عنوان کتاب:غروب را تماشا نکن(جلد دوم تقدير غيرمنتظره)

نويسنده: دختر ايران زمين

ساخته شده در وبسايت پاتوق رمان.

براي دريافت کتاب هاي بيشتر به سايت پاتوق رمان مراجعه فرماييد.

www.patogheroman.com

مقدمه: 

نامه اي عجيب تمام پيش بيني هاي سورنا را به هم مي زند ، طلاق غيابي از همسرش ، بدون دليل !

سورنا وقتي با ادوارد رو به رو مي شود ، تازه پي به علت طلاقش مي برد ....

خوشحال مي شوم مثل جلد اول پشتم باشيد .

لينک نقد: معرفي و نقد اين غروب را تماشا نکن

*** 

-متيو بس کن ، ديگه نمي خواهم بشنوم ....

متيو در حالي که کلافه دستي به موهاي مرتبش مي کشيد گفت : سورنا به خودت بيا ... بس کن... ادوارد ارزش تو را نداشت ... ببين چه بلايي سر خودت آوردي!

به صورت عصبي جيغ کشيدم : متــــيو برو بـــــيرون ....

در جواب من متيو بدتر فرياد زد: نمي روم .... تا وقتي که تو به خودت نيايي نفهمي که با اين اتفاق زندگي تو تباه نشده بيرون نمي روم .... ســــورنا ! ... ادوارد رفت ، ادوارد طلاقت داد ... ميفهمي ... اون پسره ي احمق

براق شدم و فرياد زدم : حق نداري به ادوارد توهين کني ... حق نداري ....

دمر روي تخت خوابيدم و از ته دل ضجه زدم، بين گريه هايم ادوارد را صدا مي زدم نياز داشتم ... به دلگرمي هاي ادوارد نياز داشتم ....اما نبود .... با بي رحمي تمام رفته بود ...

دستي با موهاي کوتاهم بازي ميکرد ، ناليدم : متيو دست از سر من بردار ... من .... مُردم ... من وقتي احضاريه ي طلاق غيابي ادوارد آمد .... مُردم...نابود شدم ...

-گريه نکن عزيزم .... برادر من بدي کرد ... اون لياقت تو را نداشت ...

با بهت چرخيدم و به چهره ي زيباي اميلي نگاه کردم ، اميلي با ديدن من ،گريه اش شدت گرفت و من را در آغوش کشيد و ادامه داد: ببخش سورنا ... به خدا جواب نامه هاي ما را هم نمي دهد ... پاپا به شهر رفته تا بفهمد دليل اين کار احمقانه ي ادوارد چي بوده .... شرمنده ام سورنا ... ادوارد خيلي بد کرد....

در حالي که به گريه ام ادامه مي دادم گفتم : ادوارد بدنيست ... من مطمئنم .... حتما براي ادوارد مشکلي پيش آمده .

اميلي با تعجب به من نگاه کرد، احتمالا يقين پيدا کرده بود که من ديوانه شدم ... در جوابش لبخندي زدم و گفتم : مطمئن هستم .

به چهار چوب در نگاهي انداختم، متيو به در تکيه داده بود و با غم به من نگاه مي کرد .

در جوابش لبخندي زدم و گفتم : متيو ،اميلي تنهام بذاريد ... اجازه بدهيد با خودم کنار بيام....

اميلي نگاهي به من انداخت و بدون حرف از اتاق خارج شد ، متيو هم مطيعانه در را بست . 

*** 

گاهي اوقات توي اوج خوشبختي زمين مي خوري و مي فهمي که دوباره بايد شروع کني ، شايد معني حقيقي زندگي همينه ، تلاش براي رسيدن به هدف .

از پنجره به باغ هاي گل رز خيره شدم ؛ از روزي که نامه ي طلاق به دستم رسيده بود ، مامان اجازه نداد که به خانه برگردم ... حالا من ... سورنا آيرز، زني در آستانه ي 18 سالگي و مطلقه اينجا ايستاده ام؛ در اتاقي سورنا آيرزي که بااين زن 18 ساله خيلي فرق داره ... پخته تر شده بود، ديگه خبري از شيطنت هاي بچه گانه اش نبود...بايد برمي گشتم من اين زندگي را به آساني به دست نياورده بودم که به راحتي از دست بدهم... در بسته اتاق را باز کردم ... چهره ي متعجب متيو و اميلي تاثيري، درتصميم من نداشت بدون توجه به متيو و اميلي از اتاق خارج شدم و به سمت پله ها قدم برداشتم، متيو نزديکم شد و پرسيد: سورنا ... کجا ميروي؟

بي حوصله جواب دادم: خونه ي خودم ...

جلوي من ايستاد و با تحکم گفت : تو هيچ جا نمي روي ... سورنا من ديگه نمي خواهم خواهرم جلوي چشم من بسوزه ..

با دست متيو را کنار زدم و گفتم: خودت خوب مي دوني اگر چيزي را بخواهم به دستش مي آورم..

صداي پدر اجازه نداد ما بيشتر به بحث کنيم : متيو ... خواهرت براي خودش مستقل هست.. خونه به نام سورنا است پس مشکلي براي رفتن خواهرتنيست ...

متيو اعتراض کرد : اما پدر .

اميلي بازوي متيو را گرفت و زيرلب گفت : آقاي آيرز اجازه بدهيد ...

پوزخندي به جمع زدم و از پله هاپايين رفتم ... با ديدن خدمتکار سفيدپوست آهي کشيدم ... برده ها همه آزاد شده بودند و ما بايد خدمتکار استخدام مي کرديم ... آهسته به سمت اسطبل رفتم با ديدن اسب ها آهي کشيدم ... در موقعيتي نبودم که بتوانم اسب سواري کنم ... عقب گرد کردم تا ازپدر بخواهم کالسکه را آماده کند،با ديدن متيو بيرون در اسطبل ابرويي بالا انداختم، بدون توجه به من گفت : الان نمي تواني اسب سواري کني ... اگر منتظر بماني اسب ها را به کالسکه مي بندم ... با هم مي رويم ...

به پله هاي ايوان خيره شدم جايي که ادوارد قول داده بود که سالم برمي گرده ...

متيو صدايم زد ، بدون توجه به پنبه هاي آماده براي درو به متيو نگاهکردم ، سرش را پايين انداخته بود : مي دانم علاقه اي به اين که داخل بيام نداري ... اما شب مي يايم پيشت ... نمي خواهم در خانه تنها بموني ... در جوابش باشه ي کوتاهيگفتم و به داخل خانه رفتم سعي کردم به نشيمن نگاه نکنم... نشيمن يادآور آرزو هاي برباد رفته ام بود؛ روزي که متيو از من خواست به خانه بروم تا نامه ي ادوارد را ببينمو من با فکر اينکه خبر برگشتن ادوارد را مي خواهند به من بدهند با عجله نشيمن راتميز کرده بودم و با کلي اميد و آرزو خانه را ترک کردم ....

از پله ها بالا رفتم ... ياد روزي که از پله ها افتادم زنده شد ،داخل اتاق رفتم جلوي در اتاق ايستادم ... روزي را به خاطر آوردم که ادوارد حلقه رادر انگشت هاي من انداخت ....صداي خنده ي من در اتاق طنين انداخت : ادوارد اذيت نکن .... بلند شو ... بايد بروي سر زمين ...

صداي داد و فرياد من : ادواردبفهم دوست دارم ... نمي خواهم بروي ... اگر بروي و برنگرديچي؟

صداي محزون ادوارد : برمي گردم گلم... سالم برمي گردم ... مثل همينالان که جلو ي تو ايستاده ام .... قول مي دهم .

وسط اتاق ايستادم و داد زدم : برنگشتي ... ديدي ... زدي زير قولت اما من سر قولت هستم ... منتظرت مي مانم ...ولييادت باشه ... برنگشتي ... ببين من اينجا تنهام ...

جلوي در کمد لباس هاي ادواردزانو زدم ، به لباس کارش دست کشيدم ، لباس را در آغوش کشيدم و براي چندمين بار دراين مدت ضجه زدم تو خيالم با ادوارد حرف زدم ، گله کردماما.

-سورنا .... دوست نداشتم ...هانا خيلي از تو زيباتره ... چي فکر کردي سورنا؟... من خيلي وقت که از تو دلزده شدم .

با خشم به سمتش حمله بردم اما صحنه اي که جلوي چشم هاي من رخ دادباعث شد خشکم بزند، ادوارد جلوي چشم من دخترک زيبايي رابوسيد.

از صداي جيغ خودم از خواب بلند شدم ... نفس نفس مي زدم... به اطراف نگاهکردم تازه متوجه موقعيتم شدم ... کنار کمد خوابم برده بود .. هوا گرگ و ميش بود ... با بدن درد از جايم بلند شدم ...خانه از هميشه ساکت تر بود ..به سمت آشپزخانه رفتمبا گشتن گنجه ها خوراکي براي خوردن پيدا نکردم به بشکه آب نگاهي کردم .. آه بلنديگفتم ، آب درون بشکه گنديده بود ... به سمت چاه پشت خانه رفتم ، سطل را داخل چاهانداختم و با فشار زياد به سمت بالا کشيدمش ... ليوان کنار چاه را برداشتم و داخلسطل فرو بردم .. آب خنک باعث شد کرختي تنم از بين برود ... به مزرعه خيره شدم ... پنبه ها آماده ي درو بودند... با پا به علف هاي هرز جلوي پام ضربه اي زدم و بلندگفتم: لعنتي .... رفتي ... اصلا به من فکر نکردي ..موقعي که من شکستم کجا بودي؟

از کنار چاه بلند شدم و به درخت سيب کنار چاه نگاهي کردم ... سيب هايقرمز رسيده بودند ... با فکر اينکه در گنجه ها چيزي نداريم چند تا سيب چيدم و بههمراه سطل آب به داخل خانه رفتم ... هوا تاريک شده بود ... با شنيدن صداي پايي ازآشپزخانه بيرون امدم... ادوارد همراه همان دخترک در خوابم وسط نشيمن ايستاده بود .. با ناباوري به سمتشان رفتم ... اما ...اما... محو شدند.. بلند زدم زير گريه و وسطنشيمن نشستم .

دستي زير کتفم را گرفت باترس به عقب نگاه کردم با ديدن متيو عضلات منقبض شده ام ، شل شدند و دوباره به گريهکردنم ادامه دادم.

متيو کنارم نشست و بدون حرف در آغوشم کشيد، خسته شدهبودم... از گريه کردن... از شکسته شدن ...

متيو بلندم کرد و روي کاناپه ايکه کنار در بود نشاندم، بدون حرف به سمت آشپزخانه رفت و ليواني آب آورد، کنارمنشست و گفت : تصميمت چيه ؟

با صداي گرفته اي گفتم: نمي دانم .

متيو جواب داد: نمي دانم معني ندارد ، توي زندگي شکست وجود داره ، همين شکستها است که انسان را مي سازه .

تنها نور ماه باعث شده مي شد کهتصوير محوي از صورت متيو ببينم ، بايد فکر مي کردم، بايد براي آينده ام تصميم ميگرفتم ، متيو بلند شد تا شمع ها را روشن کند و به من هم اجازه فکر کردن بدهد، تمام شمعدان ها را روي زمين گذاشت و شروع به روشن کردن شمع ها کرد .

- منتظرش ميمانم.

با اين حرف من متيو دست از روشن کردن شمع ها کشيد ؛جلوي پاي من نشست و گفت : همين؟!...نمي خواهي براي بدست آوردنش تلاش کني؟...اين جاماندن باعث نمي شود ادوارد برگردد ...

با شک پرسيدم: تو که تمام اينمدت مخالف ادامه زندگي من ، به اميد ادوارد بودي؟

متيو با خونسردي شانه بالاانداخت و گفت : شايد توي زندگي تو، من هم اشتباهي کرده بودم، هيچ وقت با ادواردرفتار خوبي نداشتم .. بي منطقي هايم... قضاوت هاي عجولانه ام... اما الان به ايننتيجه رسيدم که اگر کمي هم با عقلم تصميم مي گرفتم شايد به اينجا نميرسيديم....دوست دارم کمکت کنم ...هر انتخابي که تو کني منپشتتم.

- به شهر ميروم .... از ستاد مي پرسم که ادوارد الان دقيقا در چه حالي است... اول بايد بفهممکجاست بعد تصميم بگيرم..اگر ... اگر اين جنگ لعنتي تموم بشه .

متيو بلند شد و در حالي که به سمت اتاق خواب ها مي رفت، گفت : هر تصميمي بگيري من هستم اما بايد تمام جوانب کار را در نظربگيري.

دامن پيراهنم را جمع کردمو گفتم: آقاي محترم من فقط مي خواهم ، بدانم سرباز ادوارد جانسون الان کجاهستند؟

مرد بدون اينکه نگاهي به من بندازد گفت : خانم محترم اگر اسامي منتشر شده راخوانده باشيد متوجه وضعيت فرد مذکور مي شويد.

با صدايي ضعيف گفتم : نبود... در اسامي اعلامي نبود .

برخلاف دفعات قبل مرد نگاه کوتاهي به من انداخت و گفت:پس دو حالت بيشتر نداره ، يا زنده هستند و مشغول به جنگ يا مفقودالاثر…

بدون توجه به شلوغي جمعيت پرسيدم : اما همسر من سه هفته پيش کار حقوقي انجامداده ... فکر نکنم درا جبهه بتونند کار حقوقي انجامبدهند...

مرد با بهت نگاهي به من انداخت وگفت : وارد ساختمانبغلي شويد و سراغ افسر سافس را بگيريد.

وارد دفتر افسر سافس شدم با ترسبه سمت مرد تنومندي که پشت ميز نشسته بود قدم برداشتم ، مرد با صدايي بم گفت : بفرماييد؟

-دنبال سربازي به نام ادوارد جانسون هستم،راهنمايي کردند که به شما مراجعه کنم.

افسر در حالي که بين ورقه هايشدنبال چيزي مي گشت ، گفت: از زنده بودنش مطمئنهستيد؟

- بله...حدوداسه هفته پيش نامه اي با مضمون حقوقي براي من از طرف آقاي جانسون ارسال شده ... تاجايي که اطلاع دارم .... در جبهه وکيل نيستدرسته؟

سرش را بالا آورد، از ترس يک قدم به عقببرداشتم ، چشم هايش به شدت ترسناک بود رنگ خاصي داشت ، عسلي با رگ هاي سبز کهباعث مي شد هر کس در نگاه اول بترسد ... افسر پوزخندي زد و گفت : چه کار حقوقيخانم؟

آب دهنم را قورت دادم و با صدايي آهسته گفتم: طلاق!

افسر در يک حرکت آني از جاش بلند شد و با صداي بلندي گفت : چي؟

- طلاق !

تازه متوجه قد بلند و هيکل بزرگش شدم ، براي نگاه کردنبه صورتش مجبور بودم که سرم را بالا بگيرم ... به ميز تکيه داد و گفت : وقتي همسرسابقتون براي شما درخواست طلاق داده يعني در شهر هستند .

و يک چيز ديگه ، شما همسرقانوني آقاي جانسون هستيد؟ يعني منظورم اين استکه همسر قانونيشان بوديد؟.

- متوجه نمي شوم آقا .... منظورتان از همسرقانوني؟.

پوزخندي مسخره زد وگفت : احيانا شما معشوقه ي ايشاننبوديد؟ آخر خيلي بعيد است که يک سرباز به صورت غير حضوري همسرش را طلاق بده .

هيکل مردانه افسر باعث شده بود نتوانم افکارم را منظم کنم، بريده بريدهگفتم: اگر به دفتر سجل الاحوال مراجعه کنيد ...اسناد ازدواج ماحاضره.

- به من ربطينداره ... به شما گفتم وقتي کسي کارهاي حقوقي انجام مي دهد ... يک معني بيشتر نداره ... اين شخص در جبهه حضور نداره .

***

متيو: سورنا ..ادوارد آدمينبود که بدون دليل کاري انجام بدهد ... اما ... هرکاري مي کنم ... نمي توانم دليلبراي کارش پيدا کنم ...

سرم را بين دست هايم فشار دادم وگفتم: نمي دانم ... هيچينمي دانم... ادوارد در جبهه نيست... قبل از رفتنش مشکلي نداشتيم که بخواهد.

با بغض ادامه دادم: بخواهد طلاقم بدهد.

متيو: آيسون افسر ارتش بود،درسته؟

با تکان دادن سرم جواب مثبتدادم.

- خب چرا از آيسون کمکنمي گيري؟

- متيو حواست هست ؟... آيسون از شنيدن اين خبر خوشحال مي شود... نميخواهم غم هايم باعث شادي ديگران بشود .

متيو با دلجويي گفت: برگرد پيشافسره، همون افسري که مي گفتي ترسناکه، ببين آخرين بار وضعيت ادوارد کي گزارش دادهشده !

*** 

با اضطراب وارد اتاق افسر شدم ، باز هم مثل قبل سرش رابالا نياورد ...سلام کوتاهي کرد و مقابل ميزش ايستادم، به اتاق خيره شدم ،تنهااتاقي که مختص به يک نفر بود ، ديوار هاي کاهگلي که جا به جا ريخته شده بود و تنهازينتش ميز بزرگي پر از کاغذ هاي چاپي و روزنامه بود .

افسر زير لب جواب سلامم را داد وگفت: چند لحظه اجازه دهيد، خانم.

از فرصتاستفاده کردم و به افسر خيره شدم ، موهاي بالاي سرش ريخته بود و تنها اطراف سرشموهاي حنايي کوتاهي وحود داشت، پوست سرش در اثر آفتاب لکه هاي بزرگي داشت، سرش را بالا آورد و با ديدن من از سر بي حوصلگي نفس عميقي کشيد و گفت : خانم آيرزاگر اشتباه نکنم، يکبار براي شما توضيح دادم

با عجله بينحرفش پريدم وگفتم : بله...متوجه هستم... اما براي کار ديگه اي مزاحمشدم...

- بفرماييد.

- راستش .... اگر لطف کنيد آخرين وضعيت همسرم را براي من پيدا کنيد ، متشکر ميشوم.

مرد بين ورقه ها دنبال چيزي ميگشت، بعد از چند دقيقه گفت: گفتيد همسرتون چه موقعي نامه فرستاده؟ البته بايد بگويمهمسر سابقتون بانو...

تلخي کلامش اذيتم کرد اما جوابدادم: دو هفته پيش قربان.

شروع به جست و جو در دفتري کرد وگفت: پيدايش کردم... ادوارد جانسون فرزند مايکل جانسون درسته خانم؟

- بله...

- طبق آخرينگزارش ايشون از فراري هاي اردوگاه اسراي جنوبي ها هستند ، الان هم اطلاعاتي از ايشان در دسترس نيست؛ اما تا جايي که ميدانم اسرا آزاد شده را به همين شهر آوردند و بقيه راه با خود اسراست، تاريخ آزادشدن ايشون براي سه هفته پيش هست.

حرفهاي افسر خيلي سنگين بود ، ادوارد اسير شده ، آزاد شده اما به خانه برنگشته ، آخهچرا ؟ چه دليلي داشت که ادوارد حتي به روستا هم برنگشته ..شايد...شايد... شايدادوارد برگشته به خونه ي آقاي جانسون ..بايد برمي گشتم و به خانه ي آقاي جانسون ميرفتم ، ادوارد مکاني براي اسکان در شهرنداشت.

***

خانم جانسون با ديدن من لبخندمحزوني زد و در آغوشم کشيد ، حرفي براي گفتن نداشتم بدون مقدمه پرسيدم: مادر جان ،ادوارد اينجاست؟

خانم جانسون با تعجب به من نگاهکرد و گفت: اين چه حرفيه دخترم ؟مايکل رفته دنبالش اما پيداشنکرد، باور کن دخترم .. من خودم هم نمي دونم چه بلايي سر اين پسراومده ، نه جواب نامه هاي ما رو مي ده نه خبري از برادرشدارم.

روي راحتي ها نشستم و شربتي رو کهروي ميز بود رو بدون ذره اي مکث سر کشيدم و رو به خانم جانسون گفتم: من از ادواردخبر دارم ... در واقع فکر مي کردم پيش شما اومدهباشه، اسير شده بود اما حالا حدود سههفته است که آزاد!

خانمجانسون با شنيدن حرف هاي من ، خودش رو روي نزديک ترين راحتي انداخت و گفت: چي ؟اسير شده؟

بي خيال ادامه دادم: اسير شدهبوده ، الان آزاد شده .

عکس العملخانم جانسون شکم را برطرف کرد ، مطمئن بودم ادوارد اينجا نيست، در حالي که از جامبلند مي شدم خدمتکاري رو صدا زدم وگفتم: کتي، براي خانم گلاب بيار براي تمدد اعصابخوبه .

رو به خانم جانسون گفتم: من بايدبروم .... هنوز کلي جا مونده که به دنبال ادوارد بگردم .

بدون توجه به خانم جانسون ازساختمون خارج شدم ...هواي سرد زمستوني باعث شد کلاه شنلم رو جلوبکشم.

***

-پدر من مطمئن هستم يک احساسيدارم ، اينکه...اينکه ادوارد به خاطر غرورشبرنگشته.

بابا با کلافگي به من نگاه کرد وگفت:دخترم معلوم هست چه مي گويي؟اگر پيدايش کني چه مي خواهيبگويي؟لابد ازش خواستگاري مي کني؟دخترمادوارد طلاقت داده،بفهم ... ادوارد تو را پسزده!

با عجز ناليدم: نزده بابا... مجبور شده که پسم بزنه...خواهش مي کنم ، اجازه بدهيد بروم؛ من بايد با ادوارد بمانمشايد مشکلي هست که حتي حاضر نيست خودش را به ما نشانبدهد.

بابا نفس عميقي کشيد و گفت: نميدانم دخترم، عشقت ستودني است، اما راهي که مي خواهي بروي سخته، پر از مشکلات، پر ازفراز و نشيب ...مي تواني...مشکلات تو در اين راه ، مشکلاتي نيست که بتوانم کمکت کنم، تنها تو هستي و مشکلاتت...مي تواني؟

بدون ذرهاي مکث و ترديد جواب دادم:مي توانم...به من اعتماد کنيد..بدون کمک کسي از عهده ياين کار بر مي يايم.

*** 

بيمارستان جنگ زده ها را همگشته بودم اما خبري از ادوارد نبود، آفتاب در حال غروب کردن بود ...ادوارد همانندخورشيد بود در زندگي من ..گرما بخشيد ، روشن کرد ، اميد داد اما حالا زندگيم غروبکرده بود..اما من نمي گذاشتم ..من اجازه نمي دادم زندگي من تاريک بشود...خورشيدزندگي من هميشه بايد مي تابيد.

-سورنامطمئن هستي؟به تمام بيمارستان ها سر زدي؟

- مطمئنهستم ، ديگر هيچ بيمارستاني باقي نمانده.

اميلي بادودلي بين بحث من و متيو دخالت کرد وگفت: بعضي مواقع، خانواده هايي هستند که ازسربازان زخمي مراقبت مي کنند،ممکن هست کسي از ادوارد نگهداري ميکند.

به اميلي خيره شدم، اين دختر کمترين شباهتي به برادرش نداشت ، احساس کردم مضطرب است و چيزي را از من پنهان مي کند:اميلي مطمئني که ادوارد به خانه برنگشته؟

رنگ اميليبه وضوح پريد و گفت: طبق آخرين نامه اي که از بابا داشتم ..نه!

با شک به متيو نگاه کردم، متيو همبا بدبيني به اميلي خيره شد، بي مهابا گفتم: برمي گرديم خانه! 

اميلي با دستپاچگي گفت: نه...يعنيچرا مي خواهي برگرديم...ما هنوز همه جا را نگشتيم، بي تفاوت به حالت هاي مشکوکاميلي گفتم:همه جا را گشته ايم، من خسته شده ام، وقتبرگشتنه!

نزديک ايستگاه قطار، رو به اميليکردم و گفتم: تو به خونه برو ..من بايد به خونه خودم بروم..نياز به تنهاييدارم

اميلي بدون حرف سرش را به نشانه يموافقت تکان داد و با اضطراب دستانش را در هم تابداد.

متيو رو به من گفت: به خونه يخودمان ميايي ديگر؟

نگاهي به اميلي کردم که پاهايش راهم به صورت عصبي تکان مي داد و گفتم: نه! خونه يخودم...

***

باعجله در زدم ، کسي در را باز نکرد ، چند قدم عقب رفتم و به پنجره ها خيره شدم، پردهي يکي از اتاق هاي بالايي کنار رفت و يک دفعه بسته شد ، مصرانه به در کوفتم. خانمجانسون هراسان در را باز کرد ، بدون تمرکز سلامي کردم و گفتم: ادوارداينجاست؟

همراه با حرفم به داخل خانه سرککشيدم، بدون توجه به استرس خانم جانسون بدون اجازه وارد خانه شدم و سعي کردم همه جارا زير نظر بگيرم، با دستپاچگي مشهودي در را بست و گفت: نه..دخترم..هنوز خبري از ..

صدايفرياد آيسون اجازه نداد حرف خانم جانسون تمام شود، آيسون با عصباني سر کسي داد ميزد و مي گفت: چرا نمي فهميد ، تقصير من نبوده ! من با ادوارد در يک گردان نبودم... خودم هم نمي توانستم براي اسارتش کاري کنم.

خانمجانسون با عجز دستم را کشيد ، اما من بدون توجه به خانم جانسون دستم را از بين دستهايش بيرون کشيدم و دامن پيراهنم را جمع کردم و سعي کردم بدون سر و صدااز پله ها بالا روم..

خانمجانسون جلويم را گرفت و التماس گونه گفت: خواهش مي کنم سورنا ... بالا نرو... طاقتنداري...خواهش مي کنم..

بدونتوجه از کنارش رد شدم ، مثل آدم هايي بودم که متوجه اطراف نبودند،حتي نفهميدم خانم جانسون کجا رفت !

صدايمشاجره از اتاق ته راهرو مي آمد، اما احساس به من مي گفت که اول به اتاق ادواردبروم ، ياد باز شدن پرده ي اتاق ادوارد و بسته شدن ناگهاني آن افتادم ... با شک دراتاق را باز کردم ... فضاي نيمه تاريک اتاق ...

با ديدن متيو بالاي تخت ادوارد، نفس در سينه ام گره خورد ، متيو به محض ديدن من به سمتم آمد، زير چشمانش کبود بود، با بغض جلويم را گرفت و گفت: برو بيرون سورنا..

سعي کردم از پشت متيو به تخت نگاه کنم ، اما متيومانع شد و بلند تر گفت : بيرون برو.

سعيکرد بيرونم کند اما من مصرانه از حصار دستان متيو خارج شدم و با عجله خودم را بالايتخت رساندم ، اما متيو از پشت من را گرفت ، از گريه چشمان تار مي ديد، هيکل نحيفيکه به پهلو پشت به من دراز کشيده بود ، غيره ممکن بود که ادوارد باشد ، با اشک بهمتيو نگاه کرد ، قطره اشکي از چشمانش پايين ريخت و گفت : سورنا صحبت ميکنيم.

صدايم را بالا بردم وگفتم : صحبت مي کنيم؟ چرا اينجا کسي به من جواب نمي دهد ؟

عاجزانه ادوارد را صدا زدم : ادوارد ... ادوارد ... چرا نمي گذاري ببينمت ... ادوارد .. برگرد

متيوبازوهايم را گرفت وسعي کرد من را از تخت دور کند ، با گريه فرياد زدم : ادوارد ... لعنتي چرا جوابم را نمي دهي ؟... ادوارد با تو هستم ... بي غيرت ... حداقل بگذاربفهمم چرا طلاقم داده اي ...

دستي قويتر يکي از بازوهايم را گرفت و به سمت در کشيدتم ، با تمام وجودم داد زدم : ادوارد ... بگذار ببينمت... ادوارد....

دو نفريکه بازي من را محکم گرفته بودند ، توانسته بودند من را به در برسانند ، دستانم رابه در گرفتم تا نتوانند بيشتر از اين دورم کنند و ضجه زدم : خيلي بدي ... تو قولدادي برگردي... قول دادي سالم برگردي... ادوارد با توام ... چرا جوابم را نمي دهي ...چه قدر بي ارزش شده ام که جوابم را نمي دهي ... ادوارد

متيو با بغض گفت : سورنا بس کن... صحبت مي کنيم ...

در برابر چشمن تار من ، هيکلنحيفش لرزيد، يک لرزش محسوس ، لرزشي که به وضوح قابل ديدن بود ، لرزش تن ادوارد شديدشده بود ، صداي جيغ دخترانه اميلي که فرياد زد : ادوارد ...

دست هاي متيو که بازويم را ولکرد و به سمت ادوارد دويد ، اما در ازايش شخصي قوي من را از چهارچوب در جدا کرد ... به ديوار راهرو تکيه دادم و سر خوردم ، زمين نشستم ، در برابر چشمان تار من استاداز اتاقي بيرون آمد و به اتاق ادوارد رفت ، از جايم بلند شدم تا به اتاق بروم ،دستي محکم من را با ضرب از در دور کرد و به ديوار راهرو چسباند، دستانش را بر رويشانه هايم گذاشت و به سمت ديوار فشار داد، از درد چشمانم را بستم و ناليدم: ولمکن..

صداي آشنايش باعث شد با وحشتچشم باز کنم، همان چشم هاي عسلي با رگه هاي سبز ترسناک ، هيکل تنومندش و قفسه يسينه اش که با خشم بالا و پايين مي رفت .

دستانش را شل کرد ، روي زمين نشستم، صدايفرياد هاي استاد و بعد فرياد پر از درد ادوارد باعث شد با صداي بلندتر گريه کنم،افسر سافس جلوي من به حالت نيمه نشسته در آمد و گفت: ادعا ندارم که درکت مي کنم... اما خانم جوان خواهش مي کنم آرام باشيد .. وضعيت شوهر شما به صورتي نيست که بتواندبه زندگي ادامه بدهد... آقاي جانسون ،همسر شما، برادر دوست من بود ، من از وضعيتايشون به خوبي آگاهم اما متاسفم خانم ايشان نمي توانند ديگر با شما زندگي کنند، تاجايي که مي دانم ، تا جايي که مي دانم ايشان علاقه اي به ادامه ي زندگي به شماندارند..

با گريه و بريده بريدهگفتم: براي چي ... چرا نمي خواهد ببينمش؟... چرا کسي من را درک نمي کند... برادر منخبر داشت..چرا... آخر چرا... فرياد پر دردش را شنيديد...من بايد کمکش کنم ... اونبه کمک من نياز داره .

افسرسافس دست زير بازويم انداخت و گفت: اما ايشان خودشان مايل به ديدن شمانيستد.

خانم جانسون از پله بالا آمد باديدن من به سرعت قدم هايش افزود و روبه رويم ايستاد با غصه خودم را درآغوشش انداختم : چرا به من نگفتيد...شما حداقل به من مي گفتيد... مادرجان

در آغوش کشيد: آرام باش دخترم ... برايت توضيح مي دهم... آرامباش..

ناليدم : چي را برايم توضيح ميدهيد؟زندگيم از دست رفت رفت..ادوارد...

آرام گفت: آرام باش دخترم، ممکن است حالت بد بشود، عزيزم گريه نکن.

ذهن نيمه هوشيار و خسته ادوارد چند ساعت پيش را بياد آورد، ضجه هاي سوزناکسورنا، التماس هايش پشت در براي ديدن ادوارد...قطره اشکي از چشم هاي اين مرد زخميپايين ريخت...

غم هاتو بزار از کنارم برو ، سراسر غرور و غم وغربتم

يادآوريالتماس هاي سورنا ، قلب زخمي اين مرد را فشرد...

تلاش تو بي فايدس قبل تو ،زمونه به زانو درآوردتم

نميخواست، سورنا لياقت يک زندگي بهتر را داشت، ادوارد ديگر لياقت زندگي با سورنا رانداشت.

تو محتاج يک لحظه آرامشي ، ديگه خستگي هاتو هاشانکن

قطرهاشکي ديگر از چشمان بي رمق اين مرد زخمي و ضعيف سر خورد ، نمي خواست سورنا اين ضعفرا ببيند.

ميخوام عمر اين لحضه ها کم نشه ، برو اين غروب وتماشا نکن

نبايدبه سورنا نزديک مي شد، ممکن بود سورنا ناراحت شود ، اما اين زندگي براي سورنا عذابآور بود...

نميزارم از بودنم خسته شي ، بيا اين تو اين جادهپاشو برو

اداوردقصد داشت با آخرين توانش از سورنا حمايت کند، در واقع تواني براي اين مرد نماندهبود ..

اگه ريشه هام پيرو کهنه است ولي ، نميزارم از هم بپاشه تورو

نمي خواست اين تقدير غير منتظره ، سورنا را از پا بيندازد. 

نزار اين زمونه شکستت بده ، نميخوام که تسليم تقديرشي

ادواردبه سرنوشتي راضي شده بود ، تنها آرزويش خوشبختي سورنابود

منو مرگ من سرنوشت منه ، نميخوام که پاي دلم پيرشي

استاد بدون توجه به اشک هاي ادوارد دستمالي برداشت واشک هاي ادوارد را پاک کرد، ادوارد براي عادت کردن به اين وضعيت به زمان وقت داشت ،استاد پتو را روي تن نحيف ادوارد کشيد و با خود فکر کرد : تقدير غير منتظره اي براياين زوج رقم خورد.

انگارهنوز التماس هاي سورنا در خانه طنين مي انداخت ، اشک هايش ، ضجه هايش، گريه هاي بيپناهش !

***

ازپشت در صداي ضعيفش را مي شنيدم، با صداي خسته و آرام حرف مي زد ، با بغض به در تکيهدادم ، نفس عميقي کشيدم و در ذهنم خطاب به ادوارد گفتم: من دوباره تو را زنده ميکنم ، دوباره ادوارد قوي مي شوي من مطمئنم.

باناراحتي از پله ها پايين آمدم، خانم جانسون مثل همه ي اين چند روز با شربتي در دستنزديکم شد ، با بغض گفتم : چرا نمي خواهد ببينمش! من دق ميکنم.

دستم را گرفت و برروي نزديک ترين راحتي نشاندتم و گفت: خدا نکند ، عزيزم تحمل کن، بگذار وضعيت جسميشبهتر شود بعد با هم صحبت کنيد ، ادوارد هنوز دوستت دارد .

ناليدم : ندارد...ندارد..ندارد.

ادامه داد : نه دخترم .. هر روز سراغ تو را از من مي گيرد. باور کن دوستتدارد در بدترين شرايط روحي و جسمي هم که باشد تو را صدا ميزند.

سرم را در دستان فشردم و گفتم: پس چرا...چرا نمي خواهد کنارش باشم؟

صدايافسر سافس باعث شد با تعجب سرم را بالا بياورم ، ياد نداشتم که وقتي وارد خانه شدمافسر سافس در خانه باشد: خانم آيرز خواهشا اين بي تابي ها را تمام کنيد ، آقايجانسون در وضعيتي نيست که بخواهند به شما کمککنند.

با وجود اينکه بدنم کرخت بود،از جايم بلند شدم و در برابر چشمان حيرت زده ي خانم جانسون گفتم: فکر نمي کنم ، زندگي خصوصي من به غريبه اي ربط داشته باشد.

خانمجانسون با صداي آرامي نهيب زد : سورنا.

با پوزخند به من نگاه کرد و بدون توجه به بدن لرزان من روي يکي از راحتي هانشست و گفت: من دخالت نمي کنم، من به اينجا آمده ام چون همسر سابق شما يکي از افرادمعدودي بود که توانسته از اردوگاه فرار کند، ما به اطلاعات ايشان نياز داريم. مناينجا هستم تا به محض بهبود نسبي حال ايشان اطلاعات مورد نياز ستاد را تامين کنم،اما شما با اين رفتار هاي عاطفيتان تنها باعث بدتر شدن حال ايشان شده ايد ، به جراتمي گويم قبل از آمدن شما ، آقاي جانسون وضعيت بهتريداشتند.

بدون توجه به حرف هاي افسر سافس، از جايم بلند شدم و از اتاق خارج شدم ، خانم جانسون خودش را به من رساند و گفت: دخترم ، کجا مي روي؟

با خستگيگفتم: بايد به خانه بروم ، اگر بودن من باعث مي شود ادوارد بدتر شود ، مي روم ، امافکر نکنيد دست از سرش برداشتم ، فکر نکنيد از اين زندگي سير شدم ، نه... مي روم تاحالش بهتر شود ، مطمئن باشيد برمي گردم..

موقع حرفزدن صدايم را بالا بردم ، در يک تصميمي آني از پله ها بالا رفتم در راهرو طبقه يبالا رو به در اتاق ادوارد داد زدم: شنيدي؟... مي روم ... مثل اينکه بودن من برايتو عذاب هست... مي روم اما فکر نکن براي هميشه رفتم... من مثل تو نيستم که به قولموفا نکنم... تا آخر عمر به پاي تو مي نشينم... تو خودت نخواستي کنارت باشم .

با عجله از پله ها پايين رفتم وبدون توجه به خانم جانسون از خانه خارج شدم.

با گريهپا در برف هاي حياط گذاشتم، انقدر عجله داشتم که شنلم را در خانه جا گذاشتم ، دامنمرا تا مچ پام جمع کردم تا خيس نشوم، با گريه در برف ها قدم بر مي داشتم ، به گارينگاه کردم يک روز در پشت گاري ادوارد به من قول داده بود سالم برمي گردد، با دستبرف هاي روي نيمکت گاري را کنار زدم و سوار شدم ... لحظه ي آخر به پنجره ي پذيرايينگاه کردم ، افسر سافس پشت پنجره ايستاده بود و به من نگاه مي کرد با ديدن من سريبه نشانه تاسف نشان داد، با بغض رو از پنچره گرفتم و سر اسب را به سمت در خروجيهدايت کردم...

چرا ادوارد نمي خواست ببينمش؟در اين سه هفته من فقط موفق به شنيدن صدايش از پشت در شده بودم ، صداي خسته و ضعيفشکه حرفي براي گفتن نداشت و تنها گاهي ناله مي کرد ، ياد نداشتم که ادوارد هنگام دردناله کند ! چه بلايي بر سر ادوارد آمده بود که نميشناختمش؟

***

ازپشت کارگر به گاري نگاهي کردم که به مزرعه نزديک مي شد ، با نزديک تر شدن گاريمتوجه شدم متيو پشت اسب ها نشسته بودو اميلي هم کنارش، پوزخندي زدم و رو به کارگرگفتم : به من ربطي ندارد با همسرم صحبتکنيد.

کارگر با تحقير به من نگاه کردو گفت : همسرتان ؟ من کار دارم خانم نمي توانم بيشتر اينجا بايستم! 

نفس عميقي کشيدم و با دست گاري را نشان دادم و گفتم : آنجا هستند ، مي توانيد با ايشان صحبتکنيد...

به سمت عقب ، چرخيدم به دليل بياحتياطيم گوشه ي دامنم به يکي از سبد هاي پنبه گير کرد و محتويات سبد بر روي زمينريخت، بدون توجه دامنم را جمع کردم و به سمت خانه راه افتادم، اميلي از فاصله اينه چندان دور صدايم مي زد ، به راهم ادامه دادم، در حاليکه نفس نفس مي زد به من نزديک شد و گفت : سورنا؟ سورنا صبر کن ... بگذار من توضيحبدهم.

به راهم ادامه دادم ، جلويم را گرفت و در حالي که نفس نفس مي زد گفت : صبر کن... بگذار توضيح بدهم ... من تقصيرينداشتم.

نگاهم را از اميلي گرفتم و بهمزرعه نگاه کرد ، داد زد : سورنا ... به من نگاه کن! 

پرخاشگرانه نگاهش کردم و متقابلا داد زدم : اميلي بس کن...توخودت ديدي هر بار که به بيمارستان مي رفتم چه حالي مي شدم... توخودت ديدي هر بار با چه استرسي اسامي کشته شدگان را مي خواندم...تو مي ديدي من چهحالي دارم ... چرا به من نگفتي ؟

سرش را پايين انداخت و گفت : ادوارد نگذاشت .

بلند تر داد زدم : نگذاشت؟ادوارد وضعيت من را ديده بود؟ ادوارد نگذاشته بود؟ تو اينقدر مطيع برادرت هستي؟ مسخرهاست اميلي !

اميلي با ناباوري سرش را بالاآورد شايد هيچ وقت انتظار نداشت که من مشکلاتش را به يادش بياورم ، تمام تنم داغشده بود ، از عصبانيت تنم مي لرزيد و نمي توانستم کلمات را درست ادا کنم... يک قدم نزديکم شد و با بغض گفت : سورنا ... انقدر بي رحم نباش ... ببين داري ميلرزي ... خواهش مي کنم آرام تر ... حق با توه.. من اشتباه کردم اما تو هم به حرف منگوش بده.

ضعيف شده بودم ، خيلي ضعيف ،چرا به خودم دروغ مي گفتم؟ بريده بودم... از زندگي بريده بودم... فقط به عشق ادواردزندگي مي کردم ... به عشق روزي که بروم ديدنش ... به عشق روزي که با هم دوباره دراين خانه بخنديم.

بازوهايم را گرفت و تنلرزانم را به سمت خانه هدايت کرد ، صداي دويدن کسي را از پشت شنيدم ، حدس زدن اينکهچه کسي بود آسان بود ، متيو نفس زنان خودش را به ما رساند در حالي که بازويم را ازدستان اميلي بيرون مي کشيد گفت : چه اتفاقي افتاده؟

نگاه خشمگين متيو به اميلي از نگاهم دور نماند ،متيو در را باز کرد و من را به سمت نزديک ترين راحتي هدايت کرد آمرانه رو به اميليکرد وگفت : يک شربت بيار.

اميليبدون حرف به سمت آشپزخانه رفت .

متيوکنارم نشست و گفت : سورنا آرام باش ... چه حرفي بين تو و اميلي زده شد؟ اميلي حرفيزده؟

بدون توجه به حرف متيو پرسيدم : دستمزد کارگرها ؟

نفس عميقي کشيد مي دانستدر اين جور مواقع تا به جوابم نرسم ، جواب سوال هايش را نمي دهم : بهش گفته بودي منهمسرت بودم؟ فکر مي کرد تنهايي مي تواند مقدار بيشتري پول بگيرد! 

سرم را تکان دادم و گفتم: نمي خواستم فکر کند منمطلقه هستم .

با لجاجت پرسيد: بين تو واميلي چه اتفاقي افتاده ؟

همانلحظه اميلي با ليواني شربت وارد اتاق شد با دستپاچگي گفت: من حرفي نزدم آقاي آيرزباور کنيد ... من فقط خواستم معذرت خواهيکنم...

متيو نگاهي غضبناک به اميلي کردو بدون توجه به حرف هايش ليوان را از دستش گرفت و گفت : فکر کنم موقعش شده کهسورنا هم از مشکل ادوارد با خبر بشود...

متيوليوان را به دستم داد ورو به اميلي گفت : بنشين .

کنجکاوانه به متيو نگاه کردم، متيو با خونسردي گفت: سورنا ... ادوارد اصرار داشت که در جريان نذارمت اما بهتر تو هم در جريان باشي... خودت هم مي داني ادوارد اسير بوده، زخمي شده بود ، در اسراتگاه تجهيزاتيبراي درمانش نبوده، در واقع وضعيت نامناسبو وضعيت تغذيه آنجا باعث شده ضعيفبشود.. استاد هم اميدي به اينکه ادوارد بتواند مثل قبل بشود ندارد ... ازلحاظي اتفاقاتي که در اردوگاه افتاده باعث شده ادوارد وضعيت روحي خوبي نداشته باشد ..رابرت هم در اسارتگاه مرده ...ليوان شربت دست نخورده در دستانم بهزمين افتادم ، دست هايم مي لرزيد تمام تنم يخ کرده بود با صدايي که مي لرزيد گفتم: رابرت؟ .. رابرت .. مرده !

اميلي بهسمتم آمد و بدن لرزانم را در آغوش کشيد و گفت: سورنا... خواهش مي کنم... به خودتبيا... داري خودت را از پا مي اندازي! 

گريه ميکردم ، همچون کودک گم شده اي خودم را در آغوش اميلي انداختم و اشک ريختم ، به يادروزهايي بودنم با رابرت افتادم، اميلي حرفي نمي زد و تنها موهايم را نوازش ميکرد...

متيو کنارم نشست و دست سردم رادر دست گرفت و با صدايي آرام گفت: ببين دختر خوب ... تو ضعيفي .. روحيه اي شکنندهداري... قبول کن سورنا... گريه نکن گلم.. سورنا اگر گريه کني ديگر ادامه نميدهم...

خودم را از آغوش اميلي بيرونکشيدم و با بغض پرسيدم: ويليام؟

متيو نفسعميقي کشيد و گفت: خبري ندارم...

به يادروزهاي خندانم با رابرت افتادم ، زانوهايم را در شکمم جمع کردم، خبر مرگ رابرت شوکبدي بود اما هنوز عشق در قلبم سرکشي مي کرد ، شايد تنها شانس من براي فهميدن رازدوري ادوارد الان بود ، سعي کردم افکارم را منسجم کنم و با بغض گفتم: اين ها هيچارتباطي با دوري ادوارد ندارد...

متيو نفسعميقي کشيد وکلافه گفت: سورنا... خواهش مي کنم... بس کن... ادوارد نمي تواند با توزندگي کند... لازم نيست از جزئيات با خبر شوي ...

نفس عميقي کشيدم تا بغضم را فرودهم و گفتم : نزديک ترين شخص به ادوارد من هستم... چه چيزي را از من قايم ميکنيد؟

متيو جلوي پايم زانو زد و گفت: مي گويم تا دوباره زنده بشوي... دوباره مثل قبل شوي ... ادوارد از لحاظ روحي درموقعيت خوبي نيست ، در واقع افسرده شده ، جز موارد واجب حرف نمي زند ، نسبت به همهچيز بي تفاوت است ... در خواب کابوس مي بيند ...سورنا ، ادوارد ديگر يک آدم عادينيست... بعضي مواقع زمان و مکان را گم مي کند ، به زماني مي رود که هنوز با همازدواج نکرده بوديد يا گاهي فکر مي کند هنوز در جبههاست...

حرف هاي متيو را نمي شنيدم ، يکجمله در سرم جولان مي داد، نسبت به همه چيز بي تفاوت است، عصبي خنديدم و بين حرفهاي متيو پريدم وگفتم: نسبت به همه چيز بي تفاوت است؟ متيو دروغ نگو... من لرزش تنشرا ديدم... ادوارد نسبت به من بي تفاوت نيست ! ادوارد وقت من آمدم بي تفاوتنبود...

سرش را پايين انداخت وگفت: حق با توه، بي تفاوت نيست ، سورنا ، ادوارد با ديدن تو زجر مي کشد، تو ادوارد راياد گذشته هاش مي اندازي، ياد زماني که قوي بود ، سالم بود ، آن روز ها براي ادواردعذاب آور است... 

-شايد من توانستم کمکش کنم... باور کن... به من هم يک فرصت بدهيد ... من مي توانم ثابت کنم، نيروي عشق ما در حدي قوي است که ادوارد با گذشته اشبرگردد.

زير لب گفت: بر نميگردد...بر نمي گردد...

دست مشت شده بر روي سينه ام را گرفت و گفت: باشه... ولي الان نه، بايدصبر کني ، دو هفته ي ديگر در خانه ي آقاي لارگر مهماني نيست در واقع من آمده بودمتا تو را براي اين مهماني دعوت کنم، اميلي هم براي معذرت خواهي امده بود ،اگر وضعيتروحي ادوارد به صورتي بود که بتواند در مهماني شرکت کند ، به تو خبر مي دهم ، آنجاهمديگر را ببينيد... انجا با ادوارد صحبت کن... نمي خواهم در مکان آشنا با هم صحبتکنيد نه خانه ي ما نه خانه ي آقاي جانسون ، نه اينجا با آمدن با اينجا ممکن استزنده شدن خاطرات گذشته براي هر دو شما عذاب آور باشد ...با هم حرف بزنيد شايد باديدن ادوارد نظرت عوض شد ... بگذار همان موقع .. قبولداري؟

باعجز ناليدم : متيو تو چيزي را از من پنهان مي کني !

بدون نگاه کردن به من رو به اميلي کرد وگفت: منبه خانه مي روم ، با من مي ياييد؟

قبل ازجواب دادن اميلي من گفتم: نمي خواهم اميلي را اذيت کنم... اميلي، عزيزم تو به خانهبرو..متيو جوابم را ندادي؟

درحالي که به سمت در خروجي مي رفت گفت: خودت در مهماني مي بيني! ما رفتيم ،خدانگهدار.

منتظر به اميلي نگاه کردم تاشايد بتوانم جوابم را از اميلي بگيرم، رويش را از من بگرداند و بدون حرف پشتسر متيو از خانه شد.

پاهايم را بيشتر در خودم جمعکردم و به خورده شيشه هاي خيس از شربت روي زمين نگاه کردم ، سرم را به عقب بردم وسعي کردم دليلي اين پنهان کاري ها را درک کنم، سنگيني نامحسوسي در قلبم احساس ميکردم ، کم کم به اين سنگيني عادت کرده بودم ، از روزي که ادوارد اجازه نداد که بهخانه ي آقاي جانسون بروم ، اين سنگيني همدم و همراه منبود...

***

دستي به دامن زرشکي ام کشيدم وبراي بار آخر به موهاي تيره ام که بالاي سرم جمع کرده بودم، نگاه کردم، در آينه بهتصوير زن رو به رو يم خيره شدم ، زني 18 ساله که اثري از دلبري در آن به وضوح قابلمشاهده بود ، هيچ وقت نمي خواستم دلبري کنم، اما الان... شايد فکر احمقانه اي بوداما اگر دلبري من مي توانست عشق از دست رفته ام را نجات دهد ، دلبرترين شخص ميشدم... بايد دوباره احساسات ادوارد را به آتش مي کشيدم ، شايد اين شعله مي توانستعشق سرد شده ي ادوارد را دوباره گرم کند، براي بار آخر به پيراهن نگاه کردم و خاطرهاي در ذهنم شکل گرفت.

((ادوارد: سورنا اين لباس را ببين ، با اين لباس از هميشهزيباتر مي شوي...

در حالي که دست به پيراهن زرشکيمي کشيدم با اشتياق سربلند کردم و گفتم: عاليه ، براي مهماني فردا شب مي توانمبپوشمش...

ادوارد در حالي که پيراهن را ازدست من بيرون مي کشيد گفت: نه ! نمي خواهم در جمع بدرخشي، مخصوصا جمع فردا آدم هايسالمي نيستند، حق نداري براي فردابپوشيش..))

نفس عميق کشيدم و از اتاق خارجشدم ، سوار بر کالسکه متيو شدم و به همراه برادرم به سمت ميعادگاهي رفتم که قرار بودراز اين سرد شدن عشق ناگهاني را براي من افشاکند...

صداي خفه ي ويالون ها در حياطپيچيده بود ، نفس عميقي کشيدم و دامنم را تا قوزک پايم بالا آوردم و پايم را روياولين پله گذاشتم ، متيو دستم را گرفت و زير لب زمزمه کرد : سورنا ، مطمئن هستي؟هنوز هم وقت هست مي تواني برگرديم.

با خشمزير لب غريدم: بر نمي گردم ...

خدمتکاربا ديدن کارت دعوت در دستان متيو ، بعد از تعظيم کوتاهي در را باز کرد، نور زيادسالن باعث شد براي چند لحظه چشمانم را ريز کنم، خودم را براي رويارويي با هر صحنهاي آماده کرده بودم، در سالن چشم دواندم ، هيچ يک از خانواده ي جانسون ها اينجانبودند، زير لب غريدم: متيو..دروغ گفتي ؟ ادوارد که اينجانيست!

نفس عميقي کشيد و گفت بروو لباست را عوض کن و برگرد ، من دروغ نگفتم...

به سمت اتاق تعويض لباس ها رفتم وپالتوي مشکيم را از تن بيرون آوردم و گوشه اي آويزان کردم و با عجله به سمت سالناصلي رفتم ، متيو بيرون اتاق منتظر من ايستاده بود قطرات درشت عرق بر روي صورتشخودنمايي مي کرد با نگراني پرسيدم : متيو گرمت شده؟ تبداري؟

با حواس پرتي در حالي کهبه سالن نگاه مي کرد گفت: نه! خوبم...

قدم بهقدم متيو وارد سالن شدم، جمعي از دختران جوان در حال رقص با همسرانشان بودند، لبخندتلخي به خاطرات گذشته ام زدم، مخصوصا دير به مجلس آمده بوديم، يکي از خدمتکار هاآماده بودن شام را اعلام کرد ، بخشي از مهمانان سالن را ترک کردند ، به محض خاليشدن نسبي سالن ، توانستم اميلي را پيدا کنم ، با چشم دنبال ادوارد مي گشتم که.... ضربان قلبم بالا رفت ، هر آن احتمال مي دادم قبلم سينه ام بشکافد و بيرون جهد، نفسدر سينه ام حبس شد و تنها توانستم از بين لب هاي سرد و دندان هاي قفل شده ام يکچيزي بگويم : ادوارد.

متيو بازويم را محکم گرفت تا مانع بر زمين افتادنم شود و درست رو به رو يمايستاد ، با آخرين توان باقي مانده در جسمم سعي کردم متيو را کنار بزنم، امکاننداشت ... اين مرد نمي توانست ادوارد باشد.

متيودستانم را گرفت و جلويم ايستاد و با صداي آرامي گفت: ديدي؟... نمي خواست تو بفهمي ... نمي خواست تو ضعفش را ببيني... نمي خواستم خرد شدن خواهرم را ببينم... بيابرويم سورنا... بيا به ادوارد حق بده... من هم جاي ادوارد بودم همين کار را مي کردم ...

تمام تنم يخ کرده بود ، دهانمرا چند بار باز و بسته کردم تا توانستم صدا يم را از حصار گلويم بيرون آورم،ناليدم:ا..دددوارد؟... اين صندلي چه معني ميدهد؟

متيو با ترس گفت: سورنا...خوبي؟تمام تنت يخ کرده ... حرف بزن دختر.. چرا لکنت گرفتهاي؟

در دل به متيو ناسزا فرستادم،من داشتم حرف مي زدم چه اهميتي داشت که من با لکنت حرف زدم ، مهم جواب منبود...خيره به متيو نگاه کردم ، توان بيشتر حرف زدن را نداشتم، متيو کلافه گفت: درست ديدي... صندلي چرخ دار..

قطرهاشکي از چشمانم پايين ريخت ، از پشت متيو به ادوارد نگاه کردم ، کت و شلوار مشکيپوشيده بود ، صورتش لاغر و رنگ پريده بود ، به زور مي توانست هم وزن من باشد ، هيچخبري از عشق از دست رفته ام در چشمانش نمي ديدم ، با بي تفاوتي به من خيره شده بود، دستانش بر روي دسته ي صندلي چرخ دار مشت شده خودنمايي مي کرد ، تمام مدت به مننگاه مي کرد و تمام حرکاتم را زير نظرداشت...

متيو تکانم داد و تهديد وارگفت: گريه نکن سورنا.... بعدا صحبت مي کنيم... گريه نکن خواهرگلم..

بي توجه به حرف متيو ، در چشمانش ذل زدم، گريه نکنم؟ عشق زندگي من بر روي ويلچر ضعيف و رنجور نشسته بود ، منگريه نمي کردم؟

متيو محکم تر تکانم داد ومجبورم کرد که به چشمان متيو نگاه کنم اما هنوز هم سنگيني نگاه ادوارد را روي خودمحس مي کردم ، متيو با عصبانيت تهديد کرد: فقط کافي يک قطره اشک ديگر بريزي، همين جا، جلوي همه ي مردم بابت هر قطره اشکي که از چشم هايت پايين مي ياد من قطره اشک ها رامي بوسم، خوبه؟

با سردرگمي به متيو نگاه کردم ،لبخند زد اما من سردم بود ، تمام تنم سرد بود ، مي خواستم عشق ادوارد را شعلهور کنم اما حالا خودم در سرمايي کشنده مي لرزيدم ، بي امان صورتم را مي بوسيد، چند نفري که اطراف ما بودند با بهت به متيو نگاه مي کردند که هر قطره اشک من رامي بوسيد ، بي توجه به متيو به ادوارد خيره شدم ، بدون هيچ عکس العملي به ماخيره شده بود ، اين مرد سرد که مثل مجسمه ي يخي روبه رويم نشسته بود ، همسر مننبود!

زير لب چيزي گفت و اميلي با اشک صندلي چرخدار را تکان داد و از ديدرسمن دور کرد ، خودم را از آغوش متيو بيرون کشيدم ، دستم را گرفت وگفت:سورنا...ديدي ... بس کن... اذيتش نکن...

با عجزناليدم: ادوارد خواهش مي کنم... بگذار حرف بزنم...شايد توانستم راضيشکنم..

متيو سرش را پايين انداخت ،شايد توانايي ديدن اشک هايم را نداشت : برو..

دستم رااز بين دست هاي داغش بيرون کشيدم و به سمتي رفتم که بار آخر اميلي را ديدهبودم... بدون توجه به جمعيت به بقيه تنه مي زدم و در جستجويي مردي ضعيف و شکسته برروي صندلي چرخدار مي گشتم ..

با ديدنزني با لباسي به رنگ همان لباسي که اميلي پوشيده بود ، محکم به مردي جلوي رويم تنهزدم ، مايع خيسي که روي سينه ي پيراهنم ريخت باعث شد بايستم ، ناباورانه به پيراهنمنگاه کردم اما سريع دوباره به سمتي که به خيالم اميلي را ديده بودم نگاه کردم ،صداي عصباني پسري جوان باعث شد با نارضايتي چشم از اميلي متوهم بگيرم: خانم حواستانهست؟

عصباني به پسر نگاه کردم ، چشمهاي قهوه اي پر رنگ و موهاي لخت سياه ،به نظر مي آمد هم سن ادوارد باشد ، شايد اگردر موقعيت ديگري بود از اينکه شباهت خاصي به من داشت جا مي خوردم اما الان ... باحواس پرتي گفتم : معذرت مي خواهم. بي توجه به حرف هاي پسرک از کنارش رد شدم و باکنجکاوي به اطرافم خيره شدم ، در اوج نااميدي با ديدن اميلي که ظرف غذايي به دستداشت و از يکي از اتاق ها خارج مي شد ، با عجله به سمتش رفتم ، اميلي متوجه من نشدو از اتاق بيرون آمد ، ايستادم تا از اتاق خارج شود... نفس عميقي کشيدم ودستگيره ي در را به سمت پايين کشيدم ، نفسم در سينه گره خورده بود ، حسي در قلبم بهمن اطمينان مي داد که ادوارد در اين اتاقهست...

در را بدون صدايي باز کردم و بهادوارد که پشت به من رو به پنجره بر روي صندلي چرخدار نشسته بود ، نگاه کردم .. شونه هايش مي لرزيد... با بغض به در تکيه دادم... ادوارد بدون توجه به من رو بهفضاي عريان شده از پنجره نگاه مي کرد و با صدايي خسته و گرفته حرف مي زد: ديدي؟... ديدي هنوز دوستم داره ؟ خدايــــــا چرا؟ هنوز عاشقم .. ديديش ؟ ديدي چهقدر شکسته شده بود؟ ديدي با ديدن من اشک ريخت ... فقط سورناست که من را هنوز دوستداره... نمي خواهم .. دوست داشتنش را نمي خواهم... نمي خواهم عذاب ببينه... خدا... کمکش کن...

تن خسته ام را از چهارچوب درجدا کردم و با قدم هايي آرام به سمتش رفتم ... پشتش ايستادم.. دستانم را بالا آوردمو روي چشم هايش گذاشتم ، ادوارد با سر در گمي پرسيد: کي اينجاست؟اميلي؟

با گريه جواب دادم: کي مي تواندباشد؟ هماني که دوست داره.. هماني که عاشقته... 

دست هاي سرد ادوارد بر روي دست هاي سرد من نشست ،ادوارد دستانم را از روي چشم هايش پايين کشيد و روي لب هايش گذاشت ، با بغض گفت: چرا اومدي؟ مي خواستي چي را ببيني؟ مي خواستي شکستم را ببيني؟

از پشت صندلي خودمرا کنار کشيدم و دقيقا جلوي پاهايش زانو زدم و با بغض ناليدم: ادوارد؟ مي فهمي ؟عشقم را نمي بيني؟ بي انصاف من چي کار کرده بودم که فکر مي کردي تنهات مي گذارم؟چرا عشقم را درک نکردي؟

ادوارددستانم رو گرفت و گفت: برو... سورنا... بذار اين رشته ي بين من و تو از بينبرود!

سرم را روي پاهايش گذاشتم ،پاهايي که مي دانستم نمي توانند وجودم را حس کنند، حرفي نزدم و تنها دستانم را دور پاهايش پيچيدم و زار زدم.. گريه کردم... ادوارد با مکث دستش را روي سرم گذاشت وگيره ي موهايم را باز کرد ... موهاي نه چندان بلندم روي شونه ام ريخت ... دست درموهايم کرد و با بغض گفت: سورنا؟ گريه نکن... من رفتم که تو گريه نکني ... اما الان...

سرم را بلند کردم و گفتم: برگرد ...خودم کمکت مي کنم... مي شوم پاهايت ... بگذار من قول مي دهم کاري مي کنم که مثل اولين روزي بشوي که ديده بودمت.. خوبه؟ قول ميدهم...

بدون توجه به حرف هاي من، اشک هايم را پاک کرد و دستش را نوازش گونه روي گونه ام کشيدم ناخودآگاه چشمانم رابستم و سرم را به دستش تکيه دادم ، ادوارد زمزمه کرد: قسم خورده بودم...برو ..قسم خورده بودم اگر برگشتم ديگه به تو فکر نکنم... فراموشت کنم... سخت تر نکن براي من... برو گلم... فقط بدون من هميشه دوست داشتم ...هميشه عاشقت ميمانم..

چشمانم را باز کردم و گفتم: نميخواهم... اين عشق را نمي خواهم ... من عشقي را مي خواهم که کنارم باشه..

ادوارد دستش را مشت کرد با صدايي که به وضوح سعي در بلند نکردنش داشت گفت: سورنا! نمي توانم ! من تمام شدم... من مردم... تو فکر کردي فقط مشکلم پاهايم هست؟ نه! نيست... من نمي توانم با توزندگي کنم... من نمي توانم پشتيبانت باشم ... سورنا ، مي فهمي عصبي هستم؛ نمي خواهم کنارت باشم تا زجر بکشي از بودن من!

انگشت اشاره ام را روي لب هايش گذاشتم و گفتم: يادت مياد در کليسا در پيشگاه خدا چه گفتم : (( در ناخوشي وتندرسي ارجش خواهي نهاد و باچشم پوشي از ديگران تا وقتي که زنده اي خود را وقف او خواهي کرد؟))

يادته هر دو چه فرمول مقدسي را تکرار کرديم؟ در غم وشادي،تنگدستي و فراواني، ناخوشي و تندرستي دوستت خواهم داشت و غمخوارت خواهمبودتا قتي مرگ ما را از همجدا کند.

يادته ؟ من و تو هر دو با هم پيمان بستيم، اين پيمان تا زماني بين من و تو پا برچاست که مرگ ما را از هم جداکند...

مي فهمي ؟ مرگ! پس هنوز اين پيمان بين من و تو برقراره! نمي خواهم همسرم در خانه ي يک نفر ديگه استراحت کند... فقط و فقط خانه ي من جاي همسرم هست...

ادوارد پوزخندي زد و گفت: سورنا به خودت بيا! اين پيمان فسخ شده ! مي داني چرا چون منطلاقت دادم! همسر تو جايش در آن خانه است اما من... نه... همسرت نيستم...

ادوارد با حرفش ضربه ي آخر را به من زد ، ضربه اي نا جوان مردانه ؛ ضربه از پشت که روح و جسمم را زخمي کرد ... با درد چشمانم را بستم ، لبخندي زدم وگفتم: خيلي خوبي ادوارد ... خيلي ماهر ... بلدي ... خوب بلدي از خودت بروني ...! طلاقم دادي ... افتخارمي کني نه؟..خيلي افتخارداره يک زن منتظر شوهرش را بعد از يک سال انتظار طلاق داد.. بي دليل ... بي منطق... 

ادوارد بين حرفم پريد و داد زد : بي دليل؟ بي منطق؟سورنا اين صندلي را ببين ! اين پاهايي که حسش نمي کنم ببين ! اين ها منطق نيست؟ اينها دليل نيست؟

داد زدم: نه ! نيست! با دست روي سينه ام کوبيدم و گفتم: مي داني چي دليله؟ اين قلبي که به خاطر تو مي زنه! ميداني چي منطق؟ دستي در موهاي سرم که تارهاي سفيدي نامحسوسي را در خود جاي داده بودکشيدم و گفتم: اين موهاي سفيد شده در هيجده سالگي منطقِ ! مي فهمي؟

ادوارد با بهت به موهايم نگاه کرد ، ديگر نميتوانستم، تمام تنم مي لرزيد کنار ديوار سر خوردم و زمين نشستم...

خيسي پارچه ي لباسم اذيتم ميکرد ، با بغض ناليدم : منطق اين هست که هزاران هزار حرف بي ربط از ديگران شنيدم فقط به خاطر اين که دنبال همسري مي گشتم که طلاقم داده بود.. دليل اين بود که افسر سافس با بي رحمي به من بگويد از خانه ي خانواده ي شوهرم بروم ... چون... چون مزاحمم..ميبيني ؟ اينجوري ازمن جدا شدي تا من را اذيت نکني؟ ..

سرم را روي زانوهايم گذاشتم و اشک ريختم.. خسته شده بودم..حرکت کردن صندلي را حس کردم اما حتي سرم را بالا نياوردم .. خسته بودم... زخم روحم خونريزي کرده بود... زخم روحم مثل جذام جسمم را ضعيف کرده بود...

دستي شونه هايم را لمس کرد ،سرم را بالا آوردم ، ادوارد با چشم هايي متورم و سرخ به من لبخند زد ، سرم را پايين انداختم و گفتم: چيزي مي خواهي بگويي؟ بردي ! قانعم کردي .. انقدر زخمي که به روحم زدي عميقي هست که ديگر هيچ وقت نتوانم خودم را بسازم... به هدفت رسيد دل سردم کردي..

ادوارد با مهرباني صدا زد : سورنا؟ ببخشيد ... باور کن نمي خواهم.. نمي خواهم اذيتت کنم.. اما قبول کن...

با پرخاشگري گفتم: نمي کنم! 

ادوارد نفس عميقي کشيد اما هنوز همان لبخند محزونش روي لبش خودنمايي مي کرد : خسته اي نه؟ اشتباه کردم.. نمي خواستم از بودنم خسته شوي ... اما مثل اينکه با نبودنم خسته ترت کردم..

با بهت سرم را بالا آوردم ، دليل اين تغيير موضع هاي ناگهاني را متوجه نمي شدم، نگاه خيره ي من را ديد ، سرش را پايين انداخت و با صدايي آرام گفت: سورنا...خواهش مي کنم برو...من ديگر نمي تونم با تو زندگي کنم.. اميدوارم در تمام مراحل زندگيت موفق باشي گلم... هر موقعي کمکي خواستي که يک مرد فلج مي توانست کمکت کند ، من مي توانم کمکت کنم... ديدار ما به قيامت.

بدون توجه به من دستهايش را روي چرخ هاي صندلي گذاشت و صندلي را چرخاند و به سمت در اتاق رفت .

ذهنم شروع به فعاليت کرد، ادوارد خواهان زندگي با من بود ، اما ، وجدانش ، احساس مسئوليتش نسبت به من اجازه نمي داد،دستم را روي زمين گذاشتم و بلند شدم ، خودم بايد به اين زندگي سامان مي بخشيدم، ادوارد پشت در صبرکرده بود ، ديدم که دستش را بالا آورد تا دستگيره در را بگيرد، اما نتوانست ، دستش نمي رسيد ، با عصبانيت دستش را روي پايش ول کرد ... بدون حرف سمتش رفتم ، دسته هاي صندلي را گرفتم و به سمت خودم کشيدم ، با چشم هايي که از تعجب گرد شده بود نگاهم کردم ، خم شدم و صورتم را با فاصله ي کمي از ادوارد آوردم ، لب هايم رابا زبان تر کردم و گفتم: قبول .. مي روم... اما ادوارد خودت خواستي !

دسته هاي صندلي را رها کردم و به سمت در رفتم ، لحظه ي آخر دستانم را محکم زير چشمم کشيدم و دستگيره ي در را به سمت پايين کشيدم ، ازقصد در را باز گذاشتم تا ادوارد هم بتواند از اتاق خارج شود..

از اتاق خارج شدم ، متيو با ديدن من به سمتم آمد، نفس عميقي کشيدم و گفتم : برويم؟

با شک نگاهي به من انداخت و بي خيال گفت: برويم ...

چين دامن سرمه ايم را مرتب کردم و رو به افسر سافس گفتم : دلم مي خواهد همه چيز را براي من توضيح بدهيد ، در مورد اسراتگاه ، وضعيت اسرا و همچنين نحوه ي فرار همسرم ..

افسر سافس با خونسردي نگاهي به من انداخت و روي صندلي رو به روي من نشست ، فنجان قهوه را به لب هايش نزديک کرد و پرسيد: خانم آيرز مطمئن هستيد که مي خواهيد تمام حقايق را بشنويد؟

با ترديد جواب دادم : بله ..

افسر سافس مقداري از قهوه اش را مزه کرد و گفت: چرا قهوه تان را نمي خوريد؟

بي حوصله جواب دادم: من براي قهوه خوردن به اينجا نيامدم..

لبخند محوي زد و به چشم هايم خيره شد :خب در واقع همسر شما جز اسراي اردوگاه ليبي بودند ، عده اي از اسرا تصميم به فرار مي گيرند ، در واقع طرح نقشه ي فرار را سرهنگ فردريک بارلتسون به عهده گرفته بودند. طرح فرار شامل کندن تونل با استفاده از چاقو ها ي جيبي اسرا بود. بار اول طرح شکست خورد ، طونل حفر شده به زمين سنگي رسيد، بار دوم هم همين طور به دليل اينکه تونل به فاضلاب رسيد و آب تونل را پر کرد، بار سوم تونل دقيقا وسط خيابان کنار اردوگاه به زمين رسيد ، جالب است دقيقا جلوي سرباز هاي جنوبي اسرا از زير زمين خودشان را به بالا کشيدند و فرار کردند ، در واقع سربازان جنوبي از تعجب ديدن صحنه ي فرار اسرا هيچ کاري نکردند. متاسفانه سرهنگ بارلتسون نتوانست فرار کند. از بين صد و نه نفري که قصد فرار داشتندپنجاه و هشت نفر دستگير و دو نفر غرق شدند و تنها چهل و نه نفر توانستند موفقيت آميز فرار کنند. وضعيت اسراتگاه را نمي توانم برايتان شرح دهم خانم آيرز ، فقط بدانيد وضعيت اسراتگاه شامل تحقير، شکنجه، گشنگي ، سرماي کشنده و گرماي طاقت فرسا. تا جايي که مي دانم دوست همسر شما در اثر وضعيت بد اردوگاه جان سپردند. در مورد وضعيت سلامتي همسر شما هم خانم ، من پزشک نيستم اما تا جايي که مي دانم يکي از هم قطاران همسر شما به همسر شما براي فرار کردن از اردوگاه کمک کردند . و فلج بودن همسر شما به همان دوران اسير بودن مربوط هست خانم...

دستانم يخ کرده بود ، سعي کردم اين تغيير حالت ناگهانيم باعث نشود که اين مرد عجيب و عبوس دست از تعريف کردن از وضعيت ادوارد بکشد.

حرفش را قطع کرد و به سمت من آمد ، با تعجب به حرکات اين مرد نگاه مي کردم، با خونسردي خم شد و ليوان قهوه ي سرد شده را از بين دستانم بيرون کشيد و گفت: با وضعيتي که شما داريد مي ترسيدم ليوان را بيندازيد... خانم آيرز اطلاعات ديگري در مورد همسر شما ندارم . مي خواهيد برادرتان را خبر کنم؟ به نظر مي رسد وضعيت جسمي خوبي نداريد!

گيج به افسر نگاه کردم ، اين مرد چگونه مي توانست به قدري خونسرد باشد که از خودش کوچکترين عکس العلي نشان ندهد؟

اتاق را ترک کرد ، به اتاق خالي نگاه کردم ، مي دانستم متيو نمي توانست به زودي به اينجا بيايد ، متيو حداقل چهارساعت با من فاصله داشت . بدون اطلاع دادن به بقيه به شهر آمده بودم ... چشم هايم را بستم و دستانم را با استرس در هم گره زدم.يک کلمه در ذهنم نقش بست ؛ ادوارد !

سرم را به پشتي مبل تکيه دادم ، بند بند وجودم آرامش را طلب مي کرد. آرامشي که از وجودم رخت بسته بود..

ادوارد با من لجبازي نکرده بود ! نه ! ادوارد تنها نمي خواست من شکستنش را ببينم...

در اتاق باز شد، با کرختي چشم هايم را باز کردم ، افسر سافس با ليواني به من نزديک شد ، چشمانم را کامل باز کردم و وضعيتم را به همان حالت رسمي قبليم برگرداندم.

بدون حرف ليوان را به دستم داد، ليوان را به لب هايم نزديک کردم ، شير داغ!

شير را با اعماق وجودم بلعيدم... تمام حرکات من را زير نظر داشت . ليوان را به دستش دادم و زير لب تشکري کردم ، بعد از چند دقيقه در اتاق با شتاب باز شد ، بي حوصله به در اتاق نگاه کردم. آيسون !

حتي توانايي بلند شدن نداشتم، اطلاعاتي که از افسر سافس شنيده بودم به قدري برايم سنگين بود که حتي اجازه نمي داد از جايم حرکت کنم.

آيسون جلوي پايم زانو زد و دستان سردم را در دستان گرمش گرفت ، اين مرد ، مردي که پانزده سالگي من را هدر داده بود ، اينجا چه مي خواست؟ مي خواست به آتش کشيده شدن زندگيم را ببيند؟ 

آيسون با نگراني پرسيد: سورنا؟ چرا حرف نمي زني؟ چه اتفاقي افتاده؟

جوابش را ندادم و به چشم هاي سبزش خيره شدم ، اين همه نگراني براي من؟ براي سورنايي که آيسون قسم خورده بود زندگيش را به آتش بکشيد !

آيسون رو به افسر سافس کرد و گفت: متشکرم که خبرم کرديد.

بدون حرف دستم را گرفت و کمک کرد بلند شوم، توانايي ايستادن بر روي پاهايم را نداشتم . آيسون زير گوشم گفت: نمي خواهم نگران باشي ، من انقدر پست نيستم که هنگامي که ضعيفي به تو حمله کنم و زندگيت را به آتش بکشم. يادت نرود همسر تو برادر من هم هست . هر چه قدر کينه به دل دارم اما يادت نرود هيچ وقت خواهان از بين رفتن برادرم نبودم.

آيسون کمکم کرد که سوار کالسکه شوم، به طرز عجيب از اين مرد مي ترسيدم . ديدن اين مرد باعث مي شد دوران سختي را به ياد آوردم .

با صداي آرامي گفت: کمي جا به جا شو . مي خواهم بنشينم.

حالم بهتر شده بود ، درسته که در شوک حرف هاي افسر بودم اما هنوز ، مي توانستم از باور هايم دفاع کنم با صدايي که سعي کردم نلرزد گفتم: نمي خواهم. خودم مي توانم بروم. ممنون و خدا نگهدار .

بدون توجه به آيسون رو به کالسکران گفتم: حرکت کنيد آقا.

با تعجب به من نگاه کرد ، اما من بدون توجه اي به آيسون رويم را برگرداندم... 

***

خانم جانسون کنارم نشست و دستم را در دستانش گرفت ، لبخند محزوني زد و گفت: سورنا.. مي دانم ما هم اشتباه کرديم بايد خيلي زودتر از اينها تو را در جريان مي گذاشتم ، اما باور کن تاب ديدن ناراحتيت را هيچ کس نداشت !

با خجالت لبخندي زدم و گفتم: گذشت مادر جان.

نگاهي به پله ها کرد و رو به من گفت : مي خواستم موضوعي را با تو در ميان بگذارم.

با نگراني به اين زن ريز نقش خيره شدم ، نگاه من را ديد ، با صدايي آرام گفت: دخترم... مي خواستم بگويم که خودت مختاري که براي زندگي با ادوارد انتخاب کني ، همه ي ما انتخاب را به عهده ي خودت گذاشتيم. دخترم ، وضعيت ادوارد وضعيتي نيست که بتواند با تو زندگي کند گلم. بهتر است که تو هم به فکر آينده اي روشن براي خودت باشي ... هنوز جواني و براي زندگي فرصت داري...

با اعتراض گفتم: خانم جانسون؟ من چه کار کردم که همه فکر مي کنند نمي توانم به ادوارد کمک کنم، مادر جان من در پيشگاه خدا قسم خوردم که در تمامي مراحل زندگي همراه ادوارد هستم ، درسته که ادوارد اين عهد را فسخ کرد اما از طرف من فسخ نشده ..

- من چند بار گفتم ، ادوارد نياز به آرامش دارد؟

با بهت سر چرخاندم و به استاد خيره شدم که مثل هميشه با آرامش از پله ها پايين مي آمد. به سمت استاد رفتم در چند قدميش ايستادم ، با مهرباني لبخندي زد و آرام گفت : براي ديدن من آمده بودي؟ 

سرم را پايين انداختم و گفتم : بله .

در حالي که رو به خانم جانسون مي کرد گفت: خانم جانسون حرفي براي گفتن ندارم. مثل هميشه ، خواهش مي کنم سکوت را در اين خانه برقرار کنيد ، نگذاريد هيچ خاطره اي برايش زنده شود. بقيه ي صحبت ها را با اميلي کردم .

استاد با سر به من علامت داد که به سمت اتاق پذيرايي برويم.

موهايم را از جلوي صورتم کنار زدم و پرسيدم: استاد ، در مورد ادوارد ... در واقع من براي بودن با ادوارد نياز به دانستن مطالب دقيقي در مورد ادوارد دارم.

سرش را به علامت تصديق تکان داد وگفت: تصميمت را گرفتي؟

سرم را به علامت مثبت تکان دادم و منتظر به استاد نگاه کردم ، نفس عميقي کشيد و در حالي که به قالي هاي روي زمين خيره شده بود ، گفت: نمي خواهم چيزي را از تو پنهان کنم... من خودم مخالف پنهان داشتن قضيه از تو بودم. سورنا ادوارد در اثر يک شوک عصبي فلج شده ، از کمر به پايين را نمي تواند حس کند. در واقع وقتي بدن درد زيادي را تحمل مي کند.. لازم نيست از لحاظ علمي بداني دخترم.. ادوارد وضعيت روحي خوبي هم ندارد ... جان دادن رابرت در آغوش ادوارد ضربه ي سختي بود. به جرئت مي توانم بگويم به محض خوابيدن کابوس مي بيند.صحنه هايي که در اسراتگاه ديده براي روحش زيادي سنگين بوده.

سرم را بين دستانم فشردم و پرسيدم: در واقع هيچ اميدي به بهبودش نيست ، درسته؟

استاد سرش را به علامت تائيد تکان داد و ادامه داد : شايد با گذشت زمان ، وضعيت روحيش بهبود پيدا کند اما پاهايش متاسفم... تا به امروز علم پزشکي براي درمان فلج درماني پيدا نکرده ..

خودم را براي شنيدن حرف هايي بيشتر از حرف هاي استاد اماده کرده بودم ، نگاهش کردم: استاد ، مي خواهم کمکم کنيد . اگر بخواهم ادوارد را به خانه ببرم ، نياز به وسايلي دارم ، در واقع اگر بتوانيد وسايل و لوازم مورد نياز براي ادوارد را به من بگوييد ، شايد بتوانم بدون اينکه به ادوارد فشار بيايد ، ادوارد را به خانه منتقل کنم.

با تعجب به من نگاه کرد ، سرم را پايين انداختم و گفتم: خودم را براي شنيدن حرف هاي بدتري آماده کرده بودم. کمک مي کنيد؟

*** 

ادوارد با عصبانيت دستانش را روي چرخ حرکت داد و سعي کرد خودش را از متيو دور کند، متيو نفس عميقي کشيد ، دستش را روي دسته ي صندلي گذاشت ، سعي کرد صندليش را از حصار دستان متيو بيرون بکشد. اما قدرت دستان اين مرد مريض کجا و قدرت دستان مردانه متيو کجا؟

متيو چشمانش را بست و با صدايي لرزان گفت: ادوارد ، اجازه بده که توضيح بدهم.

دست از تلاش کشيد و سرش را در بين دستانش فشرد و گفت: چي را مي خواهي توضيح بدهي ؟ مگر من نگفته بودم که ديگر نمي خواهم ببينمش؟ اگر در اين خانه اضافي هستم چرا به زبان نمي آوريد؟ فقط کافيست مطمئن شوم که مزاحمم از اينجا مي روم. 

متيو دستش را روي پاهاي ناتوان اين مرد خسته گذاشت و گفت: ادوارد... فرصت بده، به خودت به سورنا فرصت بده.من برادر سورنا هستم مطمئن باش اگر ذره اي ، تنها ذره اي باور داشتم که براي سورنا مزاحم هستي ، من نمي گذاشتم که تو با سورنا بروي ... اما الان ... الان سورنا با عشق جلو آمده، بگذار کمکت کند.

سرش را به طرف در چرخاند با ديدن سورنا با لبخندي تلخي که بر لب داشت ، تعجب کرد ، اين دختر مثل يک مرد قوي بود!

سورنا که نگاه ادوارد را ديد، باراني ادوارد را بالا گرفت و با لحني که سعي مي کرد شاد باشد گفت: آمده ام به خانه برگردانمت!

بدون حرف به صندلي نزديک شد ، به متيو نگاه کرد و گفت : مي شود تنهايمان بگذاري؟

به محض بيرون رفتن متيو ، سورنا لبخندي زد و گفت: برويم؟

با بي تفاوتي به سورنا خيره شد، بي تفاوت؟ نه... شايد ظاهرش بي تفاوت به نظر مي رسيد، اما در اعماق قلبي که به تازگي سنگ شده بود احساساتي خود را نشان مي داد، دلگرم شده بود ، عشق سورنا سعي در آب کردن قلب سنگي ادوارد داشت.

***

متيو در حالي که کمک ادوارد مي کرد تا بر روي صندلي چرخدارش بنشيند، رو به ادوارد گفت: اگر بداني اين خانه چه قدر تغيير کرده است .

نگاهي پرسشگر به من انداخت، با شيطنت شانه اي بالا انداختم و گفتم: خودت خواهي ديد.

متيو جلوتر از من حرکت کرد تا در خانه را باز کند، دسته هاي صندلي چرخدار ادوارد را گرفتم و به سمت خانه حرکت کردم. سرش را پايين انداخته بود. با آرامش از سطح شيبداري که کنار پله ها درست شده بود بالا آمدم.

قبل از ورود به خانه ، سرم را کنار گوش ادوارد آوردم و گفتم: به خانه ات خوش آمدي .

متيو زودتر از من به سمت اتاق تازه اضافه شده به خانه ي مان رفت و در را باز کرد، با کمک چند کارگر در گوشه اي از پذيرايي بزرگ سالن ، اتاق جديد و بزرگي را درست کرده بوديم.

صندلي ادوارد را به داخل اتاق هل دادم و رو به متيو گفتم: مي شود مقداري خوراکي از آشپرخانه بياوري؟

بدون حرف از اتاق خارج شد. رو به روي ادوارد زانو زدم و با لبخند پرسيدم: از اتاق جديد خوشت آمده؟

به اتاق نگاه کرد ، همان وسايل اتاق بالايي را به اينجا منتقل کرده بودم، تخت را رو به روي پنجره قرار داده بودم و به توصيه ي استاد دور تا دور اتاق را بر روي ديوار ميله هاي چوبي به صورت افقي نصب کرده بودم ، استاد معتقد بود شايد ورزش کردن بتواند در روند بهبود ادوارد تاثير بگذارد. حتي جوابم را نداد. نفس عميقي کشيدم و گفتم : گرمت نيست؟ مي خواهي بارانيت را در بياورم؟ حتما خسته اي، الان تخت را آماده مي کنم.

ادوارد بدون حرف به من خيره شده بود، کلافه نفسم را بيرون دادم و گفتم: مي خواهي دلسردم کني؟ نه! دلسرد نمي شوم.

رنگ نگاه ادوارد حالت تعجب به خودش گرفت ، بي خيال شانه هايش را به سمت خودم کشيدم و سعي کردم آستين ها ي باراني قهوه اي را از تن ادوارد بيرون آورم. آستين هاي باراني را بيرون آورده بودم، براي در آوردن کامل باراني نياز داشتم که ادوارد را بلند کنم. صندلي را به سمت تخت هدايت کردم و کنار تخت قرار دادم، دوباره شانه هاي ادوارد را به خودم نزديک کردم و از روي صندلي بلندش کردم. وزن ادوارد براي من هنوز هم زياد بود، ادوارد خودش هم با کمک دستانش سعي کردم کمکم کند. بالاخره توانستم ادوارد را روي تخت قرار دهم. صندلي را کنار زدم و دستانم را از پشت زير بازوهايش قرار دادم و بالا تنه اش را به سمت بالاي تخت کشيدم. بالش زير سر ادوارد را مرتب کردم و دستانم را دور پاهايش حلقه کردم و بر روي تخت گذاشتم. 

صورت ادوارد قرمز شده بود و قطره هاي درشت غرق بر روي صورتش خودنمايي کرد. پتو را تا روي سينه اش کشيدم و بالاي سرش نشستم. چشمانش را بسته بود. متيو با صداي بلند آواز مي خواند. بعد از چند لحظه متيو در را باز کرد و با لبخند گفت: نظر شما در مورد يک ميان وعده ي مقوي چيست؟

لبخندي زدم و سيني را از دست متيو گرفتم. به ليوان شير و عسل و شيريني هاي محلي که مامان درست کرده بود نگاهي انداختم . متيو با صدايي آرام طوري که ادوارد نشنود پرسيد: کنار نيامده؟

با سر علامت منفي دادم و گفتم: متيو خواهشا برو... احساس مي کنم بودن تو معذبش مي کند .

سرش را تکان داد و از اتاق خارج شد. با سيني به سمت ادوارد برگشتم. چشم هايش باز بود و من را نگاه مي کرد. خنده اي کردم و پرسيدم : گشنه اي ؟

ادوارد جوابي نداد، کلافه به سمتش رفتم و سيني را کنار تخت قرار دادم ، بر روي تخت کنارش نشستم ، دستي در موهاي قهوه ايش که در قسمت شقيقه سفيد شده بود کشيدم و گفتم: چرا حرف نمي زني؟ قول دادم کمکت کنم... با کي قهر کرده اي ؟ من ؟ دنيا؟ کدام؟

حرفي نزد،تنها به صورتم خيره شده بود؛ دستم را بر روي گونه هايش کشيدم و گفتم: به من مهلت بده.. اگر فقط يک فرصت يک فرصت کوتاه به من بدهي ... قول مي دهم که بهت ثابت کنم ، عشقم به قدري قوي است که دوباره تو همان ادوارد مي شوي .

***

صداي نفس هاي عميق و ناله هاي نامفهوم ادوارد باعث شد سراسيمه از خواب بلند شوم، آرنجم را تکيه گاه بدنم کردم و به سمت ادوارد خم شدم، روي پيشوني بلندش قطره هاي درشت عرق خودنمايي مي کرد، لرزش تنش خفيف بود و حرف هاي نامفهومي زير لب مي گفت . با عجله از تخت پايين آمدم، به سمت پذيرايي رفتم و يکي از شمعدان هايي را که شب ها روشن مي گذاشتم ، از روي گنجه برداشتم و به سمت اطاق برگشتم. شمع دان را روي پا تختي گذاشتم و آرام صدا زدم : ادوارد ... بلند شو ...

بدون توجه به من در خواب و بيداري دست و پا مي زد و ناله مي کرد ، صدايم را بلندتر بردم و بازويش را تکان دادم: ادوارد .. بلند شو ... چيزي نيست فقط خواب مي بيني ....

با وحشت چشم هايش را باز کرد ، نگاهي گنگ به من انداخت، يک دفعه با هراس گفت: سورنا.. اينجاست.. رابرت اينجاست ... 

مبهوت به قسمتي از اتاق نگاه کردم که ادوارد خيره شده بود و با ترس از رابرت خيالي التماس مي کرد که برود.. از جايم بلند شدم و شمعدان را برداشتم به همان قسمت از اتاق رفتم ، با وحشت صدايم زد و گفت: نرو.. سورنا... نرو..

شمع دان را روي زمين دقيقا در سه کنج اتاق گذاشتم، نور شمعدان همان جا را روشن کرد ، ادوارد با روشن شدن قسمتي از اتاق آرام گرفت . به سمتش رفتم و کنارش دراز کشيدم ، سر بي پناه همسرم را در آغوش کشيدم و گفتم: فقط يک خواب بود ادوارد ، فقط يک خواب عزيزم... رابرت رفته ..

ادوارد مقطع و آرام گفت: مقصر مرگ رابرت من بودم... من.... روح رابرت از من انتقام مي گيرد ...

موهايش را نوازش کردم: نه عزيزم..ديدي فقط يک کابوس بود... يک کابوس تلخ عزيزم.. ببين آنجا را ... فقط يک سايه بود ...

وحشت زده و نگران نفس مي کشيد ، مي توانستم احساس کنم که بند بند وجودش خسته است و خواب را طلب مي کند اما نمي خواهد بخوابد تا مبدا گرفتار روح رابرت شود...

موهايش را به بازي گرفتم و با صدايي آرام لالايي خواندم ، نفس هاي ادوارد کم کم حالت عادي به خودش گرفت و همانند کودکي معصوم در آغوشم به خواب رفت... دستي بر روي صورتش کشيدم و گفتم: بخواب ... بخواب کودک معصوم من... کودک معصوم افليجم... بخواب شايد فردا بتوانم دنيا را نشانت دهم... نشانت دهم زندگي جريان دارد.

چشمانم را باز کردم و در تخت جا به جا شدم تا بتوانم ادوارد را ببينم، هنوز خوابيده بود ، با نگراني سرم را به قفيه ي سينه اش نزديک کردم، نفس هاي آرام و طبيعيش مژده مي داد خواب آرام همسرم را...

خواب آلود به آشپرخانه رفتم ، بايد براي خريدن شير به پيش خانم مانليا مي رفتم ، شتاب زده به اتاق برگشتم در حالي که با عجله لباسم را عوض مي کردم ، روي تکه کاغذي نوشتم ، براي خريد شير بيرون رفته ام . 

افسار اسب گاريم را به ستون کنار طويله بستم، با عجله به سمت پله دويدم و در را باز کردم ، سطل شير را کنار در گذاشتم و خودم را به اتاق رساندم، ادوارد هنوز خوابيده بود. نفسي عميق از سر آسودگي کشيدم و دوباره به آشپرخانه برگشتم. از شيريني هاي ديروز مقداري مانده بود ، ليواني شير و شيريني ها را در سيني گذاشتم و به سمت اتاق رفتم، بي صدا سيني را روي کنسول گذاشتم و به سمت دستشويي رفتم، ظرف آبي را که از ديشب آماده کرده بودم را به همراه دستمال سفيد رنگم برداشتم. 

کنار تک تکيه گاه زندگيم نشستم ، دستم را روي پيشاني بلند مرد ضعيف زندگيم کشيدم و آرام صدا زدم: ادوارد .. بلند نمي شوي؟

با بي حالي چشم هايش را باز کرد و با صدايي که در اثر خواب آلودگي خش دار شده بود ، گفت: صبح بخير...

لبخندي زدم و جوابش را دادم ، دستانم را زير بازوهايش انداختم و کمکش کردم بنشيند ، مرد من عجيب ضعيف و رنجور بود. با صبر کنارش نشستم و دستمالم را خيس کردم ، دستمال را به طرف صورتش بردم ، مقاومتي نکرد و تنها به چشمانم خيره شد ، چه کرده اند با تو ؟ چه کرده اند که اينگونه تسليم شدي ؟ چه ديدي که زبان در کام کشيدي؟ چه ديدي که بند بند وجودت مرگ را تمنا مي کنند؟ 

با کلافگي دستمال را به داخل ظرف پرتاب کردم، نمي توانستم... نمي توانستم ضعف مردم را ببينم و دم نزنم... ادوارد پوزخندي زد ، چه فکر مي کرد؟ فک مي کرد بريده ام؟ فکر مي کرد به شب نرسيده خسته شدم. به خدا قسم نبريده بودم ، طاقت نداشتم ، قلبم طاقت نداشت ضعف مردم را ببيند...

نتوانستم تحمل کنم و خودم را در آغوشش انداختم ، ادوارد هيچ عکس العملي از خودش نشان نداد...اشک ريختم ، حرفي براي زدن نداشتم... ادوارد دستانش را در موهايم فرو کرد و من را به خودش فشرد ، ناليدم : چه بلايي بر سرت نازل شده که ساکتي؟ چرا حرف نمي زني ؟ چرا قبولم نداري ادوارد ... باور کن طاقت ندارم ... طاقت اشک هايت را ندارم ... طاقت ضعفت را ندارم... مرحمم باش ... 

ادوارد فشار دستش را بيشتر کرد و گفت: از من نپرس چه شده که به اين روز افتاده ام... طاقت نداري ... مي دانستم طاقت نداري که، مي دانستم نمي تواني من را هر روز در اين وضعيت ببيني ودم نزني ... گريه نکن گلم.. 

خودم را محکم تر در آغوشش فشردم ، دل تنگ بودم ، دلتنگ ادواردي که قوي و محکم پشتيبانم بود، دلم براي آغوش مردي تنگ شده بود که هر بار سختي مي کشيدم در آغوشم مي کشيد و قول مي داد کمکم کند اما... الان اين آغوش ديگر مستحکم نبود ديگر قوي نبود .... نمي خواستم از آغوشش بيرون آيم ، اين آغوش شايد براي من ديگر قوي نبود اما يادآوري مي کرد زنده بودن مردم را ! سرم را به سينه اش فشردم ، صداي ضربان قلبش تند اما ضعيف به وحشتم افزود... خودم را محکم تر در آغوشش فشار دادم تا مبادا گم کنم صداي قلب مرد زندگيم را ... چشمانم را بستم و خودم را به دست مردم سپردم ... کسي محکم به در مي کوبيد... نمي خواستم کوچکترين توجهي به کسي که پشت در بود کنم تنها چيزي که برايم مهم بود وجود ارزشمند مرد زندگيم در کنار من صداي قلبش بود...

شخص مجهول الهويه مصرانه به در مي کوبيد ، چشمانم را با نارضايتي باز کردم و به ادوارد خيره شدم ، شخص پشت در صدايم مي زد ، با شنيدن صداي متيو با نا اميدي خودم را از آغوش ادوارد بيرون کشيدم و با عجله به سمت در رفتم ، در را با عجله باز کردم ، متيو با ديدن من با عجله بسته هاي کاغذي مواد غذايي را در آغوشم جا داد و بدون توجه به من گفت : اين ها را به خانه ببر تا من بقيه را بياورم...

کنجکاوانه به بسته هاي کاغذي نگاه کردم ، مقدار زيادي مواد غذايي در بسته ها دهن کنجي مي کرد ، به من و غرور مردم دهن کجي مي کرد ، با ناراحتي وسايل را روي ميز کنار آشپزخانه گذاشتم ،پشت سر من با بسته هاي متعدد ديگري وارد شد ، بسته هاي دست متيو را نگاه کردم ، مواد شوينده ، لوازم آشپزخانه و چند نوع وسايل ديگر .

بسته ها را روي ميز گذاشت و پرسيد: بيدار شده؟

نگاهي به متيو انداختم که سعي داشت لوازم را جا به جا کند انداختم، آشکارا از نگاه کردن در چشمانم پرهيز مي کرد ، شکاکانه پرسيدم: براي چه اين ها را خريده اي ؟

دست از جا به جا کردن لوازم برداشت ، نگاهي به من انداخت و گفت: مطمئن بودم که وقت نمي کني براي خريد از خانه خارج شوي .

بين حرفش پريدم و گفتم: من نيازي به کمکت نداشتم ، نمي خواهم غرور ادوارد خورد شود !

به سمتم آمد ، موهاي ريخته شده بر روي صورتم را کنار زد و نجواگونه گفت: غرور ادوارد خورد نشده ! مطمئنم فعلا براي بيرون رفتن از خانه مشکل داري ، وسايلي را که فکر مي کردم نياز داري خريدم ، اگر چيزي کم بود دوباره بگو ، من قول دادم کمکت کنم... لجبازي نکن مراقبت کردن از ادوارد به قدري سخت است که وقت نداشته باشي از خانه خارج شوي ... ادوارد نياز به کمک بيست و چهار ساعته دارد ....

ناليدم : من صدقه قبول نمي کنم... من گدا نيستم..

دلجويانه گفت: من صدقه ندادم ، من تنها به خواهرم کمک کردم... گدايي ؟ سورنا ؟ خودت پول را حساب کن اين گونه راضي مي شوي ؟ هنوز ادوارد بيدار نشده؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم: بيدار شده است ، اما هنوز صبحانه نخورديم .

متيو کنجکاوانه پرسيد: بودن با تو را قبول کرده است؟

سردر گم خودم را روي صندلي آشپزخانه انداختم : نمي دانم... حرف نمي زند... احساس مي کنم اين ادوارد را نمي شناسم ! هر بار با ديدن ضعفش گريه ام مي گيرد ، احساس مي کنم نبايد انقدر ضعيف باشم ..

متيو نگاهي به در بسته اتاق انداخت و گفت : بروم ببينمش...

بدون توجه به من به سمت اتاق رفت ، با عجله از جايم بلند شدم و بازويش را کشيدم و با التماس گفتم: خواهش مي کنم ...نرو...با ديدن تو ممکن است حالش بدتر شود....

متيو دلسوزانه نگاهي به من انداخت و گفت: باشه... من مي روم.. برو مگر نگفتي هنوز صبحانه نخورديد؟ برو...

- واقعا متاسفم...

به سمت در اتاق هدايتم کرد و گفت: برو... من وسايل را جا به جا مي کنم و مي روم ... لازم نيست تو کاري کني ... برو به همسرت برس...

با شک به متيو نگاهي کردم ، لبخندي زد : برو خواهرم .. برو..

در اتاق را باز کردم و به ادوارد نگاه کردم ، به همان حالتي که رهايش کرده بودم نشسته بود ، سرش پايين بود و به دستانش نگاه مي کرد ، لبخندي زدم و کنارش نشستم ، دستانش را در دستم گرفتم و پرسيدم : به چي نگاه مي کني ؟

ادوارد نگاهي به من انداخت و گفت: هيچي ...متيو چه کاري داشت؟

دستانش را نوازش کردم: مي خواست با تو حرف بزند ... من نذاشتم... فعلا مي خواهم با تو تنها باشم...

ادوارد پرسشگر نگاهم کرد: من و تو؟

خنديدم و سيني صبحانه را روي پايم گذاشتم ، کيک را برش دادم و گفتم: بله...من و تو... 

ادوارد اشاره اي به ويلچر کنار تخت کرد و با پوزخند گفت: من ، تو و صندلي چرخدار ! فراموش نکن !

نفس عميقي کشيدم و ، اگر ادوارد نا اميد شده بود اما من هنوز به زندگي سستم اميد داشتم هر چند کم اما مهم وجودش بود ، تکه اي از برش هاي کيک را برداشتم و به دهن ادوارد نزديک کردم با لبخند گفتم: چرا فکر مي کني اين صندلي چرخدار مزاحم ماست؟ 

ادوارد کيک را از دستم گرفت و نيم نگاهي به صندلي انداخت و گفت: مزاحم نيست؟ 

شانه اي بالا انداختم و خنديدم : خيلي ها آرزو دارند تمام عمرشان را روي کالسکه بگذرانند، تو الان يک کالسکه اختصاصي داري ، مثل مهاراجه هاي هندي يا امپراطوران چيني ، يا فرعون هاي مصر ، مي بيني؟ تو با اين صندلي هم شان بزرگان تاريخ مي شوي!

ادوارد لبخند کم رنگي زد، در جواب لبخندش خنديدم و ليوان شير تازه ر ا به دست ادوارد دادم و سيني را کنار تخت گذاشتم ، به نظر مي آمد براي قدم اول موفق شده بودم دريچه هاي ديگري از زندگي را براي نگاه کردن به آن براي ادوارد باز کنم ، بلند شدم ، خميازه اي کشيدم و گفتم: مي خواهي به آشپزخانه برويم؟ مي خواهم نهار درست کنم ، مطمئنم اينجا حوصله ات سر مي رود...

ادوارد ليوان شير را به دستم داد، اثري از لبخند هاي چند دقيقه پيش نبود و به جاي آن اخم نامحسوسي بر روي پيشونيش خودنمايي مي کرد ، ادوارد با صداي آرامي گفت: اگر برايت سخت نيست مي خواهم به آشپرخانه بيايم .

دستم را بر روي پيشونيش بلندش کشيدم و گفتم: اخم نکن... وقتي اخم مي کني ، مي ترسم.

دست هايم را زير کتفش گذاشتم و به سمت خودم کشيدم ، دست هايش را دور گردنم حلقه کرد ، به سمت لبه ي تخت کشيدمش و پاهايش را روي زمين گذاشتم و دوباره دستانم را دور بالاتنه اش حلقه کردم وبلندش کردم ، با بلند کردن ادوارد درد بدي در کمرم پيچيد، به سختي روي صندلي نشاندمش اما درد کمرم باعث شد نتوانم بالاتنه ام را صاف کنم ، منتظر نگاهم کرد ، انتظار داشت بالاتنه ام را صاف کنم ، صورتم با فاصله ي چند سانتي صورت ادوارد بود، لبم را گزيدم و سعي کردم کمرم را صاف کنم، ادوارد دستانش را دور کمرم حلقه کرد و فشار خفيفي به کمرم وارد کرد ، با دستانش کمرم را به آرامي نوازش مي کرد ، بعد از چند دقيقه درد کمرم به حدي رسيد که بتوانم بلند شوم ، با درد کمرم را صاف کردم ، ادوارد دستانش را از روي کمرم برداشت و سرش را پايين انداخت ، خجالت زده به پشت صندلي رفتم ، و صندلي را به سمت آشپزخانه هل دادم.

تمام مدت سرش را پايين انداخته بود ، صندلي را کنار ميز آشپزخانه گذاشتم و به سراغ لوازم رفتم ، متيو کتري را آب کرده بود و بر روي اجاق گذاشته بود ، از بين خوراکي ها براي درست کردن نهار لوازمي را که احتياج داشتم روي ميز چيدم ، نگاهي به ادوارد انداختم هنوز سرش پايين بود و حرف نمي زد ، ليوان قهوه را جلويش گذاشتم ، موهايش را بهم ريختم و با لحني که سعي مي کردم شاد باشد پرسيدم : چرا حرف نمي زني ؟

سرش را بالا آورد و بدون توجه به لبخند روي لبم پرسيد: درد کمرت خيلي زياد بود؟ هنوز هم درد مي کند؟

لبخند روي لبم محو شد ، روبه رويش زانو زدم و دستانش را گرفتم و گفتم: ادوارد... بدن من ضعيف بود باور کن ... الان هم درد نمي کند نگران نباش ...

- اما به خاطر من کمرت درد گرفت...

دستانش را بيشتر در دستانم فشردم و گفتم: مهم نبود... نبودت شايد فشار بيشتري روي من وارد مي کرد اما الان همين که هستي براي من بهترين اتفاق در زندگي ... من خوشبختم...

دستانش را دو طرف صورتم گذاشتم و بدون توجه به چهره ي متعجب ادوارد ادامه دادم: من خوشبختم... چون مرد زندگيم کنارم هست... خوشبختم چون با شنيدن صداي قلب تو مي فهمم کابوس هاي شبانه ام بي معني بوده ... درد کمرم مهم نيست من حتي اگر به خاطر تو بميرم باز هم کنارت مي مانم... 

خيلي آرام دستش فشار دادم، ادوارد سرخ شده بود و به نظر بي قرار مي آمد، پرسشگر نگاهش کردم و پرسيدم: ادوارد ؟ خوبي؟ مشکلي پيش آمده؟

نفس عميقي کشيد و دستم را رها کرد و گفت: نه ، خوبم ، مي شود لطفا نهار را بياوري.

شکاکانه به سمت اشپزخانه رفتم ، سوپ را دوباره گرم کردم و برگشتم ، وضعيت خوبي نداشت ، به نظر کلافه و بي قرار مي آمد. نگران کنارش نشستم و دستم را روي پيشونيش گذاشتم و پرسيدم : ادوارد .. درد داري؟ وضعيت کمرت خوب نيست؟ چه مشکلي پيش آمده.

ادوارد بي قرار تر از قبل ، پيشانيش را کنار کشيد و ناليد : هيچي نشده ...

مصرانه نگاهش کردم : ادوارد خواهش مي کنم به من بگو.

خجالت زده سرش را پايين انداخت و گفت : نياز به دستشويي دارم .

نفس عميقي کشيدم ، بلند شدم و کمکش کردم روي صندلي بنشيند و به سمت اتاق بردمش ، دستم را روي شانه اش گذاشتم و گفتم: ادوارد من همسرتم ... براي چي خجالت مي کشي ؟

***

جلوي ادوارد زانو زدم و فشار به پاهايش وارد کردم ، سرش را بالا نياورد ، نگران صدايش زدم : ادوارد ... به من نگاه کن ... من همسرتم از من کي به تو نزديک تره؟ چرا از من خجالت مي کشي؟ هم من هم تو هم بقيه ي مردم مي دانند ، اين يک فرآيند طبيعي بدن، چرا خجالت مي کشي؟ 

حرف نمي زد ، نفس عميقي کشيدم و از جايم بلند شدم، کمتر از نيم ساعت ديگر استاد مي آمد ، بايد وسايل مورد نياز استاد را آماده مي کردم . صندلي را به سمت تخت بردم و توضيح دادم: فکر کنم کمتر از چند دقيقه ي ديگر استاد بيايد، من مي روم لوازم مورد نياز استاد را آماده کنم ، بعد از اينکه استاد رفت ، مي خواهم بيرون برويم ، دوست داري مزرعه را ببيني ؟ 

جوابم را نداد و سعي کرد خودش را از روي صندلي چرخدار به تخت منتقل کند، در سکوت کمکش کردم ، از نگاه کردن به من فرار مي کرد ، تا حدودي حق را به ادوارد مي دادم ، بالش پشت ادوارد را مرتب کردم و پتو را رويش کشيدم، از کشوي کنسول کتابي را برداشتم ، کتاب را روي تخت گذاشتم و گفتم: مي دانم خوابت نمي آيد، گفتم شايد کتاب خواندن کمکت کند.

عکس العملي نشان نداد ، ناراحت اتاق را ترک کردم و لوازمي را که فکر مي کردم ممکن است به استاد نياز داشته باشد را به اتاق منتقل کردم .

بعد از نيم ساعت ، با شنيدن صداي در ، دستانم خيسم را با پيش بندم خشک کردم و در را باز کردم ، استاد مثل هميشه با خنده وارد شد ، نگاهي به من انداخت و با ديدن لبخند من ، بلند خنديد و گفت: فکر مي کردم الان بايد پذيراي اشک هايت باشم ! پسرک مغرور من کجاست؟

لبخند محوي زدم و گفتم: در اتاق دراز کشيده فکر مي کنم کتاب مي خواند.

استاد صدايش را پايين آورد : وضعيت روحيش؟

سرم را پايين انداختم وگفتم: نه ! خوب نيست ، ديشب تا صبح با خيال روح رابرت کابوس مي ديد ، امروز هم فکر مي کرد بايد به گردان برود ، هنوز از من خجالت مي کشد ، يک جورايي حس مي کنم غرورش اجازه نمي دهد از من کمک بخواهد ...

- کم کم کنار مي آيد ، براي در اجتماع قرار گرفتن اجبارش نکن. مي دانم برايت سخته اما بايد صبر کني ... صبر کني تا وضعيت روحيش بهتر شود.

استاد به سمت اتاق رفت ، پشت سر استاد به سمت اتاق رفتم ، وارد اتاق شد اما اجازه نداد من وارد اتاق شوم و در را بست ... پشت در سر خوردم و روي زمين نشستم ، خسته بودم ، سرم را به در تکيه دادم و چشمانم را بستم . بايد برنامه ريزي مي کرد نبايد اجازه مي دادم ، زندگي ادوارد به تخت و صندلي چرخدار خلاصه شود ، شايد اگر وضعيت روحي ادوارد بهتر بود مي توانستم کمکش کنم .

در اتاق باز شد ، با عجله از جايم بلند شدم ، استاد بدون توجه به حالتم خودش را از جلوي در کنار کشيد و گفت: به کمکت نياز دارم سورنا.

به اتاق نگاه کردم ، به حالت نيمه نشسته در تخت دراز کشيده بود ، کنارش رفتم ، نگاهش را از من دزديد ، استاد بدون توجه به حالت هاي عصبي من و ادوارد گفت: سورنا مي خواهم بالاتنه ي ادوارد را به خودت تکيه بده . ادوارد مي دانم درد داري اما بايد تحمل کني ... 

نگران بالاتنه ي ادوارد را به خودم تکيه دادم و دستانم را دور شانه هايش حلقه کردم ، استاد سوزن نسبتا کلفتي را کنار ستون فقرات ادوارد فرو کرد ، عکس العملي نشاند نداد ، سوزن را در محدوده اي بالاتر فرو کرد ، ادوارد ارام لب گزيد ، استاد با فاصله هاي کم سوزن را به داخل بدن ادوارد فرو مي کرد و بيرون مي آورد ، دستانم را محکم تر دور شانه ي ادوارد کشيدم ، احساس مي کردم درد بدي در ستون فقرات خودم مي پيچد ، دلسوزانه به ادواد نگاه کردم ، مگر مرد من کم درد کشيده بود ، کم شکنجه شده بود ، کم سختي کشيده بود که استاد بدون توجه سوزن را فرو مي کرد ، نتوانستم تحمل کنم و اشک ريختم ، تنش نامحسوس مي لرزيد ، نتوانستم تحمل کنم و بوسه اي روي پيشاني ادوارد زدم ، ادوارد چشمانش را باز کرد و نگاهم کرد ، نگاهش از چشمانم به قطر اشک گونه ام حرکت کرد ، لبخند محوي زد و خودش را بيشتر به من فشرد .

استاد در حالي که لوازمش را جمع مي کرد گفت: دقيقا نمي دانم اما شايد اين کار من باعث شود قسمت هاي عصبي ادوارد دوباره تحريک بشوند وشروع به کار کنند. باز هم تذکر مي دهم ، مواظبش باش و اجازه نده زياد تنها بماند .

***

سرخوشانه به سمت گاري رفتم، نمي توانستم خوشحاليم را پنهان کنم ؛ ادوارد متعجب نگاهم کرد ، خنديدم وکنارش نشستم افسار اسب را از دستانش گرفتم و با رضايت بوسه اي روي گونه اش کاشتم ، ادوارد زبان باز کرد وناليد: اتفاي افتاده؟

بلند خنديدم ، قهقه زدم ، چند نفر اطراف نگاهم کردند ، مهم نبود ، بلند تر از قبل قهقهه زدم ، نگران نگاهم کرد ، يکي از دستانش را تکيه گاه بدنش کرد تا نيفتد و با دست ديگرش تکانم داد ، نمي توانستم خودم را کنترل کنم ، بلندتر از قبل قهقهه زدم ، ادوارد نگران دستش را بالا برد و سيلي زد ، سيلي که زد باعث شد از شوک وارد شده به روحم بيرون آيم، خنده هاي عصبيم جايش را به گريه داد ، خودم را در آغوشش انداختم و گريه کردم ، ادوار ددستش را دور تنم حلقه کرد ، زير گوشم آرام گفت: چه اتفاقي افتاده عزيزم؟ سورنا نمي خواهي بگويي چي شده؟

خودم را بيشتر به تکيه گاه فلج زندگيم فشردم وگفتم: ادوارد ... جنگ تمام شده !... ما برديم ... ديدي آنها فقط مي خواستند مرد من را از من بگيرند ...تمام شد ، کابوس هاي شبانه ام خراب شد .

بهت زده من را از خودش جدا کرد وگفت: چي مي گويي؟ جنگ تمام شده؟

با گريه سرم را به علامت تائيد تکان دادم ، جنگ تمام شده بود ، انگار تنها اين جنگ براي از بين بردن خوشبختي من آمده بود و حالا که مطمئن شده بود ضربه اي جبران ناپذير به زندگيم زده رفته بود ...

با دست اشک هايم را پاک کرد وگفت : چرا گريه مي کني عزيزم؟ تمام شد .

در جوابش چه مي گفتم، کي گفتم تمام شد اما به قيمت پاهاي ادوارد؟ به قيمت از دست رفتن چند هزار جوان؟به قيمت اشک هاي من و زن و دختر ها امثال من که شايد وضعيتي بدتر از من داشتند ؟

ادوارد افسار را از دستم گرفت وگفت: برويم ... بهتر است به خانه برگرديم...

نگران نگاهش کرد ، خسته نبود ، مي توانست تا خانه اسب را هدايت کند؟ من خسته بودم ، نمي توانستم اسب را هدايت کنم اما ادوارد چي ؟ ادوارد مي توانست؟

خودم را به ادوارد نزديک تر کردم : مي تواني ؟

با حواس پرتي گفت: آره مي توانم ...

با ديدن متيو که در ايوان خانه ايستاده بود ، دستم را دور بازي ادوارد حلقه کردم وگفتم: متيو اينجاست ...

متيو به سمت ما آمد ، با خوشي از گاري پايين آمدم و متيو با لبخند به سمت عقب گاري رفت وصندلي چوبي چرخدار ادوارد را روي زمين گذاشت وکمک کرد ادوارد روي صندلي بنشيند ، دستم را گرفت وگفت : چند خبر خوب دارم .

با شوق به متيو نگاه کردم وگفتم: اما من خبر خوش تري دارم ! متيو جنگ تمام شد !

با تعجب نگاهم کرد وگفت: تو از کجا خبر داري ؟

- به شهر رفته بوديم ، آنجا متوجه شدم .

به هيچ عنوان حواسم به ادوارد نبود ، متيو دستش را روي شانه ي ادوارد گذاشت و گفت: و خبر خوش تر ! خانم جانسون به مناسبت تمام شدن جنگ جشني گرفته ، براي آخر اين هفته ....

بدون تامل گفتم : ما نمي آييم...

ادوارد با تعجب نگاهم کرد ، متيو متعجب گفت: براي چه؟ چرا نمي آييد ؟ خانم جانسون خيلي خوش حال مي شود شما را ببيند .

دسته هاي صندلي را گرفتم و گفتم: تصميم با ادوارد است ، بهت خبر مي دهم متيو... براي نهار پيش ما نمي ماني؟

متيو دعوتم را رد کرد وگفت بايد به کمک مامان برود... خبر بعدي ادوارد درخواست افسر سافس براي ديدن ادوارد بود، بايد خصوصي با ادوارد صحبت مي کردم ، جواب دادن به درخواست افسر را به بعد موکول کردم ...

کمرم مي سوخت ، با خستگي صندلي ادوارد را به سمت اتاق هل دادم ، روي تخت نشستم و به چشم هاي منتظر ادوارد نگاه کردم و با شرمندگي گفتم: مي شود چند دقيقه دراز بکشم ، بعد کمکت مي کنم ... فقط چند دقيقه!

لبخند محزوني زد وگفت: استراحت کن عزيزم...

با خستگي کفش هايم را از پايم در آوردم و روي تخت دراز کشيدم ، پاهايم را در شکم جمع کردم و چشمانم را بستم با خودم فکر کردم فقط چند لحظه چشمانم را مي بندم و بعد کمک ادواد مي کنم...اما کم کم چشمانم گرم شد و من نفهميدم که به خوابي عميقي فرو رفتم...

با ترس چشمانم را باز کردم ، هوا تاريک شده بود ، از جايم بلند شدم ، بلند شدن ناگهانيم از روي تخت باعث شد سرم گيج برود ، به ادوارد نگاه کردم که روي صندلي خوابش برده بود وسرش پايين افتاده بود ، شرمنده به سمتش رفتم ، آرام تکانش دادم وگفتم: ادوارد ... بلند شو ... چرا بيدارم نکردي ؟ لعنت به من ! چرا گذاشتي بخوابم ...

چشمانش را باز کرد اما حرفي نزد ، دستانم را مثل هميشه زير بازوهايش انداختم و روي تخت گذاشتمش ، حق را به ادوارد مي دادم ، من نبايد بي احتياطي مي کردم ، از کمد چوبي کنار ديوار لباس هاي راحتي برداشتم و لباس هاي ادوارد را عوض کردم ، کنارش نشستم و دستش را گرفتم ، چشمانش را بست ، با بغض ناليدم: معذرت مي خواهم... نبايد دراز مي کشيدم ...ببخشيد ...ادوارد عزيزم..چشمانت را باز کن ..

دستش را از بين دستانم بيرون کشيد وگفت: تنهام بذار سورنا ، نمي خواهم مزاحمت باشم ... 

داد زد : برو بيرون سورنا !

چند قدم به عقب برداشتم و با بغض ناليدم: ادوارد خواهش مي کنم... معذرت مي خواهم... بگذار کمکت کنم...

بلند تر داد زد : سورنا...برو...بيرون !

چند قدم باقي مانده تا در را تند تر برداشتم و از اتاق خارج شدم ، بغض نهفته در گلويم به بيرون راه پيدا کرد ، نتوانستم تحمل کنم و اجازه دهم اشک هايم بي صدا از چشمانم پايين بريزند ، بلند گريه مي کردم ، تنها صداي گريه ي من در فضاي خانه مي پيچيد ... بعد از چند دقيقه اشک هايم را با دست پاک کردم، نبايد نا اميد مي شدم ... با کرختي از جايم بلند شدم و به سمت آشپزخانه رفتم ، از داروهايي که استاد به عنوان آرام بخش داده بود مقداري برداشتم ، از گنجه هم مقداري خوراکي به سيني اضافه کردم وبه سمت اتاق راه افتادم.

بدون در زدن وارد اتاق شدم ، ادوارد طاق باز خوابيده بود ، شمع داخل سيني را کنار تخت گذاشتم و به سمتش برگشتم ، با نگراني دستي به پيشاني بلندش کشيدم ، تمام تنش داغ بود و مي لرزيد ، با عجله پتو را از روي ادوارد کنار زدم ، ادوارد زير لب هذيان مي گفت ، بازويش را محکم گرفتم وتکان دادم ، بي حال چشمانش را باز کرد و نگاه گنگي به من انداخت و دوباره چشم هايش ر ابست ، با عجله از بين داروهايي که آورده بودم آرام بخش را برداشتم دستم را زير کمر ادوارد گذاشتم و فشار دادم ، با دست ديگر بالاتنه اش را به سمت خودم کشيدم ، گيج چشم باز کرد ، ليوان آب را به لب هاي خشکيده وترک خورده ي همسرم نزديک کردم ، ادوارد هيچ عکس العملي نشان نداد ، دارو و آب را با عجله به داخل دهنش ريختم ... دوباره به حالت دراز کش روي تخت گذاشتم ، به ظرف آبي که روي کنسول بود نگاه گذرايي انداختم و دستمال کنارش را در آب کردم ، با نگراني عرق هاي درشت روي صورتش را پاک کردم ... ادوارد زير لب ناله مي کرد ...سرم را جلو بردم ، مثل هميشه کابوس هاي مرد من يا به رابرت ختم مي شد يا جبهه ي جنگ .

دستمال را بر روي لب هاي خشکيده ي پشتيبان زندگيم کشيدم ، بازويش را محکم تر تکان دادم و بلند تر صدايش زدم، آرام تر شده بود ، با خيال راحت تري کنارش روي تخت نشستم و گونه اش را نوازش کردم و موهاي خيس از عرق چسبيده به پيشانيش را کنار زدم ، زير لب زمزمه کردم ، ببخشيد ....

چشمانم را با خستگي ماليدم و بدنم را به سمت ديگر متمايل کردم ،دو ساعتي مي شد که ادوارد آرام به خواب رفته بود ، اما هنوز نگران بودم ، نمي خواستم لحظه اي تنهايش بگذارم ... بي قراريش را حتي در خواب هم حس مي کردم ، به خورشيد در حال غروب نگاه کردم و نفس عميقي کشيدم ، خورشيد سعي مي کرد با تمام توان باقي مانده نورش را بتاباند همچون مرد من که سعي کرده بود با آخرين توانش از من مراقبت کند اما... مرد من و خورشيد هر دو به غروب محکوم شده بودند ... نگاهي به چهره ي در هم رفته ي ادوارد انداختم ، خم شدم و دستانم را بين ابروانش کشيدم و خط اخمش را باز کردم وزير لب غريدم: اخم نکن ... اخم کردنت را دوست ندارم...

ادوارد نامفهوم زير لب حرفي زد و دستش را به زير سرش برد، لبخندي محو زدم و از جايم بلند شدم ، بايد براي شام فکري مي کردم .

در حالي که به گوشت هاي نمک سود شده نگاه مي کردم ، با خودم فکر کردم ، ادوارد براي شام بيدار مي شود ؟

براي بار آخر به گوشتي که بر روي اجاق پخته بودم نگاهي کردم و از پختنش مطمئن شدم ، اجاق را خاموش کردم و به ماهي که از پشت پنجره خودنمايي مي کرد ، خيره شدم ، پرده کمي کنار رفته بود و ماه مغرورانه خودنمايي مي کرد ، بي اختيار به سمت پنجره کشيده شدم و به سفيدي ماه نگاهي گذرا انداختم ، به پنبه هاي درو شده و زمين خالي نگاهي غمگين انداختم ، هزينه ي اضافه کردن اتاق به خانه به اندازه اي زياد بود که مجبور شدم مقدار زيادي پول هايي را که از فروش پنبه به دست آورده بوديم را خرج کنم و حالا مقدار کمي پول نقد داشتيم در حد خرج روزانه براي يک هفته ...بايد فکري مي کردم مقدار اوراق بهاداري ادوارد قبل از جنگ خريده بود ، بايد آن ها را هم در اولين فرصت به پول نقد تبديل مي کردم ، ناخودآگاه دستم به سمت گردنبد ياقوت در گردنم رفت ، اگر لازم مي شد حاضر بودم حلقه ام را بفروشم تا دوباره ادوارد به زندگي برگردد.

کلافه پرده را کشيدم و به سمت اتاق حرکت کردم ، فکر کردن به مشکلات ماليم را به بعد موکول کردم فعلا سلامت روحي ادوارد از همه چي براي من مهمتر بود .

دستگيره ي در را آرام به سمت پايين تکان دادم و وارد اتاق شدم ، ادوارد هنوز خوابيده بود ، به چهره ي رنج ديده اش در خواب نگاه کردم ، در بين موهايش تارهاي سفيد خودنمايي مي کرد ، لاغر شده بود ، سختي موقعيتي که در آن بوده به وضوح در چهره اش مشهود بود ، احساس کردم نفس کم آورده ام ، دستم را بي اخيار جلو بردم و بر روي گونه اش کشيدم ، دستم را از روي گونه اش بر گردن اش حرکت دادم و حرکت دستم را بر روي شانه اش متوقف کردم و آرام صدايش زدم ، ادوارد گنگ چشم هايش را باز کرد ، لبخندي زدم وگفتم:بيدار شو ، شام بخور بعد دوباره بخواب عزيزم...

بدون هيچ حرفي چشم هايش را باز کرد ، لبخندي زدم و از جايم بلند شدم.

سيني غذا به دست دوباره به اتاق برگشتم ، شمع دان را از کنار تخت به جلوي آينه منتقل دادم ، دستم هايم را مثل اين اوقات زير بغل ادوارد قرار دادم و کمکش کردم که در تخت بنشيند سرش را پايين انداخته بود. تکه هاي گوشت را جدا کردم ، سرم را پايين انداختم و گفتم: متاسفم، کوتاهي از من بود ، نبايد دراز مي کشيدم ، چي بگويم تا ببخشيم؟ من....من... من واقعا معذرت مي خواهم ... خواهش مي کنم جوابم را بده ، ادوارد دلم براي موقعي تنگ شده که مي خنديدي ، حداقل براي دل خوشي من هم که شده بخند ... 

با چنگال تکه گوشت را از بشقاب برداشتم، نفس عميقي کشيدم تا بغض گلويم راه به بيرون پيدا نکند ، سرم را بالا آوردم ، ادوارد با تعجب به من نگاه مي کرد ، باز هم سکوت...سکوتي عذاب آور ... سکوتي که من را متهم مي کرد ...

چنگال را از دستم گرفت و تنها يک جمله گفت: بشقاب را بده ، خودم مي توانم بخورم.

بغض فرو خورده ام را به سختي کنترل مي کردم، سيني را روي پاهايش قرار دادم و سرم را پايين انداختم ، بدون هيچ حرفي غذا را خورد ، سيني را از روي پاهايش برداشتم و بلند شدم ، نگاه رنجيده اي به ادوارد کردم ، بدون توجه به من سعي داشت وضعيت بدنش را به حالت خوابيده در بياورد ، سيني را روي کنسول گذاشتم و بدون حرف کمکش کردم تا دوباره به حالت خوابيده در بيايد، سرم را پايين انداختم و به همراه سيني از اتاق خارج شدم ...

لباسم را عوض کردم ، نمي توانستم بغضم را کنترل کنم ، بي صدا اشک ريختم ، بالاي سر ادوارد خم شدم، نفس هاي منظمش حاکي از خواب آرامش مي داد، با دست اشک هايم را پاک کردم و بوسه اي آرام بر روي گونه اش زدم وزير لب زمزمه کردم: سنگدل...

گوشه ي پتو را کنار زدم و آرام به درون تخت خزيدم، در گوشه اي که بيشترين فاصله را با ادوارد داشت ، دراز کشيدم ، پشتم را کردم ، بي صدا اشک مي ريختم، پاهايم را به شکمم نزديک کردم و براي مشکلات خودم گريه کردم... دل تنگ بودم ... دلتنگ روزهايي که ادوارد پشتيبانم بود ، دل تنگ روزهايي که ادوارد نمي گذاشت بار سخت مشکلات را تنهايي به دوش بکشم ... دلتنگ روزهايي که مطمئن بودم مشکلاتم را مرد زندگيم حل مي کند. اما حالا من بدون پشتيبان ، بايد از مردم مراقبت مي کردم ، بي صدا اشک مي ريختم ، اشک هايي را که در طول روز مجبور بودم پنهان کنم تا ادوارد ناراحت نشود ...

دستي روي شونه ام نشست ، با وحشت سر برگرداندم، ادوارد به محض ديدن صورت من ، با بهت پرسيد: سورنا گريه مي کني ؟ براي چي عزيزم؟ درد داري؟

نتوانستم خودم را کنترل کنم و گريه ام شدت گرفت، ادوارد دستپاچه سعي کرد بدنش را به سمت من متمايل کند ، چه بي پناهم من که براي گريه ام خود، بايد به آغوش مردم پناه ببرم ، خودم را به سمت ادوارد کشيدم ، دستانش را دورم حلقه کرد و سرم را روي سينه اش گذاشتم ، حرفي نمي زد و تنها موهاي کوتاهم را به بازي مي گرفت، بدون حرف اشک ريختم ، نفس هايم به سختي بالا مي آمد، مدتي طولاني بود که داروهايم را هميشه به همراه نداشتم ، کمتر تنگي نفس داشتم و تنها با چند نفس عميق دوباره به حالت عاديم بر مي گشتم ، اما اين بار ، تمام کائنات دست به دست يکديگر داده بودند تا به مرد من ثابت کنند که ضعيف است ، نفس هايم سنگين بود ، برعکس دفعات قبل هر با نفس عميق احساس مي کردم حجم هوايي بي مصرفي را به درون ريه ام مي ريزم ، به سختي به يقه ي لباس ادوارد چنگ زدم و سعي کردم نفس عميق تري بکشم ، با هراس دستش را محکم تر دورم حلقه کرد و پرسيد: سورنا؟ خوبي ؟ داروهايت کجاست؟

سرفه هاي پي در پي ام امانم را بريده بود، دستپاچه سعي کرد به حالت نشسته در بيايد، هم من هم خودش خوب مي دانستيم نمي تواند ، دستانش قدرت ندارند که کمکش کنند بنشيند، ادوارد با خشونت ملايمي پشتم را مي ماليد ، با صدايي ضعيف ناليدم: خوبم ادوارد ...خوبم...

ادوارد جوابم را نمي داد ، تنها بعد از چند لحظه نفس هايم حالت عادي خودشان را پيدا کردند، با بغض سرم را بالا اوردم و بهش خيره شدم که با نگراني دستانش را دوراني بر پشتم حرکت مي داد، با صدايي آرام ناليدم : حالم خوبه ادوارد ... مطمئن باش ...

اخمي کرد و سعي کرد خودش را از من جدا کند ، مصرانه خودم را نزديکش کردم ، با خشونتي که تا به حال از مرد زندگيم نديده بودم، سعي کرد جدايم کند ، خواستم اعتراضي کنم ، که با صداي بلند تري داد زد : وقتي طلاقت دادم؛ به فکر همين موقع ها بودم ! 

با بهت در تخت نشستم و به ادوارد خيره شدم ، کلافه تر داد زد : از همين مي ترسيدم، از اينکه يک روز حالت بد بشود و من نتوانم کاري کنم، من شاهد مرگت باشم ! چرا لج بازي مي کني ؟

با کلافگي رويش را برگرداند و با صداي آرام تري گفت: يک نگاه به خودت بنداز ! فکر مي کني نمي فهمم هر شب گريه مي کني ، فکر مي کني نمي فهمم خوابت به قدري سبک شده که با کوچکترين تکان من از خواب مي پري؟ نکن سورنا...اذيتمان نکن... 

بدون حرف به ادوارد خيره شدم، کنترل اشک هاي داغي که صورتم را مي پوشاند را نداشتم. خيره نگاهم کرد و يک دفعه دستانش را باز کرد ، بدون حرف خودم را در آغوشش انداختم ، دستانش را محکم دور بدنم حلقه کرد و من را به خودش فشرد ، سرم را بوسيد ، خودم را بيشتر به ادوارد فشردم ، به خودم نمي توانستم دروغ بگويم من محتاج اين آرامش بودم!

صدايش را هر چند کم، مي شنيدم که زير گوشم نجوا مي کرد: همين کارهايت هست که ديوانه ام کرده، تو حس مرد بودن را به من مي دهي ، حس اينکه مي توانم پشتيبانت باشم. گريه نکن عزيزم. بزار فکر کنم هنوز هم برايت پشتيبانم.

عضلات بدنم را سفت کردم : کي گفته هنوز پشتيبانم نيستي؟

پوزخند صدا دارش آتش زدم: پشتيبان؟ من الان شدي دردي برات! زحمت ! مزاحم! يک مشکل ... من پشتيبانت نيستم !.

موهاي ريخته شده بر روي پيشاني ام را کنار زدم و ناليدم: نيستي، درد نيستي، مزاحم نيستي، مرهمي...براي تمام زخم هايم مرهمي ...

دستانش را محکم تر دورم حلقه کرد و با اوقات تلخي گفت: مرهم فلج! خنده دار است سورنا! خودت خوب مي داني ، نمي خواهم براي دل خوشي من دروغ بگويي...

نفس عميقي کشيدم : دروغ نمي گويم، باور کن! مطمئن باش اگر پيدايت نمي کردم ، خودم را مي کشتم.

با خشونت خاصي چانه ام را گرفت ومجبورم کرد سرم را بلند کنم، به چشم هاي سرخش خيره شدم، با خشم غريد: چي کار مي خواستي بکني؟

چشمانم را بستم وگفتم: خودم را مي کشتم، چرا فکر مي کني من قوي هستم! نمي توانستم ...بدون تو نمي توانستم به اين زندگي ادامه بدهم...

ادوارد با غيض چانه ام را ول کرد و غريد: هيچ وقت فکر نمي کردم همسرم به قدري ضعيف باشد که بخواهد خودکشي کند!

لبخند محزوني زدم وخودم را در آغوشش فشردم نمي خواستم با ادوارد بحث وجدل کنم، دستانش را با مکث دورم حلقه کرد و بوسه اي آرام بر روي موهايم زد .

*** 

به پاکت در دستم خيره شدم و لبخند محزوني زدم، سرم را بالا آوردم و به اميلي خيره شدم، با شوق ادامه داد: سورنا اين يک شانس بزرگ براي توست! ادوارد هم کم کم بايد به اين وضع عادت کند.

سرش را نزديک گوشم آورد و با صداي آرامي گفت: خبر مهم تر، رئيس جمهور هم به تئاتر مي آيد.

لب زدم: پرزيدنت آبراهام لينکن؟

اميلي به نشانه تائيد سرش را با شيطنت تکان داد و خنديد، بازويم را در دست فشرد به قسمتي از سالن اشاره کرد وگفت: آن پسر را مي بيني که موهاي تيره دارد، يادم رفته بود به تو بگويم، اسمش مايکل است، مي گويند مهاجر است ، لهجه ي بامزه اي دارد، خيلي هم شبيه توست!بيا برويم با او آشنا شويم.

نگران نگاهي به دور سالن انداختم و پرسيدم: ادوارد؟

بدون توجه به سول من مرا به سمتي از سالن هدايت کرد : پيش باباست ! دختر جان باور کن همسرت را از دست نمي دهي ...راستي دوباره ازدواج کرديد؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم: با پدر روحاني صحبت کردم ، خانه آمد و دوباره ازدواج کرديم.

خنديد ، درست رو به روي مرد جواني ايستاد ، لبخندش پر رنگ تر شد و دستش را جلو آورد، مرد جوان به رسم ادب دست اميلي را بوسيد و گفت: از ديدار دوباره شما خوشخبتم بانو.

اميلي سرخوشانه دستش را پشت کمرم گذاشت و گفت: من هم همين طور ، اجازه بدهيد همسر برادرم را معرفي کنم.

زانوهايم را خم کرد و گفتم: از آشنايي با شما خوشبختم جانسون هستم.

مرد جوان لبخند کم رنگي زد وگفت: به نظر مي آيد شما را قبلا ديده ام بانو.

سرم را به نشانه ي نفي تکان دادم وگفتم: سعادت آشنايي با شما را نداشتم آقاي ؟

مغرورانه سر تکان داد گفت: مايکل هستم.

لهجه ي انگليسي غريبي داشت، موهاي تيره و چشم هاي قهوه ايش زياد از حد آشنا بود.

رو به اميلي گفتم: ادوارد در اتاق هست؟ مي خواهم همراهش باشم .

با حواس پرتي جواب داد: بله در اتاق طبقه ي پايين است.

رو به مرد جوان کردم و گفتم: با عرض پوزش.

در اتاق را باز کردم و به ادوارد خيره شدم، آرنجش را روي پاهايش عمود گذاشته بود و سرش را به دستانش تکيه داده بود، در را پشت سرم بستم و پرسيدم: آقاي جانسون رفتند؟

با خستگي نگاهم کرد و گفت: اوهوم...خودم خواستم تنهام بذاره.

بدون توجه به خستگي ادوارد جلو رفتم و جلويش زانو زدم، دامن کرمم روي زمين پخش شد، بليط را روي پاهايش گذاشتم وگفتم: اين هديه ي اميلي بود، نظرت چيست؟

با خستگي بليط هاي نمايش را نگاه کرد وگفت: يک نمايش کمدي؟ 

-بله... خبر جالب تر ، پرزيدنت لينکن هم براي تماشا مي آيد.

با کلافگي بليط ها به سمتم گرفت وگفت: متاسفم، تو و متيو مي توانيد برويد.

لبخند زدم وگفتم: نه... اصلا بهتر است نرويم، نمي خواهي دوباره به مجلس بيايي؟

دستي به موهايش کشيد : نه، طاقت ديدن نگاه هاي ترحم آميز مردم را روي تو و خودم ندارم.

پوزخندي زدم وگفتم: ترحم آميز؟ براي چه ترحم کنند؟ براي سربازي که تنها به خاطر آرامش و آسايش آنها جنگيده؟ 

ادوارد به پشتي صندلي تکيه داد و گفت: اين صندلي اذيتم مي کند، 

نگاهي گذرا به صندلي چوبي انداختم و گفتم: حتما برايش تشکچه مي دوزم ، خوبه؟

نفس عميقي کشيد : فکر کنم بهتر شود.

از جايم بلند شدم و گفتم: بيا براي شام به سالن برويم.

مردد نگاهم کرد : تو خجالت نمي کشي؟

موزيانه خنديدم و گفتم: نه ، افتخار هم مي کنم....

صندلي ادوارد را به سمت بيرون هل دادم ، در را باز کردم و پا به سالن گذاشتم ، سعي کردم به نگاه هاي خيره و ترحم آميز و گاهي متعجب ديگران توجهي کنم ، حانم جانسون به سمتم آمد و نگاهي مادرانه به ادوارد انداخت ورو به من گفت: دخترم ! بليط ها را اميلي به تو داد؟

لبخندي زدم وگفتم: بله، از لطفتان بي نهايت ممنونم مادر جان.

لبخند محزوني زد و دستش را مادرانه روي شانه ي ادوارد گذاشت، ادوارد خجالت زده سرش را بالا آورد ودر جواب لبخند مادرش ، لبخند شرمگيني زد . به اين زن خيره شدم، در تمام اين مدت سعي کرده بود محکم باشد اما به وضوح متوجه بودم که به عنوان يک مادر کم رنج نکشيده است.

صندلي ادوارد را به گوشه اي هل دادم، اميلي خودش را به ما رساند، موهاي کوتاه جلوي پيشانيش عرق کرده به پيشانيش چسبيده ، چشم هايش برق مي زد و لبخند عضو جدانشدني صورتش شده بود ، نفس زنان دو بشقاب را به سمتم گرفت وگفت: براي هر دويتان غذا کشيده ام.سورنا، مايکل مي خواست با تو حرف بزند.

بشقاب ها را از دست اميلي گرفتم و گفتم: ممنونم اميلي ، اما ديدار با آقاي مايکل را براي بعد بگذار .

ادوارد کنجکاوانه نگاهم کرد ، اميلي بدون حرف از ما دور شد : مايکل کيست؟

شانه اي بالا انداختم و بشقاب غذا را روي پاي ادوارد گذاشتم و بي تفاوت گفتم: يک مرد جوان مهاجر ! ديدنش خالي از لطف نيست، مرد مودبي به نظر مي رسد.

ادوارد لبخند غمگيني زد و گفت: خوشحال مي شوم ببينمش ! اميلي زيادي شاد به نظر مي رسيد.

-از ديدنتان خوشبختم آقاي جانسون.

با بهت به مرد جوان نگاه کردم ، مايکل !

بدون توجه به صندلي چرخدار ادوارد دستش را جلو آورد و گفت: مايکل هستم .

ادوارد با بدبيني دستش را جلو آورد ودست داد ، به وضوح مي دانستم ادوارد از موقعي که ويلچر نشين شده بود اعتماد به نفسش را هم از دست داده بود .

مايکل نگاهي به من انداخت و گفت: مي توانم در کنار شما بنشينم ؟ 

خودم را کنار کشيدم و زير لب خواهش مي کني گفتم ، صندلي ادوارد به سمت ما بود ، مايکل بي خيال روي نيمکت نشست ، براي از بين بردن فضاي سرد بينمان پرسيدم: شنيده ام مهاجر هستيد! از کدام کشور ؟

مايکل پوزخندي زد و گفت: پارس !

احساس کردم نفس در سينه ام گره خورد ، آب دهانم را به سختي قورت دادم و به ادوارد نگاهي کردم، ادوارد به جلو خم شده بود به نظر مي آمد موضوع برايش از هميشه جالب تر بود.

مايکل تمام عکس العمل هاي ما را زير نظر داشت ، لبخند محوي زد وگفت: مي دانم.من و مادر شما از يک کشور هستيم ، درسته؟

سرم را به نشانه ي تائيد تکان خفيفي دادم ، ادوارد پيش قدم شد و پرسيد: شما در کشور خودتان بزرگ شديد؟

مايکل نگاه کوتاهي به من انداخت وگفت: نه! مادر و پدرم قبل از تولد من از کشور خارج شدند. من در انگلستان بزرگ شده ام.

ادوارد لبخند مصنوعي زد وگفت: پس شما کشور خودتان را از نزديک نديده ايد، درسته؟

- البته که کشورم را ديده ام ، تنها دو بار به کشورم سفر کردم .

به پاکت در دستم خيره شدم و لبخند محزوني زدم، سرم را بالا آوردم و به اميلي خيره شدم، با شوق ادامه داد: سورنا اين يک شانس بزرگ براي توست! ادوارد هم کم کم بايد به اين وضع عادت کند.

سرش را نزديک گوشم آورد و با صداي آرامي گفت: خبر مهم تر، رئيس جمهور هم به تئاتر مي آيد.

لب زدم: پرزيدنت آبراهام لينکن؟

اميلي به نشانه تائيد سرش را با شيطنت تکان داد و خنديد، بازويم را در دست فشرد به قسمتي از سالن اشاره کرد وگفت: آن پسر را مي بيني که موهاي تيره دارد، يادم رفته بود به تو بگويم، اسمش مايکل است، مي گويند مهاجر است ، لهجه ي بامزه اي دارد، خيلي هم شبيه توست!بيا برويم با او آشنا شويم.

نگران نگاهي به دور سالن انداختم و پرسيدم: ادوارد؟

بدون توجه به سول من مرا به سمتي از سالن هدايت کرد : پيش باباست ! دختر جان باور کن همسرت را از دست نمي دهي ...راستي دوباره ازدواج کرديد؟

نفس عميقي کشيدم و گفتم: با پدر روحاني صحبت کردم ، خانه آمد و دوباره ازدواج کرديم.

خنديد ، درست رو به روي مرد جواني ايستاد ، لبخندش پر رنگ تر شد و دستش را جلو آورد، مرد جوان به رسم ادب دست اميلي را بوسيد و گفت: از ديدار دوباره شما خوشخبتم بانو.

اميلي سرخوشانه دستش را پشت کمرم گذاشت و گفت: من هم همين طور ، اجازه بدهيد همسر برادرم را معرفي کنم.

زانوهايم را خم کرد و گفتم: از آشنايي با شما خوشبختم جانسون هستم.

مرد جوان لبخند کم رنگي زد وگفت: به نظر مي آيد شما را قبلا ديده ام بانو.

سرم را به نشانه ي نفي تکان دادم وگفتم: سعادت آشنايي با شما را نداشتم آقاي ؟

مغرورانه سر تکان داد گفت: مايکل هستم.

لهجه ي انگليسي غريبي داشت، موهاي تيره و چشم هاي قهوه ايش زياد از حد آشنا بود.

رو به اميلي گفتم: ادوارد در اتاق هست؟ مي خواهم همراهش باشم .

با حواس پرتي جواب داد: بله در اتاق طبقه ي پايين است.

رو به مرد جوان کردم و گفتم: با عرض پوزش.

در اتاق را باز کردم و به ادوارد خيره شدم، آرنجش را روي پاهايش عمود گذاشته بود و سرش را به دستانش تکيه داده بود، در را پشت سرم بستم و پرسيدم: آقاي جانسون رفتند؟

با خستگي نگاهم کرد و گفت: اوهوم...خودم خواستم تنهام بذاره.

بدون توجه به خستگي ادوارد جلو رفتم و جلويش زانو زدم، دامن کرمم روي زمين پخش شد، بليط را روي پاهايش گذاشتم وگفتم: اين هديه ي اميلي بود، نظرت چيست؟

با خستگي بليط هاي نمايش را نگاه کرد وگفت: يک نمايش کمدي؟ 

-بله... خبر جالب تر ، پرزيدنت لينکن هم براي تماشا مي آيد.

با کلافگي بليط ها به سمتم گرفت وگفت: متاسفم، تو و متيو مي توانيد برويد.

لبخند زدم وگفتم: نه... اصلا بهتر است نرويم، نمي خواهي دوباره به مجلس بيايي؟

دستي به موهايش کشيد : نه، طاقت ديدن نگاه هاي ترحم آميز مردم را روي تو و خودم ندارم.

پوزخندي زدم وگفتم: ترحم آميز؟ براي چه ترحم کنند؟ براي سربازي که تنها به خاطر آرامش و آسايش آنها جنگيده؟ 

ادوارد به پشتي صندلي تکيه داد و گفت: اين صندلي اذيتم مي کند، 

نگاهي گذرا به صندلي چوبي انداختم و گفتم: حتما برايش تشکچه مي دوزم ، خوبه؟

نفس عميقي کشيد : فکر کنم بهتر شود.

از جايم بلند شدم و گفتم: بيا براي شام به سالن برويم.

مردد نگاهم کرد : تو خجالت نمي کشي؟

موزيانه خنديدم و گفتم: نه ، افتخار هم مي کنم....

صندلي ادوارد را به سمت بيرون هل دادم ، در را باز کردم و پا به سالن گذاشتم ، سعي کردم به نگاه هاي خيره و ترحم آميز و گاهي متعجب ديگران توجهي کنم ، حانم جانسون به سمتم آمد و نگاهي مادرانه به ادوارد انداخت ورو به من گفت: دخترم ! بليط ها را اميلي به تو داد؟

لبخندي زدم وگفتم: بله، از لطفتان بي نهايت ممنونم مادر جان.

لبخند محزوني زد و دستش را مادرانه روي شانه ي ادوارد گذاشت، ادوارد خجالت زده سرش را بالا آورد ودر جواب لبخند مادرش ، لبخند شرمگيني زد . به اين زن خيره شدم، در تمام اين مدت سعي کرده بود محکم باشد اما به وضوح متوجه بودم که به عنوان يک مادر کم رنج نکشيده است.

صندلي ادوارد را به گوشه اي هل دادم، اميلي خودش را به ما رساند، موهاي کوتاه جلوي پيشانيش عرق کرده به پيشانيش چسبيده ، چشم هايش برق مي زد و لبخند عضو جدانشدني صورتش شده بود ، نفس زنان دو بشقاب را به سمتم گرفت وگفت: براي هر دويتان غذا کشيده ام.سورنا، مايکل مي خواست با تو حرف بزند.

بشقاب ها را از دست اميلي گرفتم و گفتم: ممنونم اميلي ، اما ديدار با آقاي مايکل را براي بعد بگذار .

ادوارد کنجکاوانه نگاهم کرد ، اميلي بدون حرف از ما دور شد : مايکل کيست؟

شانه اي بالا انداختم و بشقاب غذا را روي پاي ادوارد گذاشتم و بي تفاوت گفتم: يک مرد جوان مهاجر ! ديدنش خالي از لطف نيست، مرد مودبي به نظر مي رسد.

ادوارد لبخند غمگيني زد و گفت: خوشحال مي شوم ببينمش ! اميلي زيادي شاد به نظر مي رسيد.

-از ديدنتان خوشبختم آقاي جانسون.

با بهت به مرد جوان نگاه کردم ، مايکل !

بدون توجه به صندلي چرخدار ادوارد دستش را جلو آورد و گفت: مايکل هستم .

ادوارد با بدبيني دستش را جلو آورد ودست داد ، به وضوح مي دانستم ادوارد از موقعي که ويلچر نشين شده بود اعتماد به نفسش را هم از دست داده بود .

مايکل نگاهي به من انداخت و گفت: مي توانم در کنار شما بنشينم ؟ 

خودم را کنار کشيدم و زير لب خواهش مي کني گفتم ، صندلي ادوارد به سمت ما بود ، مايکل بي خيال روي نيمکت نشست ، براي از بين بردن فضاي سرد بينمان پرسيدم: شنيده ام مهاجر هستيد! از کدام کشور ؟

مايکل پوزخندي زد و گفت: پارس !

احساس کردم نفس در سينه ام گره خورد ، آب دهانم را به سختي قورت دادم و به ادوارد نگاهي کردم، ادوارد به جلو خم شده بود به نظر مي آمد موضوع برايش از هميشه جالب تر بود.

مايکل تمام عکس العمل هاي ما را زير نظر داشت ، لبخند محوي زد وگفت: مي دانم.من و مادر شما از يک کشور هستيم ، درسته؟

سرم را به نشانه ي تائيد تکان خفيفي دادم ، ادوارد پيش قدم شد و پرسيد: شما در کشور خودتان بزرگ شديد؟

مايکل نگاه کوتاهي به من انداخت وگفت: نه! مادر و پدرم قبل از تولد من از کشور خارج شدند. من در انگلستان بزرگ شده ام.

ادوارد لبخند مصنوعي زد وگفت: پس شما کشور خودتان را از نزديک نديده ايد، درسته؟

- البته که کشورم را ديده ام ، تنها دو بار به کشورم سفر کردم .

ادوارد دستش را جلو آورد و دستان يخ زده ي من را گرفت و لبخند عاشقانه اي زد و دوباره پرسيد: پس من از شما مي پرسم ، در کشور پارس دختران همه به زيبايي همسر من هستند؟

مايکل نيم نگاهي به من انداخت و لبخند محوي زد، سرم را پايين انداختم، مايکل به ادوارد خيره شد و گفت: در کمال مسرت مي گويم، همسر شما از زيباترين بانوان پارسي است.

زير نگاه هاي خيره و عاشقانه ادوارد و نگاه بي پروا ي مايکل معذب بودم : البته من سعادت آشنايي با همسر شما را داشته ام. در مهماني آقاي لارگر.

خاطره اي نه چندان قديمي در ذهنم نقش بست، تنه زدن من به مرد جواني ، ريختن شراب روي سينه ام ، مهماني که در آن ادوارد را ديده بودم.

- فکر مي کنم بانو من را به خاطر آوردند، درسته؟

دست ادوارد را فشردم : بله، اگر اشتباه نکنم شما جامتان را روي پيراهن من خالي کرديد ! 

مايکل سر خم کرد : من بازهم بابت آن شب متاسفم، در واقع احساس مي کنم آن شب عجله داشتيد ، چون حتي صبر نکرديد تا من از شما معذرت خواهي کنم.

از جايم بلند شدم و بشقاب نيمه خالي ادوارد را از روي پاهايش برداشتم و گفتم: بله. عجله داشتم. مهم ترين شخص در زندگي من آن لحظه منتظرم بود ! نمي توانستم منتظر بگذارمش . الان هم اگر اجازه بدهيد مجبوريم شما را ترک کنيم ، بايد به خانه برگرديم.

مايکل سراسيمه از جايش بلند شد و با ادوارد دست داد ، بشقاب ها را به نديمه اي که از کنارم رد شد تحويل دادم و دست هاي صندلي ادوارد را در دست گرفتم و سرم را به نشانه ي خداحافظي براي مايکل تکان دادم.

***

سرم را بيشتر به در فشردم تا بتوانم از جزئيات مکالمه ي افسر سافس و ادوارد با خبر شوم ، موفق نبودم چون تنها صداي پچ پچ محو آنها مي آمد. نا اميد از تلاشم دوباره به آشپزخانه برگشتم .

سيني قهوه را برداشتم وبه سمت اتاق حرکت کردم ، با ديدن افسر سافس در پذيرايي جا خوردم ، سيني را روي ميز گذاشتم: قهوه آورده ام . صحبتتان با همسرم تمام شد؟

بدون توجه به لبخند من روي مبل ها نشست ، از اولين ديدار تا الان چاق تر شده بود و شکمش ديگر از زير يونيفورم نظامي خودنمايي مي کرد . ليوان قهوه را برداشت وگفت: از آخرين باري که با يکديگر ملاقات داشتيم ، حالتان بهتر شده است ، خانم آيرز!

زير لب غريدم جانسون! و روي نزديک ترين مبل نشستم . افسر سافس پوزخندي زد وگفت: دوباره ازدواج کرديد؟

تاب ديدن نگاهش را نداشتم ، احساس مي کردم تمام افکارم را مي خواند ، سرم را پايين انداختم: بله.

قهوه اش را مزه مزه کرد و گفت: جالب است ، خانم جانسون لياقت شما بيشتر از يک مرد فلج بود. بگذريم براي موضوع ديگري به اينجا آمدم . من براي مدتي بايد به انگلستان بروم. از همسرم شنيده ام که در انگلستان بخشي از علم پزشکي توسعه يافته است ، دقيق نمي دانم.... مثل اينکه کودکاني که فلج اطفال دارند توسط اين روش درماني بهبود يافته اند. فکر کنم ماساژ درمانيست. تا به حال چند تن از افرادي که وضعيت مشابه همسر شما داشته اند هم توانسته اند بهبود نسبي پيدا کنند. فکر کردم شايد شما هم بخواهيد اين راه را امتحان کنيد.

ناباورانه به افسر سافس نگاه کردم و گفتم : بريتانيا؟ شما مطمئن هستيد؟

پوزخند مضحکي زد و گفت: بله ... من يک ماه ديگر به بريتانيا مي روم ، بهتر شما ابتدا خودتان به آنجا برويد و کاملا در مورد اين روش درماني مطمئن شويد ، اگر نتيجه رضايت بخش بود آقاي جانسون را هم همراه خود ببريد. اگر مي خواهيد بياييد من مي توانم در کشتي که هستم براي شما هم يک بليط تهيه کنم.

ليوان قهوه ام را روي ميز گذاشتم: من بايد با برادر و همسرم مشورت کنم.شما تا کي مي توانيد بليط را براي من تهيه کنيد.

بي توجه به من گفت: نهايتا تا يک هفته ي ديگر . بايد عجله کنيد بانو !

فنجان قهوه اش را روي ميز گذاشت و از جايش بلند شد ، مبهوت نگاهش کردم ، سمت من آمد ، دستش را دراز کرد ، تازه متوجه شدم که مي خواهد برود ، دستم را به دسته ي مبل گرفتم تا بلند شوم ، ترس ناشناخته اي که از اين مرد داشتم باعث شد پاهايم بلرزد ، نيم نگاهي به پاهاي لرزانم انداخت و پوزخند زد ، نزديک تر آمد ، ناخودآگاه دوباره نشستم ، دستش را دو طرف مبل به دسته ها تکيه داد و سرش را جلو آورد، لرزان سرم را عقب کشيدم ، در چشمانم خيره شد : از من مي ترسيد بانوي جوان؟

آب دهنم را به سختي قورت دادم و سرم را به نشانه ي نفي تکان دادم ، بدون توجه به من ادامه داد: خانم سورنا آيرز مي دانستيد اگر همسر من در سن و سال شما بچه دار شده بود ، من الان دختري همسن شما داشتم؟ شما از چه مي ترسيد؟

دستانش را رها کرد و صاف ايستاد ، دستي بر روي کله اش کشيد وزير لب گفت: هر چند ، همگان از من مي ترسند!

بدون توجه به من از خانه خارج شد و در را محکم پشت سرش بست!

از پنجره به ادوارد خيره شدم ، اميلي با خنده صندلي ادوارد را هل مي داد و حرف مي زد ، اين دختر با موسولين سفيدي که بر تن داشت ، همچون فرشته ها بود. ادوارد به باغچه خيره شده بود و هر ازگاهي جواب خواهر زيبارويش را مي داد. پرده را انداختم و به اتاق نگاه کردم ، متيو سرخوشانه قهوه را مزه مزه مي کرد، خسته نفسي تازه کردم و پرسيدم: اميلي اينجا چه کار مي کند؟

متيو نيم نگاهي به من انداخت: براي کمک به مامان آمده بود .

مشکوکانه کنارش نشستم و لبخندزدم: مطمئني براي کار ديگري اينجا نيامده بود؟ 

متيو بدون توجه به حرف من گفت: تو خودت براي چه به اينجا آمده بودي ؟

به پنجره خيره شدم: ديروز افسر سافس به خانه آمده بود ، مي گفت در بريتانيا امکان درمان ادوارد وجود دارد. متفکرانه سر تکان داد: به من هم گفته بود ، خودم خواستم با تو صحبت کنم. نظرت چيست؟

- نمي دانم! هزينه بليط کشتي ، اقامت من آنجا خودش به تنهايي مبلغ زياديست ! اگر بخواهم ادوارد را هم ببرم هزينه درمان .... براي من خيلي سنگين است ، حتي اگر جواهراتم را هم بفروشم بازهم پول کم دارم . 

به ادوارد چيزي نگفتم ، نمي خواهم اميدوار شود و بعد دوباره به بن بست برسيم ! 

متيو قهوه اش را کنار گذاشت موشکافانه نگاهم کرد : مشکل تو تنها مبلغ آن است؟

- فعلا مبلغ از همه مهم تر است ! وضعيت روحي ادوارد ! من اگر بروم چه کسي از ادوارد مراقبت مي کند؟ به نظر مي رسد رفتن به بريتانيا غير ممکن است !

از جايش بلند شد ، کنجکاوانه حرکاتش را زير نظر داشتم ، تعداد زيادي از کاغذ از کمدش بيرون آورد نگاهي دقيق به آنها انداخت و گفت: چه قدر پول کم داري؟

از جايم بلند شدم : متيو؟ من از تو پول خواستم؟

متعجب نگاهم کرد و کاغذها را روي ميز گذاشت ، بازوهايم را در دست گرفت و مجبورم کرد بنشينم، دلجويانه سرم را در آغوش گرفت : من نگفتم تو پول نياز داري، مي دانم بزرگترين مشکلت هزينه است ، من نخواستم به تو صدقه بدهم . از روزي که ادوارد پيدا شد ، من مي دانستم در بريتانيا امکان درمان ادوارد هست ، اما ، وضعيت روحي تو و ادوارد هيچ کدام از شما ها در شرايطي نبوديد که بخواهم به يک باريکه ي نور اميدوارتان کنم. خودم مبلغي پول جمع کردم .

- اما من از کسي پول قبول نمي کنم.

- چرا لجبازي مي کني؟ من براي عروسي شما هديه ندادم ، فکر کن اين هديه ي من است .

پوزخندي زدم و سرم را بالا گرفتم و گفتم: هديه ي عروسي بعد از سه سال ؟کمي دير شده است متيو.

دلخور نگاهم کرد و از جايش بلند شد ، دستي در موهاي لختش کشيد وگفت: براي رفتن به بريتانيا چه قدر پول لازم داري؟

- اگر جواهراتم را بفروشم ، يک سري اوراق بهادار هم دارم آن ها را هم نقد کنم به اندازه پول سفر خودم کافي است اما براي ادوارد...

- اشتباهت همين جاست! تو اول برو ، تمامي جوانب را بسنج بعد به فکر بردن ادوارد باش. شايد من بتوانم اينجا مقداري از پولت را سرمايه گذاري کنم! آن موقع از سود آن و وام مي تواني ادوارد را هم ببري! تا آن موقع دوباره مي توانيم پنبه بکاريم ! از فروش پنبه ها هم مي توانيم مقداري پول کسب کنيم.

از جايم بلند شدم ، به حرف هاي متيو فکر کردم، دستم ناخودآگاه به سمت گردنبد ياقوت گردن رفت ، نمي توانستم به خودم دروغ بگويم اين گردنبد و گوشواره هايش براي ارزشمندترين شي بودند. به ادوارد نگاه کردم وگفتم: من نمي توانم براي فروش جواهراتم به شهر بروم . تو مي تواني براي من بفروشيش؟

متيو ناراحت نگاهم کرد : باشه .

گردنبند را با بغض باز کردم ، گوشواره هايم را هم از گوشم جدا کردم ، نگاه آخر به ياقوت هايش انداختم ، مگر کسي مي دانست آنها يادآور زيبا ترين خاطرات زندگيم هستند؟

گردنبد و گوشواره هاي را از من گرفت ، در برابر چشمان حيرت زده ي من ، کاغذهاي اوراق بهادارش را به سمتم گرفت ، مبهوت نگاهش کردم و پرسيدم: منظورت از اين کار چيست متيو؟

اخم کم رنگي کرد وگفت: من خودم جواهراتت را از تو مي خرم . اين هم مبلغ آن است.

لجوجوانه پا بر زمين کوبيدم و گفتم: متيو ! خواهش مي کنم.

متيو عصباني نگاهم کرد وگفت: تو مي خواستي آن ها را بفروشي ؟ درسته ؟ براي تو مهم است چه کسي آن ها را مي خرد؟

-اما...

-اما و اگر نداريم ! من آن ها را خريده ام ! تمام شد !

***

ادوارد کنجکاوانه نگاهم کرد، در جوابش لبخندي زدم و دستانم را زير کتف هايش قرار دادم ، کمکش کردم روي تخت بنشيند ، پتو را روي پاهايش کشيدم ، مچ دستم را گرفت، پرسشگر نگاهش کردم، روي تخت نشستم و گفتم : چيزي مي خواهي ادوارد؟

در چشمانم خيره شد ، غم هميشگي چشمانش آتشم مي زد ، نفس عميقي کشيد و گفت: اتفاقي افتاده که من از آن بي خبرم؟

-نه.

با دلخوري نگاهم کرد و گفت: دروغ نمي گويي.درسته؟

سرم را پايين انداختم تاب نگاه کردن به چشمانش را نداشتم: بگذار بروم استحمام کنم برمي گردم صحبت مي کنيم.

با غيض دستم را رها کرد، ناراحت از جايم بلند شدم و به سمت حمام رفتم.

موهاي خيسم را در دست فشردم و از آينه به ادوارد خيره شدم ، بدون حرف نگاهم مي کرد ، دست در موهايم کردم و شروع به تکان دادنشان کردم. تمام مدت ادوارد به من خيره شده بود. به سمت ادوارد رفتم ، سرم را پايين انداختم : مي خواهي بخوابيم؟

بدون حرف سعي کرد خودش را جا به جا کند. کمکش کردم که در تخت دراز بکشد . پتو را تا روي سينه اش کشيدم و از طرف ديگر تخت به زير پتو خزيدم. صداي نفس هاي سنگين ادوارد خبر از عصباني بودنش مي داد. به سمت ادوارد چرخيدم و نگاهش کردم ، چشمانش باز بود از گوشه ي چشم نگاهم کرد ، جرئت بيشتري به دست آوردم و خودم را به سمتش کشيدم ، سرم را روي سينه اش گذاشتم ، دستش را دور بدنم پيچيد .نفس هاي عصبيش اذيتم مي کرد . بهتر بود خودم لب باز مي کردم و حرف مي زدم .نفس عميقي کشيدم و با صدايي که سعي مي کردم نلرزد گفتم: افسر سافس در مورد امکان درمان تو در بريتانيا پيشنهاد داد، با متيو حرف زدم قرار است حدود يک ماه ديگر من اول به بريتانيا بروم اگر همه چيز مثبت بود برمي گردم و با هم مي رويم. 

فشار دست ادوارد دور کمرم که هر لحظه بيشتر مي شد ، نفسم را بريده بود ، با خشم غريد: من اينجا نقش يک عروسک را دارم؟چرا قبل از اينکه تصميم بگيريد با من حرف نزده بوديد؟

با عجله از جايم بلند شدم ، موهايم را کنار زدم و گفتم: تو راضي نيستي؟ ادوارد خواهش مي کنم اين تنها شانس ماست !

کلافه نگاهم کرد : نه. من نمي آيم!

-چرا؟

- نمي خواهم الکي هزينه کنيم و در آخر هم به نتيجه نرسيم !

-اما ادوارد !

رويش را از من برگرداند : تمامش کن سورنا .نمي خواهم....من نمي آييم...نمي گذارم تو هم تنها بروي ...يک زن تنها در کشور غريب ! بس کن سورنا ....

دستش را گرفتم و گفتم : اما..ادوارد ... من خودم مي توانم از پس اين کار بر آيم ... باور کن ... افسر سافس هم هست ! او مي تواند کمکم کند.

بدون حرف خيره نگاهم کرد ، سرم را پايين انداختم و گفتم: نگو نه !آرزوي هر دو ما سلامتي تو ... باور کن آرزومه که دوباره روي پا ببينمت . ادوارد خواهش مي کنم...ما که چيزي براي از دست دادن نداريم ...

ا با خشونت دستش را از بين دستانم کشيد و با صداي ضعيف گفت: ديدي گفتم ...خسته شدي ! تو هم از بدون با من خسته شدي ... حق هم داري ...زندگي با يک مرد فلج رويايي نيست !

با خشونت از تخت پايين آمدم، بدون توجه به ادوارد از اتاق خارج شدم ، در اتاق با صداي بلندي بسته شد .

به سمت پذيرايي رفتم و روي يکي مبل ها نشستم ، سر دردناکم را بين دستانم فشردم .پاهايم را بالا آوردم و در شکمم جمع کردم ، نفس عميقي کشيدم ، ادوارد حق نداشت هر حرکت من را به پاي خستگي ام بگذارد . يک ساعتي به همان حالت نشستم ، وقتي از آرامش ذهنم مطمئن شدم آرام وارد اتاق شدم ، بيدار بود و سرش را به تاج تخت تکيه داده و به سقف خيره شده بود .

در را آرام بستم و سمت ادوارد روي تخت نشستم ، منتظر نگاهم کرد ، موهايم را به پشت گوشم هدايت کردم وگفتم: اگر اتاق را ترک کردم نمي خواستم بيشتر با هم مشاجره کنيم. باور کن من خسته نشدم...به خداي قسم خسته نشدم.به مسيح قسم خسته نشده ام. باور کن ادوارد. اگر مي خواهم به بريتانيا برويم براي اينکه ديدن شادي تو بزرگترين آروزي من است. فکر مي کني نمي فهمم؟ خسته اي ادوارد ... گاهي اوقات فکر مي کنم از دست من هم خسته شدي ..

ادوارد با اضطراب بين حرفم پريد : آره ...خسته شدم . از اينکه مي بينم هر شب با کمر درد مي خوابي ، از اينکه غم چشمات ديوونه ام کرده خسته ام ... از اينکه کابوسم شده روزي که تو حالت بد شود و من نتوانم کمکت کنم... خسته شدم .

دست دراز کردم و موهاي پريشانش را کنار زدم : پس بگذار يک شانس به هر دويمان بدهيم ! ما که چيزي را براي از دست دادن نداريم.

ادوارد دستانش را باز کرد، با بغض خودم را در آغوشش فشردم ، سرش را خم کرد : فکر نکن متوجه نشدم ، اما گوشواره و گردنبندت کجاست؟

بغضم سر باز کرد و با اشک ناليدم: فروختم ! 

منقبض شدن فکش را حس کردم ، به سختي از بين دندان ها قفل شده اش پرسيد: براي چي ؟

- به پول نياز داشتيم.

دستش را پشتم فشار داد و زير لب ناليد: کل شق کوچولو ي من ! زندگيم به تو مي سپرم ... نا اميدم نکن 

***

پيراهنم را جمع کردم و به ادوارد نگاه کردم ، با احتياط پرسيدم: مشکلي نداري؟ 

ادوارد لبخند غمگيني زد : نه ...خوبم ، گفتي پرزيدنت هم در تئاتر شرکت مي کند؟

لبخندي زدم و با سر به لژ مخصوص پرزيدنت اشاره کردم و گفتم: درسته .شايعه شده امروز صبح پرزيدنت خواب ديده که در اين تئاتر ترور مي شود.

ادوارد به لژ خيره شد : چرا بايد ترور شود؟ الان قهرمان مردم هست ، جنگ را برده ! چرا بايد ترورش کنند؟

سري تکان دادم: قهرمان شمالي ها ! تمام جنوبي ها از او متنفر هستند ! او خانه ي آنها را آتش زده ! غارت کرده و استقلالشان را گرفته ! فکر نمي کنم براي آنها قهرمان باشد همان طور که براي من قهرمان نيست .

ادوارد متعجب نگاهم کرد: نيست؟

نتوانستم جوابش را بدهم ، فضاي سالن تاريک شد ، در دل ناليدم : اگر زياده خواهي پرزيدنت نبود الان همسر من روي صندلي چرخدار نمي نشست .

نمايش زياد جذبم نکرده بود ، از سر کنجکاوي به لژ خيره شدم ، مري لينکن همسر پرزيدنت با غرور و تکبر نشسته بود ، سرم را کمي کشيدم تا بتوانم پرزيدنت را ببينم ، هاله اي از چهره ي لاغر مرد را مي ديدم . ادوارد دستم را فشرد و آرام پرسيد: اتفاقي افتاده؟

سري تکان دادم وگفتم : نه .

بازيگر روي صحنه گفت: آمريکايي پست منش شرف فطرت

قهقهه ي تماشگران برخواست ، دلشوره ي خاصي احساس مي کردم ، سرم را روي شانه ي ادوارد گذاشتم و ناليدم: ادوارد دلشوره دارم .

ادوارد با نگراني نگاهم کرد: مي خواهي برويم؟

صداي بلند مردي اجازه نداد جواب ادوارد را بدهم ، مرد با بهت داد زد: رئيس جمهور را کشتند.

سراسيمه به لژ مخصوص نگاه کردم ، چهره ي رنگ پريده و لاغر لينکن که به ديواره ي لژ تکيه داده بود توجه همگان را جلب کرد ، مري لينکن در کنارش زانو زده بود .

همهمه اي در سالن به پا خواست ، نگهبانان مانع از خروج افراد از سالن شدند . تنها يک فکر از ذهنم گذشت ، قاتل خوب مي دانست در چه قسمت از نمايش اقدام کند ... تنها ديالوگي که باعث مي شد خنده ي حضار اجازه ي شنيدن صداي گلوله را ندهد 

با وحشت به ادوارد نگاه کردم ، دستان سردم را در دستانش گرفت و با نگراني به اطراف نگاه کرد ، پيرمردي که کنارم نشسته بود ، سرخم کرد و گفت: قاتل فرار کرده است . نگهبانان تا چند ساعت ديگر اجازه ي خروج ما را هم مي دهند !

***

دست هاي خيسم را به پيش بندم کشيدم و رو به ادوارد که روزنامه به دست در آشپزخانه نشسته بود گفتم : مي شود خبر را کامل براي من هم بخواني ؟

ادوارد روزنامه اي را که امروز صبح متيو آورده بود ، پايين آورد و نگاهي به من انداخت ، سرم را کج کردم و گفتم : لطفا ! وقت ندارم که بخوانم!

روزنامه را جلوي صورتش گرفت و شروع به خواندن کرد: صبح امروز پرزيدنت لينکن پس از تلاش بسيار پزشکان فوتکردند، طبق تحقيقات پليس قاتل جان ويکس بوت يکي از محبوب ترين بازيگران آمريکا اقدام به قتل رئيس جمهور کرده بوده است.

يک لحظه قيافه ي جان بوت در ذهنم تداعي شد ، پيشاني فوق العاده بلندش ، موهاي فر خورده اي که هوش از سر طرفدارانش مي برد و و سبيل پهني که هميشه در صورتش خودنمايي مي کرد ، اصالتا جنوبي بود . يک لحظه مکالمه خودم را ادوارد در تئاتر به ياد آوردم : قهرمان شمالي ها ! تمام جنوبي ها از او متنفر هستند ! او خانه ي آنها را آتش زده ! غارت کرده و استقلالشان را گرفته ! فکر نمي کنم براي انها قهرمان باشد!

ادوارد متعجب پرسيد : گوش مي دهي سورنا ؟

صادقانه نگاهش کردم و به سمتش رفتم ، ليوان آب را به سمت ادوارد گرفتم و گفتم: نه...متاسفم ... مي شود ديگر نخواني ؟ ديگر نمي خواهم بهش فکر کنم !

روزنامه را تا کرد و روي ميز گذاشت ، ليوان آب را از دستم گرفت : چرا نمي خواهي گوش بدهي ؟

زير لب زمزمه کردم: چون من از مرگ لينکن خوشحالم !

هيچ تغييري در صورتش ايجاد نشد ؛ خونسرد ليوان آب را به لب هايش نزديک کرد : براي چي ؟

انگشتانم را به بازي گرفتم و جوابش را ندادم، پوزخندي زد : بگذار من بگويم، تو از لينکن بدت مي آيد چون اون شوهرت را ازت گرفت، درسته؟ خوشبختي را ازت گرفت ! تو يک مرد سالم به جبهه فرستادي و الان ...

نتوانستم طاقت بياورم و بين حرفش پريدم ، دستانش را در بين دستانم گرفتم و گفتم : ادوارد ؟ خواهش مي کنم بس کن ! 

ساکت شد و نگاهي ناراضي به من انداخت ، کوتاه گفت : مي خواهم استراحت کنم .

با خشونت از تخت پايين آمدم، بدون توجه به ادوارد از اتاق خارج شدم ، در اتاق با صداي بلندي بسته شد .

به سمت پذيرايي رفتم و روي يکي مبل ها نشستم ، سر دردناکم را بين دستانم فشردم .پاهايم را بالا آوردم و در شکمم جمع کردم ، نفس عميقي کشيدم ، ادوارد حق نداشت هر حرکت من را به پاي خستگي ام بگذارد . يک ساعتي به همان حالت نشستم ، وقتي از آرامش ذهنم مطمئن شدم آرام وارد اتاق شدم ، بيدار بود و سرش را به تاج تخت تکيه داده و به سقف خيره شده بود .

در را آرام بستم و سمت ادوارد روي تخت نشستم ، منتظر نگاهم کرد ، موهايم را به پشت گوشم هدايت کردم وگفتم: اگر اتاق را ترک کردم نمي خواستم بيشتر با هم مشاجره کنيم. باور کن من خسته نشدم...به خداي قسم خسته نشدم.به مسيح قسم خسته نشده ام. باور کن ادوارد. اگر مي خواهم به بريتانيا برويم براي اينکه ديدن شادي تو بزرگترين آروزي من است. فکر مي کني نمي فهمم؟ خسته اي ادوارد ... گاهي اوقات فکر مي کنم از دست من هم خسته شدي ..

ادوارد با اضطراب بين حرفم پريد : آره ...خسته شدم . از اينکه مي بينم هر شب با کمر درد مي خوابي ، از اينکه غم چشمات ديوونه ام کرده خسته ام ... از اينکه کابوسم شده روزي که تو حالت بد شود و من نتوانم کمکت کنم... خسته شدم .

دست دراز کردم و موهاي پريشانش را کنار زدم : پس بگذار يک شانس به هر دويمان بدهيم ! ما که چيزي را براي از دست دادن نداريم.

ادوارد دستانش را باز کرد، با بغض خودم را در آغوشش فشردم ، سرش را خم کرد : فکر نکن متوجه نشدم ، اما گوشواره و گردنبندت کجاست؟

بغضم سر باز کرد و با اشک ناليدم: فروختم ! 

منقبض شدن فکش را حس کردم ، به سختي از بين دندان ها قفل شده اش پرسيد: براي چي ؟

- به پول نياز داشتيم.

دستش را پشتم فشار داد و زير لب ناليد: کل شق کوچولو ي من ! زندگيم به تو مي سپرم ... نا اميدم نکن 

***

پيراهنم را جمع کردم و به ادوارد نگاه کردم ، با احتياط پرسيدم: مشکلي نداري؟ 

ادوارد لبخند غمگيني زد : نه ...خوبم ، گفتي پرزيدنت هم در تئاتر شرکت مي کند؟

لبخندي زدم و با سر به لژ مخصوص پرزيدنت اشاره کردم و گفتم: درسته .شايعه شده امروز صبح پرزيدنت خواب ديده که در اين تئاتر ترور مي شود.

ادوارد به لژ خيره شد : چرا بايد ترور شود؟ الان قهرمان مردم هست ، جنگ را برده ! چرا بايد ترورش کنند؟

سري تکان دادم: قهرمان شمالي ها ! تمام جنوبي ها از او متنفر هستند ! او خانه ي آنها را آتش زده ! غارت کرده و استقلالشان را گرفته ! فکر نمي کنم براي آنها قهرمان باشد همان طور که براي من قهرمان نيست .

ادوارد متعجب نگاهم کرد: نيست؟

نتوانستم جوابش را بدهم ، فضاي سالن تاريک شد ، در دل ناليدم : اگر زياده خواهي پرزيدنت نبود الان همسر من روي صندلي چرخدار نمي نشست .

نمايش زياد جذبم نکرده بود ، از سر کنجکاوي به لژ خيره شدم ، مري لينکن همسر پرزيدنت با غرور و تکبر نشسته بود ، سرم را کمي کشيدم تا بتوانم پرزيدنت را ببينم ، هاله اي از چهره ي لاغر مرد را مي ديدم . ادوارد دستم را فشرد و آرام پرسيد: اتفاقي افتاده؟

سري تکان دادم وگفتم : نه .

بازيگر روي صحنه گفت: آمريکايي پست منش شرف فطرت

قهقهه ي تماشگران برخواست ، دلشوره ي خاصي احساس مي کردم ، سرم را روي شانه ي ادوارد گذاشتم و ناليدم: ادوارد دلشوره دارم .

ادوارد با نگراني نگاهم کرد: مي خواهي برويم؟

صداي بلند مردي اجازه نداد جواب ادوارد را بدهم ، مرد با بهت داد زد: رئيس جمهور را کشتند.

سراسيمه به لژ مخصوص نگاه کردم ، چهره ي رنگ پريده و لاغر لينکن که به ديواره ي لژ تکيه داده بود توجه همگان را جلب کرد ، مري لينکن در کنارش زانو زده بود .

همهمه اي در سالن به پا خواست ، نگهبانان مانع از خروج افراد از سالن شدند . تنها يک فکر از ذهنم گذشت ، قاتل خوب مي دانست در چه قسمت از نمايش اقدام کند ... تنها ديالوگي که باعث مي شد خنده ي حضار اجازه ي شنيدن صداي گلوله را ندهد 

با وحشت به ادوارد نگاه کردم ، دستان سردم را در دستانش گرفت و با نگراني به اطراف نگاه کرد ، پيرمردي که کنارم نشسته بود ، سرخم کرد و گفت: قاتل فرار کرده است . نگهبانان تا چند ساعت ديگر اجازه ي خروج ما را هم مي دهند !

***

دست هاي خيسم را به پيش بندم کشيدم و رو به ادوارد که روزنامه به دست در آشپزخانه نشسته بود گفتم : مي شود خبر را کامل براي من هم بخواني ؟

ادوارد روزنامه اي را که امروز صبح متيو آورده بود ، پايين آورد و نگاهي به من انداخت ، سرم را کج کردم و گفتم : لطفا ! وقت ندارم که بخوانم!

روزنامه را جلوي صورتش گرفت و شروع به خواندن کرد: صبح امروز پرزيدنت لينکن پس از تلاش بسيار پزشکان فوتکردند، طبق تحقيقات پليس قاتل جان ويکس بوت يکي از محبوب ترين بازيگران آمريکا اقدام به قتل رئيس جمهور کرده بوده است.

يک لحظه قيافه ي جان بوت در ذهنم تداعي شد ، پيشاني فوق العاده بلندش ، موهاي فر خورده اي که هوش از سر طرفدارانش مي برد و و سبيل پهني که هميشه در صورتش خودنمايي مي کرد ، اصالتا جنوبي بود . يک لحظه مکالمه خودم را ادوارد در تئاتر به ياد آوردم : قهرمان شمالي ها ! تمام جنوبي ها از او متنفر هستند ! او خانه ي آنها را آتش زده ! غارت کرده و استقلالشان را گرفته ! فکر نمي کنم براي انها قهرمان باشد!

ادوارد متعجب پرسيد : گوش مي دهي سورنا ؟

صادقانه نگاهش کردم و به سمتش رفتم ، ليوان آب را به سمت ادوارد گرفتم و گفتم: نه...متاسفم ... مي شود ديگر نخواني ؟ ديگر نمي خواهم بهش فکر کنم !

روزنامه را تا کرد و روي ميز گذاشت ، ليوان آب را از دستم گرفت : چرا نمي خواهي گوش بدهي ؟

زير لب زمزمه کردم: چون من از مرگ لينکن خوشحالم !

هيچ تغييري در صورتش ايجاد نشد ؛ خونسرد ليوان آب را به لب هايش نزديک کرد : براي چي ؟

انگشتانم را به بازي گرفتم و جوابش را ندادم، پوزخندي زد : بگذار من بگويم، تو از لينکن بدت مي آيد چون اون شوهرت را ازت گرفت، درسته؟ خوشبختي را ازت گرفت ! تو يک مرد سالم به جبهه فرستادي و الان ...

نتوانستم طاقت بياورم و بين حرفش پريدم ، دستانش را در بين دستانم گرفتم و گفتم : ادوارد ؟ خواهش مي کنم بس کن ! 

ساکت شد و نگاهي ناراضي به من انداخت ، کوتاه گفت : مي خواهم استراحت کنم .

متيو لبه ي کت مردانه اش را بالاتر کشيد : سورنا به قدري خانه ات سرد است که مي ترسم يخ بزنم ! چرا شومينه را روشن نکردي ؟ ادوارد کجاست؟

سرم را پايين انداختم و دستانم را روي شعله ي اجاق گرم کرد و جواب دادم : نمي توانم...خوب شد آمدي ... نتوانستم شومينه پذيرايي را روشن کنم.... ادوارد ... حالش بد بود ، با يک آرام بخش خواباندمش !

متيو به سمت شومينه ي پذيرايي رفت ، چوب ها را جا به جا کرد ، سر چوبي را به کمک اجاق شعله ور کرد و شوميه را روشن کرد ، از سر قدرداني نگاهش کردم ، متيو گفت : شومينه ي اتاق ها؟

نمي خواستم به اتاق ها برود : نه ، آنها روشن هستند !

با عجله نگاهي به پنجره انداخت، دانه هاي درشت برف سريع بر روي زمين مي نشستند ،عجولانه گفت: بايد بروم سورنا...با اين برف ممکن است به دير به خانه برسم ...خدا نگهدار ..

بعد از رفتن متيو ، در اتاق را با ترديد باز کردم ، جلو رفتم ، ادوارد هنوز خوابيده بود، به پتوهاي متعددي که روي ادوارد انداخته بودم خيره شدم ، اميدوارم بودم نفهمد که حتي نمي توانم شومينه را روشن کنم !

سرما هر لحظه بيشتر از قبل مي شد ، براي بار آخر با نااميدي روي زمين نشستم و سعي کردم شومينه ي اتاق را روشن کنم ... باز هم نشد ... کمرم درد مي کرد و سردم بود . نااميد به سمت شومينه ي روشن پذيرايي رفتم ، پشت به اتش روي زمين دراز کشيدم ، گرماي آتش باعث شد درد بي امان کمرم کمتر شود .

با صداي ادوارد ، هراسان از جايم بلند شدم ، درد کمرم باعث لب بگزم ، خودم را به اتاق رساندم ، ادوارد با ديدن من متعجب پرسيد: سورنا؟ چرا انقدر اينجا سرد است؟

نزديکش شدم و پرسيدم: سردته؟

- نه تا وقتي که خواب بودم ، چند تا پتو روي من انداختي ؟ هواي اتاق واقعا سرده !

- نه ... سرد نيست .

ادوارد با پوزخند نگاهي به لباسم هاي پشمي ام کرد : سرد نيست ؟ دست هات سرده ! تو خونه اي گرم، چند تا بلوز مي پوشي؟

منتظر جواب من نماند و به شومينه خاموش نگاه کرد ، سرزنشگر نگاهم کرد ، سرم را پايين انداختم وزير لب گفتم : هيزم کم داشتيم ، گفتم فعلا شومينه ي پذيرايي را روشن کنم.

ادوارد نگذاشت حرفم را کامل کنم و سرزنشگرانه گفت : دروغ نگو سورنا !

نا اميد نگاهش کردم : من دروغ نگفتم.

- چرا دروغ گفتي ، ديروز انبار هيزم ها را ديدم ، به اندازه ي يک هفته هيزم داريم... فلج شدم ... کودن نيستم که ! تو هيچ وقت نمي توانستي شومينه را روشن کني ! درست گفتم نه؟ هر کاري کردي شومينه روشن نشد ، درسته؟

سرم را پايين انداختم و جوابش را ندادم ، ادوارد سعي کرد ، با کمک دستانش در تخت بنشيند ، نگاهي به من انداخت و: اگر بتواني کمکم کني کنار شومينه بنشينم ، مي توانم روشن کنم.

با دستپاچگي نگاهش کرد : نه ... نه .... 

بدون توجه به چشم هاي متعجب ادوارد ، به سمت ديگر تخت رفتم و پتو را کنار زدم تا خودم بخوابم ، درد کمرم بيشتر شد ، زير پتو رفتم و رو به ادوارد گفتم : لازم نيست.... من که مي خواهم بخوابم ... پتو ها هم به اندازه ي کافي گرم هستند ... 

بدون حرف ، پاهايم را در شکمم جمع کرد تا دردم آرام گيرد ، ادوارد نگاهي گذرا به من انداخت ودوباره در تخت دراز کشيد ، نمي توانست بدون کمک من درتخت بچرخد ، به سقف نگاهي انداخت و گفت : هر جور راحتي ... 

بي تاب دلم را فشار دادم و سرم را در بالش فرو بردم تا صداي گريه ام ادوارد را بيدار نکند . در تخت جا به جا شدم ، پاهايم را بيشتر در شکمم فرو بردم و قطره اشک مزاحم را کنار زدم و سعي کردم پشت به ادوارد بخوابم. دستي بر روي کمرم نشست ، برنگشتم ، نمي خواستم ببيند گريه کرده ام .

از صداي خش خش پتو ها حدس زدم که ادوارد در حال تلاش براي جا به جايي است . دستش محکم تر دور شکمم حلقه شد و من را به سمت خودش کشيد ، به قدري درد داشتم که توان مقابله و مقاومت را نداشته باشم . . دستي از پشت روي صورتم نشست و خيسي صورتم را لمس کرد. صداي متعجب ادوارد در گوشم پيچيد : دردت خيلي زياد است سورنا ؟

با درد به سمتش چرخيدم و نگاهش کردم ، اشک هايم را پاک کرد و دستانش را باز کرد ، خودم را به سمتش کشيدم و در آغوشش فرو رفتم .

دستش بر روي کمرم مي لغزيد ، آرام گفت : به خاطر همين نخواستي شومينه را روشن کنم ؟ کمرت خيلي درد مي کند؟ درست مثل همان موقع ها ! طاقت درد زياد نداري .

سرم را در سينه اش فرو بردم و حرفي نزدم. دردم شدت گرفت ، با بغض به يغه ي لباسش چنگ انداختم ، فشار دستش را بيشتر کرد و با خشم غريد : عصاره اي که هميشه مي خوردي کجاست؟

با بي حالي ناليدم : لازم نيست ادوارد ... الان دردم آرام ميشود .

ادوارد با خشم غريد: نمي شود ! نمي شود ! سورنا .... خدايا .... من به تو چي بگويم .

سرم را به سينه اش تکيه دادم ، چشمانم را بستم وسعي کردم دردم را فراموش کنم و با صدايي آرام ناليدم : بگو بخواب ... بگو دوستم داري !

بوسه اش را روي موهايم حس کرد و بعد زمزمه هاي عاشقانه اش که درد را از يادم مي برد .

با صداي افتادن چيزي با ترس در جايم نيم خيز شدم ، با ديدن ادوارد که روي زمين افتاده بودم ، از تخت پايين آمدم ، سعي مي کرد بدون توجه به من بنشيند ، صندلي چرخدار کمي آن طرف تر روي زمين افتاده بود . دستم را زير بازو هايش گذاشتم و به ديوار تکيه اش دادم . ادوارد نفس نفس مي زد ، با غيض سعي کرد دستم را پس بزند . درد کمرم کمتر شده بود اما قلبم ديوانه وار به سينه ام مي کوفت ، جلويش زانو زدم و پرسيدم : خوبي ؟ درد نداري ؟ براي چي افتادي ادوارد ؟

نگاهش را از من گرفت و با دست راستش آرنج دست چپش را ماليد ، دستم را دراز کردم و آرنجش را در دست گرفتم و پرسيدم: دستت درد مي کنه؟

به سمت ديگر نگاه کرد ، کنارش به ديوار تکيه دادم و سرم را به روي شانه اش گذاشتم ، آرام پرسيدم : نمي خواهي بگويي براي چه افتادي ؟ به قدري با وحشت از خواب پريده بودم که قلبم هنوز ديوانه وار به سينه ام مي کوبيد . ادوارد جوابم را نداد و تنها سرش را به ديوار تکيه داد و چشم هايش را بست . خم شدم و سرم را روي پاهايش گذاشتم ، پاهايم را به حالت جنيني در شکم جمع کردم و چشمانم را بستم . با صدايي خش دار غريد : مگر کمرت درد نمي کند ! بلند شو در تخت بخواب !

جوابش را ندادم و تنها به چهره اش خيره شدم. کلافگي در چهره اش بيداد مي کرد ، چشمانم را بستم و گفتم : چرا نمي ذاري طمع خوشبختي را بچشم؟

چرا طوري رفتار مي کني که من از خودم متنفر بشوم ؟ 

با غيض فرياد زد : من ؟ من که رفته بودم ! خودت خواستي ! کسي مجبورت نکرد ! کي دم از عشق مي زد ؟ کي مي گفت بدون من مي ميره ؟

توان بلند کردن صدايم را نداشتم ، آرام گفتم : من ! من دوست دارم ادوارد ! اما باور کني اين تويي که نمي خواهي عشقم را باور کني ! تو بگو...بگو کجا لغزيدم ... کجا اشتباه کردم که فکر مي کردي همراهت نمي مونم؟ بگو.... چرا هر کاري انجام مي دهم ...هر حرفي مي زنم ... فکر مي کني به خاطر مشکل تو! 

به رگ هاي برجسته ي گردنش نگاه کردم . انتظار داشتم ادوارد داد بزند ...عصباني شود اما بر خلاف انتظار ادوارد دستي در موهايم کشيد و گفت : حق با توست ... تو هيچ جا نلغزيدي ... هيچ کجا کم نذاشتي ... اما ...

نفس عميقي کشيد و حرف هايش را قطع کرد ، منتظر نگاهش کردم که لبخند محزوني زد : موهايت را رنگ نمي کني ؟

با تعجب نگاهش کردم ، دستي در موهايم کشيد و ادامه داد : خواهش مي کنم رنگ کن هر موقع تارهاي سفيد بين موهايت را مي بينم ...احساس مي کنم تقصير من بوده ... اگر من...اگر من... من اذيتت نمي کردم ......ببخش سورنا ... ببخش... 

حرف هايش را با کشيدن نفس عميق صدا داري قطع کرد. ترجيح دادم حرفي نزنم. چشمانم را بستم تا بتوانم به تن خسته ام اجازه ي استراحت دهم.

خميازه اي بلند کشيدم و چشمانم را باز کردم، سرم را روي پايش جا به جا کردم . ادوارد با خنده نگاهم کرد و پرسيد : درد نداري ؟

چشمانم را به منظور خوبم بستم و بعد از چند ثانيه باز کردم. بلند شدم وبه سمت پنجره رفتم، ادوارد متعجب حرکاتم را دنبال مي کرد. برف تمام مزرعه را پوشانده بود بدون توجه به چهره ي متعجب و کنجکاو ادوارد از داخل کمد براي خودم و ادوارد لباس گرم بيرون آوردم و با خنده سرم را کج کردم و رو به ادوارد گفتم : بيرون برويم؟

***

شال را محکم تر دور خودم پيچيدم : تو سردت نيست؟

ادوارد بدون توجه به من به مزرعه نگاهي انداخت و بعد از سکوت طولاني مدتي گفت : هواي اردوگاه سردتر بود.

متعجب نگاهش کردم اولين باري بود که مستقيما به اردوگاه اشاره مي کرد . 

بايد علت تمام اين گوشه گيري ها را مي فهميدم بايد مي فهميدم در سر ادوارد چه مي گذرد. با صدايي آرام ناليدم : خيلي سخت بود ؟

پوزخندش پر رنگ تر شد ، دانه هاي درشت برف روي شانه اش نشست : سخت تر از الان نبود.

بدون توجه به برف، رو به رويش زانو زدم و دستان پوشيده شده در دستکش قهوه اي مشکيش را در دست گرفتم و گفتم :چرا به نظرت الان سخت تر است ؟

مدتي خيره به چشم هايم نگاه کرد و لب باز کرد : هيچ پناهگاهي براي استراحت کردن نبود... عده اي در تابستان از گرما و در زمستان از سرما مي مردند...رابرت سينه پهلو کرده بود ...غذاي لازم براي اسرا نبود ... رابرت نياز به دارو داشت..آن روز ...آن روز ...من...

به چشمان به اشک نشسته اش خيره شدم . سرم را روي پاهاي بي حسش گذاشتم ، من حق نداشتم اشک هايش را ببينم. ادوارد ادامه داد ...

هوا سرد بود ، مثل الان، من سرما خورده بودم...رابرت پالتوي سربازيش را به من داد...به قدري حالم بد بود که نتوانستم مجابش کنم پالتويش را بپوشد... مي گفت : نه ...سورنا منتظر توست ... کسي منتظر من نيست ..

از اعماق قلبم سپاس گذار رابرت بودم ، رابرت بزرگترين لطف را در زندگي من کرده بود .سرم را بالا آوردم حالا که ادوارد شروع به حرف زدن کرده بود نبايد اجازه مي دادم ساکت شود. به چشم هاي منتظرم خيره شد و ادامه داد : تا حد مرگ کتک خورده بودم...درست چند ساعت بعد از آن نمي توانستم پاهايم را احساس کنم...رابرت شد پاهايم...روز فرار رابرت تير خورد..اما کمک کرد همراه بقيه فرار کنم..من را به يک نفر سپرد ... خون زيادي از دست داده بود ... تنش داغ بود.. من هيچ کاري نتوانستم بکنم...حتي نتوانستم جسدش را خاک کنم... من مقصر مرگ رابرت بودم..اگر من همراهشان نمي رفتم سرعت رابرت کم نمي شد ....اگر ...اگر ...

داغ شدن تمام وجودش را احساس کردم، سرم را جلو بردم، فاصله ي باقي مانده بين صورتمان را تنها بخاري که از نفس هايمان پديدار مي شد پر کرده بود ...

به چشمان نمناکش خيره شدم و گفتم : هيچ اگري وجود ندارد ! تو مقصر نبودي ...

ادوارد تنها به چشمانم خيره شد ، چشم هايم را با اطمينان بستم و سرم را جلو بردم ..

***

شال گردن را از گردن ادوارد باز کردم ، دست کش هايش را در آورد و روي تخت پرت کرد ... طبق عادت اين چند وقت خم شدم و بالاتنه اش را به سمت خودم کشيدم تا باراني را از تنش جدا کنم... هواي خانه بهتر شده بود و ديگر از سرماي استخوان سوزش خبري نبود... ادوارد با تريد لب باز کرد : اگر کمرت در نمي گيرد ...مي توانم شومينه را روشن کنم...

به شومينه روشن و چشمان بسته ادوارد خيره شدم ، در خواب ناله اي کرد و سعي کرد جا به جا شود. محض احتياط سرم را جلو بردم تا متوجه حرفش شوم...کلمات نامفهومي از گلويش خارج شد .

به سمت آشپزخانه رفتم وسعي کردم کارهاي باقي مانده را به پايان برسانم.

چشمانم را تنگ کردم و به آخرين کوک بالشتک دوختم .نيمه شب بود. ليواني شير داغ ريختم و به سمت اتاق حرکت کردم .

بازوي ادوارد را در دست فشردم و صدايش زدم. نگاهي به صورت معصوم اما رنج ديده اش انداختم از اولين ديدارمان خيلي فرق کرده بود. زير لب غر زد : بگذار بخوابم سورنا...

-بخواب ... اما اول اين شير را بخور بعد ...

شيرا را در حالت خواب و بيداريش به ادوارد خوراندم . بدون حرف کنارش دراز کشيدم . حالت صورتش در هم بود... به عمق احساساتم پي بردم راست بود من اين مرد را با تمام کاستي هايش مي پرستيدم ، ناخودآگاه دستانم را باز کردم و ادوارد را به سمت خودم کشيدم ، اجازه دادم سرش روي سينه ام قرار گيرد .بوسه اي بر روي موهايش زدم و زير لب گفتم : عاشقتم . 

***

نگاه خيره ي مايکل معذبم مي کرد .

متيو و ادوارد در حال صحبت کردن بودند و هر از گاهي مايکل را در بحثشان دخالت مي دادند اما وي باز هم تمام حرکاتم را زير نظر داشت . خانم جانسون با هيجان ادامه داد : پسر نجيبي است. تنها زندگي مي کند. مي خواست اين هفته به بريتانيا برگردد اما سفرش را به دو هفته بعد موکول کرد .

سفر به بريتانيا ..لعنتي ...بايد هر چه زودتر با ادوارد حرف مي زدم و نتيجه ي قطعي را به افسر سافس اطلاع مي دادم.

رو به خانم جانسون لبخند زدم ، حرافي هايش در مورد مايکل عصباني ام مي کرد . مامان تمام حواسش به خانم جانسون بود. با عذر خواهي کوچکي از آنها دور شدم . به ادوارد نگاهي انداختم به نظر مي آمد نيازي به من نداشت.

به سمت اميلي حرکت کردم ، گوشه اي از سالن ايستاده بود و به جمعيت نگاه مي کرد. برايم دست تکان داد. 

- چه خوب که موهايت را رنگ کردي ! ادوارد را هم مجبور کن موهايش را رنگ کند. نگاهش کن، از متيو کوچکتر است اما هر کس نداند فکر مي کند ده سال از متيو بزرگتر است. 

خريدارانه نگاهش کردم حق با اميلي بود ، موهاي قهوه اي تيره که بين آنها تارموهاي سفيد خودنمايي مي کرد در مقايسه با موهاي يکدست تيره متيو..

مرد من دو سال از متيو کوچک تر،هر چند شکسته تر بود...پخته تر و دنيا ديده تر در برابر برادر عجول و دمدمي مزاجم.

- اجازه رقص با شما را دارم بانو؟

مبهوت به مايکل نگاه کردم، اين مرد مي خواست چه چيزي را ثابت کند ... ناتواني مرد من براي سر پا ايستادن؟

نگاه مبهوت اميلي را حس کردم ، مي توانستم تصور کنم با آن چشم هاي سبز تيره اش به ما خيره شده . صداي متيو آرامش از دست رفته ام را بازگرداند: متاسفم مايکل ...سورنا به من قول داده بود ..

مايکل لبخندي زد و دستش را به سمت اميلي دراز کرد. اميلي بدون حرف دستش را در دستان مايکل گذاشت . متيو ساکت من را به سمت سالن رقص هدايت کرد.

دستم را بر روي شانه اش گذاشتم .

- از اين پسر خوشم نمي آيد...زيادي مرموز است ... بايد ادوارد را مي ديدي ... 

سرم را چرخاندم تا به ادوارد نگاه کنم، با لبخند محزون به ما خيره شده بود. وقتي نگاه خيره ام را متوجه خود ديد ، چشمکي زد و يکي از دستانش را بالا آورد . متيو در حالي که به مايکل نگاه مي کرد ، به من تشر زد : سورنا حواست کجاست ... با آهنگ هماهنگ برقص ...

حواسم را به متيو و آهنگ جلب کردم ، نگاهش را با نفرت از اميلي و مايکل که شادمانه مي رقصيدند گرفت . گفت : پسره ي مرموز !

*** 

ادوارد آرام گفت : دلت براي رقصيدن تنگ شده بود ؟

متحير نگاهش کردم ، مي توانستم حسرت را در چشمانش ببينم ، سرم را به علامت نفي تکان دادم و گفتم : نه ..خودت خوب مي داني من به رقص علاقه اي ندارم..

ادوارد به تصوير خودش در آب خيره شد و گفت : مهماني را يادت هست؟ مهماني بعد از عروسيمان... منتظر جوابم نشد و بيشتر به سمت آب خودش را خم کرد و ادامه داد : خيلي زيبا مي رقصيدي ...هيچ وقت فکر نمي کردم روزي حسرت رقصيدن با تو را بخورم.

دست لرزانم را روي شانه ي به جلو متمايل شده ي ادوارد گذاشتم و مجبورش کردم تکيه بدهد. دستانم را به آرامي از روي گردنش به سمت موهايش حرکت دادم و گفتم : روزي که فهميدم روي صندلي چرخدار مي نشيني با خودم عهد کردم پاهايت شوم..نگذارم در زندگي حسرت چيزي را بخوري .... قبول دارم روزهاي اول سخت بود ..من عادت کرده بودم به تکيه کردم به تو... من وتو با هم مشکلاتمان را حل مي کرديم ..حالا نوبت من رسيده... من بايد پايداري اين عشق را ثابت کنم...

جلويش زانو زدم : اما ادوارد تو ثابت کردي از من عاشق تري ... بر خلاف تصورم تو باز هم تکيه گاهي ...باز هم تو مشکلاتمان را حل کردي ... خواهش مي کنم مقاوم باش ...من قول مي دهم دوباره همين جا روي همين سبزه ها کنار همين روخانه با هم بعد از مهماني قدم بزنيم.

***

کلافه دست در موهايش کشيد و گفت : نمي شود سورنا ... حداقل با متيو برو .

خونسرد قهوه ي داغم را مزه مزه کردم و گفتم : نمي شود! متيو بايد بماند کمک پدر ، ادوارد من با افسر سافس مي روم اين مرد حداقل چهل و چند ساله است ... مثل پدرم مي ماند... مي توانم به او اعتماد کنم.

ادوارد کلافه تر پرسيد: چند وقت مي ماني ؟

- نمي دانم، مي روم، تمام شرايط را مي سنجم و بعد برمي گردم تا با هم برويم. فکر کنم حدود سه هفته اي طول بکشد.

رويم را برگرداندم و چشمانم را بستم ، من يک ماه از ادوارد دور باشم ؟ آيا واقعا بقيه مي توانستند به خوبي من از ادوارد مراقبت کنند؟ وقتي کابوس مي ديد چه کسي در آغوش مي کشيدش؟ نفس هاي ادوارد را در کنار گوشم احساس کردم ، رويم را به سمت ادوارد برگرداندم ، لبخند محوي زد و نجوا گونه گفت : دلت برايم تنگ مي شود ؟

خودم را در آغوشش انداختم با عجز ناليدم : من ...من ... دلم تنگ مي شود ...

ادوارد موهايم را کنار زد و گفت : برو...برو و موفق برگرد من اينجا منتظرم ...مثل هميشه قوي باش ...به نتيجه کارت فکر کن ... به موفقيتت! 

فصل سوم 

اميد دوباره 

مضطرب به متيو نگاه کردم و براي چندمين بار سعي کردم تمام نکته ها را يادآوري کنم: متيو هر روز بهش سر بزن.. به خانم جانسون گفتم تو هم ياد آوري کن...شب ها در اتاق تنها نخوابد...به مامان بگو گاهي به آنها سر بزند.

هر جا توانستم تلگراف مي زنم .

متيو با خنده به سمت کشتي هلم داد و گفت : سورنا همه ي ما حواسمان هست... برو .

عجولانه گفتم : خانم جانسون.

ادوارد اجازه نداد حرفم را کامل کنم و گفت : سورنا ... خانم جانسون مادر ادوارد هست مطمئن باش به خوبي تو از ادوارد مراقبت مي کند .

براي بار آخر براي متيو دست تکان دادم.کشتي دور تر مي شد اما من مصرانه به ساحل نگاه مي کردم ، صداي افسر سافس باعث شد با کنجکاوي نگاهش کنم : اتاقتان را ديديد؟

با تکان سر علامت مثبت دادم : متشکرم.

- براي شام مي توانيد به سالن اصلي کشتي بياييد.

سرم ر ا تکان دادم و رفتنش را تماشا کردم . از نگاه کردم به آب ها خسته شدم وقصد رفتن به اتاقم را کردم .

***

براي چندمين بار راه بين تخت وروشويي را دويدم و دوباره خودم را روي تخت انداختم، بعد از شام، کشتي با حرکت امواج حرکات شديدي انجام مي داد . با حس بدي از خواب پريده بودم و تا الان اين چندمين بار بود که محتويات خالي معده ام را تخليه مي کردم. کشتي تکان محکمي خورد و دوباره همان حس نفرت انگيز درونم خودنمايي کرد. سعي کردم با دراز کشيدن وضعيتم را بهتر کنم. کسي در زد . با بي حالي از تخت پايين آمدم و در کوچک و فلزي اتاقم را باز کردم. تکان خوردن مداوم کشتي باعث شد به محض باز کردن در دوباره به روشويي اتاق بدوم. افسر سافس با نگراني پشت سرم وارد اتاق شد ، دستم را به روشويي گرفتم تا زمين نخورم. جلوتر آمد. فاصله ي مان کم بود در واقع اندازه ي اتاق به قدري کوچک بود که نمي شد ذره اي در آن تکان خورد. سرم را بالا آوردم و با صدايي آرام که خودم به زور شنيدم گفتم : متاسفم.

نزديک تر آمد و بازويم را در دست گرفت ، بازوي نحيفم در ميان دستان مردانه و بزرگش گم شد . در حالي که کمکم کرد چند قدم فاصله ي روشويي وتخت را بروم خونسرد پرسيد: بعد از شام اين اتفاق افتاد ؟

-بله...

لبخند محوي زد و گفت : دريازدگي ... اولين بارتان است که سوار کشتي مي شويد ؟ چيز عادي است . بهتر است به عرشه بياييد کمي هواي خنک برايتان بهتر است . چند روز مراعات کنيد و غذاهاي سبک بخوريد . 

چشمانم را بستم و اجازه دادم هواي خنک به صورتم برخورد کند. مي توانستم مزه ي شوري دريا را حس کنم.

افسر سافس بدون حرف کنارم ايستاده بود. زير چشمي نگاهش کردم. دستانش را پشتش قلاب کرده بود و به آسمان نگاه مي کرد. 

-خداي من چه سعادتي ، اصلا فکر نمي کردم شما را اينجا ببينم .

تمام تنم يخ بست ، سرم را با احتياط برگرداندم ، از ديدن مايکل با کت وشلوار خوش دوخت کرم در حالي که زني بازويش را گرفته بود ، دستانم را مشت کردم ، نيم نگاهي به افسر سافس انداختم ، بدون توجه به من به آسمان خيره شده بود.

لبخند مصلحتي زدم . مايکل با خنده سر تا پايم را نگاهي کرد و گفت : بايد از مسيح متشکر باشم بابت اينکه شما را اينجا ديده ام.

رو کرد به زني که دست در بازويش انداخته بود وگفت : عزيزم. اين همان خانمي است که مي گفتم.

زن دستش را جلو آورد و گفت : مايکلا هستم.

دستم را جلو بردم و به لباس عجيب زن خيره شدم ، بعد از جنگ ديگر خبري از دامن هاي گشاد و چين دار نبود و جاي خودشان را به دامن هاي تنگ که از پشت پاپيون هاي بزرگ مي خورد داده بود ، دامن هاي تنگ با بي شرمي تهي گاه وکمر را نشان مي داد : سورنا هستم . 

مايکل نگاهش به پشتم انداخت و گفت : آقاي جانسون همراهتان نيستند ؟ آه يادم رفته بود. اميلي بهم گفته بود که شما مي خواهيد به بريتانيا بياييد. 

لعنت به تو اميلي !

-اگر در سفر به مشکل برخورديد با کمال ميل کمکتان مي کنم ، 

زن بازوي مايکل را فشار داد و گفت : مايکل من خسته ام. 

مايکل تعظيمي کرد و گفت : به اميد ديدار خانم جانسون.

از پشت به پيراهن تنگ زن نگاه کردم ، رنگ قرمز تندش جلب توجه مي کرد ، ناخود آگاه به پيراهن ودامن بلند، گشاد و پرچينم نگاه کردم که رنگ تيره اش قهوه اي داشت . 

-لباس شما زيباتر و متين تر است .

با بهت به افسر سافس نگاه کردم ، هنوز به آسمان خيره شده بود. نگاه خيره را که ديد، نيم نگاهي به من انداخت وگفت : بعد از جنگ اين لباس ها مد شده است ! واقعا شرم آوره !

***

سرم را گرداندم و به اطرافم نگاه کردم. هيچ کس حواسش به من نبود همه در حال خوردن غذايشان بودند ، وقتي سرم را برگرداندم با ديدن افسر سافس که بي خيال روبه رويم نشسته بود وغذا مي خورد ، به وضوح جا خوردم .

در حالي که تکه اي گوشت را به دهن مي گذاشت گفت : به تمام کارکنان اينجا گفته ام دخترم هستيد. نشستن يک خانم تنها بر سر ميز ممکن است منجر شود مزاحمتان شوند. 

سرم را پايين انداختم وبه ظرف غذايم نگاه کردم ، از ترس بد شدن حالم تنها سوپ سفارش داده بودم.در افکار خودم غوطه ور بودم که افسر سافس گفت : راستي ، خواهش دارم ، لطفا به خاطر آبروي من هم که شده مواظب رفتارتان در اينجا باشيد .

نفس عميقي کشيدم ، براي اينکه در اين مدت خودم آرام باشم بايد سورنايي را که بعد از ازدواج دردرونم کشته بودم ، زنده مي کردم ، سعي کردم به ياد بياورم در پانزده سالگي چگونه در برابر همه گان سرکشي مي کردم . 

افسرسافس تکه اي ليمو در بشقابم گذاشت و گفت : بخوريد ، براي جلويگري از حالت تهوع خوب است.

-همسرتان در بريتانيا زندگي مي کند ؟

يک لحظه مکث کرد : نه !

-يادم مي آيد گفتيد با همسرتان در مورد وضعيت ادوارد صحبت کرديد، راستي شما در خانه ي خانم جانسون مستقر بوديد؟

خيره نگاهم کرد ، لبخندي زدم ، دست از غذا خوردن کشيد و به صندلي تکيه داد : بايد براي شما توضيح دهم ؟

با سوپم بازي کردم وگفتم : خب، برايم جالب بود. شما در خانه مادر همسر من مستقرشده بوديد و از طرفي هيچ کس شما را نمي شناخت! 

-آيسون يکي از دوستان صميمي من است. براي پيدا کردن برادرش از من کمک خواست و خوب، من هم کمک کردم من تنها منتظر بودم مستر ادوارد بهبود يابد تا بتوانم اطلاعاتي که مي خواستم کسب کنم . 

سرم را پايين انداختم و سعي کردم خودم را سرگردم غذا خوردن نشان دهم .

-صادق باشم وجود شما براي من مزاحم بود ! شما تنها باعث شديد وضعيت ادوارد بدتر شود . 

قاشق پر صدا از دستم افتاد . صداي خنده ي افسر سافس در سالن پيچيد ، بلند مي خنديد مبهوت به چهره ي خندانش نگاه کردم ، دست از خنديدن که برداشت گفت : خانم جوان ! به جرات مي گويم من از هرچي زن هست ، متنفرم ! شما ها فقط ياد گرفته ايد با دلبري با ما بازي کنيد ! اما .... اما ....شما بانوي جوان ! اولين زني هستيد که متنفر نيستم ! 

از جايم بلند شدم و به سمت اتاق خودم حرکت کردم. صداي خنده اش هنوز هم از پشت سر مي آمد.

***

کلاه آفتاب گير را با يک دست روي سرم نگه داشتم و به روي عرشه مي دويدم. هنوز از کشتي پياده نشده بودم که کسي صدايم زد ، بي هوا برگشتم ، افسر سافس از روي عرشه گفت : هر کجا مي خواهيد برويد قبل از سه اينجا باشيد ، کشتي ساعت سه دوباره حرکت مي کند. 

سرم را تکان دادم و و سمتي که به تلگراف خانه ختم مي شد دويدم.

من تا هفته ي آينده به انگستان مي رسم حال ادوارد خوب است؟

امضا سورنا جانسون 

***

وحشت زده به اطراف نگاه کردم ، بريتانيا براي من بيش از حد غريبه بود . افسر سافس در حالي که به درشکه چي آدرس هتلي را مي داد ، دست انداخت و بازويم را در دست گرفت ، سرم را برگرداندم ونگاهش کردم.

-لهجه وطرز لباس پوشيدنت معلوم است غريبه اي ، حواست باشد مردمان اينجا زياد رابطه ي خوبي با آمريکايي ها ندارند ! 

از جلوي بيمارستان شهر رد شديم ، به ساختمان دو طبقه ي تيره رنگ نگاه کردم ، دلم گرفت ، حس خوبي نداشتم دست يخ زده ام را گرفت وگفت : مطمئن باشيد وضعيت بيمارستان هاي لندن خيلي از آمريکا بهتره !

لباس هاي بانوان ، لهجه هايي که براي من عجيب بود و صحنه هايي را که در بيمارستان مي ديدم ، فشار رواني زيادي بر روي دوشم گذاشته بود..

دستي به پيراهن خاکستري ام کشيدم و از اتاق خارج شدم و سعي مي کردم حدالامکان حرف نزنم تا آرامش داشته باشم. 

آدرسي را که روي کاغذ نوشته بودم به کالسکه چي نشان دادم و سوار شدم . 

به پشتي صندلي تکيه دادم و به اطرافم خيره شدم ، زن ها با پيراهن هايي تنگ تر از پيراهن هاي آمريکايي ها و سينه هايي نيمه برهنه در رفت وآمد بودند ، چتر هاي بزرگشان را بالاي سرشان نگه مي داشتند تا مبدا آفتاب پوشت سفيد وبي نقصشان را لک کند. مردماني کت وشلوار پوشيده و آراسته ، از جلوي مدرسه اي رد شديم و من کنجکاو به حياط مدرسه نگاه کردم که کودکان دست در دست هم بازي مي کردند. کشور من خيلي با اين کشور تفاوت داشت

از راهبه اي که از کنارم گذشت ، پرسيدم : مي خواهم با خانم ناينتينگل صحبت کنم.

زن نگاه خريدارانه اي به من انداخت و گفت : به دنبال بيا خواهر . 

وحشت زده از بين رديف تخت هاي مردان بيمار رد شدم ، راهبه با صداي آرامي گفت : در ته راهرو هستند. همين جا بايستيد من صدايشان مي زنم. خواهش مي کنم سر و صدايي نکنيد.

در سکوت محض به زن نگاه کردم که با قدم هايي آرام و استوار در راهرو قدم بر مي داشت ، سر در گوش زني مسن برد و حرف زد و با دست من را نشان داد. معذب نگاهشان کردم . زن مسن نگاهش متعجب به من انداخت و سرش را تکان داد. راهبه دوباره به سمتم برگشت و گفت : همراه من بياييد. تا چند لحظه ي ديگر خانم نايتينگل مي آيند.

زن مسن نگاهي مهربان به من انداخت وگفت : گفتيد همسرتان در جنگ اسير بوده است ؟ من نمي توانم اظهار نظر کنم ، اول بايد همسرتان را ببينم. شما چرا سراغ من آمديد؟

متعجب به زن ريزه ميزه ي سياه پوشي که پيش بند سفيدي بسته بود و موهاي قهوه ايش را در دستمال سفيدي پوشانده بود نگاه کردم و گفتم : راهنماييم کردند که پيش شما بيايم.

نفس عميقي کشيد وگفت : جنگ خانمان سوزي بود نه ؟ واقعا خوشحالم کشور در اين جنگ شرکت نکرد ! مي دانيد ملکه ي ما به خدا اعتقاد دارد و خوب برده داري را به هيچ عنوان نمي پذيرفت ! 

آب دهنم را قورت دادم وبا خودم فکر کردم : آرام باش .... براي خودش حرف مي زند تو آرام باش ... 

ساکت نگاهش کردم، صداي فرياد زن و گريه ي بچه اي باعث شد ، حرفش را قطع کند. زن گريه کنان به سمتمان آمد و گفت : بچه ام ... بچه ام داره مي ميره ..کمکم کنيد. 

به کودک در آغوشش نگاه کردم ، چند ماه بيشتر نداشت ودر پارچه ي زبري پوشيده شده بود ، به مادر نگاه کردم ، لباس هاي پاره ونخ نما خبر از وضعيت بد مالي شان مي داد. خانم نايتينگل کودک را از آغوش مادر به زور بيرون کشيد و از ما دور شد ، زن شيون کرد ، ناخود اگاه به سمتش رفتم ، دستانم را دور کمرش حلقه کردم و به سمت خودم چرخاندمش ، زن در آغوش هق زد وگفت : بچه ام ...بچه ام .... بچه ام از دست رفت. 

به خودم مي فشردمش و با چشم حرکات پرستار را دنبال مي کردم. لحظه ي آخر ديدم که سري به نشانه ي منفي تکان دادند و ملحفه را روي سر طفل خردسال کشيدند. چشمانم را بستم ، من طاقت داشتم ، طاقت داشتم ببينم که ملحفه ي سفيدي روي ادوارد مي اندازند؟

زن خودش را از آغوشم جدا کرد و به تخت ها نگاه کرد ، انگار متوجه شده بود که شيون کنان به سمت تخت کودکش رفت. 

بدون معطلي از بيمارستان خارج شدم. آب دهنم را قورت دادم و به اطرافم نگاه کردم ، هوا رو به تاريکي مي رفت. به کالسکه اي که کرايه کرده بودم نگاهي انداختم .بالاپوشم را خودم پيچيدم و سوار کالسکه شدم.

صداي قهقه ي مردان مست داخل بار ، خنده هاي مستانه ي زنان و تاريکي هوا به وحشت افزوده شد ، وحشت زده پله ها را به سمت اتاقم دويدم. نفس زنان در را پشت سرم بستم. نمي توانستم ، نمي توانستم تنها در اين اتاق شب را صبح کنم.

دستي به شکم تختم کشيدم ، من مي توانستم مادر شوم. مامان وقتي سن من بود پسري 5 ساله داشت من هم مي توانستم در بيست سالگي مادر شوم ؟

اگر طفلم مي مرد ؟ ، اگر همانند پسر آن زن در بيمارستان طفلم در برابر چشمانم جان مي داد ، چه مي کردم؟

يک نفر محکم به در کوبيد، با ترس خودم را جمع کردم ، سايه ي هيچ کس پشت در نبود ! تمام تنم مي لرزيد ! انگاري در بين قالب يخ روي آتش فشان ايستاده بودم که هم گرما را حس مي کردم هم سرما ! 

فقط چند لحظه به در خيره شدم ، بازهم سايه اي نبود ! در يک تصميم آني ، در را باز کردم بدون اينکه اطراف را نگاه کنم به طرف اتاق افسر سافس مي دويدم ، تنها آرزويم آن لحظه حضور اين مرد عبوس و خشن بود. 

محکم به در مي کوفتم، کسي در را باز نمي کرد. شايد خواب بود. شايد در بار است، شايد هم امشب به هتل نمي آيد. مگر زنش در اينجا ساکن نيست پس چرا به هتل بيايد ؟

رشته ي شايد ها ، اما ها و اگر ها وقتي پاره شد که در به شدت به عقب رفت. از ديدن مردي با چشمان سرخ ، لباس نامرتب و بوي الکلي که راحت مي توانستم حسش کنم بر وحشت افزوده شد. 

افسر سافس يک قدم عقب رفت و در را رها کرد. 

دو انتخاب داشتم ، به اتاقم مي رفتم و تا صبح از ترس مي لرزيدم يا وارد اتاقي مي شدم که به ظاهر هيچ امنيتي نداشت اما تجربه ثابت کرده بود امنيت را مي شود کنار اين مرد تجربه کرد .

پا به درون اتاق گذاشتم. دور تا دور اتاق پر از شيشه هاي نوشيدني الکلي و سيگار برگ بود. عکس زني توجه ام را جلب کرد. بدون توجه به من سرش را روي ميز گذاشت. به عکس زن نگاه کردم ، چشمان ريز سبز و موهاي مشکي ، با خودم فکر کردم چشمان زن مثل گربه است .

-بسوزونش !

وحشت زده نگاهش کردم ، با چشماني سرخ نگاهم کرد و گفت : مي گويم بسوزونش ! اين عکس بايد سوخته بشود نمي خواهم از اين زن عکسي به جاي بماند.

بدون حرف نزديکش شدم ، اين مرد همان افسري بود که لرزه بر اندامم مي انداخت ؟ همان مردي بود که با ديدنش لکنت مي گرفتم ، اين افسر حالا مثل پسر بچه ي کوچک و بي پناهي بود که زير باران خيس شده .

کبريت را از روي ميز برداشتم و آتشش زدم ، زير عکس گرفتم ، در برابر چشمان متعجبش آتش زدم. 

تا مدتي که خاکستر نشد ، چشم از عکس برنداشت ، پوزخندي زد و گفت :مرد ؟

از بوي الکل سر درد گرفته بودم ، سرم را به نشانه ي مثبت تکان دادم . از جايش بلند شد ، وحشت زده به صندلي تکيه دادم . از پنجره به خيابان نگاهي انداخت و گفت : من دوستش داشتم. از من بچه نمي خواست ! خودش بچه مان را از بين برد ! حاضر بودم دنيا را برايش بياورم اما او... عشوه گر ماهري بود .... براي همه عشوه گري مي کرد و من در دامش افتادم... بلد بود چگونه در چشمان مردان خيره شود و سرش را پايين بيندازد و گونه هايش گر بگيرند ! از اشک هايش براي پيشرفت استفاده مي کرد .براي دلبري ....هيچ وقت نمي دانستم اشکش واقعي است يا نه ! 

يک شب ...يک شب ... فقط يک شب من به خانه نيامدم! راه بسته شده بود ! صبح که به خانه آمدم ، در را که باز کردم ... کشتمش ! خودش و فاسقش را ! 

چشمانم را بستم ، خداي من اين مرد ! اين مرد قاتل بود و من تنها با او مايل ها از کشورم دور شده بودم ! 

دستي به صورتش کشيد و رو به من گفت : از من بدت مي آيد ؟ حق داري هيچ کس از مردي عبوس و بداخلاق خوشش نمي آيد! شايد به خاطر همين به من خيانت کرد ! 

صدايش هر لحظه اوج مي گرفت : ولي من ...من با او مهربان بودم...هر چه مي خواست برايش فراهم مي آوردم ... من ....لعنتي ... خيانتکار .

تا به خودم بيايم ، ميز واژگون شد ! به شيشه مي کوبيد و داد مي زد : من با او مهربان بودم ! من هيچ وقت سرش داد نزدم! من ...من...

وحشت زده از جايم بلند شدم ، کسي به در مي زد . من بايد چه مي کردم ؟ به سمت در رفتم اما با صداي مهيب پشت سرم وحشت زده برگشتم ، انبوه شيشه هاي روي زمين دانه دانه به ديوار کوبيده مي شدند ! بلاتکليف به در نگاه کردم شايد اگر در را باز مي کردم کسي کمکم مي کرد اما اگر مرد مست ديگر پشت در بود چه مي کردم ! لحظه ي آخر ديدم که به سمت آينه حمله برد ، سريع ترخودم را به آينه رساندم ،خدايا مرد از اين بد مست تر پيدا مي شد ! تنم حايلي شد بين آينه و ضربه ي محکم تنه اش . 

هق زدم و دستان بزرگش را سعي کردم در دستانم بگيرم . منتظر بودم مشت هايش نثار تن شود اما يک دفعه هياهوي اطرافم خوابيد ، نگران چشم هايم را باز کردم ، دستانش را روي سرش گذاشته بود ، بدون توجه به من روي تخت نشست . شانه هاي قوي اش مي لرزيد .معجزه بود . مطمئن بودم ضرباتش جاي سالم در بدنم نخواهد گذاشت ، معجزه بود که در لحظه ي آخر آرام شده بود ، قلبم مي تپيد ، هر آن احتمال مي دادم قلبم را روي زمين ببينم. من نمي توانستم اينجا صبر کنم در توان من نبود. به سمت در دويدم ، با باز شدن در و ديدن مايکل هق هق کنان با دست مرد مست داخل اتاق را نشان دادم و گفتم : من ... فقط مي خواستم ...کمکش کنم ..

از کنار مايکل که مبهوت نگاهم مي کرد رد شدم و خودم را به اتاق رساندم ، براي اطمينان در را قفل کردم و همان جا پشت در نشستم سرم را روي زانوهايم گذاشتم . از همه عصباني بودم ، از مرد چهل ساله اي که نمي فهميد وقتي من را به او سپرده بودند حق نداشت مست کند ، از مايکلي که در هتل پيدايش شده بود ، از ادواردي که بدون توجه به من به جنگ رفت و من را تنها گذاشت .

چند دقيقه بعد کسي تقه ي آرامي به در زد : سورنا ، حالت خوبه ؟ مي دونم ترسيدي ، فقط در رو باز کن من مطمئن بشوم سالمي .

سرم را به در چسباندم وآرام پرسيدم : مستي ؟ 

چه سوال احمقانه اي ، مگر مستان خبر از مستي خود دارند که به هوشياران بدهند!

دستگيره چند بار بالا وپايين شد و صداي آرام مايکل : نه مست نيستم ! سافس به من گفته بود که هر روز به دنبال کارهاي ادوارد هستي ، خواستم بيايم دنبالت تا شهر را نشانت دهم که ديدم اتاقت خالي است ، وقتي به سمت اتاق سافس رفتم ، صدا شکستن شيشه و افتادن چيزي مي آمد. حالش خوب است ، زيادي بد مست بود. تو آنجا چه مي کردي ؟ 

بلند شدم و در را باز کردم ، نگاهي مبهوت به من انداخت و داخل شد : خداي من رنگ به رو نداري دختر ! تو با خودت چي کار کردي ! 

روي تخت نشستم ونگاهش کردم ، سرم وحشتناک درد مي کرد ، دلم مي خواست بخوابم ، از آن خواب هايي که ديگر بيدار نمي شوي و شيرين است .

مايکل روبه رويم زانو زد : اين مردک براي چه مست کرده بود ؟

مگر من ساقي اش بودم که از من مي پرسيد ، ذهنم نهيب زد نبايد مي گذاشتي وارد اتاقت شود ، اما قلبم و روانم ترسيده تر از آن بودند که بخواهند به حرف عقلم گوش بدهند . 

مايکل با چشمانش قطره اشکي را که از چشمانم فروريخت دنبال کرد و نفس عميقي کشيد : مي دونم ترسيدي ، من تو همين هتل مي مونم . بايد بفهمم چه اتفاقي افتاده . 

قبل از اينکه از اتاق خارج شود، سيل اشکانم روانه شدند ، پاهايم را در خودم جمع کردم و با خودم گفتم : ادوارد معذرت مي خواهم ، من ...من ..من قصد نداشتم ...ادوارد کجايي؟

صداي قدم هاي مايکل را شنيدم ، نزديکم مي شد ، دستانش با طمئانينه روي بازويم نشست و عصبي پرسيد : اين مردک ، همين افسر ، بلايي سرت آورده ؟ 

خودم را عقب کشيدم و با سر علامت منفي دادم و هق زنان ناليدم : من ترسيده بودم ...پاين همه مست بودند... نمي خواستم تنها باشم ...به اتاقش رفتم ... مي ترسيدم به اتاقم بر گردم ... 

مايکل کلافه از جايش بلند شد و دستمالي را جلويم گرفت : اصل ماجرا اشتباه بوده ... تونبايد تنها به کشور غريب مي آمدي ... کشوري که آمريکايي ها را قبول ندارد ! 

عصبي بودم ، تمام تنم مي لرزيد ، اين مرد چه مي گفت : مي نشستم در خانه و مرگ تدريجي همسرم را نگاه مي کردم ؟

دستش را پس زدم ، فشار هاي چند روزه سر باز کرد و مثل کوه آتش فشان منفجر شدم : اشتباه بود ... حق با توه ... اشتباه بود که اجازه ندادم همسرم جلوي چشمانم بميرد ... اشتباه کردم نتوانستم غمش را ببينم و ساکت بنشينم ..اشتباه کردم که خودم را سپردم به يک آدم مست ... اشتباه کردم ..خوبه ؟ با مقصر دونستن من چيز درست مي شه ؟

نگاه مبهوت مايکل تاثيري در حالم نداشت ، در اتاق را باز کردم وگفتم : از اتاق بيرون برو... 

مايکل به سمتم آمدم، دهانش را باز کرد ، چشمانم را بستم وگفتم : حرف نزن...الان بيشتر از هر چيزي به تنهايي نياز دارم .

وقتي چشمانم را باز کردم ، تنها بودم . تنهاتر از هميشه ...

***

-خانم عزيز ، شما بهتر است همسرتان را بياوريد ، در اين بيمارستان نه ، اما در بيمارستان ديگري مي توانيد ايشان را بستري کنيد . من به آنجا نامه خواهم نوشت.

با عجله و خوشحالي از نايتينگل خداحافظي کردم ، بدون لحظه اي صبر به سمت تلگراف خانه روانه شدم ، بايد از متيو مي خواستم ادوارد را به اينجا بياورد . 

بيست روز بيکاري و ترس ، تنها بودن و تنهايي اشک ريختن ، بعد از آن روز ديگر افسر را نديدم ، اما مي دانستم دور را دور کارهايم را نظارت مي کند. خودش کالسکه اي را برايم اجاره کرده بود و خودش ترتيب وعده هاي غذايي ام را مي داد ، بدون آنکه ديده شود . مادر هميشه مي گفت : هيچ وقت راز هايي را که يک مرد مست برايت آشکار کرده در مواقع هوشياريش به رويش نيار . 

روز هاي که به رسيدن کشتي که از آمريکا مي آمد نزديک بود ، با شوق و ذوق به خريد مي رفتم ، لباس هاي مردانه مي خريدم و در اتاقم انبار مي کردم . پول هايم را مي شمردم و حساب مي کردم در طي اقامتم در اينجا چه قدر پول خرج کردم . مطمئن بودم متيو با پول مي آيد . 

روي نوک پاهايم بلند شدم و به عرشه کشتي نگاه کردم ؛ حدس مي زدم آخرين نفر پياده شوند ، به کالسکران گفتم : نزديک برويد و اگر دو مرد جوان را ديدي که يکي از آن ها روي صندلي چرخدار نشسته بود ، آنها را به اينجا راهنمايي کنيد. 

مرد بدون حرف نزديک انبوه جمعيت شد و من تنها کنار کالسکه منتظر ايستادم ، طولي نکشيد که با ديدن متيو ادوارد بعد از يک ماه احساس آسودگي را دوباره تجربه کردم. 

متيو دنبالم مي گشت و ادوارد با چشماني قرمز و صورت لاغرتر از زماني که تنهايش گذاشته بودم سرش ر ا پايين انداخته بود . کالسکه ران با غرور پيشاپيششان جرکت مي کرد . بدون توجه به جمعيت اطرافم جلو رفتم ، متيو نگاهش بر رويم ثابت شد و لبانش خنديد ، دستش را روي شانه ي ادوارد گذاشت و فشار داد . 

قدم هايم را تندتر کردم و درست جلوي پاي ادوارد زانو زدم ، سرش را با ناباوري جلو آورد . 

با بهت به چهره اش خيره شدم ، من چه کرده بودم ؟ شکسته تر شده بود ! همچون مردي سي و اند ساله ! 

دستم را دور گردنش حلقه کردم وبه سمتم خودم کشيدمش ، سرش را روي سينه ام قرار گرفت ، بوييدمش ، تمام صورتش را مي بوسيدم و اشک مي ريختم .

وقتي دستانش دور کمرم حلقه شدم ، سرم را روي پاهايش گذاشتم ، نمي دانستم دلم انقدر تنگ است . دل تنگي به قدري زياد است که حالا که آمده باورش نمي کنم. دستي زير بازويم را گرفت و بلندم کرد ، متيو با لبخند نگاهم کرد و گفت : خوبي ؟ آروم تر دختر خوب . 

مهم بود مردم اطراف با بهت نگاهمان مي کردند؟ مهم بود کالسکه ران بي حوصله و عصبي نگاهم مي کرد ؟ مهم نبود .

خودم را در آغوش متيو انداختم و گفتم : ممنون که اومدي .

***

کالسکه ران در اتاقک را باز کرد و کمک ادوارد کرد . متيو با خنده اي محو رو به کالسکه ران گفت : مي خواهم پيشت بنشينم ، لندن شهر زيباي است. 

با حرکت کردن کالسکه به ادوارد خيره شدم . از پنجره به بيرون نگاه مي کرد ، جايم را عوض کردم وکنارش نشستم . بدون حرف سرم را روي شانه اش قرار دادم . با صدايي که مطمئن بودم فقط خودم وخودش مي شنويم گفتم : حالت خوبه ؟

-هواي لندن ابري !

-اينجا هميشه هوا ابري ، حتي يک ذره هم آفتاب نداره ، دلم براي آفتاب آمريکا تنگ شده . 

-حالم خوبه ، اميلي شب ها پيشم مي خوابيد که مواظبم باشد ، همه حواسشان بود که تمام حرف هايت را مو به مو انجام دهند . اما .... اما ... 

-مي دونم ، من نبودم. لازمه ، اين سختي لازمه تا به نتيجه برسيم نه ؟ 

مبهوت نگاهم کرد ، لبخندي زدم و بدون حرف به بيرون خيره شدم . 

***

-متيو ، من نمي فهمم يعني چي اجازه ملاقات نداريم ؟ 

-عزيزم ، اين قانون بيمارستان هست ، بيمارستان هاي لندن به تخت بستري اعتقاد دارند ، تو که الان شصت روز بود که ادوارد را نديده بودي اين مدت را هم تحمل کن . شايد افسر سافس بتواند کمکمان کند. راستي کجاست ؟ در اين چند روز نديدمش ؟

پرده را پايين انداختم و به سمت متيو برگشتم ، نفس عميقي کشيدم : نمي دانم ، همه کار ها را بدون برخورد با من انجام مي دهد . من هم ترجيح مي دهم نبينمش ! 

متيو از جايش بلند شد : من مي روم در شهر گردش کنم ، تو نمي خواهي بيايي ؟

-نه ، به اندازه کافي از اين شهر متنفر هستم !

سرم را بستم و به پنجره خيره شدم ، من اشتباه کردم بودم ؟ خودم هم نمي دانستم راهم درست است يا نه . کورکورانه راه را مي پيمودم و بقيه را هم مجبور مي کردم از من پيروي کنند. 

پشت ميز نشستم و به حساب ها رسيدگي کردم . بايد سعي مي کردم کمتر خرج کنم ، شايد اگر متيو باز مي گشت خرج سفرمان کمتر مي شد . 

مايکل با کت و شلواري خوش دوخت رو به رويم ايستاده بود. بي تفاوت نگاهش کردم. مايکل لبخندي زد و گفت : حال آقاي جانسون چه طور است ؟ مي شود با متيو تنها صحبت کنم ؟ 

متعجب به متيو نگاه کردم ، لبخند احمقانه هر دويشان مطمئنم نمي کرد ، اين روز ها بي حوصله ام ، دلم مي خواست همه اين ها خواب باشد ، عقب نشيني کردم و روي دورترين صندلي نشستم ، سرم را روي ميز گذاشتم . مهم نبود مردم درباره ي من چه فکر مي کنند مهم اين بود که من تنها روي صندلي کافه اي در لندن نشسته بودم و ترجيح مي دادم به زندگي ام پايان دهم.

متيو گرفته جلويم نشست. پرسشگر نگاهش کردم . لبخند احمقانه اي زد و گفت : سافس مجبور است به آمريکا برگردد ، تو مشکلي نداري اگر من هم با او بروم ؟ 

مشکوکانه نگاهش کردم ، چرا همه مي خواستند من را احمق فرض کنند؟ : متيو ، دروغ نگو . اين موضوع را چرا مايکل بايد به تو بگوييد ؟

-نمي دانم چه اتفاقي افتاده ، اما اين مرد خيلي سعي مي کند از ما دوري کند ، از مايکل خواسته بود به ما خبر دهد. 

-مي روم بيمارستان ببينم مي توانم با ادوارد ديداري داشته باشم ، يا دوباره مثل يک جاني با من برخورد مي کنند!

عصباني از ساختمان بيمارستان خارج شدم ، پيرزن در برابرم ايستاده بود و سنگدل تنها يک چيز گفته بود : نمي شود. 

سوار کالسکه شدم و به سمت هتل برگشتم ، متيو نگران جلوي در هتل قدم مي زد ، به محض ديدنم ، هراسان به سمتم آمد. حتي نگذاشتم سوالي بپرسم ، تلگرافي را در دستم گذاشت و سريع توضيح داد : اميلي تلگراف زده ، خواسته تو برگردي ، گفته فوري است . من به همه چيز فکر کرده ام ، تو با افسر سافس برگرد من اينجا مي مانم .

مبهوت به ورقه نگاه کردم ، اميلي خواسته بود سريعا خودم را برسانم . هيچي ! نه توضيحي و نه دليل قانع کننده اي ! 

متيو تکانم داد و گفت : مي شنوي چه مي گويم ؟نگران نگاهش کردم : يعني چه شده ؟

-نمي دانم. 

چمدان را در دستم جا به جا کردم و از عرشه به متيو خيره شدم . بايد برمي گشتم ، دل شوره ام ، خستگي اين چند ماه ، دوري از ادوارد همه و همه از من زني سرد ساخته بود ، متيو هم متوجه شده بود که سعي مي کرد کمتر با من برخورد داشته باشد.

خودم هم از سورنايي که در آينه مي ديدم بدم مي آمد، زني سرد و خسته که نمي دانست در اين منجلاب زندگي به کدام شاخه چنگ بزند. احساس مي کردم با چاه نا اميدي فاصله ي چنداني ندارم . 

دستي روي شانه ام نشست ، متعجب برگشتم ، با ديدنش در دل ناليدم : خدايا ، ديگر طاقت ندارم . بس است. 

-مي خواهم با يکديگر صحبت کنيم .

-متاسفم ، سرم درد مي کند و ترجيح مي دهم تنها باشم. 

سرد نگاهم کرد ، يادم نرفته بود اگر من سرد شده ام ، اين مرد از همه ما ها سردتر است. چه فکر مي کرد ؟ من که نه سربازش بودم و نه زير دستش ، اصلا به من چه زنش خيانت کرده ، به من چه ربطي داشت که بدمست بود . 

يک قدم جلو آمد، تاب نگاه کردن به چشمانش را نداشتم : من هيچ وقت از هيچ زني درخواست نکردم. با من مي ياييد . 

ساکت به دنبالش رفتم ، به سمت رستوران کشتي رفت ، دورترين ميز را نشان داد و خودش هم به همان سمت رفت. 

پالتويم را بيشتر به دور خودم پيچيدم .

-من تا به حال براي هيچ کس کارهايم را توضيح ندادم . اما احساس کردم بايد براي تو توضيح دهم . عذاب وجدان نيست ، مطمئن باش . 

بابت اون روز متاسفم ، مي دانم ترسيدي ، مي دانم رفتارم درست نبود و بابت حرف هايي که زدم ، اين رو بدون هيچ مردي در مستي حرف هاي درستي نمي زدند . نمي خواهم هيچ کسي ، دقت کنيد خانم جانسون ، هيچ کسي از حرف هاي من خبردار نمي شود . 

ساکت سرم را به علامت مثبت تکان دادم . دستش را روي صورتش کشيد و گفت : نمي دانم ، احساس مي کنم تو با بقيه زن ها فرق داري ، اشک هايت از غم و غصه است نه از روي ريا.... شايد هم احساست به همه مادرانه است . به خاطر همين همه براي حل مشکلشان به سراغ تو مي آيند. اميدوارم خوشبخت بشي . 

رفت ، خيلي سريع تر از آن چه فکرش را مي کردم رفت و ديگر در زندگي ام پيدا نشد ، گاهي اوقات برخورد ما با آدم ها براي تکميل زندگي اجتماعي مان هست . اين مرد در زندگي من آمد تا دوباره حسي را در من زنده کند که مرده بود . تا به من ياد آور شود که بايد به خيلي ها کمک کنم. رفت و هيچ رد پايي از خود باقي نگذاشت ، در طي سفر يک بار هم نديدمش ، انگار فرشته اي بود براي من و حالا محو شده بود . 

اولين مسافر از کشتي پياده شدم ، چشم انداختم تا آشنايي را پيدا کنم ، اميلي با لباسي سياه و حالي نذار به سمتم آمد ، به محض ديدنش سرماي بدي در وجودم حس کردم ، آيا کسي مرده بود که من را خواسته بودند ؟ مامان ؟ 

اميلي خودش را در آغوشم انداخت ، دستانم را نمي دانستم کجا قرار دهم ، از خودم جدايش کردم و عصبي پرسيدم : چي شده ؟ اميلي چي شده ؟

-مادر ....

دستش را گرفتم و از ميان جمعيت بيرون کشيدم ، کمي که از ازدحام اطرافمان کم شد بي حوصله پرسيدم : اميلي ؟ به من نگاه کن ، من رو از لندن به اين جا آوردي که گريه کني ؟ براي خانم جانسون چه اتفاقي افتاده؟

بريده بريده گفت : مامان ... حالش بده ... دگتر گفت تا چند روز ديگر زنده نيست ، سه هفته پيش برف آمده بود ، مامان بيرون رفته بود و خوب ....خوب ... سينه پهلو کرد ... مدام تو را صدا مي زند... تمام اين سه هفته مي گويد با تو کار دارد !

خودم هم نمي دانستم چه گونه افسار اسب را دردست مي فشردم و هدايتش مي کردم. اميلي کنج گاري نشسته بود و از ترس صدايش در نمي آمد.در اين سرماي استخون سوز بيرون رفتن آن هم براي پيرزني فرتوت کار احمقانه اي بود. اين مدت فکر مي کردم اطرافيانم کارهاي احمقانه انجام مي دهند !

***

دست چروکيده اش را در دست فشردم ، تکه گوشت نحيف چروکيده اي که مي ديدم ، ديگر آن زني نبود که با اعتماد به نفس در مراسم عروسيم ايستاد و اعتراض کرد . ديگر آن زني نبود که همسرم را به او سپردم .

چشمانش را باز کرد ، سرم را جلو بردم و گفتم : منم سورنا ...

چشمانش را بست و چند لحظه انگار ذهنش فعال شده باشد چشمانش را باز کرد ، لبانش را تکان داد ، سرم را جلو بردم و گفتم : جانم ؟ چيزي مي خواهيد ؟

بريده بريده و آرام ناليد : ادوارد ...

چشمانم را با درد بستم ، چگونه مي گفتم از حال و روز پسرش بي خبرم ، يک ماه هست که بي خبرم : نيست اينجا ، من هر کاري بخواهيد انجام مي دهم.

- مي سپرمش به تو ! .....تنهاش نذار .... قسم بخور ....

سرم را با درد تکان دادم ، همه عالم مي خواستند عشق من را بسنجند ؟ وقتي از جانب من پاسخي نديد گفت : تا قسم نخوري من راحت نمي ميرم ... مي خواستم بيايي تا مطمئن شوم بعد از من زني مادرانه براي پسرم دل مي سوزاند ... تنهايش نگذار ... ناراحت است..عصبي است ... تو تنهايش نذار ... قسم مي خوري ؟

مگر مي شد من ادوارد را تنها بگذارم . زبانم در دهان نمي چرخيد که قسم بخورم ، قسم مي خوردم بر سر چه ؟ بر سر عشقم ؟ قسم مي خوردم براي کاري که تنها هدف زندگيم بود ؟ خدايا ، چرا هيچ کس باورم نداشت !

انگار ناراحتي را در نگاهم ديد که چنگ زد و دستم را گرفت : من مادرم ... تا مطمئن نشوم ادوارد بعد از من پشت و پناهي دارد راحت نمي ميرم ... بگذار با خيال راحت بميرم ...

اشک هايم صورتم را داغ کرده بود ، زبانم را سختي در دهانم چرخاندم و گفتم : قسم مي خورم . ... قسم مي خورم تا آخرين لحظه ي عمرم با ادوارد باشم .

فشار دستانش کم شد و من وحشت زده از تخت فاصله گرفتم ، نمي خواستم صحنه ي مرگش را ببينم ، چشمانم را بستم و عجول صليب کشيدم و از اتاق خارج شدم .

اميلي تنها چشمانش را باز کرد و نگاهم کرد ، روي نيمکت کنار اميلي نشستم ، هنوز سرش را به ديوار تکيه داده بود و اشک مي ريخت ، صداي قدم هاي محکمي که در راهرو مي دويد ، استرس خاصي در وجودم افکند ، با ديدن آيسون ، خودم را جمع کردم و زير لب اميلي را صدا زدم .اميلي با ديدن برادرش ايستاد . اما آيسون بدون توجه به ما به سمت اتاق رفت. همه مي دانستيم عفونت تمام بدن پيرزن را فرا گرفته بود و هيچ اميدي به زنده ماندش نبود . تنها سه روز بعد از آمدن چشمان خانم جانسون براي هميشه بسته شد . انگار تنها قسم دادن من آرامش روحش را فراهم کرد و از زمين دور شد.

خم شدم و مشتي خاک برداشتم ، نمي خواستم فکر کنم اگر ادوارد اينجا بود ، در برابر مرگ مادرش چه عکس العملي نشان مي داد. نمي خواستم فکر کنم بايد چگونه به ادوارد خبر دهم . خاک را بر روي قبر ريختم و از جايم بلند شدم .

آيسون ايستاده بود ، پالتوي بلند مشکي اش مرا ياد ادوارد انداخت، نمي خواست فکر کن دوباره سياه پوش شده ايم . مامان در حالي که کنارم ايستاده بود گفت : به متيو خبر دادي ...

با تکان سر جواب مثبت دادم و زيرلب آرام گفتم : فقط خواستم سريعا ادوارد را برگرداند .

از قبرها فاصله گرفتم و به سمت کليسا رفتم ، پنج شمع روشن کردم براي خودم ، ادوارد ، متيو و دو تا براي خانم جانسون . به مجسمه مريم مقدس نگاهي انداختم ، طلب آمرزش کردم و از کليسا خارج شدم .

مامان: دخترم ، فعلا پيش ما باش تا متيو و ادوارد بر گردند .

در حالي که سوار کالسکه مي شدم با عجله گفتم : نه مامان ، بايد به خانه بروم و خانه را آماده کنم .

مامان مغموم سري تکان داد و رفتن من را تماشا کرد .

از ديدن خانه ي خاک گرفته و کثيفم، احساس کردم چه قدر اززندگي فاصله گرفته بودم . روي همه چيز يک لايه خاک گرفته بود و بوي نم تمام خانه را اشباع کرده بود. با احتياط از پله بالا رفتم ، بعد از پيدا شدن ادوارد ديگر اين نيم طبقه در خانه ي ما کاربردي نداشت ، اما نقشه هايي که من داشتم ، بايد تمام اتاق ها را مرتب مي کردم.

ادوارد برمي گشت ، سالم ، خندان و ما دوباره زندگي را از سر مي گرفتيم . اميدم به بهبودي ادوارد باعث شد تمام دو هفته را به مرتب کردن خانه بگذرانم .

***

اميلي در حالي که سرک مي کشيد ، نگران پرسيد : به ادوارد خبر داده اي ؟

- نه !

منتظر به عرشه چشم دوختم ، با ديدن ادوارد بر روي ويلچر ، احساس کردم از روي بلندي سقوط کردم . از همين فاصله هم مي ديدم که لاغر تر از هميشه شده ، ديگر در قيافه اش اثري از ادوارد گذشته نبود ، به موهاي سفيدش افزوده شده بود ، اميلي که متوجه حال خرابم شده بود ، دست انداخت در بازويم و بريده بريده گفت : حتما مشکلي پيش آمده.

از کالسکه پايين آمدم ، رو به اميلي گفتم : به سمتشان برو . من با شما نمي آيم.

-براي چه سورنا ! حماقت نکن ، بگذار توضيح بدهند .

- من نمي آيم اميلي ، برو و خودت را به آن ها نشان بده ، نگذار بيشتر از اين منتظر بمانند.

از دور نگاهشان مي کردم ، خدايا من چه کرده بودم ! راه را اشتباه رفته بودم .... اشتباهي به چه بزرگي و غير قابل بخشش .

رويم را بر گرداندم و به ستون تکيه دادم ، نرم نرم روي زمين نشستم و سرم را روي پاهايم گذاشتم خراب کرده بودم . دستي روي شانه ام نشست ، سرم را بالا آوردم با ديدن متيو خودم را در آغوشش انداختم .

- گريه نکن سورنا . چه اتفاقي افتاده ؟

- ادوارد ....ادوارد ....

- در مورد اين موضوع بعدا حرف مي زنيم ، براي چه مي خواستي به اينجا بياييم ....

- خانم جانسون ..... مرده ....

انقباض فکش را حس کردم ، کلافه دستي در موهايش کشيد . با دست ديگرش سعي داشت من را در آغوش خودش نگه دارد .

- براي چي ؟ ادوارد ....هنوز ....

- هيس ... فعلا در مورد اين موضوع بگذار خودش برايت توضيح دهد . بيا برويم ، ديدم از اميلي جدا شدي . الان منتظر ما هستند .

- نه ....نه... من الان نمي آيم ، شما برويد من در شهر خريد دارم .

- دروغ مي گويي !

راست مي گفت من دروغ مي گفتم ، نمي خواستم با ادوارد رو به رو شوم ، از متيو خواستم خودش به ادوارد خبر دهد . مي دانستم اين کارم مثل تمام کارهايم اشتباه است . چند ساعتي در شهر بي هدف قدم زدم ، هوا کم کم رو به تاريکي مي رفت ، ترس مثل خوره به جانم افتاده بود.هر چه هوا تاريک تر مي شد ، تازه مي فهميدم چه اشتباهي کردم که تنها در شهر ماندم . درشکه اي کنارم نگه داشت ، با ديدن متيو نتوانستم خنده ام را پنهان کنم .

- سوار شو . نمي دونستم انقدر بي فکري !

بي حال سوار شدم و پرسيدم : ادوارد خبر دار شد ؟

- اشتباه کردي سورنا ... خودت بايد آنجا مي بودي ... خبر دار شدم ... حال و روز مساعدي ندارد . هيچ کداممان را در اتاقش راه نمي دهد .

***

دست چروکيده اش را در دست فشردم ، تکه گوشت نحيف چروکيده اي که مي ديدم ، ديگر آن زني نبود که با اعتماد به نفس در مراسم عروسيم ايستاد و اعتراض کرد . ديگر آن زني نبود که همسرم را به او سپردم .

چشمانش را باز کرد ، سرم را جلو بردم و گفتم : منم سورنا ...

چشمانش را بست و چند لحظه انگار ذهنش فعال شده باشد چشمانش را باز کرد ، لبانش را تکان داد ، سرم را جلو بردم و گفتم : جانم ؟ چيزي مي خواهيد ؟

بريده بريده و آرام ناليد : ادوارد ...

چشمانم را با درد بستم ، چگونه مي گفتم از حال و روز پسرش بي خبرم ، يک ماه هست که بي خبرم : نيست اينجا ، من هر کاري بخواهيد انجام مي دهم.

- مي سپرمش به تو ! .....تنهاش نذار .... قسم بخور ....

سرم را با درد تکان دادم ، همه عالم مي خواستند عشق من را بسنجند ؟ وقتي از جانب من پاسخي نديد گفت : تا قسم نخوري من راحت نمي ميرم ... مي خواستم بيايي تا مطمئن شوم بعد از من زني مادرانه براي پسرم دل مي سوزاند ... تنهايش نگذار ... ناراحت است..عصبي است ... تو تنهايش نذار ... قسم مي خوري ؟

مگر مي شد من ادوارد را تنها بگذارم . زبانم در دهان نمي چرخيد که قسم بخورم ، قسم مي خوردم بر سر چه ؟ بر سر عشقم ؟ قسم مي خوردم براي کاري که تنها هدف زندگيم بود ؟ خدايا ، چرا هيچ کس باورم نداشت !

انگار ناراحتي را در نگاهم ديد که چنگ زد و دستم را گرفت : من مادرم ... تا مطمئن نشوم ادوارد بعد از من پشت و پناهي دارد راحت نمي ميرم ... بگذار با خيال راحت بميرم ...

اشک هايم صورتم را داغ کرده بود ، زبانم را سختي در دهانم چرخاندم و گفتم : قسم مي خورم . ... قسم مي خورم تا آخرين لحظه ي عمرم با ادوارد باشم .

فشار دستانش کم شد و من وحشت زده از تخت فاصله گرفتم ، نمي خواستم صحنه ي مرگش را ببينم ، چشمانم را بستم و عجول صليب کشيدم و از اتاق خارج شدم .

اميلي تنها چشمانش را باز کرد و نگاهم کرد ، روي نيمکت کنار اميلي نشستم ، هنوز سرش را به ديوار تکيه داده بود و اشک مي ريخت ، صداي قدم هاي محکمي که در راهرو مي دويد ، استرس خاصي در وجودم افکند ، با ديدن آيسون ، خودم را جمع کردم و زير لب اميلي را صدا زدم .اميلي با ديدن برادرش ايستاد . اما آيسون بدون توجه به ما به سمت اتاق رفت. همه مي دانستيم عفونت تمام بدن پيرزن را فرا گرفته بود و هيچ اميدي به زنده ماندش نبود . تنها سه روز بعد از آمدن چشمان خانم جانسون براي هميشه بسته شد . انگار تنها قسم دادن من آرامش روحش را فراهم کرد و از زمين دور شد.

خم شدم و مشتي خاک برداشتم ، نمي خواستم فکر کنم اگر ادوارد اينجا بود ، در برابر مرگ مادرش چه عکس العملي نشان مي داد. نمي خواستم فکر کنم بايد چگونه به ادوارد خبر دهم . خاک را بر روي قبر ريختم و از جايم بلند شدم .

آيسون ايستاده بود ، پالتوي بلند مشکي اش مرا ياد ادوارد انداخت، نمي خواست فکر کن دوباره سياه پوش شده ايم . مامان در حالي که کنارم ايستاده بود گفت : به متيو خبر دادي ...

با تکان سر جواب مثبت دادم و زيرلب آرام گفتم : فقط خواستم سريعا ادوارد را برگرداند .

از قبرها فاصله گرفتم و به سمت کليسا رفتم ، پنج شمع روشن کردم براي خودم ، ادوارد ، متيو و دو تا براي خانم جانسون . به مجسمه مريم مقدس نگاهي انداختم ، طلب آمرزش کردم و از کليسا خارج شدم .

مامان: دخترم ، فعلا پيش ما باش تا متيو و ادوارد بر گردند .

در حالي که سوار کالسکه مي شدم با عجله گفتم : نه مامان ، بايد به خانه بروم و خانه را آماده کنم .

مامان مغموم سري تکان داد و رفتن من را تماشا کرد .

از ديدن خانه ي خاک گرفته و کثيفم، احساس کردم چه قدر اززندگي فاصله گرفته بودم . روي همه چيز يک لايه خاک گرفته بود و بوي نم تمام خانه را اشباع کرده بود. با احتياط از پله بالا رفتم ، بعد از پيدا شدن ادوارد ديگر اين نيم طبقه در خانه ي ما کاربردي نداشت ، اما نقشه هايي که من داشتم ، بايد تمام اتاق ها را مرتب مي کردم.

ادوارد برمي گشت ، سالم ، خندان و ما دوباره زندگي را از سر مي گرفتيم . اميدم به بهبودي ادوارد باعث شد تمام دو هفته را به مرتب کردن خانه بگذرانم .

***

اميلي در حالي که سرک مي کشيد ، نگران پرسيد : به ادوارد خبر داده اي ؟

- نه !

منتظر به عرشه چشم دوختم ، با ديدن ادوارد بر روي ويلچر ، احساس کردم از روي بلندي سقوط کردم . از همين فاصله هم مي ديدم که لاغر تر از هميشه شده ، ديگر در قيافه اش اثري از ادوارد گذشته نبود ، به موهاي سفيدش افزوده شده بود ، اميلي که متوجه حال خرابم شده بود ، دست انداخت در بازويم و بريده بريده گفت : حتما مشکلي پيش آمده.

از کالسکه پايين آمدم ، رو به اميلي گفتم : به سمتشان برو . من با شما نمي آيم.

-براي چه سورنا ! حماقت نکن ، بگذار توضيح بدهند .

- من نمي آيم اميلي ، برو و خودت را به آن ها نشان بده ، نگذار بيشتر از اين منتظر بمانند.

از دور نگاهشان مي کردم ، خدايا من چه کرده بودم ! راه را اشتباه رفته بودم .... اشتباهي به چه بزرگي و غير قابل بخشش .

رويم را بر گرداندم و به ستون تکيه دادم ، نرم نرم روي زمين نشستم و سرم را روي پاهايم گذاشتم خراب کرده بودم . دستي روي شانه ام نشست ، سرم را بالا آوردم با ديدن متيو خودم را در آغوشش انداختم .

- گريه نکن سورنا . چه اتفاقي افتاده ؟

- ادوارد ....ادوارد ....

- در مورد اين موضوع بعدا حرف مي زنيم ، براي چه مي خواستي به اينجا بياييم ....

- خانم جانسون ..... مرده ....

انقباض فکش را حس کردم ، کلافه دستي در موهايش کشيد . با دست ديگرش سعي داشت من را در آغوش خودش نگه دارد .

- براي چي ؟ ادوارد ....هنوز ....

- هيس ... فعلا در مورد اين موضوع بگذار خودش برايت توضيح دهد . بيا برويم ، ديدم از اميلي جدا شدي . الان منتظر ما هستند .

- نه ....نه... من الان نمي آيم ، شما برويد من در شهر خريد دارم .

- دروغ مي گويي !

راست مي گفت من دروغ مي گفتم ، نمي خواستم با ادوارد رو به رو شوم ، از متيو خواستم خودش به ادوارد خبر دهد . مي دانستم اين کارم مثل تمام کارهايم اشتباه است . چند ساعتي در شهر بي هدف قدم زدم ، هوا کم کم رو به تاريکي مي رفت ، ترس مثل خوره به جانم افتاده بود.هر چه هوا تاريک تر مي شد ، تازه مي فهميدم چه اشتباهي کردم که تنها در شهر ماندم . درشکه اي کنارم نگه داشت ، با ديدن متيو نتوانستم خنده ام را پنهان کنم .

- سوار شو . نمي دونستم انقدر بي فکري !

بي حال سوار شدم و پرسيدم : ادوارد خبر دار شد ؟

- اشتباه کردي سورنا ... خودت بايد آنجا مي بودي ... خبر دار شدم ... حال و روز مساعدي ندارد . هيچ کداممان را در اتاقش راه نمي دهد .

***

آرام اما پر از استرس در اتاق را باز کردم ، ادوارد بدون آنکه نگاهم کند گفت : برو بيرون ... مگر نگفتم مي خواهم تنها باشم ؟

غم نگاهم را گرفت .تعللي کردم اما بعددر را آرام پشت سرم بستم و نفس عميقي کشيدم ،تکيه زدم به در و سرم را روي شانه خم کردم قبل از رفتن مي توانست با تکان دادن چرخ ها صندليش را جا به جا کند ، اما الان کوچکترين عکس العملي از خودش نشان نداد .

- سلام

تکان خوردن ناگهانيش را حس کردم ، به خودم جرئتي دادم و با قدم هاي نه چندان محکم جلو رفتم ، جلويش ايستادم ، بي روح نگاهم کرد ، زانوهايم را خم کردم تا جلويش زانو بزنم که داد بلندش مانعم شد : چي مي خواهي ؟ مادرم را کشتي بس نبود !

خشونت صدايش ، بغض نگاهش و حس غمگين نهفته لا به لاي جملاتش چشمانم را تا بيشترين حد ممکن از هم باز باز کردند، من ؟ لب هايم به سختي تکان خورد و حرف ذهنم را بازگو کرد : من ؟

دست هايش را روي زانو مشت کرد و کمي به سمتم متمايل شد . انگار تلاش مي کرد تا انگشتانش را دور گلويم گره نکند

- آره تو ! چي کار کردي تو سورنا ؟ چي کار کردي ؟ من نبايد خودم را به تو مي سپردم ! .

متقابلا در حوابش فرياد زدم : من قاتلم ؟ ادوارد به من نگاه کن ! مني که هر راهي رو امتحان کردم تا تو دوباره سالم شوي ؟ مني که هرچي داشتم به پاي تو ريختم .. دستمزدم اين بود ؟ تو بگو من چي کار کردم که قاتلم؟

نفس عميقي کشيد و نگاه پر آشوبش رو از چشمهام دزديد.

تو اگر به فکر اين نمي افتادي که بري لندن ، اگر من را از مادرم دور نمي کردي حداقل مي تونستم آخرين لحظات عمر مادرم رو اينجا باشم ، کنارش !

بازدمم مثل پرنده اي در قفس سينه ام حبس شد . رنگ از صورتم پريد ، خدايا مي دانستي طاقتم تمام شده ، مي دانستي که ديگر نمي توانم در برابر ادوارد صبور باشم .مي دانستي و دوباره امتحانم کردي ؟

با سکوتم به ادوارد مجال دادم براي ادامه دادن ، بلند تر داد زد : تويي که من رو اونجا رها کردي ! حتي نيومدي ببيني من مردم يا نه!

عصبي شدم : من ؟ مي فهمي چي مي گويي ؟ من را به آنجا راه نمي دادند !

طغيان کرد ، بيشتر از قبل : لعنتي اونجا مثل زندان بود ...مي فهمي؟ حق داري ... دست و پاي تو رو نبستند به تخت که .... با تو مثل يک جاني برخورد نکردند که ...با من همچين رفتاري داشتند!

زبانم در دهانم خشک شد ، متعجب گفتم : چي؟

دستانش را بالا آورد ، دور هر دو دستش کبود بود : تو خبر نداشتي نه ؟

روي زمين نشستم ، ادوارد يک لحظه ساکت شد ، تمام بدنم سرد بود ، باز هم اشتباه ! نميدانم در چهره ام چه بود که يک لحظه عقب نشيني کرد ، که صدايش را بالا برد و متيو را صدا زد .

در پر شتاب باز شد و متيو و پشت بندش اميلي هراسان وارد اتاق شدند. مردمک لرزان متيو روي چهره ام ثابت شد . به سمتم آمد. نمي خواستم بايد من را با اين مرد بيگانه که روزي همسرم بوده تنها مي گذاشتند. قبل از اينکه متيو دستانش را زير بازويم بگذارد فرياد زدم : برويد بيرون ...

- اما ...سورنا ...

- گفتم برويد بيرون!

متيو مردد دست اميلي را گرفت و از اتاق خارج شدند ، به محض بسته شدن در ، دستم را روي زمين گذاشتم تا بلند شوم . پاهايم مي لرزيد اما بايد محکم مي ماندم و دفاع مي کردم از خودم ، حقم و جايگاهم !

- به من نگاه کن ؟ ... من همون دختر پنج سال پيش هستم ؟ همون دختري که بهش قول داده بودي خوشبختش کني؟

- سورنا بس کن ... من تو را طلاقت داده بودم ،به قولم عمل کردم تا آخرين لحظه که مي توانستم خوشبختتت کردم و بعد که نميتوانستم رفتم .

زخم هاي قديمي روحم سر باز کردند ، خوني که از زخم هايم مي ريخت قدرت تفکر و منطقم را گرفته بود ! دوبار هبرگشته بودم به پانزده سالگي ، بي رحم ، خودخواه و بي منطق !

- جالبه .... يک سال منتظر ماندم ، بعدش هم بي خبر طلاقم دادي ! تو مي فهمي منتظر بودن يعني چي ؟ مي فهمي هر روز توي يک ستاد در رفت و آمد باشي و مدام دلت بلرزد که مبادا خبر مرگ کسي روبه تو بدهند يعني چي ؟ مگه من از تو خواستم بروي جنگ ؟ مني که التماست مي کردم نرو ! نمي خواهد ! ما دينمون رو به اين خاک داديم ! مني که ضجه مي زدم نرو !

- سورنا !

- صبر کن .... حرف هايت را زدي بگذار من هم حرف بزنم .... مي فهمي تنها توي اتاقي سر کني که مي داني با فاصله ي يک طبقه صد ها مرد مست وجود دارند ؟ مي داني دو ساعت در اتاق مردي بلرزي و هق بزني که مست است و مدام حواست باشد که بدمستي اش دامن تو را نگيرد ؟ مي فهمي ؟ نه نمي فهمي ! نمي فهمي چي کشيدم !

پاهايم ديگر نمي توانستند تنم را نگه دارند .گوشه ي ديوار سر خوردم . خونريزي زخمم زيادي شديد بود ، جسمم را از پا در آورد .

- مگه قول نداده بودي ...مگه نگفتي نمي گذارم بار زندگي رو تنهايي به دوش بکشي ؟ ... خسته ام ادوارد .. ديگر توان ندارم ... فقط کافي است کمي ديگر به من فشار بيايد ... مي روم ... مي گذارم و مي روم و هيچ ، هيچ کسي پيدايم نخواهد کرد .

دستي بر صورتم کشيدم و سرم را روي زانوهاي خميده ام گذاشتم . بند بند وجودم مرگ را طلب مي کردند . سخت است ... سخت است ببيني شريک زندگيت چشم هايش را برروي تمام زحماتت ، تلاش هايت و همدردي هايت بسته و تو را مقصر مي خواند !

جسم و روحم خسته بودند ، حس ماده پلنگي را داشتم که مبارزه ي سختي را پشت سر گذاشته .

ادوارد حرفي نمي زد ، دلم مي خواست از اتاق خارج شوم ، ديگر نمي خواستم در اتاقي باشم که در آن حرمت ها و پرده ها دريده شده بود که در آن من خودخواهانه بر سر عشق زندگي ام منت گذاشته بودم . در همين لحظه همين لحظه هم مي دانستم اشتباه کردم ، مي دانستم دوباره زبانم را بي مهابا به گردش در آورده بودم . به خودم نهيب زدم ، هر کاري کردي ، هر فداکاري ، هر سختي که کشيدي از عشق خودت بود نبايد منت مي گذاشتي اصلا براي چه بهش گفتي ، غرورش را خدشه دار کرد ، تو به مردانگي اش توهين کردي !

صداي چرخيدن آرام چرخ ها و نفس هاي عميق اما خسته اش ، ثابت کرد که مرد من حتي ديگر توان ماه هاي پيش را ندارد که راحت صندليش را جا به جا کند. مي توانستم نگاه خيره اش را حس کنم . سردرگمي و کلافگي اش از نفس هايش معلوم بود ، مگر من دو سال با صداي همين نفس ها زندگي نکردم .

- يک بار ديگر بگو ؟ چه گفتي ؟ تو در اتاق کي بودي ؟

صدايش مي لرزيد ، دستانش مشت شده روي پاهايش قرار گرفته بود ، صورتش قرمز و ملتهب بود ، يک لحظه ترسيدم ، اگر بلايي سرش مي آمد ، هيچ وقت خودم را نمي بخشيدم .

سکوت و نگاه خيره ام را که ديد ، به سمتم خم شد و براي بار ديگر شمرده شمرده گفت : دوباره بگو ... اون مرد مست کي بوده سورنا ...

قرمزي چشمانش ، دستان مشت شده اش و بلندي صدايش تمام قواي باقي مانده ام را گرفت ، آب دهنم را به سختي قورت دادم و نگاهش کردم ، سعي کردم به خاطر بياورم من عاشق چه چيز اين مرد شده بودم ؟

استواريش ؟ ديگر استوار نبود. خونسرديش ؟ پس اين شير نري که آماده ي حمله به من است کيست ؟ پشتيبانيش ؟ حال که جلويم قد علم کرده بود چه ؟

ترسيده پاهايم را در شکمم جمع کردم ، ترس را در چشمانم ديد ؟ دودلي را در بند بند وجودم حس کرد ؟ نمي دانم چه ديد که گره ي دستانش شل و لحنش ملايم تر شد : نمي خواهي جوابم را بدهي ؟

کم کم شبيه مردي مي شد که دوستش داشتم ، دختر درونم فرياد زد ، بهش بگو ، بگو چه قدر سختي کشيده اي ، اما زن جهانديده ي درونم بر سر من و دختر درونم فرياد کشيد : او بيمار است ، تو بايد صبور باشي ، تا الان هم بي مهري کرده اي !

چشمانم را بستم و زير لب ناليدم : هيچ جا !

سورنا گفتنش ، نهيب زد بر تن خسته و روح زخمي ام ، در صدايش خبري از عصبانيت چند دقيقه پيش نبود اما ملامت گري و ناراضي بودنش از جوابم ، مشهود بود .

زن درونم هشدار داد : معذرت خواهي کن .تو خق نداشتي بر سرش فرياد بزني !تو حق نداشتي منت بگذاري !

لبان خشکيده ام را جمع کردم . زن دورنم کشيده اي بر صورت دخترک خودخواه درونم زد ، دخترک سعي داشت مرا دوباره خودخواه کند: من ...من ... معذرت مي خواهم ... نبايد آن حرف ها را مي زدم...من ...من !

بدون اينکه نگاهي به من بياندازد چرخ ها را از جلويم دور کرد ، دختر درونم خودخواه تر فرياد کشيد : من گفته بودم نبايد معذرت خواهي کني ! او بايد بداند که تو هم سختي کشيده اي !

رنجيده دستم را تکيه گاه بدنم کردم و بلند شدم ، به اندازه کافي غرور خرد کرده بودم و خرد شده بودم ، پرده ها و حرمت ها دريده شده بود !...بس بود .. براي يک عمر بس بود !

متيو پشت در نگران نگاهم کرد ؛ تلو تلو خوران از کنارش رد شدم ، مست شراب اتفاقت بودم ! دستم را گرفت و مجبورم کرد برگردم با بغض التماس کردم : خواهش مي کنم ...مي خواهم تنها باشم !

خود مرا به آشپزخانه رساندم به بشکه آب کنار گنجه نگاهي انداختم ، مي سوختم از غم درونم آتش گرفته بودم. آتشم رابايد خاموش مي کردم !

از سردي آب به خودم لرزيدم ...آتش درونم هنوز هم مي سوزاند و آب سردي که دورم را پر کرده بود نمي توانست خاموشش کند .هوا از ريه هايم پر کشيد اما من هنوز سرد نشده بودم . کسي با خشونت مرا از آب بيرون کشيد . سيلي سنگين پشت بندش چشمانم را دوباره باز کرد .

تکانم مي داد و حرف هايي به زبان مي آورد گيج به دهانش خيره شدم !

***

متيو مادر را کنار زد ، سرگردان به چهره هاي بهت زده ي اطرافم نگاه کردم . صداي آشناي چرخ ها باعث شد ، هشدار دهنده به اميلي نگاه کنم ، از نگاهم خواند که نگران برادرش هستم که بدون معطلي از آشپزخانه خارج شد ؟

متيو به زور مرا در آغوش کشيد ، دستانش بر روي موهايم خيس در گردش بود . تازه به عمق ماجرا پي برده بودم ، مي لرزيدم و هق مي زدم : من ...من ...نبايد آن حرف ها را مي زدم ... من ... من ...منظوري نداشتم !

- باشه ... تو تقصيري نداشتي ...الان خسته اي ... بيا استراحت کن ... کمي استراحت کني اوضاع بهتر مي شود .

مامان کنارم آمد و کمکم کرد از آشپزخانه خارج شوم . سرم را روي شانه ي مامان تکيه داده بودم ، صداي اميل را مي شنيدم : چيزي نيست خسته است . نگران نباش ...

پوزخند زدم ، مگر مرد من نگرانم بود؟

بر روي تخت سرگردان نشستم ، نمي خواستم به اين اتاق بيايم ، هيچ وقت ديگر پا در چنين اتاقي نمي گذاشتم ! رو به اميلي که سعي داشت پيراهن خيسم را با پيراهن خشک عوض کند ناليدم : من در اين اتاق نمي خوابم

- باشه ، شب مي رويم اتاق من ! تو الان خسته اي نمي تواني پله ها را بالا بيايي ...

استاد خندان ليواني شير گرم به دستم داد ، مزه مزه اش کردم شيرين بود ! استاد در جوابم نگاه پرسشگرم گفت : شير و عسل است دخترم .

***

در عالم خواب و بيداري سرگردان بودم ، صداهاي اطراف را مي شنيدم و نمي شنيدم ! وجود اطرافيانم را در اطرافم درک مي کردم و نمي شناختمشان !

-مي دانستم خواب آور نمي خورد در شيرش ريختم . اين دختر را رها کنيد ، خسته است نياز به استراحت دارد !

- من هم نمي دانم از چه حرف مي زني ادوارد ! سورنا تمام مدت پيش سافس بوده !

- مادرجان شما بيرون باشيد ، من خودم کنارش مي شينم !

دست هاي سردي بر روي دستم قرار گرفت ، دستم را جمع کردم! سرديش آزار دهنده بود !

غلتي زدم و سعي کردم چشمانم را باز کنم . دوباره همان دست سرد بر روي گونه ام نشست ! قبل از اينکه سرم را عقب بکشم چشمانم را باز کردم با ديدن ادوارد در خواب وبيداري زيرلب گفتم : معذرت مي خواهم ...

در راهروي بيمارستان مي دويدم ، مردي راهم را سد کرده بود ، به پاهايش نگاه کردم ! نبودند ! با وحشت جيغ زدم ! در سمت ديگر راهرو ادوارد روي تخت خوابيده بود ! به سمتش دويدم دست ها و پاهايش را بسته بودند ! صورتش سفيد بود مثل مردگان ! تکانش مي دادم و التماسش مي کردم : بلند شو ... بلند شو ...ادوارد ...

کسي محکم تکانم مي داد ! وحشت زده از خواب بلند شدم ، اميلي با گريه نگاهم کرد و گفت : خواب ديدي !

به ادوارد نگاه کردم که کنار تخت وحشت زده نگاهم مي کرد ! خودم را به سمتش کشيدم ، ادوارد به سمتم خم شد و دستانم را گرفت : بخواب ، خواب بد ديده بودي ...

- نرو ... من مي ترسم!

- باشه ...نمي روم ... استراحت کن !

- قول بده نمي روي ! قول !

کلافه ، موهاي مرا کنار زد : بخواب سورنا ! بخواب !

لجوجانه دستش را در دستم گرفتم از رفتنش مي ترسيدم تنها در جوابم لبخند خسته اي زد !

پاهايم را از سرما در شکمم جمع کردم ، پتوي گرمتري رويم نشست ...صداي مردانه داخل اتاق باعث شد بدون آنکه چشم باز کنم به حرف هايشان گوش دهم .

- نمي شناسمش ... ديگر آن دختري نيست که عاشقش شده بودم .. عوض شده ... با ديدن رفتار هاي تازه اش تعجب مي کنم !

چه بي رحمانه پس زده شده بودم ... بي رحمانه عشقش سرد شده بود ، قطره اشکي از کنار چشمان بسته ام بر روي گونه ام سر خورد .

- سورنا تو بيداري ؟

چشمانم را باز کردم و نيم خيز شدم: حرف هايت نصفه ماند ؟ در حالي که با عجله از تخت پايين مي آمدم غريدم : عوض شده ام ؟ عشقت سرد شده ؟ من که هر کاري مي توانستم کردم ... معذرت خواهي ام کردم !

مبهوت نگاهم مي کرد ، دستانم را محکم بر روي چشمانم کشيدم تا نگذارم اشک ها دردِ دلم را لو دهند . استاد نهيب زد : سورنا ... چند دقيقه صبر کن ! بگذار توضيحي دهم ! دستم را کشيد و مجبورم کرد بنشينم !

صبر کن ادوارد حرفش را کامل کند !

ادوارد دستش هايش را به دسته ي صندليش فشار مي داد ، با تمام شدن حرف استاد با عصبانيت ، تند و بي وقفه گفت: من اگر حرفي زدم منظورم اين بود تو به خاطر من عوض شدي ! ...سر سخت شدي ... مي غري ... فرياد مي زني .. خوابت سبک شده ! هوشيار مي خوابي ! من آرامشت را بهم زدم !

موهاي خيس دور گردنم اذيت مي کرد ، استاد بلند شد و آرام گفت : احساس مي کنم سو تفاهم هاي زيادي بينتان است ...بنشينيد و همه چيز را براي هم تعريف کنيد .

با رفتن استاد منتظر نگاهم کرد ، سرم را پايين انداختم .

- قبل تر ها وقتي مي خواستي حرف بزني جلويم مي نشستي و سرت را روي زانو ام مي گذاشتي ، قبل تر از آن با هم به وسط مزرعه مي رفتيم ... مسابقه مي داديم ... هرکه زودتر به مترسک برسد ! قبل تر از آن در همان موقع که متيو گم شده بود در آغوشم هق مي زدي ! مشتاقم بدانم الان مي خواهي چه کني !

از جايم بلند شدم و جلويش زانو زدم ، سرم را روي زانوهايش گذاشتم و با بغض ناليدم : هيچ چيز با گذشته عوض نشده . من عذر مي خواهم .

-چند بار معذرت خواهي مي کني؟ من حتي هنوز نفهميدم براي چه معذرت خواهي کردي !

-نبايد آن حرف ها را مي زدم !

- بايد مي گفتي ! مي گفتي تا من بفهمم و خودت هم آرام شوي !

دستانش در موهايم مي رقصيد ، با دلهره پرسيدم : تو من را قاتل نمي داني ؟

- متاسفم ، اون لحظه حال خوبي نداشتم ، انتظار ديدنت را مي کشيدم که اميلي گفت نيامدي بعدش هم خبر مرگ مادرم را دادند...من اشتباه کردم ...نبايد اجازه مي دادم به خودت فشار بياوري ...به خودت استراحت بده ، من اينجا مي مانم تو هم مدتي به خانه برو و استراحت کن .

- بدون تو به خانه برنمي گردم !

- شوخي نکن سورنا ... اين دوري براي جفتمون خوبه !

دلخور از جايم بلند شدم : تو هنوز من را نبخشيدي !

- سورنا براي همين مي گويم ... تو خسته اي ...ظرفيتت پر شده ... کمي استراحت کن بعد !

سرم را پايين انداختم و دستانم را در هم قفل کردم : من خوبم ...خيلي هم خوب !

چرخ را تکان داد و نزديکم شد ، ته قلبم احساس کردم اين مرد چرخ نشينِ رنجيده را مي پرستم !به سمتم خم شد و پرسيد : مرد مست کي بود ؟

دستانم را بيشتر در هم پيچيدم و تعريف کردم ... از جزئيات حرف نزدم از اينکه چه بين من و آن مرد در جريان بود...از ترس آن شبم ..از وحشت هر روزه ام در هتل ...

هر لحظه عصباني تر مي شد و من سعي مي کردم بازهم خيلي از وقايع را پنهان کنم .

- تو نمي خواهي بگويي چه اتفاقي افتاده ؟

سرش را در ميان دستانش فشرد و با صدايي ضعيف گفت : نه !

به سمتم چمدان باز نشده اش رفتم و بلندش کردم ، نگران نگاهم کرد ، با دست ديگر صندليش را هل دادم .دستانش را روي چرخ ها گذاشت و کمک کرد . متيو با ديدن ما متعجب پرسيد : به خانه مي رويد ؟

لبخندم نگران ترش کرد : نمي خواهيد صبر کنيد فردا صبح ؟ خانه الان سرد است !

- نه ! شومينه را روشن گذاشتم !

***

چمدان را کناري گذاشتم و آرام گفتم : گشنه نيستي ؟

- نه ، مي خواهم استراحت کنم .

جلويش نشستم و سعي کردم لباسش را با لبس هاي راحتيش عوض کنم ، مچ کبودش را درست گرفتم ، رويش را برگرداند با صدايي خفه ناليدم : اينها ؟ .... من اشتباه کردم .. من ..من ...

دستش را با خشونت کشيد : من خسته ام سورنا !

***

در حالي که سعي مي کردم بيدارش نکنم ، نگران پاچه هاي شلوارش را بالا زدم ، مچ پاهايش هم کبود بود

- سورنا ؟

وحشت زده از جايم بلند شدم ، شرمگين نگاهش کردم ، خواب آلود پرسيد : چه کار مي کني ؟

- هيچي مي خواستم ببينم سردت هست يا نه !

- .....

با احتياط از اتاق خارج شدم ، نفش عميقي کشيدم و پشت در روي زمين نشستم ، چه اتفاقي افتاده بود؟من چه کرده بودم ؟ اشتباه از من بود ؟

***

استاد خندان نگاهم کرد و گفت : اگر مي تواني مجابش کني ، اين هم يک شانس هست !

- مي توانم روي کمک شما حساب کنم ؟ مي ترسم بدتر صدمه ببيند !

بلند شد و جزوه اي به دستم داد : يکي از همکارانم از لندن فرستاده ! شايد کمکت کند ... قبول دارم با اين کار ناخودآگاه دوباره اميدوارش مي کني و اگر به نتيجه نرسي بدتر از قبل صدمه مي خورد ! کمي به خودت و ادوارد استراحت بده ! براي جفتتان لازم است ! من هم هميشه کنارت هستم ، مي تواني چند روز اول از اميلي بخواهي پيشتان بيايد تا کمکت کند ، اگر زمين بخورد تو تنهايي نمي تواني کمکش باشي ! اميدوارش کن! بلند شو .

متعجب بلند شدم ، در حالي که آينه را جلويم مي گرفت گفت : به خودت نگاه کن ! چند هفته است موهايت را مرتب نکرده اي ؟ آخرين باري که لباس تازه خريدي کي بود ؟ شک ندارم لباس رنگ روشن در کمدت پيدا نمي شود ! کجاست سورنايي که تا دو ماه بعد از عروسيش لباس هاي سفيد مي پوشيد ؟

در آينه به خودم نگاه کردم ، حق با استاد بود ، زن درون آينه را نمي شناختم ، زيادي سنگين بود ،زيادي خانم بود !

آينه از جلويم کنار رفت : اول بايد خودت شروع کني ! راستي مايکل به اينجا آمده بود ، گفت هر موقع ديدمت بگويم هر موقع خواستي با ادوارد با هم به خانه اش برويد ! البته گفت در اين دو هفته !

جزوه را برداشتم و حواس پرت گفتم : باشه ، با ادوارد صحبت کنم . خبرتان مي کنم .

***

از آن روز بگو مگو هايمان دوباره شروع شد ، اصرار من براي اميدوار بودن و پافشاري ادوارد براي تن دادن به همين زندگي ! سعي کردم از راه ديگري وارد شوم : نمي خواهي بچه دار شويم ؟

ابتدا جا خورد ، سرگردان نگاهم کرد و زيرلب گفت : مگر الان بچه دار شويم چه مشکلي پيش مي آيد ؟

عصباني از جايم بلند شدم اما قبل از ترک اتاق بي رحمانه به سمتش برگشتم و گفتم : تو وقتي بچه بودي دلت مي خواست پدرت فلج باشد ؟

بي رحمانه دست بر روي ضعفش گذاشته بودم و فشار مي دادم ، وقتي ديدم اميدوار کردنش سخت است ، تصميم گرفتم از راهي ديگر مجابش کنم . از آن روز به بعد گيج بود ، مدت ها به صورتم خيره مي شد ، انگار تازه به عمق ماجرا پي برده بود .

***

در حالي که لباسم را مرتب مي کردم از آينه نگاهش کردم ، موهايش را شانه مي کشيد : نمي خواهي بگويي کجا مي رويم ؟

- خانه ي مايکل !

دستش را پايين انداخت و گفت : براي چه ؟

- نمي دانم ، خواسته بود در اين دو هفته هر موقع توانستم با تو به خانه اش بروم .به استاد گفته بود کار مهمي دارد .

در اين چند روزه سعي کرده بودم با سورنا ي گذشته ام فاصله بگيرم ، استاد مي گفت اگر بعضي از حمايت هايم را کمتر کنم ادوارد به خودش مي آيد و به روزي فکر مي کند که من نباشم . مي گفت اين حمايت هاي همه جانبه من ، به ادوارد اجازه تکيه دادن مي دهد و نبايد اين کار را مي کردم ! از درون رنج مي بردم اما تمام تلاشم بر اين بود که به حرف هاي استاد گوش دهم . به خودم قول داده بودم اين آخرين باري بود که شانسم را امتحان مي کردم اگر اين بار هم جواب نمي داد ، تسليم تقدير غير منتظره ام مي شدم و قبول مي کردم همسرم ، مرد من و تنها تکيه گاهم فلج شده .

***

مايکل در حالي که مي خنديد گفت : مي دانم هر دويتان تعجب مي کنيد ، اما دو تن از بهترين دوستان من اينجا هستند ، مي خواستم حتما با شما آشنايشان کنم .

صندلي ادوارد را هل دادم و لبخند زدم ، لبخند مايکل و سرخوشي اش براي مني که چند روز تمام در جنگ اعصابي شديد دست و پا مي زدم ، موهبتي بود: خوشحال مي شوم با دوستانت آشنا شوم ... دلم مي خواهد بدانم براي چه اصرار مي کردي ما به اينجا بياييم ؟

- بيا سورنا ... بيا و ببين اصرارم بي مورد نبوده !

زير چشمي نگاهي به ادوارد انداختم ، عصباني دستانش را مشت کرده بود ، با وارد شدن به اتاقي که مايکل راهنمايي کرد و ديدن دو مرد جوان که شبيه به هم بودند متعجب به مايکل نگاهي انداختم ، هر دو مرد خوش رو و خندان خودشان را معرفي کردند . جاسپر با پيشاني بلند و بيني بزرگ با خنده دست ادوارد را فشرد و گفت : من اسير شما بوده ام .

در برابر نگاه تعجب زده ي من و ادوارد خنديد و رو به برادرش جک گفت : مي بيني دنيا چه قدر کوچک است؟

مايکل : من قهوه مياورم.

جاسپر لبخندي به چهره ام زد و گفت : من گفتم اسير همسر شما بوده ام ، هم من هم برادرم در طول جنگ اسير يانکي ها شده بوديم .

جک با خنده در ميان حرف برادرش پريد و گفت : ما همه چيزمان را باختيم ! آزادي ، سلامت و....

و هردو با خنده ي آشکار تر باهم گفتند : يک پايمان !

قهوه ي مايکل در گلويم پريد ، نگران به ادوارد نگاه کردم ،مستقيم به دو برادر نگاه مي کرد ، انگار چيز قابل توجه اي کشف کرده باشد ، مايکل دستمالي را به سمتم گرفت : مي بيني سورنا ! اين دو برادر شادترين آدم هاي روي زمين هستند ! قبل از جنگ زياد شرط مي بستند و موقع جنگ هم به غير از شرط ها پايشان را هم باختند !

مايکل چشمکي زد و ميدان را به دست دو برادر سپرد ،جاسپر : من در نبرد گتسبرگ از ناحيه ي پا مجروح شدم ، يانکي ها ناچار شدند پايم را قطع کنند !

جک ادامه داد: چندي بعد هم من پايم را در ميدان جنگ از دست دادم !

ادوارد به ميان حرفشان پريد : و بعد از جنگ ديدن شما دو برادر با يک پا براي مردم عادي شد ، درسته ؟

حيران به ادوارد نگاه کردم ، چشمانم بي اختيار به سمت پاهايش رفت ، خدا را شکر کردم که پاهايش را قطع نکرده اند !

جاسپر رو به ادوارد خم شد : اما اين يکي را نمي توانيد حدس بزنيد ! من تصميم به ازدواج گرفتم ، متاسفانه روز عقد زمين خوردم و پاي چوبي ام شکست ! و خوب دلم نمي خواست در روز عقدم با يک پا به کليسا بيايم ، پاي جک را امانت گرفتم ، کاملا اندازه ام بود !

جک و مايکل با هم گقتند : جاسپر تنها مردي است که روي پاي کس ديگري ازدواج کرد !

ادوارد هم با لبخند همراهيشان کرد ، موهايم را کنار زدم و با خودم فکر کردم ادوارد به جمع مردانه اي نياز داشت ، نه من و اميلي ، تمام تلاشم در اين چند روز براي خنداندنش بيهوده بود و حالا بدون توجه به صندليش دو برادر را همراهي مي کرد ، شبيه همان روز هايي شده بود که با رابرت و ويليام در موسسه مي چرخيدند ، دلم براي آن دوران تنگ شد ، گسي مزه ي عشقي را که در آنجا براي اولين بار چشيدم، را هيچ وقت فراموش نمي کنم .

نگاهم را روي دو برادر گرداندم ، ناخودآگاه نگاهم سر خورد بر روي پاهايشان ، يکي از پاهاي هر دو برادر در موقعيت عادي نبود ، با کمي نگاه کردن مي شد متوجه شد که پارچه ي شلوار هم عادي نمي نشيند ! نگاهم در چشمان مايکل که خيره شد ، بلند شد و لب زد : بيا بيرون .

ادوارد هم چنان در حال حرف زدن و گاهي خنديدن بود ، از جايم بلند شدم و به دنبال مايکل رفتم ، مايکل از اتاق خارج شد ،صبر کرد .

- خواستم بيرون بيايي ، تا جمعشان مردانه شود ، اين بهترين راهي بود که به نظرم مي رسيد ادوارد بايد متوجه مي شد که بدتر از وضعيتش هم در اين کشور وجود دارد ! نگاهشان کن ! اين دو برادر شادترين آدم هاي روي زمين هستند !

- واقعا ممنونم مايکل ! کمک بزرگي کردي ...

مايکل در اتاق را بست و گفت : مي دانم حوصله ات سر مي رود ، مي تواني به کتابخانه ي من بروي و سرت را گرم کني . با کتاب خواندن که مشکلي نداري ؟

نگاهش کردم ، اين مرد که الان همچون کودکان ذوق کرده بود ، از کجا مشکل ادوارد را مي دانست ؟ از کجا مي دانست که بهبود ادوارد ميسر نشده ؟مشکوکانه پرسيدم : تو از کجا فهميدي ؟

خنديد و در کتاب خانه اش را باز کرد ، با يک حرکت هلم داد و گفت : از آنجايي که همه اهالي در مورد کنجکاو هستند و من هم يکي از اهالي ! انقدر فکر و خيال نکن سورنا خودت خيلي زود مي فهمي !

با زدن اين حرف تنهايم گذاشت ، به انبوه کتاب هايش نگاهي انداختم ، بي اختيار دستم به سمت کتاب بينوايانش رفت ، کتابي که در سراسر آمريکا محبوب بود .

***

خواب آلود ، دستم را به کنار تخت گرفتم و بلند شدم ، حتي نمي توانستم چشمانم را باز کنم ، اميلي در پذيرايي نشسته بود و کتاب مي خواند ، با ديدن برخواست : چيزي مي خواهي سورنا ؟

- يک ليوان آب ، مي تواني برايم بياوري؟

ليوان آب را از دست اميلي گرفتم و دوباره وارد اتاق شدم ، کنارش نشستم و تکانش دادم ، تمام تنش عرق کرده بود ، نفس هايش کلافه و نامنظم بود ، سرم را جلوتر بردم و صدايش زدم : ادوارد...ادوارد ...بلند شو ...

وحشت زده از خواب بلند شد، ليوان آب را جلويش گرفتم ، وقتي ليوان خالي را برمي داشتم گفتم : بخواب من همين جا مي مانم تا تو بخوابي ....

اما نمي دانستم خودم زودتر از ادوارد نشسته کنار تخت خوابم برده بود ...

***

استاد به چهره ي خندانم خيره شد : واقعا راضي شده ؟

- بله استاد ، بعد از رفتن به خانه ي مايکل خيلي بهتر شد ، چند روز پيش هم خودش پيش قدم شد !

استاد نگران نگاهي به من انداخت ، فکر مي کرد ديوانه شده ام ؟ يا ساحر ؟ حرف ذهنم را استاد به زبان آورد : دختر تو ساحره اي ! با سحر و جادو ادوارد را راضي کردي !

خنديدم و گفتم : نه استاد ! آمدم تا خواهش کنم ، اگر مي شود دوستتان ، همان که کتابچه را داده بود ، خواهش کنيد اگر بازهم اطلاعاتي دارد برايتان بفرستند ! منتظرم نگذاريد !

***

زانوي ادوارد را خم کردم ، دوباره صاف کردم و به چهره اش خيره شدم ، ادوارد نگاه خيره ام را که ديد گفت : مطمئني ؟

عضلات پايش در بين دستانم مي رقصيدند و من شعر مي خواندم ، مي خنديدم و کتاب هايي را که خوانده بودم تعريف مي کردم ، از سر شيطنت عضلات پايش را نيشگون گرفتم اما وقتي ديدم حتي نفهميد که من چه کردم ، دوباره روال عادي را پيش گرفتم ،مي رقصاندمشان !

پارچ آب جوش را برداشتم و روي دستمال سفيد خم کردم ، با صداي ادوارد يک دفعه ترسيدم و آب داغ روي پاهايش ريخت ، وحشت زده دستمال را برداشتم و بلند گفتم : اميلي ! آب سرد مي خواهم !

در حالي که برروي پوست ور آمده فوت مي کردم ، بين نفس هايم با اشک مي ناليدم : معذرت مي خواهم...خيلي که نسوختي ؟

ادوارد دستش را روي دستانم گذاشت و گفت : بس کن سورنا ... من حتي چيزي حس نکردم ! چرا انقدر ترسيدي .

آب دهانم را قورت دادم و قالب يخ را از دست اميلي گرفتم ، ادوارد در يک حرکت آني قالب را از دستم گرفت و روي پايش گذاشت و با حالتي که سعي مي کردم آرامم کند گفت : سورنا ؟ من خوبم ... من نه آب جوش را حس کردم ، نه اين قالب يخ را !

وقتي ديد گريه ام بند نمي آيد ، خنديد : بعدا که خوب شدم ، تلافيش را سرت در مياورم ، انقدر گريه نکن !

در ميان گريه ، خنديدم ، ادوارد عوض شده بود ، حرف از بهبود مي زد ، حرف از اميدواري ، اين خودش به اندازه ي يک دنيا برايم مي ارزيد !

***

اين بار ادوارد با خستگي ناليد : نمي توانم سورنا .... زمين مي خورم !

دستانش را روي ميله هاي دور اتاق قرار دادم : ادوارد عزيزم ، وقتي اين چند مدت توانستي پاهايت را حس کني ، اين تمرين هم مشکلي ندارد ، زمين نمي خوري ، من کنارتم ميله ها را هم سفت بگير !

ترسش را من هم حس مي کردم ، پاهاي لرزانش را روي زمين گذاشت ، از شدت ِفشارِ دستاِن مشت شده اش دور ميله ها قرمز شده بودند ، دستم را دورش گرفته بودم : ديدي مشکلي نداشت ، پنج قدم ، فقط پنج قدم ديگر برويم ، برايت سورپرايز جالبي دارم !

آخرين قدم بود ، که ادوارد نقش زمين شد ، نگران کنارش نشستم و گفتم : خوبي ؟

در جوابم خنديد و مچ پايش را گرفت : اين هم پنج قدم ، سورپرايزم چه شد ؟

- نه ، تو چهار قدم آمدي .... واي ...ادوارد باورت مي شود ، تو ديگر مي تواني پاهايت را حس کني !

نگاه خيره اش را که ديدم ، گونه ام را جلو بردم و شيطنت بار گفتم : اين هم جايزه ات !

از جايم بلند شدم و دستانم را زير کتفش گرفتم ،بدون اينکه من حرفي بزنم ادوارد خودش دستانش را به ميله ها گرفت و سعي کردم بلند شود ، مي دانستم به تنهايي نمي تواند ، پشتش ايستادم و دستانم را زير کتفش حلقه کردم ، با هم قدم برمي داشتيم و من با صداي بلند مي شمردم ، نفس نفس زنان روي تخت نشست ، کنارش نشستم : خسته نشدي ؟

- نه ، خوبم ... اميلي اينجاست ؟

- بيرون در حال کتاب خواندن است !

متعجب نگاهم کرد : چه کتابي ؟

- بينوايان !

ادوارد يک دفعه خنديد ، در ميان خنده هايش دست انداخت و من را به سمت خودش کشيد : سورنا ! اميلي هيچ وقت کتاب نخوانده ! حالا بينوايان مي خواند ؟ کتاب مال توست ؟ من نبودم کتاب خريده اي ؟

چه مي گفتم ، درست بود حدس هايم را با ادوارد در ميان مي گذاشتم ، در ميان مي گذاشتم که کتاب بينواياني که من در خانه ي مايکل به دست گرفتم، همان کتابي است که اميلي در دست دارد ! در ميان مي گذاشتم که مايکل از ريز جزئيات خانه ي ما خبر دارد ...

شانه ام را بالا انداختم : نه ! شايد خودش خريده ! حق دارد اينجا برايش کسل کننده است !

ادوارد با ذوق گفت : مي خواهي دوباره امتحان کنيم ؟ خنديدم و کمکش کردم دوباره بلند شود .

*** 

اميلي به خانه برگشته بود ، درحالي که در بين ظرف ها دنبال ادويه ها مي گشتم ، با خودم فکر کردم آوردن اميلي به اينجا کار اشتباهي بود ، تمام لوازمم جا به جا شده بود و براي پيدا کردنشان مجبور بودم همه جا را بگردم .

از سر و صداي بيرون ، به پذيرايي نگاه کردم ، با ديدن ادوارد که سعي داشت با گرفتن چهارچوب در تعادلش را حفظ کند ، تعجب کردم ،چند روزي بود که مي توانست در اتاق با کمک ميله ها راه برود ، اما الان چگونه مي خواست به اينجا بيايد؟

حرف هاي استاد در ذهنم تداعي شد : سعي نکن با هر بار افتادنش تو هم هل بشوي ، طوري رفتار کن که انگار اتفاق عادي است ، اگر تو حساسيت نشان دهي ، ممکن است خود ادوارد هم عقب نشيني کند . گاهي اوقات خودت را به نديدن بزن .

پشت در آشپزخانه مخفي شدم و نگاهش کردم ، مشتاق دانستن هدفش بودم ، از چهار چوب در فاصله گرفت ، چند قدم را تلوتلوخوران و نامتعادل برداشت . نتوانست تعادلش را حفظ کند و زمين خورد با عجله از آشپزخانه خارج شدم و به سمتش دويدم . سعي کردم خودم را هيجان زده نشان دهم و توجهي به زمين خوردنش نکنم.

- چي جوري تا اينجا آمدي ؟

ادوارد اول مبهوت نگاهم کرد ، بعد از چند لحظه لبخند زد : مي خواستم پيشت بيايم ، گرسنه بودم ...ولي خوب زمين خوردم .

کنارش نشستم و دستانش را در دست گرفتم ، اعماق قلبم احساسات جديد تري را پيدا مي کردم ، حال که ادوارد را با گذشته مقايسه مي کردم ، ادوارد امروز ه را عاشقانه تر مي پرستيدم ، مهربانيش ، اميدواربودنش و خندان بودنش :

گفته بودم ، دوست دارم ؟

***

اميلي نگران جلويم نشسته بود با مايکل به ديدنمان آمده بودند ، مايکل به همراه ادوارد به مزرعه رفته بودند ، اميلي دستانش را در هم پيچيد : سورنا ، مي خواستم موضوعي را با تو در ميان بگذارم .

خنده را فرو دادم : مي دانم اميلي ...مي دانم ...

وحشت زده از جايش برخواست : بقيه هم خبر دارند ؟

برخلاف چهره ي وحشت زده اميلي ، من با خيالي آسوده فنجان را در دستانم چرخاندم : بنشين... نه ... من فقط مي دانم... حتي ادوارد هم خبر ندارد ... کمکي از دست من برمي آيد ؟

از پنجره به بيرون خيره شد : به خانواده ام خبر بده ...

- ادوارد و پدرت ؟

- نه ! آيسون ... خودم به پدر و ادوارد مي گويم ..از آيسون مي ترسم .

عصبي از جايم بلند شدم : به آيسون خبر بدهم ؟ ...اميلي شش ماه از مرگ مادرت گذشته ..اما آيسون به غير از روز اول به سراغمان نيامده ..

- خواهش مي کنم سورنا ... تو فقط مي تواني .

نفس عميقي کشيدم و براي ادوارد که به کمک مايکل راه مي رفت دست تکان دادم : باشه !

اسب ها را به حرکت وا داشتم و رو به ادوارد گفتم : مي خواهي با جاسپر و جک صحبت کني ؟ مي توانيم تو پيش آنها بماني تا من خريد ها را کنم.

- مگر اينجا هستند ؟

مايکل مي گفت به مغازه اش مي آيند ، البته مي دانم اين هفته اينجا هستند و بعد براي هميشه به جنوب برمي گردند .

ادوارد را به کمک مايکل پياده کردم تا در مغازه مايکل با دو برادر خوش رو صحبت کند و نگران راه ستاد را در پيش گرفتم .

وقتي با آيسون رو به رو شدم ، خندان دستم را بوسيد و گفت از بقيه شنيده ادوارد با کمک مي تواند راه برود .

- کار ديگري با من داشتي سورنا ؟

- در واقع ...اميلي... مي خواهد ازدواج کند ... از من خواست ...به تو خبر بدهم ...

در جوابم پوزخندي زد و گفت : شايد بيايم...خود اميلي مي داند چرا ...

حالت بدي که در معده ام پيچيد ، باعث شد بدون توجه به آيسون سعي کنم از اتاق خارج شوم ، آيسون که متوجه منظورم شده بود ، روشويي را نشانم داد ...

- من خوبم ... معذرت مي خواهم...بايد بروم ... باز هم مي گويم ...من فقط پيغام رسانم .. خدانگهدار ...

حالت تهوع هاي اين چند روزه ؛ علايمي که بدنم نشان مي داد نشانه هايي از خبر خوشي در زندگي ام بود .بايد براي اطمينان راهي پيدا مي کردم ، رفتار خوب آيسون هم تعجب برانگيز بود ... زندگي ام روي خوش نشان مي داد ؟ يا تنها پوسته ي يک زندگي خوب را داشتم .

***

تکيه اش را به من داد و نفس زنان پرسيد : چه مي خواستي بگويي ؟

خنديدم ، دستانم را دور گردنش حلقه کردم : بگذار آفتاب غروب کند بعد ، دلم مي خواست مثل آن موقع ها با هم غروب را تماش کني ...

- اما تو گفتي مي خواهي مطلب مهمي به من بگويي !

- مي گويم ، اما بعد از غروب آفتاب !

هر دو نشستم و به زوال رفتن خورشيد را تماشا کرديم ، سرم را روي شانه اش تکيه دادم و فکر کردم ، ادوارد نمي خواست من ضعفش را ببينم ، من را پس زد اما حالا خودش براي داشتنم تلاش مي کند ، درد مي کشد اما آخ نمي گويد ، زمين مي خورد اما براي اينکه نگرانم نکند دم نمي زند ! راه سخت و طولاني را پيش آمديم اما پايانش زيبا بود ...

- نمي خواهي بگويي ؟

سرم را بالا آوردم و جلويش نشستم ، خبر مهمم را گفتم ، مبهوت به چهره ام خيره شد ، لبخندم را که ديد با ترديد پرسيد : دروغ نمي گويي ؟

- نه !

ذوق زده نگاهم کرد ، دستانش را جلو آورد و در آغوشم کشيد ، بوسه هاي بي امانش خنده را دو چندان کرد ، در جواب لبخند هايم گفت : بخند مامان ! بخند که باورم نمي شد پدر شده باشم ...

اسب ها را به حرکت وا داشتم و رو به ادوارد گفتم : مي خواهي با جاسپر و جک صحبت کني ؟ مي توانيم تو پيش آنها بماني تا من خريد ها را کنم.

- مگر اينجا هستند ؟

مايکل مي گفت به مغازه اش مي آيند ، البته مي دانم اين هفته اينجا هستند و بعد براي هميشه به جنوب برمي گردند .

ادوارد را به کمک مايکل پياده کردم تا در مغازه مايکل با دو برادر خوش رو صحبت کند و نگران راه ستاد را در پيش گرفتم .

وقتي با آيسون رو به رو شدم ، خندان دستم را بوسيد و گفت از بقيه شنيده ادوارد با کمک مي تواند راه برود .

- کار ديگري با من داشتي سورنا ؟

- در واقع ...اميلي... مي خواهد ازدواج کند ... از من خواست ...به تو خبر بدهم ...

در جوابم پوزخندي زد و گفت : شايد بيايم...خود اميلي مي داند چرا ...

حالت بدي که در معده ام پيچيد ، باعث شد بدون توجه به آيسون سعي کنم از اتاق خارج شوم ، آيسون که متوجه منظورم شده بود ، روشويي را نشانم داد ...

- من خوبم ... معذرت مي خواهم...بايد بروم ... باز هم مي گويم ...من فقط پيغام رسانم .. خدانگهدار ...

حالت تهوع هاي اين چند روزه ؛ علايمي که بدنم نشان مي داد نشانه هايي از خبر خوشي در زندگي ام بود .بايد براي اطمينان راهي پيدا مي کردم ، رفتار خوب آيسون هم تعجب برانگيز بود ... زندگي ام روي خوش نشان مي داد ؟ يا تنها پوسته ي يک زندگي خوب را داشتم .

***

تکيه اش را به من داد و نفس زنان پرسيد : چه مي خواستي بگويي ؟

خنديدم ، دستانم را دور گردنش حلقه کردم : بگذار آفتاب غروب کند بعد ، دلم مي خواست مثل آن موقع ها با هم غروب را تماش کني ...

- اما تو گفتي مي خواهي مطلب مهمي به من بگويي !

- مي گويم ، اما بعد از غروب آفتاب !

هر دو نشستم و به زوال رفتن خورشيد را تماشا کرديم ، سرم را روي شانه اش تکيه دادم و فکر کردم ، ادوارد نمي خواست من ضعفش را ببينم ، من را پس زد اما حالا خودش براي داشتنم تلاش مي کند ، درد مي کشد اما آخ نمي گويد ، زمين مي خورد اما براي اينکه نگرانم نکند دم نمي زند ! راه سخت و طولاني را پيش آمديم اما پايانش زيبا بود ...

- نمي خواهي بگويي ؟

سرم را بالا آوردم و جلويش نشستم ، خبر مهمم را گفتم ، مبهوت به چهره ام خيره شد ، لبخندم را که ديد با ترديد پرسيد : دروغ نمي گويي ؟

- نه !

ذوق زده نگاهم کرد ، دستانش را جلو آورد و در آغوشم کشيد ، بوسه هاي بي امانش خنده را دو چندان کرد ، در جواب لبخند هايم گفت : بخند مامان ! بخند که باورم نمي شد پدر شده باشم ...

***

شکم بالا آمده ام را نگاه کردم ، با لبخند به خودم خيره شدم ، پشتم ايستاد و دستش را دور کمرم پيچيد : خوبيد ؟

- خيلي خوب !

اميلي نگران نگاهم کرد ، چشمکي زدم و شالم را بيشتر دور خودم پيچيدم ، از اينکه جلو بابا و متيو با اين سر و وضع حاضر مي شدم معذب بودم ، ادوارد شنلش را در آورد و دورم پيچيد ، درک کرد که خجالت مي کشم ؟

هنوز هم گاهي اوقات وقتي فشار عصبي زيادي رويش هست نمي تواند تعادلش را حفظ کند ، هنوز هم وقتي عجله دارد مي لنگد و در مواقع عادي هم با کمي دقت مي توان متوجه شد که يک پايش را درست نمي گذارد ، اما همين که کنارم مي ايستد ، همين که ديگر محتاج آن صندلي نيست ، همين که با اعتماد به نفس در بين مردم مي ايستد خودش دنيايي ارزش دارد ...

به اقاي جانسون نگاهي انداختم و گفتم : مي دانم من اجازه دخالت ندارم ، اما من مايکل را مي شناسم ، نجيب و سر به زير است ، پارچه فروشي دارد از هر نظر براي ازدواج اميلي مناسب است .

دلم گرفت ، پيرمرد بعد از مرگ همسرش آسايش نداشت ، لب باز کرد و آرام پرسيد : تو دخترم مطمئني ؟

- بله !

- ازدواج اميلي به خاطر موقعيتش به خودش مربوط است ، اگر مي خواهد من راضي باشم ، من مشکلي ندارم.

اميلي سرش را بالا آورد و قدردانانه نگاهم کرد ، صداي در باعث شد ، متعجب به آيسون نگاهي بيندازم .

کلاهش را آويزان کرد و بدون توجه به جمع ما گفت : خواستم زودتر براي عروسي خواهرم بيايم ، شايد به کمک نياز داشتيد !

به سختي بلند شدم ، بقيه هم سلام کردند ، ادوارد دستش را دورم حلقه کرد انگار مي خواست ثابت کند من تنها مال او هستم. آيسون نگاهي به ما انداخت و گفت : تبريک مي گويم .

متعجب به ادوارد نگاهي انداختم ، اما متوجه نگاه هاي خصمانه اش شدم ، چه اتفاقي بين دو برادر افتاده بود که من خبر نداشتم !

متيو کنارم نشست و گفت : يک گروه پيدا شده اند که از خانه ها دزدي مي کنند ، مي خواهي در اين مدت من مهمانتان باشم تا خطري تهديدتان نکند ، خانه شما از همه جا خلوت تر است ، اينگونه ممکن است به شما هم حمله کنند.

ادوارد خم شد سمت متيو و پرسيد : هيچ يک از افرادشان دستگير نشدند ؟

- نه !

- اگر تو پيش ما بيايي ، خانم و آقاي آيرز چه مي کنند ؟

مامان دخالت کرد و گفت : ما مشکلي نداريم ، خدمتکار ها هستند ، نگهبان داريم و همسايه ها هم همه هستند اما خانه ي شما خيلي دور تر است ، قبول کن پسرم .

ادوارد سري تکان داد و گفت : کي مي تواني بيايي؟

- فردا بعد از ظهر پيش شما هستم .

***

پيراهنم را با پيراهن سبز حريري عوض کردم و از آينه به خودم خيره شدم ، خودم هم باورم نميشد ، زندگيم شبيه اولين سال زندگيم شده بود ، به شکم بر آمده ام نگاهي انداختم وبا سر خوشي دستم را رويش کشيدم ، کودکم بازيگوشي کرد و لگد آرامي زد ، از ته دل خنديدم و بلند گفتم : باشه عزيزم ، من هم دوست دارم .

ادوارد غلتي زد و چشمانش را نيمه باز کرد ، با لبخند غر زد : مادر پر سرو صدا ! چرا نمي خوابي ؟

- مي روم صبحانه بياورم ، پدر خواب آلود ...

بعضي روزها شاد هستي و فکر مي کني بهترين زندگي را امروز رقم مي زني ، بي دليل فکر مي کردم امروز قشنگ ترين روز زندگي ام خواهد بود .

در را با صدا باز کردم و فرياد زدم : ادوارد ؟ بيا جوجه اردک ها را ببين !

با خيال اينکه خواب است ، زير لب غر زدم : تنبل !

سيني صبحانه را برداشتم و به سمت اتاقش رفتم ، در نيمه باز اتاق را فشار دادم اما ...

سيني با صداي مهيبي از دستم افتاد ، خودم هم از صداي بلند سيني ترسيدم ، در با صداي بدي پشتم بسته شد ، گيج مرد پشت سرم را نگاه کردم ، با پوزخندي آشکار نگاهي خريدارانه اي انداخت .

دوباره رويم را برگرداندم و نگاهش کردم ، پوزخندي زد و پايش را زير جسم بي جان ادوارد گذاشت و صورتش را بلند کرد ، با ديدن صورت کبود وغرق در خونش ذهنم نهيب زد به سمتش بروم اما پاهايم ياري نمي کردند .

با اولين حرکتم ، دستانم در دستان مرد غريبه اي که پشتم ايستاده بود قفل شد ، مرد آشناي چشم سبز جلوتر آمد و پوزخندي زد ، تقلايي براي آزاد شدنم کردم اما با احساس پيچيدن طناب کنفي دور بازوانم ، ترسيده تر با صدايي که خودم هم به زور شنيدمش ناليدم : چه مي خواهي ؟

دستش را روي گونه ام کشيد و خنديد، مرد غريبه از پشتم کنار رفت ، با هر قدمش من يک قدم به عقب تر مي رفتم ، همزمان با حس کردن سردي ديوار ، گرمي اشک را هم روي گونه ام حس کردم .

پوزخندي به ضعفم زد و دستش را بالا آورد ، دستش از گونه ام تا روي شانه ام رقصيد و پايين آمدم، خيره در چشمانم نگاهي انداخت : هنري ...نوبت توه !

با اولين لگدي که نثار جسم نيمه جان همسرم شد ، هق زدم : نه .... هر چه قدر پول بخواهي مي دهم ...

خنديد و دست ديگرش را در جيبش فرو کرد ، به لحظه اي نکشيده چاقوي خون آلودي جلويم گرفت ، ترسيده سرم را عقب گرفتم ، دوباره منحوس صدا زد : هنري ....

لگد دوم ، خون که فواره زد و چشماني که حتي ذره اي باز نشد ، باعث شد در درون نهيب بزنم : مرده !

چاقويش را از روي کتفم به رقص در آورد و بر روي شکمم ثابت ماند ، چاقويش رقصي خونين را اجرا مي کرد و من ترسيده تر از قبل هق مي زدم : مادر شدي ؟ نه ؟ تبريک مي گويم ... تعجب نکن برايت هديه اي هم در نظر گرفتم .

به چشمان سبزش خيره شدم ، چشماني به سبزي پيراهن حرير تنم ، جنگل چشمانش از هميشه سرسبز تر بود و سعي داشت باغچه ي کوچک خوشبختي ام را به آتش بکشد .

سرش را جلو آورد و گفت : هنوز هم فرصت داري ...مي تواني به زندگي ام بيايي با همين بچه ... ادوارد مرده مطمئن باش اما تو مي تواني شانس زندگي را داشته باشي ؟ نظرت چيست ؟

-......

- فکر مي کني اگر متيو به اينجا بياييد و من برايش سه سر بريده بگذارم چه مي کند ؟ بايد جالب باشد سر بريده ي نوزاد متولد نشده !

- دهنت رو ببند !

صورتش را جلو تر آورد و کريه تر خنديد ، سردي چاقو را ديگر مي توانستم حس

کودکم لگدي زد و يادآوري کرد که من مسئول زندگي وي هستم ، ذهنم فعاليتش را از سر گرفت : بگذار کودکم به دنيا بياييد ...من .... من ....خودم پيش تو ميايم ...

پوزخندي زد : من احمق نيستم ...همين الان با خودم مي برمت ... بدون بچه !

احمق شده بودم و چشم سبز ايستاده رو به رويم را نيز احمق مي پنداشتم : مگر نمي گويي ادوارد مرده ؟ قبول ... فقط بگذار به دنيا بياييد ...

دورم چرخيد و خنده مجنون واري کرد ، از ترس صدايش در خودم جمع شدم : نه نظرم عوض شد ... تو به هيچ دردي نمي خوري ... تو فقط قرباني خبرچيني همسرت هستي .... زندگيم را بر باد داديد... زندگيتان را بر باد مي دهم ...

چاقويش تيره پشتم را امتداد مي داد و من هر لحظه بيشتر در خودم جمع مي شدم ، دستش را روي شانه ام گذاشت و فشار داد ، استخوان ترقوه ام زير فشار انگشتان کشيده و تنومندش درد گرفت : اگر ادوارد در کار من دخالت نمي کرد ... اگر ميهن دوستي اش را به رخ نمي کشيد ... زندگي آرامي داشتي ...

ضربه ي محکمي که از پشت به کمرم وارد شد ، مجبورم کرد دو زانو بر روي زمين بنشينم ...گرمي مايع لزج بين پاهايم را حس کردم و انديشيدم : کودکم بايد زنده بماند .

ضربه محکم تر بعدي تا مرز مرگ همراهيم کرد ، سوزش شديدي را در شکمم احساس کردم ...چشمان نيمه بازم با سوزش شديد تر باز شد ... سعي کردم پاهاي لرزانم را جمع کنم تا به مامن نا امن نوزادم آسيب نرسد ... دستي زير گردنم قرار گرفت و سرم را بلند کرد ... اما من در سياهي مطلقي دست و پا مي زدم و هر لحظه بيشتر در عمق اين سياهي غرق مي شدم .

***

کودک خونين در آغوشم را به خودم فشردم و مي دويدم ، راهرويي تاريک و بي انتها، مي دويدم و گاهي پشتم را نگاه مي کردم ، با احساس پرت شدن از بلندي ، سرم را برگرداندم ، هزاران سر بريده اطرافم از سقف آويزان شده بودند .

جيغ کشيدم و سعي کردم به عقب برگردم ، سردي چاقويي که بر روي پهلو هايم قرار گرفت ، با وحشت برگشتم ، چشمان سبزش در تاريکي مي درخشيد ، ديوانه وار خنديد ....

دستانم را روي گوش هايم گذاشتم و پي در پي جيغ مي زدم .

با حس سرماي ملايمي رو پيشاني ام ، گنگ چشم باز کردم ، زني ميانسال به رويم لبخند زد ، چشمانم دوباره بسته شد و دوباره به جهنمي که بودم برگشتم .

کويري بدون نشانه اي از زندگي ، بلند ادوارد را صدا مي زدم ، کمي دورتر از من پرندگاني نا آشنا جمع شده بودند ، به سمتشان رفتم ، با ديدنم از جايشان پريدند ، سر بريده ي کودکي را خوني به جا گذاشتند ، با آخرين توانم مي دويدم ، مردي آرام و لنگ لنگان راه مي رفت ، به خيال ادوارد صدايش زدم ، برگشت و کلاهش را برداشت ، با ديدن تن بدون سر ، عقب گرد کردم اما سري با چشمان سبز جلوي پايم ايستاد .

سوزش بي امان تنم باعث شد ، نا آشنا چشمان را بگشايم .

زن ميانسال با ديدنم ، خنديد و بلند صدا زد : استاد ....

در ذهنم به دنبال نسبتم با زن مي گشتم ، تنها چند لحظه بعد از هوشيار شدم شناختمش ، مادرم بود ، استاد در را باز کرد و وارد اتاق شد. با ديدنش ، سعي کردم ، لب هاي پاره پاره شده ام را تکان دهم ، با صدايي نا آشنا ناليدم : ادوارد ؟

دستش را روي پيشاني ام گذاشت و خنديد : خوابيده است دخترم ، نگرانش نباش ....

چشمانم دوباره براي بسته شدن تلاش مي کردند ، در آخرين لحظات هوشياري ام ، ذهن نيمه بيدارم نهيب زد : بچه!سعي کردم دستم را به سمت شکم سوق دهم اما حتي نتوانستم ذره اي دستانم را تکان دهم ...

بار ديگر چشم باز کردم ، از اين بيداري هاي چند دقيقه اي بيزار بودم ، از اينکه تنها چند دقيقه هوشيار مي شوم و يکي از سوالاتم ذهنم را جواب مي دهم بيزار بودم . از اين ضعف غلبه کرده بر جسمم هم بيزار بودم .

اما اين بار با ديدنش بالاي سرم در حالي که لبخند مي زد ، آرامش بيشتري پيدا کردم ، چشمان بازم را که ديد خنديد و پيشاني ام را بوسيد ، زير يکي از چشمانش کبود و کنار لبش پاره بود .

- خوبي ؟ ديگر داشتيم نا اميد مي شديم ...

تلاش بي نتيجه ام از سر گرفتم تا شکمم را لمس کنم ، تلاشم را که ديد ، لبخند محزوني زد و گفت : مهم نيست ، مهم سلامتي توست .

- بچه ام ....

*** 

دو هفته را در جهنم دست وپا زدن ، دو هفته را کابوس ديدن و پي در پي فرياد زدن تمام جوهره ي وجودم را خشک کرده بود ، با سينه هايي پر شير و شکمي پس رفته به هوش آمده بودم و تنها خبر خوش زندگي ام سلامتي ادوارد بود ، با تلخي از همه روي برمي گرداندم و جواب هيچ کس را نمي دادم ، بي نتيجه اصرار مي کردم دستانم را باز کنند اما ادوارد تنها در جواب التماس هايم لبخند محزوني مي زد و مي گفت : نمي شه عزيزم ، تمام مدت در خواب تکان مي خوري و حرکت مي کني ، اگر آزادانه حرکت کني بخيه هايت باز مي شود .

تلخ شده بودم ، به اندازه ي تلخي و گسي همان خوني که مرد چشم سبز بر روي کف پوش اتاقم ريخته بود .

خودم هم مي دانستم حق هيچ کس نيست که من اينگونه با آنها مي کنم ، هيچ کس برايم تعريف نمي کرد که چه اتفاقي افتاده بود ، آيسون تنها يک بار به ديدنم آمده بود و در خواب وبيداريم حس کردم که با ادوارد حرف مي زدند ..

- تمام محله را گشته ايم ... نمي شود از سورنا بخواهي بگويد که بوده اند ؟

- نه ... نمي توانم ، به اندازه کافي زجر کشيده ، نمي خواهم دوباره برايش زنده شود ، دو هفته است که با کابوس دست و پنجه نرم مي کند ، دو هفته است که حرف نمي زند ، فقط چند بار اول که به هوش آمد اول سراغ من را گرفت و بعد سراغ بچه را ... چند روز اول التماس مي کرد دستانش را باز کنم اما وقتي ديد نتيجه نمي دهد با همه ما ها قهر کرده ....

قهر نکرده بودم ، دلم نمي خواست ديگر با کسي حرف بزنم ، حتي يک بار وقتي ادوارد کنارم پر حرفي مي کرد و سعي داشت با لطيفه و داستان به خنده وا دارتم ، سرش داد زدم و خواستم تنهايم بگذارد ...

هر روز بيشتر از روز قبل در دنيا تاريک خودم غرق مي شدم و اطرافيانم را پس مي زدم ، هر روز بيشتر در گوري که براي خودم کنده بودم فرو مي رفتم و با دستان خودم بر روي خودم خاک مي پاشيدم .

روزي که استاد دستانم را باز کرد ، با بي تفاوتي روي برگرداندم. من کودکم را مي خواستم ، بايد کودکم را به من باز مي گرداندند ...

مادر هم به نوبه ي خودش سعي مي کرد از دختر بدخلق و تلخش دوري کند و متيو هم تنها چند روز اول سعي کرد حواسم را به سوي خودش جمع کند و وقتي عکس العملي از من نديد ، تنها در ساعاتي که خواب بودم به کنارم مي آمد ...

در بين اطرافيانم ادوارد تنها کسي بود که شکيبا و صبور تلخي ها ، بد اخلاقي ها و بي توجهي هايم را تحمل مي کرد .

روزي که کنارم نشست و با لبخند گفت : مي دانستي چرا باز هم کنارت مي مانم ...

-.....

- جواب نمي دهي ، اما من حرف مي زنم ، وقتي رفتم تو دنبالم آمدي ثابت کردي عشق من کافي نبود و تو از من عاشق تر بودي ، وقتي سرت داد مي زدم بي منت کنارم ماندي ، در همه سختي ها صبور ماندي ... الان هم تقصير خودت هست اگر مرا اينگونه پايبند نمي کردي من هم رفته بودم و تو راحت مي خوابيدي اما مي مانم چون تو نشانم دادي چگونه بايد عاشقانه صبوري کنم ...

قطره هاي درشت اشک را که ديد، محتاط در آغوشم کشيد و ناليد : گريه کن ... هر چه قدر مي خواهي گريه کني ... چي کار کنم که دوباره شاد بشوي ...

- من بچه مي خواهم ...

مکثي کرد و موهاي آشفته ام را بوسيد : نه ...عزيزم.. من بچه نمي خواهم ... ديگر نمي خواهم بچه دار بشويم ...

***

با بهبود يافتن نسبي وضعم ، کمکم خانه مان خالي شد و دوباره من و ادوارد تنها مانديم ، ماه پر دردسري را پشت سر گذاشته بوديم و من حياي درونم را کشته بودم و مي خواستم ادوارد را وادار کنم تا کودکي برايم به ارمغان بياورد ...

حرص و طمعم نسبت به داشتن بچه ، چشمانم را کور کرده و منطقم را از بين برده بود. ادوارد هر بار سعي مي کرد دستم را بگيرد تا از اين منجلاب زندگي بيرون بياييم اما من پسش مي زدم .

درد هاي گاه و بيگاهم مانع از پيشروي اهدافم مي شد ، با هر دردي که در تنم مي يچيد ادوارد را مصم تر از قبل مي کرد و کار من را سخت تر ...

رو به اميلي غر زدم : خودم مي توانم ميز را تميز کنم ، تو برو استراحت کن ...

تند تند ميز را تميز مي کرد ، خنديد : نه ...بهتر است بروي و استراحت کني .

- برنامه عروسيتان چه شد ؟

- فعلا تا موقعي که تو کاملا خوب نشوي عروسي را برگزار نمي کنيم...

- چرا ؟

- چون تو باعث اين ازدواج شدي و حتما بايد در اين مراسم باشي ....

ادوارد ليواني را جلويم گذاشت و به چهره ي پرسشگرم نگاهي انداخت : شير گرم است .. بخور .

- نمي خورم ...

ليوان را برداشت و جلويم زانو زد ، ليوان را نزديک لب هايم گرفت و مصمم نگاهم کرد .

- لجبازي نمي کنم ... ديگر نمي توانم بخورم ...

- جتي جوابم را نداد و مصمم تر از قبل ليوان را جلويم نگه داشت ، کلافه ليوان را از دستش گرفت ...

***

پتو را روي تن نيمه برهنه ام کشيد و بدون آنکه به چشمان اشک بارم نگاه کند لبخند زد : بخواب عزيزم ... الان اصلا وقت خوبي نيست ...

لجوج و مملو از حس نفرت پشتم را کردم ، صداي نفس هاي کلافه اش را مي شنيدم . ظالم با صدايي که مي دانستم تمام عذاب وجدانش را بيدار مي کند ناليدم : دروغ نگو ... از دست من خسته شده اي ...

مبهوت صدايم زد ، بي توجه ادامه دادم : برايت تکراري شده ام .

نگذاشت حرفم تمام شود و تخت را دور زد ، درست رو به رويم نشست ، براي چرخيدم آماده شدم که نگذاشت ، ديگر کنارم ننشسته بود بلکه مردانه رويم خيمه زده بود : هر کاري کردي ... گفتم مادر بودي ... داغ ديدي ... گفتم عاشقم بايد صبر کنم ... صبور باشم ... تلخ شدي ... گفتم خجالت بکش تو تلخ تر بودي و اون تحمل کرد ... تمام اين هفته را با روح و روانم بازي کردي هر شب يک برنامه ... يک دلبري ... گفتم داغدار بچه اش هست من بايد خوددار باشم ... ولي امشب ... تو ديوانه شدي سورنا !

در جوابش تنها اشک مي ريختم ، اين بار در برابر اشکانم کوتاه نيامد ، دستانم را بالا آوردم تا از خودم دورش کنم : ادوارد ... خفه شدم ... برو کنار ...

- مگر همين را نمي خواستي ... مي خواهم بهت ثابت کنم تکراري نشده اي !

ضجه مي زدم و ناله مي کردم اما کر شده بود به کارش ادامه مي داد ، در اخرين لحظات از درد لب گزيدم و التماس گونه صدايش زدم ، لحظه ي آخر کنار کشيد و بدون حرف از اتاق خارج شد ، با درد در خودم مچاله شدم و هق زدم .

تنها چند دقيقه بعد در اتاق با صداي بدي باز شد ، به سمت کمد رفت ، خشن و بدون هيچ انعطافي پيراهن را به تنم کشيد و از روي تخت بلندم کرد ، از درد به خود ممي پيچيدم ، دستش را محکم تر دور کمرم حلقه کرد و غريد : خودت خواستي !

تمام مدتي که در گاري مي راند ، کوچکترين توجهي به ناله هايم نکرد ، رو به روي خانه مادر نگه داشت ، پياده شد و دستش را زير کمر و گردنم انداخت: اينجا نه ... ادوارد خواهش مي کنم ...

- دستت را دور گردنم بيانداز ...

- .....

- يا دستت رو مي اندازي دور گردنم يا همين ولت مي کنم مي روم ..

عجول دستانم را دور گردنش حلقه کردم .مامان با ديدنمان پرسيد : چي شده ؟

بدون توجه به جمعيت رو به رو وارد شد و پرسيد : استاد اينجاست ؟

در تخت خواب مجرديم با دردي خفيف و سوزش بخيه هايم به صداي بيرون اتاق گوش مي دادم .

- اگر مي شود تا بهبود کامل پيش شما باشد ، من در طول روز بيرونم نگرانم بلايي سرش بيايد.

صداي بم متيو که سعي داشت وارد اتاق شود ، نگران ترم کرد : بگذاريد من پيشش باشم ..

و تنها چند لحظه بعد در اتاق باز شد .

در آغوش متيو هق مي زدم ، حتي متوجه نگاه مبهوت ادوارد و بقيه نبودم ، با اشاره متيو همه از اتاق خارج شدند . بدون حرف در آغوشم کشيد و موهايم را فشرد .

با دست آزادش پتو را روي شانه هايم انداخت : نمي خواهي تعريف کني چه شده ؟

- هيچي ... فقط درد دارم ...

- قرار ما دروغ گفتن نبود ...مي دانم درد داري اما اين اشک ها از جاي ديگريست ...ادوارد اذيتت کرده ؟

- ...

- مي خواهي من حرف بزنم ؟ امشب همه اينجا جمع شده بوديم .. ادوارد گفت ترجيح مي دهد تو استراحت کني و دعوتمان را رد کرد ...

صداي سيلي اي و فرياد استاد باعث شد متيو ساکت شود : مگر نگفتم در اين مدت چشم بر روي تمام مردانگي هايت مي بندي ؟ نگفتم بدنش ضعيف است ؟

متيو با عجله در را گشود و من با سرعتي کمتر و دردناک از تخت جدا شدم و خودم را به در رساندم ، ادوارد سرش را پايين انداخته بود، متيو متعجب پرسيد : اتفاقي افتاده ؟

استاد پوزخندي زد و در حالي که از ما دور مي شد گفت : از ادوارد بپرس ..

ادوارد با صدايي گرفته و لحني ملتمس رو به متيو کرد : مي شود تنهايمان بگذاري ؟

اجازه دادم کمکم کند تا بر روي تخت بنشينم ، سرد پرسيد : درد نداري ؟

بي حال و دلگير گفتم : نه !

سرش را بين دو دستش فشرد : تا مدتي که خوب شوي همين جا مي ماني ... سورنا ...سورنا ... نمي دونم چي بهت بگم ... اميدوارم وقتي برگشتي همون زن قوي رو ببينم که کنارم بود .

سه هفته را در تنهايي سر کردن، کابوس هاي شبانه ، مراقبت هاي سخت اطرافيانم و دلتنگي براي مرد لنگ دوست داشتني اما به سختي گذشت .

اما من هنوز در آنش نبود کودکم مي سوختم ، ادوارد به دنبالم آمده بود .. آمده بود تا دوباره به خانه برگردم ...

مغموم و دل شکسته روي مبل نشستم ، قهوه به دست کنارم نشست ، هنوز هم بعد از سه هفته سرد بود ، سردتر از سرماي استخوان سوز زمستان ، دستش را دور شانه ام حلقه کرد : از چيزي ناراحتي سورنا ؟ چه نقشه اي مي کشي ؟

رنجيده در خودم جمع شدم : در اين سه هفته يکبار هم به ديدنم نيامدي ...

بلند خنديدنش ديگر شادم نمي کرد ، بيشتر مرا به ياد قاتل خوشبختي هايم مي انداخت ، خنده هايش بلند تر مي شد و من ترسيده تر خودم را در آغوش مي کشيدم . نتوانستم آرام بشينم و فرياد زدم : انقدر نخند .... نخند ... بلند نخند !

به سمت اتاق دويدم ، سرم را به ديوار تکيه دادم ، در باز شد و ادوارد روبه رويم نشست ، من معذرت مي خواهم ... نمي خواستم مسخره ات کنم ... من هر شب وقتي مي خوابيدي بالاي سرت مي آمدم ..دلگير بودم ... از دست خودم که نتوانتسم خودم را کنترل کنم ...

شيشه ي اتاق به طرز وحشتناکي شکست ، قلوه سنگي بزرگ کنارم پايم نشست ، ترسان قوله سنگ را برداشته بودم رويش نوشته شده بود : انتقام !

- ادوارد ... اين يعني ... چي ؟

حتي فرصت نشد جوابم را بدهد ، صداي محکم کوبيدن به در بر وحشتم افزود ، ادوارد به سمت در رفت .

- نه ....!

ناشناس همچنان به در مي کوفت : من رو اينجا تنها نذار ...

دستم را گرفت و کمک کرد بلند شوم ، آرام گفت : چيزي نيست عزيزم ...

-در ...را ... باز ...نکن...

محتاط در را نيمه باز کرد با ديدن متيو ، آيسون و مردي ديگر که مسلح بودند ناليدم : اينجا چه خبر است ؟

قهوه بر دست و پتو بر شانه در جمع مردانه شان نشستم ، ادوارد توضيح داد دو هفته است اين مزاحمت ها شروع شده ، مرد ميانسال را کلانتر معرفي کرد ، متيو ادامه داد که به دنبال همان قانل خوشبختي ام مي گردند .

- در جنگ متوجه شدم کلارک جاسوس است ، لويش دادم ... اول تهديد کرد زندگيم را به آتش مي کشد ... من اشتباه کردم ... چند روزي است که دنبالش مي گرديم ...

نام جکسون کلارک ، پسر پزشک شهر ، مرديکه قصد داشت زندگيم را به آتش بکشد تمام تنم را لرزاند .

متوي توضيح ادوارد را کامل کرد : اون روز وقتي به اينجا آمدم ... از ديدن دو اسب جلوي در تعجب کردم..تعجي وقتي بيشتر شد که هر چه صدا زدم جواب نمي داديد... وارد خانه شدم از پنجره اتاقتان فرار کرده بودند ...ادوارد به هوش آمده بود اما تو ....

آيسون به قلوه سنگ نگاهي انداخت : هر کس اين سنگ را انداخته ما دانسته ما اينجا مياييم...خواسته به ما هشدار دهد....

نگاه هاي به سمت آيسون چرخيد، بلند شد و از پنجره به بيرون نگاهي انداخت و دوباره ادامه داد: سنگ را انداخته و فرار کرده...

شيشه ي پنجره اي که آيسون به آن تکيه داده بود شکست ، ترسيده عقب پريد .

متيو و کلانتر از خانه خارج شدند ، آيسون رو به ادوارد گفت : سورنا رو ببر اتاق بالا ...

ترسيده دست ادوارد را گرفتم : تنهام نذار .... تو نرو ...

صداي تير اندازي به ترسم دامن زد ...

- عزيزم بمون تو اتاق ... من در رو قفل مي کنم ... اگر کسي در زد در را باز نکن ... من خودم کليد دارم ...

روشنايي غير منتظره ي بيرون اتاق باعث شد به سمت پنجره بدوم. تمام مزرعه در آتش مي سوختم ... دستم را روي دهانم گذاشتم ... صداي فريادي آمد ... چشمانم را بستم نمي دانم چند دقيقه گذشت که در باز شد و بوي امنيت قبل از خودش در اتاق پيچيد .

دستش را روي چشمانم گذاشت و سرم را به سينه اش فشرد : هيچي نيست عزيزم... تمام شد ... همه چي تمام شد ...

جکسون کلارک از زندگيم بيرون رفت اما ويرانه اي که از زندگي ام بر جا گذاشت، ديگر زندگي نبود ... اينبار نوبت من بود که نخواهم ويرانه ام را آباد کنم ...

تنها آرزو ي داشتن کودکي بود که به اميدش زنده بودم ...

مغموم و دل شکسته روي مبل نشستم ، قهوه به دست کنارم نشست ، هنوز هم بعد از سه هفته سرد بود ، سردتر از سرماي استخوان سوز زمستان ، دستش را دور شانه ام حلقه کرد : از چيزي ناراحتي سورنا ؟ چه نقشه اي مي کشي ؟

رنجيده در خودم جمع شدم : در اين سه هفته يکبار هم به ديدنم نيامدي ...

بلند خنديدنش ديگر شادم نمي کرد ، بيشتر مرا به ياد قاتل خوشبختي هايم مي انداخت ، خنده هايش بلند تر مي شد و من ترسيده تر خودم را در آغوش مي کشيدم . نتوانستم آرام بشينم و فرياد زدم : انقدر نخند .... نخند ... بلند نخند !

به سمت اتاق دويدم ، سرم را به ديوار تکيه دادم ، در باز شد و ادوارد روبه رويم نشست ، من معذرت مي خواهم ... نمي خواستم مسخره ات کنم ... من هر شب وقتي مي خوابيدي بالاي سرت مي آمدم ..دلگير بودم ... از دست خودم که نتوانتسم خودم را کنترل کنم ...

شيشه ي اتاق به طرز وحشتناکي شکست ، قلوه سنگي بزرگ کنارم پايم نشست ، ترسان قوله سنگ را برداشته بودم رويش نوشته شده بود : انتقام !

- ادوارد ... اين يعني ... چي ؟

حتي فرصت نشد جوابم را بدهد ، صداي محکم کوبيدن به در بر وحشتم افزود ، ادوارد به سمت در رفت .

- نه ....!

ناشناس همچنان به در مي کوفت : من رو اينجا تنها نذار ...

دستم را گرفت و کمک کرد بلند شوم ، آرام گفت : چيزي نيست عزيزم ...

-در ...را ... باز ...نکن...

محتاط در را نيمه باز کرد با ديدن متيو ، آيسون و مردي ديگر که مسلح بودند ناليدم : اينجا چه خبر است ؟

قهوه بر دست و پتو بر شانه در جمع مردانه شان نشستم ، ادوارد توضيح داد دو هفته است اين مزاحمت ها شروع شده ، مرد ميانسال را کلانتر معرفي کرد ، متيو ادامه داد که به دنبال همان قانل خوشبختي ام مي گردند .

- در جنگ متوجه شدم کلارک جاسوس است ، لويش دادم ... اول تهديد کرد زندگيم را به آتش مي کشد ... من اشتباه کردم ... چند روزي است که دنبالش مي گرديم ...

نام جکسون کلارک ، پسر پزشک شهر ، مرديکه قصد داشت زندگيم را به آتش بکشد تمام تنم را لرزاند .

متوي توضيح ادوارد را کامل کرد : اون روز وقتي به اينجا آمدم ... از ديدن دو اسب جلوي در تعجب کردم..تعجي وقتي بيشتر شد که هر چه صدا زدم جواب نمي داديد... وارد خانه شدم از پنجره اتاقتان فرار کرده بودند ...ادوارد به هوش آمده بود اما تو ....

آيسون به قلوه سنگ نگاهي انداخت : هر کس اين سنگ را انداخته ما دانسته ما اينجا مياييم...خواسته به ما هشدار دهد....

نگاه هاي به سمت آيسون چرخيد، بلند شد و از پنجره به بيرون نگاهي انداخت و دوباره ادامه داد: سنگ را انداخته و فرار کرده...

شيشه ي پنجره اي که آيسون به آن تکيه داده بود شکست ، ترسيده عقب پريد .

متيو و کلانتر از خانه خارج شدند ، آيسون رو به ادوارد گفت : سورنا رو ببر اتاق بالا ...

ترسيده دست ادوارد را گرفتم : تنهام نذار .... تو نرو ...

صداي تير اندازي به ترسم دامن زد ...

- عزيزم بمون تو اتاق ... من در رو قفل مي کنم ... اگر کسي در زد در را باز نکن ... من خودم کليد دارم ...

روشنايي غير منتظره ي بيرون اتاق باعث شد به سمت پنجره بدوم. تمام مزرعه در آتش مي سوختم ... دستم را روي دهانم گذاشتم ... صداي فريادي آمد ... چشمانم را بستم نمي دانم چند دقيقه گذشت که در باز شد و بوي امنيت قبل از خودش در اتاق پيچيد .

دستش را روي چشمانم گذاشت و سرم را به سينه اش فشرد : هيچي نيست عزيزم... تمام شد ... همه چي تمام شد ...

جکسون کلارک از زندگيم بيرون رفت اما ويرانه اي که از زندگي ام بر جا گذاشت، ديگر زندگي نبود ... اينبار نوبت من بود که نخواهم ويرانه ام را آباد کنم ...

تنها آرزو ي داشتن کودکي بود که به اميدش زنده بودم ...

تنها آرزو ي داشتن کودکي بود که به اميدش زنده بودم ...

پيراهن نازک سفيد و آرايش صورتم را نگاه کردم ، آخرين تلاش بود يا کودکم را به دست مي آوردم با پا بر ويرانه هاي زندگي ام مي گذاشتم و مي رفتم ...

ادوارد روزنامه به دست روي صندلي نشسته بود ، کمر روبدوشامبرم را بستم و رو به رويش نستم ، روزنامه را کنار گذاشت و متعجب جام را از دستم گرفت : اتفاقي افتاده ؟

-نه ....!

مشکوک پرسيد : به افتخار ...

- سلامتي جفتمون ... يک جشن دو نفره ...

جام را يک نفس نوشيدم ، از جايم بلند شدم و جام خالي اش را دوباره پر کردم ، کنارش خم شدم و جام را جلوش جلويش گرفتم ...

جام ها با حيله هاي زنانه و نياز هاي مردانه خالي مي شدند ... نازهاي زنانه به آنش مي کشيد قول و قرار هاي مردانه را ... الهه *آفروديت در اوج قدرت خدايي مي کرد و *زئوس هم کم مي آورد در برابر اين قدرت زنانه ...

*آرتيميس بي پناه قلمر وخويش را به اجبار به دست آفروديت سپرد و مکر و حيله هاي زنانه قلمر ومقاومت مرد را شکست ...

سرخوش خنديدم ، ادوارد پتو را رويم کشيد ، اندکي تنها اندکي عذاب وجدان داشتم مرد زندگي ام را فريب داده بودم ؛ مي دانستم يک فريب خورده هيچ وقت حال خوشي ندارد ...

کلمات را سنگين ادا مي کرد ، پشت هز کلمه اش يک دنيا حرف بود : حالت خوب است ؟

دستانم را جمع کردم و کنارش نيم خيز شدم : خوبم ...خيلي خوب ...

-درد نداري ؟

چنگ انداخت در موهايش : سورنا ... اگر ... اگر باردار شوي ... بچه را مي اندازيم .. نه ؟

وقت جدال نبود ، به مقصود رسيده بودم پشتم را کردم : خسته ام ادوارد مي خواهم بخوابم .

به ادوارد دروغ گفته بودم ، مي دانستم ادوارد از باردار شدنم هراس دارد ... چشمان مرا بر روي تمام حقايق بستم و هر ماه در جواب سوال هاي پي در پي ادوارد در مورد وضعيت جسماني ام جواب دروغ مي دادم . مي دانستم اگر با همين روال پيش بروم با مشخص شدن علايم بارداري در ظاهرم ادوارد هم متوجه پدر شدنش مي شود .

بي حالي اين چند روزه امانم را بريده بود ، هيچ کاري نمي توانستم انجام دهم .براي چندمين بار دست بر روي پيشاني ام گذاشت و نگران پرسيد : بهتر نشدي ؟

از بوي تنش معده ام به غليان آمد و مجبورم کرد بلند شوم : برو يک سمت ديگر ادوارد ...

خودم مطمئن بودم چه معجزه اي در درونم رخ داده ...

مشکوک نگاهم کرد ، انگار براي او هم مشخص شده بود که درد من چيست ...

- سورنا ؟ تو نمي خواهي چيزي به من بگويي ؟

- نه!

همانند بمب آتشيني منفجر شد : سورنا ... تو بارداري درسته ؟

وقت ضعف نبود ، بايد در برابرش مي ايستادم ، صدايم را بال بردم : باردارم ... مشکلي داري ؟ دفعه پيش خنديدي و تبريک گفتي ..

- واي سورنا ... تو چرا نمي خواهي بفهمي ؟

بازوانم را گرفت ، صدايش را پايين تر آورد : تو نبايد حامله مي شدي ... استاد گفت بچه دار شدن برايت خطرناک است !

در اين چند ماه مکر و حيله ي زنانه را خوب ياد گرفته بودم ، سرم را روي سينه اش گذاشتم ، صداي بغض آلود اما ساختگي ام از حنجره رقصاي بيرون جهيد : اما من بچه مي خواهم ادوارد ... مي خواهم مادر شوم ...

-نه!

-قول مي دهم اگر حالم بدتر شد ...بچه را مي اندازيم ... خوب است ؟

مرا به خودش فشرد و چيز هايي زير لب زمزمه کرد ، در آخر پيشاني ام را بوسيد : باشه ... اما اين درست نيست ...

(* ژئوس : از خدايان يونان باستان ،بزرگ ايزدان و فرمانرواي آسمان و زمين

*آفروديت : از خدايان يونان باستان ، ايزد بانوي عشق و زنانگي ، وي تمام عمر خويش را صرف شکار مردان مي کرد.

*آرتيميس : از خدايان يونان باستان ، ايزد بانوي نجابت و عفيف)

چشمانم را بستم و سرم را به ديوار تکيه دادم ، عضلات دردناک شکمم را در دست فشردم. ادوارد در حالي که دست هايم را کنارمي زد براي بار چندم پرسيد : خوبي ؟

سعي کردم با کشيدن چند نفس عميق حالت تهوعي که گريبا نگيرم شده بود را پس بزنم. نگران دستش را زير کتفم گذاشت تا کمک کند از سرويس بهداشتي خارج شوم. با حس هجوم آوردن مايعي تلخ به دهانم دستش را کنار زدم و خودم را به روشويي رساندم.

با بهت به لکه هاي خوني که در روشويي خودنمايي مي کرد نگاه کردم. سرم را بي حال چرخاندم و به ادوارد نگاه کردم با چشماني گرد شده به لکه هاي خون خير ه شد. با دستپاچگي ظرف آب را در روشويي خالي کردم تا خون ها پاک شوند . اما خشونت آميز دستانم را پس زد . با کمک وي روي تخت نشستم . بدون توجه به من لنگ لنگان به سمت کمدها رفت ، بي حال در تخت دراز کشيدم. مي لرزيدم ، سرماي وجودم نمي خواست گرم شود. چشمانم را بي رمق بستم. يک نفر پتو را کنار زد . با بي حالي چشمانم را باز کردم ، ادوارد با ابروهايي گره خورده شنل من را به دست گرفته بود . نگاه بي حال من را که ديد با غيض زير لب غريد : بلند شو . برويم..

چشمانم را بستم ، آب دهنم را قورت دادم . حس بد حالت تهوع نمي خواست تنهايم بگذارد . زير لب ناليدم : کجا ؟

از فرو رفتن تشک متوجه نشستنش شدم. دست هاي داغش در موهايم کشيده شد ، ادوارد با تحکم گفت : شهر ..

به سمتش چرخيدم. براي آن که حس بد تهوع را از خود دور کنم ، سرفه کردم. با ديدن سرفه هاي من اخم هايش را درهم کشيد و بلند شد. دستش را پشتم گذاشت تا کمک کند بلند شوم. دستش را پس زدم : براي چه به شهر برويم...

با عصبانيت شنل را روي پاهايم انداخت و بي روح گفت : سقط اين بچه !

چشمانم را با وجود بي حالي تا بيشترين حد ممکن باز کردم و ناليدم : ديوانه شدي ؟

پر تحکم کنارم نشست و دست لرزانم را در دست گرفت : من اين بچه را نمي خواهم ...

سرم را به تاج تخت تکيه دادم و ناليدم : براي چي ؟

به سمت خم شد. بدون توجه به من سعي کرد شنل را دورم بپيچد . با آخرين قواي باقي مانده در بدنم فرياد زدم : به من دست نزن.. براي چي بچه را بندازم ...

صداي ادوارد باعث شد ناخودآگاه چشمانم را ببندم : من بچه اي که عشقم را به اين روز بياندازد نمي خواهم... چرا نمي فهمي تو نبايد حامله مي شدي !

بدون توجه به وي، سعي کردم دوباره در تخت دراز بکشم . صداي نفس هاي کلافه اش آزارم مي داد. پتويي با ملايمت روي تن کشيده شد. با چشمان بسته هم مي توانستم حرکاتش را حس کنم. کلافه بود و نگران.... عضلات تمام بدنم درد مي کرد.

با صداي فرياد مردي آشفته از خواب پريدم. هوا هنوز روشن بود. تنها چند ثانيه بعد از بيدار شدنم ، حس بد تهوع دوباره به سراغم آمد. مرد بيرون از اتاق قصد آرام شدن نداشت. با بي حالي پتو را کنار زدم . در را به آرامي باز کردم. از ديدن تمام اعضاي خانواده هايمان در جايم خشک شدم. ادوارد براي چه به آنها خبر داده بود ؟ باردار بودن من تنها يک راز بود ! متيو خشمگين رو به استاد فرياد زد : مگر نگفته بوديد که اگر يک بار ديگر باردار شود .... نمي تواند دوام بياورد ... مگر شما نگفته بوديد !

متيو منتظر جواب استاد نماند و به سمت ادوارد حمله برد. ادوارد با ظاهري آشفته روي دورترين صندلي نشسته بود و سرش را مي فشرد. اميلي جلوي ادوارد ايستاد و رو به متيو تشر زد : آقاي آيرز ... اين اتفاق افتاده با مقصر دانستن ديگران مشکل درست نمي شود.

تن سرد و لرزانم را به ديوار تکيه دادم. مادرم اولين کساني بود که متوجه حضور محوم در سالن شد. با ديدنم نهيب زد : سورنا ...

ادوارد با بهت سرش را بالا آورد . متيو با خشم سر برگرداند و با ديدن من با تحکم به سمتم آمد. قبل از اينکه ادوارد لنگان خودش را بتواند به من برساند. متيو بازوان سرد و نحيفم را در دست فشرد . سرش را نزديک آورد ، نگاهي سر سري به من انداخت و گفت : سورنا .... کله شقي ... تو چي کار کردي ؟ چرا لجبازي مي کني ؟ چرا با جون خودت بازي مي کني ؟

چشمانم را بستم تا جاني تازه بگيرم. با احساس هجوم آوردن مايع تلخي که اين روز ها بارها طمع زهر مانندش را احساس کرده بودم. متيو را کنار زدم و دوباره خودم را به روشويي اتاقم رساندم. متيو ، سورناگويان به دنبالم مي آمد. نگاهش به روي لکه هاي خوني تمام روشويي را پر کرده بود ، ثابت ماند. ديگر نمي توانستم بايستم. شانه ام را به ديوار تکيه دادم. متيو به سختي چشم از لکه هاي خون گرفت و به سمتم آمد. بدون توجه به تلاشم براي ازاد شدن از حصار دست هايش ، در آغوشم کشيد و به سمت حال قدم برداشت . استاد جلوي در اتاق رو به متيو گفت : بگذارش روي تخت ...

ناليدم : نمي خواهم ...خوبم ....

بدون توجه به من به سمت تخت حرکت کرد . در برابر اصرارشان براي دراز کشيدن مقاومت کردم و نشستم من بايد براي نجات جان فرزندم مقاومت مي کردم. صداي حرف زدن ادوارد با پدرم مي آمد. متيو از اتاق خارج شد. استاد نگاهي سرزنشگر به من انداخت. دهان باز کردم و گفتم : براي چه سرزنشم مي کنيد ؟ براي مادر شدنم ؟

بدون حرف از اتاق خارج شد . صداي صحبت هايشان در سرم مي پيچيد ، حرف از کشتن فرزند من بود ... فرزند من را قاتل مادرش مي خواندند... صداي کلارک در سرم طنين انداخت : نمي گذارم طعم خوشبختي را بچشي .... بچه ات را مي کشم...

در اتاق باز شد. بي حال از جايم بلند شدم . ادوارد بدون حرف ، شنل به دست به سمتم آمد. با هر قدم ادوارد من عقب مي رفتم . چهره ي شيطاني کلارک را ادوارد مي ديدم. چه فرقي داشت ؟ هر دو مرد قصد جان فرزدندم را داشتند. ذهنم بين دو زمان در گردش بود. ادوارد را کلارک مي پنداشتم. از پشت به ديوار برخوردم . با ضعف نشستم ناليدم : خواهش مي کنم .... بچه ام را نکش .... کلارک نکش ....

کلارک يک لحظه ثابت ماند .... با بغض ناليدم : دست از سرم بردار .... خواهش مي کنم...التماست مي کنم بچه ام را نکش ....

دست کلارک روي پيشاني ام قرار گرفت ، با ضعف سرم را کنار کشيدم ، چهره ي کلارک رنگ مي باخت و جايش چهره ي ادوارد نمايان مي شد. ادوارد با بهت پرسيد: سورنا خوب هستي ؟ صدايم را مي شنوي ؟ منم ادوارد ...

صداي پيرمردي از دور مي آمد : ادوارد تب دارد ، هذيون مي گويد ...

سعي در باز نگه داشتن چشمانم داشتم ، رو به چهره ي محو ادوارد گفتم : تو که نمي خواهي بچه ام را بکشي ؟

-نه , عزيزم... من اينجام هيچ کس بچه ي ما را نمي کشد...

-قول بده

دستان شخصي دور زانوانم حلقه شد و بلندم کرد ، با آخرين توان دست ادوارد را گرفتم و گفتم : قول بده ....

صداي تحليل رفته ي ادوارد ذهن مغشوشم را آرام کرد : قول مي دهم عزيزم... قول مي دهم.

در خواب و بيداري دست وپا مي زدم. صحبت هاي اطرافيانم را مي شنيدم اما ...تنها مي شنيدم توانايي هضم سخنانشان را نداشتم.

- درسته ، من گفتم بارداري براي سورنا خطرناک است ... در اثر ضربه ي چاقو رحم سورنا پاره شده بود ، من جراحت را بخيه زدم اما ... الان وضعيت روحي سورنا اجازه سقط جنين را نمي دهد ....

- نمي دانم استاد .... نبايد بهش اجازه مي دادم.... من را فريب داد ....

صداي متيو روحم را آزرده مي ساخت : اين بچه بايد بميرد ... هنوز سه ماه نگذشته که سورنا به اين وضع افتاده .... موقع وضع حمل ...

- نه ... با اين وضعيت روحي ... اگر ما بچه را سقط کنيم ...

سعي کردم هوشياريم را به اطلاع ديگران برسانم.... نتيجه ي تلاشم تنها ناله ي خفيفي بود که باعث شد دست سرد شخصي روي پيشاني ام بنشيند. چشمانم را باز کردم با ديدن ادوارد ، لب هاي خشک شده ام را تکان دادم و ناليدم : بچه ام....

با درماندگي به استاد نگاه کرد ، استاد سرش را تکان داد و رو به متيو گفت : مي شود تنهايمان بگذاري؟

محکم کوبيده شدن در باعث چشمانم را ببندم.استاد به محض بسته شدن در گفت : متيو حق دخالت ندارند ادوارد ، به حرف هاي متيو گوش نده . تو خودت مي تواني تصميم بگيري...

***

دستم را به دستگيره ي در گرفتم و نفس نفس زنان اميلي را صدا زدم، دامن پيراهن شيري رنگم را بالا گرفتم و بعد از زدن چند ضربه به در وارد اتاق شدم : اميلي آماده اي ؟ همه ما منتظر تو هستيم دختر ...

سکوت اتاق آزارم مي داد، حسي مرا به سمت پنجره ي نيمه باز اتاق کشاند ، اتاق نامرتب به دلشوره ام افزود ، دستم را به لبه ي پنجره گرفت تا تعادلم را حفظ کنم ...

خم شدم ... سرم گيج رفت ... پي در پي جيغ مي کشيدم ...جسد نيمه سوخته اي که در استخر حياط بر روي آب شناور بود ...غير ممکن بود ... خواهر زيباروي ادوارد باشد

***

سه روز از مرگ اميلي مي گذشت ، بي رحمانه روز عروسي خودش را آتش زده بود ، هيچ کس هيچ دليلي پيدا نکرده بود .

سه روز بود که هيچ کس حرف نمي زد ، همه سکوت پيشه کرده بودند ، با درد از جايم برخواستم ، ادوارد کنار تخت نشسته خوابش برده بود ، ته ريش چند روزه اش چهره اش ر اکدر کرده بود .

بي سر و صدا از اتاق خارج شدم ، خانه آقاي جانسون ديگر شبيه آن خانه اي نبود که من انتفاقات زندگي مشترکم را در اين چند سال اخير گذرانده بودم .

خانه همچون قبر مردگان ساکت بود .

دستم را به ديوار گرفتم و به سمت در خروجي رفتم ، با باز کردن در و ديدن بارش باران متعجب شدم ، با کمي دقت تشخيص مرده نشسته زير باران وسط باغچه آسان بود .

شنلم را برداشتم و به سمتش رفتم ، ديگر آن مرد دوسال پيش نبود که با کت وشلوار خوش دوخت رو به رويم ايستاد و سعي داشت کمک کند .

مچاله شده با چهره اي در هم پاهايش را در شکم جمع کرده بود ، به سختي کنارش نشستم ، بدون ان که کوچکترين نگاهي به من بياندازد با صدايي نا آشنا گفت : برو داخل ... سرما مي خوري ...

شنلم را محکم تر دورم پيچيدم ، حق داشت سرد بود اما نمي توانستم تنهايش بگذارم .

- اميلي در مورد من به تو چيزي گفته بود ؟

ساکت نگاهش کردم، مايکل بي پناه تر از پيش سرش را بالا آورد و نگاهم کرد : براي چه اينکار را کرد ؟ تقصير من بود ....من فقط شوخي مي کردم ... گذشته اش را به رخش مي کشيدم ... مايکلا خواهرم را گفته بودم همسر سابقم هست .نکند به خاطر حرف هاي من اين کار را کرده ؟

-......

رو به آسمان کرد و فرياد زد : خدا....

دستم را روي شانه اش گذاشتم : اميلي اگر نمي خواست با تو ازدواج کند خودش را نمي سوزاند .. به قدري شجاع بود که بگويد ...

صداي چرخ هاي گاري باعث شد سر برگردانم ، متيو با ديدنم از گاري اش پياده شد ، شنلش را در آورد : سورنا اينجا چه کار مي کني ؟

شنلش را دورم پيچيد و بلندم کرد ، مايکل رويش را برگرداند .آخري نتلاشم بود براي تلنگر زدن به مايکل : تو مقصر نيستي ... هيچ کس مقصر نيست ...

متيو ملامتم مي کرد و مي گفت مامان خواسته به خانه ي آنها بروم : مي دانم حالت خوب نيست اين چند ماه را مراعات کن ... دوباره به خانه ات برمي گردي ...

ادوارد تمام روز ها را بي هدف مي گذراند ، حتي نمي خواست بخندد ، شب ها براي سر زدن به من به خانه مامان مي آمد ، دلم برايش مي سوخت ، هر روز به پدرش هم سر مي زد ، گاهي به قدري خسته بود که قبل از که شام را بياورم خوابش مي برد ، تمام اطرافيانم سعي در آرام نگه داشتن من و فرزندم داشتند.

با نزديک شدن به هفته هاي آخر ، وضعيتم بدتر مي شد ، پاهايم به قدري ورم کرده بود که نمي توانستم کفش بپوشم ، اولين بار با ديدن لکه هاي خون بر روي لباس زيرم به گريه افتادم ، مادر دلداري ام داد : من هم هفته هاي آخر اين مشکل را داشتم .

چشمانم را بستم تا قطره اشکم پايين نچکد : مطمئن باشم مامان ... بچه ام مرده ؟

- اين چه حرفيه دخترم ... هيچي نيست ....

***

ادوارد آرام روي کاناپه چرت مي زد با ديدن من باسيني غذا و پاهاي برهنه بلند شد وسيني را گرفت : مگر نگفتم سنگين بلند نکن ؟ چرا کفش نمي پوشي پا درد مي گيري ...

محتاط روي مبل نشستم : سنگين نبود ... نمي توانم کفش بپوشم ...هيچ کفشي اندازه ام نيست ...

در آغوشم کشيد : خوبيد ؟

حتي نتوانستم جوابش را بدهم ، به يکباره تمام تنم خيس شد ، وحشت زده سعي کردم از آغوش ادوارد بيرون بيايم احساس کردم چاقويي در وجودم به حرکت در آمد.

ادوارد دستش را زير بازوانم گذاشت اما فرياد ناشي از دردم همه اهالي خانه را به پذيرايي کشاند.

متيو چهره را که ديد جلو آمد ، در اغوشم کشيد ، درد آرام مي شد اما به يکباره اوج مي گرفت .

ادوارد از خانه خارج شد ، در تخت به خود مي پيچيدم ، بابا با ديدن تخت خواب خوني رو به مامان گفت : تو که خودت مي تواني ...

ساعت هاي درد کشيدم ... ادوارد کنارم نشسته بود ... مامان همه را حتي استاد را از اتاق بيرون کرده بود ...

بي وقفه فرياد مي کشيدم ... تمام عضلاتم درد مي کردند ...ديگر نايي براي تکان خوردن هم نداشتم ...مايع شيرين در حلقم ريخته شد .. مامان فرياد زد : الان وقت خواب نيست سورنا ... بلند شو... بچه خفه مي شود ..

با شنيدن اولين صدايش در اوج خوشحالي به گريه افتادم ، کودکم گريه مي کرد ، انديشيدم : تو ديگر گريه نکن ... تو شادي را براي من به ارمغان آورده اي ... گريه نکن ....

مامان بالاي سرم خم شد و پيشاني ام را بوسيد : تبريک مي گويم عزيزم...

با لب هاي که از فرط درد زير دندان هايم پاره شده بودند ناليدم : سالمه ؟

- آره عزيزم... يک دختر سالم ...

بار ديگر که چشم باز کردم ، ادوارد کنارم نشسته بود صورت خيس از عرقم را بوسيد : تبريک مي گويم ...

- بچه ام

کودک سرخ و خوابم را کنارم گذاشت ، در جايم جا به جا شدم : چه قدر زشت است !

نوزاد در خواب سر چرخاند و دستانش را بي هدف تکان داد ، ادوارد بلند خنديد : حق نداري به دخترم توهين کني ...

در حالي که سينه ام را در دهان الينور مي گذاشتم رو به ادوارد گفتم : برويم خانه ؟

- همه چيز را مرتب کرده ام ... مي رويم ....

فصل چهارم

زنانه يا مادرانه

اين فصل را با من بخوان باقي فسانه است

اين فصل را بسيار خواندم عاشقنه است .

با صداي گريه ي کودکم از جا پريدم ...عجول از تخت پايين آمدم و در آغوشش کشيدم با دست آزادم يغه ام را باز کردم و اجازه دادم شير بخورد .

ادوارد خواب آلود در جايش نيم خيز شد : همه چي مرتبه ؟

سرم را تکان دادم و دوباره در تخت برگشتم ، به پهلو خوابيدم تا کودکم راحت شير بخورد ، ادوارد کمرم را نوازش مي کرد ، در خواب وبيداري دست وپا مي زدم ، تنها هنگامي دوباره نيمه هوشيار شدم که ادوارد الينور را که سير از شير خوابش برده بود از زير سينه هايم بيرون کشيد و يغه ام ر ابست .

***

مادر بودن سخت تر از آنچه بود که مي پنداشتم ، الينور گريان سرش را روي شانه ام گذاشت ، همراهش اشک مي ريختم ، کمر دردي که بعد از زايمان الينور گريبانگيرم شده بود ، امانم را بريده بود ، پاسي از شب مي گذشت و ادوارد هنوز به خانه بر نگشته بود ...به گروهي پيوسته بود ...از روز آشناييش با کلانتر با اين گروه آشنا شده بود .

با شنيدن صداي در عصبي به سمتش رفتم ، سرش را بالا آورد ، کودک يک ساله گريانم را در آغوشش گذاشتم : نه اين زندگي را مي خواهم نه اين بچه را ...

خودم هم از شنيدن اين کلمات از زبانم تعجب کردم ، ادوارد دنبالم دويد و صدايم زد ، چمداني را باز کردم و هر آنچه دم دستم بود در چمدان مي انداختم ، خستگي ام بود که باعث شد عشق زندگي ام را در ا؛وش پدرش ، پشتيبانش بگذارم و بگويم مي خواهم بروم ؟

هيچ قصد اين کار را نداشتم ، تنها مصمم بودم امشب با ادوارد حرف بزنم و خواهش کنم ديگر با آن گروه نچيوندد اما شايد گريه هاي بي امان و تب بالاي الينور باعث شد اينگونه رفتار کنم.

بازويم را کشيد ، کودکم تنها يک لحظه گريه اش را قطع کرد و نگاهمان کرد اما دوباره به شيون کشيدنش ادامه داد ، کلافه تکانش داد : سورنا ، اينجا چه خبره ؟

گريه هاي بي امان کودکم تنم را لرزاند ، دست انداختم و در آغوش کشيدمش .با آرام شدنش ، روي زمين نشستم ،

الينور در آغوشم خوابش برده بود ، دستم را روي گونه اش گذاشتم : هنوز هم تب دارد .

ادوارد رو به رويم نشست ، محتاط در آغوشم کشيد ، هنوز بعد از هفت سال آغوشش امن ترين مکان دنيا بود . اين مرد تکيه گاه من و فرزندم بود .

- نمي خواهي بگويي چه شده ؟

- خسته شده ام .... از ظهر تب دارد و بهانه مي گيرد ... تتو هم ادوارد ...مي ترسم از اينکه شبي بروي و ديگر برنگردي مي ترسم ... مي ترسم يکبار ديگر از دست بدهمت ...

الينو در خواب ناله کرد ، به خودم فشردمش : جانم عزيزم....چيه مامان ؟

دستش را حايل کرد تا بلند شود ، اشک هايم را پاک کردم اما وحشت زده شاهد زمين خوردنش بودم ، کودکم را روي زمين گذاشتم و کنارش نشستم، چشمانش را بسته بود و پاي راستش را مي فشرد .

- چي شده؟ حالت خوبه ؟ ...پايت درد مي کند ؟

با درد ناليد : پام... نمي توانم کنترلش کنم ....

-چيزي نيست خسته اي عزيزم .. همين ...بلند شو ... به من تکيه کن ...

گريه مي کردم و نمي دنتسم چه کنم ، پايش پيچ خورد براي اينکه زمين نخورد مجبور شدم تمام وزنش را روي خودم بياندازم ، ادوارد از من ترسيده تر بود شايد روز هاي گذشته اش را مي ديد و مي ترسيد دوباره همان مرد چرخ نشين بشود .

پاچه ي گلي شلوارش را بالا زدم از ديدن پاي خونينش و سختي تنوانستم تنها بپرسم : چي کار کردي ؟

با ديدن زخم نيمه عميق و کبودي کنار زانو اش ، عصباني از جايم بلند شدم و با سطلي پر آب و پارچه اي تميز برگشتم . سرش را پايين انداخته بود ، غريدم : مواظبم ...مواظبم ... ادوارد مثل پسر بچه هاي هشت ساله رفتار مي کني ! به من نگاه کن .... دوباره مي خواهي روي صندلي بنشيني ؟

عصبانيتم حد نداشت ، دستمال را تند تند روي زخم مي کشيدم ، قطره اشک سمج از گوشه ي چشمم سر خورد . دستانم را گرفت : چرا با خودت اينجوري مي کني ؟ يک زخم ساده است ... نمي خواهم کمک کني ... خسته اي ...

دستم را کشيدم و به غزر زدنم ادامه دادم : نمي خواهم کمک کني ! ادوارد بس کن ! براي امشب بس است .. بگذار کارم را انجام دهم ..

زخم را تميز کردم و بستمش ، با صدايي آرام گفت : از اسب افتادم ... ديگر هم نمي روم ... اگر ميخ واهي هر بار عصباني بشوي .. ديگر نمي روم .... زودتر مي گفتي دوست نداري ...

از جايم بلند شدم و الينور را در تختش گذاشتم : شلوارت را عوض کن بعد بخواب ...

آهي کشيد و دلگير نگاهم کرد : تو نمي خوابي ؟

چيزي به صبح نمانده بود ، پرده را انداختم : نه...ممکن است الينور شب تب کند من بيدار مي مانم.

خسته و خواب آلود فکر کردم دلم براي خواب هاي عميقم در خانه ي پدري تنگ شده ...

وحشت زده از خواب برخواستم ، با ديدن جاي خالي الينور سرم را برگرداندم ، جاي خواب ادوارد هم خالي بود. از صداي خنده هاي بيرون حدس زدن بيدار شدنشان ساده بود.

خواب آلود به پذيرايي رفتم ، ادوارد روي صندلي پرخدارش نشسته بود و لقمه در دهان الينور مي گذاشت . دخترم با ديدنم دست تکان داد ، ادوارد متعجب نگاهم کرد : تو بخواب ...ديشب تماما بيدار بودي ...

- صندلي ؟

- -چيزي نيست پايم درد مي کرد ، مي خواهم امروز بهشان استراحت بدهم .

عادت کرده بودم ، به ديدنش بر وروي صندلي چرخدار عادت کرده بودم به لنگيدنش هم عادت کرده بودم ...عادت ...عادت ....

اما اين عادت وقتي بهم خورد که الينور زبان باز کرد و با دوستانش در مورد راه رفتن نا معمول پدرش حرف زد .

الينور : مامان ... چرا بابا مثل تو راه نمي رود ؟

در آغوش کشيدمش و نهيب زدم : ساکت مامان..بابا وقتي بچه بود شيطنت مي کنه و زخمي مي شه .... شما هم اگر شيطنت کني همين مي شود ....

الينور از ادوارد دوري مي کرد و من خودم هم نمي دانستم چه کنم تا پدر و دختر را آشتي دهم.

روزي الينور را در آغوش کشيدم و در اتاق نشستم : الينور عزيزم ... با بابا دعوايت شده ؟

با چشمان درشت قهوه ايش نگاهم کرد و سرش را بر روي سينه ام فشرد : نه ... من بابا نمي خواهم ...

- اين چه حرفيه ؟ مي دوني بقيه چه قدر دوست دارند پدر داشته باشند ؟

- نه من بابايي مي خواهم که درست راه برود .... بابا نمي تواند با من بازي کند .... من هم دلم مي خواهد با بابا اسب سواري کنم .

- من هم دختري مثل تو را نمي خواهم ...

با حيرت به ادوارد نگاه کردم که خاکي به در تکيه داده بود ،الينور از آغوشم بيرون آمد و رو به روي پدرش ايستاد : باشه ...من از اين به بعد دختر مامانم.

داد زدم : الينور ...به اتاقت مي روي و صبر مي کني تا من بيايم.

سرش ر اپايين انداخت ، مادرش را مي شناخت وقتي عصباني مي شد منطقش را هم از دست مي داد .

با خارج شدن الينور رو به روي ادوارد ايستادم : اين چه حرفي بود ؟ چرا مثل پسر بچه ها رفتار مي کني ؟

لنگان روي نزديک ترين صندلي نشست : حق دارد ... هيچ کس پدر لنگ نمي خواهد ..

- ادوارد ! اين چه حرفيه ؟

- تمومش کن سورنا ... تقصير توه ! من از اول هم بچه نمي خواستم !

مبهوت به چشمان اشکي اش نگاه کردم ، خدايا ! الينور چه کار کردي ... فقط اگر مادرت نبودم به جرم باراني کردن چشم هاي زندگيم مي کشتمت !

زانو زدم : ادوارد ... بلند شو .... بلند شو با هم با الينور حرف مي زنيم .

از جايش بلند شد و دست زير بازويم انداخت : الان اين حرف را مي زند چهارده سال ديگر مي گويد نمي خواهد پدرش در کليسا همراهيش کند چون مي لنگد ... لابد به شوهرش هم نشانم نخواهد داد .....

سرم را بالا آوردم و چشمان خيسش را پاک کردم : ادوارد ... تو الان پدر هستي ... الينور تنها سه سال دارد ...بايد برايش توضيح بدهيم .

- مامان... بابا . مي شود بيام تو ؟

بدون آنکه برگردم تا نگاهش کنم فرياد زدم : نه....برو بيرون الينور ... در را هم ببند .. بابا از دستت عصباني است ...

در به آرامي بسته شد ، سرم را جلو بردم و خيسي گونه اش را بوسيدم ...

- کلافه ام ...واقعا گفت من را نمي خواهد ....

- بچه است ادوارد .... بچه !

***

در اتاق را باز کردم : الينور مي تواني بيايي داخل ...

سکوت خانه را که حس کردم به سمت طبقه بالا رفتم : الينور ؟ الينور کجايي ؟جوابم را بده !

پايين پله ها ادوارد منتظر ايستاده بود داد زدم : ادوارد ... الينور اينجا هم نيست ...

در خانه را باز کردم ، ادوارد همچون باد باراني پوشيده از کنارم رد شد : جاي دوري نرفته ... بر مي گردد

باران شديد تر مي شد اما نه خبري از ادوارد بود نه دختر بازيگوشم ... مضطرب در ايوان قدم مي زدم با ديدن ادوارد که الينور را در آغوش گرفته بود نفس راحتي کشيدم ، به طرز فجيعي مي لنگيد و تلوتلو مي خورد.

دم پله ها الينور را روي زمين گذاشت ، باراني ادوارد بر تن الينور بود ، مضحک شده بود . دستش را گرفت و با هم از پله ها بالا آمدند.

به سمتشان رفتم دستم بالا رفت تا بر صورت الينور پايين بياييد ، مچ دستم در بين دستان ادوارد قفل شد . الينور ترسيده پشت پاهاي پدرش قايم شد .

- چي کار مي کني ؟

- بذار بفهمه چي کار کرده ... دفعه آخرته بدون اجازه از خانه خارج مي شوي ....

- سورنا ... من و الينور صحبت کرديم .... همه چيز حل شده ... الينور قول داده دختر خوبي براي من باشد و من هم پدر خوبي ...

مچم را رها کرد، الينور ترسان خودش را در آغوشم انداخت : نرو ...الينور ....ديگر بدون اجازه جايي نرو ...

دستان کوچکش را مي بوسيدم ، ادوارد بر سر شانه ام زد تا بلند شوم .

الينور را بغل کردم و بلند شدم اما قبلز ايانکه قدمي بردارم ادوارد رو به رويم زمين خورد .

- ادوارد !

چشمانش ر ا بست و ب اصدايي خش دار گفت : چيزي نيست ... پام خالي کرد .

ليوان را به دست ادوارد دادم ، الينور سمت ديگر تخت نگران نشسته بود .

ليوان را گرفتم و براي بار دگر تب ادوارد را چک کردم ، بي حال گفت : خوبم ... يک سرماخوردگي ساده است .

شب بدي را گذراندم ، تب بالاي ادوارد و بهانه گيري هاي الينور کابوسي در بيداري برايم رقم زدند.

***

متيو نگاهي به بچه ها که بازي مي کردند انداخت ، پرده را کنار زد و پرسيد : ادوارد نمي آيد ؟

- براي خريد به شهر رفته ... تا يک ساعت ديگر به دنبالمان مي آيد .

- مي خواستم موضوعي را با تو در ميان بگذارم ... مي خواهم به شهر بروم ... شما هم بياييد، آنجا با هم مغازه اي مي خريم بهتر از کار کردن بر روي زمين است .

يغه ي سفيد پيراهن آبي ام را مرتب کردم: بايد با ادوارد صحبت کنم ... من تابع نظر وي هستم .

بي هدف خنديد اما با ديدن مايکل با لباسي سياه هر دو خنده بر لبانمان خشک شد زير گوشم نجوا کرد : سه سال گذشته اما هنوز نمي خواهد کنار بيايد... هر هفته بر سر مزارش مي رود .

آقاي جانسون خيلي زود به نبود همسر و خواهرش عادت کرد ، آيسون مثل هميشه در شهر زندگي مي کند . اما مايکل هنوز داغدار عروس سوخته اش است .

صداي خنده ي بچه ها باعث شد از پنجره به بيرون نگاه کنم ...الينور گريان و گلي بر وروي زمين افتاده بود ، بچه هاي ديگر مسخره اش مي کردند ، از بين انبوه مهمانان به بيرون دويدم کفش هايم اذيت مي کرد ، لي لي کنان درشان آوردم و پله ها را چند تا يکي گذراندم .

تيغه چاقو پسرک بر روي گردن دردانه ام بود دست انداختم ولختي چاقو را در دست فشردم و از بين دستان پسرک ده ، نه ساله بيرون کشيدم : چي کار داري مي کني ؟ پسره ي احمق !

پسر بزرگتري حدودا شانزده ساله جلويم ايستاد ، الينور گريان دامنم را گرفت : اونا بابا رو مسخره کردند ....

بدون توجه به گريه هاي الينور يک قدم جلو گذاشتم ، گستاخي چشمان پسرک با ديدن قدم هايم کاسته شد. تيغه ي چاقو را در دست مي فشردم و متوجه نبودم چه جراحت عميقي بر روي دستم به جا گذاشته و از آن خون مي چکد .رئ به الينور گفتم : بابا را مسخره کردند ؟

- اداي بابا را در آوردند .... باب گفت اگر مرا بکشد هم بابا نمي تواند کاري کند.

چاقو از دستم افتاد ، اين زندگي ، اين مرد لنگ براي من مقدس بودند حق نداشتند توهين کنند . دست سرخ و خونينم روي صورت پسرک نشست. پوزخندي زد : مگر دروغ مي گويم ؟لنگ است ديگر ....

باري دگر دستم بر روي صورتش نشست ، خون دستانم برو روي صورتش نقش بست : اگر پدرش لنگ است ... نمي دانستي مادرش چه خلاقي دارد ؟

پسر کوچکتر دخالت کرد : بابا گفت اشکالي ندارد مسخره اش کنيم.

با تمام وجود فرياد زدم : بابا نگفت مادرش وقتي سن شما بود چه کار مي کرد ؟ ... تو پسر ..وقتي سن تو بودم اسلحه گرفتم و جنگيدم... تير خوردم ...پس بدون در برابر مادرش بچه اي ... ضعيفي ...

دست الينور را کشيدم : يک بار ديگر مسخره ات کردند ...مي زنيشان ...فهميدي ؟ محکم مي زني ؟ هر موقع اسم پدرت را آوردند بدون احترام ! ...جوري در دهانشان مي زني که خون بالا بياورند! فهميدي ؟

دستش را کشيدم و بي توجه به آن که با آن پاهاي کوتاه و تپلش مي تواند دنبالم بياييد يا نه دويدم ...

متيو جلويم را گرفت ، نگاهش بين دست خونين من و صورت گلي و گريان خواهرزاده اش در گردش بود : چه اتفاقي افتاده ؟

مچ دست زخمي ام را فشردم : شنلم را بيار ، صورت الينور را هم بشور ... دلم نمي خواهد ادوارد خبردار شود .

کفش هايم را در سرسرا پيدا کردم ، نگاه خيره ي اطرافيانم مهم نبود ، قلبم مي سوخت .متيو الينور را که صورتش را شسته بود به دستم داد ، تکه پارچه ي تميزي به دستم بست : مي خواهي با شما بيايم؟

- نه ....الان ادوارد مي رسد ...

با رسيدن ادوارد حتي اجازه ندادم از گاري پياده شود ، با ديدن اخم هاي من و پيراهن گلي دخترش پرسيد : اتفاقي افتاده؟

- نه ، الينور زمين خورده من هم سرم درد مي کند.

- مي خواستم با هم جايي برويم ... اگر حالت خوب نيست ... بعدا

- نه ...خوبم ... کجا مي خواهي برويم .

خنديد و رو به الينور گفت : ساکت نباشي ها ! مي خواهيم يک جاي خوب برويم .

با ديدن ساختمان موسسه مبهوت صداي شزدم ، پياده شد و دخترمان را در آغوش گرفت : پياده شو سورنا ....

حياط موسسه کاملا خش کشده بود ... با ساختمان متروکه نگاه کردم ، با پا ضربه اي به در زد ، در باز شد : استاد خيلي وقت است اينجا را رها کرده .

به سالن بزرگ رو به رويم نگاه کردم ، خاطره ها دانه دانه جلويم چشمانم جان گرفتند ...

الينور غر زد : اينجا کجاست بابا...

-الان مي فهمي عزيزم ....

بازوي ادوارد را در دست فشردم از تنهايي در اينجا مي ترسيدم ، مي ترسيدم زمان به گذشته بر گردد و من ادوارد را از دست بدهم ....

دامنم را جمع کردم ، پله ها زير پايم صدا مي دادند ، چشم هايم را بستم تا اجازه دهم خاطره ها جاني تازه بگيرند.

وقتي وارد اتاق خودم شدم ، ادوارد با صداي بلند براي الينور توضيح داد : اينجا اتاق مامان بود ... اولين بار که مامان.....

ساکت شد و نگاهم کرد ، در نگاهش خيلي چيز ها جان گرفتند ، گسي مزه ي عشقي که اينجا چشيده بودم دوباره در قلبم خودنمايي کرد ... اتاق بوي خاک مي داد و تمام وسايل خراب شده بودند .

***

ادوارد رو تختي تخت قديمي من را کنار زد و کتش را روي تخت انداخت ، کودک خواب آلودم را روي کت خواباند.

هر دو کنار پنجره نشستيم ، افتاب در حال غروب کردن بود به چشمان ادوارد خيره شدم ، هر دو به گذشته پر فراز و نشيبمان مي انديشيديم ،

نگاهش کردم ، بي دليل خنديدم .....

و تنها تو مي داني که من سکوتم حرف است ...

حرف هايم حرف است ....

خنده هايم حرف است ....

و تو مي دني مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم .

تنها تو مي فهمي که دل من پيش دلت گير است .

ادوارد لب باز کرد : لازمه حرف بزنم ؟خودت همه حرف هايم را از بري ....

گفته بودي تو بگو ...

چه بگويم اي عشق ...

چه بگويم که سزاوار شنيدن باشد ...

زير شلاق سکوت...

مالک نمره ديدن باشد ...

اشتياقم بس نيست ...

بانوام ! طرز نگاهم بس است ...

پايان

9/اسفند/1392

9:35

تهران

هليا .ن