايم را پس بزنم:«آره...»

چرا اصل ماجرا را نگفتم؟ نگفتم كه هستي حقيقتا به آن خاطر خودكشي نكرد؟ هستي پذيرفته بود توسط خانواده اش به ازدواج با عباس محكوم شده... مرگ او درست پس از خواستگاري آرش از من رقم خورد....

از چه فرار مي كردم؟ از خودم؟ گذشته؟ ياد هستي؟

آرش دستي در موهاي قهوه اي رنگش كه زير نور آفتاب روشن تر به نظر مي رسيد برد:« متاسفم...»

چانه ام لرزيد. دوباره ميدان ديدم تار شد.از ضعف و گرسنگي بود يا اشك؟ دست آرش را ديدم كه جلو آمد تا چانه ام را بگيرد. سرم را عقب كشيدم. نوچي كرد و گفت:« ببينم تو رو... داري گريه مي كني؟ ببخشيد من نبايد اين موضوع رو يادت مينداختم.... گريه نكن عزيزم»

از جايم بلند شدم:« من اين كنار يه آبي به دست و صورتم بزنم الان ميام...»

وقتي كه برگشتم صبحانه حاضر بود. آرش درحالي كه برايم چاي مي ريخت گفت:« نمي دونستم چي دوست داري همه چي سفارش دادم...»

-اين همه لازم نبود... همون خامه عسل كافيه... يا مثلا كره پنير... زياد اهل مربا نيستم!

-نمي ترسي اندامت به هم بريزه كه كره و خامه مي خوري؟

-اولا زياد نمي خورم كه اندامم به هم بريزه... دوما من ورزشكارم!

-به به! خانوم ورزشكار! -دست مشت شده اش را به حالت ميكروفون گرفت- مي تونم بپرسم رمز موفقيتتون چيه كه هنوز نيم متر بالا نيومده نفساتون به شمارش افتاده بود؟ اين خودش مي تونه به عنوان ركورد جهاني گينس ثبت بشه!

-بي مزه! اصلا هم نفسام به شمارش نيفتاد... فقط گشنم شد! مي دوني كه ورزشكارا چه قد به تغذيه شون اهميت مي دن!

-اوه بله! البته!

وقتي مشغول خوردن شديم آرش مدام به دنبال نقطه ي اشتراكمان در خوراكي ها مي گشت. اما اين تفاهم مسخره از نظر من حتي يك درصد هم اهميت نداشت...به نظرم خيلي لوس و بي منطق است كه وقتي سر خوردن زرده يا سفيده ي تخم مرغ با هم اشتراك داريم مي توانيم فكر كنيم ما خوش بخت ترين زوج عالم مي شويم!

اصل تفاهم در يكسان بودن زيربناي فكري عقيدتي انسان هاست.

اوه مرسي تفكر! با تشكر از سلول هاي نيمه ي چپ مغزم براي اين منطق بي نظير! ترشي نخوري يك چيزي مي شوي ارغوان!

آرش به مرد جواني كه درحال جمع كردن بساط صبحانه بود گفت:« بي زحمت يه دوسيب مشتي چاق كن داداش...»

-نگو كه مي خواي قليون بكشي!

-تو خوشت نمياد؟

-معلومه كه نه... من از دود و دم بيزارم.... آرش اومديم كوه.... تو هواي پاك صبح... تازه صبحونه خورديم... الان چه وقت قليون كشيدنه؟

آرش خودش را به من نزديك كرد:« پس الان وقت چيه؟»

با حيرت سرم را عقب كشيدم:« منظورت چيه؟»

مرد جوان نگاه زيرزيركي و مرموزي به ما انداخت. منحرف عوضي!

آرش هم كه اصلا توي باغ نبود. يا شايد هم بود و برايش اهميتي نداشت.

مرد جوان كه رفت با كلافگي گفتم:« بهتره ديگه بريم...»

آرش همان طور كه محو نگاه من بود گفت:« كجا؟ تازه مي خوايم صحبت كنيم...»

-مگه تا الان داشتيم چي كار مي كرديم؟

-تا الان داشتيم گپ مي زديم... حالا مي خوايم بريم سر حرفاي جدي...

به زحمت سعي كردم نگاه از آن دشت سرسبز و كوچك بگيرم. بعيد نبود آهوي نگاهم در چنين دشتي به دام بيفتد:« خيله خب... مي شنوم...»

-الان احساست به من چيه؟

-يعني چي؟

-اي بابا! مي خوام بدونم چه حسي به من داري...

-چه حسي بايد داشته باشم؟ امممم ... حس كنجكاوي! قرار شد بشناسيم همديگه رو! ولي آخه حرف زدن از املت و قليونم شد شناخت؟!

-خب.... تو از چه جور مردي خوشت مياد؟

ناخودآگاه تصوير احسان در نظرم نقش بست. تك سرفه اي كردم:« بهتره بپرسي چه جور مردي رو براي زندگي ترجيح مي دم...»

-خب همون!

-ايده آل من يه مردي شبيه پدرمه.... مهربون... خونواده دوست.... پاك و وفادار... البته اگه يه كم از اهميت به كارش كم كنه بهتره.... ولي در كل عاشق پدرم هستم....

-خوش به حال پدرت! مشتاق شدم ببينمشون.... ولي ايده آل من براي زندگي اصلا و ابدا يكي شبيه مادرم نيست! ايده آل من تويي ارغوان! فقط تو! همه چيزت برام دوست داشتنيه... اون حرف دومي كه مي خواستم بهت بزنم همينه! من عاشقت شدم... يه روزم تو رو عاشق خودم مي كنم.... مطمئن باش!

لبخند زدم:« خودت امروز صبح گفتي بهتره از چيزي مطمئن حرف نزني!»

-ولي من مطمئن حرف مي زنم! حاضرم سرش شرط ببندم!

-اگه نتونستي چي؟

-چرا نتونم؟

-نمي دونم... فقط بگو اگه نتونستي چي مي شه؟

-مي تونم... مگه اين كه....

-مگه اين كه چي؟

-مگه اين كه تو كس ديگه اي رو دوست داشته باشي

نفس در سينه ام حبس شد. آرش با كنجكاوي گفت:« تو... تو كه به كس ديگه اي علاقه نداري... داري؟»

-اگه داشته باشم چي مي شه؟

آرش عصبي شد :« اين قد از من نپرس اگه اين بشه چي مي شه... يه كلام بگو به كسي علاقه داري يا نه؟»

-نمي دونم

-يعني چي نمي دونم؟

-نمي دونم ديگه!

نفس راحتي كشيد:« اين يعني نه....»

-مطمئن نباش!

آرش اخم كرد:« يعني... كسيو دوس داري؟»

-مطمئن نباش كه بتوني منو شيفته ي خودت كني....

خنده ي خفيفي سرداد:« مگه جنس دلت از چيه؟ از سنگم كه باشه من به دلت تونل مي زنم!»

دوباره خودش را كمي به طرف من مايل كرد:« يادته بهت گفتم من ازت فقط يه فرصت مي خوام كه كمكم كني اوني بشم كه تو مي خواي؟خب بگو چي از من مي خواي؟»

نگاهم در زمينه اي سبزرنگ چرخ مي زد. با تاخير گفتم:« در درجه ي اول صداقت... اينكه باهام روراست باشي....»

-مگه تاحالا ازم دروغم شنيدي؟

-نمي دونم... هنوز كارمون به مرحله ي تحقيقات نرسيده كه بخوام صداقتتو بسنجم...

-ديگه چي مي خواي؟

-پاكدامني! نجابت مال مردا هم هست...برام مهمه كه قبل از من رابطه اي نداشته باشي.... به نظر من خيانت فقط بعد از ازدواج اتفاق نمي افته... من اسمشو مي ذارم خيانت قبل از ازدواج!

آرش به سرفه افتاد. انگار آب دهانش به گلويش پريده بود. متوجه صورت رنگ باخته اش شدم. مي دانستم!

-چي شد؟ خوبي؟

سرش را تكان داد:« آره... بهتره ديگه بريم...»

***

روسري فيروزه اي رنگ با طرح هاي بته جقه ايش را روي سر صاف كرد. حتي يك تار مويش هم بيرون نبود. صورت گرد و سفيدش كمي چين و چروك داشت. تقريبا 50 ساله به نظر مي رسيد. پيراهن بلند آبي رنگ اندام چاقش را در بر گرفته بود.

اقتدار در تك تك رفتارهايش موج مي زد. كمي جابه جا شد تا پاي گچ گرفته اش راحت تر باشد. صداي جيرينگ جيرينگ النگوهاي طلايش موسيقي فضا بود. با صداي كلفتي كه رنگي از زنانگي نداشت گفت:« خيلي لطف كردين تشيف آوردين.... به خدا راضي به زحمت نبودم.... بفرمايين از خودتون پذيرايي كنين... احسان جاااان!»

حتي فكرش را هم نمي كردم كه عصر آن جمعه را در خانه ي احسان بگذرانم. با خواب كوتاه ظهر و حمام، اثري از خستگي ام باقي نمانده بود.

اهالي ساختمان به خاطر عيادت خانم فاضلي -مادر احسان- كه پايش شكسته بود آمده بودند تا رسم همسايگي را به جا بياورند. من هم همين طور! جان خودم!

مدل خانه شان تقريبا مثل مدل خانه ي ما بود. با اين تفاوت كه ديوار بين اتاق نشيمن و پذيرايي برداشته شده و يك فضاي خيلي بزرگ ايجاد شده بود.

اثاث خانه به خصوص مبلمان دمده بودند اما وسايل عتيقه و يونيك هم در خانه شان كم نبود. احسان كه با سيني شربت وارد شد چشم از اطراف گرفتم و به چهره اي دوختم كه يك روز در يك نگاه قلبم را به تپش انداخته بود.

وقتي خواستم شربت را بردارم دستم را لرزه اي خفيف اما به نظر خودم وحشتناك و رسواكننده فراگرفت. يك لحظه خيال كردم به خواستگاري احسان آمده ام!

لبخند نيمه جاني بر لبم نشست. ناخودآگاه لبخند و نگاهم نثار چشم هاي درشت ميشي رنگي شد كه پيش از اين مرا در چنگال خود گرفتار كرده بود.

احسان هم به من نگاه كرد و چشمكي شيطنت بار زد. لبم را گزيدم و سرم را پايين انداختم.

قدرت اين چشم ها به حدي بود كه مي توانست زندگي ام را از هم بدرد. گرگ نگاه او در لباس ميش ظاهر شده بود.

احسان پس از گرداندن شربت و شيريني روي مبل استيل لجني رنگ روبه رويم نشست.

صحبت جمع بالا گرفته بود. در اين ميان صداي كلفت خانم فاضلي ناخودآگاه گوشم را درگير كرد. برخلاف صداي بم و مردانه ي احسان كه به گوشم زيبا بود طنين صداي خانم فاضلي براي يك زن چندان مناسب نبود:« آره ديگه! دنيا همينه! اولاد واسه آدم موندني نيس... فقط خواستم يه ظرف از كابينت بالا پيدا كنم. صندلي از زير پام در رفت و وضعم اين شد كه مي بينين... اگه احسان بود اين جوري نمي شد.... من نمي دونم اون آپارتمان نقلي هفتاد متريش چي داره كه ازش دل نمي كنه. چند ماهه اين كارش شده... فقطم آخر هفته ها به من سرمي زنه!»

احسان با لحن سرزنش باري گفت:« مادر! تو رو خدا باز شروع نكنين!»

احسان خانه ي مجردي داشت؟ فقط آخر هفته ها به مادر تنهايش سر مي زد؟

همهمه ي صداها دوباره در گوشم پيچيد. اما نگاه من محو او بود.... متوجه نگاهم كه شد لبخند گرمي زد. اما اين لبخند مرا به شوق نينداخت. حتما او هم يكي بود مثل آرش!

ذهنم او را محكوم مي كرد و قلبم دفاع و رفع اتهام...

دوباره با ديدنش جدال عقل و قلبم از سرگرفته شد.

مادر شالش را از روي سر برداشت:« اولاد صالح نعمته به خدا! پسره هنوز ازدواج نكرده هفته به هفته سر مي زنه به مادرش!»

پدر كنترل تلويزيون را در دست گرفت:« غيبت نكن خانوم! زندگي مردم به ما چه؟»

مادر:«مگه دروغ مي گم؟ پيش تو هم كه نمي شه يه كلمه حرف زد! - صدايش را به تقليد از پدر بم كرد- غيبت نكن!»

پدر لبخند زد:« آخه عزيز من ما چرا گناه ديگرانو بشوريم؟ شما به جاي بلبل زبوني لطف كن يه ليوان قهوه بيار!»

مادر تلفن را برداشت:« قهوه جوش دست خودتو مي بوسه! من يه زنگ بزنم ببينم چرا ارسلان هنوز از كلاس زبان برنگشته؟»

پدر روبه رويم ايستاد و مقابل چشمانم بشكن زد:« كجايي دختر بابا؟»

-ها؟ همين جا!

-مشخصه! چند دقيقه است وايسادي اين جا... پلكم نمي زني!

لبخند زدم:« برم لباسامو عوض كنم!»

-تو هم قهوه مي خوري بابا؟

-نه ممنون!

***

آن شب حالم اصلا خوب نبود. درد مشكل دخترانه اي كه داشتم به كنار؛ هزار فكر و خيال هم در سرم مي چرخيد و ديوانه ام مي كرد. از طرفي دلم مي خواست به آرش اسمس بزنم و اين ارتباط را قطع كنم اما از طرفي ديگر مي گفتم هنوز در اين فرصتي كه به آرش داده ام چيزي معلوم نشده.... وقتي ياد فردا مي افتادم كه قرار است به جلسه ي شعر بروم و پيام را ببينم دلم مي خواست سرم را به ديوار بكوبم.

چه نيازي بود كه به من بگويد از پيشنهاد ازدواجش منصرف شده؟

مگر من در فكر سور و سات عروسي با او بودم؟! مي خواست غرورم را له كند؟ مي خواست تلافي جواب ردم را سرم دربياورد؟ مي خواست نشانم بدهد كه زهر خواسته نشدن چه طعم تلخي دارد؟ مي خواست بگويد پيش از اين كه عاشقم بوده؛ اشتباه مي كرده و تازه فهميده من لياقت او را ندارم؟ مي خواست با خيال راحت از رويم رد شود تا به دخترخاله جانش برسد؟

با ياد احسان چه مي كردم؟ اوف!!! خانه ي مجردي و چشمك و شيطنت هايش يك طرف؛ عقل و منطقي كه عدم تناسبمان را به رخ قلب زار و به خاك افتاده ام مي كشيد و خيال هاي عاشقانه و جاهلانه ام را بر سرم مي كوفت هم يك طرف ديگر!

در اين ميان نمي دانستم اسمس هاي عاشقانه ي آرش را كجاي دلم بگذارم!

خلاصه اين كه آن شب بدترين شب زندگي ام بود! نه! نه به بدي شبي كه فهميدم هستي خودكشي كرده و راهي بيمارستان شدم!

هستي من حالا كجا بود؟ عذاب برزخ او سخت تر از برزخي بود كه من در آن گرفتار شده بودم؟ شعله هايش سوزنده تر از آتشي بود كه بر جان من افتاده و روز هايم را خاكستر مي كرد؟ با يادآوري هستي حالم بدتر شد. ياد او براي من ممنوعه شده بود و از آن مي گريختم. چون به محض ياد آوري چهره ي رنجورش كسي بر قلب زخم خورده ام از نو خنجر مي كشيد.

مسكني را كه مادر برايم آورده بود خوردم و گوشي ام را خاموش كردم تا زمزمه هاي عاشقانه ي معشوق هستي ، بيش از اين حالم را بر هم نزند.

*** 

همين كه پايم را در مجتمع فرهنگي گذاشتم مهشيد را ديدم كه با خوش حالي به طرفم مي آمد. واي خدايا! اين چشم هاي آشنا آيينه ي خيال ممنوعه ي من شده بود.

-سلام! امروز خيلي خوش حالم! اگه بدوني چي شده! يكي از پسرا از جلسات انصراف داده و قراره داداش من به جاش بياد!

برخلاف هستي خونگرم و زود جوش بود. اما نمي دانم چرا باز هم مرا به ياد او مي انداخت.

لبخند تصنعي اي زدم:«چه خوب!»

چه حرف مسخره اي!

پيام كنار يك خانم ايستاده و با او مشغول صحبت بود. چهره ي آن دختر برايم آشنا بود. پيش از اين او را كجا ديده بودم؟ آهان! هماني بود كه جلسه ي اول هم درحال گفت و گو با پيام ديدمش.

پيام با كلافگي سرش را تكان داد و نگاهش به من افتاد. لبخند گرمي زد و با حركت لب هايش «سلام »را زمزمه كرد.

بي آن كه پاسخ نگاه صميمانه اش را بدهم به سردي نگاهم را از او گرفتم.

خواستم روي يكي از صندلي ها بنشينم كه صداي معترض مهشيد بلند شد:«كجا؟ بيا پيش خودم بشين!»

دلم درد مي كرد و مي خواستم هر چه زودتر فقط بنشينم. كجايش مهم نبود. با كلافگي كيفم را برداشتم و كنار مهشيد نشستم.

سرم را روي ميز گذاشتم و چشمانم را بستم. صداي تيز مهشيد روي اعصابم پنجه كشيد:« داداشم اومد!»

چشمانم را باز كردم. مرد جواني به سمت ما مي آمد. صورت بيضي با پوست برنزه، چشم هاي عسلي و ابروهاي كماني با يك خط كوچك بين آنها، بيني باريك استخواني و لب هاي درشت تقريبا شتري از او چهره اي جذاب ساخته بود. موهايش كوتاه كوتاه - در حد چند ميلي متر- و استيلش لاغر قدبلند بود. كوچك ترين شباهتي به مهشيد نداشت.

با بي حوصلگي از جايم برخاستم . مهشيد گفت:« سلام! چه قد دير كردي! معرفي مي كنم برادرم مهيار! اين خانوم خوشگلم دوست منه! ارغوان!»

نگاه سرد و مغرور مهيار بي آن كه كوچك ترين نشاني از صميميت داشته باشد به من دوخته شد:« خوش وقتم!»

پيش از آن كه من هم پاسخش را بدهم صداي پيام از پشت سر او بلند شد:« خوش اومدين آقاي مجيدي!»

مهيار برگشت:« متشكرم»

پيام، اخم كرده و جدي، دستش را دراز كرد:« اخوان هستم! متاسفم كه پيش از اين، تكميل ظرفيت مانع حضورتون در جلسات شد!» مهيار هم دست پيام را فشرد:« ايرادي نداره...»

لحن هردو خشك و عاري از صميميت بود. بي توجه به آن ها دوباره سرجايم نشستم. بي ادبي مي شد كه مي شد! من دلم درد مي كرد!

پيام شعر آغازين را از دكتر شفيعي كدكني برگزيده بود.

دارم سخني با تو و گفتن نتوانم

وين درد نهان سوز، نهفتن نتوانم

تو گرم سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم كه شنفتن نتوانم

شادم به خيال تو چو مهتاب شبانگاه

گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم

با پرتو ماه آيم و چون سايه ي ديوار

گامي ز سر كوي تو رفتن نتوانم

دور از تو من ِ سوخته در دامن شب ها

چون شمع سحر يك مژه خفتن نتوانم

فرياد ز بي مهري ات اي گل كه در اين باغ

چون غنچه ي پاييز شكفتن نتوانم

اي چشم سخن گوي تو بشنو ز نگاهم

دارم سخني با تو و گفتن نتوانم

بر خلاف انتظار ، اين بار وقتي شعرم را خواندم پيام پيش از همه نظر داد و لب به تحسين گشود. اما من حتي يك تشكر خشك و خالي هم نكردم.

اخم هاي پيام هر لحظه پررنگ تر مي شد.

نوبت به شعر خواني او كه رسيد صدايش گرفته بود:

روزهاست

در گندم زار خيال تو

مترسكي شده ام 

با لب هاي به هم دوخته

تني به صليب كشيده 

و چشم هاي دكمه اي سوزن خورده

گنجشك كوچكم!

مرا ببخش

كه شانه ي پوشالي ام

تو را لايق نيست

آغوش سبز درخت ها به روي تو گشوده است

تو با رهايي ات خوش باش

تا من حسودي كنم

به آفتابي كه نوازشگر توست

نگاه من بر چشم هايش كه در پي واژه ها به روي دفتر پاپكوي سبز رنگش مي لغزيدند ثابت مانده بود. وقتي نگاهش با من تلاقي كرد هيچ چيز از آن نفهميدم. احساس خفته در پس اين نگاه دريافتني نبود. نه نگاه يخ زده و بي احساس اخيرش بود نه نگاه دلگرم كننده و آشناي من.

من؟ چرا بايد براي نگاه پيام ضمير مالكيت به كار ببرم؟ پيش از آن كه ذهنم بخواهد پاسخ سوال خود طرح كرده ام را بدهد نگاه پيام از من گرفته شد و مرا از سكوي خيالم به پايين پرتاب كرد.

سعي كردم حواسم را به نظرات بچه ها بدهم. دختري كه دوبار او را در حال صحبت با پيام ديده بودم شروع به تعريف و تمجيد كرد. 

لب هايم لبخند كج و مسخره اي را به نمايش گذاشت. اصلا هم از حرص نبود! خوشم مي آمد از تعريف هايش لبخند بزنم!

واي فكر كن اين دختر بخواهد مخ پيام را بزند! مگر پيام چه حُسني دارد كه كسي انرژي و وقت مفيدش را صرف جلب توجه او كند؟

حالا درست است كه از نظر چهره معقول و موجه به نظر مي رسد؛خب بابا! اعتراف مي كنم مي شود با ارفاق واژه ي زيبا را هم به او اطلاق كرد! درست است كه مودب و متين رفتار مي كند و ناخودآگاه حس تحسين را در تو برمي انگيزد؛ درست است كه بعد از گرفتن دكترا، استاد دانشگاه آزاد مي شود؛ درست است كه هنگام صحبت از اطلاعات گسترده و منطق بي نظيرش شگفت زده مي شوي اما عيب هايي هم دارد! مثلا..... مثلا....... راستي من چرا به پيام جواب منفي دادم؟ يادم نمي آمد! ريتم بدن من همين بود! ماهي يك هفته افكارم هم مغشوش و درهم مي شد! امروز از آن روزها بود!

مشاعره، آغاز نشده متوقف شد. چون پيام بيتي از سعدي خواند كه بچه ها درخواست تكرارش را كردند و مهشيد، هول هولكي آن را گوشه ي برگه اش يادداشت كرد:

«چنانت دوست مي دارم كه وصلت را نمي خواهم!

كمال دوستي باشد مراد از دوست نگْرفتن ! »

اما من بيت بعدي اي را كه پيام ضميمه ي شعرش كرد بيشتر دوست داشتم:

« مراد خسرو از شيرين كناري بود و آغوشي

محبت كار فرهاد است و كوه بيستون سفتن!»

ظرافت نهفته در اشعاري كه پيام براي خواندن انتخاب مي كرد تامل برانگيز بود.

دلم يك فرهاد مي خواست ! فرهادي كه محبت فقط و فقط كار او باشد و چنين كاري از عهده ي هيچ كس ديگر برنيايد! فرهادي كه مرادش آغوش شيرين نباشد و به نقش كردن چهره ي شيرين روي كوه قناعت ورزد.

چنين عشق افلاطوني و آرمان گرايانه اي دست يافتني هم بود؟ اما از اين خسروها تا دلت بخواهد يافت مي شود! خسرويي كه مرادش آغوش و كنار باشد و بس!

تابستان در حال جمع كردن بند و بساطش بود. هوا رو به خنكي مي رفت. اما حال روحي من خوب نبود. به جز شب شعر به هيچ كجاي ديگر نمي رفتم. نه كلاس بسكتبال و شنا را ادامه مي دادم و نه همراه خانواده ام به خانه ي اقوام سر مي زدم.

دلم گريه مي خواست. گريه اي از ته دل... با ضجه و شيون! نه اشك ريختن پنهاني در خلوت نه خفه كردن صدا در بالش!

غروب سي شهريور بود كه دلم هواي خيال ممنوعه ام را كرد.

كاش هستي اينجا بود! هستي ظريف و ضعيف و خواستني من!

راستي چه كسي به او سر خواهد زد؟ خانواده اش شب هاي جمعه به تهران مي آيند تا سنگ سرد قبرش را با گلاب شست و شو دهند؟

بعد از مدت ها براي اولين بار بود كه مي خواستم به مزار هستي بروم. اما نشاني از آن نداشتم.

آن شب با زهرا هم دانشكده اي قديمم تماس گرفتم تا نشاني مزار هستي را از او بپرسم. مگر نه اين كه هرسال در انتهاي اسفندماه به زيارت اهل قبور رفتن مرسوم و پسنديده است؟

من مي خواستم انتهاي شهريور ماه كه نيمي از سال گذشته و نيم ديگر باقي مانده را به ديدار دوست از دست رفته ام بشتابم. براي نخستين بار براي مرگ هستي لباس مشكي به تن كردم. چه قدر به پدر و مادر اصرار ورزيدم تا پذيرفتند پدر فرداي آن روز مرا به بهشت زهرا ببرد.

نزديك آرامگاه هستي پرپر شده ام كه رسيدم پاهايم لرزيد و روي دو زانويم افتادم. اين سنگ سفيد و خاك آلود آرامگاه هستي نا آرام من شده بود؟ هستي كه هميشه از كم خوابي رنج مي برد اين جا جبران نخوابيدن هايش را مي كرد؟

پدر براي آوردن گلاب مرا تنها گذاشت. گل هاي دسته گلم را شاخه شاخه جدا و پرپر مي كردم. چانه ام لرزيد:« منو ببخش! تو رو خدا حلالم كن عزيز دلم! ...اگه اون روز گذاشته بودم بري؛ ديگه براي هميشه از پيشم نمي رفتي! ....آخ هستي!.... هستي عزيزم! ....هستي جان!.... من اون روزا كور بودم! كر بودم! به جز خودم و خواسته ي خودم كه احسان لعنتي بود به هيچ چيز ديگه فكر نمي كردم..... اما به خدا عشق به احسان در ازاي از دست دادن تو اصلا نمي ارزيد... حافظ راست مي گفت:« دمي با غم به سر بردن جهان يك سر نمي ارزد!» اما من بي شعور نفهميدم حتي يه لحظه نبودن تو به اندازه ي تمام دنيا نمي ارزه..... برگرد! تو رو خدا برگرد هستي......! من نه ديگه احسانو مي خوام نه.... نه ... هيچ چيز ديگه! من خيلي پستم! هستي من! نيستي ببيني كه با آرش...»

پدر نزديك شد. گل هاي پرپر شده را با دست كنار زد:« بايد اول سنگو مي شستيم بعد...»

كار شست و شو كه تمام شد و دست هاي پدر را گلي كرد تازه رنگ سنگ سفيد خودنمايي كرد. پدر شروع به قرائت فاتحه كرد.

سنگ قبر هستي درست به اندازه ي دست هايش سرد بود. با خودم مي انديشيدم حتما چهره ي زيباي هستي در زير خاك كمرنگ تر هم شده... يعني هنوز هم آن كك و مك ها روي صورتش هستند؟

درد نيستي هستي من را چه كسي مي توانست التيام ببخشد؟

پاييز دوباره بر تخت پادشاهي نشست. بي كاري به ستوهم آورده بود. حوصله ي درس خواندن براي كنكور ارشد را هم نداشتم. تصميم گرفتم به دنبال كار بگردم. اولين شخصي كه اين موضوع را با او در ميان گذاشتم آرش بود. پاسخي كه آرش به من داد حيرتم را برانگيخت:« خب بيا تو شركت خودم كار كن!»

باورم نمي شد آرش شركت داشته باشد و من بي خبر باشم.

وقتي از او پرسيدم تنها يك جمله گفت:« قرار نبود اول ِ كاري از همه چيز من سر در بياري عسل!»

آرش چه چيز هاي ديگري را از من پنهان مي كرد؟ 

به خاطر همين پنهان كاري يك هفته با او قهر كردم و او آن قدر زنگ زد و التماس كرد و منت كشيد تا پذيرفتم. اما قبول نكردم در شركت او كار كنم.

به خصوص كه فهميدم با سهند شراكت دارد و از طرفي پدر آرش از وجود اين شركت بسيار ناراضي است و براي تعطيل كردن شركت حاضر شده هزينه ي افتتاح كافي شاپ را متحمل شود.

اگر در شركت آرش مشغول به كار مي شدم و براي ازدواج با هم به نتيجه نمي رسيديم در ادامه ي كار به مشكل برمي خوردم.

آن روز ها در يك مهماني كوچك خانوادگي با آقاي متين خو - پدر آرش- آشنا شدم. مرد خوش پوش و جنتلمني به نظر مي رسيد. اصلا به چهره اش نمي آمد پسري به سن و سال آرش داشته باشد و به قول معروف تازه چل چلي اش بود. 

شوخ طبع و خوش صحبت بود اما صراحتا از روسري من و مادرم انتقاد كرد و خشم و نارضايتي پدرم را برانگيخت.

آن شب پدرم كه او هم براي اولين بار آرش را ديده بود با من صحبت كرد و گفت:« ببين دخترم... من اصلا نمي خوام بهت بگم چي خوبه چي بد... چون مطمئنم خودت ان قد بزرگ و خانوم شدي كه درست تشخيص بدي.... خود من بار اولم بود كه اين پسرو مي ديدم و نمي تونم بگم ازش شناخت كافي پيدا كردم ... اما چون فكر مي كنم تجربه م بيشتره و به قول معروف دو تا پيرهن بيشتر از تو پاره كردم چيزي كه فهميدمو باهات در ميون مي ذارم... اين حرفاي پدر و دختري هم بين خودمون مي مونه.... ببين بابا جون... بحث من اصلا سر اين نيست كه آرش پسر خوبيه يا خوب نيست... خوب و بد آدما رو خود خدا تعيين مي كنه نه بنده ي خدا... اما اولين چيزي كه بين شما دو تا به نظر من اومد تفاوت تربيت خانوادگيتون بود.... نمي دونم به طرز صحبت آرش با پدرش توجه كردي يا نه ... اما احترامي توش ديده نمي شد... صميميت يه چيزه بي احترامي يه چيز ديگه.... كاري به اين كه سال هاست مادر بالا سر اين بچه نبوده ندارم چون بازم به خودشون مربوط مي شه اما پدري كه دست تنها يه بچه رو بزرگ مي كنه و به قول معروف گفتني هم براش پدر مي شه و هم مادر حقش چيزي بالاتر از اين حرفاست.... پدرشم آدم متشخصي بود اما من نمي پسندم كه توي جلسه ي اول آشنايي بخواد به حجاب زن و بچه ي من گير بده چون اين يه مساله ي كاملا شخصيه... تو مرد نيستي كه بخواي اين چيزا رو درك كني... من به احترام تو تندي نكردم و سعي كردم جوابشو منطقي بدم....بين هر زن و مردي توي دنيا تفاوت هست... هيچ دو نفري رو نمي توني پيدا كني كه بگن ما با هم در اشتراك كامل به سر مي بريم... اصلا خود خدا اين تفاوتا رو گذاشته تا زندگي ها شيرين بشه و از يكنواختي دربياد.... اما بعصضي تفاوتا براي تكميل زن و مرده بعضي تفاوتا هم هست كه اصلا اجازه نمي ده زن و مرد جفت و جور شن و با هم كنار بيان.... اين تفاوتاست كه زندگيا رو از هم مي پاشونه.... كنار اومدن با پسري كه سال هاست مادر نداشته و از محبت زنانه محروم بوده خيلي سخته... چون از زنش انتظار جبران اون كمبودا رو داره و اين، جز از يه زن فداكار و عاشق برنمياد.... تو دختر مني منم بهتر از هركس ديگه مي شناسمت.... توي احساساتي و با محبت بودنت شكي نيست اما مغروري... غرور براي عشق آفته باباجون....ياد گرفتن فداكاري هم يه شبه نيست... بايد از الان تمرين كني... كه ايشالا فردا پس فردا اگه خواستي با آرش يا هر كس ديگه زندگي كني بلد باشي كه يه وقتايي تو زندگي مشترك بايد خودتو در درجه ي اول نبيني ....اصلا ازدواج يعني همين! كه چه زن باشي چه مرد ياد بگيري اول همسر؛ بعد خودم! بابا جون به حرفام فكر كن... اما اينم بدون هر تصميمي كه بگيري من بهش احترام مي ذارم و تا آخرش پشتتم ....شب به خير گلم! خوب بخوابي!»

-شب شما هم به خير!

هنوز با آرش به خاطر كتمان شركت سرسنگين بودم و او به دنبال راهي بود براي دلجويي از من... 

آرش براي ملاقات هاي بيشتر اصرار مي كرد و من در پي راهي بودم تا حتي تماس هاي تلفني مان را محدود كنم. نمي توانستم به او علاقه مند شوم. ديگر نمي توانستم هيچ كس را دوست بدارم. انگار همان يك عشق خام و زودگذر مثل يك واكسن در برابر احساس هاي ديگر مرا ايمن كرده بود! من نه آرش نه پيام و نه حتي احسان را دوست نداشتم. تنها تجربه ام از درخت پربار عشق، ميوه اي كال و نورس بود كه كامم را براي هميشه تلخ كرده بود.

ديگر از هر احساسي مي ترسيدم. از دل بستگي، وابستگي، عادت، علاقه، دوست داشتن ، عشق، محبت و يا حتي تحسين مي گريختم.

دريچه ي قلبم كه با وزش نسيمي گشوده شده بود حالا به درب قلعه اي محكم مي مانست كه هيچ كس ياراي حضور در اين دژ مستحكم و استوار را نداشت.

مردان اطرافم را به هيچ مي گرفتم و از اين غرور و بي تفاوتي لذت مي بردم و سر به آسمان ها مي ساييدم. دلم را بسته بودم. ديگر دل بسته نبودم!

-بس كن آرش...اين حرفا چيه كه مي زني؟

-مگه دروغ مي گم؟ چه دليلي داره كه تو اين روزا همش ازم فاصله مي گيري؟ جذام دارم و بي خبرم؟ يا اين كه دل سركار خانومو زدم؟

-مواظب حرف زدنت باش! منو در حد دختراي دور و برت پايين نيار! من هوس باز نيستم! از اولشم گفته بودم قول نمي دم آشناييمون به ازدواج ختم شه حالا هم مي خوام زودتر تمومش كنيم... هرچي زودتر...

-يه دليل! فقط يه دليل برام بيار كه بدبودن منو ثابت كنه! مطمئن باش تا آخر عمر دست از سرت برمي دارم!

-قرار ما اين نبود! قرار نبود به شرط بدبودن از هم جداشيم!

-ما اصلا كي با هم بوديم كه حالا بخوايم از هم جدا شيم؟!

سكوت كردم. آرش ادامه داد:« د آخه كنار اومدن با ناز و اداتم يه حدي داره! بدون اين كه يه دليل قانع كننده بياري مي خواي از رو من و اين دل لامصبم رد شي؟ قصدت فقط تحقير كردن من بود نه؟ تو اين يه هفته قهرت كم منت كشيدم كه بازم مي خواي كوچيكم كني؟»

-آرش به خدا قصد من اين چيزا نبوده و نيست... من .... من اصلا به درد ازدواج نمي خورم!نمي تونم كسيو دوست داشته باشم! دليل امتناع من فقط همينه! نه بد بودن تو!

-من اون شركت كوفتيو تعطيل مي كنم...دردت همينه ديگه؟ فقط يه مدت بم فرصت بده تا حساب كتابمو با سهند صاف كنم...

-آرش!

-آرش و ... پوففففف!!! من از تو نمي بُرم ارغوان! به اين راحتي ازت دست نـ مي كـ شم! اينو تو اون مخت فرو كن!

تماس را قطع كرد. چرا اين قدر زود عصبي مي شد؟ اصلا اهل منطق و حرف زدن عاقلانه نبود. اين هم يكي ديگر از ويژگي هايش بود كه تازه به آن پي برده بودم.

بريده بودم. از همه چيز و همه كس. گلويم براي هضم اين بغض هاي نفس گير زيادي تنگ بود. اين سنگ ريزه هاي دردآور لعنتي از صافي ذهنم رد نمي شدند.

مدام از خودم مي پرسيدم چرا حرف زدن با هستي آرامم نكرد؟ چرا ديگر نمي توانستم از او آرامش بگيرم؟ دليلش نبودن فيزيكي هستس بود يا دليل ديگري داشت؟ حس مي كردم كسي كه زير آن سنگ خوابيده بود هستي هميشگي من نبود... من آن جسم خفته در دل خاك را با تمام آشنايي نمي شناختم.

همچون برگ زرد و خشكي در دست باد به هرسو مي چرخيدم....بي هدف... به آخر خط رسيده...پوسيده...پوسيده...

روزهاي پاييزي ام جهنمي شده بود. چيزي در درون سينه ام فوران مي كرد. چيزي شبيه آتش فشان... سوزان و خروشان و دردناك... گويي موجودي افسانه اي سر از خواب گران برداشته بود و در وجود من غوغا و عصيان و هياهو مي كرد.

ارغواني ديگر شده بودم. تلخ... عصبي...زودرنج....

شايد بحث هاي گاه و بي گاه با آرش مرا اين چنين كرده بود. 

نگاه هاي اطرافيان را دوست نداشتم. همه ي نگاه ها تغيير كرده بود. در نگاه پدر و مادر نگراني رسوب كرده بود. در نگاه آرش خشم و عصبانيت موج مي زد. در نگاه ارسلان تعجب بيداد مي كرد. حتي احساس مي كردم نگاه بچه هاي شب شعر فرق كرده.... در نگاه پيام غمي عميق ته نشين شده بود. در نگاه مهشيد و كاوه ناباوري.... در نگاه مهيار كنجكاوي.... در نگاه ديگري....

اين نگاه ها ديوانه ام مي كردند. يا شايد هم من ديوانه شده بودم و نگاه ها را اين طور مي ديدم!

مادر مقابل آينه ي كنسول ايستاد و دستي در موهايش كشيد:« براي فردا وقت آرايشگاه گرفتم... مي خوام رنگ موهامو يكي دو درجه روشن تر كنم... خوب مي شه به نظرت؟»

با بي حوصلگي گفتم:« نمي دونم...»

مادر چرخي مقابل آينه زد:« رويا مي گفت يه مغازه وا شده تو پاساژ سر خيابونمون.. لباس مجلسي هاش حرف نداره... امروز يه سر بريم ببينيم اگه خوب بود لباسامونو از اون جا بخريم...»

در حالي كه با دست راستم جواب اسمس آرش را مي دادم و با دست چپم سيبم را جلوي دهان گرفته بودم گفتم:« لباس مجلسي مي خوايم چي كار؟ مگه مي خوايم بريم عروسي؟»

-وا! واسه جشن آخر هفته ي پيام ديگه!

يك لحظه همه چيز برايم از حركت ايستاد. دستم، سيب جويدنم، حتي نفس در سينه حبس شده ام متوقف شد. مادر دستش را در گودي كمرش گذاشته بود و اندامش را در آينه بازرسي مي كرد.

با كمي مكث گفتم:« خبريه؟»

نفسش را با كلافگي فوت كرد:« تو چه قد از دنيا عقبي دختر! همون مهموني كه گفتم كتايون واسه ي كتاب پيام گرفته ديگه! پنج شنبه ي همين هفته!»

-كِي گفتين؟ اصلا قضيه ي كتاب چيه؟

مادر به سمت من برگشت و با چشم هاي گرد شده گفت:« تازه مي گي ليلي مرد بود يا زن؟ پس ديروز من واسه كي قصه خوندم كه كتاب پيام تو يكي از جشنواره ها برگزيده شده و مصاحبه باهاشم تو روزنامه ي جام جم چاپ شده؟ اون همه مدت داشتم آب تو هاون مي كوبيدم؟»

با نوك زبانم پوست سيبي را كه كه روي دندانم مانده بود جابه جا كردم:« ديروز متوجه حرفاتون نشدم! اوووو! كي مي ره اين همه راهو؟ پيامو چه به اين حرفا؟»

مادر دستش را به كمرش زد:« اون گوشي رو بذار كنار! من نمي فهمم آرش چه قد حرف داره كه با تو بزنه؟ صبح تا شب...شب تا صبح... كارت شده اسمس بازي با اون. معلومه وقتي حواست به آرش جونته ديگه به حرفاي من گوش نمي دي!»

چه خوش خيال بود مادر من! آرش جانم ! آخي!

از جايم بلند شدم و گفتم:« باشه... تا يه ساعت ديگه حاضر مي شم بريم لباس بخريم.»

وقتي وارد پاساژ شديم اولين جايي كه نگاه ناخودآگاه من چرخيد روي مغازه ي احسان بود....به خشكي شانس! مغازه بسته بود! اين وقت عصر چه موقع مغازه بستن بود؟ يعني مشكلي برايش پيش آمده بود؟ يكي نبود به من بگويد آخر به تو چه كه مشكلي براي احسان پيش آمده يا نه؟!

مادر تمام لباس هاي ويترين مغازه ي مذكور و چند مغازه ي ديگر پاساژ را سه بار كامل ديد زد و بررسي كرد! دست آخر هم يك پيراهن ماكسي مشكي با يك كت حرير خريد. من هم كه همان اول از يك پيراهن ياسي خوشم آمده بود اما مورد پسند مادر سخت گير و به زعم خودش خوش سليقه قرار نگرفت. در نهايت يك پيراهن آبي آسماني برايم خريد و هرچه من در اتاق پرو خودم را كشتم كه با آن شبيه دختر بچه هاي چهارده ساله مي شوم به گوشش نرفت كه نرفت!

واقعا نمي فهميدم اين همه تشريفات براي يك كتاب ناقابل لازم است؟ سبد گلي كه پدر آن را در صندلي عقب پيش من و ارسلان جا داده بود به قدري بزرگ وسنگين بود كه براي خراب نشدنش من و ارسلان مماس شديم و من براي چروك نشدن لباسم مدام به جان ارسلان غر مي زدم. پيراهنم را با ساپورت و شال سفيد و يك مانتوي عبايي سفيد با كمربند طلايي و كفش هاي مجلسي پاشنه هفت سانتي آبي نقره اي پوشيدم. موهايم را جمع كرده و يك تل نقره اي به موهايم زده بودم كه از زير شال پيدا بود.

مدت ها بود كه به خانه ي عمو وحيد نرفته بودم. باغ زبايشان با بوته هاي رز و ياس و نسترن و چند درخت زينتي جديد آراسته شده بود.

فكر نمي كردم اين همه مهمان دعوت باشند.

پيش از هر كس پيام به استقبالمان آمد. او ماي گاد! چه عجب دست از تيپ محضرداري اش برداشته بود!

كت اسپرت نوك مدادي با پيراهن دودي رنگ و شلوار جين مشكي از او پيامي ديگر ساخته بود.

موهايش را مدلي نيمي فشن نيمي مردانه كرده بود كه به نظرم به او مي آمد. عمو وحيد و كتايون جون نيز براي خوش آمد گويي و سلام و احوال پرسي پيش آمدند. كتايون جون باز هم با من رفتار سردي داشت و مقصد بوسه هايش به جاي گونه هاي من مولكول هاي هوا آن هم در فاصله ي پنج سانتي متري صورتم بود!

وقتي بچه هاي شب شعر را هم در مهماني ديدم خوش حال شدم. مادرم را با كتايون جونش! تنها گذاشتم و به طرف مهشيد رفتم.

مهشيد كنار كاوه و مهيار ايستاده و پشتش به من بود.

دستانم را روي چشمان مهشيد گذاشتم و با نگاهم از كاوه و مهيار خواستم حرفي نزنند. كاوه سر تكان داد و مهيار لبخند زد.

مهشيد گفت:« دستات عين بچه ها نرم و ظريفه...پس آقا گرگه نيستي! قد ديلاقتم نشون مي ده كه بچه نيستي! تو يه موجود ناقص الخلقه و ناشناخته به نام ارغواني!»

دستانم را از روي چشمانش برداشتم و به نشانه ي اعتراض مشتي به بازويش كوبيدم:« همه ي اينا كه گفتي خودتي! بدجنس! از كجا فهميدي منم؟»

مهشيد خنديد:« من اگه بوي اين ادكلونتو نشناسم به چه دردي مي خورم؟ شوخي كردم باهات يه وخ ناراحت نشي عزيزم! نيگاش كن خدايا! چه قد ناز شدي عروسك!»

صداي پيام از پشت سرم آمد:« چرا مانتوتونو به حوريه خانوم ندادين؟»

با تعجب برگشتم. پيام تازگي ها مثل جن ظاهر مي شد!

دست راستش را در امتداد بدنش و به سوي رختكن دراز كرد:« بفرمايين از اين طرف...»

انگار خودم راه را بلد نبودم! رو به مهشيد گفتم:« الان برمي گردم..»

مهشيد پلك هايش را به نشانه ي تاييد رو ي هم گذاشت. 

مانتويم را درآوردم و خودم آن را به چوب رختي آويزان كردم. از توي آينه نگاهي به پشت پيراهنم انداختم. چندان چروك به نظر نمي رسيد. وارد سالن شدم و با نگاهم به دنبال مهشيد گشتم. مهيار سرجاي قبلي اش ايستاده بود اما كاوه و مهشيد نبودند. به طرف مهيار رفتم:« ببخشين نمي دونين مهشيد كجا رفت؟»

نگاه سرد و مغرورش را به من انداخت و با بي اعتنايي گفت:« نه نمي دونم...» از رفتارش خوشم نيامد. نمي دانم چرا اما حس بدي به من دست داد. تقصير خودم بود كه مثل بچه ها براي سوال پرسيدن به طرفش آمدم و حالا لابد پيش خودش خيال مي كند خبري است!

توي ذهنم برايش دهن كجي كردم و به طرف ديگري برگشتم كه چند نفر از دختران شب شعر را ديدم. كاچي به از هيچي! به جاي مهشيد با آن ها گپ مي زنم.

اسم دو تا از آن ها را ياد گرفته بودم. الهام و مه سيما. با ديدنم خوش حالي شان را بروز دادند و به گرمي سلام و احوال پرسي كردند. نفر سوم همان دختري بود كه با پيام گرم مي گرفت. دستم را به سويش دراز كردم:« من ارغوانم...توي جلسه ي شعر ديده بودمتون اما متاسفانه اسمتونو نمي دونم...»

لبخند تصنعي اي زد:« شيدا!» ساختگي بودن لبخند متظاهرانه و متقلبانه اش توي ذوقم زد. از همان لبخندهايي كه بايد يك گوشه اش نوشته باشند:« made in china» چون به همان اندازه بنجول بود!

بحث الهام و مه سيما درباره ي كتاب پيام گرم شده و حسابي گل انداخته بود. الهام با هيجان از جمله هاي زيبا و بكر كتاب تعريف مي كرد و مه سيما با تكان سر، حرف هاي الهام را تاييد مي كرد و هراز گاهي چيزي بر آن مي افزود. با شنيدن حرف هاي آن ها مشتاق شدم من هم كتاب پيام را مطالعه كنم.

شيدا بي صحبت از كنارمان رد شد و راه ديگري را در پيش گرفت. الهام با خوش رويي از من پرسيد:« تو هم كتاب آقاي اخوانو خوندي ارغوان جون؟»

لبخند زدم:« نه متاسفانه» الهام با همان لحن هيجاني گفت:« واي چه حيف! ولي تو اولين فرصت بخونش وگرنه نصف عمرت بر فناست!»

نگاه من محو شيدا و پيام بود. شيدا كنار پيام ايستاده و درحالي كه فاصله ي چنداني با او نداشت گرم صحبت شده بود. 

پيام برو عقب تر! تو كه هميشه رعايت مي كردي!

مه سيما صدايم زد: كجايي ارغوان؟»

نگاهش كردم:« پيش شما! باشه در اولين فرصت مي خونمش!»

پيام با ديدن چند پسر كه حدس مي زدم از دوستانش باشند از شيدا جدا شد و با خوش رويي به سمت آن ها رفت. ناخودآگاه نفس راحتي كشيدم. بعد از چند دقيقه دوباره شيدا به ما پيوست. خيلي دلم مي خواست از او بپرسم چه حرفي داشت كه با پيام بزند . اما غرورم كنجكاوي ام را سركوب كرد. شيدا قاشقش را در پياله ي بستني زد« از اين بستني طالبي خوردين؟ خيلي خوش مزه است!»

مه سيما پشت چشم نازك كرد:« نه ممنون!» الهام رويش را سمت ديگري چرخاند. رد نگاهش را گرفتم. به مهيار نگاه مي كرد كه تنها ايستاده و با نوشيدني اش مشغول بود:« اين داداش مهشيدم يه جوريه ها!»

مه سيما پرسيد:« چه جوريه؟»

-يه جور خاصه... مغرور و مرموز...آدم ناخودآگاه نسبت بهش كنجكاو مي شه...شخصيتش برام جالبه....

شيدا گفت:« ولي به جذابي پيام نيست...»

ناخودآگاه با شنيدن اين حرف خون در رگ هايم منجمد شد. دستانم را مشت كردم. هيچ كس حق نداشت با اين صراحت راجع به پيام اظهار نظر كند.

الهام به شيدا پوزخند زد و سرش را تكان داد. شيدا گفت:« چيه؟ دروغ مي گم؟»

الهام با لحن عاقل اندر سفيه گفت:« جز راست نبايد گفت/ هر راست نشايد گفت....خيلي با آقاي اخوان گرم مي گيري شيدا جان! به عنوان يه دوست بهت مي گم كه پسرا از اين تيپ دخترا خوششون نمياد...آقاي اخوانو كه ديگه مطمئنم!»

شيدا انگشتي به گوشه ي لبش و رژ قرمزي كه هم چنان مصرانه باقي مانده بود كشيد:« من از شما نظر نخواستم كه پسرا از چه تيپ دخترايي خوششون مياد! بهتره سرت به كار خودت باشه الهام خانوم!»

جو متشنج بين آن ها را دوست نداشتم. احتمالا كنار مادر و حتي كتايون جون بيشتر به من خوش مي گذشت. دستم را روي شانه ي الهام گذاشتم:« بچه ها من مي رم پيش مامانم... خوش حال شدم از ديدنتون!»

مه سيما با حيرت پرسيد:« مگه تو با مامانت اومدي؟»

-خب آره...در واقع با خانوادم اومدم...

سكوت هر سه ي آن ها مرا ترغيب به توضيح بيشتر كرد:« پدرم با آقاي وحيد اخوان ، پدر آقا پيام دوست و همكارن..»

الهام ابروهايش را بالا انداخت:«آها! چه جالب!»

از آن ها دور شدم. مهشيد و كاوه را ديدم كه روي مبل دونفره جيك تو جيك شده بودند و آرام آرام حرف مي زدند. لبخند زدم كه حانيه خانم مقابلم ايستاد:« سلام خانوم ! خيلي خوش اومدين!»

-سلام حانيه خانوم! خوبين؟

-شكر خدا... خانوم جون بفرمايين از خودتون پذيرايي كنين...آقا پيام گفتن از وقتي اومدين لب به چيزي نزدين... براتون شربت آلبالو آوردم...آقا گفتن دوس دارين...

لبخند شيريني از توجه پيام بر لبم نشست:« ممنونم! لطف كردين!»

شربت آلبالو را از سيني اي كه در دستش بود برداشتم:« آقا نقي و حوريه خانوم خوبن؟»

-الحمد لله... خيلي وقته قدم رنجه نمي كنين خانوم!

-كم سعادتيه منه حانيه خانوم! سرم شلوغه...

-زنده باشين...با اجازه

دوباره با تعجب نگاه كردم.نه درست مي ديدم! ارسلان بود كه كنار دو دختر ايستاده و مشغول خوش و بش بود. اي ارسلان آب زير كاه! چنان دو دستش را در جيب شلوارش كرده و اداي جنتلمن ها را درمي آورد كه باورم شد در مخ زني دخترها استعداد ويژه اي دارد! هردو دختر از ارسلان بزرگتر بودند و در پاسخ به حرف هاي ارسلان كه حدس مي زدم همگي از دم، چرت و پرتي بيش نباشند قهقهه هاي مستانه سر ميدادند. چشم پدرم روشن!

بگذار به خانه برويم ارسلان خان! آش ارغوان پز داريم با دو وجب روغن!

-مي تونم اين جا بشينم؟

نگاهي به دختري كه كنارم ايستاده و با صداي لطيف و آرامش اين جمله را بر زبان آورد انداختم:«: بفرمايين...»

روي صندلي كنار من نشست: «چه لاك قشنگي زدين!»

نگاهي به لاك طرح دار آبي نقره اي ام انداختم. تعريف كردن از لاك دختري كه شيفته ي ناخن هايش است راه مناسبي براي باز كردن سر صحبت با اوست:« خيلي ممنون!»

صورت گرد و درشت نقشي داشت. چشم هاي درشت قهوه اي تيره، ابروهاي كلفت و مرتب دخترانه، گونه هاي برجسته ي اشك مانند، بيني صاف و كمي بزرگ با لب هاي قلوه اي و گوشتي...نسبتا زيبا بود.

-شما بايد ارغوان خانوم باشين...درسته؟

با تعجب از شناختي كه نسبت به من داشت سرم را تكان دادم.

-خوبه! من نيلوفرم! تعريف شما رو زياد شنيده بودم ...واسه همين شناختمتون.

نيلوفر؟ چه قدر اسمش آشنا بود. اين اسم را پيش از اين كجا شنيده بودم؟ كمي به رفرنس ذهنم رجوع كردم و در لابه لاي افكار خاك خورده ام به دنبال پاسخ گشتم. پس از كمي زير و رو كردن او را شناختم:« دختر خاله ي پيام بود!»

او هم در سكوت اجزاي چهره ي مرا مي كاويد. پس از كمي مكث گفت:« مي تونم بپرسم چند سالتونه؟»

-بيست و دو

-جدا؟ ولي كمتر به نظر مي رسيد!

با رنجيدگي انگشتم را دور ليوان پايه بلند شربتم كشيدم. ديگر با سليقه ي مادرم لباس نمي پوشم!

خنده ي مليحي كرد:« حالا چرا مثل بچه ها بهتون برمي خوره؟ خانوما كه معمولا از پايين تخمين خوردن سنشون استقبال مي كنن!»

با حيرت از پي بردن او به فكرم سعي كردم لاپوشاني كنم:« نه من فقط... آخه مي دونين...»

با كنجكاوي به من چشم دوخته بود و منتظر كامل شدن جمله ام بود.

لبخند زدم:« شما چند سالتونه؟»

يك تاي ابرويش را بالا انداخت:« بهم مي خوره چند سالم باشه؟»

با بدجنسي گفتم:« سي!»

چشم هايش درشت شد:« جدا؟»

نيشخند زدم:« نه خب! حدود بيست و شيش هفت!»

لبخند زد:« واقعا مثل بچه ها مي مونين!»

لبخندم ماسيد. اين دومين بار بود كه در اين فاصله ي كوتاه اين جمله را كه چندان هم به مذاق من خوش نمي آمد تكرار مي كرد.

كمي جابه جا شد و پاي چپش را روي پاي راستش انداخت:« نظرت راجع به پيام چيه؟»

سعي كردم تغيير حالتي در چهره ام رخ ندهد:« چه نظر خاصي بايد نسبت به آقا پيام داشته باشم؟ و چرا بايد نظر من راجع به ايشون براي شما مهم باشه؟»

لبخندش عميق تر شد:« خوبه! اون قدرا هم كه به نظر مياد بچه نيستي! ببين عزيزم...من از موضوع شما و پيام خبر دارم...اينم مي دونم كه پيام تا چه حد روي پيشناهادش اصرار داشت اما شما قبول نكردين...كنجكاو بودم شما رو از نزديك ببينم و بدونم چه ويژگي هايي دارين كه پسرخاله ي عزيز بنده اين قدر خواهان شماست و از طرفي چه معيارهايي براي ازدواج دارين كه پسري مثل پيام موردپسندتون نيست؟»

-فكر نمي كنين اين مساله اون قدر شخصي باشه كه من نخوام با شما در ميون بذارم؟ شنيده بودم فوق ليسانس روان شناسي دارين اما نه من بيمار شمام نه اين جا محل كارتونه! براي مشاوره كيس مناسبي رو انتخاب نكردين!

شانه ي چپش را بالا انداخت:« حق با شماست... اما كنجكاوي من از يه انگيزه ي شخصي نشات گرفته بود ... ربطي به شمّ روان شناسيم نداشت!»

-كدوم انگيزه ي شخصي؟

-پيام راجع به شما با من صحبت كرده بود ...با تعريفاي اون منم مشتاق شده بودم ببينمتون!

-جالبه! آقا پيام راجع به من چيا گفته بودن؟

-خيلي چيزا! با برداشتي كه من از حرفاي پيام داشتم شما بايد يه دختر شيطون و دوست داشتني باشين كه خيلي هم با احساس شعر مي گين... با سكوت ميونه ي چنداني ندارين... كودك درونتونو زنده نگه داشتين... و البته يه كمي هم غد و يه دنده اين! يه دختر بچه ي تخس و مغرور اما در عين حال جذاب و ستودني!

با صحت حرف هايش كاري ندارم اما تاكيدي كه روي بچه بودن من داشت اعصابم را خط خطي مي كرد. لابد مي خواست با يادآوري اين موضوع، عدم تناسب من و پيام را به رخم بكشد.

جرعه اي از شربتم را نوشيدم و به چشم هايش نگاه كردم:« شما چه طور؟ نظرتون راجع به پيام چيه؟»

خنديد:« پيام از من خواستگاري نكرده كه بخوام راجع بهش فكر كنم و نظر بدم!»

با تعجب پرسيدم:« جدا؟ ولي من فكر مي كردم بعد از جواب رد من، آقا پيام از شما خواستگاري كردن!»

-چرا همچين فكري كردين؟

-خب..ظاهرا كتايون جون به مادرم اين طور گفتن...

-اين حرفا هميشه بين مادرم و خاله كتي بوده اما هيچ وخ جدي نشده...من و پيام هميشه مثل خواهر برادر بوديم براي هم...درد دلايي كه من با پيام كردم براي مادرمم نگفتم! اونم خيلي وقتا حرف دلشو پيش من زده. درست نيست كه من بخوام حرفاشو بازگو كنم اما علاقه اش به شما راز فاش نشده اي نيست!

لبخند زدم:« كتايون جون بدشون نمياد بهشون مي گين خاله كتي؟»

-شيطون تو به چه چيزايي دقت مي كنيا! ببين بحثو از كجا مي كشوني به كجا! -خنديد- چرا ...از خلاصه ي اسمش بدش مياد اما من هم چنان بهش مي گم خاله كتي!

از جايش بلند شد:« خيلي از آشنايي باهات خوش حال شدم ارغوان جون!»

-به هم چنين!

سر ميز شام كنار مادر نشستم. مادر با لبخند پرمهرش نگاهم كرد:« خوش مي گذره مامان جان؟ دوستاتو مي بيني ديگه سراغي از ما نمي گيري!»

-دوست داشته باشي شما رو هم مي برم پيششون...باهاشون آشنات مي كنم...دختراي خوبين!

-كتايون جون مي گفت آقاي متين خو رو مي شناسه! تعجب كرده بود وقتي گفتم پسرش خواستگار توئه!

آه از نهادم بلند شد. با صداي خفه اي گفتم:« چي؟ واسه چي بهشون گفتي مامان؟»

-وا! واسه چي نبايد مي گفتم؟ همين جوري بحثش پيش اومد!

من مانده بودم بين مامان و كتايون جون! موارد پيش نهادي و كانديدهاي احتمالي براي ازدواج من و پيام را با هم به مذاكره مي گذاشتند و به رخ يك ديگر مي كشيدند! مگر دوئل بود؟

دلم نمي خواست تا وقتي چيزي رسمي و قطعي نشده پيام از حضور آرش در زندگي من باخبر شود. مخصوصا با وجود آن گندي كه در شب مهماني خانه ي خودمان پيش پيام زده بودم!

هواي سالن پس از شام برايم خفه كننده بود. صداي بلند موزيك و حرف زدن هاي جمع گوش هايم را آزار مي داد. وارد باغ شدم تا كمي در هواي تازه نفس بكشم. چند زن و مرد در گوشه و كنار باغ به چشم مي خوردند اما به هرحال خلوت تر از داخل بود. باد سردي مي وزيد و من قدم زنان به دنبال جايي بكر و به دور از چشم ديگران مي گشتم.

پشت بوته هاي نسترن چشمم به مهيار افتاد كه ايستاده بود و سيگار مي كشيد. هميشه از ژست سيگار كشيدن متنفر بودم . با ديدن افراد سيگاري ناخودآگاه تصوير زشتي از آن ها در ذهنم تداعي مي شد. حالا مهيار به همان اندازه در نظرم نفرت انگيز مي آمد.

-چيزي مي خواستين خانوم عطايي؟

جيغ خفه اي كشيدم. انتظار نداشتم مهيار متوجه حضور من شده باشد.

حالا در اين خلوتگاه زير نور كم سوي مهتاب و چراغ باغ، هيبت مردي كه پشت به من ايستاده و با من حرف مي زد چه قدر ترسناك بود.

-ن...نه! نه! راستش ...فقط داشتم براي خودم يه كم قدم مي زدم!

به طرف من برگشت:« قدم زدن شبانه! جالبه! به راهتون ادامه بدين! موفق باشين!»

از طعنه ي كلامش رنجيدم. اين همه غرور از كجا نشات گرفته بود؟

رويم را برگرداندم و به طرف انتهاي باغ پيش رفتم. چه قدر از اين گوشه و كنار خاطره داشتم!

پيام معمولا در شيطنت هاي من و ارسلان شريك نمي شد. فقط با نگاه و لبخند همراهي مان مي كرد. اما چه سخاوت مندانه اسباب بازي هايش را براي بازي به ما مي داد. درست است كه هفت سال از من و يازده سال از ارسلان بزرگتر بود اما خود من تا قبل از همين سه سال پيش و تولد علي اسباب بازي هايم را به هيچ يك از بچه هاي فاميل نمي دادم!

تنه ي يكي از درختان انتهاي باغ به قدري كج و خم شده بود كه مي شد روي آن نشست. كف دستانم را روي درخت گذاشتم و بالا پريدم. بعد از نشستن تازه متوجه پيراهنم شدم. اما مهم نبود! چه لذتي داشت تن دادن به شوق وسوسه هاي كودكانه!

پيام حق داشت از من در ذهن نيلوفر تصوير يك بچه را بسازد. قرص ماه كامل بود. هميشه در ماه كامل، چهره ي دختري را مي ديدم كه در حال آه كشيدن بود. چه قدر خوب بود كه چاله و چوله هاي صورت ماه از دور به اين زيبايي به نظر مي رسيد!

صداي جيرجيرك ها طنين آرامش بخشي داشت. تنه ي درخت كمي مرطوب بود و به حس سوزش سرما دامن مي زد.باد شاخه هاي درختان را به رقص وامي داشت. چشمانم را بستم تا اين حس خوب در ذهنم نقش ببندد.

دستانم را از هم باز كردم و در دل، از خدا آرامش بيشتر خواستم. چه قدر در زندگي ام محتاج آرامش بودم! از اين سردرگمي ها ، كشمكش ها، درگيري هاي خواستن و نخواستن، راه هاي رفته و نرفته ي پيش رو و دلشوره ها در رنج بودم و راه نجاتي نمي يافتم.

چشمانم را كه باز كردم پيام مقابلم ايستاده و به من خيره شده بود.

از ترس كمي عقب رفتم كه از پشت سر و از بالاي درخت محكم به پايين افتادم.

پيام با شتاب نزديك شد:« ارغوان خانوم حالتون خوبه؟ چيزي تون نشده؟»

دستم را به كمرم گرفتم. ارتفاع درخت چيزي حدود يك متر بود و درد چنداني نداشت. مشكل من لباس خراب شده ام بود. لب لرزان پاييني ام را به دندان گرفتم و اشك در چشم هايم حلقه زد. پيام با نگراني گفت:« جايي تون درد مي كنه؟»

سرم را به نشانه ي نفي تكان دادم و با صداي بغض آلود گفتم:« شما اين جا چي كار مي كنين؟»

به موهايش چنگ زد:« بايد منو ببخشين...راستش اصلا قصد ترسوندن شما رو نداشتم.... ديدم اومدين بيرون خواستم بگم هوا سرده...»

خودم نمي دانستم هوا سرد است و حتما او بايد تذكر مي داد؟

از جايم بلند شدم و پيراهنم را تكاندم. چه افتضاحي به بار آمده بود. 

پيراهن آبي آسماني و ساپورت سفيد رنگم گل آلود و كثيف شده بودند. واي خدايا ! چه كار كنم؟

-شير آبتون كجاست؟

-مي گم هوا سرده! بايد بريم تو! آب اينجا بدتر سرما زده تون مي كنه!

-پس بفرمايين من با هنرنمايي تون چي كار كنم؟

-هنر نمايي من؟

خنديدم:« نخير شاهكار بنده! يه چيزي هم بدهكار شديما! اگه شما نيومده بودين كه الان لباسم اين جوري نمي شد!»

پيام كه انگار از خنده يمن تعجب كرده بود با احتياط لبخند زد:« چون از پشت روي كمر افتادين ساپورتتون زياد كثيف نشده... تنها مشكل ، پيرهنتونه كه اگه مايل باشين مي تونين با يه لباس تميز عوضش كنين... اگه مانتوتونو بپوشين كه ديگه چيزي مشخص نيست!

-واي حالا من چه جوري برم تو؟ با اين وضع اصلا روم نمي شه از در سالن رد شم!

-يه راهي هست ولي... يه كم ريسكش بالاست!

-چه راهي؟

-يه نردبون اين پشت هست ... من ميارمش بعد از تراس وارد اتاق من بشين... من مانتوتونو براتون ميارم...

-خب چرا ايستادين؟ برين نردبونو بيارين ديگه!

-چه طلبكار!

مثل بچه هاي تخس خنديدم:« پس چي؟ بدهكار؟ تلافي اين كارتونو سرتون در ميارم!»

پيام خنديد و كمي خم شد:« من آماده ام هرطور كه مايلين تقاص پس بدم بانوي جوان!»

به دنبال پيام كه براي برداشتن نردبان مي رفت راه افتادم.

نردبان به ديوار ته باغ تكيه داده شده بود. 

وقتي پيام قامت نردبان را صاف كرد با نگراني گفت:« مطمئنين مي تونين از نردبون بالا برين؟ از درد ضربه اي كه خوردين يه وخ تعادلتونو از دس ندين خدايي نكرده دوباره بيفتين!»

-نه بابا! من خوبم! فقط نگران لباسمم!

خنديد:« قضيه ي اون آقاي خسيس رو شنيدين كه تصادف كرد و بي هوش شد وقتي به هوش اومد دستش قطع شده بود . هي داد مي زد دستم كجاست؟ دستم كجاست؟ پرستار اومد گفت:« متاسفم مجبور شديم دستتونو قطع كنيم...» آقاهه گفت: « من با دستم چي كار دارم؟ يه ساعت گرون قيمت داشتم اون چي شد؟»!»

چشم هايم را تا آخرين حد ممكن گرد كردم:« الان به نظر شما من خسيسم؟ مهم پول لباسم نيست! من نگران آبرومم!»

-بالاخره از سلامتي تون كه مهم تر نيست!

-شما الان تو اين شرايط وايسادين براي من جوك تعريف مي كنين؟ لطفا نردبونو نگه دارين مي خوام برم بالا!

خنده اش را فرو خورد و سرش را تكان داد.

رو به روي نردبان ايستادم و دستانم را به نرده ها گرفتم. پيام پشت سرم ايستاد و او نيز دو طرف نردبان را گرفت. در ميان دستان او محصور شده بودم . از نزديكي به او تا اين حد حس عجيبي داشتم. بوي ادكلونش مرا مسحور كرده بود. صداي نفس هاي عميق و گاه مقطع او را نيز مي شنيدم.

با كمي مكث گفت:« پس چرا نمي رين بالا؟» صدايش لرزه ي خفيفي داشت. نفس عميقي كشيدم و پايم را روي اولين پله گذاشتم و شروع به بالا رفتن كردم. نردبان كمي لق مي زد و تاريكي محيط، مزيد بر علت شده بود تا دلهره ام بيشتر شود. پله ها را به خوبي نمي ديدم و با حدس و گمان پايم را روي جايي كه فكر مي كردم پله باشد قرار مي دادم. با اضطراب گفتم:« يه وخ نيفتم!»

پيام با صدايي كه در آن شيطنت خفته بود گفت:« ما از اين شانسا نداريم!»

با تعجب برگشتم تا علت تغيير لحن پيام را متوجه شوم. چهره اش در تاريك و روشن باغ چندان مشخص نبود اما برق نگاهش از پشت شيشه ي عينك براي من مشهود بود:« آخه اگه بيفتين صاف مي افتين توي بغل من... واسه همين گفتم از اين شانسا ندارم وگرنه اگه خدايي نكرده بيفتين رو زمين كه اوج بدبياري منه!»

پيام تو كي اين قدر عوض شدي؟ اين لحن شوخ و شيطنت بار را كجا پنهان كرده بودي؟ يا اين هم وجهي از شخصيت توست كه از ديد من پنهان مانده بود؟

لبخندي به لحن دوست داشتني پيام زدم و ساير پله را بالا رفتم. صداي پيام كه گفت:« مراقب باشين!» تپش هاي قلبم را بالا برد. پايم را لبه ي تراس گذاشتم و دستم را به نرده ي آن گرفتم و به طرف ديگر نرده رفتم. از تراس وارد اتاق پيام شدم و كورمال كورمال كليد برق را پيدا كردم.

خداي من! دكوراسيون اتاق پيام چه قدر تغيير كرده بود. ديوار ها را كاغذ ديواري سبز طرحدار كرده بودند . تخت و ميز تحرير و قفسه هاي ام دي افش همگي قهوه اي سوخته بود. قفسه هايش پر از كتاب و همين طور حاوي چند اسباب بازي قديمي و يادگاري هايش بود.

صداي تق تقي كه از توي باغ مي آمد مرا وادار كرد دوباره وارد تراس شوم.

پيام هم داشت از نردبان بالا مي آمد.

-شما چرا از نردبون مياين آقا پيام؟ لباس شما كه كثيف نشده! برين پايين! لطفا از در سالن بياين!

-ببخشين يه كم بي انصافي نيست من اين همه راهو تا اون ور باغ برم؟ از سالن برم رختكن... مانتوي شما رو بردارم بعد دوباره بيام بالا تو اتاق؟

خنديدم:« اي بابا! شما چه تنبلين! برين پايين!»

پيام نچي گفت و بقيه ي پله ها را بالا آمد. دستم را به نردبان گرفتم و آن را كمي تكان دادم:« نمي رين پايين ديگه؛ نه؟! پس من ميندازمتون!»

و دوباره نردبان را تكان دادم.

پيام كه روي پله هاي مياني متوقف شده و دشتانش را محكم تر گرفته بود با لحن ملتمسانه اي گفت:« نكن دختر! مي افتما! »

از تغيير لحن پيام خنديدم:« خب قصد منم همينه! تازه لباستون رنگ روشن نيست! گلي هم كه بشه باز مي تونين از در سالن برين!»

نردبان را محكم تر تكان دادم كه صداي خنده هايم در آخ پيام گم شد. خداي من! راستي راستي افتاد! تپش هاي قلبم با بالاترين حدممكن خود رسيده بود. احساس مي كردم قلبم به جاي سينه توي گلويم است.

با ترس صدايش زدم:« پيام! پيام! حالت خوبه؟ تو رو خدا جواب بده پيام!»

-من خوبم!

-چي شدي؟ نمي بينمتون كجايين؟

صداي به هم خوردن دست هايش آمد و بعد توده ي نيمه تاريك جسمش را ديدم كه كمي از نردبان فاصله گرفت:« خودم پريدم كه شما نندازينم! حالا هم با خيال راحت مي رم و بقيه ي مهموني رو به خوشي سپري مي كنم! ببينم تنهايي چه جوري از پس لباستون برمياين! شب خوش خانوم محترم!»

حالا نوبت من بود كه لحنم ملتمسانه و ريا كارانه شود:« نه! نرين! تو رو خدا! من تنهايي نمي تونم!»

يكي دو قدم دور تر نشده بود. ايستاد. هنوز پشتش به من بود. صدايش را به سختي شنيدم:« نمي تونم بهت بي تفاوت باشم...»

حرفش را نشنيده گرفتم و او هم بي آن كه حرف ديگري بزند برگشت و پله هاي نردبان را به سرعت بالا آمد.

وارد اتاق شد. نفس آسوده اي كشيدم. بي آن كه بخواهم حضورش به من آرامش مي بخشيد. حس خوبي داشتم. آميزه اي از دلهره و هيجان و در عين حال آرامش و آسودگي... كاش بقيه ي مهماني را همين جا سپري مي كردم. اين جا بيشتر از هر كجاي ديگر به من خوش مي گذشت. احساس كردم پيام هم همين حس را دارد. چون براي بيرون رفتن از اتاق تعلل مي كرد. با تاخير به طرف در رفت. دستش را كه به سمت دستگيره برد با صدايم متوقفش كردم:« دكور اتاقتونو تازه عوض كردين؟ خيلي قشنگ شده...»

او هم كه براي باز كردن در مردد بود به من نگاه كرد. اما زود سرش را پايين انداخت و گفت:« بله..»

-حالا چرا سبز؟ رنگ قبلي بهتر نبود؟

-سبز بهم آرامش مي ده....

نفس عميقي كشيدم:« خوش يه حالتون... لااقل چيزي توي دنيا هست كه بهتون آرامش بده...»

از درگاه فاصله گرفت. يكي دو قدم طي كرد و روي صندلي ميز تحريرش نشست. بي آن كه به من نگاه كند پرسيد:« مگه چيزي توي دنياي شما بهتون آرامش نمي ده؟»

سرم را تكان دادم:« هيچ چيز...»

-اصلا چرا دنبال آرامش مي گردين؟ چه دلهره اي توي زندگي شما هست؟ مگه به اندازه ي كافي آروم نيستين؟

در حالي كه به كتاب هاي قفسه اش نگاه مي كردم و يكي يكي نام آن ها را از نظر مي گذراندم گفتم:« يه جوري حرف مي زنين انگار من هيچ دغدغه اي توي زندگيم ندارم. در حالي كه من بيشتر از هركس ديگه بي قرار و سردرگمم...زندگيم شده گرداب ساعت ها... منم غرق مي شم حل مي شم دست و پا مي زنم اما كو راه نجات؟»

آرنج هايش را روي ميز گذاشت. انگشتانش را در هم قفل كرد و چانه اش را به ان تكيه داد:« جالبه! من هميشه فكر مي كردم اين بي قراري ها فقط تو وجود منه...نمي دونستم شما هم دغدغه هاي منو دارين... مي تونم بپرسم چه قدر تو زندگيتون به خدا اعتقاد دارين؟»

يكي از كتاب ها را بيرون كشيدم:« از فلسفه خوشم نمياد...همون قدر كه بقيه اعتقاد دارن... خدا منو آفريده پس وجود داره...بعد از مرگمم به سزاي اعمالم خواهم رسيد!»

-اولا صحبت راجع به خدا هميشه در حوزه ي عرفان و فلسفه نست...تعليمات معصومين چيزي فراتر از اين دو دسته است... دوما همه ي مردم به يه ميزان به خدا اعتقاد ندارن سوما چرا سعي نمي كنين از وجود خدا آرامش بگيرين؟»

-سعي مي كنم... مثلا قبل از اين كه شما بياين داشتم از خدا طلب آرامش مي كردم اما نمي دونم چرا دعاهام مستجاب نمي شن.

-دعا خيلي خوبه اما كافي نيست... چرا راهاي ديگه رو امتحان نمي كنين؟ مثلا نماز خوندن؟ اين يكي به خود من بيشتر از هر رنگي توي دنيا آرامش مي ده...

-نماز؟ بهش فكر مي كنم! واااااي! شما هنوز اينو نگه داشتين؟

از جايش بلند شد:« چي رو؟»

-اين هواپيمائه! يادم نرفته كه من شكستمش!

براي جشن تولد 15 سالگي پيام درحالي كه من 8 ساله بودم پدر و مادرم به دور از چشم من براي او يك هواپيما خريدند. وقتي موقع باز كردن كادو ها شد و من هديه ي خودمان را ديدم با گريه و زاري هواپيما را گرفتم و به پيام ندادم! وقتي پدرم با وعده ي خريدن يك هواپيما مثل همان مي خواست كادوي پيام را از من بگيرد و به او پس بدهد با بدجنسي آن را شكستم تا پيام نتواند با آن بازي كند! البته به تنبيه اين كار پدر هيچ وقت برايم هواپيما نخريد!

پيام خنديد:« آره! فرداي تولدم عمو منصور بي چاره يه هواپيماي سالم خريد و با كلي شرمندگي بهم داد... اما من اصلا نمي دونم اونو كجا انداختم...همينو نگه داشتم چون واسم ارزش داشت...اين كه شما شكسته بودينش برام دوست داشتني تر شده بود! يه اثر يادگاري از شما!»

خنديدم:« چه شاهكاري هم هست! كلا من از بچگي خودخواه بودم!»

پيام نگاهم كرد:« توي همون جشن پونزده سالگيم براي اولين بار شما رو ديدم... وقتي گريه كردين من هواپيما رو واقعا از سر رضايت بهتون دادم...همش عمو منصور اصرار داشت ازتون پسش بگيره!»

-واقعا اولين بار بود كه همديگه رو مي ديديم؟ چه جالب!

-آره! واسه همين اون تاريخ براي هميشه تو ذهن من ثبت شده! تولد پونزده سالگيم اولين روزي بود كه فهميدم مي تونم يه نفرو بيشتر از خودم دوست داشته باشم...»

بينمان سكوت برقرار شد. نفس من از فرط هيجان در سينه ام حبس شده بود و مي ترسيدم بازدم آن را خارج كنم كه مبادا صداي هيجان زده ام ، رسواگر حال درونم باشد.

پيام دوباره به طرف در رفت:« يكي از لباساي مادرمو براتون ميارم...»

-نه!!!

اين كلمه به سختي و مثل يك جيغ خفه از دهانم خارج شد.

پيام با تعجب برگشت:« چرا؟»

نمي خواستم پيام از اتاق بيرون برود! سعي كردم جمله ام را راست و ريس كنم:« نه...آخه...منظورم اين بود كه... مي دونين!»

نفس عميقي كشيدم:« شايد مادرتون راضي نباشن من لباس ايشونو بپوشم... چون از موضوع خراب شدن لباسم مطلع نيستن! وگرنه من كه با پوشيدن لباس ايشون مشكلي ندارم!»

-امكان نداره مادرم رضايت نداشته باشن....شما كه مي دونين چه قدر بهتون علاقه دارن!

-خب...آخه بالاخره درست نيست...بدون هماهنگي با ايشون...

-پس مي گين چي كار كنم؟ اگه مانتوتونو روي همين پيرهن بپوشين احتمالا اونم گلي و كثيف مي شه...

-خب...خب....اگه اشكالي نداشته باشه... يعني از نظر شما...

-خواهش مي كنم حرفتونو واضح بگين...

-يه دونه از پيرهناي خودتونو بدين!

من نفس راحت كشيدم و نفس پيام حبس شد. سكوت كرد.

نگاهش را بالا آورد و به چشمان من دوخت:« شما مشكلي ندارين؟»

سرم را به دوطرف تكان دادم.

درحالي كه لبخند محوي روي لبش جاخوش كرده بود به طرف دراور قهوه اي سوخته اش رفت و يكي از كشوها را باز كرد:« اين پيرهنو تا حالا نپوشيدم...»

-واي نه! پيرهن نو نباشه! لطفا يكي ديگه بدين!

خواست چيزي بگويد اما منصرف شد.يكي ديگر از پيراهن هايش را درآورد و به طرف من گرفت. پيراهن سفيد بود. آن را از او گرفتم و او به محض بستن كشو گفت:« مي رم مانتوتونو بيارم....همين جا لباستونو عوض كنين... پيرهنتونو هم لطفا بذارين روي صندلي ميز تحرير»

و با شتاب از اتاق بيرون رفت.

درحالي كه به مسير رفتنش خيره مانده بودم پيراهن را به سينه ام چسباندم. چه بوي خوبي مي داد. آن را به بيني ام نزديك كردم. در ميان بوي نرم كننده و شوينده باز هم اثري از بوي ادكلون پيام باقي مانده بود. پيراهنم را درآوردم و آن را از طرف جلو كه تميز بود روي صندلي گذاشتم. پيراهن پيام را پوشيدم. آستين هايش را تا زدم.

درست است كه برايم گشاد بود اما از اين كه تنم بوي پيام را بگيرد حس دلپذير و رضايت بخشي داشتم...

تقه اي به در خورد. تپش هاي قلبم دوباره شدت گرفت. نكند كسي به جز پيام باشد؟ با ديدن من در اتاق پيام چه فكري مي كند؟ آن هم با اين پيراهن مردانه ي گشاد!

دوباره صداي در بلند شد و در پي آن صداي آرامش بخش پيام: « ارغوان خانوم؟!»

اين بار با آسودگي در را گشودم. پيام به محض ديدن من شروع به خنديدن كرد. با تمايل شديدم براي گفتن كلمه ي «كوفت!» مبارزه كردم:« نخندين خب! تقصير من چيه كه هم سايز نيستيم؟!» پيام با همان لحن خنده آلود گفت:« خيلي خوب مي شد هم سايز بوديم نه؟! منم بدم نميومد پيرهن آبي شما رو يه امتحاني بكنم!»

اين بار من هم خنده ام گرفت:« آره! وقتي شما رو باهاش تصور مي كنم مي بينم چه قدر بهتون مياد!»

با لبخند مانتويم را به دستم داد. به پيام نگاه كردم:« كاش يه ساك مقوايي، مشموا يا يه چيز ديگه مياوردين كه من پيرهنمو بذارم توش! همين طوري روم نمي شه با خودم ببرمش!»

پيام با لحن حيرت زده گفت:« مگه مي خواين پيرهنتونو ببرين؟»

با تعجب گفتم: « خب آره ديگه...پس نبرمش؟»

دستش را در موهاي خوش حالتش برد:« نه... منظورم اينه كه... خب...بذارين بمونه بهتره چون...اين جوري كه نمي شه ... من...بعدا خودم براتون ميارمش!»

-زحمتتون مي شه!

نگاهش دوباره رنگ شيطنت گرفت:« زحمتي نيست! يه جور گروكشيه! پيراهن در ازاي پيراهن!»

خنديدم:«ولي قيمت لباس من بيشتره ها!»

-عوضش گل آلوده!

-تقصير شما بود كه گلي شد! مي گن سلام گرگ بي طمع نيست! بعد به من انگ خسيسي مي چسبونين! فقط يه پيرهن ناقابل ازتون خواستيم!

لبخند از لبانش محو شد:«خب، چيزاي ديگه بخواه! ... مثلا....جونمو!»

سكوت كردم. پيام نگاه دوست داشتني اش را از من دريغ كرد:« ببخشيد...من...با اجازه!»

آن شب وقتي به خانه رسيدم براي اين كه مجبور به توضيح نشوم مادامي كه وارد اتاق خودم نشدم مانتويم را در نياوردم. در اتاق را قفل كردم و با همان پيراهن مقابل آينه چرخ زدم. بگذار پيام هرچه قدر دلش مي خواهد بخندد! به نظر خودم كه پيراهنش به من مي آمد!!! نگاهي به گوشي ام انداختم. 2 ميس كال و 4 اسمس خوانده نشده از آرش. گوشي را خاموش كردم روتختي را كنار زدم و در تختم خزيدم. براي آن كه به بوي پيراهن عادت نكنم و هربار كه خواستم بوي پيام را حس كنم؛ دو دكمه ي بالايي پيراهن را باز كردم .هر چند دقيقه يك بار يقه ي پيراهن را چنگ مي زدم و مي بوييدم 

« امشب پيام چه قدر خواستني شده بود! كاش يك جور به او مي فهماندم كه تيپ اسپرت بيشتر از رسمي به او مي آيد. شوخي ها و شيطنت هايش چه قدر بامزه و در عين حال سنجيده بود! چه قدر دير تو را شناختم پيام! چرا حالا؟ حالا كه پيشنهادت را پس گرفته اي؟! لعنت به من! خودم حال خوشم را خراب كردم! چرا بايد با يادآوري حرف هاي آن شبش، شيريني امشب را زهر كنم؟ كدام شيريني؟ چه مي گويي ارغوان؟ نكند....

دستم را مقابل دهانم گرفتم. نه! نه! من عاشق نمي شوم! من...من.... دلم نمي خواهد تلخي ديگري را تجربه كنم. هيچ دردي بالاتر از خواستن و به دست نياوردن نيست. بايد جوانه ي اين احساس را سربرنياورده؛ ريشه كن كنم.»

اما نمي دانستم ريشه ي اين جوانه ، از درختان كهن سال محكم تر است.

آن شب هنگام خواب آرامش عجيبي داشتم.

فرداي آن روز ، جمعه بود و شنبه جلسه ي شعر داشتيم. مدام به دنبال بهانه اي بودم تا پيراهن پيام را به او پس ندهم! از يك طرف مي گفتم به جلسه ي شعر نمي روم از طرف ديگر دلم مي خواست پيام را ببينم. در ضمن با وجود شخصي مثل شيدا اصلا تمايل نداشتم غيبت كنم و پيام را تنها بگذارم! با خودم گفتم بهتر است به جلسه ي شعر بروم اما اصلا موضوع پيراهن را به روي خودم نياورم!!! آن وقت اگر او پيراهنم را پس بدهد و از من پيراهنش را بخواهد چه؟! شايد بهتر باشد به دروغ بگويم پيراهنت را موقع اتو كردن سوزاندم و يك پيراهن ديگر برايش بخرم!

شانس هم كه ندارم! آن وقت مي گويد مي خواهم پيراهن سوخته ي تو را يادگاري نگه دارم!!! بردار و بيار! هرچه من گند بزنم، بشكنم، يا بسوزانم پيام مي گويد دوست داشتني تر شده! يادگاري است!

ادايش را درمي اوردم و مي خنديدم. اما اصل حال من چيز ديگري بود.... پيام دانسته يا ندانسته با همان يك جمله قفل قلب مرا شكسته بود. سنگي كه آرش مي گفت به آن تونل مي زند حالا به دست پيام شكسته شده و او را مالك خود مي دانست!

عاشقانه از فروغ فرخزاد

اي شب از روي تو رنگين شده......... سينه ام از عطر تو سنگين شده

اي به روي چشم من گسترده خويش....شاديم بخشيده از اندوه بيش

همچو باراني كه شويد جسم خاك......هستيم ز آلودگي ها كرده پاك

اي تپش هاي تن سوزان من..........آتشي در سايه ي مژگان من

اي ز گندمزارها سرشارتر............اي ز زرين شاخه ها پربار تر

اي در بگشوده بر خورشيدها...........در هجوم ظلمت ترديدها

با توام ديگر ز دردي بيم نيست....هست اگر؛ جز درد خوش بختيم نيست

اي دو چشمانت چمنزاران من.........داغ چشمت خورده بر چشمان من

پيش از اينت گر كه خود را داشتم........هركسي را «تو» نمي انگاشتم

درد تاريكي ست درد خواستن...........رفتن و بيهوده خود را كاستن

سر نهادن بر سيه دل سينه ها ......... سينه آلودن به چرك كينه ها 

در نوازش نيش ماران يافتن.............زهر در لبخند ياران يافتن

زر نهادن در كف طرار ها............گمشدن در پهنه ي بازارها

اي نگاهت لاي لاي سحربار............گاهوار كودكان بي قرار

اي نفس هايت نسيم نيم خواب..........شسته از من لرزه هاي اضطراب

خفته در لبخند فرداهاي من.....رفته تا اعماق دنيا ها ي من

اي مرا با شور شعر آميخته.....اين همه آتش به شعرم ريخته

چون تب عشقم چنين افروختي......لاجرم شعرم به آتش سوختي!

گوش هاي من طنين نواي دلنشين پيام را تا ابديت حك مي كرد.... چه قدر با احساس شعر مي خواند! آه فروغ عزيز! من با صداي پيام مي توانم اوج احساس تو را درك كنم!

زنگ اين صدا راه مرا به ابرها باز مي كرد.كي پيش از اين ، صدايي قلب مرا به رقص واداشته و با نفس هايم بازي به راه انداخته بود؟ چه كسي مي گويد صداي بم احسان زيباست؟

آواي پيام نغمه ي خوش آهنگي است كه من آن را با صداي بشارت دهنده ي بهشت نيز تعويض نخواهم كرد!

جلسه ي شعر تمام شد. چه زود! من كه گذر زمان را حس نكردم!

پاكت محتوي پيراهن پيام را روي پايم گذاشته بودم و آن را مدام تكان مي دادم.

مثل آدم هاي عصبي! خب دلم نمي خواست پيراهنش را پس بدهم! كاش راستي راستي آن را سوزانده بودم ببينم واقعا بازهم آن را مي خواهد يا نه؟!

مهيار كه كنارم نشسته و او نيز هنوز از جايش برنخاسته بود آرام گفت:« شما هم اعصاب ندارينا! » و با چشمش به ضربه هاي پايم روي زمين اشاره كرد. پوزخندي زدم و رويم را برگرداندم. مهيار كلاسورش را در كيف چرمي اش قرار داد:« اين روزگار لامروت براي هيشكي اعصاب نمي ذاره! كوچيك ترين اتفاقي مي تونه روح و روان آدمو به بازي بگيره!»

با حرص گفتم:« شما اگه روح و روان درست و حسابي ندارين بهتره خودتونو به يه روان شناس نشون بدين....ان قدم تو كار من دخالت نكنين لطفا!»

مهيار خود را شگفت زده نشان داد:« يا باب الحوائج! جدا اعصاب ندارينا! احتمالا امروز قرصاتونو نَشُسته خوردين!» لبخند زد و ادامه داد:« والله اگه شما يه روان شناس خوب معرفي كنين من از خدامه برم پيشش!»

خواستم بگويم روان شناسي نمي شناسم كه ياد نيلوفر افتادم. لبخند موزيانه اي زدم و گفتم:« چرا....اتفاقا يه روان شناس خوب مي شناسم! دخترخاله ي آقا پيام!»

مهيار چانه اش را خاراند:« همين پيام خودمون؟»

حين گفتن اوهوم نگاهم را چرخاندم تا پيام را ببينم. گوشه اي ايستاده بود و او هم به من نگاه مي كرد. پيشاني اش سرخ شده بود و چشم هايش از پشت شيشه ي عينك به طرز رعب آوري عصبي بودند.

مهيار گفت:« كل اگر طبيب بودي سر خود دوا نمودي! وقتي نتونستن شما رو خوب كنن ديگه لابد اميدي به درمان منم نيست!»

و بي آن كه خداحافظي كند كيفش را برداشت و رفت.

پسره ي بي ادب بي شخصيت! رواني تويي و ...! ديدم اگر بخواهم ادامه بدهم اقوام مهشيد زير سوال مي روند براي همين گفتم:« رواني تويي و خودت!»

از جايم بلند شدم و به طرف پيام رفتم. شيداي دلباخته اش هم در همان حوالي پرسه مي زد و درحالي كه خودش را با يك كتاب سرگرم نشان مي داد زير چشمي ما را مي پاييد!

پيام بازدم سنگينش را خارج كرد:« سلام!»

-سلام!

-ببخشين مي تونم بپرسم آقاي مجيدي چه چيز جالبي تعريف مي كردند؟

توي دلم نيشخند زدم:« پس بگو! به چه كسي هم حسودي مي كند! اون مهيار عوضي اگه آدم بود دلم نمي سوخت!اه! اصلا من از مهيار بدم مياد! پسره ي سياه سوخته ي كچل تازه از سربازي برگشته ي بي ريخت! با اون چشماي زردش آدمو ياد شماره ي يك ميندازه!!! واي! چشم و دل بابا جونم روشن! من كي اين همه بي تربيت شدم؟!»

صداي پيام مرا متوجه لبخند نابه جايم كرد:« خب اگه اين قدر خنده دار و جالبه بگين ما هم مستفيض شيم از بيانات گوهربارشون!»

سرم را تكان دادم:« آقاي مجيري خوددرگيري شديد دارن! پرسيدن روان شناس خوب سراغ ندارين منم دخترخاله ي شما رو بهشون معرفي كردم!»

لب هاي پيام نيز به لبخند باز شد:« نيلوفر؟ شما از كجا ايشونو ميشناسين؟»

توي دلم گفتم:« آره جون خودت! باور كنم تو كه اون شب لحظه به لحظه منو مي پاييدي متوجه نشدي با نيلوفر چه قدر حرف زدم؟»

لبخند زدم:«توي همون مهموني افتخار آشنايي با ايشونو داشتم!» 

پاكت را به طرف پيام گرفتم:« امانتيتون!»

لبخند زد و او هم پيراهنم را كه داخل كاور بود به من داد:« ازتون ممنونم....اون شب بهترين شب زندگيم بود...تمام اتاقم عطر شما رو به خودش گرفته بود....راستش اصلا دلم نمي خواست پيرهنتونو بدم خشكشويي كه عطر شما بپره اما ديگه مجبور شدم!»

هيجان زده گفتم:« راضي به زحمت نبودم كه بدينش خشكشويي!»

پيش از آن كه بخواهم بحث حساب كردن قيمت خشكشويي را با او مطرح كنم شيدا جفت پا وسط بحثمان پريد:« ببخشيد آقا پيام! من امروز يه كاري دارم.... مي خوام برم بلوار دريا... مسيرم تا يه جايي با شما يكيه...مي شه لطف كنين منو برسونين؟»

اگر به من كارد مي زدي امكان نداشت خونم دربايد!

پيام كيفش را دست به دست كرد: « متاسفم! خود منم جايي كار دارم...مستقيم نمي رم خونه...اينه كه مسيرتون با من يكي نيست با اجازه!»

رو به من گفت:« به خانواده سلام برسونين خانوم عطايي! خدا نگهدار!»

و با سرعت از مجتمع بيرون رفت.

شيدا عصبي به من نگاه كرد:« با آقا پيام چي رد و بدل كردين ارغوان جون؟»

مثل خودش لبخند نمايشي اي زدم:« اون شب پيرهنمو تو اتاق آقا پيام جا گذاشتم امروز برام آوردنش!»

و در مقابل چشمان حيرت زده ي شيدا مجتمع را ترك كردم.

خوش بختانه موقع بازگشت، پدر آن قدر خسته بود كه اصلا نپرسيد پيراهنم از كجا آمده و من هم مجبور به توضيح نشدم!

مادر:« ارغوان! تلفن!»

با اكراه دست از خواندن شعرهاي پيام در وبگاه كشيدم و گوشي اتاقم را برداشتم:« بله؟»

-احوال خانوم خانوماي بي معرفت؟

نفس عميقم را با شدت بيرون فرستادم:« چي كارم داري؟»

-عليك سلام! منم خوبم! بابا هم سلام مي رسونه! شما چه طوري؟

-سلام. خوب هستين؟ حالا بگو چي كار داري؟

-چرا چند روزه گوشيتو خاموش كردي؟ نه جواب زنگ مي دي نه اسمس؟!

-آرش من به تو نگفته بودم ديگه به من زنگ نزن؟ اصلا كي شماره ي خونمونو به تو داده؟ يه ماه پيش شماره ي گوشيمو از كي كش رفتي؟

-اينش مهم نيست عسل! اصل حالت چه طوره؟

-مثل اين كه كار مهمي نداري...خب خدافظ!

-نه! صبر كن! چي چيو كار مهم نداري؟ اتفاقا خيلي هم كارت دارم! يه سورپرايز فوقالعاده برات دارم عزيزم!

-ببين آرش... اون روزي كه به من زنگ زدي ازم خواستي بهت يه فرصت بدم براي شناخت! نذار فكر كنم كه همين يه فرصتم اشتباه بوده و تو ارزش يه ماه فكر كردنم نداشتي! گفتم ممكنه اين ارتباط هيچ سرانجامي نداشته باشه ؛ نگفتم؟

-خب آخه تو نمي ذاري من اون كاريو كه مي خوام بكنم...راه منو از صد جهت بستي! مي گم بيا بريم رستوران مي گي وقت ندارم مي گم بيا بريم خريد مي گي كلاس شعر دارم مي گم بذار يه كم بيشتر هم ديگه رو ببينيم مي گي كوفت و زهر مار دارم! اينم شد فرصت عاشقي؟ بابا دوست دختراي مردم باهاشون مي رن مسافرت و ددردودور! اون وخ من واسه يه ربع حرف زدن با تو بايد خودمو به در و ديوار بكوبونم!

-اولا اين چه طرز حرف زدنه؟ صداتو براي چي مي بري بالا؟ دوما دوست دختر كدومه؟ رابطه ي ما حتي يه دوستي ساده هم نيست! تو براي من فقط يه خواستگاري نه بيشتر!

-ارغوان منو مجبور به كاري نكن كه اصلا دوست ندارم! با من درنيفت بچه جون! بد مي بيني! بذار بينمون صلح و صفائه بمونه وگرنه....

-وگرنه چي؟ چي كار مي خواي بكني مثلا؟ اصلا تو به چه حقي منو تهديد مي كني؟ آتويي ازم داري؟

-آره...آتو دارم...مطمئن باش اگه مدركمو بذارم كف دست باباجونت ديگه تو صورتت نگاهم نمي كنه...

-حرف الكي نزن آرش! من به خودم مطمئنم! هيچ وخ رامو كج نرفتم كه حالا با تهديداي بي اساس تو تنم بلرزه!

-اي بابا! اصلا چرا بحثو به اينجا مي كشوني؟ گفتم برات يه سورپرايز دارم ! يه مهمونيه كه بايد حتما شركت كني!

-مهموني؟ كي گفته من با تو به مهموني ميام؟

-مياي! بايد بياي!

-آرش! تو رو خدا بگو چي كار بايد بكنم كه دست از سرم برداري؟

-مي دوني فردا چه روزيه؟

تقريبا ناليدم:« چه روزيه؟!»

-بيست و پنجم مهر!

-خب كه چي؟

-تولد كيه؟

كمي فكر كردم....بيست و پنجم مهر....

با ترديد زمزمه كردم:« گلاب؟»

-قربون دختر باهوش! ببين گلم....سهند يه ميز توي رستوران رزرو كرده.... ولي به گلاب نگفته كه قراره تو هم بياي! اما من از اون جايي كه به تو قول دادم پسر خوبي باشم و هيچي رو از عزيز دلم مخفي نكنم دارم بهت مي گم! من و سهند مي خوايم شماها رو آشتي بديم! خيلي رمانتيكه نه؟! دوستان صميمي اي كه بعد ماه ها دوباره همديگه رو مي بينن!

خواستم اعتراض كنم اما نمي دانم چرا قلبم اجازه نداد. عزيزم! تولد گلاب بود!

دوست بانمك و ريز نقش و سبزه روي خودم! با آن شيطنت هاي گاه و بي گاه دوست داشتني اش! تازه نامزد هم كرده بود! يكباره حس دلتنگي در من شعله كشيد. 

گاهي وقت ها كسي را فراموش مي كني اما وقتي نامي از او مي برند و به يادش مي افتي تازه مي فهمي بي آن كه بداني چه قدر دلتنگ او بوده اي!

آرش كه سكوتم را به معناي رضايت برداشت كرده بود گفت:« خب ...حالا چي مي گي؟»

اگر با آرش به آن رستوران مي رفتم خيانت به پيام محسوب نمي شد؟

با ياد آوري پيام انگار ته دلم مالش رفت. اين من بودم كه براي او اين چنين ضعف مي كردم؟!

-ميام! اما فقط به خاطر گلاب! آدرس رستورانو برام اسمس كن.

-براي چي؟

-خودم ميام آرش! تنهايي!

-اَر....

-فقط با اين شرط ميام! خدافظ!

واي خدايا! تولد گلاب! گلاب من! سر چه با آن دختر بامزه ي تودل برو و جذاب قهر كرده بودم؟ دوستي با سهند؟ پيشنهاد آرش؟

نازي!!! گلابم داشت عروس مي شد! حالا چه برايش بخرم؟ بايد دو تا كادو بگيرم.

يكي به مناسبت تولد و ديگري نامزدي اش!

اه! الهي گلاب توي گلويت گير كند سهند! از سرت هم زياد است!

نگاهي به گردن بند نقره اي كه براي گلاب خريده بودم انداختم. پلاك آن قلبي با دو نيمه ي متفاوت بود و يك نيمه از ديگري بزرگتر...

انگار دونفر نيمي از قلبشان را با ديگري به اشتراك گذاشته بودند . سعي كردم به مفهوم نهفته در پلاك فكر نكنم. گردن بند را داخل جعبه ي زيبايش گذاشتم. يك ساعت عروسكي و فانتزي كه يك قاب عكس كوچك هم به آن متصل بود برايش خريده بودم. مي توانست عكس سهند را داخل قاب قرار دهد و با هربار نگاه كردن به ساعت، براي ديدار سهند لحظه شماري كند!

جعبه ي ساعت را با كاغذكادوي خرس و قلب و يك پاپيون سرخ و سفيد آراستم.

يك مانتوي كلاهدار و پاييزه ي صورتي چرك با شال سفيد و شلوار جين سفيد كار شده و كتاني سفيد صورتي پوشيدم. كادو ها را در كوله ي كوچكم گذاشتم و براي آخرين بار در آينه ي جاكفشي به خودم نگاهي انداختم. آرايش محو و ساده ام مرا به ترديد انداخت. اما نمي خواستم جلوي چشم سهند و آرش خارق العاده و خيره كننده به نظر برسم. همين تيپ اسپرتم و آرايشي كه به چشم نمي آمد خوب بود.

كرايه ي آژانس را حساب كردم و مقابل رستوران ايستادم. رستوران شيك و مجللي به نظر مي رسيد. وقتي پايم را روي اولين پله ي سفيد و بزرگ رستوران گذاشتم صداي تق كوچكي مرا وادار كرد به پشت سرم نگاه بيندازم. پيكسل ورساچه ام از كوله جدا شده بود. خم شدم و آن را برداشتم. معده ام سوزش گرفت. نفس عميقي كشيدم. دهانم تلخ بود. آب دهانم را به سختي قورت دادم. گام هايم لرزه ي خفيفي داشت. قرار نبود اتفاق خاصي بيفتد. من با چند تن از دوستان دوران دانشگاهم كه اتفاقا تولد يكي از آن ها بود و من با اين دختر خاطرات خوشي داشتم به صرف يك وعده و كمي گپ و گفت به رستوران دعوت شده بودم.

نگهبان با احترام در را برايم باز كرد و كمي خم شد. اما وقتي ايستاد و به چهره ي نامطمئنم نگاه كرد از احترام نگاهش كاسته شد.

-ميز شماره ي هشت

دست سردم را به روي گونه ام فشردم. اين قدر ترديد و اضطراب چهره ام آشكار بود؟! اي كاش قبل از ديدار آن ها به دستشويي مي رفتم و دستي به روي چهره ام مي كشيدم. اما نه... پاهايم حتي ياراي رفتن تا دستشويي را هم نداشت. 

ميز رزرو شده شش نفره بود و من چهره ي آرش و گلاب و سهند را كه رو به روي من نشسته بودند مي ديدم. اما يك زوج جوان ديگر هم كه پشتشان به من بود پشت همان ميز نشسته بودند.

آن ها كه بودند؟

نگاه آرش به من افتاد. از جايش بلند شد و لبخند زد. برق اشتياق نگاهش گواهي خوبي به دلم نمي داد. من كه سعي كردم تا حد امكان ساده ظاهر شوم!

وقتي به ميز رسيدم جريان برق 220 ولت به تنم وصل شد.

-خب بچه ها! اينم خانوم من!!!

خشكم زد. ماتم برد. حيرت من از جمله ي آرش نبود. از صحنه اي بود كه رو به رويم مي ديدم.

خدايا اين دختر آراسته با مانتوي اندامي بنفش و شال گيپوري سياه و آرايش غليظ مريلاست؟! ناباورانه تر از آن... مرد چهار شانه و سينه ستبري كه كنارش نشسته بود....نه خدايا! امكان نداشت!

احسان؟! مريلا و احسان؟! جوك جديد سال بود؟

در نگاه گلاب و مريلا تعجب و دست پاچگي موج مي زد. در نگاه سهند و آرش كنجكاوي.... و نگاه احسان.... در اين نگاه سياه و ناآشنا هيچ چيز قابل فهمي نبود. برق نگاهش همچون آسمان شب پر از رمز و راز بود.

سوزش معده و لرزه ي خفيف تنم قطع نمي شد. آرش بازويم را گرفت و مرا روي صندلي نشاند. آن قدر در شوك بودم كه نتوانستم به آرش اعتراض كنم. صدايي كه از حنجره ام خارج شد مسلما متعلق به من نبود:« سلام!»

نمي دانم بقيه هم جواب سلامم را دادند يا نه...

آرش سرش را به صورتم نزديك كرد و با صداي نجواگونه پرسيد:« خوبي؟»

يك چيز توي گلويم بود. مثل همان شبي كه پيام و خانواده اش به خانه مان آمدند. همان كه مزه ي شور داشت! چرا دست بردار نبود؟

هيچ كس حرفي نمي زد. آرش سعي كرد با صداي بلند خنده اش به بهبود جو كمك كند:« بابا شماها مگه چند وقته همديگه رو نديدين؟ همچين تو شوكين انگار خواهران غريبين و بعد سال ها همو پيدا كردين!»

باز هم همان نگاه هاي تيز و لعنتي سهند! تازه مي فهميدم آرش در مقابل سهند يك خنگ به تمام معناست!

آرش به جاي من هم سفارش داد. دقيقا حالتي را داشتم كه بايد مي پرسيدم:« من كي ام؟ اينجا كجاست؟!»

احسان و مريلا! مريلا و احسان! هيچ جوري توي مخم نمي رفت. اين دو نفر كه هم چون زوج هاي جوان عاشقانه به بازوي يكديگر تكيه داده بودند و دستاني كه از پشت شيشه ي ميز قفل شدنشان و حتي بازي انگشتان احسان با دست مريلا مشهود بود جور در نمي آمدند. من اين جا چه مي كردم؟

چرا اين قدر آشفته و پريشان بودم؟ عرق سردي كه رد آن را روي كمرم حس مي كردم از چه بود؟

صدايي در درونم فرياد كشيد:« خب چته؟! دارن ازدواج مي كنن! به تو چه؟ مگه تو حقي نسبت به احسان داشتي؟ اصلا مگه دوسش داري؟»

نه... من احسان را دوست نداشتم.... مدت ها بود كه اين را فهميده بودم ...خشم و رنج من از ضربه اي بود كه از يك دوست نما خورده بودم.

صدايش توي سرم مي پيچيد:« خاك تو سرت! بي ريخت تر از اين پيدا نكردي؟ تو خيلي بهتر از اين گيرت مياد. شاهزاده ي سوار بر اسب سفيدت اينه خوش خيال؟ الحق كه آقاتون ايكبيري تشيف دارن!» حتي يك بار به احسان گفته بود آقا گوريله!!! حالا مي خواست با او........؟

من به اين مكان غريبه با آدم هاي غريبه تر تعلق نداشتم. من دلم نردبان مي خواست! نردباني كه از آن بالا بروم.... به ابرها برسم....روي لبه ي ماه بنشينم و از آن بالا به غصه هاي كوچك آدمك ها بخندم....

سهند و آرش و احسان غريبه بودند. اين چيز لعنتي توي گلويم حق شكستن نداشت. من نبايد گريه مي كردم! كسي حق ديدن گريه ي مرا نداشت!

گريه ي مرا فقط بايد پسربچه اي مي ديد كه هواپيمايش را به من داد.... پسربچه اي كه هواپيمايش را چون «من» شكسته بودم بيشتر دوست داشت! من دلم همان پسربچه را مي خواست!

حتي اين دو دختري كه با پسرهاي بغل دستي شان پچ پچ مي كردند هم غريبه بودند.... مقابل آن ها با اين لباس و آرايش من شبيه دختربچه هاي دبيرستاني بودم!

نفس هاي آرش توي صورتم مي خورد:« غذاتو دوست نداري؟ مي خواي يه چيز ديگه سفارش بدم؟»

صورتم را عقب كشيدم. من عاشق ميگو پفكي بودم. لعنت به آرش كه سليقه اش با من يكي بود. صورتش را دوباره جلو آورد و زمزمه كرد:« چيزي شده؟ حس مي كنم رو مود نيستي!»

خدايا حماقت اين مرد مثال زدني بود! چه طور مي توانستم تحملش كنم؟ من مردي را دوست داشتم كه از دور حواسش به تك تك رفتارهاي جزئي ام بود. حالم را بهتر از خودم مي فهميد. كنار اين مرد خوش پوش كه ذره اي هم مرا درك نمي كرد چه مي كردم؟ 

خيال مي كردم سهند و گلاب به هم نمي آيند! اما حالا آن ها در نظرم از هر زوج ديگري مناسب تر بودند!

من كنار مردي نشسته بودم كه روزي هستي او را دوست داشت.

و مريلا كنار مردي نشسته بود كه روزي من دوستش داشتم!

اسيد معده تا ته گلويم را سوزاند..... به طرف دستشويي دويدم.

آخرين عق را كه زدم سرم را بالا گرفتم . دختر رنجور و رنگ پريده ي درون آينه چه قدر آشنا بود! از شباهت غريب آن دختر با چهره ي هستي ترس برم داشت.

در دستشويي باز و مريلا وارد شد. با چهره ي مثلا شرم زده اي گفت:« بذار برات توضيح بدم...»

خنديدم:« توضيح لازم نيست!»

با تعجب به خنده ام نگاه كرد:« تو...تو هيچي از من نمي دونستي..»

-آره! يه ساعتي مي شه كه اينو فهميدم!

-منظورم زندگيمه.... هيچ وقت ازم نپرسيدي بابام كجاست؟ چرا با داداشم مشكل دارم... مامانم چه وضعيتي داره...هيچ وقت نخواستي بدني چرا مني كه اين قدر به خونتون مي اومدم حتي يه بارم تو رو به خونمون دعوت نكردم!

-اينا چه ربطي داره؟ خودت خوب مي دوني من عادت ندارم از زندگي كسي تا وقتي توضيحي نداده سوال كنم!

-يعني نبايد از زندگي يكي از صميمي ترين دوستات سر در مياوردي؟

پوزخند زدم:« دوست صميمي!»

كف دستش را جلوي من نگه داشت:« باشه...اصن هرچي كه تو بگي... خواستم وضع خونوادمو واست روشن كنم.... ولي باور كن نخواستم دورت بزنم! همون روزي كه با گلاب رفتيم مغازه ي احسان...اون وقتي كه تو جلوي پاساژ وايساده بودي ...به خدا خودش شماره داد! مي گفت...

-بس كن مريلا! خود منم آدمي بهتر از تو نيستم! لااقل مطمئنم اون قدري كه من هستي رو دوست داشتم تو منو دوست نداشتي! پس ازت انتظاري ندارم...برام توضيحي نيار...اوضاع خانوادگيتم بهونه نكن... چون حالم بدتر مي شه! حداقل شايد تو يه دليل موجه داشته باشي. من چي بگم كه تو خانوادم از گل نازك تر نشنيدم؟!

دستم را روي شانه اش گذاشتم:« پسر همسايه مونه! نمياي تحقيق؟! خونه مجردي داره ها گفته باشم!»

دستش را روي دستم گذااشت و لبخند زد:« مي دونم!»

لبخند ژوكوند زدم:« حالم بده مريلا! خيلي بد! ديگه نمي تونم اين مهموني مسخره رو ادامه بدم...من مي رم! كادوها تو كولمه...از طرف من بدشون به گلاب و بهش تبريك بگو....»

در دستشويي را باز كردم. پشتم به مريلا بود. صداي گرفته و بغض آلودم به گوش خودم هم آشنا نبود:« خوش بخت بشي!»

از رستوران بيرون زدم. سيلي هاي هواي سرد پاييزي حسابي مي چسبيد!

اجازه دادم اشك هايم روان شوند.... مي دويدم.

مي دويدم... نفس نفس زنان... معده ام مي سوخت... تپش هاي نامنظم قلب كوبنده ام سوزان تر... مي دويدم... گام هايم لرزه ي خفيفي داشت...شايد پس لرزه هاي زلزله اي بود كه زندگي ام را آوار كرد...اشك هايم روي صورتم سرسره بازي به راه انداخته بودند.... از ديگران چه انتظاري مي توانستم داشته باشم وقتي اشك هاي خودم مرا به بازي گرفته بودند؟! مي دويدم.... از كجا شروع شد؟ علاقه به احسان؟ رد كردن پيام؟ خودكشي هستي؟ دوستي با آرش؟ مي دويدم... بايد اين خطاهاي عميق را پشت سر جا مي گذاشتم... غرش آسمان لرزه بر اندامم انداخت... اولين قطره ي باران روي نوك بيني ام نشست ...دومي با اشك گونه ي راستم يكي شد و با به هم پيوستن تا زير گلويم پيش روي كردند... سومي....

كلاهم را روي سرم كشيدم... تا روي چشمانم آمد... اين طوري بهتر بود.... مني كه تا به حال هيچ چيز را نديده بودم...چشم داشتم اما نمي ديدم...اين تاريكي كوچك برايم ناآشنا نبود.... من تاريك بودم...بسيار تاريك.....

از دويدن ايستادم... كجا بودم؟ كجاي شهر؟ كجاي زندگي؟

چه طور مي خواستم به خانه برگردم وقتي كيف پول و گوشي ام را در كوله جا گذاشته بودم؟

تمام تنم خيس شده بود... بسّم نبود خدايا؟!

ببين چگونه با اشك و باران غسل طهارت كرده ام! بگذر از اين گناه! بگذر از انتقام اين سياهي! نور روزهاي شب زده ام باش! بتاب! ببين چه تاريكم! ببين چه بي پناهم! ببين چه بي كسم! 

وقتي پول تا خانه برگشتن را هم ندارم چه فرقي با فقير سرچهارراه دارم؟ ببين در شهر خودم چه غريبم! رحم كن بر اين فقير درگاهت! بگذر ز من اي مهربان تر از مادر!

آغوشت را به رويم بگشا! تويي كه به بزرگي شهره اي... حتما در آغوش بزرگ و مهربانت جايي براي من هم هست... ببين كه در حاشيه ي خيابان چه مچاله شده ام! قول مي دهم خودم را جمع تر كنم تا در آغوشت جاي زيادي نگيرم! تو فقط آغوش بگشا!

ببين اين گربه ي سياه چشم سبز زير ماشين پناه گرفته.... من از اين گربه روسياه ترم.... و بي پناه تر!

اگر بران رحمتت جان مرا از آلودگي ها نشويد پس كدام آب كدام چشمه كدام باران مرا تطهير خواهد كرد؟

مرا ببخش.... روحم را بشوي.... حتي شده با غسل مرگ! تو فقط ببخش!

اي كاش من به جاي هستي مرده بودم! كاش هستي به جاي من كنار آرش مي نشست.... غذا مي خورد... با شوخي هايش مي خنديد.... از ابراز علاقه اش دلگرم مي شد....

مردي كه يك كتاب را بالاي سرش گرفته بود و مي دويد از روبه رويم رد شد اما به صدايم توجهي نكرد:« ببخشيد آقا...»

چند دقيقه بعد خانمي كه دست كودكش را گرفته بود و با چتر در دستش آرام و با طمانينه گام برمي داشت نگاه رقت باري به من انداخت.

-خانوم.... ممكنه يه لحظه گوشي تونو به من قرض بدين تا يه تماس بگيرم؟

زن پشت چشمي نازك كرد. دست كودكش را محكم تر به دنبال خود كشيد و كلامش تيره ي پشتم را لرزاند:«دختره ي ول خيابوني! خجالتم نمي كشن! راه جديد دزديه!»

مي تواننست گوشي اش را ندهد. توهين و تهمت براي چه؟!

سوزش معده كم كم داشت مرا از پا در مي آرود. روي جدول كنار خيابان نشستم. جوي خيابان جاي خوبي براي عق زدن نبود. اما دهان تلخم به من فهماند معده اجازه بلد نيست. رويم را برگرداندم.

خانم چادري اي به من نزديك مي شد. دلم مي خواست از شرم بميرم. با اين عق زدن هاي بي حاصل تهمت بزرگتري حواله ام نمي شد غنيمت بود.

-كمكي از دستم برمياد؟

لبخندم از چهره ام هم رنگ باخته تر بود:« نه...ممنون...»

-خونتون نزديكه؟

سرم را به نشانه ي نفي تكان دادم.

-مي خواي گوشي و بدم زنگ بزني به خانوادت؟

مي دانستم خداي من هيچ گاه مرا از ياد نمي برد!

با ذوق كودكانه اي گفتم:« اگه ممكنه....»

يك بوق...دو بوق.... سه بوق.... يعني هيچ كس خانه نيست؟ ارسلان كه طبيعتا بايد خانه باشد!

شماره ي گوشي اش را گرفتم. يك بوق...دو بوق... خواهش مي كنم بردار!

صداي خنده ي دلبرانه ي دختري آمد و به دنبال آن هيس ارسلان:« بله؟»

-ارسلان....

-خودم هستم...شما؟

صداي من اين قد گرفته بود كه برادرم هم نشناسد؟

-ارغوان....

-ارغوان؟! صدات چرا اين قدر گرفته؟ كجايي؟

-بيا دنبالم...نمي تونم برگردم...

-دارم بت مي گم كجايي؟

نگاهي به اطراف انداختم.

-خيابون مطهري...تقاطع سهروردي!

خودم هم از اين همه مسافتي كه پياده دويده بودم تعجب كردم!

-تو اون جا چي كار مي كني؟ كسي پيشته؟

بغض در صدايم نمود پيدا كرد:« تنهام....»

-باشه.... باشه قربونت برم.... من الان خودمو مي رسونم قط مواظب خودت باش.

از فرشته ي نجاتم تشكر كردم. هميشه از كودكي ام فرشته ها را موجوداتي سفيد پوش مي ديدم. اما آن روز فهميدم فرشته اي با چادر سياه هم هست!

حتي اگر يك پر روي شانه اش مي ديدم تعجب نمي كردم...حتما بال هايش را پنهان كرده بود!

با ديدن ماشين مادر كه جلوي پايم ترمز زد چشم هايم چهارتا شد.

ارسلان به سرعت از ماشين پياده شد. مي لرزيدم اما نمي توانستم ساكت بمانم:

« باز ماشين مامانو برداشتي؟ تو مگه گواهي نامه داري پشت فرمون مي شيني؟ اگه بابا بدونه...»

بازويم را با خشونت كشيد: « سوار شو.... حرف اضافي هم نزن....»

-آي دستم!

با عجله سوئي شرت مشكي اش را درآورد و روي شانه ام انداخت:« با زبون خوش مي گم سوار شو!»

-خودم پشت فرمون مي شينم...

-لازم نكرده... با اين حالت؟ كدوم گوري بودي با آرش؟ رنگ به صورتت نمونده...

-مواظب حرف زدنت باش!

تقريبا مرا به زور سوار ماشين كرد:« بشين تا نشونت بدم بابا بايد تكليف منو روشن كنه يا تو رو...»

در را محكم كوبيد. ماشين را دور زد و خودش هم سوار شد.

نفس هاي مقطع من دست خودم نبود. گريه هايم را كرده بودم اما اين حالت چيزي بين هق هق و سكسكه بود....

ماشين با صداي جيغ لاستيك ها از جا كنده شد. بخاري را زد. نگاهي به فك منقبض شده اش انداختم.

با صداي لرزان و گرفته گفتم:« مامان كجاست؟»

پوزخند زد:« رفته با خاله نسرين سيسموني بخره... هنوزم برنگشته...»

دقايقي به سكوت گذشت. ارسلان نفسش را پوف كرد:« مي گي چي شده يا نه؟! كجا رفته بودي؟»

صدايم بهتر شده بود:« رستوران...آرشم بود... يه دلخوري پيش اومد... منم گذاشتم اومدم...»

نگاه حرصي اش را به من دوخت:« من گوشام مخمليه؟ كيفتو چرا نياوردي؟ اون آرش بي همه چيز چرا دنبالت نيومد؟»

بغض گلوگير لعنتي اجازه ي پاسخ نداد.... باز هم سكوت... آرامش قبل از طوفان.....

و فرياد ارسلان:« د مي گي چي شده يا برم جد و آباد و ننه ي فرنگ رفته شو جلو چشمش بيارم؟»

-اين چه وضع حرف زدنه؟ چيزي نشده بيخود شلوغش مي كني....

-چيزي نشده؟ چيزي نشده؟ يه نگاه به سر و وضع خودت بنداز... اگه هر كي ديگه جاي تو بود مي گفتم....

-مي گفتي؟

سرش را با حرص تكان داد:« لا اله الا الله»

بازويش را گرفتم:« وايسا ببينم تو چي فكر كردي پيش خودت هان؟!»

0ارغوان... فقط راستشو بگو... همين!

-راستش چيه؟ چي بايد بگم تا تو باور كني راسته؟ چي تو اون كله ي پوكت مي گذره ارسلان؟ خجالت نمي كشي؟ من خواهر بزرگترتم....

بازويش را با حركت دست رهايي داد: « من به تو اطمينان دارم.... ولي به اون مرتيكه نه... اصلا نميشناسمش .... همون شبم نه از خودش خوشم اومد نه از باباي عقده ايش...»

-اين دليل نمي شه هرجوري دلت خواست منو به رگبار ببندي..... حقيقت همونيه كه شنيدي.... من به مامان و بابام همينو مي گم.... تو هم اگه خواستي باور كن نخواستي هم....

-باور مي كنم.... باور مي كنم....

به خانه كه رسيديم تلفن در حال زنگ زدن بود:« آرش!»

ارسلان با خشم به سمت تلفن خيز برداشت. با انرژي ناچيزي كه برايم باقي مانده بود دويدم و تلفن را از برق كشيدم. ارسلان پوزخند زد و سرش را به نشانه ي تاسف تكان داد:«آره ديگه... تو راست مي گي.... همين كه نمي ذاري با آرش حرف بزنم و هرچي لايقشه بارش كنم نشونه ي صداقتته... چيه؟ مي ترسي حرفاتون يكي نباشه؟»

-نه...باور كن بهت دروغ نگفتم... اما... اما اصلا دلخوري من از آرش نبود... دوستاي ديگه م بودن... من از اونا ناراحت شدم...بعدم بدون اين كه آرش بفهمه از رستوران بيرون زدم...الانم نمي خوام با آرش حرف بزني چون دوست ندارم شخصيت برادرم با خشم و توهين و بي ادبي زير سوال بره..»

دو انگشت شستش را به جيب هاي شلوار جينش تكيه داد و سرش را جلو آورد:«مي ترسي پيش شوهر آينده ت مايه ي سرافكندگيت باشم؟»

معترض گفتم:« ارسلان! كي گفته اون شوهر آيندمه؟»

به طرف آشپزخانه رفت:« خوبه...لااقل من يكي نمي ذارم كه بشه...فكر اون پسره ي بي رگو از سرت بنداز بيرون...الانم برو لباساتو عوض كن تا با هم يه چاي دبش بزنيم...»

آن شب پدر و مادر با توجيهم قانع نشدند. پدر گفت كه فردا به آرش زنگ مي زند و بابت بي مسئوليتي از او توضيح مي خواهد. من هم گفتم نيازي نيست. چون اصلا قرار نيست مسئوليتي به آرش واگذار شود! من فكرهايم را كرده ام. آرش انتخاب من نخواهد بود. همين كه گوشي ام را پس بدهد بس است. ما را به خير و او را به سلامت!

برخلاف پاسخ ردم به پيام، اين بار تمام خانواده ام با من موافق بودند و حتي خوش حال هم شدند!

آن شب اتفاق بهتري هم افتاد. من نماز خواندم! شايد كمي احمقانه به نظر برسد كه برخي از ذكرها را از ياد برده بودم و مثل يك دختربچه ي نه ساله از پدرم آموزش نماز ديدم! اما تجربه ي خوبي بود. حس كودكي را داشتم كه پس از مدت ها گم شدن و سرگرداني در خيابان ها تازه مادرش را پيدا كرده است!

خدا مرا مي ديد....دوستم داشت.... حمايتم مي كرد....بي راه نمي گذاشت..... و چه حس شيريني است خلوت كردن با يگانه ترين يار!

روز بعد را با ديوان حافظ گذراندم. قرار بود مشاعره ي آن روز از اشعار حافظ باشد و من تنها مشاعره اي كه دوستش داشتم همين بود.

پدر تمام مسير خانه تا جلسه ي شعر را سكوت اختيار كرد و غرق فكر بود.

همين كه روبه رو ي مجتمع توقف كرد كيفم را برداشتم :« مرسي بابايي! برگشتني دير نكنيا!» پيش از آن كه دستم به دستگيره ي در برسد صداي پدر متوقفم كرد:« ارغوان...»

به سمتش برگشتم:« جونم...»

لبخند زد:« جونت به سلامت باشه بابا جون.... فقط خواستم بگم من هميشه پشتتم»

خنديدم:« ديالوگتون تكراريه! اينو كه مي دونستم!» نگاه پدر مرددم كرد:« چيزي شده بابا؟»

-امروز وقتي با آرش حرف زدم و به قولي خواستم آب پاكيو رو دستش بريزم يهو لحن حرف زدنش عوض شد... از التماس و عجز و لابه رسيد به داد و فرياد و تهديد... به نظرم اين آدم اصلا تعادل رواني نداره... فكرشم نمي كردم اين قد بي چاك و دهن باشه.... ديگه براي پس گرفتن گوشيتم نمي خوام با آرش رو به رو بشي... بي خيالش شو... مي گم سيم كارتتو بسوزونن... يه گوشي بهتر و خط رندترم برات مي خرم...

وحشت زده به پدر نگاه كردم:« ولي بابا من گوشيمو لازم دارم.... شماره ي دوستام... فيلم و عكسام.... كلي فايل مهم اون توئه...»

پدر اخم كرد:« فيلم و عكس بازم دارِي؟»

شرمزده گفتم:« نه به اون صورت.... ولي بالاخره.... تو يه سريشون حجاب ندارم...»

پدر فرمان را در دستش فشرد:« باشه.... پس هرجوري هست گوشي رو ازش پس مي گيرم.... تو خودتو نگران نكن.... فقط خواستم بگم ديگه تحت هيچ شرايطي حتي حق حرف زدنم با آرشو نداري... باشه؟»

پوست لبم را به دندان گرفتم:« باشه...»

پدر دوباره لبخند زد و بيني ام را با دو انگشت گرفت:« نمي خوام دختر كوچولوي من غصه ي هيچي رو بخوره... ديگه بهش فكر نكن»

سعي كردم لبخند بزنم:« خدافظ!»

-خدا به همرات بابايي...

از ماشين پياده شدم. دلشوره ي عجيبي بر تمام وجودم پنجه كشيد. وارد مجتمع شدم . ديگر شور و اشتياق برگزاري جلسه را نداشتم. چه حماقت بزرگي كردم كه كوله ام را در رستوران جا گذاشتم!

آرش عصبي شده؟ به پدر من بي احترامي كرده؟ تهديد؟! دستي معده ام را چنگ زد. سعي كردم نفس عميق بكشم. بي آن كه با كسي خوش و بش كنم روي يكي از صندلي ها نشستم. حتي مهشيد هم كه گرم صحبت با كاوه بود متوجهم نشد. صداي همهمه ي بچه ها بلند بود. اما من غرق درياي افكارم بودم. موج هاي مهيب و وحشت زاي خيال آشفته ام مرا به كام مي كشيد.

مهيار كنارم نشست:« خوبين خانوم با اعصاب؟»

اين همه صندلي! چرا بايد مي آمد درست همان جايي كه من نشسته ام؟ مي دانستم پيام از هم صحبتي من با مهيار خوشش نمي آيد. با اين كه او را در جلسه نديدم اما به گفتن «مرسي» اكتفا كردم.

مهيار بسته ي آدامسش را به طرفم گرفت:« ولي به نظر نمياد...»

-مرسي... اهل آدامس نيستم

نيشخند زد:« همچين مي گين اهلش نيستم انگار سيگاره! آدامس كه اين حرفا رو نداره! راستي اون روان شناسه بود...قوم و خويش آقا پيام... اون امروز ويزيتتون كرده؟»

دندان هايم را از حرص به هم فشردم و با خشم نگاهش كردم.

خنديد:« آخيش! خدا رو شكر جواب اين يكي حرفم مرسي نشد! مرسي خيلي لوسه! سعي كنين از يه واژه ي ديگه استفاده كنين!»

سعي كردم لحنم مثل خودش حرص درآر باشد:« مرسي از پيشنهادتون!»

زير لب زمزمه كرد:« تخس غد!»

جوري كه خودش بشنود زمزمه كردم:« بچه پررو!»

دوباره صداي خنده اش بلند شد. طوري كه يكي دو نفر برگشتند و به ما نگاه كردند.

كيفم را برداشتم و بي توجه به او روي يكي ديگر از صندلي ها نشستم. تلافي دفعه ي قبل كه خداحافظي نكرد!

صداي رساي پيام در سالن پيچيد:« سلام به همگي! ببخشيد دير كردم!»

شنيدن صدايش براي به تب و تاب افتادن قلبم كافي بود. 

شعرخواني تمام شد و نوبت به بحث و گفت و گو رسيد. موضوع بحث آن جلسه به خوبي در ذهنم حك شده است:« تقابل عشق و عقل»

هر كس نظري مي داد. پيام به من نگاه كرد:« شما چرا ساكتين خانوم عطايي؟ نظر شما چيه؟»

خدايا ! خودم را به دست تو مي سپارم! از اين كه در مركز توجه جمع و از همه مهم تر پيام قرار گرفتم دلهره ي جديدي بر ترس هايم افزوده شد.

سعي كردم منطقي حرف بزنم: خب... به نظر من ... تقابل عشق و عقل مساله ي ازليه... اگه عشق جايي حاضر بشه عقل مي گريزه چون تاب اين آتش سوزنده رو نمياره...»

كاوه نظر مرا تاييد كرد و چندين بيت از شعراي مختلف براي اثبات گريز عقل از عشق خواند. پيام گفت:« ما بايد روشن كنيم منظور از معشوق كيه تا بشه نظر درستي داد.»

كاوه با تعجب خنديد:« منظورت چيه؟» پيام گفت:« شعرايي كه تو خوندي در حوزه ي عرفان كاملا درسته. چون معشوق، خداست. عشق خداوندي به قدري بلند مرتبه و والاست كه عقل بشري هيچ وقت به اون جا قد نمي ده و طبيعيه كه بگيم عقل در اين بارگاه راه پيدا نمي كنه و فقط دل و جان آدمه كه مي تونه از جام عشق بنوشه و شيفته و واله در برابر خداوند حاضر بشه اما اگه معشوق، فرا زميني نباشه عشق و عقل نبايد مقابل هم قرار بگيرن»

الهام خنديد:« ولي آقا پيام شما اگه دور و بر خودتونم نگاه كنين مي فهمين كه اشتباه مي كنين! وقتي عاشق يه انسان هم مي شي ديگه نمي توني عاقلانه در مورد اون تصميم بگيري. اصلا عقل هيچ عشقي رو تاييد نمي كنه»

پيام سري تكان داد و گفت:« متاسفم... به نظر من عشقي كه به خاطرش عقل و قلب در جدال باشن عشق درستي نيست... عشق يعني آرامش يعني صلح يعني يكي شدن... معشوق واقعي اونه كه هم دل بپسنده و هم عقل.... و چه بهتر كه ابتدا عقل بپسنده بعدا دل! يه بار ديگه مي گم اين مساله در مورد عشق به انسان ها ست»

مهشيد گفت:« اگه عقل عاشق بشه كه ديگه اسمش عقل نيست!»

پيام از او پرسيد:« مي خواين بگين تا حالا نشده با عقلتون چيزي رو بپسندين؟ يعني نشده عاقلانه از يه چيز خوشتون بياد؟»

مهشيد خنديد:« خب چرا...» 

پيام گفت:« پس شدنيه... اصلا معشوق كسيه كه تو با ذره ذره ي وجودت و با تك تك سلولات اونو بخواي! عشقي كه با تار و پودت عجين بشه و ذره اي در تو نمونده باشه كه معشوقو طلب نكنه.... يا توي عشق بهش ترديد كنه...»

صداي دست زدن جمع بلند شد.

نوبت به مشاعره رسيد. رفته رفته ديگران مي باختند. نهايتا تنها من و پيام و كاوه باقي مانده بوديم. از خودم متعجب بودم كه با حال نزارم، حافظه ام مرا براي شعر خواندن ياري مي كرد. پيام از روي قصد شعرهايي مي خواند كه با عين تمام شوند و كاوه ي بي چاره پس از چندين بيت باخت. مشاعره ادامه يافت تا اين كه پيام چشم در چشم هاي من دوخت:

« سرو چمان من چرا ميل چمن نمي كند؟ /همدم گل نمي شود ياد سمن نمي كند؟»

من:« دوش ديدم كه ملايك در ميخانه زدند/ گل آدم بسرشتند و به پيمانه زدند»

پيام:« دلبر كه جان فرسود از او كام دلم نگشود از او/ نوميد نتوان بود از او باشد كه دلداري كند»

كمي مكث كردم. آيا از اين شعر منظور داشت؟

من:« دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاي/ فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد»

پيام:« دل كه از ناوك مژگان تو در خون مي گشت/ باز مشتاق كمان خانه ي ابروي تو بود»

من:« دردم نهفته به ز طبيبان مدعي/ باشد كه از خزانه ي غيبم دوا كنند»

پيام:« دل به اميد صدايي كه مگر در تو رسد/ ناله ها كرد در اين كوه كه فرهاد نكرد»

كم كم حدسم داشت به يقين تبديل مي شد. هم مرا در دام حرف دال گير انداخته بود و هم شعرهاي بامنظور مي خواند. از طرفي هر شعري كه خودم هم به ياد مي آوردم با دال تمام مي شد! باز جاي شكرش باقي بود كه بيشتر از كاوه با من مدارا مي كرد و براي مبارزه حرف آساني مثل دال را انتخاب كرده بود.

من:« ديدمش خرم و خندان قدح باده به دست/ واندران آينه صدگونه تماشا مي كرد»

پيام:« در ازل پرتو حسنت ز تجلي دم زد/ عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد»

لعنتي! باز هم دال! كمي به ذهنم فشار آوردم. «دل مي رود ز دستم» و «در كوي نيكنامي» را دورهاي پيش خوانده بودند و من اجازه ي تكرار نداشتم. ديگر سكوتم داشت طولاني مي شد. در چشم ديگران برق خوش حالي مي درخشيد. حتما دلشان مي خواست زودتر اين مشاعره تمام شود. اما نگاه پيام خونسرد بود. شايد مي خواست به من بفهماند از اين كه برنده مي شود ذوق زده نيست و برتري و مهارتش را به رخم بكشد.

در آخرين لحظات اين شعر به يادم افتاد: « دمي با غم به سر بردن جهان يكسر نمي ارزد/ به مي بفروش دلق ما كزين بهتر نمي ارزد»

خواندن همين يك بيت شعر براي به آتش كشيدن جانم كافي بود.

پيام:« دارم از زلف سياهش گله چندان كه مپرس/ كه چنان زو شده ام بي سر و سامان كه مپرس»

لابد فهميده بود در حرف دال كم آورده ام و مي خواست كمكم كند. اما ذهن من از كار افتاده بود. بغض گلويم را گرفت و اشك در چشمانم حلقه زد. لبم را گاز گرفتم مبادا به هق هق بيفتم. صداي دست زدن و سوت بچه ها بالا رفت. از اين كه پيام برده بود خوش حال بودند. اما پيام بي توجه به شادي آن ها در ميان سر و صدا پرسيد:« حالتون خوبه ارغوان خانوم؟»

كم كم ديگران متوجه من شدند. مهيار با خنده گفت:« باخت كه گريه نداره!»

ديگر نتوانستم خودم را كنترل كنم. از جايم بلند شدم و دوان دوان به سمت دستشويي رفتم. شير آب را باز كردم تا صداي گريه ام بيرون نرود. چه قدر كم تحمل شده بودم! آبرويم پيش بچه ها رفت. حالا درباره ي دليل گريه ام چه فكر مي كنند؟ گريه ام كه قطع شد كمي به صورتم آب زدم و در آينه به خودم نگاه كردم. با خشم به تصويرم در آينه آب پاشيدم. آب از چهره ي من و آينه مي چكيد.

در دستشويي را به آرامي باز كردم. از ديدن پيام درست پشت در و تكيه زده به ديوار شگفت زده شدم.

-شما اينجا چي كار مي كنين؟

پيام تكيه اش را از ديوار گرفت و جلو آمد. نگاهش محو چهره ي من بود:« راستش نگرانتون شدم... مي تونم بپرسم چرا گريه كردين؟»

ديدم اگر بخواهم از گفتن حقيقت طفره بروم ممكن است به اشتباه فكر كند علت گريه ام به او مربوط بوده. براي همين گفتم:« شعري كه خوندم برام يادآور خاطره شد.»

-كه اين طور.... راستش ... اميدوارم حرفمو حمل بر جسارت نكنين.... اما امروز حس كردم يه كم رنگتون پريده... خدايي نكرده مشكلي كه پيش نيومده؟

لبخند زدم:« جسارت مجاز از فوضوليه؟»

با خنده شانه اش را بالا انداخت:« هر طور كه دوست دارين فكر كنين!»

-خوبه.... ترجيح مي دم فكر كنم ناشي از حس انسان دوستيتونه....

رنگ نگاهش تغيير كرد:« انسان دوستي اشاره به دوست داشتن عامه... اما نگراني من نشات گرفته از دوست داشتن يه فرد خاصه!»

هجوم خون را به گونه هايم حس كردم. با لبخند بي اجازه ام سرم را پايين انداختم تا چهره ي گلگونم را پنهان كنم. اما هواي شيطنت به سرم زد! با حفظ لبخند گفتم:« پشت در دستشويي اصلا جاي مناسبي براي بحث درباره ي احساسات نيست! فكر كنم بهتون فشار اومده باشه اما بايد عرض كنم اين جا دستشويي بانوانه! بفرمايين از اون طرف...» و با دست راه دستشويي آقايان را به او نشان دادم.

پيام با لذت خنديد. صداي خنده ي مردانه اش با ضرباهنگ قلب كوبانم هماهنگ بود. خدايا چرا سال گذشته اين احساس را به او نداشتم؟

چرا آن موقع گوش هايم دل نشيني صدايش را درك نكرده بود؟ چرا آن زمان چشم هايم زيبايي رفتارش را نديده بود؟ اگر اين طور مي شد چه قدر شرايط فرق مي كرد.

خنده ي پيام به لبخندي دلنشين تبديل شد:« اگه دوباره انگ فوضولي بهم نزنين مي شه بپرسم چرا امروز لاك نزدين؟»

چرا حواس اين بشر به جزئي ترين تغييرات در ويژگي هاي من بود؟

سرش را پايين انداخت:« انگشتاتون بدون لاك خيلي قشنگ تره.... رنگ ناخوناتون خدادادي به قدري زيبا هست كه نيازي به لاك نداشته باشه»

به چشم هاي شرمگين و زيبايش نگاه كردم:« از ديشب نماز خوندنو شروع كردم»

با هيجان گفت:« واقعا؟»

سرم را تكان دادم:« ازتون ممنونم... آرامش ديشبمو مديون شمام!»

-منم بي قراري چارده سالمو مديون شمام!

لبم را گزيدم:« متاسفم كه جز ناراحتي چيزي نصيبتون نشد!»

-يه لحظه هم صحبتي با شما به تحمل همه ي غصه هاي عالم مي ارزه!

در ازاي اين عشق بي نهايت چه كاري مي توانستم انجام بدهم كه با آن برابري كند؟ متاسفم پيام! متاسفم كه لياقت عشقت را ندارم... متاسفم كه با حماقتم خاطره هاي زيبايي كه مي توانستيم در پيش داشته باشيم را نيامده از بين بردم... لبخند تلخي زدم و براي برداشتن كيفم به سمت سالن راه افتادم.

-ارغوان خانوم!

بي آن كه نگاهش كنم يا از راه رفتن بايستم جواب دادم:« بله؟»

دوان دوان خودش را به من رساند. سالن خالي بود. همه رفته بودند.

-يه چيزي ته نگاه شماست... نمي دونم غصه است... دلهره است... يا هرچيز ديگه.... اما براي ويران كردن زندگي اي كه به ني ني چشماي شما بنده كافيه... مي دونم لايق نيستم كه منو محرم خودتون به حساب بيارين اما مطمئن باشين از كمكي كه ازم بربياد فروگذار نمي كنم

بند كيفم را از گردنم رد كردم و روي شانه انداختم:« ممنون... شما لطف دارين.... اما فعلا كه از دست هيچ كس كاري برنمياد... نمي دونم چه جوري قراره تاوان اشتباهايي كه كردمو بدم اما... حتي فكرشم لرزه به تنم ميندازه»

-چه اشتباهي؟

-ببخشين آقا پيام... ديرم شده ... احتمالا پدرم منتظرمه... با اجازه

خواستم رد شوم اما پيام كيفم را گرفت:« خواهش مي كنم... اين طوري كه من جون به لب مي شم.

سعي كردم شهامتم را در نگاهم پياده كنم:« دوست داشتن كسي كه لياقتتو نداره و از اون بدتر دوست شدن با يه آدم نالايق اشتباه كمي نيست. شما از من عبرت بگيرين... عقل و قلبتونو به دست كسي بسپارين كه مطمئنين ارزششو داره»

پيام ناباورانه نگاهم كرد. با شل شدن دستش كيفم رها شد. لبخندي با طعم بغض بر لبم نقش بست:« خدا نگهدار...»

تمام شد! همه چيز براي من تمام شد! آخرين شمع اميدم در هجوم طوفاني بي رحم رو به خاموشي رفت. من خودم را از چشم پيام انداختم. يك سقوط آزاد! ارتفاع انديشه ي والاي پيام تا دوردست هاست. وقتي من از اين انديشه سقوط كنم از هستي ساقط مي شوم. و حالا... چه افتادن دردآوري!

اين كه كسي كه تو دوستش داري به تو علاقه اي نداشته باشد درد بزرگي است اما دردناك تر از آن اين است كه تو را دوست داشته باشد و تو بنا به مصلحت مجبور باشي خودت را از چشم او بيندازي.

پيام ارغواني را دوست داشت كه شب خواستگاري به او گفت:« من به هيچ كس علاقه اي ندارم.» پيام عاشق ارغواني بود با نقاب دروغين! اين ارغوان حقيقي محبوب هيچ كس نمي توانست باشد.

پيام با آن همه حجب و حيا، با آن ادب و متانت و راست كرداري، با آن عشق پاك و معصومانه ي به يادگار مانده از كودكي، با آن نجابت و رفتار آقا منشانه حقش كسي بهتر از من بود. من آن ارغوان هشت ساله با روح بي آلايش و احساسات بكر و دست نخورده نبودم. اين اشك ها به زلالي اشك چهارده سال پيش نبود. يادآوري نگاه غمگين و ناباورانه ي پيام كه در لحظات آخر بدرقه كننده ي من بود آتش به جانم مي زد.

من با پيام عزيزم چه كردم؟ ضربه زدن به كسي كه مهر او ذره ذره با جانت آميخته شده باشد از ضربه خوردن هم زجر آور تر است.

به محض اين كه به خانه رسيدم وارد اتاق شدم و با انداختن خودم روي تخت هاي هاي گريه ام را در بالش خفه كردم.

آواز عاشقانه از قيصر امين پور

آواز عاشقانه ي ما در گلو شكست/ حق با سكوت بود صدا در گلو شكست

ديگر دلم هواي سرودن نمي كند/ تنها بهانه ي دل ما در گلو شكست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم / آن گريه هاي عقده گشا در گلو شكست

اي داد كس به داغ دل باغ دل نداد/ اي واي هاي هاي عزا در گلو شكست

آن روزهاي خوب كه ديديم خواب بود/ خوابم پريد و خاطره ها در گلو شكست

بادا مباد گشت و مبادا به باد رفت/ آيا زياد رفت و چرا در گلو شكست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند/ نفرين و آفرين و دعا در گلو شكست

تا آمدم كه با تو خداحافظي كنم/ بغضم امان نداد و خدا...در گلو شكست

از ذهنم گذشت:« وقتي بهانه ي زيستنم را از دست دادم ديگر چه دليلي براي ادامه ي زندگي دارم؟ چرا اين طناب پوسيده را نبُرم؟ مگر اين زخم به استخوان رسيده جز مرگ مرهمي هم دارد؟»

شايد وقت آن رسيده بود كه من هم به هستي بپيوندم. باران اشك هايم شدت گرفت. خواستم موهاي آشفته ام را كنار بزنم كه چشمم به ناخن هاي بدون لاكم افتاد. زبانم را گاز گرفتم. چه طور مي توانستم خداي توانا را از ياد ببرم؟ او كه به چشم برهم زدني مي توانست از نيستي ، هستي بيافريند ترميم يك زندگي برايش چه كاري داشت؟

***

سر از سجده برداشتم. آرامشم را مديون پسري بودم كه سال ها، آرامش را بر زندگي اش حرام كرده بودم!

براي هزارمين بار ذهنم درگير او شد.پيام پيش از اين هم درخواست ازدواجش را پس گرفته بود... چه دلخوشي عبثي بود كه باز مرا بخواهد! پيامي كه حتي به هم صحبتي من با مهيار خوش بين نبود چه طور مي توانست بپذيرد من با آرش بيرون رفته ام، غذا خورده ام، صحبت كرده ام و حرف هاي عاشقانه شنيده ام؟

از آن گذشته، قلبي كه يكبار اسير هوا و هوس شده و درگير عشقي زودگذر؛ چه طور مي توانست لايق آن قلب بزرگ و پاك باشد؟

تسبيح فيروزه ايم را برداشتم . خدايا راهي نشانم بده! تويي كه كشتي نوح را از طوفان حفظ كردي، نجات زندگي قايقي من از گرداب برايت زحمتي ندارد! خواستم دوباره به سجده بروم كه پايم به قفسه ي كتاب خورد و يك جزوه از آن پايين افتاد. 

نگاهي به جزوه انداختم. يكي از جزوات ترم اولم بود كه به خاطر تميزي و زيبايي آن را به يادگار نگه داشته بودم. براي اين كه ماژيك هايلايت چشمم را اذيت مي كرد هميشه با مداد رنگي نكات مهم جزوه ام را نشانه گذاري مي كردم و گاهي هم در حاشيه ي جزوه ام نقاشي هاي كوچكي مي كشيدم. چه قدر بچه ها به خاطر جزوه هاي به قول آن ها مهدكودكي ام! سر به سرم مي گذاشتند. در حاشيه ي يكي از صفحه ها چشمم به يك خط سفيد غلط گيري شده افتاد. كنجكاو شدم ببينم چيست. نگاهي به پشت صفحه انداختم. ظاهرا يك شماره بود. خط كش فلزي ام را برداشتم و غلط گير را خراشيدم. با خودكار نارنجي يك شماره نوشته شده بود و كنار آن با دست خط عجيب و غريبي مثل يك لوگو نام سهند به چشم مي خورد. تازه يادم افتاد كه اواخر ترم اول ، سهند بعد از قرض گرفتن جزوه ام ؛ به من شماره داده بود! از همان جا نفرت من از سهند شكل گرفت. كار زشتش به كنار؛ جزوه ي نازنينم را به گند كشيده بود!

فكري همچون شهاب از آسمان ذهنم گذر كرد. تماس با سهند!

مني كه حافظه ام در به خاطر سپاري شماره ها به شدت ضعيف بود و شماره ي گلاب را نداشتم بايد براي بازپس گيري گوشي ام دست به دامان سهند مي شدم. 

شروع به جويدن پوست لبم كردم. پدر صحبت با آرش را قدغن كرده بود. از صحبت با سهند كه منع نشده بودم! پيش از آن كه با فكر بيشتر، پشيمان شوم تلفن اتاق را برداشتم و شماره ي سهند را گرفتم.

شروع به راه رفتن در طول اتاق كردم. اصلا شايد طي اين سال ها خطش را عوض كرده باشد. اما....

صدايش در گوشم پيچيد:«بله؟»

-سلام

-سلام...بفرمايين

-آقا سهند...ارغوان عطايي هستم!

-به! چه سعادتي! احوال شما ارغوان خانوم؟

برايش دهان كجي كردم اما حفظ همان لحن گفتم:« ممنون....ببخشيد من شماره ي گلابو گم كردم.... خواستم اگه ممكنه....شما لطف كنين و شماره شونو بدين»

صداي خنده ي نفرت انگيزش تمام وجودم را از حرص پر كرد:« يعني شما شماره ي گلابو نگه نداشتين ولي شماره ي منو دارين؟ بابا ايولّا!»

-آقا سهند خواهش مي كنم! يه موضوع خيلي مهم در ميونه.... شماره ي شما رو هم اتفاقي پيدا كردم... از همون جزوه ي قشنگم كه شما با اون دست خط خرچنگ قورباغه ايتون خرابش كردين!

-آهااااان! يادمه! ببينين چه يادگاري بي نظيري براتون گذاشتم!

-مثل اين كه شما متوجه اصل حرف من نشدين!

-چرا عصباني مي شين؟ شما از آرشم بدترينا! شماره ي گلابم بهتون مي دم اما به نظرم خوب شد كه بهم زنگ زدين.... منم باهاتون حرف داشتم

بر خودم لرزيدم:« چه حرفي؟»

-تلفني نمي شه... اگه يه جايي قرار بذاريم همديگه رو ببينيم بهتره...گلابم مياد...اين طوري راحت تر مي تونيم حرف بزنيم

مردك پست فطرت سودجو! همينم مانده با تو قرار بگذارم!

با لحن كوبنده اي گفتم:« «كاري ندارين؟»

-صبر كنين ارغوان خانوم... به خدا من منظور بدي نداشتم.... اصلا... اصلا مگه نمي خواستين با گلاب حرف بزنين؟ گلاب پيش منه... مي خواين گوشي رو بدم بهش؟

چرا اين را از اول نگفت؟

نفس كلافه اي كشيدم:« بله!»

صداي گلاب ديگر به گوشم زيبا نبود:« الو ارغوان!»

بغض غريبي به گلويم چنگ زد:« سلام!»

-سلام عزيزم! خوبي قربونت بشم؟ اون شب چه بي خبر رفتي! اصن وقت نشد بابت اومدنت، بابت اون كادوهاي قشنگت ازت تشكر كنم!

اين لحن به ظاهر دوستانه و در واقع رياكارانه براي من دوست داشتني نبود:« خواهش مي كنم! ببين گلاب! من زياد وقت ندارم.... اون شب گوشيمو جا گذاشتم... حالا هم افتاده دست آرش... وقتي بابام زنگ زده و گوشي رو ازش خواسته آرش گفته گوشي رو فقط به خودم مي ده اما من ديگه نمي خوام ببينمش.... جوابم بهش منفيه... اونم الان يه ديوونه ي به تمام معناست.... توي گوشي من پره از فايلاي شخصي كه اگه آرش قفلشو باز كنه بي چاره مي شم... تنها خواهشي كه در ازاي اين چند سال دوستي ازت دارم اينه كه از سهند بخواي گوشيمو از آرش بگيره!»

گلاب پس از لختي سكوت گفت:« ببين اگه جواب نمفيت به خاطر اون شبه بايد بگم آرش بي چاره روحشم از ماجراي احسان و مريلا و ربطش به تو خبر نداشت... اگه مي دونست ديوونه نبود كه تو رو دعوت كنه تا همه چي به هم بريزه... الانم نمي دوني طفلك چه حالي داره!»

-حال آرش براي من يه ذره هم اهميت نداره! جواب منفيمم به اون شب مربوط نيست... قبل از اونم به آرش گفته بودم كه مي خوام اين رابطه رو قطعش كنيم... اون به گوشش نمي رفت!

-ببين ارغوان! يه چيزايي هست كه تو هنوز نمي دوني! بايد بياي ببينمت... فردا مي توني بياي كافي شاپي... جايي؟ خواهش مي كنم! خيلي ضروريه!

-اگه سهند گوشيمو از آرش پس بگيره ميام!

-باشه... سهند سعي خودشو مي كنه اما قول نمي دم! تو بيا! بعد از حرفامون براي گوشي تو هم يه فكري مي كنيم...باشه؟

دستم را روي سرم گذاشتم:« قبول!»

ديس برنج را روي ميز گذاشتم. ارسلان صندلي را عقب كشيد و هنوز ننشسته با دست مشغول غارت ذرت هاي سالاد شد.

-اه! صد دفه گفتم...

پيش از آن كه جمله ام را كامل كنم تلفن زنگ زد. پدر كه هنوز سر ميز نيامده بود تلفن را برداشت:« بله؟ ....به! داداش اخوان عزيز! چه طوري اخوي؟ خانواده خوبن؟.....چه طور؟ ... چي شده مگه؟..... جدا؟ ... موبايلشو گرفتين؟.... قبلش خبر نداده كه جايي مي ره؟... اي بابا! چند لحظه صبر كن ببينم...»

مادر پارچ آب را روي ميز گذاشت:«چي شده منصور؟»

-اخوان مي گه پيام هنوز برنگشته خونه....ارغوان جان... تو ازش خبر نداري بابا؟

تپش هاي قلبم ملموس شد:« من؟ برا چي بايد ازش خبر داشته باشم؟»

-بالاخره تو جلسه.... اصلا ديدي كه از مجتمع بره بيرون؟ قرار نبود جايي بره؟

آب دهانم را قورت دادم:« خب.... من كه از جلسه اومدم بيرون آقا پيام هنوز تو مجتمع بود.... بعدشو ديگه نمي دونم....»

پدر نگاه متعجبي به من انداخت:« تو خودتم خيلي دير تر از حد معمول اومدي....فكر كردم آخرين نفري!»

پدر به دنبال مچ گيري بود؟ پدري كه مي گفت بيشتر از چشمانش به من اعتماد دارد؟ شروع به شكستن قلنج مفصل انگشتانم كردم:« خب.... من بعد از جلسه رفتم دسشويي واسه همين دير شد... آقا پيامم هنوز تو مجتمع بود.... من چه مي دونم؟»

پدر سري به نشانه ي تاييد تكان داد و دوباره مشغول صحبت با عمو وحيد شد. اما من ديگر هيچ چيز نمي شنيدم... امكان مي دادم قلبم با شدت تپش هايش روي استخوان هاي قفسه ي سينه ام ترك بيندازد! دستم را روي سينه گذاشتم . مادر زير چشمي نگاهم كرد اما اهميتي ندادم. 

پيام به خانه نرفته بود؟ پيام؟ با آن همه مراعات و احتياط و احترام به خانواده؟

مگر چه شده بود؟ نكند بلايي سرش آمده باشد؟! واي خدا نه! من طاقت اين يكي را ندارم! هستي عزيزم را گرفتي ... اما پيام نه! من حاضرم خودم بميرم اما پيام زنده باشد. اشك در چشمانم حلقه زد.

نكند به خاطر حرفي بود كه من به او زدم؟ كاش لال مي شدم !

پيام؛ به خدا من ديگر نه كسي جز تو را دوست دارم نه با كسي دوست هستم! برگرد! به خاطر من!

پدر تلفن را قطع كرد:« سوئيچ من كجاست؟»

مادر طره اي از موهاي لختش را پشت گوش انداخت:« شام نخورديم هنوز!»

پدر:« كتايون خانوم داشت گريه مي كرد.... اخوانم اعصابش خورد شده بود... فكر نكنم بتونه رانندگي كنه...»

پدر پس از نگاهي به دور و بر سوئيچش را از روي عسلي چنگ زد:« شما شامتونو بخورين.... خبري شد من زنگ مي زنم...»

مادر با عجله كت پدر را برايش آورد:« مواظب خودت باش! ايشالا كه چيزي نيست پيداش مي شه...» و براي بدرقه ي پدر تا دم در رفت.

ارسلان نيشخند زد:« يكي ديگه گم و گور شده... تو چرا گريه مي كني؟»

خشمم را بر سر او خالي كردم:« خيلي بي شوعوري! اگه بلايي سرش اومده باشه چي؟ نفهم عوضي! اصلا گريه ي من به تو چه؟»

-خدا شفات بده بي چاره! ديوونه تر از تو خودتي! خوبي نيومده بهت!

ارسلان با فراف خاطر كف گير را برداشت تا براي خودش برنج بريزد.

به سمت اتاقم دويدم و در را محكم كوبيدم. خدايا من بدون پيام مي ميرم!

***

از شدت گريه، حالت چشم هايم خواب آلود شده بود. صداي بسته شدن در آمد. تسبيحم را رها كردم و با عجله از اتاق بيرون رفتم:« چي شد بابا؟»

پدر با تعجب نگاهم كرد:« تو واسه چي گريه كردي؟»

-حالش خوب بود؟

-آره بابا....چيزيش نشده بود خدا رو شكر.... يه تصادف جزئي بود كه به خير گذشت.... به خاطر بارونم ترافيك شده بود.... فقط پيام يه كم عصبي بود ...همين!

مادر در حالي كه كمك مي كرد پدر كتش را دربياورد پرسيد:« خب چرا گوشي شو جواب نمي داد؟»

پدر به جاي نگاه كردن به مادر به من لبخند زد:« لابد درگير بوده نشنيده...»

زير نگاه پدر دماي تك تك سلول هايم از شدت شرم بالا رفت. دلم مي خواست حرارت وجودم مرا بخار كند تا از ديدگان محو شوم! دستم پيش همه رو شده بود!

***

-من نمي فهمم اين قرارا واسه چيه.... تو مگه تازه گلابو نديده بودي؟ ماشالا هزار ماشالا قهرم كردي و گذاشتي اومدي! حالا مي خواي دوباره بري؟ ارغوان يه وخ نخواي بري سراغ آرشا! به خدا اگه بابات بفهمه همه چي پاي خودته!

-آرش كجا بود مادر من؟ من كي بهت دروغ گفتم؟ اين آژانس لعنتي نيومد؟ من گفتم زنگ بزن به آژانس سر كوچه ها!

-نخير ....بانوان مطمئن تره.... اگه كار نداشتم خودم مي رسوندمت..... ولي نمره ها بايد تا فرداشب بره رو سايت.... من هنوز نصفشو تصحيح نكردم.... بيا گوشي منو ببر.... ارغوان زنگ كه مي زنم جواب بديا!

صداي آيفون بلند شد.

-باشه... باشه من رفتم!

-مواظب خودت باش ماماني! خدا به همرات!

سهند لبخند ناخوشايندي زد:« خيلي لطف كردين تشيف آوردين!ـ»

نگاهم را به گلاب دوختم:« تونستين برا گوشيم كاري بكنين؟»

گلاب نگاه نااميدانه اي كرد:« نمي دوني ارغوان.... آرش ديوونه شده .... تا حالا اونو اين قد به هم ريخته و افسار گسيخته نديده بودم! هرچي سهند باهاش حرف زد.... اصلا عكس العملاش همه عصبي و هيستريك بود!»

-يعني چي؟ باور نمي كنم اون قدر عاشق باشه كه يه نه گفتن من اونو به اين حال و روز بندازه!

گلاب دستش را روي دستم گذاشت:« ببين عزيزم.... من از قبلم مي دونستم آرش خيلي به تو علاقه داره.... الانم به خاطر يه سري مسائل بدجوري تحت فشاره! تو اين شرايط هيشكي مثل تو نمي تونه آرومش كنه...»

با عصبانيت دستم را از زير دست گلاب بيرون كشيدم:« مي گي من به خاطر تحت فشار بودن آرش بهش جواب مثبت بدم؟ زندگي و آينده ي خودمو خراب كنم تا اون آروم بشه؟ اين چيزيه كه تو از من مي خواي؟»

گلاب با نگاهش مرا متوجه جو كافه كرد. از صداي بلندم شرمزده شدم اما عصبانيتم هنوز فروكش نكرده بود.

سهند پاسخ داد:« گلاب نگفت كه با آرش ازدواج كنين.... اتفاقا ما بهتر از هركس ديگه متوجهيم كه شما دوتا از هيچ جهت مناسب هم نيستين.... حرف تو گوش آرش نمي ره... اما اون داره با كاراش زندگي ما رو از هم مي پاشه...»

با حيرت به سهند نگاه كردم:« كاراي آرش چه ربطي داره به زندگي شما؟»

سهند با انگشتش روي نعلبكي طرح هاي درهم كشيد:« آرش مي خواد شركتو بفروشه.... اونم زير قيمت..... من پا به پاش تو اون شركت لعنتي دوئيدم و جون كندم.... نمي خوام سرمايه ي جوونيم تو آستانه ي ازدواج از دست بره....»

-خب.... اين چه ربطي داره به من؟ آرش بهم گفته بود مي خواد شركتو تعطيل كنه اما من ازش نخواته بودم... بعدشم اون دنبال تسويه حساب با شما بود...»

سهند پوزخند زد:« كدوم تسويه حساب؟ آرش تو يه سايت شرط بندي صدو پنجاه ميليون باخته! باباشم ديگه گند كارياشو نمي پوشونه... اونم از دستش خسته شده.... ديگه حتي سرمايه ي كافه را انداختنم بهش نمي ده!»

سعي كردم به خودم مسلط شوم و شگفت زدگي در رفتارم نمود پيدا نكند:« « خب....خب اگه آرش ماشينشو بفروشه مي تونه...»

سهند ميان حرفم پريد:« اين صد و پنجاه مال همين چند وقت اخيره.... بار اولش كه نيست!»

-با اين وضعيت من براي نديدن آرش مصمم تر شدم!

گلاب:« عزيزم لازم نيست كه با آرش سور و سات به راه بندازي.... فقط يه كم باهاش راه بيا.... تو اين شرايط اون از تو بيشتر از هر كس ديگه حرف شنوي داره...»

-آرش بايد به روان شناس مراجعه كنه.... اين رفتاراش اصلا طبيعي نيست...

سهند:« آرش چند ماهه كه تحت نظر روان پزشكه... حتي دارو مصرف مي كنه.... بعد خودكشي هستي...»

گلاب به سهند چشم غره ي وحشتناكي رفت. رنگ سهند پريد.

نگاه پرسشگرم را به گلاب دوختم:« آرش از علت خودكشي هستي خبر داشت؟»

گلاب:«خب... خب نه.... يعني.... هيشكي دقيقا نفهميد چرا هستي دست به اون كار احمقانه زد.... روحيه ي ضعيفي داشت... به خاطر ازدواج اجباري با عباس.... يا مشكلاتي كه با خونوادش داشت...»

-گلاب من احمق نيستم! آرش اون قدر آدم بي عاريه كه اگه همه ي بچه هاي دانشگاه يكجا خودكشي كنن ككشم نمي گزه! اون وخ به خاطر خودكشي هستي كه ظاهرا بهش بي ربطه كارش به دارو و روان پزشك برسه؟ چي بين اونا بوده؟ نكنه... نكنه آرش به هستي علاقه داشته؟

سهند نگاه مرددي به گلاب انداخت. گلاب واكنشي نشان نمي داد. لابد داشت دروغ هايش را راست و ريس مي كرد! 

سهند سكوت را شكست:« اگه قول بدي كمكون كني منم حقيقتو مي گم...»

قهقهه ي تلخي سر دادم:«قرار بود من به شرطي بيام اينجا كه شما گوشيمو از آرش گرفته باشين.... گرفتين؟ اما من اين جام.... منم هيچ قولي براي همكاري با شما و ادامه ي ارتباطم با آرش نمي دم. اما شما بايد حقيقتو بهم بگين...»

سهند دست بزرگش را دور تا دور فنجان ظريف و سفيدرنگ قهوه اش قرار داد: «نمي دونم چه قدر از حد و حدود روابط آرش خبر دارين... اما ديگه اينو مي دونين كه پسر پيغمبر نيست! پس ازش انتظار رفتار يه آدم مذهبي و مقيدو نداشته باشين»

-قرار نيست آدما چون پسر پيغمبر نيستن لاابلي و بي قيد زندگي كنن!

-حق با شماست... اما به نظر من آدما مي تونن هرجوري كه دلشون بخواد زندگي كنن... كسي هم نمي تونه به قوه ي اختيارشون خرده بگيره.... گلاب از ريز و درشت كاراي من تو گذشته خبر داره ... اما به نظر نمياد شما چيز زيادي از آرش بدونين... آرش و هستي هم...

-نه! يه دروغ محضه! گندكاري آرش يه درصدم برام اهميت نداره ... اما... اين يه تهمت نابخشودنيه به هستي... هستي من پاك بود.... مثل فرشته ها!

گلاب پوزخند زد:« همه ي فرشته ها خودكشي مي كنن؟ به نظرت گناه اين به قول تو گندكاري بيشتر از قتل نفسه؟»

-گناهش بيشتر نيست اما زشتيش بيشتره.... شرم آورتره! امكان نداره هستي تن به همچين رذالتي داده باشه.... حتما... حتما آرش مجبورش كرده... هستي هم از ترس آبروش..

سهند:« اون قدري دختر واسه آرش ريخته كه نخواد كسي رو به كاري مجبور كنه! اونم هستي! نه خوشگلي آن چناني داشت نه اندام...»

مشتم را روي ميز كوبيدم:« بسه! خيلي پستين كه اين قدر راحت پشت سر يه مرده حرف مي زنين! آدما هيچ وقت حق قضاوت درباره ي كاراي همديگه رو ندارن... شماها كه خدا نيستين كه ناظر همه چي بوده باشين!»

كيفم را برداشتم و از جايم بلند شدم:« من مي رم... خودمم يه فكري به حال گوشيم مي كنم... اما اصل تاسف من به حال شماست!»

از كافي شاپ بيرون آمدم. كوچه ي كناري كوچه اي خلوت و بن بست بود. آن جا ايستادم و در كيفم به دنبال گوشي مادر گشتم تا به آژانس زنگ بزنم كه تيزي جسمي را پشت كمرم حس كردم.

صداي آرام آرش از پشت سر در گوشم زمزمه شد:« خيلي دلم برات تنگ شده بود عزيزم!»

عزيزم را كشدار و نفرت انگيز ادا كرد. از شدت نزديكي انگار به من چسبيده بود . طوري كه حرارت تنش را به خوبي حس مي كردم. 

نفس هايش توي گردنم پيچيده مي شد:« ماشين من همين كناره... خودت قدم رنجه مي كني يا بغلت كنم؟»

هوا براي تنفس كم آورده بودم. سعي مي كردم نفس عميق بكشم اما انگار در خلا گير افتاده بودم. دلم مي خواست جيغ بكشم اما مي ترسيدم پيش از آن كه كسي به فريادم برسد چاقو توي كمرم فرو برده شود.

آرش از همان پشت سر دستم را گرفت و به سمت ماشينش هدايت كرد. 

حس كسي را داشتم كه با پاهاي خودش به سوي طناب دار مي رود.

از تماس دستم با دست نرم و لطيف آرش حس تهوع داشتم. ناخودآگاه ياد تعرف پيام از انگشتانم افتادم. اما او فقط كيفم را گرفت. حتي سر انگشتش هم به من نخورد!

خدايا مطمئن باش اين بار خودم را زنده نمي گذارم!

من مرگ را به اين زندگي خفت بار ترجيح خواهم داد.

آرش در سمت راننده را باز كرد و مرا به داخل ماشين هل داد: « مي خوام با هم از يه در وارد شيم نانازم... اين دفه نمي ذارم از توي تورم ليز بخوري ماهي كوچولو!»

با فشار دست آرش از روي صندلي راننده رد شدم و بلافاصله آرش روي صندلي نشست و قفل مركزي را زد. با لرزه ي وحشتناكي كه تمام وجودم را گرفته بود روي صندلي كناري نشستم.

آرش نگاهم كرد:« آخي! چرا مي لرزي جوجوي كوچول؟ قراره بهت حسابي خوش بگذره قشنگم! سفيدتر كه شدي صورتت ماه ترم شده!»

و با خنده اي هيستريك ماشين را روشن كرد و به راه افتاد. دلم مي خواست حالت تهوعم به واقعيت بپيوندد و خودم را به گند بكشم. دلم مي خواست حال آرش از من به هم بخورد. اما لعنت به معده اي كه هيچ وقت به موقع عمل نمي كرد.

گريه ام گرفت هق هق كنان گفتم:« آرش ! تو رو خدا! .... كجا مي بري منو؟»

خنديد:« گريه كن! آفرين ! بيشتر! گريه مي كني خوشگل تر مي شي! گريه كن عزيزم!»

ضجه ام شدت گرفت:« آاااااارش !»

-جاااااااااان! تا حالا اين جوري صدام نكرده بودي! زود باش ديگه! گريه كن ببينم چه قدر مرواريد تو كيسه داري قربونت برم!

-تو رو خدا! خواهش... هع! خواهش مي كنم!

-خواهش كمه! التماسم كن! تازه الان كه برسيم بايد به پام بيفتي!

سرعت بالاي ماشين مرا به وحشت انداخته بود اما از ته دل آرزو مي كردم يا پليس جلويمان را بگيرد يا تصادف كنيم و به مقصد نرسيم.

جيغ زدم:« التماست مي كنم عوضي! فقط بذار برم!»

با دست راستش محكم توي دهنم كوبيد:« بار آخرت باشه كه به من مي گي عوضي! من براي تو فقط عزيزمم! افتاد؟»

چون چپ دست بود انتظار نداشتم دست راستش چنين قدرتي داشته باشد اما گوشه ي لبم پاره شد و خون به راه افتاد.

گريه ها و ضجه ها و التماس و خواهشم راه به جايي نبرد. هرچه بيشتر عجز و لابه مي كردم آرش براي ادامه ي مسير مصمم تر مي شد. گويي از زجر دادن من لذت مي برد. نمي دانستم به كجا مي رويم. عقلم از كار افتاده بود و هيچ راهي براي فرار از آن مخمصه به ذهنم نمي رسيد.پس از طي مسافتي طولاني و زماني كه براي من به قدر يك قرن گذشت آرش در يك كوچه ي خلوت پيچيد. ريموت را برداشت و درب مشكي و آهنين ويلاي بزرگي را گشود. سكسكه و لرزه ي بدنم قطع نمي شد. حالت تهوعم به بيشترين حد ممكن رسيده بود و اسيد، قسمت تحتاني گلويم را مي سوزاند. اما حالم به هم نمي خورد. آرش ماشين را داخل برد و قفل آن را باز كرد. پياده شد و بعد، مرا كشان كشان به دنبال خود برد.

-بسه ديگه! گريه نكن عسلكم! سختيا تموم شد.... اين جا قسمت حساس فيلمه! همون جايي كه عاشقا به وصال مي رسن.... دوست داري مگه نه؟ مي خوام اوج هنرمو بهت نشون بدم! مطمئنم كه خوشت مياد!

هواي ابري آسمان راه تنفسم را بسته بود. مگر من عاشق دعا براي باران نبودم؟ پس چرا دلم نمي خواست بغض آسمان بشكند؟ دلم نمي خواست آسماني كه شاهد حقارتم بود به حالم گريه كند! 

صداي قارقار شوم كلاغ ها در سرم مي پيچيد. مگر آخر همه ي قصه ها نمي گفتند كلاغ به خانه اش نرسيد؟

پس اين همه كلاغ كه در آسمان سربي اين خانه ي متروك پرواز مي كردند چه مي خواستند؟ مگر نه اين كه اين خانه پايان قصه ي زندگي من بود؟

پايم پيچ خورد و روي زمين افتادم. نگاه از آسمان گرفتم و از فشار سنگ ريزه هايي كه در كف دستم فرو رفته بودند ناله ي خفيفي كردم.

آرش به سمتم آمد. يك دستش را دور كمرم گرفت و دست ديگرش را زير زانوهايم انداخت و مرا از جا بلند كرد:« مي گن عاشقا سر به هوائن! حكايت توئه عزيزم! خب تو كه بغل مي خواستي از اول مي گفتي!»

به يقه اش چنگ زدم:« منو بذار زمين! خودم پا دارم!»

-بر منكرش لعنت! فقط يه كم پاهات ظريفن! اينه كه خودم زحمت حمل و نقلتو تقبل مي كنم!

و چشمك نفرت انگيزي حواله ام كرد.

بوي ادكلوني كه با منظور از آن استفاده كرده بود براي من شكنجه آور مي نمود. 

دست و پا زدم:« ولم كن! آرش تو رو خدا... جون مامان و بابات... تو رو به هرچيزي كه قبولش داري ولم كن!»

به سينه اش چند مشت محكم كوبيدم و سعي كردم خودم را از آغوش آلوده و نفرت انگيزش رها كنم اما دست و پا زدن هاي وحشيانه و بي حاصلم منجر به خشونت او در باز كردن در و كوبيده شدن سرم به چارچوب شد. سردرد وحشتناكي به دردهايم اضافه شد. قربان صدقه رفتن هاي آرش گريه ام را تشديد مي كرد.

ياد شبي افتادم كه چهره ي هستي را در آينه ديدم. قرار بود زندگي من نسخه ي ديگري از سرنوشت هستي باشد؟

وارد ساختمان شديم. آرش از يك هال بزرگ گذشت و به سمت پله ها رفت. بالا بردن من با آن همه تقلا و دست و پا زدنم از پله ها كار آساني نبود.

همين كه حس كردم آرش به نفس نفس افتاده از پشت گردن موهايش را كشيدم و او كه يكي دو پله تا پاگرد فاصله داشت مرا به سمت پاگرد پرت كرد و كمرم به نرده ها خورد. جيغ زدم.

آرش خنديد:« همين چموشيت بود كه منو اسيرت كرد آهوي وحشي من! هرچي بيشتر پسم زدي حريص ترم كردي براي خواستنت... امروز ديگه انتظار به سر رسيد.... كاري مي كنم كه ديگه نتوني بهم نه بگي!»

اگر فحش مي داد و بد و بيراه مي گفت كمتر زجر مي كشيدم. اين جمله هاي آلوده بيشتر از هر خنجري روحم را مي خراشيد و زخمي مي كرد.

همين كه خواست به سمتم بيايد خودم را سينه خيز كنار كشيدم. سرفه ام گرفت و با صداي خفه و گرفته اي گفتم:«به هستي هم همينا رو گفتي ؟»

چشم هايش برزخي شد:« چي؟»

-مي خواستي كاري كني كه هستي هم نتونه بهت نه بگه؟ اون كه نپرسيده جوابش بله بود... با اون چرا اين كارو كردي ك.ث.ا.ف.ت؟

مثل شير نر زخمي غريد:« كي اين چرت و پرتا رو بت گفته؟»

-دارو مصرف كردنت به خاطر خودكشي هستيه؟ مگه تو وجدانم داري كه به خاطر چيزي عذاب بكشي؟

چاقوي ضامن دار و دسته طلايي اش را دوباره بيرون كشيد:« يه كلمه ي ديگه بگي به خدا مي كشمت ارغوان!»

مثل خودش عصبي خنديدم:« واقعا اين لطفو در حقم مي كني؟ زودتر! تو رو خدا! ديگه گناه و زحمت خودكشي نمي افته گردنم!»

لگد محكمي به پهلويم زد:« تو غلط مي كني خودتو بكشي!»

يك لحظه نفسم بند آمد. به سختي گفتم:« مي كشم! به خدا اگه بلايي سرم بياري خودمو مي كشم! همشم مي افته گردن تو! آفرين آرش خان! ركورد بزن! ببينم تا عمر داري آه چند تا دخترو پشت سر خودت راه ميندازي!»

روي دو زانويش افتاد. چانه و لب پاييني اش لرزيد. مثل پسربچه ها به گريه افتاد:« نمي ذارم! نمي ذارم خودتو بكشي! من.... من دوست دارم! از اولشم دوست داشتم الاغ! هستي مي دونست اونو دوس ندارم...»

در ميان گريه خنديد:« اومد ازم خواستگاري كرد! گفتم نمي شه! گفتم يكي ديگه رو مي خوام.... توي زبون نفهمو مي گفتم! اما اون از تو نفهم تر بود! مجبور شدم...»

دست راستش را محكم بر پيشاني اش كوبيد:« مجبور شدم باهاش راه بيام! گفتم يه مدت باهام باش! گفت عقدم كن... گفتم همه ي دوست دخترام همينن.... تو هم اگه مي خواي بهت فكر كنم باهام باش.... من فقط پيشناهاد دادم... اونم قبول نكرد.... وقتي اومدم سراغ تو... خواستم باهات خصوصي حرف بزنم.... تو نذاشتي! گفتم به درك! من كه به هستي گفته بودم يكي ديگه رو مي خوام بذار بفهمه كيه.... بعد از اين كه تو رفتي اعصابم از دستت سگي بود.... هستي هم شروع كرد به زر زر و آبغوره گيري..... قيافش معصوم شده بود.... لعنتي واسه يه لحظه به چشمم خواستني اومد.... بردمش تو ماشينم... اونم عين يه بره ي حرف گوش كن اومد... برعكس تو جفتك انداختن تو كارش نبود.... خواستم آرومش كنم! نمي دونستم ان قد احمقه! مجبورش كه نكردم!»

سيلي محكمي به صورتش زد:« مجبورش نكردم! مي فهمي؟ دو سه روز بعد تازه فهميد چه غلطي كرده! اما من تو رو مجبور مي كنم! بايد منو بخواي! بايد!»

با خشم به سمتم هجوم آورد. سعي كردم چاقو را از دستش بكشم تا پيش از آن كه اتفاق بدتري بيفتد خودم را خلاص كنم. 

كف دستم به اندازه ي چند سانتي متر بريده شد. آرش چاقوي خون آلود را از دستم بيرون كشيد. نعره زد:« نمي ذارم خودتو بكشي! نمي ذارم!»

چاقو را وحشيانه داخل قفسه ي سينه ي خودش فروبرد. خون فواره زد.

جيغ زدن هاي بي اختيار من يك لحظه قطع نمي شد. كمتر از چند ثانيه چهره اش رنگ باخت . 

لبخند محوي زد و مقطع و خرخر كنان گفت:« مرگ... حق... حقّ.... منه....به خاطر.... هستي.... من....»

پيش از آن كه حرف ديگري بزند نفسش قطع شد و نگاهش روي من خيره ماند.

نمي دانم چه مدت گذشت. نفهميدم جيغ ها و گريه هايم كي تمام شد. من بودم و چمن زار سرسبز نگاهي مات كه راه گريز از آن را نمي دانستم... پيچك هاي وحشي اين نگاه پاي چشمانم را اسير كرده بود... حتي اختيار پاهاي خودم را هم نداشتم... ديگر هيچ چيز را حس نمي كردم... سردرد و كمردرد و سوزش زخم نسبتا عميق دستم در مواجهه با زخمي كه روح لطيف و نازپرورده ي من خورده بود مجال خودنمايي نداشتند.... 

شايد ساعت ها به همان حالت باقي ماندم... تا اين كه نواي پيانو گوش هايم را پر كرد... متوجه نبودم صدا از كجاست... تنها گوش سپرده بودم به آهنگ دل انگيز و رمانتيكي كه در عين عدم تناسب با شرايط، موسيقي متن تراژدي ترين صحنه ي زندگي ام شده بود... صدا قطع شد... باز هم واكنشي نشان ندادم.... لحظاتي بعد دوباره همان نوا تكرار شد... صدا درست از جلوي پاهايم مي آمد.... از پسر چشم سبز و خوش پوشي كه خيره در چشم هاي من بي حركت مانده بود.... 

چرا اين آهنگ لعنتي قطع نمي شد؟ اين قطعه ي رمانتيك و آرام هيچ سنخيتي با نگاه گره خورده ي ما نداشت!

دستانم را كف زمين گذاشتم تا خودم را خيزان به او برسانم كه جيغ ناخواسته ام به هوا رفت... نگاهي به كف دست راستم كردم... جراحتي عميق با دهان باز و پرخون به بدبختي هاي من مي خنديد..... 

به سختي سعي كردم پاهايم را تكان بدهم و خودم را به او نزديك كنم... روي شكمش خوابيده بود... صحنه اي از كودكي ام كه مادر مرا از خوابيدن روي شكم منع مي كرد بر ريل هاي سست و مغشوش افكارم به راه افتاد.... با دست چپم بازويش را گرفتم تا او را برگردانم:« آقا پسر بلند شو! اين جوري نخواب! دلت درد مي گيره ها!»

چرا بيدار نمي شد؟ محكم تر تكانش دادم:« آقا پسر.... مامانت دعوات مي كنه ها! ببين دست من زخم شده ولي گريه نمي كنم! دلت بسوزه من ديگه بزرگ شدم! پاشو قدّامونو اندازه بگيريم.... دوستاي من همش جرزني مي كنن.... هرچي مي گم قد من بلندتره رو پاشون يه جوري وايمستن كه كف دست اونا بالاتر بياد! پاشو ديگه! اصلا بيا بازي كنيم! تو از اون هواپيماها داري كه چراغ خوشگل دارن؟ من هرچي مي گم بابام واسم نمي خره! چون دختر خوبي نبودم! تو پسر خوبي بودي؟»

باز هم محكم تر تكانش دادم. گوشي اش از جيبش افتاد...

نگاهي به صفحه ي گوشي انداختم:« ا... نوشته عطايي! فاميلي ما هم عطاييه! پارسال بلد نبودم بنويسم عطايي... با ت دونقطه مي نوشتم... ولي بابام بهم ياد داد!» 

دستي به صفحه ي تاچ كشيدم:« چه خوشگله!»

گوشي روي پيغام گير رفت:« آرش؟ آرش تو رو خدا گوشي رو بردار.... جواب بده لعنتي كار واجب دارم.... ارغوان چند ساعته نيومده خونه... همه جا دنبالش گشتيم.... تو ازش خبر نداري؟ آرش جون هركي كه برات عزيزه بردار دارم ديوونه مي شم...به پليس خبر داديم...به خداوندي خدا اگه بفهمم كار توئه زنده ات نمي ذارم! يه تار مو از سر دخترم كم بشه دنيا رو برات جهنم مي كنم عوضي!»

صدا قطع شد.

-صداي اين آقاهه شبيه بابام بود! ولي باباي من نبودا! باباي من صداش اين جوري گرفته نيست... تازه حرف بدم نمي زنه!

نشستم و زانوهايم را به بغل گرفتم... چانه ام را روي زانوهايم گذاشتم...

-دستم خيلي مي سوزه... من دلم گريه مي خواد!

اشك در چشمانم حلقه زد:« پاشو ديگه! حوصلم سر رفت!»

بازهم صداي پيانو.... نگاهي به صفحه ي گوشي انداختم.... به صداي ممتد پيانو كه پس از هربار قطع شدن با فاصله ي چند ثانيه از نو تكرار مي شد عادت كرده بودم....

-خوابالو! باهات قهر مي كنما! مي ذاري با اين اسباب بازيت بازي كنم؟ اه! چه قدر مي نويسه عطايي!

دستم را روي تصوير سبز گوشي كشيدم...

صدا آمد:« الو... الو آرش؟»

-من آرش نيستم.

لحظه اي سكوت برقرار شد و بعد فرياد آن مرد:« ارغوااااان؟»

-شما اسم منو از كجا مي دونين؟

-دختر قشنگم حالت خوبه؟ كجايي باباجون؟

-خوب نيستم... اين آقاپسره نمياد بازي.... كف دستمم مي سوزه....

صداي مرد با هق هق آميخته شد:« اين چيزا چيه كه داري مي گي بابايي؟ مي خواي منو سكته بدي؟ سرت به جايي خورده؟ اذيتت كردن؟»

-نه ولي سرم درد مي كنه... تو بابايي؟ پس چرا صدات اين جوريه؟

-من ميام پيشت بابا... فقط بگو كجايي؟

-من اين جا رو بلد نيستم! يه خونه ي بزرگه.... نرده هاش شبيه نرده هاي خونه ي عزيز جونه... ولي من از روشون سر نمي خورم! بابا به خدا ديگه دختر خوبي شدم! ديگه به حرفات گوش مي دم! ديگه كار بد نمي كنم! بيا دنبالم! فقط بيا! حتي از اون هواپيماها كه پيام داره هم نمي خوام! بابا منو ببخش! من دختر خوبي ام مگه نه؟!

***

دوماه بعد.....

سوزش كوچك دست چپم باعث شد چشمانم را باز كنم. زن جوان لبخند زد:« بيدارت كردم عزيزم؟ سرمت تموم شد.... روان شناس نيم ساعت ديگه مياد.... تا اون موقع بازم مي توني استراحت كني...»

-مي شه يه كم تختمو بياريد بالاتر؟

-آره حتما!

در حال چرخاندن دسته پرسيد:« از محيط بيمارستان خسته شدي؟»

لبخند محوي زدم:« نه زياد! اون قدري سختي كشيدم كه اين روزا پيششون به چشم نياد! مامانم كجاست؟»

-كشتي تو ما رو با اين مامانت! دختر هم اين قد ماماني؟! داره با دكترت حرف مي زنه... مي ذارم خبر خوشو خودش بهت بده ... فقط بگم كه باند دستت امروز ديگه باز مي شه...

-ولي جاي بخيه ش واسه هميشه مي مونه!

-كف دستت كه زياد مشخص نيست... شانس آوردي منطبق شده روي يك ِ هيجده! كسي تا دقت نكنه نمي فهمه!

پوزخندي به خوش شانسي ام زدم. نيم ساعت ديگر را بگو! باز هم آن دختره ي روان شناس رواني!

ديگر تحملش را ندارم! دوباره بخواهد با حرف هايش سرم را بخورد ديوانه مي شوم! وقت مشاوره اش را درست بعد از وقت ملاقات بيمارستان تنظيم كرده! نمي دانم اين برنامه دست خودش است يا نه اما يكي دوباري كه بعد از تمام شدن وقت ملاقات لبخند مليحي تحويل پيام داد دلم مي خواست چشم هايش را از حدقه دربياورم!

واي پيام! با آن جاي بخيه روي پيشاني اش چه قدر خواستني تر شده بود!

تازه كلي از پدر دلخور شدم كه آن شب گفت:« چيزيش نشده بود!»

پيام من سرش به شيشه خورده بود و پدر مي گفت:« يه تصادف جزئي بود!»

چه قدر دلم مي خواست با پيام حرف بزنم... اما او هربار كه به ملاقاتم آمد چهره اش را با اخم كوچكي كه درنظر من به جذابيتش دامن مي زد آراسته بود!

اما آن چيز تلخ و باورناپذيري كه در چشمان قهوه اي اش رسوب كرده بود مرا از پا مي انداخت...

آن غم گنگ و مبهم... آن نگاه راز آلود و اسرار آميز... و صد البته زيبا!

-خوبي مامان جان؟

نگاهي به چهره ي خسته اما به ظاهر شاداب مادر انداختم. سعي كردم طبيعي ترين لبخند جهان بر لبم بشكفد:« خوبم!»

خدايا شكرت! نگاه گرم و آرام بخش مادر چه هديه ي ارزشمندي بود:«الهي شكر.... دكترت مي گه فردا ديگه به اميد خدا مرخص مي شي! باورت مي شه؟»

باور؟ من چه چيزي رابايد باور مي كردم؟ از باور هاي پيشينم چه چيزي باقي مانده بود؟

زندگي من با ناباورانه هايم آميخته شده....

دستم را پشت گردنم گذاشتم و در سكوت به آسمان پشت پنجره خيره شدم.

با ديدن گوسفندي كه در حال دست و پا زدن و جان دادن بود حالم دوباره بد شد. مادر زير بازويم را گرفت تا از روي خون رد شوم. بوي خون در مشامم پيچيد و حس ضعف به من دست داد. پيش از آن كه نقش زمين شوم پدر بازوي ديگرم را گرفت. درست مثل كودكي هايم كه مادر يك دستم را مي گرفت و پدر دست ديگرم را. آن روزها كه ارسلان نبود! واي كه چه قدر خوش بخت بودم! وارد خانه شديم.

چشم هاي ارسلان نمناك بود. با صداي از بغض بم شده اي گفت:« به خونه خوش اومدي خواهري!»

زبانم را گاز گرفتم. من دنيا را بدون ارسلان نمي خواستم. برادر تخس و دوست داشتني خودم كه به وقتش حسابي مهربان مي شد شيرين ترين عضو خانواده بود.

از بوي اسفند سرفه ام گرفت. ارسلان خنديد:« عزيز جون آبجيمو خفه كردي! بعدم عين جادوگرا و رمالا هي وِرد مي خوني و بهش فوت مي كني! بابا اين همينجوريشم طلسم شده ي خدايي هست.. ديگه با اين ورداي شما بايد ببريم به ضريح امام زاده اي چيزي زنجيرش كنيم تا نجات پيدا كنه!»

عزيز جون با دلخوري گفت:«وا! من كه همش دارم آيه الكرسي و ناس و فلق مي خونم! اين حرفا چيه پسر؟»

دايي افشين پس گردن ارسلان زد:« چشمت به ارغوان خورد نطقت باز شد؟ دوباره افتادي رو دور چرت و پرت گويي؟»

ارسلان دستش را پشت گردنش گذاشت و چيزي زير لب زمزمه كرد كه خودش و دايي افشين بلندبلند شروع به خنديدن كردند.

گرچه حوصله ي اين هياهو و همهمه را نداشتم اما همه ي اين شلوغي ها به بودن پيام مي ارزيد!

همين كه هواي تنفسمان يكي بود؛ همين كه هرازگاهي نگاه خيره اش را به خودم كشف مي كردم؛ همين كه از شنيدن جمله هاي كوتاه و تعارف گونه اش با پدر صداي نازنينش را مي شنيدم براي دلگرم كردنم كافي بود.

دختر عمه ام، هاله، كنارم نشست: «خوبي ارغوان جون؟»

لبخند كوچكي زدم:« ممنون!»

-يه كم لاغر شديا! گونه هات آب رفته... اين طوري پيش بري از خوشگلي مي افتي!

با نگراني دست به گونه ام كشيدم:« واقعا؟»

-اوهوم... مي گما چه جوري ثابت شد كه تو خواستگارتو نكشتي؟

يك لحظه تمام ديوار هاي خانه روي سينه ام سنگيني كردند و راه تنفسم را بند آوردند. از يادآوري خاطرات تلخ دوماه پيشم و بازگويي آن ها به جز مواقع مشاوره گريزان بودم.

-البته فقط محض كنجكاوي پرسيدما! همين جوري! دوست نداشتي جواب نده...

دسته ي مبل را محكم فشار دادم تا لرزه ي خفيف دستم را متوقف كنم:« بابا با پليس اومد اونجا... خود پزشكي قانوني خودكشي رو تاييد كرده... بعد از بهتر شدن حالمم با گفته هاي من صحنه رو بازسازي كردن...»

صورتش را جلوتر آورد و با صداي آرام پرسيد:« اذيتت كرد؟»

صورتم را به تندي عقب كشيدم:« معلومه كه نه!»

از شدت خشم نفس نفس مي زدم. ديگران درباره ي من چه فكر مي كردند؟

صداي آرام بخش و آشنايي تك تك سلول هاي گوش و مغزم را به خود اختصاص داد:« مي شه يه جانماز به من بدين؟»

نگاهي به قامت بلند و جذابش كه مقابلم ايستاده بود انداختم:« بله حتما!»

به خودم لعنت فرستادم كه چرا نگفتم:« با كمال ميل»؟ ارغوان نيستم اگر روزي نگويم:« تو جان بخواه!»

به سمت اتاق خودم راه افتادم و او پشت سرم به دنبالم آمد.

صداي آرامش از لالايي هاي مادر گوش نواز تر بود:« زياد به حرف ديگران توجه نكنين!»

چشم! اگر تو بخواهي به هيچ چيز توجه نمي كنم! به هيچ چيز و هيچ كس جز تو! به تو كه نمي شود توجه نكرد! تو كه براي من جزء «ديگران» نيستي !

تو جزئي از خويشتن من و تكه اي از جان و تن من هستي!

سجاده ي ترمه و فيروزه اي رنگم را از كشو درآوردم و با كنار گذاشتن چادر نمازم، جانماز را به او دادم.

بي آن كه به من نگاه كند لبخند زد:« فكر كنم بهتر باشه از يه جانماز ديگه استفاده كنم!»

شوق از وجودم پركشيد. وارفته پرسيدم:« چرا؟»

-دفه ي قبل كه من تو اين اتاق روي اين سجاده نماز خوندم شما نماز نمي خوندين... حالا كه اين سجاده بوي چادر شما رو به خودش گرفته فكر نمي كنم نمازم درست باشه... اين طوري حواس خودمم جمع نمي شه..

لبخند زدم: «من دوماه نبودم! بعيد مي دونم اين سجاده هنوزم بويي از من داشته باشه...»

سجاده را گرفت. چرا به من نگاه نمي كرد؟ تمام وجودم در عطش يك نگاه ساده اش مي سوخت. رد نگاهش را گرفتم. به كف دستم خيره مانده بود.

دستم را عقب كشيدم. به خودش آمد. پيش از آن كه عقب گرد كند صدايش كردم. ايستاد. كف دستم را مقابل چشمانش گرفتم:« كف بيني هم جزء هنراتونه؟»

نگاه دلخورش را از دستم گرفت. آن كه بايد دلخور بود من بودم! به تنبيه كدام گناه مرا از نگاه زيبايش محروم كرده بود؟

پوزخند زدم:« بعيده از شما! بلد نيستين؟ بذارين من براتون بگم... اين خطو مي بينين؟ جاي يه زخم عميقه... زخمي كه خوب شده اما جاش تا دنيا دنياست باهامه... مثل داغ گناهي كه رو پيشوني آدما مي خوره و پاك نمي شه... اين خط، راهيه كه تا تهش رفتم.... بن بست بود... جاش رو دستم مونده تا همه عبرت بگيرن كه عاقبت به بيراهه رفتن اينه! هاشوراي بخيه ايه كه كف دستتو مثل دفتر زندگيت خط خطي مي كنه! اين خط، نشون خطاهاي منه! خط خطي هاي سرنوشتيه كه اشتباه نوشتم! پاك شدني نيست... مجبوري خط بزني! اين خط...»

-بس كن ارغوان!

سكوت من از قاطعيت صدايش نبود. از چشم هاي زلال و شفافي كه سنگريزه هاي دلخوري داشت نبود. سكوت من از بهت شنيدن يك واژه ي آشنا بود:ارغوان!

سجاده را به دست چپش داد و با دست راستش موهاي خوش حالت روي پيشاني اش را كنار زد تا جاي بخيه اي كه تا نزديكي شقيقه اش امتداد داشت و چهره ي جذابش را به چشم من با شيطنتي دوست داشتني مزين كرده بود نمايان شود:« اگه قرار به گله باشه من از تو گلايه دارم! از تو كه هركاري خواستي با من كردي و صدام درنيومد! از تو كه دلمو به بازي گرفتي و گذاشتم به پاي بچگيت! از تو كه غرورمو زير پات له كردي و من بازم ستايشت كردم! اين خط رو پيشونيمو ببين! اين خط كدوم خطاي نكردمه؟ گناه من چي بود تو زندگي؟ گناهم چي بود كه بهترين سالاي نوجووني و جووني مو به جاي خوش گذروني با خيال تو سر كردم؟ سرگرم تفريحاي معمول بقيه نشدم چون سرم گرم تو بود! سهم من از تو چي بود ارغوان؟ سر كردن با خاطرات كودكي و دل خوش كردن به اسباب بازي هايي كه يه روز دست تو بهشون خورده؟ اميد عبث بستن به اين ديد و بازديدهاي هراز چند گاه با يه دنيا دلشوره كه نكنه كسي تو رو از من بگيره؟ بي خبر از اين كه تو با يكي ديگه بودي؟ دستايي كه من ظرافتشونو تحسين مي كردم و حسرت يه لمس سادشونو داشتم تو تمام اين مدت تو دست كي بوده؟ دلي كه من براي داشتنش حاضر بودم همه ي دارايي مو يك جا بدم به كي سپرده شده؟ گناهم چي بود كه نصف عمرمو عاشق دختري بودم كه منو نمي ديد؟ عشق تو تاوان كدوم گناهمه كه آتيشش همه ي هستي مو خاكستر كرده؟ حق من بعد ابراز علاقه بهت يه توصيه ي دوستانه ات بود و بس؟ كه عقل و قلبمو به كسي بدم كه لياقت داشته باشه؟ مي دوني اون شب به من چي گذشت؟ مي دوني تموم مدت به خودم چه قدر لعنت فرستادم كه از هر نالايقي نالايق ترم؟ كسي كه لياقت داشته تو دوسش داشته باشي يا كسي كه لياقت داشته تو باهاش دوست باشي و وقتتو باهاش بگذروني؛ اون وقت تو به اين آدما مي گي نالايق؟ پس به من چي مي گي؟ هان؟ آفرين! تو بُردي! تونستي قلبمو بشكني! بذار همه برات هورا بكشن! بذار همه برات دست بزنن! اما تو به دلم دست نزن! دست رو دلم نذار چون از خون بودنم گذشته! لَخته شده! خون مرده است! تيكه هاي اين قلب شكسته دست هركي رو كه بخواد جمعش كنه هم مي بُره! مي بيني؟ تحت هر شرايطي من بازم نگران توام!»

اشکی را که بی اجازه از گوشه ی چشمم به راه افتاده بود با سرانگشت گرفتم:« انتظار نداشته باشین از هشت سالگی متوجه علاقه ی شما شده باشم... من از شما هیچ حرکت خاصی ندیده بودم که بخوام به پای دوست داشتن بذارم... تا این که پارسال پدرم گفتن می خواین برای خواستگاری تشیف بیارین... پسر درس خون و سر به زیر عمو وحید که آخرین باری که به جز سلام و احوال پرسی باهاش حرف زده بودم برمی گشت به همون دوران بچگی و عوض بدل کردن اسباب بازی ها.... من هیچ شناخت به خصوصی روی شما نداشتم ... الان فهمیدم که اون موقع هیچ کدوم از آدمای اطرافمو به درستی نمی شناختم....»

-من فکر می کردم ابراز علاقه به شما قبل از خواستگاری رسمی و اطلاع کامل خانواده ها بی احترامی به شما و نادیده گرفتن خانوادتونه! برای خودممم آسون نبود که مدام بخوام علاقه مو سرکوب کنم یا روش سرپوش بذارم که شما پي به درونم نبرین! همه ی این کارا رو محض رعایت ادب کردم!

ادامه ی حرف هایم را پی گرفتم:« متوجه دلیل اصرارتون برای خواستگاری نمی شدم... جواب رد دادم چون نه علاقه ای در کار بود و نه شناختی... اون روزا کل زندگیمو تو احساسات خلاصه می دیدم... نمی دونستم احساسات ممکنه دروغ بگن....ممکنه پایدار نباشن... ممکنه رنگ عوض کنن.... نمی دونستم خیلی از احساسات رنگی و زیبا می تونن مثل حباب تو کسری از ثانیه از بین برن... که اعتماد به این حبابا پوچ ترین کار دنیاست! اگه من بی دلیل به شما جواب رد دادم شما هم یه شب بی دلیل پيشنهادتونو پس گرفتین...اسم این شکستن غرور نبود؟»

جانماز را روی تخت گذاشت و با دست راست چند بار در موهایش چنگ زد و آن ها را آشفته تر کرد. نمی دانست قلب من هم با هر پیچش مویش آشفته می شود.

نفس کلافه ای کشید:«من اون کارو در درجه ی اول به خاطر خود شما کردم... فکر می کردم این جوری از حضور تو جلسات انجمن معذب نمی شین....نمی خواستم علاقه ی یه طرفه ام مانع رسیدن شما به سرگرمی و شعرتون بشه... از طرفی بعد از خواستگاری رابطه ی خانواده هامون تا ماه ها به هم خورد... همین رفت و آمای معمولیمونم قطع شد... من به دیدن شما حتی بدون داشتنتون راضی بودم! اون شب که تو اتاقم پا گذاشتین برا یه مدت کوتاه فکر کردم قراره همه ی غصه هام تموم بشن... نمی دونستم با بیست و نه سال سن اون قدر در رابطه با خانوم ها خام و بی تجربه و احمقم که...»

صدای ضربه به در مانع ادامه ی حرف هایش شد. در را گشودم.

ارسلان با اخم های در هم رفته گفت:« بیا می خوایم شام بخوریم...»

مثل خودش اخم کردم:« الان که خیلی زوده!»

-خیله خب... پس بیا بشین تو هال تا وقت شام برسه....

پیش از آن که پاسخش را بدهم مچ دستم را محکم گرفت و به طرف جلو کشید:« فکر نکن حواسم بهت نیست... این دفه نمی ذارم با بچه بازیات مامان و بابا رو دق بدی...کم از دست اون یكی خواستگارت کشیدی که هنوز پات به خونه نرسیده...»

صدای با صلابت پیام زمزمه های ارسلان را نیمه کاره گذاشت:«ببخشید که با پرچونگیم وقت ارغوان خانومو گرفتم ارسلان جان... اگه اجازه بدی من تو اتاق شما نماز بخونم..»

ارسلان لبخند زد:« خواهش می کنم... بفرمایین!»

از چارچوب در کنار رفتم تا پيام به اتاق ارسلان برود همین که در اتاقش را بست ارسلان را داخل اتاقم کشیدم:«برا چی این کارو کردی ؟ آخه روانی! تو پيامو با آرش مقایسه می کنی؟ اون بی چاره داشت حرف می زد!»

-می خوام صد سال سیاه حرف نزنه! می خواد تو اتاق من نماز بخونه؟ باشه! اما مگه اینجا وضوخونه است که قبل نماز اتراق می کنه؟

انگشت اشاره اش را جلوی چشمانم تکان داد:« عمرا بذارم با ندونم کاریات خودتو تو یه دردرسر تازه بندازی!»

با خشم دستش را بس زدم:« به تو ربطی نداره! من خودم بزرگتر دارم... دفه ی آخرت باشه تو کار من دخالت می کنیا!»

و با شتاب از اتاق بیرون رفتم. در آن خانه ی شلوغ و پر سرو صدا با ذهن آشفته و درگیر من امکان خوب فکر کردن به حرف های پيام نبود. اما یک حسرت قلبم را می فشرد:« کاش زودتر حرف زده بودیم!»

تا پايان آن شب ، ديگر مجالي براي صحبت با پيام نيافتم و با شوخي هاي دايي افشين و ارسلان سرگرم شدم. مهمان ها كه رفتند، خستگي را بهانه كردم تا زودتر براي خواب به اتقم بروم. سوئي شرتم را روي شانه ام انداختم و وارد تراس شدم. حياط بوي خاك مرطوب مي داد. باغچه با نور سفيد و آبي چراغ، منظره ي آرامش بخش و زيبايي به خود گرفته بود. 

به آسمان نگاه كردم. ماه، نيمه كامل بود. شايد نيمه ي درخشان زندگي من هم راه خود را از نيمه ي تاريك آن جدا كرده بود. مي خواستم بازگشتم از بيمارستان را به منزله ي تولدي دوباره به حساب بياورم. كاش مي شد همه چيز را از نو آغاز كرد.

كف دستم را زير آسمان گرفتم. قطره اي باران روي آن نشست. آن را به فال نيك گرفتم و چشمانم را بستم. آرزويي جز عشق نمي توانستم داشته باشم!

***

جعبه ي شيريني را مقابل شيدا گرفتم. اخم كرد:« من رژيم دارم! نمي خورم!» 

مهشيد خنديد:« آخ جون! پس من سهم شيدا رو هم مي خورم!»

كاوه لبخند زد و شيريني خوددش را هم براي مهشيد كنار گذاشت. مهيار پرسيد:« حالا اين شيريني به چه مناسبتي هست؟»

درحالي كه دوباره به كاوه شيريني تعارف مي كردم جواب دادم:« همين طوري! مگه بايد مناسبت خاصي داشته باشه؟!»

الهام دستش را زير چانه اش گذاشت.:« اي بابا! من كه فكر كردم شيريني نامزدي اي؛ چيزيه! تازه تو اين دو ماه كه نبودي برات قصه ها ساختيم! گفتيم حتما ماه عسله و غرق خوش گذروني كه وقت نمي كنه بياد!»

نگاهي به چهره ي عصباني پيام انداختم:« آقا پيام در جريان گرفتاري هام بودن... مي تونستين به جاي صفحه گذاشتن پشت سر من از ايشون بپرسين....»

لبخندي به چهره ي درهم رفته ي شيدا زدم و جعبه را مقابل پيام گرفتم. دقيقا از همان رولتي برداشت كه من عاشقش بودم.

شيريني آن رولت به شيريني لبخند پيم نبود.

جعبه ي شيريني را كنار گذاشتم و سرجايم نشستم. توي كيفم به دنبال جامدادي مي گشتم كه حس كردم كسي كنارم نشست. سرم را كه برگرداندم مهيار را ديدم . از اين كه باز هم صندلي مجاور مرا براي نشستن انتخاب كرده بود حس خوبي به من دست نداد. 

نگاه عسلي رنگش براي من شيرين نبود. به تلخي بوي ادكلون ماركش و شايد چند درجه هم تلخ تر بود. صندلي ام را كمي از او دور كردم و به مهشيد نزديك تر شدم.

صداي آرام مهيار لرزه بر تنم مي انداخت كه مبادا كسي بفهمد او با من درحال صحبت است و خيال نابه جايي كند:« خيلي خوش حالم كه برگشتي... جات اينجا خيلي خالي بود...»

حتي برنگشتم تا پاسخش را بدهم. نمي خواستم نگاه خيره ي پيام از من گرفته شود.

جلسه كه به طور رسمي آغز شد نه تنها گوش؛ كه تمام وجودم را به صداي زندگي بخش پيام سپردم.چه قدر دلتنگ شعر شنيدن از زبان او بودم!

تك تك سلول هايم با نغمه ي آهنگين سروده هايش به رقص درمي آمدند. با كلام او واژه ها برايم معناي دوباره مي يافتند. 

اگرچه شعرهايش تلخ بود و تاريكي را فرياد مي زد؛ اما من در سرزمين اين سروده ها بندگي مي كردم و در پناه واژگان سردش زندگي...

او فرمانرواي بي چون و چراي قلبم شده بود و من، تحت سلطه ي اين حاكميت پرشكوه ، منطقش را به جان پذيرفته بودم.

اگر او عشق را با غم آغشته مي ديد پس حتما همان بود كه او مي گفت.

شرح حالم را پيش از اين ، فروغ سروده بود.

پر شدم از ترانه هاي سياه

پر شدم از ترانه هاي سپيد

از هزاران شراره هاي نياز

از هزاران جرقه هاي اميد

حيف از آن روز ها كه من با خشم

به تو چون دشمني نظر كردم

پوچ پنداشتم فريب تو را 

ز تو ماندم، تو را هدر كردم

غافل از آن كه تو به جايي و من

همچو آبي كه در روان گذرم

گمشده در غبار شوم زوال

ره تاريك مرگ مي سپرم

وقتي پيام موقع صحبت كردن يا شعر خواندن نگاهش را از من برمي گرفت و به ديگري مي دوخت جان مي دادم و هنگامي كه دوباره نگاه زيبايش را به من مي سپرد جان تازه اي مي يافتم.

مگر عشق همين نبود؟

دفترم را بستم و وسايلم را توي كيفم گذاشتم. مهيار يك پاكت روبه رويم گذاشت. با تعجب پرسيدم:« اين ديگه چيه؟»

شيطنت آميز جواب داد:« نامه ي عاشقانه...»

دندان هايم را روي هم فشار دادم تا جلوي ارتعاش فكم را بگيرم.

خنديد:« باور كردي واقعا؟ كارت دعوته! قبلا به همه ي بچه ها داده بودم... تو نبودي... واسه شب يلدا مهموني گرفتم... كلي برنامه چيدم... حتما بيا خوش مي گذره!»

صميميت لحنش درست مثل مهشيد بود. اشتباه مي كردم كه اين خواهر و برادر شبيه هم نيستند.

بند كيفم را روي شانه ام انداختم:« متاسفم... من نمي تونم بيام...»

-اِ... چرا؟ همه ميان... حيفه بابا! از دستت مي ره...

با خودم فكر كردم «همه» براي من يعني پيام... او هم مي آيد؟

براي اين كه مهيار بيش از اين حس پسرخاله بودن نكند با بي ميلي پاكت را برداشتم و لاقيدانه آن را داخل كيفم انداختم:« باشه مرسي... ببينم چي پيش مياد..»

لبخند زد:« گفته بودم به جاي مرسي از يه كلمه ي ديگه استفاده كن...»

-لزومي نمي بينم مطابق سليقه ي شما حرف بزنم... خدافظ

«به سلامت»ش را كه شنيدم از خداحافظي پشيمان شدم. نيازي نبود... بود؟

جعبه ي شيريني را داخل يخچال آبدارخانه گذاشتم. خواستم از آن جا بيرون بروم كه از شنيدن دو صدا كه با يكديگر هم صحبت شده بودند حس جنون پيدا كردم.

شيدا و پيام، آهسته حرف مي زدند و من، علي رغم تلاشم براي شنيدن ، ناشنوا شده بودم. نمي دانم حس حسادتي كه قلبم را چنگ مي زد گوش هايم را از شنيدن باز داشته بود يا صداي بلند تپش هاي قلب دربندم.

با حس طعم خون، تازه متوجه شدم كه لبم زير فشار دندان زخمي شده...

از بس بند كيفم را در دست فشرده بودم چهار هلال كوچك ناشي از فشار ناخن هاي بلندم روي كف دستم باقي مانده بود...

من به پيام اعتماد داشتم. در عين حال از شدت حرص احساس خفقان مي كردم!

بيش از اين، تاب حضور در آن مكان عذاب آور را نياوردم. از آبدارخانه بيرون رفتم و با چهره ي كلافه ي پيام و آرام شيدا متوجه شدم. با حضور من، نگاه پيام رنگ تعجب گرفت و نگاه شيدا رنگ تحقير....

نمي دانم تلاشم براي به نمايش گذاشتن چهره اي بي تفاوت تا چه حد موثر بود اما ريتم گام هايي كه به سختي براي محكم بودنشان مي كوشيدم بر اعصاب خودم مشت مي كوفت.

همين كه از مجتمع بيرون آمدم هجوم هواي سرد از حرارت وجودم كم كرد و راه تنفسم را باز نمود. چرا پدر نيامده بود؟

گوشي ام را از كيفم بيرون آوردم. روشنايي صفحه ي گوشي ام به خاطر كمبود شارژ به پايين ترين حد ممكن رسيده بود. 

5 ميس كال از پدر داشتم. انگشت شستم را روي صفحه ي گوشي از چپ به راست كشيدم تا تماس برقرار شود. پس از چند بوق، تماسم ريجكت شد. با كلافگي تماس را از نو برقرار كردم اما باز هم همان شد. پدر اسمس زد:« شرمنده ام بابايي... يه كار اضطراري برام پيش اومده....زنگ بزن به آژانس... مواظب خودت باش... تنها نريا!»

دلم مي خواست همان جا توي كوچه بنشينم و زار بزنم!

هوا سرد بود اما لرزه ي تن من دليل ديگري داشت. فكم از فشار و ساييده شدن دندان هايم روي هم درد گرفته بود.

پيش از آن كه بخواهم شماره اي بگيرم گوشي ام با نوايي كه حال زارم را به سخره مي گرفت خاموش شد. پايم را روي زمين كوبيدم.

همين كه برگشتم تا وارد ساختمان شوم به جسمي با عطر تند برخورد كردم و گوشي تازه ام پخش زمين شد.

شيدا پوزخند زد:« جلوتو نگا كن خانوم سر به هوا! اين چه وضع راه رفتنه؟ مثل بچه هاي دوساله مي موني!»

در آن لحظه پاسخ دندان شكن كه هيچ؛ پاسخي محض خالي نبودن عريضه هم نداشتم. خشم تلخم را در جام نگاهم ريختم و جنون آميز نگاهش كردم. لبخند فاتحانه اش نشان از اين داشت كه به خواسته اش رسيده... موقع رد شدن پاشنه ي نوك تيز كفشش را از قصد روي صفحه ي گوشي ام گذاشت و روي آن ترك انداخت.

حتي خم نشدم تا گوشي ام را از زمين بردارم. اين رنج حقارت فراتر از آستانه ي تحملم بود. پيش از آن كه هاي هاي گريه ي دروني ام نمود خارجي به خود بگيرد خودم را به دفتر مديريت پرتاب كردم تا از آن جا به آژانس زنگ بزنم. پيام با مدير آموزشگاه در حال صحبت بود.

نگاهش كه سمت من چرخيد رنگ عوض كرد. نفهميدم در نگاهش ترس و نگراني بود يا خشم و ناراحتي. اما آميزه اي از اين احساسات در نگاهش مرا واداشت تا يك قدم به عقب بردارم. 

پيام با چند قدم خودش را به من رساند:« چي شده؟»

موهايش نسبت به چند دقيقه ي پيش آشفته بود. انگار بار ها در آن چنگ زده باشد.

لحن نگران و صميمانه اش جراحت تازه ي قلبم را التيام بخشيد اما باز هم زبانم را به واژه اي باز نكرد.

لحنش كوبنده شد:« دارم مي گم چي شده؟»

آب دهانم را به سختي قورت دادم تا صدايم را پيداكنم:« هيـ ... هيچي... گوشيم افتاد! نمي تونم زنگ بزنم... به آژانس»

قامت پيام در مقابلم اجازه نمي داد چهره ي آقاي سميعي -مدير آموزشگاه _ را ببينم. 

غرق نگاه مواجي بودم كه هر موج آشفته اش مرا به امن ترين ساحل دنيا مي رساند.

-آژانس براي چي؟ مگه عمو منصور نميان؟

بي آن كه نگاه از چشم هايي كه وسعت دنياي مرا تعيين مي كرد بگيرم سرم را تكان دادم.

اما او نگاهش را از من دريغ كرد و آن را به آقاي سميعي داد. قطعا اگر مي دانست كه كسي جز من نمي تواند ارزش چشم هايش را درك كند نگاهش را سخاوت مندانه به هركسي نمي بخشيد.

-در مورد اون موضوع بعدا صحبت مي كنيم... با اجازه

نگاهش را دوباره به من سپرد و دستش را به سوي در دراز كرد:« بفرماييد..»

پاهايم پيش از آن كه عقلم فرماني صادر كند از فرمانرواي قلبم اطاعت كردند و راه خروج را در پيش گرفتند.

پيام توي راهرو ايستاد. خم شد و باتري و در و صفحه ي گوشي ام را برداشت:« پا گذاشتين روش؟»

-من كفش پاشنه دار نپوشيدم!

حالت چهره اش گرفته و عصبي شد. قطعات گوشي ام را توي جيب كت مخملي و سورمه اي رنگش گذاشت:« مي دم درستش كنن»

با بي خيالي گفتم:« مهم نيست... يكي ديگه مي خرم... بهش عادت نكرده بودم...»

پوزخند زد:« شما همه چيزو تو زندگيتون به راحتي جاي گزين مي كنين!»

طعنه ي كلامش جراحت قلبم را تازه كرد:« انتظار نداشته باشين به پاي يه جسم شكسته بشينم!»

-موبايلتونو يكي ديگه شكست... كسي كه خودتون اونو شكستين چي؟ به پاي اونم نابيد نشست؟

-من وقت ندارم به فلسفه بافياي شما گوش كنم... مي تونين اون گوشي رو بندازين دور.... خوش بختانه هيچ چيز مهمي توش ندارم كه نگرانم كنه... مي رم به آژانس زنگ بزنم... خدانگهدار

قدم اولم را هم برنداشته بودم كه صدايش متوقفم كرد:« اگه اجازه بدين من مي رسونمتون...»

تمام وجودم غرق خواهش شد. اما غرورم بر سر تك تك سلول هايم فرياد كشيد:« نه!»

همان غرور، تار هاي صوتي ام را نواخت:« خيلي ممنون.... مزاحم نمي شم! »

خواستم به سمت دفتر برگردم كه آستين مانتويم را گرفت. خدا را شكر كه به تماس نداشتنمان مقيد بود. همين طوري هم ضربان قلبم ديوانه ام مي كرد.

صداي نوازش گونه و لالايي وارش مرا به خلسه مي برد:« مي دونين كه مزاحم نيستين... اين طوري خيالم راحت تره... خواهش مي كنم!»

تير خلاصم را زد.مگر مي شد او خواهش كند و وجودي كه نياز به او را فرياد مي كشيد نپذيرد؟

غرور در لباس ناز دخترانه ظاهر شد. گام ديگري برداشتم و دلم لبريز از تمنا شد:« بيشتر خواهش كن ! خواهش مي كنم!»

برخلاف انتظارم لب به خواهش نگشود. آستيم مانتويم به شدت كشيده شد و صداي دلنشين پيام رنگ تحكم گرفت:« با من لج نكن! گفتم خودم مي رسونمت!»

اين لحن آمرانه براي قلبي كه غرق خواهش بود تا بازهم از او خواهش شود گران آمد.

غرورم براي خراش انداختن به او و التيام بخشيدن به زخم خود پنجه تيز كرد اما قلب به خاك افتاده ام در برابر غرور، سينه سپر نمود.

قاطعيت كلامش گرچه با خشم آميخته بود و نشاني از نرمش نداشت اما باز هم مرا شيفته تر مي كرد. تا به حال اين چهره از پيام را نديده بودم.

بند كيفم را روي شانه جابه جا كردم. گويي از نگاهم خواند كه براي همراهي او حاضرم. لبخند كوچك و شيريني زد و با دراز كردن دستش مرا به سمت در راهنمايي كرد. 

ناله ي غرورم در قهقهه هاي مستانه و شادي آفرين قلبم گم شده بود. از ساختمان بيرون رفتم و پيام به دنبالم آمد. دكمه ي سوييچ را فشرد:« بفرمايين..»

دلم مي خواست خودش در را برايم باز كند. چه زياده خواه شده بودم!

پيام هم سوار شد. بوي ادكلون خنك و مطبوعش هواي سينه ام را پر كرد.

برگشت و كيفش را روي صندلي عقب گذاشت و حيني كه داشت كمربند خودش را مي بست گفت:« لطفا كمربندتونو ببندين.»

قلبم مثل كودكي لجباز لب هايش را غنچه كرد و خود را به سينه كوفت. چرا دوباره لحن صميمانه اش را بروز نداد؟

مثل پدري كه منتظر انجام تكليف از سوي فرزندش است نگاهم كرد. از نگاهش خنده ام گرفت و لبم را گاز رفتم. لبخند زد و كمربند خودش را باز كرد. بدنش را جلو كشيد و كمربند سمت مرا گرفت و خودش بست. همان چند ثانيه ي كوتاه براي حبس شدن نفس در سينه ام كافي بود. صداي آرامش قلب رقصانم را به بازي گرفت:« بعد وقتي بهتون مي گن مثل بچه هايين؛ بهتون بر مي خوره!»

كمربند خودش را دوباره بست و ماشين را روشن كرد. به من بر كه نخورد هيچ؛ غرق لذت هم شدم! برخلاف ديگران تو اجازه داري هروقت دلت خواست مرا «بچه» بخواني! ارغوان نيستم اگر اعتراض كنم.

-مي شه اين قد لبتونو گاز نگيرين؟

گنگ نگاهش كردم. لبخند زد:« كبود شد به خدا!»

براي گريز از جذابيت چهره اش با نگاهم رگ كشيده ي پشت دستش را كه با گرفتن فرمان برجسته تر و زيباتر شده بود پي گرفتم: «به شرطي كه شما هم تكليفتونو براي لحن حرف زدن با من مشخص كنيد... يا صميمانه يا رسمي!»

جرات نگاه كردن به صورتش را نداشتم. كاش بگويد كه او هم لحن صميمي را بيشتر مي پسندد. پس از چند ثانيه نگاهم را بالا آوردم .

ابروهاي گره خورده اش ريسمان محكمي براي خفه كردن من بود:« هرجور كه شما بخواين! من جسارت نمي كنم كه بخوام با صميميت شما رو آزار بدم..»

كاش كمربندم را باز مي كردم و خودم سرم را به شيشه ي جلو مي كوبيدم! كاش فرياد مي زدم : اتفاقا من جان مي دهم براي اين كه تو جسارت صميميانه حرف زدن داشته باشي! كاش به او مي فهماندم كه اين تظاهرهاي مودبانه مرا بيشتر آزار مي دهد و اين رفتار خشك چشمانم را به خيسي مي كشانَد!

سكوت مقتدرانه اي بينمان بيداد مي كرد. آه كشيدم و سرم را به پشتي صندلي تكيه دادم.

كمي بعد صداي موسيقي فضاي ماشين را پر كرد.

بهت پيله كردم نمي موني پيشم / نه مي ميرم اين جا نه پروانه مي شم

از عشق زيادي تو رو خسته كردم / تو دورم زدي خواستي دورت نگردم

بازم شوري اشك و لب هاي سردم / من اين بازيو صد دفه دوره كردم

ديگه توي دنيا به چي اعتباره؟ / كسي كه براش مُردي دوسِت نداره

من و بغض و بارون سكوت خيابون / دوباره شكستم چه ساده چه آسون

به پاتم بسوزم تو شمعم نمي شي/ تو حوّاي دنياي آدم نمي شي

غرورت گلومو به هق هق كشيده / آدم كه قسم خورده شو دق نمي ده

من و تو يه عمره دو تا خط صافيم / شده عادت ما كه رويا ببافيم

بشينيم و عشقو به بازي بگيريم / واسه زندگي كردنامون بميريم

چه سخته تو تنهايي شرمنده مي شيم/ ماها قهرمانيم و بازنده مي شيم

مث عصر پاييزيه رنگ و رومون / واسه خيليا خاطره است آرزومون

ديگه توي دنيا به چي اعتباره؟ / كسي كه براش مُردي دوسِت نداره

من و بغض و بارون سكوت خيابون / دوباره شكستم چه ساده چه آسون

به پاتم بسوزم تو شمعم نمي شي/ تو حوّاي دنياي آدم نمي شي

غرورت گلومو به هق هق كشيده / آدم كه قسم خورده شو دق نمي ده

عصر پاييزي- مرتضي پاشايي

پيام پنجره ي سمت خودش را كمي پايين كشيد:« اين آخرين عصر پاييزي امساله...»

به نيم رخش نگاه كردم. دستي در مويش كشيد و كمي از حالت آشفتگي آن كم كرد:« پارسال اين موقع بهترين حس دنيا رو داشتم...»

با تعجب پرسيدم:« چه طور؟»

سرماي نگاهش از سوز بادي كه از سمت پنجره مي وزيد بيشتر بود:« يادتون نيست؟ اجازه دادين براي خواستگاري بيايم...» يك طرف لبش را با تمسخر بالا داد:« خيلي خوش خيال بودم!»

براي اجتناب از بحثي كه براي خودم هم به شدت آزار دهنده بود پرسيدم:« فردا شب شما هم مهموني آقا مهيار مياين؟»

-براتون مهمه؟

-اومدن يا نيومدن شما؟

-نخير... مهموني آقا مهيار!

كمي جا به جا شدم:«نه خب... فقط گفتم اگه شما... يعني كل بچه ها باشن... خب... شايد خوش بگذره!»

-بازم قراره يلداي من با حضور شما عجين بشه... فقط نمي دونم چرا توي فال من نيستيد!

خنديدم:«همچين هماي سعادتم نيستم كه بخوام روي بام خونه اي بشينم!»

خنديد:« فعلا كه من سعادت داشتم توي ماشينم بشينيد!»

-يه جوري مي گين انگار به سيمرغ رسيدين!

نگاهم كرد:« اگه سيمرغ من بالاي قله ي قافم باشه رسيدن بهش به تحمل همه ي اين سختيا مي ارزه...»

-اگه من تو زندگيم هدهدي داشتم كه راهنماييم كنه قاف كجاست خوش بخت ترين پرنده ي دنيا بودم.... حتي بدون بال!

-قاف حرف آخر عشقه...

-فعلا كه من تو گودي «عين» عشق گير افتادم!

لبخند تلخي زد:« خوش به حال كسي كه شما توي دام عشقش افتاده باشين... حتي شده توي گودي «عين» عشق باشين و اول راه!»

نفهميد منظورم از عشق خود او بود؟

صداي موسيقي را كم كرد. نگاه لغزانش مردد به نظر مي رسيد:« مي تونم... مي تونم بپرسم... يعني... اون كسي كه شما... چه طوري بگم؟»

نفس عميقي كشيد:« اوني كه گفتين دوسش داشتين ولي لياقتتونو نداشت... چه طوري...» دوباره كلافه شد و سكوت كرد.

سعي كردم صدايم آرام باشد:« نمي دونم اسمشو چي مي شه گذاشت... دوست داشتن... احساس زودگذر... علاقه ي ناپايدار.... تب تند و هيجان آني... يا حتي هوس! اما هرچي بود عشق نبود... عقلم اونو نمي پسنديد... وجدانم آسوده نبود... حس آرامش كه بهم نمي داد هيچ؛ همون آرامش نسبي خودمو هم ازم گرفته بود... اشتباه بزرگي بود تو زندگيم.... اما خوش حالم كه خيلي زود حسم فروكش كرد و پيشروي نداشتم تا پشيموني بيشتري به بار بياره....»

-اگه يه تجربه بود اگه واقعا ازش درس گرفته بودين پس چرا به يكي ديگه اعتماد كردين؟ اين بار همون به قول خودتون اشتباه رو به يه شكل ديگه تكرار كردين.... چرا با كسي دوست شدين كه... جنون داشت!

-رابطه ي ما اصلا به شكل روتين دوستي نبود... اون آقا قبلا توي دانشگاه ازم خواستگاري كرده بود... بهش جواب منفي دادم.... از همون اولم ازش خوشم نميومد... بعد يه مدت زنگ زد... خواهش و التماس كرد كه بهش فرصت بدم تا خودشو به من بشناسونه.... لحن خواهشش يه جورايي تو معذوريت قرارم داد .... بعدشم اون لحظه اصلا فكر نمي كردم كه دارم كار اشتباهي رو مرتكب مي شم... كل تعداد بارهايي كه باهاش قرار گذاشتم به تعداد انگشتاي دستم نمي رسيد.... حتي همه ي حريما رو رعايت مي كردم... بهش اجازه نمي دادم دستمو بگيره... خودشم مي دونست كه بهش علاقه اي ندارم... آخرين باري كه باهاش قرار داشتم تولد گلاب بود... مي شناسينش كه؟ توي رستوران با ديدن دوستاي قديميم و زنده شدن يه سري خاطره ي مُرده و تلخ حالم بد شد... بدون اطلاع از اون جا بيرون زدم و يادم رفت گوشيمو با خودم بيارم... گوشيم افتاد دست آرش.... همون آقاهه! مي خواست به خاطر يه سري فايل شخصي توي گوشيم ازم باج بگيره... البته سوء استفاده ي مالي نبود.... با گلاب و شوهرش قرار گذاشتم تا شوهر گلاب به خاطر دوستي اي كه با آرش داشت گوشي مو ازش پس بگيره... آرش قبول كه نكرد هيچي؛ وقتي اصراراي شوهر گلابو ديد فهميد كه با من قرار دارن.... اونا رو تعقيب كرد و اومد سر وقت من.... منو به زور سوار ماشينش كرد... ترسيده بودم.... گريه مي كردم اما راه نجاتي نبود....

نگاهي به چهره ي سرخ شده ي پيام انداختم . يادآوري آن خاطرات براي خودم هم دردآور بود. نفس تازه كردم و ادامه دادم:« چاقو داشت.... تهديدم كرد.... تازه فهميده بودم كه خودكشي دوستم به آرش مربوط بوده.... از يادآوري اون ماجرا وحشت داشت... وحشي شده بود.... خواستم چاقو رو ازش بگيرم كه دستم بريد و اون خودشو كشت... به خاطر مرگ هستي خودشو مقصر مي دونست.... واقعا هم مقصر بود.... بعدشم كه بابا پيدام كرد و بقيه ي ماجرا...»

چهره ي پيام هنوز هم گرفته بود . بي آن كه نگاهم كند گفت:« خيلي سعي كردم... با خودم كلنجار رفتم.... از همون يلداي پارسال... اما نتونستم فراموشتون كنم... هرچي بيشتر جنگيدم احساسم قوي تر شد! نمي دونم چرا! هرچي بيشتر سعي كردم به خودم بقبولونم كه نبايد شما رو دوست داشته باشم ؛ خاطره هاي بيشتري توي ذهنم اومد كه به دلايلم براي عشق، مُهر تاييد مي زد. حال و روزم تعريفي نداشت... حتي مادرم براي اولين بار توي زندگي از دستم شاكي شد... اينا رو مي گم كه بدونين منم كم سختي نكشيدم! اما اگه توي زندگي، هدف مشخص باشه تحمل مصائب معني پيدا مي كنه...»

كاش مي توانستم به او بگويم مدت هاست كه تو به زندگي ام معنا بخشيده اي! بگويم كه پشيمانم از نديدنت... بگويم كه پيش از اين هم دوستت داشتم و خودم هم نمي دانستم! بگويم كه از شنيدن شايعه ي ازدواج تو با دختر خاله ات مثل ابر بهار گريه كردم و از شنيدن كذب بودن آن مسرور شدم.

بگويم كه اشتباه مي كردم كه مرد روياهايم در دوردست هاست و از وراي ابرهاي خيالي ام با اسب بالدار از راه خواهد رسيد!

مرد روياهايم روي همين زمين گام برمي داشت و من از حضورش غافل بودم... كاش مي شد ندامتم از حماقتم را برايش متذكر شوم.... و به او بفهمانم كه حالا بيشتر از هر وقت ديگر و بيشتر از هركس ديگر دوستش دارم....

مقابل درب خانه مان نگه داشت.

-لطف كردين.... بفرمايين بالا!

-خيلي ممنون ! به خانواده سلام برسونين...

-نگفتين فردا شب مي رين مهموني آقا مهيار يا نه؟

-تصميم خود شما چيه؟

دستگيره ي در را فشردم. غرورم را زير پا گذاشتم براي مردي كه پيش از اين بارها به غرورش زخم زده بودم:« اگه شما باشين منم ميام.... در غير اين صورت.... فكر نكنم اون مهموني جاي من باشه»

نگاهم كرد. به نشانه ي اطمينان از حرف هايم، لبخند زدم.

چشم هايش برق زد:« كنار شما طولاني ترين شب سال از همه ي شب هاي ديگه م كوتاه تر مي شه!»

ناخودآگاه لبم را گاز گرفتم . لبخند شرم آگيني به چهره ي پيام زدم و با صدايي كه خودم هم به سختي شنيدم خداحافظي كردم.

تصوير چهره ي شادابش در آخرين لحظه مثل يك عكس يادگاري و خاطره ساز در ذهنم ثبت شد.

تونيك قرمز و مشكي رنگم را با ملاحظه براي خراب نشدن موهاي سشوار كشيده ام پوشيدم و غر زدم:« هميشه يادم مي ره اول لباسمو بپوشم بعدا موهامو درست كنم!»

دستي در موهاي مواجم كشيدم:« پف موهام خوابيده مامان؟»

مادر بي آن كه به من توجهي كند نگاه تيزبينش را به ناخن هايش داد و سوهانش را روي عسلي گذاشت:« خودت نمي بيني؟»

لبخند زدم:« باز كه داري تلخي مي كني قربونت برم!»

-چند بار ديگه بايد بهت بگم راضي نيستم كه شب يلدا ازمون دور باشي؟ شگون نداره! طولاني ترين شب سالو همه بايد كنار خانواده شون باشن...

-آخه قول دادم ماماني! خودت ديدي از عزيز جون معذرت خواهي كردم كه امسالم نمي تونم شب يلدا برم خونه شون... اون كه گفت عيب نداره مثل هميشه با قربون صدقه و سلام و صلوات برام دعاي خير كرد! حالا شما جاي اون گله مي كني؟

مادر سرش را تكان داد و موهاي لختش توي صورتش ريخت. آن ها را پشت گوش انداخت و خسته نگاهم كرد:« من نمي دونم تا كي بايد از دست كاراي تو حرص بخورم ارغوان! مثل بچه هاي ده ساله مواظبت باشم كه با كي نشست و برخاست مي كني و كجا مي ري مياي؟ اين تجربه ها بسّت نبود؟ اگه يه كم حرف گوش كن بودي دلم نمي سوخت!»

با پشت دست رژ لبم را پاك كردم و از آينه به مادرم نگاه كردم:« خيله خب من نمي رم! ببينم دل شما خنك مي شه؟ ديگه نمي سوزه؟»

پيش از آن كه از روي صندلي بلند شوم مادر گفت:« حالا چرا مثل بچگي هات قهر مي كني؟ عوض پيشرفتته؟»

لبخند زدم:« من تا ابد بچه مي مونم!»

خنديد:« فداي اين بچه ي بلند بالام بشم من! حالا مگه مي خواي شالتو دربياري كه موهاتو با اين وسواس سشوار كشيدي؟»

-نه! پيامم هست! فكر كن يه درصد شالمو دربيارم!

مادر دوباره خنديد:« يه ذره حيا بد نيستا!»

نيشخند زدم:« من و شما كه از اين حرفا نداريم!»

مادر از روي مبل بلند شد و ريزبينانه نگاهم كرد:« چرا اون پيراهن سرخابي تو نپوشيدي كه يقه ي كار شده داشت؟»

-خواستم اونو بپوشم ولي حس كردم از وقتي لاغر شدم خوب به تنم نمي شينه... بيشتر شبيه چوب خشك نشونم مي ده!

-شلوار جين مي پوشي؟

-دامن و ساپورت بهتر نيستن؟

-سردت نشه يه وقت!

-نه! 

در دلم ادامه دادم:« تا وقتي اون باشه كه سرما رو حس نمي كنم! حرارت عشقش براي آتيش زدنمم كافيه چه برسه به گرم كردنم!»

بوسه ي مادر بر گونه ام ، مرا از فكر بيرون كشيد. نفهميدم كي در آغوشم گرفته بود:« مواظب خودت باش كوچولوي هميشگي من!»

چانه ام را روي شانه ي مادر گذاشتم:« برام دعا كن مامان! يه وقتايي فكر مي كنم خدا نگاهم نمي كنه!»

-خدا هم نگاهت مي كنه هم نگاه داري... ديگه نبينم از اين حرفاي نااميد كننده بزنيا!

-وگرنه منو مي زني؛ نه؟ راستي مامان اون بوتايي كه پارسال خريدم و يكي دوبار بيشتر نپوشيدمشون نيست... مطمئني قاطي وسايلت نشده؟

مشت ظريف مادر روي كمرم نشست:« كيه كه هميشه از وسايل من استفاده مي كنه؟ من كي بوت تو رو پوشيدم؟ بغلت كردم پررو شدي! به من تهمت مي زني؟»

با خنده از آغوشش بيرون آمدم:« گفتم منو مي زني ولي ديگه نمي دونستم به اين زودي كتك مي خورم! نمي ذارين از دنياي شيرين كودكي لذت ببريم! نخواستيم بابا! خودم مي رم پيداشون مي كنم!»

به طرف جا كفشي رفتم و صداي مادر را شنيدم:«« به هر حال ما مي ريم خونه ي عزيز.... منصورو يكي دوساعت زودتر مي فرستم دنبالت كه آخر شب با هم باشيم خب؟»

در عين نارضايتي سرم را تكان دادم:« باشه!»

با پدر خداحافظي كردم و از ماشين پياده شدم. باد موهاي توي صورتم را در هوا تاب داد و سوز آن در گوش هايم شلاق زد. دستانم را روي سينه قفل كردم و زير بغلم گرفتم. دانه هاي كوچك و رقصان برف در هوا منظره اي رويايي در برابر ديدگانم ايجاد كرده بود.

خانه ي پدري مهشيد ويلايي شيك و نوساز بود. لايه ي نازك برف ِ نشسته روي سنگفرش حياط آن را لغزنده كرده بود. 

زن زيبا و مسني كه چشم هاي عسلي رنگش شباهت او به مهيار را فرياد مي زد در را به رويم گشود: « سلام عزيزم! خيلي خوش اومدي!»

احتمالا مادر مهشيد بود:« سلام ... خيلي ممنون!»

مهمان ها بيش از آن بودند كه فكرش را مي كردم . در حال درآوردن پالتويم مهيار را ديدم كه از جمع دوستانش فاصله گرفت و با لبخند به سويم آمد:« سلام! فكر نمي كردئم بياي! واقعا خوش حالم كردي!»

لبخند جمع و جوري زدم:« سلام! ممنون!»

خنديد:« نگفتي مرسي؟ باور كنم روت اثر گذاشتم؟»

-نه! هوا سرد بود نتونستم خودم باشم! گرم كه بشم همه چي مثل قبل مي شه!

مهيار به نشانه ي تعظيم كمي خم شد:« باعث افتخاره كه كلبه ي درويشي ما گرمي بخش وجود شما بشه... هر چند اين حضور شماست كه به مجلس گرما مي بخشه!»

خنديدم:« گرما روي شما تاثير عكس جگذاشته! فكر كنم داغ كردين و هذيون مي گين!»

دست هايش را در جيب شلوارش كرد:« شايد ديوونه شده باشم!»

-بعيد نيست!

-من كه راضيم ! مي گن ديوونگي هم عالمي داره!

-علاقه اي به درك اين عالم ندارم! خوش باشين!

-به تو هم خوش بگذره!

كمي گردنش را پايين آورد و بعد چرخي زد و با لبخند از من دور شد. دليل نشاط و سرزندگي اش را درك نمي كردم. به نظرم عوض شده بود.

نگاهم را در ميان مهمانان گرداندم تا آشنايي بيابم. مه سيما و الهام برايم دست تكان دادند . لبخندي زدم و به سويشان رفتم. مشغول گپ و گفت با آن ها بودم كه صداي جيغ مهشيد پرده ي گوشم را لرزاند:« ببين كي اين جاست! مهيار كه به كل نااميدم كرده بود از اومدنت!»

با لبخند به سمتش برگشتم. در آن پيراهن كرم قهوه اي اندامش توپر تر از بقيه ي مواقع به نظر مي رسيد.

-سلام!

در آغوشم كشيد:« سلام عزيزم! خيلي خوش اومدي!»

در گوشش زمزمه كردم:« چه تپل شدي خانوم خانوما! مثل اين كه تو نبود من بهت خيلي خوش گذشته ها!»

متقابلا در گوشم زمزمه كرد:« نه به جان مهشيد! كلي غصه خوردم.... كاوه كه هرچي از پيام مي پرسيد جواب درست و حسابي نمي داد... الان اين حجمي كه مي بيني شامل دونفره!»

با حيرت نگاهش كردم.

خنديد:« بخواي نخواي خاله شدي! بچه ي من خاله نداره ولي نمي ذارم حسرتش به دلش بمونه... بايد به تو بگه خاله! گفته باشم!»

كم كم لبم به خنده وا شد. لپ مهشيد را كشيدم: « نازي! مامان مهشيد جيغ جيغو! منم خاله نمي شم! معامله ي خوبيه! عزيــزم! تبريك مي گم!»

خنديد:« دعا كن تا به دنيا مياد چربي خون و ديابت نگيرم! نسبت به هر چيز شيريني ولع دارم! با اين ادكلون شيرينت دلم مي خواد تو رو هم بخورم!»

خنديدم:« ديوونه! لولو خورخوره هم كه شدي! من امشب اينجا مهمونم ! بذار امنيت جانيم تضمين شده باشه...»

يكي از مهمان ها مهشيد را صدا زد. مهشيد چشمك بامزه اي نثارم كرد:« شانس آوردي جيگر! فعلا كه يه بار از دستم جستي! ولي كلا امشبه رو مواظب خودت باش!»

صداي گيرايش براي پر كشيدن تمام وجودم به سمت او كافي بود. اما تنها نگاهم توفيق رسيدن به او را داشت:« سلام!»

تازه وارد شده و هنوز مرا نديده بود. كت اسپرت مشكي و شلوار جين ذغالي و پيراهن سفيد با نوار دور يقه ي مشكي از او مردي به معناي واقعي كلمه جذاب ساخته بود.

مبهوت او بودم كه به گرمي با اطرافيانش سلام و احوال پرسي مي كرد. به مهيار كه رسيد لبخندش جمع شد و حالت دوستانه اش به رسمي تغيير يافت. از اين كه با وجود ميزباني مهيار، به سردي او را تحويل گرفت خنديدم. 

مرد تخس دوست داشتني من! لبخندم به خاطر ضمير مالكيتي كه به كار بردم هم چنان روي لب هايم باقي ماند. نگاهش كه سهم من شد تپش هاي كوبنده ي قلبم كلافه ام كرد. گويي مي خواست سينه ام را بشكافد و به سوي او پرواز كند.

لبخند پر مهري به چشم هاي بي قرارم زد و به سويم گام برداشت. هر قدم كه به من نزديك مي شد قلبم چكش محكم تري به سينه ام مي زد.

مثل يك تنديس ستودني رو به رويم ايستاد:« سلام! اگه مي دونستم زودتر مياين پشت هيچ چراغ قرمزي واي نميستادم!»

خنديدم:« سلام! قانون شكني از شما بعيده!»

- به يه لحظه بيشتر ديدنتون مي ارزه! قانون شكني معني نداره وقتي قبل از اين كه به قلب تازه تاسيسم تابلوي ورود ممنوع بزنم شما وارد شدين و شروع به حكومت كردين! از اون به بعد دلم زير بار غل و زنجير هيچ قانون و اسارتي غير فرمان شما نمي ره!

-فعلا كه من خودم يه چراغ قرمز بزرگم!

با تعجب نگاه م كرد. به پيراهنم اشاره كردم.

از شدت بلندي صداي خنده اش زمزمه هاي جمع پايين آمد و حواس ديگران به ما جمع شد.

فارغ از خيال ديگران حواسم را معطوف او كردم كه با صداي آرام تري گفت:« انتظار پشت اين چراغ ، خيلي شيرين و لذت بخشه اما روشنايي شما به خورشيد شبيه تره!»

-امشب همه حرفاي عجيب مي زنن!

با نزديك شدن ابروهايش بين آن ها خط افتاد: « منظورتون چيه؟»

لبم را به خاطر حرف نا به جا و احمقانه ام گزيدم. براي باز كردن گره ابرواني كه زندگي ام را كور مي كرد شرمزده گفتم:« يه سري شوخي بين من و مهشيد شد.... شرمنده كه نمي تونم بازگو كنم!»

چهره ي شكفته اش بر شاخه هاي درهم تنيده ي افكارم يك بغل شكوفه روياند:« اين دوتا مادر پدر هم شدن و دست از بچه بازيشون برنداشتن!»

-شما كه به همه مي گين بچه! خودتون خيلي ادعاي بزرگيتون مي شه!

-پس چرا به شما كه مي رسم احساس كوچيكي مي كنم؟

براي پنهان كردن گونه هاي گر گرفته ام سرم را پايين انداختم:« دوست ندارم به خاك افتاده ببينمتون! غرورتونو حفظ كنين تا تو اوج باقي بمونين!»

-آب عشق با غرور و خودخواهي تو يه جوب نمي ره! عشق يعني بپذيري كه همتا داري و يگانه نيستي... تنها وجود برتر و يكتا خداست! غرور و سركشي ويژگي ابليسه ... ابليس هم در بارگاه عشق راهي نداره!

-خيلي حرفاي قشنگيه اما فكر نكنم روزي برسه كه من غرورمو به كل كنار بذارم....

-نبايدم اين كارو كنين! حفظ گوهر شخصيت هر خانومي در گروي غرورشه... غرور اگه براي آقايون عيبه براي خانوما حُسنه!

صداي مهيار ما را از ادامه ي صحبت خوبمان باز داشت:« خانوما آقايون خيلي خوش اومدين! اميدوارم به همگي حسابي خوش بگذره... راستش دوست داشتم يلدامونو با رقص و نوشيدني جاودانه كنيم و اين شب اهورايي رو با شادي مطلق به صبح برسونيم اما از اون جايي كه بعضي از دوستان موافق نبودن و دعوتمو به شرط حذف اين موارد پذيرفتن مجبور شدم به همين اكتفا كنم! به هر حال قدم رو چشم من گذاشتين... تا مي تونين سعي كنين لذت ببرين! مجلس بي رياست.... ولي خدايي از موسيقي نمي شه گذشت.... مي شه؟ كيا با يلداي مازيار فلاحي موافقن؟ وسطاشم خواهر عزيزم ،مهشيد خانوم گل گلاب يه كوچولو منو با دف همراهي مي كنه...»

صداي جيغ و خنده و فرياد شاد دختر ها و پسر ها به نشانه ي تاييد بالا رفت. مهيار گيتارش را به دست گرفت و شروع كرد:

« مست بگو... راست بگو... تا شب يلداست بگو... تا نفسي هست بگو... هرچي دلت خواست بگو... خسته و بي تاب شدم... محو شدم خواب شدم... خسته از اين پنجره ها ... منتظرت قاب شدم... گريه بر اين حال كشيد... اشك بر اين فال كشيد... بر تن بي دست خدا نقش دو تا بال كشيد.... آب شدم... پست شدم... با همه يمك دست شدم... تشنه ي بي آب شدي... نيست از اين هست شدم....

تلخ بگو... راست بگو... تا شب يلداست بگو... تا نفسم هست بگو... هرچي دلت خواست بگو...خسته و بي تاب شدم... محو شدم خواب شدم... خسته از اين پنجره ها ... منتظرت قاب شدم... »

نگاه از مهيار گرفتم و به پيام چشم دوختم. او را كه درحال تماشاي خودم يافتم لبخند زدم نگاه از من برگرفت و سرش را پايين انداخت.

چشمم به الهام و مه سيما افتاد كه خيره به من و پيام مانده بودند.

-ببخشيد... من ميرم پيش دوستام... با اجازه!

الهام با نزديك شدن من تكان خفيفي خورد. لبخند زدم:« باز من نبودم پشت سرم صفحه گذاشتين... نه؟»

مه سيما گفت:« ببخشيد ارغوان جون... حدس مي زدم يه چيزايي بين شما و آقا پيام باشه ولي فكرشو نمي كردم كه... يعني... كلا آقا پيام داشت به تو نگاه مي كرد!»

با خنده از بازوي مه سيما نيشگون گرفتم: « پس تو هم كلا داشتي به آقا پيام نگاه مي كردي كه متوجه شدي حواسش كجاست؟!»

الهام:« اوووو! چه غيرتي هم مي شه واسه من! ايول بابا! فكر نمي كردم تا اين حد پيش رفته باشي!»

خنديدم:« بس كنين بچه ها! من به اين خوبي! دلتون مياد برام حرف دربيارين؟»

-حرف كدومه؟ خود عملو ديديم!

-كدوم عمل؟

مه سيما خنديد:« منحرفيا! منظورش فقط نگاه كردنتون بود! نكنه چيزاي ديگه اي هم هست كه ما بي خبريم؟»

تقريبا جيغم به هوا رفت:« مي كشمت مه سيما!»

مه سيما پشت الهام پناه گرفت. الهام با خنده سعي كرد خودش را سپر مه سيما كند تا از دستم كتك نخورد!

مه سيما خندان گفت:« غلط كردم! يا جد سادات! يكي اينو بگيره! آبرو برامون نذاشتي وسط مهموني!»

نگاهي به دور و برم كردمتا ميزان آبروي ريخته شده را ارزيابي كنم كه چشم هايم خشك شد.

باز هم شيدا در حوالي پيام! خدايا امشب نه! ديگر طاقتش را ندارم!

تمام شور و حال وجودم يخ بست.

الهام گفت:« اين شيدا خيلي مارمولكه! به خدا تو اين دوماهي كه نبودي جلسه اي نبود كه نخواد يه جوري آويزون آقا پيام بشه... خودم هزار بار شاهد بودم كه آقا پيام به چه سختي و مصيبتي از دستش در مي ره... نمي خوام توي دلتو خالي كنما! ولي بالاخره مرده ديگه! تا يه جايي كنترل داره... مي خوام بگم اگه مساله ي بينتون جديه سعي كن يه جوري آقا پيامو از اين فتنه نجات بدي...»

بي رمق گفتم:« خودش مي دونه چي كار كنه... به من ربطي نداره...»

مه سيما:« يعني چي؟ مي خواي موايسي كنار و همه چيزو دودستي تقديم رقيب كني؟»

تلخ گفتم:« كدوم رقيب؟ مگه ميدون جنگه؟ اگرم باشه من اعصاب شروع شدن يه بازي جديدو ندارم!»

آن ها سكوت كردند و من درحالي كه اسيدي خورنده نه تنها معده ام كه تمام وجودم را به سوزش انداخته بود گوش و چشمم را به ظاهر به مهيار سپردم.

فكر مي كردم از آن مهماني لذت مي برم. فكر مي كردم در كنار پيام يكي از خاطره انگيز ترين شب هاي عمرم مي شود. اما زهي خيال باطل! 

به قول پيام زيادي خوش خيال بودم!

سر ميز شام پيام دقيقا رو به رويم نشست. و من تمام تلاشم را براي نيفتادن نگاهم به او به كار بردم. اما خودش نگذاشت.

-مي شه اون ظرف ژله رو بدين به من؟

تند نگاهش كردم:« به خودتون كه نزديك تره!»

نگاه يخ بسته اش همچون زمهرير بود اما داغ دل مرا خنك نمي كرد.

بي آن كه ژله را بردارد سرش را پايين گرفت و مشغول بازي كردن با غذايش شد. از اين كه او را رنجانده بودم غمي عميق روي قلبم سنگيني مي كرد. غذايي كه با دلستر به زور از گلويم پايين مي رفت مثل سنگ خارا معده ام را به درد مي آورد. بر سر تك تك سلول هاي عصبي بينايي ام كه بي اراده چهره ي گرفته ي پيام را برايم به تصوير مي كشيدند داد زدم. 

پيام سهم من بود. تنها و تنها براي من... دلم نمي خواست حتي نگاهش را به كسي جز من بسپرد. حتي خيالش را هم با كسي شريك نمي شدم.

ديگري حق نداشت شيداي پيام شده باشد. حتي اگر نامش شيدا باشد!

مهيار ظرف چيكن سالاد را به طرف من گرفت:« چرا چيزي نمي خوري؟ از اين سالاد بكش...»

حتي لحن تعارف و پذيرايي اش ذره اي از رسميت حرف هاي پيامي كه سال ها با يكديگر آشنا بوديم را نداشت.

دوباره نگاه بي اراده ام سمت پيام رفت. با ديدن رگه هاي سرخ چشمانش تمام رگ هاي بدنم كشيده شد.

بي اختيار لحنم با مهيار تند شد:« خيلي ممنون! نمي خورم!» حالت تشكرم از كسي كه بد و بي راه مي گويد هم عصبي تر بود.

مهيار با تعجب و دلخوري نگاهم كرد. لب هاي برجسته اش حالت برچيدگي داشت. چه چهره ي لوسي! به نظر من كه اصلا زيبا نبود!

بعد از تشكر از خانم مجيدي از پشت ميز بلند شدم . راه سالن پذيرايي را در پيش گرفتم. روي يك ميز گرد پايه بلند چندين شمع روشن كرده بودند و تركيب آن با نور ملايم پذيرايي حالت شاعرانه اي به فضا داده بود. 

دست سردم را بالاي شمع ها گرفتم. حرارت شعله ها كف دستم را سوزاند اما با لذت از حس سوزشي كه حواسم را از شعله هاي سركش قلبم پرت مي كرد دستم را پس نكشيدم.

آن چه موجب شد دستم را مشت كنم صداي صحبت شيدا با مهشيد بود. از علاقه اش به موسيقي مي گفت و مهشيد با دقت گوش مي داد.

دلم مي خواست مهشيد با شدا هم صحبت شود. نمي دانم چرا روي رفتار هاي شيدا حساس شده بودم و او را غارتگر زندگي ام مي ديدم. حتي از نزديك شدن او به دوستانم هم عصبي مي شدم. نگاهي به چهره و اندامش انداختم.

چشم هاي كشيده ي مشكي با ريمل و خط چشم كامل، بيني عمل شده و كمي نوك تيز، گونه هايي كه با رژگونه ي مايل به قهوه اي برجسته به نظر مي رسيدند و لب هاي گوشتي و رژ لب نارنجي از او چهره اي ساخته بود كه حسادتم اجازه ي اعتراف به لوندي اش را نمي داد.

موهاي بلند و هايلايت شده ي زيتوني و لختش را از دو طرف شال آزادانه به نمايش گذاشته و شال قهوه اي و تونيك بلند نارنجي و ساپورت قهوه اي كلفت پوشيده بود.

شايد كمي از من كوتاه تر بود اما اندامش از من ِ لاغر، خوش تراش تر به نظر مي رسيد. گرچه وجدانا لباسش چندان هم اندام نما نبود اما باز هم انحناي پشت پاي گوشتي اش جلب توجه مي كرد.

خودم را دلداري دادم:« پيام چشم پاك تر از آن است كه بخواهد از تماشاي جسم دختري به تب و تاب بيفتد. امكان ندارد شيدا را صرفا به خاطر اندام و حركات دلبرانه اش به من ترجيح دهد. پيام مرا دوست دارد. مطمئنم كه دوستم دارد. حتي بيشتر از خودش...»

ته دلم از اين كه پيراهن قرمز پوشيده بودم احساس پشيماني كردم. لابد پيام رنگ هاي سنگين و تيره اي را كه كمتر جلب توجه مي كردند بيشتر مي پسنديد.

پوزخندي به افكار درهمم زدم و روي مبل استيل تك نفره ي نزديكم نشستم.

پيام را ديدم كه موقرانه و آقا منشانه وارد پذيرايي شد و روي مبل دونفره كنار كاوه نشست و مشغول صحبت شد.

چرا اين صداي محجوب، پاسبان حصار قلعه ي قلبم شده بود و هيچ صداي ديگري را به دلم راه نمي داد؟

كم كم پذيرايي شلوغ شد. تك تك ممان ها مي آمدند و جاي جاي سالن را اشغال مي كردند. گرچه سرم از هياهو در حال انفجار بود اما تنفس در هوايي كه پيام در آن حضور داشت را حتي به استشمام دل انگيز ترين رايحه ها ترجيح مي دادم.

مهشيد كاوه را صدا زد. كاوه از جايش بلند شد و به سمت مهشيد رفت. طولي نكشيد كه شيدا جاي كاوه را اشغال كرد. احساس كردم چشم هايم سياهي رفت.

دلم گفت از جايم برخيزم و بگريزم. اما حتي ياراي ايستادن روي پاهايم را هم نداشتم.

گوش هايم از ميان آن همه صدا تنها معطوف مكالمه ي شيدا با پيام شده بود.چهره ي سرخ شده ي پيام گواه خوبي به دلم نمي داد. در ذهن پيام چه مي گذشت؟ چرا از جايش بلند نمي شد؟ اگر خيال هاي مسمومي كه ذهنم را مرداب كرده بود به حقيقت مي پيوست ديگر هيچ چيز از من باقي نمي ماند. 

بي آن كه مژه بر هم بزنم چشم هايم خيره به پيام بود كه گويي مرا نمي ديد. با لب خواني جمله اش جهانم آوار شد:« مي شه خصوصي حرف بزنيم؟»

شيدا با لبخند از جايش بلند شد و پيام به دنبال او به راه افتاد. به جز ناقوس مرگ آور قلب از نفس افتاده ام هيچ چيز نمي شنيدم. 

چرا فرشته ي مرگم از راه نمي رسيد؟ چرا بر من آغوش نمي گشود تا رنج هايم را در اين دنيا جا بگذارم؟ چرا نفس هاي سنگينم قطع نمي شد؟

زمان براي من نمي گذست. انگار در همان لحظات نحس و شوم متوقف شده بود. به سختي آب دهانم را قورت دادم. پيام غرور مرا ستايش كرده بود. پس بايد شكستنش را از همه مخفي مي كردم. هيچ كس جز خداي من حق اطلاع از اين راز را نداشت. به جان مفصل هاي سرد و لرزان دستم افتادم. باز هم بي طاقت بودم. خواستم از جايم بلند شوم كه مهيار با لبخند به سمتم آمد:« خوش مي گذره خانوم خانوما؟»

خوش بگذرد؟ اصلا نمي گذشت كه بخواهد خوش باشد يا ناخوش!

بي هيچ پاسخي نگاه تهي از احساسم را به او دوختم. نگاهش نگران شد:« حالت خوبه؟»

سرانگشتانم را به شقيقه ام فشردم:« آره... فقط خسته ام...»

در دلم ادامه دادم:« از ادامه ي زندگي خسته ام...»

-آخي... چرا؟ مي خواي بري تو يكي از اتاقا استراحت كني؟

خواستم «نه» بگويم كه به ذهنم رسيد با اين دليل مي توانم كمي در ساختمان سرك بكشم و ببينم شيدا و پيام كجا رفته اند.

لبخند ژوكوند زدم:« اگه ممكنه...»

از جايمك بلند شدم و در كنار مهيار كه مهرباني نگاهش چندان خوشايندم نبود گام برداشتم.

از پذيرايي به سمت چپ راهنمايي شدم و پس از پايين آمدن از چند پله وارد يك راهرو شديم و بعد ، يك هال گرد كه به طبقه ي بالا راه مي يافت.

از پله ها بالا مي رفتيم كه صداي پيام را شنيدم:« اين حرف آخرمه... دفعه ي ديگه فقط حرف نمي زنم... عمل مي كنم!»

صدايش قطع شد و تنها صداي گام هاي ما روي پله ها آهنگ فضا شد.

پيام و شيدا روي پاگرد پله ها ايستاده بودند و چهره ي هردو كلافه و عصبي بود.

نگاه پيام كه به ما افتاد شعله ور تر شد:« كجا؟»

اين مرد با لحن خشمگين و عاري از احترامش پيام من بود؟

مهيار نگاه تحقير آميزي به پيام انداخت:« يعني چي كجا؟ بايد به تو جواب پس بدم؟»

پيام به من نگاه كرد:« پرسيدم كجا؟»

-يه كم سرم درد مي كنه... آقا مهيار خواستن راهنماييم كنن به يكي از اتاقا تا استراحت كنم...

شيدا نگاه پر غيظ و نفرتش را به من دوخت و بي هيچ حرفي به سرعت از پله ها پايين رفت.

پيام خشمگين گفت:« اگه سرتون درد مي كنه يا حاضر شين بريم بيمارستان يا اين كه برسونمتون خونه... اين جا جاي استراحت نيست...ـ

مهيار عصباني شد:« چرا دخالت...»

حرفش را بريدم:« سر دردم زياد نيست... فكر هم نكنم با استراحت خوب بشه... شايد بادي مسكن بخورم...»

عقب گرد كردم تا برگردم كه مهيار گفت:« صبر كن خودم بهت قرص مي دم.»

از پله ها پايين آمدم و مهيار هم خودش را به من رساند.

صداي ضربه ي محكمي كه به نرده ها خورد اعصابم را متشنج كرد. حتما پيام دردش آمده بود.

خواستم راهم را به سمت پذيرايي كج كنم كه مهيار رو به رويم ايستاد:« كجا؟ مگه قرص نمي خواستي؟»

-نه... عادت به مصرف خودسر دارو ندارم....

دست هايش را روي سينه در هم قفل كرد:« تو چته ارغوان؟ چرا اين قد حرفتو عوض مي كني؟»

-چيزيم نيست... خواهش مي كنم دست از سرم بردارين....

لبخند موذيانه اي زد:« اگه دست من روي سرت بود كه خيلي خوب مي شد! نكنه دستم سنگيني مي كنه كه سرت درد گرفته؟»

لب هايم را كج كردم:« لوس بي مزه!»

با حفظ همان حالت گفت:« مطمئني اشتباه نگرفتي؟ من به خوش مزگي معروفما! لابد يه نفر ديگه رو چشيدي!»

چشم هايم گرد شد:« واقعا كه! پررو هم كه هستين!»

-اولين بار خودت به لقب بچه پررو مفتخرم كردي!

-خوب كردم... حالا هم برين كنار مي خوام رد شم

-باشه خوب كردي... اصن من كه شكايت نكردم... حالا بيا بريم آشپزخونه يه استامينوفن بهت بدم... اين كه ديگه تو هر سوپري پيدا مي شه!

-كدئين نداشته باشه ها!

-خيله خب خانوم محافظه كار!

آشپزخانه اپن نبود. با اين حال كابينت هاي ام دي اف بادمجاني و سرويس وسايل ست و مشكي رنگ با كاغذ ديواري هايي كه يكي دو درجه روشن تر از كابينت ها به نظر مي رسيد آشپزخانه ي دلباز و شيكي را رقم زده بود.

مهيار يكي از كابينت ها را باز كرد و يك سبد حصيري كوچك و زيبا كه پر از قرص بود بيرون آورد. با كمي زير و رو كردن يك بسته قرص پيدا كرد و يك ليوان برداشت و به سمت يخچال رفت.

-اگه ممكنه از آب شير بهم بدين... آب سرد ممكنه سر دردمو تشديد كنه.

سرش را تكان داد و ليوان را از آب شير پر كرد. برگشت و ليوان را به دستم داد. يك قرص از بسته بيرون آورد و يك صندلي ميز را برايم عقب كشيد:« بشين...»

قرص را از دستش گرفتم:« مرسي... نياز به نشستن نيست...»

لبخند زد:« چه قد بايد باهات سر و كله بزنم تا اين كلمه از دهنت بيفته؟»

قرص را خوردم و ليوان آب را روي ميز گذاشتم:« متوجه حساسيتتون روي اين كلمه ي ساده نمي شم!»

-پس مثل يه دختر خوب بشين تا برات تعريف كنم...

-ديگه جلوي شما سعي مي كنم از اين كلمه استفاده نكنم... معذرت مي خوام ولي حوصله ي شنيدن دليلتونو ندارم!

-تو خيلي منو ياد يه نفر ميندازي!

-ياد كي؟

-يه نفر كه زندگيمو زير و رو كرد و بعدم مثل يه خواب و خيال رد شد...

-از نظر چهره بهش شبيهم؟

-نه... ميميك صورتت كاملا باهاش متفاوته... اما حالتات، طرز برخوردت، حتي نگاهت منو ياد اون ميندازه...

-جالب شد برام! اين آدم بايد نقش مهمي تو زندگيتون داشته باشه ... نه؟

به صندلي اشاره كرد:« هنوزم نمي خواي بشيني؟»

نشستن من روي صندلي مساوي بود با دور ماندنم از هوايي كه شيدا و پيام تنفس در آن را برايم دشوار ساخته بودند. پس آن را برگزيدم:« بفرما... اينم از نشستن من... راحت شدين؟»

خنديد:« خشك و خالي كه نمي شه... الان از مهمونا داره پذيرايي مي شه... بذار برات انار و هندونه بيارم.»

-نمي خواد... زياد اهل ميوه نيستم...

-از ميوه و آجيل شب يلدا كه نمي شه گذشت...

همان طور كه يخچال را باز كرده بود و ظرف انار را بيرون مي آورد پرسيد:« راستي آهنگايي كه خوندمو گوش دادي؟ كارم چه طور بود؟»

من تنها به كار اولش گوش دادم و بقيه را سرگرم شوخي با الهام و مه سيما يا حرص خوردن از پيام و شيدا بودم.

-اوليشو گوش دادم... صداتون بدك نيست!

-دست شما درد نكنه! حنجره به اين طلايي! اون وقت مي گي بدك نيست؟

-چه خودتونو تحويل مي گيرين!

دو پياله انار روي ميز گذاشت و سراغ ظرف هندوانه رفت:«چي كار كنم ديگه... وقتي تو تحويلم نمي گيري مجبور مي شم خودم خودمو تحويل بگيرم!»

-چرا بايد تحويلتون بگيرم؟

دو قاچ هندوانه توي هر پيش دستي گذاشت و روي صندلي كنارم نشست:« نمي دونم... به نظرت ارزش تحويل گرفتنتو دارم؟»

لبخند زدم:« نمي دونم...»

-مي دونم كه نمي دوني... تو حتي منظور اصلي جمله مو هم نمي دوني!

-خب... منظورتون چي بود؟

دوباره لبخند مرموز زد:« بگذريم...»

كارد و چنگال را برداشت و بشقاب هندوانه اش را پيش كشيد:« شروع كن...»

در آن شب سرد انار را به هندوانه ترجيح مي دادم. قاشق كوچكي را كه به پياله تكيه داده بود برداشتم و از انار خوردم:« خوش مزه است!»

-جدا؟ به هوسم انداختي! بذار امتحان كنم ببينم!

قاشقش را برداشت و كمي از انار خورد. چهره اش جمع شد:« اين كه ترشه!»

خنديدم:« خب واسه همين مي گم خوش مزه است!»

-من چيز شيرينو ترجيح مي دم... مثلا همين بوي ادكلونت... خيلي خوبه!

-پس چرا بوي ادكلون خودتون تلخه؟

-من مدت هاست از هرچيزي كه دوسش دارم فاصله گرفتم...

براي گريز از نگاهم دوباره مشغول هندوانه شد. لبخند زد:« ببين اين هندونه مثل توئه ها! سرخ و شيرين!»

سعي كردم تعريفش را نشنيده بگيرم:« ولي من ترجيح مي رم انار باشم!»

-ترش بهت نمياد! چيه؟ هسته هاي هندونه رو ديدي خواستي بگي خال خال نيستي؟!

از شوخي اش خنديدم:« نخيرم!»

خيره نگاهم كرد:« تو خيلي خاصي!»

مغزم به كار افتاد. تپش هاي قلبي كه تنها پيام را مالك خود مي دانست بالا رفت. گويي قلبم مي خواست با كوبش هايش به سينه ام اعتراض خود را اعلام كند.

از جايم بلند شدم:« ببخشيد... من بايد برم...»

او هم با شتاب بلند شد:« كجا؟ صبر كن ارغوان! من هنوز حرفامو نزدم...»

-ما حرفي نداريم كه با هم بزنيم...

-شايد تو حرفي نداشته باشي ولي من دارم... من... من عاشقت شدم!

دستم مشت شد و ناخن هايم در كف دستم فرو رفت:« متاسفم! من هيچ علاقه اي به شما ندارم!»

-خب طبيعيه... تو كه هنوز منو نشناختي...

با خشم نگاهش كردم:« بشناسم يا نشناسم فرقي نمي كنه... من به كس ديگه اي علاقه دارم!»

-كي ؟ پيام؟

نفس هايم از مشت گره خورده ي دستم و مشت باز شده ي قلبم تند شد:« براي شما چه فرقي مي كنه؟ اصلا مگه مهمه كي؟»

-آره كه مهمه... تو پاكي... معصومي... به خدا من تو گذشته م هيچ خطايي نكردم... جز يه عشق بچگونه و دلي... هنوز نفهميدي بين پيام و شيدا يه چيزايي هست؟ مي خواي پاسوز مردي بشي كه معشوقه داره؟

گلويم از اصواتي كه براي دفاع از عشقم به حنجره هجوم آوردند سوخت و با صداي تند اما گرفته گفتم:«« دروغه! تهمته! پيام از من و تو خيلي پاك تره! ديگه هم حق نداري راجع بهش اين طوري حرف بزني!»

با شتاب از آشپزخانه بيرون رفتم و به ناچار وارد پذيرايي شدم.

نگاه هاي كنجكاو مهمانان را دسوت نداشتم. نگاهي به گوشي ارسلان كه دست من بود انداختم. چرا پدر به دنبالم نمي آمد؟ حالم اصلا خوب نبود.

براي عوض كردن حالم به سمت تراسي كه از پذيرايي راه داشت رفتم. با باز كردن در ، هجوم هواي سرد تنم را به لرزه واداشت. اما اين لرزه ها ويران كننده تر از زلزله ي آوار كننده ي زندگي ام نبود. 

ذره هاي سرگردان برف با وزش باد مي چرخيدند و همچون عارفان در حال سماع، بي ساماني عشق را فرياد مي زدند. 

ابرهاي سياه جلوي ماه را گرفته بودند. درست مثل ماه زندگي من كه ابري سياه بين من و او حجاب انداخته بود. سرم را ميان دستانم گرفتم.

-هوا سرده... اينجا چي كار مي كنين؟

به سمت صدايي كه همچون نت موسيقي بر صفحه ي وجودم ماندگار مي شد برگشتم.

با ديدن چهره ي آرامش به گلويم چنگ انداخته شد. ديگر ارغوان سايق نبودم كه منكر وجود بغض در گلويم شوم. اشك گرمي در چشم هايم حلقه زد.

احساس كردم به زودي اشك هايم در اين هواي سرد يخ خواهند بست.

پيام نزديك تر آمد:« حالتون خوبه؟ سردردتون بهتر شد؟»

حال من بدون او چگونه مي توانست خوب باشد؟ غار تاريك وجودم بدون گرماي آتش مهرش قنديل مي بست. من به او اعتماد داشتم. حتي بيشتر از خودم! او پناه و مامنم بود كه مرا از هياهو و آشفتگي دنيايم رهايي مي بخشيد. از تمام حجم عظيم كهكشان تنها وسعت آغوش او را مي خواستم.

اگر با گريه اي كه به زودي در راه بود خودم را به آغوشش مي انداختم چه مي كرد؟

به خاطر اعتقاداتش مرا پس مي زد؟ طاقت اين حقارت را مي آوردم؟

خود پيام چگونه سال ها تمايلات دروني اش را سركوب كرده بود؟ چگونه مي شود در هواي مشترك با كسي كه تمام وجودت هوايي آغوشش را دارد نفس كشيد و آسوده ماند؟

اين بار بايد بر سر تك تك سلول هاي لامسه اي كه از تصور تماس او به رعشه افتاده بودند فرياد مي كشيدم!

نمي خواستم بر آينه ي اين عشق پاك ذره اي غبار هوس بنشيند.

كتش را درآورد و روي شانه هايم انداخت. دستان پيچك وارم كتش را تنگ به دور تنم فشرد. نفس عميقم پر از عطر وجودش شد و وجود دلتنگم آرام يافت. 

به نرده ي تراس تكيه زد و نگاه سحر كننده اش را به ماهي بي قرار چشمانم هديه داد.

كاش دنيا همان جا متوقف مي شد. من مي ماندم و گرماي كتي كه به نيابت از آغوش او اين چنين تنگ مي فشردمش! من مي ماندم و عطر حضوري كه مرا به بارگاه خداوندي راه مي داد و از دنيا و مافيها غايبم مي ساخت. من مي ماندم و غرق شدن در موج هاي سياه چشماني كه تن دادن به آن همچون در شب به دريا زدن خطرناك بود. چون ياراي رهايي از چشمان جادويي اش را نداشتم.

نمي دانم از نگاه مشتاقم چه خواند كه لبخند زد:« يه روزايي بود كه با خدا قهر كرده بودم... از برزخي كه توش دست و پا مي زدم شاكي بودم و بيشتر از همه از خدا گله مي كردم... مي گفتم حكمت آفرينشم چي بوده كه نوجوونيم با اشتياق هدر شد و جوونيم با حسرت... سر همون قضيه كه جز غم چه هنر دارد عشق؟! تا اين كه با آقاي عبدالقادر آشنا شدم... دايي كاوه... تو كار صحافي كتابه اما واقعا اهل دله... يع بار كه كتاب حافظمو كه از بس باهاش فال گرفته بودم شيرازه اش نابود شده بود و چون باهاش خاطره داشتم دلم نميومد كنار بذارمش و يه حافظ نو بخرم بردم پيش آقاي عبدالقادر... قبل از اين كه كارمو تحويل بده گفت نيت كن... تلخ خنديدم و گفتم حافظ نيتمو حفظه حاجي! منتها ديده كارم يه جا گيره اونم باهام بازيش گرفته و واسه خودش بازار راه انداخته... دوباره ازم خواست نيت كنم... منم نيت كردم و اين غزل اومد:

مجمع خوبي و لطفست عُذار چو مهش / ليكنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش

مضمون فالم اين بود كه يارم طفله و دلمو به بازي گرفته اما من هم چنان بهش اميد دارم... آقاي عبذالقادر آيه اي خوند كه جز كافران هيچ كس از رحت خدا نااميد نمي شه گفت: توبه كن جوون!

زياد فال گرفته بودم اما اون يكي عجيب به دلم نشست... گفتم به حرمت حس خوبي كه اون فال بهم داد كاريو كه گفت انجام مي رم... با خدا معامله كردم... گفتم به ديدنشم راضيم! داشتنش پيشكش! دو سه هفته نگذشته بود كه فهميدم خانوادتون مي خوان بفرستنتون جلسه ي شعر!»

وقفه ي كوتاهش مرا واداشت كه لب به سخن باز كنم:« اون روز كه اومدم داشتين با شيدا صحبت مي كردين... نگاهتونو ازم گرفتين و صحبتتونو ادامه دادين.... از طرفي شنيده بودم مي خواين با دخترخاله تون ازدواج كنين... دلم نمي خواست به اون جلسه ها بيام... نمي دونم چي شد كه پايبندش شدم!»

نگاه زيبايش را برق شيطنت گرفت:« نمي دونستم ان قد به رفتارم دقيق هستين!»

چشم غره رفتم و سعي كردم لحنم حرصي نباشد:« اين طور نيست! از جلسه ي اول شب شعر گفتين يه دفه اون صحنه تو ذهنم اومد... اصلا صحبت شما با شيدا چرا بايد براي من مهم باشه؟ يعني... نه كه بخوام اهميت بدما فقط... امشب رفتارتون يه كم كنجكاوم كرد... همين!»

سرش را كمي بالا گرفت و بلند خنديد. تكان هاي سيب گلويش وسوسه ام مي كرد قيد بهشت را بزنم!

خنده اش كه قطع شد با صداي خاصش گفت:« باور كردنش هم سخته هم شيرين! كنجكاوي شما چه اسم حساسيت داشته باشه چه اسم حسادت بازم برام حس قشنگيه!»

خدايا مشت كوبيدن توي بازوي مردي كه به احساسم مي خندد هم تماس حساب مي شود و گناه؟ فقط چند ثانيه!

سرم را تكان دادم تا وسوسه ها از سرم بيفتند:« «چه خوش خيال! آقاي عبدالقادر ازتون يه سوپر اميدوار ساختن!»

لبخند زد:« خنديدن گناه نداره ها! امشب ماه هلالي نيست كه بخواد به لبخندتون حسودي كنه!»

-خنديدن به احساسات ديگران گناهه!

-پس از اين نظر شما يه گناهكار واقعي هستين! فكر نمي كنم كم به احساسات من خنديده باشين!

اخم كردم:« من هيچ وقت به احساس شما نخنديدم!»

طوري كه انگار دارد با يك بچه حرف مي زند گفت:« پس بذارين براتون بگم تا بخندين! سوم دبيرستان بودم كه امتحان ميان ترم داشتيم... جلسه ي بعد از تموم شدن يكي از امتحانا دبيرمون اومد سر كلاس و رو به من گفت:« ارغوان كيه؟» منم نوجوون بودم و رگ گردنم باد كرد كه اين ارغوانو از كجا مي شناسه؟ با لحن خشن پرسيدم :« چه طور مگه؟» گفت به جاي اين كه بالاي برگه ت بنويسي پيام اخوان نوشتي پيام ارغوان! هيچي ديگه! كلاس رفت رو هوا! آبرو برام نموند!»

افسار خنده از دستم رها شد:« واقعا؟»

مهربان نگاهم كرد و سرش را تكان داد:« واقعا!»

از اين كه مرا خندانده بود ته نگاهش حس پيروزي داشت:« خوبه! ديگه بهتره بريم تو... هوا خيلي سرده... بريم كه با آقاي عبدالقادر آشناتون كنم... بچه ها براي فال گرفتن ايشون توي نوبتن!»

-چرا زودتر نگفتين؟ منم فال مي خوام!

-اي بابا! هوا سرده... بياين بريم تو... من نوبتمو مي دم به شما! 

-نمي خواد! من خودم نوبت مي گيرم! دوست ندارم از سهم ديگران استفاده كنم!

پيام با لحن عجيبي گفت:« حتي اگه مال من باشه؟»

در ذهنم خروار ها خاك روي سرم ريختم! كتش را در اين هواي سرد به خود پيچيده بودم و مي گفتم دوست ندارم از سهم تو استفاده كنم!

يشتر از آن از اين حرصم مي گرفت كه پيام راز دلم را خوانده بود و آن را علنا به رويم يم آورد.

كت را از دوشم برداشتم و به طرفش گرفتم:« بله! نوبت فالتونم نمي خوام!»

كتش را گرفت و با لحن شيطنت آميزي كه سعي مي كرد بي خيال جلوه كند گفت:« چه بهتر! فال امشبم برام خيلي مهمه!»

لبخند بد جنسي زدم:« مهم تر از من؟»

پيش از آن كه پيام از بهت حاضر جوابي ام دربيايد از تراس بيرون آمدم.

همين كه وارد پذيرايي شدم مواجهه با دو چشم عسلي رنگ كامم را تلخ كرد. رويم را برگرداندم تا حال خوبم را حفظ كنم.

روي مبل دونفره كنار مه سيما نشستم. مه سيما زمرمه كرد:« بد نگذره يه وخ!»

خنديدم:« نه خدا رو شكر! در حال حاضر كه خيلي خوش مي گذره!»

پيام در تراس را بست و نگاهش را در اطراف چرخاند. روي مهيار مكث كرد. نگاه كينه توزانه ي مهيار به پيام برايم هراس انگيز بود.

نگاه پيام هم رنگ خشونت گرفت. سرش را برگرداند و با نگاهش به دنبال من گشت. مرا كه ديد خشم نگاهش جاي خود را به آسودگي داد و با لبخندي محو به سويم آمد. رو به رويم ايستاد:« مگه نمي خواستين با آقاي عبدالقادر آشنا بشين؟»

-همون موقع كه گفتين حدس زدم اون آقا با موهاي جوگندمي و كت شلوار و جليقه ي قهوه اي بايد آقاي عبدالقادر باشن!

پيام مبل تك نفره ي ميزبان را برداشت و كنار مبل دونفره اي كه من نشسته بودم گذاشت. روي آن نشست و گفت:« چه حدس دقيقي! از كجا اين قد مطمئنين؟»

-نمي دونم... چهره شون يه جور خاصيه... حسم بهم گفت....

پيام صورتش را نزديك آورد و زمزمه كرد:« من عاشق اين حساي خوبتونم!»

مه سيما اجازه نداد در آن چشم هاي مواج غرق شوم و از طرف ديگرم آرام گفت:« اينجا حق ندارين پچ پچ كنينا! بلند بگين منم بشنوم!»

برگشتم و برايش چشم غره رفتم.

خنديد و زمزمه كرد:« مي دونم كه دوست داري من لطف كنم و جامو با آقا پيام عوض كنم! ولي شرمنده! سد ايجاد كردن بين دو جوون نامحرم كه از قضا خاطر همو مي خوان ثواب داره! محض رضاي خدا و اثرات تربيتي درستي كه داره اينجا نشستم!»

خنديدم:« تو لطفا اين قد حرفاي چرند و پرند نزن! كسي ازت نمي خواد جاتو عوض كني!»

حس كردم پيام ،تازه روي مبل كناري ام نشست. با تعجب پرسيدم:« ا! كجا رفته بودين؟»

-رفتم براتون نوبت تفال گرفتم. شما كه ماشالا سرتون حسابي گرمه!

-واي مرسي واقعا!

-خواهش مي كنم! هنوزم دير نشده ها! اگه بخواين نوبتامونو با هم عوض مي كنيم!

-نه ممنون... (ابرويم را با شيطنت بالا انداختم) ترجيح مي رم اول ببينم فال شما چيه!

به تقليد از من ابرويش را بالا انداخت: « شما كه نمي دونين نيت من چيه!»

خنديدم:« مطمئنم كه به من مربوط مي شه!»

-آرزو بر جوانان عيب نيست!

ناخواسته جيغ كشيدم:« پيام!»

بهت زده از جيغم و از آن مهم تر اين كه او را بدون پسوند خطاب كردم دستم را جلوي دهانم گذاشتم.

چشم هاي گرد شده ي پيام به حالت عادي برگشت و رنگ نشاط و شيطنت گرفت. آرام گفت:« چرا جيغ مي زنين؟ باشه قبول! نيتم به شما مربوط مي شه... خوبه؟»

سعي كردم تسلط بر خويشتنم را باز يابم. دست هايم را به سينه زدم:« خيله خب! ببينيم حافظ چي مي گه! فقط اگه وعده وعيدي داد و گفت چه مي دونم يوسف گم گشته باز آيد به كنعان غم مخور باور نكنين!چون تقدير دست آدماست نه فال و اين چيزا! منم خوب مي دونم به جبران اذيتاي امشبتون كجا تلافي كنم!»

اخم دل نشيني كرد:« بد جنسي نكنين! اذيتاي امشب من در برابر اذيتاي قبل از اين شما صفر به صده!»

با لبخند پر مهري نگاهش كردم.

شقيقه اش را خاراند:« حالا شما نمي خواين نيتتونو بگين؟»

دوباره بد جنس شدم:«مي خوام ببينم از بين خواستگارام كدومو انتخاب كنم! قاعدتا جوابش يه كم پيچيده است! سي و دو تا حرف داريم منم بين چاهار نفر مردّدم! توي ذهنم اونا رو شماره گذاري كردم . بسته به حرف اولي كه فال با اون شروع بشه و هر كسم هشت تا حرف شانسشه يكي رو انتخاب مي كنم!»

پيام اخم كرد:« اولا شوخي بي مزه اي بود دوما خيلي بي منطقه! شايد فال حافظ با يه سري حرف اصن شروع نشه! نمي شه كه افراد شانس برابر نداشته باشن!»

لبخند زدم: « اولا همينه كه هست! دوما شما چرا براي بقيه دل مي سوزونين؟»

-متوجه منظورتون نمي شم...

-من گفتم خواستگارام! اين موضوع به شما ارتباطي پيدا نمي كنه! يادتون رفته پيشنهادتونو پس گرفتين؟

چشم هايش خروشان شد و چهره اش درهم رفت.

از نگاهش ترسيدم: « معذرت مي خوام! شوخي كردم!»

خواست چيزي بگويد كه آقاي عبدالقادر اجازه نداد:« آقا پيام نوبت شماست . نيت كن پسرم ... بسم الله!»

پيام نفس عميقي كشيد و چشم هايش را بست. ديگر نشاني از خشم در چهره اش ديده نمي شد. چشم هايش را با آرامش گشود و تمام وجود من گوش شد تا بدانم فال او چيست.

اي صبا نكهتي از خاك ره يار بيار/ ببر اندوه دل و مژده ي دلدار بيار

نكته ي روح فزا از دهن دوست بگو/ نامه ي خوش خبر از عالم اسرار بيار

تا معطر كنم از لطف نسيم تو مشام/ شمّه اي از نفحات نفس يار بيار

به وفاي تو كه خاك ره آن يار عزيز/ بي غباري كه پديد آيد از اغيار بيار

گردي از رهگذر دوست به كوريّ رقيب/ بهر آسايش اين ديده ي خون بار بيار

خامي و ساده دلي شيوه ي جانبازان نيست/ خبري از بر آن دلبر عيار بيار

شكر آن را كه تو در عشرتي اي مرغ چمن/ به اسيران قفس مژده ي گلزار بيار

كام جان تلخ شد از صبر كه كردم بي دوست/عشوه اي زان لب شيرين شكربار بيار

روزگاريست كه دل چهره به مقصود نديد/ ساقيا آن قدح آينه كردار بيار

دلق حافظ به چه ارزد به مي اش رنگين كن/ وانگهش مست و خراب از سر بازار بيار

آقاي عبدالقادر لبخند پرمعنايي زد:« ماشالا به نيت پاكت جوون! تا حالا كه بهترين فال امشب مال شما بوده! حافظ مي گه دوره ي تلخ صبر و ناكامي و هجر به سر اومده و يار بهت نظر كرده! خوشا به سعادتت!»

كاوه خنديد:« بيا! ديگه خواجه حافظم فهميده كه وقت زن گرفتنت شده پير پسر! دست بجنبون خو! پسر من زن مي خواد!»

جمع خنديد و تن من خيس عرق شرم شد. 

پيام با آسودگي پاسخ داد:« حالا كي گفته من بهتون دختر مي دم؟ الكي دلتو خوش نكن كاوه جان!»

كاوه با اشاره ي چشم و ابرو براي پيام خط و نشان كشيد.

نوبت به فال يكي ديگر از مهمانان رسيد.

پيام زمزمه كرد:« مشتاقم بدونم فال شما چي مي شه! خوشم مياد حافظ امشب قصد برملا كردن رازها رو گرفته ها!»

تمام وجودم گر گرفت. خدايا نكند حافظ بخواهد آبروي مرا هم پيش مهمانان ببرد؟

صد صلوات! صد صلوات نذر مي كنم كه نوبت به فال من نرسد! الهي برق برود! الهي شمع هاي روي ميز بيفتند و كتاب آقاي عبدالقادر آتش بگيرد!

نفرين و آه و دعايم راه به جايي نبرد. پس از حدود بيست و پنج دقيقه آقاي عبدالقادر گفت:« نيت كن دخترم!»

سعي كردم صدايم نلرزد:« من... من نيتي ندارم... كه بخوام برام فال بگيرين!»

همه با كنجكاوي و شگفتي برگشتند و به من نگاه كردند. حالم بدتر شد.

آقاي عبدالقادر گفت:« نمي شه كه نيت نداشت! بالخره هركس تو زندگي دعايي ،حاجتي، آرزو يا قصد و هدفي داره!»

خدايا هزار صلوات! گوشي ام زنگ خورد.

دايي افشين بود:« زود باش حاضر شو بيا بيرون!»

با تعجب پرسيدم:«چي؟»

-اومدم دنبالت... يه ساعت طول كشيد تا آدرسو پيدا كردم. اومديا!

با خوش حالي برخاستم و گفتم دايي ام به دنبالم آمده و بايد بروم.

موقع خداحافظي چهره ي شيطنت بار مه سيما و الهام و چهره ي گرفته ي پيام به خنده ام انداخت.

پيام آرام گفت:« باشه! به هم مي رسيم ارغوان خانوم!»

خنديدم و توي دلم گفتم:« من كه از خدامه به تو برسم!»

در خانه را كه بستم و پايم را توي كوچه گذاشتم نفس راحتي كشيدم.

سوار ماشين دايي افشين شدم:«سلام!»

-سلام! از دست بابات با اين آدرس دادنش! حساب تو رو هم مي رسم! يعني چي شب يلدا دختر از خانوادش دور باشه؟

- الهي سر تا پاتو طلا بگيرن كه اين قد وقت شناسي دايي گلم!

هرچه دايي افشين اصرار كرد كه بداند قضيه چه بوده و چرا سر وقت رسيده چيزي نگفتم و خنديدم.

بقيه ي آن شب را با خوش حالي به اداي نذر هزار صلواتم سپري كردم.

فروشنده، جعبه ي گوشي و سيم كارت تازه ام را ذاخل ساك مقوايي كوچكي گذاشت و به دست پدر داد:« مباركتون باشه.» پدر آن را در دست گرفت و تشكر كرد. از مغازه ي موبايل فروشي بيرون آمديم. خواستم راه خروجي پاساژ را در پيش بگيرم كه پدر دستم را گرفت:« كجا؟ موافقي بريم يه چيز بخوريم؟ يه گپ و گفت پدر و دخترونه بزنيم عزيز بابا؟»

لبخند زدم:« من كه از خدامه ولي جواب مامانو خودتون بدينا!»

پدر چشمك زد:« به مامانت و ارسلان چيزي نمي گيم! ولي خوشم مياد سيمين به رابطه ي ما حسودي مي كنه!»

خنديدم:« چه باباي شيطون بلايي داشتم و خودم بي خبر بودم! پس شما هم بلدي لج مامانو دربياري؟ ولي اون مال سالاي قبل بود كه مي گفت دختر هووي مادره!»

خنده ي پدر خشكيد. نگاه خيره و نگرانش را در چشم هايم مستقر كرد:« آره... مال سالاي قبل بود... خيلي وقته كه مثل گذشته با هم گرم نگرفتيم!»

براي درآوردن پدر از آن حالت دستش را كشيدم:« بيا بريم بابايي! تا مي تونيم لواشك و آلوچه و ترشك مي خوريم به هيچ كسم نمي گيم! تازه من معجون انارم مي خواما!»

پدر كه گويي با دختر خردسالش حرف مي زد گفت:« دل درد نگيري باباجون!»

-نترسين! دل درد كه گرفتم لوتون نمي دم! نمي گم شما هم شريك جرمم بودين!

تركيب رنگ قرمز و مشكي ديوارها و ميز و صندلي مغازه مزيد بر علت شده بود تا آب دهانم راه بيفتد. پدر روي صندلي نشست و پاكت خريد را روي ميز گذاشت:« مباركت باشه باباجون... فقط مواظب اين يكي باش كه اگه گمش كني يا بشكنه من مي دونم و تو!»

خنديدم:« من الان تو تب و تاب ترشكا مي سوزم! همه شون آدمو به هوس ميندازن! براي اين كه بهشون برسم هر قراردادي رو با هر شرايطي امضا مي كنم! قول گرفتن از من تو اين شرايط درست نيست! ارزش قانوني نداره!»

پدر لبخند پر مهري زد:« شيطون شكمو! خوش حالم كه دوباره واسم شيرين زبوني مي كني قشنگ بابا! منم شوخي كردم... تو برام از هر چيز ديگه مهم تري... اون گوشيا و همه ي گوشياي عالم فداي سرت!»

با لذت تمام، شروع به چشيدن چند نوع خوراكي ترش و خوشمزه ي پيش رويم كردم. تنها نگاه نگران و هشدارهاي هر از چند گاه پدر براي زياده روي نكردنم بخش كوچكي از خوشي ام را زايل مي كرد.

در نهايت پدر قاشقم را از دستم گرفت:« بسه ديگه! هرچي مي گم گوش نمي دي! معده دردت شروع بشه تا آخر عمر نمي ذارم لب به آلوچه بزني! اصلا ما اومديم كه حرف بزنيم؛ نه؟»

لب و لوچه ام آويزان شد. در حالي كه نگاهم هنوز در پي خوراكي هايي بود كه با چشمك زدن، برايم دلبري مي كردند گفتم:« خب حرفم بزنيم! شما بگين من گوش مي كنم!»

پدر به پشتي صندلي اش تكيه زد. نفس عميقي كه كشيد نشان از اهميت مطلب داشت:«پدر بودن خيلي سخته! اين كه مي گن حاضري خار به چشمت بره اما به پاي بچت نره اغراق نيست... عين حقيقته! همش مي خواي سپر بلاي بچه هات باشي و جاي اونا با همه ي مشكلات دنيا بجنگي... اما اينم درست نيست... ممكنه بچه هات لوس و ننر بار بيان و هيچ وقت به خودكفايي نرسن... البته من بابت داشتن شما هميشه شكرگزار خدا بودم.... اولاد صالح كم نعمتي نيست اما آدم هميشه در معرض امتحان الهيه... فكر مي كردم تو تربيت شما چيزي كم نذاشتم ولي اين مدت اخير به خصوص با مشكلاتي كه براي تو پيش اومد متوجه شدم هنوز كلي جاي كار دارم... خدا مي دونه اين مدت به من و مادرت چي گذشت... حتي يادآوريشونم تيره ي پشتمومي لرزونه و خدا رو شكر مي كنم كه سربلند از امتحان بيرون اومدي.... شايد لازم بود اين حرفا رو خيلي قبل تر بزنم بابا جون.... ولي يه روزگاري رو غافل بودم و بعد از اونم ترس و واهمه ي حال تو رو داشتم.... گذاشتم حالت بهتر بشه... خدا رو شكر اين روزا حس مي كنم بهتر از هميشه اي! دقيقا نمي دونم بعد از مرخص شدن از بيمارستان چي ان قدر حالتو خوب كرده اما خدا باعث و بانيشو خير بده! اصل حرفاي منم توصيه ها و دل نگروني هاي هميشه ي پدرانه است... پارسال كه اين وقتا پيام ازت خواستگاري كرد و بهش جواب رد دادي دلخور شدم... هم اين كه فكر مي كردم پيام پسر خوبيه و لياقتتو داره و از دست دادن همچين دامادي يه جور بدشانسيه... هم اين كه سال ها با اخوان رفيق شفيق بودم و نمي خواستم اين مساله باعث به وجود اومدن دلخوري و كدورت تو رابطه مون بشه... اما بعدش گفتم فداي يه تار موي دخترم! زندگي اونه.... اگر نخواد ابدا نظرمو بهش تحميل و ديكته نمي كنم... الانم از اين طرز فكر پشيمون نيستم فقط مي خوام يه نكته ي كوجولو اما مهمو بهت گوشزد كنم.... اين كه مواظب خودت و دل پاك و مهربونت باشي... قلب جوون نهال تازه كشته... ريشه و بنيه ي محكمي نداره... بايد خيلي مواظبش بود تا به هر نسيمي نلرزه... چه برسه به طوفاناي خطرناكي كه از هر طرف تهديدت مي كنن! حواست باشه كمه مي خواي ميوه ي درخت دلت مال كي باشه... اگه لياقتتو نداره حتي سايه انداختن روش اشتباهه! اخوان، امروز دوباره حرفاي پارسالو پيش كشيد... البته مساله ي خواستگاري رو مطرح نكرد اما مي خواست يه بار ديگه زير زبونمو بكشه كه حس تو چيه... مي دونم پيام دوست داره اما هيچ وقت ازت نمي خوام كاري كني كه خلاف نظرته... قبلا نظرتو گفتي اما من فكر مي كنم ارغوانم با ارغوان پارسال خيلي فرق كرده... يه سوال مي پرسم راست و حسيني جوابمو بده.... به پيام علاقه داري يا نه؟»

از شدت شرم گونه هايم همرنگ انار شد. گرچه با پدرم بي نهايت صميمي بودم اما صحبت از راز دلم آسان نبود.

طره اي از مويم را به دور انگشت پيچاندم:« من... من ... فكر مي كنم آقا پيام... يعني حس من...خيلي چيزا عوض شده! من درباره شون اشتباه مي كردم ! پسر محترم و با شخصيتي ان... يعني اينو مي دونستما ولي.... راستش....»

پدر لبخند زد:« خوبه! تا تهشو خوندم! خيلي خوش حالم كردي عزيزم! خيلي!»

خدا را شكر آن شب معده درد نگرفتم. آن قدر غرق حس و حال خوبم بودم كه امكان نداشت متوجه درد و ناراحتي شوم. با شماره ي ناشناسم سر به سر مهشيد و الهام مي گذاشتم و با ادعاي شناختن آن ها و عاشق شدنشان كلافه شان كرده بودم! وقتي فهميدند من بودم هر دو تهديدم كردند كه فردا در جلسه ي شعر پوست از سرم مي كنند!

الهام دست از شيطنت بر نمي داشت و مدام اسمس مي زد كه چه حيف شد! تازه دلش را خوش كرده بود كه يك نفر پيدا شده كه ديوانه وار دوستش داشته باشد! مي خواسته پز خواستگار ناشناخته اش را به مه سيما بدهد!

اما از شوخي با مهشيد پشيمان شدم. او باردار بود و اضطراب و هيجان برايش خوب نبود. بيچاره ترسيده بود و مي گفت مردد بوده كه قضيه ي مزاحمت را براي كاوه بگويد يا نه!

سر ميز شام برق رضايت را در نگاه پدر و مادر مي ديدم. توي دلم گفتم:« اي باباي خائن! مثلا قرار بود چيزي به مامان نگيم! خودش زودتر از هر كس همه چيزو كف دست مامان مي ذاره!»

فرداي آن شب باران مي باريد. صداي ضربات باران به شيشه ي اتاقم را آواي خوش بختي مي پنداشتم و از صبح ،با به فال نيك گرفتن آن، پنجره را به نيت گشودگي گره هاي زندگي ام باز گذاشتم. عجيب تر آن كه با وجود بنيه ي ضعيفم سرما نخوردم! با خودم مي گفتم عشق مرا قوي كرده و از ديوانگي ام مي خنديدم!

از پدر خواهش كردم اجازه دهد خودم به تنهايي به جلسه ي شعر بروم. هضم اين مساله كه پدر با روي گشاده پذيرفت و تنها قول گرفت كه موقع باز گشت به دنبالم بيايد سخت بود. باراني سورمه اي رنگم را با شلوار جين و مقنعه و بوت مشكي پوشيدم. مادرم كه مرا به خوبي مي شناخت به اجبار چتر را به دستم داد و تهديد كرد اگر موقع بازگشت خيس باشم يا سرما بخورم زنده ام نمي گذارد! محبت مادر همين رنگي بود. اما بي نهايت دوستش داشتم.

دوباره كوچه ي خلوتمان به نظرم زيبا و شاعرانه مي آمد . چرخش دختري چتر به دست با التهاب و بي تابي براي باران كه خود را با رقص تك تك قطرات هماهنگ مي دانست ديدني بود!

اگر كسي مرا در آن حال مي ديد لقبي جز عاشق يا ديوانه بر من نمي گذاشت.

سوار اتوبوس شدم. صورت هيجان زده ام نگاه مسافران را به سمت من برگرداند. دخترك خردسالي كه روي صندلي كناري ام به روي پاهاي مادرش نشسته بود با پيكسل عروسكي كوله ام بازي مي كرد. آن را درآوردم و به سرهمي صورتي رنگش آويزان كردم. لبخند دندان نمايش از تعارف و تشكر غليظ مادرش صميمانه تر بود. هميشه طبيعت دل نشين تر از تصنع است.

از ايستگاه اتوبوس تا مجتمع كمي راه بود. چترم را در دست مي چرخاندم و از آبشار چرخان باران كه از اطراف چترم به راه افتاده بود لذت مي بردم. هنوز چند قدم از ايستگاه اتوبوس فاصله نگرفته بودم كه صداي بوق اتومبيلي توجهم را جلب كرد. فكر كردم مزاحم است و خواستم تند تر راهم را در پيش بگيرم كه صداي آشنايش تمام وجودم را گرم كرد:« قدم زدن زير بارون خيلي خوبه اما نه تنهايي!»

با اشتياق به سمتش برگشتم. نگاه مهربان و عاشقانه اش زيباترين تصوير آفرينش بود.

-مي شه خواهش كنم چند لحظه صبر كنين ماشينو پارك كنم و بقيه ي راهو با هم بريم؟

مي شد او خواهش كند و من نپذيرم؟

موقع پياده شدن جعبه ي بزرگ با نشان يك قنادي معروف در دستش توجهم را به خود جلب كرد.

-اين چيه؟

-كيكه... به مناسبت تولدم!

آه از نهادم بلند شد و لعنتي به حواس پرتم فرستادم. امروز چندم بود؟ سوم دي؟ چرا روز به اين مهمي در خاطرم نمانده بود؟

پيام لبخند زد:« تبريك نخواستم اما اگه چترتونو يه جوري بگيرين كه منم خيس نشم بد نيستا!»

شرمگينانه چتر را بالاي سرش گرفتم. تنفس هوايي كه عطر او در آن جاري بود نفس هايم را تند مي كرد:« معذرت مي خوام! تولدتون مبارك!»

پيام خنديد:« خيلي ممنون! مي شه شما لطف كنين و كيف منو بيارين؟ آوردن چتر با من! قد من بلند تره دستتون خسته مي شه...»

-الان مي خواين بلندي قدتونو به رخ من بكشين؟ قد 170 براي يه خانوم خيلي هم متناسبه! شما زيادي بلندين!

-188 براي يه آقا مناسب تره!

لحن مغرورانه و شوخش دلم را به ضعف مي انداخت. با كمال ميل چتر را به او سپردم و كيفش را در دست گرفتم.

چند قدم كه رفتيم پيام گفت:« تا چه حد به فال حافظ اعتقاد دارين؟»

با يادآوري شب يلدا خون گرمي در رگ هايم ريخت:« چه طور مگه؟»

-خواستم بگم خيلي هم احساس زرنگي نكنين كه از فال حافظ در رفتين! گفته بودم نيت من به شما مربوطه!

-خب كه چي؟

-نيت من آگاهي از نيت شما بود! يادتون حاج آقا عبدالقادر گفت يار بهت نظر كرده و دوره ي هجر تموم شده؟ داشته باشين اينو!

هم زمان احساسات متفاوتي به من دست داد. خوش حالي از اين كه مرا يار خود مي دانست. رضايت از اين كه ناگفته سخن، راز دلم را فهميده بود. عصبانيت از اين كه باز مي خواست با شيطنت هايش دستم بيندازد و احساسم را به بازي بگيرد.

چيني بر پيشاني افكندم:« گفته بودم سوپر اميدوارين! به قول خودتون آرزو بر جوانان عيب نيست!»

-منم يادم نرفته كه بعد از اين حرفم با چه لحني صدام كردين!

ايستادم. او هم با خنده ايستاد و چتر را طوري گرفت كه بيشترش بالاي سر من باشد.

اين يكي حرفش قابل تحمل نبود! نگاه حرصي ام را حواله ي چشمان درخشان و شادش كردم:« هدفتون از اين حرفا چيه؟»

-واضح تر از اين؟ اقرار كردن شما به احساستون! من كه هنوز سعادت نداشتم از زبون خود شما بشنوم. مگر اين كه يلدايي بشه و حافظ حقيقتو به گوشم برسونه!

-گيرم كه از حقيقت احساسم خبردار شدين! اون وخ كجاي دنيا رو فتح مي كنين؟

نگاهش با منتهاي ذرات وجودم ارتباط پيدا كرد و زير و رويم ساخت:« همه ي دنيا رو!»

مسخ شده گفتم:« دوست دارم!»

به جز گشاد شدن چشم هايش حركت ديگري نكرد. چند ثانيه به همان حالت مانديم. نفس حبس شده اش را با شدت رها كرد:« يه بار ديگه بگين!»

مثل كساني كه از هيپنوتيزم بيرون آمده باشند به خودم آمدم:« بريم ديگه! دير مي شه!»

كودكانه اصرار ورزيد:« يه بار ديگه بگين!»

با بدجنسي ابروهايم را بالا انداختم:« نچ! نمي شه! همون يه بار بسه!»

-لااقل بگين اون يه بارو درست شنيدم!

-من از صحت شنوايي شما اطلاعي ندارم!

پيام هيجان زده خنديد:« همينه! اين طفره رفتناي مغرورانه صحت حرفي كه شنيدمو تاييد مي كنه!»

چتر را كاملا بالاي سر من گرفت و خودش را در معرض ضربات باران قرار داد. فرياد كشيد:« امروز بهترين روز زندگي منه ! خدايا ازت ممنونم!»

كتش را كشيدم و او را زير چتر آوردم:« روز تولدتون سرما نخورين!»

خندان گفت:« با اين همه هيجان بيشتر مي ترسم گرما زده شم!»

ادامه ي گام هايمان حالت عادي نداشت. پيام روي پايش بند نبود و مثل بچه ها با شور و شوق فراوان حرف مي زد و مي خنديد. حتي ديگر حالت راه رفتنش هم متين و سنگين نبود. من هم پا به پاي او گام برمي داشتم و از شادي اش مي خنديدم.

آسمان همپاي جنون دونفره ي ما به شدت مي باريد و طراوت و سرزندگي را برايمان به ارمغان مي آورد.

وارد مجتمع كه شديم پيام چتر را بست. آن را تكاند و به چوب رختي آويزان كرد. سرشانه هاي كتش حسابي خيس شده بود. جعبه ي كيك را به دست من داد و دستي در موهاي خيسش كشيد. به قطرات باراني كه لابه لاي موهايش جاخوش كرده بودند و مي توانستند نوازشش كنند حسودي كردم. به خودم قول دادم كه به زودي هيچ كس جز من حق چنگ زدن در موهايش را نخواهد داشت.

جعبه ي كيك را از دستم گرفت. وارد سالن كه شديم رنگ نگاه جمع از با هم بودن ما تغيير كرد. پيام با صداي رسا و پرانرژي سلام كرد. نگاه ستيزه جويانه ي مهيار بين من و جعبه ي در دست پيام در گردش بود و نگاه شيدا شراره هاي بغض و حسد داشت.

پيام بعد از اطلاع رساني روز تولدش، با صداي بلند از من خواهش كرد براي كمك كردن به آبدارخانه بروم.

نه به كسي فرصت تبريك گفتن داد و نه من در پيروي از او تعلل كردم.

از اين كه پيام متوجه نگاه مهيار شده باشد به خود مي لرزيدم.

پس از تعريف ماجراي احسان و آرش دوست نداشتم فكر كند مردي به جز خودش در زندگي من حضور دارد. اما گام هاي شتاب دار و عجولانه اش چيز ديگري مي گفت.

جعبه ي كيك را روي ميز گذاشت و به سراغ چاي ساز رفت. به چارچوب در تكيه دادم و دست به سينه مشغول تماشاي او شدم. نمي فهميدم سرخي چهره اش از شادي و هيجان است يا خشم و ناراحتي.

چرا هنوز آن قدر به او نزديك نشده بودم كه با يك نگاه حرف هاي ناگفته اش را بخوانم؟

به طرف كابينت رفت:« به نظرتون پيش دستي به اندازه ي همه هست؟ يادم رفت ظرفاي يه بار مصرف بخرم!»

از سكون درآمدم و به سويش گام برداشتم:« نمي دونم...»

بي آن كه به من نگاه كند گفت:«لطف كنين فنجونا رو توي سيني بچينين...»

كابينت را گشودم و يكي يكي فنجان ها را بيرون آوردم. در حالي كه در كيفش را باز مي كرد و بسته هاي شمع را روي ميز مي گذاشت گفت:« نيازي به شستن دوباره ي فنجونا نيست... آقاي تقوي-آبدارچي را مي گفت- كارشونو خوب بلدن!»

تمام وجودم بي تابانه فرياد مي كشيد:« به من نگاه كن پيام!»

دلم مي خواست براي جلب توجهش فنجاني را بشكنم يا حتي دستم را ببرم. اما از ترس اين كه صداي شكستن، پاي كسي را به خلوت دونفره مان باز كند اين كار را نكردم.

صداي چاي ساز و تق تق فنجان هاي من و پيش دستي هاي او سكوت بينمان را مختل مي ساخت.

كارم كه تمام شد به كابينت تكيه دادم و منتظر نگاهش كردم. پس از كمي جست و جو كردن كابينت ها گفت:« نمي دونين كبريت كجاست؟»

سكوت كردم . برگشت و به من نگاه كرد:« عرض كردم نمي دونين كبريت كجاست؟»

براي آن كه نگاهش را از دست ندهم بي هيچ حرفي مشغول باز كردن كابينت و جست و جوي ظاهري شدم.

به جاي آن كه حواسم به پيدا كردن كبريت در كابينت باشد به پشت سرم بود و اين كه او الان درچه حالي است. سكوتش مطمئنم مي كرد كه هم چنان به تماشاي من ايستاده...

پس از گذشت يكي دو دقيقه صداي گام هايش كه به من نزديك مي شد ضربان قلبم را بالا برد.

درست در كنارم ايستاد. جرات نگاه كردن به صورتش را نداشتم.

دستش را دراز كرد و كبريت را از كابينت برداشت.

با لحن بانمكي گفت:« فكر مي كردم فقط چشماي خودم ضعيفه! كبريت كه اين جا بود... شما دقيقا دنبال چي مي گشتين؟»

نگاهم را بالا آوردم .چشم هاي شيطنت بارش لبخند شرمگيني بر لبانم نشاند.

صورتش را نزديك آورد و با صداي زمزمه وار گفت:« حس خوبي رو كه خودتون بهم دادين ازم نگيرين.... مي ترسم!... مي ترسم كه همش خواب و خيال باشه... زود تموم شه... نمي ذارم هيچ كس تحت هيچ شرايطي روياي شيرنمو خراب كنه... همين چيزاست كه وادارم مي كنه ازتون بخوام يه بار ديگه منو از حستون مطمئن كنين!»

-به صداقت من ايمان ندارين؟

-به چشم و گوش خودم اطمينان ندارم!

-به قلبتون چي؟

-بهش ايمان دارم... تا حال كه سر حرفش مونده...

-اون چي مي گه؟ گواهي قلبتون مطمئنتون نمي كنه؟

لبخند زد:« چرا ... مطمئنم مي كنه!»

صداي بلند چاي ساز رشته ي نگاهمان را از هم گسست.

-آخ يادم رفت !

به سمت چاي ساز دويد. حين آب جوش ريختن در قوري گفت:« راستي شما نمي خواين كادوي تولدمو بهم بدين؟»

شرمزده گفتم:« راستش... من نمي دونستم امروز تولدتونه... اينه كه چيزي تهيه نكردم... فكر كنم بايد با تاخير منتظر كادوم باشين!»

خندان گفت:« من كه هنوز نگفتم كادوي تولدم بايد چي باشه!»

با تعجب گفتم:« كجاي دنيا كادوي تولدو خود آدم تعيين مي كنه؟»

با همان لحن شوخ و شيطان گفت:« خود من خبر دارم كه شما تا همين چند وقت پيش؛ دو ماه قبل از تولدتون براي پدر و مادرتون تعيين مي كردين چي براتون بگيرن! حالا چي مي گين؟»

خنده ام گرفت اما حالت تدافعي نمايشي به خودم گرفتم:« يعني چي؟ اين درسته كه شما از خصوصي ترين مسائل زندگي من خبر داشته باشين؟»

-از اين به بعد زندگي شما فقط به خودتون مربوط نمي شه!

شادمانه خنديدم:« خب حالا! نگفتين براي كادوي تولدتون چي مي خواين؟»

دكمه ي قوري چاي ساز را زد و به طرفم آمد. دست هايش را در جيبش فرو برد و در چشم هايم خيره شد:« امشب بيايم خواستگاري!»

با تعجب گفتم:« امشب؟ حالا چه عجله ايه؟»

-تازه اين كه اصل كادو نيست! من ديگه طاقت ندارم كه شما بخواين بگين مي خوام فكر كنم و از اين حرفا! فكراتونو بايد قبل از اين مي كردين! امشب بايد بله برون باشه!

با صداي جيغي گفتم:« چي؟ يعني من حق انتخاب و تصميم گيري هم ندارم؟»

لبخند زد:« مي دونم كه انتخابتونو كردين!»

نتوانستم لبخند هيجان زده ام را پنهان كنم اما سعي كردم لحنم معترضانه باشد:« انتخاب؟ چيزي كه شما مي گين خودِخود اجباره!»

با اعتماد به نفس شانه اش را بالا انداخت:« شايد بهتر باشه بگيم توفيق اجباري!»

صداي خنده ي ناخواسته ام بلند شد:« چه خودشيفته!»

-من فقط شيفته ي شمام! شما بايد جزئي از وجود من شده باشين كه لقب خودشيفته در موردم صدق كنه!

لبخند زنان گفتم:« قراره تا ابد ضمير «شما» رو يدك بكشم؟»

-عادت كردم هميشه بالا ببينمتون!

-هم سطح شدن لازمه ي همسر شدنه!

هيجان زده گفت:« اميدوارم لايق باشم!»

نگاهم از مهلكه ي چشمانش گريخت و به شمع هاي روي ميز پناه آورد.

ريز خنديدم:« كودك درونت خيلي فعاله! شمع فوت كردن مال بچه هاست!»

-براي آرزو كردن شمعم لازمه...

به طرف ميز رفتم و شمع ها را از بسته بيرون آوردم: « اووووه! اين همه! تا بيايم روشنشون كنيم كه شب شده! از اين عدداي لاتين يه سه و يه صفر مي گرفتي درست مي شد!»

نزديك آمد و با لبخند مشغول باز كردن بسته ي دوم شمع شد:« از اون شمعا خوشم نمياد! بايد هر سال يه شمع به تعداد شمعات اضافه بشه تا گذر عمرو حس كني! از اون گذشته؛ كوچيك تر بودنتو به رخم نكش! سي تا شمع اصلا هم زياد نيست! تازه اول جوونيمه!»

در جعبه ي كيك را برداشت. كيك بزرگ خامه اي آلبالويي زيبا و اشتها برانگيزي خودنمايي مي كرد.

-واااااي! چه خوشگله! اين دو تا قلب كنارش چيه؟ مثلا كيك تولده ها!

ضمن گفتن «به خاطر تو آلبالويي گرفتم» مشغول چيدن شمع ها روي كيك شد. 

دست برنداشتم:« جواب سوال منو ندادي!»

نفس عميقي كشيد:« دلم مي خواست يه چيزايي رو به بقيه بفهمونم!» دوباره براي تغيير جهت دادن به بحث گفت:« راست مي گيا! سي تا شمع خيلي زياده! توي فوت كردنشون بهم كمك مي كني؟»

لبخند زدم:« اين جوري بقيه خيلي بيشتر از «يه چيزايي» مي فهمن!»

-خب بفهمن!

-نه ديگه! همون يه ذره بسشونه! شمع تولد هركسو بايد خودش فوت كنه! چرا اين شمعا دو مدلن؟ فرق مي كنن با هم ديگه؟

-پونزده تاشو از اينا مي ذارم كه با فوت كردن خاموش نمي شن!

-خب چرا نصفشون؟

-چون پونزده سال دوم عمرم با پونزده سال اولش خيلي فرق مي كنه! شمعاي پونزده سال اولو خاموش مي كنم چون ساده گذشتن اما پونزده سال دوم برام نگذشته! لحظه به لحظه اش جلوي چشمام و توي ذهنم زنده است! مي خوام شعله اش هميشه روشن بمونه!

-چه نگاه قشنگي! خيلي خوبه آدم هم نشين يه شاعر باشه!

كبريت را برداشتم تا شمع ها را روشن كنم كه پيام كبريت را از دستم گرفت:« خودم روشنشون مي كنم! هيچ وقت دلم نمي خواد شعله اي كه به دست تو روشن شده رو خاموش كنم!»

خنديدم:« حرفمو پس مي گيرم! ممكنه شاعره ديوونه ات كنه!»

پيام هم خنديد:« پشيمون بشي هم راهي نيست! جنس فروخته شده پس گرفته نمي شود!»

صداي تك سرفه و گلو صاف كردن مهيار توجهمان را به درگاه آبدارخانه جلب كرد:« تو اين فرصت مي شد يه كيك تازه پخت! بچه ها معطل شروع شدن جلسه ان اون وخ شما اين جا يه شب شعر مستقل راه انداختين؟»

پيام يك تاي ابرويش را بالا انداخت:« فكر نمي كنم اين مساله به شما ارتباط پيدا كنه! چاي كه آماده بشه ما هم ميايم! بفرمايين!»

مهيار دست هايش را به سينه زد:« چاي كه جوشيد! شمايين كه تو هپروت سير مي كنين و متوجه نيستين!»

بعد هم با پوزخند و نگاهي تحقيرآميز آبدارخانه را ترك كرد.

پيام چاي ساز را خاموش كرد:«نمي دونم چرا از اول حس خوبي به مهيار نداشتم. برعكس خواهرش خيلي آدم نچسبيه!»

-غيبت نكن! حس آدما معيار درستي براي قضاوت نيست...

-از اين به بعد جاتو با كاوه عوض كن! سمت راست من بشين... باشه؟ اصلا خوشم نمياد مهيار مياد و پيش تو مي شينه!

سرگرم چاي ريختن شدم و با بي خيالي گفتم:« باشه!»

با پيام بودن و كنار او نشستن خيلي حرف ها داشت. پيام مي خواست به قول خودش «چيزهايي» را به ديگران بفهماند! و نگاه ديگران نشان مي داد كه تا چه حد در اين تفهيم موفق بوده است!

شيدا ديگر هيچ واكنش خاصي براي جلب توجه پيام نشان نمي داد. با سكوت مطلق، انگار خود را از صحنه حذف كرده بود.

مي ترسيدم اين آسودگي، آرامش قبل از طوفان باشد. به هر حال پس از جشن ساده و پذيرايي جلسه آغاز شد. 

حس خوب من از مجاورت پيام و شعر زيبايي كه با مضمون تكامل و پروانگي در سي سالگي اش خواند قابل توصيف نيست.

جلسه كه به پايان رسيد با عجله از جاي برخاستم. پيام لبخند زنان ايستاد و زمزمه كرد:« تا شب!»

خندان و شتاب زده خداحافظي كردم. وارد راهرو شدم و خواستم با عجله از مجتمع بيرون بروم كه صداي مهيار متوقفم كرد:«ارغوان!»

انگار روح از بدنم جدا شد. برگشتم و گلوله هاي خشمم را روانه ي او كردم:« مي شه منو به اسم كوچيك صدا نزنين؟»

مظلومانه نگاهم كرد:« خواستم بگم چترتو جا نذاري!»

از لحن تندم پشيمان شدم. چتر را برداشتم و زير لب تشكر كردم.

پيش از خداحافظي من، گفت:« بايد باهات حرف بزنم... خيلي ضروريه!»

-نمي شه ! من عجله دارم!

-خيله خب! حالا نه! ولي در اولين فرصت بايد حرف بزنيم... خواهش مي كنم نه نيار!

خواهش هاي كسي جز پيام در من اثرگذار نبود:« فكر نمي كنم مساله ي مهمي ما رو ملزم به هم صحبتي كنه! اگه ادامه ي حرفاي اون شبتونه بايد بگم نظر من تغييري نكرده...»

-موضوع مهم تر از اين حرفاست! فقط اين جا جاش نيست!

اين پا و آن پا كردم:«خوبه! منم وقت چنداني ندارم! با اجازه!»

دوان دوان خود را به ماشين پدر رساندم:« سلام بابا! بجنب كه امشب مهمون داريم!»

پدر خنديد و با خونسردي گفت:« سلام به روي ماهت! چرا اين قد هولي دخرت؟ مهمونمون هم قدمش سر چشم!»

با بي تابي روي صندلي جا به جا شدم:« نه! اين فرق مي كنه! قراره عمو وحيدينا بيان!»

پدر با خنده پرسيد:« عمو وحيدينا يا پيامينا؟ اينو كه خودم هم مي دونستم!»

صداي پرسش «چي » من با استارت ماشين همزمان شد.

از حالت شتاب زدگي ام شرمگين شدم. روز تولد پيام بود اما اين من بودم كه غافل گير شدم!

باز هم بی آن که من درجریان باشم برای خواستگاری وقت قبلی تعیین کرده بودند.اما این بار خود من برای از راه رسیدن پیام لحظه شماری می کردم.

تازه فهمیدم چرا پدر با کمال میل قبول کرد که خودم به جلسه ی شعر بروم. در این مدت تدارک همه چیز را دیده بودند.

عزیز جون و دایی افشین و خاله نسرین و خانواده اش هم بودند. نمی دانم چرا از حضور آن ها خجالت می کشیدم! انگار خواستگار آمدن امری غیر طبیعی بود!

با چهره ای سرخ شده و شرمگین با همه سلام و احوال پرسی کردم. قربان صدقه های عزیزجون هنگام روبوسی لبخند گرمی را بر لبانم نشاند.

خاله نسرین که به خاطر بارداری چاق تر از حد معمول شده بود خندان گفت:» چه ذوقی ام می کنه واسه من! به خدا این همون پیامه که چشم دیدنشو نداشتیا!«

مادر به خاله چشم غره رفت:»ببین می تونی دوباره پشیمونش کنی!«

خاله نسرین بازهم خندید:«نترس! اینی که من می بینم سنگم از آسمون بیاد نظرش عوض نمی شه!»

با عجله به حمام رفتم. برای اولین بار از شامپوی مادر استفاده کردم! خنده دار بود شب خواستگاری موهای عروس بوی شامپو بچه بدهد!

عروس؟! لبم را گاز گرفتم و کمی از شامپوی بدن را داخل وان ریختم. توی آینه ی حمام نگاهی به خودم انداختم. ای کاش پیش از این به آرایشگاه رفته بودم. ابروهایم کمی پر شده و چهره ام را کم سن و سال تر نشان می داد.

ترسیدم اگر خودم دست به ابرویم بزنم خرابش کنم.

مادرم از پشت در حمام صدایم زد:«ارغوان! نیم ساعته چی کار می کنی اون تو؟ بدو الان می رسن!»

مادر برایم یک دست کت و دامن سدری رنگ کنار گذاشته بود. از لباس پوشیدن و سشوار و حالت دادن به موهایم که فارغ شدم به آشپزخانه رفتم. مادر نگاه رضایت مندانه ای به من انداخت:» فدای دختر نازم بشم من! اون صندل مشکیتو می پوشیدی بهتر نبود؟»

-نه ... با همینا راحت ترم...

لرزش ناخواسته ی صدایم به تشویشم دامن زد. مادر دستم را گرفت:« خوبی عزیزم؟ دستات چرا یخ کرده؟فقط یه مهمونی ساده است! چیزی نشده که هول می کنی!»

خنده ای زورکی کردم:»هول نکردم من!»

-بشین برات آب قند درست کنم!

ضربه ی ناگهانی دایی افشین به شانه ام غافلگیرم کرد و جیغم را به هوا برد.

درحالی که شانه ام را ماساز می دادم شاکیانه نگاهش کردم:«صد دفه گفتم با من از این شوخیا نکن دایی! من ارسلان نیستم!»

دایی افشین با لاقیدی خندید:«دختره ی نازنازو! محکم نزدم که! اصلا به تو چی حقی داری زودتر از من ازدواج می کنی جغله؟»

مادر لیوان آب قند را به دستم داد و به جای من گفت:« به تو باشه که همه تا ابدالدهر باید مجرد بمونن!»

عزیزجون که قدم زنان ذکر می گفت وارد آشپزخانه شد:» داغ دل منو تازه نکن سیمین! چند سیاله دارم تو گوشش می خونم که سنت رفته بالا؟ هم سنای تو الان بچه مدرسه ای دارن! مگه به خرجش می ره؟»

جرعه ای از آب قندم خوردم و آن را روی میز گذاشتم:«دایی افشین تا دختر رویاهاشو پیدا نکنه قصد ادامه تحصیل داره! فقط موندم چرا مدرکش از لیسانس بالاتر نمی ره!»

دایی افشین دست هایش را از دوطرف بدنش کشید تا خستگی اش از تن بیرون برود:«همین لیسانسم به زور و ضرب عزیز گرفتم! وگرنه شغل من عرضه می خواد نه مدرک! بعدشم دختری که بخواد از رو دیپلم و لیسانس خواستگاراشو جدا کنه همون بهتر که منو نخواد! من زنی می گیرم که به خاطر شعور آدما بهشون احترام بذاره نه مدرک! فعلا هم که نوبت جغله جون نازنازیمه تا بعدا ببینیم خدا چی می خواد!»

عزیز جون که از ذکر گفتن فارغ شده بود صلوات شمارش را از انگشتش جدا کرد:«می ترسم با این وضعی که تو داری پیش می ری ارسلانم واسه زن گرفتن ازت جلو بزنه! فقط مادرجون بجنب که از علی جانمونی!»

صدای قهقهه ی بلند و «ایول» گفتن دایی افشین اجازه نداد صدای آیفون را بشنوم. وقتی ارسلان خود را به آشپزخانه رساند و از همان پشت اپن گفت:»ومدن!» حتی توان ایستادن روی پاهایم را هم نداشتم.

دایی افشین و مادر با عجله از آشپزخانه بیرون رفتند اما عزیزجون با آرامش همیشگی اش لبخند مهربانی به رویم پاشید:» به خدا توکل کن عزیزکم! یه قلپ دیگه از این آب قند بخور! ببیین رنگ به صورتت نمونده! پسره به این خوبی دیو دوسر نیست که بخوای بترسی!»

با لبخند آب قندم را تا ته خوردم. عزیز جون با طمانینه دستش را به زانو گرفت و از روی صندلی بلند شد. سرم را بوسید و پر مهر گفت:» الهیی خوش بخت بشی مادر! به خدا که تکیه کنی جفتت هرجای این دنیای شلوغ و هرکی هرکی م که باشه بهت می رسه! اما اگه زبونم لال کسی از خدا روبرگردونده باشه حتی اگه یه آدم و حوا هم رو زمین مونده باشن به همدیگه نمی رسن که نمی رسن!»

شیرینی حرف های عزیزجون بیشتر از آب قند تاثیرگذار بود. دست عزیز را گرفتم و با گام های آرام او همراه شدم.

خانواده ی خاله و عموی پیام نیز آمده بودند. عمو وحید و کتایون جون هنگام روبوسی با من گرم تر از همیشه برخورد کردند.

پیام محجوب و سربه زیر وارد شد.

سبد گل را که به طرف من گرفت با لبخند زمزمه کرد:« ببخش که قابلتو نداره! عوضش امشب زیباترین گل دنیا هدیه ی تولد من میشه!»

خندان گفتم:«خوش به حالت!» او هم خندید و مشغول دست دادن و روبوسی با دایی افشین شد.

همگی نشستند و صحبت از ترافیک و باران و هوای سرد داغ شد.

نگاهم به نیلوفر افتاد که با لبخند صمیمانه و ملیحی به تماشای من نشته بود. متقابلا لبخند دوستانه ای به چهره ی مهربانش زدم.

عمو وحید با جمله ی تکراری « از هرچه بگذریم سخن دوست خوش تر است» بحثش را به امر خیر کشاند!

با خنده رو به پدرم گفت:«اين آقا پيام ما كه معرف حضورت هست عطايي جان! از سماجت و پيله كردنشم چيزي نگم بهتره ... كه روي كرم ابريشمو سفيد كرده! ما كه حريفش نشديم.... اينه كه امشب دوباره خدمت رسيديم بلكه به غلامي قبولش كنين... فقط گفته باشم غلام لجبازي مي شه و از حرفشم كوتاه نمياد!»

پدر خنديد:« اختيار داري... پسرت تاج سره... داشتن همچين دامادي سعادته....»

عمو وحيد:« خدا رو شكر هم شما پيام ما رو مي شناسين هم ما گل دختر شما رو... البته ارغوان جان هميشه برام مثل دختر نداشته ام بوده و اگه امشب ما رو مفتخر كنه ديگه رسما مي شه دختر خودم!»

نفس هاي تند و گونه هاي تبدارم بيمارگونه بود. كف دستم از خراش ناخن ها مي سوخت و قلبم با قدرت خارق العاده اي خون پرفشار را به رگ هايم مي فرستاد. 

به ناچار از جا برخاستم:« منو ببخشيد...» به آشپزخانه پناه بردم. همراهي نگاه نگران پيام را از پشت سرم حس مي كردم.

روي صندلي آشپزخانه ولو شدم. خودم هم نمي دانستم آن همه اضطراب از كجا منشا مي گرفت. آرنج هايم را روي ميز گذاشتم و سرم را به دستانم تكيه دادم. دقايقي بعد مادر وارد آشپزخانه شد:«چي شده عزيز دلم؟»

ناليدم:« دارم مي ميرم ... ولي خودمم نمي دونم چه مرگمه!»

-خدا نكنه... اين چه حرفيه؟ تقصير ماست.... بايد قبلش بهت مي گفتيم تا الان آمادگي داشته باشي...

پشت دستش را روي گونه ام گذاشت تا نوازشم كند اما ناگهان با نگراني گفت:« تو كه چند دقيقه پيش يخ كرده بودي! الان تب داري؟»

دوست نداشتم شب مهم و سرنوشت سازم را به كام خودم و ديگران تلخ كنم. از جا بلند شدم:« نه! تب كجا بود؟ يه آب به صورتم بزنم خوب مي شه!»

آرايش ناچيزي هم كه داشتم زير آب سرد از بين رفت. مادر دستمال كاغذي را به طرفم گرفت:«بهتري؟»

خنديدم:«بهتر از هميشه! شب به اين قشنگي مگه مي شه خوب نباشم؟»

مادر از گونه ام نيشگون كوچك و طولاني اي گرفت. شك ندارم بيشتر به خاطر سنجش دماي بدنم بود. با كمي مكث گفت:« به من كه مي رسي حيا رو قورت مي دي ؛نه؟ تو پذيرايي كه داشتي از خجالت بخار مي شدي!»

دستم را روي دستش كه بر گونه ام بود فشردم. آن را به لب هايم نزديك كردم و بوسه ي كوتاهي به كف دستش زدم:« هيچ كس نمي تونه جاي شما رو برام پر كنه مامان...»

مادر لبخند زد و با صداي آرامش گفت:« كسي قرار نيست جاي ما رو پر كنه عزيزم! فقط قراره جايي رو اشغال كنه كه سهم خودشه... هرچند... اين طور كه پيداست خيلي وقته جاي خودشو تو قلبت پيدا كرده!»

معترض گفتم:« مامان!»

خنديد:« جانم... بيا يه سري چايي بريز و بردار بيار كه همه بدونن دخترم چه كدبانوييه....»

چشمك زدم:«كه گولشون بزنيم ...نه؟»

مادر با همان خنده گفت:« دقيقا!»

سيني چاي را گرداندم و روي مبل نشستم. هنگام تعارف چاي به پيام ؛ نگاهش نكردم تا هول نكنم. 

عمو وحيد و پدر گرداننده ي بي رقيب مجلس شده وديگران گوش به صحبت آنان سپرده بودند.

وقتي عمو وحيد از پدر اجازه خواست تا ما براي صحبت برويم نگاهم به پيام افتاد كه با سر به زيري به پايه ي ميز عسلي خيره شده بود.

دوباره همان پيام خجالتي سال هاي قبل رو به رويم نشسته بود كه سال ها به جاي بيرون آوردن از لاكش در خواب خرگوشي بودم.

از جا بلند شدم و پيام ضمن گفتن «با اجازه» با طمانينه پشت سرم به راه افتاد. در اتاق را باز كردم و وارد شدم. 

پيام كليد برق را زد:« چرا لامپو روشن نمي كني؟»

روي تخت نشستم و دست هايم را ستون بدنم كردم:« دوست داشتم تو از تاريكي درم بياري... مثل هميشه!»

لبخند پروسعتي بر لبانش نشست. وسط اتاق كه ايستاد نفس عميق و پرلذتي كشيد.

نگاهم به شيشه ي ادكلونم افتاد كه درش باز مانده بود:« نمي خواي بشيني؟»

پيام نگاهي به دور و بر انداخت و روي صندلي ميز كامپيوتر نشست:« دوست ندارم جاي پارسالم بشينم!»

-بهتر نيست اون روزا رو فراموش كنيم؟

-ترجيح مي دم تو ذهنم نگهشون دارم تا بعدا بدونم از كجا به كجا رسيدم... براي قدر دونستن نعمت وجود تو لازمه!

سكوت و لبخند مهر لبانم شدند. كمي گذشت. پيام چرخ كوتاهي با صندلي كامپيوتر زد و گفت:« خب... حالا راجع به چي حرف بزنيم؟»

خنديدم و چيزي نگفتم.

پيام:«پارسال اين موقع كلي حرف زدم و بازم حس مي كردم حرفاي نگفته م بيشتره اما حالا... حرف از رنگ و گل و غذاي مورد علاقه زدن كه خنده داره... چون من خيلي خوب مي دونم چيا دوست داري يا نداري... از انتظارا و خواسته هام گفتنم... به نظرم بي معنيه اگه بخوام بگم از همسرم چه انتظارايي دارم. ارغوان تو هموني هستي كه من مي خوام! معيارا و ايده آلام تو ويژگي هاي تو خلاصه مي شه... همين صاف و صادق بودنت، خنده هاي از ته دلت، شوخ و شيطون بودنت، سرخ و سفيد شدن و خجالت كشيدنت، حتي لب گاز گرفتن و لبخنداي با شرم و حيا زدنت برام دوست داشتني و قابل ستايشه... تو خود خود آرزوي مني! چيزي به جز خودت رو ازت نمي خوام! -خنديد- مديوني اگه فكر كني زياده خواهم!»

لبخند زدم:« پيام تو خيلي خوبي! اميدوارم روزي برسه كه بتونم جوابگوي مهربوني هات باشم!»

پيام با حركتي نمايشي عرق پيشاني اش را پاك كرد:« شرمنده مي فرمايين! در مورد ابراز اميدواريت هم ببينيم و تعريف كنيم!»

خنديدم:«از خود مچكرم هستي!»

-ديگه ديگه... در ازاي اين عشق بي نهايت فقط ازت يه خواهش دارم ارغوان! اونم اينه كه بهم قول بدي هيچ وقت تركم نكني... مطمئنم كه طاقت نميارم...

دوباره خنديدم:«مگه من معتادم يا تو مواد مخدري كه بخوام تركت كنم؟ زندگي اي كه از عادت و اعتياد به همديگه باشه رو دوست ندارم... اگه عشق باشه كسي به تنها گذاشتن و تنها موندن فكر نمي كنه... دلم مي خواد هرروز حسمون به همديگه آپ بشه!»

پيام هم خنديد:« خب ... دل مهربونتون ديگه چه درخواستايي از حقير دارن نازبانو؟»

سعي كردم جدي باشم:« توي زندگي پاكدامني و صداقت برام از هرچيز ديگه مهم تره... از اون گذشته؛ اين روزا بي قرار آرامشم! ديگه از جنجال و هياهو و اضطراب خسته ام پيام! دلم مي خواد يه زندگي آروم و بي دغدغه رو تجربه كنم....»

نفس عميقي كشيد:« منم اميدوارم بتونم مايه ي آرامش و آسايشتو فراهم كنم...»

بينمان سكوت برقرار شد. پيام دوباره چرخي با صندلي زد و با خنده گفت:« اگه الان بريم بگيم حرفامون تموم شد بهمون مي خندن! هنوز چند دقيقه هم نشده... خب... دوست داري ماه عسل كجا بريم؟»

-واي پيام تو چه قد هولي! ما هنوز نامزدم نكرديم تو فكر بعد از عروسي اي؟

-از دوره ي نامزدي طولاني خوشم نمياد... نهايتش يكي دو ماه!

خنديدم:« اين نهايتش باشه پس كم كمش چي مي شه؟»

-اين كه الان به جاي تعيين وقت نامزدي به فكر مراسم عروسي باشم!

مي ترسيدم پيام صداي تپش هاي بلند قلبم را بشنود:« دليل اين همه عجله رو نمي فهمم!»

-چه دليلي بهتر از عشق و اشتياق وجود داره عزيزم؟

بار ديگر اضطراب دلم را چنگ زد. حتي نتوانستم نفس عميق بكشم. با خودم گفتم:« طبيعيه! لابد همه ي دخترا موقع ازدواجشون كه مي شه اين حسو دارن!»

-حالت خوبه گلم؟

به پيام نگاه كردم. چهره ي زيبا و مهربانش، خصوصا چشم هاي معصوم و پرفروغِ ِقاب گرفته اش، استيل مردانه و جذابي كه در آن كت و شلوار يشمي خواستني تر از هميشه به نظر مي رسيد به انضمام صداي گرم و گيرايي كه داشت مرا لبريز از حس امنيت مي كرد.

«با تو كه باشم خوبم... خيلي خوب!»

لبخند زنان از جا برخاست:«بهتره ديگه بريم!»

نگاه بي قرار و نفس هاي تندش را نمي فهميدم. از جا بلند شدم و همراه پيام از اتاق بيرون رفتم.

عمو وحيد با لبخند پرسيد:« نتيجه ي مذاكره رضايت بخش بود يا نه؟»

نگاهي به پيام كردم و سرم را پايين انداختم. نمي دانم صداي آرامم را چه طور شنيدند:« بله...»

صداي شادي و خنده و تبريك گوش هايم را پر كرد. با شرم و خجالت روي مبل نشستم و لبريز از نشاط و اضطراب و هيجان چهره هاي شاداب و پراميد عزيزانم را از نظر گذراندم. پيام با كسب اجازه از پدر انگشتر زيباي نشان را در دست راستم كرد.

لمس دستان گرم و پرحرارتش كه درست مثل دست هاي خودم لرزه ي محسوسي داشت ماندگارترين خاطره ي آن شب شد.

صحبت از مهريه و جهيزيه و خانه و مقدمات عروسي چندان به طول نيانجاميد و بزرگترها خيلي زود به توافق رسيدند. از تصور خانه اي كه در آن روزهايم را به انتظار از راه رسيدن پيام به سر كنم اشتياق شيريني وجودم را پر كرد.

عمو وحيد گفت:« اگه موافق باشين فعلا يه جشن مختصر نامزدي بگيريم و اين دو تا جوون به هم محرم بشن تا بعدا سر فرصت سور و سات عروسي شونو به راه بندازيم...»

عزيزجون با پيشنهاد صيغه مخالفت كرد و گفت كه به دليل شناخت كافي بهتر است از همين اول عقد دائم كنيم . هيچ گاه نگاه سپاس گزار و قدر دان پيام را از ياد نمي برم.

پدر گفت:« فكر مي كنم دو ماه ديگه براي مراسم عقد خوب باشه... تا اون موقع بچه ها خريداشونو كردن و وقت كافي براي مهيا كردن همه چيز هست... حالا كه خواستگاري شب تولد آقا پيام بود عقدو هم ميندازيم روز تولد دختر من!»

كم كم آواي تاييد ديگران به گوش مي رسيد كه پيام گفت:«اجازه هست منم نظرمو ابراز كنم؟»

-خواهش مي كنم پسرم... كل مجلس براي خود شماست

-مي خواستم اگه ممكنه عقدو بندازيم پنج شنبه ي ديگه... ولادت امام معصوم هم هست و شگون داره

يك لحظه همه سكوت كردند. پدر گفت:« پنج شنبه ي همين هفته اي كه داره مياد؟ ولي فكر نمي كنم بتونيم باغ يا تالار گير بياريم... كلي خريد هم هست كه به اين سرعت نمي شه انجامش داد...»

-خريد كه مساله اي نيست... از همين فردا مي ريم دنبالش... نيازي هم به كرايه ي باغ نيست ... مي تونيم جشنو تو خونه ي خودمون بگيريم... البته بازم هرچي شما بگين!

دايي افشين خنديد:« داماد به اين عجولي نوبره والله!»

ديگران هم خنديدند و پدر ناگزير به پذيرش درخواست پيام شد.

آن شب پس از رفتن خانواده ي پيام، خاله نسرين هم به خاطر صبح زود بيدار شدن آقا رضا با عجله خداحافظي كرد و با علي و همسرش راهي شدند.

عزيز جون شروع به اسفند دود كردن و وان يكاد خواندن كرد:« قربون دختر خوشگلم بشم من! وقتي آروم مي شي خانوم بودن خيلي بهت مياد مادر! چيه بقيه ي وقتا هي مثل بچه ها ورجه وورجه مي كني؟ دختر بايد سنگين باشه... شوهرتم خيلي برازنده و متين بود... الهي به پاي همديگه پير بشين...»

و بعد رو به مادرم گفت:« راستي سيمين اين دختره كه شالشو مدل دار بسته بود چه نسبتي با پيام داشت؟»

-نيلوفر؟ دخترخاله ي پيام مي شه...

-ماشالله چه قد تو دل برو بود! ازدواج كرده؟

دايي افشين با ناله گفت:« واي خدا! دوباره نه! باز چشمت به يه موجود مونث مجرد افتاد و برام نقشه كشيدي مادر من؟»

-وا! نقشه كدومه؟ دختره به اون نازنيني... خيلي به هم مياين!

-اون حداقل ده سال از من كوچيكتره... شما با يه نظر از كجا فهميدين ما به هم ميايم؟ اصلا من از قيافه ش خوشم نيومد... خوبه؟

مادر:«خيلي هم دلت بخواد! اصلا اون دختره بهت جواب مثبت نمي ده... فوق ليسانس روان شناسي داره! بياد دلشو به ليسانس كشككي تو خوش كنه؟ فكر كردي دو تا دونه بوتيك داري همه ي دخترا برات غش و ضعف مي كنن؟»

دايي افشين خنده ي شيطنت باري كرد:« پس چي؟ نيستي كه دخترايي كه برام غش و ضعف مي كننو بشماري آبجي! من خودم دم به تله نمي دم!»

كليپسم را باز كردم و موهايم دو طرف شانه ام ريخت. دستي در موهايم كشيدم:« دايي افشين و نيلوفر هيچ تناسبي با همديگه ندارن... پس الكي براشون برنامه نريزين! بعدشم علف بايد به دهن بزي شيرين بياد!»

دايي افشين:« قربون خواهرزادهي فهميده م بشم من!»

ارسلان:« دايي افشين بزبز قنديه! ديابت داره و شيريني براش ضرر داره! وگرنه مشكل از علف بيچاره نيست!»

دايي افشين از جا پريد و به طرف ارسلان جست. ارسلان فرار كرد و صداي داد و فريادشان در فضاي خانه طنين انداخت.

عزيزجون سر تكان داد:« منو باش براي كي مي خوام زن بگيرم! چند سال ديگه چهل سالش مي شه اون وخ با بچم ارسلان دنبال بازي راه ميندازه!»

راه اتاقم را در پيش گرفتم. صندل و ساپورتم را درآوردم و با كت و دامن شروع به رقصيدن كردم. دلم مي خواست هيجانم را تخليه كنم.

صداي اسمس گوشي ام بلند شد:

« همچو صبحم يك نفس باقي است تا ديدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم كن شبي از وصل خود اي نازنين

تا منور گردد از ديدارت ايوان چو شمع

ممنون كه شب تولدم عمر دوباره بهم بخشيدي عزيز دلم. بي صبرانه منتظر فردام تا بريم براي خريد. شب زود بخواب چون ساعت 9 صبح ميام دنبالت.... دير كني طاقت نميارما!

شبت رويايي و خوابت طلايي

ديوونه ي تو : پيام»

برخلاف آن چه پيام خواسته بود تا دير وقت خوابم نبرد. فكرهاي گوناگون و رنگارنگ از ذهنم مي گذشت و به هيجانم دامن مي زد.

صبح زود از خواب بلند شدم. با اين كه چند ساعت كوتاه خوابيده بودم اصلا حس كسالت نداشتم. بعد از خوردن صبحانه و آرايش كردن، لباس پوشيدم و منتظر پيام نشستم.

راس ساعت 9 صداي آيفون بلند شد. هرچه مادر اصرار كرد پيام بالا نيامد. 

با اشتياق سوار ماشينش شدم:«سلاااام!»

-سلام به عسل بانوي خودم! صبح عالي به خير....

-چه سر وقت اومدي پيام! ساعتمو بايد با اومدن تو تنظيم كنم!

-من كه مي خوام همه ي زندگي مو با تو تنظيم كنم! ممنون كه تو هم زود اومدي و معطلم نكردي....خوب! حالا از كجا شروع كنيم؟

-چه مي دونم؟! اول صبحي مگه مغازه ها بازه؟

پيام با خنده استارت زد:« اول صبح كجا بود خانوم؟ همچين مي گي انگار ساعت 5 صبحه!»

-9 واسه من اول صبحه! تا حالا رنگ 5 صبحو به خودم نديدم! يعني تو عمرم زودتر از 6 از خواب پا نشدم!

-ولي من رنگ همه ي ساعتاي شبو به خودم ديدم... تا دلت بخواد شب زنده داري كردم و ستاره شمردم...

-چه شاعرانه! واي پيام با اين وقت تعيين كردنت براي نامزدي اضطراب منو بردي رو بي نهايت! مي دوني چه قد كار داريم؟ تازه بابا فقط به فكر خريدا بود. آزمايشگاه، وقت آرايشگاه، كل چيزايي كه واسه جشن لازمه ؛ سفارش كارت و دعوت كردن مهمونا... واي خدا!

-خدا نكنه اضطراب داشته باشي گلم. همه شونو به خوبي انجام مي ديم. بهت قول مي دم! اگه نمي نداختيمش پنج شنبه تا مدت ها مناسبت مذهبي نبود...

-خب نباشه! نخير... شما بدجنس تشيف داري حسوديت شد كه روز عقدمون بيفته تولد من! خبر نداري كه به نفعت بود! اين جوري تاريخاي كمتري براي به خاطر سپردن لازم داشتي!

-تو نگران حافظه ي من نباش! هيچ كدوم از اين روزا رو از ياد نمي برم! مطمئن باش!

خريد كردن با پيام بي نهايت شيرين و لذت بخش بود. چون پيام مثل مادر نبود كه براي خريد يك چيز ساده، در تمام مغازه ها تو را سربگرداند و علاوه بر سرگرداني و اتلاف وقت، در نهايت با كلي ترديد كه مبادا جاي ديگر چيز بهتري باشد كه از ديد تو پنهان مانده خريد عذاب آوري كند! بلكه مثل من به راحتي هرچيزي را كه خوشش مي آمد ولو اين كه آن را در اولين مغازه ديده باشد مي خريد.

روزهاي آتي كه صرف خريد و گشت و گذار با پيام شد ضمن اين كه به شناخت بيشتر من از پيام كمك كرد زيباترين روز هاي عمرم را رقم زد.

حلقه مان را به خواهش من ست گرفتيم و چه قدر از برق مالكيتم در انگشت هاي پيام لذت مي بردم!

جالب ترين قضيه سر خريدن لباس جشن من پيش آمد. پيام شرمگينانه گفت:« بهتر نيست براي خريدن لباس با مادرت بياي؟»

-چرا؟ يعني تو نمي خواي لباسمو قبل از جشن بيبيني؟ نمي خواي تو انتخابش بهم كمك كني؟

-خب... من به سليقه ي تو ايمان دارم... هرچي بخري قطعا بهترينه... من كه نمي تونم موقع پرو لباس نظر بدم همون بهتر كه موقع خريد نباشم

با تعجب پرسيدم:« چرا نمي توني موقع پرو نظر بدي؟»

صحبت كردن براي پيام سخت تر شد. سعي كرد شمرده حرف بزند:« آخه... مي دوني؟ درست نيست... منظورم اينه كه... ما كه هنوز محرم نشديم ؛ نه؟»

خنديدم:« اين چه طرز فكريه عزيزم؟ بالاخره كه قراره ازدواج كنيم! من با اين كه تو منو با لباس نامزدي ببيني هيچ مشكلي ندارم!»

-ولي خودم مشكل دارم... اجاز بده به چيزايي كه براشون ارزش قائلم پايبند بمونم ... مي گن يه نظر حلاله! اون يه نظرو مي ذارم براي وقتي كه اومدم آرايشگاه دنبالت... باشه؟

-باشه... ولي دوست داشتم لباسم با سليقه ي تو انتخاب بشه!

-من فقط مي خوام كه رنگش...

گوشي اش زنگ خورد. به محض اين كه نگاهش به صفحه ي گوشي افتاد اخم هايش در هم رفت. كمي از من فاصله گرفت و با صداي بي نهايت آرامي شروع به صحبت كرد. چهره اش كلافه و عصبي به نظر مي رسيد.

به سمتم كه برگشت سعي كرد لبخند بزند:« چي داشتيم مي گفتيم؟»

-كي بود؟

-يه مزاحم...

مردد نگاهش كردم و لبم را جويدم:« منو برسون خونه...»

-هنوز يه سري چيزا مونده كه نخريديم... اصلا داشتيم حرف مي زديم...

-خسته م.... براي امروز بسه.... بقيه شو مي ذاريم براي بعد

-هرجور تو بخواي زندگي من!

***

بعد از ظهر يكشنبه بود. از صبح با پيام به دنبال كارها حسابي خسته شده بوديم. من هنوز گرم حرف زدن بودم و پيام با لبخند گوش مي كرد.

« واي پيام عاشق كارتمون شدم! خوب شد اون مغازه قبليه سفارش نداديما! به زور مي خواست اون كارت قهوه ايه كه لول مي شدو بهمون بندازه! مال خودمون خيلي نازتره؛ نه؟ لطيف و شاعرانه! متنشم خيلي دوست دارم! راستي بهت گفتم آرايشگره با چه بدبختي بهم وقت داد؟ فقط به خاطر آشنايي با خاله نسرين بود. بهشم گفتم كه يه آرايش لايت مي خوام... چند تا مدل كارشو ديدم ان قده نازه! تازه مي گفت من از همه شون بهتر مي شم... اجازه مي خواست عكس منم به عنوان نمونه كاراش داشته باشه كه گفتم نچ! آقامون عمرا اجازه بده!»

پيام لبخند زد:«خوب كاري كردي عزيزم!»

نگاهش كردم:« چيزي شده پيام؟»

-نه! چي مثلا؟

-نمي دونم .... امروز از اول حس كردم سرحال نيستي... هرچي من شور و هيجان به خرج دادم نهايتش شد يه لبخند تو! چي فكرتو به خودش مشغول كرده؟

-اين چه حرفيه؟ مگه چيزي به غير از تو مي تونه فكر منو به خودش مشغول كنه گل من؟

-به من فكر مي كني و اين قد تو همي؟

-راستش... نه! يعني...حس مي كنم...

ناگهان محكم به پيشاني اش زد:«آخ! ديدي چي شد؟ ان قد كه پيش تو از همه چي غافل مي شم يادم رفت ناهار بخوريم... هي مي گم يه چيزي كمه ها!»

خنديدم:« من كه گشنم نيست... اصلا هم ياد ناهار نبودم!»

-خانوم منو باش! تو ياد ناهار نباشي قراره از اين به بعد چي كار كنيم؟ بعدشم يعني چي گشنم نيست؟ بيا بريم ببينم... اتفاقا من خيلي هم گشنمه. يه كم ديگه شيرين زبوني كني تو رو به جاي ناهار مي خورم!

-نه بابا! راه افتادي!

پيام خنديد و مرا به سمت رستوراني كه در آن حوالي بود هدايت كرد.

در رستوران متوجه تلاش هاي عبث پيام براي شاد نشان دادن و پنهان كردن درونياتش بودم. اما طوري رفتار نمودم كه گويي نقش بازي كردنش را باور كرده ام . به شوخي هايش مي خنديدم درحالي كه تمام فكرم درگير چشم هايي بود كه چيزي را كه نمي فهميدم فرياد مي زد.

آن غروب لعنتي رسيد. پيام مرا به خانه رساند و خداحافظي كرد و رفت. با خستگي و كشان كشان خودم را به اتاقم رساندم. بي آن كه لباسم را دربياورم بي حال روي تخت دراز كشيدم. 

گوشي ام را از كيفم درآوردم تا به مادرم كه همراه خاله نسرين بيرون رفته بود خبر آمدنم را بدهم كه ديدم هفده تماس بي پاسخ از شماره اي ناشناس دارم. پيش از آن كه انگشتم را روي صفحه ي گوشي بلغزانم خودش دوباره تماس گرفت. جواب دادم:« بله؟»

-به به! ارغوان خانوم! چه عجب جواب دادي! ديگه داشتم شك مي كردم اين شماره ي شماست خانوم خانوما! چه خبرا؟

-سلام...خوب هستين آقا مهيار؟ شماره ي منو از كجا آوردين؟

-سلام عليكم و رحمه الله! ما كه حالمون تعريفي نداره احوال خانوم كم پيدا چه طوره؟ دو جلسه است نيومدين شب شعر.... خواستم عرض ادب كنم و جوياي حال شم

-پرسيدم شماره ي منو از كجا آوردين؟

-به طور غير مستقيم از مهشيد... اگه بدوني چي سيوت كرده بود! ارغوان بلا!

-شما عادت دارين تو وسايل شخصي خواهرتون سرك بكشين؟ هنوز متوجه نشدين اين كار دور از ادبه؟

-من و مهشيد از اين حرفا نداريم... بعدشم مطمئنم خواهرم اون قدري پاكه كه هراسي از چك كردن نداشته باشه... نگفتي چرا شب شعر نمياي؟ البته اينم بگم از وقتي كه نيستي جلسات از رونق افتاده... اين پيامم دير مياد و زود مي ره... فكرشم كلا مشغوله... از اوناست كه يه سر داره و هزار سودا! بس كه اين روزا كيفيت جلسات پايينه صداي همه ي بچه ها دراومده...

نفس عميقي كشيدم:« من بهتر از شما در جريان دل مشغولياي پيام هستم... به مهشيد گفته بودم... فكر مي كردم به گوشتون مي رسونه.... آخر هفته نامزدي من و پيامه»

مهيار فرياد كشيد:« چي؟! آخر همين هفته؟ شوخي مي كني؟ چرا قبلا چيزي نگفتي؟ اصلا چرا اين همه عجله؟»

-فكر نمي كنم براي ازدواج نيازي به كسب اجازه از شما داشته باشم!

-نه...آخه... داري اشتباه مي كني ارغوان! تو رو خدا دست نگه دار.... اين عجله چيزي جز پشيموني عايدت نمي كنه....

براي اين كه بيشتر حرصش را دربياورم گفتم:« اتفاقا عجله از جانب پيامه! اون قدري دوسم داره كه مي خواد هرچي زودتر به هم برسيم! هرچند... اشتياق منم دست كمي از اون نداره!»

مهيار عصبي گفت:« طبيعيه... با گندي كه اون بالا آورده منم بودم عجله داشتم زودتر عروسي كنم تا خيالم راحت شه و زنم چيزي نفهمه!»

هرگاه عصباني مي شدم صحبتم لحن رسمي خود را از دست مي داد:« تو باز شروع كردي ؟ بهت گفته بودم حق نداري راجع به پيام اين جوري حرف بزني... وقتتو با تهمت زدن به پيام هدر نكن چون من بهش اعتماد كامل دارم...»

مهيار پوزخند زد:« هه! جدا؟ خوش به حال پيام! چه وردي خونده كه تونسته تو رو تا اين حد به خودش مطمئن كنه؟ببخشيد... واقعا شرمنده و متاسفم كه دارم اينو مي گم... ولي شيدا خانوم حامله است!»

از شدت تعجب حتي نمي دانستم چه بايد بگويم. با گيجي دهانم را باز كردم:« اَ... خوب! اين موضوع چه ربطي به من داره؟»

-به تو شايد ربطي نداشته باشه اما به پيام مربوطه... اين همون گنديه كه ازش حرف مي زدم!

علي رغم خستگي با تمام وجود فرياد زدم:« خفه شو مهيار! محض رضاي خدا خفه شو!»

مهيار هم صدايش را بالا برد:«چيه؟ حقيقت تلخه نه؟ باور نمي كني كار پيام باشه؟ اگه فيلمشو نشونت بدم چي؟»

صداي خشدار و گرفته ام حالت ناله به خود گرفت:« فيلم چي رو؟»

ميار سعي كرد با آرمش حرف بزند:« ببين ارغوان... من اين موضوع رو اتفاقي فهميدم... شيدا به هيچ وجه نمي خواست كسي از اين مساله بويي ببره... حقم داره بيچاره... از آبروريزي مي ترسه.... من به زور راضيش كردم كه بياد و ماجرايي كه بين خودشو پيام اتفاق افتاده رو براي تو توضيح بده... مرض نداره كه بخواد بي دليل آبروي خودشو ببره هان؟ فكر كردي چرا شيدا تمام اين مدت به پيام اصرار مي كرد كه با هم ازدواج كنن؟ مي دوني كه شيدا تنها زندگي مي كنه... كل خونه ش دوربين داره... حتي اگه حرفاشو باور نكردي فيلمي كه شيدا بي لباس توي بغل پيام جونته رو بهت نشون مي دم... ببين... بعدا قضاوت كن!»

گوشي از دستم رها شد و روي تخت افتاد. نمي دانم آن لحظات با نفس هاي سنگيني كه پس از هريك اميدي به برگشت نفس ديگرم نداشتم چه طور زنده بودم. چرا آرامش براي زندگي ام حكم حرام را داشت؟ 

مرگ با خنده جلوي چشمانم مي رقصيد و مرا به ميهمياني پرشكوه خود دعوت مي كرد. چهره ي پيام در نظرم نقش بست. آن نگاه شفاف نمي توانست دروغ بگويد.

صداي الو الوي مهيار گوشم را پر كرد. گوشي را برداشتم. در حالي كه به سختي سعي مي كردم ضعف صدايم را پنهان كنم گفتم:« يه اپسيلون هم حرفاتو باور نمي كنم... مطمئنم كه يه تهمت بزرگه به پيامي كه از همه ي آدمايي كه دور و برم ديدم پاك تره... شك ندارم اون فيلم ساختگيه... كسي كه اون توئه پيام من نيست!

-به خدا اين فيلم لعنتي ساختگي نيست ارغوان! به كي قسم بخورم كه باور كني؟

-بالاتر از خدا كسي رو نمي شناسم... اما به خداوندي همون خدا ؛ قسم خوردن تو برام هيچ چيزي رو ثابت نمي كنه....

نفس خشمگيني كشيد:« باشه! خودت خواستي ارغوان! اصلا دلم نمي خواست به اينجا برسيم... اگه آزمايش DNA بدن چي؟ بازم باور نمي كني؟ مگه قرار نيست شماها براي اون ازدواج مسخره تون آزمايش خون بدين؟ يه نمونه خون از پيام همه چي رو روشن مي كنه...اون وقت اگه باور نكردي ديگه به عقلت شك مي كنم! ولي بدون اين كه اون بفهمه ....باشه؟ من يه آزمايشگاه آشنا و مطمئن سراغ دارم... قابل اعتمادن»

سكوت من مهيار را در ادامه دادن حرف هايش مصم كرد:« كي مي خواي بفمي اين بتي كه از پيام توي ذهنت ساختي واقعي نيست دختر خوب؟ چشاتو باز كن... پيام پرستيدني نيست... اين بتي كه ساختي رو بشكن... پيامو بشكن ارغوان! فقط تويي كه مي توني از عهده ي شكستن اين بت لعنتي بربياي... فردا ساعت هفت تو كافه راديو منتظرتم... به پيام چيزي نگو... باشه؟ نذار دوباره با حرفاش فريبت بده»

تاريك بود. همه جا تاريك بود. سياه سياه... همرنگ روزهايم... صداهاي ناواضحي در گوشم مي پيچيد. اما پچ پچ ها انگار كه در زوزه ي باد گم شده باشند قابل تشخيص نبودند. زني گريه مي كرد. مي شناختمش. ناليدم:« مامان...»

صداي زن نزديك شد:« جانم مامان جان...خوبي؟»

به سختي لاي پلك هايم را باز كردم. نور فضا باعث شد دوباره چشمانم را ببندم و به تصوير محوي كه تنها يك ثانيه از مادر درك كردم اكتفا كنم:«سَرُم درد مي كنه....»

اشك مادر روي صورتم افتاد. لغزيد و حركت كرد تا به لب هاي خشكم رسيد. حس سوزش به تشنگي ام دامن زد:«آب!»

-الهي مادرت بميره! چت شده بود عزيز دلم؟ با فشار پايينت نصف عمرمون كردي... بذار برم از دكتر بپرسم مي شه بهت آب بدم؟

مگر من كجا بودم؟ دوباره چشم هايم را باز كردم. به نظر مي رسيد در بيمارستان باشم. نگاهي به سِرُم ِ دستم انداختم. به سختي نيم خيز شدم و ناشيانه سِرُم را از دستم درآوردم. خون به راه افتاد. اهميتي ندادم و ملحفه را كنار زدم. پيش از آن كه از روي تخت بلند شوم پدر وارد شد:« چي كار مي كني بابا؟»

-من خوبم... منو ببرين خونه....

-از رنگ و روت مشخصه تا چه حد خوبي.... به پيام گفته بودم اين همه عجله لازم نيست... مجبوري به خاطر يه مهوني مسخره ان قد با استرس و فعاليت به خودت فشار بياري؟

پوزخند شدم:« حق با شماست! خيلي مسخره است!»

پدر مشماي آبميوه و كمپوت را روي پيشخوان تخت گذاشت:« زنگ زدم به پيام و به خاطر حالت ازش شكايت كردم... البته دلمم براش سوخت.... همچين هول كرده بود و نگران حالت شد كه مجبور شدم به دروغ بگم الان حالت خوبه... اما بازم گفت داره مياد اينجا... سالم برسه خوبه...»

-نه! پيام برا چي بياد؟ من مي خوام برم خونه... به خدا چيزيم نيست... خواهش مي كنم بابا!

پدر سري تكان داد:« ببينم دكترت چي مي گه... مامانت كجاست؟»

-اونم پيش دكتره... بگين حالم خوبه... خودم مي خوام مرخص شم!

مادر با رستار وارد شد. پرستار با صدايي كه روي اعصابم پنجه مي كشيد گفت:« چرا از جات بلند شدي خانوم؟ سِرُمتم كه درآوردي... هنوز نصف بيشترش مونده بود... ملافه رو هم خوني كردي... قصد رگ زدن داشتي؟»

پدر تشر زد:« اين چه طرز حرف زدنه خانوم؟ اصلا دكترش كجاست؟ من مي خوام دخترمو همين الان از اينجا ببرم»

-به خاطر خودش مي گم... دستش نياز به پانسمان داره.... با اون فشار پايين ي هم كه داشت درآوردن سرم خيلي خطرناكه!

-مي تونستين اينو محترمانه تر بگين

خسته از مكالمه ي پدر و پرستار ناليدم:« منو ببرين خونه...»

پرستار:« دكترت گفته بود بعد از تموم شدن سرمت و به هوش اومدن مرخصي... فقط يه معاينه مي خواي...»

-پس اين دكتر لعنتي كجاست؟ اصلا مي خوام سِرُمو تو خونه ي خودمون بزنم... بياد يه نگاه به دستم بندازه مي خوام برم

مادر با نگراني جلو آمد:« ارغوانم چرا اين جوري مي كني مامان؟»

-محيط اين جا رو دوست ندارم... از بيمارستان متنفرم! حالمو بدتر مي كنه....

دكتر كه آمد بي آن كه به توصيه هايش گوش دهم سر تكان دادم و شالم را روي سر مرتب كردم. دقايقي بعد سوار ماشين پدر به سمت خانه در حركت بوديم.

گوشي ام زنگ مي خورد. پيام بود. تصويرش عكسي بود كه همين ديروز از او گرفتم. چهره ي خندانش قلبم را گرياند.

تماس را رد كردم و دكمه ي خاموش گوشي را فشردم.

گوشي پدر زنگ خورد. حق با عمو وحيد بود. پيام در سماجت همتا نداشت.

-سلام پسرم...خودت حالت خوبه؟ نه! اِ... تو الان رسيدي بيمارستان؟ نه مرخص شد ما الان تو راه خونه ايم... آره خدا رو شكر حالش خوبه... نگران نباش.... اين روزا يه كم بهش فشار اومده... چيزي نيست.... تا شما باشي و به حرف بزرگترت گوش بدي! آره پسرم... اگه مي خواي ببينيش بيا خونه ي ما كه خيالت راحت بشه... قدمت سرچشم... قربانت

-چرا گفتين بياد خونه؟من حوصله ي پيامو ندارم بابا!

مادر با تعجب گفت:« وا! يعني چي حوصله شو ندارم؟ به اين زودي ازش خسته شدي؟ ببينم... نكنه حرفتون شده ارغوان...آره؟»

-مگه پيام چه قد حرف مي زنه كه ما بخوايم حرفمونم بشه؟! فقط نمي خوام بازجوييم كنه كه چرا حالم اينجوري شده... مي شه زنگ بزنين و ازش بخواين نياد بابا؟

پدر آينه را روي چهره ام تنظيم كرد:« نه بابايي.. معلومه كه نمي شه... زشته اون ديگه شوهرته!»

-شوهر كدومه؟ خدا رو شكر ما هنوز نامزدم نكرديم! نبايد باهاش رودروايسي داشته باشيم كه! نمي خوام بياد!

پدر و مادر نگاه عجيبي به هم كردند. شك و ترديد نگاهشان اضطرابم را بالا برد. ديگر تا رسيدن به خانه حرفي نزديم. 

بي توجه به ارسلان و احوال پرسي اش وارد اتاق شدم و در را به هم كوبيدم. خودم را روي تخت انداختم و چشم هايم را بستم.

طولي نكشيد كه صداي آيفون بلند شد. فكر نمي كردم پيام به اين سرعت خودش را برساند. دقايقي بعد صداي پچ پچ پدر و پيام مي آمد.

در اتاقم باز شد و نور از پشت پلك هاي بسته ام تابيد.

صداي گام هاي بلند و بوي مطبوع ادكلونش كه فضا را عطرآگين مي ساخت تپش هاي قلبم را بالا برد. به سختي سعي كردم ريتم تنفسم را حفظ كنم تا پي به بيدار بودنم نبرد.

نفس هايش كه توي صورتم خورد فهميدم كه روي صورتم خم شده.

زمزمه كرد:« خوابي عزيزم؟»

واكنشي نشان ندادم. با همان زمزمه ي لالايي وار گفت:« تقصير منه كه اين قد فشار و استرس بهت وارد شد.... منو ببخش»

ناخن هاي بغض در گلويم فرو رفت. ببخشم؟ تو را ببخشم؟ مگر گناه تو بخشودني است؟

بوسه ي آرام و كوتاهي كه از روي بانداژ بر دستم نشاند قلبم را در سينه متلاشي كرد. هوا براي تنفس كم آوردم.

-خوب بخوابي قشنگ ترين خواب ِبيداريم!

در كه بسته شد بالش را پناهگاه هق هق هايم كردم. خدايا اين مرد تمام زندگي ام شده و تار و پود هستي ام را به خود گره زده بود.

بي شك بدون او نمي توانستم به زندگي ام ادامه دهم.

كمكم كن تا او را ببخشم مهربان من!

صدايي در درونم فرياد زد:« پس ارزش هايت چه مي شود؟»

دلم جواب داد:« پايبندي به ارزش هايي كه ارزشمندترين فرد زندگي ات را از تو دور مي كنند سخت ترين كار دنياست.»

صبح فردا حس مرده اي را داشتم كه از گور برخاسته باشد. اضطراب و اندوه و كسالت در تنم رخنه كرده بود و دليلي براي ادامه ي روزهايم نمي يافتم.

گوشي ام را روشن نكردم و مثل يك روبات بي روح مشغول جمع كردن اتاقم شدم.

مادر وارد اتاق شد:« كي بيدار شدي عزيزم؟ چرا نيومدي صبحونه بخوري؟ از صبح تا حالا مي دوني پيام چند بار زنگ زده؟ نگرانته.... يه زنگ بهش بزن آروم شه»

به من چه كه پيام را آرام كنم؟مگر من مسئول آرامشش هستم؟ مگر او كوچكترين گامي براي فراهم كردن آرامش من برداشت؟

بي ميل و رغبت مشغول جويدن لقمه اي بودم كه مادر برايم آورده بود. هرچه سعي مي كردم ؛ لقمه از گلويم پايين نمي رفت. چشم مادر را كه دور ديدم لقمه را توي سطل زباله انداختم.

كابينت را باز كردم:« مامان اون قهوه تركو كجا گذاشتي؟»

صداي مادر از هال آمد:« حق نداري قهوه بخوري گفته باشم! همين جوري هم فشار خونت پايين هست. كم خوني هم كه داري...»

بي توجه به توصيه ي مادر مشغول گشتن كابينت ها بودم كه گوشي را به طرفم گرفت:«پيامه!»

نارضايتي را در چهره ام به نمايش گذاشتم. اما مادر تلفن را كنار گوشم گرفت. به ناچار گفتم:« سلام...چند لحظه گوشي....»

تلفن را از دست مادر گرفتم و به اتاقم رفتم. دلم مي خواست قطع كنم اما نمي شد. مطمئن بودم پيام دست بردار نيست.

زمزمه كردم:« الو؟»

-سلام نازبانو! بالخره از خواب شيرين دل كندي؟ نمي گي پيام بي چاره دق مي كنه تا حالتو بفهمه؟ الان خوبي؟ سرگيجه يا لرزه ي دست و پا نداري؟

-تو مگه دكتري كه از اين سوالا مي پرسي؟

پيام خنديد:« نه بابا! طبيب كه شمايي! من خودم بيمارتم!»

-متاسفانه از دست من كاري برنمياد... به يه امامزاده اي چيزي دخيل ببند بلكه خدا شفات بده!

-دست شما درد نكنه! فشارت كه مي افته به جز بدنت لحنتم سرد مي شه؟ راستي دستت چه طوره؟ آخه براي چي سرخود سرمتو درمياري گل من؟ مي دوني خداي نكرده يه كم عميق تر مي بريدي چي مي شد؟

-هيچي... راحت مي شدم از اين زندگي لعنتي!

-ارغوان تو چته؟ چيزي شده؟ اين حرفا چيه كه مي زني؟

-مي خوام برم پيام... كاري نداري؟

-چرا كار دارم.... مي خوام برم دنبال تزئين باغ... تبليغ يه گروهو ديدم مي خوام كارا رو بسپرم به اونا... تو هم استراحت كن براي غروب ميام دنبالت.... مي خوام از خجالت اين روزاي سخت دربيام عزيزم.... مي برمت جايي كه مطمئنم حسابي خوشت مياد

-نمي تونم...غروب بايد جايي برم

-كجا؟

-هنوز هيچي نشده بايد بهت جواب پس بدم؟ با يكي قرار دارم...بايد برم...

-من اگه دليل اين لحنتو بفهمم خيلي خوب مي شه.... جوري حرف مي زني انگار من بازپُرستم! ما تا چند روز ديگه داريم ازدواج مي كنيم... فكر نمي كني اين حقو داشته باشم كه از رفت و آمدات و كسايي كه باهاشون معاشرت مي كني باخبر بشم؟

بغضي كه گلويم را مي فشرد با همين تلنگر شكست:« مگه من حق نداشتم از كاراي تو باخبر بشم؟»

پيام سكوت كرد. بعد از چند ثانيه گفت:«داري گريه مي كني؟ اين حرفا چه معني اي مي ده ارغوان؟ تو رو خدا ديوونم نكن... صريح و منطقي حرف بزن تا هم تو راحت شي هم من بفهمم موضوع چيه... مي خواي از كدوم كاراي من باخبر بشي؟»

هق هقم بلند شد:« نمي خوام! من ديگه هيچي نمي خوام! هيچ چيزي تو دنيا ارزش خواستن نداره!»

-آخه اين گريه چه دليل مي تونه داشته باشه عزيز دلم؟ خستگي اين قد بهت فشار آورده؟ به خدا پنج شنبه كه بياد و بره راحت مي شيم... اصلا مي ريم مسافرت تا حال و هوات عوض بشه.... يه ماه عسل زودتر از موعد...قبول؟

گريه صدايم را مقطع كرد:« مي شه... مي شه نامزدي رو عقب بندازيم؟»

-معلومه كه مي شه نفس من! گريه ت واسه اينه؟ گور باباي جشن و تداركاش! ميندازيمش هروقت كه تو بخواي... خوبه؟

-نه خوب نيست... حالم اصلا خوب نيست پيام....

-آخه چي حالتو بد كرده قربونت برم؟ جونمو به لبم رسوندي

سكوت كردم. من هنوز عاشقش بودم. اين خوبي ها و مهرباني هاي بيش از حد مرا از پا درمي آورد. بقيه چه طور همسران خيانت كارشان را مي بخشند؟ من هم مثل آن ها...آه! لعنت به مني كه دل كندن برايم سخت تر از جان كندن بود.

لحن پيام عصبي شد:« ديگه طاقتم داره طاق مي شه ها! قبل از اين كه صبرم تموم شه و بزنم رو مود جنون بگو چي شده؟»

-پشت تلفن نمي شه گفت... بايد رو در رو باهات حرف بزنم... تو بمون خونه... با آژانس ميام پيشت

-فكر كردي با اين حال و گريه و زاريت مي ذارم جايي بياي؟ حاضر شو خودم ميام دنبالت.... مي ريم جايي كه هم حالت بهتر بشه هم بتوني حرفايي كه مي خوايو بزني!

-نمي خوام رانندگي كني پيام! مي دونم عصبي هستي... اين دفه تصادف كني من زنده نمي مونم!

-اين چه حرفيه عزيز من؟ زبونتو گاز بگير! با آژانس ميام دنبالت... فقط ديگه گريه نكن ...باشه؟

بي آن كه پاسخ سوالش را بدهم گفتم:« منتظرتم...»

و تماس را قطع كردم.

پالتوي فوتر قرمز رنگم را با شال ساده ي مشكي پوشيدم. موبايلم را روشن كردم و توي جيبم گذاشتم.

مادر با تعجب صدايم كرد:« ارغوان! پيام براي چي اومده دنبالت؟»

-اومد؟ قرار بود بريم جايي!

-كجا؟ كيفتو با خودت نمي بري؟

-برمي گردم....

در حياط را كه باز كردم اخم هايم درهم رفت. سوار ماشينش شدم:« مگه نگفتي با آژانس مياي؟ هميشه اين قد راحت دروغ مي گي؟»

-دروغ كدومه؟ آژانس گفت بايد چند دقيقه منتظر باشين... منم طاقت نياوردم. خوب.... حالا كجا بريم كه حال و هواي عشق من بهتر شه؟ راستي بذار زخم دستتو ببينم 

اخم كرد:« حلقتو چرا ننداختي؟»

-مگه خودت هميشه حلقه ميندازي؟

-من ازت جواب خواستم نه سوال!

-منم سوال كردم...اصلا اين دو جلسه اي كه من انجمن نبودم حلقتو انداختي؟

-نه

-چرا؟ مگه تو نبودي كه اصرار داشتي بقيه بفهمن كه ما با هم ازدواج كرديم؟

-خواستم بندازم اما گفتم اگه اين كارو كنم همه مي خوان سوال بپرسن و تبريك بگن و تو نيستي... بعدشم شيريني مي خوان و از اين حرفا... گفتم بذارم روزي كه خواستيم با هم كارت دعوتا رو ببريم خبرو بدم كه تو هم همراه و شريك خنده ها و خوشيام باشي... بد كردم؟

توي دلم گفتم:« آره... تو به من خيلي بد كردي....»

دستم را به شالم گرفتم:« حوصله ي هواي بسته ي ماشينو ندارم... موافقي پياده روي كنيم؟»

تا پاركي كه نزديك خانه مان بود قدم زديم. اين كه پيام هيچ سوالي نمي پرسيد تا خودم شروع كنم خيلي خوب بود.

روي نيمكت يخ كرده اي كه آفتاب بي جان زمستان نتوانسته بود گرمابخش آن باشد نشستم:« من تا چه حد از زندگيت خبر دارم پيام؟»

-مي شه خواهش كنم مقدمه چيني نكني ؟ اينو كه پشت تلفنم فهميدم كه مي خواي يه چيزي از زندگيمو بفهمي... رك و پوست كنده بپرس منم تا جايي كه بتونم جواب مي دم...

-خوبه... پس يه راست مي رم سر اصل مطلب! مهيار يه چيزايي مي گه...

پيام عصبي شد:« چي مي گه؟ اصلا تو كي با مهيار حرف زدي؟ كجا؟ براي چي؟ من كه گفته بودم ازش خوشم نمياد...»

سعي كردم بغض صدايم را كه با لحن خشن پيام شدت گرفته بود پس بزنم: «اينا مهم نيست... حرفايي كه مهيار مي زنه راسته؟»

-از كجا مي تونم صداقت حرفي رو كه ازش اطلاعي ندارم تاييد كنم؟

دوباره گريه ام گرفت:« مي گه... مي گه يه فيلم داره... يه فيلم داره كه تو... واي پيام! شيدا توي بغل تو بود؟ بدون لباس؟ چي كار كردي تو؟»

رنگ از چهره ي پيام پريد. بالا و پايين رفتن سينه اش با نفس هاي كشداري كه مي كشيد مشهود بود:« بذار برات توضيح بدم....»

صدايم بالا رفت:« من ازت توضيح نمي خوام... فقط يه كلمه! يه كلمه بگو فيلمي كه مهيار ازش حرف مي زنه واقعيت داره؟»

پيام سكوت كرد. نگاهمان درهم قفل شد. پريشان حالي از چهره ي هردوي ما مي باريد. واژه اي كه با مكث از دهان او بيرون آمد براي ويران كردن زندگي ام كافي بود:« آره»

تمام تنم يخ بست.زير سنگيني آوار چشم هايي كه تنفس را برايم دشوار مي ساختند اسير شدم. شب زده از سياهي چشم هايش گفتم:« تموم شد...»

خيره پرسيد:«چي؟»

-همه چي... تموم شد! مي توني بري!

به سنگريزه ي پيش رويش ضربه زد:«چي داري مي گي؟»

نگاهم از ورطه ي چشمانش رخت بركشيد. ايستادم. عاري از هر احساسي مثل يك آدم برفي كه درحال ذوب شدن؛ با گرما جدال مي كند گفتم:« ديگه نمي خوام چيزي بشنوم... مي توني بري! برو! براي هميشه از زندگيم برو بيرون!»

جنون در چشم هايش شعله ور شد:« حالت خوبه ارغوان؟ برم؟ بدون تو ؟ كجا برم؟ اصلا مگه ممكنه؟ تو حتي اجازه نمي دي من حرف بزنم... از خودم دفاع كنم... حتي خدايي كه خودش شاهد همه چيز بوده قبل از برپايي جهنم دادگاه داره.... تو كجا قضاوتو ياد گرفتي كه از عدالت بي بهره اي؟»

-تو رو خدا دوباره آسمون و ريسمون نباف! من ازت هيچي نمي خوام... به درك كه منو با حرفاي قشنگت فريب دادي ! خواب شيريني بود... ولي تموم شد.... دروغاي عاشقانه و عاشقانه هاي دروغيت ديگه حالمو به هم مي زنه ! من مي بخشمت پيام! فقط دست از سرم بردار...

-كدوم گناه نكرده مو مي بخشي؟ به همين زودي حرفاي خواستگاري رو يادت رفت؟ نگفتم تركم نكن؟ هنوزم داري همه چيزو به شوخي مي گيري؟

دستم را مشت كردم:« مگه تو حرفاي منو يادت مونده؟ نگفتم صداقت و پاكدامني برام از هر چيز ديگه مهم تره؟ شكر خدا كه تو از هر دوش بي بهره اي !

-پاكدامني رو كه فقط خدا مي دونه و مي تونه قضاوت كنه... اما در مورد صداقت من بهت هيچ دروغي نگفتم... فقط يه سري چيزا رو برات توضيح ندادم... از همين واكنشت مي ترسيدم ارغوان!

-خوبه! حالا بشين و از پيش اومدن چيزي كه ازش وحشت داشتي لذت ببر! كتمان حقيقت شايد به زشتي دروغ نباشه اما فريبنده تره!

به او كه تمام زندگي ام بود پشت كردم . دويدم. صداي قدم هاي تندش را پشت سرم مي شنيدم. مچ دستم را گرفت و با حرص مرا به سمت خود كشيد.

حتي فريادش را هم دوست داشتم:« گفته بودم نمي ذارم هيچ كس تو رو از من بگيره! گفته بودم نمي ذارم كسي رويامو به كابوس مبدل كنه! من اون كسي كه اين بازي كثيفو به راه انداخته سالم نمي ذارم! موضوع اوني كه تو فكر مي كني نيست ارغوان! درسته كه همه ي شواهد و مدارك عليه منه اما به خدا من كاري نكردم.... مني كه پونزده سال تو حسرت بوسه ي تو سوختم چه طور مي تونم با كس ديگه اي كه هيچ علاقه اي بهش نداشتم رابطه داشته باشم؟ .... همه چيز از اون جلسه ي اول شروع شد... شيدا به بهونه ي مشكلي كه با مديدريت اون جا براش پيش اومده بود سر صحبتو باهام باز كرد.... بعد از اونم حس كردم كه مدام سعي داره خودشو بهم نزديك كنه.... تا اين كه يه بار سر بسته گفت كه بهم علاقه داره و ازم خواست كه باهاش ازدواج كنم... منم سعي كردم با حفظ احترام و شخصيتش بهش حالي كنم كه خودم كسي رو براي ازدواج مدّ نظر دارم... گذشت تا اين كه تو مدت نبودن تو يه شب زنگ زد و گفت كه حالش خيلي بده... كلي قرص خورده تا خودشو بكشه اما حالا پشيمون شده ... آدرس خونه شو داد و ازم خواست كمكش كنم... بهش گفتم چرا به اورژانس زنگ نزدي اما قطع كرد.و عق زدنا و لحن صداش اون قدر وحشتناك بود كه درستي حرفشو ثابت كنه.... زنگ زدم اورژانس و آدرسو دادم اما بازم دلم طاقت نگرفت... لعنت به من كه وجدانم آروم نشد كه به وظيفه ي انسان دوستانه م عمل كردم! خودمو رسوندم به خونه ش . آمبولانس هنوز نيومده بود. از ديوار رفتم بالا.... شيشه ي در وردودي رو شكستم و رفتم تو... اتاقا و سرويس بهداشتي طبقه ي پايين خالي بود. فكر كردم دروغ گفته ... خواستم برگردم كه صداي عق زدن از طبقه ي بالا اومد... توي حموم بود...درسته لباس تنش نبود اما اوضاع اون قدري وخيم بود كه فكر من سمت هيچ چيز بدي نره.... قبل از اين كه برم طرفش از حال رفت... آره بغلش كردم! من اون عوضي رو بغل كردم اما فقط براي حفظ جونش! دوربيناي لعنتي خونه ش مي تونن نيت منو نشون بدن؟ لباس تنش كردم و خودم رسوندمش بيمارستان.... بعد يه مدت پرستار اومد و گفت:« خدا رو شكر! شانس آوردين كه هم حال خانومتون خوبه هم بچه تون جون سالم به در برده!» زبون من از فرط تعجب بند اومده بود و اون به حساب خوش حالي ازم شيريني مي خواست! وقتي با بُهت رفتم بالا سر شيدا و ازش پرسيدم باباي بچه ش كجاست زد زير گريه.... بعدم واسم ماجرايي رو تعريف كرد كه از راست و دروغ بودنش هيچ اطلاعي ندارم... دوباره ازم خواست باهاش ازدواج كنم ... منم فقط تونستم اظهار تاسف كنم و بگم اگه كمك ديگه اي ازم خواست روم حساب كنه.... لعنت به من! اگه مي دونستم قراره به خاطر كاري كه تو اون لحظه تو انجام دادنش ترديد نداشتم زندگي مو از هم بپاشونه هيچ وقت سراغش نم رفتم و به همون زنگ زدن به اورژانس اكتفا مي كردم.»

صدايش گرفته بود. سكوت كه كرد حواس من پي دست گرمش رفت كه انگار آن را درست به اندازه ي در بر گرفتن دست ظريف من قالب گيري كرده بودند.

به خودش كه آمد دستم را به آرامي رها كرد. سرش را پايين انداخت.

براي اين كه خيال لمس دوباره اش را از سر خارج كنم پرسيدم:« پس چرا مهيار مي گه مي تونين آزمايش DNA بدين؟»

-مهيار غلط كرد! اگه مَرده بياد جايي كه من مي گم آزمايش بديم... حتما يه جايي رو آشنا داره كه مي تونن توي نتيجه ي آزمايش دست ببرن.... يا پول و پارتي و چه مي دونم! من حاضرم بريم صد تا آزمايشگاه معتبر تا همه شون درستي حرفي كه مي زنمو بهت ثابت كنن!

با همان نگاه معصومي كه مرا شيفته تر مي كرد و لحن دلنشيني كه بر تمام وجودم تسلط مي يافت ادامه داد:« تنهام نذار ارغوان! اگه همه ي دنيا بهم پشت كرد تو ازم رو بر نگردون! تنها كسي كه مي تونه باعث شكستم بشه تويي... غرورم فداي يه تار موت اما قلبمو نشكن! بابت اين اتفاقاي اخيرم با تمام وجود ازت معذرت...»

-من بهت افتخار مي كنم پيام! معذرت براي چي؟ تو كاري رو كردي كه درسته... اگه جون شيدا رو نجات نمي دادي مطمئن باش اولين كسي كه ازت گله مي كرد خود من بودم. كسي كه بايد معذرت خواهي كنه منم كه اشتباه در موردت قضاوت كردم. ولي بايد بگم ديگه بهت اعتماد ندارم!

پيام با تعجب و پرسش نگاهم كرد. لبخند زدم:« صحبت از اعتماد گذشته! من بهت «اعتقاد» دارم!»

-خوب بلدي با واژه ها بازي كني و دل منو بلرزوني نازنين بانو! مي گم تو گشنه ات نيست؟ من صبح ان قد استرستو داشتم كه صبحونه نخوردم... بريم يه جا اولين صبحونه ي مشتركمونو افتتاح كنيم؟

-منم خيلي گشنمه ...بريم!

-جون من دست و صورتتو شسته بودي دخترم؟ چشات اين قد پف كرده كه اولش نشناختمت! گفتم نكنه همزاد چيني ارغوانه؟!

-پيااااام!

-جونم! راستي نگفتي غروب قراره كجا بري؟

درحالي كه شانه به شانه ي پيام گام برمي داشتم دست هايم را در جيبم كردم:« تو هم بايد باهام بياي... قرار بود مهيار و شيدا مزخرفاتشونو برام توضيح بدن... ساعت هفت... كافه راديو»

آن روز بعد از خوردن صبحانه پيام مرا به خانه رساند و خودش پي كارهاي جشن رفت. حوالي شش و نيم بود كه به دنبالم آمد و با هم سر قرار مذكور رفتيم. ابتدا من وارد كافه شدم. مهيار با لبخند سر پا ايستاد:« مي دونستم كه مياي!»

لبخند بر لبش ماسيد و به پشت سرم نگاه كرد:« ولي نه با پيام!»

پيام هم سر ميز نشست:« به به! دوستان عزيز! چه محفل گرم و شاعرانه اي! قرار بود به اتفاق هم شعر ويراني زندگي منو بسرايين...نه؟!»

شيدا درحالي كه روبه روي پيام نشسته و در چشم هايش خيره مانده بود مات و مبهوت زمزمه كرد:« پيام!»

پيام هم نگاهش كرد:« اين پاداش كمكيه كه بهت كردم؟ مي خواستي در ازاي نجات دادن جونت جون منو بگيري شيدا؟! گفته بودم پاتو از زندگيم بيرون بكش... گفته بودم دفه ي ديگه فقط حرف نمي زنم! نگفتم؟ خداتو شكر كن كه چيزي كه ازش وحشت داشتم سرم نيومد وگرنه...»

شيدا به گريه افتاد:« من... من ...متاسفم! يه فرصت ديگه بهم بده!»

-منم برات متاسفم... كدوم فرصت؟ منو تا مرز نابودي كشوندي! چه طور تونستي از اون فيلم عليه من سوء استفاده كني؟ شرف و آبروي خودت به درك! وجدان هم نداري؟ هركي ندونه تو مي دوني اون شب لعنتي من براي چي اون جا بودم... متاسفم كه آدمايي مثل تو همه رو از خوب بودن پشيمون مي كنن! شك دارم كه لياقت اين زندگي دوباره رو داشته باشي اما لااقل سعي كن از اين فرصت براي جبران گذشته ت استفاده كني

مهيار دندان هايش را روي هم سابيد و رو به من گفت:« مگه بهت نگفتم به پيام چيزي نگو؟ قراره تو زندگي يه زن توسري خور بشي؟»

پيام مشتش را روي ميز كوبيد:« حرف دهنتو بفهم عوضي! موقع حرف زدنم به من نگاه كن! حقت بود اون شب كه تو آشپزخونه يه ربع به بهونه ي قرص دادن با زن من خلوت كردي همون بلايي كه دلم مي خواستو سرت درماوردم. حيف كه حرمت ميزبان بودنتو حفظ كردم...»

صداي هق هق هاي شيدا دلم را ريش مي كرد. بيشتر از همه دلم براي طفل بي گناهي مي سوخت كه در بطن ناپاك او رشد مي يافت.

اشك در چشمانم حلقه زد. اگر من به حرف هاي ميار گوش كرده بودم و به همين سادگي پيام را از ست مي دادم ديگر چه چيز از من باقي مي ماند؟

از جايم بلند شدم. غرورم نمي گذاشت جلوي آن ها گريه كنم. پيام هم برخاست و رو به مهيار گفت:« اميدوارم همين جا پاتو از زندگيم قطع كرده باشم ... آخر هفته نامزديمه ... دلم نمي خواد زندگي جديدمو با كينه شروع كنم... به حرمت و تقدسي كه براي عشقم قائلم مي بخشمت اما مطمئن باش اگه ارغوانمو ازم مي گرفتي بدون انتقام تاريخي و جانانه ازت نمي گذشتم....»

همراه پيام از كافه بيرون آمدم. نمي توانستم اشك هايم را مهار كنم. توي ماشين نشستيم. هرچه پيام بيشتر خواهش مي كرد كه گريه ام را قطع كنم هق هقم شدت مي گرفت.

با سكسكه گفتم:« منو ببخش پيام! هع! تو زياد از حد خوبي!»

پيام لبخند زد:« الهي قربون اشكاي زلالت بشم... تو براي من از خوبم خوب تري! تو منو ببخش كه هنوز هيچي نشده آرامش زندگي تو به هم زدم!»

دوباره اشك هاي گرمم روي صورتم جاري شدند.

پيام گفت:« مي دونستي تو از اونايي هستي كه با گريه خوشگلتر مي شن؟ مي خواي دوباره عاشقم كني؟ با اين كه اين جور وقتا از ديدن چهره ات سير نمي شم اما حاضرم زمين و زمانو به هم بريزم تا تو گريه نكني....»

كلافه از سر دردي كه دوباره به سراغم آمده بود سرم را روي داشبورد گذاشتم. پيام با شيطنت ادامه داد:« يعني هيچ راهي نداره كه من گريه تو بند بيارم؟»

متوجه لحن بازيگوشش نشدم تا اين كه دستش را روي شكمم گذاشت. نفس در سينه ام حبس شد. صداي جذاب پيام با خنده آميخته بود:« يعني خدا دكمه اي؛ چيزي جاسازي نكرده كه وقتي بزني اشكات قطع بشن؟!»

شروع به قلقلك دادنم كرد:« اينجا چي؟ ببين دقت كن! اينجا رو مي گم دقيقا! اينجا؟! هان؟!»

جيغ زدم و با خنده گفتم:« ولم كن! باشه ديگه گريه نمي كنم! تو رو خدا ولم كن پيام!»

پيام باز هم خنديد:«ديدي گفتم يه دكمه اي هست! با اين گريه و جيغ تو الانه كه پليس بيادو بگيرمون! بزن كه بريم!»به راه كه افتاديم پرسيد:« راستي تو بالاخره پيراهن جشنتو گرفتي؟»

-آره.

-چه رنگي؟

-سفيد

-چي ؟ سفيد؟ من تازه مي خواستم ازت بخوام واسه عروسي هم يه لباس رنگي بپوشي!

-چرا؟

-گفته بودم كه مي ترسم همه ش خواب و خيال باشه... وقتي لباس سفيد بپوشي بيشتر شبيه رويا مي شي!

با لحن تخس و شيطان گفتم:« چشمم روشن! رويا ديگه كيه؟ نكنه عشق اولته كه نمي خواي من تو رو ياد اون بندازم؟! اون شبم موقع خواستگاري گفتي تو آرزوي مني! اين روزاي خريدم راه به راه گفتي عسل و نفس و نازنين! اينا كين پيام؟ به خدا اگه چيزي باشه مي كشمت! به من فقط بگو ارغوان!»

پيام غش غش خنديد:« هنوز از من مطمئن نشدي؟ خودت خوب مي دوني كه عشق اول و آخرمي... پس اين قد سر به سرم نذار كوچولوي شيرينم!»

جيغ زدم:« پيااااااام! شيرين خانومو هم به ليست مقتولاي من اضافه كردي!»

روز زيباي عقدمان فرا رسيد.پيام مرا به آرايشگاه رساند. پيش از پياده شدنم گفت:« ارغوان لاك زدي نزديا! اصلا اگه اومدم ديدم لاك زده بودي با خودم نمي برمت!»

خنديدم:« عروس كه بدون لاك نمي شه! قول مي دم يه رنگي بزنم كه تو دوست داشته باشي...»

-من فقط رنگ ناخوناي خودتو دوست دارم عزيزم...

-تو هم يه وخ دسته گل خوشگلم يادت نره ها! همون جوري كه سفارش داده بودم!

-به روي چشم! نمي دوني چه مصيبتي كشيدم كه اون گل فروشي رو پيدا كردم تا گلاي رز ارغواني سفارش بدم!

-همچين مي گي انگار خودت قرار بود گلا رو رنگ كني! من عاشق رُزَم! رنگشم بايد مثل خودم باشه! اينم گفته باشم اگه دير بياي دنبالم به همون ميزان تو بله گفتن معطلت مي كنم!

-اگه زود بيام چي؟ قبل اين كه خطبه رو بخونن بله رو مي دي ما راحت شيم؟

خنديدم:« نه! تازه در اون صورت به موقع جواب مي دم!»

-آخه اين انصافه؟ اي خدا! بازم شكرت! بچه جون بيا برو بذار به كار و زندگيمون برسيم!

خندان خداحافظي كردم و وارد آرايشگاه شدم. شال و مانتويم را درآوردم. پيش از آن كه آرايشگر كارش را شروع كند گفتم:«مي شه قبلش وضو بگيرم؟»

با تعجب نگاهم كرد:«هرجور كه راحتي....»

نماز ظهر و عصرم را در آرايشگاه با آن لباس و آرايش، به سختي خواندم و از خدا براي همگان درخواست شادي و خوش بختي كردم.

از ديدن خودم در آينه سير نمي شدم. آن دختر با لباس سفيد پرنسسي كه دور يقه و كمرش ارغواني كار شده بود و يك رز ارغواني رنگ لابه لاي موهاي باز و بلندش به چشم مي خورد من بودم؟

چهره ام با آرايش مليح تر شده بود. عاشق طرح لاك ارغواني ام شدم.

پيام راس ساعت تعيين شده به دنبالم آمد و چهره ي متحير و در عين حال مشتاقش تمام وجودم را لبريز از حس ناب «خواسته شدن» كرد.

شنلم را كه پوشيدم دسته گل را به طرفم گرفت. خنديدم:«چيه؟ مات شدي رو من؟»

به خودش آمد و آب دهانش را قورت داد: «نگفتم لاك نزن؟»

-لاكش ارغوانيه! بعدشم تو جرات داري منو با خودت نبر! ببينم جشن نامزديت تنهايي بهت خوش مي گذره؟

لبخند يك طرفه اي زد و دوباره شروع به ايراد گرفتن كرد:«اين شنل چرا اين مدليه؟ كوتاهيش به كنار؛ همه ي ساعدت كه بيرونه! اصلا گُلو بده خودم ميارم تو دستاتو زير شنل بپوشون!

-تو اولين دامادي هستي كه مي خواي گلو از عروس پس بگيري! ولي كور خوندي آقا پيام! معامله كردي نمي توني بزني زيرش!

دست راستم را با گرفتن گل و دست چپم را با حلقه كردن به دور بازوي پيام پوشاندم.

باورم نمي شد باغ را به اين زيبايي آراسته باشند.

در جايگاه عروس و داماد نشستيم. از آينه با لذت به چهره ي پيام خيره شدم كه محو قرآن روي پاي من بود.

بعد از سه بار خواندن خطبه ي عقد و گرفتن زير لفظي و كمي شيطنت و اذيت پيام ، با يك واژه ي سه حرفي «بله» به او كه پاره اي از تنم بود پيوستم.

پيام انگشت پر از عسلش را در دهانم گذاشت. چنان گازي گرفتم كه چشم هايش پر از اشك شد. اما او عسل انگشت مرا آن چنان نرم مكيد كه دلم براي مهرباني اش سوخت. با شيطنت لبم را گاز گرفتم. پيام زمزمه كرد:« از خجالتت در ميام ارغوان خانوم!»

مي دانستم پيام جلوي جمع مرا نخواهد بوسيد اما باورم نمي شد كه حتي اجازه ي رقصيدن را هم به من ندهد.

معترضانه گفتم:« پيام! مثلا جشن نامزديمونه ها! من كه شنل تنمه!»

-شنل چه ربطي داره به رقص؟ اون براي پوشوندن بدنه... ناز و ادا و حركتتو كه نمي پوشونه! نمي بيني چه قد مرد نامحرم توي جمع هست؟

-نكنه خودت بلد نيستي برقصي و اينا بهونه است؟

-نه عزيزم! خيلي زود بهت نشون مي دم كي بلد نيست برقصه! تا تو باشي و ديگه رقصتو به رخم نكشي!

-تو هم كه فقط تهديد كن!

-تو هم يه كم اداي ترس درنياري كه دل مردت خوش بشه!

با لبخند مشغول تماشاي رقص دختران و پسران پيش رويم شدم.

پيام زمزمه وار گفت:« بريم يه جاي خاطره انگيز؟»

با تعجب نگاهش كردم. اگر منظورش به اتاق خوابش بود زنده اش نمي گذاشتم!

-چرا اين جوري نگاهم مي كني؟ ته باغو مي گم ديگه!

بي توجه به مهمان ها از جا بلند شديم و قدم زنان به انتهاي باغ رفتيم. به قدري از آتش عشق گرم بوديم كه ابدا سرماي زمستان را حس نمي كرديم. باد خنكي وزيد. پيام ايستاد و چشم هايش را بست. به آرامي دستانم را دور كمر پيام حلقه كردم و سرم را روي سينه اش گذاشتم. متوجه لرزه ي خفيف تنش شدم. سرش را در موهايم فرو كرد و بعد از نفسي عميق زمزمه كرد:« بگو كه دوسم داري!»

خنديدم:« اين درخواستو معمولا خانوما از آقايون دارن!»

بي آن كه از حس دربيايد گفت:« بگو كه خيال نيستي! بگو همه ي اينا واقعيت داره بهانه ي زندگي من!»

-خيال اسم ديگه ي رويا خانومه؟بهانه رو ديگه از كجا ميشناسي؟

پيام ناليد و سرم را از سينه اش جدا كرد: « اگه گذاشتي دو دقيقه رمانتيك بمونم! هي برو تو فاز كمدي! بهانه هم مگه اسم دختره؟»

-پس چي؟ خواهر زاده ي آقا رضا اسمش بهانه است... همون دختره كه لباس ياسي پوشيده بود...

-همون كه جلف مي رقصيد؟

-وا! كجاش جلف بود بنده خدا به اون نازي! اصلا تو به چه حقي به رقص دختر مردم نگاه كردي؟

-با دختر مردم چي كار دارم؟ خانوم خوشگل خودم كي برام مي رقصه؟

برايش پشت چشم نازك كردم:« اين يه بارو كوتاه اومدم ولي عمرا روز عروسيم بتوني جلوي رقصمو بگيري! اين همه هنر كه الكي نيست!»

دستش را پشت كمرم گذاشت و مرا وادار به راه رفتن كرد:« يعني تا اون موقع بايد صبر كنم؟ پس بايد عروسي رو هرچه زودتر بگيريم! البته توي تالار جداگونه! اِ... اين درخته رو يادته؟ من همه ي زندگي مو مديون اينم!»

كف دست هايش را روي درخت خميده گذاشت و روي آن نشست.

-پيام! لباست كثيف مي شه! نمي خواي كت و شلوار امروزتو يادگاري نگه داري؟

-اتفاقا اين گل و لاي و شيره ي درخت ارزش يادگاريمو بالا مي برن! هر دامادي اين شانسو نداره كه با عشقش روي درخت خاطره بسازه! تو هم بيا بشين پيشم عزيزم....

-اولا كه اين جا جاي يه نفر بيشتر نيست... دوما نمي خوام لباسم خراب بشه

-پس يه راه بيشتر نمي مونه!

-چه راهي؟

با شيطنت گفت:« هموني كه اين حرفا رو به هم بافتي تا بهش برسي!» دست هايش را باز كرد و با چشمك و حركت سر به آغوشش اشاره كرد.

لعنتي! هميشه حرف دلم را بي غلط مي خواند!

-واه واه واه! چه اعتماد به نفسي!

پيام با خنده مچ دستم را گرفت و مرا به طرف خودش كشيد:« نازتم مي خرم خوشگل بانو!»

و مرا كه تظاهر به روي گرداني مي كردم روي پاهاي خودش نشاند. صورتم را به طرف خودش برگرداند. لبخندم از ديدش پنهان نماند.

صورتش را نزديك آورد و لب هاي من آتش گرفت.

با شيطنت گفت: «حالا مي فهمم لبخند شيرين كه مي گن چه مزه ايه!»

دستانم را به دور گردنش حلقه كردم و مشغول بازي با موهاي پشت سرش شدم.

سرش را به شانه ام تكيه داد:« اين لحظه به تحمل همه ي سختياي ازل تا ابد مي ارزه»

آرام تر گفتم:« اگه اين سختيا نبود شايد هيچ وقت قدر و ارزش اين لحظه ها رو درك نمي كرديم... مي دونستي تو همون سيمرغ افسانه اي مني كه مدت ها به دنبالش مي گشتم؟ غافل از اين كه دارمش.... كافي بود درست نگاه كنم....»

نفس عميقش گردنم را قلقلك داد. از آغوشش بيرون آمدم و به چشم هايش خيره شدم.

نام پيام را چه نيكو بر او نهاده اند. او كه به زندگي ام معناي واقعي بخشيد و پيام آور عشق و زيبايي شد. و وجود خودش بزرگترين هديه اي ست كه سخاوت مندانه نثار زندگي ام كرد.

در آسمان چشم هاي او پرنده اي بودم كه بر فراز بلنداي قاف عشق به پرواز در آمده بود. ديگر هيچ چيز نمي خواستم....

پايان

پنج بامداد 10/12/1392

امضا:شميم ياس