عنوان کتاب:شکیبا باش

نویسنده:گیسوی پاییز

ساخته شده در وبسایت پاتوق رمان.

برای دریافت کتاب های بیشتر به سایت پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.com

بسه دنیا . دیگه بسه

تو دیگه کار نده دستم

من به ساز تو میرقصم

من به ساز تو میرقصم

تو بزن تا من برقصم

تو بزن تا من برقصم

طاقت و صبر و قرارم

دلم و یار و دیارم

همه چی رفته ز دستم

همه چی رفته ز دستم

تو بزن تا من برقصم

تو بزن تا من برقصم

من زدم به سیم آخر

اگه تا صبح قیامت

بزنی . بازم میرقصم

توی این شهر غریبا

چه تو شادی . چه تو غمها

هر جا هستی با تو هستم

*** 

از کنارش گذشتم و راه افتادم سمت خونه .... جلوي درب وردي خونه که رسيدم نفسي تازه کردم ... کليد انداختم و در رو باز کردم .... 

حياط آپارتمانمون مثل هميشه سوت و کور بود .... وقتي تو يه آپارتمان چهار طبقه ي تک واحدي زندگي کني ... که فقط سه تا خونواده ي ديگه غير از خونواده ي خودت اونجا باشن ... که بچه هاي همشون يا ازدواج کرده باشن ... يا بزرگ باشن و پي کار و زندگي ... بايد هم حياط سوت و کور باشه ... اونم درست روز وسط هفته ... 

اعصابم هنوز خرد بود ... پسره خجالت نمي کشيد .... راست راست تو چشمام نگاه کرد و گفت ...

-من تو رو دوست دارم .... مي خوام زنم بشي .... 

پسره ي علاف ... آخه يکي نبود بهش بگه با چه اعتماد به نفسي اومدي خواستگاري ... که جواب رد بشنوي و حالا بخواي دم از دوست داشتن بزني ... 

آخه تو که نه کار داري .. نه پول داري ... نه خونه داري .... زن گرفتنت چيه .... 

زنگ خونه رو زدم و پشت در منتظر ايستادم تا مامان در رو باز کنه .... عصبي بودم و کلافه ...

مامان که در رو باز کرد سريع وارد شدم و يه سلام گفتم و کفشام رو در اوردم .. مامان جواب سلامم رو داد و خيره شد به اخمي کخ کرده بودم ... سري به حالت تأسف تکون داد ..... نگام افتاد به بابا که رو مبل .. رو به روي تلويزيون نشسته بود و داشت جدول حل مي کرد ... يه تفريح کارمندي بي دردسر .... بدون نياز به پول .... 

با قدم هاي بلند رفتم سمت بابا ....

من – اِ اِ ... خجالت نمي کشه ... مگه شما بهشون جواب رد ندادين ... باز اومده جلوي من رو وسط خيابون گرفته ...

و نشستم کنار بابا ...

بابا نگاه از جدولش گرفت و رو کرد به من ...

بابا – باز چي شده دختر که با توپ پر اومدي خونه .....

سري تکون دادم ...

من – چه نشسته اي که اين پسر يالغوز اومده وسط خيابون جلوي دخترت رو گرفته آقا رضا ...

بابا اخمي کرد .... و به جاي بابا ... مامان پرسيد ...

مامان – کي مادر ... 

دستي زير چونه م زدم و آرنجم رو گذاشتم رو پام .... رو کردم بهش ...

من – مي خواستي کي باشه ... پسر آقاي صمدي .... 

مامان ابروهاي نازکش رو بالا انداخت ...

مامان – وا ... چه غلطا .... ما که بهشون جواب رد داديم ... اين کارا ديگه چيه ؟ ...

من – دِ منم همين رو مي گم ... پسره انگار نه انگار .... فکر کرده پسر پادشاه عربستانه .... کلي مال و منال داره ... خونه ي دوهزار متري تو بهترين منطقه ي تهران داره ... دو سه تا ويلا داره ... چهار تا ماشين .... و چمي دونم ... کلي چرت و پرت ديگه که با اعتماد به نفس اومده خواستگاري ....

بابا بيشتر اخم کرد ...

بابا – حالا تو هم نمي خواد فکر کني دختر وليعهد قطري ..... حرصم نخور خودم فردا با آقاي صمدي حرف مي زنم ....

لبخندي به بابا زدم ..... مثل هميشه خودش کارا رو درست مي کرد ... نياز نبود من خودم رو تو زحمت بندازم .... بلند شدم و رفتم تو اتاقم .... 

در رو بستم و لباس هاي بيرون رو از تنم در آوردم .... تو آينه ي اتاق نگاهي به چهره ي خسته م کردم ..... آخه اين چه کاري بود نصيبم شده بود ....

سه روز صبح ... سه روز عصر .... دو روز هم تعطيل ... فرقي هم نداشت روز جمعه باشه يا تعطيل رسمي .... اين روند کاري چرخشي بايد انجام مي شد ....

وقتي يه آدم ليسانسه دنبال کار باشه ... پارتي هم نداشته باشه .... خوب اين مي شه که بايد بره و هر جا شد کار کنه ديگه .... 

منم وقتي کلي گشتم دنبال کار و به ناکجاآباد رسيدم ... مثل همه ي بيکاراي دنيا سرم رو کردم تو آگهي روزنامه .... ولي بازهم چيزي نصيبم نشد که نشد ... آخر سر هم يکي از دوستام بهم خبر داد که شرکت گا.ز داره يه دوره کلاس مي ذاره و آخرش قراره يه آزمون برگزار کنه که هر کي قبول شد بره اونجا کار کنه ...

اينجوري شدم يکي از کارمنداي شرکت گا.ز که تو قسمت امور مشترکين مشغول به کار شدم .....البته کاري که مرخصي چنداني نداشت و هميشه بايد حواسم رو جمع مي کردم تا کسي زير آبم رو نزنه که کارم رو از دست بدم ....

مثل هميشه خونه از ساعت سه و نيم عصر رفت تو سکوت .... همه عادت داشتيم تو اين ساعت بخوابيم .... و رأس ساعت پنج همگي تو آشپزخونه جمع مي شديم تا عصرونه بخوريم .... اين قانون از همون زمان هايي که مي رفتم مدرسه پابرجا بود .... 

تو آشپزخونه دور هم نسشته بوديم ...... مامان ليوان هاي شربت رو گذاشت رو ميز ... کنارش هم کيکي که صبح پخته بود .... عاشق همين کدبانوگريش بودم ... به قول قديميا از هر انگشتش هنر مي باريد .... 

درست کردن ترشي و مربا از سرگرمياش بود .... مرباهاي رنگارنگ ... مرباي پوست پرتقال که هميشه پوست هاي تلخي گرفته ش رو با قالب به صورت قلب در مي آورد .... يا مرباي زغال اخته ... که تو فاميل مخصوص مامان من بود ....

ترشي بادمجون شکم پر ... يا ترشي ميوه .... هميشه خونمون پر بود از اين هنرهاي مامان ... هيچوقت ياد نداشتم اين جور چيز ها رو از بيرون بخريم .... هم به خاطر حقوق کارمندي بابا يه جور صرفه جويي بود .... هم اينکه به قول مامان بدون مواد نگهدارنده بود و صد البته سالمِ سالم .....

تيکه اي از کيک شکلاتي رو برداشتم و با ذوق گفتم ...

من – قربون مامان گلم بشم که مي دونه من عاشق کيک شکلاتيم و برام درست مي کنه ....

که شاهد بلند گفت ...

شاهد – که تو فقط خوردنش رو بلدي نه درست کردنش رو ...

شاهد .. تک پسر و فرزند ارشد رضا کامياب - پدرم ... و زهرا جعفري - مادرم ... و من شکيبا کامياب ... فرزند دوم و ته تغتاري خونه .... 

لبخند دندون نمايي زدم به حرف شاهد ... خوب حرف حق جواب نداشت ... راست مي گفت ... از اون همه هنر مامان من فقط يه آشپزي نيمه نصفه بلد بودم که بتونم تو تنهايي شکمم رو سير کنم .... و از گرسنگي نميرم .... 

خنده دار بود که من با سن بيست و شش سال ... هيچ وقت احساس نمي کردم بايد يه چيز هايي رو ياد بگيرم .... مثل اکثر آدماي بي خيال .... 

نه اينکه هيچ چي بلد نباشم ... ولي خوب دست پختم انقدر ها خوب نبود که بشه براي يه مهموني ازم کمک گرفت ... تنها غذايي که خوب بلد بودم درست کنم ماکاراني بود که اونم گاهي به لطف کم حواسيم شفته مي شد ....

کلاً هنرم خورشت هاي جا نيفتاده و برنج هايي بود که گاهي شفته مي شد و گاهي نيم پز ... هر چند که مامان سعي مي کرد روز هايي که خونه بودم وادارم کنه به يادگيري هنر آشپزي ... و درست زماني که خواستگار جديدي پيدا مي شد اين سعي مامان بيشتر مشهود بود ....

بابا همونجور که ليوان شربتش رو روي ميز مي ذاشت پرسيد ...

بابا – خوب شکيبا خانوم .... جواب دختر عمه ام رو چي بدم ؟ .... مطمئني نمي خواي بيشتر فکر کني ؟ ...

رو کردم به بابا و کيکي که تو دهنم بود رو قورت دادم ...

من – فکر نمي خواد آقا رضا .... من زن حامد نمي شم ..... اصلاً ازش خوشم نمياد ... نه اينکه پسر بدي باشه ها ... ولي خوب .... 

صورتم رو به مثل زماني که از يه چيزي چندشم مي شه کردم و ادامه دادم ....

من – خوب براي من مناسب نيست ....

بابا ابرويي بالا انداخت ....

بابا – نوه ي عمه من که برات مناسب نيست .... پسر خونواده ي مسعودي ( خواهر زاده ي شوهر خاله م ) که دوست داشتني نيست ... پسر آقاي طاهري ( دوست بابا ) هم که سنش مناسب نيست ..... اون يکي که خوش تيپ نيست .... اين يکي پولدار نيست .... آخه دختر اين ايرادا چيه رو مردم مي ذاري ..... يه کلام بگو نمي خوام ازدواج کنم ما هم به مردم بگيم زحمت نکشن تا اينجا بيان .... 

لبخندي زدم و شونه اي بالا انداختم ...

من – من که مجبورشون نکردم بابا جون .... خودشون دوست دارن بيان .... 

نگاهي به شاهد انداختم که با تأسف سري برام تکون داد ....

شاهد مي دونست که منتظرم ...

منتظر مهرشادم .... پسر شوهر عمه م .... عمه ی بزرگم ... عمه شهره ....

سه تا عمه داشتم ..... عمه شهره که همسر دوم شوهرش بود ..... چون شوهرش – آقای یکتاپور – وقتی که مهرشاد کوچیک بود همسرش رو از دست داد .... به خاطر مهرشاد که فقط سه سالش بود و نیاز به مادر داشت .. دوباره ازدواج کرد .... و عمه شهره شد مادر مهرشاد سه ساله ..... حاصل این ازدواج هم .. مریم و مهدی بودن .... 

عمه شهین .. هم عمه ی دومم بود ... که شوهرش آقای چاوشی کارمند بانک بود ... بچه های عمه تقریباً هم سن من بودن .... شادی و شایان .... دوقلو های عمه که یه سالی از من کوچیکتر بودن ....

و عمه ی سومم ... عمه شهناز بود .... که همراه شوهرش تو یکی از شهرهای اطراف تهران زندگی می کردن ... یه شهر ییلاقی .. که عادت داشتیم تابستونا بریم اونجا ....

همه ی اقوام شوهرش – آقای بهرامی – هم اهل همون شهر بودن .... بچه های عمه ... حاصل ازدواجشون هم فاطمه و علی بودن ..... که من خیلی دوسشون داشتم .... شاید به این خاطر که از همه کوچیکتر بودن ..... فاطمه پونزده سالش بود و علی یازده سالش .... 

یه عمو هم داشتم که از پدرم بزرگتر بود .... عمو حسین ... که رابطه ی خیلی خوبی با پدرم داشتن ..... عمو هم دوتا بچه داشت ..... یکی بهزاد .. که ازدواج کرده بود و یه پسر یکساله داشت به اسم رادین .... که خیلی شیرین و با مزه بود ... همسرش هم فرشته ... دختر خوب و خونگرمی بود که پدر و مادرش رو تو بچگی از دست داده بود و فقط یه خواهر داشت که هنوز به سن قانونی نرسیده بود و تحت تکفل عموش بود ...... 

و دختر عموم بهار .... که دانشجوی رشته ی مدیریت بود .... با اینکه ازم کوچیکتر بود .. ولی روابط نزدیکی با هم داشتیم .... و این بر می گشت به روابط خوب پدر ها و مادرهامون .....

کلاً خونواده ی خوشبختی بودیم .... هیچوقت به یاد نداشتم مادرم از دست یکی از افراد خونواده ی پدریم ناراحت بشه ... یا با کسی مشکلی داشته باشه ....

و مهرشاد .... کسی که چند سالی بود که سوارِ یکه تاز قلبم بود .... پسری که پسر عمه م نبود ولی عمه م رو مثل یه مادر دوست داشت و بهش احترام می ذاشت ....

مهرشاد و شاهد با هم همکار بودن .... و چون خیلی با هم رفیق بودن چیزی از هم پنهون نداشتن .... برای همین بود که شاهد می دونست من و مهرشاد دلمون رو گره زدیم به هم ...

هم من پیش شاهد اعتراف کرده بودم و هم مهرشاد ... درست زمانی که از دل همدیگه خبر نداشتیم .... و چقدر شاهد تلاش کرده بود تا با زیرکی ما رو با هم رو به رو کنه و ما به همدیگه اعتراف کنیم که همدیگه رو دوست داریم .....

همیشه از اینکه تو همچین خونواده ای بودم به خودم می بالیدم .... مادری داشتم که نمونه ی بارز یه زن ایرانی بود .... خونه دار .... گرم .... کدبانو .... خوش برخورد ... مهربون .... فداکار .... و پشتیبان شوهر .........

هیچوقت برای پدرم کم نمی ذاشت .... همه جوره با پدرم کنار می اومد ... چه اون زمان که پدرم دلش می خواست تنها باشه ... چه زمانی که برنامه ریزی می کرد تا همگی بریم مسافرت .... فرقی نداشت بابا در چه حالی باشه ... مامان همیشه آماده بود تا همه جوره به پدرم کمک کنه ....

پدرم هم مرد آروم و خوبی بود .... کسی که مثل اکثر مردای ایرونی تموم هم و غمش امنیت و آرامش خونواده ش بود .... چیزی برامون کم نمی ذاشت .... سعی می کرد آب تو دلمون تکون نخوره .... همیشه مطمئن بودم هر مشکلی رو بابا بدون اینکه بذاره ما اذیت بشیم حل می کنه ....

هیچوقت نمی ذاشت تا حقوق کارمندیش باعث بشه ما از چیز هایی که دلمون می خواست گذشت کنیم ... برای همین کار دومی برای خودش جور کرده بود تا کمبود حقوق کارمندیش رو جبران کنه .... 

با این حال من و شاهد هم سعی می کردیم خیلی باری رو دوش مامان و بابا نذاریم .... به خصوص شاهد که از وقتی رفت سر کار شروع کرد به پس انداز کردن برای ازدواجش ...

نامزد شاهد ... کژال ... یه دختر کرد بود .... که با پدر و مادرش تو تهران زندگی می کردن ..... دختر خوب و خوش قیافه ای بود که تو محل کار با هم آشنا شده بودن .... و قرار بود سال دیگه با هم ازدواج کنن .....

***

تو حال خودم بودم ... گرمای هوای خرداد ماه کلافه م کرده بود .... هیچ خردادی انقدر گرم نبود .... به شدت عرق کرده بودم .... رد عرق رو روی مهره های پشت گردنم حس می کردم .... حالم داشت به هم می خورد .... چندش آور بود این عرق کردن .... قدم هام رو تند بر می داشتم تا زودتر برسم خونه ... و برم زیر دوش تا از این عرق و گرما راحت بشم ..... 

تو فکر این بودم که تموم لباسام رو هم بشورم .... چون اصلاً حاضر نبودم اون لباس ها رو بدون اینکه بشورم دوباره تنم کنم .... نمی دونستم این وسواس رو فقط من داشتم یا همه ی آدما مثل من بودن .... 

همونجور که تند تند راه می رفتم به کسی برخورد کردم .... سریع سرم رو بالا گرفتم تا از اون شخص عذر خواهی کنم که چشمم گره خورد با نگاه نه چندان خوب بابک .... پسر آقای صمدی ....

آه از نهادم بلند شد .... ای خدا این رو دیگه کجای دلم می ذاشتم ... می دونستم می خواد دوباره از عشق و عاشقی حرف بزنه ... و اینکه می خواد من زنش بشم ... حرف که حالیش نبود ..... 

لبخندی گوشه ی لبش نشست ....

بابک – به به ... خانوم خودم .... خسته نباشی .....

چینی به پیشونیم دادم .... خوب ازش خوشم نمی اومد ... اصلاً دلم نمی خواست باهاش هم کلام بشم ..... ای خدا بلا بهتر از این نبود سرم نازل کنی ؟ ..... 

برای اینکه از دستش خلاص بشم سریع گفتم ...

من – ببخشید آقای صمدی ... من عجله دارم ..... 

لبخندش بیشتر شد ....

بابک – آقای صمدی چیه ؟ .... بگو بابک تا دهنت عادت کنه خوشگلم .... حالا چرا عجله .... هستیم در خدمتتون ....

گیری افتاده بودم ... بابک سیریش بود .... این رو همه ی اهل محل می دونستن .... اگر به چیزی گیر می داد امکان نداشت به راحتی دست از سرش برداره .... و این دفعه گیرش به من بود ..... 

دنبال یه راه فرار بودم .... همچین جلوم ایستاده بود انگار دزد گرفته و نمی خواد بذاره این دزد از دستش در بره .... احتمال دادم بابا هنوز با آقای صمدی صحبت نکرده باشه ... وگرنه این غول بی شاخ و دم اینجوری جلوم سبز نمی شد .... 

همونجور که این پا و اون پا می کردم تا یه فکری به ذهنم برسه ... چشمم خورد به خانوم کریمی ... همسایه ی خونه ی بغلیمون .... که داشت به طرف ما می اومد ....

لبش رو به دندون گرفته بود و داشت با چشمای از حدقه در اومده ما رو نگاه می کرد ..........

چادرش رو .. رو سرش مرتب کرد و رو کرد به من ....

خانوم کریمی – شکیبا جان شما اینجایی ؟ .... برو خونه که مادرت نگرانته .... بنده ی خدا داره سکته می کنه از نگرانی ....

از حرفش لبخندی زدم .... هنوز اونقدر ها دیر نکرده بودم که مامان بخواد نگران بشه ..... احتمالاً می خواست اینجوری من رو از دست بابک خلاص کنه .... با تشکر نگاهش کردم .... چشمی گفتم و سریع ازشون دور شدم .... 

به لطف خانوم کریمی از شر بابک راحت شدم .... ولی اگه بابا یه کاری نمی کرد دیگه تضمینی نبود کسی سر برسه و من رو خلاص کنه از دست اون کنه ..... با فکر اینکه امروز به بابا می گم که حتماً جلوی خودم به آقای صمدی زنگ بزنه رفتم خونه .... 

***

تو آشپزخونه دور میز نشسته بودیم و شام می خوردیم .... از معدود زمان هایی بود که همگی با هم بودیم .... و این با هم بودن رو ترجیح می دادیم به چیزهای دیگه .... چون یا من خونه نبودم و سر کار بودم ... یا بابا کار دومش طول می کشید و برای شام خونه نبود .... 

برای ناهار هم هیچکس خونه نبود .... من یا سر کار بودم یا چون می خواستم برم سر کار باید ناهارم رو زودتر می خوردم .... بابا که اداره بود ... شاهد هم همینطور .... و مامان اکثراً به تنهایی غذا می خورد ... 

برای همین وقتی یه زمانی همه خونه بودیم با هم بودنمون رو به هر چیزی ترجیح می دادیم ..... بابا سر حرف رو باز کرده بود و داشت راجع به عمه شهره حرف می زد ...

بابا – شهره می گه هر چی می گن مهرشاد قبول نمی کنه ....

مامان لقمه ای که تو دهنش بود رو قورت داد ...

مامان – شاید کسی رو می خواد ... 

با دقت داشتم به حرفاشون گوش می کردم .... وقتی چیزی درباره ی مهرشاد گفته می شد من سرتاپا گوش می شدم .... می دونستم که به خاطر اینکه یه وقت عمه مخالفت نکنه چیزی درباره ی من نمی گه ... یه جورایی می ترسید .... می ترسید که عمه یا آقای یکتاپور مخالفت کنن .... می خواست یه جورایی خود عمه بهش پیشنهاد بده که از بین دخترای فامیل یکی رو انتخاب کنه .... 

منم مثل مهرشاد نگران بودم ... و بیشتر نگران رضایت مامان و بابای خودم بودم .... می ترسیدم که چون مهرشاد بچه ی خود عمه نیست مخالفت کنن .... نگاهی به بابا انداختم ....

بابا شونه ای بالا انداخت .. و قاشقش رو پر از برنج کرد .... قبل از اینکه قاشق رو به سمت دهنش ببره جواب داد ....

بابا – نمی دونم والا .... شهره نگرانه ... می ترسه یکی از این دخترای ناجور دلش رو برده باشن .... همش می گه من نمی خوام یه عمر مدیون مادرش باشم .... می خوام این پسر خوشبخت باشه که تو اون دنیا روم بشه به چشمای مادرش نگاه کنم ...

مامان – شهره زیادی نگرانه .... مهرشاد از این پسرا نیست .... واقعاً پسر آقاییه .... شهره هر چی تونست برای تربیت خوب این پسر به کار برد .... 

بابا سری تکون داد ....

بابا – آره ... واقعاً پسر خوبیه ... شهره هم حق داره نگران باشه ... برای همین گفته از شاهد بپرسم ببینم کسی تو زندگی مهرشاد نیست ؟ ... می گه این دوتا خیلی با هم جورن ... حتماً شاهد از همه چی خبر داره ........

برای خودم آب ریختم تو لیوان .... می خواستم بخورم که یه دفعه شاهد با این حرف بابا به سرفه افتاد ... لیوان رو گرفتم سمتش .... ليوان رو گرفت و یه ضرب آب رو خورد .... نگاهی به من انداخت .... و رو کرد به بابا ...

شاهد – به من چه ... چرا از خودش نمی پرسن ؟ ... من چی بگم ؟ ..

بابا نگاهی به شاهد انداخت .... انگار حدس زد واقعاً شاهد چیزی می دونه ...

بابا – خودش که چیزی نگفته .... ولی عمه ت می خواد مطمئن بشه .... بهتره اگر چیزی می دونی بگی ... اینجوری خیال عمه ت هم راحت می شه ....

شاهد نیم نگاهی به من انداخت ... نفسش رو فوت کرد بیرون ...

شاهد – بهتره از خودش بپرسین ...

و از سر میز بلند شد و با یه دست شما درد نکنه .. آشپزخونه رو ترک کرد ....

بابا به رفتنش یه نگاهی کرد و بعد برگشت سمت مامان ...

بابا – انگار واقعاً خبراییه ....

مامان سرش رو به تأیید حرفای بابا تکون داد و چیزی نگفت .... 

از حرفاشون نگران شدم .... مهرشاد می خواست چیکار کنه ؟ ... یعنی باز هم می خواست حرفی نزنه ؟ .... تا کی قرار بود منتظر فرصت باشیم ؟ .... شاید عمه هیچوقت بهش دخترای فامیل رو پیشنهاد نمی داد .. اونوقت قرار بود چی بشه ؟ ... مرگ یه بار شیونم یه بار دیگه ... یعنی بازم سکوت می کرد ؟ ...

با همین فکرا غذام رو تموم کردم .... بعد هم به کمک مامان میز رو جمع کردیم ... 

***

پنجشنبه بود .... برای شب خونه ی عمه شهین دعوت داشتیم ... به عادت اینکه هر ماه نوبت یه خونواده بود تا بقیه رو شام دعوت کنن .... 

این دعوت شده بود یه رسم برامون .... همه هم راضی بودن .... اینجوری کل خونواده هر ماه یه شب دور هم جمع می شدن ... به یاد اون زمان هایی که پدر بزرگ و مادربزرگم زنده بودن و ما تو خونه ی اونا جمع می شدیم ....

وقتی رسیدیم خونه ی عمه شهین همه اومده بودن .... البته غیر از عمه شهناز که به خاطر بچه هاش که محصل بودن و وقت امتحاناتشون بود نیومده بود .... 

آقای چاوشی به عادت همیشه تا جلوی در حیاط اومد استقبالمون .... وارد خونه که شدیم همه به احتراممون بلند شدن .... 

بعد از اینکه مانتوم رو در آوردم رفتم کنار بهار و مریم نشستم .... عمه شهین با سینی شربت اومد کنارم ... و تعارفم کرد ...

لبخندی زدم و یه شربت برداشتم ....

من – مرسی عمه جون ... زحمت کشیدین ...

عمه لبخندی زد و سری تکون داد ...

عمه – چه زحمتی عمه .... دلم برات تنگ شده بود ... هر وقت میام خونتون تو سر کاری ... بابا برو سر یه کاری که حداقل روز و شبت معلوم باشه ... یه روز صبح نیستی یه روز شب ....

خندیدم ...

من – عمه یه روز شب چه صیغه ایه دیگه ؟ ...

عمه هم خندید ...

عمه – صیغه ی سوم شخص .... خوب راست می گم دیگه ... برای امشب کلی با مامانت برنامه رو چک کردم که یه وقت سر کار نباشی .... 

من – شما کار پیدا کن چشم .. من کارم رو عوض می کنم ...

عمه ابرویی بالا انداخت ....

عمه – کار چیه ؟ .... تو شوهر کن دیگه نمی خواد بری سر کار ...

جای من مریم جواب داد ...

مریم – خاله تو شوهر پیدا کن ... من خودم تضمین می کنم یا این شوهر کنه یا خودم ....

عمه سری تکون داد ...

عمه – یعنی عرضه ی شوهر پیدا کردنم ندارین ؟ .... ای بابا ...

و رفت .... من و بهار و مریم زدیم زیر خنده .... همون موقع هم چشمم خورد به مهرشاد که داشت نگام می کرد .... چشمکی بهم زد که باعث شد خنده م تبدیل بشه به یه لبخند همراه با شرم .... نگاهم رو از مهرشاد گرفتم .... رو کردم به سمت دیگه که دیدم عمه شهره زل زده بهم ..... یه جوری نگاهم می کرد .... از نگاهش معذب شدم ..........

یه کم خودم رو جمع و جور کردم .... و برگشتم سمت مریم و بهار که داشتن حرف می زدن .... و خودم رو مشغول شنیدن نشون دادم ... ولی در اصل حواسم پیش نوع نگاه عمه بود .... یعنی مهرشاد چیزی به عمه گفته بود ؟ ...

تا آخر شب از نگاه های گاه و بی گاه عمه در امان نبودم ..... حسابی کلافه شده بودم ..... بارها به سمت مهرشاد نگاه کردم تا شاید بتونم از حالت صورتش چیزی بفهمم ... شاید بفهمم نگاه های عمه چرا یه جوریه ... ولی هر بار می دیدم با شاهد در حال حرف زدن هستن .... 

وقتی خداحافظی کردیم یه نفش راحت کشیدم که از شر نگاه های عمه خلاص شدم .... تموم طول راه شاهد تو فکر بود .... می دونستم هر چی هست مربوط به مهرشاده .... و اگه بخواد خودش به حرف میاد و برام می گه .... 

کلاً در مقابل شاهد زیاد کنجکاوی نمی کردم .... اگه دلش نمی خواست چیزی بگه هیچ کس نمی تونست حریفش بشه و ازش حرف بکشه .... برای همین سکوت کردم تا شاید خودش به حرف بیاد ....

خونه که رسیدیم نگاهی به صورت در هم شاهد کردم .... حتی یه نیم نگاهی هم بهم نکرد .... مأیوسانه رفتم تو اتاقم .... لباس عوض کردم ..... رفتم دست و صورتم رو هم شستم و با یه شب به خیر به مامان و بابا برگشتم تو اتاقم .....

چراغ رو خاموش کردم و رفتم رو تخت دراز کشیدم .... دلم برای مهرشاد تنگ شده بود .... درسته که هنوز یه ساعت از دیدنش نگذشته بود .... ولی چون عادت نداشتم توی جمع خیلی نگاش کنم یا باهاش حرف بزنم ... دلم هنوز براش تنگ بود .... 

تو فکر مهرشاد بودم که صدای روشن شدن موتور کولر تو اتاقم پیچید و بعدش یه نسیم مطبوع خورد به صورتم ..... دریچه ی کولر درست رو به روی تختم بود .... 

روشن شدن کولر نشون دهنده ی این بود که شاهد هنوز بیداره .... تو خونه ی ما شاهد از همه گرمای تر بود .... همیشه هم خودش زودتر از بقیه کولر رو روشن میکرد ..... چیزی نگذشته بود که تقه ای به در اتاقم خورد و بعد در اتاق باز شد و کسی سرش رو کرد داخل اتاق .... به خاطر تاریکی درست نمی تونستم ببینم کیه ....

- بیداری ؟ ..

صدای شاهد بود .... بلند شدم و رو تخت نشستم ...

من – آره بیدارم ... کاری داری ؟ ...

آروم داخل شد و اومد کنارم نشست رو تخت .... به خاطر نور ماه که از پنجره ی بالای سرم افتاده بود توی اتاق کمی از صورتش روشن شد .... سرش رو انداخته بود پایین .... دستی به صورتش کشید ...

شاهد – مهرشاد به عمه گفته .....

قلبم شروع کرد به کوبیدن .... می دونستم از چی حرف می زنه .... یاد نگاه های عمه افتادم ... پس نگاهاش به همین خاطر بود .... سریع پرسیم ...

من – عمه مخالفت کرده ؟ ....

سرش رو آورد بالا و نگاهم کرد ...

شاهد – نه ... یعنی نه مخالفت کرده نه موافقت .... هیچی نگفته .... مهرشاد یه مقدار نگرانه ... امشب هم همش حواسمون به عمه بود .... بد جور نگات می کرد ...

سری تکون دادم ...

من – آره ... خودم فهمیدم .... همش منو نگاه می کرد ... حالا چی می شه ؟ ...

شاهد نفس عمیقی کشید ....

شاهد – نمی خواد خودتو نگران کنی ... نهایتش اینه که عمه مخالفت می کنه که اونوقت باید دنبال یه راهی باشیم .... نمی خواد الان به این چیزا فکر کنی .... 

سری تکون دادم و رفتم تو فکر .... همچین آش دهن سوزی نبودم که عمه بخواد مخالفت نکنه .... از آشپزی که چیزی حالیم نبود .... بابای پولدار هم که نداشتم .... مدرک دکترا هم که نداشتم بگم به خاطر دکتر بودن برام غش و ضعف کنن .... یه لیسانسه بودم دیگه .... رفتارم هم که عین دخترای بیست ساله بود ... کلاً از رفتار متین و موقر و خانومانه به دور بودم .... انگار نه انگار بیست و شش سالم بود .... به طور حتم برای من زمان تو همون بیست سالگیم ایستاده بود ....

نه قیافه ی آنچنانی داشتم که بگم شاید به خاطر خوشگلیم عمه کوتاه میاد ... و نه قد و هیکلم چنگی به دل می زد .... 

یه قد معمولی ... با یه هیکل به قول شاهد کمی تا قسمتی چربی دار ... که بیشترش تو شکمم جمع بود ..... و یه قیافه ی معمولی ... 

ابروهایی که بابا فقط اجازه داده بود کمی زیرش رو به حالت دخترونه بدارم .... چشم و ابرویی که به نظر خودم معمولی بود ... گرچه که شاهد می گفت اگه قرار باشه از تو تعریف کنیم

باید از چشمات و فرم لبات و خنده های قشنگت بگیم .... 

و بینیم که نه بزرگ بود و نه کوچیک .... ولی من چقدر دوست داشتم عملش کنم تا از شرش راحت بشم و بشه یه بینی سر بالا و قشنگ .. که باعث بشه چهره م تو دل برو بشه .....

حتماً عمه داشت اونجوری نگام می کرد تا ببینه رو چی من می شه حساب کرد ....

همونجور غرق فکر بودم که شاهد از رو تخت بلند شد ..... و قبل از اینکه بره برگشت طرفم و گفت ...

شاهد – راستی مهرشاد می خواست بیرون ببینتت ... هر روز وقت داری بگو تا بهش بگم ...

از حرفش لبخندی رو لبام نشست .... منم دلم هوای مهرشاد رو کرده بود ......

بازم داشتم زیر نور خورشید ذوب می شدم .... خوبه فقط بیست دقیقه از شرکت تا خونه فاصله بود که بیشترش رو با تاکسی طی می کردم .... ولی باز هم احساس می کردم مغزم داره از گرما می پزه ..... حس می کردم موهای سرم از شدت گرما داره از ریشه کنده می شه و مثل گلا پژمرده می شه ..... 

به خونه که رسیدم مثل همیشه منتظر شدم تا مامان در رو برام باز کنه .... مامان که در رو باز کرد همون اول با ابرو به داخل خونه اشاره کرد ....

اخمی کردم .... یعنی چی ؟ .... مامان که فهمید هنوز متوجه نشدم لبهاش رو روی هم فشار داد .. و باز اشاره کرد به داخل خونه ..... زیر لب زمزمه کرد ....... عمه ت .....

ابروهام به حالت تعجب رفت بالا .... عمه ؟ ... کدومشون ؟ .... اینجا ؟ ... ساعت که سه و نیم بود ..... الان که وقت مهمونی نبود .... 

با نگرانی رفتم داخل .... چشمم خورد به عمه شهره ....... سریع سلام کردم ....

من – سلام عمه جان ..... 

عمه بلند شد ایستاد ... رفتم جلو تر ....

من – خوش آمدین ....

عمه – سلام عمه .... خسته نباشی ....

تو دلم از دلشوره انگار رخت می شستن .... اومدنش بی دلیل نبود .... می شد فهمید یه حال و احوال کردن ساده هم نیست .... تموم چیزهایی که مامان از رفتار خانومانه بهم یاد داده بود رو یه جا .. تو وجودم جمع کردم و با اینکه نگران بودم ... لبخندی زدم ...

من – ممنون ... بفرمایید .... می رسم خدمتتون ....

عمه نشست و من سریع رفتم سمت دستشویی ...... دست و صورت رو که شستم .. رفتم اتاقم و لباسم رو عوض کردم .... و دوباره برگشتم کنار عمه .... 

مامان و عمه در حال صحبت بودن .... در مورد اینکه چه زمانی قراره کل خونواده بریم خونه ی عمه شهنازم .... همون ییلاق دلپذیر ...

کنار مامان نشستم و مامان یه لیوان شربت گذاشت جلوم ...... آروم آروم شربت می خوردم و به حرفاشون گوش می کردم ......

عمه – خوب با این حساب برای نیمه ی تیر همه اونجاییم ...

مامان سری تکون داد .......

مامان – بله .... شکیبا هم می تونه تا اون زمان مرخصی بگیره .. یا برنامه ش رو با یکی از دوستاش عوض کنه ... اینجوری دیگه از نظر کاری مشکلی نداره ...... 

عمه رو کرد به من ......

عمه – حالا از کارت راضی هستی ؟ ...

لبخندی زدم ...

من – بله ... خوبه ..... با اینکه روزاش ثابت نیست ... ولی خوب .... خوبه ...

عمه سری تکون داد و رو کرد به مامان .........

عمه – یه ساعت پیش با داداشم حرف زدم بعد اومدم اینجا که با شما هم حرف بزنم ....

ابرویی بالا انداخت ..

عمه – بالاخره مهرشاد به حرف اومد و گفت که شکیبا رو می خواد .....

با این حرف عمه شربتی که داشتم می خوردم پرید تو گلوم .... و به سرفه افتادم .... مامان چندباری زد پشتم ...... همچین عمه یه دفعه ای این حرف رو گفت که نتونستم شربت رو قورت بدم ..... خودش هم خیلی خونسرد نشسته بود و من رو تماشا می کرد .... انگار داره فیلم سینمایی می بینه .... موشکافانه تموم حرکاتم رو زیر نظر داشت ....

بهتر که شدم عمه رو کرد به من و ادامه داد .....

عمه – بهش گفتم که شکیبا آشپزی بلد نیست .... خونه داری بلد نیست .... ولی مثل اینکه این پسر بدجور دلش گیره ..... گفت با این چیزا کنار میاد .......تازه باید به هنرای قبلیت این رو هم اضافه کنم که بلد نیستی خویشتن داری کنی و با یه حرف سریع هول می شی ....

بعد زل زد تو چشمام ....

عمه – تو هم مثل اینکه راضی هستی ... وگرنه اینجوری هول نمی شدی ..

مونده بودم چیکار کنم ..... باید لبخند می زدم ... یا خجالت می کشیدم و سرم رو می انداختم پایین ؟ .... با در موندگی نگاهی به مامان کردم .... با اخمی که مامان کرد فهمیدم باید کمی خجالت بکشم .... برای همین سرم رو کمی به پایین خم کردم ..... 

با صدای خنده ی عمه سر بلند کردم ....

عمه – خجالت کشیدنم که بلد نیستی ....

و رو کرد به مامان ...

عمه – تو رو خدا زهرا بهم بگو به این دخترت چی یاد دادی .... 

مامان از لحن شوخ عمه لبخندی زد ...

مامان – والا من سعی کردم چیزی یاد بگیره ... ولی خوب مثل اینکه تو این زمینه ها استعداد نداره ...

باز هم عمه خندید ..

عمه – پس با این حساب عروسی رو کمی عقب می ندازیم تا یاد بگیره .... اینجوری که برامون آبرو نمی ذاره ....

مامان سری به حالت تأسف تکون داد ....

برای خودشون بریدن و دوختن .... اینکه من و مهرشاد تا یه مدت نامزد باشیم ... و زیر نظر دوتا خونواده با هم رفت و آمد داشته باشیم .... و از همه مهمتر .. قرار شد مراسم تعیین مِهر و تاریخ عروسی و این چیزا تو خونه ی عمه شهناز برگزار بشه که اونا هم تو مراسم باشن ..... 

و من تموم مدت فکرم پیش مهرشاد بود .... پسری که چند وقتی بود تو دلم جا خوش کرده بود ..... دوست داشتنی بود و گرم ... قدش تقریباً بلند بود و لاغر اندام .... صورت بیضی شکلی که با موهای نه چندان بلندش همخونی داشت ..... و رنگ پوست سفیدش که کاملاً شبیه به پوست من بود ........

***

از روزی که عمه از خونمون رفت تقریباً هر روز من و مهرشاد همدیگه رو می دیدیم .... با اجازه ی بابا هر روز میومد دنبالم ... یا من رو تا شرکت می رسوند .... 

تموم دیدار های قبلی من و مهرشاد زیر نظر شاهد بود ... یعنی همیشه شاهد و نامزدش کژال هم حضور داشتن .... تنها چیزی که از اون دیدارها نصیبمون می شد .. کنار هم راه رفتن و حرف زدن بود ...

شاهد هیچوقت اجازه نداده بود ما تنها بیرون بریم .... و همیشه حرفش این بود که " شما می خواین با هم حرف بزنین .. پس با حضور من و کژال هم می تونین " ... هیچوقت مهرشاد به حضورشون اعتراض نمی کرد ... انگار یه جورایی خودش هم از حضور اونا راضی بود ........ 

با اجازه ی بابا من و مهرشاد فاصله ی خونه تا شرکت رو که کوتاه هم بود ... تنها بودیم و با هم حرف می زدیم .... هر دو خوشحال بودیم ..... دوسش داشتم .... پسر چشم و ابرو مشکیی رو که قرار بود بشه مرد زندگیم ... خوب بود .... قابل اعتماد و قابل احترام .... 

همیشه احترام بزرگترا رو حفظ می کرد ... از بچگی بین فامیل به مودب بودن معروف بود .... همه دوسش داشتن و هیچوقت کسی اون رو جدا از فامیل نمی دونست ...

چند روزی بود که مامان در حال بستن ساک بود .... وسواس گرفته بود .... مدام لباس ها رو می ذاشت تو ساک و بعد چند ساعت دوباره اونا رو در می آورد و لباس های دیگه ای رو می ذاشت تو ساک ... بابا چند باری بهش ایراد گرفت ....

بابا – چیکار می کنی خانوم ؟ ... چرا انقدر لباسا رو عوض می کنی ...

مامان با سردرگمی جواب داد ...

مامان – هر چی بر می دارم به نظرم خوب نیست .... باید لباسامون از همیشه بهتر باشه ...

بابا اخمی کرد ...

بابا – مگه قراره بریم کجا ؟ .... مثل همیشه می خوایم یه هفته بریم اونجا که از آب و هواش لذت ببریم دیگه ....

مامان سری تکون داد ....

مامان – مثل اینکه یادت رفته اونجا قراره مهریه و تاریخ عروسی دخترت رو تعیین کنیم .... بعدش هم جلو شهره باید درست لباس بپوشیم ...

بابا – اون مراسم که مال یه شبه ... تازه مگه شهره غریبه ست ... یه عمره خواهر شوهرته ...

مامان – بله ... یه عمره خواهرشوهرمه ... ولی قراره بشه مادر شوهر دخترم .... هر چی باشه باید جلوشون خوب بگردیم .... 

بابا سری به حالت تأسف تکون داد ...

بابا – امان از این حساسیت های زنونه .... حالا انگار قراره از رو لباسای ما مهر رو تعیین کنن .... اونا که همه جوره ی ما رو دیدن خانوم ....

مامان پشت چشمی برای بابا نازک کرد و دوباره شروع کرد گشتن بین لباسا ..

برای بار هزارم مامان وارد اتاقم شد و رفت سر کمدم .... یه لباس بیرون آورد و گرفت طرفم ...

مامان – بیا ... این لباس رو هم بذار تو ساکت ....

از حرصم پوفی کردم ...

مامان – وای مامان ... به خدا دیگه ساکم جا نداره ... برای یه مجلس هزارتا لباس برداشتم ... به خدا برای یه شب انقدر لباس نیاز نیست ..

مامان اخمی کرد ...

مامان – تو هنوز جوونی ... نمی دونی آدم باید جلو خونواده ی شوهرش همیشه درست و حسابی لباس بپوشه .... تازه قراره همونجا بین تو و مهرشاد صیغه ی محرمیت خونده بشه .... 

خوشحال شدم ... با محرمیت دیگه راحت تر بودیم برای رفت و آمد .... نیاز هم نبود هر دقیقه نگران باشم که اگه با هم بودنمون بیشتر از حد معمول طول بکشه باید به بابا و شاهد جواب پس بدم .... 

خوشحال بودم ... خوشبخت بودم .... دیگه بیشتر از این از خدا چی می خواستم ... یه خونواده که خیلی دوسم داشتن و منم عاشقشون بودم ... خونواده ای که همیشه حامیم بودن ... و پسری که خیلی دوسش داشتم و قرار بود بشه مرد زندگیم ... 

دور هم نشسته بودیم و حواسمون به تلویزیون بود .... مامان از آشپزخونه بیرون اومد و یه ظرف میوه گذاشت رو میز .... خودش هم نشست کنار بابا ...

مامان – راستی زهره گفت که نمیان ...

بابا سیبی از تو ظرف برداشت و رو کرد به مامان ...

بابا – چرا ؟ ... مگه بهش نگفتی بله برون شکیباست ؟ ...

مامان سری تکون داد ...

مامان – چرا گفتم ... ولی میگه زشته ما هم بیایم .... میگه این مراسم یه مراسم خصوصیه .... وقتی فامیلای آقای یکتاپور نیستن و فقط برادرش میاد .. ما هم نباشیم بهتره ...

بابا سری تکون داد ...

بابا – شما بازم بهشون تعارف کن ... زشته .... همین یه خواهر رو داری .... اگر می خوان فردا با خودمون بیان ...

مامان باشه ای گفت و دیگه حرفی نزد ...

خاله زهره تنها خواهر مادرم بود .... یه دایی هم داشتم که خارج از ایران بود و چندسالی می شد که ندیده بودیمش .... 

خاله زهره ده سالی می شد که همسرش رو از دست داده بود و دو تا بچه هاش رو با حقوق کارمندی شوهرش بزرگ می کرد .... بابا و مامان هم خیلی هواش رو داشتن ... نمی ذاشتن تو مشکلات زندگی تنها باشه ... همیشه هم هر کای از دستشون بر می اومد براش انجام می دادن ...

خاله از وقتی شوهرش رو از دست داده بود هر سال با ما میومد خونه ی عمه شهناز .... یه جورایی تنها مسافرتشون حساب می شد ..... از اقوام شوهرش هیچکس تهران نبود ... فقط پسر عموی شوهرش تهران بودن که اونا هم مثل مامان و بابا خیلی هواشونو داشتن .... ولی خاله با ما راحت تر بود تا اونا ...

یه دختر خاله داشتم و یه پسر خاله .... خشایار که بیست و یکساله بود و دانشجوی آی تی ... و خاطره که هفده سالش بود و محصل .... به قولی خاله همه ی زندگیش رو گذاشته بود پای همین دوتا بچه ....

***

بالاخره بدون خاله و بچه هاش راه افتادیم .... همه قرار بود اول جاده جمع بشیم و با هم راه بیفتیم ... یه قرار هر ساله ... 

از همون اول ... لبخندای مهرشاد تمومی نداشت ... و همه ی حواسش به من بود .... وقتی هم داشت رانندگی می کرد بیشتر از اینکه حواسش به جاده باشه به ماشین ما بود .... طوری که وقتی همه ایستادن تا یه چایی بخورن ... آقای یکتاپور تو جمع رو به بابا گفت ..

- آقا جان یا دخترت رو بفرست تو ماشین ما ... یا این پسر ما رو تا رسیدن ببرین پیش خودتون ... به خدا این پسر امروز ما رو به کشتن می ده ... به جای جاده داره تو ماشین شما رو نگاه می کنه ...

و این حرفش باعث شد همه بخندن و مهرشاد از خجالت سرش رو بندازه پایین .... ولی من بدون اینکه خجالت بکشم یا سرخ بشم همراه بقیه خندیدم .... آخرش هم من جام رو با عمه عوض کردم و رفتم تو ماشین مهرشاد ......

از وقتی رسیدیم خونه ی عمه ولوله ای به پا بود .... بازار دیده بوسی بعد از دو ماه ندیدن عمه اینا به راه بود .... مثل همیشه یه اتاق متعلق به ما بود .... رفتم و ساکم برداشتم ببرم تو اتاق که دیدم ساک از دستم کشیده شد .... برگشتم ... مهرشاد بود که ساکم رو گرفته بود ....

مهرشاد – خانوم من که نباید ساک به این سنگینی بلند کنه .... 

لبخندی زدم .. و خودم رو لوس کردم ....

من – وای مرسی ... انقدر سنگین بود که دستم درد گرفت ...

ساکم زیاد هم سنگین نبود ... ولی برای لوس کردن و ناز کردن بهونه ی خوبی بود .... مهرشاد لبخندی زد و سرش رو تکون داد .... 

مهرشاد – من فدای اون دستت بشم ... هر چقدر دلت می خواد ناز کن عزیزم ... از فردا که به هم محرم بشیم همش رو همه جوره خریدارم .....

لبخندی از سر رضایت زدم .... ناز کردن برای شوهر خیلی خوب بود ... بیخود نبود مامان دائم برای بابا ناز می کرد .... ساکم رو گذاشت تو اتاق و رو کرد به من ...

مهرشاد – قربون اون صورت خسته ت برم ... برو یه کم استراحت کن ... 

یه کم بیشتر خودم رو لوس کردم ...

من – نمی خوام ازت دور باشم ....

لبخند قشنگی تحویلم داد ...

مهرشاد – منم می رم استراحت کنم ... هر وقت از اتاق بیرون اومدم می گم شاهد صدات کنه ... خوبه ؟ ..

لبخند دندون نمایی زدم و سری به علامت باشه تکون دادم .........

قبل از شام توافق شد که مراسم بله برون رو شب بعد برگزار کنیم .... عمه انگشتری رو که برای نشون برام خریده بود رو به همه نشون داد .... یه انگشتر ظریف که سه تا نگین داشت .... از همون لحظه ای که دیدمش عاشقش شدم ........ انگشتری که قرار بود نشون دهنده ی پیوند من و مهرشاد باشه .....

داشتیم سفره ی شام رو جمع می کردیم که دستی دور کمرم پیچیده شد .... با تعجب برگشتم به سمتی که صاحب دستا بود .... که با چهره ی مهربون عموم مواجه شدم .... عمو حسین دوست داشتنی من ... سرم رو به آغوش کشید و با لحن پدرانه ای گفت ...

عمو – شکیبای عمو انقدر بزرگ شده که می خواد ازدواج کنه ؟ .... 

سرم رو به سینه ی ستبری که اگر بیشتر از سینه ی پدرم برام امن و پدرانه نبود کمتر هم نبود .... همیشه به حرف پدرم باور داشتم که می گفت .. " اگر یه روز نباشم ... نگران نیستم .. چون به بودن برادرم ایمان دارم " ... مهربونیش کم از پدرم نبود .... بهش ایمان داشتم ... یه ایمان قلبی .... 

جوابی برای حرف عمو نداشتم .... با صدای بهزاد از عمو جدا شدم ...

بهزاد – بابا این کارا چیه تو ملع عام ؟ ... خوب مردم دلشون می خواد ...

و با ابرو اشاره کرد به مهرشاد که داشت با لبخند نگاهمون می کرد ....

عمو با صدای بلند خندید و جواب داد ...

عمو – مردم از فردا شب حکم آزادیشون داده می شه ... اونوقت باید تا آخر عمر به این کار شریف بپردازن ...

با حرف عمو همه خندیدن و اینبار من واقعاً خجالت کشیدم .... این حرف .. اونم جلو بزرگترا به خصوص بابام باعث شد آب بشم از خجالت .... و همین خجالتم شد سوژه برای خندیدن بقیه ...

عمه شهین – اِ .. چرا این دختر و پسر رو اذیت می کنین ؟ ... نگاه کنین این دختر شده مثل رنگین کمون ....

عمو هم همونجور که داشت می خندید جواب داد ....

عمو – بابا دختر هم دخترای قدیم ... تا اسم شوهر میومد باید می رفتن یه گوشه قایم می شدن ... این ایستاده جلو خودمون و رنگ به رنگ می شه ...

عمه شهناز – خوبه می گی دخترای قدیم .... کار درست رو اینا می کنن ... یعنی چی آدم بره تو هفتا اتاق خودشو قایم کنه که چی .. داره خجالت می کشه ....

بهزاد رو کرد به عمه ..

بهزاد – اِ ... عمه .... اگر دختر خودمونم نبود از این حرفا می زدیم ؟ .... چون دختر خودمونه اشکال نداره کجا خجالت می کشه ... اگر عروس بود باید می رفت خودشو قایم می کرد ...

هر کس یه چیزی می گفت .... همهمه شده بود .... 

عمه شهره بحث رو خاتمه داد ...

عمه شهره – همه باید برن خودشونو قایم کنن الا عروس من .... شکیبا عمه بیا پیش خودم ... حالا اینا می خوان تا فردا صبح اذیتت کنن ...

رفتم کنار عمه ... مامان مدام با چشم و ابرو می گفت که یه ذره خجالت بکشم ... ولی من گوشم بدهکار نبود .... مگه دختر عهد دقیانوس بودم که اینجوری خجالت بکشم ....

موقع خواب شاهد و مهرشاد و مهدی و شایان می خواستن پیش هم باشن و حرف بزنن .... برای همین همه شون تو سالن پذیرایی رختخوابشون رو پهن کردن ... 

ما دخترا هم به تبعیت از پسرا گفتیم که می خوایم کنار هم بخوابیم .... برای همین تصمیم گرفتیم پشت پاسیوی خونه ی عمه که دید کمی داشت بخوابیم .... 

فاطمه هم برای اینکه پیش ما باشه به جای اینکه شب رو تو اتاقش خودش بخوابه اومد و کنار ما خوابید ..... بر عکس علی که ترجیح داد تو اتاق خودش باشه ....

بچه ها حرف می زدن ... ولی من حواسم به اونا نبود .... همه ی حواسم به گوشیم بود که ثانیه به ثانیه تو دستم می لرزید .... و پیام های عاشقانه ی مهرشاد ........

من داشتم ثانیه شماری می کردم برای محرمیتمون ... برای یکی شدنمون .... برای بدون نگرانی با هم بودن ... برای ساختن خونه ای که تو خیالم کاخ آرزوهام بود ... 

برای قدم زدن با هم بدون دغدغه .... برای شنیدن صدای تپش قلبی که به عشق من می زد .... و مهرشاد هم شاید تو همین فکرا بود ....

خیالم رو پرواز دادم به بعد از محرمیتمون .... برای ثانیه ثانیه ش برنامه داشتم ... 

اینکه یه ماه دیگه برای تولد مهرشاد چیکار کنم .... اینکه برای نامزدی مریم .. دختر عمه م با مهرشاد بریم خرید .... 

اینکه برای عروسی شاهد چه کادویی بدیم .... اینکه به خاطر مهرشاد برم آشپزی یاد بگیرم .... و خیلی چیزای دیگه .... 

دلم می خواست براش زن کاملی باشم ... مرغ خیالم رو حتی تا خرید جهیزیه هم پرواز دادم .... 

اینکه برای خونمون چی بخرم ... چطوری خونمون رو دیزاین کنم ... 

آخ که چقدر دوست داشتم زودتر بریم سر خونه زندگیمون .. و اونوقت تموم روز و شب .. من باشم و مهرشاد .....

باید برای زندگیم هر کاری می تونستم می کردم .... می خواستم مثل مامانم باشم .... همه کاری برای شوهرم بکنم .... می خواستم مهرشاد بهم افتخار کنه .... 

و بچه هامون ....... آخ که چه بابایی می شد مهرشاد .... یه بابای مهربون و پر از عاطفه .... 

دو تا بچه ... یه دختر و یه پسر .... شاید هم سه تا .... اصلاً هر چندتا که مهرشاد می خواست .... مطمئن بودم هیچوقت راضی نمی شدم رو حرفش حرف بزنم .... 

دلم نمی خواست روزی از دستم ناراحت بشه ... می خواستم زندگیمون همیشه پر از صلح و صفا باشه ....

با همین فکرا خوابم برد ..... یه خواب شیرین .... خواب عروسی .... عروسی من و مهرشاد ..... مهرشاد تو کت و شلوار سفید دامادی .... 

برازنده و شیک .... با لبخند قشنگی که به لب داشت .... 

نیمه های شب از تشنگی بیدار شدم .... بلند شدم برم از یخچال آب بخورم .... به قدری تشنه بودم که دلم می خواست یه گالن آب بخورم .... 

با تعجب به بچه ها نگاه کردم .... بهار نبود بینشون .... مریم و شادی و فاطمه کنار هم خوابیده بودن ... درست زیر شیشه ی پاسیو .... ولی از بهار خبری نبود ... چشم چرخوندم ....

از دیدنش خنده م گرفت .... کمی اون طرف تر خوابیده بود .... کنار در آشپزخونه ... احتمالاً چون زیاد تو خواب لگد می زد بچه ها پرتش کرده بودن اونجا .... این دختر بزرگ شد اما این عادتش ترک نشد ....

دو سه قدم رفتم به طرف آشپزخونه که از صدای چیزی سر جام ایستادم .... 

یه صدایی مهیب .... یه چیزی مثل غرش .... شایدم مثل صدای خالی کردن تیرآهن .... یا صدایی شبیه به خراب کردن دیوار .........

لحظه به لحظه بلندتر می شد و نزدیک تر .... 

احساس می کردم چیزی از پشت خونه بهمون نزدیک می شه .... صدای وحشتناکی بود ..... برگشتم و نگاهی به پشت سرم انداختم ...

صدا نزدیک تر می شد .... و من وحشت زده منتظر بودم ببینم چیه .... دهنم از وحشت باز مونده بود .... از ترس نمی تونستم کسی رو صدا کنم ...

منتظر بودم .... فکر می کردم الان در خونه باز می شه و من با یه چیزی مثل سونامی رو به رو می شم ...

تو همین افکار بودم که احساس کردم دارم می لرزم .... یه لرزش شدید .... 

خونه می لرزید ... دیوارا ... در از شدت لرزش باز شد .... 

همه چیز جلوی چشمام به شدت تکون می خرد ..... 

وحشت زده بودم ... می خواستم برم طرف بچه ها .... 

باید بیدارشون می کردم ... قدم اول رو که برداشتم پرت شدم زمین .... 

جیغ زدم .... هر چقدر تقلا می کردم بلند شم نمیشد ... 

لرزش از هر طرفی مانع می شد از حرکتم ... انگار یه چیزی من رو به زمین میخکوب کرده بود ... دهنم از ترس خشک شده بود ..... 

قدرت هیچ عکس العملی رو نداشتم ..... وحشتناک بود ... 

مرگ رو به چشمام می دیدم ..... کاش تموم می شد لرزش و تکون .... 

همه بیدار شده بودن ... ولی کسی نمی تونست تکون بخوره ... 

مریم با وحشت زل زده بود به سقف ...

با چشمم می دیدم که تو فاصله ی بین من و بچه ها ... زمین به طرف بالا میومد ... دلم می خواست از ترس گریه کنم ......

انگار قرار بود یه چیز بزرگی از زمین خارج بشه ... وحشت زده نگاه می کردم .... زمین شکاف برداشت ..... انگار خونه داشت نصف می شد .... بین من و بچه ها فاصله افتاد ... 

چیزی مثل تیرآهن از کف زمین خارج شد .... نیمی از فرش فرو رفت تو شکاف ..... یه چیزی قِل خورد و افتاد داخل شکاف .... یه چیزی مثل آدم ........ جیغ کشیدم .....

ازشدت لرزش و این شکاف پرت شدم زیر میز آشپزخونه ..... 

صدای جیغ ..... فریاد .... سقف می ریخت .... 

شیشه ی پاسیو شکست ... و شادی .... 

و تکه شیشه ای که جلوی چشمام فرو رفت تو بدن شادی ... خون پاشید به اطراف .... 

چیزی دیگه نمی دیدم .... سقف فرو ریخت ... 

هنوز می لرزید ... 

تو فکر بابا بودم ... مامان .... شاهد ... مهرشاد .... داشتن چیکار می کردن ؟ ... 

هنوز می لرزید ...

ولی من نمی تونستم تکون بخورم .... فقط جیغ می زدم ..... 

باز هم می لرزید .... همه چیز داشت خراب می شد .... 

آوارها رو می دیدم که کنارم می ریزه ... من زیر میز بودم ... 

یه لحظه دیدم که چیزی افتاد روي میز .... میز کج شد .... به خاطر لرزش زمین و کج شدن میز سرم خورد به جایی و من ....... سیاهی ...........

نفس .... نفس .... تو هر دم و بازدمم بوی خاک که با یه بوی بد و زننده همراه بود رو به ریه می کشیدم .... بد بود ولی ناچار بودم .... احساس می کردم کمبود اکسیژن دارم ..... هر بار نفس می کشیدم حس می کردم هوا سنگین تر می شه .....

تموم تنم کوفته بود ..... احساس می کردم یه عالم کتک خوردم ..... روی قفسه ی سینه م احساس سنگینی می کردم .... یه چیزی بهم فشار می آورد ..... 

قبل از اینکه چشم باز کنم سعی کردم بفهمم اون بوی زننده برای چیه .... بوی آشنایی نبود .... یه جور انگار بوی لاشه ی حیوونی بود که چند ساعت قبل مرده بود ....

می خواستم چشمام رو باز کنم و ببینم این بوی مردار مانند ... که زننده تر از بوی گوشت خراب شده بود از چیه .... مردار مانند ..... مردار ..... وای ..............

مغزم به جوشش افتاد .... بوی مرده .... بوی .... نه ..... نه این بوی خاک و مرده .... یعنی تو قبرستون بودم ؟ ....

چشمام رو به زور شروع کردم به باز کردن .... همون مقدار کم هم باعث چشمام شروع کنن به سوزش .... انگار خاک رفته بود تو چشمم ....

می خواستم دستم رو به چشمم بکشم .... دست راستم رو تکون دادم .... ولی ..... یه جایی گیر کرده بود .... نمی تونستم درست تکونش بدم ...... یه جورایی سنگین بود .... انگار بهش وزنه وصل کرده بودن ...

تلاش کردم دست چپم رو تکون بدم ..... درد بدی تو تنم پیچید .... که از کتفم شروع شد و به پایین دستم کشیده شد ..... یه حس بدی تو بدنم پیچید ..... چیزی مثل انگشت تو دست چپم حس نمی کردم ....

باز هم تلاش کردم ..... نه .... حس درستی نداشتم ..... چی شده بود ؟ ..... اینبار با ترس ... بدون توجه به خاکی که تو چشمم رفته بود ... سعی کردم چشم باز کنم .....

بعد از کلی اشک که از چشمم خارج شد تونستم ببینم .... گرچه که اولش همه چی برام تار بود و نامفهوم ....

یه چیزی روی سینه م افتاده بود .. که تا جلوی صورتم می اومد .... ولی با چشمم و بینیم کمی فاصله داشت .... یه چیزی مثل یه تیکه سنگ بزرگ ..... یا شاید ..... کجا بودم ؟ .... این سنگ ؟ .....

می خواستم به بدنم تکون بدم .... ولی زیر سنگینی چیزی گیر افتاده بودم .... نمی تونستم تکون بخورم ... یه لحظه از ذهنم گذشت .. نکنه مرده م و تو قبرم هستم ... و این سنگ ... همون سنگ معروفیه که رو سینه ی مرده می ذارن تا ........ وای نه ... من کی مردم ؟ ......

به ذهنم فشار آوردم .... تا آخرین چیزی که یادم بود رو به خاطر بیارم ......

بلند شدم برم آب بخورم ..... بعد یه صدای وحشتناک ....... بعدش هم لرزیدن خونه ..... خونه ی عمه ..... 

یادم افتاد اومده بودیم خونه ی عمه شهناز .... قرار بود من و مهرشاد بشیم زن و شوهر .... شب با بچه ها پشت پاسیو خوابیدیم .....

وای لرزش زمین ... قیافه ی وحشت زده ی مریم ... و نگاهش به سقفی که داشت می ریخت رو سرش .... شادی و شیشه .......... 

نه ........ نه ......... زلزله ... آوار ...... من کجام ؟ ..... تو قبر هستم یا زیر آوار ؟ .... وای خدا ..... مامانم ... مامانم کجاست ؟ ... بابام ؟ ..... می ترسم .... چی به سرمون اومده ...... وای ............

اشک ریختم .... اینبار از ترس .... از ترس اینکه نمی دونستم چه بلایی به سرم اومده ..... گریه می کردم و هق هق .....

چشم باز کردم ..... چقدر گذشته بود رو نمی دونستم .... خوابم برده بود ..... انقدر گریه کرده بودم که چشمام گرم شد و خوابم برد ...

کرخت بودم .... یه جورایی سردم شده بود ..... لرز بدی نشسته بود تو تنم ....

نمی فهمیدم از سرماست یا از کرختی دست و پام ....

یه لحظه احساس کردم صداهای گنگی می شنوم ..... صدا ؟ ....

این یعنی زنده هستن .... آدمایی زنده هستن .... ولی .....

باید کمک می خواستم ..... وضعم جوری نبود که بتونم زیاد دووم بیارم .... خسته بودم و کوفته ....

سردم بود و ته حلقم خشک شده بود .....

احساس ضعف داشتم ..... باید صداشون می کردم ......

باید می گفتم زنده هستم .....

دهن باز کردم ...... تا شاید بتونم آوایی از گلوم خارج کنم ....

یه صدای خش دار ... صدای ضعیف و نا توان .... صدایی که از خشکی زبون به حلق چسبیده از دهنم خارج شد ....

من – آی ...........

نمی تونستم .... بیشتر از این نمی تونستم ..... 

گوش دادم ... ببینم صدا ها نزدیک می شه ؟ ....

نه صداها دورتر شد .....

دوباره تموم توانم رو به کار بستم ... تا شاید بتونم بلند تر صدا کنم .....

من – آی ...........

تموم توانم تو صدام جمع شد .... ولی ...

اینبار هم کم جون و بی رمق ....... 

وای که حرف زدن برام سنگین بود و دور از توان .....

هیچوقت فکر نمی کردم یه روز نتونم دو تا کلمه ی ساده رو به زبون بیارم .... 

اشک تو چشمام جمع شد .....

خدا چه مصیبتی بود ..... چقدر دور بودم از تفکر حقارت انسان .... کی فکر می کرد یه آدم برای درخواست کمک هم نتونه حرف بزنه ....

خدا چی رو می خواستی بهم نشون بدی ؟ ....

انسان بودن و ضعیف بودنم رو ؟ .... اینکه تو خالقی و من مخلوق ؟ .... اینکه من کمم و تو همه چیزی ؟ ...

می خواستی بفهمم همه چیز در فرمان توست و من مخلوق غافل ؟ ..... می خواستی بهم ثابت کنی من هیچی نیستم ؟ ....

خدا نمی گم غفلت نکردم ولی این همه برام زیاده ....

خدایا اگر من مخلوق خودخواهی هستم .... اگر از غرور سر به آسمونت بلند می کنم ... اگر گاهی تو امورم تو رو هیچ پنداشتم ... تو کریمی و خطا بخش ....

تو بزرگی و من از کم هم کمترینم .... تو ستار العیوبی و من پر از عیب ....

تو کریم و من خطاکار ..... 

تو پناهی و من پناه جو .....

تو کلی و من ذره ای کمتر از هیچ ....

تو پر از کمالی و من پر از نقص ........

تو صاحب اختیاری و من .....

خدایا به دادم می رسی ؟ .... مگر نه اینکه به اذن خودت چشم باز کردم .... مگر نه اینکه گفتی موجود باشم ...

مگه تو کتابت نگفتی وقتی می خوابیم روح های ما به سوی تو میاد و هر کس رو که بخوای دوباره بهش زندگی ببخشی روحش رو به سمتش فرو می فرستی ....

مگه الان بهم حق حیات دوباره ندادی ؟ .. پس کمکم کن .... کمکم کن ....

اگر اینبار هم صدام بهشون نرسه من باید چیکار کنم ؟ ....

وَ اِن یمسَسکَ اللهُ بِضُرٍ .....

( و اگر خدا به تو زیانی برساند کسی جز او بر طرف کننده نیست ...... < انعام ... آیه 17 > )

دوباره سعی کردم تموم انرپی باقی مونده تو بدنم رو یه جا جمع کنم و با تموم توان صدا کنم .... زیر لب بسم الله گفتم و صدا کردم ...

من – آی ی ی ی ی ....................

یه لحظه احساس کردم صدا ها قطع شد .... خدا اگر باز هم نشینده باشن چی ؟ ....

توکل کردم به خدا ..... مگه چاره ی دیگه ای هم داشتم .... 

چشمام رو بستم ..... شاید قسمتم نبود به زنده بودن .... شاید قرار بود زنده به گور بشم .... 

یه لحظه ..... صدای پا .............

درست شنیدم ؟ ..... صدای پا ؟ .... 

یکی داشت نزدیک می شد ......

- کسی صدا کرد ؟ .... کسی زنده است ؟ .....

صدای یه دختر بود .... کمی آشنا .... ولی نمی تونستم تشخیص بدم کیه .... 

باید می گفتم زنده هستم ..... 

من – ک .... کمک .....

صدای فریادش بلند شد .....

دختر – بیاین .... بیاین .... اینجا یکی زنده ست ....... 

صدای پای چند نفر ..... داشتن نزدیک می شدن ... صداها بیشتر شبیه دویدن بود ....

- کی ؟ ... کی زنده ست ؟ .... بپرس کیه ؟ ...

دختر – کی هستی ؟ ... فاطمه ای .....

فقط تونستم بگم ..

من – نه .....

هر کی بود فاطمه رو می شناخت .... این سوالش نشون می داد هنوز از فاطمه هم خبر ندارن ....

صدای یه پسر بلند شد .... نزدیک و چقدر برام آشنا بود .....

پسر – کیه ستاره ؟ ... پرسیدی ؟ ...

ستاره – آره ... فاطمه نیست .... 

پسر – حتماً یکی از مهموناشونه .... 

بعد انگار با افراد دیگه ای حرف می زد گفت ...

پسر – کمک کنین .... بیاریمش بیرون ...

کسی آستینم رو کشید ....

پسر – شکیبا ... شکیبا تویی ......

هنوز داخل همون دخمه ی کوچیکم بودم .... فقط دستم کمی آزاد شده بود ..... کی بود که تونسته بود من رو بشناسه ... اونم از روی دستم .....

من – آره .....

پسر – الان میاریمت بیرون .... صبر کن .... اصلاً تکون نخور ....

من – دست و پام گیر کرده ... نمی تونم تکون بخورم ....

پسر – صبر کن .....

روم نشد بپرسم کی هستی .... صداش آشنا بود ولی نه اونقدر که بتونم سریع تشخیص بدم کیه .....

اینبار با سرعت آوار ها برداشته می شد ...

با برداشته شدن چندتا از سیمان هایی که بالای سرم بود نور به چشمام خورد .... روز بود ... از هوایی که هنوز گرم نشده بود معلوم بود باید صبح باشه ... و نور بی رمق خورشید نشون می داد صبح زوده ...

نگاهم رو بالا کشیدم تا بتونم ببینم ناجیم کیه .... 

که چشمم خورد به دو تا نگاه نگران و پر از اشک ........

سعید ..... پسر همسایه ی عمه اینا .... 

همون پسری که یک سال پیش بهم گفته بود دوسم داره ... که وقتی می اومدیم خونه ی عمه همه ی امیدش دیدن من بود .....

همون کسی که ازم اجازه خواست تا بیاد خوااستگاریم و من قبول نکردم ...

من قبول نکردم عشقش رو ... چون دلم رو به مهرشاد داده بودم ..... 

و حالا همون پسر شده بود ناجی من .... از نگاه نگرانش می شد فهمید که هنوز نتونسته قبول کنه که من رد کردم دوست داشتنش رو ..........

با کمک سعید و خواهرش ستاره ... و چندتا زن و مرد دیگه از زیر آوار بیرون کشیده شدم .....

وقتی بیرون اومدم و چشمم خورد به خونه ی عمه که دیگه چیزی ازش باقی نمونده بود به عمق فاجعه پی بردم ...

لبخند ها فسرد

پیوند ها گسست

آوای لای لای زنان در گلو شکست

گلبرگ آرزوی جوانان به خاک ریخت 

جغد فراق بر سر ویرانه ها نشست 

از خشم زلزله ....

گلبانگ نغمه در رگ نای شبان فسرد

هر کلبه گور شد

عشق و امید مرد ..............

تا چند دقیقه مات و مبهوت به آوارهایی که هر طرف ریخته شده بود نگاه می کردم .... 

اصلاً نفهمیدم کی سعید دو نفر رو صدا کرد تا معاینه بشم .... 

فقط حس کردم چیزی دورم انداخته شد .... و دستی که جلوم یه روسری گرفت ...

سر بلند کردم .... سعید بود ....

نگاهم نمی کرد ... به جایی دورتر چشم دوخته بود ..... مبهوت نگاش می کردم که گفت ...

سعید – سرت کن .... اینجا نا محرم زیاده .....

روسری رو گرفتم و سر کردم .... و سعی کردم به سوالای دو تا پسر جوونی که جلیقه ی قرمز رنگی که روش علامت هلال احمر بود جواب بدم ....

اونا هم سعی می کردن نگاهم نکنن .... وقتی مطمئن شدن سالم هستم بلند شدن که برن ....

ولی من همونجور خیره بودم به آوارها ... یه لحظه مغزم شروع کرد به جوشش .... 

بقیه .... یقیه هم مثل من مونده بودن زیر آوار ؟ .... آره دیگه .... شاید ... شاید اونا هم مثل من زنده بودن ؟ ....

سریع رو کردم به سعید ...

من – شاید زنده باشن ؟ ...

چشماش رو ریز کرد و نگاهم کرد .... 

سعید – کیا ؟ ...

من – زنده ن ... زنده ن ... وقتی من زنده هستم اونا هم ....

بی اختیار کشیده شدم سمت آوارها ......

صدای سعید از پشت سرم بلند شد ...

سعید – صبر کن ... تنهایی که نمی تونی ....

به حرفش اهمیت ندادم ... باید به بقیه کمک می کردم .... حتماً بقیه زنده بودن ... غیر از ... غیر از شادی .... باید شادی رو هم بیرون می کشیدم ... باید .... باید ......

صدای سعید باز هم بلند شد .... ولس اینبار مخاطبش من نبودم ...

سعید – بیاین کمک ... باید بقیه رو هم بیرون بیاریم .... بیاین .. 

باز هم چنر نفر اومدن .... ایستادم و نگاه کردم به آوار ها ... من تو آشپزخونه افتاده بودم .... رفتم جایی که من رو از زیر آوار بیرون کشیدن .... 

چشمام رو بستم و نقشه ی خونه ی عمه رو تصور کردم ..... پاسیو درست کنار آشپزخونه بود ....

رفتم سمت جایی که احساس می کردم باید پاسیو باشه .....

سعید – چی شده ؟ ..

با انگشت اون قسمت رو نشون دادم ...

من – پاسیو ... دیشب با بچه ها همین جا خوابیده بودیم ....

سعید صورتش رو چرخوند سمت خیابونی که حالا دو طرفش به جای خونه پر بود از آوارهایی که رو سر مردم خراب شده بود .... خیابونی که به هر چیزی شبیه بود الا خیابون ....

برگشتم بینم داره کجا رو نگاه می کنه ... که چشمم خورد به زنی که کنار آوار های خونه ی رو به رویی نشسته بود و سر دختر بچه ای که شاید حدود دو سال رو داشت روی پاهاش بود .... صورت خونی دختر بچه رو ناز می کرد و بلند شیون می کرد ...

زن – رها جان ... مادر کجا رفتی ؟ .. حالا من بدون تو چیکار کنم ؟ .... نگفتی دلم خون می شه از ندیدنت ... نگفتی حالا از این به بعد باید به کی شیر بدم .... پاشو مادر ... بلند شو ببین که مادر بی تاب نگاهته ... بلند شو ببین می خوام برات بستنی بخرم ... دیگه دعوات نمی کنم مادر ... بلند شو برو به هر چی می خوای دست بزن .... بلند شو جیغ بکش و بازی کن ... هر کاری بکنی دیگه دعوات نمی کنم ... فقط بلند شو ..... بلند شو مادر ... من بدون تو چه جوری زندگی کنم ..... ای خدا بچه م ... ای خدا بعد چند سال بهمون بچه دادی ... حالا ینجوری ازم گرفتیش ؟ ... 

از دیدن ناله و زاریش اشکم در اومد ....

در جستجوی دختر خود مادری غمین 

با صد تلاش پنجه فرو می برد به خاک

او بود و دختری که به جز او آرزو نداشت 

اما چه سود ؟ دختر او .. آرزوی او 

خفته است در درون یکی تیره گون مغاک .....

دلم به درد اومد از ضجه ی صداش .... از غم لونه کرده تو حرفاش ..... برگشتم و نگاهی به آوارهای خونه ی عمه کردم ...

منم عزیزام اون زیر بودن .... هر لحظه براشون حیاتی بود ....

سعید به تعدادی مرد که تو خیابون بودن گفت ...

سعید – بیاین کمک ... اینجا چند تا خونواده زیر آوارن ....

چزی نگذشت که کلی آدم اومدن کمکمون .... شای بیست نفر بودن ... هر دو سه نفر شروع کردن یه گوشه رو آواربرداری .....

آن کومه ها که پرتو عشق و امید داشت 

غیر از مغاک نیست ...

آن کلبه ها که خانه ی دل های پاک بود

جز تل خاک نیست ....

خیلی زود بدن بی جون فاطمه بیرون اومد .... و سری که تا نیمه از بدنش جدا شده بود ... 

جیغ زدم .... از ترس عقب عقب رفتم .... نمی تونستن نگاش کنم ... اون فاطمه ی عزیز من بود ... که حالا ....

نه .... 

جیغ می زدم و گریه می کردم .... سعید سریع اومد سمتم ....

سعید – بسته شکیبا ... بسته ..... 

ولی من نمی تونستم جلوی خودم رو بگیرم ..... وقتی دید ساکت نمی شم سرم داد کشید ...

سعید – بسته .... تمومش کن ....

با فریادش آروم گرفتم .... انگار از شوک خارج شدم .... گریه می کردم ولی بی صدا ...

زل زده بودم به چشمای سعید و گریه می کردم ...

اونم آروم شد و با مهربونی گفت ...

سعید – آروم باش .... اگه می خوای به بقیه کمک کنی باید تحمل کنی ... ممکنه بدتر از این رو هم ببینی ... باید تحمل کنی .... 

بعد سرش رو انداخت پایین ...

سعید – بابام رو وقتی از زیر آوار بیرون کشیدم سر نداشت .... می دونم سخته ... ولی تحمل کن ... شاید اون زیر کسی زنده باشه .... اگه دیر بشه ممکنه ....

و سکوت کرد ...

باید بقیه رو بیرون می کشیدیم .... باید تحمل می کردم ..... باید ...

سری تکون دادم و با سعید رفتم سمت آوار ها .... 

برام محشری به پا بود ..... چیز هایی رو می دیدم که شاید فکر کردن بهشون تو شرایط عادی هم حال آدم رو بد می کرد چه برسه به دیدنش تو اون زمان ....

بدن تیکه تیکه شده ی شادی ........ مریم که بین شکاف زمین گیر کرده بود .... انگار زمین دهن باز کرده بود تا مریم رو ببلعه و بعد دوباره برگرده به جای اصلیش .... صورت قشنگش در اثر فشار ...........

فقط گریه می کردم و ضجه می زدم .... تموم توانم رو جمع کرده بودم تو سر انگشتام تا آوار رو بردارم از روی عزیز ترین کسانم .....

با صدای مردی برگشتیم به سمتش ....

مرد – این ... این زنده ست ....

با دستش به کسی اشاره کرد .... به حالت دو رفتم اون سمت .... خاک ها رو کامل کنار زدم از رو سری که فقط موهاش پیدا بود .........

بهار ... بهار بود ... دختر عموی نازنینم .... کشیدیمش بیرون ....

بی حال بود .... سرش پر از خون بود ..... رد خون تا روی صورتش کشیده شده بود .... 

دستی به صورتش کشیدم تا خاک روش تمیز بشه .... با بی حالی چشم باز کرد ... 

نگاهش که دوخته شد به نگاهم ... دو تا نفس نفس زد و .... بعد زد زیر گریه ...

سرش رو گرفتم تو آغوشم ... و همپای هم اشک ریختیم .... می دونستم اون زیر چی کشید .... می فهمیدم حال و روزش رو .... یه ساعت قبلش خودم هم زیر آوار بودم .....

بهار یه گوشه نشسته بود ... کنار مادر سعید .... دو تا از بچه های هلال احمر بالای سرش بودن ..... داشتن سرش رو می بستن ... 

چند جای بدنش زخم عمیق داشت .... با این حال نشسته بود و چشم دوخته بود به ما که داشتیم آوارها رو کنار می زدیم ...

هرازگاهی نگاش می کردم تا مطمئن بشم حالش خوبه .... 

بی حال و بی رمق .... با نگاه پر از درد نگاهمون می کرد .... و ما داشتیم عمه اینا رو از زیر آوار بیرون می کشیدیم ...

هر جنازه ای که بیرون میومد .. اشکای من بدتر از قبل روون می شد ... و امیدم نا امید تر .... بدن هر عزیزی رو که بی جون می دیدم حالم خرابتر می شد .... 

سرم رو گرفتم رو به آسمون .... خدایا .... چندتا عزیز رو باید اینجوری ببینم .... بستم نیست ؟ .... به خدا که طاقتم داره تموم میشه ....

یکی از مردا صدامون کرد .... رفتیم اون طرف .... دستی تو دستاش بود .... دستی که نیمیش از آوار ببیرون بود و بقیه ی بدنش زیر آوار ...

نگاهی به دست انداختم ..... دست عمو با اون انگشتر عقیقی که همیشه به انگشتش بود .... شروع کردیم به برداشتن آوار ....

خیلی زود بدن بی جون عمو رو تو آغوش کشیدم ..... آخه خدا .... حداقل عموم رو زنده می ذاشتی .... 

صدای جیغی از کنار گوشم بلند شد .........

بهار بود .... می زد تو صورت خودش ......... چنگ می انداخت توو موهاش .... ستاره و مادرش بغلش کردن ....

دیگه حالی برام نموند .... وقتي مامانم و بابام رو بيرون آورديم .... خدا چرا ؟ ... چرا من ؟ .... چرا این همه مصیبت ....

چنگ انداختم به بدن مادر و پدرم ..... بدن هايي كه دست وپاهاي زير تيرآهن مونده ش بدجور له شده بود ... 

چرا تنهام گذاشتین ؟ ... من بدون شما چیکار کنم ؟ .... چه جوری زندگی کنم ؟ .... بلند شین و بهم بگين چیکار کنم ... 

ضجه مویه می کردم بالا سر پدر و مادرم ... جنازه هاییی که ...... 

دیگه حتی نمی تونستم بلند بشم و برم کمک سعید و بقیه که داد می زدن علی زنده ست .... 

بهار دیوونه شده بود ... می زد رو جنازه ها و بلند می گفت ..

بهار – بلند شین ... علی زنده ست .... بیاین کمک .... باید بکشیمش بیرون .... 

نگاش می کردم .... حق داشت ... بیست سالش بود و چی می دید .... بدن بی جون اون همه عزیز .... حال باید بدون بزرگترامون چه جوری زندگی می کردیم .........

عصر شده بود .... همه بی وقفه کمک می کردن .... به علی سرم وصل بود .... بی صدا گریه می کرد ... من و بهار بالا سرش نشسته بودیم .... 

منتظر بودیم تا بقیه هم از زیر آوار بیرون کشیده بشن .... 

نگاهم خورد به جنازه هایی که داشتن می آوردن سمت بقیه ی جنازه ها ....

بی اختیار بلند شدم ....

شاهد .... مهرشاد ........

دویدم .... نه .... نه ..... این بدنای بی صورت ... این صورتای له شده برادر و نامزد من نبودن ...... 

همونجا نشستم و خیره شده بهشون .... خدایا این دم آخری من رو از دیدن صورتشون هم محروم کردی ؟ ....

یکی زد تو صورتم ....

- بلند گریه کن .... نریز تو دلت .... دق می کنی ...

و من شیون کردم ... مرثیه خون عشقم شدم و برادری که قرار بود داماد بشه ... جیغ می زدم ....

من – عروسیتون مبارک .... عروسیتون مبارک .... فقط چرا بدون عروساتون رفتین .... مگه مرد هم بدون زنش جایی میره .... پس من چی .... چرا بدون من ؟ .... خدا چرا من فقط زنده موندم ؟ .... 

چنگ انداختم به لباس شاهد ...

من – منم می خوام بیام ... منم ببرین .... خدا دیگه نمی خوام زنده باشم ......

بهار هم بی صدا کنارم اشک می ریخت .... با صدای گریه ی یه بچه بلند شد .... رفت به سمت آوارها ...

بهار – صدای رادینه ... رادین ... 

رفت ..... مردا داشتن باز هم جنازه بیرون می آوردن .... بدن بی جون بهزاد و زنش ..... که چمبره زده بودن رو رادین .... انگار می خواستن محافظت کنن از بچه شون ...

رادین زنده بود .... بهار گریه می کرد ..... بچه رو بغل کرد ...... رادین بی تاب بود .... هنوز کامل یکسالش نشده بود ..... انگار بی تاب شیر مادرش بود ..... 

بچه های هلال احمر به رادین هم سرم زدن .... بچه داشت خودش رو هلاک می کرد ..... 

بس کودکان که رنگ یتیمی گرفته اند

بس مادران به خاک غریبی نشسته اند

بس شهر ها که گور هزاران امید شد

شام سیاه غم به سر شهر خیمه زد

آه غرییب غمزدگان شکسته دل

بالا گرفت و هاله ی ابری سپید شد

نشسته بودم و چشم دوخته بودم به عزیزانم که کنار هم روی زمین بودن ..... تو دلم با هر کدومشون حرف می زدم ..... 

از اون همه آدم .. فقط من مونده بودم و بهار و رادین و علی .......... باید چیکار می کردیم ....

دیگر حدیث غربت و تنها نشستن است

یاران خوش سخن همه بی زبان شدن

آنانکه بود بر لب شان داستان عشق

خود داستان شدند .............

کسی کنارم نشست .... نگاه کردم ... سعید ....

چیزی رو گرفت سمتم ....

سعید – این موبایل ها رو از زیر آوار بیرون آوردم .... ببین مال کیه ؟ ... آنتن داره ... اگر می خواین به کسی خبر بدین بهتره زودتر این کار رو بکنین ...

نگاش کردم ... چی می گفت ؟ .... به کی خبر بدم ... مگه عروسی بود که خبر بدم .... این مصیبت خبر دادن داشت ؟ .... 

انگار از نگاهم حرف دلم رو خوند ...

سعید – کسی رو نداری که بهش خبر بدی زنده ای ؟ ... خاله ... دایی .....

خاله .... خاله زهره ... باید بهش زنگ می زدم ؟ ...............

نگاهی به صورت بی جون مامان کردم .......

اما تو ای زمین 

ما با تو دوستیم

زین پس شرار قهر به بنیاد ما مزن

ما را چنان که رفت اسیر بلا مکن

این کلبه ها که خانه ی امید و آرزوست

ویرانسرا مکن

ور خشم می کنی

ویرانه کن هر قریه را ولی

ما را ز کودکان و عزیزانمان جدا مکن ........

گوشی ها رو از سعید گرفتم .... نگاشون کردم .... اولین گوشی مال بابا بود .... رو صفحه ش ترک خورده بود ... کلیدش رو زدم ... روشن شد ... می شد ازش استفاده کرد .... آنتن داشت ..... 

گوشی دوم مال فاطمه بود ..... شب قبل بهمون نشون داده بود .... گفته بود تازه خریده .... یه لحظه تصویرش درست زمانی که از زیر آوار بیرون آورده بودنش تو ذهنم نقش بست ..... سرش که از بدنش ......

حتی از یادآوریش هم دلم به درد اومد .... مگه چند سال داشت .... اگر تو اتاق خودش خوابیده بود شاید زنده می موند ..... شاید اونم مثل علی زنده از زیر آوار بیرون میومد .... اونوقت علی تنها نبود .....

گوشی سوم رو نمی شناختم .... نمی دونستم مال کیه ... سر بلند کردم که به سعید بگم گوشی رو نمی شناسم ... که دیدم نیست .... رفته بود ....

چشم چرخوندم و پیداش کردم .... با چند نفر مشغول در آوردن چیزهایی از زیر آوار خونه ی عمه بود .... 

چیزی مثل ملافه رو از زیر آوار بیرون کشید ... و رفت سمت جنازه ها ... ملافه رو کشید رو عمه .... نگاهی به بقیه ی جنازه ها کردم .... بعضیاشون روشون پوشونده شده بود ... با پتو ... قالیچه .... چادر ... ملافه ... کلاً هر چیزی که می شد به عنوان پوشش به کار برد ...

خیره بودم به جنازه ها .... کسانی که هر کدوم برام یه دنیا ارزش داشتن .... دوسشون داشتم ... و اگر هر کدوم زنده بودن می تونستم خیلی راحت بهش تکیه کنم .... ولی با رفتنشون ....

باید چیکار می کردم ؟ ....

دیگه نه پدری داشتم و نه مادری .... نه برادری و نه همسری که به امیدشون شب رو صبح کنم و صبح رو شب ....

نه عمه و عمویی کخ بتونن جای خالی پدر و مادرم رو برام پر کنن ...

خودم بودم و خودم ..... خودم و بهار و علی و رادین ....

چقدر راحت .... چقدر آسون در عرض یه شب شدیم یتیم .... یتیم و بی کس ... بی پناه و تنها ..... با یه عالم درد و غصه ی تلنبار شده رو دلمون ....

برگشتم و نگاهی بهشون انداختم .... سرم علی هنوز تموم نشده بود .... بهار هم نشسته بود کنار رادین که خوابش برده بود و آروم آروم اشک می ریخت ..... ساید بهار هم مثل من داشت تو دلش برای سرنوشتی که یکباره .. با یه لرزش .. تغییر کرده بود نوحه سرایی می کرد ....

خدایا چی شد که به زمینت فرمان دادی تا زیر رو شه ؟ .... چی شد که از عرش رسیدیم به فرش .... مگه ما هم مثل آدم و حوا میوه ی ممنوعه خورده بودیم که ما رو از بهشتت روندی ؟ ....

قرار بود ازدواج کنم .... می خواستم عروس بشم ... مثل همه ی دخترا آرزوم بود پوشیدن لباسی از تور و ساتن .... مروارید و منجوق ... گذاشتن تاج نقره ای بر سر ... برای اینکه همه بفهمن شدم ملکه ی قلب مردی که می خواد بشم همپا و همراه زندگیش ... بشم شریک شادی و غمش .....

منم آرزوم بود پوشیدن کفشی سفید ... تا بشم سیندرلای خوشبختی که نیاز به سحر و جادو نداره .... 

ولی همه ی آرزوهام ... همه ی چیزهایی که برام مهم بودن .... همه ی آدمایی که دوسشون داشتم ... پدر و مادرم .... برادرم .... شاهزاده ی رویاهام .... همه و همه با هم مدفون شدن زیر بلی از آوار و خاک ....

حالا باید چه جوری زندگی می کردم ؟ .... دیگه کی می خواست پشتیبانم باشه .... قرار بود به کی تکیه کنم تو کوره راه های زندگی ... 

تو ذهنم فقط به یه اسم رسیدم ........ خاله زهره .....

تو یه تصمیم آنی ... بدون اینکه بخوام فکر کنم می خوام چی بگم ... گوشی بابا رو برداشتم و زنگ زدم به خاله .....

انگار منتظر بود ... چون با همون زنگ اول برداشت و قبل از گفتن الو سریع گفت ....

خاله – زهرا جان ... آقا رضا شما خوبین ؟ ...

آخ که اسم پدر و مادرم آتیش زد به جونم ..... باید چی می گفتم ... چه جوری به خاله خبر می دادم که ....

اشکم روون شد ... وقتی هیچی نگفتم باز خاله تو گوشی گفت ...

خاله – آقا رضا ؟ .... زهرا ؟ .....

شدت گریه م بیشتر شد .... بین هق هق فقط تونستم بگم ...

من – خاله ...

صدای ناراحت و نگران خاله رنگ ضطراب گرفت ...

خاله – جونم خاله ... شما خوبین ؟ ... داشتیم راه میوفتادیم بیایم اونجا .... همه خوبین ؟ ...

و من باز فقط تونستم بگم ...

من – نه خاله .... فقط من .... 

ضجه زدم ..

من – خاله بیا .... همه رفتن ... فقط من موندم و بهار و علی و رادین ...

و دیگه از شدت گریه نتونستم ادامه بدم .... 

صدای خاله با گریه همراه شد ...

خاله – داریم میایم .... مواظب خودت باش ...

و قطع کرد .... و من منتظر موندم تا تنها حامیم بیاد ....

***

تو حال خودم بودم که نور چراغ یه ماشین و بعد هم صدای ترمزش من رو از اون حال بیرن آورد ....... صدای خشایار که اسمم رو صدا می کرد باعث شد سریع بلند شم ....

رفتم سمت ماشین ... با دیدن خشایار .. و خاله و خاطره که داشتن از ماشین پیاده می شدن دوباره اشکم جاری شد .... رفتم به سمتشون ....

خاله با دیدنم دست هاش رو از هم باز کرد و من همراه با گریه پناه بردم به آغوشش .... صدای گریه ی خاله و خاطره هم آوا شد با صدای گریه ی من ....

مات مبهوت به خاله و خاطره نگاه می کردم که بالا سر جنازه ها نشسته بودن و گریه می کردن .... کنار هر جنازه ای چند دقیقه ای می موندن و زیر لب چیزی م یگفتن .... انگار داشتن باهاشون خداحافظی می کردن ... شاید هم فاتحه می خوندن .... نمی دونم ....

خشایار نشسته بود کنار شاهد .... آروم آروم گریه می کرد .... 

صدای گریه و فریادهایی که تا چند دقیقه قبل تو فضا پر بود خاموش شده بود .... انگار دیگه مرثیه سراییی برای عزیزانی که رفته بودن تموم شده بود ... یا شاید تاریکی هوا و خستگی اونایی که زنده بودن باعث شده بود تا همه برن تو یه خلسه .... خلسه ای که نتیجه ش سکوت بود ...

همه ی اونایی که زنده بودن .. روز سخت و آزاردهنده ای رو پشت سر گذاشته بودن .... همه نیاز داشتن به استراحت .... به یه آرامش ... نه از سر آسودگی بلکه آرامشی که بتونن فکر کنن ... فکر کنن که حالا باید چیکار کنن .... 

قبل از رسیدن خاله اینا .. علی با سعید رفتن تا علی بتونه از خونواده ی پدریش خبر بگیره ... از خونواده ی آقای بهرامی کسی نمونده بود ... علی تنهای تنها شده بود ... بی کس ... بی یاور ..... وقتی برگشت از زور غم و غصه اومد تو بغلم و گریه کرد .... 

من و بهار به نوبت رادین رو نگه می داشتیم .... بچه هم گرسنه بود و هم بی تاب مادرش ....

هر بار که با اصوات گنگش می گفت ماما .... من و بهار اشک می ریختیم .... چه جوری باید به بچه ای که هنوز دو ماه مونده بود تا یکسالگیش می گفتیم که دیگه مادری نداره .... 

به زور تونسته بودیم با یه مقدار غذا که بچه های امداد بهمون داده بودن سیرش کنیم ....

از خاله ممنون بودم ... چون وقتی رسید با دیدن رادین که بی تاب بود بسته ای از ماشین بیرون آورد ... و از داخلش بهمون شیرخشک داد و شیشه شیر .... انگار می دونست باید چیکار کنه ....

رادین اولش شیشه رو نمی گرفت ... ولی بعد انگار فهمید چاره ای نداره ... انگار فهمید دیگه مادری نیست تا از شیره ی وجودش سیرابش کنه .... خورد ..... شیر رو خورد و به خواب رفت ..... 

خاله با خودش کلی مواد غذایی آورده بود ... می دونست که تو قحطی هستیم .... می دونست تو یه شهر زلزله زده چیزی برای خوردن و نوشیدن پیدا نمی شه .... هر چی فکر می کرد مورد نیاز باشه با خودش آورده بود ....

خاله کنارم نشست .... مثل من زل زد به تاریکی .... به لطف بچه های هلال احمر یه چادر برامون برپا شده بود .... با اینکه باید می رفتیم و تو چادر هایی که زیر نظر خودشون بود می موندیم ... ولی وقتی دیدن نمی خوایم از جنازه ها جدا بشیم و می خوایم کنار همون آوارها بمونیم برامون چادر زدن .....

خاطره کنار بهار و رادین .... و خشایار کنار علی تو چادر بودن ... و من کمی دورتر از چادر رو تخته سنگی از آوار نشسته بودم و زل زده بودم به تاریکی ....

به چیزی که می دونستم شده کل زندگیم .... تاریکی و سیاهی ..... 

با صدای خاله از کنارم برگشتم و نگاهش کردم .... همونجور که مثل من زل زده بود به تاریکی گفت ...

خاله – سخته ... سخته این راه رو تنهایی رفتن .... سخته که بدون اینکه بخوای به کسی تکیه کنی .... یا کسی حمایتت کنه زندگی کنی .... روزی که شوهرم رفت فکر می کردم زندگی تموم شده ... هیچوقت فکر نمی کردم بتونم دوباره سر پا بشم .... همون روزا زهرا .. مادرت ... بهم گفت که به خاطر بچه ها باید بتونم ... باید زندگی کنم .... گفت تموم امید خاطره و خشایار به منه .... گفت تنهام نمی ذاره ... و واقعاً هم تنهام نذاشت .... نه زهرا و نه آقا رضا ..... 

سرش رو انداخت پایین ...

خاله – تو دهنم نمی چرخه بگم خدا رحمتشون کنه ... فکر نکن نمی فهمم حالت رو ... منم تنها شدم ... همین دوتا حامی رو داشتم که اونا رو هم از دست دادم ... پدرت و مادرت به قدری هوامو داشتن که نمی ذاشتم زیر بار زندگی خم بشم .... ولی حالا .... 

آهی کشید ...

خاله – بهشون مدیونم ... ده سال اونا برای من همه کاری کردن .. حالا نوبت منه ... نوبته منه که جبران کنم و نذارم دخترشون تنها بمونه ...

دستی انداخت دور شونه م ...

خاله – من تنهات نمی ذارم ... ولی یه چیزایی رو باید بدونی و بهشون فکر کنی .... برگرد و علی رو ببین ... تنهاست ... نه پدری و نه مادری ... و نه حتی یکی از فامیلش ... هیچکس رو غیر از تو نداره ... بهار هم همینطور و ..... و رادین .... بهار هنوز خیلی کم سنه برای مادر بودن و مادری کردن .... هنوز نیازه یکی خودش رو کمک کنه تا راه رو از چاه پیدا کنه ....

نگام کرد ...

خاله – نمی گم تو خیلی بزرگی ... ولی امید اونا تو هستی .... بزرگ شو ... تصمیم بگیر و بلند شو رو پاهای خودت بایست ... برای علی مادر باش ... پدر باش .... برای بهار دوست باش و همه کس ..... و رادین .... یکی از شما دوتا باید بشه مادرش .... نمی خوای که علی و رادین زیر دست ناپدری و نامادری بزرگ بشن ..... می خوای ؟ ...

برای بار هزارم اشکام چکید رو گونه م ... نه نمی خواستم .... علی و رادین باید کنار ما می موندن ... کنار من و بهار .... سری تکون دادم ....

خاله – پس به خاطر اونا هم که شده یه یا علی بگو و بلند شو .... از این ماتم و سوگ به جایی نمی رسی .... اونا کسی رو می خوان که بتونن بهش تکیه کنن .... کسی که محکم باشه و نشکنه .... یه حامی می خوان .... 

با دست اشاره ای به سمت جنازه ها کرد ...

خاله – اونایی که اونجا دراز به دراز خوابیدن نگرانن .... نگران شما .... به خاطر اونا ... به خاطر عشقی که به تک تکشون داشتی ... بلند شو و عزمت رو جزم کن برای یه شروع دوباره .... از نو بساز هر چی رو که خراب شده .... مثل اسمت باش ... شکیبا ..... شکیبا باش تو پستی و بلندی زندگی .... منم پشتتم ... تنهات نمی ذارم ...

خاله بلند شد .... و در همون حال گفت ...

خاله – از همین الان تصمیم بگیر ... اگر می تونی که بسم الله ... اگر نه که بهتره برای اون سه تا بچه هم یه فکری بکنی .... چون اونا به یه حامی محکم نیاز دارن .... الان هم می خوام برم و با بهار و علی حرف بزنم .... نیا داخل چادر ....

و رفت .... و من باز زل زدم به تاریکی .... باید چیکار می کردم ؟ .....

مسئولیت سنگینی بود .... بار بزرگی رو خدا بر دوشم گذاشته بود .... امتحان سختی بود ..... 

باید می شدم مادر .... یه مادری که هیچی از مادر بودن نمی دونست ... 

باید مادری می شدم بدون نه ماه انتظار برای به آغوش گرفتن بچه ش .... مادری که بدون اینکه بخواد .. مادر شده ....

مادری که همسری نداره تا در مواقع لزوم پناهش باشه ... پشتش باشه ...

یه روزی آرزو داشتم مادر باشم ... یه مادر واقعی .... زنی که با عشق کنار همسرش برای بچه دار شدن برنامه ریزی می کنه ... و بعد بچه دار می شه ... نه ماه برای همسرش ناز می کنه و نازش هم خریدار داره ....

دلم می خواست منم مثل بیشتر زن ها طعم مادر شدن رو با بارداری بچشم .... منم برم آزمایش بدم و از خوشحالی جواب مثبتش ... روی پا بند نباشم ...

دلم می خواست منم برای اینکه خبر خوش بارداریم رو به همسرم بدم .. مثل این داستانا برای شوهرم یه شام خوشمزه درست کنم و .....

حیف ... حیف که همه ی این آرزو هام در عرض چند دقیقه دود شد و به هوا رفت .....

حالا با اون همه آرزوی بر دل مونده باید مادری می کردم برای یه پسر یازده ساله و .... شاید یه پسر بچه ی یکساله ......

تو همین فکرا بودم که با صدای دویدن کسی برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم ..... 

از نوری که از طرف چادر می اومد دیدم بهار داره به حالت دو میاد سمتم ....

نگاش کردم ..... صورتش تو سیاهی شب دیده نمی شد .... نزدیکم که رسید با صدای پر بغض گفت ...

بهار – من نمی خوام برم پیش داییم ... یا با خاله م زندگی کنم .....

و بعد صدای گریه ش بلند شد ...

متعجب به هاله ی سیاه حضورش نگاه کردم .... چی می گفت ؟ .... منظورش رو نفهمیدم ... برای همین گفتم ..

من – چی می گی بهار ؟ ....

اومد نزدیک تر ..... کنارم .... در حین گریه گفت ...

بهار – من نمی خوام برم با داییم زندگی کنم ... از زن داییم و پسر داییم خوشم نمیاد .... ما خیلی وقته باهاشون رفت و امد نداریم .... خاله م هم که یه شهر دیگه ست .... با شوهر خاله م راحت نیستم .... من نمی خوام برم جایی ... می خوام پیش تو باشم .....

تازه فهمیدم چی می گه .... حالا که نه مادری داشت و نه پدری ... باید برای زندگی یکی از اقوامش رو انتخاب می کرد .... یا داییش و یا خاله ش .... 

و می گفت که نمی خواد با اونا زندگی کنه ... می فهمیدم که تو دلش چه خبره .... ولی نمی فهمیدم چرا این فکرا تو سرش بود .... چی شده بود که به این چیزا ... اونم حالا فکر کرده بود .... 

یه لحظه نگاهم رفت سمت چادر ... خاله کنار چادر ایستاده بود و نگاهمون می کرد .... یعنی ؟ .... حتماً خاله حرفی زده بود .... آره .. قرار بود باهاشون حرف بزنه ... و به من نگفته بود که چی می خواد بگه ....

حتماً در این موارد با اونا هم حرف زده بود .... که بهار با اون حالت اومده بود و ........... شاید خاله اینجوری ... با به حرف آوردن بهار می خواست به من بفهمونه باید یه تصمیم درست بگیرم .... 

بلند شدم و رفتم طرف بهار ... داشت هق هق می کرد ... نه ... نمی خواستم بذارم دل پر دردش بیشتر از این اذیت بشه .... نمی خواستم به درد بی کسیش ... این درد و زندگی با آدمایی که نمی خواست اضافه بشه .... 

دوسش داشتم ... یادگار عموم بود .... عمویی که خیلی دوسش داشتم ... همون کسی که پدرم بهش ایمان داشت .... و حالا دخترش به من نیاز داشت .... 

رفتم و گرفتمش تو آغوشم .... سرش رو گذاشت رو شونه م و بیشتر هق هق کرد .... 

من بی کس بودم .... بهار بی کس بود .... علی بی کس بود .... رادین بی کس بود ... ولی می تونستیم برای همدیگه .. همه کس باشیم ..... 

دستم رو گذاشتم پشت بهار و نوازشش کردم .... کنار گوشش زمزمه کردم ...

من – تو هیچ جا نمی ری ... من اجازه نمی دم .... ما با همیم ... تا همیشه .... کنار هم .... باید به فکر علی و رادین باشیم .... باید قوی باشیم ... 

دستاش دور گردنم حلقه شد ..... منم بیشتر تو بغلم فشردمش ..... نه ..... نمی ذاشتم هیچ کس از من جداشون کنه .... اونا تنها فامیل من بودن ....

با صدای هق هق آرومی از هم جدا شدیم ..... و برگشتیم به سمت صدا .....

علی بود .... نزدیک ما ایستاده بود و آروم گریه می کرد .... رفتیم به سمتش ..... بغلش کردم .... سرش رو تو بدنم فرو کرد ..... و با گریه گفت ....

علی – من غیر از تو کسی رو ندارم ... تو رو خدا تنهام نذار ..... 

نمی دونستم خاله بهشون چی گفته بود که هم علی و هم بهار اونجوری حرف می زدن .... دلم ریش شد از ضجه ای که تو صداش بود .... از غمی که با هر کلمه ای که گفت به وجودم تزریق کرد .... 

جلو پاش روی دوپا نشستم و یکی از زانو هام رو گذاشتم رو زمین .... دستم رو قاب کردم دو طرف صورتش و زل زدم تو چشمای پر از اشکش ..

من – من تنهات نمی ذارم علی .... تو عزیزمی ... قول می دم ... قول می دم نذارم این چشمای خوشگلت دیگه پر از اشک بشه .... اگه بخوای .. برات مادری می کنم .... می خوای ؟ ...

سری تکون داد و بعد خودش رو انداخت تو بغلم ..... 

نگام به خاله افتاد ... سری تکون داد ..... انگار به هدفش رسیده بود .... اینکه برگردم به زندگی .... اگه خاله رو نداشتم باید چیکار می کردم ؟ ....

با صدای ترمز چندتا ماشین علی از بغلم اومد بیرون .... با تعجب به دو تا ماشینی که نزدیک دیوار حیاطی که حالا چیزی ازش باقی نمونده بود .. ترمز کردن ... نگاه کردم .... نور چراغ ماشینا روشن کرده بود اون محدوده ی پر از آوار رو ....

زل زدم به آدمایی که به سرعت از ماشین پیاده می شدن و فقط هاله ی سیاهی از حضورشون دیده می شد ..... 

به طرفمون اومدن ..... چون صورتشون پشت به نور بود ... نمی شد فهمید کی هستن .... 

همشون مات و مبهوت خیره بودن به تل آواری که از خونه ی عمه باقی مونده بود ... 

رفتم جلو که بینم کی هستن .... با صدای پام برگشتن به سمتم .... جلوتر که رفتم تو نور ماشین تونستم صورتشون رو ببینم .....

عموهای مهرشاد و خونواده شون ..... 

عموی بزرگش .. نزدیک تر از بقیه به من بود ... با دیدنم دستش رو فرو کرد داخل موهاش .... و گفت ...

- تو ترافیک گیر افتادیم ... راه شلوغ بود .... همه داشتن میومدن سمت شهر برای کمک ..... قرار بود امشب بله برنتون باشه ....

با گیجی نگاهم کرد .... و انگار یاد چیزی افتاده باشه .... سریع پرسید ...

- پس بقیه کجان ؟ ....

بغض کردم .... چونم لرزید .... هیچوقت فکر نمی کردم یه روز قاصدی باشم برای دادن بدترین خبر .... خبر مرگ عزیزانی که عزیز بودنشون با تک تک سلولای بدن حس می شد ....

اشک .. همدم لحظه به لحظه های بعد از چشم باز کردنم زیر آوار ... چکید از چشمم .... چشمی که نمی دونستم برای بار چندم شروع کرده به بارش ..... با دست به سمت جنازه ها اشاره کردم .... هنوز ندیده بودن اون سمت رو ...

نگاه متعجبشون رو ازم گرفتن و برگشتن به سمتی که اشاره کردم ..... بهار رفت بالا سر جنازه ها .... و روی مهرشاد ... مهدی ... و آقای یکتاپور رو پس زد ..... اشکای بهار هم باز روون بود ....

با پاهای لرزون رفتن سمت جنازه ها .... صدای شیون و گریشون سکوت شب رو بر هم زد ...

نزدیک طلوع خورشید بود ..... هیچکس پلک رو هم نذاشته بود .... هر کس یه گوشه نشسته بود و تو سکوت خیره بود به جنازه ها .....

گاهی صدای هق هق خفیفی شنیده می شد ... ولی حتی سر بلند نمی کردیم تا ببینیم صدای کیه ... 

شاید همه داشتن تو سکوت مرور می کردن خاطرات قشنگ گذشته رو ... خاطراتی که نقش اول اونا حالا خوابیده بودن رو به رومون .....

اولین اشعه ی خورشید که آسمون رو روشن کرد عموی مهرشاد بلند شد و ایستاد .... چیزی به برادرش و پسراشون گفت ... انقدر اروم حرف زد که نتونستم بفهمم چی می گه ....

همگی بلند شدن .... خودش اومد سمت من و بهار ... بقیه هم رفتن سمت آوارها ....... نزدیکمون که رسید رو کرد به من ...

- همینجا دفنشون می کنین ؟ ....

سری تکون دادم به علامت نه ....

من – نه ... می خوام ببرمشون تهران ..... اگه اینجا باشن نمی تونیم دائم بهشون سر بزنیم ....

سری به علامت تأیید تکون داد ...

- باید زودتر ببریمشون ... البته اگه اجازه بدن ... یه روز کامل زیر آفتاب بودن ... اگه دیر بجنبیم ممکنه متلاشی بشن ... من می رم ببینم چیکار می شه کرد .... باید جواز فوت و دفن براشون صادر بشه ... چون اهل اینجا هم نبودن ممکنه یه کم طول بکشه ... شما هم کارای دیگه رو انجام بدین تا من برگردم ...

نمی دونستم منظورش از بقیه ی کارا چیه .. با این حال چشمی گفتم ... و رفت سمت ماشینش ....... 

عموی مهرشاد کارها رو انجام داد ... با کلی دردسر راه افتادیم سمت تهران .... 

تموم مدت سر علی تو بغلم بود ... آروم گریه می کرد ... براش سخت بود دور شدن از جایی که همه چیزش اونجا بود .... سخت بود فراموش کردن جایی که از وقتی چشم باز کرد اونجا زندگی کرده بود ....

سخت بود گذشتن از جایی که تمام هویتش رو شکل داده بود ... همونجایی که طی یک شب همه ی عزیزانش رو ازش گرفت ...

پا به پای علی گریه می کردم .... بهار هم همینطور .... گریه ها و بی تابی های رادین هم کلافه مون کرده بود .... هیچکدوم بوی مادرش رو نمی دادیم ....

به کمک عمو های مهرشاد و خونوادشون ... یه چیز هایی رو از زیر آوار بیرون کشیدیم .... مثل کیف پول مامان ...... که یه سری چیزها از جمله کلیدای خونه توش بود .... کیف زن عمو و عمه و خیلی چیزای دیگه .... و چند تا چیزی که علی از زیر آوار بیرون آورد تا به عنوان یادگاری با خودش داشته باشه ... گرچه که چزهای خاصی نبود ... ولی .... برای علی و دل پر دردش مرهم بود ....

توی راه خشایار و خاطره با چند نفری تماس گرفتن و بهشون گفتن که داریم برای مراسم تشیع جنازه می ریم بهشت زهرا .... نمی دونستم با چه کسایی تماس گرفتن .. ولی دلم می خواست مراسم سوت و کور نباشه ...

همینطور هم شد .... چون خونواده ی آقای یکتاپور ... و دوستان آقای یکتاپور ... خونواده ی مادری مهرشاد .... خونواده ی آقای چاوشی که نمی دونستم از کجا خبر دار شدن .... دوستای مهرشاد و شاهد .... همکارای بابا ... همکارای عمو ... و خیلی آدمایی که نمی شناختم یا خیلی کم دیده بودمشون ... همه و همه حضور داشتن ....

ما با همون لباسایی بودیم که خاله برامون آورده بود .... گوشه ای نزدیک قبر ا نشسته بودم و به کارای آقایی که قبرها رو می کند نگاه می کردم ... آروم اشک می ریختم و خاک ها رو بر می داشتم و می ریختم رو سرم .... خاک بر سر شده بودم ... مگه غیر از این بود ؟ .... که جلو چشمم تک تک افراد خونواده م پرپر شدن .....

سكوت می کنم تا بـه خاك سپردن آخرين آرزوهاي بر باد رفتـه ام آبرومندانـه باشد؛

گريـه مي كنم با شكـــوه!

هر سه از این دنیا جدا بودیم وقتی داشتن جلوی چشممون ... عزیزترین هامون رو می ذاشتن داخل یه گودال چهارگوش عمیق .... و خاک می ریختن روی صورت هاشون ... 

آخ که چقدر درد داشت اخرین خداحافظی .... خداحافظیی که سلامی دوباره در پی نداشت .... 

آتیش به پا می شه تو دل آدم وقتی می دونه داره برای آخرین بار به عزیزش نگاه می کنه .... و قراره دیگه تا آخر عمرش اون صورت ... اون چشم ها ... و اون شونه های امن و آغوشی که همیشه پناهش بوده رو نبینه .....

اتیش گرفتم و شکستم .... شکستم زیر فشار غم جدایی ..... 

خاک می ریختم رو سرم .... خاکی که قرار بود عزیزانم در آغوشش برای همیشه آروم بگیرن ....

دلم می خواست فریاد بکشم و برای آخرین بار صداشون کنم .... اسمشون رو ببرم و دلم رو از آرزوی صدا کردنشون آروم کنم .... 

سخت بود ... سخت بود دل کندن از کسانی که همه چیزم بودن .... چه جوری باید با نبودنشون کنار می اومدم .... منی که بهشون وابسته بودم و دلبسته .....

روی جسم بی جونشون خاک می ریختن و من داشتم لحظه به لحظه از غم جدایی فرو می ریختم ....

آخر سر هم نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و بلند بلند شروع کردم به ضجه زدن .... 

ضجه می زدم و با صدای بلند شیون می کردم ....

چه حال بدی بود وقتی داشتن رو بدن بی جون مهرشاد خاک می ریختن ...

بزار جز این سکوت سرد لب هات برام چیزی به یادگار نمونه

بزار تا نقطه ی پایان این عشق مثه اشکی بشینه روی گونه

تو اون لحظه اسیر بودم بین دستای عمه هاش و خاله هاش .... می خواستم برم سمتش .. برای اخرین بار ببینمش ... ولی دستایی قوی مانع می شد از حرکتم ....

موقعی که نوبت به مامان و بابا رسید .... و قبر دو طبقه شون .... و اون لحظه های نفس گیر و پر از غم .... اگر ... اگر خاله و خاطره من رو نگرفته بودن ... به طور حتم می رفتم تا کنارشون بخوابم ....

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن

ریختن خاک ها تموم شد .... من ... بهار ... علی .... هر کدوم یه گوشه بودیم .... و دورمون پر بود از آدم .... نگاهی به اون قبرهای کنار هم انداختم ..... 

دلم مادرم رو می خواست .... مادری که براش دختری نکردم .... مادری که آرزوی عروسیم رو با خودش به گور برد .... مادری که تومو آرزوش خرید جهیزیه م بود و شاید بچه دار شدنم .... همیشه می گفت دلش می خواد بچه ی من رو به آغوش بگیره ....

از یادآوری صورت پر مهرش باشک هام با سرعت بیشتری روون شدن ... بی اختیار بلند شدم و خودم رو از حصار دستای اون آدما خارج کردم ... رفتم سمت جایی که می دونستم خاکش کردن ...

سکوت بود .... انگار همه منتظر بودن ببینن من چیکار می کنم ..... نشستم و چنگ زدم به خاک ها ....

شیون کردم ..... مامان ........ مامان .......... مامان ..........

و باز هم دستایی که من رو دور می کرد از اون خاک ها .......

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دل های خسته

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خدا حافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نوبهار همیشه

***

چهل روز گذشت ...... چهل روز رو با غم ... با زجر ... با تنهایی .... با اشک شب کردیم ........

چهل روزی رو که بیشترش غرق بودیم تو مراسم .... مراسم هایی که خودمون گرفتیم ... و همینطور خونواده های شوهر عمه هام ...

خسته بودیم و دل مرده .... 

تنها کاری که کردیم این بود که بریم خونه ی عمو تا بهار وسایلش رو جمع کنه بیاره .... و خونه ی بهزاد تا وسایل رادین رو با خودمون برداریم ...

با وجود بی پولی ناچار شدیم برای علی چند دست لباس بخریم ... چیزی برای پوشیدن نداشت ....

بی پول بودیم چون هم حقوق بابا و هم حقوق عمو به علت فوت قطع شده بود .... و باید منتظر می موندیم تا مراحل قانونی طی بشه ... و چون من و بهار و رادین وارث بودیم ... حقوقشون به ما تعلق بگیره ... و از طرفی پول بیمه ی عمر و حق کفن و دفن ... که بهمون داده می شد ... می تونست گوشه ای از بدهکاریمون رو صاف کنه ...

برای کل مراسم بدهکار بودیم ... هم پول قبرها ... هم مسجد و هم تاج گل ها و غذا و چیزهایی که خیرات کردیم ....

همه ی پول رو هم پسرعموی شوهر خاله زهره داد .... آقای خاشعی .... که وکیل بود ...

اولش نمی خواستم قبول کنم ... به خصوص که چندتا تراول هم بهم داد که خرج چند وقتی باشه که پول نداشتیم .... ولی قرار شد به خاطر کارای حقوقیمون و حق حضانت بچه ها کمکمون کنه ... و چون برای همون کارا باید بهش پول می دادم .. قبول کردم که بهش بدهکار بمونم ....

مثل تموم چهل روز ... کنار پنجره ایستاده بودم و زل زده بودم به دوردست ..... علی جلوی تلویزیون بود ... رادین هم خواب بود .... 

رادین دیگه بی تابی نمی کرد .... به حضورم عادت کرده بود ... شیرش رو فقط تو بغل من می خورد ... تو آغوش من می خوابید ..... درست سه روز قبل از چهلم بود که وقتی داشت سعی می کرد دو قدم پشت سر هم برداره و به سمتم بیاد ... در حالی که من دستام رو از هم باز کرده بودم تا به بهانه ی آغوشم راه بره ... خنده ای کرد که چهارتا دندون فک بالاش روی چهارتا دندون فک پایینش قرار گرفت و با ذوق صدام کرد .... ماما ................

از لحنش ... از کلمه ای که گفت ... من بغض کردم و بهار گریه .... من دلم زیر و رو شد و دل بهار بی تاب ........ من با بغض خندیدم و بهار با اشک ...... 

با دستی که روی شونه م قرار گرفت برگشتم .... بهار بود ... نگاش کردم ...

بهار – می شه حرف بزنیم ....

سری تکون دادم و دنبالش راه افتادم سمت مبلای تو هال .... 

دیگه نه بهار .. بهار گذشته بود و نه من همون شکیبای قبلی .... هر دو ساکت شده بودیم .. یه جورایی اون حس و حال گذشته رو نداشتیم ... برای هر کاری با هم اتفاق نظر می کردیم ... مثل فروش خونه ی ما ... که قرار شد خونه رو بفروشیم و با خاله اینا بریم تو یه آپارتمان خونه بخریم تا خاله نزدیکمون باشه .... 

بیش از اندازه به خاله و راهنماییاش احتیاج داشتیم .... می دونستم خاله فقط به خاطر ما راضی شده تا خونه ی یادگار شوهرش رو بفروشه و بخواد با ما تو یه آپارتمان خونه بخره ...

چقدر بزرگوار بود ... هم خودش و هم بچه هاش .... سعی می کردن تنهامون نذارن ... تو هیچ کاری ... گرچه که ما از همون روازای اول به خواست خودمون شب ها تو خونه ی ما تنها خوابیدیم ... به قول بهار بالاخره که چی ... باید روی پای خودمون می ایستادیم ...

نشستم روی مبل ... رو به روی بهار ... و منتظر نگاش کردم تا دهن باز کنه ... آهی کشید ...

بهار – سه هفته دیگه انتخاب واحد منه ... 

سرش رو انداخت پایین ...

بهار – می دونم پول نداریم ... اگه صلاح می دونی برم انصراف بدم ... اینجوری دیگه نیاز نیست هر ترم نگران پول دانشگاه من باشیم ....

آهی کشیدم ....

من – نه ... باید درست رو بخونی ... برای پولش هم یه فکری می کنیم ....

سرش رو بلند کرد ...

بهار – فکر مدرسه ی علی هستی ؟ ... اونم باید یه ماه دیگه بره مدرسه .... امروز از من می پرسید باید بره مدرسه یا نه .... اگه من بخوام درس بخونم خیلی کم میاریم .... تازه برای ثبت نام علی یکی از والدینش باید باشه ... تو که هنوز حق حضانت رو نگرفتی ...

سری تکون دادم ... خدایا فکر اینجاش رو نکرده بودم .... چقدر کارا تو هم و پیچ در پیچ شده بود .... حق حضانت ... ثبت نام مدرسه ... کارای انحصار وراثت ... و گرفتن حق بیمه ی بابا و عمو .... و بدتر از همه خوردو خوراکمون و لباس و .....

باید فکر همه جا رو می کردم .... از اول مهر هم با رفتن علی به مدرسه ... باید به لیست کارام بردن و اوردن علی ... و نظارت رو درسا و تکالیفش رو هم اضافه می کردم .... و البته امتحاناتش .....

نمی خواستم بهار با فکر کردن به مشکلات .. خودش رو اذیت کنه ... برای همین نگرانی و سردرگمیم رو پنهون کردم و اکتفا کردم به گفتن ...

من – فردا می رم دفتر آقای خاشعی ببینم چیکار می شه کرد .....

تو دفتر اقای خاشعی نشسته بودم و منتظر تا تلفنش تموم شه ..... خیلی اصرار داشت که تا قبل از چهلم با هم حرف بزنیم .. ولی من راضی نبودم .... حال خوبی نداشتم .... یا بهتره بگم اصلاً حواسم نبود که باید یه سری از کارها زودتر انجام بشه ... مثل حق حضانت ..... 

به خاطر اینکه خیلی کارها رو بلد نبودم ... و بیشتر به خاطر مسئولیتی که تازه رو شونه م افتاده بود .. و از طرفی چون رادین بیشتر به من وابسته شده بود و بدون من تو خونه نمی موند ... نمی تونستم دنبال کارها باشم ... برای همین کلاً همه ی کارها رو سپرده بودم دست آقای خاشعی ... به عنوان وکیلم ....

و امیدوار بودم با درایتش بتونه کارها رو زودتر به نتیجه برسونه ....

صحبتش که تموم شد گوشی رو گذاشت سر جاش .... و بعد از مکث چند ثانیه ای رو کرد به من ...

خاشعی – خوب دخترم ... از کجا شروع کنیم ؟ ...

سری تکون دادم و به رسم ادب لبخندی رو لبم نشوندم و گفتم ...

من – اجازه بدین من بپرسم ....

سری به عنوان تأیید تکون داد ....

دست هام رو گذاشتم رو میزی که جلوم بود ........

من – مسئله ی حقوق پدرم و عموم ... و حق بیمه شون به کجا کشید ؟ ...

تکیه داد به پشتی صندلیش ....

خاشعی – حق بیمه که تا چند روز آینده به حسابتون ریخته می شه ..... از آخر این ماه یا شاید اوایل ماه آینده هم حقوق به حسابتون ریخته می شه .....

خوشحال شدم .... هم به خاطر اینکه با حق بیمه قرضم رو به آقای خاشعی پرداخت می کردم .... هم اینکه با درست شدن حقوقمون کمی ... فقط کمی از نگرانی هامون بابت خرج خونه و مدرسه ی علی و دانشگاه بهار برطرف می شد .....

لبخندم جون گرفت ... از تصور اینکه بهار شاید بتونه بدون نگرانی به درسش ادامه بده ..... و یه لحظه خداروشکر کردم که درسم تموم شده بود .........

رو کردم به آقای خاشعی ...

من – حق حضانت چی ؟ ... علی باید تا یه ماه دیگه بره مدرسه ...

سری تکون داد ..

خاشعی – مسئله اینجاست .... احتمالاً تو این ماه مسئله ی علی حل می شه ... خودم پیگیر کارهاش هستم .... ولی درباره ی رادین .... یه کم طول می کشه ... چون هم عمه داره و هم خاله ... باید دادگاه تشکیل بشه و هردو نفرشون بیان و رضایت بدن به اینکه تو سرپرستش باشی .... 

اخمی کرد ...

خاشعی – چرا خاله یا عمه ش حاضر نیستن حضانتش رو قبول کنن ؟ ...

من – خاله ش که خودش تحت تکفل عموشه .. و بهار هم از وقتی دید رادین به من وابسته شده می گه بهتره من حضانتش رو قبول کنم .... 

دو تا دستاش رو که رو میز بود به هم قلاب کرد ...

خاشعی – خوب با اینکه یه مدت کم طول می کشه .. ولی مشکلی سر راه حضانت نیست ... 

چند لحظه مکث کرد ...

خاشعی – راستش باید بگم من قبل از اینکه وکالت کارای شما رو قبول کنم ... چندتا پرونده بهم پیشنهاد شد که قبول کردم .... و الان هم خیلی سرم شلوغه ... با توجه به اینکه ... برای تأیید اینکه خونه ای که تو زلزله خراب شده ... متعلق به عمه و شوهر عمه ی شماست ... و اینکه علی تنها وارثشون ... و کلی کارای انحصار وراثت متعلق به شما و دختر عموتون و رادین .... و همین حق حضانت ... من ناچارم یه سری از کارا رو به یکی از آشناهام بسپرم ....

کمی نگران شدم ... اگر خودش کارها رو انجام می داد مطمئن تر بود ... چون وضعیت ما رو می دونست سعی می کرد هر کاری بکنه تا کارهامون سریع تر انجام بشه ...

با نگرانی گفتم ..

من – اون شخص ..

نذاشت حرفم رو ادامه بدم ... پرید وسط حرفم ...

خاشعی – نگران نباش دخترم ... کار رو به کسی می سپارم که خیلی قبولش دارم .... تو این کارا از من هم بهتر عمل می کنه ... از طرفی برای کارای علی باید بره شهرشون .... تو این کارا خبره تره ... یه زمانی کارآموز خودم بود .... ولی الان از منم بهتره .... من بهش ایمان دارم .....

سری تکون دادم ....

من – اگر شما تأییدش می کنین منم حرفی ندارم ........

بلند شدم و ایستادم ...

من – پس من منتظر خبر از طرف شما می مونم ....

سری تکون داد ...

خاشعی – خبرت می کنم دخترم .... 

تشکری کردم و بعد از خداحافظی از دفترش خارج شدم ......

خونه که رسیدم تازه یادم اومد که اسم اون وکیلی که آقای خاشعی گفت رو نپرسیدم ... حوصله ی زنگ زدن و پرسیدن رو نداشتم .... برای همین پرسیدن سوالم رو موکول کردم به زمانی که قرار بود برای کارای علی برم پیشش .......

پنجشنبه طبق معمول صبح زود تاکسی تلفنی خبر کردم و رفتیم بهشت زهرا .... هفت روز اول بعد از مراسم تدفین هر روز می رفتیم و بعد از اون هم هر هفته ... دلمون طاقت نداشت ... می رفتیم یه دل سیر گریه می کردیم ... تموم حرفای یه هفته رو جمع می کردیم و روز پنجشنبه سر مزارشون می گفتیم ...

می گفتیم از دلتنگی ... از تنهایی .... از خونه ای که سوت و کور بود و تنها صدایی که توش می پیچید ... صدای رادین بود که از دنیا بی خبر بود و نمی دونست چه بر سرمون اومده .....

به قطعه ی مورد نظر که رسیدیم با چشم گشتم دنبال مبینا .... دختر بچه ی هفت ساله ای که چندوقتی بود می شناختیمش ... درست از یه هفته بعد از مراسم تدفین .... بین همون قبر ها .. تو بهشت زهرا ...

روزی که خیلی داشتیم گریه می کردیم .. اومد و نشست کنارمون ... نگاهی به ما کرد ...

مبینا – شما هم مثل من دارین برا مامانتون گریه می کنین ؟ ...

از لحن غمگینش یه حالی شدم ... نگاهش کردم .... موهای کوتاهش تو دست نسیم تکون می خورد ... رد اشک خشک شده رو صورتش کاملاً پیدا بود .... 

در جوابش سری تکون دادم .... نگاهی به قبرها انداخت و لب برچید ...

مبینا – منم مامان ندارم ... مامانم رفته پیش خدا ... منم دلم خیلی براش تنگ شده ....

نگاش کردم .... ناخودآگاه دستش رو گرفتم تا بلند شه ... و کشیدمش به آغوشم .... هنوز خیلی کوچیک بود برای مادر نداشتن ... مثل رادین ... مثل علی .... 

خیلی زود شد دوستمون ... هر هفته که می رفتیم بهشت زهرا می دیدمش ... که با یکی از اعضای خونواده ش میومد .... بیشتر با عمه هاش ... یا مادربزرگش ... گاهی با خاله ش ... ولی هیچوقت با پدرش نمی اومد ....

یه بار ازش سوال کردم که چرا با پدرش نمیاد .... در جوابم گفت ..

مبینا – بابا کاراش زیاده ... همیشه هم می گه یه روز با هم می ریم ... ولی می دونم هیچوقت با من نمیاد ..... می خواد وقتی گریه می کنه من نبینمش .... ولی من دیدم ... شبایی که سیگار می کشه .. و عصبیه ... تازه به من می گه زود برو بخواب ... منم می رم تو اتاقم ... ولی از لای در اتاقم می بینمش که داره گریه می کنه ....

اون روز فهمیدم مبینا با اون سن کم بزرگ فکر می کنه ... ناچاره بزرگ فکر کنه تا درد پدرش رو بفهمه ... و این سخته ... مثل من که باید سعی می کردم هم مادر باشم هم پدر ... هم دوست و هم همدم .. برای بهار و علی ... تا کمتر غصه بخورن .. و نذارم بفهمن دارم خرد می شم زیر بار مسئولیتی که چیزی ازش نمی دونستم ....

همون چهل روز خیلی بهم فشار آورد ... از همون روزای اول دیدم مسئولیتی که داشتم با کار کردنم مغایرت داره .... مسئولیت رادین .. روحیه ی علی که داشت افسردگی می گرفت ... تنهایی بهار .. همه و همه وادارم کرد دست بکشم از کار کردن ........

به قول خاله ... اولین فداکاری برای اونایی که دوسشون داشتم همین کارم بود ... به قول خاله تو طول تاریخ اسم زن در کنار ایثار و فداکاری نقش بسته ...

ضربه ای روی سنگ قبرها زدم و شروع کردم به فاتحه خوندن ..... علی هم دست رادین رو گرفت و شروع کرد به راه بردنش ....

مثل همیشه کلی حرف داشتم با عزیزانم بزنم ... ولی به جاش فقط آروم آروم اشک ریختم .... باز هم مثل هر هفته فقط گفتم دعام کنن ... دعا کنن که بتونم از پس همه چی بر بیام .... دعام کنن تا جایی کم نیارم .... 

با صدای مبینا چشم از سنگ گرفتم ...

مبینا – سلام ... 

سر بلند کردم و بهش لبخندی زدم ... دست هام رو از هم باز کردم و کشیدمش به آغوشم ...

من – سلام گل قشنگم ... خوبی ؟ ... 

لبخندی زد ...

مبینا – بله خوبم ... خیلی وقته اینجایین ؟ ...

من – تقریباً .... تو کی اومدی ؟ ..

مبینا – چند دقیقه است .... اول رفتم پیش مامانم و بهش سلام کردم ... بعدم اجازه گرفتم بیام پیش شما ...

بوسیدمش ...

من – از کی اجازه گرفتی ؟ ..

مبینا – اول از مامانم ... بعد هم از بابام .... 

متعجب نگاش کردم ...

من – بابات ؟ ... مگه بابات هم اومده ؟ ...

سری تکون داد و خوشحال جواب داد ...

مبینا – آره ... امروز با بابام اومدم ... بهم قول داده بود این دفعه با هم بیایم ....

آروم سر چرخوندم تا بتونم پدرش رو ببینم .... خیلی کنجکاو شده بودم ببینمش ... می خواستم بدونم مردی که دلش نمی خواد بچه ش گریه ش رو ببینه چه شکلیه ....

مبینا انگار فهمید ... چون با دست به سمتی اشاره کرد ...

مبینا – اوناهاش ... رفته بود آب بیاره سنگ مامانم رو بشوره ..

به سمتی که اشاره کرد نگاه کردم ... چون فاصله زیاد بود نتونستم کامل چهره ش رو آنالیز کنم ... با این حال از همون فاصله هم می شد فهمید باید حدود سی و شش - هفت سال رو داشته باشه ... قد بلند بود و هیکل مناسبی که با قدش همخونی داشت .... نه چهارشونه و نه لاغر اندام .... یه بلوز مردونه ی آستین کوتاه با شلوار جین .... عینک آفتابی زده بود و من چشماش رو نمی دیدم ..... با این حال معلوم بود قیافه ی جا افتاده ای داره ....

يه نگاه سرسري به طرف مبينا انداخت .... و بعد بدون کوچکترين عکس العملي ... روي دوزانو نشست و شروع کرد آب ريختن روي سنگ قبر و شستنش ....

با ابروي بالا رفته نگاش مي کردم .... چقدر بي احساس نگاه گذارايي به ما انداخته بود ... 

مبينا رفت کنار بهار ... و شروع کردن با هم حرف زدن ... و من حواسم پي مردي بود که بي توجه به حضور ما در کنار دخترش ... داشت به سنگ جلو روش نگاه مي کرد ... 

تو مدتي که با مبينا آشنا شده بوديم ... با عمه ها و خاله ش دورادور سلام و عليکي داشتيم ... ولي اين مرد ؟ ........... گويي براش مهم نبود ما چه جور آدمايي بوديم ... 

خوشحال از بانک خارج شدم .... حق بيمه ي بابا و عمو رو به حسابمون ريخته بودن .... خيالم کم راحت شد ..... بابت شهريه ي بهار ديگه نگران نبودم .... و همينطور پول وسائل مدرسه ي علي .... 

فقط مي موند پولي که به آقاي خاشعي بدهکار بودم .... که مي تونستم بيشترش رو بدم و اگر قبول مي کرد بقيه ش رو ماه به ماه به صورت اقساط بهش پرداخت کنم .... 

براي اولين تاکسي دست تکون دادم .... بايد زودتر خوم رو به دفتر اقاي خاشعي مي رسوندم .... به زور تونسته بودم رادين رو بخوابونم و از خونه خارج شم .... بايد سعي مي کردم سريعتر برگردم ... چون اگه بيدار مي شد و من رو نمي ديد بهار رو اذيت مي کرد .....

به دفتر که رسيدم با هماهنگي منشي .. وارد اتاق آقاي خاشعي شدم .... با ديدنم به حالت احترام بلند شد و استاد ...

من – سلام ...

خاشعي – سلام ... از اين طرفا ؟ .. مشکلي که به وجود نيومده ؟ ..

لبخندي زدم ...

من – نه ... راستش امروز حق بيمه رو به حسابمون ريختن ... اومدم قرضم رو بدم ...

از حرفم اخمي رو صورتش نشست ....

خاشعي – ببينم دختر جان ... من رو به اندازه ي پدرت قبول نداري ؟ ...

از حرفش جا خوردم .... 

من – ببخشيد ولي من منظورتون رو متوجه نمي شم ...

خاشعي – مگه يه پدر از دخترش پول مي گيره ؟ ...

با اينکه از شنيدن اسم پدر غم تو دلم زبونه کشيد ... ولي سعي کردم لبخندي بزنم ...

من – شما به اندازه ي کافي به ما لطف داشتين ... درست نيست ..

پريد وسط حرفم ...

خاشعي – پول مراسم رو ازت مي گيرم ... البته يه مقدارش رو ... ولي حق الوکاله ... اسمش رو هم نبر ... 

ناراحت ابرويي بالا انداختم ...

من – اينطوري که نمي شه ...

سري تکون داد ..

خاشعي – مي شه دختر جان .. مي شه .... در ضمن ... نصف کاراي شما دست آقاي مقدمه ... براي کارايي که براتون انجام مي ده پول مي گيره ... پس اين پول رو بذار براي ايشون ... البته من سفارشتون رو کردم ... و ايشون هم قول داده خيلي دست بالا نگيره ... راستي ..... خوب شد اومدي .... 

دوباره اخماش رفت تو هم ...

خاشعي – مثل اينکه آقاي مقدم يه سفر کاري براش پيش اومده درست زماني که تاريخ دادگاه حضانت رادين هست ... براي همين درخواست داده و وقت دادگاه رو براي يه مدت عقب انداخته .... وقت جديدش رو هر وقت معلوم شد بهت خبر مي دم .... اينم مشکل کار ماست ديگه ... 

لبخندي زدم ... 

من – مسئله اي نيست .... پس هر وقت معلوم شد خبرم کنين ...

واقعاً ازش ممنون بودم ... تموم کارامون افتاده بود رو دوشش .... و بدون اينکه بخواد پولي بگيره هر کاري برامون مي کرد ........ پول چنداني نداشتم ... و اين رو درک کرده بود .... 

مقدار پولي رو که حاضر شد قبول کن بهش دادم ... قبل از خروج از دفتر .. شناسنامه ي جديد علي رو بهم داد .... چون تموم مدارک علي زير آوار مونده بود .... و براي رفتن به مدرسه نياز داشت به شناسنامه .. که زحمتش رو آقاي خاشعي کشيد .....

بالاخره با کلي دردسر تونستم علي رو تو يه مدرسه ي نزديک خونه ثبت نام کنم .... بگذريم از حال و روزم .. وقتي ناچار شدم براي مدير مدرسه توضيح بدم همه ي خونوادمون رو تو زلزله از دست داديم ... و من قيم قانوني علي هستم ...

ورود تو به مدرسه ي پسرونه که تموم کارکنانش مرد هستن واقعاً براي دختر مثل من سخت بود ... نه تا اون موقع تو مدرسه پسرونه اي پا گذاشته بودم ... و نه بچه اي رو براي ثبت نام همراهي کرده بودم .... به اضافه ي اينکه نمي دونستم براي به دست آوردن مدارک تحصيلي قبلي علي مي تونم به آموزش پرورش مرکز مراجعه کنم ...

مدير مدرسه که ديد چقدر تو اين کار ناشي هستم قبول کرد که خودش به اداره ي اموزش و پرورش فکس بزنه و ازشون درخواست کنه تا سوابق تحصيلي علي رو براش بفرستن ....

خيلي خسته بودم ... کاراي علي بيش از تصورم ازم انرژي گرفت .... هم خريدش ... هم ثبت نامش ... خودش هم پا به پاي من همه جا ميومد ... دائم هم اخماش تو هم بود ... حالش رو مي فهميدم ... اگر عمه .. يا آقاي بهرامي زنده بودن .............

از اون طرف هم بهار اعصابش داغون بود .... بهار هم بايد کلي خريد مي کرد .. که با توجه به شهريه اش .. پول چنداني براش نمي موند .... 

از طرفي پول خريد شير خشک رادين ... و بسته هاي پمپرزش که هر دو سه روز يه بار تموم مي شد ... سر به فلک مي کشيد .... 

از يه طرف خريد مايحتاج خونه که زود به زود تموم مي شد ... و از طرفي خريد لباس و کفش براي راديني که ديگه راه افتاده بود و علي که هيچي نداشت ....

اگر پدر و مادر يکيمون زنده بود ..... يا اگر چند روز ديرتر رفته بوديم خونه ي عمه ... اگر اون شب به جاي خوابيدن زير باد کولر ... تو حياط مي خوابيديم .... و يا اگر ............

اگر ... اگر ... اگر .... تموم زندگيمون شده بود اگر .... 

فشار زندگي چند خونواده افتاده بود رو دوشمون .... و اين وسط من ... مني که مسئوليت سه نفر ديگه رو هم به عهده گرفته بودم بيشتر زيرش خرد مي شدم ..... 

هنوز دوماه نگذشته خسته بودم و عصبي .... مگه چندبار تو زندگيم شده بودم مسئول زندگي آدماي ديگه .... با اين حال بايد محکم مي ايستادم و به روي خودم نمي آوردم ... 

چند روزي بود که در حال درست کردن اتاق شاهد بودم .... به خواست علي .. قرار بود اتاق شاهد بشه اتاق علي ... هر تيکه از وسائل شاهد رو که جا به جا مي کردم دلم آتيش مي گرف براش ... براي برادري که قرار بود داماد بشه .... 

دلم براش تنگ شده بود ... براي صورتش ... براي خنده هاش ... براي اخمش ... براي نگرانيش ... براي همه چيزش ...

خيلي دلم مي خواست يه سري از وسايلش رو بدم به نامزدش کژال ... ولي با برخورد خونواده ش بعد از مراسم جرأت اين کار رو نداشتم ... خونواده ش مي خواستن که کژال فراموش کنه شاهد رو ... و براي اين کار از من خواسته بودن ديگه سراغي از کژال نگيرم ... به خودش هم اجازه نمي دادن تا به ديدنم بياد يا بهم زنگ بزنه .... 

هيچ وقت فکر نمي کردم خونواده ي کژال اين کار رو بکنن ... شايد هم حق داشتن ... دخترشون حق زندگي داشت ووو قرار نبود تا آخر عمرش با سايه ي اسم برادر من زندگي کنه ... و خوشبختي رو از خودش دريغ کنه ....

با اين حال ازشون دلگير بودم .... من تنها مونده بودم ... و درست وقتي که نياز داشتم تا کژال مثل خواهر کنارم باشه ... بودنش رو ازم دريغ کردن ....

از وقتي علي تو اتاق شاهد ساکن شد .. مجبور شدم شبا چند بار بهش سر بزنم ... چون علي بعضي شب ها کابوش زلزله رو مي ديد و با جيغ از خواب بيدار مي شد .... اوضاع روحي خوبي نداشت ... و من نگرانش بودم ... اگر به من بود نمي ذاشتم اتاقش رو تا يه مدت از ما جدا کنه ... چون من و بهار و رادين .. تو اتاق سابق مامان و بابا مي خوابيديم .... و علي هم تا يه مدت با ما تو همون اتاق مي خوابيد ...

از طرفي دلم نمي خواست به خاطر نگرانيم استقلالش رو ازش بگيرم ... و از طرفي نمي تونستم با نگرانيم کنار بيام ... براي همين در طول شب چند باري بلند مي شدم و مي رفتم بهش سر مي زدم ... روش رو مي کشيدم ... و خيره مي شدم به رد اشکي که رو صورتش خشک شده بود ... و نشون مي داد قبل از خواب گريه کرده ... 

رفت و آمدم به خونه ي خاله زياد شده بود .... از خاله آشپزي ياد مي گرفتم ... به کمک خاله و کتاب اشپزي مامان داشتم سعي مي کردم بشم کدبانوي نمونه ... که اونم با يه روز و دو روز نمي شد ...

پنج شنبه ي ديگه اي از راه رسيد .... باز هم رفتيم سر مزار ... باز هم دلتنگيامون رو روون کرديم رو گونه هامون ... 

باز مبينا اومد .. همراه پدرش ... و باز اون مرد ... بدون اينکه اهميتي به حضور ما ... به حضور مبينا در کنار ما بده ... آروم دقايقي رو کنار مزار همسرش گذروند ...

و من باز با کنجکاوي خيره شدم به مردي که حتي سعي نمي کرد نيم نگاهي به ما بندازه .... 

سه هفته اي مي شد که مبينا همراه پدرش ميومد ... حرفي بينشون رد و بدل نمي شد .. وقتي مي رسيدن سر مزار ... مبينا چند ثانيه اي کنار مزار مادرش مي موند ... و بعد بدون کلمه اي حرف به پدرش نگاه مي کرد ... پدرش هم با تکون دادن سر بهش اجازه مي داد بياد به سمت ما ..

حتي قصد رفتنشون هم بدون آهنگ کلامي بود ... پدرش مي ايستاد ... و مبينا آروم از ما خداحافظي مي کرد و مي رفت سمت پدرش ... دستش رو تو دست پدرش مي ذاشت و مي رفت ....

و چيزي که تو اون سه هفته متوجه شدم .. چهره ي خشک و جدي پدرش بود که تحت هيچ شرايطي تغييري درش پيدا نمي شد ....

روز تولد يکسالگي رادين شد .... نمي دونم براي دلخوشي بچه ي يکساله که چيزي از تولد نمي فهميد .. يا براي دلخوشي بهار و خاله ي رادين ... يا براي عوض شدن روحيه مون بود .. که براش کيک خريدم ...

روش شمع گذاشتم ... از خاله اينا خواستم بيان و کنارمون باشن ... عکس انداختيم ... با لباس هاي مشکيي که هنوز مي پوشيديم ...

خاله خيلي اصرار داشت مشکيمون رو در بياريم .. ولي هيچکدوم راضي نشديم ... عزادار يه نفر نبوديم که ... دلم نمي اومد سر چهل روز سياهم رو در بيارم ... مگه براي دو تا تازه داماد فقط چهل روز سياه مي پوشن ؟ .... 

عکس انداختيم با يه دل پر خون ... تولد بچه اي بود که خدا به پدر و مادرش مهلت نداد تا بزرگ شدنش رو ببينن ... راه رفتنش رو ... و حتي دندون در اوردنش رو .... 

سر دندون در آوردنش روزگارم سياه شد ... از بس گريه مي کرد ... بي تابي مي کرد ... و من نمي دونستم چشه ... اونبار هم خاله به دادم رسيد .. و بهم گفت که داره دندون در مياره ... بهم گفت که بايد به بچه مسکن بدم ... خودش از داروخونه برام خريد ... 

تموم مدت رادين به خاطر دردي که داشت تو بغلم بود ... حاظر نبود از بغلم پايين بياد ... هيچ کاري نمي تونستم انجام بدم ... به طوري که حتي نمي تونستم غذا درست کنم .. و اينجوري بهار ناچار شد آشپزي کنه ... دستپخت بهار از مال من هم بدتر بود .... نتونست کوکو رو قالبي درست کنه ... و در آخر چيزي خورديم شبيه به املت سبزي ... يه ماهيتابه پر از سبزي سرخ شده که توش تخم مرغ ريخته بود ...

و بعد از مدت ها .. از دستش .. و اون دستپختش کلي خنديديم ... 

روز اول مهر شد .... صبح زود .. مثل تموم مادرا ... بيدار شدم ... صبحونه ي علي رو حاضر کردم ... وسايلش رو مرتب کردم ...

لباس پوشيديم .. من .. بهار ... و علي ... رادين رو همونجور که خواب بود لباس پوشوندم و بغل کردم .. و راهي شديم تا علي رو برسونيم مدرسه ...

دلم نمي اومد روز اول تنها بره ... مي دونستم با ديدن بچه هايي که همراه پدر و مادرشون اومدن .. داغش تازه مي شه ... نمي خواستم احساس کنه بهش توجهي نداريم .. مي خواستم بدونه هميشه همراهش هستم ... هميشه و همه جا ....

علي با اون صورت محزون ... و لباس مشکي تنش ... بين همه به چشم مي اومد .... هر کاري کردم راضي نشد رنگ ديگه اي غير از مشکي بخره و بپوشه .... 

با رفتن علي به مدرسه .. و بهار به دانشگاه ... روزاي پنجشنبه تبديل شد به جمعه .. براي زيارت اهل قبور ... و اين باعث شده تو اولين هفته مبينا رو نبينيم ...

روزهاي شروع مدرسه ... مهر ماه ... من هم مثل همه ي مادرا يه سري کارها رو ... کارهاي تکراري رو شروع کردم ... 

بيدار شدنم از خواب ... حاضر کردن صبحانه ... رسوندن علي به مدرسه .. که دلم نمي خواست هيچ روزي رو تنها بره .... برگشتن به خونه .. و مشغول بودن با رادين ... پخت ناهار .. شستن ظروف کثيف ... گردگيري و جارو کردن .... رفتن دتبال علي که بايد بر مي گشت خونه ... منتظر شدن تا برگشت بهار ... غذا خوردن ... خوابوندن رادين ... 

همه همه هر روز .. بي وقفه .. بدون کم و کثري انجام مي شد ... عصر هر روز هم بايد به براي شام فکري مي کردم و به درساي علي مي رسيدم ... و باز رادين ...

رفت و آمدي که به خونه ي خاله داشتيم ... باعث شد تا با خونواده ي آقاي خاشعي .. پسر عموي پوهر خاله زهره .. بيشتر آشنا بشيم ... گرچه که من از قبل مي شناختمشون .. ولي اين رفت و امد باعث شد تا يه جورايي صميميت بيشتري باهاشون پيدا کنم ..

به خصوص که افسر جون ... همسر آقاي خاشعي خيلي سعي مي کرد هوامونو داشته باشه .. تقريباً مثل خاله ما رو يکي از اعضاي خونواده ش قبول کرده بود ... و همينطور دخترش سحر که سال آخر دبيرستان بود ... و پسرش سهراب که يه سالي از خشايار بزرگتر بود ....

خشايار و سهراب تموم حواسشون به من بود ... و بارها بهم گفته بودن هر وقت نياز به کمک داشتم بهشون خبر بدم .... و من چقدر خوشحال بوم از اين حمايت برادرانه که بعد از شاهد عقده شده بود تو دلم ...

من تموم نکات بچه داري رو از خاله و افسر جون ياد مي گرفتم ... و پا به پاي رادين بزرگ مي شدم ... روز به روز از شکيباي قبلي فاصله مي گرفتم و به ناچار .. به خاطر موقعيت جديدم .. به فراموشي مي سپردم زندگي راحت و بي دردسر قبليم رو ....

دختري بودم که مادر شده بود و داشت تموم آرزو هاي خودش رو مثل تموم مادرا کنار مي ذاشت ... 

بعضي روزها به قدري از بي همزبوني خسته مي شدم که دلم مي خواست فرار کنم از هر چي که زندگي به اسم قسمت به خوردم داده بود ....

دلم کمي شادي مي خواست ... دلم ارامش مي خواست ... دلم کسي رو مي خواست که بتونم بهش تکيه کنم و نگران نباشم از فردا روزي که قراره بياد و ممکنه يه عالم حوادث ناگوار با خودش بياره ....

دلم تهي بود .... و دل تهي من .. بي قرار بود ... و بي تاب .......

دلم جووني کردن مي خواست .. چيزي که با وجود علي و رادين ديگه امکان نداشت ... نه اينکه اونا مزاحمم بودن .. نه ... 

رادين و علي به مادري احتياج داشتن که عاقل باشه ... درايت داشته باشه ... و با يه مديرت درست اونا رو راهنمايي کنه به سمت راه درست زندگي کردن ... و به همين خاطر من اجازه نداشتم هر جور که دلم مي خواد زندگي کنم .....

خيلي زود جمعه ها صبح .. تو بهشت زهرا .. مبينا هم به جمعمون اضافه شد ... بعضي وقتا با عمه ش ميومد .... و بعضي وقتا با پدرش ... هر زمان که با پدرش ميومد مدت بيشتري رو کنار ما مي گذروند ... به ديدنمون عادت کرده بود ... 

خود من هم يه جورايي بهش عادت کرده بودم ... گاهي حس مي کردم خدا اين دختر رو سر راهم گذاشته تا در کنار علي و رادين .. به اون هم محبت کنم ... يه محبت خالصانه و مادرانه ...

براي همين هر وقت که مي ديدمش .. بغلش مي کردم و چند دقيقه اي تو اغوشم نگهش مي داشتم ... مي بوسيمش و نوازشش مي کردم ... به حرفاش که بيشتر درباره ي مدرسه ش بود گوش مي دادم و هر جا لازم بود .. راهنماييش مي کردم و سعي مي کردم با محبت بهش بگم چه کاري درسته و چه کاري غلط ... 

بهار هميشه با لبخند نگاهمون مي کرد ... و بار ها بهم گفت ..

بهار – بچه هات شدن سه تا ... خدا بهت رحم کنه ... همينجور ادامه پيدا کنه مي توني يه مهد کودک راه بندازي ...

و من چقدر خوشحال بودم از اين حرفش ... چون نشون مي داد دارم نقش مادري رو درست ايفا مي کنم ...

نمي دونم تأثير اين حرف بهار بود يا چيز ديگه اي که مبينا هم برام شد مثل علي و رادين ... و برام شد دختري که فقط مي تونستم يه روز تو هفته وو براي مدت محدود ببينمش ....

انگار مبينا هم همين حس رو به من داشت ... چون وقتي ميومد تو آغوشم ... سر مي ذاشت رو سينه م و مي گفت ..

مبينا – خاله بوي مامانم رو ميدي .... کاش مامانم مي شدي ...

و من حس مي کردم دلتنگيش براي مادرش رو ... منم خيلي وقت ها دلتنگ مادرم بودم .... 

مي فهميدم تنهاييش رو ... چون من هم هميشه تنها بودم ....

و سعي کردم حداقل همون چند دقيقه ي روزهاي جمعه براش مادر باشم .. تا دلتنگيش کمتر بشه ... و مي ديدم که روحيه ش هفته به هفته بهتر مي شد ....

ولي اين وسط يه چيزي بود که اذيتم مي کرد ... آزارم مي داد اخم هاي پدرش ... وقتي که مبينا با شور وشوق خودش رو تو آغوشم رها مي کرد ...

و لبخندهاي عمه هاش که گاهي همراه اونا مي اومد بهشت زهرا اون حس بد رو از وجودم مي برد ....

قرار بود يه مهموني بزرگ خونه ي افسر جون و اقاي خاشعي برگزار بشه ... افسر جون زنگ زد و دعوتمون کرد ... بعد از اينکه باهاش خداحافظي کردم ..... ناخودآگاه رفتم سمت کمد لباسام ... نگاهي به لباسام انداختم ... چند تا رو که رنگشون مشکي بود رو بيرون آوردم و امتحان کردم ... همه شون برام گشاد شده بود ... لاغر شده بودم ... خيلي هم لاغر شده بودم ... و اين لاغري بيشتر به خاطر مريضي رادين بود ...

يک هفته ي قبل رادين مريض شده بود .... تب بالايي که داشت باعث شد تا ببرمش دکتر ... بچه انقدر بي حال بود که حتي نمي تونست راه بره ... با تشخيص دکتر تو بيمارستان کودکان بسترري شد ...

بي تابي مي کرد زير سرمي که بهش وصل بود ... بارها بهش آنتي بيوتيک تزريق شد ... سه روز بستري بود و من تموم مدت بالا سرش بودم ... حتي شب هم خواب نداشتم ... 

کنار تختش مي ايستادم و سرش رو نوازش مي کردم ... آروم آروم اشک مي ريختم وقتي چهره ي زردش رو مي ديدم ... به خاطر تب بالا غذا هم نمي خوورد ... چند کيلويي لاغر شده بود ... و من هم نمي تونستم چيزي بخورم ... تو يه هفته پنج کيلو کم کرده بودم ... گرچه قبلش هم درست بعد از زلزله چند کيلويي لاغر شده بودم ... خاله مي گفت به خاطر غمي بود که داشتم ....

هيچ لباسي اندازه م نبود ... بايد مي رفتيم خريد .... هم من لباس نداشتم ... هم بهار ... و هم علي و رادين ...

هر جا مي رفتيم براي خريد لباس ... يا لباس ها مناسب نبود و خيلي باز بود ... يا قيمتش بالا بود ... 

چون مهموني مختلط بود نمي شد هر چيزي رو پوشيد .. به خصوص که ما هم مي خواستيم حتماً لباس مشکي بگيريم ... 

به خاطر اينکه بتونيم لباس مناسبي پيدا کنيم کلي گشتيم ... آخر سر هم من و بهار مجبور شديم لباس مشکي ساده اي بگيريم که گرچه خيلي مناسب يه مهموني آنچناني شب نبود ولي .. حداقل با معيار هامون همخوني داشت ... بهار که يه بلوز دامن مشکي گرفت ... من هم يه لباس ساده تا زير زانو .. که مي خواستم با بوت هاي بلندم بپوشم ....

کلي پول لباسامون شد ... براي علي و رادين هم خريد کردم ... ديگه ته کيفم پول زيادي نمونده بود .... دعا دعا کردم تا آخر ماه بتونيم با همون مقدار کم بگذرونيم ...

وارد خونه ي آقاي خاشعي که شديم .. خودش و افسرجون اومدن استقبالمون ... و با خوش رويي بهمون خوش آمد گفتن ...

با راهنمايي افسر جون بعد از درآوردن پالتوهامون .. به سمت جايي رفتيم که خاله و خاطره نشسته بودن ... خشايار نبود ... احتمال دادم با سهراب باشه ... 

مهمون هاي زيادي داشتن ... از خاطره شنيده بودم که آقاي خاشعي سالي دو يا سه بار همچين مهموني بزرگي مي گيره و همه ي آدمايي که مي شناسه رو دعوت مي کنه ... که بيشترشون هم اقوامشون بودن .....

با اينکه مهمونيشون مختلط بود ولي يه خوبي داشت ... اونم اينکه همه ي خانوم ها حجاب داشتن ... و همه يه جورايي مثل هم لباس پوشيده بودن ... پوشيده و سنگين .... 

خونه شون دوتا سالن داشت که با يه راهروي کوچيک به هم متصل مي شد .... و هر دو سالن پر از مهمان بود .... 

تو اون راهرو يه ميز بزرگ بود پر از انواع ميوه ... و شيريني که به زيبايي تزيين شده بود .... و البته چندتا خانوم بودن که از همه پذيرايي مي کردن .. با انواع نوشيدني گرم .... 

خاطره برامون تعريف کرد که ديزاين اونجا رو به خاطر مهموني تغيير دادن ... ولي همون ديزاين هم به قدري شيک و چشم نواز بود که من تا چند دقيقه خيره بودم ..

از جايي که ما نشسته بوديم نمي شد اون يکي سالن رو ديد ... و فقط يه قسمت کوچيکي از اون سالن و راهروي ميانشون مي تونستم ببينم ...

نيم ساعتي بود که از ورودمون مي گذشت ... که آقاي خاشعي اومد سمتمون ....

خاشعي – بيا دخترم که مي خوام با يه نفر آشنات کنم ...

بلند شدم و ايستادم ... و با تعجب نگاهش کردم ... 

لبخندي زد ...

خاشعي – چيه ؟ .. چرا اينجوري نگاه مي کني ؟ .. نترس .. مگه نمي خواي وکيل جديدت رو ببيني ؟ ... دادگاهتون دو هفته ي ديگه ست ... بايد با آقاي مقدم آشنا بشي ديگه ..

سري تکون دادم ... و در جواب لبخندش ... من هم لبخندي زدم ....

من – بله .. درسته .. 

خاشعي – پس بيا که به هم معرفيتون کنم ...

رادين رو به خاله سپردم و دنبالش راه افتادم .... رفتيم به سمت راهرو ... و دو تا مرد که اونجا ايستاده بودن و داشتن با هم حرف مي زدن ... 

يکيشون پشتش به ما بود و دستش رو تکيه داده بود به ميز ... اون يکي که رو به روش ايستاده بود و حواسش به حرفاي دوستش بود .. جوان بود و خوش قيافه ... 

هر دو کت و شلوار به تن داشتن ... .... آقاي خاشعي دست گذاشت رو شونه ي هموني که پشتش به ما بود ...

خاشعي – اميد جان ....

مرد برگشت .... و .........

با تعجب ... با چشماي از حدقه دراومده نگاش کردم ... وقتي آقاي خاشعي گفت ....

خاشعي – ايشون آقاي اميد مقدم ... وکيل پايه يک دادکستري ...

و با دست به من اشاره کرد ...

خاشعي – خانوم شکيبا کامياب ... موکل شما ..

باورم نمي شد ... مرد رو به روم .. پدر مبينا بود ... با همون چهره ي خشک و جدي ... و يه پوزخند رو لب ... که نفهميدم پوزخندش به تعجب من بود ... يا به ديدار چندباره مون ... شايد هم به اينکه من موکلش بودم ...

اصلاً احساس نکردم از ديدنم تعجب کرده باشه ... حتي تو حالت چهره ش اثري از آشنايي هم نبود .... يه جوري بود ... طوري که معذبم مي کرد ... 

از پوزخندش حس خوبي بهم دست نداد ... يه حس بد .. مثل کسي که مورد تمسخر واقع شده باشه داشتم ... طوري که ناخودآگاه اخمي کردم و گوشه ي شالم سَرَم رو که آويزون بود ميون مشتم گرفتم ...

خاشعي- خوب من تنهاتون مي ذارم ... احتمالاً حرفاي زيادي دارين که با هم بزنين ...

برگشتم به سمت آقاي خاشعي ... سعي کردم لبخندي رو لبم بشونم که خيلي موفق نبودم ... شايد چيزي شبيه به لبخند تحويلش دادم ... براش سري تکون دادم ... 

وقتي آقا نادر رفت بدون اينکه به مقدم نگاهي بکنم ... چشم دوختم به دکمه ي کت شلوارش ... کت شلوار خوش دوخت قهوه ايش که به زيبايي به تنش نشسته بود ... برازنده و شکيل ... 

منتظر بودم تا حرفي بزنه ... يه حرفي مثل اظهار آشنايي ... ولي چيزي که گفت شوکي که هنوز از ديدنش داشتم رو برام دو چندان کرد ...

مقدم – باور کنم نمي دونستين من وکيلتون هستم و همه ي محبتاتون به مبينا فقط از روي حس انسان دوستانه بوده ؟ ...

با تعجب نگاهم رو بالا بردم و خيره شدم به چشماي جدي و نافذش ....

من – ببخشيد منظورتون رو نمي فهمم ...

دوباره پوزخندي زد ... که باز همون حس بد تو وجودم شعله ور شد ...

نگاهش رو به طرف ديگه اي انداخت ..

مقدم – بگذريم .... 

و دوباره رو کرد به من ... دستش رو داخل جيبش کرد و کارتي بيرون آورد ...

مقدم – اين کارت من ... تو اين هفته حتماً بياين دفترم ... قبلش هم با منشيم هماهنگ کنيد ... صحبت کردن من و شما اينجا ... صورت خوشي نداره ... دوست ندارم همه ي نگاه ها به طرفم باشه ... 

چهره م بدجوري رفت تو هم ... از حرفاش ناراحت شدم ... نمي خواست با من همکلام بشه .. به هر دليلي ... 

مگه چِم بود ؟ ... تيپم زننده بود يا آرايشي که نداشتم ؟ ... لباسم مشکلي داشت .. يا طرز رفتارم ؟ ... که فکر مي کرد حرف زدنش با من باعث جلب توجه ديگران مي شه ... مني که حتي سعي مي کردم هيچ لونديي در حرکاتم نباشه ....

شايد هم بي پدر و مادر بودنم ... و يا .... و يا مادر دوتا بچه بودنم در حالي که همسري نداشتم ؟ ... 

اين آخري احتمالش از همه بيشتر بود ... ولي مگه ايرادي داشت ؟ ... مگه براي مادر بودن نياز بود به همسر داشتن ؟ ... مگه تقصير من بود که اون دوتا بچه کسي رو نداشتن ؟ ... 

چرا تو اين دنيا مردم عقلشون به چشمشونه ؟ ... چرا قبل از قضاوت درباره ي ديگران ... به جاي يه طرفه به قاضي رفتن .. يه تحقيق نمي کنن ؟ ... چرا عادت کرديم به اينکه از رو ظاهر افراد اونا رو قضاوت کنيم ؟ ...

شايد هم منظورش چيز ديگه اي بود ... هر چي که بود بدجور بهم برخورد ... حس بدتري بهم دست داد ... يه جورايي از خودم و سرنوشتم بدم اومد .... بدم اومد زندگيم طوري شده که هر کس هر جوري دلش بخواد مي تونه در موردم فکر کنه ... بدم اومد از اينکه زنده موندم .....

نمي خواستم بيشتر از اين کنارش باشم .... تو اون لحظه نياز داشتم به جايي براي خلوت کردن ... خلوت کردن با خودم .. و فکر کردن به اينکه مي خوام وکيلم باشه يا نيازه که برم و از آقا نادر خواهش کنم تا وکيل ديگه اي بهم معرفي کنه ....

براي همين سريع دست بردم و کارت رو ازش گرفتم ... و اصلاً به روي خودم نيوردم که کارتش رو قبلاً از آقا نادر گرفتم ... 

با همه ي اينکه از حرفاش ناراحت بودم ... ولي نتونستم چيزي درباره ي مبينا نپرسم ... کجا بود که نديده بودمش ؟ ...

من – مبينا کجاست ؟ ...

اخماش رفت تو هم ...

مقدم – کنار مادرم نشسته ... به نظرم بهتره محبتاي انسان دوستانه تون ! محدود باشه به همون روزاي جمعه ....

و با همون حالت ... آروم ازم دور شد .... کلمه ي انسان دوستانه رو بدجور کشيد .... يه جور تمسخر تو ادا کردنش داشت ...

حرصم گرفت از دستش ... اگر به خاطر حفظ آبروي افسر جون و آقا نادر نبود .. سکوت نمي کردم و مي رفتم و کارتش رو پرت مي کردم تو صورتش ....

فقط ايستادم و نگاه کردم به دور شدنش ... 

خوش چهره بود ... از اون مردايي که چهره ش مردونه بود ... و نمي شد هيچ جوري بهش بگي زشته .. نه خيلي خوشگل بود ... و نه از اون دست آدمايي بود که بخواد هزارتا عاشق و دلخسته داشته باشه ... ولي اون حالت خشک و جديش باعث شده بود يه جورايي پر ابهت به نظر بياد ... و همين ويژگيش به نظر من جذابش کرده بود ... گرچه که طرز صحبت و رفتارش ! ! ! ! ....

برگشتم و نشستم کنار خاله ... که مشغول صحبت با خانومي بود که نمي شناختمش .... بهار هم که سرش گرم صحبت با خاطره بود و سحر .... 

يه جورايي بينشون تنها بودم ... هر کدوم سرگرم صحبت بودن و حواسشون به حال خراب من نبود ....

تو فکر بودم ... اگر هنوز بابا و مامان زنده بودن .. بي شک مي رفتم کنارشون و با غرغر .. از دست اين آقاي وکيل از خودراضي شکايت مي کردم ... و از بابا مي خواستم حقش رو بذاره کف دستش .... تا ديگه جرأت نکنه به من .. نازک تر از گل بگه ..

ولي با نبود بابا و مامان ... بايد به کي شکايت مي کردم ؟ ... حالم خراب بود و نمي دونستم بايد چيکار کنم .... 

چشم چرخوندم تو سالني که نشسته بوديم ..... پدر مبينا گفته بود که مبينا کنار مادر بزرگش نشسته ... ولي من نديدمش ... پس احتمال دادم تو اون يکي سالن باشن ... همونجايي که من نمي تونستم به راحتي ببينم ....

تا وقت سرو شام .. خودم رو با رادين سرگرم کردم .... تا شايد کمتر فکر و خيال کنم .... ولي هرکاري کردم نتونستم دست از حرص خوردن از حرفاي مقدم ... بکشم ...........

وقتي افسر جون همه رو به شام دعوت کرد ... همه بلند شدن .... ولي من ......

هيچ ميلي به شام نداشتم .... از طرفي مطمئن بودم اگر برم سر ميز که تو حياط بزرگ خونه ي آقا نادر قرار داشت .. بي شک با مبينا مواجه مي شم ...

نمي خواستم دوباره اون لحن بد و کلمه ي انسان دوستانه ... و همينطور اون پوزخند بد رو از مقدم دريافت کنم .... براي همين رادين رو بهانه کردم ... و از بهار خواستم تا براي منم غذا بکشه ... 

اگر مي گفتم ميلي به غذا ندارم هم صداي خاله در ميومد و هم صداي بهار .... براي همين چيزي نگفتم ... بالاخره که بايد به رادين غذا مي دادم ....

داشتم با رادين بازي مي کردم ... و منتظر بودم تا بهار غذا بياره و به رادين بدم ... بچه م بدجور گرسنه بود ... همونجور که با رادين مشغول بودم با صدايي که شبيه به صداي مبينا بود به خودم اومدم ..

مبينا – واي خاله .... اينجا چيکار مي کني ؟ ...

بي اختيار به سمتش برگشتم و لبخند زدم ... دويد به سمتم ... با يه دست رادين رو گرفتم و دست ديگه م رو باز کردم تا مثل هميشه تو بغلم جا بگيره ...

سريع خودش رو انداخت تو بغلم ... و مثل هميشه سرش رو تو بغلم قايم کرد .... بوسه اي روي سرش زدم ....

سرش رو بلند کرد و با خنده نگاهم کرد ...

مبينا – خاله اينجا چيکار مي کني ؟ ...

با لبخند گفتم ..

من – پس سلامت کو خوشگل خانوم ؟ ... 

لباش رو جمع کرد و به حالت مودبانه گفت ...

مبينا – سلام خاله .... 

از حالتش خوشم اومد ... 

من – سلام به روي ماهت خوشگل خانوم ... خوبي ؟ ...

سري به علامت مثبت تکون داد ...

مبينا – بله .. خوبم ... شما رو که ديدم بهتر شدم ...

از حرفش که مثل آدم بزرگا مطرح کرد لبخند زدم .... لبخندم رو که ديد يه کم خودش رو لوس کرد ...

مبينا – اين حرف رو هميشه بابام بهم مي گه ... منم چون اين حرف رو دوست داشتم به شما گفتم ..

بوسيدمش ...

من – منم خيلي لذت بردم از اين حرفي که زدي ...

ابروهاش رو داد بالا ...

مبينا - خاله شما اينجا چيکار مي کني ؟ ...

لبخندي زدم ...

من - خوب منم دعوت شدم ديگه ... درست مثل شما ...

سرش رو کمي تکون داد ....

مبينا – خاله .. من بيام پيش شما شام بخورم ؟ ...

دلم مي خواست بگم بيا ... ولي وقتي ياد حرف پدرش افتادم ... و اينکه ممکنه باز هم هرچي دلش بخواد بهم بگه ... اون حس بد دوباره هجوم آورد تو دلم ... با اين حال لبخند زورکيي زدم ...

من – من دوست دارم بياي اينجا ... ولي فکر کنم پدرت دوست داشته باشه کنار خودش باشي ... برو اجازه بگير ... اگر اجازه داد بعد بيا ...

سرش به سمت راست کج کرد و باشه اي گفت ... نگاه که ازش گرفتم چشم تو چشم شدم با جناب (!) وکيل از خودراضي ... که چند قدم اون طرف تر ايستاده بود و داشت با اخم نگاهم مي کرد ...

اگر نسبت به حرفايي که زده بود و همه شون به نظرم بي دليل بود .. عکس العملي نشون ندادم .. لازم نبود تا باز هم به اخمش که به نظرم کاملاً بي اساس بود .. عکس العملي نشون ندم ...

منم اخم کردم ... و تموم حس بدم رو ريختم توي نگاهم ... بايد مي فهميد اصلاً ازش خوشم نيومده ... فکر مي کردم از کارم تعجب کنه ... ولي نه تنها تعجب نکرد .. بلکه اخمش غليظ تر هم شد ... 

انگار يه جورايي داشتيم براي هم خط و نشون مي کشيديم ... حيف که بابام و شاهد نبودن .. و البته مهرشاد ... وگرنه حالش رو جا مي آوردن ... 

با يادآوري اينکه ديگه تنهام و کسي نيست ازم حمايت کنه .. انگار خاري به قلبم فرو رفت ... ديگه خودم بودم و خودم .... خودم بايد از خودم حمايت مي کردم .. خودم بايد يه تنه جلوي خيلي چيزها مي ايستادم ...

با صداي بهار نگاهم رو از چشماي مشکي جناب وکيل گرفتم ...

بهار همونجور که دوتا بشقاب پر از غذا دستش بود لبخندي به مبينا زد ....

بهار – اِ ... مبينا خودتي ؟ ... اينجا چيکار مي کني خاله ؟ ...

مبينا رفت به سمتش .... 

مبينا – سلام خاله بهار ... با بابام اومدم ....

بهار با همون دستاي پر ... روي دو زانو نشست و مبينا رو بوسيد ... 

نگاهم رفت سمت جناب وکيل ... که داشت با ابرويي بالا رفته نگاهشون مي کرد .... حتماً وقتي برم دفترش مي گه که به بهار هم بگم از اين محبتاي انسان دوستانه نکنه ...

با اين فکر دوباره اخم کردم ... و با همون اخم نگاهي بهش کردم .... متوجه نگاهم شد ... نگاهم کرد .. خشک ... جدي ... و پر ابهت ....

نگاه ازش گرفتم ... نمي خواستم فکر کنه انقدر ازش خوشم اومده که دائم نگاش مي کنم ... نگاهم رو دوختم به علي که کنار بهار ايستاده بود ....

با ابرويي بالا رفته يه نگاه به من مي کرد و يه نگاه به پدر مبينا ... انگار فهميد نگاه ما به هم پر از خط و نشونه ... نفهميدم پيش خودش چه فکري کرد و چه نتيجه اي از نگاه هاي ما گرفت .. که بشقاب غذاي من رو از بهار گرفت و بلند ... طوري که جناب وکيل بشنوه .. با نيم نگاهي به سمت پدر مبينا گفت ...

علي – بشقاب رو بده .. مامانم گشنشه ....

و اخمي به پدر مبينا کرد و اومد به طرفم ...

از حرفي که زد شوکه شدم ... علي چه احساسي پيدا کرده بود که اين حرف رو زد ...

زير چشمي نگاهي به جناب وکيل انداختم ... پوزخندي رو لباش بود ... اگه دست خودم بود حتماً لباش رو به هم مي دوختم تا ديگه اون پوزخند مسخره رو ... روي لباش نبينم ...

قدرشناسانه به علي نگاهي انداختم ... و بشقاب رو ازش گرفتم .... 

من – ممنون پسرم ... 

با گفتن اين جمله مي خواستم جواب مامان گفتن علي رو بدم .... اگرچه که تا به حال بهم نگفته بود ... اگرچه که مي دونستم من رو مامان خودش نمي دونه .. چون مادرش رو به خوبي به يادداشت ... و حق داشت نتونه به اين راحتي کلمه ي مامان رو به کسي بگه ... با اين حال ... نتونستم جوابي به حرفش ندم ... نتونستم حس حمايتش رو .. که مي خواست به طرف مقابلش - که پدر مبينا بود - و بگه که با تموم بچه گيش مراقب منه .. رو بي جواب بذارم .....

سرم رو گرم کردم به غذا دادن به رادين ... که با ديدن بشقاب پر از غذا ... از گشنگي هول مي زد ... ولي گوش هام رو متمرکز کرده بودم رو حرفاي مبينا و بهار ...

مبينا – خاله من برم اجازه بگيرم .... بعد ميام پيشتون ...

بهار – باشه .. برو ....

مبينا – بابا ... اجازه مي دي برم پيش خاله شکيبا شام بخورم ؟ ....

نمي ديدمشون ... ولي يه جورايي مطمئن بودم جناب وکيل اخم کرده ...

مقدم – نه ... مامان هما و عمه گلشيد منتظرتن ... بعد از شام ميارمت ...

خيلي محکم و جدي اين حرف رو گفت ... قاطعيتي تو لحن بيانش بود که هر کسي رو وادار مي کرد به قبول کردن حرفش .... واقعاً وکيل بودن برازنده ش بود .......

مبينا باشه اي گفت .. و با صداي بلند رو به ما گفت ...

مبينا – من مي رم ... ولي زود ميام ...

سرم رو بلند کردم .... از اينکه به مبينا اجازه نداد بياد پيش ما حسابي لجم گرفته بود ... 

با اينکه مي دونستم جوابي که مي خوام بدم کمي بچه گانه ست ... و براي مردي با اون سن ... که يه بچه ي هفت ساله هم داشت... اين حرفم کمي لوسه .... و به خاطر شغلش ... مسلماً بلد بود جواب هر حرفي رو بده ... من هم بلند گفتم ...

من – نگران نباش مبينا جان ... امشب هم نشد .. فردا مي بينيمت ...

اشاره به فردا که جمعه بود ، داشتم ... اون شب نمي ذاشت مبينا کنار ما باشه ... جمعه رو مي خواست چيکار کنه ... خودش گفته بود محبتاي انسان دوستانمهون باشه براي جمعه ...

حرفم باعث شد برگرده و نگاه کنه ... با يه لبخند محو .. که قابل تشخيص بود .... و بعد تبديل شد به يه پوزخند ...........

تا آخر شب خبري از مبينا نشد .... و اين قابل حدس بود .... با رفتاري که از پدرش تو همون برخورد اول ديدم ... اين نيومدن توجيه مي شد ...

فقط زماني که مهموني به پايان رسيد ... اومد و خداحافظي کرد .... پدرش هم دورتر ايستاد ... و از همونجا با تکون دادن سرش خداحافظي کرد ... با همون فرم خشک و جدي .... من هم به همون صورت .. با تکون دادن سرم جواب خداحافظيش رو دادم ...

براي اون همه غرور و تکبرش دليلي جز خود برتر بيني نمي ديدم ... هر چقدر از رفتارش بدم اومده بود و حرفاش ... با اين حال نمي تونستم به هيچ طريقي از ذهنم خارجش کنم ...

انگار اومده بود گوشه ي ذهنم براي خودش خونه اي ساخته بود و بيرون کردنش از اون قسمت کاملاً خارج از توان من بود .... ببدون اينکه بخوام .. ذهنم رو درگير خودش کرده بود ... و ترسي ناشناخته از برخورد هاي آينده مون به وجودم انداخته بود ....

ذهن درگير و خسته ي من از اون همه فکر و خيال ... و مسئوليت .. ديگه گنجايش فکر به مقدم و حرفاش رو نداشت ... و به همين خاطر ديدار دوباره و شنيدن حرفاي آزار دهنده ش برام سخت بود ...

وقت خداحافظي ... وقتي آقا نادر و افسر جون در حال بدرقه ي ما بودن .. مخصوصاً با آقا نادر هم قدم شدم و بحث وکالت مقدم رو پيش کشيدم شايد بتونم آدم ديگه ي رو جايگزين مقدم کنم ...

من – ببخشيد آقا نادر ... مي خواستم بپرسم شخص ديگه اي غير از آقاي مقدم هست که وکالت ما رو قبول کنه ؟ ..

آقا نادر نيم نگاهي بهم انداخت ...

نادر – چطور ؟ .. چيزي شده ؟ ...

دلم نمي خواست حرفاي مقدم رو براش بگم ... و همينطور اينکه آشنايي ما جايي غير از خونه شون بوده ... نمي خواستم فکر ديگه اي کنه ... با موقعيتي که داشتم .. اينکه يه جورايي بزرگتر سه نفر ديگه به حساب ميومدم .. دلم مي خواست جلوي هرگونه فکر و حرفي که درباره م زده مي شد رو بگيرم ...

چند ثانيه اي مکث کردم تا بتونم واژه ها رو براي جواب دادن ... کنار هم بچينم و حرفي بزنم که نه توهين به مقدم باشه و نه دليل بچه گانه ...

من – راستش .. احساس مي کنم ايشون تو رو در بايستي گير و وکالت ما رو قبول کردن ...

آقا نادر لبخندي زد ... و جواب داد ...

نادر – چيزي بهت گفته که اينجوري فکر مي کني ؟ ...

و بعد بدون اينکه صبر کنه تا جوابي بهش بدم ادامه داد ...

نادر – کلاً ميونه ي خوبي با خانوماي مجرد نداره ... البته اينجوري نبود ... از وقتي همسرش رو از دست داد .. اينجوري شد ... چون از همون اول خونواده ش بهش فشار مي آوردن که ازدواج کنه .. و هر دختر يا زن مجردي که مي ديدن بهش پيشنهاد مي دادن ... نمي خواد ازدواج کنه ... 

سرش رو تکوني داد ...

نادر – مي گه اين آرامشي که الان داره رو دوست داره .... من با اين حرفش موافق نيستم ... بايد به فکر دخترش هم باشه ... اون به مادر احتياج داره ... 

نگاهي به من کرد که غرق در حرفاش بودم ...

نادر – کاري به رفتار خشکش نداشته باش .... تو کارش خبره ست ... همين که بفهمه تهديدي براي زندگيش نداري نرم مي شه ... اگر هم نخواد وکيلت باشه خيلي رک به خودت يا به من مي گه ... اصولاً آدم رکيه ...

حرفي نزدم ... يعني حرفي نداشتم که بزنم ... غير مستقيم گفت که با اخلاق گندش بسازم ... و فکر يه وکيل ديگه رو از سرم بيرون کنم ... چاره اي نداشتم ... نه يه وکيل ديگه اي مي شناختم ... و نه اينکه اونقدرها پول داشتم که بخوام به يه وکيل ديگه بدم ... چون مي دونستم مقدم به خاطر آقا نادر تو حق الوکاله ش بهم تخفيف مي ده ...

يه هفته گذشت از مهموني خونه ي افسر جون و آقا نادر ... 

همون شب تصميم گرفتم که با چند روز تأخير برم دفتر مقدم ... و زماني اين تصميم بيشتر در من قوت گرفت که روز جمعه ي بعد از مهموني ... با اينکه دو ساعتي بهشت زهرا بوديم ... ولي مقدم .. مبينا رو نيورد ... و ما هم نتونستيم ببينيمش ..

اين کارش نشون مي داد که دوست نداره مبينا به هيچ عنوان با ما باشه ... و من چقدر اون جمعه چشم به راهشون بودم .... طوري که بهار کاملاً متوجه شد و ازم توضيح خواست ... و من مجبور شدم تموم حرفاي مقدم و اقا نادر رو براش بگم ...

بهار هم ناراحت شد ... مثل من بهش برخورد ... چون محبت خالصانه ي ما به مبينا .. برچسب حس انسان دوستانه خورده بود ... همراه با تمسخر ....

پنجشنبه به دفترش زنگ زدم .. و منشيش که يه مرد بود .. بهم گفت که شنبه ساعت ده دفترش باشم ...

شنبه صبح وقتي بهار و علي رو راهي کردم ... لباس هاي رادين رو تنش کردم و خودم هم حاضر شدم .... ساده ي ساده .... نه آرايشي ... و نه لباسي که بخواد جلب توجه کنه ... مي خواستم بهش نشون بدم اصلاً نمي خوام جلب توجه کنم ... يا خودم رو براش به معرض نمايش بذارم ....

وارد دفترش که شدم .. توسط منشيش که مرد جواني بود به اتاقش راهنمايي شدم ...

با ورودم .. به حالت احترام از روي صندليش بلند شد ...تو محيط کارش پر جذبه تر به نظر مي رسيد .. يا شايد من اينطور فکر کردم ... همون چهره ي خشک و جدي رو داشت .. منم سعي کردم هيچ لبخندي مبني بر آشنايي بيشتر رو لبم نداشته باشم ...

سلام کردم ... بعد از دادن جواب سلامم .. با اشاره ي دست دعوتم کرد به نشستن ...

همين که رو صندلي نشستم .. بدون مقدمه گفت ..

مقدم – چقدر زود اومدين .. چهارشنبه وقت دادگاهتونه ... و شما تازه يادتون اومده بياين دفتر وکيلتون ..

طعنه ي کلامش با اينکه با لحن آرومي گفته شد ولي سنگين بود ... دست خودم بود گردنش رو با گيوتين مي زدم تا ديگه هوس نکنه بهم طعنه بزنه ...

با حرص جوابش رو دادم ...

من – چون دوست ندارين من رو ببينين ... گفتم ديرتر بيام که نياز نباشه براي نديدنم خودتون رو قايم کنين ...

با اين حرفم .. ابرويي بالا انداخت .. و پوزخندي نشست روي لباش ... 

چند ثانيه اي خيره نگاهم کرد ... 

پوزخندش رو جمع کرد و با همون لحن خشک که کمي تند شده بود جوابم رو داد .... 

مقدم – مي تونم جوابي بهت بدم که حرف زدن يادت بره ... چه برسه به اين طور جواب دادن ... ولي احترامت رو نگه مي دارم ...

از لحنش و حرفي که زد .. عصباني شدم ... اصلاً حوصله نداشتم بشينم و به حرفاي توهين آميزش گوش کنم ...

رادين رو بغل کردم و بلند شدم ايستادم ...

من – ما نمي تونيم دو کلمه حرف با هم بزنيم .. پس ادامه ي اين راه و اين وکالت به ترکستانه ... بهتره همين الان با آقاي خاشعي تماس بگيرين و خودتون رو از شر وکالت من راحت کنين ...

اخماش در هم رفت ... با لحني که تند تر از قبل بود جوابم رو داد ...

مقدم – مطمئن باشين اگر قول نداده بودم همين الان اين کار رو مي کردم ... ولي عادت ندارم بزنم زير قولم ... به آقاي خاشعي قول دادم براتون هر کاري مي تونم بکنم .. پس تا آخرش هستم .. شما هم بهتره به جاي بچه بازي بشينيد و جواب سوالاتم رو بدين ... 

مونده بودم برم يا بشينم ... ترديد بدي بود .. کارم دستش گير بود ... و از طرفي تحمل حرفاش ! ...

تو فکر بودم که چيکار کنم ... که با صداش برگشتم به سمتش ...

مقدم – بهتر بود اول سعي کنين بزرگ شين و رفتار معقول رو ياد بگيرين .. بعد تقاضاي حضانت دو تا بچه رو داشته باشين ... شما احتياج دارين يکي بهتون ياد بده چطوري رفتار کنين ... واقعاً هنوز بچه هستين ... در مقابل من يادتون باشه درست رفتار کنين .. چون من از رفتار بچه گانه خوشم نمياد ...

با اين حرفش ديکه از کوره در رفتم ... رادين رو گذاشتم رو زمين ... که کنار ميز ايستاد .. 

با قدم هاي محکم رفتم طرف ميز مقدم ... دستم رو محکم کوبيدم رو ميزش ... و سرم رو بردم جلو ...و با خشم زل زدم تو چشماش و گفتم ...

من – پس بهتره مراقب حرف زدنتون باشين ... چون از اين بچه هر کاري بر مياد آقاي بزرگ .. وکيل پايه يک دادگستري ... 

بلند شد .... اخم بدي نشسته بود رو صورتش ... سرش رو اورد جلو ... نزديکِ نزديک ... تو يه سانتي صورتم ... تقريباً غريد ...

مقدم – برو بشين سر جات و جواب سوالاتم رو بده .... در ضمن خانوم کوچولو .. محض اطلاعت .. من سي و نه سالمه و بلدم چه جوري بچه هايي مثل تو رو سر جاشون بشونم ... اگه حضانت اون بچه اي که اونجا ايستاده رو مي خواي ... دست از بچه بازي بردار ....

وا دادم .... 

خيلي راحت وا دادم ... 

نه به خاطر حرفش ... يا خشمش ... 

به خاطر بوي خوش ادکلنش که داشت مدهوشم مي کرد ... 

به خاطر هرم گرم نفس هاش که رو پوست صورتم نشست ... 

به خاطر نزديکي بيش از اندازه ش که من با هيچ مردي .. حتي مهرشاد تجربه ش نکرده بودم ... 

راست مي گفت بچه بودم ... بچه بودم که با اين چيز ها وا دادم و برگشتم و نشستم رو صندلي و رادين رو گرفتم بغلم .. و منتظر شدم تا سوالاتش رو بپرسه .........

جواب تک تک سوالاتش رو دادم ... آروم .. با کمي بغض ... و بدون اينکه نگاش کنم ....

دلگير بودم و شکست خورده .... از دست خودم کفري بودم ... با يه بوي خوش ادکلنش نتونستم خودم رو نگه دارم ... نتونستم رو موضع خودم پا فشاري کنم .... چرا انقدر بچه بودم ؟ ....

سوالاتش که تموم شد خيلي راحت .. انگار که حضورم بايد منوط باشه به خواستش .. گفت ..

مقدم – ديگه سوالي نمونده ... مي تونيد بريد .....

برگشتم و نگاش کردم ... سرش پايين بود و مشغول بررسي پوشه اي که جلوش .. روي ميز باز بود ...

نه به بلند شدنم اهميت داد و نه به حرکاتم ....

کمي خيره نگاهش کردم ... از دستش حرص مي خوردم .... از اون اهميتي که بهم نمي داد .. شاکي بودم ....

با اين همه .. کيفم رو برداشتم و راديني که به زور کيک و آبميوه ساکت نگه داشته بودمش .. رو بغل کردم ... و راه افتادم سمت در ...

نزديک در بودم که با صداش ميخکوب شدم ... اينبار تمسخري تو صداش نبود ...

مقدم – مي خوايد برسونمتون ؟ ...

برگشتم و نگاش کردم .... 

هنوز سرش به برگه هاي جلوش گرم بود ... انگار حرفش رو در همون حالت گفته بود ...

باز حس سرکشم داشت زبونه مي کشيد .... کاش مي تونستم يه بلايي سرش بيارم تا کمي .. فقط کمي آروم بشم ...

وقتي سکوتم رو ديد .. سرش رو بلند کرد و خيره شد تو چشمام ... با همون نگاه سرد و خالي از هر حسي ... منتظر جوابم بود ....

رادين رو محکمتر گرفتم و جوابش رو دادم ...

من – بهتره شما به کارتون برسين ...

پشت کردم و از اتاقش خارج شدم ... نه ايستادم تا باز به هواي جواب دادن بهم توهين کنه ...

کنار خيابون ايستادم تا تاکسي بگيرم ....

سرِ ظهر بود و تعداد ماشين ها کم ... تک و توک ماشيني رد مي شد که يا تاکسي نبود .. و يا اگر هم تاکسي بود با گفتن مسيرم راهش رو مي گرفت و مي رفت ....

رادين خسته شده بود و بهانه گيري مي کرد .... شروع کردم به تکون دادنش .... در همون حين هم به ساعت دستم نگاهي انداختم .... يک ربعي مي شد که گوشه ي خيابون منتظر تاکسي ايستاده بودم ...

با صداي بوق ماشيني سر بلند کردم ...

يه زانتياي نقره اي .... نزديکم ايستاد ... 

اخمي کردم ... مي خواستم از کنارش رد بشم .... که با خم شدن راننده ش به سمت پنجره ي سمت من ... ابروهام به حالت تعجب رفت بالا ....

مقدم بود .... شيشه رو داد پايين ...

مقدم – سوار شين برسونمتون ....

اخمي کردم ...

من – ممنون .... نيازي نيست زحمت بکشين ...

باز هم پوزخندي زد ..

مقدم – دست از لجبازي بچه گانه بردارين ... سوارشين ... اينجا ماشين گير نمي آد ...

راست مي گفت ... تو يه ربعي که ايستادم به اين نتيجه رسيدم .... رادين هم خسته شده بود و بهونه گيري مي کرد .... به حدي که به گريه افتاده بود ...

از سر اجبار ... سوار شدم ...

نشستم جلو و رادين رو هم روي پام نشوندم .... نه نگاش کردم و نه حتي يه تشکري گفتم ... خيره شدم به رو به روم ....

شايد بي ادبي بود ... ولي از دستش ناراحت بودم ... نه مي خواستم جلوش کم بيارم ... و نه مي خواستم با حرف زدنم جرقه ي يه بحث ديگه رو بزنم ..... پس بهترين کار سکوت بود ....

چند ثانيه اي بود که نشسته بودم تو ماشين ولي راه نيوفتاده بود .... زير چشمي نگاهش کردم ... 

داشت نگام مي کرد .... انگار متوجه نگاه زير چشميم شد که با ژست خاصي دست گذاشت رو دنده ... و جا به جاش کرد و راه افتاد ....

در تموم طول مسير هر دو ساکت بوديم .... تنها يه بار آدرس پرسيد .. و منم جواب دادم ... رادين هم از همون اول خوابش برد .... طفلي بچه خسته بود ...

به سر خيابون که رسيديم .. سريع گفتم ..

من – ممنون .. همينجا پياده مي شم ....

بدون اينکه تعارفي کنه که تا دم در خونه مي رسونتم ... ترمز کرد ...

ست بردم سمت دستگيره ي در .. که صدام کرد ..

مقدم – خانوم کامياب ؟ ....

برگشتم و نگاهش کردم ...

نگاهش رو از صورتم گرفت و دوخت به رو به روش ...

مقدم – من الان از زندگيم راضيم ... نه اينکه کمبودي ندارم ... نه ... درسته که همسرم ....

مکث کوتاهي کرد ...

مقدم – ولي الان از آرامشي که تو زندگيمه راضيم ... دلم نمي خواد هيچ کس و هيچ چيز اين آرامش رو به هم بزنه ...

برگشت و دوباره نگاهم کرد ...

مقدم – اگر کسي ازتون خواست که ...

باز هم مکث کرد ... انگار تو گفتنش ترديد داشت ...

ولي ادامه داد ...

مقدم – خواست که بيشتر به من نزديک بشين ... قبول نکنين ....

اولش موندم که منظورش چيه ... بيشتر نزديکش شم ؟ ... منظورش نمي تونست نزديک شدن ساده باشه .... 

يه لحظه حرف آقا نادر تو ذهنم زنگ زد ... " که مقدم نمي خواد ازدواج کنه " .... احتمالاً منظورش همون ازدواج بود ....

سري تکون دادم ...

من – دچار توهم شديد ... کسي نمي خواد ....

پريد وسط حرفم ....

مقدم – مطمئنم آقاي خاشعي با منظور وکالت شما رو به من داده ... وگرنه اونقدر ها هم سرش شلوغ نيست ... خونواده هاي ما خيلي وقته با هم دوست هستن ... ما همديگه رو به خوبي مي شناسيم ... مي تونم حدس بزنم چي تو فکرش مي گذره ...

نفسم رو با صدا دادم بيرون ... خيلي اعتماد به نفس داشت که فکر مي کرد .. هر کسي راحت قبول مي کنه بهش نزديک بشه ... از خودراضي بود ... و متکبر ...

با اينکه از حرفش خوشم نيومد .. ولي سريع جواب دادم ..

من – از اون بابت خيالتون راحت باشه .. و ممنون که من رو رسوندين ...

سري تکون داد و من سريع در ماشين رو باز کردم و پياده شدم ..

بدون اينکه به پشت سرم نگاه کنم وارد کوچه شدم .... و صداي ماشينش رو شنيدم که انگار مي خواست دور بزنه ......

آروم و سلانه سلانه قدم بر مي داشتم .... سرم پايين بود و تو حال خودم بودم ... 

داشتم به حرفاي مقدم فکر مي کردم ... به اينکه من رو تهديدي مي دونست براي آرامش زندگيش .... ولي نمي تونستم دليل موجهي پيدا کنم براي اين تفکرش ... چون من کاري نکرده بودم که بخواد همچين فکري کنه ....

همونجور که با طمأنينه قدم بر مي داشتم .. شونه م با چيزي برخورد کرد .... انگار کسي عمداً بزنه به شونه م ....

برگشتم و چشم تو چشم شدم با بابک ... بابک صمدي ....

همون کسي که يه بار به خواستگاريش جواب رد دادم ... و يه بار هم به کمک پدرم شَرِش از سرم کنده شده بود ..... کلاً معضل کوچه ي ما همين بابک بود ...

با ديدنش برق از سرم پريد .... دفعه ي قبل با اومدن همسايمون از دستش فرار کرده بودم ... ولي اين بار ...

کل کوچه رو نگاه کردم ... هيچ کس نبود ....

باز نگاه کردم شايد محض رضاي خدا .. يکي .. يه آدمي درِ خونه ش رو باز کنه و بشه فرشته ي نجات من ... ولي ! ....

نگاهي به بابک انداختم که داشت به بدترين وجه ممکن براندازم مي کرد .... 

لبخند زشتي زد ... که چندشم شد ... هر کاري مي کردم هم از اين بشر خوشم نمي اومد ....

نزديک تر شد ... منم يه قدم رفتم عقب .... گرچه که قدم مورچه اي من کجا و قدم فيليِ اون کجا ...

نگاهش مثل چند ماه پيش نبود .. يه جور گستاخي تو نگاهش موج مي زد .. يه جور بي پروايي ...........

صورتش رو آورد جلو .... شروع کرد به حرف زدن ... و با هر کلمه چهره ش مي رفت تو هم .... بيشتر و بيشتر .....

بابک – مي دوني چند ساعته منتظرتم که بياي ؟ .... ننه بابات نيستن افسارت رو بگيرن دستشون .. من که هستم ! .... سرِ خود شدي ! .... با هرکي بخواي مي ري .. با يکي ديگه بر مي گردي ... فکر نکن بي خيالت شدم ... منتظر بودم يه کم حالت بياد سر جاش که مي بينم اومده .... فردا ، پس فردا مامانم رو مي فرستم خونتون ... ديگه ناز نمي کني که اعصاب ناز کردنت رو ندارم ... قرار مدار عروسي رو مي ذاري .... 

با انگشت اشاره کرد به رادين که تو بغلم بود و سرش رو شونه م بود ..

بابک – اين دوتا توله اي که شنيدم شدي مادرشون رو هم مي فرستي پرورشگاهي .. جايي ... من حوصله ي زر زر توله ي يکي ديگه رو ندارم ... فهميدي ؟ ...

فهميدي رو چنان بلند گفت که از ترسم يه قدم ديگه رفتم عقب .... 

انقدر حضورش يک دفعه اي و دور از ذهنِ درگير من بود .... که تمرکزي نداشتم براي رديف کردن واژه ها و دادن جواب گستاخياش ...

و ترسيدم ... از نوع نگاهش ... از اجباري که تو حرفاش بود ... از اينکه ديگه پدري نداشتم که به پشتوانه ش براي بابک شاخ و شونه بکشم ...

مي دونست بي پشت و پناهم ... مي دونست که ديگه کسي نيست تا جلوش مثل يه کوه وايسه .. به همين خاطر زور مي گفت ... زور مي گفت و مي دونست که ديگه ريسماني ندارم تا بهش چنگ بزنم ...

انگار ترسم رو تو چشمام ديد که دوباره همون لبخند زشت رو لباش ظاهر شد .... 

اومد نزديک تر ... مي خواستم باز هم برم عقب تر که دسته ي کيفم که رو شونه م بود .. رو گرفت و کشيد ... من هم با کيفم کشيده شدم طرفش ...

اخم کردم ... مي خواستم جيغ بکشم ... که با انگشت اشاره ش رو گذاشت رو بيني ش ..

بابک – هيش ! ... صدات در بياد مي زنم تو دهنت ....

از وقاحتش تعجب کردم ... تا همين چند ماه پيش که خونواده م زنده بودن که خودش رو مؤدب نشون مي داد ! .... ولي حالا ... انگار زلزله اي که زده بود به ريشه ي خونواده م ... ادب اين بشر رو هم زير و رو کرده بود ....

نگاهش کشيده شد سمت لبام .....

مغزم شروع کرد به فرمان ... به جيغ زدن ولو اينکه کتک بخورم ....

دهنم رو باز کردم ...

ولي قبل از اينکه صوتي از گلوم خارج بشه ... يکي از پشت رادين رو ازم گرفت ....

دستي گوشه ي آستين مانتوم رو کشيد ....

- بريم ... من مي رسونمت ...

برگشتم ... مقدم بود ...

نزديک بود از خوشحالي ديدنش .. بپرم و بغلش کنم ... فرشته شد برام .. فرشته ي نجات ..

با ديدنش .. اون همه ترس پر کشيد و رفت .... شير شدم به يمن حضورش ...

اخم بدي کرده بود ... صورت خشک و جديش .. با اون اخم پر ابهت تر به نظر مي رسيد .... تو چشماش انگار طوفاني به پا بود ....

خشم شعله مي کشيد از چشماي سياهش ....

آستينم رو کشيد و من رو همراه خودش کرد ....

با صداي و لحن بد بابک ايستاد .. که من هم ايستادم ...

بابک – اوي ! .... کجا ؟ ... صبر کن برسي بعد ليسش بزن ... تنها خوري نداره ... يه شب تو .. يه شب من ...

از حرفايي که زد يه لحظه نفسم بند اومد ... خيلي گستاخ بود و داشت به بدترين صورت راجع به من حرف مي زد ... 

نگاهم افتاد به مقدم ... از عصبانيت فکش منقبض شده بود ... احساس کردم داره دندوناش رو .. روي هم فشار مي ده ... 

از بين دندوناش غريد ...

مقدم – خفه مي شي يا خفه ت کنم ؟ ...

بابک – سگ کي باشي ؟ ...

يه دفعه مقدم آستينم رو ول کرد .. و رادين رو داد بهم ....

رفت سمت بابک ... با دستش ... بين فک و گردنش رو گرفت ... و فشار داد ... با فشاري که داد بابک رو عقب روند و چسبوند به ديوار ....

نفهميدم زور مقدم زياد بود ... يا بابک با اون هيکل طبل تو خالي .. که چشماش از تعجب کاري که مقدم کرد داشت از حدقه بيرون مي زد ...

مقدم – چي گفتي ؟ ... کافيه يه بار ديگه حرفت رو تکرار کني تا فکت رو جا به جا کنم ....

و بعد بدون اينکه برگرده سمت من گفت ...

مقدم – تو برو خونه ....

پاهام به زمين قفل شده بود .. و نگاهشون مي کردم .... دست خودم نبود ... تا اون موقع نديده بودم به خاطرم دو نفر دعوا کنن ... چه برسه که بخوان اون صحنه رو جلوي چشمام به وجود بيارن ....

بابک اومد حرفي بزنه که مقدم دهنش رو برد کنار گوشش ... و چيزي گفت ... انقدر آروم که نتونستم بشنوم ... 

ولي از چشماي ترسيده ي بابک مي شد فهميد که مقدم چي گفته ... وکيل بود .. و به قول خودش مي دونست چه جوري ديگران رو سر جاشون بشونه ....

زل زده بود تو چشماي بابک ... انگار مي خواست تأثير حرفش رو تو چشماش ببينه ... 

تو همون حالت بلند تر از قبل ... و با حرص گفت ...

مقدم – مگه نگفتم برو خونه ....

تو اون موقعيت از حرفش خنده م گرفت ... مي خواستم بهش بگم . مگه پشت سرت هم چشم داره که بدون اينکه برگردي و ببيني .. فهميدي هنوز نرفتم ... 

ولي خنده م رو قورت دادم و باز همونجا ايستادم ... مي خواستم ببينم چي مي گن و کار به کجا مي کشه .. که تو يه حرکت .. همونجور که فک بابک تو دستش بود برگشت و نگاه بدي بهم انداخت ... از اون نگاه هايي که به آدم اين حس دست مي داد که طرف تو اولين فرصت تيکه تيکه ت مي کنه ......

نگاهش برام هشدار بود ... 

از ترس نگاهش .. و حالت صورتش .. دو قدم عقب عقب رفتم ... بعد هم مثل دختراي خوب سرم انداختم پايين و کامل چرخيدم و راه خونه رو در پيش گرفتم ....

به در خونه که رسيدم کليد رو از کيفم در آوردم .... مي خواستم کليد رو بندازم تو قفل در که از دستم کشيده شد ...

سرم رو چرخوندم ... مقدم بود .... با همون اخماي در هم ... کليد رو انداخت تو قفل و در رو باز کرد ...

ايستاد من وارد بشم ... بعد خودش پشت سرم وارد شد ...

از ترسش حتي نتونستم يه نگاهي بندازم ببينم بابک در چه حاله ... با سرِ پايين وارد حياط آپارتمان شدم ... و خودم رو اماده کردم براي شنيدن حرفاش ...

در رو که بست .. شروع کرد ..

مقدم – وقتي مي گم برو يعني برو ... چرا ايستاده بودي همونجا ؟ ...

سريع برگشتم و رو به روش ايستادم ... 

صورت خشک و جديش يه پارچه عصبانيت بود .... 

اخمش هم ترسناک بود و هم دلهره آور ....

هراسي که از اخمش به دلم افتاد برابري مي کرد با هراس از تفکر کاري که بابک مي خواست انجام بده .... 

از حالت صورتش دلم لرزيد .... و دست و پام رو گم کردم ... 

با تته پته جواب دادم ...

من – مي خواستم ... امم ... مي خواستم ..

پريد وسط حرفم و با عصبانيت بيشتر گفت ..

مقدم – مي خواستي تماشا کني ؟ ... چي رو ؟ ... 

انگشت اشاره ش رو آورد بالا و گرفت سمت من ...

مقدم – هميشه براي انجام کارهاي بزرگ بايد به اندازه ي همون کار ... بزرگ فکر کني ... مي خواي مادر باشي ... بايد مثل يه مادر فکر کني ... وقتي مي دوني حيات سه تا آدم ديگه به تو بسته شده ... اولين اصل اينه که از خودت و جونت مراقبت کني ... نه اينکه مثل چي وايسي تا اون پسره ي ...

يه لحظه مکث کرد .... دوباره ادامه داد ...

مقدم – از اين به بعد با تاکسي تلفني رفت و آمد کن .... اگر هم دوباره مزاحمت شد سريع به من خبر بده ... هر جا باشم خودم رو مي رسونم ....

فقط تونستم سري به معناي تأييد حرفاش تکون بدم ....

هنوز اخماش تو هم بود ... نگاهش رو به باغچه ي کوچيک حياط دوخته بود ....

بعد از چند ثانيه نگاهش رو دوخت به مني که بلاتکليف همونجور ايستاده بودم ...

مقدم – شماره ت رو بگو تا بزنم تو گوشيم ...

شماره رو گفتم .... 

صداي زنگ گوشيم از تو جيبم بلند شد ... هميشه عادت داشتم گوشيم رو مب ذاشتم تو جيب لباسم ... نمي دونم چرا .. ولي بهم احساس امنيت مي داد .... 

دستم رو بردم سمت جيبم که صداي زنگش قطع شد ..

نگاهي بهم انداخت ...

مقدم – من زنگ زدم به گوشيت .... شماره رو داشته باش ... کاري برات پيش اومد خبرم کن ...

باز هم سري تکون دادم ... و آروم گفتم ...

من – ممنون ....

حرکت کوتاهي به سرش داد ...

مقدم – مواظب خودت باش .... 

و رفت ... و نتونستم بپرسم چطور شد که اومد کمکم ....

و من مسخ شده از رفتارش تو حياط موندم ..... 

با اون صورت خشک و جديش .. قلب مهربوني داشت .... از اين فکر لبخندي زدم و وارد راهروي آپارتمان شدم .....

چند روز بعد از دادگاه حضانت رادين ... مصادف بود با سي آذر ... تولد بهار ... و اول دي .. تولد علي ....

با زيرکي مقدم ... با همون يه جلسه ي دادگاه ... حضانت رادين به من داده شد .... و من رسماً شدم مادر دو تا بچه ... بچه هايي که از خودم نبودن .. ولي مثل جونم دوسشون داشتم ....

مي دونستم با نزديک شدن به روز اول دي ... علي بيشتر از قبل ياد پدر و مادرش ميوفته .... 

هر سال شب يلدا .. چون عمه شهناز و آقاي بهرامي ... پدر و مادر علي ... نمي تونستن بيان تهران ... يلدا رو با خونواده ي آقاي بهرامي مي گذرندن و براي علي تولد مي گرفتن ...

نمي خواستم براي اولين سال نبودشون .. علي بيشتر افسرده بشه ... بايد مثل يه مادر مراقب روحيات پسرم مي بودم ...

از طرفي مي خواستم بهار رو هم خوشحال کنم ... دختر عمويي که حالا شده بود خواهرم ... دوستم ... همراه و همپاي روزهاي سخت زندگيم ... 

براي شب يلدا ... از خاله خواستم که بيان خونه ي ما ... يه کيک هم گرفتم .. 

از صبحش برف مي باريد .... و زمين رو سفيد پوش کرده بود .... 

عصر چهارتايي رفتيم برف بازي .... بعد از چند وقت ... همگي از ته دل مي خنديديم .... آدم برفي درست کرديم ... گلوله هاي برفي درست کرديم و زديم به همديگه .... برف ريختيم تو لباساي هم ... خلاصه که بي خيال دنيا شديم ... بي خيال درد و غصه هامون .... بي خيال هر چي که باعث مي شد يادمون بياد چي به سرمون اومده بود ...

تموم مدت مواظب بودم تا رادين ليز نخوره .... يا اتفاقي براي علي نيوفته ... نمي خواستم تو امتحاناتش دست و پاش بشکنه ...

مراقب بهار بودم که چون سرمايي بود ... زياد برف تو لباسش نريزم که سرما بخوره ... 

وقتي برف بازيمون تموم شد ... رفتم خونه و شيرکاکائو درست کردم ... و با کيک بردم تو حياط ... تو اون سرما خوردن شيرکاکائوي داغ خيلي مي چسبيد ... 

رادين از ديدن اون ليواناي شيرکاکائو که ازشون بخار بلند مي شد ... ذوق کرده بود و براي خوردنشون هول مي زد ....

با عشق نشستم و جرعه جرعه .. شيرکاکائويي رو که با فوت کردن .. کمي خنکش کرده بودم .. رو بهش مي دادم .... به پسرم .... 

لبخنداش برام معني زندگي بود ... يا شايد خود زندگي .... تازه مي تونستم احساس مادرا رو حس کنم .... وقتي لبخند بچه هاشون رو مي ديدن .... حس قشنگي بود ... يه حس قشنگ و فوق العاده ...

ياد مامان و بابا افتادم ... حتماً اونا هم يه روز از ديدن خنده هاي من و شاهد .. اين حس رو داشتن ....

بغض کردم ... ولي نذاشتم با روون شدن اشکام ... اون همه خنده به بچه ها زهر بشه .... گريه رو پس زدم .. و اگر چه سخت بود ولي .. با همون بغض لبخند زدم ...

سخته سرد باشي و گرم لبخند بزني ... باورکن که سخته ......

يلداي سختي رو شروع کرديم ... با خاله و خاطره و خشايار ..... 

همه دور هم نشستيم و براي چند دقيقه سکوت کرديم .... اولين سالي بود که تنها بوديم ... هر سال همه ي خونواده خونه يکي جمع بوديم ... هميشه خاله زهره هم با ما بود ... براي همين بهار خاله زهره رو خيلي دوست داشت .. به قول خودش خاله ي من رو بيشتر مي ديد تا خاله ي خودش رو ....

اولين سالي بود که انقدر بي پناه بوديم ...

اولين سالي بود که خونه انقدر سوت و کور بود ....

اولين سالي بود که صداي خوش عمو وقت خوندن شعر حافظ ... تو خونه طنين انداز نبود ...

اولين سالي بود که بي مادر بوديم و بي پدر ....

تو يه کلام ... اولين يلداي يتيميمون بود ... اولين .....

اشک خاله که چکيد روي گونه ش .... ما هم ديگه نتونستيم جلوي خودمون رو بگيريم .... 

خشايار با چشماي قرمز بلند شد و رفت تو اتاق شاهد ... همون اتاقي که حالا مال علي بود ... شاهد رو خيلي دوست داشت ... شاهد براش مثل برادر بزرگتر بود ... الگو بود ... هميشه براي هر کاري با شاهد و بابا مشورت مي کرد .... و حالا با نبودشون مي تونستم احساسش رو درک کنم ....

خاله نگاهي بهمون انداخت ... دست هاش رو از هم باز کرد ... و با سر اشاره کرد که بريم تو بغلش ....

هر سه پناه برديم به آغوش خاله ... به اغوشي که اگرچه آغوش مادرامون نبود .. ولي معجزه اي بود براي آروم کردنمون ....

شب يلداي من آغاز شد

نه سرخي انار .. نه لبخند پسته .. و نه شيريني هندوانه ...

بي تو يلدا زجرآورترين شب دنياست

بي من يلدايت مبارک ...........

بعد از اينکه همگي آروم شديم .... کيک رو آوردم .... دلمون خون بود ... ولي لبامون مي خنديد .... 

خنده ي تلخ من از گريه غم انگيز تر است ...

با همون لبخنداي تلخ .. عکس گرفتيم .... عکس يادگاري از اولين يلداي تنهايي مون ..... 

برف همچنان مي باريد ... آخر شب ... زنگ زديم به تاکسي تلفني تا خاله اينا برن .. ولي به خاطر برف و بوران شديد ... ماشين نداشتن ...

تو خيابون هم پرنده پر نمي زد .... 

برف سنگين بود ... همه جا سفيد پوش شده بود ... بعضي از درختا به خاطر سنگيني برفي که رو شاخه هاشون بود .. خم شده بودن ... 

برف تو خيابون يه دست بود و دست نخورده ... انگار ساعتي مي شد که هيچ ماشيني رد نشده بود .... احتمالاً هر کس هر جايي بود ... همونجا موندگار شده بود .... 

خاله اينا هم به اجبار موندگار شدن ....

خونه سرد بود ... با اينکه همه ي پکيج ها روشن بود .. ولي سرد بود ... پا رو سراميک هاي کف خونه که مي ذاشتيم ... سرما تا استخونامون نفوذ مي کرد ... 

لحظه به لحظه سرما بيشتر مي شد ... معلوم بود هواي بيرون انقدر سرد هست که روي دماي داخل خونه هم تأثير گذاشته بود ..

ساعت نزديک به يازده شب بود که راديو و تلويزيون ... همه ي مدرسه ها رو براي روز بعد تعطيل کرد ... و امتحانات رو لغو ....

از يه طرف خوشحال بودم که علي مدرسه نداره و نياز نيست توي اون همه برف و بوران ببرمش مدرسه ... و از طرفي نگران بودم که با اون وضع نمي تونستم برم خريد .... يه سري از مواد غذاييمون تموم شده بود ... 

تو فکر بودم که خاله نشست کنارم ...

خاله – چيه خاله ؟ ... چرا تو فکري ؟ ...

لبخند کم جوني زدم ...

من – با اين برف چه جوري برم خريد خاله ؟ ....

خاله نگاه موشکافانه اي بهم انداخت ...

خاله – مگه کم کثري داري تو خونه ؟ ... پس چرا وقتي پشت تلفن ازت پرسيدم چيزي نمي خواي برات بخرم .. گفتي نه ؟ ...

درمونده به خاله نگاه کردم ..

من – فکر نمي کردم اينجوري بشه ... 

خاله – حالا چي کم داري ؟ ...

نفسم رو از حرص فوت کردم بيرون ...

من – روغن نداريم ... شير ... ماست .. پنير ... تازه رادين پمپرز نداره ...

خاله سري تکون داد ....

خاله – تا فردا که پمپرز داري ؟ ..

سري به علامت مثبت تکون دادم ...

خاله – خوب ... نگران نباش ... تا فردا هم خدا بزرگه ... حالا هم بلند شو بريم از تو کمد رخت خواباتون يه لحاف بزرگ بياريم ... يه کرسي کوچولو درست کنيم ... تو اين سرما کرسي مي چسبه ..

لبخندي زدم ... به ياد گذشته ها .. اون زمانا که مادر بزرگم .. مامان مامانم زنده بود و هميشه تو خونه ش زمستونا کرسي داشت .. و ما هر وقت مي رفتيم اونجا .. من زير کرسي خوابم مي برد ...

کرسي ما وسيله ي گرمايي نداشت .. دو تا لحاف بزرگ بود که روي يه چهارپايه ي کوچيک انداخته شد و همه دورتادورش نشستيم و پاهامون رو کرديم زير لحاف ... چون تو اتاق قديمي من کرسي رو درست کرديم .... و اونجا کوچيک بود ... خيلي زود گرم شديم .... 

شب رو همونجا زير کرسي همگي خوابيديم ... به لطف حضور خاله .. نماز صبحمون هم قضا نشد .. گرچه که بيرون اومدن از اتاق گرم و اون لحاف نرم ... و رفتن و وضو گرفتن خيلي سخت بود ... با اين حال خيلي بهمون چسبيد ...

صبح خاله زودتر از من بيدار شد و بساط صبحانه رو چيد .... 

هنوز برف در حال بارش بود .... و ارتفاع برفي که رو زمين نشسته بود چيزي حدود بيست سانتي مي شد ... رد ماشين تو کوچه پيدا بود .. معلوم بود تک و توک ماشين رد شده .... 

بعد از خوردن صبحانه گوشي خشايار زنگ خورد .... بي توجه بهش داشتيم حرف مي زديم که با صداش سرم رو برگردوندم ..

خشايار – شکيبا تو خونه چي کم داري ؟ ...

متعجب نگاش کردم ..

من – چطور مگه ؟ ..

خشايار همونجور که گوشي کنار گوشش بود جوابم رو داد ..

خشايار – سهراب داره براي خونه شون خريد مي کنه ... مي گه اگه چيزي مي خوايم بگيره بياره ... 

دلم مي خواست هر چي کم داريم بگم ... ولي خجالت کشيدم ... درست نبود بخوام يه ليست بلند بالا بدم ... از طرفي چون خشايار ماشين نداشت .. عملاً هيچ کاري از دستش بر نمي اومد ... خودم هم که ماشين نداشتم ... 

معلوم هم نبود اين برف تا کي ادامه پيدا کنه .. و ز طرفي کي بتونم از خونه برم بيرون ...

درمونده نگاهي به خشايار انداختم ....

من – راضي به زحمتش نيستم ... حالا بعداً خودمون مي ريم خريد ...

خشايار چيزي نگفت ... انگار داشت به حرف سهراب گوش مي کرد ... بعداز چند لحظه پرسيد ..

خشايار – تنهايي سهراب ؟ ...

و بعد از چند ثانيه دوباره گفت ...

خشايار – اِ ... پس به آقاي مقدم سلام برسون ...

از شنيدن اسم مقدم بي اختيار ابروهام رفت بالا ... معلوم بود زيادي با خونواده ي اقا نادر صميميه که با سهراب بيرون بود ... پس اينکه اون روز مي گفت آقا نادر رو خوب مي شناسه حق داشت ...

باز خشايار رو کرد به من ..

خشايار – سهراب مي گه ممکنه نتونيم تا چند روز بريم بيرون ... هر چي مي خواي الان بگو تا بخرن بيارن ... 

نگاهي به خاله انداختم .. که با تکون دادن سرش اشاره کرد که هر چي نياز داريم رو بگم ...

رفتم نگاهي به يخچال و فريزر انداختم و هر چي نياز بود گفتم ... هر چي تو خونه مقدارش کم بود رو هم گفتم .. يه چيزهايي رو هم خاله اضافه کرد ... اما يادم رفت چيزهايي که براي رادين مي خواستم رو بگم ...

خوشحال شدم که ديگه نياز نيست تو اون برف و يخبندون .. براي خريد برم بيرون ... يا نگران تموم شدن مواد غذاييمون باشم ...

تقريباً يه ربع بعد بود که گوشيم زنگ خورد ... و اسم مقدم رو صفحه ش نقش بست ...

متعجب گوشي رو جواب دادم ...

صداي جديش تو گوشي پيچيد ... 

سلام کردم ... که جواب داد ...و بعد پرسيد ...

مقدم – هر چي براي رادين احتياج داري بگو تا بخريم ... بهتره براي يه هفته وسيله داشته باشي ........

لحنش سرد و خشک بود .. ولي همون لحن سرد با توجه به اينکه حواسش به زندگيم بود .. بي نهايت خوشايندم بود ....

چقدر منِ تازه کار .. مني که تازه مادر شده بودم کم حواس بودم ... و چقدر حواسش جمع بود به احتياجات زندگيم .... 

ته دلم يه حالي شد از اون همه توجه ... حامي خوبي بود .. با اينکه خيلي خشک و رسمي برخورد مي کرد .. ولي از اينکه بود .. حضور داشت .. خوشحال بودم ... يه حامي که پشتم بهش گرم شده بود ....

طنين سرد و خشک صداش .. برام آرامش بخش ترين صدا بود ... وقتي مي دونستم يه جايي تو ذهنش حضور دارم ... 

زياد منتظرش نذاشتم ... و هرچي نياز بود گفتم ....

نيم ساعت بعد با سهراب اومد ... دستاشون پر از کيسه هاي خريد بود .... 

با خشايار رفتيم کمکشون .... وارد خونه که شدن ... خاله با مهربوني به استقبالشون رفت ...

از بدو ورود و بعد از سلام و احوال پرسي .. رفت سمت پکيج ها ... همه رو کنترل کرد .. هم گرماشون رو و هم پيچ تنظيم حرارتشون رو ..... بعد رفت سمت آبگرمکن ... 

کنترلش کرد .... شير آب رو باز کرد و مقدار گرماي آب رو هم چک کرد ... مثل اينکه مي خواست از درست بودن همه چي مطمئن باشه ....

نزديک خاله اينا که داشتن با سهراب حرف مي زدن ، ايستاده بودم .... ولي تموم حواسم پيش مقدم و کاراش بود .....

زير چشمي خيره شده بودم به حرکاتش و زل زده بودم به صورتش ...

به پوست گندميش و چشم ابروي مشکيش ... به مژه هاي بلند و خوش حالتش ... به ابروهاي در هم گره خورده ش .... به جديت تو نگاهش ... 

به صورت بيضي شکلش ... و ته ريشي که داشت ... 

حرکات دستاي مردونه و بزرگش ... و ... قد بلندش .....

به نظرم زيبا بود .. با اون موهاي کوتاهش که به صورت کج شونه شده بود .... و جلوش رو کمي به طرف بالا زده بود ...

همه چيزش مردونه بود و .......... مردونه بود و .... يه لحظه به خودم اومدم ...

اقرار سنگيني بود ... اينکه با خودِ درونيم به اين نتيجه برسيم ... که اون مرد خشک و جدي ... با نيشِ هميشگيِ تو کلامش ... با اون نگاه بي احساسش ... مردونه و جذابه .... سنگين بود .......

کارش که تموم شد .. اومد به طرفم ... کنارم ايستاد ...

مقدم – به چيز ديگه اي احتياج ندارين ؟ ...

سري تکون دادم ...

من – نه ممنون ... 

رو کرد به سمت سهراب ...

مقدم – سهراب کارت تمومه بريم که تو برفا گير نکنيم .. 

سهراب سري تکون داد ...

سهراب – تا شما کفشاتون رو بپوشين منم اومدم ....

مقدم از همه خداحافظي کرد و در جواب تشکر خاله تنها اکتفا کرد به گفتن .. " وظيفه بود " ... و رفت به سمت در ...

همراهش رفتم ... جلوي در پوتين هاش رو پاش کرد و شروع کرد به بستن بندش ... 

اولين بار بود با تيپ نيمه اسپرت مي ديدمش ... تو هر ملاقاتمون .. بيشتر با کت شلوار بود .. يا بلوز مردونه و شلوار پارچه اي .. ولي هميشه هر چي مي پوشيد .. قالب تنش بود ... و برازنده ....

چشم دوخته بودم بهش ... داشتم حرفم رو تو دهنم مزه مزه مي کردم ... نمي دونستم بپرسم يا نه ... نمي دونستم چه واکنشي نشون مي ده ... 

مردد بودم و سردر گم ... که در حالي که پاچه شلوارش رو روي پوتينش درست مي کرد و سرش پايين بود گفت ..

مقدم – بپرس ...

يه لحظه موندم از کجا فهميد که مي خوام چيزي بپرسم ... 

بلند شد ايستاد ... و منتظر گفت ..

مقدم – خب ؟ ...

آروم و شمرده شمرده پرسيدم ..

من – اين هفته .. مبينا رو مي برين بهشت زهرا ؟ ....

موشکافانه نگاهم کرد ... انگار مي خواست ذهنم رو بخونه ... دستپاچه سرم رو انداختم پايين ... و براي جلوگيري از هر فکري در موردم ... ادامه دادم .. 

من – دلم براش تنگ شده ... چند هفته اي هست که نديدمش ....

و منتظر شدم تا جواب بده ... خيلي طول نداد ... و خشک و جدي گفت ..

مقدم – اگه شما مي رين که نه ... نمي برمش ...

با اين حرف .. سريع سرم رو بلند کردم و با ناراحتي خيره شدم تو چشماش ...

من – چرا ؟ ..

اخمي کرد ...

مقدم – يه بار گفتم که نمي خوام آرامش زندگيم به هم بخوره ...

دوباره همون حرفي که به نظرم هيچ ربطي به من نداشت ...

من – من همچين قصدي ندارم ...

اخمش بيشتر شد ...

مقدم – مبينا داره وابسته مي شه به اين ديدارا ... تو اين مدت هر هفته يه بهانه مي آره يا يه دروغي سر هم مي کنه که ببرمش سر مزار مادرش .. ولي در اصل نيتش ديدن شماهاست ... اين وابستگيا خوب نيست ... همين چيزا داره آرامش زندگيم رو به هم مي زنه ....

اون بچه کمبود يه محبت مادرانه رو حس مي کرد .. و پدرش نمي خواست اين رو درک کنه ... مي خواست همه ي زناي دنيا رو از دخترش دور نگه داره که نکنه به قول خودش آرامش زندگيش به هم بخوره .. و در اصل مي خواست اينجوري جلوي حضور يه زن ديگه رو تو زندگيش بگيره ....

ناخودآگاه اخم کردم .. يه لحظه از طرز تفکرش بدم اومد ... اون به خودش فکر مي کرد .... نه به دخترش ... اين خودخواهي محض بود ... و اين باعث شد تلخ بشم ... 

من – به نظرم نياز نبود به فکر من و خونواده م باشين ... وقتي ما باعث به هم خوردن آرامش زندگيتون هستيم ...

جمله ي اخر رو با تمسخر گفتم ... 

کمي اومد جلو ... سرش رو بهم نزديک کرد ... 

مقدم – من يه وکيلم و در مقابل موکلم مسئولم .. به خصوص که اون موکل يه دختر باشه مثل مبيناي من که هيچي از زندگي و بازياش ندونه ... و لازم باشه يکي هميشه راهنماييش کنه .. و در ضمن .. سفارش شده ي بهترين دوست و همکار و استادم باشه ....

به من مي گفت بچه ؟ ... من رو داشت با مبيناي هفت ساله مقايسه مي کرد ؟ ... تازه مي گفت چون سفارش شده هستم از طرف آقا نادر پس حواسش به من هست ... لجم گرفت ..

با لجبازي جواب دادم ..

من – من بچه نيستم ... نياز به کمک کسي هم ندارم ... خودم مي تونم از پس مشکلاتم بر بيام ...

پوزخندي زد ...

مقدم – جدي ؟ .. مطمئني نياز به کسي نداري ؟ ... بسيار خب ... بهتره به جاي لج بازي نشون بدي ...

حرصي جواب دادم ...

من – نشون مي دم ...

با همون پوزخند سري تکون داد ..

همون لحظه خشايار و سهراب هم بهمون ملحق شدن .... سهراب رو کرد به من ...

سهراب – ديگه چيزي نمي خواين ؟ ..

به زور لبخندي زدم .. 

من – نه ممنون ... خيلي لطف کردي ...

سهراب هم لبخندي زد ...

سهراب – کاري نکرديم ... 

بعد رو کرد به خشايار ..

سهراب – خشايار يه ليوان آب برام مياري ؟ ...

مي خواستم من برم که خشايار نذاشت و خودش راهي آشپزخونه شد ... همين که خشايار ازمون دور شد .. سهراب گفت ..

سهراب – جلوي خشايار نمي شد بگم ...

معلوم بود خشايار رو فرستاده دنبال نخود سياه ... چهره ي مظلومي به خودش گرفت ..

سهراب – يه خواهش ؟ .. حواستون به خاطره باشه .. نره بيرون به هواي برف بازي .. بعد سرما بخوره ! ..

از حرفش لبخندي زدم ... پس دلش گير دختر خاله م بود ... 

من – نگران نباش .. حواسم بهش هست ...

لبخندي زد ..

سهراب – ممنون ... ببخشيد ديگه ... فقط روم مي شد به شما بگم ...

با همون لبخندي که رو لبام بود جواب دادم ..

من – کار خوبي کردي ....

همون لحظه نگاهم افتاد به مقدم که داشت با ابروهاي بالا رفته نگاهم مي کرد .. از چي انقدر متعجب بود رو نفهميدم ...

خشايار با يه ليوان آب برگشت ... و گرفت سمت سهراب ... 

سهراب کمي از آب رو خورد و رو کرد به مقدم ...

سهراب – بريم ... 

هنوز قدم برنداشته بودن که مقدم انگار ياد چيزي افتاده باشه رو کرد به من ...

مقدم – تا يادم نرفته ... اين پسره باز هم تو اين برف سر کوچه تون بود ... تنها بيرون نرو ... اگر هم باز کاري کرد خبرم کن ...

منظورش بابک بود ... کلاً علاف کوچه ي ما بابک بود .. وگرنه هيچ آدم عاقلي انقدر بيکار نبود که تو اون برف بره تو کوچه وايسه ..

سري تکون دادم ..

من – باشه .. ممنون ...

خشايار سريع پرسيد ..

خشايار – کي ؟ ... کسي مزاحمت شده ..

با بي حوصلگي از شروع اين بحث .. و اينکه احتمال دادم تا چند وقت خشايار مي خواد به خاطر غيرتي شدن .. رفت و آمدم رو چک کنه ..... جواب دادم ..

من – آره .. بازم اين بابک صمدي پاش رو از گليمش درازتر کرده ...

خشايار اخم کرد ..

خشايار – هموني که بعد از عيد اومده بودن خواستگاريت ...

سري تکون دادم به معناي آره ...

خشايار – پس چرا به من نگفتي ؟ ... 

قبل از اينکه جوابي بهش بدم .. سهراب سريع گفت ..

سهراب – شما بايد بهش جواب منفي داده باشين ديگه نه ؟ .. چون يادمه، شنيدم .. شما قرار بوده با پسر عمه تون ازدواج کنين ...

از حرفش نفس تو سينه م حبس شد ... دلم نمي خواست اين حرفا جلوي مقدم گفته بشه ... کسي که من رو به اندازه ي دخترش بچه مي دونست ... نمي خواستم اين موضوع بشه سوژه ي طعنه هاي بعديش ... 

نگام افتاد به مقدم ... صورتش طوري بود که انگار داشت چيزهاي جديدي کشف مي کنه .. ابروهاش بالا رفته بود و يه لبخند محوي رو لبش بود ...

از ناراحتي دستي به پيشونيم کشيدم ... سهراب فهميد ناراحت شدم ... ولي اين ناراحتي رو طور ديگه اي برداشت کرد ...

سهراب – ببخشيد .. نمي خواستم ياد گذشته بندازمتون ... فکر کنم ناراحتتون کردم ...

کلافه سري تکون دادم ..

من – نه ناراحت نشدم ... گذشته چيزي نيست که بخوام فراموشش کنم ... 

نمي دونم مقدم از حالم چه برداشتي کرد که مجال حرف ديگه اي رو به هيچ کدوممون نداد .. و رو کرد به خشايار ..

مقدم – نذارين اين چند روز تنها برن بيرون ... 

بعد رو کرد به من ...

مقدم – اگر مزاحمتي ايجاد کرد .. خبرم کنين ... مي دونم ايندفعه باهاش چيکار کنم ...

باشه اي گفتم ... بعد هم مقدم و سهراب خداحافظي کردن و رفتن ....

در رو که قفل کردم .. برگشتم و رفتم به سمت خاله اينا ... اولين نفري که تو تررس نگاهم قرار گرفت .. خاطره بود ...

با ديدنش ياد حرف سهراب افتادم و دلدادگيش ... بي اختيار لبخندي زدم ... يعني خاطره هم عاشق بود ؟ ... دقيق شدم تو صورتش .... که داشت از خشايار .. راجع به مقدم و سهراب سوال مي کرد ...

خاطره پشت چشمي نازک کرد و گفت ...

خاطره – حالا چي شده بود با هم بودن ...

خشايار بدون اينکه نگاهش کنه .. جواب داد ...

خشايار – مثل اينکه سهراب مي خواسته بره بيرون که زنجير چرخ نداشته .. زنگ زده از مقدم بگيره ... مقدم هم گفته داره مي ره بيرون اگه مي خواد بره دنبالش که با هم برن .. سهراب هم قبول مي کنه ..

خاطره – با اينکه تفاوت سنيشون زياده ولي خيلي با هم جورن ...

خشايار سري به علامت مثبت تکون داد ...

خاله انگار بخواد حرف خاطره رو ادامه بده گفت ..

خاله – مقدم يه مرد پخته ست ... رفتارش خيلي سنگين و همراه با غرور مردونه ست .. از اون دست مرداييه که از موقعيتش سواستفاده نمي کنه ... تو اين مدتي که مي شناسمش خيلي از رفتارش به دلم نشسته ....

بهار ابرويي بالا انداخت و پرسيد ..

بهار – مگه از کي مي شناسيدش ؟ ...

خاله پتوي روي رادين رو که خواب بود درست کرد و جواب داد ....

خاله – چند سالي مي شه ... بيشتر هم خونه ي افسر و نادر ديدمشون ... 

با اومدن اسم مقدم ياد حرفاش افتادم ... اينکه نمي خواست بذاره مبينا ما رو ببينه ... برام سخت بود ... اون دختر مو فرفري ... با اون لبخندش اونقدر تو دلم جا داشت که نمي تونستم از ديدنش صرف نظر کنم ... 

همونجور که تو فکر بودم .. راه اشپزخونه رو در پيش گرفتم ... سرم رو گرم کردم به درست کردن غذا ... ولي در اصل تو فکر مقدم بودم ... مردي که با تموم جديت گفت که ديدار با دخترش باعث برهم خوردن آرامش زندگيش مي شه ...

دلم مي خواست يه راهي پيدا کنم که بتونم مبينا رو ببينم .. و از طرفي به مقدم ثابت کنم که نمي خوام هيچ دخالتي تو زندگيش کنم .... بايد بهش ثابت مي کردم که در موردم اشتباه فکر مي کنه ...

نگاهي از پنجره ي آشپزخونه به آسمون ابري و گرفته انداختم ... آسموني که يه دست ابر بود و در حال بارش .. و گلوله هاي ريز برفي که آسمون رو کرده بود شبيه به يه بوم نقاشي ... پر از سفيدي ...

بي اختيار ياد چهره ي مصمم مقدم افتادم ... از کي انقدر برام مم شده بود که مي خواستم بهش ثابت کنم در موردم اشتباه مي کنه ؟ ...

چرا برام مهم بود که طرز تفکرش رو در مورد خودم تغيير بدم ... مگه چه اهميتي داشت در موردم چي فکر مي کنه ؟ ..

نمي دونستم ... هيچي نمي دونستم الا اينکه .. ديدنش و بودنش برام يه حس خوب داره ... و حمايتاش ... 

و حرف خودم ... اينکه نيازي به حمايتاش ندارم و مي خواستم نشون بدم بزرگ شدم ... ولي داشتم ... من به حمايتاش نياز داشتم .... 

دلم حمايت مي خواست .. اونم از جنس مردونه ... حمايتي که بهم نشون بده يکي هست که نگرانمه ... اينکه من براش مهمم ... اينکه به فکرمه ... 

مردي که دلش براي من باشه ... 

با ديدنم تپش قلب بگيره .. 

کسي که بتونم خودم رو براش لوس کنم ...

کسي که وقت دلتنگي .. و بي تابي .. به آغوشش پناه ببرم و آروم بشم ...

کسي که بهم بگه " نگران هيچي نباش .. من هستم " ...

دلم مرد مي خواست ... مردي که مال من باشه .. قسمت من باشه ... شبش براي من باشه و کارکردن روزش براي تأمين معاش من باشه ....

مردي که گاهي از سرِ نگراني يا دلتنگي بهم زنگ بزنه و حالم رو بپرسه ...

در يه کلام ... دلم عشق مي خواست .. عشقي که گرمم کنه و از اين همه سردي نجاتم بده .....

ولي هيهات .. که تنها مردي که داشتم دلم رو خوش مي کردم به حمايتاش ... زبون تلخي داشت و موجب آزارم مي شد ... من رو بچه مي دونست .. و مي گفت که من بر هم زن آرامش زندگيش هستم ...

در این دنیای نا هموار

که می بارد به سر آوار

به حال خود مرا نگذار

رهایم کن از این تکرار

با تقه اي که به در اشپزخونه خورد .. از فکر و خيال بيرون اومدم ... برگشتم سمت در .. خشايار بود با سري رو به پايين ..

خشايار – ياالله ...

دستي به سرم کشيدم ... شالم افتاده بود ... سريع درستش کردم و گفتم ..

من – بيا ... کاري داشتي ؟ ...

اومد داخل ... سر بلند کرد و تا ديد شالم رو سرمه .. با خيال راحت نگاه کرد ..

خشايار – مقدم چي مي گفت ؟ ...

اخمي کردم ..

من – چي رو چي مي گفت ؟ ..

با سر اشاره اي به پنجره کرد ...

خشايار – همين پسره .. چي بود اسمش ؟ ...

من – بابک ؟ ...

خشايار – آره .. بابک ..

شونه اي بالا انداختم ...

من – هيچي .. اون روز که رفتم دفتر مقدم ... بعد از اينکه کارم تموم شد من رو رسوند .. اومدم تو کوچه اين پسره جلوم رو گرفت و يه مشت حرفاي بي سر و ته زد .. مقدم هم فهميد مزاحمه .. اومد از خجالتش در اومد ..

خشايار اخمي کرد ..

خشايار – خوب چرا به من نگفتي ؟ ...

من – چيزي نبود .. حالا يه مدت بيا با هم بريم بيرون که ببينه يکي همراهمه .. شايد ديگه مزاحم نشه ...

خشايار – هر وقت خواستي بهم زنگ بزن .. خودم رو مي رسونم ..

سري تکون دادم ...

اولش نمي خواستم به خشايار بگم همراهيم کنه ... ولي چون نمي خواستم اتفاقي بيفته که بخوام از مقدم درخواست کمک کنم .. گفتم که يه مدت همراهم باشه ... حس لجبازيم مي گفت که در خواست کمک از مقدم يعني نشون دادن اينکه واقعاً مثل بچه ها نياز دارم به يه آدمي که دائم کمکم کنه ...

برف و يخ بندون تموم شد ... امتحانات علي و بهار تموم شد ... روز هاي جمعه گاهي .. مبينا همراه مادر مقدم ميومد بهشت زهرا ... ولي از همون دور برامون دست تکون مي داد .. معلوم بود اجازه نداره نزديکمون بشه ... دلم براش مي سوخت ...مبينا گناهي نداشت ...

بهار شده بود همدم تموم لحظاتم .. و گوش شنواي دلتنگييام ... براش مي گفتم از حرفاي مقدم و دلتنگيم براي مبينا ... 

بهار هم ناراحت بود .. يه جورايي انگار براي من بيشتر دلسوزي مي کرد تا مبينا ... 

آخر سر هم يه جمعه نتونستم جلوي خودم رو بگيرم .. و رفتم سمت مبينا که کنار مقدم ايستاده بود ... مقدم با ديدنم اخم کرد .. ولي من بي توجه به گره ابروهاش .. مبينا رو گرفتم تو بغلم ... 

دلم براش تنگ شده بود ... تموم دلتنگيم رو با بغل کردن و بوسيدنش رفع کردم .. مبينا هم سفت بغلم کرد و سرش رو گذاشت رو شونه م ... معلوم بود اونم دلتنگ من بوده ... در دوست داشتنش شکي نداشتم ... 

وقتي حسابي دلتنگيم رفع شد ... از خودم جداش کردم .. لباش پر از خنده بود بعد از مدت ها .. رو کرد به پدرش ...

مبينا – بابا .. برم پيش خاله بهار ؟ ..

مقدم همونجور که اخم کرده بود .. بدون اينکه نگاهي به مبينا بندازه .. جواب داد ..

مقدم – برو ...

مبينا که دور شد .. با همون اخم رو کرد به من ..

مقدم – کار خوبي نکردي ... داشت عادت مي کرد به اين ديدارهار دورادور ...

احساس دخترش براش مهم نبود ... اون لبخند قشنگش براش مهم نبود که اصرار داشت رو اونجور ديدارها .. اخم کردم ..

من – چرا نمي خواين احساسات دخترتون رو درک کنين .. اون بچه ست .. نياز به محبت داره .. نه اينکه از چيزاهايي که دوست داره منعش کنين ...

پوزخند کذايش نشست رو لبش ...

مقدم – دختر خودمه .. زندگي خودمه .. و خودم براشون تصميم گيري مي کنم ...

لجم گرفت ... از اين مرد خشک و جدي و جذاب که البته به نظر من جذاب بود .. چون بارها از بهار شنيدم که مي گفت " مقدم چيزي براي جذب يه زن نداره ... خيلي خشک و رسميه .. و اين باعث مي شه آدم ازش فرار کنه " ...

با لجبازي جواب دادم ...

من – منم خودم براي دلم تصميم مي گيرم .. دلم تنگ شده بود .. شما هم حق ندارين بهم بگين چه کاريم درسته و چه کاريم غلط ...

دوباره اخم کرد ..

مقدم – اگر قرار بود هرکس هر کاري دلش مي خواد انجام بده که تو دنيا سنگ رو سنگ بند نمي شد ... اين رو تو گوشت فرو کن ... خوشم نمياد زياد به زندگيم نزديک بشي ...

سرم رو بردم جلو ... بايد بهش مي فهموندم نيازي ندارم به اينکه خودم رو به زندگيش نزديک کنم ...

من – براي نزديک شدن به شما راه هاي بهتري هم هست ... نيازي نيست به دخترتون نزديک بشم ..

اونم سرش رو آورد جلو و گفت ..

مقدم – فکر مي کني انقدر ضعيفم که بخوام با چندتا عشوه ي زنونه از راه به در بشم ؟ ..

بعد با حالت تأثيرگذاري ادامه داد ..

مقدم – البته مطمئنم مثل زنا بلد نيستي عشوه بياي .. مادر هستي ولي زن نيستي که بدوني با چه جور عشوه هايي مي توني رو مردا تأثير بذاري خانوم کوچولو ...

لبم رو از حرص حرفش رو هم فشار دادم ... همه ي حرفاش يه جور طعنه بود ... 

با حرص جواب دادم ...

من – بالاخره اونقدر جذابيت زنانه دارم که بتونم يه مرد رو بکشونم طرف خودم ....

پوزخندي زد و سرش رو به حالت تأسف تکون داد ..

مقدم – وقتي مي گم بچه اي ناراحت مي شي .. خانوم کوچولو اين حرف رو به يه مرد نمي زنن ...

سرش رو کشيد عقب و ادامه داد ..

مقدم – در ضمن براي اطلاعت مي گم .. اگه قرار باشه يه روز زني رو وارد زندگيم کنم .. مطمئن باش انتخابم از بين دختر بچه ها نخواهد بود ...

از حرفش هنگ کردم ... متعجب نگاش مي کردم ... طعنه ي کلامش واضح بود ...

سريع مبينا رو صدا کرد و با يه خداحافظي سريع من رو تو همون حالت ول کرد و رفت ... 

تو تعطيلات بين دو ترم بهار .. خاله با يه پيشنهاد اومد خونمون ... اونم اينکه بهتره به جاي اينکه خونه ي عمواينا که حالا بي مصرف مونده بود رو اجاره بديم .... و اينجوري هم يه پولي پس انداز کنيم .. هم اينکه اون خونه بدون استفاده نمونه ...

با راضي بودن بهار .. خاله و خشايار و صد البته اقا نادر .. به چندتا بنگاهي سپردن تا براي اون خونه مستأجر پيدا کنن ... 

شايد اگر صدسال هم مي گذشت .. به فکر من نمي رسيد همچين کاري کنم ... شم اقتصادي من خوب کار نمي کرد ... و خاله اين رو گذاشت به پاي کم تجربگي من .... مي گفت .. تا يکي دو سال آينده ياد مي گيري چه جوري از موقعيت هات استفاده کني ... و البته درست مي گفت ... 

زير و بم هاي زندگي هر کسي رو وادار مي کنه که ياد بگيره طرز زندگي کردن رو ...

افسر جون زنگ زد و براي جمعه دعوتمون کرد بريم خونه شون ... قرار بود آش نذري بپزن ... ما رو هم دعوت کرد که از صبح اونجا باشيم .. هم کمک کنيم و هم موقع هم زدن آش و دعا کردن اونجا باشيم ...

جمعه صبح بعد از خوردن صبحانه حاضر شديم ... قرار بود با تاکسي تلفني بريم خونه ي خاله و از اونجا همگي با هم راهي بشيم ... 

مثل هميشه سعي کردم ساده و شيک لباس بپوشم .... لباسامون هنوز مشکي بود ... نه من و نه علي و بهار .. هيچکدوم رنگي غير از مشکي نمي پوشيديم ... و البته خاله ... که به احترام ما .. با اينکه ازش خواسته بودم مشکيش رو در بياره ... ولي همچنان مشکي مي پوشيد ....

لباس که پوشيدم .. يکي از رژ لباي قهواي آجريم رو برداشتم ... و براي اولين بار بعد از سياه پوش شدنمون .. کشيدم رو لبام ... 

جلوي در خونه ي اقا نادر و افسرجون از ماشين پياده شديم ... در خونه شون باز بود ... و از همون لاي در مي شد جمعيت تو حاط خونشون رو ديد ...

وارد که شديم ... اولين چيزي که ديديم ... دختر بچه اي بود که داشت مي دويد به سمتمون و بلند بلند داد مي زد ...

- واي خاله ... خاله شکيبا ........

مبينا بود .. با ديدنش ... چشم جرخوندم تا مقدم و عکس العملش رو ببينم ... 

چشم تو چشم شدم با مقدم ... که داشت با همون صورت خشک و جديش ... موشکافانه نگاهم مي کرد ..........

مبينا خودش رو چسبوند به پاهام ... رو زانو خم شدم و سرش رو بوسيدم .... 

با خاله اينا راه افتادم سمت افسر جون و آقا نادر كه اومده بودن استقبالمون .... بعد از روبوسي با افسر جون رفتيم به سمت بقيه و يه سلام كلي كرديم .....

با اينكه هيچ غربه اي دعوت نداشت و نصفي از اقوامشون هم نيومده بودن ... باز تعداد زياد بود و شلوغ ...

زنا يه سمت نشسته بودن و مردا يه سمت ... نزديك مردا يه ديگ بزرگ روي شعله ي گاز مخصوصي قرار داشت .. و درحال قل قل بود .... 

خوبي مجلس هاي خونه ي آقا نادر اين بود كه همه يه جور بودن تو پوشش ... يعني همه حجاب داشتن ..و اگر كسي هم اهل حجاب نبود .. روسري يا شالش رو سرش بود و فقط خيلي به پوشيده بودن موهاش اهميت نمي داد ... ولي اين احترام به صاحبخونه گذاشته مي شد كه همه با حجاب باشن ...

خشايار دست علي رو گرفت رو رفت سمت جايي كه مردا نشسته بودن ... تعدادشون زياد بود ... به علي سفارش كردم كه نزديك ديگ نشه و به خشايار سفارش كردم تا علي رو تنها نذاره ... 

مي خواستم با بهار و رادين برم طرف زنا كه چشمم خورد به مقدم .... كه اخماش تو هم بود ... و خيلي بد بهم نگاه مي كرد ...

موندم كه اخمش براي چيه ... يه لحظه به خودم شك كردم ... يه نگاه كلي به لباسام انداختم .. دكمه هاي پالتوم رو چك كردم ... نه مشكلي نداشت ... دوباره چشم دوختم به مقدم كه هيچ تغييري تو اخمش به وجود نيومده بود ... 

وقتي ديد باز دارم نگاش مي كنم پوفي كرد و مبينا رو صدا زد ... با بهار راه افتاديم سمت زنا و جايي كه خاله نشسته بود .... هنوز نرسيده بوديم كه با صداي مبينا ايستادم ...

مبينا – خاله ؟ ... خاله شكيبا ؟ ...

برگشتم ..

من – جانم عزيزم ؟ ....

لبخندي زد و اومد طرفم ... دستم رو گرفت ..

مبينا – خيلي خوشحالم اينجايين ... 

بعد دستمالي گرفت طرفم ..

مبينا – بيا خاله .. اين رو بابام داد گفت شما دستمال ندارين ...

دستمال رو گرفتم و با تعجب نگاش كردم ... نمي فهميدم يعني چي ؟ ...

نگاهي به مقدم كردم ... داشت نگام مي كرد ... كلافه بود ... اين رو از مشت شدن و باز شدن مداوم دستاش فهميدم ... 

رو كردم به مبينا ..

من – بابا ديگه چيزي نگفت ؟ ...

مبينا سري به علامت نه تكون داد ....

دوباره برگشتم و مقدم رو نگاه كردم ... نگاهي به اطراف انداخت و وقتي ديد كسي نگاه نمي كنه با دستش اشاره اي به لباش كرد ...

بي اختيار دستم رفت سمت لبام .... تازه فهميدم منظورش رو ... رژ لب آجري رنگم ... 

نگاهي به بهار انداختم ... سرش رو پشت سر من قايم كرد و با دستش رژ لبش رو پاك كرد ... اخمي بهش كردم ..

من – تو ديگه چرا پاك مي كني ؟ ..

بهار همونجور كه داشت دستش رو روي لبش مي كشيد گفت ..

بهار – مگه نمي بيني داره چه جوري نگاه مي كنه ؟ .. انگار قتل عمد كرديم .. خب يه رژ زديم ديگه ...

با همون اخم گفتم ..

من – اون با من بود نه تو ... بسته .. همش پاك شد ... انقدر رو لبات دست نكش .. الان همش پوست پوست مي شه ...

همون موقع خاله نزديكمون شد ..

خاله – چرا نمياين بشينين ؟ ....

نگاهش افتاد به دستمال تو دستم ..

خاله – اين چيه ؟ ...

بهار هم با تمسخر گفت ..

بهار – مثل اينكه جناب مقدم از رنگ رژامون خوشش نيومده .. دستمال فرستاده كه پاكش كنيم تا قيافمون بشه شبيه مرده ها .. بي رنگ و رو ...

معلوم بود بهار از حركت مقدم حرصش گرفته .... خاله نفسش رو با صدا داد بيرون ...

خاله – حالا كه پاكش كردي .. بيا برو دستات رو بشور كه رنگ رژت روشه .. زشته ... 

بعد رو كرد به من ..

خاله – تو چرا دستمال به دست اين وسط ايستادي ... بيا برو داخل ... زشته اينجا پاكش كني ...

با خاله رفتيم داخل خونه ... به هواي عوض كردن لباساي رادين ... رفتيم تو يكي از اتاقا ...

مردد بودم ... بايد پاك مي كردم ؟ ...

خاله – چرا معطل مي كني خاله ؟ ..

درمونده نگاش كردم ...

من – بايد به حرفش گوش كنم ؟ ... چرا ؟ ... مگه چيكارمه ... 

خاله ابرويي بالا انداخت و سري تكون داد ..

خاله – نمي دونم والا ... همه ي دخترا كه آرايش دارن ... ولي خوب ...

لبخندي زد ...

خاله – حتماً يه دليلي داره ديگه خاله .. اون مرده .. وقتي تشخيص مي ده كه نبايد رژ لب داشته باشي .. 

پريدم وسط حرفش ... آروم گفتم ...

من – دلم نمي خواد كسي بهم دستور بده خاله ...

خاله – هر جور خودت صلاح مي دوني خاله ... من رادين رو مي برم بيرون .. تو هم زود بيا ...

سري تكون دادم ... خاله رفت و من باز خيره شدم به دستمال تو دستم ....

يه لحظه بغض كردم .... چرا يا طعنه مي زد يا دستور مي داد ... چرا فكر مي كرد هيچي حاليم نيست ؟ ... 

با تقه اي كه به در اتاق خورد .. رو كردم سمت در ...

من – بله ؟ ...

در نيمه باز اتاق .. كاملاً باز شد ... و مقدم در چهارچوب در ظاهر ...

مقدم – برات دستمال آوردم كه دستمال كم نياري .... 

بعد اخمي كرد ..

مقدم – هنوز كه پاكش نكردي ! ....

با حرص نگاش كردم ... داشت مي رفت رو اعصابم ...

من – من هر كاري خودم صلاح بدونم انجام مي دم ... در ضمن .. اون همه آدم بيرونن كه آرايش دارن .. 

سري به حالت تأسف تكون داد ...

مقدم – خودت رو با اونا مقايسه مي كني ؟ ... الان بگو چه وجه تشابهي بين خودت و اونا مي بيني ؟ ..

فكر كردم ... خوب همه دختر بوديم .. دختر با دختر كه فرق نداشت ... ولي .. تنها تفاوتمون اين بود كه اونا پدر و مادر داشتن و من ...

بغض كردم ... از تصور اينكه مي خواد بهم بفهمونه چون پدر و مادر ندارم يكي بايد دائم بهم امر و نهي كنه ...

جواب دادم ..

من – اگر منظورتون اينه كه من پدر و ...

نذاشت حرفم رو ادامه بدم ... اومد داخل اتاق ...

مقدم – چرا انقدر بچه اي ؟ ... من كي خواستم بگم چون تو ...

كمي مكث كرد ... انگار نمي خواست به زبون بياره كلمه ي يتيم بودن رو ...

ادامه داد ...

مقدم – تو الان يه مادري .. همه به اين چشم نگات مي كنن .. همه ازت توقع دارن رفتارت خانومانه تر شده باشه ... هم رفتارت .. هم لباس پوشيدنت و هم حرف زدنت ... براي جلب توجه كردن .. رفتار متين و با وقار يه خانوم بيشتر به دل ميشينه تا آرايش صورتش ...

هميشه طعنه مي زد ... ولي تو همون طعنه ها .. حرفاش درست بود .. هميشه حق با اون بود ...

با اين حال آروم گفتم ...

من – الان كدوم كار من نشون دهنده ي جلب توجه ؟ ...

اومد نزديك تر ... 

مقدم – هيچ كاريت .. ولي اين رژ لب در عين سادگي لباست هماهنگ نيست .. يه جورايي تو چشمه ... اگر قرار باشه از يه كارت تعريف كنم از همين لباساي ساده و در عين حال شيكيه كه مي پوشي ...

با ناباوري نگاش كردم ... داشت از لباساي من تعريف مي كرد ؟ .. 

چند لحظه خيره شديم تو چشماي همديگه ... 

غرق شدم تو چشماي سياهش ... تو عمق نگاش ... تو ژرفاي حضورش ... 

غرق شدم و ضربان قلبم رفت بالا ... 

غرق شدم و حس از بدنم رفت .... و لرزه اي افتاد به جونم ... 

درياي چشماش خيلي عميق بود ... نمي تونستم خودم رو نجات بدم از اون غرق شدگي ... 

داشتم تو نگاهش محو مي شدم كه مقدم به خودش اومد و چشم ازم گرفت و گفت ..

مقدم – زودتر بيا تو حياط .. درست نيست زياد تو خونه بموني ... منم به هواي كلاه مبينا اومدم داخل ..

رفت سمت در ... هنوز بيرون نرفته بود كه همونجور كه پشتش به من بود .. نيم چرخي زد و صورتش رو سمتم چرخوند ...

مقدم – هميشه وقتي مي خواي يه كاري انجام بدي به اين فكر كن كه .. نمي شه درِ دهن مردم رو بست .. مردم از هر چيز كوچيكي حرف در ميارن ....

و رفت ....

و من موندم و يه حس ... يه حس خوب از نگاهش و تعريفش از لباسام ..... 

و حرفاش كه حقيقت داشت و من هيچوقت به اونا فكر نكرده بودم ....

داشتم با خواهراي مقدم .. مهشيد و گلشيد .. ظرفايي كه قرار بود توش آش بريزن رو آماده مي كرديم ... 

مهشيد سي و پنج سالش بود و دوتا بچه داشت .. يه پسر دو ساله و يه دختر شش ساله ... 

گلشيد هم سي سالش بود و يه پسر نه ماهه داشت ... كه بيشتر بغل شوهرش بود ... 

هر دو تا خواهرش شبيه به پدرشوون بودن ... خوش چهره بودن و مهربون ... رفتارشون متين بود و بسيار مبادي آداب بودن .. خوش پوش و مثل خود مقدم لباس پوشيدنشون برازنده بود ... البته پدر و مادرشون هم همينطور بودن ....

شوهراشون هم هم سن وسال مقدم به نظر مي اومدن ... و تقريباً مثل مقدم لباس پوشيده بودن ... بيشتر هم كنار مقدم بودن و هر سه با هم حرف مي زدن ....

موقع هم زدن آش و دعا كردن .. افسر جون همه رو صدا كرد ... بعد از مردا ... زنا رفتن براي هم زدن آش ... نوبت مادر مقدم كه رسيد ... چند دقيقه اي هم زدنش طول كشيد ... كه پدر مقدم از همون جايي كه نشسته بود بلند گفت ..

مقدم بزرگ – هما خانوم انشاالله حاجت روا بشي ... بسته ... شما كه منو داري .. ديگه چرا انقدر دعا مي كني ... ببين جوونا تو صف ايستادن .. اونا بايد به اين آش دخيل ببندن شايد مثل شما خوشبخت بشن و يه مرد جنتلمن بگيرتشون ...

از حرفش همه خنديدن ... حتي مقدم ... سرش رو انداخته بود پايين و مي خنديد ... و من محو خنده ش بودم ... خنده ش رو تا اون موقع نديده بودم ... خنده ش هم مردونه و به قاعده بود ... كلاً اين بشر همه كاراش برازنده بود براي يه مرد ....

با صداي آروم افسر جون كه داشت با مادر مقدم حرف مي زد ... نگاهم رو از مقدم گرفتم ...

افسر جون – نگران نباش ... به اميد خدا تو سال جديد اميد هم ازدواج مي كنه .. خيال تو هم راحت مي شه ..

هما جون سري تكون داد ..

هما جون – خدا كنه ... به خدا اين پسر هم ازدواج كنه .. ديگه غير از سلامتي و خوشبختي بچه ها چيزي از خدا نمي خوام ..

افسر جون زير چشمي نگاهي به من انداخت ..

افسر جون – نگران نباش .. نادر گفت .. كه يه كم زمان مي خواد .... نادر حسابي براش نقشه كشيده ...

هما جون سري كج كرد و خدا كنه اي گفت ... بعد هم اومد سمت من و ملاقه رو گرفت سمت من ... و رو به دختراي ديگه گفت ...

هما جون – اول از همه نوبت شكيبا جانه ....

ملاقه رو كه داد دستم ... دستي زد به پشت كمرم ..

هما جون – انشاالله حاجت رواشي مادر ... براي اميد و مبيناي منم دعا كن ... دعا كن اميد از خر شيطون پياده شه ...

سري تكون دادم ..

من – چشم ...

ولي يه لحظه موندم ... چرا به من گفت براشون دعا كنم ... اون همه آدم اونجا بود ... مشكوك يه نگاهي به لبخند خاص هما جون انداختم و شروع كردم به هم زدن ....

با مهشيد و بهار نشسته بوديم و روي كاسه هاي آش رو تزيين مي كرديم ... بقيه ي دخترا داشتن كاسه هاي آماده رو همراه پسرا پخش مي كردن ... زنا آش ها رو مي كشيدن ... مردا هم در حال خوردن بودن ...

مقدم از داخل خونه اومد بيرون ... همونجور كه داشت از بغل دست ما مي گذشت رو كرد به خواهرش ... 

مقدم – مهشيد يه كاسه آش بده مبينا برام بياره ...

رد شد و رفت ... و در جواب سوال هما جون كه پرسيد " نماز مي خوندي " .. " بله " اي گفت و رفت سمت جايي كه مردا نشسته بودن ... گوشه اي تنها نشست ...

مهشيد يه كاسه آش رو گرفت سمتم ... 

مهشيد – شكيبا جان زحمت تزيينش رو مي كشي ؟ ...

كاسه رو گرفتم ..

من – حتماً ...

تزيينش كردم .. هر چي هنر داشتم رو خرج كردم تا تزيينش خوب بشه ... در همون حين مهشيد گفت ..

مهشيد – كشك زياد بريز ... اميد آش رو با كشك زياد دوست داره ..

همون كار رو كردم ... 

با چشم گشتم دنبال مبينا ... تا صداش كنم كه آش رو ببره براي پدرش ... ديدم داره با سهراب از خونه مي ره بيرون براي پخش كردن كاسه هاي آش ..

اگر مي خواستم صبر كنم تا برگرده ممكن بود آش سرد بشه ... و از طرفي دلم پرپر مي زد براي دوباره خيره شدن تو اون دوتا چشم و بوي ادكلن مدهوش كننده ش ... محو شدن تو چشماش حس خوبي بهم منتقل مي كرد ... 

سريع يه سيني برداشتم و كاسه رو گذاشتم داخلش ... و رفتم سمت مقدم ... 

سرش پايين بود و متوجه من نبود ... رسيدم جلوش ... كمي خم شدم و سيني رو گرفتم جلوش ..

من – بفرماييد ...

سريع سرش رو بلند كرد و نگاهم كرد ...

خيره شدم تو چشماش ... مي خواستم بازم محو بشم تو ني ني نگاهش كه سريع چشم ازم گرفت ... كاسه رو برداشت ..

مقدم – ممنون ...

نمي خواست با هم چشم تو چشم بشيم كه نگاهش رو ازم گرفت .. مأيوسانه كمر راست كردم كه برم ..... كه از شعري كه خوند جا خوردم و ايستادم ...

مقدم – ترسم نَرِسي به كعبه ، اي اَعرابي

كاين ره كه تو مي روي به تركستان است .......

نگاهش كردم .. 

سرش پايين بود و خيره به كاسه ي آش ..... قاشقش رو بي هدف مي برد داخل كاسه و بيرون مي آورد .... 

دلم مي خواست همونجا وايسم و فكر كنم كه منظورش از اون شعر چيه ... من كدوم راه رو در پيش گرفته بودم كه به مقصد نمي رسيد ؟ .... 

احساس مي كردم فهميده براي غرق شدن دوباره تو نگاهش رفتم .. و منظورش از اين حرف همين بوده ... يا شايد .....

تو فكر موندن و ايستادن رو جايز نديدم ... ايستادنم درست تو نزديكي جايي كه مردا نشسته بودن .. و نزدديكي به مردي كه مجرد بود مي تونست پيامد حرفاي بدي باشه ..

ياد حرفش افتادم كه گفت قبل از هر كاري فكر كن .. چون نمي شه در دهن مردم رو بست ..... همين يادآوري كافي بود تا بدون اينكه بخوام بهش جوابي بدم .. برگردم و بشينم كنار بهار ....

وقت خداحافظي ... سهراب با گفتن مي رسونمتون .. رفت كه سوئيچ ماشينش رو بياره .. تعدادمون زياد بود .. و همه تو ماشين سهراب جا نمي شديم .. آروم به خاله گفتم كه ما خودمون با تاكسي مي ريم . .. ولي خاله قبول نمي كرد و مي گفت بهتره ما با سهراب برگرديم و خودشون با تاكسي برن .... افسر جون كه متوجه حرفاي من و خاله شده بود اومد سمتمون ..

افسر جون – اين همه آدم اينجاست ... همه هم مي خوان برن خونه شون .. يكي شما رو مي رسونه .. چرا تاكسي ؟ ...

لبخندي زدم ...

من – ممنون افسر جون .. اما مزاحم كسي نمي شيم ... درست نيست .. اگر يه تاكسي تلفني برامون بگيرين ممنون مي شم ...

افسر جون سري تكون داد ..

افسر جون – امكان نداره .. نهايتش نادر خودش شما رو مي رسونه ...

و بلند آقا نادر رو صدا كرد ...

افسر جون – نادر ... بچه ها رو مي رسوني ؟ ...

با اين حرفش .. خواهر افسر جون اومد طرفمون ...

زري جون – چرا آقا نادر رو صدا مي كني ؟ .. مهرزاد داره مي ره خونه .. سر راه هم شكيبا جان و بچه ها رو مي رسونه ...

و بعد مهرزاد رو صدا كرد ...

نمي خواستم .. نمي خواستم مهرزاد ما رو برسونه ... از نگاهاش خوشم نمي اومد ... نگاهش بد نبود .. ناپاك نبود ... ولي پر بود از يه چيزي مثل علاقه .. 

تموم مدتي كه خونه ي افسر جون بوديم ... هرازگاهي سنگيني نگاهش رو حس مي كردم ... چند باري كه بلند شدم تا دنبال رادين راه برم و مواظبش باشم ديدم كه چقدر مشتاقانه نگاهم مي كرد ... به حدي كه يه بار علي بلند شد اومد كنارم و گفت ..

علي – تو برو بشين خودم حواسم بهش هست ... خوشم نمياد زير نگاه اين پسره باشي ...

و با اخم نگاهي به مهرزاد انداخت ...

و حالا مي خواستن ما رو با مهرزاد بفرستن خونه ....

با درموندگي نگاهي به خاله كردم ... و بعد بي اختيار برگشتم ونگاهم رو دوختم به مقدم ... 

نيم نگاهي به من انداخت و بعد رفت سمت شوهر گلشيد و شروع كرد به حرف زدن ... انگار نه انگار داشتم با چشمام بهش التماس مي كردم كه از دست مهرزاد نجاتم بده ...

همون موقع گلشيد رو كرد به سمت افسر جون و زري جون ...

گلشيد – نمي خواد مزاحم آقا مهرزاد بشين به مسيرشون نمي خوره ... ما داريم ميريم خونه ي مادر شوهرم .. به خونه ي شكيبا جون نزديكه .. ما مي رسونيمشون ...

كمي دلم آروم گرفت ... با اين حال رو كردم به گلشيد ..

من – ممنون .. مزاحمتون نمي شيم ...

گلشيد لبخند قشنگي زد ..

گلشيد – مزاحم چيه عزيزم ... مراحميد ... ما كه داريم همون مسير رو مي ريم ...

لبخندي زدم و با گفتن ممنون .. به افسر جون و زري جون و مهرزاد كه اومده بود نزديكمون ايستاده بود فهموندم كه با گلشيد مي ريم خونه ....

مهرزاد رو كرد به من ..

مهرزاد – در هر صورت خوشحال مي شم بهم افتخار بدين ...

از حرفش خوشم نيومد ... علناً ازم درخواست مي كرد كه سوار ماشينش بشيم ... با اين حال رعايت ادب اين بود كه با خوشرويي دعوتش رو رد كنم ...

مي خواستم لبخندي بزنم كه ياد حرف مقدم افتادم ... اينكه مردم از هر چيز كوچيكي حرف در ميارن ... و همه ازم انتظار دارن رفتارم خانومانه تر باشه .. براي همين به جاي لبخند آنچناني .. يه لبخند محوي زدم و با نهايت جديت جواب دادم ...

من – ممنون ... مزاحم شما نميشيم ... 

كمي سرش رو خم كرد ...

مهرزاد – سعادتي بود كه نصيبم نشد ... پس با اجازتون ...

و خداحافظي كرد و رفت ... رفت ولي از حرفش لبخند خاصي رو لباي زري جون و افسر جون به جا موند ...

از رفتنش نفس راحتي كشيدم و سرم رو چرخوندم كه با مقدم چشم تو چشم شدم .... با جديت نگاهم مي كرد ... 

روزها مي گذشت ... سخت .. طاقت فرسا ... و پر از دلتنگي ...

اينبار علاوه بر دلتنگي براي خونواده اي كه ديگه نبودن يه دلتنگي جديد پيدا كرده بودم ... دلتنگي براي مرد خشك و جديي كه چشماش دنياي من بود .... 

از بعد از اون روز خونه ي افسر جون و آقا نادر ... ديگه مقدم رو نديدم ... يعني ديدم ولي از دور ... 

هر جمعه .. تو بهشت زهرا ... مي ديدمش .. كه با مبينا ميومد ... بعد از چند ثانيه اي مبينا رو مي فرستاد پيش ما ... ولي خودش نيم نگاهي هم به طرف ما نمي انداخت ... چند دقيقه اي رو سر مزار همسرش مي موند و بعد مي رفت تو ماشينش و منتظر مبينا مي موند ...

نه سلامي و نه خداحافظي ... هيچي ... هيچ خبري هم از ما نمي گرفت .... 

ما هم هيچ خبري ازش نداشتيم ... حتي زماني كه براي كاراي علي ... رفته بود به شهر زلزله زده شون ... هيچ خبري به ما نداد ... و ما از طريق اقا نادر و سهراب متوجه شديم دنبال كاراي علي رفته ..

يه جورايي خودش و حمايتاش رو از من ... از ما گرفته بود ... و فكر نمي كرد دل پر غم من توانايي اون همه تنهايي .. و بي او بودن رو نداره ...

نمي دونست تو دنياي بي كسي من شده بود فرشته ي زندگي من ... شده بود درياي حمايت براي من ...

روزها كارم شده بود ايستادن كنار پنجره ي اشپزخونه ... و خيره شدن به آسمون خدا ... شكوه كردن ازش به خدا ... نشستن سر سجاده و طلب كردن مهرش از خدا ...

ولي هر بار ديدنش برابر بود با بي مهري و بي اعتنايي ... 

گاهي پشت پنجره از فكر نگاه هاش كه مال من نبود ... اشكم روون مي شد ..... 

بهار تنها كسي بود كه دردم رو مي دونست .. تنها كسي كه سعي مي كرد دلداريم بده ... ولي تنها كسي كه مي تونست من رو آروم كنه ... خودش رو از من دريغ مي كرد ....

از همون روزا ... يعني دو هفته قبل از عيد ديگه هيچ جمعه اي نرفتم بهشت زهرا ... نرفتم تا بي اعتناييش رو نبينم و زجر بكشم ... نرفتم تا نخواد خودش رو دور نگه داره ... نرفتم تا اذيت نشه ... من مهم نبودم .. دل من مهم نبود ... اون مهم بود و دلش ... اميد مهم بود و خواسته ش .........

سراغي از ما نگيري نپرسي كه چه حاليم

عيبي نداره مي دونم باعث اين جداييم

رفتم شايد كه رفتنم فكرت رو كمتر بكنه

نبودنم كنار تو حالت رو بهتر بكنه .....

روزاي بي اميد سخت بود ... ولي به خاطر خودش تحمل مي كردم .... خودم رو سرگرم كردم با خريد عيد براي علي و رادين ...

با بهار برنامه مي ريختيم چه روزايي بريم خريد ... وقتي عيدي بابا و عمو رو دادن از خوشحالي روي پا بند نبودم ... كلي براي رادين خريد كردم ... كل براي علي ... مي خواستم علي ديگه مشكي نپوشه ... 

مثل تموم زن ها .. شروع كردم به خونه تكوني ... با اينكه سخت بود با وجود رادين ... با اينكه هر چي خونه رو جمع مي كردم و باز هم رادين ماشين ها و اسباب بازياش رو مي ريخت رو زمين ... با اينكه تا اون موقع هيچ وقت شيشه نشسته بودم ... يا هيچ وقت داخل كابينت هاي تو آشپزخونه رو تميز نكرده بودم ...

كل خونه تكوني من تا زماني كه مامان و بابا بودن .. تميز كردن اتاقم و كمد لباسام بود ... و جارو كردن و گردگيري خونه ... و نهايت چيدن شيريني و اجيل عيد روي ميز .... و صد البته سفره ي هفت سين ...

اون موقع ها دست به سياه و سفيد نمي زدم ... و با نبودنشون داشتم تبديل مي شدم به كدبانو ... شايد براي بزرگ شدنم نبودنشون لازم بود ... و چه بزرگ شدن سختي بود ..

ديگه نه برنجم شفته مي شد و نه خورشم جا نيوفتاده بود ... درست كردن آش رو ياد گرفته بودم و چند نوع مربا ....

نزديك شدن بهار .. به خونه ي ما هم حال و هواي تازه اي تزريق كرده بود ... بهار مي خنديد ... علي خوشحال بود ... 

منم با تموم دلتنگ بودنم ... به زور .. به خاطر بهار و علي مي خنديدم ... مي خنديدم و اميدوار بودم تو سال جديد ... اميد دلش به رحم بياد ...

روزاي آخر سال .. بهار و علي هم تو خونه تكوني كمك كردن ... خونه از تميزي برق مي زد ... و حس خوبي به آدم دست مي داد ... انگار حس زندگي به خونه ي ما برگشته بود .....

از دو هفته قبل گندم خيس كرده بودم .... تا سبز بشه ... اين كار رو به ياد مامان كردم ... هيچوقت از بيرون سبزه ي سفره ي هفت سين رو نمي خريد ... هميشه اعتقاد داشت سبزه ي سفره نشون دهنده ي ريشه ي آدم تو خونواده ست ... و بايد به دست خود آدم آبياري بشه .. نه يه آدم غريبه ... مي گفت " آدم كه ريشه ش رو از بيرون نمي خره كه " ... 

منم دختر اون مادر بودم ... به اعتقاداتش احترام مي ذاشتم ... منم گندم خيس كردم ... از بقيه ي سبزه ها راحت تر بود ... و البته خودم بيشتر دوسش داشتم ... مي دونستم چون بار اوليه كه مي خوام سبزه سبز كنم از پس ماش بر نميام .... 

هيچ وقت نگاه خيس بهار و علي از يادم نمي ره وقتي ديدن دارم گندم هاي ريشه داده رو مي ريزم تو ظرف ... مي دونستم كه هر دو ياد مادراشون افتادن ... خونواده ي ما به اين چيزاي قديمي خيلي بها مي داد ....

دو شب قبل از تحويل سال .. چهار شنبه سوري بود .... 

افسر جون زنگ زد و دعوتمون كرد خونه شون ... از اون دعوت حس خوبي نداشتم ... مي ترسيدم ..

مي ترسيدم از حضور اميد .... از اينكه بخواد جلوي همه بهم بي اعتنايي كنه ... 

مي ترسيدم اونجا هم ناديده بگيره من رو ....

دلم بي اعتنايي نمي خواست ... 

دلم حضور گرم مي خواست ... حضور گرم اميد و خودم ... حضور يه حس خوب بينمون .... 

و مي دونستم با توجه به اخلاق اميد ... اين امكان وجود نداره ...

دفعه ي اولي نبود كه عاشق مي شدم ... شايد با توجه به گذشته .. عشق جديدم كمي پخته تر بود .. يه حس بهتري بود ... يا بهتر بگم .... زيبا تر بود برام ... دلنشين تر ... 

و نمي خواستم اين عشق كه ناخواسته به وجود اومده بود ... حقير بشه ... خرد بشه ... شكسته شه ...

من عاشق عشقم بودم و مردي كه عاشقش شده بودم ... مرد خشك و جدي من ..... مرد يه دنده ي من .... گرچه كه هنوز عشق من .. مثل آتيش تازه پا گرفته .. كم شعله بود ... ولي مي دونستم تو دلش پره از شراره هايي كه به وقتش مي شه سوزنده ...

نياز نبود خيلي فكر كنم تا به اين نتيجه برسم كه دليلي براي حضورمون خونه ي اقا نادر و افسر جون وجود نداره اگر حضور اميد قطعي بود ....

براي همين گوشي تلفن رو برداشتم و زنگ زدم به خونه ي خاله ... خاطره گوشي رو برداشت .... بهترين كسي كه مي تونست بهم جواب بده .... چون بيشتر چهارشنبه سوريا خونه ي اونا بودن ... 

بعد از حال و احوال سريع پرسيدم ...

من – افسر جون بهتون زنگ زد ؟ ..

خاطره – برا چهارشنبه سوري ؟ ... آره ... با مامان صحبت كرد ... به شما چي .. زنگ زد ؟ ...

من – آره .. زنگ زد ... راستي خاطره .. هر سال خونشون خيلي شلوغ مي شه ؟ ...

صداي شادش تو گوشي پيچيد ..

خاطره – آره ... همه ي دوستا و اقوامشون دعوتن ... اگه بدوني چقدر خوش مي گذره ... همه شون خيلي پايه ن ... به خصوص خونواده ي مقدم ... 

اسم خونواده ي مقدم كافي بود تا برم تو فكر و ديگه به بقيه ي حرفاي خاطره درباره ي كاراي مقدم بزرگ و داماداش گوش نكنم ....

پس حضور اميد قطعي بود ... وسط حرفاي خاطره پريدم ...

من – خاله كجاست خاطره ؟ ....

يه لحظه سكوت كرد ... احتمالاً داشت فكر مي كرد ديوونه شدم كه پريدم وسط حرفش ...

خاطره – تو آشپزخونه .... گوشي رو بدم بهش ؟ ...

من – آره ....

با خاله حرف زدم ... و بهش گفتم كه ما خونه ي آقا نادر نمي ريم ... بهونه آوردم كه خسته هستيم و ترجيح مي ديم خونه بمونيم .... در مقابل اصرارهاي خاله كه مي گفت بچه هارو مي فرسته اونجا و خودش مياد پيش ما هم ايستادگي كردم و ازش خواستم كه خودش هم بره .... نمي خواستم به خاطر من اذيت بشه ...

به بهار علت اصلي نرفتنمون رو گفتم ... قبول كرد .. گرچه كه به نظرش من داشتم با اين كارام خودم رو آزار مي دادم و عقيده داشت مقدم لايق اين همه از خودگذشتگي من نيست ...

رو مبل نشسته بودم و داشتم به اين فكر مي كردم كه حتماً به اون جمعيت تو خونه ي آقا نادر خيلي خوش مي گذره ... و اينكه اميد با نبودن من ... آرامشش به هم نمي خوره ...

علي و بهار داشتن با رادين بازي مي كردن و صداي جيغ و دادشون رفته بود هوا .... جلوي چشمم بودن ول انگار نمي ديدمشون .... 

تو حال خودم بودم ....... كه تلفن خونه به صدا در اومد ....

بلند شدم و رفتم گوشي رو برداشتم .... بله رو كه گفتم صداي افسر جون پيچيد تو گوشي ..

افسر جون – همين الان حاضر شين بياين كه من هيچ بهونه اي رو قبول نمي كنم ..

از طرز حرف زدنش لبخندي نشست رو لبام ..

من – سلام افسر جون .. راستش بچه ها خيلي خسته هستن ... 

افسرجون – من اين چيزا حاليم نيست .. همين الان مياين اينجا ... 

بعد هم بدون اينكه اجازه بده حرفي بزنم ادامه داد ..

افسر جون – گوشي با نادر حرف بزن ... باهات كار داره ...

و گوشي رو داد به اقا نادر ...

آقا نادر – دختر چرا تعارف مي كني ...

من – تعارف ندارم به خدا ... 

آقا نادر – سريع حاضر بشين ... اميد تو راهه .. گفتم داره مياد اينجا شما رو هم سر راه سوار كنه ... فكر كنم تا يه ربع ديگه برسه ..

تموم بدنم يخ كرد ...... خدا داشت با من چيكار مي كرد ؟ ... من از اميد فرار مي كردم و ... 

چشمام رو بستم ... 

من – مزاحم ايشون نمي شيم ... 

آقا نادر – مزاحم چيه ؟ ... تو مسيرش هستين ... تازه خودش قبول كرد ... اگر مزاحم بودين قبول نمي كرد .....

ناچار قبول كردم ... و تو دلم دعا كردم كه شب خوبي باشه و اميد به خاطر حضور اون همه آدم .. تو رفتارش تجديد نظر كنه ....

با شور و شوق از ديدنش لباس پوشيدم ... بازم ساده ...

داشتم شالم رو سرم مي كردم كه به گوشيم زنگ زد و گفت كه جلوي در خونه منتظرمونه ....

سريع كفش پوشيديم و رفتيم پايين ... به ماشين كه رسيديم ... مبينا كه جلو نشسته بود .. سريع پياده شد و سلام كرد ....

با خوش رويي جوابش رو دادم ... رفت سمت در عقب ماشين و بازش كرد و گفت ...

مبينا – خاله بشينين جلو ....

نمي دونستم اين خواست اميد يا مبينا ... مردد بودم تو پذيرشش ... براي همين گفتم ...

من – نه خاله ... تو بشين جلو .. من نمي تونم با رادين جلو بشينم ...

همون موقع .. بهار رادين رو ازم گرفت و اشاره كرد به صندلي جلو .... مبينا هم سريع گفت ..

مبينا – نه خاله .. شما بزرگترين ...

و رفت عقب نشست ...

كمي خم شدم تا بتونم عكس العمل اميد رو ببينم ... با اخم زل زده بود به .. رو به روش ... آرنج دست چپش رو تكيه داده بود به پنجره ي باز كنارش و با همون دست فرمون رو گرفته بود ... و دست راستش رو مشت كرده بود و آروم مي زد رو فرمون ... 

نفهميدم كلافه بود يا عصبي .... هر چي كه بود حس بدي بهم مي داد .. به خصوص اخمش ...

وقي بچه ها نشستن پشت .. به ناچار جلو سوار شدم و به ارومي سلام كردم ... 

با همون اخم .. بدون اينكه برگرده و نگام كنه ... جوابم رو داد و پا گذاشت رو پدال گاز ....

ماشين راه افتاد ... 

به ناچار زل زدم به رو به روم ... يه حس بد ... يه ترسي تو دلم نشسته بود كه لحظه به لحظه حالم رو بدتر مي كرد ... يعني مي خواست تموم شب اونجوري باهام رفتار كنه ؟ ... مي خواست شبم رو خراب كنه ؟... كاش مي تونستم برگردم خونه ... با اميد بودن رو مي خواستم و با اون رفتارش راضي شدم شبم رو بدون اميد بگذرونم ... برزخ بدي بود ....

من اينجوري دلم خوش نيست شبم با ترس هم مرزه

بهشت هم اون ورش باشه به اين برزخ نمي ارزه ...........

در تموم طول راه خودم رو ملامت كردم .. كه چرا به حرف آقا نادر گوش كردم ... اخماي در هم اميد نشون مي داد همون تصميم اولم درست بود ... نرفتنم ....

بغض كردم ... چقدر فاصله بود بين ما ... بين دل من و دل اميد ... بين ذوق من و اخم اميد ...

چقدر تو خونه ذوق زده بودم ... از اينكه مي ديدمش ... 

از اينكه يه جَبري باعث مي شد كنار هم باشيم ...

از اينكه ديگه نمي تونست خودش رو كنار بكشه .... 

و ناچار بود چند دقيقه اي رو كنار من .. تو يه ماشين بشينه .....

ولي چي فكر مي كردم و چي شد ؟ ... 

تموم ذوقم با اون اخما كور شده بود ... 

دل بي تابم كه اون موقع از شوق ديدار مي تپيد .. حالا داشت از ترس اون اخما ... خودش رو به ديواره هاي سينه م مي كوبيد ...

استرس بدي داشتم ... بيشتر از اينكه اگر به حرف بياد .. و بگه كه مزاحمش شديم ... بگه به خاطر اينكه اومده دنبالمون ؛ راهش دور شده .... يا هر چيزي كه باعث بشه تا بغض گير كرده تو گلوم ، به سمت چشمام هجوم بياره ... 

خيره به رو به روم بودم ... ولي دلم در قفسه ي سينه م در پرواز بود .... 

سكوت ما رو بچه ها هم اثر گذاشته بود و فقط صداي رادين از پشت ميومد .. كه گاهي با تشر بهار آروم مي گرفت .....

وارد كوچه اي كه خونه ي آقا نادر اونجا قرار داشت ؛ شد و ماشينش رو جايي نزديك درب خونه شون پارك كرد ....

بچه ها خيلي آروم تشكر كردن .. و پياده شدن .... 

در ماشين رو باز كردم ... پاي راستم رو گذاشتم بيرون .... مي خواستم پياده بشم كه متوجه شدم سر جاش نشسته و انگار قصد پياده شدن نداره ....

نيم نگاهي بهش انداختم .... شايد منتظر بود ازش تشكر كنم ... بي ادبي بود اگر اين كار رو نمي كردم .. و از طرفي يه حسي بهم مي گفت كه حتماً بهش بگم كه به اصرار آقا نادر قبول كردم كه بياد دنبالمون ...

براي همين .. گفتم ...

من – ممنون ... و ببخشيد بابت اينكه مزاحمتون شديم .... اگر اصرار هاي آقا نادر نبود ..

نذاشت حرفم رو ادامه بدم ... برگشت و نگاهم كرد ... با نگاه تيزش چشمام رو هدف گرفت ... و به جاي چشمام ، ناوك نگاهش رو به قلبم زد ... و گفت ...

مقدم – مزاحم نبودين ....

نتونستم از چشماش .. چشم بگيرم .... آخ كه چه عمقي داشت نگاهش ... 

درياي چشماش بي انتها بود ... و بي ساحل ... 

انگار آفريده شده بودن تا من توشون غرق بشم .... 

جادوي نگاهش غوغايي تو وجودم به پا مي كرد ....

چقدر دلم مي خواست دل از كف بدم و .........

نمي دونستم خودش متوجه شده بود چشماش من رو جادو مي كنه يا نه ؟ ... 

اگه دنيا دست من بود

واسه چشماي تو كم بود

سريع سرش رو چرخوند و دوباره زل زد به رو به روش ....

مقدم – اينجوري نگاهم نكن ...

ابروهام بي اختيار رفت بالا ... خيره شدن بهش دست خودم نبود .... 

مي خواستم نگاهم رو ازش بگيرم كه با حرفي كه زد دوباره خيره شدم بهش ...

مقدم – معني اين نگاه هاي اخيرت رو نمي فهمم ....

حين گفتن اين جمله داشت رو به روش رو نگاه مي كرد ... ولي جمله ش كه تموم شد برگشت و نگاهم كرد ...

يه لحظه موندم بايد جواب بدم يا هنوز هم مي تونم سكوت كنم .... 

اگر قرار بود بهش جوابي بدم بايد چي مي گفتم ؟ ... 

مي گفتم عاشقش شدم ؟ ... 

مي گفتم نفهميدم كِي ... و چه جوري .. اسمت رو خط به خط سطور زندگيم نوشته شده ؟ ...

مي گفتم نمي دونم كي اسمت رو .. توي قلبم مُهر كرده ؟ ....

مي گفتم مدتيه كه دلم گره خورده به وجودت ... به حركاتت ... حتي به اخمات ؟ ....

تمام دنيا رو مي دم تو مال من باش

اين قلب تنها رو مي دم تو مال من باش .........

كاش مي تونستم بهش بگم حرفايي كه تو دلم تلنبار شده بود .... 

نمي دونم چه جوري نگاهش كردم كه چشماش رو ريز كرد و با حالت خاصي گفت ...

مقدم – نگو عاشقم شدي كه اصلاً نمي تونم قبول كنم .... 

متعجب شدم از اينكه ... از نگاهم حرف دلم رو خوند ... از اينكه فهميد عاشقم ... ولي قبولش نداشت ... چرا ؟ ..... بايد عشقم به تأييدش مي رسيد ؟ ....

كمي مكث كرد و وقتي ديد جوابي بهش نمي دم ادامه داد ...

مقدم – يعني انقدر بچه اي ؟ ....

آخ كه احساسم رو ربط داد به بچه بودن ... احساسم رو به سخره گرفت ... 

اسم تپش هاي قلبم رو گذاشت بچگي ....

دلم مي خواست فرياد بزنم .. 

درد داشت .. درد داشت قلبم .. از اين تعبيرش ....

چشمام رو روي هم گذاشتم تا درد رو تو عمق نگاهم نبينه ... و انگار اين كارم براش مُهر تأييدي بود بر دوست داشتنش .....

صداي پوزخندش رو شنيدم ....

مقدم – هه ..... وقتي مي گم بچه اي به همين خاطره ... عاشق شدن با يه نگاه .... 

چشمام رو باز كردم ... و باز هم نگاهش كردم .... بايد يه چيزي مي گفتم ... بايد از احساسم دفاع مي كردم ..... 

آروم گفتم ...

من – عاشقي دست خود آدم نيست ....

قشنگه رد پاي عشق .. بيا بي چتر زير برف

اگه حال منو داري مي فهمي يعني چي اين حرف ......

سري به حالت تأسف تكون داد ....

مقدم – عاشقي بايد با عقل باشه نه از روي يه نگاه .... 

بغض قبلي با حالت بد تري به گلوم فشار آورد .... منظورش چي بود ؟ .... حرفش رو مي شد چند نوع تعبير كرد .....

آروم تر از قبل گفتم ...

من – عشق آدم رو خبر ....

بازم پريد ميون حرفم ....

مقدم – هر وقت با عقل عاشق شدي مي توني به عشقت اطمينان كني ... وگرنه به هر حسي مي شه اسم عشق داد ... 

نگاه عاقل اندر سفيه اي بهم انداخت ...

مقدم – وقتي مي گيم عاشق بستني خوردنيم ... به لذت خوردن اسم عشق داديم ... وقتي مي گيم عاش فلان غذاييم .. به طعم دلچسب يه غذا اسم عشق داديم ... وقتي مي گيم عاشق فلان چيز يا فلان كاريم به احساس لذت از مالكيت يا انجام كاري اسم عشق داديم ... تو با كدوم از اين چيزايي كه عاشقشوني ازدواج مي كني ؟ ... هان ؟ ... اون احساسي كه باعث مي شه يه مرد و زن بخوان تا آخر عمر كنار هم باشن و با هم زندگي كنن دوست داشتن عاشقانه ست .. نه عشقِ تنها .... متوجه اي ؟ ...

از حرفاش زبونم بسته شده بود .... نمي تونستم چيزي بگم ... هر جمله ش نياز داشت به فكر كردن ... به تأمل .....

كمي مكث كرد .... نگاهش رو دوخت به رو به روش .... نفسش رو مثل آه داد بيرون ... و گفت ..

مقدم – احتمالاً امشب مي خوان باهات حرف بزنن .... يه قولي بهم داده بودي ... يادته ؟ ...

كمي فكر كردم ... چه قولي ؟ .... ماه هاي گذشته رو مرور كردم .... و رسيدم به يك چيز ... اينكه ازم خواسته بود اگر كسي بهم گفت خودم رو بهش بيشتر نزديك كنم قبول نكنم .... 

سري تكون دادم ...

من – يادمه ...

نگاهم كرد ...

مقدم – هنوز سر قولت هستي ؟ ...

نگاش كردم ... ازم مي خواست كه حرفشون رو قبول نكنم ... سخت بود ... 

سخته وقتي ازت بخوان به كسي كه عاشقشي نزديك بشي .. بخوان بشي همدمش ... و بگي كه نه ... كه قبول نكني ....

نگاهم رو انداختم پايين ...

من – با اينكه سخته ... ولي هنوز سر حرفم هستم ....

نيازي نبود سخت بودنش رو انكار كنم و نگم ... وقتي فهميده بود عاشقش شدم ... وقتي مي دونست بهش احساس دارم ... 

خوبه اي گفت و دست برد سمت دستگيره ي در ماشين ... ولي قبل از اينكه در رو باز كنه .. كمي متمايل شد به سمتم و گفت ...

مقدم – هر وقت با عقلت عاشق شدي ... هر وقت تونستي سه تا خصلت در من پيدا كني كه قابل دوست داشتن باشه ... به اين نتيجه رسيدي كه همه ي اخلاقاي من رو مي شناسي و مي توني تحملشون كني ... مي توني ادعا كني عاشقمي .... اين احساسي كه الان داري يه حس مسخره و بي پايه ست كه با يه اخم و دعواي من مي تونه تبديل بشه به نفرت ... 

كامل برگشت طرفم ..

مقدم – اينجور عشقا ... اين عاشق قيافه و تيپ و هيكل كسي شدن به نظر من مزخرف ترين حسيه كه مي تونه وجود داشته باشه ... اگه مي دونستم از كمك هام برداشت ديگه اي مي كني و به اشتباه ميوفتي .. و با نگاه هام دنياي ديگه اي براي خودت مي سازي ... هيچوقت بهت نزديك نمي شدم ....

با حرفش انگار به قلبم خنجر زد .... اگر نبود ؟ ... من چيكار مي كردم ... 

مي خواستم حرفي بزنم ... ولي بغض تو گلوم مانع مي شد از حرف زدنم ... مي ترسيدم با اولين كلمه اي كه از دهنم خارج بشه .. چشمام اختار از دست بدن و شروع كنن به بارش ... و من خوار تر بشم ... نمي خواستم باز هم عشقم به سخره گرفته شه ....

سكوت كردم ... 

پياده شد .... پياده شدم ....

بچه ها زودتر رفته بودن داخل ...

با اشاره ي دستش به طرف در ... جلوتر راه افتادم ... و وارد شدم ...

با ملحق شدنمون به جمعيت داخل حياط بزرگ خونه ي آقا نادر ... بعضي لب ها به خنده باز شد ... و بيشتر از بقيه هما جون ....

مقدم با يه ببخشيد ازم فاصله گرفت و رفت به سمت پدر و مادرش و خواهراش ... 

بهار با خاطره و سحر بود .... علي هم كنار خشايار و سهراب ايستاده بود ... با چشم گشتم دنبال رادين ... تو بغل خاله بود و سعي مي كرد خودش رو از بغل خاله بيرون بياره ... 

رفتم سمت خاله كه كنار افسر جون و يه سري از خانوما بود ... سلام دسته جمعي كردم و رادين رو از خاله گرفتم ... چند دقيقه اي هم كنارشون نشستم ...

چهار تا آتيش با فاصله از هم روشن كرده بودن ... و بيشتر مهمونا دور اتيشا جمع بودن .. به خصوص جوونا كه شور و شوق بيشتري داشتن ... 

به خاطر رادين كه مي خواست هر جور شده خودش رو به بچه ها كه داشتن از روي آتيش ها مي پريدن برسونه .. بلند شدم و رفتم به همون سمت ...

از همون لحظه مهرزاد به سمتم اومد ... و بعد از سلام و احوال پرسي جايي نزديك بهم ايستاد ... تموم مدتي كه داشتم جواب مهرزاد رو مي دادم نگاه زير چشميم به اميد بود ... كه داشت بهمون نگاه مي كرد .. خشك و جدي .... 

دستاي مبينا تو دستش بود .. مبينا از همون راه دور بهم سلام كرد ... كه منم همونجور جوابش رو دادم .... با بقيه ي خونواده ي مقدم هم به همون صورت سلام كردم ... كه با لبخند ازشون جواب گرفتم ...

رادين از ديدن آتيش كه زبونه ي شعله ش بلند بود .. ذوق كرده بود و مي خواست بره سمتش ... و من به سختي مي تونستم كنترلش كنم تا كاري دست خودش نده ...

وقتي كسي با پرش بلند از رو آتيش رد مي شد .. رادين از خوشحالي جيغ بلندي مي كشيد و دست مي زد ..... از اين كارش لبخندي رو لبام نشسته بود ...

همهمه اي بود ... صداي خنده و جيغ همه بلند بود .... مردا با ريختن نفت آتيشاي در حال خاموشي رو فروزانتر مي كردن .... 

مهرزاد بهم نزديك تر شد ...

مهرزاد – مي خواين از رو آتيش بپرين ؟ ... من مي تونم رادين رو نگه دارم ...

با لبخند محوي كه فقط يه نشونه ي ادب زده بودم جوابش رو دادم ...

من – ممنون ... ترجيح مي دم با پسرم از رو اتيش بپرم ...

و روم رو كردم به سمت ديگه اي .... نمي دونم چرا ولي مي خواستم با اين حرفم بهش نشون بدم من و رادين از هم جدا نمي شيم .... شايد تو علاقه اي كه تو نگاهش مي ديدم تجديد نظر مي كرد ... 

اصلاً راضي به پذيرش اون علاقه ي تو نگاهش نبودم ... مثل اميد كه نمي خواست علاقه ي من رو قبول كنه .... جالب بود ... يكي در آرزوي من ... و من در آرزوي ديگري ....

خشايار و سهراب و علي اومدن به سمتم ... وقتي رسيدن بهم سهراب گفت ....

سهراب – نمي خواين بپرين ؟ .... 

سري تكون دادم ...

من – چرا ... منتظرم يه مقدار طول اين اتيشا كم بشه ... مي خوام با رادين بپرم ...

سهراب هم سري تكون داد ...

سهراب – الان به بچه ها مي گم ديگه نفت نريزن ...

و رفت سمت شوهر گلشيد كه پيت كوچيك نفت تو دستش بود ... چيزي بهش گفت كه باعث شد همشون به سمت ما نگاه كنن ... 

مجيد .. شوهر گلشيد سري تكون داد و سهراب برگشت پيش ما ..... 

خشايار كنارم بود و داشت به سمتي كه بهار و سحر و خاطره ايستاده بودن نگاه مي كرد ... علي هم تقريباً چسبيده بهم ايستاده بود ... 

چند دقيقه اي كه گذشت سهراب يكي از اتيشا رو با دست نشون داد ...

سهراب – اون آتيش شعله هاش كم شده ... برين از روي اون بپرين ..

به جايي كه اشاره كرد نگاه كردم ... اتيشي رو گفته بود كه خونواده ي مقدم نزديكش ايستاده بودن ... با اينكه نمي خواستم نزديكشون باشم ... ولي به خاطر رادين قبول كردم ....

با خشايار و علي و سهراب رفتيم سمت اون آتيش .... با كمك علي و با حمايت خشايار و سهراب كه مواظب بودن تا نيفتم يا رادين از دستم نيفته ... از روي آتيش پريدم .. و همون موقع نگاهم گره خورد تو چشماي اميد ....

بي اختيار رادين رو از بغلم پايين آوردم و گذاشتم رو زمين وايسه ... 

معني نگاهش رو نفهميدم .. و خيلي زود نگاه ازش گرفتم ... نمي خواستم بين اون همه آدم كه مي دونستم بعضياشون حواسشون به منه .. غرق بشم تو بي كران نگاهش ...

چشماش انگار ضريحي بود كه من مي خواستم بدون مزاحم .. بدون نگراني .. بدون دلمشغولي هاي اين دنيا به زيارتش برم ..... 

دست رادين رو گرفتم و بدون توجه به ذوقش براي آتيشي كه اون طرف تر داشت به سمت آسمون زبونه مي كشيد .. و با نفتي كه روش ريخته شد .. بلند تر هم شده بود ... رفتم كمي دورتر از مقدم و خونواده ش ايستادم ... 

اميد دست مبينا رو گرفت و با هم از روي همون آتيش بلند پريدن ... بقيه هم پشت سرشون اين كار رو انجام دادن ... خشايار هم دست علي رو گرفت و رفتن با هم بپرن ... 

كلاً هر اتيشي كه بلند تر بود ... مورد استقبال جمع مشتاق قرار مي گرفت .... همه داشتن تك تك يا دو نفري از روي آتيش مي پريدن ... سهراب پريد ... مهرزاد .... خشايار و علي ... چندتا پسر ديگه ... مهشيد و پسرش ... خاطره و بهار با هم ... ولي من فقط چشمام اميد رو مي ديد كه چند باري با مبينا از روي اتيش پريد ... و اون لبخندش كه براي مبينا بود .... و نگاه هاي گاه و بي گاهش كه به سمت ما بود ....

دست رادين تو دستم بود ولي بچه داشت خودش رو هلاك مي كرد كه بره به سمت همون اتيش بلند ... 

تو يه لحظه اميد اومد به طرفمون با نيم نگاهي به من ... رادين رو بغل كرد و برد اون سمت ... همه كمي عقب ايستادن ... رادين رو با دقت .. از روي آتيش رد كرد ... رادين به قهقهه افتاده بود از خوشحالي ...

نگاهم افتاد به پدر و مادر اميد .... داشتن با لبخند خاصي به اميد و راديني كه تو بغلش بود نگاه مي كردن ...

بهم گفته بود از كاراش برداشت اشتباه كردم .... پدر و مادرش چي ؟ ... اونا هم اشتباه مي كردن ؟ ... شايد ! ......

وقتي چند بار رادين رو از روي آتيش رد كرد ... بي اونكه نگاهي به من بندازه ... رادين رو سپرد دست بهار .... 

چشم دوخته بودم به حركاتش ... نزديك من نيومد ... چي تو فكرش مي گذشت رو نمي دونستم ... 

من خيره بودم بهش .. و اون بي توجه به نگاه من .... 

با صداي اقا نادر چشم ازش گرفتم ....

آقا نادر – به نظر من كه مرد خوبيه ... نظر تو چيه ؟ ...

پس بالاخره وقتش رسيده بود ... همون چيزي كه پيش بيني كرده بود ... اينكه قراره با من صحبتي بشه ... ولي فكر مي كردم اين كار رو هما جون يا مهشيد و گلشيد انجام بدن .... 

چقدر دلم مي خواست در جواب آقا نادر بگم " صفت خوب براش كمه .. به نظر من بي نظيره " ... بگم " تكيه گاه محكميه براي مني كه بي پشت و پناهم " ... بگم " نظر واقعيم رو مي تونيد از تپش هاي قلبم بفهميد " .. ولي سكوت كردم ...

من قول داده بودم ... به كسي كه عاشقش بودم قول دادم قبول نكنم .... قول دادم آرامش زندگيش رو بر هم نزنم ... 

نمي خواستم زير قولم بزنم ... نمي خواستم فكر كنه شخصيت متزلزلي دارم ... يا فكر كنه نمي تونم رو حرفم بايستم ... كه در اون صورت عشقم و احساسم رو به زير سوال مي بردم ....

رو كردم به آقا نادر و با قاطعيت گفتم ..

من – نه ! ....

چقدر سخت بود بر خلاف ميلم ... بر خلاف خواست قلبم حرف بزنم ... قلبم با هر ضربان كلمه ي ديگه اي رو تكرار مي كرد ...

با تعجب نگاهم كرد و گفت ...

آقا نادر – چي نه ؟ ...

نفس عميقي كشيدم تا شايد ضربان نا منظم قلبم كه نشونه ي عكس العملش به حرفم بود رو منظم كنم ... 

جواب دادم ..

من – همون چيزي كه مي خواين با اين حرفا بهش برسين ....

موشكافانه نگاهم كرد ..

اقا نادر – از كجا مي دوني چي مي خوام بگم ؟ ...

لبخندي زدم ..

من – از اونجايي كه كسي كه دارين راجع بهش حرف مي زنين قبلاً بهم هشدار داد كه امشب اين حرفا زده مي شه ...

شگفت زده نگاهم كرد ...

اقا نادر – فكر نمي كردم سريع تر از ما عمل كنه ! ... خوب اين چيزا مهم نيست .... نظر تو مهمه ... اگر نظرت مثبت باشه .. مقدم هم راضي مي شه .. سخته ولي شدنيه ...

نمي دونست راضي كردن اميد مثل كوبيدن آب در هاونه ... نشدني و غير ممكن .... 

آروم جواب دادم ...

من – اينكه نظر من چيه مهم نيست ... مهم اينه كه ايشون كلاً با اين موضوع مخالفه ... و حاضر نيست اين مسئله رو قبول كنه ... و نظر ايشون براي من محترمه ... 

سري تكون داد ..

اقا نادر – اين حرفت يعني اينكه نمي خواي اين بحث ادامه پيدا كنه ؟ ..

با قاطعيت گفتم ...

من – يعني مي خوام اين بحث همينجا تموم بشه ... و ديگه هيچوقت مطرح نشه ...

نفسش رو فوت كرد بيرون ..

اقا نادر – نمي دونم بهت چي گفته .. ولي اگه تو هم نظرت مثل اميده .. من ديگه حرفي ندارم ...

سري به علامت مثبت تكون دادم ...

چه فرقي مي كرد نظر من چي باشه .. چه اهميتي داشت دل من بي تاب يك نگاه محبت اميز از طرف اميد بود ... چه نيازي بود همه بفهمن اين اميده كه من رو نمي خواد ... چه دليلي داشت بگم حتي حاضر نيست عشق من رو بپذيره ... مهم آرامش دل اميد بود .. آرامش زندگيش ...

افسر جون بلند همه رو به صرف شام دعوت كرد ... منتظر بهار ايستادم تا رادين رو ازش بگيرم .. علي هم خيلي زود خودش رو به من رسوند تا با هم بريم سر ميز ...

يه ظرف برداشتم و دادم دست علي .. و يه ظرف براي خودم و رادين برداشتم .... با كمك علي كمي غذا كشيدم ... هيچ ميلي به غذا نداشتم .. به اندازه ي سير شدن غصه خورده بودم ... 

علي رو به بهار سپردم و خودم هم با رادين به سمت ديگه ي ساختمون رفتيم ... 

نمي خواستم تو تيررس نگاهي باشم ... يا اميد نزديكم باشه كه نتونم نگاهم رو كنترل كنم ... خيلي آروم و بي سر و صدا از جمع خندان و شاد جدا شدم ...

يه جاي دنج و خلوت و دور از ميز شام ... دو تا صندلي رو به روي هم گذاشتم و رادين رو روي يكي از اونا نشوندم و خودم هم رو به روش نشستم و مشغول غذا دادن به رادين شدم .... جايي رو انتخاب كرده بودم كه هيچ كس متوجهمون نباشه ....

تموم حواسم رو دادم به رادين تا كمتر فكرم پر بكشه سمت اميد و حرفاش ... حواسم به رادين بود و دور شده بودم از دنياي اطرافم ... به حدي كه اومدن اميد رو هم نفهميدم ... فقط وقتي صدام كرد با تعجب سر بلند كردم و نگاهش كردم ...

باز هم همون صورت جدي ... و همون نگاه نافذ .... تو هر كدوم از دستاش يه بشقاي حاوي غذا بود ... 

خيلي جدي يكي از بشقاب ها رو گرفت طرفم ... بي اختيار دستم رو جلو بردم و بشقاب رو ازش گرفتم ... وقتي مطمئن شد بشقاب تو دست قرار گرفته رفت و جايي مابين سالني من توش بودم و سالني كه ميز شام قرار داشت ... نشست و مشغول خوردن شد ... جايي كه من درست تو تيررس نگاهش بودم ....

يكي دو ساعت بعد از شام بود كه اكثر مهمونا عزم رفتن كردن ... 

منم ترجيح مي دادم زودتر برگرديم خونه .... غير از توجهي كه براي خوردن شام از اميد ديدم ... ديگه تقريباً تموم مدت دور از من قرار مي گرفت ....

مي شد گفت فرار رو بر قرار ترجيح مي دادم ... بودنش و در عين حال .. دوريش برام عذاب آور بود ... بي توجهي هاش با اعصابم بازي مي كرد ... و البته نگاه هاي مهرزاد ....

رفتم كنار خاله و اهسته كنار گوشش گفتم ...

من – خاله ما هم بريم ؟ ...

خاله سري تكون داد ...

خاله – بريم خاله ... ديگه دير وقته ..

از حرف خاله خوشحال شدم و با اشاره به بهار كه داشت با خاطره و سحر حرف مي زد ... بهش فهموندم كه مي خوايم بريم ....

بهار هم همراه خاطره اومدن سمتمون ....

رفتيم با افسر جون خداحافظي كنيم كه وقتي ديد آماده ي رفتن هستيم سريع .. قبل از اينكه حرفي بزنيم گفت ..

افسر جون – كجا ؟ ... بمونين ....

خاله لبخندي زد ...

خاله – نه ديگه دير وقته ... بچه ها هم بايد برن خونه ...

افسر جون – بمونين .. نادر باهاتون كار داره ... گفته حتماً بمونين كه مي خواد راجع به يه چيزي باهاتون حرف بزنه ... 

به ناچار قبول كرديم ....

آخرين گروه مهمونا كه خداحافظي كردن .. با اشاره ي دست افسر جون همگي راه افتاديم سمت سالن پذيراييشون ..

غير از ما .. كل خونواده ي مقدم هم مونده بودن و البته خونواده ي زري جون ....

همگي تو سالن پذيرايي نشستيم ... رادين خوابش برده بود ... افسر جون بالش و پتويي بهم داد كه من رادين رو روي يكي از مبلاشون خوابوندم و خودم هم كنارش جا گرفتم ....

افسر جون براي همه چايي آورد ... وقتي همه چايي هاشون رو برداشتن ... اقا نادر رو كرد سمت من و خاله ... و گفت ...

اقا نادر – امشب براتون خبراي خوش دارم .... براي همين خواستم بمونين .... 

همونجور كه روش به سمت ما بود ... مقدم بزرگ رو با دست نشون داد و گفت ...

اقا نادر – آقا رضا .......

با شنيدن اسم پدر اميد .. بي اختيار اشك به چشمام هجوم آورد و دست گذاشتم روي لبم كه شروع كرده بود به لرزيدن ... 

اسمش رضا بود ... مثل باباي من ... 

بهش مي گفتن آقا رضا ... مثل باباي من .... 

چهره ش مهربون بود .... مثل باباي من ....

چشم چرخوندم ببينم خاله و بهار هم متوجه شدن ؟ .... متوجه شدن هم اسم بابامه ... كه با نگاه هاي پر از اشك بهار و علي و خاله مواجه شدم ... و چشماي سرخ خشايار و خاطره ....

نفهميدم از حالت من بود يا بهار و خاله .. كه اقا نادر مكث كرد و حرفش رو شروع نكرده خورد ... و با مهربوني نگاهم كرد ...

با اين كارش ... همه آدمايي كه اونجا بودن و تا اون موقع داشتن به اقا نادر نگاه مي كردن .. برگشتن و تو سكوت چشم دوختن به من ....

يه دفعه افسر جون تو اون سكوت به حرف اومد ....

افسر جون – خدا رحمتشون كنه ....

با اين حرفش ... بغضم بيشتر شد ... و چشمام از هجوم اون همه اشك تار ... لبم رو گاز گرفتم ....

اقا نادر هم سري تكون داد ...

اقا نادر – خدا رحمتشون كنه ...

و برگشت سمت مقدم بزرگ ...

اقا نادر – اسم مرحوم كامياب هم ... رضا بود ...

با اين حرفش بقيه يه خدا رحمتشون كنه اي گفتن ... و چند دقيقه اي سكوت كردن ....

سعي كردم بغضم رو بخورم ... اونجا اصلاً جاي مناسبي نبود براي روون شدن اشكم .. با همون چند دقيقه سكوت ... تونستم به اعصابم مسلط بشم .... اما نفس عميقي كه كشيدم مثل آه از سينه م خارج شد .. كه باعث شد اميد نيم نگاهي بهم بندازه .... 

نگاهمون با هم تلاقي كرد ... خيلي سريع نگاهم رو دزديم .... 

اقا نادر سكوت رو شكست ...

اقا نادر – داشتم مي گفتم .... ايشون ... براتون خونه پيدا كردن .... همونجور كه مي خواستين .. دو واحد مجزا تو يه آپارتمان ...

بعد رو كرد به آقا رضا و گفت ..

اقا نادر – بقيه ش رو خودت بگو ...

اقا رضا سري تكون داد .....

اقا رضا – راستش مهندس اون ساختمون .. يكي از دوستانمه ... در اصل صاحب اون آپارتمانه .. كارش بساز بفروشيه .... وقتي از آقا نادر شنيدم دنبال خونه هستين به اين دوستم زنگ زدم .. كه گفت با شرايطي كه شما خواستين .... خونه داره ... البته يه مشكلاتي داره و يه مزايايي ....

نفسي گرفت .... و بعد ادامه داد ...

اقا رضا – دوتا واحده ... تو يه آپارتمان شش طبقه ي چاهار واحده .... ولي مسئله اينجاست كه اين دوتا واحد كنار هم نيست ...

نگاهي به صورت هاي ما انداخت ...

اقا رضا – اين يكي از مشكلاتشه ....

برگشتم و نگاهي به خاله انداختم كه رفته بود تو فكر .... بعد از چند ثانيه خاله پرسيد ..

خاله – تو يه طبقه هستن ؟ ..

اقا رضا سري به علامت مثبت تكون داد ...

اقا رضا – بله .. تو يه طبقه هستن ... ولي رو به روي هم ....

خاله برگشت و نگاهي به من انداخت ...

خاله – نظرت چيه شكيبا ؟ .... 

سري تكون دادم ...

من – به نظرم خوبه ... مهم اينه كه تو يه طبقه هستن ...

خاله هم با تكون دادن سرش حرفم رو تأييد كرد ...

خاله – به نظر منم موردي نداره ...

بعد رو كرد به آقا رضا ...

خاله – متري چنده ؟ ... آخه هنوز خونه هاي ما فروش نرفته ...

اقا رضا كه تو فاصله ي حرفاي من و خاله .. فنجون چاييش رو برداشته بود ... كمي ازش خورد و دوباره فنجون رو گذاشت رو ميز جلوش .....

اقا رضا – از اون نظر نگران نباشين ... گفتم كه اين دوستم بساز بفروشه ... وقتي فهميد خونه ي شما ويلاييه گفت خونه ي شما رو خودش مي خره .. در مورد خونه ي خانوم كامياب هم ... گفت اگر همسايه هاشون رضايت بدن و همه حاضر به فروش باشن كه همه رو يه جا مي خره ... در غير اين صورت كه خوب همون واحد رو براتون مي فروشه ...

بعد از اينكه آقا رضا توضيحاتي درباره ي خونه ي جديد بهمون داد .. بيشتر حرفا حول و حوش مسافرتي بوود كه خونواده ي اقا نادر خونواده ي مقدم قرار بود همگي با هم برن .... 

و آخرين خبر اين بود كه مي تونستيم توي عيد اسباب كشي كنيم .... و اين خيلي خوب بود .. چون همش تو فكر بودم تعطيلات عيد رو چيكار كنيم ... ما كه ديگه كسي رو نداشتيم تا بريم ديد و بازديد ...

قرار بر اين شد كه آقا رضا كليد واحدها رو از دوستش بگيره ... و بده به آقا نادر كه روز اول عيد برسونه دست ما .... وقتي هم فهميد قراره خونه ي عمو رو اجاره بديم گفت كه به همون دوستش مي گه كه برامون مستأجر پيدا كنه ...

آخر شب كه مي خواستيم برگرديم خونه .. قرار شد سهراب همگيمون رو برسونه ... همزمان با ما خونواده ي مقدم هم بلند شدن و اهنگ رفتن كردن .... 

وقتي از در خونه خارج شديم با ديدن ماشين سهراب .. دوباره خاطرات برام زنده شد ... دست خودم نبود .. با اومدن عيد .. بي كسي مون بيشتر تو چشم بود ... تنهاييمون بيشتر تو ذوق مي زد ...

ماشين سهراب همون ماشيني بود كه خاله اينا باهاش بعد از زلزله اومدن و ما رو با خودشون برگردوندن ... بي اختيار غم بزرگي به دلم نشست ... 

چاره اي نبود ...بايد سوار مي شدم ... نفهميدم ديگران هم حالم رو فهميدن يا نه ... ولي حرف اميد باعث شد تا دستم رو كه بردم تا در ماشين رو باز كنم عقب بكشم ...

اميد – خوب شم كه تو يه ماشين جا نمي شين .. 

بعد رو كرد به خاله ...

اميد – اگه اجازه بدين من خانوم كامياب و بچه ها رو مي رسونم ....

نگاهش كردم ... چرا با من اينكار رو مي كرد ؟ ... چرا يه بار با توپ و تشر من رو از خودش مي روند و بار ديگه مثل يه حامي .. يه ناجي ... كمكم مي كرد ؟ ...

مردد بودم بين قبول يا ردش كه خاله گفت ..

خاله - لطف مي كنيد ....

و نگاهي بهم انداخت ... هم خوشحال بودم از اينكه خودش پيشنهاد داد ما رو برسونه .. و هم ناراحت از اينكه نمي خواستم دوباره بحثي بشه كه بخواد عشقم رو به سخره بگيره ... براي همين گفتم ..

من – مزاحم شما نمي شيم ...

نگاه خاصي بهم انداخت ... از اونايي كه مي گه من كه مي دونم دوست داري كنار من باشي ... و لبخند وحوي زد ..

اميد – مزاحم نيستين ...

با اين حرفش سري تكون دادم و در مقابل لبخندهاي ناخوداگاه ديگران به سمت ماشينش رفتم ...

اينبار علي رو فرستادم تا جلو بشينه ... و خودم و بهار عقب نشستيم ... رادين رو دادم به بهار ... و مبينا رو كنار خودم نشوندم ... مي دونستم كه كل عيد نمي بينمش .. مبينا هم به محض سوار شدن .. سرش رو گذاشت روي پام و به خواب رفت ...

وارد خيابون اصلي كه شديم ... اميد از آينه ي جلو نگاهي به بهار كرد و گفت ...

اميد – با خونه ي برادرتون چيكار كردين خانوم كامياب ...

بهار نيم نگاهي به من انداخت ... حرف اميد غيره منتظره بود و مخاطب قرار دادن بهار از طرفش براي اولين بار ... مي تونستم تشخيص بدم كه بهار تعجب كرده و كمي هم هول شده ... با اين حال سعي كرد درست و مودب جواب بده ...

بهار – راستش برادرم اون خونه رو رهن يكساله كرده بود ... صاحبخونشون هم كه فهميد چه اتفاقي افتاده قبول كرد كه اين چند ماه صبر كنه تا من فكري براي وسايل اون خونه بكنم ... تا آخر فروردين هم بيشتر وقت ندارم ... 

اميد دوباره نگاهي از آينه به بهار انداخت ...

اميد – حالا فكري براش كردين ؟ ...

بهار آهي كشيد ..

بهار – تقريباً .. چون بيشتر وسائل اون خونه جهيزيه ي زن برادرم بوده .. مي دمشون به خواهرش .. پول رهن هم كه مال رادينه ...

اميد – شما هم ازش ارث مي برين ...

بهار سري تكون داد ..

بهار – مي دونم .. ولي ترجيح مي دم تا اونجايي كه بشه به اون پول دست نزنم ...

با اين حرف بهار .. هر دو سكوت كردن ...

بعد از چند دقيقه اميد من رو مخاطب قرار داد ... ولي بدون اينكه بخواد از آينه نگاهم كنه ..

اميد – براي اسباب كشي مشكلي ندارين ؟ .. مي تونين به تنهايي از پسش بر بياين ؟ ...

ناراحت شدم از اينكه من رو مثل بهار از آينه نگاه نكرد ... سرم رو به سمت پنجره ي كنارم چرخوندم و جواب دادم ..

من – خاله اينا هستن ...

چون نگاش نمي كردم عكس العملش رو نديدم ... آروم گفت ...

اميد – اونا كه خودشونم بايد اسباب كشي كنن ! ..

هنوز بيرون رو تماشا مي كردم ... منظورش رو از حرفش نفهميدم .. اينكه وقتي نمي خواست كاري به هم داشته باشيم چرا هي سوال مي كرد ... 

حرصم گرفته بود ... خوب وقتي كسي رو غير از خاله نداشتم قرار بود از كي كمك بگيرم ... با حرص جواب دادم ..

من – نهايتش چندتا كارگر مي گيريم ...

احتمالاً فهميد حرصم گرفته كه سكوت كرد و تا خونه ديگه حرفي نزد ....

همه چشم دوخته بوديم به صفحه ي تلويزيون .. و منتظر بوديم تا گوينده لحظه ي تحويل شدن سال رو اعلام كنه .... 

مشكيامون رو در اورده بوديم .... حالا تو خونه اي كه قرار بود تا چند روز ديگه براي هميشه ازش خداحافظي كنيم موجي از رنگاي مختلف به راه بود ....

از اون همه رنگ جون تازه اي گرفته بودم ... با اينكه مي دونستم قرار نيست تو تعطيلات عيد اميد رو ببينم .. ولي دل بي قرارم يه جورايي آروم بود .... 

به لطف خاله .. من و بهار هم دستي به صورتمون كشيديم ... خاله روز قبل يكي از دوستانش كه آرايشگر بود رو با خودش آورد و ما رو وادار كرد تا صورتمون رو بسپاريم بهش ... 

وقتي كار آرايشگر تموم شد ... با اينكه ابروهامون زياد باريك نشده بود .. ولي كلي تغيير كرده بوديم ...

وقتي تلويزيون آغاز سال نو رو اعلام كرد ... همه بلند شديم و همديگه رو بوسيديم ... لبخند مي زديم ولي تو دل مون غوغايي به پا بود ... غم بي كسي كم غمي نبود ....

چون لحظه ي تحويل سال صبح زود بود .. قرار گذاشته بوديم بعدش بريم بهشت زهرا .... مگه مي شد بهار رو شروع كنيم بدون ديدار از عزيزانمون ؟ ... 

به سر مزار كه رسيديم .. با عشق شروع كرديم به شستن سنگ مزارشون .... با گلاب معطرشون كرديم .... گل هايي كه خريده بوديم رو پرپر كرديم و روي سنگ ها ريختيم ... هفت سيني كه از قبل آماده كرده بوديم رو براشون چيديم .... شمع روشن كرديم ....

و اشك ريختيم ... اولين عيدي كه نبودن ... اولين سالي كه بي حضورشون شروع مي شد ... 

عيده و امسال عيدي ندارم

گذاشتي رفتي عزيزم من بي قرارم

عيده و امسال تنهاي تنهام

به جاي عيدي عزيزم من تو رو مي خوام .....

سر مزار مهرشاد چند لحظه اي نشستم ... و خيره شدم به سنگ سياهي كه روش با رنگ طلايي اسمش حك شده بود .... 

شرمنده بودم و خجالت زده ... روم نمي شد بهش چيزي بگم ... خيلي زود دل باخته ي مرد ديگه اي شده بودم .... خيلي زود يادم رفته بود كه قرار بود بشم همسر و همپاي زندگيش .... 

احساس مي كردم داره از زير اون سنگ سخت .. با شماتت نگاهم مي كنه ... 

اگر تونسته بودم به كساني كه زير اون سنگ ها خوابيده بودن درد دلم رو بگم و ازشون بخوام كه دعام كنن .. ولي نمي تونستم همون حرفا رو به مهرشاد هم بگم ...

فقط زير لب زمزمه كردم ...

من – مهرشاد منو ببخش ....

كليدهاي خونه ي جديد كه به دستمون رسيد .. اولين كاري كه كرديم اين بود كه بريم و خونه ها رو ببينيم ... دوتا واحد رو به روي هم تو طبقه ي اول يه آپارتمان شش طبقه .... همهي واحدهاي طبقهي اول حياط خلوت داشتن ... كه نصفش سرپوشيده بود و مثل يه انباري درستش كرده بودن .... و بقيهش حكم يه حياط كوچيك رو داشت ... 

هر دو خونه سه اتاق خوابه بود با يه سالن بزرگ ... با اينكه متراژش از خونه خودمون كوچيكتر بود .. ولي خيلي به دلم نشست ... فقط نگران خاله بودم كه مي خواست از خونه ي بزرگش دل بكنه و بياد تو خونه اي كه تقريباً نصف خونه ي خودش بود ...

با نگراني به خاله نگاهي كردم ...

من – خاله شما اينجا رو پسنديدين ؟ ...

خاله لبخندي زد و سري تكون داد ...

خاله – آره خاله ... خوبه ...

با ناراحتي گفتم ...

من – ولي اينجا از خونهي خودتون كوچيكتره ...

خاله با همون لبخند جواب داد ...

خاله – كوچيكتر باشه ... مگه اشكالي داره ؟ ... براي من بزرگ هم هست ... مگه قراره بچه ها تا كي پيش من بمونن .. بالاخره كه بايد برن ... 

يه لحظه موندم كه اگه خاله رو نداشتم بايد چيكار مي كردم ؟ .... مهربونيش كم از مادرم نبود ... 

نگاهي به كارتون هايي كردم كه وسط آشپزخونه چيده شده بود .... يه سري از وسائل رو جمع كرده بوديم ... و هنوز نصف ديگهش مونده بود ... 

خسته بودم ... به عمرم اسباب كشي نكرده بودم ... كار سخت و پر زحمتي بود ... با راهنماييهاي خاله طرز چيدن ظرف و ظروف رو داخل كارتون ياد گرفتيم .... بهار نشسته بود و براي راحتي كار روي كارتون ها با ماژيك مي نوشت كه موقع چيدن بدونيم تو هر كارتن چه وسائلي هست ....

بلند شدم و ايستادم كنار پنجرهي آشپزخونه ... و چشم دوختم به آسمون ... كاري كه در اكثر مواقع دلتنگي انجام مي دادم ...

دلم براي اميد تنگ شده بود .... با اينكه فقط يك هفته بود نديده بودمش ... با اينكه تو ماههاي اخير كم ميديدمش ... با اينكه مي دونستم ديدن و نديدنم براش فرقي نداره .. ولي دلم هواش رو كرده بود ... 

راست گفتن كه فصل بهار آدم عاشقتر مي شه .... با اون همه سر سبزي ... بين اون همه رنگ هاي سبز ... با ديدن اون همه گل كه تو خيابونا بود ... مگه مي شد دل آدم هوايي نشه ...

با صداي بهار دست از فكر برداشتم ...

بهار – به چي فكر مي كني ؟ ..

نگاش كردم ... اومده بود كنار پنجره و رو به روم ... و مثل من دست به سينه .. شونهش رو تكيه داده بود به ديوار ... نگاهش رو دوخته بود به بيرون .... 

چيزي نگفتم ... 

همونجور كه نگاهش به بيرون بود اهسته گفت ...

بهار – دلتنگشي ؟ .... با اينكه معتقدم دلتنگي براي اون آدم ديوانگيه ... ولي حالت رو درك مي كنم ...

حالم رو درك مي كرد ؟ ... مشكوك مي زد ...

برگشت و نگاه بهم انداخت ...

بهار – سخته آدم چشمش دنبال كسي باشه كه اون آدم اصلاً عين خيالش هم نباشه ...

فهميدنش سخت نبود اينكه بهار هم دل داده بود به كسي ... دور از انتظار نبود عاشق شدنمون ... آدمي كه كمبود محبت داشته باشه .. زودتر عاشق مي شه و زودتر اسير مي شه ....

دقيق به چهره ي گرفته ش نگاه كردم ..

من – كيه ؟ ...

با صداي گرفته اي جواب داد ...

بهار – آشناست ....

ذهنم پر كشيد به آدمايي كه اطرافمون بودن ... تنها پسرايي كه مي شناختيم خشايار و سهراب و مهرزاد بودن ... كساني كه تو اون چند ماه زياد ديده بوديمشون ... 

دعا دعا كردم سهراب نباشه .. چطوري بهش مي گفتم كه سهراب چشمش دنبال خاطره ست ؟ ... 

با دلهره پرسيدم ..

من – كي ؟ ....

نگاهش رو به بيرون دوخت و آهي كشيد ...

بهار – دوست داري كي باشه ؟ ... مي دوني چقدر سخته وقتي از كسي خوشت بياد و چشمت بهش باشه بعد ببيني داره يكي ديگه رو نگاه مي كنه ؟ ... مي دوني چه حالي بهت دست مي ده ؟ ....

يه لحظه بدنم يخ كرد از تصور اينكه فرد مورد نظرش سهراب باشه ... دلم نمي خواست تو اولين انتخابش شكست بخوره ... بعد از اون همه سختي ... اون همه بدبختي .. بعد از اون بلايي كه به سرمون اومده بود .. خارج از حد توانش بود كه بخواد شكستي رو تحمل كنه ....

با ترس و لرز پرسيدم ..

من – بالاخره مي گي كيه يا مي خواي همينجور ادامه بدي ؟ ..

برگشت و نگاهم كرد ... با درموندگي جواب داد ...

بهار – خشايار ... همش نگاهش به سحره ...

جون به بدنم برگشت ... آروم شدم ... همين كه سهراب نبود خودش جاي شكر داشت .... 

و يه معظل جديد ... اگر چشم خشايار هم دنبال سحر بود ؟ .... بايد چيكار مي كردم ؟ ... بي اختيار ابروهام تو هم گره خورد ... 

نمي دونم از اخمم چه برداشتي كرد كه هول و دستپاچه گفت ..

بهار – به خدا نمي خواستم اينجوري بشه ... ولي خوب ... دست من نبود .. مي دوني كه .. تو بايد بتوني دركم كني ...

احساس كردم از اخمم برداشت كرده كه مي خوام شماتتش كنم ...

رفتم طرفش و كشيدمش تو آغوشم ...

من – دركت مي كنم ... دست خود آدم نيست ... مي فهمم چي مي گي .... 

مي فهميدم حالش رو ... و اميدوار بودم كه خشايار دل به سحر نداده باشه ... بايد براي بهار كاري مي كردم ... خوشحال بودم كه به خاطر اينكه قرار بود تو يه آپارتمان باشيم .. بهار مي تونه بيشتر خشايار رو ببينه ... و شايد همين ديدارها بتونه كمكش كنه ....

طبق يه قرار قبلي اول اسباب هاي ما به خونه ي جديد منتقل شد ... خشايار همون اول يكي رو آورد كه اجاق گاز رو به گاز شهري وصل كنه .... يخچال و فريزر رو به برق زديم ... به قدري خسته بوديم و كار رو سرمون ريخته بود كه فقط تونستيم همون وسايل رو به برق بزنيم ... و پكيج ها رو هم روشن كنيم تا خونه كمي هوا بگيره ...

وقت نشد هيچ وسيلهاي رو بچينيم ... و شب برگشتيم خونه ي خاله و همونجا موندگار شديم ...

اسباب كشي خاله روز بعد بود ... در اصل مخصوصاً اينجوري اسباب كشي داشتيم كه شب اول تو خونه ي خاله بمونيم و شب بعد كه خاله تازه وسايلش رو جابه جا مي كرد ... اونا خونه ي ما بخوابن ...

اينجوري ديگه لازم نبود زياد كارگر بگيريم ... و خودمون مي تونستيم كار ها رو انجام بديم ... و به قول معروف بي آب و غذا هم نمي مونديم ... سعي داشتيم به هر نحوي كه شده جلوي خرج شدن زياد پول رو بگيريم ...

روزهاي اخر عيد بود كه اسباب كشي كرديم ... 

صبح زود بيدار شديم تا من و بهار و علي بريم خونه ي جديد .. و وسايلي كه هر كدوم يه طرف بودن بچينيم ... حضور علي در اصل براي نگه داري رادين بود ... 

خاله اينا هم دو تا كارگر گرفته بودت تا بتونن يه روزه مثل ما همه ي وسايلشون رو به خونه ي جديد منتقل كنن ....

وارد خونه كه شديم اولين كاري كه كرديم اين بود كه فرش يكي از اتاقا رو پهن كنيم تا علي و رادين اونجا موندگار بشن ... و بعدش من و بهار راه افتاديم سمت آشپزخونه تا بتونيم اونجا رو سريع سر و سامون بديم ....

يك ساعتي بود كه من و بهار مشغول بوديم ... كه صداي زنگ در خونه باعث شد دست از كار بكشم و برم در رو باز كنم ..

به خيال اينكه خشايار يا خاله پشت در هستن بدون اينكه اهميتي به سر و وضعم بدم ... يه روسري رو سرم انداختم و در رو باز كردم ...

با ديدن آدمايي كه پشت در بودن با تعجب دستم رو به طرف دهنم بردم و بعد بي اختيار دستم رو به صورتم كشيدم ...

اميد ... مهشيد و شوهرش مهدي ... ايستاده بودن و من رو نگاه مي كردن ..

مهشيد خنده اي كرد ...

مهشيد – نكن دختر ... همه ي صورتت رو كثيف كردي ... 

از جلوي در كنار رفتم ... سلام كردن و اومدن داخل ... نگاهي به خونه انداختن .... باز مهشيد به حرف اومد ...

مهشيد – ما اومديم كمك ... خوب بگو از كجا شروع كنيم ؟ ... مي خوايم تا شب همه چي سر جاي خودش قرار بگيره ...

هنوز تو شك بودم ... اونا قرار بود تا سيزدهم مسافرت باشن ... ولي ... اومده بودن كمك ما ... 

بي اختيار نگاهي به صورت جدي اميد انداختم ... چقدر دلتنگش بودم ... چقدر دلم مي خواست باز هم اين صورت جدي رو ببينم ... غرق شدم تو صورتش ....

نزديك اگر باشي غرق تو مي شم

دور از چشات هرگز آروم نمي شم

از غم دلم دوره آخه تويي اميدم

ديگه دوريت محاله واست جونمو مي دم

انگار فهميد نگاهش مي كنم .. چون چشم از خونه گرفت و نگاهم كرد .. و لبخند محوي زد ....

نگاهش از چشمام كمي بالاتر رفت و همونجا موند ... خيلي لازم نبود فكر كنم تا بفهمم داره ابروهام رو نگاه مي كنه ...

حق داشت ... اون ابروهاي پُر .. تبديل شده بود به ابروهاي حالت داري كه به واسطه ي تميز شدن ، مرزي دو طرفش ايجاد شده بود ... كوتاه شده بود و مرتب ... 

دوباره يه نگاه كلي به صورتم انداخت .... انگار مي خواست بفهمه مدل ابروهام بهم مياد يا نه ... منتظر نگاش مي كردم ببينم چه عكس العملي نشون مي ده ... اما تغييري تو صورتش به وجود نيومد كه بخوام بفهمم خوشش اومده يا نه ... 

هنوز غرق نگاه كردنم بود كه با حرف مهشيد نگاه ازم گرفت ...

مهشيد – خوب شكيبا جان مي گي از كجا بايد شروع كنيم يا مي خواي بازم وايسي و نگاهمون كني ؟ ...

به خودم اومدم ... حتي سلام هم نكرده بودم ... با خجالت لبخندي زدم ..

من – ببخشيد .. سلام .. 

ولي هرچي دنبال كلمه ي ديگه اي براي گفتن گشتم پيدا نكردم .... تقريباً از شوك ديدنشون تمركزم به هم ريخته بود ....

همون موقع بهار از آشپزخونه اومد بيرون .... با ديدنشون از تعجب ابرويي بالا انداخت ... و با شگفتي نگاهش بين ما سرگردون شد .. سلامي كرد كه باعث شد حواسشون از من پرت شه ... و من نفس راحتي كشيدم ....

مهشيد سريع رو كرد به من ..

مهشيد – راستي نگران خاله ت نباش ... سهراب و سحر رفتن كمكشون ...

لبخندي رو لبم نشست ... سهراب از هر فرصتي استفاده مي كرد براي اينكه نزديك خاطره باشه .. و از طرفي حسابي هواي خاله اينا رو داشت ...

با همون لبخند گفتم ...

من – خدا رو شكر ... حسابي دست تنها بودن ... 

بعد سريع سوال تو ذهنم رو به زبون آوردم ...

من – قرار بود تا آخر تعطيلات مسافرت باشين .. نه ؟ ...

مهشيد سري تكون داد ...

مهشيد – آره .. ولي دو روز پيش اميد گفت براش كاري پيش اومده و مي خواد برگرده ... مامان و بابا با آقا نادر و افسر جون موندن .. ولي ما همگي برگشتيم ... سهراب و سحر هم با ما اومدن ....

نيم نگاهي به اميد و مهدي كه وسط سالن ايستاده بودن انداخت ...

مهشيد – گرچه كه نفهميديم اميد كارش چي بود كه برگشت .. 

اميد بي خيال شونه اي بالا انداخت ...

اميد – كار داشتم ديگه ...

خيلي زود مشغول كار شديم .... مهشيد و مهدي و اميد شروع كردن به درست كردن سالن ... من و بهار هم برگشتيم تو اشپزخونه .... نيم ساعتي بود داشتيم ظرف ها رو تو كابينت ها مي چيديم كه بهار آروم گفت ...

بهار – واي ... شكيبا ... اينا ناهار هم مي مونن ديگه ..

متعجب نگاش كردم ... راست مي گفت .. نمي شد كه بهشون بگيم ناهار برن خونه ي خودشون ... و تازه داشتن كلي بهمون كمك مي كردن .... چرا به اينجاش فكر نكرده بودم ؟ ...

سري تكون دادم ..

من – آره ديگه .... 

بعد با درموندگي گفتم ..

من – اصلاً حواسم نبود .. 

بهار آرومتر گفت ...

بهار – نمي شه كه جلوشون تخم مرغ بذاريم ... زشته ....

سري به علامت مثبت تكون دادم ..

من – آره .. زشته .. چي درست كنم ؟ ... خاله اينا هم هستن ...

كمي فكر كردم ... از خير خورش درست كردن گذشتم ... خورش بايد جا مي افتاد كه وقت نبود ... از طرفي دلم نمي خواست براي اولين باري كه قرار بود اميد دستپختم رو بخوره يه غذاي حاضري درست كنم ... دلم مي خواست كدبانو بودنم رو ببينه ... گرچه كه خودم مي دونستم به كدبانو شدنم هنوز مونده ولي خوب دوست داشتم جلوش كدبانو به نظر برسم ...

تنها چيزي كه به ذهنم مي رسيد زرشك پلو با مرغ بود ... آروم به بهار گفتم ...

من – زرشك پلو چطوره ؟ ..

بهار لبخند شيطوني زد ..

بهار – عاليه ... كاش من جاي اميد بودم انقدر بهم مي رسيدي ...

خنديدم ..

من – اولاً تو اگر جاي اميد بودي كه اصلاً نگاتم نمي كردم ... دوماً به قول خودت زشته جلوشون هر غذايي بذاريم وگرنه كه كاري به اميد ندارم ...

بهار در حالي كه سعي مي كرد خنده ش رو كنترل كنه تا صداش بيرون نره .. آروم گفت ...

بهار – منم كه عرعر ... اصلاً هم نفهميدم مي خواي خودي نشون بدي ...

منم آرومتر خنديدم ...

من – تو كلاً هميشه فكرت منحرفه ... 

مي خواستم بزنم تو سرش كه با صداي مهشيد دستم رو هوا موند ...

مهشيد – چيه دوساعته دارين هرهر مي خندين ؟ ... 

سريع به طرف در آشپزخونه برگشتم ... مهشيد تو چهارچوب ايستاده بود ... و با لبخند نگامون مي كرد ...

قبل از اينكه چيزي بگيم .. خود مهشيد به حرف اومد ...

مهشيد – مبل ها رو چيديم ..... بيا ببين از چيدمانش خوشت مياد ؟ .. اميد مي گه اينطوري بزرگ تر به نظر مي رسه ...

بلند شدم و همراهيش كردم .... تو سالن مهدي و اميد ايستاده بودن و با هم حرف مي زدن ... با ديدن ما دست از حرف زدن كشيدن و چشم دوختن به من و مهشيد ...

از ديدن سالن كه نصف وسايلش چيده شده بود گل از گلم شكفت ... و لبخندي از خوشحالي زدم .... 

به قدري كار سرم ريخته بود كه مطمئن بودم اگر مهشيد و مهدي و اميد نيومده بودن دو سه روز طول مي كشيد تا خونه شبيه جايي براي سكونت بشه ...

با خوشحالي سري تكون دادم و گفتم ...

من – واي دستتون درد نكنه ... عاليه ...

مهدي سريع گفت ...

مهدي – تو رو خدا تعارف نكنين .. اگر از مدلش خوشتون نيومده بگين تا يه مدل ديگه مبل ها رو بچينيم ... اين آقا اميد يه كم بد سليقه ست ....

با اينكه اگر قرار بود خودم بچينم مدل ديگه اي رو انتخاب مي كردم .. ولي چون اون مدل رو اميد انتخاب كرده بود ... و هر سه خيلي زحمت كشيده بودن حاضر نبودم مدلش عوض بشه ..

سري به علامت نه تكون دادم ...

من – نه ... عاليه .. ممنون ..... 

مهشيد با دست طرف ديگه ي سالن رو كه خالي بود نشون داد ...

مهشيد – اونجا هم ميز نهارخوري رو مي ذاريم ... خوبه ؟ ...

من – آره .... ممنون ... اگر نبودين ....

مهشيد پريد وسط حرفم ...

مهشيد – فعلاً كه هستيم و تا اونجايي كه بشه كارها رو انجام مي ديم ...

باز هم تشكري كردم و برگشتم تو آشپزخونه تا براي پخت غذا دست به كار بشم ....

ناهار كه خورديم ... همه برگشتن سر كارشون .... مهدي و مهشيد در حال وصل كردن پرده ها بودن ... و اميد داشت لوستر ها رو آويزون مي كرد ....

كارهاي آشپزخونه هم تا حدي تموم شده بود ... فقط مونده بود چيدن كابينت هاي بالايي كه اونا هم كار خودم بود .... و گذاشتم تا روز هاي بعد سر فرصت انجامشون بدم ... ظرف ها همه تو كابينت ها قرار گرفته بود و ديگه چيز زيادي وسط آشپزخونه نبود .... 

فقط اتاق ها مونده بود كه درست بشه .... و لباس هايي كه يه سري تو چمدون بود و يه سري ديگه تو كاور بود و روي چمدون ها قرار داشت ....

رادين خوابش ميومد و داشت بهونه گيري مي كرد ... علي هم حسابي خسته بود .... كمي شير ريختم تو شيشيه شير رادين و بردم بهش بدم تا بخوابه ..

بغلش كردم و شيشه رو گذاشتم تو دهنش ..... خودم هم نشستم رو يكي از مبلا و چشم دوختم به صورت معصومش ... چشماي رادين داشت گرم مي شد و حالت خمار از خواب آلودگي داشت كه احساس كردم كسي كنارم نشست ...

مهشيد بود ... در حال نگاه كردن به رادين با دستش آروم موهاش رو نوازش كرد ... با نوازشش رادين چشماش رو روي هم گذاشت ... 

وقتي حس كرد خوابش برده آروم پرسيد ...

مهشيد – هر كس شما دوتا رو ببينه فكر مي كنه مادر و فرزندين ... كسي نمي تونه شك كنه كه تو اين بچه رو به دنيا نيوردي ...

اهسته جواب دادم ...

من – خيلي دوسش دارم ... هيچ وقت فكر نمي كردم به جايي برسم كه نتونم دوريش رو براي يه لحظه هم تحمل كنم .... 

مهشيد – تو اين مدت خيلي سختي كشيدي .. نه ؟ ...

نگاهي به رادين كردم كه مكيدن سر شيشه اش كمتر شده بود و معلوم بود خوابش داره عميق مي شه .... و رفتم تو فكر اون چند ماهي كه گذشته بود از زلزله ...

تمام سال من بي تو پر از سوز زمستونه

صداي خنده رو هيچ كس نمي شنوه از اين خونه

تو رفتي و نگاه من يه دريا درد و غم داره

يكي انگار توي سينه م گل يأس داره مي كاره

سخت بود ؟ .. يا طاقت فرسا ؟ ... چه واژه اي مناسب بود براي بيان جزئياتي كه تا آدم باهاش رو به رو نشه نمي تونه درك كنه ... 

نفس عميقي كشيدم ...

من – چيزي بود غير قابل تصور ... هر لحظه ش مثل يه قرن گذشت ... 

جاي خالي تو داره همه دنيامو مي گيره

بي تو آسون ترين كارا واسم سخت و نفس گيره

مهشيد آرومتر پرسيد ...

مهشيد – برام تعريف مي كني ؟ ...

نگاهم رو دوختم به نقطه اي و رفتم تو فكر ... چي رو مي خواست بدونه ؟ ... شنيدن بعضي چيزا با تحمل كردنشون زمين تا اسمون فرق مي كنه .... 

بي تو هم صحبت شبهام همين چهار دونه ديواره

بي تو اين سقف هم سقف نيست ازش دلتنگي ميباره

آروم به حرف اومدم ...

من – نمي دونم مي خواين چي رو بشنوين ... چيزاي قشنگي نبود ... روزاي خوشي نگذرونديم ... هنوز تو بهت بودم .. تو بهت از چيزي كه به سرمون اومده بود كه شدم مادر دوتا بچه ... دوتا بچه اي كه يكيشون انقدر كوچيك بود كه نمي شد بهش فهموند كه ديگه مادري نداره تا از شيره ي وجودش سيراب بشه و محكومه به خوردن شير از شيشه اي كه هيچ حس و روحي نداره .... و تو آغوشي كه نه بوي مادر مي ده و نه بلده مادري كنه ..... كسي كه حتي نمي تونه خودش رو به راحتي جمع و جور كنه .. اون يكي بچه هم يه پسر دوازده ساله اي كه بدتر از خود من هيچكس براش نموند ... اون روزا علي شوك زده بود و ماتم گرفته ... هيچي از هويتش براش نمونده بود .. حتي شناسنامه هم نداشت ... همه كسش من بودم و بهار ... 

به ياد اون روزا بغض كردم ...

من – بهار و علي وقتش نبود كه اون صحنه ها رو ببينن ... نمي دوني وقتي جنازه ها رو از زير اوار بيرون آورديم چه جوري بودن ! .. هنوزم گاهي اون صحنه ها رو توي خواب مي بينم ... صورت هاشون از جلوي چشمم كنار نمي ره ... مرگ پدر و مادر و عزيزان ادم به اندازه ي كافي دردناك هست چه برسه كه بخواي اونجوري هم ببينيشون ...

نفس گرفتم ...

من – ناچار شديم خيلي زود به خودمون بيايم ... اون روزا خيلي چيزا بلد نبودم ... بچه داري بلد نبودم ... اينكه بفهمم كِي گرسنه ست يا دل درد داره بلد نبودم .... اينكه براي ثبت نام چه كارايي مي كنن بلد نبودم ... اينكه بتونم حقوقي كه سر ماه مي گيرم رو چه جوري تا آخر ماه خرج كنم كه كم نيارم بلد نبودم ... اينكه شب بايد هوشيار بخوابم و با اولين صداي غير عادي بلند شم و ببينم چه خبره .. نكنه خطري خونواده م رو تهديد مي كنه بلد نبودم .... اينكه وقتي مي رم بيرون بيشتر بايد حواسم به بچه ي كوچيكم باشه رو بلد نبودم .... اينكه از صبح زود مثل تموم زنا بايد بلند بشم و به كاراي خونه برسم و عصر مثل يه مادر بالا سر بچه م باشم تا درسش رو بخونه بلد نبودم ... اينكه مواظب باشم يه دختر مجرد و كم سن تو خونه ست كه بايد حواسم باشه از گرگاي آدم نما دورش نگه دارم بلد نبودم .... بلد نبودم و باور كن يادگيريشون خيلي سخت بود .... تازه مي فهمم كه پدر و مادرا چرا بعضي موقع ها خواب ندارن .. چرا هميشه نگرانن ... همشون از آينده اي كه در انتظاره بچه هاشونه مي ترسن ... هر روز و هر لحظه نگران بچه هايي هستن كه هيچ چيزي از زندگي و بالا و پائينش نمي دونن ... خيلي خوبه كه آدم تو اين راه يه همراه داشته باشه .......

بي اختيار اشكم آروم چكيد رو گونه م ...

من – تنهايي باعث مي شه خيلي چيزا آرزوش به دل آدم بمونه ... خيلي خوبه كه كسي رو داشته باشي كه وقتي مياي تو خونه منتظرت باشه ... اينكه آغوشي وجود داشته باشه كه وقت دلتنگي خودت رو توش جا بدي و راحت دردت رو براش بگي و اخرش هم سر بذاري رو شونه ش و گريه كني ... اينكه بعضي از شبا يكي بياد تو خونه و بگه " بلند شو بريم بيرون بگرديم خسته شدي از بس تو خونه موندي " ... اينكه كسي نگرانت باشه و بگه " از هيچي نترس من هميشه كنارتم " ... اينكه وقتي دنيا باهات سر جنگ داشت يكي باشه كه مقابل دنيا بايسته و نذاره غم عالم بريزه تو دلت ... 

برگشتم و نگاهش كردم ..

من – مي دوني اينكه بيشتر روزا تو خونه بموني و رنگ بيرون رو نبيني يعني چي ؟ ... اينكه بيشتر شباي تعطيلي جايي رو نداشته باشي كه بري ؟ ... اينكه دلت لك بزنه براي خوردن شام بيرون از خونه و بعدش قدم زدن تو پارك ، ولي از ترس اينكه اگه يه وقت يكي مزاحمت بشه و چون كسي رو نداري كه ازت حمايت كنه .. مواظبت كنه .. جرأت بيرون رفتن نداشته باشي يعني چي ؟ ... مي دوني چقدر سخته وقتي مريض مي شي و تموم بدنت درد مي كنه اما مجبوري بچه ت رو ببري مدرسه و تازه يه بچه ي نوپا رو هم بايد دنبال خودت بكشي يعني چي ؟ .... 

آهي كشيدم ...

من – بي كسي خيلي بده ... بعضيا از آدما نمي دونن چقدر خوشبختن ... اينكه خونواده دارن ... كسايي هستن كه نگرانشون باشن يا به وقت نياز كمكشون باشن .. نمي دونم چه جوري بعضيا اين همه نعمت رو نمي بينن و حاضرن به خاطر بعضي چيزا اون همه نعمت رو نديد بگيرن ؟ ....

مهشيد آروم اشكاي روي صورتش رو پاك كرد و گفت ..

مهشيد – راست مي گي ... خونواده نعمتيه تا وقتي كنارمون هستن قدرشونو نمي دونيم ... 

لبخند همراه با بغضي زد ...

مهشيد – خيلي سختي كشيدي ... اين راه هم ادامه داره .. به اين زودي تموم نمي شه .. ولي تو كه تونستي تا اينجا تحمل كني ... حالا كه خيلي چيزا ياد گرفتي بعد از اينم مي توني ادامه بدي ..... من بهت ايمان دارم ..

لبخندي زدم ... خيلي خوبه كه كسي باشه كه به آدم اطمينان بده .. و بگه كه بهش اعتماد داره .. به آدم قدرت تحمل مي ده ... يه انرژي مثبته كه آدم رو مي تونه سر پا نگه داره ...

دست بردم و اشكم رو پاك كردم ... همون موقع چشم تو چشم شدم با اميد .. كه بالاي چهارپايه ايستاده بود ... دست از كار كشيده بود و داشت من رو نگاه مي كرد .. يعني به همه ي حرفامون گوش كرده بود ؟ .....

يك ساعتي مي شد كه رفته بودن .... يك ساعتي كه براي من تموماً با دلتنگي اون چشم ها گذشت ... ديگه دستم به كار نمي رفت ... با اينكه بيشتر كارا انجام شده بود ولي باز هم يه سري از كارا مونده بود ... بهار و علي رفته بودن به خاله كمك كنن ... 

من و رادين تنها تو خونه بوديم .. رادين با جيغ و داد بين مبل ها مي دويد ... و من با اينكه چشمم بهش بود ولي فكرم پيش تصوير جون گرفته ي چشماي اميد تو ذهنم بود ....

خوشم مياد وقتي كنارم هستي

خوشم مياد از اون خمارِ چشمات

خوشم مياد وقتي نگام مي كني

منم مي مونم تويِ كارِ چشمات

تموم لحظات از صبح تا زماني كه تو خونمون بود رو مرور مي كردم و همون شادي زير پوستي از صبح رو براي خودم تداعي مي كردم ... چه حس خوبي داشتم وقتي نا اميد از اينكه تا آخر تعطيلات نمي بينمش يه دفعه با اومدنش دلم رو زير و رو كرد .... چقدر خوب بود كه مي دونست به كمك نياز دارم .. و چه خوبتر بود كه خودش اومد كمكم ... فكرش از سرم بيرون نمي رفت ....

همش تو فكر زماني بودم كه بعد از حرف زدن با مهشيد با اميد چشم تو چشم شدم ... و بعدش كه نمي ذاشت زياد كار كنم ... مي گفت كه كمي استراحت كنم و بذارم اونا كارها رو تموم كنن ...

هر سه تا تخت رو خود اميد تو اتاقا جا داد و من و مهشيد هم ملافه ها رو روشون مي كشيديم .... مهدي هم پرده ي تموم اتاقا رو برامون زد .... بيشتر اثاثيه چيده شده بود و من خيلي كم خسته شده بودم ... هم به خاطر كمك اميد و مهشيد و مهدي وهم به خاطر حضور اميد كه بهم انرژي داده بود ديدنش ... حضورش برام مثل آرامبخشي بود كه به جاي خواب آلودگي بهم نيرو مي داد ... سر حال ميومدم حتي با اون اخمايي كه تقريباً هميشه روي صورتش جا خوش كرده بود ... با اينكه تا اون موقع خنده هاش براي من نبود .... دست خودم نبود .. اين قلبم بود كه با ديدنش نيرو مي گرفت و خون رو با شدت بيشتري تو رگام پمپاژ مي كرد ....

با تو تموم لحظه ها قشنگه

كنار تو زندگي رو دوست دارم

شب با اينكه خيلي اصرار كردم خاله اينا پيش ما نموندن ... به لطف كمكاي سهراب و سحر .. و بعد از اونا بهار و علي يه سري از وسايلشون چيده شده بود و يكي از اتاقاشون هم كامل درست شده بود ... و نيازي نبود به اينكه شب خونه ي ما بخوابن ...

افسر جون و اقا نادر كه برگشتن روز يازدهم فروردين زنگ زدن و همه مون رو براي سيزده بدر دعوت كردن كه با هم باشيم ... 

هر جور كه فكر مي كردم نمي تونستم تحمل كنم تو جمعشون باشم با علم به اينكه مي دونستم همه ي خونواده ي مقدم هم هستن و البته خونواده ي خواهر افسر جون ... 

براي همين رفتم خونه ي خاله .. خاله تو آشپزخونه بود و دو تا كيسه پر از هويج رو ميز جلوش بود ... با ديدنم لبخندي زد ...

خاله – خوب شد اومدي ... مي خواستم بيام صدات كنم كه كمكم كني ..

رفتم رو به روش روي صندلي نشستم ... نگاهي به هويجا انداختم ..

من – مي خواين مربا درست كنين ؟ ...

خاله سري تكون داد ...

خاله – آره ... هم براي خودمون هم براي شما ..

با بد خلقي ناشي از فكر تو ذهنم گفتم ...

من – چرا از بيرون نمي خرين ؟ ... آماده ش كه تو همه ي مغازه ها هست ! ..

خاله با شماتت نگاهم كرد ...

خاله – هيچ مربايي ، مرباي خونگي نمي شه ... هم تازه ست هم اينكه مواد نگهدارنده نداره ....

بعد يه رنده گذاشت جلوم ...

خاله – شروع كن رنده كردن ... بايد مربا درست كردن ياد بگيري ...

نفس عميقي كشيدم ... نمي شد از زيرش در برم ... به قول خاله بايد طرز درست كردن مربا رو ياد مي گرفتم ... هنوز خيلي چيزا بود كه بلد نبودم درست كنم .. مثل مربا .. ترشي .. شور ... 

چاقو رو برداشتم و شروع كردم ... خاله هم مشغول شد ... همونجور كه كارم رو انجام مي دادم آروم گفتم ...

من – خاله ما براي سيزده بدر نميايم ....

و زير چشمي نگاهي به خاله انداختم ... 

بدون اينكه سرش رو بلند كنه و يا كارش رو رها كنه آروم پرسيد ...

خاله – چرا ؟ .. 

دنبال يه بهونه گشتم .. يادم رفته بود يه بهونه ي خوب گير بيارم كه بتونم نرفتنم رو براي خاله توجيه كنم ... بعد از كمي مكث گفتم ...

من – خوب يه كم برام سخته ... با رادين ..

خاله سرش رو بلند كرد و موشكافانه نگاهم كرد .. طوري كه دهنم رو كه براي ادامه ي حرف زدنم باز بود نتونستم ببندم و ساكت شدم در حالي كه دهنم باز موند ...

بدتر از نگاه خاله حرفش بود كه باعث شده با چشماي گرد شده نگاهش كنم ...

خاله – به خاطر اميد نمياي ؟ ...

موندم چه جوابي بدم ... هول كردم ... خاله از كجا فهميده بود ؟ ..

فكرم رو به زبون آوردم ...

من – از كجا فهميدين ؟ ...

خاله لبخند تلخي زد ...

خاله – بعد از اين همه مدت مي خواي نشناسمت ؟ ... وقتي كه اميد هست چشمات يه برقي مي زنه كه هر آدمي كه عاشق باشه مي فهمه برق عشقه .. وقتي هم كه نيست و دلتنگشي بد خلق مي شي .. ميري تو فكر ... چشماتم ديگه برق نمي زنه ... يه جورايي پر از حرف مي شه چشمات ...

آروم تر از قبل گفتم ...

من – پس چشمام لوم ميدن ؟ ...

خاله خنده اي كرد ...

خاله – شايد همه نفهمن ولي من مي فهمم ... مثل اينكه يادت رفته من بزرگت كردم .. اون موقع تازه نامزد كرده بودم كه تو به دنيا اومدي ...

رفتم تو فكر اون روزا ... همون روزاي كودكي كه خاله بيشتر موقع ها كنارمون بود .. مامان بود ... بابا بود ... شاهد بود .... و مهرشاد .......

خاله دست از كار كشيد ... رو كرد به من ...

خاله – مي دونه دوسش داري ؟ ...

با اين حرف از اون روزا فاصله گرفتم و برگشتم به زمان حال ... و اميد ...

نگاهي از سر درموندگي به خاله كردم .. 

من – آره مي دونه ... 

خاله منتظر نگاهم مي كرد ... مي خواست ادامه بدم ..

سري از روي تأسف براي خودم تكون دادم ...

من – ولي اون دوسم نداره ...

خاله – از كجا مي دوني ؟ ...

نفس پر دردي كشيدم ....

من – از اونجايي كه عشقم رو مسخره كرد ... از اونجايي كه از روز اول بهم گفت زياد به زندگيش و مبينا نزديك نشم كه هم مبينا بهم عادت نكنه و هم اينكه آرامش زندگيش به هم نخوره .....

خاله – پس اين كمكايي كه بهت مي كنه چيه ؟ ... همين كه اومد براي اسباب كشي كمكت با خواهرش ؟ ...

سري تكون دادم ...

من – نمي دونم ... همينم داره اذيتم مي كنه ... هر وقت نزديكمه يا سكوت مي كنه يا تلخ مي شه ... نمي فهمم ... اين حضوراش رو همراه با سكوت يا تلخ بودن رو نمي فهمم ....

خاله براي چند ثانيه به گوشه اي خيره شد ... و بعد ابرويي بالا انداخت و گفت ...

خاله – نمي دونم والا ... نمي دونم بينتون چي گذشته ... ولي يه چيزايي رو مي دونم ...

نگاهي مادرانه بهم انداخت و انگار مي خواد دخترش رو نصيحت كنه .. لب باز كرد ..

خاله – اينكه مردا از زن سهل الوصول خوششون نمياد ... زن بايد بين خودش و مردي كه دوسش داره تا قبل از ازدواج يه حريمي قائل بشه ... هم لوندي يه زن رو داشته باشه هم محكم با مرد برخورد كنه ... اينجوري به مرد نشون مي ده كه نمي تونه خيلي راحت روح و قلبش رو مال خودش كنه ... آدميزاد اگه يه چيزي رو راحت بدست بياره براش كم ارزش مي شه .... اينو يادت باشه خاله ..

خيره شدم به هويجا ... 

نمي خواستم براي اميد كم ارزش باشم ... 

خاله پرسيد ...

خاله – چيكار كردي كه فكر مي كنه آرامشش رو ازش مي گيري ؟ ...

جوابي نداشتم ... من كاري نكرده بودم يا حداقل اينجوري فكر مي كردم ... مستأصل نگاهي به خاله انداختم ...

بدون اينكه جوابي بدم خاله دوباره شروع كرد به حرف زدن ...

خاله – اين آرامشي كه الان داره يه ارامش كاذبه ... احتمالاً مي ترسه ... مي ترسه كه اتنخاب اشتباهي داشته باشه .. اون الان يه بچه داره .. بايد فكر بچه ش هم باشه .. اگه انتخاب اشتباهي داشته باشه هم خودش ضربه مي خوره هم بچه ش ... پس حق داره دست به عصا راه بره ... ولي تو بايد بتوني خودت رو بهش ثابت كني ... بايد كاري كني كه بفهمه حضور تو آرامشش رو بيشتر مي كنه .. بايد بهش نشون بدي كه مي توني زندگيش رو پر از آرامش واقعي كني ... البته اگه مي توني ... اگه نه كه دورش رو خط بكش ....

با هر كلمه اي كه از دهن خاله خارج مي شد من درمونده تر مي شدم ... من اصلاً به اين شكل به روابطمون فكر نكرده بودم ... من فقط دوسش داشتم و فكر مي كردم همين براي با هم بودنمون كافيه ... 

با صدايي كه به سختي از گلوم خارج مي شد گفتم ...

من – من فكر مي كردم همين كه دوسش دارم كافيه ...

خاله نگاه شماتت باري بهم انداخت ...

خاله – فكر مي كني چرا زن و مرد با هم ازدواج مي كنن ؟ ... چون دلشون مي خواد ازدواج كنن ؟ .. يا چون فكر مي كنن داره از سن ازدواجشون مي گذره ؟ ... فكر مي كني خوشي زير دلمون مي زنه كه خونه ي راحت و بي دردسر مادر و پدر رو ول مي كنيم و خودمون رو مي ندازيم تو چاه ازدواج ... با اين همه دردسر و مسئوليت ؟ ... يا چون از يه مردي خوشمون اومده بايد يه عمر كنارش زندگي كنيم ؟ ... كدومش ؟ ...

سري تكون داد ...

خاله – اصل ازدواج بر مبناي آرامشه ... يعني هم تو و هم مردت بايد از وجود هم به آرامش برسين ... نه يكي خوشحال باشه يكي تو عذاب ! ....

بعد در حالي كه انگار من بايد تو همون لحظه همه ي حرفاش رو تجزيه تحليل كرده باشم پرسيد ..

خاله – حالا مطمئني انتخابت درسته ؟ ...

درمونده جواب دادم ...

من – نمي دونم ... بايد فكر كنم ... با اين چيزايي كه شما گفتين بايد بشينم و درست فكر كنم ..

خاله سري به علامت تأييد تكون داد ..

خاله – خوبه .. فكر كن و به يه نتيجه ي درست برس ... يادت هم باشه كه تو هم دوتا بچه داري ... رادين كه فعلاً بچه ست .. ولي علي بايد راضي باشه .... در ضمن اميد هم بايد بخواد كه مثل پدر بالاي سر اي دوتا باشه وگرنه كه .....

ديگه ادامه نداد ....

يه هويج برداشتم و دوباره مشغول شدم ... در همون حين هم گفتم ...

من – در هر صورت من روز سيزده بدر نميام .. بهار و علي رو اگه دوست داشتن با خودتون ببرين ولي من نميام ..

خاله نگاهي كرد ...

خاله – اگه كسي پرسيد چرا نيومدي چي بگم ؟ ...

شونه اي بالا انداختم ...

من – نمي دونم .. مي تونين بگين حالم خوب نبود ... اينجوري ديگه زنگ نمي زنن و اصرار به اومدنم نمي كنن ..

خاله سري تكون داد ..

خاله – حالا تا اون روز ......

سيزدهم از صبح زود بيدار بودم ... با اينكه قرار نبود با خاله اينا بريم ... ولي باز هم يه جور هيجان خاص داشتم ... 

به بهار علت نرفتنمون رو گفته بودم ... خيلي راحت قبول كرد ... گفت كه دركم مي كنه ... گفته كه هر جور صلاح مي دونم تصميم بگيرم ... و گفته بود كه به خاطر من با خاله اينا همراه نمي شه ... هر چي اصرار كردم بره فايده اي نداشت ... مي گفت نمي خواد تنهام بذاره ....

دلم نمي خواست روز سيزده بدر به بچه ها بد بگذره با تو خونه موندن ... سريع شروع كردم به آماده كردن مايه ي شامي ... يه جور شامي كه از خاله ياد گرفته بودم ... درسته كه نمي خواستيم با خاله اينا بريم ولي مي تونستيم خودمون بريم بيرون .... روز اسباب كشي يه پارك كوچيك نزديك خونه مون ديده بودم ...

اولين شامي رو كه تو ظرف پر از روغن انداختم در خونه زده شد .... از همون اشپزخونه بلند گفتم ...

من – بهار در رو باز كن .. من دستم كثيفه ...

شنيدم كه در خونه باز شد و صداي گفتگوي دو نفر ... ولي نمي تونستم تشخيص بدم كيه ...

چند ثانيه بعد چيزي افتاد رو سرم ... برگشتم ... بهار بود كه شالم رو انداخت رو سرم ..

بهار – خشايار و خاله اومدن ...

سري تكون دادم ...

من – مرسي .. 

گاز رو خاموش كردم و رفتم به استقبالشون ... جلوي در ايستاده بودن ...

من – سلام ... چرا نمياين داخل ...

خاله به علامت نه سري تكون داد ...

خاله – نه خاله .. دير مي شه ... مطمئني نمياين ؟ ...

لبخندي زدم ...

من – آره خاله .. مطمئنم ... تازه رادين هنوز بيدار نشده ... بچه اذيت مي شه ...

خاله رو كرد به بهار و علي كه تازه بيدار شده بود ...

خاله – شما دوتا هم نمياين ؟ ...

بهار نه اي گفت و برگشت سمت علي .. كه علي همونجور خواب الو گفت ...

علي – من بيام كه خونه بدون مرد مي مونه ...

لبخندي زدم ... مرد كوچيك خونه م .... احساس بزرگي مي كرد ... واقعاً داشت براي خودش مردي مي شد ...

خاله و بهار هم لبخندي زدن ... 

برگشتم سمت خاله كه ديدم خشايار مشكوك نگام مي كنه ... سرم رو تكون دادم كه يعني "چيه " ؟ ... اومد نزديكم و اروم پرسيد ...

خشايار – چيزي شده ؟ ... مخصوصاً نمياي ؟ ...

لبخندي زدم و چشمام رو روي هم گذاشتم و باز كردم كه يعني آره ... 

خيره نگاهم كرد ... بعد آرومتر گفت ...

خشايار – مي شه منم بدونم ؟ .. معلومه كه مامان مي دونه ...

مثل خودش آروم گفتم ...

من – بعداً برات مي گم ... الان وقت نيست ... برو حواست هم باشه كه اگر پرسيدن چرا من نيومدم بايد بگين كه من حالم خوب نبود ...

سري تكون داد ...

خشايار – باشه .. 

خاله اينا كه رفتن .. من هم مشغول سرخ كردن بقيه ي شامي ها شدم ... وقتي همشون سرخ شد شروع كردم به درست كردن ساندويچ ... بهار هم اومد كمك .... چهارتا ساندويچ كه درست كرديم بهار رو كرد به من ...

بهار – كافيه ؟ ....

مردد گفتم ...

من – مي خواي دوتا ديگه هم درست كنيم كه كم نياد ... شايد بيشتر از يه ساعت تو پارك مونديم ...

بهار باشه اي گفت و يه نون ديگه برداشت ... من هم يه نون برداشتم و مشغول شدم ...

كارمون كه تموم شد سبدي كه مخصوص رفتن به پيك نيك بود رو از تو كمد بيرون آوردم و شروع كردم به چيدن وسايل توش ... هم يه شيشه آب گذاشتم و هم يه مقدار شربت درست كردم ... سس و يه مقدار شيريني و شكلات ... چند تا ليوان ... و فلاسك چاي و قند .... 

اميدوار بودم پارك خلوت نباشه .. از اينكه كسي مزاحممون بشه نگران بودم ... 

حول و حوش ساعت يازده و نيم بود كه همگي لباس پوشيديم و راه افتاديم سمت پارك ... 

پارك نزديك بود ... دو تا خيابون بالاتر .. و رو به خيابون اصلي ... زياد كوچيك نبود گرچه كه بزرگ هم نبود ... يه طرفش وسايل بازي براي بچه ها داشت ... و يه طرفش كاملاً چمن بود و پر از درخت هاي بزرگ و سر به فلك كشيده .... 

دور تا دور قسمتي كه وسايل بازي بود نيمكت گذاشته بودن و اين خيلي خوب بود ... رفتيم سمت يكي از نيمكت ها ... وسايلم رو روش گذاشتم .... بهار، رادين و علي رو برد بازي كنن ... منم نشستم رو نيمكت و نگاهشون مي كردم ...

غير از ما ، دو گروه ديگه هم تو پارك بودن كه رو قسمت چمن ها زيرانداز انداخته و روش نشسته بودن ... يه گروه كه دوتا خونواده بودن .. و بچه اي نداشتن ... دوتا زن و دوتا مرد جوون بودن .... 

يه گروه ديگه هم شامل سه چهار خونواده بودن كه دوتا بچه ي كوچيك داشتن كه اونا هم داشتن تاب سواري مي كردن ... هر دو گروه سرشون به كار خودشون گرم بود ...

از حضورشون خوشحال بودم چون خونواده بودن و نمي تونستن مزاحمتي براي ما داشته باشن ... و از طرفي اگر نياز به كمك داشتيم مي شد رو كمكشون حساب كرد .....

هوا عالي بود ... نه گرم و نه سرد ... نسيم خوبي مي وزيد و حس خوبي به آدم مي داد .. يه جور حس سرزندگي ... از صداي جيغ پر از هيجان رادين .. از اينكه خوشحال بود ... از لبخندي كه رو لبهاي علي و بهار بود لذت مي بردم ... لبخندي رو لبهام نشسته بود كه بهم آرامش مي داد ... براي چند دقيقه اي كه محو بازي بچه ها بودم فارغ از هر فكر و خيالي .. رهاي رها .. از زندگي لذت مي بردم ...

تو حال و هواي خودم بودم كه صداي گوشيم از تو جيب مانتوم بلند شد .... گوشي رو بيرون آوردم و به صفحه ش نگاه كردم ... اسم اميد روش افتاده بود .... يه لحظه قلبم ضربان گرفت ... به خودم نهيب زدم " آروم باش .. آروم باش " ... ولي نمي تونستم آروم باشم ... مردد بودم بين جواب دادن و ندادن .... آخر سر هم قطع شد قبل از اينكه تصميم بگيرم جواب بدم ...

تو فكر رفتم كه چرا زنگ زد ؟ ... يعني كارم داشت .. يا مي خواست بپرسه چرا نرفتم ؟ ... مي شد كه براش مهم باشه نرفتنم ؟ ... يا انقدر حضورم براش بي اهميت بود كه نخواد به اين چيزا فكر كنه ؟ .... 

تو همين فكرا بودم كه برام پيام اومد ... بازش كردم ... از طرف اميد بود .... نوشته بود " چرا جواب نمي دي ؟ .كجايي من پشت در خونه تون هستم " ...

بدنم لرز خفيف گرفت .... ترسيدم ... براي چي اومده بود جلو در خونه ؟ ....

بي اختار بلند شدم و رفتم سمت بهار كه داشت با رادين بازي مي كرد ... بلند صداش كردم ... برگشت و نگاهم كرد ... انگار ترس رو تو چشمام ديد كه رادين رو بغل كرد و سريع اومد سمتم ...

بهار – بله .. چي شده ؟ ...

آروم .. در حالي كه صدام كمي لرزش داشت گفتم ..

من – اميد پيام داده جلو در خونه ست ....

با ناباوري نگاهم كرد ... مي خواست چيزي بگه كه به جاش سكوت كرد ولي دهنش كمي باز موند ... لبش رو به دندون گرفت ... صداي گوشيم باز بلند شد ... و باز هم اسم اميد روش افتاد ...

نگاهي از سر درموندگي به بهار كردم ...

آروم گفت ...

بهار – جواب بده .. ببين چيكار داره ...

نفس عميقي كشيدم و جواب دادم ...

من – بله ؟ ...

صداي جديش پيچيد تو گوشي ...

اميد – چرا در رو باز نمي كني ؟ ... يه ربعه پشت درم ...

واي كه دلم مي خواست گريه كنم ... من گفته بودم به خاله كه بگن حالم خوب نيست و تو خونه موندم ... و حالا اميد پشت در خونه بود و ما نبوديم ... يعني آخر ضايع شدن بود ...

چاره اي نبود ... بايد مي گفتم كه بيرون هستيم ... نفس عميقي كشيدم تا بتونم بدون اينكه صدام بلرزه حرف بزنم ...

من – خونه نيستيم ....

چند لحظه صدايي نيومد ... فكر كردم قطع شده ... مي خواستم بگم الو كه خودش به حرف اومد ...

اميد – كجايين ؟ ...

آروم گفتم ...

من- پارك ...

اميد – آدرس ؟ ...

آدرس رو كه دادم قطع كرد ... چند دقيقه بيشتر طول نكشيد كه ماشينش رو ديدم كه كناري پارك كرد ... و پياده شد ... مبينا هم همراهش بود ... تقريباً اون سمت پارك بودن و كمي دور ...

داشت با نگاهش دنبالم مي گشت .. براش دست تكون دادم ... من رو كه ديد دست مبينا رو گرفت و اومدن به سمتم ... نزديك تر كه شدن مبينا دستش رو بيرون كشيد و دويد به سمتم ... در همون حين بلند گفت ...

مبينا – سلام خاله ....

دو قدم رفتم به سمتش و دستام رو باز كردم و كمي خم شدم تا تو بغل بگيرمش ... 

سرش كه تو سينه م پنهون شد روي موهاش رو بوسيدم ... دلم براش تنگ شده بود ... بيشتر به خودم فشردمش ... مبينا هم دست انداخته بود دور گردنم و بازش نمي كرد ... انگار مي ترسيد اگر دستش رو از دور گردنم باز كنه من فرار كنم ... 

صداي بهار از پشت سرم بلند شد كه به اميد سلام كرد ... جواب كه گرفت مبينا رو صدا كرد ...

بهار – مبينا پس من چي ؟ ...

مبينا با خنده از من جدا شد و رفت سمت بهار .... صاف ايستادم ... ولي سعي كردم به اميد نگاه نكنم .. نمي دونم چرا يه جورايي خجالت مي كشيدم ...

وقتي مبينا از آغوش بهار بيرون اومد .. بهار دستش رو گرفت ..

بهار – بريم بازي ؟ ...

مبينا برگشت سمت اميد ...

مبينا – بابا برم ؟ ...

اميد سري به معني برو تكون داد ... رفتن و ما رو تنها گذاشتن ... 

نگاهم رو دوختم به دور شدنشون كه با صداي اميد بي اختيار برگشتم و نگاهش كردم ... صورتش رو به سمت ديگه اي گرفته بود ولي داشت با من حرف مي زد ....

اميد – جاي خوبيه ... اسم اين پارك چيه ؟ ...

بعد بدون اينكه منتظر بمونه تا جواب بدم گفت ...

اميد – احتمالاً اسمش بوستان شفا نيست ؟ ... آخه مي بينم آدم مريض رو در عرض يه ساعت سالم كرده ....

برگشت و خيره شد به چشمام ...

طعنه ي كلامش معلوم بود ... بايد چي مي گفتم ؟ ... حرفي نداشتم ... بنابراين سكوت كردم ...

خيلي جدي پرسيد ..

اميد – چرا نيومدي ؟ ...

جدي تر از خودش جواب دادم ...

من – حوصله ي تو جمع بودن رو نداشتيم ...

ابروش رفت بالا ... 

اميد – همتون ؟ ...

سري تكون دادم ... كه يعني آره ...

لبخند محوي زد ...

اميد - چه جالب ... 

رفت و نشست رو نيمكت .. منم رفتم و با فاصله نشستم كنارش ... به رو به روش نگاه مي كرد ... منم خيره شده بودم به نيم رخش .... 

دست خودم نبود ... نمي تونستم چشم ازش بردارم .... اون صورت جدي رو دوست داشتم هيچ شكي توش نبود ... درسته كه مي خواستم فكر كنم و بعد تصميم بگيرم كه نقشم رو تو زندگيش پر رنگ كنم ولي اين باعث نمي شد كه دست از دوست داشتنش بردارم ....

خوشم مياد وقتي كنارم هستي

خوشم مياد من از اون خمار چشمات ....

همونجور كه به رو به روش نگاه مي كرد آروم گفت ...

اميد – چند روز پيش كه اومديم خونه تون مبينا بهونه ت رو گرفت .. بهش گفته بودم امروز مي بينتت كه شما نيومدين ... منم اوردمش كه ديگه بهونه گيري نكنه ...

برگشت و نگاهم كرد ...

اميد – مي شه انقدر عاشقونه نگام نكني ؟ ... 

سرم رو انداختم پايين ... نمي فهميد دست خودم نيست ؟ .... صورتم رو چرخوندم سمت درختا ...

دوباره آروم گفت ...

اميد – قهري ؟ ...

همونجور كه به درختا نگاه مي كردم جواب دادم ..

من – نه ! ...

اميد – پس چرا روتو اون ور كردي ؟ ...

تكليفش با خودش روشن نبود انگار ... يه بار مي گفت نگام نكن و يه بار مي گفت چرا روتو اون ور كردي .. با اخم برگشتم طرفش ..

من – مگه نگفتين نگاتون نكنم ؟ ...

لبخند محوي زد ...

اميد – نگفتم نگام نكن ... گفتم عاشقونه نگام نكن ...

با همون اخم گفتم ...

من – نگاه من همينجوريه ... در ضمن اصلاً هم عاشقونه نيست ...

لبخند كامل مهمون لب هاش شد ....

اميد – الان نمي خواي سرم داد بزني ؟ ... يا بگي اين راه به سمت تركستانه و نمي تونيم دو كلام با هم حرف بزنيم ؟ ...

منظورش رو نفهميدم ... با همون اخم .. يه ابروم رو انداختم بالا ...

من – منظور ؟ ...

لبخندش پر رنگ تر شد ...

اميد – آخه اولين بار كه حرفم بهت برخورد سرم داد زدي و اين حرفا رو زدي ... گفتم شايد الانم كه بهت برخورده بخواي همون حرفا رو تكرار كني و داد بزني ...

اخمم رو باز كردم و جدي گفتم ...

من – بچه نيستم كه بخوام براي هر چيزي داد و بيداد راه بندازم ... 

با همون حالتش گفت ...

اميد – مي خواي بگي بزرگ شدي ؟ ..

سريع جواب دادم ..

من – بزرگ بودم ...

لبخندش رو كمي جمع كرد و نگاهي به صورتم انداخت .. تك تك اجزاي صورتم رو سريع از نظر گذروند ... ابرويي بالا انداخت ...

اميد – نچ ... بزرگ شدي ولي نه كامل ... 

چشماش رو كمي تنگ كرد ...

اميد – هنوز يه مقدار مونده تا كامل بزرگ شي ...

پشت چشمي براش نازك كردم ... و رو كردم سمت جايي كه بچه ها داشتن بازي مي كردن .. دروغه اگه بگم از اينكه مي گفت بزرگ شدم خوشم نيومده .. هرچند كه به نظرش كمي به بزرگ شدنم مونده بود ...

هنوز چند ثانيه اي نگذشته بود كه گفت ...

اميد – تو اون سبد چيه ؟ ...

برگشتم سمتش ... داشت به طرف سبد كه كنارم بود سرك مي كشيد ...

لبخندي زدم ....

من – يه مقدار خوراكي ...

نگام كرد ...

اميد – توش چايي هم پيدا مي شه ؟ ...

سري تكون دادم كه آره ... بعد هم پرسيدم ..

من – بريزم براتون ؟ ...

اميد – ممنون مي شم ...

براش چايي ريختم و دادم دستش ... شيريني و شكلات هم بهش تعارف كردم كه يه شيريني برداشت ... 

گازي به شيريني زد .... داشتم نگاهش مي كردم ... كه يه دفعه افتاد به سرفه ... بدجور سرفه مي كرد ... بي اختيار چندتا ضربه زدم پشتش ...

سرفه ش كمتر شد ... هنوز كمي سرفه مي كرد .. ولي با ابروي بالا رفته خيره شد بهم ...

تازه فهميدم چيكار كردم ... با دست زده بودم پشتش ... دست من ... پشت اون ... دستم .. بدنش ...

احساس كردم اصلاً از كارم خوشش نيومده ... يه لحظه از اينكه فكر كنه منظور خاصي داشتم و از قصد به بهانه ي كمك بهش دستم رو بهش زده حالت دفاعي به خودم گرفتم .. كف دستام رو آوردم بالا به حالت اينكه انگار مي خوام به كسي كه داره به سمتم مياد ايست بدم رو به روش گرفتم ... و با حالت شرمنده اي گفتم ...

من – ببخشيد ... حواسم نبود ...

كمي از چاييش خورد تا سرفه ش كامل بند اومد ... خيره شد تو چشمام ... و با لحن مهربوني گفت ...

اميد – ممنون ... داشتم خفه مي شدم ....

روز خوبي رو گذرونديم ... به خصوص اينكه اميد و مبينا تا موقع ناهار كنار ما بودن .. و حتي ناهارشون رو با ما خوردن ... همون ساندويچ هايي كه با بهار درست كرده بوديم ... شامي هايي كه صبح زود سرخ كرده بودم ...

اميد وقتي فهميد غذامون ساندويچه و شامي .. بدون تعارف موند .... 

و چه حس خوبي داشت وقتي مي ديدم با لذت مي خوره ... كنارش بودن خوب بود ... لذت داشت .. حس هاي خوب داشت ... تپش قلب داشت ... انگار خود زندگي بود .....

بعد هم ما رو با ماشين رسوند خونه و خودش و مبينا رفتن تا به قول معروف با خونواده ناهار بخورن .... 

وقتي رفتن تازه افكار تو ذهن من شروع كرد به جولان دادن ... اينكه بايد چيكار كنم ؟ ... دست كشيدن از اميد براي من سخت بود .... دلم مي خواست حضورم تو زندگيش پر رنگ شه ... غافل از اينكه اين پر رنگ بودن خيلي وقت بود شروع شده بود و من ازش غافل بودم ...

تا عصر فكر مي كردم ... به زندگيم ... به زندگيش ... به واقعيت هايي كه مثل روز جلو چشمم بودن و من ازشون غافل ... به بچه ها .. به بهار ... علي ... رادين ...

اگر من ازدواج مي كردم تكليف اونا چي مي شد ؟ ... مگه مي تونستم رهاشون كنم به امون خدا ؟ .... بعد از من مي خواستن چيكار كنن ؟ ... 

و اينكه آيا اميد قبول مي كرد اونا با ما زندگي كنن ؟ ... به هيج عنوان ... 

نه علي بچه بود و نه بهار ... نه مي شد به اميد حضورشون رو تحميل كرد و نه اونا راضي مي شدن سر بار كسي باشن ....

نمي شد بي توجه بهشون هر جور دلم بخواد تصميم گيري كنم .... 

تا قبل از اومدن خاله اينا فكر كردم و به نتيجه اي نرسيدم .... فكر كردم و خوردم به بن بست ... فكر كردم و فكر كردم ... ولي هر بار تصميمي مي گرفتم يه طرف قضيه لنگ مي زد ....

عصر رادين خواب بود كه خاله اينا برگشتن ... و به جاي رفتن به خونه شون يه راست اومدن خونه ي ما ... مي دونستم خسته هستن ... از سال هاي پيش كه با كل خونواده مي رفتيم سيزده بدر يادم بود كه هميشه شب با چه حالي بر مي گشتيم خونه ... همون سال هايي كه من قدرشون رو ندونستم ....

وارد كه شدن از صورتشون خستگي و بي حالي معلوم بود ... خاطره با صورتي كه انگار نمي رفت بهتر بود وارد شد و سريع رفت يه گوشه نشست و تكيه داد به مبل .. 

خاله هم يه گوشه نشست .. خشايار هم روي كاناپه ي رو يه روي تلويزيون تقريباً ولو شد .... لبخندي زدم و رفتم براشون چايي ريختم ...

سيني چايي رو كه جلوشون گذاشتم خاطره سريع دست برد سمت يكي از فنجون ها ... چيني به پيشونيش انداخت و گفت ..

خاطره – خوب شد نيومدين ... اَه .. اَه .. نه خوش گذشت و نه سيزدمون در شد ... عوضش تا تونستن نحسي ريختن برامون ...

خاله با تشر گفت ...

خاله – خاطره ! ..

با چشماي گشاد شده نگاشون كردم ... 

خشايار همونجور كه لم داده بود در جواب خاله گفت ...

خشايار – خوب راست مي گه ديگه ... حواستون به پسره نبود ؟ ... چشماش دائم مي چرخيد ..

بعد رو كرد به من ..

خشايار – خوب شد نيومدين ... اگه به يكيتون چپ نگاه مي كرد داغونش مي كردم ...

سوالي بهش نگاه كردم ... در مورد كي حرف مي زد ؟ ...

باز خاله با تشر گفت ..

خاله – خيله خوب ... حالا كه نيومدن ... الانم كه پسره نيست كه داري حرص مي خوري ! ...

خاطره سريع گفت ..

خاطره – واي مامان ... به خدا حواست نبود ... داشت درسته قورتمون مي داد .. به قول گلشيد براش فرقي نداشت زن شوهردار باشه يا دختر ... كلاً ميخ مي شد تو چشماي آدم ...

خشايار يه " غلط كرد " زير لبي گفت ... ولي خاطره بي توجه به حرفش ادامه داد ...

خاطره – خواهرش هم كه هيچي ... انقدر قر و اطوار ريخت كه نگو ... البته بعد از يه ساعت فهميدم مثل اينكه ذاتاً اينجوريه .. ولي ديگه از حد گذشته بود .. ازش يه قند خواستم .. همچين با ناز عشوه قندون رو گرفت جلوم كه نزديك بود دل از كف بدم و بگم " جيگر زن من ميشي ؟ جمالتو ! " ..

جمله ي آخر رو با لحن لاتي و صداي كلف گفت ... طوري كه هم من و هم بهار به خنده افتاديم ...

باز خاله بود كه با تشر برگشت به خاطره گفت ..

خاله – بسه خاطره ...

خاطره رو ترش كرد ...

خاله – واي مامان .. بذار بگم ... 

بعد رو كرد به ما ... و يه نفس شروع كرد ...

خاطره – واي نمي دونين كه ... فكر كنم هما جون يه فكرايي براي اميد كرده .. همش مثل پروانه دور اين دختره مي گشت .. اسمش چي بود ؟ ... آهان ... ترلان ... واي نمي دونين كه ... داشت با آب و تاب براي دختره و مادرش از اميد و خوبياش حرف مي زد ... مي گفت اميد خيلي مسئوليت پذيره ... واي كه همه ي كارش رو مي ذاره و براي موكلاش همه كار مي كنه .. مي گفت كه اين دوتا خونه رو هم اميد براي ما پيدا كرده .. خودش پي كاراش رو گرفته .. تا بالاخره تونسته اين دوتا خونه رو با خونه هاي ما تاخت بزنه ...

خاله پريد وسط حرفش و با لحن بدتر از قبل گفت ..

خاله – خاطره تو به اين كارا كار نداشته باش ...

ولي نمي دونست كه هر لحظه دل من بي تاب تر مي شه و مي خواد تا آخر حرفاي خاطره رو بشنوه ... هما جون براي اميد يه كيس تازه پيدا كرده بود .... خودم كردم كه لعنت بر خودم باد .. خودم به آقا نادر قاطعانه گفتم نه ...

واي و صد واي از اين دل بي قرارم كه داشت تكه تكه مي شد ... 

و خونه ... يعني اميد براي ما خونه پيدا كرده بود ؟ ... چرا ؟ .. چرا خودش رو به زحمت انداخته بود ؟ ...

خاطره در جواب خاله گفت ..

خاطره – اِ .. مامان ... بايد براي شكيبا بگم ... يه دقيه امون بدين ! ..

بعد رو كرد به من ...

خاطره – ولي معلوم بود اميد خيلي از دختره خوشش نميادا ... آخه يه دقيقه هم كنار جمعيت نمي موند ... يه بار كه رفت با آقا نادر يه گوشه حرف زدن ، يه چند باري هم با شوهر خواهراش ... ولي اين دختره ترلان اصلاً تو باغ نبود .. تا اميد نزديك جمعيت مي شد عشوه ش بيشتر مي شد ... واي واي .. اينجاش رو نگفتم ..

داشت بال بال مي زد كه زودتر بگه .. دستاش رو تو هوا تكون مي داد .. و من و بهار با دهن باز نگاش مي كرديم ...

خاطره – نمي دوني قيافه ي اميد چه برزخي شد وقتي زري جون اون حرف رو زد ... 

بهار پريد وسط حرفش .

بهار – چي گفت ؟ ...

خاطره دستش رو به طرفش گرفت ..

خاطره – الان مي گم ... صبر كن ... 

رو كرد به خشايار ..

خاطره – تو هم ديدي عكس العمل اميد رو ؟ ... واي .. واي ...

خشايار سري تكون داد ..

خشايار – آره .. راست مي گي ...

خاطره برگشت سمت من و بي توجه به تشر خاله ادامه داد ...

خاطره – واي اولش زري جون گفت چرا شكيبا نيومده و اين حرفا كه مامان گفت شكيبا حالش خوب نبود و سرش درد مي كرد .. بهار و علي هم موندن پيشش .. اون موقع باد اين مهرزاد خان خوابيدا .. ديدن داشت ... اخماي اميد هم رفت تو هم ... دوتا گوش داشت .. دوتا ديگه هم قرض كرد كه ببينه دارن چي مي گن ...

خاله پرد وسط حرفش ..

خاله – بسه خاطره .. اين اسمون ريسمون چيه داري به هم مي بافي ؟ ...

خاطره پشت چشمي نازك كرد ...

خاطره – شما كه اميد رو نگاه نمي كردي مادر من .. من داشتم چهار چشمي مي پاييدمش ...

دوباره رو كرد به من .. تو دلم رخت مي شستن ...

خاطره – هيچي ديگه .. زري جون گفت واي ما عاشق شكيبا جون شديم .. بيچاره خودش رو علاف دوتا بچه كرده .. بايد به فكر خودش باشه .. مي خواستيم امروز باهاش حرف بزنيم .. حالا كه نيومده به شما كه جاي بزرگترش هستين مي گيم كه هر وقت مناسبه براي خواستگاري برسيم خدمتتون .. مهرزاد چند وقته كه پابند شكيبا شده ...

بي توجه به نگاه من كه با ناباوري روي علي و بهار زوم شده بود ادامه داد ..

خاطره – واي اگه بدوني .. قيافه ي اميد ديدن داشت ... بعد هم يه چيزي به مبينا گفت و چند دقيقه ي بعد با مبينا از همه خداحافظي كردن و رفتن ...

ديگه دلم نمي خواست چيزي بشنوم وقتي برق اشك رو تو چشماي علي ديدم ... سريع بلند شد بره اتاقش كه از جا پريدم .. 

سريع رفتم و از پشت گرفتمش تو بغلم ... صداي گريه ش بلند شد .. بيشتر به خودم فشردمش ...

من – نكن علي .. اينجوري نكن ... من بهيچ وقت شماها رو تنها نمي ذارم ...

چرخوندمش و سرش رو گرفتم تو بغلم ... صداش بلند شد ..

علي – من غير از تو كسي رو ندارم ...

با تموم مقاومتم باز هم اشكام روون شد ... 

من – منم غير از شما كسي رو ندارم ... به هيچ كس هم اجازه نمي دم من رو از شماها جدا كنه علي .. مطمئن باش ..

بهار هم اومد و دست انداخت دور من و علي .... 

خاله و خشايار اومدن و از هم جدامون كردن .. خشايار علي رو برد تا صورتش رو بشوره ... خاله هم من و بهار رو دلداري مي داد ...

خاله – بسه خاله ... مردم يه چيزي گفتن .. شما چرا بزرگش مي كنين ؟ .. من بهشون گفتم تا سال مونده .. تا قبل از اونم من جرأت نمي كنم حرفي به شكيبا بزنم ... كم چيزي نيست كه .. همه كسشون رو از دست دادن .. تازه بعد از اونم حتماً شكيبا شرط و شروط خودش رو داره ...

رو كردم به خاله ...

من – خاله چه امروز چه فردا .. چه چند ماه ديگه ... هر كي حرفي از ازدواج زد بهش بگين .. شكيبا تا قبل از اينكه تكليف بهار روشن بشه فكر ازدواج رو نمي كنه .. تازه بعدش هم هر مردي من رو مي خواد بايد رادين و علي رو هم بخواد ... اگه يه روز ببينم يكي داره به بچه هاي من نگاه چپ مي كنه خودم چشماش رو از كاسه در ميارم چه برسه كه بخواد درباره شون حرفي بزنه يا ناراحتشون كنه ... 

خاله دستي به پشتم كشيد ..

خاله – باشه خاله .. خودم جوابشون رو مي دم ...

نگاهم رفت سمت علي و خشايار كه دوباره برگشتن تو هال .... صورت علي خيس بود .. ولي اروم شده بود ... 

خاطره بي حوصله گفت ..

خاطره – بابا از بحث اصلي دور شديم ... داشتم راجع به اميد مي گفتم ...

خاله با عصبانيت گفت ..

خاله – وقت گير اوردي ؟ .. نمي بيني حالشون رو ؟ ...

خاطره سريع جواب داد ..

خواطره – باباجون اين همه چشم نذاشتم و اميد رو نگاه نكردم كه حالا ساكت بمونم .. همه رو تو ذهنم ضبط كردم براي شكيبا بگم ...

بعد رو كرد به من ..

خاطره – بقيه ش رو گوش كن ... بعد اين اميد و مبينا غيبشون زد ... نمي دونم كجا رفتن .. مشكوك بودن .. به خدا راست مي گم .... وقتي هم اومدن يه نيم ساعتي بيشتر نموندن كه .. هما جون براشون غذا كشيد .. ولي اميد فقط با غذاش بازي كرد .. مبينا هم كه يه قاشق خورد و گفت سيرم .. انقدر مشكوك بودن كه هما جون سريع پرسيد مگه چيزي خوردين كه اميد جواب داد نه مبينا رو بردم پارك .. اونجا يه چيزي خورديم الان سيريم .. بعد هم كه ديد هنوز اين ترلان لوس نشسته سريع به بهانه ي خستگي خداحافظي كردن و رفتن ... به خدا مشكوك مي زدن ..

خشايار كنار گوشم گفت ...

خشايار – تو به اين جناب وكيل مطمئني ؟ ..

نگاش كردم ... همشون مشكوك بودن و من نمي دونستم بايد چي بگم .. نگاهم با نگاه بهار گره خورد .. بي اختيار .. بي توجه به بحث بين خاله و خاطره سر اينكه اميد كجا بوده آروم گفتم ..

من – پيش ما بود ...

كه خاطره و خاله هر دو سكوت كردن .. و با تعجب برگشتن و من رو نگاه كردن ..

خشايار با حالت ناباوري گفت ...

خشايار – چي ؟ ...

دستي به سرم كشيدم و چشمام رو بستم و باز كردم ...

من – گفتم پيش ما بودن .. ما رفتم پارك .. اومده بودن جلوي در خونه وقتي ديدن در رو باز نمي كنيم زنگ زدن و منم گفتم پارك هستيم .. اونا هم اومدن پارك .. ناهار هم با ما خوردن ... همون شامي هايي كه صبح درست كردم ...

چشمام رو در مقابل نگاه متعجبشون بستم ... نيازي به پنهون كاري نبود وقتي خاطره اونجوري به قول خودش چهار چشمي اميد رو زير نظر گرفته بود تا براي من گزارش لحظه به لحظه بده و بهم بفهمونه يه چيزايي فهميده و خشاياري كه با زبون بي زبوني بهم گفت كه مي دونه چيزي بين من و اميد هست ... و خاله اي كه همه چيز رو مي دونست ...

با صداي خاطره چشمام رو باز كردم ... با شگفتي گفت ..

خاطره – پس راست گفت .. راست گفت كه پارك بوده و اونجا يه چيزي خورده .. فقط نگفت كدوم پارك و با كي .. كه خوب كسي هم ازش نپرسيد .. چقدر راست گو ...

بعدش هم همه سكوت كردن و غرق شدن تو افكارشون ...

و من درمونده تر از قبل .. موندم كه بايد چيكار كنم ! ........

نگاهي به بهار انداختم كه داشت جلوي آينه لباس مي پوشيد .. كلاس داشت ... ترديد رو گذاشتم كنار و رفتم سمت در خونه .. بايد تصميمي كه گرفته بودم رو عملي مي كردم ... نمي شد كه دست رو دست بذارم وقتي مي دونستم تو دلش چه خبره ...

دو روزي كه از تموم شدن تعطيلات مي گذشت از يه طرف تو فكر بهار بودم و از يه طرف تو فكر كار خودم ... اگر براي خودم به نتيجه اي نمي رسيدم ولي مي تونستم بهار و خشايار رو يه قدم به هم نزديك كنم كه ...

زنگ خونه ي خاله اينا رو زدم ... خشايار در رو باز كرد .. لباس پوشيده اماده بود .. مي دونستم اونم كلاس داره و بايد بره دانشگاه .. با لبخند به تيپش نگاهي انداختم ... مي خواستم خريدارانه نگاهش كنم ببينم بهار از چي اين پسر خوشش اومده ..

تا حدودي به بهار حق دادم ... خوب به خودش مي رسيد .. با همون حالت گفتم ..

من – سلام .. داري مي ري دانشگاه ؟ ...

لبخندي زد ...

خشايار – سلام ... آره .. كاري داشتي ؟ ...

سري تكون دادم و آروم گفتم ...

من – راستش بهار هم بايد بره دانشگاه .. نيست خونه رو عوض كرديم يه كم مسيرش دور شده .. تازه اولين بار هم هست كه مي خواد از اين مسير بره اينه كه نگرانشم دلم نمي خواد تنها بره .. مي شه دو سه روزي همراهش بري ؟ ...

متفكر نگاهي بهم انداخت ... بعد گفت ..

خشايار – ناراحت نمي شه ؟ ..

نقشه م گرفت ... لبخندم بيشتر شد ..

من – نگران اون نباش .. رو حرف من حرف نمي زنه .. 

سري تكون داد ..

خشايار – باشه ....

از خوشحالي سريع رفتم كه بهار رو راهي كنم ... وارد خونه كه شدم سريع به سمت در هولش دادم ..

من – بدو برو كه خشايار منتظرته ..

با ابروهاي بالا رفته نگام كرد ..

بهار – منتظر من ؟ ... چرا ؟ ..

من – برو ديگه كلي نقشه ريختم تا جنابعالي رو برسونه دانشگاه .. فقط تو رو خدا از موقعيت استفاده كن ..

برگشت و دست انداخت دور گردنم و بوسيدم ..

بهار – قربون دختر عموي گلم بشم من ..

دوباره هولش دادم ...

من – برو .. ديرت مي شه ... ببينم چيكار مي كنيا ...

راهي كه شدن نفسي از سر رضايت كشيدم ... مي شد به خشايار اعتماد كرد ... بچه ي خوبي بود .. هم درس مي خوند و هم تو يه شركت به صورت نيمه وقت كار مي كرد ... ترم اخر بود و قرار بود بعد از تموم شدن درسش تو همون شركت استخدام شه ...

سه روز رفت و آمد بهار و خشايار تبديل شد به پنج روز ... با اين حال بهار اصلاً از نتيجه ي كار راضي نبود ..... 

منم كه شده بودم يه آدم آهني ... در دو جبهه بايد افكارم رو متمركز مي كردم ... هم براي خودم فكر مي كردم و هم بهار رو راهنمايي ... خيلي سخت بود ... تمركز روي دو تا موضوع كه در عين شباهت به خاطر تفاوت آدماش راه هاي خاص خودش رو داشت اذيتم مي كرد ...

اولين جمعه بعد از تعطيلات قيد رفتن به بهشت زهرا رو زدم ... فكرم به جايي نمي رسيد ... يا شايد من به اين نتيجه رسيده بودم .... هر جوري حساب مي كردم به دلم نمي چسبيد ... دلم مي خواست رفتار هاي خاصي داشته باشم كه با عقلم جور در نمي اومد ... 

دلم مي گفت يه جورايي تو چشمش باشم و عقل نهيب مي زد كه نه .. كه اين بچه بازيا براي مردي به سن و سال اميد مي شه بهونه اي براي پس زدنم ...

و از طرفي حضور رقيبي كه برگ برنده اي داشت به اسم حمايت هما جون ... 

بايد با واقعيت كنار مي اومدم ... اينكه اميد حق داشت براي زندگيش تصميم جدي بگيره ... و اينكه ممكنه انتخابش من نباشم ... اين بدترين و در عين حال يكي از واقعيت هايي بود كه بايد باهاش رو به رو مي شدم .... 

اول بايد با دلم كنار مي اومدم ... اينكه يادم باشه ممكنه نتيجه ي رفتار و كارم اون چيزي نباشه كه من مي خوام ... اينكه ممكنه اميد رو براي هميشه از دست بدم ... 

مي دونستم وقت تنگه و كار زياد ... ممكن بود هر آن اميد راضي بشه به ازدواج ... و حالا ترلان نه يكي ديگه ... بالاخره كه يكي بايد تو زندگيش وارد مي شد ... مگه چقدر مي تونست تارك زن بمونه ؟ ..

مي دونستم اگر براي به دست آوردنش تلاش كنم .. به خصوص كه بايد از هفت خوان رستم رد مي شدم و جنگ تن به تني رو با رقبايي كه خونواده ش براش پيدا مي كردن ؛ شروع كنم .. اگر به نتيجه نمي رسيدم شكست بزرگي براي قلب و روحم مي شد كه تا مدت ها نمي تونستم از ذهنم پاكش كنم .. چه بسا رو كل زندگيم هم تأثير داشت ..

و از طرفي من با دوتا بچه اي كه داشتم نمي شد اتنظار داشته باشم كه مورد تأييد اميد باشم و بخوام در حالي كه خودش بچه داره ، علي و رادين رو قبول كنه ... براي همين تصميم گرفتم تا از وقتي كه داشتم نهايت استفاده رو ببرم ...

مي خواستم كل ساعت هايي رو كه نزديكم هست عاشقانه براي اميد زندگي كنم ... صبورانه عشقم رو به پاش بريزم و در عوض منتظر معجزه اي نباشم ... به قول پدرم " محبتي به دل آدم ميشينه كه بي توقع باشه " .. 

مي خواستم تموم لحظه هاي كوتاهي كه در زندگيم حضور داشت رو پر كنم از عطر آرامشش ... پر كنم از رنگ صدا و نگاهش ....

تصميم گرفتم و خودم رو اماده كردم براي اجرا .. هر روز و هر روز با خودم تكرار كردم " ممكنه دنيا به كام من نچرخه .. ولي نمي ذارم فرصت هام رو ازم بگيره .. نمي ذارم يه بار ديگه به خاطر غفلتم از موقعيت هام بشكنم و فرو بريزم ... نه نمي ذارم اين بار هم با دور شدن عزيزي افسوس بخورم " ...

از اول هفته روزشماري كردم تا جمعه برسه ... تنها چيزي كه من رو از افكارم دور مي كرد .. تعريف هاي گاه و بي گاه بهار از رفت و امدش با خشايار بود ...

يه جورايي از نزديكي بيشتر به خشايار مي ترسيد و از طرفي حس مي كرد اگر ازش فاصله بگيره ممكنه رقيبي بتونه جاش رو پر كنه ... مي ترسيد و دائم از كنار پنجره سرك مي كشيد و رفت و آدم هاي خشايار رو چك مي كرد .... به همه ي كاراي خشايار حساس شده بود و خودخوري مي كرد ...

جوري شده بود كه اگر جلوش رو نمي گرفتم .. مي رفت و خشايار رو به خاطر رفت و آمدش به بيرون بازخواست مي كرد ....

شب هايي كه گاهي خشايار كمي دير به خونه بر مي گشت مثل مرغ پر كنده .. آشفته و پريشون راه مي رفت ... اخلاقش كمي تند شده بود و به هر چيزي گير مي داد ... وقتي هم ازش مي خواستم تا آروم بمونه مي زد زير گريه ....

بهش حق مي دادم ... سرگردون بود و نمي دونست چيكار كنه ... نياز داشت يكي درست راهنماييش كنه .. و البته كه من با تجربه ي كمي كه داشتم نمي تونستم به درستي كمكش كنم و فقط حرفايي كه خاله بهم مي زد و راهنماييم مي كرد رو بهش منتقل مي كردم .... و سعي مي كردم از هر فرصتي استفاده كنم تا بتونه با خشايار حرف بزنه ...

بالاخره جمعه از راه رسيد .... زودتر از حد معمول بيدار شدم .... هوا هنوز تو اولين ساعات روز خنك بود ... و اين باعث مي شد بي اختيار دلت يه ليوان چاي طلب كنه ....

براي رو به رو شدن با اميد كلي انرژي داشتم .... كتري رو زير شير آب گرفتم و پر كردم .... خوردن يه ليوان چاي تو هواي خنك صبح .. در حالي كه معشوق با چند قدم فاصله ايستاده باشه به طور حتم مي چسبيد ... به خصوص كه مي خواستم اميد رو مهمون كنم به يه ليوان چاي با طعم عشق ....

كنار قطعه ي آشناي هميشگي از تاكسي تلفني پياده شديم ... از راننده خواستم صبر كنه ... قرار بود با همون تاكسي برگرديم خونه ...

نگاهي به اطراف انداختم ... نيومده بودن ...

تمام خوشحاليم يه دفعه دود شد رفت هوا ... يه لحظه به ذهنم خطور كرد اگر امروز نيان چي ؟ ... 

اگر نخواد باز هم من رو ببينه چي ؟ ... 

اصلاً اگر اومد و باز هم اخماش تو هم بود ؛ طوري كه نتونستم از ترس جلو برم چي ؟ ... 

اگر براش چايي بردم و با بي رحمي پس زد و قبول نكرد چي ؟ ... 

اگه بزنه زير ليوان و پرتش كنه چي ؟ ...

يه عالمه فكر ناجور وارد مغزم شد كه هر كدوم به تنهايي بدنم رو به لرزه مي انداخت ....

بهار انگار نگراني رو تو نگاهم ديد كه سريع زير لب پرسيد " چي شده " ... و منم همونجور آروم جواب دادم " مي ترسم " ...

انگار نگراني من به بهار هم سرايت كرد ... چون رنگ نگاهش عوض شد ... 

با اون همه نگراني تموم شور و شوقي كه از صبح داشتم جاش رو با دلهره اي بي امان عوض كرد ... 

كنار مزار مامان نشستم و با دلخوري و كمي بغض گفتم ...

- مامان نيومد ... دلم براش تنگ شده ... 

نزديك بود اشكم جاري شه كه با صداي بهار كه سعي مي كرد با آرومترين حالتي كه مي تونه حرف بزنه ؛ سر بلند كردم ..

بهار – اومد ......

نگاهم رو دوختم به سمتي كه مي دونستم هميشه از اون طرف پيداشون مي شد ... 

آروم و موزون گام بر مي داشت ... سرش پايين بود و تو فكر .... دست مبينا تو دستش بود ... نزديك مزار همسرش كه رسيدن سر بلند كرد و نگاهش رو دوخت به سمت ما ...

دل تو قفسه ي سينه م بدجور به تلاطم افتاد .... 

سرش رو به علامت سلام تكون داد ... منم همونجور جواب دادم .... 

رو كردم به سمت سنگي كه اسم مامان روش حك شده بود ...

من – مامان دعام كردي ؟ ...

لبخندي زدم ...

من – ممنون مامان قشنگم ... بازم دعام كن ... 

مبينا بعد از چند دقيقه اومد كنار ما ... همون اول پريد تو بغلم و مثل قديم سر گذاشت رو شونه م .... آروم موهاي كوتاهش رو نوازش كردم ... نفس عميقي كشيد و بعد سرش رو بلند كرد ..

مبينا – خاله دلم برات تنگ شده بود ...

نگاهي به چشماي غمگينش انداختم ... 

لبخند زدم ...

من – منم دلم برات تنگ شده بود ....

گونه ش رو بوسيدم كه باعث شد لبخند مهمون لب هاش بشه ... اونم سريع صورتش رو آورد جلو و من رو بوسيد ...

بهار طبق معمول مبينا رو صدا كرد ... مبينا كه تو آغوشش فرو رفت بهار با صداي كمي بلند رو به من گفت ..

بهار – نمي خواي يه چايي بهمون بدي ؟ ...

لبم به خنده باز شد ....

سري تكون دادم و بلند شدم ... فلاسك چاي رو برداشتم و براي همه تو ليواناي يه بار مصرفي كه برده بودم چايي ريختم و با شكلات بهشون دادم ...

بهار چشمكي زد و با سر نيم اشاره اي به سمت اميد كرد ... منظورش رو گرفتم ... وقتش بود ....

چايي ريختم ... با عشق ... با تموم وجودم ... به ياد حرف مامان كه هميشه مي گفت " هر كاري رو با عشق انجام بدي به دل مي شينه به خصوص اگه با عشق غذا درست كني .. طعم اون غذا حرف نداره " 

منم مي خواستم طعم اون چايي فرق داشته باشه با چايي هايي كه مي خوره ...

رو به سمت مزار مامان آروم گفتم ...

من – مامان دعام كن ...

ليوان و شكلات به دست .. آروم به سمتش رفتم ...

سعي مي كردم نفس هاي عميق بكشم تا بتونم به ترسم غلبه كنم ....

كنار مزار همسرش نشسته بود و سرش پايين بود ... متوجه م نشد ... كنارش كه رسيدم كمي خم شدم و آروم صداش كردم ..

من – آقاي مقدم ! ...

سرش رو بلند كرد و با ديدن ليوان تو دستم بلند شد ....

ليوان رو به طرفش گرفتم ... و شكلات ...

نگاهي به ليوان و چاي داخلش انداخت ...و بعد نگاهش رو كشيد به سمت صورتم ....

آروم و با علاقه نگاهش مي كردم ....

ليوان و شكلات ها رو از دستم گرفت ... و اروم گفت ..

اميد – ممنون ...

لبخندي زدم ... چشمام رو روي هم گذاشتم و باز كردم و در همون حين با ملاحت گفتم ...

من – نوش جان ...

به جز تو دوست ندارم كسي باشه كنارم 

نبودنت بهانه ست تا ابريشم ببارم

تو عشقي نه يه عادت كه از دل مي ره راحت

تو محكم كردي جات و تو قلبم تا قيامت

بعد هم بي توجه به ابروهاي بالا رفته و نگاه شگفت زده ش برگشتم و به همون آرومي كه به طرفش رفته بودم راه رو برگشتم ...

تو دلم غوغايي به پا بود ... 

دلم مي خواست فرياد بكشم ... از خودم بي نهايت راضي بودم .. اينكه تونستم با توجه به علاقه م خودم رو كنترل كنم و به جاي خيره شدن تو چشماش و بهونه تراشي براي نزديك موندن بهش ، پشت كنم و برگردم ....

دلم مي خواست بفهمه با وجود عشقي كه بهش دارم حاضر نيستم خودم رو كوچيك كنم ... حاضر نيستم عشقم رو با هوس و چيزهاي بي ارزش آلوده كنم ...

دلم مي خواست فرياد بكشم و به همه ي دنيا بگم من اون دختري نيستم كه به هر قيمتي حاضره تا مردي رو تصاحب كنه .. آفريده شدم تا مكمل مردي باشم .. تا شونه هاي ظريفم بشه ستون اقتدار و پيشرفت يه مرد ... 

هستم تا همسر و هم قدم مردي باشم ... تا از وجود مردي به آرامش برسم و به وجودش آرامش تزريق كنم ... 

بگم حاضر نيستم بكرِ وجودم رو كه بي نهايت مقدسه با هر چيزي معامله كنم ... 

دلم فرياد مي خواست ... و فرياد و ... فرياد .......

به خونه كه رسيديم سريع رفتم پيش خاله ... بايد با يكي حرف مي زدم ... 

همه چي رو براي خاله تعريف كردم .. حركت سر خاله به نشونه ي تأييد كارم بي نهايت لذت بخش بود ... خاله باز هم يه سري چيز ها رو بهم گوشزد كرد و من خوشحال برگشتم خونه ........

ساعت ها در گذر بود ... و فكر من مشغول ... 

گاهي شاد بودم و گاهي در اثر هجوم افكار منفي دلم به درد مي اومد ... 

گاهي ثانيه شماري مي كردم براي رسيدن جمعه .. و گاهي با فكر به اينكه ممكنه يه روزي .. يه جمعه اي .. اميد رو در كنار زني ببينم دلم خون مي شد .......

هر جمعه درست مثل آدم اهنيي كه بهش برنامه ي خاصي داده باشن ، صبح زود بيدار مي شدم .. چاي يا شربت يا هر چيزي كه بتونم با خودم همراه كنم رو داخل يه ساك كوچيك مي ذاشتم .. بچه ها رو بيدار مي كردم و بعد از خوردن صبحانه .. راهي مي شديم بهشت زهرا ...

بعد هم منتظر مي موندم تا اميد و مبينا پيداشون بشه ... 

و هر بار اومدن مبينا كنار ما ... رفتن من به سمت اميد در حالي كه چيزي براش مي بردم ... 

تعارف من ... تشكر اميد ... و گفتن " نوش جان " من ... و نگاه خاص اميد ... و برگشت من كنار بچه ها ... درست مثل يه قانون از پيش تعيين شده ..

چقدر دلم مي خواست بدونم اميد از كارم چه برداشتي مي كنه ... چقدر اين كارام تونسته روش تأثير بذاره .... اما دريغ از كلمه اي حرف كه بزنه يا عكس العمل خاصي كه نشون بده ... و من هر دفعه بيشتر تو آتش دونستن ؛ مي سوختم ...

حال و روز بهار هم تعريفي نداشت ... به خصوص از روزي كه خشايار ماشيني كه ثبت نام كرده بود رو تحويل گرفته بود ....

بهار از تموم رفت و امدش حرص مي خورد ... يه جورايي به صورت كاملاً مشخص به خشايار طعنه مي زد ... هر چي تلاش مي كردم بهم هم نزديكشون كنم .. ولي انگار از هم دورتر مي شدن ....

بهار نارضايتيش رو با رو برگردوندن از خشايار نشون مي داد ... شايد بيش از صد بار تصميم گرفتم با خاله حرف بزنم و از احساس بهار بگم ... ولي مي ترسيدم ... مي ترسيدم كه بهار عروس مورد علاقه ي خاله نباشه ... مي ترسيدم با گفتن موضوع ، خاله رو حساس كنم و كار بهار رو مشكل تر .. بنابراين سكوت كرده بودم ....

روزاي هفته شده تبديل شده بود به روز هاي كارزار بهار و اخم و تخم خشايار ... و جمعه ها روزهاي هزار اميد من براي شريك شدنم در آرامش زندگي مردي كه دوسش داشتم ... مردي كه هر كاري مي كرد همه چيزش به نظرم زيبا بود و خواستني ... 

گاهي كه مي رفتم تو فكر تعجب مي كردم از اين حالم و از خودم مي پرسيدم يعني همه ي اونايي كه عاشقن مثل من همه ي كاراي يار به نظرشون زيبا مياد ؟ ..... حتي اون اخمي كه گاه لرزه به تن آدم مي اندازه ؟ ....

روز تولدم خيلي زود رسيد ... يكي از روزهاي آخر ارديبهشت ... 

يه تولد كوچيك كه بچه ها با كمك خاله برام گرفتن ... كادوهايي كه بي نهايت دوسشون داشتم .. علي برام يه شال خيلي قشنگ گرفته بود و بهار يه شيشه عطر ... عطري با بوي گل هاي ياس ... 

جعبه رو كه باز كردم و شيشه ي عطر رو بيرون آوردم .. نگاهي به بهار انداختم و تشكر كردم ..

در جوابم چشمكي زد و آروم گفت ...

بهار – يه عطر خاص براي يه عشق خاص ...

نگاه متعجبم رو كه ديد لبخندي زد و اومد .. آروم كنار گوشم گفت ..

بهار – اين رو خريدم كه هر جايي كه اميد هست ازش استفاده كني ... يه جوري كه وقتي بوي اين عطر رو حس مي كنه ياد تو بيفته ...

از اين حرفش خنده م گرفت .. بي خود نبود كه وقتي قرار بود بريم خونه ي خاله از يه عطر خاص استفاده مي كرد ... و جالب بود كه وقتي حضور نداشت و خشايار تازه بر مي گشت خونه سريع مي پرسيد ..

خشايار – بهار اينجا بود ؟ ...

و من حيران مي موندم كه يعني بوي عطرش انقدر مي تونه يادآور حضورش باشه ؟ ....

و بود ... واقعاً يادآور حضورش بود و اين رو عكس العمل هاي گاه به گاه خشايار نشون مي داد ....

من هم شدم مثل بهار ... شكيبا با بوي خاص .. و فقط براي اميد ... هر جمعه بوي عطرم بود كه زودتر از من نويد حضورم رو مي داد ... و اين رو از بلند كردن سريع سرش مي فهميدم ....

و چقدر دلم مي خواست كه خودم هم براش خاص باشم ....

به خواست اميد يه روز براي تعيين وضعيت ارث علي رفتم دفترش ... البته با خود علي ... 

وارد اتاقش كه شدم كلافگي رو تو صورتش و كارهاش مي ديدم ... كلافگيش به حدي بود كه احساس مي كردم گاهي عصباني مي شه .. ولي سعي مي كنه به روي خودش نياره ...

اين عصبانيت و اين خودداري رو وقتي بيشتر حس كردم كه لازم شد تا كنارش بايستم و به ليستي از املاكي كه به علي مي رسيد نگاه كنم ... خيلي واضح سعي كرد كمي ازم دورتر بايسته ....

اول فكر كردم به قدري بهش نزديك شدم كه تماسي با هم پيدا كرديم و اين كناره گيريش براي همين بوده .. ولي وقتي يه بار ديگه براي نشون دادن يكي از نوشته ها كمي بهش نزديك شدم و باز ازم دوري كرد فهميدم كلاً با نزديك شدنم مشكل داره ... 

اين كارش كمي برام سنگين بود .. ولي سعي كردم به روي خودم نيارم .... گرچه كه وقتي برگشتم و روي صندلي كنار علي نشستم تمام تمركزم به هم ريخته بود ....

اميد تمام املاكي كه به علي مي رسيد رو براش گفت ... و اينكه بيشتر شهر آواربرداري شده و بايد يا تو زمين ها خونه ساخت يا دورش حصاري كشيده بشه كه معلوم بشه اون ملك ، مالك حقيقي و حقوقي داره ....

در جوابش علي خيلي قاطعانه گفت ... 

علي – هر كاري دختر داييم بگه قبول دارم ... فعلاً همه كس من دختر داييمه ...

و نگاهي به من انداخت ...

از طرفي خوشحال بودم كه قبولم داشت ... و از طرفي موندم كه از حرفش منظور خاصي داشت ؟ ...

اواسط خرداد بود كه افسر جون دعوتمون كرد به خونه شون .... انتظار داشتم اين دعوت براي يه مهموني بزرگ باشه .. درست مثل همون مهموني كه براي اولين بار اميد رو از نزديك ديدم و باهاش هم كلام شدم ...

ولي به گفته ي خاطره ، افسرجون به دلايلي آقا نادر رو راضي كرده بود كه يه مهموني شام خودموني باشه ... كه البته اين خودموني بودن شامل كل خونواده ي مقدم ، خونواده ي شهيدي كه خونواده ي ترلان بود ، خونواده ي زري جون _ خواهرش _ كه به طور حتم حضور مهرزاد قطعي بود ، و خاله اينا و ما ... 

حضور خونواده ي مقدم و شهيدي كاملاً معلوم بود براي چيه ... چون مادر ترلان از اقوام دور افسرجون بود ، اين دعوت به خاطر اشنايي بيشتر خونواده ي مقدم بود و شهيدي و صد البته اميد و ترلان ...

حضور خاله با خاطره و خشايار هم كه معلوم بود ... علاقه ي سهراب به خاطره و دوستي عميقي كه بين سهراب بود و خشايار ...

و حضور ما ... كه تنها دليلش مي تونست اين باشه كه مي خوان من و مهرزاد رو زياد رو در رو قرار بدن .. و اين براي من خوشايند نبود ..

با اين حال به خاطر ديدن اميد .. به خاطر اينكه ساعتي رو در هوايي تنفس كنم كه اميد نفس مي كشه و عطر وجودش فضا رو آكنده مي كنه قبول كردم كه بريم ...........

موهام رو كه تا سر شونه م مي رسيد رو با گيره بالاي سرم جمع كردم ... باز بودنش زير شال اذيتم مي كرد .. گرچه كه جلوش كه كوتاه بود و داخل گيره نمي رفت كمي درست و مرتب نگه داشتن شال رو روي سرم سخت مي كرد ...

رفتم به سمت آينه و كنار بهار ايستادم و كمي به صورتم رنگ دادم ... يه آرايش ساده و كم رنگ .. كه فقط براي از بي رنگ و رو در اومدن به كار مي رفت ... فقط كمي مژه هام رو بيشتر از هميشه با ريمل فرم دادم ....

از تو اينه نگاهي به بهار انداختم .... داشت با حرص هر چي رنگ بود رو روي صورتش مي زد ... 

آرايشش زياد بود ... البته نه اون قدري كه تو ذوق بزنه ولي براي بهاري كه من مي شناختم اون آرايش زياد بود ....

مبهوت از كارش .. آروم گفتم ...

من – داري چيكار مي كني ؟ ...

با همون حرص جواب داد ..

بهار – هيچي ... دارم به خودم مي رسم ...

با ابروي بالا رفته نگاهش مي كردم ... نمي فهميدم چي توي ذهنش مي گذره ....

آرايش كردنش كه تموم شد سريع رفت از كمد لباسش رو بيرون آورد و پوشيد .... در حالي كه سعي داشت لباسش رو تو تنش مرتب كنه رو كرد به من ..

بهار – زود آماده شو ديگه ...

چيز نگفتم .. فقط تو دلم خدا خدا كردم كه منظورش از اين كارا در اوردن حرص خشايار نباشه ...

حاضر شديم و بعد از اينكه تموم پنجره ها و حفاظ هاشون رو چك كردم كه بسته باشن .. از خونه خارج شديم ... 

داشتم در خونه رو قفل مي كردم كه از صدا و لحن پر حرص بهار برگشتم و پشت سرم رو نگاه كردم ..

بهار – داري مي ري عروسي كه انقدر به خودت رسيدي ؟ ...

داشت به خشايار طعنه مي زد ... خداييش لباسش بهش ميومد ... خوش تيپ شده بود ... موهاش رو به سمت بالا زده بود و صورتش رو شش تيغه كرده بود ....

معلوم بود بهار بدجوري داره حرص مي خوره ...

خشايار خيلي خونسرد جوابش رو داد ..

خشايار – دارم مي رم خواستگاري ... مي خواي تو رو هم ببرم ؟ ..

بهار پشت چشمي نازك كرد و با همون حرص جواب داد ...

بهار – عمراً دلم بخواد همراهيت كنم ... تازه كي به تو دختر مي ده ؟ ...

خشايار پوزخندي زد ...

خشايار – كشته مرده كم ندارم ...

بعد اخمي كرد و قبل از اينكه بهار جوابي بهش بده سريع گفت ...

خشايار – راستي چرا ماسك گذاشتي رو صورتت ؟ ... زشته داريم مي ريم مهموني ...

بهار اخمي كرد ...

بهار – كدوم ماسك ؟ ...

خشايار با لحن بدي گفت ...

خشايار – همين رنگ و روغنا ...

اخم بهار بيشتر شد ...

بهار – منظور ؟ ...

خشايار عصباني گفت ..

خشايار – قبل از اينكه سوار ماشين بشي همشون رو پاك مي كني ... گفته باشم ...

بهار مي خواست جوابش رو بده كه با بيرون اومدن خاله از خونه ساكت موند ...

خاله در خونه رو قفل كرد و رو كرد به بقيه ..

خاله – خوب بريم ...

وقتي داشت از كنارم رد مي شد آروم گفت ..

خاله – باز اين دوتا شروع كردن ؟ ...

و رفت ...

ابوهام خود به خود رفت بالا ... پس خاله حواسش بهشون بود ! ... احتمالاً فهميده بود ... با اين حال به روي خودم نيوردم ...

خاله و خاطره و علي كه رفتن خشايار برگشت سمت من و بهار ... رو به بهار گفت ..

خشايار – پاك مي كني بعد مياي ..

بعد نگاهي به من انداخت ..

خشايار – تو خوبي .. راستي امشب اين پسره هم هستا ... تيام برادر ترلان ...

شونه اي بالا انداختم ...

من – حضور هيچكدومشون مهم نيست ... 

سري به حالت تأسف تكون داد و بدون اينكه به من چيزي بگه دوباره رو كرد به بهار ...

خشايار – چرا پاكشون نمي كني ؟ .. 

بهار هم به تقليد از من شونه اي بالا انداخت ....

بهار – نمي خوام ... صورت خودمه ...

اينبار از جواب بهار عصباني شد و با صداي بلند .. محكم و امرانه .. توپيد ...

خشايار – پاك مي كني يا وادارت كنم بري كل صورتت رو بشوري ؟ ...

از لحن و صداي بلندش هم من و هم بهار هر دو شوكه شديم ... بهار كمي خودش رو جمع كرد ... با لحن دلخوري گفت ...

بهار – چرا داد مي زني ؟ ... پاك مي كنم ولي الان دستمال ندارم ...

خشايار با حرص دستمالي از جيبش در آورد و داد دست بهار .. بعد هم رفت سمت پاركينگ .......

سوار ماشين كه شديم .. خشايار نيم نگاهي به بهار كه با خاطره جلو نشسته بودن انداخت ... و بعد از اينكه مطمئن شد آرايشش كمتر شده راه افتاد ...

جلوي در خونه ي آقا نادر پياده شديم .. خشايار با گفتن " منتظر باشين تا بيام " رفت تا ماشينش رو پارك كنه ... ما هم كنار در ايستاديم تا بياد ...

خاله نگاهي به بهار كه داشت با خاطره حرف مي زد انداخت و رو به من آروم گفت ...

خاله – اين دوتا شدن عين اين موش و گربه كه كارتونش رو رادين تماشا مي كنه .. يا از هم فرار مي كنن يا در حال جنگيدنن ... 

منم آروم جواب دادم ..

من – جوونن ديگه ..

خاله نگاه عاقل اندر سفيهي بهم انداخت ...

خاله – منم كه نمي فهمم اينا چشونه ؟ ... بچه گول مي زني ؟ ...

موندم چي بگم ... مگه مي شد خاله با اون همه تجربه چيزي نفهمه ؟ ...

خواستم بگم منم احساس مي كنم يه چيزي بينشونه كه خشايار اومد و خاطره زنگ در رو زد ... و خدا روشكر لازم نشد حرفي بزنم ...

وارد كه شديم همه تو سالن بودن و به احتراممون ايستاده بودن .... با همه سلام و احوالپرسي كرديم ... مبينا كه طبق معمول با ديدنمون اومد به سمتمون و دستم رو گرفت و ول نكرد ... 

اميد كنار شوهر خواهراش ايستاده بود .. 

زير چشمي نگاهش كردم ... نگاهش به طرف ما بود ... 

از جايي كه ما وارد سالن شديم اميد تقريباً آخر سالن بود و قبل از اون بايد با بقيه سلام و احوال پرسي مي كرديم ...

بين همه ي كساني كه حضور داشتن .. زري جون بيش از بقيه گرم برخورد كرد ... مي تونستم بفهمم كه من رو به چشم ديگه اي نگاه مي كنه ... سعي كردم با همه خيلي معمولي برخورد كنم تا كسي براي خودش فكر ديگه اي نكنه ..

خونواده ي شهيدي توسط افسرجون به من و بهار معرفي شدن ....

ترلان .... دختر قد بلندي بود كه صورت زيبايي داشت ... چشماي خمار به رنگ سبز روشن ... و پوست گندمي .. و موهايي به رنگ طلايي .... كه كمي از زير شالش معلوم بود ...

به قول خاطره يه جور ناز و اداي خاص داشت كه تو همه ي حركاتش مشهود بود ... اين رو وقتي فهميدم كه دستش رو با ناز به سمتم دراز كرد براي اظهار آشنايي ....با لبخند باهاش دست دادم ... 

برادرش تيام هم كنارش بود ... درست شبيه ترلان ... 

با ديدن تيام تازه فهميدم خاطره و خشايار درموردش چي مي گفتن ... نگاهش بسيار خريدارانه و گستاخ بود .. چنان زل زده بود تو چشمامون كه انگار مي خواست چيزي رو از چشم ما بيرون بياره ... 

ناراضي از نوع نگاهش .. سرم رو كمي پايين انداختم و به يه سلام كوتاه اكتفا كردم ... سريع رفتم به سمت مهشيد و گلشيد كه نزديك شوهراشون ايستاده بودن ..

باهاشون روبوسي كردم و در جواب مهشيد كه گفت ..

مهشيد – خوبي عزيزم ؟ ... دلمون برات تنگ شده بود ...

لبخندي زدم و با همون ملاحتي كه مخصوص زمان حضور اميد بود ... و در عين حال سنگين و خانومانه جواب دادم ..

من – ممنون ... شما لطف دارين ...

از حالت حرف زدنم ابروهاي مهشيد كمي بالا رفت و لبخندش بيشتر شد ...

مهشيد – لطف چيه عزيزم ... حقيقتاً دوست داشتني هستي ...

تشكري كردم و رو كردم سمت مهدي و مجيد و سلام و احوالپرسي كردم ... و در اخر اميد .....

سلام كردم ... و آروم با لحن خاصي كه از اميد بعيد بود جواب گرفتم ...

بي اختيار نگاهم تو نگاهش گره خورد ... 

نگاه ازم نگرفت ... 

تپش قلبم رفت بالا .... بي اختيار .. از ترس لو رفتن حسم جلوي بقيه ... سريع نگاهم رو ازش دزديم ... و دست رادين رو كشيدم و به سمت يكي از مبل هاي خالي رفتم تا بشينم ....

مبينا هم رفت با دختر مهشيد كه يكسالي ازش كوچك تر بود بازي كنه ... پسر مهشيد كه چهار سالش بود و پسر گلشيد و رادين هم كنار هم روي زمين نشستن و شروع كردن بازي با توپ كوچيكي كه مال پسر مهشيد بود .. گرچه كه بيشتر جيغ و داد مي كردن تا بازي ...

بهار هم اومد كنارم نشست ... خشايار و خاطره هم اومدن كنارمون .. و خشايار بين بهار و خاطره نشست ...

با اينكه سعي مي كردم حواسم به خشايار و بهار باشه .. اما سنگيني نگاه اميد رو حس مي كردم ..

اين كارا ازش بعيد بود ... اينكه بخواد اينجوري نگاهم كنه .... احساس مي كردم كه بالاخره رو اميد تأثير گذاشتم .. بالاخره براش مهم شدم ... و تو دلم دعا دعا مي كردم واقعاً همينجوري باشه و از حضورم به آرامش رسيده باشه ....

با حركت خشايار از فكر درباره ي اميد بيرون اومدم ..

خشايار كمي به سمتم خم شد .. رو كرد به من و آروم گفت ...

خشايار – بهش بگو از كنارم جم نمي خوره .. در ضمن طوري بشينه كه اين پسره هي از فرق سر تا نوك پاش رو ديد نزنه ..

يه لحظه موندم كه منظور خشايار كي مي تونه باشه كه دوزاريم افتاد ... 

نگاهي به بهار انداختم ... 

همچين با ژست رو به تيام نشسته بود كه خنده م گرفت ... داشت با اعصاب خشايار بازي مي كرد ... 

با اين حرف خشايار هم به جاي اينكه خودش رو جمع و جور كنه .. يه پاش رو روي پاي ديگه ش انداخت و بيشتر ژست گرفت ...

خشايار عصباني .. با اخم رو كرد به بهار و آروم و امرانه گفت ...

خشايار – مگه نمي گم درست بشين ... 

بهار ابرويي بالا انداخت ..

بهار – قرار نيست همه جا دستور بدي ... 

خشايار نفس عميقي كشيد .. معلوم بود مي خواد عصبانيتش رو كنترل كنه ... بازدمش رو فوت كرد و آروم گفت ...

خشايار – بهار ... برگرديم خونه از خجالتت در ميام ....

بهار رو با لحني گفت كه دل من هم لرزيد واي به حال بهار ...

همين لحنش باعث شد بهار كمي صاف تر بشينه .. ولي انگار نمي خواست كوتاه بياد .. كه رو كرد به خشايار ..

بهار – خونه ؟ .. كدوم خونه ؟ ... خونه ي ما يا خونه ي شما ؟ ....

با بهت نگاهي به بهار انداختم ... موندم اين چه حرفي بود زد ... مي شد از حرفش برداشت بدي كرد ... 

ابروهاي بالا رفته ي خشايار هم نشون مي داد كه از حرف بهار جا خورده ... لبخند شيطوني زد ...

خشايار – به وقتش تعيين مي كنم كجا ...

بهار پشت چشمي نازك كرد و صورتش رو برگردوند ...

بهار – بي ادب ! ...

خشايار كه انگار خوشش اومده بود سرش رو كمي به بهار نزديك كرد و بي توجه به حضور من با لحن خاصي گفت ..

خشايار – ببين خودت شروع كرديا ! .. هي من نمي خوام سر به سرت بذارم ولي خودت نمي ذاري ... 

بهار با بهت نگاهي به خشايار كه تو مبل صاف نشست انداخت .... 

با آرنج ضربه اي به بهار زدم كه متوجهم شد .. سرم رو بردم نزديك گوشش ...

من – اين حرف چي بود زدي ؟ ..

آروم صورتش رو آورد نزديك گوشم ..

بهار – به خدا منظور خاصي نداشتم ... خودش بد برداشت كرد ..

من – بهتره از اشتباه درش بياري ...

درمونده نگاهي بهم انداخت و سري تكون داد ...

بعد هم حواسمون رو داديم به بحثي كه بين بقيه راه افتاده بود ..

بعد از چند دقيقه با صداي مهدي شوهر مهشيد رو كرديم به سمتش ...

مهدي – خانوم كامياب ! ...

وقتي ديد هم من و هم بهار نگاهش مي كنيم .. محترمانه لبخندي زد و رو به من گفت ..

مهدي – با خانوم كامياب كوچيك كار داشتم ..

با لبخند سري براش تكون دادم ... رو كرد به بهار ...

مهدي – شما بالاخره براي خونه تون مستأجر پيدا كردين ؟ ...

بهار سري تكون داد و خيلي محترمانه جواب داد ..

بهار – نه .. هنوز مورد خوبي پيدا نشده ...

مهدي دستاش رو تو هم قلاب كرد ....

مهدي – راستش خواهر من قراره خونه شون رو بكوبن و نياز دارن يه جايي رو براي دو سال رهن كنن .. مي خواستم بدونم امكانش هست رو خونه ي شما حساب كنيم ...

بهار با خوشرويي جواب داد ..

بهار – خوشحال مي شم بتونم كمكي كنم ... 

مهدي شروع كرد به سوال درباره ي خونه ي عمو ... ولي من حواسم رفت به اميد كه هرازگاهي زير چشمي نگاهم مي كرد ... احساس مي كردم كلي حرف پشت هر كدوم از نگاه هاش پنهون باشه .. احساس مي كردم سر در گمه ... يه حسي بهم مي گفت مي خواد چيزي بگه يا كاري انجام بده كه خودش هم توش مونده ....

زماني به خودم اومدم كه بهار آدرس خونه ي عمو رو نوشت و داد دست مهدي ...

با پيشنهاد سهراب كه مي گفت " بريم بيرون هوا بهتره " دختر پسرا بلند شدن .. بهار دست علي رو كشيد و با خودش همراهش كرد ...

رادين وقتي ديد علي داره مي ره بيرون سريع بلند شد و دنبالش راه افتاد .. و صداش كرد .... سريع بلند شدم و دنبال رادين راه افتادم ... 

نمي شد بچه رو به هواي كسي رها كنم .. مي دونستم كه حواس بهار به خشاياره .. و از طرفي علي گناه نكرده بود كه همه جا براي راحتي من رادين رو نگه داره ...

تو حياط صندلي گذاشتن دور هم و نشستن به حرف زدن ...

مبينا و هانيه دختر مهشيد هم با هم بودن .. رادين هم كه فضاي باز ديده بود مي دويد و جيغ مي زد .. من هم دنبالش راه مي رفتم و مواظب بودم كه زمين نخوره ....

غير از افراد مجرد و بچه ها كسي تو حياط نبود ... بزرگ ترا بودن تو سالن رو ترجيح داده بودن ....

رادين دور خودش مي چرخيد و بي توجه به هر مانعي مي دويد ... همونجور كه دنبال رادين بودم كه داشت مي رفت به سمت چپ ساختمون .. از حياط چشمم خورد به يكي از اتاق ها كه پنجره ي سرتاسري و بزرگي داشت .. چراغ اتاق روشن بود و به خاطر كنار بودن پرده و باز بودن پنجره داخلش ديده مي شد ...

اميد تو اتاق بود ...

از صورت خيس و آستين هاي بالا زده .. و جانمازي كه دستش بود .. معلوم بود مي خواد نماز بخونه ...

از جايي كه ايستاده بودم من رو نمي ديد ... نگاهش كردم ... با طمأنينه جانماز رو پهن كرد ....

فكري مثل برق از سرم گذشت ... 

سريع با نگاه دنبال چيزي كه مي خواستم گشتم .... با ديدنش لبخندي زدم ...

بوته ي گل ياس سفيد .........

به سمت بوته رفتم شروع كردم به چيدن ... سعي مي كردم كه گل ها بين دستام له نشه ... دستم كه پر شد .. دست رادين رو گرفتم و به سمت اتاق راه افتادم ... از پله هاي تراس منتهي به اتاق كه بالا رفتم نگاهي به اطراف انداختم ... كسي نبود ..

زير لب صلواتي فرستادم تا كسي متوجه غيبتم نشه ....

رادين كه فكر مي كرد اومديم رو تراس تا بازي كنه خوشحال همراهم ميومد ....

اميد شروع كرده بود به نماز خوندن ... آروم وارد اتاق شدم ... رفتم كنارش ... 

نفس عميقي كشيد .... يعني بوي عطرم رو فهميده بود ؟ ....

خم شدم و گل ها رو روي سجاده كنار مهرش ريختم ...

درنگ نكردم .. سريع از اتاق خارج شدم و با رادين رفتم سمت قسمتي كه بقيه نشسته بودن ... 

هنوز سرگرم صحبت بودن ... خشايار نگاهي بهم انداخت و خيلي معمولي پرسيد ...

خشايار – كجا بودي ؟ ...

با اين حرفش ترلان و سهراب و بهار و مهرزاد برگشتن و نگاهم كردن ... بقيه مشغول حرف زدن بودن و متوجه صداي آروم خشايار نشدن ...

لبخندي زدم و با اشاره به رادين گفتم ...

من – دنبال رادين بودم ....

خشايار سري تكون داد ... بقيه هم برگشتن به سمت تيام كه داشت حرف مي زد ... غير از بهار كه مشكوك نگاهم مي كرد ...

رادين دور صندلي ها مي چرخيد و بازي مي كرد .. منم يه گوشه ايستاده بودم و اگر نياز بود با گرفتن دستش مانع از افتادن يا خوردنش به صندلي ها مي شدم ...

در همون حين هم حضور كسي رو روي تراس احساس كردم .... سرم رو به طرف تراس چرخوندم ..

اميد بود كه گوشه اي ايستاده بود و نگاهم مي كرد ....

نگاهش جور خاصي بود ... يه لحظه از ذهنم گذشت " ريختن گل ها روي جانمازش كار درستي بود ؟ " ....

با دعوت افسرجون به صرف شام ... رفتيم داخل .... 

از لحظه اي كه اميد به داخل سالن برگشته بود همش تو فكر نوع نگاهش بودم .... 

وارد سالن كه شديم سعي كردم نگاهش نكنم ... نمي دونم چرا يه جورايي خجالت مي كشيدم ...

حين خوردن غذا حواسم بهش بود ... با غذاي تو ظرفش بيشتر بازي مي كرد ... تو فكر بود .... و هرازگاهي قاشقش رو پر مي كرد و به دهن مي ذاشت ... طوري كه وقتي غذاي بقيه تموم شد هنوز تو بشقاب اميد غذا مونده بود ...

احساس مي كردم چيزي از محتوي ظرف غذاش كم نشده ....

وقتي همه از پشت ميز غذاخوري بلند شدن .. با راهنمايي افسر جون رفتم به سمت دستشويي تا صورت رادين رو بشورم ...

صورتش رو شستم و با دستمالي كه دستم بود صورتش رو خشك كردم ... 

انقدر خوشمزه نگاهم مي كرد كه بي اختيار بوسيدمش .. و لبخندي بهش زدم ... 

با همون لبخند در رو باز كردم .. كه با صورت منتظر اميد مواجه شدم ....

كمي جلو اومد ... بيرون رفتم و در رو پشت سرم بستم ...

سوالي نگاهش كردم ... چيكارم داشت ...

سرش رو انداخت پايين ...

اميد – شكيبا ! ...

دلم لرزيد ... اولين بار بود به اسم صدام مي كرد .... بي هيچ حرفي نگاهش كردم و عطرش رو كه به خاطر نزديك بودنش به نظرم غليظ تر مي اومد با لذت به ريه هام كشيدم ...

دستش رو مشت شده جلو آورد .. انگار مي خواست چيزي بهم بده .. 

بي اختيار دستم رو جلو بردم و باز كردم ...

دستش رو باز كرد ...

گل هاي ياس توي دستش بود .....

نصف گل ها رو ريخت تو دستم و بقيه رو تو دستش نگه داشت و دوباره دستش رو مشت كرد ....

آروم گفت ...

اميد – داري آرامش زندگيم رو به هم مي زني ... تمومش كن ...

خنده از لبام پر كشيد ...

زمان ايستاد ...

اكسيژن تموم شد ...

همه جا تاريك شد و قير اندود ... محو شدم تو سياهي ....

اشك تا پشت پلكم هجوم آورد ....

دنيا چرخيد و چرخيد .......

توده اي از قلبم راه گرفت تا حلقم ، و همونجا جا خوش كرد .......

پاهام به لرزه افتاد ....

چيزي درون ذهنم شروع كرد به سوت كشيدن ....

كلماتي بدون توقف .. تو وجودم زنگ مي زد ..... آرامش .... تمومش كن .... آرامش ... تمومش كن ....

به اندازه ي صدم ثانيه، دو ماه اخير جلوي چشمام مثل فيلمي به حركت در اومد ....

من ... عشقم .... چاي ... شيريني ... نگاه شگفت زده ... لبخند مليح ... راه رفتن خرامان ... شربت گلاب ... ساندويچ شامي ... 

من اينجوري نمي تونم يه سدي بينِ قلبِ ماست

تو بايد غرق شي در من ، بفهمي كي دلش درياست

من اينجوري نمي تونم تو پاي من نمي شيني

تو رو اونقدر بخشيدم بزرگيمو نمي بيني ...

ذهنم زمزمه كرد ... تمومش كن ...

اكسيژن برگشت ...

همه جا روشن شد ....

دنيا دست از چرخش برداشت ...

پاهام استوار شد ....

قلبم سرد شد ... و من ، سنگ ....

با بي رحمي اشك رو پس زدم ....

سخت شدم ... بي حس شدم ... بي احساس ...

توده ي توي حلقم رو كنترل كردم .... مغزم فرمان داد به گفتن ...

من – مطمئن باشيد ديگه من رو نمي بينيد ..........

با ابرويي بالا رفته نگاهم كرد ...

نگراني توي نگاهش بود يا شايد ناراحتي ... يا چيز ديگه اي ...

راه افتادم ...

ازش گذشتم ... 

دو سه قدم كه ازش دور شدم ؛ ايستادم ....

نيم چرخي به طرفش زدم ...

با طعنه اي كاملاً مشهود .. گفتم ...

من – اميدوارم خونواده ي شهيدي بتونن آرامشتون رو برگردونن ....

نايستادم تا حرفي بزنه يا عكس العملش رو ببينم ... دلم به درد اومده بود .....

با بي رحمي گفت كه تمومش كنم ... كه از زندگيش بيرون برم ... مگه منظورش چيزي غير از اين بود ؟ ...

با حالي خراب رفتم سمت خشايار كه گوشه اي باز هم بين بهار و خاطره نشسته بود ... 

كمي به سمتش خم شدم ... متعجب نگاهم كرد .... آروم گفتم ...

من – يه بهونه جور كن كه بتونيم تا يه ربع ديگه بريم ... 

نگاه بهار و خاطره روي چشماي من بود و من زل زده بودم تو چشماي خشايار ... 

نمي دونم نگاهم طوفاني بود يا حالت صورتم نشون دهنده ي حال خرابم .. كه بدون اينكه چيزي بپرسه سريع گفت " باشه "

تو كسري از ثانيه .. خاطره معده درد مصلحتي گرفت ... 

خشايار و بهار كمي شلوغش كردن و دور خاطره رو گرفتن ...

خشايار رو به جمع كه با نگراني اومده بودن جلو گفت ...

خشايار – مي برمش بيمارستان ...

علي كه انگار يه چيزايي فهميده بود سريع وسايل رادين رو جمع كرد و ساك به دست كنارمون قرار گرفت ..

خاله با نگراني مانتوش رو تنش كرد ... 

زري جون رو به من گفت ...

زري جون – شما ديگه كجا ؟ ... بمونين مي گم مهرزاد شما رو برسونه ... درست نيست با بچه بري بيمارستان ...

لبخند مصنوعي رو لبم نشوندم ...

من – ممنون .. ترجيح مي دم كنار خاله باشم ...

با نگراني زير لب " هر جور ميلته " اي گفت ... با همه خداحافظي كرديم .... به سمت در مي رفتيم كه نگاهم به اميد افتاد كه با نگراني نگاهم مي كرد ...

انگار يه جورايي مصلحتي بودن نمايش مسخره مون رو فهميده بود ....

خاطره چنان آه و ناله اي راه انداخته بود كه هيچ كس شك نكرد كه همه چي الكي باشه .. تا رفتن و نشستن توي ماشين خاطره به كارش ادامه داد ..

اما به محض اينكه از كوچه ي خونه ي آقا نادر خارج شديم خاطره ساكت شد ...

هيچ كس حرفي نمي زد .... جو سنگيني تو ماشين حاكم شده بود .. يا شايد من اينجوري تصور مي كردم ....

بعد از چند دقيقه سكوتي كه فقط با صداي نفس كشيدنمون شكسته مي شد ؛ خاله آروم گفت ...

خاله – نمي خواين بگين چي شد كه اين نمايش رو راه انداختين ؟ ..

با اين حرف خاله .. خشايار از آينه نگاهي به من انداخت ... 

بهار و خاطره هم از جلو سرشون رو به سمت من كه عقب نشسته بودم چرخوندن ...

خاله نگاهي بهم انداخت ... سري تكون داد ....

خاله – تو خونه راجع بهش حرف مي زنيم .....

چشمام رو روي هم گذاشتم ..........

" هيچ وقت زندگي به خاطر دل ما از حركت نمي ايسته " جمله اي بود كه روزي چند بار با خودم تكرار مي كردم .... 

گاهي براي چند ثانيه به نقطه اي خيره مي شدم ... اگر امتحانات علي نبود ... اگر امتحانات بهار شروع نشده بود ... اگر رادين و اذيت هاش نبود قطعاً براي ساعت ها از زندگي به دور مي افتادم ....

حالم خراب بود و اين حال خراب بدجور روي بهار هم تأثير گذاشته بود ... به طوري كه بيشتر از قبل پاپيچ خشايار مي شد ... و همين عامل منجر شد به يه دعواي شديد بينشون ...

اون روز آخرين امتحان علي بود ... علي برگشته بود خونه و داشت غذا مي خورد كه در خونه به شدت باز شد و بهار و پشت سرش خشايار وارد شدن ..

هر دو بي نهايت عصباني بودن .... اين رو از صورتشون و طرز راه رفتنشون مي شد فهميد ...

خشايار – مگه با تو نيستم ؟ ... 

به قدري لحنش بد بود كه يه لحظه از اينكه باعث شدم اين دو نفر به هم نزديك بشن ناراحت شدم ... البته لحن بهار هم دست كمي از خشايار نداشت ...

بهار – من هركاري بخوام مي كنم ...

خشايار – اين كه معلومه ... دارم مي بينم .... 

بهار كه داشت به سمت اتاقش مي رفت .. برگشت و صورت به صورت خشايار ايستاد .. هر دو اخم كرده بودن ....

بهار – من هر كاري مي كنم به خودم مربوطه ...

خشايار – و حتماً هر كاري من مي كنم هم به تو مربوطه كه هي ايراد مي گيري ....

بعد هم بلند تر گفت ...

خشايار – خسته شدم بهار ... خسته ... مي فهمي ؟ .. هي ايراد مي گيري ... كجا بودي ؟ با كي بودي؟ .. كي مي ري ؟ .. كي مياي ؟ ... بيا .. برو ... نرو ... بشين ... پاشو ... نفس نكش .. 

بهار هم بلند گفت ..

بهار – خسته شدي خوب برو ... مگه من گفتم بيا دنبالم ؟ ... خودت اومدي ..

خشايار – دِ اگه نميومدم كه باز مي خواستي ايراد بگيري كجا بودي ... 

بهار – بده نگرانتم ؟ ...

خشايار – من نخوام نگرانم باشي بايد كي رو ببينم ؟ ... از كارم مي زنم بيام خانوم رو برسونم بعد خانوم به هر بهانه اي يه دعوا راه مي ندازه ! ...

بهار – باشه .. ديگه نگرانت نيستم .. ديگه هم دنبالم نيا .. برو هر كاري دلت مي خواد انجام بده ....

خشايار – معلومه كه مي رم ... اين همه دختر .. من نمي دونم چرا خودم رو گرفتار تو كردم ...

و با سرعت رفت سمت در خونه ... در رو باز كرد و خارج شد و بعد هم در رو به شدت به هم كوبيد .......

بهار بي حال خودش رو روي مبل پرت كرد و در همون حين اشكاش دونه به دونه چكيد روي صورتش ..

رفتم طرفش ... كنارش نشستم و آروم صداش كردم ..

من – بهار ؟ ...

سرش رو بلند كرد و نگاهي بهم انداخت ... سرعت چكيدن اشكش بيشتر شد .. دلم آتيش مي گرفت وقتي مي ديدم گريه مي كنه .... 

آروم دست بردم و اشكاش رو پاك كردم ... 

زمزمه كرد ..

بهار – ديدي چي گفت ؟ ...

سري تكون دادم ..

من – عصباني بود ...

بهار – دوستم نداره شكيبا ...

دست گذاشتم روي گونه ش ...

من – زيادي سر به سرش گذاشتي ...

مي خواست حرفي بزنه كه صداي در خونه مانع حرف زدنش شد ... بلند شدم و در رو باز كردم ... خاله بود ..

با ديدن بهار در حال گريه سر به حالت تأسف تكون داد ...

خاله – اون كه چيزي نخورده دوباره رفت بيرون .. اينم از اين كه داره گريه مي كنه ...

نفس كلافه اي كشيد ...

خاله – من از دست شماها چيكار كنم ؟ ...

خاله وارد شد و رفت روي همون مبلي كه بهار نشسته بود .. دستي روي شونه ي بهار كه به احترامش ايستاده بود گذاشت و وادار به نشستنش كرد و خودش هم نشست ...

خاله – به خدا ديگه مغزم جا نداره .. از يه طرف فكر شكيبا بايد باشم كه زانوي غم بغل گرفته .. از يه طرف فكر خاطره كه امسال كنكور داره ... يه طرف هم خشاياره ... يه طرف هم تو ...

بهار سرش رو به زير انداخت ... معلوم بود از خاله خجالت كشيده ... حالش رو مي فهميدم ...

خاله شروع كرد به نوازش شونه ي بهار ..

خاله – گريه نكن خاله ... نگران هم نباش كه يه فكر اساسي دارم ...

آروم دست بهار رو گرفت ...

خاله – امشب شام بياين پيش ما ... امشب بايد آشتي كنين .. اين مردا منت كش خوبي نيستن ... اگه به باباي خدابيامرزش رفته باشه كه اصلاً اين يه كار رو بلد نيست ... به جاي اينكه همه چي رو درست كنه مي زنه خراب ترش هم مي كنه ....

بهار سرش رو بلند كرد و با ناباوري پرسيد ..

بهار – يعني برم منت كشي ؟ ..

خاله لبخندي زد ...

خاله – انشاالله شوهر كه كردي مي فهمي كه اين زنا هستن كه هميشه به خاطر تداوم زندگيشون كوتاه ميان ... حالا هم قرار نيست كار خاصي بكني .. من كه خودم رو سرگرم شام درست كردن مي كنم .. با خاطره هم كه رودربايستي نداري ... براي خشايار ميوه پوست بگير ... يه مقدار بهش برس كه اين كدورت بينتون نمونه ... بعد از فردا تو مي شي جن و اون مي شه بسم الله ...

بهار مبهوت گفت ...

بهار – چي ؟ .. چي مي شيم ؟ ...

خاله خنده ي بلندي كرد و ادامه داد ..

خاله – هيچي .. هر جا خشايار بود تو نبايد حضور داشته باشي ... خونه ي ما وقتي مياي كه خشايار نباشه ... اگر اينجا هم اومد مي ري اتاقت .. البته خيلي معمولي رفتار كن و نبودت رو طبيعي جلوه بده ... 

سريع گفتم ..

من – دانشگاهش چي خاله ؟ ...

خاله سري تكون داد ...

خاله – فعلاً كه امتحان داره ... 

بعد رو كرد به بهار ..

خاله – ساعت امتحاناتت رو بهش نگو .. از ما هم كه پرسيد جواب سر بالا مي ديم ... زنگ زد جوابش رو يه در ميون نده .. هر وقت هم ناچار شدي جواب بدي بگو فعلاً كار داري و هر وقت كارت تموم شد بهش خبر مي دي .. ولي خودت بيا خونه ..

بهار از روي ناچاري سري تكون داد ...

بهار – چشم .. يعني نتيجه اي داره ؟ ..

خاله لبخند قشنگي زد ...

خاله – اگر كفتر جلد خودت باشه كه بر مي گرده .. بذار يه مقدار بگرده و ببينه مي تونه مثل تو پيدا كنه يا نه ! ...

بهار هم شد شبيه به من ... با اين تفاوت كه من از اميد خبري نداشتم ولي بهار خيلي راحت مي تونست از پشت پنجره گاهي خشايار رو ببينه ... 

روزهاي سختي بود ... هم براي من و هم براي بهار ... با اين تفاوت كه چون خاله خشايار رو بزرگ كرده بود و خوب مي شناختش تونست كمك بزرگي به بهار كنه ...

روزها مي گذشت و من خودم رو غرق كرده بودم تو زندگي ... ترجيح مي دادم انقدر سرگرم بشم كه فكرم سمت اميد نره ...

از خريد و پاك كردن و خرد كردن سبزي تا خشك كردنشون و سته بندي كردنشون ... پختن مربا و انداختن ترشي كه داشتم زير نظر خاله ياد مي گرفتم ....

يه هفته قبل از سالگرد فوت عزيزانمون بود كه مهشيد با بهار تماس گرفت تا يه قرار بذارن براي ديدن خونه ي عمو ... 

علي رو بعد از امتحاناتش كلاس شنا ثبت نام كرده بودم ... بعضي روز ها هم مي رفت كلاس زبان .. سعي كرده بودم وقتش پر بشه ... تا كمتر احساس تنهايي كنه .... داشتم كيك درست مي كردم كه بهار وارد اشپزخونه شد ....

بهار – بگو كي زنگ زد ؟ ...

بي خيال پرسيدم ..

من – كي ؟ ...

ابرويي بالا انداخت ...

بهار – مهشيد .. گفت اگه بشه فردا بريم خونه ي ما تا خواهرشوهرش خونه رو ببينه ...

اسم مهشيد يادآور اميد بود ... با اينكه مي خواستم خودم رو بزنم به بي خيالي ولي موفق نبودم ... آروم پرسيدم ..

من – چيز ديگه اي نگفت ؟ ..

بهار – نه .. البته حالت رو پرسيد و سلام هم رسوند ..

زير لب زمزمه كردم ...

من – سلامت باشه ...

مايه ي تو كاسه رو شروع كردم به همزدن ... كه با حرف بهار سر بلند كردم ...

بهار – تو هم مياي ؟ ...

با قاطعيت سري تكون دادم ..

من – نه ..

با ناراحتي گفت ..

بهار – يعني تنها برم ؟ ...

تنها ؟ .. مسلماً نمي ذاشتم تنها بره ...

لبخند كم جوني زدم ...

من – نه .. خودم با تاكسي تلفني مي برمت .. بعد هم رادين رو مي برم پارك .. كارت كه تموم شد ميام دنبالت .. خوبه ؟ ....

سري تكون داد و لبخند دندون نمايي زد ...

بهار – آره و ممنون ...........

و رفت .... خيره به رفتنش رفتم تو فكر ...

به اميد گفته بودم ديگه من رو نمي بينه ... و مي خواستم سر حرفم بمونم .. گرچه كه خيلي سخت بود ...

تاكسي تلفني كه پيچيد تو كوچه .. از همون فاصله هم مي تونستم اميد رو كنار مهشيد و مهدي .. و يه خانوم و اقاي جوان ديگه ببينم ...

قبل از رسيدن بهشون به راننده گفتم بايسته ... 

رو كردم به بهار ..

من – برو .. مواظب خودت هم باش ... كارتون تموم شد خبرم كن بيام دنبالت ..

سري تكون داد و ... آروم و با كمي نگراني گفت ...

بهار – اگه نياز بود باهات مشورت كنم چي ؟ ...

مطمئن جواب دادم ..

من – از اميد كمك بخواه .. حتماً كمكت مي كنه .. اگر هم لازم بود به خودم زنگ بزن ...

مي خواست پياده بشه كه سريع گفتم ...

من – راستي از اميد بپرس چقدر بايد براي حق الوكاله بديم ... هنوز بهش بدهكاريم ..

بهار " باشه " اي گفت و پياده شد .. از همون فاصله متوجه ش شدن ... مهشيد دستي براي بهار تكون داد .. بهار رفت به سمتشون .. هيچ كس متوجه من نشد كه تو ماشين نشسته بودم و كمي خودم رو پايين كشيده بودم تا كمتر پيدا بشم ... 

فقط صاحب دوتا چشم سياه خيره بود به داخل ماشين .........

به راننده گفتم از همونجا دور بزنه ... همين كه اميد متوجه حضورم شده بود كافي بود .. نمي خواستم بقيه هم بفهمن .... چون ناچار بودم به احترامشون پياده بشم و اين يعني رو در رو شدن با اميد ...

نه ... من گفته بودم ديگه من رو نمي بينه و بايد رو حرفم مي موندم ....

تو پارك به رادين خيلي خوش گذشت ... چون براي فرار از فكر كلي باهاش بازي كردم ... به قدري خسته شده بود كه آخر سر نمي تونست راه بره ..... گرسنه بود و كيكي كه براش خريدم و با ولع مي خورد ...

بهار زنگ زد و گفت كارشون تموم شده .... دوباره سوار تاكسي تلفني شدم و رفتم دنبالش ... 

باز هم از راننده خواستم كمي دورتر بايسته ... 

باز هم دو چشم مشكي نشونه رفته بود داخل ماشين رو .... اينبار با اخم هاي در هم گره خورده ....

بي توجه بهش سرم رو با رادين گرم كردم ... 

بي هوا ياد آخرين پيامي افتادم كه مهرشاد .. شب آخر ... برام فرستاد .... همون پيامي كه لبخند رو مهمون لبهام كرده بود ...

"زنـــدگی بهانه است

من هوا را به امید

همنفسی

با تو

تنفس می کنم"

چقدر مصداق حال من بود ... وقتي با ديدن اميد پي در پي نفس مي كشيدم ... عميق ...........

بهار كه سوار شد به راننده گفتم سريع حركت كنه .... 

همين كه ماشين راه افتاد بهار آروم گفت ...

بهار – فهميد تو ماشيني ...

مثل خودش آروم جواب دادم ...

من – مي دونم ...

بهار – حالت رو پرسيد ....

آخ كه دلم مي خواست داد بكشم " بي جا مي كنه وقتي نمي خواد آرامشش رو به هم بزنم حالم رو مي پرسه " ... ولي سكوت كردم ...

سكوت كردم و سعي كردم اين خوش خيالي كه براش مهم هستم رو از خودم دور كنم ... 

براي اينكه فكرم به ناكجاآباد نره گفتم ...

من – ازش پرسيدي چقدر بهش بدهكاريم ؟ ...

بهار سري تكون داد ...

بهار – آره .. ولي گفت كه هنوز كارش تموم نشده و فعلاً پولي نمي گيره .... بعداً هم با خودت حرف مي زنه ...

ناخودآگاه پوزخندي زدم ... مگه قرار بود همديگه رو ببينيم كه مي خواست با خودم حرف بزنه ؟ .... پيش خودش چي فكر كرده بود ؟ ... اينكه من بالاخره طاقت نميارم و پا مي ذارم رو حرفم ؟ .... نه ... سر سخت تر از اين حرفا بودم .......

خيلي زود به نيمه ي تير رسيديم ... به سالگرد زلزله .... 

با يه قرار دسته جمعي مراسمي براي سال نگرفتيم ... كسي رو نداشتيم كه دعوت كنيم ... ترجيح داديم يه مقدار پول به نيتشون به موسسه اي بديم كه بچه هاي بي سرپرست و بد سرپرست رو نگه داري مي كنه ... 

خودمون هم روز سال .. كه وسط هفته بود .. رفتيم بهشت زهرا ... خاله يه مقدار حلوا درست كرد كه همون رو تو بهشت زهرا بين آدمايي كه بودن خيرات كرديم ....

تو آشپزخونه ي خونه ي خاله نشسته بوديم و مي زديم تو سر خودمون .... دو سه روزي از سالگرد گذشته بود .... 

خاله وقت گير آورده بود انگار ... يه عالمه سبزيجات ريخته بود روي ميز جلومون ... و گفته بود همه رو تكه تكه كنيم و بريزيم تو شيشه هاي بزرگي كه براي ترشي كنار گذاشته بود ...

خاطره براي بار چندم غر زد ...

خاطره – يعني من نمي دونم چرا بايد به جاي درس خوندن بشينم اينجا ؟ ... مثلاً من كنكور دارما ...

بهار هم كه مشغول خرد كردن هويج ها بود گفت ...

بهار – اين رو به مامانت بگو ... 

براي اينكه خاله كه رفته بود دبه هاي سركه رو بياره نشنوه اروم گفتم ...

من – احتمالاً خاله مي خواد به همه ي شهر ترشي بده ... ببينين چندتا شيشه آورده ؟ ...

با اين حرفم هر سه زديم زير خنده ...

همون موقع خاله با ظرف سركه وارد آشپزخونه شد و در حالي كه كمي نفس نفس مي زد از سنگيني ظرف .. رو به هر سه نفرمون گفت ...

خاله – واي كه نشستين مثل اين پيرزنا غر مي زنين ... انگار نه انگار سه تا دختر مجردين و دم بخت ... پس كي مي خواين اين كارا رو ياد بگيرين ؟ ...

بهار با لبخند از حرف خاله جواب داد ...

بهار – خوب خاله اون موقع ترشي از بيرون مي خريم ... ولي قبلش خدا زنده نگه داره خاله رو ....

با اين حرف بهار باز سه تايي زديم زير خنده ...

خاله ظرف سركه رو كناري گذاشت و خودش اومد روي صندلي نشست و شروع كرد به خرد كردن حبه هاي سير ... ابرويي بالا انداخت و رو به بهار گفت ...

خاله – وقتي شدم مادرشوهرت ببينم بازم از اين حرفا مي زني ؟ ....

بهار ذوق زده از حرف خاله .. بوسه اي روي گونه ي خاله گذاشت و گفت ...

بهار – خدا از دهنتون بشنوه ... تازه مگه اون موقع مي ذارم چيزي از ترشيا به اين دوتا برسه ؟ ....

و با دست من و خاطره رو نشون داد ... خاله از لحن شاد بهار لبخندي زد و سري تكون داد ...

خاله – يعني الان نبايد خجالت بكشي كه ؟ .. نه ؟ ...

خاطره جاي بهار جواب داد ...

خاطره – واي مامان الان كه عهد ناصرالدين شاه نيست كه ... الان به جاي خجالت كشيدن بايد دودستي پسر خوب رو چسبيد كه تو تور يكي ديگه نيفته ... تازه من ترجيح مي دم به جاي اينكه يه دختر لوس ازخودراضي و بي دست و پا زن داداشم بشه .. اين بهار مخ خشايار رو بزنه ... 

بعد قري به سر و گردنش داد ...

خاطره – بهار هم باحاله .. هم پايه ست .. هم از پس زبون خشايار برمياد .. هم اينكه ...

خاله حرفش رو قطع كرد ...

خاله – هم اينكه بايد به هردوتون با هم خونه داري و آشپزي ياد بدم .... درسته ؟ ....

با اين حرف خاله .. من كه تا اون موقع داشتم ريز ريز مي خنديدم بلند زدم زير خنده ....

بهار حالتي به خودش گرفت كه يعني ضايع شده ... با مظلوميت گفت ...

بهار – خاله ؟ ...

خاله مصنوعي اخمي كرد ...

خاله – راست مي گم ديگه خاله ... 

بعد هم آهي كشيد و حواسش رو داد به فلفلي كه بعد از حبه هاي سير برداشته بود و مي خواست داخل شيشه بندازه ... 

همونجور شمرده شمرده گفت ...

خاله – سه چهارباري بيشتر نديدمش ... ولي همون سه چهار بار هم كافي بود تا بفهمم چه جور زنيه ...

با تعجب نگاهي به خاله كردم ... در مورد كي حرف مي زد ؟ .. چرا مسير حرف رو عوض كرد ؟ ....

نگاهي به خاطره انداختم و سري تكون دادم كه يعني خاله داره راجع به كي حرف مي زنه ... كه خاطره هم با بالا انداختن شونه ش بهم حالي كرد كه نمي دونه ...

خاله كه چند ثانيه اي مكث كرده بود .. دوباره به حرف اومد و من هم باز به صورتش خيره شدم .... 

خاله – خوش قيافه بود ... قدش از تو بلند تر ...

نگاهي بهم انداخت ... پس منظورش از تو ، من بودم ... 

خاله – موهاش كوتاه بود ..... رنگ كرده بود ... طلايي .... 

يه هويج برداشت و شروع كرد به پوست گرفتن ... منم مبهوت صورتش بودم ببينم از كي حرف مي زنه ...

خاله – از نظر اندام تقريباً شبيه تو بود .... هميشه يه مقدار آرايش ملايم داشت ...... ولي نه اونقدري كه بگي آرايش صورتش زياده .... چشماش خوش حالت بود ... ولي بقيه ي صورتش معمولي .. چيزي كه باعث مي شد اين زن زيباتر به نظر برسه ..... طرز برخورد و رفتارش بود ...

ما سه تا تو سكوت به خاله گوش مي كرديم ...... هيچ كدوم هم سوالي نپرسيديم كه در مورد كي حرف مي زني ... 

خاله نفسي تازه كرد ...

خاله – هميشه يه لبخند قشنگ رو لباش بود ..... با خانوما كه حرف مي زد اين لبخند بيشتر مي شد و وقتي هم طرف صحبتش مرد بود .. اين لبخند تبديل مي شد به يه لبخند محو ....... كه معلوم بود فقط جهت احترام رو لباشه ...... با متانت رفتار مي كرد ... تمام كلماتش احترام آميز بود ...... طوري حرف مي زد كه شنونده رو وادار مي كرد ناخودآگاه براش احترام قائل بشه ....

خاله دوباره نگاهي به چشماي پر از سوال من انداخت ...

خاله – واقعاً دوست داشتني بود ... خيلي به شوهرش مي رسيد ....... از هر فرصتي استفاده مي كرد ...... آدم از احترامي كه به شوهرش مي ذاشت لذت مي برد .... تو همون سه چهار بار ديدنش ، فهميدم تو بيشتر كاراش از شوهرش نظر مي خواد ..... حتي تو كاراي كوچيك ... 

مي خواستم بپرسم خاله درباره ي كي حرف مي زني كه دائم نگاهت به منه ... اين ادمي كه داري راجع بهش مي گي چه ارتباطي به من داره ؟ ... ولي نمي دونم چرا فقط با نگاه ازش سوال مي كردم و زبونم نمي چرخيد .... 

خاله يه نفس عميق كشيد .....

خاله – اولين بار تازه عروس بود كه ديدمش ... دفعه ي دوم زماني ديدمش كه مبينا به دنيا اومده و چهارماهش بود .......

بي اختيار چاقوي تو دستم رو روي ميز گذاشتم و تكيه دادم به پشتي صندليم .... 

هرچي مي خواستم فرار كنم از چيزهايي كه من رو به ياد اميد مي انداخت امكان نداشت ... 

داشتم به مرز جنون مي رسيدم ... خودم تو خلوتم به اندازه ي كافي به اميد فكر مي كردم .. ديگه تو جمع بودن و ياد اميد كردن فاجعه بود ... 

تموم زندگيم شده بود اميد ... تو فكرم ... تو قلبم ... به هر جايي نگاه مي كردم .. اميد بود ... اميد ...

انگار جز به جز بدنم اسمش رو صدا مي كرد و براي ديدنش بي تاب بود .... و من در مقابل اين همه فرياد ايستادگي مي كردم ... 

سخت بود و دور از توان ... اينكه تموم وجودت كسي رو طلب كنه و بخواي پا روي اين همه خواستن بذاري تا آرامش اون شخص به هم نخوره ....

اين عشق بود ؟ ... اين از خودگذشتگي عشق بود ؟ ... اگر بود كه چه سخت بود و من ندونسته عاشق شده بودم ....

و با اين همه ، حرف هاي خاله برام آتش زير خاكستري بود كه باعث شد دوباره خواستن اميد تو دلم زبونه بكشه .... گرچه كه مي دونستم آتش اين خواستن تو دلم هيچوقت خاموش نشده بود و تا ابد هم خاموش نمي شد ...

تو عشقي نه يه عادت كه از دل مي ره راحت

تو محكم كردي جات و تو قلبم تا قيامت ....

چيزي كه خاله درباره ي همسر اميد مي گفت .. هر لحظه اميدم رو نا اميدتر مي كرد .... خيلي تفاوت بود بين من و اون زني كه يه روز همه ي زندگي اميد بود ... نه از نظر ظاهر كه از نظر رفتار ... و شايد طرز تفكر ...

هر چي خاله از خانوميش مي گفت و خوش رفتاريش ... از آروم بودنش و متانتش ... بيشتر پي مي بردم كه چرا از نظر اميد بچه بودم ... 

من ، آدمي كه هميشه در مقابل زور ، لج بازي مي كردم و .. زود و بي فكر جواب هر حرفي رو مي دادم ؛ كجا و اون زن كجا .... 

اگر خاله منظورش از گفتن اون چيزا .. اين بود كه پي ببرم كه چرا اميد ازم خواست از زندگيش دور باشم .. خوب به هدفش رسيد ... 

اين حرفاي خاله باعث شد تا كمي آروم بشم ... و قبول كنم .. تا همسر دلخواه اميد بودن خيلي فاصله دارم .... و تو ذهنم بهش حق بدم كه بخواد شخص ديگه اي رو به همسري انتخاب كنه ... گرچه كه دلم اين حرفا حاليش نمي شد ...

تو حين حرفاي خاله تلفن خونه شون زنگ خورد ... خاله بلند شد و رفت تا جواب تلفن رو بده .... ما سه تا هم تو سكوت دوباره مشغول كار شديم ... 

چند دقيقه اي بيشتر نگذشته بود كه در خونه باز شد ... از صداي در هر سه نگاهي به هم انداختيم ... فقط يه نفر بود كه بدون در زدن وارد مي شد .. اونم به اين خاطر كه خونه ش اونجا بود ... خشايار ...

بهار سريع بلند شد .. دست پاچه بود ... مي فهميدم كه مي خواد فرار كنه و نمي دونه كجا بره كه خشايار متوجه ش نشه ... 

سريع دستش رو گرفتم ... آروم گفتم ....

من – بشين .. ديگه براي رفتن دير شده ... 

درمونده نگاهي بهم انداخت .. و مثل من آروم .. گفت ..

بهار – واي .. نه ... الان زوده ... تو اين مدت هيچ توجهي به من نكرده ...

دستش رو كشيدم تا بشينه ...

من – شايد اينجوري بهتر باشه ... 

بهار با بي ميلي نشست ... 

صداي ياالله خشايار بلند شد ... صداش از پشت ديوار آشپزخونه ميومد و اين نشون مي داد مي خواد بياد داخل ...

شالم رو انداختم روي سرم و به بهار هم اشاره كردم شالش رو مرتب كنه ... با بفرماييدمون .. خشايار وارد شد ...

با ديدن بهار .. ابرويي بالا انداخت و بعد از سلام كردن ، رو به بهار گفت ...

خشايار – اِ ...قدم رنجه كردين ! ... مزين كردين خونه مون رو با قدوم همايونيتون ! .... راه گم كردين يا منت گذاشتين بر ما كه اينجا حضور پيدا كردين ؟ ...

طعنه ي كلامش به وضوح پيدا بود ... به خصوص كه تمام مدت زل زده بود به بهار و اين كارش بهار رو بي نهايت معذب كرده بود ...

با اشاره ي ابرو به بهار حالي كردم كه آروم باشه ... نفس عميقي كشيد .. و سعي كرد با خودداري جواب بده ...

بهار - من كه هميشه اينجام ... شما زياد تو خونه نيستين كه من رو ببينين ...

خشايار به طرف يخچال رفت رو شيشه ي اب رو بيرون آورد و رفت سمت كابينت تا ليواني برداره ... در همون حين هم گفت ...

خشايار – من كه راه به راه خونه م .... شمايين كه فقط عطر حضورت نشون دهنده ي بودنته ...

لبخندي روي لب هاي بهار نشست ... كه البته خشايار نديد ... 

خشايار ليوان آبش رو يه سره بالا رفت ... بعد هم برگشت سمت بهار ...

خشايار – اين موش گربه بازي چي بود اين مدت راه انداخته بودي ؟ ...

بهار همونجور كه به هويج تو دستش نگاه مي كرد گفت ...

بهار – كدوم موش و گربه بازي ؟ ... 

خشايار – همين كه خودت رو از من قايم مي كردي ! ...

بهار نيم نگاهي بهش انداخت ....

بهار – من همچين كاري نكردم ... در ضمن ديدم خيلي از نديدنم ناراحت بودي و راه به راه ازم سراغ مي گرفتي ؟ ...

خشايار مي خواست جوابش رو بده كه خاله تو چهارچوب در آشپزخونه ظاهر شد ... اما به جاي اينكه وارد بشه همونجا ايستاد و تكيه داد به در ...

خاطره نگاهي به خاله انداخت ...

خاطره – كي بود مامان ؟ ...

خاله همونجور كه نگاهش به ما بود و انگار تو جاي ديگه اي سير مي كرد .. جواب داد ..

خاله – افسر ....

و سكوت كرد ... 

همه مون خاله رو نگاه كرديم .. ولي خاله اصلاً حواسش به ما نبود .. جايي خيره شده بود و رفته بود تو فكر ...

صداش كردم ...

من – خاله ؟ .. چيزي شده ؟ ...

با اين حرفم از تو فكر بيرون اومد و آهي كشيد ...

خاله – نمي دونم حكمتش چيه كه همه به فكر افتادن عروسي كنن ... 

ناخودآگاه دلم لرزيد ... كه نكنه اميد ...

خاله همونجور كه نگاهمون م يكرد گفت ..

خاله – افسر زنگ زده بود براي شب جمعه دعوتمون كنه ... گفتم شما هم اينجايين و نمي خواد بهتون زنگ بزنه ....

خاطره گفت ...

خاطره – بازم مهموني ؟ ...

خاله سري تكون داد ..

خاله – نه مثل دفعه ي پيش ... مثل هر سال مهموني بزرگ .. كه همه ي دوست و آشنا و فاميل رو دعوت مي كنن .... هم راجع به مهموني گفت هم اينكه با زري مي خوان بيان براي مهرزاد خواستگاري .. هم گفت كه خونواده ي شهيدي از بهار خوششون اومده و مي خوان اگه اجازه مي ديم بيان خواستگاري براي تيام ... مي خواست بدونه قرار خواستگاري رو قبل از مهموني مي ذاريم يا بعدش ...

صداي اعتراض خشايار سريع بلند شد ...

خشايار – تيام غلط كرده ...

خاله جوابش رو داد ...

خاله – اِ .. درست صحبت كن ... در ضمن دختر دم بخت همينه ... انقدر براش خواستگار مياد تا بالاخره به يكي جواب مثبت بده ... آدم دختري رو كه مي خواد كه نگاه نمي كنه .. ميره خواستگاريش ...

نگاهي به بهار انداختم ... اين ديگه نهايت بدشانسي بهار بود .. كه تو اون موقعيتي كه از جانب خشايار مطمئن نشده براش خواستگار هم پيدا شده بود ....

خاله بهار رو مخاطب قرار داد ...

خاله – نظرت چيه بهار ؟ .... بگم كي بيان ؟ ....

بهار درمونده نگاهي به خشايار انداخت ....

مي شد ترديد رو تو صورتش ديد ... معلوم بود نمي دونست چيكار كنه ... خشايار هم كه زل زده بود تو چشماش و هيچي نمي گفت ...

آخر سر هم بدون اينكه حرفي بزنه بلند شد و رفت ... خشايار هم همونجور نگاهش مي كرد ... خاله بهم اشاره كرد كخ برم دنبال بهار ....

بلند شدم و دنبال بهار از خونه ي خاله خارج شدم ... هنوز چند قدم نرفته .. خاطره هم اومد بيرون ...

برگشتم طرفش ...

من – تو ديگه چرا اومدي ؟ ..

لبخندي زد ..

خاطره – بيرونم كردن ... مامان گفت برو بيرون مي خوام با خشايار حرف بزنم ...

لبخندي از سر رضايت زدم ... پس خاله مي خواست با خشايار حرف بزنه و مطمئن بودم موضوع حرفش بهاره .........

تقريباً دو ساعت بعد بود كه خاله تلفن كرد .... و گفت كه خشايار مي خواد با بهار حرف بزنه ... و ازمون خواست تا من و علي و خاطره بريم خونه شون ... قرار بود خشايار بياد خونه ي ما و با بهار حرف بزنه ... 

علي رو صدا زدم ... رادين رو كه تازه بيدار شده بود بغل كردم و رفتم سمت بهار ... آروم گفتم ..

من – تو رو خدا سر به سرش نذار ... يكي به دو نكن ... اگر دوسش داري قشنگ بهش بگو ... بذار دلش گرم بشه .... بذار نسبت به حسي كه بهش داري احساس مسئوليت كنه ... 

بهار نگاهي به چشمام انداخت ...

بهار – كوچيك نمي شم اگه بگم ؟ ...

سرم رو تكون دادم ...

من – نه .. الان كه خودش پا پيش گذاشته براي حرف زدن بهش اطمينان بده كه دوسش داري ..

سري تكون داد و " باشه " اي گفت ..

با علي و خاطره از خونه خارج شديم ....

تو راهروي آپارتمان .. خشايار رو ديديم كه تكيه داده بود به ديوار كنار در خونه شون .. و منتظر بود .... 

در رو كامل نبستم ... رفتم سمتش ... انگشت اشاره م رو به حالت تهديد گرفتم سمتش ...

من – به خدا خشايار اگه اذيتش كني ... خودم پوست سرت رو مي كنم ... 

لبخندي زد ..

خشايار – فعلاً كه دختر عموي شما من رو اذيت مي كنه ..

سري تكون دادم و با دستم بهش اشاره كردم بره ..

من – منتظرته ...

وارد خونه ي خاله كه شديم دل تو دلم نبود .. نگران بودم كه بخوان باز هم به بي راهه برن ... انقدر نگرانيم واضح بود كه خاله سعي مي كرد با هر چيزي كه مي تونه من رو مشغول كنه .. و يكي از راه هاش پرت كردن حواس من به رادين بود ...

اينكه ديگه وقتش بود تا به رادين ياد بدم در مواقع لازم بگه كه دستشويي داره ... و ياد بگيره كه خودش بره دستشويي .... و ديگه اينكه بهتره يادش بدم خودش غذا بخوره ....

صحبت در اين موارد و راهنمايي هاي خاله براي اينكه من بي تجربه بتونم از پس اين كارا بر بيام باعث شد تا دقايقي يادم بره كه بهار و خشايار تو خونه ي ما در حال صحبت هستن ....

خيلي طول نكشيد كه بهار و خشايار اومدن خونه ي خاله .... با لب هاي پر از خنده ... و اين نشون مي داد كه بالاخره تكليفشون با هم و با دلشون مشخص شده ...

البته اونجور كه بعدش بهار برام تعريف كرد .. قرار گذاشته بودن تا براي شناخت بيشتر كه لازمه ي زندگي مشترك بود با هم باشن ... و بيشتر وقتشون رو با هم بگذرونن .... 

خاله براي بار چندم گفت ..

خاله – تو به اميد كار نداشته باش ... بيا يه گوشه بشين ..

بهار اومد كنارم نشست ...

بهار – خاله راست مي گه ... بيا ديگه ..

سري تكون دادم ...

من – نه ... به خدا نيومدنم بهتره ... 

بهار آروم گفت ...

بهار – من كه مي دونم تو دلت چه خبره ... نمي خواي ببينيش ؟ ..

از دلم خبر داشت ؟ ... مطمئن بودم خبر نداره .. خبر نداشت كه به اين راحتي مي گفت بيا ... 

منتظر چشم دوخته بود به دهنم ... نگاهي به خاله انداختم ... خاله هم منتظر بود ... مي خواستن چي بشنون ؟ ... اينكه دلم بي قرار ديدنشه ... حتي يواشكي و از دور ... 

با اين حال دليل اصلي نرفتنم رو گفتم ...

من – دلتنگي از نديدنش بهتر از اينه كه بيام و تموم مدت اخماش تو هم باشه يا حرفي بزنه كه اعصابم رو به هم بريزه ... 

خاله سري تكون داد ..

خاله – آره .. اينجوري بهتره ... پس مواظب خودت باش ...

" چشم " زير لبي گفتم ...

خشايار كتش رو پوشيد و رو كرد به بقيه ...

خشايار – بريم ديگه .. دير مي شه ...

و بالاخره راهي شدن ... علي رو هم به زور باهاشون فرستادم .. راضي نمي شد بره و من رو تنها بذاره ... 

رفتن و من موندم و رادين ... تموم مدت با رادين مشغول شدم تا شايد يادم بره ديدن كسي كه خيلي دوسش داشتم رو پس زده بودم تا اخمش و حرف هاي بي مهرش تأثيري روي علاقه م نذاره ....

حين بازي با رادين ، نگاهم به ساعت هم بود .... 

چرا دلم مي خواست مثل شب چهارشنبه سوري آقا نادر اميد رو بفرسته دنبالم ؟ ...

چرا دلم مي خواست اميد از من يه خبر بگيره ؟ .... زنگ بزنه و علت نرفتنم رو بپرسه ؟ ....

چرا با اينكه مي دونستم براش مهم نيستم باز هم دلم توجه ش رو مي خواست ؟ ....

دقيقه هام رو مي گذروندم با ياد لحظه به لحظه ي روز ها و ساعاتي كه اميد توش حضور داشت ... 

به ياد شبي افتادم كه براي اولين بار از نزديك ديدمش .. همون شبي كه آقا نادر به هم معرفيمون كرد .... پوزخندش ... حرفاش .... تلخ بودن ... ولي براي قلب دلتنگ من خيلي ارزش داشت ....

تو دفترش ... دعوا كردنمون ... حرفاي تندش ... زماني كه براي اولين بار سوار ماشينش شدم ..... شر بابك رو از سرم باز كرده بود .... همراهيم تا خونه و نصيحتاش ....

زماني كه برف اومده بود و امكان بيرون رفتن از خونه نبود ... با سهراب مايحتاجمون رو خريد و آورد .. 

روزي كه براي پختن آش نذري رفتيم خونه ي آقا نادر .... اظهار نظرش درباره ي رژ لبم .... و نگاهش ....

همون نگاهي كه باعث شد قلبم اوج بگيره ... اوج بگيره و به معراج بره .... اوج بگيره و يك دفعه با شدت فرو بريزه ...

گذشت روزگاري از اون لحظه ي ناب

كه معراج دل بود به درگاه مهتاب ........

از ياد نگاهش دلم گرم شد ... حس خوبي تو تنم نشست ...

ياد شب چهار شنبه سوري ... و توجه ش به رادين كه براي نزديك شدن به آتيش ها ذوق مي كرد ...

اسباب كشي و اومدنش براي كمك ....

سيزده به در ... و چاي خوردنش ....

روز هاي جمعه تو بهشت زهرا ....

و آخرين ديدار .... نماز خوندنش و گل هاي ياسي كه براش چيدم ... و حرفش كه كامم رو تلخ كرد ...

شكستم و دم نزدم ... 

فرو ريختم و براي حفظ ظاهر استوار ايستادم ...

رفتن رو به موندن ترجيح دادم و براي دوباره نشكستنم ؛ نديدنش رو تنها چاره ديدم ....

و چقدر دلم بهانه مي گرفت براي ديدنش ... براي چشماني كه انگار زيارتگاه من بود .... كاش مي فهميد چقدر دوري ازش سخته ... كاش ....

وقتي عقربه هاي ساعت روي عدد يازده ايستاد ... ديگه تموم اميدم نا اميد شد ... شكستم از اين بي توجهي ........

در اين درگه عشق چه محتاج نشستم 

تو هر شام مهتاب به يادت شكستم ..............

ساعت نزديك يك بود كه خاله اينا برگشتن .... خاطره و خشايار ، همراه بهار و علي يه راست اومدن پيش من ... 

علي همون اول با چشماي سرخ از بي خوابي رفت طرف اتاقش .. و قبل از وارد شدن گفت ...

علي – شب به خير ... دفعه ي ديگه هم من بدون تو جايي نمي رم ...

و رفت كه بخوابه ....

از حرفش لبخندي زدم ... اون نمي خواست بدون من جايي باشه و من نمي خواستم به خاطر شرايطم هميشه تو خونه زنداني باشه ... يه لحظه تو دلم آرزو كردم بدونه چقدر دوسش دارم .... 

خشايار و بهار رفتن يه گوشه و خيلي آروم شروع كردن با هم حرف زدن ...

خاطره با بي ميلي تكيه داد به پشتي مبلش .... 

خاطره – خوب شد نيومدي ... اصلاً خوش نگذشت ...

با اين حرفش حواسم رو از خشايار و بهار گرفتم و نگاهش كردم ...

من – چرا ؟ ... مگه سحر نبود ؟ ...

سري تكون داد ...

خاطره – بود .. ولي من حوصله ش رو نداشتم ....

همون موقع بهار اومد و نشست كنارش .... و خشايار هم گفت ...

خشايار – خوب ... كاري ندارين ؟ ... من برم بخوابم ...

كه خاطره صداش كرد ...

خاطره – نه .. صبر كن ...

خشايار برگشت و سوالي نگاهش كرد ... 

خاطره با لب و لوچه ي آويزون يه نگاه به خشايار كرد و يه نگاه به بهار ... بعد هم گفت ...

خاطره – شما دوتا هم حس كردين موضوع ترلان از نظر خونواده ي مقدم به مقدار جديه ؟ ....

نفس .... نفس ... نفس كم آورده بودم يا اكسيژن هوا تموم شده بود ؟ ... 

سكوتشون چه معنايي داشت ؟ ...

خاطره سري تكون داد ...

خاطره – پس شما دوتا هم فهميدين ؟ .... خوب آخه ميوه پوست گرفتن و دادنش دست اميد از طرف ترلان چه معنايي مي تونه داشته باشه ؟ ....

باز هم سكوت كردن ... و تو اين فاصله يه توده از اعماق وجودم راه گرفت به سمت حلقم ....

اينبار سكوت رو بهار شكست ...

بهار – ولي اميد رفتار خاصي نداشت ..... وقتي هم ترلان بشقاب پر از ميوه رو داد دستش اخم كرد ...

خشايار هم به حرف اومد ...

خشايار – مطمئنم اميد بهش علاقه اي نداره ... نديدين فقط يه تيكه از كيويش رو خورد و بعدم بشقاب رو گذاشت روي ميز ؟ ...

توده تا پشت پلكم هجوم آورد .... پس اخم و تخمش فقط براي من بود ؟ .... چرا يه نمونه از اون حرفاي تلخ تر از شرنگش رو تقديم ترلان نمي كرد ؟ ....

بهار خيره به يه نقطه ... آروم گفت ...

بهار – حالت رو پرسيد ... 

پلك زدم ... چند بار و چند بار تا اشكم سرازير نشه .... چرا فكر مي كردم بيشتر از اين به نبودنم توجه مي كنه ؟ ...

آهاي مردم دنيا گله دارم گله دارم

من از عالم و آدم گله دارم گله دارم ..........

بهار نگاه دوخت به نگاهم .... لبخند كم جوني زد ...

بهار – پرسيد كجايي ... بعدم گفت كه مي خواسته راجع به كار علي باهات حرف بزنه ... 

يه لحظه لبخندش پر رنگ شد ...

بهار – گفت كه بعداً خودش مياد كه باهات حرف بزنه ...

پوزخندي روي لبم نشست .... اگر حاضر مي شدم ببينمش ........

خاطره شب رو پيش ما موند .... و تا صبح با بهار از اميد حرف مي زدن و هر چي تو ذهنشون درباره بي علاقگي اميد به ترلان بود رو مي گفتن ... و من تموم مدت در حين فكر كردن به اميد آرزو مي كردم كه كاش اين مردم دانه هاي دلشان پيدا بود ....

خاله شونه اي بالا انداخت ...

خاله – والا من گفتم كه قصد ازدواج نداري ... خودشون هي اصرار كردن كه بيان .. براي همين ناچاراً گفتم كه تو شرطت براي ازدواج اينه كه رادين و علي هميشه با تو زندگي كنن .... اونوقت بود كه زري يه كم ترش كرد ... بعد هم گفت كه با مهرزاد حرف مي زنه ... 

ابرويي بالا انداخت ...

خاله – فكر نكنم قبول كنه ... احتمالاً ديگه حرفي نمي زنن ... تو هم خيالت راحت باشه ...

سري تكون دادم ...

من – ممنون خاله ... اصلاً اعصاب اينكه بيان خواستگاري رو نداشتم .... 

خاله نگاه شماتت باري بهم كرد ..

خاله – مگه چند سالته كه مي گي اعصاب ندارم ... تو اول جوونيته ... اگه تو اين رو بگي من بايد چي بگم ؟ ....

و من رفتم تو فكر كه عاشق اميد شدن همين بي اعصابي ها رو هم داره ديگه .........

ده روزي از شروع مرداد ماه گرم مي گذشت .... سر كيسه ي آشغال ها رو گره زدم ... و رو به بچه ها كه جلوي تلويزيون نشسته بودن گفتم ...

من – من اين آشغال ها رو مي برم دم در .. حواستون به رادين باشه ...

خاطره نيم نگاهي بهم انداخت ....

خاطره – برو خيالت راحت .... چند دقيقه كه بيشتر نيست ...

نگاهي كردم به خشايار و بهار كه كنار هم نشسته بودن و حرف مي زدن ... سري از روي تأسف تكون دادم ... و با اشاره به سمتشون رو به خاطره گفتم ......

من – اگه همه ي دنيا رو آب ببره اين دو تا خبر نمي شن ... 

خنديد و جواب داد ...

خاطره – بذار حرفاشون رو بزنن ... شايد زودتر يه عروسي بيفتيم ...

خنديدم ... از اون دو تا آبي گرم نمي شد ...

در حياط رو باز كردم و قبل از خارج شدن دستي به شال روي سرم كشيدم ... با اينكه اون موقع شب تو كوچه مون پرنده هم پر نمي زد .. ولي با اين حال از درست بودن شال روي سرم مطمئن شدم بعد از در بيرون رفتم ...

بدون اينكه نگاهي به داخل كوچه بندازم .. كيسه ي آشغال رو گذاشتم داخل محفظه ي مخصوصش .... برگشتم به طرف در خونه كه با صداي باز و بسته شدن در ماشيني نگاهم رفت سمت صدا .....

با تعجب به كسي كه از ماشين مشكي رنگ پياده شد نگاه كردم ... مهرزاد .....

مسخ شده نگاهش مي كردم كه داشت به طرفم ميومد ... با صداي سلام كردنش به خودم اومدم ...

مهرزاد – سلام ...

آب دهنم رو قورت دادم و سري تكون دادم ...

من – سلام ...

سرش رو انداخت پايين ...

مهرزاد – خوب هستين ؟ ... يه ساعتي هست كه اينجا تو ماشين نشستم ... راستش روم نشد زنگ خونه تون رو بزنم ...

تو سكوت نگاهش مي كردم ... چيكارم داشت ؟ ...

سرش رو آورد بالا ..

مهرزاد – مي خواستم باهاتون حرف بزنم ...

آروم گفتم ....

من – بفرماييد ... گوش مي كنم ...

تعارفش نكردم بياد داخل ... با اينكه تنها نبودم ولي درست نبود ... يا شايد اون لحظه اينجوري به نظر بهتر بود كه خارج از خونه حرف بزنيم ....

كمي اومد نزديك تر ....

مهرزاد – راستش خاله تون يه چيزايي به مامانم گفتن كه مي خواستم از خودتون بپرسم درسته ؟ ...

ياد حرفاي خاله افتادم ... سري تكون دادم ...

من – بله درسته ..

صداي ماشيني تو كوچه پيچيد ... ولي مهرزاد بي توجه به صدا گفت ...

مهرزاد – راستش با اينكه خونواده م مخالف اين موضوع هستن ... ولي من با اين شرط مشكلي ندارم ...

صداي ماشين نزديك تر شد .... بي توجه به صدايي كه داشت نزديك مي شد و همين عامل باعث مي شد كمي بلند حرف بزنم گفتم ....

من – شرط راحتي نيست ...

مهرزاد سري تكون داد ....

مهرزاد – بله ... ولي من بهتون حق مي دم ... گرچه كه مامانم نظرش اينه كه دختر عموتون مي تونه ازشون مواظبت كنه ...

با دلخوري گفتم ...

من – نظر مادر شما محترمه ... ولي قيم قانوني اون دو تا بچه منم .. و تا زماني كه هر كدوم بزرگ بشن و برن سر خونه و زندگيشون اين مسئوليت با منه ....

صداي ماشين خيلي نزديك شد ... نگاه كردم ... يه ماشين نقره اي كه تقريباً خيلي نزديك بهمون توقف كرد .. با خاموش شدن ماشين آرامش به كوچه برگشت ....

مهرزاد بدون اينكه برگرده و نگاهي بكنه گفت ..

مهرزاد – راستش من اونقدر به شما علاقه دارم كه بگم مي تونم با اين موضوع كنار بيام ... انقدر شما متين و خانوم هستين كه اگر هر شرط ديگه اي هم مي ذاشتين من قبول مي كردم .... مطمئنم زندگي در كنار شما انقدر آرامش داره كه هيچوقت از اينكه شرط شما رو قبول كردم پشيمون نشم ...

سرش رو باز هم انداخت پايين ...

مهرزاد – شما واقعاً دوست داشتني هستين ... من هر كاري هم بكنم مي دونم كه نمي تونم از علاقه م به شما بگذرم ... 

مهرزاد ادامه مي داد ... از علاقه ش مي گفت .. از اينكه مي خواد يه زندگي آروم و خوب رو كنار من بگذرونه ...

و من مسخ شده و ناباور خيره بودم به يه جفت چشم مشكي كه از داخل زانتياي نقره اي خيره بود به ما و به واسطه ي پايين بودن شيشه ي سمت راننده ش كاملاً حرف هامون رو مي شنيد .............

خيره بودم به نگاهش ...

تازه مي فهميدم چقدر دلم براش تنگ بود ... اون چيزي كه من در تنهاييم اسمش رو دلتنگي گذاشته بودم قطره اي بود از درياي بي كران خواستنش ... 

غرق بودم در ني ني چشماش ... و چقدر اين غرق شدن شيرين بود .... 

زماني به خودم اومدم كه مهرزاد با صداي آرومش پرسيد ...

مهرزاد – به حرفام فكر مي كنين ؟ ...

با گنگي نگاهش كردم .... چيزي از حرفاش يادم نبود ... تنها چيزي كه ذهنم روش خوب تمركز كرده بود حضور اميد در يك قدميم بود ....

نگاه از مهرزاد گرفتم .... دست پاچه دنبال جمله اي مي گشتم تا دست به سرش كنم ... به اندازه ي كافي اوضاع روحيم با ديدن اميد به هم ريخته بود ... ديگه نمي تونستم تمركزي روي مهرزاد و حرفاش كنم ... 

از اونجايي كه مهرزاد بي نهايت مودب بود و با احترام باهام حرف زده بود .. خودم رو جمع و جور كردم و با نهايت احترام گفتم ...

من – بسيار خوب ... من رو حرفاتون فكر مي كنم ... ولي خواهش مي كنم جوابم هر چيزي بود بهش احترام بذارين ...

مهرزاد خوشحال از اينكه مي خواستم بهش فكر كنم گفت ...

مهرزاد – حتماً ... نظر شما هم براي من بي نهايت محترمه .. و ممنون ... 

سري تكون دادم ...

مهرزاد خداحافظي كرد و رفت سمت ماشينش ... و سوار شد و رفت ..

با رفتنش نگاه از كوچه و رد رفتنش گرفتم و چشم دوختم به اميد كه داشت از ماشينش پياده مي شد ...

با صلابت قدم بر داشت و اومد به طرفم ... 

دست و پام داشت شل مي شد ... ولي يه لحظه ياد حرفاي خاله افتادم درباره ي زنش ... اينكه در مقابل مرد ها چه رفتاري داشت ... 

راهنمايي هاي خاله ، دونه به دونه تو ذهنم شكل گرفت ... بي اختيار صاف ايستادم ... با چند نفس عميق و پشت سر هم سعي كردم كه به خودم مسلط بشم ....

رو به روم كه ايستاد با جديتي كه ازش سراغ داشتم سلام كرد ... همونجور جوابش رو دادم ... 

نگاهي به مسير كه ماشين مهرزاد از اون طرف رفته بود كرد و گفت ...

اميد – پسر خوبيه ... چرا جدي بهش فكر نمي كني ؟ ...

آخ كه آتيش گرفتم ... مي دونست .. مي دونست دوسش دارم ... مي دونست وقتي دل آدم اسير كسي مي شه نمي تونه به نفر دومي فكر كنه .. مي دونست دل بهش باختم و اين حرف رو زد ...

مرا مي بيني و هردم زيادت مي كني دردم

تو را مي بينم و ميلم زيادت مي شود هر دم

به سامان نمي پرسي نمي دانم چه سر داري

به درمانم نمي كوشي نمي داني مگر دردم ؟ ..

چقدر تلخ بود حرفش ... كه باعث شد تلخ بشم ... جواب دادم ...

من – از كجا مي دونين جدي بهش فكر نمي كنم ؟ ...

لبخند محوي زد ... زل زد تو چشمام و گفت ...

اميد – چشمات داد مي زنه كه جدي فكر نمي كني ؟ ....

حرصم گرفت .. كه حرف چشمام رو مي فهمه و به روي خودش نمياره ... كمي سرم رو كج كردم ...

من – چشمام ديگه چه چيزايي مي گه ؟ ...

لبخندش پر رنگ شد ... و من مسخ لب هاش ....

اميد – اينكه الان دلت مي خواد سر من رو از تنم جدا كني ....

بي اختيار لبخند زدم ...

من – خوبه كه چشمام حرف دلم رو مي زنه .. نه ؟ ... 

خيره شد به لبخندم ... انقدر كه لبخندش براي من لذت بخش و ناياب بود .. لبخند من هم مي تونست همين حس رو بهش بده ؟ ....

اخمي كرد ... و نگاه ازم گرفت ...

اميد – چرا فرار مي كني ؟...

لبخندم رو جمع كردم و ابرويي بالا انداختم ...

من – فرار ؟ ...

سري تكون داد ...

اميد – هر جا هستم پا نمي ذاري ! ...

جدي و خشك جواب دادم ..

من – مگه همين رو نمي خواستين ؟ ... دارم به نظرتون احترام مي ذارم ...

نگاهم كرد ....

اميد – مبينا براي ديدنت بي تابي مي كنه ...

پوزخندي زدم ...

من – باز خوبه يكي هست كه دلش بخواد من رو ببينه ... نه ؟ ...

فقط نگاهم كرد ... نمي دونم چرا احساس كردم نگاهش دلخوره ... دلم نمي خواست اونجوري نگاهم كنه .. 

سرم رو انداختم پايين ...

دستش رو آورد بالا و پاكتي رو گرفت سمتم ...

اميد – اين اسناد مربوط به ارثي هست كه به علي رسيده ... اگر صلاح مي دونين سرقفلي يكي از مغازه هايي كه بهش مي رسه رو بفروشين و با پولش به بقيه رو سر و سامون بدين ...

پاكت رو گرفتم و بدون اينكه بهش نگاه كنم گفتم ...

من – ممنون ... با علي صحبت مي كنم ببينم راضي مي شه يا نه ... 

آروم گفت ..

اميد – خوب خدافظ ...

سر بلند كردم و سريع گفتم ...

من – راستي ما چقدر بهتون بدهكاريم ؟ ...

با اخم جواب داد ..

اميد – هيچي ... وكالت شما رو به خواست دلم انجام دادم ... خواست دلم هم با پول سنجيده نمي شه ...

صدقه مي داد يا منظورش چيز ديگه اي بود ؟ ... دلش ؟ ... چرا دلش نمي گفت با من مهربون باشه ؟ ... دلش مي گفت براي ما بدون پول كار انجام بده ولي در عوض دلم رو بشكنه ؟ ...

باز تلخ شدم ... پشت به من داشت به سمت ماشينش مي رفت كه گفتم ...

من – بهتره اين دلبخواهتون رو براي خونواده ي شهيدي خرج كنين ... فكر كنم اونا بيشتر لايق اين كار انسان دوستانه ي شما باشن !

با اين حرفم ايستاد .. برگشت و شماتت بار نگاهم كرد ... 

عصباني بود ؟ .. حتماً عصباني بود كه قفسه ي سينه ش تند تند بالا پايين مي شد ...

با حرص گفت ...

اميد – مبلغ رو به آقا نادر مي گم كه به اطلاعتون برسونه ...

و رفت .....

دلم نمي خواست تلخ باشم و اذيتش كنم ... چيكار كردم ؟ .... چرا با اعصابش بازي كردم ؟ ... 

به قدري از حرفايي كه بهش زدم حالم بد بود كه وقتي در رو بستم همونجا پشت در نشستم و اجازه دادم اشكام دردم رو به نمايش بذارن ....

نکن امروز را فردا

دلم افتاده زیر پا

بیا ای نازنین ای یار

دلم را از زمین بردار

براي بار چندم بهار بلند گفت ..

بهار – حق نداري بري ...

خشايار هم بلند گفت ..

خشايار – بهار باز شروع نكن .. هر بار كه مي خوام برم بيرون همين بهانه ها رو مي گيري ...

با علي و رادين تو اتاق بوديم ... علي رو كرد به من ..

علي – نمي خوان تمومش كنن ؟ ... چقدر دعوا مي كنن ؟ ...

سري به حالت تأسف تكون دادم ... 

من – نمي دونم والا ... حواست به رادين باشه برم ببينم باز چي شده ؟ ...

" باشه " اي گفت ...

از اتاق خارج شدم ... رفتم طرفشون كه داشتن بلند حرف مي زدن ...

من – واي بسه .. چقدر داد و بي داد مي كنين ... نمي تونين دو كلام بدون دعوا با هم حرف بزنين ؟ ...

خشايار پوفي كرد ...

خشايار – به اين خانوم بگو كه براي آدم اعصاب نمي ذاره ...

بهار اومد حرفي بزنه كه سريع گفتم ...

من – آروم بهار ... چي شده ؟ .. چرا نمي ذاري بره ؟ ...

بهار با عصبانيت گفت ..

بهار – چرا ايشون حق داره با دوستاش بره بيرون ولي من حق ندارم ؟ ...

برگشتم سمت خشايار ...

من – چرا نمي ذاري بره ؟ ..

خشايار هم عصبي گفت ...

خشايار – چندتا دختر برن بيرون كه چي بشه ؟ ... خوششون مياد هي متلك بشنون ؟ ...

اخم كردم ...

من – مگه مطمئني كه اين اتفاق مي افته ؟ ...

خشايار – پسراي علاف رو خوب مي شناسم ...

اخمم رو باز كردم .. ولي با جديت حرف زدم ...

من – خيلي راحت مي توني به بهار بگي كه دوست نداري حرفاي زشت بشنوه ... بهار هم بزرگه .. تيپش جوري نيست كه بخواد كسي رو وادار كنه بهش حرفي بزنه .. اگر غير از اين بود انتخابش نمي كردي .. درسته ؟ ...

خشايار كمي آروم شد ..

خشايار – به بهار اطمينان دارم ... به بعضي از هم جنسام اطمينان ندارم ...

آروم گفتم ..

من – بهار حق داره گاهي با دوستاش بره بيرون ... مي توني خودت برسونيش ..

خشايار نگاهي بهم انداخت ... 

رو كردم سمت بهار ..

من – دليل تو چيه كه نمي ذاري با دوستاش بره بيرون ؟ ...

بهار با اخم گفت ...

بهار – هر روز هر روز بيرونن ... يعني چي ؟ .. در ضمن چون نمي ذاره من برم منم نمي خوام اون بره ..

سريع پرسيدم ..

من – مگه چندبار باهاشون بيرون رفته ؟ ...

بهار – از هفته ي پيش تا حالا اين دفعه ي پنجمه ...

سري تكون دادم ..

من – زياده .. ولي يادت باشه همونجور كه تو نياز داري با دوستات باشي ..خشايار هم نياز داره .. 

بهار سريع گفت ..

بهار – چهار تا پسر مي رن بيرون كه چي ؟ .. حتماً مي رن دختر ب.ا.ز.ي ديگه ...

اخم كردم ...

من – خودت خوب مي دوني كه خشايار اهل اين كارا نيست .. سهراب هم همينطور ..

رو كردم به خشايار ..

من – ولي خوب قبول كن وقتي دو تا دوست ديگه ت رو نمي شناسيم ممكنه همين فكر رو راجع بهشون بكنيم ...

خشايار سري تكون داد ..

خشايار – بچه هاي خوبين ..

برگشتم سمت بهار ..

من – بهتره به جاي بهونه ي بيخود گرفتن .. خيلي راحت بهش بگي كه يه شب در هفته با دوستاش بره بيرون .. و دو بار بعد رو با هم برين ...

نفس عميقي كشيدم .. و رو به هر دو گفتم ...

من – به جاي دعوا بهتره خيلي صادقانه با هم حرف بزنين ... 

و تنهاشون گذاشتم تا بدون حضور من بتونن حرفاشون رو با هم بزنن ... 

از آقا نادر مقدار پولي كه به اميد بدهكار بوديم رو پرسيدم ... دو هفته اي از اون شب كه با اميد حرف زده بودم مي گذشت ...

نزديكاي ظهر بود كه لباس تن رادين كردم و به بهار و علي گفتم مي رم بانك ... 

بهار – خوب رادين رو بذار خونه .. من مواظبشم ...

سري تكون دادم ..

من – نه .. مي برمش ... هوا ابريه .. زياد هم گرم نيست ...

چشمكي بهش زدم ...

من – آسمون مشكوك مي زنه ... نمي دونم اين باروني كه صبح اومد چي بود وسط مرداد ... انگار آسمون هم عاشق شده ..

بهار خنده اي كرد ...

بهار – ديده حال عاشقا گرفته ست .. يه كم باريده كه بگه منم حالم گرفته ست ...

" بي مزه " اي بهش گفتم و راهي شدم ...

وارد بانك شدم چون خلوت بود خيلي زود تونستم تراول ها رو بگيرم .... به آقا نادر گفته بودم كه پول رو مي دم دست خودش كه به اميد بده .. همونجور كه اميد از طريق آقا نادر بهم گفته بود چقدر بهش بدهكارم ...

قرار بود بعد از بانك برم پيش آقا نادر ... جايي قرار گذاشته بوديم .. چون اون روز دادگاه داشت و من مي خواستم تا قبل از خونه رفتن پول رو بهش برسونم ...

از بانك كه خارج شدم كيفم رو روي شونه م انداختم و رادين رو كه خسته شده بود بغل كردم .. با اينكه بارون صبح زياد نبود .. ولي بعضي از چاله چوله هاي خيابون پر از آب بود ...

داشتم تو خيابون راه مي رفتم و براي رادين شعر مي خوندم ... كه يه دفعه دسته ي كيفم كشيده شد ...

يه موتور با دوتا سوار جلوم بود و دسته ي كيفم توسط نفر دوم كشيده مي شد ...

مقاومت كردم ... دسته ي كيفم رو كشيدم ... ولي موتور سوار نه تنها كيفم رو ول نكرد .. بلكه به شدت كشيد .. كه باعث شد دنبالش كشيده بشم ...

موتور مي رفت و مني كه دسته ي كيف رو ول نكرده بودم دنبالش مي رفتم .. و چون سرعتش زياد بود بعد از همون چند قدم اول افتادم و پشت موتور رو آسفالت خيابون كشيده شدم ....

جيغ مي زدم ... ولي كسي نبود كه بخواد كمكم كنه ... زير بدنم به خاطر كشيده شدن درد گرفته بود .. احساس داغي همراه با خيسي مي كردم ... انگار تنم داشت سابيده مي شد ...

با افتادنم رادين به گريه افتاده بود .. نزديك بود از بغلم بيفته .. سفت گرفته بودمش .. ولي اونم مثل من داشت رو زمين كشيده مي شد ... وقتي افتاديم تو يكي از چاله هاي كم عمق پر از آب .. توانم براي نگه داشتن كيفم ته كشيد ... دستاي بي جونم از هم باز شد ....

تموم جونم خيس شد .. رادين هم لباساش خيس بود . بلند داشت گريه مي كرد ... نگاهي به دستم كه حسابي در مي كرد انداختم ... زخم شده بود و كمي خوني ...

با زحمت تونستم خودم رو جمع و جور كنم و بلند شم .... رادين رو هم بلند كردم ... گريه ش قطع نمي شد ... معلوم بود حسابي ترسيده ... هق هق مي كرد و من كم رمق و خسته نمي تونستم آرومش كنم ...

رفتم تو پياده رو ... فكرم كار نمي كرد ... بايد چيكار مي كردم ؟ ... نگاهي به لباساي خيس رادين كردم .. مطمئناً نمي تونستم با اون لباسا ببرمش خونه .. سرما مي خورد ... 

بايد به كسي خبر مي دادم ... بي اختيار به عادت هميشه كه گوشم رو داخل جيب لباسم مي ذاشتم .. دست بردم داخل جيبم ...

بود ... گوشيم بود ... بيرون آوردمش ... كمي خيس بود ... دعا دعا كردم نسوخته باشه ... بسم اللهي گفتم و دكمه ش رو فشار دادم ... 

روشن كه شد اميد تو دلم جون گرفت ... مي خواستم به بهار زنگ بزنم ... ولي با يادآوري اينكه ماشين نداره سري تكون دادم ...

رادين هنوز گريه مي كرد و شده بود فوق طاقتم ... تو بغلم تكونش دادم و شماره ي خشايار رو گرفتم ...

با بوق سوم جواب داد ...

خشايار – سلام شكيبا ... 

بي رمق گفتم ...

من – سلام خشايار .. گوش كن .. كيفم رو زدن ... اوضاعم خوب نيست ... لباساي رادين خيس شده ... سريع خودت رو برسون به من ...

با نگراني گفت ..

خشايار – كجايي ؟ .. خوبي ؟ ... الان ميام ...

بي حوصله گفتم ...

من – زود بيا حالم خوب نيست ... كوچه ي كناري بانكم ... راستي به آقا نادر زنگ بزن و بگو منتظرم نباشه ... پولا تو كيفم بود ... 

خشايار با ناراحتي گفت ..

خشايار – واي .. همه ي پولا تو كيفت بود ؟ ...

به جاي جواب دادن بهش گفتم ..

من – راستي تموم لباساي رادين خيسه ... يه چيزي بيار تنش كنم ...

سريع گفت ..

خشايار – الان ميام ...

رادين كه كمي آروم شده بود رو بيشتر به خودم فشار دادم ... تا شايد از گرماي بدنم گرم بشه ... 

بدنم تازه شروع كرده بود به لرزيدن ... نمي فهميدم از خيسي لباسم بود يا از ترس ...

دستم به شدت درد مي كرد ... انگار از كتفم كش اومده بود .... احساس مي كردم يه وزنه ي صد كيلويي به دستم وصل شده .... روي دست ديگه م پر از خراش بود ... خراش هاي خوني ... حتي پوست دستم تو بعضي قسمت ها كنده شده بود ... موقع كشيده شدن رو آسفالت .. رادين رو گرفته بودم و انقدر حواسم بهش بود به زمين كشيده نشه كه حواسم نبود دستم داره روي آسفالت چي به سرش مياد ...

دستم به شدت مي سوخت ... سرم سنگين بود .. و يه جورايي حس مي كردم دنيا داره دور سرم مي چرخه ... 

دلم مي خواست چشمام رو روي هم بذارم و همونجور ايستاده بخوابم .... انقدر حس بي حسي داشتم كه به ناچار روي سكوي كنار يه خونه نشستم و رادين رو تو بغلم گرفتم ...

نگاهي به مانتوم كردم ... از درز كناري .. همون قسمتي كه روي زمين كشيده شده بودم پاره شده بود .. به قول معروف قلوه كن شده بود ... بقيه ي مانتوم هم كمي خيس شده بود و گلي ....

سري به حالت تأسف براي خودم تكون دادم .....

چشمام رو روي هم گذاشتم و سرم و به ديوار پشتم تكيه دادم ...

كم آوردم ... كم آوردم در مقابل اين همه اتفاق بد ... كم آوردم وقتي يكسال داشت از در و ديوار برام مي باريد .....

كم آوردم وقتي دلم با كسي بود كه من رو نمي خواست ...

كم آوردم وقتي به هر دري مي زدم بسته بود و راه به جايي نداشتم ...

دلم پدرم رو مي خواست .. كه زير سايه ي پر مهرش اب تو دلم تكون نخوره ..

دلم مادرم رو مي خواست كه كنار وجود نازنينش پُر بشم از عشق و محبت ... 

يا حداقل برادري كه تو هر كاري پشتيبانم باشه ... 

بغض كردم و از حس بي كسي دلم به درد اومد ... بغض كردم و زير لب خدا رو صدا كردم ...

بغض كردم و لبم رو به دندون گرفتم تا نباره چشمه ي اشكم ... 

بغض كردم و يادم اومد چاره اي ندارم غير از تحمل تقديري كه خدا برام خواسته ... 

گريه نكردم .. هق هق نكردم .. اما با تموم وجودم ... از ته دلم ... به درگاه خدا ناليدم ... " خدايا بسه ، ديگه طاقت ندارم " .........

نيم ساعت گذشته بود كه به فاصله ي چند ثانيه دو تا ماشين .. يكي اين طرف خيابون و يكي اون طرف خيابون ايستاد ...

خشايار با سهراب اومده بود ... و اون يكي ماشين زانتياي نقره اي اميد بود .. خودش هم با عجله پياده شد .........

ديدنش باز هم بهم يادآوري كرد كه چقدر تنها هستم و بي كس ... باز هم توده ي لعنتي خودش رو به حلقم رسوند .. كي اين توده دست از سرم بر مي داشت ؟ ....

خشايار و سهراب سريع خودشون رو به من رسوندن ... رادين تو بغلم مي لرزيد ... 

قبل از سلام خشايار با ديدن سر و وضعم دستي تو موهاش كشيد و آروم گفت ..

خشايار – واي ... 

سهراب اومد جلو و رادين رو ازم گرفت ...

نگاهم افتاد به اميد ... كنار ماشينش ايستاده بود و يه دستش روي ماشينش بود و با نگراني نگاهم مي كرد ....

با صداي خشايار نگاه ازش گرفتم ....

خشايار – خوبي شكيبا ؟ ... چي شد ؟ ... چرا اينجوري شدي ؟ ...

سهراب – چيزيتون شده ؟ ...

بغض تو گلوم نمي ذاشت حرفي بزنم .... فقط سرم رو به معناي نه تكون دادم .... 

سهراب سريع رو به خشايار گفت ..

سهراب – لباساي رادين بدجور خيس شده .. داره مي لرزه .... لباسايي كه خريديم رو بده ..

خشايار لباس ها رو داد به سهراب ... رفتن كمي دورتر و شروع كردن به تعويض لباساي رادين ...

با حس نزديك شدن كسي نگاهم رو ازشون گرفتم .... اميد نزديكم ايستاده بود ....

حس حضورش خيلي خوب بود ... اون حس حمايتي كه از حضورش داشتم ... 

نگاهي به صورت جديش انداختم ... سرزنش همراه با نگراني ...

نگاهش مثل همون شبي بود كه بهم گفت دارم آرامش زندگيش رو به هم مي زنم ... همون شبي كه گفت تمومش كن ... همون شبي كه تصميم گرفتم ديگه تو زندگيش نباشم .... همون شب ..

از يادآوري اون شب بي اختيار اخمي كردم ... شبي كه مي تونست يه خاطره ي خوب باشه با حرفش تبديل شده بود به يه خاطره ي تلخ ... كه تلخيش ، شيريني حضور حمايت گرانه ش رو از بين برده بود ...

كتش رو در آورد و اومد كه بندازه رو شونه م ... 

تلخي افكار تو ذهنم ... تلخم كرد ... با دست كت رو پس زدم و آروم گفتم ...

من – ممنون .. نيازي نيست ...

اخم كرد .... و با تحكم گفت ...

اميد – لباست ناجوره .... زير مانتوت هم كه يه لباس درست نپوشيدي ! ...

راست مي گفت ... زير مانتو يه تاپ سفيد پوشيده بودم كه تا روي كمرم بود ... و اگر دستم رو بلند مي كردم .. چون مانتوم پاره شده بود تموم تنم معلوم مي شد ...

با اين حال به جاي قبول كردن كتش .. مثل خودش با تحكم گفتم ...

من – موردي نداره .. مي شينم تو ماشين ....

مي خواستم بلند شم و برم طرف ماشين خشايار .. كه آستينم رو گرفت و وادارم كرد سر جام بشينم ...

خودش هم جلوي پام زانو زد و با لحن محكم و سرزنش آميزي گفت ...

اميد – لجبازي با من انقدر مهم بود كه به خاطر پول دادن به من به اين روز بيفتي ؟ ... تازه بايد خداروشكر كني كه براي راحتي كارشون صدمه اي بهت نزدن ... اينجور آدما هميشه يه چاقو تو جيبشون هست ... اصلاً فكر كردي اگر برات اتفاقي بيفته چي به سر رادين مياد ؟ ... 

با دلخوري نگاهش كردم ...

چقدر دلم مي خواست بگم نگو ... نگو و انقدر عذاب وجدانم رو بيشتر نكن ... نگو و من كم آورده رو تو گرداب افكارم غرق نكن ...

نگو و بيشتر از اين دلم رو به درد نيار ... بي كسيم رو به روم نيار ...

نگو و تلخي روزگارم رو بيشتر از اين هوار نزن ...

تلخ نباش ... حداقل تو زماني كه دورم پُر از سياهيه تو سياه نباش ... تو بد نباش ... تو پشتم باش ... تو حمايتم كن ... تو كنارم باش ...

شيرين من تلخي نكن با عاشق

تموم مي شن ، گم مي شن اين دقايق .....

نفهميدم از نگاهم چه برداشتي كرد ... ولي هر چي بود باعث شد لحنش بهتر بشه .. آروم پرسيد ..

اميد – تو كيفت چي داشتي ؟ ...

مثل خودش آروم گفتم ..

من – همه چي غير از گوشيم ...

اميد – كارت بانكيت هم بود ؟ .. كليد هاي خونه ؟ ....

سري به علامت مثبت تكون دادم ... نفسش رو با صدا بيرون داد و بلند شد ... چرخيد به سمتي كه سهراب و خشايار ايستاده بودن و داشتن با هم حرف مي زدن .. معلوم بود مخصوصاً ما رو تنها گذاشتن ... 

سهراب رو صدا زد ... هر دو برگشتن و نگاهمون كردن ... و آروم اومدن طرفمون ...

رو كرد به سهراب ..

اميد – بايد چند تا كار انجام بديم ...

سهراب سري تكون داد و بعد انگار ياد چيزي افتاده باشه گفت ...

سهراب – راستي مگه شما و بابا با هم نبودين ؟ ..

اميد – چرا ... با هم بوديم .. وقتي زنگ زدي و گفتي چه اتفاقي افتاده راه افتاديم بيايم كه وسط راه گفتن مي رن پيش اون دوستشون كه رييس كلانتريه .. براي تنظيم شكايت ...

بعد يه نيم نگاهي به من انداخت ...

اميد – هم بايد يه سر بريم كلانتري ... هم بريم بانك اطلاع بديم كارتش رو دزديدن ... هم اينكه قفلاي در خونه شون رو بايد عوض كنن ... ممكنه دزدا كمين كرده باشن تا آدرس خونه رو ياد بگيرن ... ديگه خونه با اون قفلا امنيت نداره ...

خشايار و سهراب سري تكون دادن .. بالاخره هم با خريدن يه مانتو از مانتو فروشيي كه درحال بستن بود راهي شديم ....

سه ساعتي بود كه جلوي در ايستاده بود ... اول به خاطر قفل ساز كه اومد و قفل هاي در خونه رو عوض كرد ... بعد هم چند نفر اومدن براي حفاظ كشيدن جلوي در ... يه حفاظ آهني ..

هر چي بهش گفتم نياز نيست قبول نكرد ... مي گفت اينجوري امنيت بيشتره .. به خصوص كه دو تا دختر جوون بوديم و دو تا بچه ...

خستگي از سر و روش مي باريد ... شربتي درست كردم و براش بردم .... حواسش به مردايي بود كه داشتن جوشكاري مي كردن تا حفاظ به ديوار وصل بشه ...

آروم صداش كردم ...

من – آقاي مقدم ؟ ...

چرخيد و نگاهم كرد .. سيني تو دستم رو بردم جلو .... نگاهش كه به شربت تو دستم افتاد لبخند محوي زد ... 

شربت رو برداشت و نگاهش رو دوخت به نگاهم و آروم تشكر كرد ...

سرم رو به زير انداختم و با شرمندگي گفتم ..

من – ببخشيد .... از ظهر به خاطر ما گرفتار شدين ...

آروم گفت ...

اميد – بيشتر مواظب خودت باش ............

از دستش ناراحت بودم ... بعد از اون روز حتي يه زنگ نزد كه حالم رو بپرسه ... اون روز بعد از اينكه كار حفاظ خونه تموم شد گفت كه از فكر پول و بدهكاريم بيام بيرون ... و من باز پا فشاري كردم كه به محض اينكه اوضاعم رو به راه بشه پول رو بهش مي دم ... و همين حرفم باعث شد تا با دلخوري بره خونه ش ....

انقدر تو فكر اميد بودم كه چيزي از حرفاي بهار و خشايار و نظراي خاطره نفهميدم ... 

بهار بلند صدام كرد ...

بهار – نظر تو چيه ؟ .. خوب يه چيزي بگو ...

با گنگي نگاهشون كردم ...

من – ببخشيد نفهميدم چي مي گفتين ...

با دلخوري نگاهم كرد ..

بهار – معلومه كجايي ؟ ... ما داريم نظر مي ديم كه مراسم كجا باشه ... بعد جنابعالي كجا سير مي كني معلوم نيست ...

لبخندي زدم ...

من – خوب اصل شما دو نفرين ... ولي بازم مي پرسم ... مطمئنين مي خواين عقد كنين ؟ ... بعد از عقد دوباره شروع نكنين به دعوا ؟ ...

خشايار لبخندي زد ...

خشايار – نه ديگه .. قول داديم به جاي دعوا بشينيم با هم حرف بزنيم ... 

سري تكون دادم ...

من – در هر صورت خوب فكراتون رو بكنين ... بچه بازي نسيتا ... مي خواين شرعاً بشين زن و شوهر ... ديگه وقت براي پشيموني ندارين ...

خشايار لبخند پُر مهري به صورت بهار زد ...

خشايار – اگه اين خانوم به جاي بهونه گيري و لجبازي حرف دلش رو بزنه مشكلي نداريم ....

بهار هم پشت چشمي نازك كرد و با عشوه گفت ...

بهار – تو كه مي دوني چه چيزايي ناراحتم مي كنه .. خوب اون كارا رو انجام نده ....

خشايار دستي رو چشمش گذاشت و گفت ..

خشايار – چشم ...

بعد هم رو كرد به من ...

خشايار – من نمي دونم از دست تو و مامان كجا فرار كنم ... تو خونه ي خودمون كه مامان داره يه بند نصيحت مي كنه .. اينجا هم تو ... 

لبخندي زدم ...

من – نگرانتونيم ... در ضمن يادت باشه .. بهار دست من امانته ... 

نگاه قشنگي به بهار انداخت كه با اين حرفم سرش رو پايين انداخته بود و اخم رو چاشني صورتش ....

تو دلم آرزو كردم خوشبخت باشه ... كه من شرمنده ي عمو ي خوبم و زن عموي عزيزم نباشم ...

تو يه هم انديشي دور همي با حضور خاله قرار شد يه جشن عقد بگيرن .. و صبر كنن تا خشايار پول دستش بياد و بتونه يه خونه رهن كنه .. و اون موقع عروسي بگيرن ...

خاله خيلي زود عموها و عمه هاي خشايار رو خبر كرد ... و قرار شد براي جشن عقد همه شون بيان تهران ... 

از طرفي آقا نادر و سهراب اومدن به كمك خشايار و خاله ... 

وقت كم بود ... مي خواستيم جشن رو توي شهريور برگزار كنيم .... 

با نوشتن اسم كساني كه قرار بود دعوتشون كنيم و شمارش تعداد افراد ... خشايار و آقا نادر شروع كردن به پيدا كردن يه تالار مناسب .... 

دو روزي بود كه تقريباً همه شنيده بودن بهار و خشايار قرار ه عقد كنن كه اميد پيداش شد ...

عصر بود و تو خونه نشسته بوديم كه تلفن زنگ خورد ... بهار گوشي رو برداشت ... از طرز صحبتش فهميدم بايد خشايار باشه ... براي همين بي توجه به حرفاشون .. به ادامه ي بازيم با رادين مشغول شدم ....

حرف زدنش كه تموم شد اومد طرفم و آروم گفت ...

بهار – اميد زنگ زده به خشايار ...

با تعجب برگشتم و نگاهش كردم .... ادامه داد ...

بهار – مي خواد بياد اينجا ... گفته كارمون داره ...

كارمون داره ؟ ... چه كاري كه لازم بود با خشايار تماس بگيره ؟ ...

سريع قبل از اينكه بهار بره اتاق و لباسش رو عوض كنه گفتم ...

من – نگفته چي كار داره ؟ ...

بهار سري تكون داد ..

بهار – نه ... فقط گفته مي خواد باهامون حرف بزنه و لازمه همه باشيم ....

متفكر بلند شدم و رفتم تا لباس بپوشم ....

داشتم اسباب بازي هاي رادين رو از رو زمين جمع مي كردم كه زنگ خونه زده شد ... علي رفت و در رو باز كرد ... خشايار و اميد بودن ... با تعارف من و بهار وارد شدن .... 

بهار داشت شربت تعارف مي كرد كه خاله هم اومد .... اميد به احترام خاله بلند شد و با تعارف خاله دوباره نشست .... 

يه كم كه از شربتش مزه مزه كرد .. رو به خاله گفت ...

اميد – با اجازه ي شما مي خواستم يه موضوعي رو بگم كه ممكنه خودتون هم متوجه ش شده باشن ولي بايد بهتون يادآوري كنم ... از آقا نادر هم پرسيدم بهتون گفتن يا نه كه ايشون هم گفتن نه ....

خاله با نگراني پرسيد ...

خاله – اتفاقي افتاده ؟ ..

اميد لبخند محوي زد و با همون لحن جديش گفت ...

اميد – نه نگران نباشين .... اين چيزي كه مي خوام بگم بيشتر به خاطر خانوم كامياب بزرگه ..

نيم نگاهي به من انداخت .. و ادامه داد ..

اميد – خوب بايد بدونين از روزي كه خانوم كامياب كوچيك ازدواج كنن حقوقشون قطع مي شه ... يعني هر دختر تا زماني كه ازدواج نكرده و به عقد كسي در نيومده مي تونه از حقوق پدر استفاده كنه و در صورت ازدواج اين حقوق قطع مي شه .. با توجه به اينكه قرار يه عقد باشه و بعداً ازدواج كنن .. و قراره باز هم با دختر عموشون زندگي كنن بايد بهتون مي گفتيم كه اين حقوق قطع مي شه ...

خاله و بهار با نگراني نگاهي به من انداختن .... 

قطع شدن حقوق عمو يعني قطع شدن نصف پولي كه در ماه خرج مي كرديم ... و اين يعني باز هم سختي ... يعني مواظب خرج كردن بودن ... يعني قيد خريد بعضي چيز ها رو زدن ...

همه يه جورايي درمونده شده بودن و بيشتر از همه من ... بايد چيكار مي كردم ؟ ... مي گفتم براي اينكه بهمون فشار مالي نياد از خير عقد كردن بگذرن ؟ ... تا كي مي شد جلوي عقدشون رو گرفت ؟ ... بالاخره كه يه روزي اين اتفاق ميوفتاد و حقوق عمو قطع مي شد ! ... 

من به سختي عادت داشتم ... مي شد با يه حقوق هم از پس زندگي بر بيايم ... براي همين در جواب خاله كه گفت ...

خاله – پس بهتره فعلاً عقد نكنن ..

گفتم ...

من – نه خاله ... عقد مي كنن ...

خاله با مهربوني گفت ...

خاله – بهتره تا رادين كوچيكه و خرجش زياده اين حقوق براتون بمونه ..

سري تكون دادم ...

من – با يه حقوق هم مي تونيم زندگي كنيم ...

بهار سريع گفت ...

بهار – پول خونه ي بهزاد كه تو بانكه ... مي تونيم از اون پول استفاده كنيم .. نه ؟ ..

و نگاهم كرد ....

در حالي كه بلند مي شدم گفتم ...

من – نصف اون پول مال رادينه ... نصف ديگه ش هم قراره براي جهيزيه ت خرج بشه ... در ضمن تو نگران اين چيزا نباش ...

و رفتم تو اشپزخونه ... رفتم تا بفهمن حاضر نيستم به هيچ قيمتي اين عقد رو به هم بزنم .. يا به پولي كه حق رادين و بهار بود دست بزنم .... نه ... اين انصاف نبود كه به خاطر پول مانع اين محرم شدن بشم ....

چيزي نگذشت كه اميد هم اومد تو آشپزخونه ... جدي و مجكم گفت ....

اميد – چرا داري لج مي كني ؟ ... اينكه فعلاً عقد نكنن به نفعتونه ...

با اخم گفتم ...

من – اونا همديگه رو دوست دارن و خوب نيست كه بيشتر از اين براي محرم شدن منتظر بمونن ...

اومد كنارم و آروم طوري كه انگار مي خواست كسي صداش رو نشنوه گفت ...

اميد – با فشار مالي چيكار مي كني ؟ ...

منم آروم گفتم ...

من – بيش از يك ساله كه من زير فشار انواع و اقسام مشكلات هستم ... فشار مالي كه چيزي نيست ...

آرومتر گفت ...

اميد – من نمي خوام بازم سختي بكشي ...

با اينكه حرفش .. حسي كه از شنيدنش بهم دست داد خيلي خوب بود .. ولي وقتي ياد اين افتادم كه حالم رو نپرسيده بود .. يا ياد زماني افتادم كه با تموم سعيم براي اينكه تو زندگيش آرامش داشته باشه بهم گفت كه دارم آرامش زندگيش رو به هم مي زنم ... دوباره تلخ شدم ..

من – با اين اصرارتون دارين آرامش فكريم رو به هم مي زنين ...

تو صورتش تغييري از اين حرفم ايجاد نشد ... ولي در عوض زل زد تو چشمام ... نگاهم كرد عميق .... نگاهم كرد و من رو غرق كرد تو بحر نگاهش ... 

نگاهم كرد و نگاهش شد جرقه اي كه آتش عشق زير خاكسترم رو بدجور شعله ور كرد .... عشقش تو وجودم بدجور زبونه كشيد .... و بدتر از اون حرفي بود كه براي تلافي حرفم زد ...

اميد – پس بهتره بعد از عقد دختر عموت به پيشنهاد مهرزاد دقيق تر فكر كني ... وقتي راضيه كه علي و رادين رو قبول كنه .. مي تونه مرد ايده آلي برات باشه .... اينجوري ديگه به من فكر نمي كني ...

با اين حرفش من مبهوت رو كامل به هم ريخت و رفت ......

بيشتر مواقع بهار و خشايار براي خريد بيرون بودن ... كه البته خاطره و علي هم هميشه همراهشون بودن ... من و خاله هم به قول معروف پشت صحنه كارها رو مديريت مي كرديم ... و فقط براي خريد حلقه و لباس عروس همراهشون رفتيم ....

با پيدا شدن تالار مناسب به انجام كارها سرعت عمل داديم ... كارت ها پخش شد ... خونواده ي مقدم هم به صلاحديد خاله دعوت شدن .....

و بالاخره ده روز قبل از شروع مهر جشن برگزار شد .....

كارها به سختي انجام شد ... از يه طرف بايد به بهار كمك مي كردم و از يه طرف به فكر كادوهايي بودم كه مي خواستيم سر عقد بديم و از يه طرف لباس و كفش هم براي بچه ها و هم خودم ...

و چون قرار بود از همون ماه حقوق عمو قطع بشه بايد دست به عصا پيش مي رفتم و مراقب خرج كردنم مي بودم .....

براي همين ناچار شدم از پس انداز اندكي كه به لطف راهنمايي هاي خاله جمع كرده بودم استفاده كنم ... يه كت شلوار براي رادين ... يكي براي علي ... و يه لباس شب براي خودم .... يه لباس طلايي رنگ كه بلند بود و كمي روي زمين مي كشيد و موقع راه رفتن ناچار بودم با يه دست پايينش رو كمي بالا بگيرم .... بالاي لباس دكلته بود و يه شال همرنگ خودش داشت براي انداختن روي شونه هاي برهنه م ... 

خاطره با بهار رفت آرايشگاه ... ولي من همراه خاله رفتم به همون آرايشگاه آشناي خاله .... وقتي روي صندلي مخصوص نشستم خاله رو كرد به خانوم سهيلي و گفت ..

خاله – يه جوري درستش كن كه امشب بدرخشه ... مي خوام سنگ تموم بذاري ...

و واقعاً سنگ تموم گذاشت ... وقتي از زير دستش بلند شدم براي چند لحظه خيره شدم به خودم تو آينه ... انگار جشن نامزدي من بود ....

به لطف حضور خونواده ي شوهر خاله تعداد ماشين ها براي رفتن به تالار زياد بود .... در تموم طول راه نگاه خيره ي پسر عموي خشايار كه تا اون روز خيلي حواسش به من نبود اذيتم مي كرد ... معلوم بود كه خانوم سهيلي تموم هنرش رو روي صورتم پياده كرده .....

وارد تالار شديم و من از دست اون نگاه خيره راحت شدم .... همراه خاله بيشتر نزديك در ورودي خانوم ها ايستاده بوديم و به مهمان ها خوشامد مي گفتيم .... 

بهار و خشايار كه وارد شدن صداي كل كشيدن و دست و سوت رفت هوا ... خاطره به بهار كمك مي كرد كه بتونه لباسش رو جمع كنه و راه بره ... منم يه گوشه ايستاده بودم و بهارم رو كه تو اون لباس مثل فرشته ها شده بود نگاه مي كردم ...

صورت زيباش كه ارثي بود از طرف مادرش زير اون آرايش و تور سپيد ، زيباتر بود و خواستني ... 

خاله ي بهار دائم كنارش بود و مثل يه مادر سعي داشت حواسش بهش باشه ... برعكش زن داييش كه به خاطر اينكه بهار داييش رو به عنوان بزرگتر زياد به حساب نيورده بود رو ترش كرده بود و يه كناري مثل مهمونا نشسته بود ، خاله ش از خوشحالي روي پا بند نبود ....

بهار قدم به قدم .. در حالي كه دستش زير بازوي خشايار كه تو كت شلوار داماديش مردونه تر به نظر مي رسيد به طرف جايگاه عقد مي رفت و من هر لحظه بيشتر بغض مي كردم ...

خوشحال بودم كه بالاخره تكليف يكي از ما چهار نفر مشخص شد ... بغض كرده بودم از خوشحالي .. از اينكه بهار به اونچه مي خواست رسيده بود .... بغض كردم براي بهارم كه تو اون موقعيتي كه براي هر دختري آرزوست ، مادر و پدرش كنارش نبودن ...

بغض كردم براي عمو و زن عمويي كه آرزوي ديدن دخترشون تو لباس سپيد عروسي رو با خودشون به اون دنيا بردن ....

بغض كردم براي بهزادي كه هميشه نگران خواهرش بود و اينكه كدوم پسر مي شه مرد زندگيش ...

بغض كردم و دل سوزوندم براي دل بهار كه مي دونستم به خاطر نبود مادر و پدرش بدجور در تلاطمه ....

بهار و خشايار كه روي صندلي هاشون نشستن .. خاله با برادر شوهرش و آقا نادر تماس گرفت كه به عنوان بزرگ تر بيان قسمت زنونه براي خونده شدن صيغه ي عقد ...

بعد هم به من اشاره كرد براي اينكه همراه خاطره تور سفيد رو بالاي سر عروس و داماد بگيرم ... نگاهي به رادين انداختم كه به لطف حضور خاله ش چندان نگرانش نبودم و بعد از اينكه مطمئن شدم داره بازي مي كنه رفتم به كمك خاطره ....

خاله اولين نفر قند سابيد و بعد هم جاش رو با من عوض كرد و كله قندا رو داد دستم .... من هم بعد از سابيدن دادم دست خاطره و بدون اينكه دوباره قسمتي از تور رو بگيرم رفتم و با فاصله جلوي ديد عروس و داماد ايستادم تا به هواي من بهارم بغض نكنه از نبود پدر و مادرش ...

گوشه اي ايستادم و زير لب براي خوشبختيشون صلوات فرستادم ... از ته دل آرزو كردم تا خوشبخت باشن ... 

گوشه اي ايستادم و زل زدم به بهارم كه با دستاي ظريفش قرآن رو گرفته بود و زير لب مي خوند آيه هاش رو ....

بعد از اينكه عاقد سه بار صيغه رو خوند .. بهار سرش رو بلند كرد و مستقيم نگاهش رو به نگاهم دوخت ...

همه ساكت ، منتظر بودن تا بله بگه ... 

نگاهش درياي اشك بود ... هر دو بغض كرده بوديم و آماده ي بارش ...

با همون نگاه .. با همون بغض ... لبخندي زد ..

لب باز كرد و گفت ...

بهار – با اجازه ي بزرگ ترا ... و دختر عموم كه برام همه كسه بله .............

باز هم صداي سوت و دست و كل .... و مني كه اينبار نتونستم خودم رو كنترل كنم و اشك ريختم ... بهم احترام گذاشته بود ... من رو همه كسش مي دونست ... و اين برام خيلي ارزش داشت ... 

بعد از خوردن عسل و حلقه دست هم كردن ... نوبت به كادوها رسيد .... اول خاله كادوش رو داد و بعد من ....

به رسم اينكه پدر عروس به داماد ساعت مي ده .. براشون ساعت خريده بودم ... يه جفت ساعت ست زنونه مردونه ...

رفتم و به جاي عموم ساعت رو دست داماد انداختم ... به جاي زن عموم به دست دخترش ساعت كردم ... بغض هم دست از سرم بر نمي داشت ... ساعت انداختم تو دستشون به جاي پدر و مادري كه با يه دنيا آرزو زير خروارها خاك خوابيده بودن ... شدم جانشينشون ... 

ساعت ها رو كه دستشون كردم .. بهار بلند شد و بغلم كرد ... و جلوي چشم همه دستم رو بوسيد ... و آروم زمزمه كرد ...

بهار – براي همه چيز ممنونم شكيبا ...

با اشك صورتش رو بوسيدم ... 

و بعد در ميون بهت عروس و دوماد يه سكه هم كادو دادم از طرف خودم ... چشماي خشايار هم مثل من و بهار پر از اشك بود ... آروم خم شد و گوشه ي شالم رو بالا آورد و بوسيد ... بعد هم گفت ...

خشايار – مرسي كه هستي شكيبا .. مرسي كه پشتمون هستي ...

در ميون اشك لبخند زدم و گفتم ...

من – توروخدا خوشبختش كن خشايار ... بهار دستم امانت بود .. از الان به بعد دست تو امانته ... نذار يه عمر شرمنده ي پدر و مادرش باشم ...

دست گذاشت رو چشمش .. و با لحن مهربوني گفت ....

خشايار – چشم ....... 

بعد از من خاطره كادوش رو داد و بعد هم علي ... كه براش دو تا نيم سكه گرفته بودم كه كادو بده ... بهار غير از من و علي و رادين كسي رو از خونواده ي پدري نداشت و به همين خاطر سعي كرده بودم براش سنگ تموم بذارم ....

علي كه كادوش رو داد رفتم سمت رادين و دستش رو گرفتم و رفتيم سمت عروس و دوماد ... جعبه ي مخمل رو دادم دستش و گفتم بده به بهار ... از پول رادين برداشته بودم و يه سرويس طلا براش خريده بودم .. اگر بهزاد هم زنده بود براي خواهرش همين كار رو مي كرد ...

رادين جعبه رو كه داد .. بهار متعجب در جعبه رو باز كرد ... و از ديدن چيزي كه درون جعبه بود با شگفتي خيره شد بهم ...

آروم لب زدم ..

من – از طرف بهزاد ...

و بهار هم چشماي پر از شبنمش رو روي هم گذاشت و لبخند زد ....

نمي خواستم تو همچين شبي تنهاييش و بي كسيش به چشم بياد ... نمي خواستم ....

خشايار كه رفت قسمت مردونه ، خانوما شروع كردن به رقصيدن و پاي كوبي .... چه شبي بود .. شبي كه يكي از بازمونده هاي خونواده ي كامياب به اونچه كه دوست داشت رسيد ....

آخر شب و موقع خداحافظي بيشتر افراد بعد از تبريك دوباره و آرزوي خوشبختي براي عروس و داماد .. يه خسته نباشيد هم به من مي گفتن .. و نمي دونستن به واقع چه بار بزرگي از روي دوشم برداشته شده بود با سر و سامون گرفتن بهار .....

ديگه قسمت اعظم دلنگرونيم مخصوص علي تازه به نوجووني رسيده و مراقبت زير پوستي براي اينكه به بيراهه نره بود و راديني كه فكر مي كرد واقعاً مادرش هستم .... 

آقا نادر و افسر جون به همراه عده اي از اقوام پدري خشايار كه به علت كمبود جا تو خونه ي خاله ، مهمونشون بودن خداحافظي كردن و رفتن ...

فقط ما مونده بوديم و دوتا از عموهاي خشايار كه با خونواده شون خونه ي خاله ساكن بودن .... و مهشيد و شوهرش ... و اميد و مبينا كه يه سره چسبيده بود به مني كه رادين رو بغل كرده بودم ...

از قسمت زنونه كه خارج شديم تازه چشمم خورد به اميد .. كه تو كت شلوار زيتوني رنگش با اون پيراهن مردونه ي سبز روشنش و كروات ست لباسش .. به چشم دلم بدجور خواستني بود ....

كنار عمو هاي خشايار و پسراشون و مهدي ايستاده بود ... و در حال گوش دادن به بحث بين يكي از عموهاي خشايار و مهدي ....

با صداي خاله كه به خشايار مي گفت كه حاضريم براي رفتن ... همه ي نگاه ها معطوفمون شد .. و باز هم نگاه خيره ي پوريا پسر عموي خشايار ...

نگاه اميد رد نگاه پوريا رو گرفت و وقتي رسيد رو صورت من .. با اخم همراه شد ... به هواي مبنا نزديك شد و در حالي كه سعي مي كرد نشون بده داره با مبينا حرف مي زنه .. بدون اينكه سلامي كنه يا تبريكي بگه .. گفت ...

اميد – اين صورت رو همه بايد ببينن ؟ ...

با تعجب نگاهش كردم .. و من يه لحظه موندم كه مگه صورتم چشه ؟ .... 

آروم با نگاه به راديني كه تو بغلم بود .. جواب دادم ...

من – مگه صورتم چشه ؟ يه مقدار آرايش داره ديگه ... در ضمن مگه چند نفر دارن من رو نگاه مي كنن ؟ ....

اخمش بيشتر شد ... و مستقيم نگاهم كرد ...

اميد – اين يه مقداره ؟ ...

و با سر اشاره اي كرد به صورتم ... بعد هم ادامه داد ..

اميد – خوبه تو عروس نبودي ... بعد هم اگه يه نگاه به اطرافت بندازي مي فهمي چند نفر دارن درسته قور ..

حرفش رو نيمه گذاشت و نفسش رو پر حرص فوت كرد بيرون ...

از حرفش كه خودم تا تهش رو فهميدم يه نگاهي به دور و برم انداختم ... كمي پايين تر از تالار چند تا پسر جوون ايستاده بودن كه تماماً نگاهشون به طرف ما بود ... نگاه پوريا هم كه كاملاً من رو نشونه گرفته بود ...

يه لحظه اومدم بگم براي همين چهار پنج نفر انقدر حرص مي خوري كه همون موقع يه ماشين رد شد و يه پسر از داخل ماشين بلند گفت ..

پسر – اي جوون ... عجب تيكه هايي ....

صداي اميد و خشايار كه با لحن عصبي حرف زدن با هم قاطي شد ..

خشايار – كلاه شنلت رو بكش پايين ..

اميد – روسريت رو بكش جلو تر ...

يه نگاه به خشايار كردم كه مخاطبش بهار بود و يه نگاه به اميد كه مستقيم من رو مخاطب قرار داده بود ... 

عموي خشايار رو جمع گفت ...

- جاي خوبي نيست .. بهتره بريم ... 

با اين حرفش خشايار رو به من و خاطره گفت ..

خشايار – راست مي گن ... برين سوار ماشين من بشين ..

آروم طوري كه فقط من و خاطره و اميد و بهار مي شنيديم رو به خشايار گفتم ..

من – تو بيا برو با عروست يه دوري بزن .. بعد بيا خونه .. در ضمن خونه تون شلوغه شب بيا پيش ما ...

از حرفم برق شيطوني تو نگاهش درخشيد و لبخندي زد .. تو دلم به اون همه خوش خياليش لبخندي زدم و با لحن غافلگيرانه اي ادامه دادم ....

من – تو اتاق علي برات تشك پهن مي كنم ...

لبخندش جمع شد و انگار بادش خالي شده باشه گفت ..

خشايار – تو كه از صد تا مادر زن بدتري ...

من – كجاشو ديدي ؟ ...

مي خواستيم بريم طرف ماشين هاي عمو هاي خشايار كه اميد خيلي آروم به طوري كه فقط من بشنوم .. گفت ..

اميد – برو تو ماشين من .. مي رسونمت ..

نگاهش كردم و با اخم گفتم ..

من – ممنون .. ماشين هست ..

محكم و جدي .. با اخم گفت ...

اميد – مي خواي ت ماشين اين پسره بشيني كه تا خود خونه زل بزنه تو صورتت ؟ ... لازم نكرده .. بيا برو تو ماشين من .. 

بعد هم رو كرد به علي و بلند گفت ..

اميد – علي جان بشين تو ماشين من ..

يه لحظه موندم كه حالا اين همه غيرتي شدنش براي چيه ؟ ... كسي كه به نظر من احتمالاً در مقابل اصرارهاي مادرش كوتاه ميومد و تن مي داد به ازدواج با ترلان ...

با ياد آوري اينكه من رو به اسم آرامش از سرش باز كرد تا شايد راه براي رسيدن به ترلان براش هموار باشه .. بعد هم از اين همه تناقض تو رفتارش حرص گرفته ... گفتم ...

من – ممنون .. آرامش شما رو به هم نمي زنيم ...

روش رو از علي به سمت من برگردوند و با يكدندگي آشكاري گفت ..

اميد – سوار اون ماشين بشي اين كار رو انجام مي دي ....

و بعد هم راه افتاد سمت ماشينش و رو به خاله گفت ..

اميد – با اجازه ي شما من علي و خانوم كامياب رو مي رسونم خونه ..

و باعث شد خاله نگاه معني داري بهم بندازه ...

مبينا رو به زور جلو سوار كردم و خودم با علي عقب نشستم ... با سرعت بالايي رانندگي مي كرد .. انگار با بقيه مسابقه گذاشته بودن ببينن كي زودتر به خونه مي رسه ..

جلوي خونه كه توقف كرد همراه ما سريع پياده شد و اومد طرفم و قبل از اينكه بتونم ازش تشكر كنم ... آروم گفت ...

اميد – زودتر برو خونه .. اول صورتت رو بشور بعد اگر خواستي برو به خاله ت كمك كن ...

ابرويي بالا دادم و فكرم به زبون آوردم ..

من – دليلي نمي بينم بابت اين رفتا ...

پريد وسط حرفم و با عصبانيت گفت ..

اميد – برو .. مي خواي بقيه برسن و باز پسره زل بزنه تو صورتت ؟ ...

از عصبانيت و لحن تندش .. اخم كردم و محكم گفتم ..

من – به نظرم شما دارين زيادي بزرگش مي كنين ..

دستاش مشت شد ... چشماش رو بست و نفس عميقي كشيد .. كه باعث شد كمي آرومتر بشه .. چشم باز كرد و گفت ...

اميد – برو شكيبا ... انگشت نذار رو غيرت مردونه ...

بدون حرفي راه افتادم سمت خونه و كل فاصله ي در حياط تا تو خونه دنبال دليل گشتم كه چرا فكر كرد مي خوام با غيرتش بازي كنم ! ..............

ده روز مونده تا اول مهر به قدري سرمون شلوغ بود كه گذر زمان رو متوجه نشديم ... و همين باعث مي شد كه كمتر به اميد و حرفاي اون شبش .. و رفتاراش فكر كنم ...

عملاً وقتي براي فكر نداشتم ... همش كار بود و كار ........

از طرفي بعد از رفتن اقوام شوهر خاله تا چند روز به خاله تو جمع و جور كردن وسايلي كه بابت مهمون داري از كمداش بيرون كشيده بود ، كمك مي كردم ... كه حسابي خسته بود و ظلم بود اگه دست تنهاش مي ذاشتم .... 

و از طرفي ناچار شدم مدرسه ي علي رو عوض كنم و جايي نزديك خونه ثبت نامش كنم ... تا تو رفت و امد مشكل نداشته باشيم و نياز نباشه صبح ها علي يه ساعت زودتر بيدار بشه كه بتونه سر ساعت تو مدرسه باشه ....

دو روزي سر شهريه ي دانشگاه بهار ، با خشايار و بهار بحث داشتم تا بفهمن به هيچ عنوان اجازه نمي دم كه اون پول رو خشايار پرداخت كنه ...

مي دونستم خشايار مي خواد يه بار مالي رو از رو دوشمون برداره .. ولي من حاضر بودم سر بي شام زمين بذارم و يا طلاهاي اندكي كه از مامانم مونده بود رو بفروشم ، در عوض اون دو تا بتونن پول هاشون رو جمع كنن تا زودتر برن سر خونه زندگي خودشون ....

تولد رادين رو مثل سال قبل خودموني برگزار كرديم .. و تنها فرقش با سال پيش هديه ي خشايار و بهار بود كه براش يه سه چرخه خريده بودن ... و من چقدر ممنونشون بودم ... چون براي خريد اين جور وسائل ديگه پولي نداشتم ....

پولي هم كه از رهن خونه ي بهزاد مونده بود و حق رادين ، حاضر نبودم خرج كنم و با يه آينده نگري سر جمع به اين نتيجه رسيدم كه رادين هر چي بزرگ تر مي شه خرج و مخارجش بيشتر مي شه و به چيز هاي بيشتري احتياج داره ... و بايد اون پول بمونه براي روز مباداي رادين ...

دو سه روزي هم در گير خريد لوازم التحرير علي بودم ... و سر و سامون دادن به لباساي مدرسه ش كه شامل لباس فرم بود و بايد از فروشگاهي كه مدرسه بهمون معرفي كرده بود خريد مي كردم ....

بعد از خريد اين چيز ها در عمل ديگه پولي برام نمونده بود ... نگران بودم كه بتونم دو سه روز باقي مونده تا ريختن حقوق جديد رو بدون مشكل بگذرونم .. ولي سعي مي كردم نگرانيم رو بروز ندم ... 

نمي خواستم بقيه هم درگير مشكلات من بشن ... گرچه كه خاله و خشايار انقدر درگير ثبت نام خاطره تو رشته و دانشگاهي كه قبول شد بودن كه كمتر دقيق مي شدن به حال و احوال من ...

مدرسه ها كه باز شد ... دوباره مثل سال قبل نقش مادريم براي علي پر رنگ تر شد ... 

اينكه صبح زود بيدار بشم و براش صبحانه حاضر كنم .. يكي دوتا تغذيه براي زنگ تفريحش بذارم ... تا مدرسه برسونمش ... و برگردم و مشغول تهيه ي غذا بشم كه وقتي از مدرسه مياد غذاش حاضر باشه ....

روز دوم مهر بود كه سر راه برگشتن از مدرسه ي علي كمي سبزي خوردن گرفته بودم و در حال پاك كردن كه خاطره اومد پيشم ... هنوز كلاساش شروع نشده بود ...

بهار از صبح زود براي كاري رفته بود دانشگاهش و من و رادين تنها بوديم ....

در خونه رو كه روي خاطره باز كردم يه لبخند زوركي زد و وارد شد .. اومد كنار بساط سبزي ها نشست ... منم نشستم و دوباره مشغول شدم ... رادين هم كه با سه چرخه ش سرگرم بود ...

خاطره يه دسته سبزي برداشت و گذاشت جلوي خودش و مشغول پاك كردن شد .... نگاهي بهش كردم .. تو فكر بود ... انگار مي خواست چيزي بگه و نمي دونست بايد چه جوري بيان كنه ..

آروم گفتم ..

من – چيزي شده ؟ ...

نفس عميقي كشيد و درمونده گفت ..

خاطره – افسر جون زنگ زد بهت ؟ ...

سري تكون دادم و گفتم ..

من – نه .. مگه بايد زنگ مي زد ؟ ..

لباش رو روي هم فشار داد ...

خاطره – آخه دوباره مهموني گرفتن ...

اخمي كردم ...

من – چقدر مهموني مي گيرن ! ...

خاطره زل زد به سبزيا ...

خاطره – عادت دارن هر سال چند تا مهموني بزرگ راه بندازن .. پول داريه ديگه ... نيم ساعت پيش زنگ زد به مامان براي دعوت ...

دسته ي جعفري رو گذاشتم و جلوم و مشغول پاك كردن ...

من – كي هست ؟ ...

خاطره – پنج شنبه ي ديگه ... راستي مي گفت كه خونه ي زري جون اوضاعش خوب نيست ...

مستقيم نگاهش كردم ...

من – چرا ؟ .. مگه براشون اتفاقي افتاده ؟ ..

ابرويي بالا انداخت ..

خاطره – نه ... مثل اينكه مهرزاد و زري جون بحثشون بالا گرفته سر تو ... نه مهرزاد كوتاه مياد و نه زري جون ...

سري به تأسف تكون دادم ...

من – بايد زودتر جواب رد به اين پسره مي دادم كه اينجوري نشه ...

خاطره – نمي خواي بيشتر فكر كني ؟ .. مهرزاد پسر خوبيه ها ... 

اخم كردم و اومدم بهش بگم كار به اين كارا نداشته باشه كه سريع .. قبل از اينكه دهن باز كنم گفت ..

خاطره – آخه افسر جون مي گفت مثل اينكه خونواده ي مقدم ديشب از ترلان رسماً خواستگاري كردن ...

دهن باز نكرده خشكم زد ...

آمد به سرم اونچه كه ازش مي ترسيدم ... شد اونچه كه نبايد مي شد ... رضايت داد ...

اميد من رضايت داد ... و يه لحظه به دل من فكر نكرد ... 

مي خواست آرامش زندگيش رو با زن ديگه اي پايه ريزي كنه .. براي مبيناي من مادر پيدا كرده بود ....

پس من چي ؟ ....

مني كه اين همه تلاش كردم تا بتونم بهش آرامش بدم ... از قبل به اين روزا فكر كرده بودم .. نكرده بودم ؟ ... 

مي دونستم ممكنه يه روز اميد مال من نباشه ... 

و چه سخت بود قبول شكست .... 

چه هفته ي تلخي بود ... چقدر غم رو دلم تلنبار بود ... چقدر چشمانم نياز به بارش داشت .. و در عين حال نمي باريد ...

چند بار توده ي هميشگي تا حلقم راه باز كرد .. تا پشت پلكم بالا اومد و دوباره برگشت ته قلبم و همونجا جا خوش كرد ...

چقدر نگاه همرا با دلسوزي خاله و بهار و خاطره و گاهي خشايار رو به جون خريدم ...

چقدر تو خودم فرو رفتم و كم آوردم در مقابل شكست عشقيم و باز ناچار شدم به ادامه ي زندگي ...

چقدر گوش دادم به نصيحت هاي خاله و اينكه زندگي همينه ... 

چقدر بايد به خودم مي گفتم كه زندگي من پر شده از آرزوهاي عقده شده تو دلم ... 

چقدر سر تعظيم فرو آوردم در مقابل خواست پروردگارم ....

چقدر ريختن تو خودم و دم نزدم ...

چقدر سختي .. غم .. غصه ...

چقدر .. چقدر ... چقدر .............

به اصرار خاله كه گفت " بايد با وواقعيت رو به رو بشم و ديگه دليلي براي قايم شدن وجود نداره " .. راهي مهموني خونه ي افسر جون و آقا نادر شدم ...

يه كت شلوار بادجوني پوشيدم و دستي به صورتم كشيدم .. گرچه كه آرايشم كم بود و در حد رنگ گرفتن صورتم ... و فقط رژ لبم رو كمي پر رنگ تر از هميشه زدم ... و خودم هم نفهميدم لجبازيم با چي و يا كي بود ؟ ....

وارد خونه ي آقا نادر كه شديم .. با اينكه دائم مغزم فرمان مي داد با چشم دنبالش نگردم .. ولي اين قلبم بود كه كنترل نگاهم رو به دست گرفته بود ..

گشتم و پيداش نكردم ... گشتم و فهميدم بايد با كل خونواده ش تو اون يكي سالن باشن .... با چشم گشتم و حسم بهم مي گفت كه تو اون سالن كنار ترلاني باشه كه حضور خونواده ش رو از حضور تيام تو همون سالني كه بوديم نتيجه گرفتم ...

حس خفگي داشتم و حقارت ... انگار همه ي دنيا مي دونستن من عاشق اميد بودم ... و اميد ترلان رو به من ترجيح داده بود ....

به جز چشماي من ، چند جفت چشم ديگه هم كل سالن رو رصد كرده بود براي پيدا كردن اميد .. و اين رو از حرف زير لبي بهار فهميدم كه بهم گفت ..

بهار – خدا رو شكر تو اين سالن نيستن .. راحت باش ...

و نمي دونست وقتي حضور رقيبِ ترجيح داده شده رو حس مي كني فرقي نمي كنه معشوق باشه يا نباشه ... در هر صورت اكسيژن كم مياري ....

خودم رو سرگرم كرده بودم با گوش دادن حرفاي يكي از آشناهاي افسر جون كه داشت با خاله حرف مي زد .. كه با فرو رفتن چيزي تو آغوشم سرم رو برگردوندم ....

مبينا ..... مبينا بود كه با شوق خودش رو تو آغوشم انداخته بود ... نتونستم جلوي احساساتم رو بگيرم و سخت و سفت بغلش كردم ...

بوسيدمش .. بوييدمش ... و به خودم گفتم كه بفهم اين آخرين باريه كه مي توني اين بچه رو اينجوري بغل كني ... كه وقتي مادر دار شد مطمئناً همچين اجازه اي بهت داده نمي شه ...

مبينا بعد از فرو رفتن و بيرون اومدن از آغوش خاله و بهار و خاطره ... گفت ...

مبينا – من برم از بابام اجازه بگيرم كه بيام پيش شما ...

براش سري تكون دادم و مطمئن بودم اين اجازه صادر نمي شه ....

ده دقيقه اي از رفتن مبينا كه برگشتي در پي نداشت مي گذشت و من بيشتر از قبل از فكري كه كرده بودم خاطر جمع مي شدم كه با سقلمه ي بهار به پهلوم به خودم اومدم ...

زير گوشم زمزمه كرد ..

بهار – طرف ميز ميوه رو نگاه كن ...

چشم دوختم به همون سمتي كه گفته بود ... به كنار ميزي كه تو راهروي بين دو سالن بزرگ بود .. و چشم تو چشم شدم با اميدي كه داشت با مرد جواني صحبت مي كرد و در عين حال نيم نگاهش به سمت ما بود ...

وقتي من رو متوجه خودش ديد آروم سرش رو به علامت سلام تكون داد ... منم كمي سرم رو تكون دادم و سريع سرم رو چرخوندم به سمت مخالف ...

دلم مي خواست كنارم بود و بهش مي گفتم .. مردي كه ديگه حق من نيستي ، اين سلام كردن نامحسوست چيه ؟ ... اين با سلام دل و روده ي من رو به حلقم رسوندن ديگه چي صيغه ايه ؟ ... دل من كه اين بي تابي رو تمومش نمي كنه .. حداقل تو تمومش كن ... تو حذر كن از اين جلو چشم بودن و دل بي تاب من رو بي تاب تر كردن ...

چند لحظه بعد مبينا دوون دوون از اون سالن اومد .. كمي كنار پدرش مكث كرد ... چيزي ازش گرفت و حرفي بينشون رد و بدل شد ... بعد دوباره راه افتاد و اومد سمت ما ...

اميد هم نيم نگاهي به صورتم انداخت و دوباره مشغول صحبت شد با مردي كه كنارش بود ...

مبينا كه بين من و بهار نشست ، دستمال تو دستش رو گرفت سمتم و گفت ...

مبينا – خاله بابا داد گفت دستمال ندارين ...

گفت و من رو برد به تقريباً يكسال پيش ... همون روزي كه تو همين خونه نذري پزون بود و من تو يكي از اتاقاي همون خونه بدجور دل دادم به مردي كه يه بار ازدواج كرده بود و يه دختر هفت هشت ساله داشت ...

گفت و من مردد موندم تو گرفتن دستمالي كه اميد داده بود و منظورش به طور واضح رنگ روي لبام رو نشونه گرفته بود ...

و من موندم كه اين غيرتي كه حقم نيست چرا داره برام خرج مي شه ؟ ...

دستمال رو گرفتم ولي اصلاً به سمت لبم نبردم .... و اين مصادف شد با چشم غره و اخم اميد ... 

دهن باز كرد كه انگار زير لب چيزي بگه كه ترلان با يه ظرف پر از ميوه ي پوست گرفته كنارش ظاهر شد ... با همون اخم .. ظرف تعارف شده رو از ترلان گرفت ... نفسش رو پوف كرد بيرون و زير لب چيزي گفت و ترلان رفت ....

دلم خون شد از اون همه عاشقانه اي كه خرج مرد رو به روم مي شد و من ازش سهمي نداشتم .... دلم به درد اومد از چهار جفت نگاه نگران خونواده م كه روم زوم شده بود ...

طاقت نيوردم و بلند شدم و راه آشپزخونه رو در پيش گرفتم تا شايد با خوردن يه ليوان آب التهابم فروكش كنه ... ملتهب بودم از آينده اي كه مي دونستم توش من و اميد ، ما نمي شيم ....

ليوان آب رو كه سر كشيدم حضور كسي رو كنارم حس كردم ... نگاه كردم ... اميد بود ...

متعجب از حضورش ليوان رو پايين آوردم .. 

خيره نگاهم كرد .... اروم پرسيد ...

اميد – خوبي ؟ ...

و چقدر دلم مي خواست بگم نه خوب نيستم .. خوب نيستم ... دارم از درون داغون مي شم .. اين حجم بار غصه براي دل پر دردم زياديه ..

اما به جاش سكوت كردم و سرم رو به علامت مثبت تكون دادم ... ليوان رو روي ميز تو آشپزخونه گذاشتم و راه افتادم برم سر جام بشينم كه آستين لباسم كشيده شد ...

برگشتم و نگاهش كردم ..

اميد – مطمئني خوبي ؟ ...

لحنش مهربون بود .. ولي دل من پر درد بود ... به حدي كه نتونم خويشتن دار باشم ... براي همين با لحن گزنده اي گفتم ...

من – شما كه خوب باشين ما خوبيم ... خوب داره بهتون خوش مي گذره ... ابر و باد و مه و خورشيد و فلك در كارن كه شما يه وقت بي ميوه نمونين ...

و نفهميدم چرا نتونستم خودداري كنم و به اون واضحي نشون دادم كه از چي ناراحتم ...

نفهميدم از لحنم يا از حرفم بود كه اخم كرد و دست برد داخل جيب كتش .. دستمالي بيرون آورد و گرفت سمتم ...

اميد – پس بهتره به كارت برسي ...

دستمال رو گذاشت تو دستم و رفت .... و من موندم كه لحن تلخم جواب نداشت كه در مقابلش سكوت كرد ... و چرا دوباره غيرت خرج من كرد ؟ ....

آخر شب و دمدماي رفتن مهمونا بود كه مبينا كنارم نشست و شروع كرد به حرف زدن ...

مبينا – خاله چرا ديگه نيستي ؟ .. نه اينجا و نه تو بهشت زهرا ... مي دوني غير از اون شب عروسي من چند وقته نديدمت ؟ ...

لبخندي زدم ... دستي روي موهاش كشيدم ...

من – خاله قربونت بره ... خيلي گرفتارم ... الانم كه ديگه مدرسه ت شروع شده .. سرت گرم درسات مي شه .. در ضمن مامان همات هم هر روز پيشته ...

سري تكون داد و با بغض گفت ....

مبينا – نه .. سه هفته بود كه مامان هما رو نديده بودم ...

با تعجب نگاهش كردم ... آروم پرسيدم ..

من – چرا ؟ ... مگه بعد از مدرسه نمي ري پيش مامان هما ؟ ..

بغضش بيشتر شد ...

مبينا – نه .. سه هفته پيش با بابا دعواشون شد ... بابا از دست مامان هما ناراحت بود .. كمتر مي رفتيم .. ولي از دو هفته ي پيش ديگه نمي ريم .. 

تموم وجودم شد علامت سوال ... دعوا ؟ ... اميد با مادرش دعوا كنه ؟ .... 

كنجكاويم رو پنهون كردم و سعي كردم به جاش مبينا رو دلداري بدم ...

من – مطمئن باش دعوا نمي كردن .. حتماً پدرت سرش شلوغه كه ديگه خونه ي مامان هما نمي رين .. مامان هما هم يه مقدار خسته هستن .. حالشون بهتر بشه ميان پيشت ...

سري تكون داد ..

مبينا – نه خاله .. خودم شنيدم داشتن دعوا مي كردن ... مامان هما به بابا گفت حالا كه خودت دست به كار نمي شي خودم بايد يه فكري برات بكنم ... گفت بابا نمي تونه از پس زندگي بر بياد ... خاله از پس براومدن يعني چي ؟ ..

بدون اينكه بذاره حرفي بزنم ادامه داد ...

مبينا – بابا هم گفت كه خودش از پس كاراش برمياد و ديگه نيازي نيست مامان هما بياد خونه مون ... بعدم گفت كه حاضر نيست با اوني كه مامان هما مي گه ازدواج كنه و خودش براي خودش تصميم گيري مي كنه ... تازه گفت كه تا مبينا مادر نخواد هيچ زني تو زندگي من وارد نمي شه و اون موقع هم مبينا بايد مادرش رو انتخاب كنه .... 

بعد سريع پرسيد ..

مبينا – خاله زن تو زندگي وارد شدن همون ازدواجه ديگه ؟ ...

و مني كه تو اون همه حجم اطلاعات سرازير شده به مغزم تمركزم رو به هم خورده بود سري تكون دادم ... كه مبينا ادامه داد ....

مبينا – تازه شم بابا گفت كه زنش بايد باب ميلش باشه ... وقتي اومديم خونه هم بابا به من گفت كه بايد خودمون كارامون رو انجام بديم .. وگرنه مامان هما برام مامان مياره ... 

كمي پاهاش رو تكون داد و به نگاه ناباورم زل زد و آستين لباسش رو بالا زد و دستش رو نشونم داد ...

مبينا – به خدا راست مي گم خاله .. ببين دستم رو .. ديروز داشتم غذا گرم مي كردم دستم گرفت به قابلمه و سوخت ...

نگاهي به دستش انداختم .... رنگ پوست كمي بالاتر از مچ دستش تيره شده بود و يه تاول كوچيك هم داشت ...

دستي به دستش كشيدم ...

مبينا – تازه اين كه چيزي نيست خاله .. ديروز پام هم با اتو سوخت ...

با ناباوري گفتم ..

من – اتو ؟ .. چي اتو مي كردي ؟ ...

سرش رو كمي كج كرد ..

مبينا – لباس بابا رو ... اخه هيچكدوم از لباساش اتو نداشت ...

اخم كردم ...

من – مگه خودش نمي تونست اتو كنه ؟ ..

لبخند زد ...

مبينا – خودش كار داشت .. دوتا قرار كاري مهم داشت كه وقت نمي كرد بياد خونه ... منم براي امشبش لباس اتو كردم ...

بعد با ياداوري چيزي چهره تو هم كشيد ..

مبينا – واي خاله وقتي اتو خورد به پام انقدر سوخت كه نگو ... تا يه ساعت داشتم گريه مي كردم .. بابا كه اومد دعوام كرد كه چرا لباسش رو اتو كردم ... مي گفت ممكن بود اتفاقي برام بيفته ...

و من مبهوت بودم از حرفايي كه مي شنيدم ....

چي كار مي تونستم براي اين دختر بچه ي رو به روم انجام بدم ؟ .... دختري كه تو هشت نه سالگي بايد كاراي خونه رو هم انجام مي داد ؟ ....

مگه اين بچه مي تونست از پس همه ي كارا بر بياد ؟ ... گناه داشت ... وقتي دستش رو ديدم دلم براش سوخت ... گناه داشت كه به جاي درس خوندن و بازي كردن .. كارايي كه براي سنش بزرگ بود رو انجام بده ...

بايد بهش كمك مي كردم .... هرجور كه مي تونستم ... حتي اگه اميد از من بدش ميومد .. حتي اگه قرار بود پدرش با زن ديگه اي زندگي كنه .... 

فكري به ذهنم رسيد .. كه نياز به مشورت با خاله داشتم .. ولي قبلش بايد آدرس و شماره ي خونه ي اميد رو پيدا مي كردم ....

سريع گفتم ...

من – مبينا جان شماره تلفن خونه تون رو حفظي ؟ ..

سري تكون داد ...

مبينا – آره خاله ...

من – پس بگو تا منم شماره ت رو داشته باشم ...

شماره رو كه تو گوشيم ذخيره كردم .. ازش پرسيدم .

من – تو كي مي رسي خونه خاله ؟ ... بابات مياد دنبالت ؟ ...

مبينا – نه خاله من سرويس دارم .. من زودتر از بابا مي رسم خونه ... 

بعد فكري كرد ...

مبينا – بابا مي گه من ساعت يك و نيم مي رسم خونه ....

لبخندي زدم ..

من – خوب من فردا همون ساعت بهت زنگ مي زنم .. باشه ؟ .. فقط به بابا چيزي نگو كه ممكنه دعوامون كنه ..

مبينا خنده اي كرد و " باشه اي " گفت ...

با همه خداحافظي كرديم و راه افتاديم سمت ماشين خشايار ... خونواده ي مقدم و شهيدي هم همزمان با ما خداحافظي كردن و بيرون اومدن ...

قبل از رسيدن به ماشين با ايما و اشاره ي خاطره و بهار به سمتي كه مي گفتن نگاه كردم ... اميد و ترلان در حال صحبت بودن ..

اميد كلافه به نظر مي رسيد .. اخم داشت ... سرش پايين بود و ترلان رو نگاه نمي كرد .. و در عوض ترلان مستقيم نگاهش مي كرد ... 

مرد دست نيافتني من ناراضي به نظر مي سيد و من اين رو گذاشتم پاي اينكه نگران آرامش زندگيشه ...

با يه تفاوق با خاله تصميم گرفتم وارد زندگي اميد بشم ... مخفيانه .. و فقط براي كمك به مبيناي زيادي بچه براي كاراي خونه ... گرچه كه نظر خاله اين بود كه دو سه روزي برم و فقط به مبينا كارا رو ياد بدم .... ولي گوش من بدهكار نبود ....

مي دونستم اميد از صبح تا ساعت دو خونه نيست ... و اين بهترين موقعيت بود براي رفتن و كمك كردن به مبينا ...

دو روز طول كشيد تا تونستم موقعيت رو براي مبينا بيان كنم و ازش بخوام بدون اينكه به كسي حرفي بزنه باهام همكاري كنه ...

چند روز اول فقط زماني به خونه شون مي رفتم كه مبينا از مدرسه مي اومد و من مي تونستم غذايي كه شب قبل اميد درست كرده بود رو گرم كنم و ميز غذاشون رو اماده كنم ...

و انقدر اين كار رو با ترس و لرز انجام مي دادم كه حد نداشت ... مي ترسيدم از اومدن اميد و رو در رو شدنمون .... مي دونستم اينكه بدون اجازه ش ... بدون اطلاعش پا تو خونه ش گذاشتم عصبانيش مي كنه ... و با اين همه عواقبش رو به جون خريده بودم ...

بعد از چند روز خود مبينا هم از ترس اميد ... و فهميدنش بهم پناه آورد و با دلهره گفت ...

مبينا – خاله ... اگه بابا بفهمه ؟ ...

انگار مي دونست چي در انتظار جفتمونه .... مي دونست خشم پدرش اگر فوران كنه هيچ كس ازش در امان نمي مونه ...

با تموم نگراني خودم .. لبخندي زدم و آرامشم رو حفظ كردم ...

من – نگران نباش ... سعي مي كنيم نفهمه .. مي خواي يه كاري كنيم ؟ ...

سري تكون داد ...

مبينا – چيكار خاله ؟ ...

فكري كه از اول تو ذهنم بود و نياز بود براي انجامش اول مبينا بهم اعتماد كنه .. رو به زبون آوردم ..

من – مي خواي تو صبح كه مي ري مدرسه كليد خونه رو بذار تو گلدون كنار در ... من ميام اينجا و كارا رو زودتر انجام مي دم ... وقتي تو اومدي مي رم ... اينجوري امكان نداره بابات بفهمه ...

مبينا فكري كرد و با دلهره پرسيد ...

مبينا – خوب اگه بابا يه وقت بياد خونه يا اصلاً نره بيرون چي ؟ ..

دستي روي موهاش كشيدم ...

من – اگه بخواد اين كار رو بكنه از قبل مي فهمي .. بهم زنگ بزن بگو نيام .. خوبه ؟ ..

از خوشحالي سري تكون داد و پريد تو بغلم ... و من غرق شدم فكر اينكه اگه يه وقت وسط روز كه من اونجا بودم بياد بايد چيكار كنم ؟ ...

ريسك بزرگي بود .. و با اين همه بي ملاحظه .. بدون اينكه بخوام خودم رو درگيرش كنم ... به كارم ادامه دادم ....

كار هر روزم بود ... اينكه برم خونه شون ... اونجا رو تا جايي كه مي تونستم و با مبينا همخوني داشت براي لو نرفتنمون گردگيري كنم ...

جارو مي كردم خونه ي مردي رو كه مي دونستم حق من نيست ... و تو دلم دعا دعا كنم ديرتر به خواست خونواده ش براي ازدواج تن بده تا من بتونم با انجام كارهاي خونه ش عقده ي زن اون خونه بودن رو در وجودم خفه كنم ....

لباس هاش رو كه جمع مي كردم با ولع عطر تنش رو به ريه هام مي كشيدم ... گاهي براي چند دقيقه اي لباسش رو زير بيني م مي گرفتم و مي رفتم تو خلسه ... گرچه كه با سر و صداي رادين زود از اون حالت خارج مي شدم .... و يادم مي افتاد بايد كار هام رو زودتر تموم كنم و از اون خونه براي لو نرفتن جلوي صاحبخونه خارج بشم و برم دنبال علي ...

هر روز اتاق مبينا رو جمع و جور مي كردم و ظرفاي از شب قبل مونده شون رو مي شستم و فقط قابلمه ها رو باقي مي ذاشتم كه اميد شك نكنه ....

با مبينا هماهنگ كرده بودم كه من لباس ها رو مي ندازم توي ماشين لباسشويي .. و اون قبل از اومدن پدرش فقط دكمه ي ماشين رو بزنه تا روشن شه و اميد فكر كنه خود مبينا اين كار ها رو انجام مي ده ...

روز بعد لباس هاي شسته رو كه اميد روي بند انداخته بود تا خشك شه جمع مي كردم ... تا مي كردم و تو كمد ها جا مي دادم ....

هر روز يكي از لباساي اميد رو اتو مي كردم تا فكر كنه خود مبينا انجام داده و چون بچه ست از اتو كردن خسته شده و بقيه رو مي ذاره براي فردا ... گرچه كه گاهي با لباس هاي اتو شده توسط اميد مواجه مي شدم ... ولي اين فقط سه هفته ي اول صادق بود و در بقيه موارد مي ديدم كه بيشتر لباسا اتو نشده روي مبل ها افتاده ...

بعد از سه هفته از حضور مداومم تو خونه احساس مي كردم وضع به هم ريختگي خونه بدتر از قبل شده ... انگار آدماي اون خونه به قصد چيزي رو از زمين جمع نمي كردن ...

گاهي احساس مي كردم بعضي چيزها از روي منظور سرجاشون نيست ... و سعي مي كردم به خودم نهيب بزنم كه " نترس دختر .. مي خواد از كجا بفهمه " ....

تنها چيزي كه تو يك ماهه ي حضورم تو اون خونه تغيير نكرده بود اومدن هاي مبينا با شور و شوق بود .. كه به محض ورود خودش رو توي بغلم مي انداخت و من رو مي بوسيد ...

يه جورايي به ديدار هر روزه عادت كرده بوديم ... چه ميبنا با شوق به سمتم مي اومد و چه من با شوق و عشق تو آغوشم مي گرفتمش ....

به محض ورودش چيزهايي كه لازم بود رو بهش گوشزد مي كردم و لباس مي پوشيدم و با رادين مي رفتم دنبال علي ...

به قدري اون مدت كارم زياد بود كه تقريباً هر روز خسته بودم ... 

صبح ها تو خونه ي اميد كار مي كردم و عصر ها تو خونه ي خودمون .... 

گاهي بهار و خاله ازم مي خواستن تو خونه بمونم و دو روزي استراحت كنم ... اما دلم طاقت نمي آورد ... هم تو اون خونه فاصله ي بين خودم و اميد رو فراموش مي كردم و هم اينكه دلم طاقت نمي اورد كه مبينا رو تنها بذارم ....

خستگي رو با تموم وجودم پذيرا بودم وقتي مي تونستم تو هواي خونه ي اميد نفس بكشم ... انقدر از كارم احساس رضايت مي كردم كه خاله گاهي بهم مي گفت ..

خاله – با اينكه خسته اي ولي چشمات برق مي زنه ... خوشحالم كه شادي ...

و من از ته دل قبول داشتم كه خيلي شادم ...

دو هفته اي بود كه بهم ريختگي ظاهري خونه بهم دهن كجي مي كرد ... اينكه لباسي رو جلوي در ببينم خيلي مشكوك بود .. به خصوص كه از اميدي كه معلوم بود سعي مي كنه به زندگيش برسه بعيد بود كه لباس تنش رو كنار در ورودي بندازه ...

طبق اون دوهفته از همون بدو ورود شروع كردم به جمع كردن خونه ... 

دستمالي آوردم و گردگيري كردم ...

آشپزخونه ي به هم ريخته رو مرتب كردم ...

غذاي آماده ي توي يخچال رو گذاشتم رو گاز و زيرش رو روشن كردم ... 

بشقاب ها رو روي ميز گذاشتم و ماست رو ريختم تو كاسه و گذاشتم وسط ميز ...

لباسام رو پوشيدم و رفتم تو اشپزخونه تا زير غذا رو خاموش كنم ... با شنيدن صداي در خونه كه خبر از اومدن مبينا بود .. لبخندي زدم و از همون اشپزخونه بلند گفتم ...

من – امروز دير كردي دختر خوب ... 

راه افتادم برم استقبالش و مثل هميشه بگيرمش تو بغلم ... كه تو چهارچوب در خشكم زد .......

مبينا تنها نبود ... اميد هم كنارش با اخماي در هم ايستاده بود ...

با ديدنم اخمش بيشتر شد ... چهره ش برزخي بود ... سخت ... جدي ... خشك ....

از حالتش .. از خشم تو چشماش ... بي اختيار قدمي به عقب برداشتم ...

كيفش رو از همون جا پرت كرد رو مبل ... و صداش مثل صاعقه بلند شد ......

اميد – به به .. خانوم كامياب ... چرا ايستادين .. خونه ي خودتونه ، ما اشتباه اومديم ! .... 

قدمي جلو گذاشت ...

اميد – چرا فكر كردم اين همه تغيير تو زندگيم از طرف مادرمه كه دلش برام سوخته ؟ ... چرا فكر نكردم حس انساسن دوستانه ي شما دوباره فوران كرده ؟ ...

بلند تر داد زد و باعث شد كمي تو خودم مچاله بشم ...

اميد – اينجا چيكار مي كني ؟ .. تو خونه ي من ؟ ... كي بهت اجازه داده بياي اينجا و تو زندگي من سرك بكشي ؟ ....

رادين از ترس زد زير گريه ... و اميد بي توجه بهش با سرعت نزديكم شد .. و محكم كوبيد رو در آشپزخونه كه از ترسم .. از وحشت فريادش ... از صداي بلند كوبيده شدن در ... دستم رفت روي گوش هام و بيشتر تو خودم مچاله شدم ..

اميد – دِ جواب بده ... تو خونه ي من چيكار مي كني ؟ ....

ترس ... ترس از مردي كه دوسش داشتم ...

توده ... توده اومد تو حلقم ... چرا فكر مي كردم اگر من رو تو خونه ش ببينه كمي ملايم تر برخورد مي كنه ؟ ... يا به خاطر كارايي كه براشون مي كردم تشكر مي كنه ؟ ....

جوابش سكوت من بود ... 

باز فرياد زد ...

اميد – جوابي نداري نه ؟ ... چي پيش خودت فكر كردي ؟ ...

از لحن گزنده ش توده تا پشت پلكم هجوم آورد ...

چرا داشت تحقيرم مي كرد .. چرا متهم مي كرد مني رو كه مي شناخت ...

براي دفاع از خودم دهن باز كردم ..

من – من فقط مي خواستم به مبينا كمك كنم ... گناه داش ...

فريادش حرفم رو نيمه كاره گذاشت ..

اميد – پس قصدت كمك بوده ؟ ... دوست داري كار كردن رو ؟ ... از كلفتي خوشت مياد ؟ ... بيا ... بيا جمع كن ...

كتش رو از تنش در اورد و پرت كرد زمين ..

اميد – جمع كن ... جمع كن ديگه ... چرا من رو نگاه مي كني ؟ ... به مبينا كمك كن ...

حقارت ... كوچيك شدن ... ترس ... تهوع .... نديده شدن ... همه بهم هجوم آورد ... 

مبينا با گريه داد زد ...

مبينا – بابا بسه ... به خدا خاله شكيبا گناهي نداره ... من بهش گفتم ... من گفتم كمكم كنه تا مامان هما نتونه برام مامان بياره ... مگه نگفتي بايد كارامون رو خودمون انجام بديم ... من نمي خوام ترلان مامانم بشه ... من مي خوام خاله شكيبا مامانم بشه ...

صداي گريه ش با صداي گريه ي رادين قاطي شد ... 

خودم رو جمع كردم ... به نگاه درمونده ي اميد نيم نگاهي انداختم ... و رفتم سمت رادين ... بغلش كردم .. از ترس خودش رو تو بغلم جمع كرد ... 

رفتم سمت مبينا ... بغلش كردم و بوسيدمش ...

من – گريه نكن خاله .. برو اتاقت ...

سرش رو بالا گرفت و با گريه گفت ..

مبينا – مي خواد بازم دعوات كنه ؟ ...

نوازشش كردم ...

من – نه خاله .. برو ....

مبينا رفت ... رفتم سمت كيفم ... برش داشتم ... بايد مي رفتم ... ولي ...

تلخ شدم و از اين تلخ شدن دهنم مزه ي زهر گرفت ..... بايد يه جوري حرصم و اون حس حقارت رو بيرون مي ريختم ... رفتم نزديكش ...

من – يه روز گفتين اگر سه خصلت در شما پيدا كنم كه دوست داشتني باشه اون روز عشقم رو قبول مي كنين ... يكيش مردونگيتون بود .. يكيش حس مسئوليت پذيريتون بود ... يكي هم كنترل خشمتون ... امروز همه تصوارتم رو از خودتون بهم زدين ... متنفرم از اين منطق بي منطقتون كه نپرسيده و ندونسته متهم مي كنه ... راست گفتين ... مهرزاد با اون همه مهربوني گزينه ي بهتريه ....

چشمام رو بستم به روي همه ي عشقي كه هنوز تو قلبم داشتم .... هنوز دوسش داشتم ... ديوونه بودن كه شاخ و دم نداشت ....

خاله و بهار با ديدنم حالم رو فهميدن ... چقدر تو بغل خاله گريه كردم ... چقدر زار زدم به خاطر تقدير سياهم ... چقدر از خودم و عشقي كه هنوز بهش داشتم بدم اومد ...

نرفتم ... ديگه به خونه ش پا نذاشتم ... ولي تموم مدت تو فكرش بودم .... بعد از رفتنم چيكار كرد ؟ ...

نرفتم ... جلوي نفس سركشم رو گرفتم ... 

يه روز ....

دستم به كار نمي رفت ... دلم براي رفتن و نفس كشيدن تو هوايي كه اميد نفس مي كشي بي تاب بود ...

دو روز ....

دلم به حال مبينا مي سوخت ... دست تنها چيكار مي كرد ؟ .... نگرانش بودم ... اگر باز سر خودش بلايي مي اورد ؟ ... اگر قابلمه بر مي گشت روش و مي سوخت ؟ ... دلم بي تاب بود ....

سه روز ...

دائم فكر مي كردم نكنه نقش ترلان تو زندگيش پر رنگ بشه ؟ ... دلنگرون بودم كه با بي فكريم زندگيشون رو به هم ريخته باشم ... كاش قبلش بيشتر فكر مي كردم ....

چهار روز ....

داغون بودم ... تموم مدت مي گفتم كاش ازش خبر داشتم .... چقدر به اون خونه عادت كرده بودم ... اگر توجه اميد رو براي هميشه از دست مي دادم چي ؟ ... 

عصر روز چهارم بود كه گوشيم زنگ خورد و اسم اميد رو صفحه ش نقش بست ...

ترديد ... ترديد تو جواب دادن .... 

با دستاي يخ بسته جلوي چشماي نگران بهار گوشي رو بردم كنار گوشم و جواب دادم ..

من – بله ؟ ..

اميد – سلام ...

من – سلام ...

اميد – وقتي يه بچه رو انقدر به خودت وابسته مي كني بايد فكر بعدش رو هم بكني .. چهار روزه تب كرده ... رفتارشم بد شده ... بيا ببينش .. تو رو مي خواد ...

دلنگران گفتم ...

من – دكتر بردينش ؟ ..

اميد – آره ... بيا .. چشم انتظارته ...

" باشه اي گفتم و خداحافظي كرديم ...

بهار و خاطره يه لنگه پا ايستادن و نذاشتن برم ... مثل زندان بان كشيك مي دادن كه از خونه خارج نشم ... مي گفتن اميد لياقت نداره ..... مي گفتن حق نداري بري ... خشايار هم باهاشون دست به يكي كرده بود ... رفت و آمد علي رو به عهده گرفته بود ....

خاله بي طرف بود و هيچي نمي گفت ... اما نگراني تو صورتش مشهود بود ... و من ... من داغون ... بي طاقت ... بي تاب ... 

دو روز گذشت ... بهار گوشيم رو برداشته بود و بهم نمي داد نكنه اميد باز هم تماس بگيره و من جواب بدم ....

روز سوم بود ... صبح زود علي رو كه راهي كردم برگشتم و به بهار با التماس گفتم ...

من – بهار گوشي رو بده حال مبينا رو بپرسم ...

بهار شونه اي بالا انداخت ...

بهار – پدر داره .. نمي ذارم بيشتر از اين اذيتت كنن ...

اومدم حرفي بزنم كه زنگ خونه زده شد ... رفتم سمت آيفون ... تصوير اميد .. با اخمي روي صورتش قلبم رو به تلاطم انداخت ....

گوشي رو برداشتم و جواب دادم ...

من – بله ! ...

اميد – لباس بپوش بيا پايين ... تو ماشين منتظرتم ...

فرصت هيچ حرفي رو بهم نداد .... رفت ...

شوكه رفتنش رو نگاه كردم ...

بهار كنار گوشم گفت ..

بهار – اين اينجا چيكار مي كنه ؟ ..

كي اومده بود كنارم ؟ ... برگشتم و با دلشوره اي كه به وجودم افتاده بود گفتم ..

من – نمي دونم .. برم ببينم چي مي گه ...

بهار اخم بدي كرد ...

بهار – به خدا بخواد بازم اذيتت كنه ادب رو مي ذارم كنارا .. گفته باشم ...

سري تكون دادم ...

من – نگران نباش ...

تو ماشينش كه نشستم سلامي كردم و گفتم ...

من – اتفاقي براي مبينا افتاده ؟ ...

با اخم نگاهم كرد و جواب داد ...

اميد – وقتي مسئوليت كارت رو به عهده نمي گيري مجبور مي شم وادارت كنم ... مبينا هم مثل رادين و علي بي مادره ...

ماشين رو روشن كرد و راه افتاد ...

مسيرش مسير خونه نبود ... آروم پرسيدم ...

من – كجا مي ريم ؟ ...

نيم نگاهي بهم انداخت ... و خلي جدي به طوري كه باور كنم شوخي نداره جواب داد ...

اميد – آزمايشگاه ... براي آزمايش ازدواج ...........

شوكه از حرفش .. اخم كردم و برگشتم به سمتش ... و با عصبانيت گفتم ..

من – بزنيد كنار من پياده مي شم ...

بي اهميت به حرفم همچنان رانندگي مي كرد ... چرا فكر مي كرد باهاش مي رم ؟ ... فكر مي كرد رفتار اون روزش رو فراموش كردم ؟ ... يا چون نگران مبينا شدم و باهاش همراه .. مي تونه من رو هر جا خواست ببره ...

عصباني تر از قبل به خاطر اهميت ندادنش به حرفم .. بلند گفتم ..

من – گفتم پياده مي شم ...

نيم نگاهي بهم انداخت و با اخم گفت ..

اميد – وقتي لج مي كردي بايد فكر اينجاش هم مي بودي ...

با همون لحنم گفتم ..

من – من لج نكردم ... بهار نذاشت بيام ديدن مبينا ...

با همون اخم .. در حالي كه جلوش رو نگاه مي كرد گفت ...

اميد – نمي تونستي يه زنگ بزني ؟ ... يا حداقل جواب زنگام رو بدي ؟ .. وقتي زنگ مي زنم و رد تماس مي زني و حاضر نيستي به حرفام گوش كني .. منم به جاي هر دو نفرمون تصميم مي گيرم ....

واي .. واي ... اگر بهار جلوم بود حالش رو جا مي آوردم ... دختر كله شق ... اين مصادره ي گوشي من ديگه چي بود انجام داد ...

با حرص رو به اميد گفتم ..

من – من رد تماس نزدم .. گوشيم دست بهار بود ... نمي ذاشت هيچ تماسي رو جواب بدم ...

با عصبانيت برگشت سمتم ..

اميد – گوشي تو دست دختر عموت چيكار مي كرد ؟ ..

من – دارم مي گم .. گرفته بود .. مي خواست با حرفات اذيتم نكني ...

پوزخندي زد ...

اميد – اذيت ؟ ... اين دختر عموت مي دونه تو چيكار كردي ؟ ...

عصباني گفتم ..

من – وقت من رو هدر ندين .. كلي كار دارم ... پياده مي شم ... 

خيلي خونسرد جواب داد ...

اميد – براي هر تصميمي دير شده ... براي پس فردا وقت محضر گرفتم ...

چشمام رو از حرص روي هم گذاشتم ... 

من – كي گفته من زن شما مي شم ؟ ...

آروم گفت ...

اميد – مي شي ...

چشمام رو باز كردم ...

من – من زن شما نمي شم جناب مقدم ... 

اميد – به چه دليل ؟ ..

من – چون دلم نمي خواد ...

لبخند كجي زد ..

اميد – جلو مرد قانون دليل منطقي بيار .. دليلت منطقي نيست ..

لجوجانه گفتم ...

من – قصد ازدواج ندارم ...

لبخند محوي زد ...

اميد – اشكال نداره ... تا پس فردا قصدش رو پيدا مي كني ..

من – آمادگي ازدواج ندارم ...

اميد – موردي نيست .. بعد از عقد وقت داري تا آماده بشي ... دو هفته خوبه ؟ ...

چرا هرچي مي گفتم يه جوابي مي داد ؟... لجم گرفته بود ..

من – من علاقه اي به شما ندارم كه بخوام همسرتون بشم ...

اميد همون لبخند محو رو روي لباش نگه داشته بود ...

اميد – تا چند روز پيش كه همچين نظري نداشتي ! ..

با لحن حرص دراري گفتم ...

من – يادتون رفت چند روز پيش چي گفتم ؟ .. گفتم ازتون متنفرم ..

سري تكون داد ..

اميد – به همون سرعتي كه متنفر شدي دوباره نظرت بر مي گرده ...

من – مطمئن نباشين ...

لبخند كجي زد ...

اميد – مي گن صيغه ي عقد كه جاري مي شه تو دل زن و مرد يه محبت نسبت به هم ايجاد مي شه .. پس نگران نباش ...

نا اميد از بحث ايجاد شده خيلي جدي گفتم ...

من – من اشتباه كردم ... نبايد بدون اجازه ي شما ميومدم خونه تون .. ولي قصدم فقط كمك بود .... بهتره اين بازي رو تمومش كنيد .... اگر قصدتون اين بود كه من به اشتباهم اعتراف كنم ...

نذاشت جمله م رو تموم كنم ... 

اميد – مگه نمي گي مي خواستي به مبينا كمك كني ؟ .. خيله خوب .. چرا دزدكي ؟ .. چرا طوري كه شأنت بياد پايين ؟ ... زنم مي شي .. خانوم اون خونه مي شي .. هر وقت دوست داري اونجا رفت و آمد مي كني .. هر كاري دلت بخواد مي توني اونجا انجام بدي ...

تو دلم چه غوغايي به پا شد ! .. يعني فقط مي خواست ارزش من حفظ بشه ؟ ... علاقه اي نبود ؟ .. دلم مي خواست مي تونستم بگم يه كلمه بگو .. به خدا كه فقط يه ذره .. به اندازه ي يه سر سوزن من رو بخواي ديگه حرفي نمي زنم ... زنت مي شم ... 

همون موقع گوشيش زنگ خورد ... جواب داد ..

اميد – بله ؟ ..

- .....

اميد – تا چند دقيقه ديگه مي رسيم ...

- ....

اميد – باشه .. خدافظ ...

مي خواستم بپرسم كي بود كه ديدم داره شماره مي گيره ... ساكت نگاهش كردم ...

اميد – سلام مامان ..

- ...............

اميد – نه .. وقت محضر براي پنج شنبه بعد از ظهره ...

- ............

اميد – من كاري به نتيجه ي آزمايش ندارم .. براي من فرماليته ست ... شما فقط براي شب همون رستوران رو رزرو كنين ... 

- ..............

اميد – نه فكر نكنم كوچيك باشه ...

- .........

اميد – نمي دونم ... اين چيزا رو با خود شكيبا و خانوم خاشعي هماهنگ كنين ... هر جور شكيبا دوست داشت ... مبينا بهتره ؟ ...

نفهميدم چي شنيد كه لبخندي زد ...

اميد – منم صبرم داشت تموم مي شد .. شمام كه به آرزوت رسيدي ! ...

- ....

اميد – چشم .... خدافظ ...

قطع كرد و نيم نگاهي بهم انداخت ...

اميد – مامان سلام رسوندن ...

آروم گفتم ..

من – سلامت باشن .. مبينا بهتره ؟ ..

سري به علامت مثبت تكون داد ...

يه چيزي تو دلم بالا پايين مي شد ... جواب آزمايش براش مهم نبود ؟ ....

آروم با شك و ترديد پرسيدم ...

من – جواب آزمايش ؟ ... اگه خوب نبود ...

سريع جواب داد ...

اميد – براي من مهم نيست ... 

نيم نگاهي به من انداخت ...

اميد – مهم حضورت تو زندگي منه .........

در خونه رو باز كردم .... از سكوت خونه فهميدم كه بهار و رادين نيستن .. علي كه مدرسه بود .. 

مي دونستم بهار كلاس نداره .. ممكن بود رفته باشه بيرون و در اينجور مواقع رادين رو مي سپرد به خاله ... 

در خونه رو بستم و راه افتادم سمت خونه ي خاله .. به هواي رادين مي تونستم برم پيش خاله وگرنه كه اصلاً روم نمي شد تو چشماش نگاه كنم و بگم رفتم آزمايش دادم ...

در خونه رو زدم ... خاطره در رو باز كرد و با ديدنم لبخندي زد و سلام كرد ... وارد كه شدم با چشماي نگران خاله مواجه شدم و نگاه غضبناك بهار ...

سلام كه كردم خاله جواب داد ... ولي بهار به جاي جواب سلام لا عصبانيت گفت ..

بهار – خوبه من مي گم به اين مدك اهميت نده ... بعد خانوم مي ره باهاش آزمايشگاه ...

به جاي اينكه حرفي بزنم سكوت كردم ... مي دونستن .. از كجاش مهم نبود ... مهم اين بود كه لازم نبود من چيزي بگم .. حداقل كارم راحت شده بود ... و از انجار اوليه خبري نبود ..

خاله با اعتراض بهار رو صدا كرد ..

خاله – بهار ! ...

بهار به احترام خاله كه مادرشوهرش بود خودش رو كنترل كرد و رو كرد به خاله ...

بهار – كم زجرش داده تا حالا كه مي خواد زنش بشه ..

خاله اخمي كرد ..

خاله – خود شكيبا بايد راضي باشه كه هست ... 

بهد رو كرد به من ..

خاله – بيا بشين خاله ... مي خواي چيزي بيارم بخوري ؟ ....

رفتم روي نزديك ترين مبل نشستم و آروم گفتم ..

من – نه خاله .. ممنون ... شما زا كجا فهميدين ؟ ..

خاله خودش هم نشست و لبخندي زد ...

خاله – هما زنگ زد ... قراره شب بيان خونه تون ... هم خواستگاري .. هم بله برون ... 

بهار پريد وسط حرفمون ...

بهار – لازن نكرده بيان .. مگه مسخره بازيه ... اول برن آزمايش بعد تازه بيان خواستگاري ؟ ...

بعد هم با اخم روش رو به سمت ديگه اي كرد ...

با لحن آرومي جوابش رو دادم ..

من – وقتي گوشيم رو بر مي داري و نمي ذاري جواب بدم همين چيزا پيش مياد ..

گوشي رو گذاشت رو ميز و گفت ...

بهار – نيست كه همش پيام عاشقانه برات مي فرستاد ؟ .. 

دست بردم و گوشي رو برداشتم و در عين حال جواب دادم ...

من – پسر بيست ساله كه نيست ! ...

بهار – هر مردي بلده با چندتا جمله دل طرفش رو به دست بياره ... اين يكي ديگه نوبره به خدا ... تازه اخلاقشم كه تعريفي نداره ! ...

لبخندي زدم ... اگه بهار مي دونست من عاشق همون جديتش شدم چيكار مي كرد ؟ ....

شروع كردم به چك كردن پيام هاي گوشيم ... تماماً از حال مبينا برام گفته بود ... و آخرين پيام ... كه نوشته بود " مي خواستم باهات حرف بزنم .. خودت بهم وقت نمي دي .. پس بعداً از چيزي ناراحت نشو " ... به ساعت ارسالش نگاه كردم ... مال ديشب بود ....

خاله گفت ...

خاله – بلند شو خاله ... خيلي كار داريم .... مثل اينكه فردا هم بايد با مهشيد و گلشيد برين خريد ...

سرم رو بلند كردم و با تعجب پرسيدم ...

من – خريد چي ؟ ... پس چرا مهشيد چيزي نگفت ؟ ...

خاله – مگه مهشيد رو ديدي ؟ ..

سري تكون دادم ...

من – جلو آزمايشگاه منتظرمون بود ... آخه رفتيم آزمايشگاه خواهر دوستش ...

خاله لبخندي زد ..

خاله – پس اميد فكر همه جا رو كره بود ! ...

با اين حرف خاله ياد مهشيد و حرفش افتادم .. وقتي داشتيم وارد آزمايشگاه مي شديم زير گوشم گفت ..

مهشيد – چيكار كردي كه اين اميد به هيچ صراطي مستقيم نيست ؟ ... هر چي بهش گفتم براي عقد تا هفته ي ديگه صبر كن گفت كه بايد تا اخر همين هفته اسمت بره تو شناسنامه ش ..

منم بهش لبخندي زدم و جواب دادم ...

من – من كاري نكردم .. احتمالاً به خاطر مبيناست ..

كه مهشيد اخمي كرد و گفت ...

مهشيد – به هيچ وجه ... اگر بحث مبينا بود كه صبر مي كرد تا حال مبينا كاملاً خوب بشه .. يه چيزي هست كه انگار دنبالش كردن داره تند تند كارا رو انجام مي ده ... دو روز پيش كه يه سفر كاري بود ... ديروز رفته وقت محضر گرفته ... و ديشب براي آزمايشگاه به من گفت .. مامان هم تازه فهميده ... داشت پس مي افتاد ... مي گفت مگه مي شه يه روزه كارا رو انجام داد ؟ ... ولي مرغ اميد يه پا داره ...

از يادآوري حرفاي مهشيد لبخندي زدم ... اميد عجله داشت ... ولي دليلش رو نمي دونستم ....

علي كه اومد خونه با فهميدن موضوع اخماش كشيده شد تو هم ... بي حرف راه اتاقش رو در پيش گرفت ...

تحمل ناراحتيش رو نداشتم ... اينكه نمي دونستم چي تو فكرش مي گذره و باعث ناراحتي و اخمش شده اذيتم مي كرد ...

رفتم سمتش و قبل از اينكه وارد اتاق بشه دستش رو كشيد و مانع رفتنش شدم ...

برگشت سمتم .... نگاه كردم تو چشماش كه پر از غم بود ...

من – علي ؟ .. ناراحتي ؟ .. اگه راضي نباشي همين الان زنگ مي زنم و مي گم نيان .. همه چي رو به هم مي زنم ... 

غمگين نگاهم كرد ...

علي – ناراحت نيستم ... تو هم يه روز بايد ازدواج كني ديگه .. مثل بهار ... 

اخمي كرد ...

علي – ولي به خدا قسم مي خورم اگه بخواد اذيتت كنه خودم حسابش رو مي رسم ...

لبخندي زدم به اون همه مردونگي و نگرانيش ... تو يكسال گذشته خوب متوجه ناراحتيام شده بود و عاملش رو خوب مي شناخت ... براي همين نگران بود .... گفتم ..

من – نگران بناش علي ... مرد خوبيه ..

سري تكون داد كه معلوم بود قانع نشده .. بعد انگشت اشاره ش رو گرفت سمتم ..

علي – در ضمن از الان گفته باشم ... بزرگ شدم با دخترش ازدواج نمي كنما ! ... مثل اين فيلماي آبكي تلويزيون دختر لوسش رو نندازن به من ...

با ناباوري نگاهش كردم ... اين علي كوچيك عمه شهنازم بود كه اين جوري حرف مي زد ؟ ... بزرگ شده بود ؟ ... آره ... داشت سيزده ساله مي شد ...

ساعت نه بود كه خونواده ي مقدم اومدن ... مبينا هم با رنگ و رويي كه نشون مي داد هنوز سرحال نشده همراهشون اومده بود ...

سبد گل و يه جعبه شيريني و چند بسته كادو پيچ شده دستشون بود ... سبد گل رو اميد داد دست من ... شيريني رو هم هماجون داد دست خاله ... و بقيه ي بسته ها رو چيدن روي ميز ...

جلسه خيلي زود حالت رسمي به خودش گرفت ... اولين حرف عذرخواهي هماجون و آقا رضا بود بابت اينكه مراسم خواستگاري بايد زودتر انجام مي شد ... و بعد مسير حرف رو كشوندن به من و اميد ...

در تموم مدت بهار جدي و با نيمي اخم به حرفا گوش مي كرد .. علي هم كاملاً اخماش تو هم بود .. انگار داشتن براي اميد خط و نشون مي كشيدن ... نگاهاشون به اميد اصلاً دوستانه نبود .. و نارضايتي از صورتشون مي باريد ...

حرفا ها كه به نتيجه رسيد و مقدار مهريه معلوم شد اميد بلند گفت ...

اميد – فكر كنم خانوم كامياب كوچيك ناراضي هستن ..

با اين حرف همه برگشتن و نگاهي به بهار انداختن ... 

اميد بهار رو مخاطب قرار داد و گفت ...

اميد – درسته ؟ ..

بهار اخمش بيشتر شد و گفت ..

بهار – بحث نارضايتي نيست .. فقط ...

به جايي خيره شد و بعد از چند ثانيه مكث رو جمع ادامه داد ...

بهار – يك سال و نيم پيش كه اون اتفاق تلخ افتاد .. شكيبا شد همه كس ما .. مادر ... پدر ... خواهر ... برادر ... براي هر سه تامون سخت بود .. خيلي سخت ... خيلي زجر مي كشيديم ... ولي بيشتر از من و علي شكيبا سختي كشيد ... روزايي كه من و علي سرمون به درسمون گرم بود شكيبا هم جاي مرد خونه بود و هم زن خونه ... هم مادر رادين بود ... تموم سعيش رو مي كرد كه آب تو دل پر دردمون تكون نخوره ... به خاطر ما از كارش دست كشيد و خونه نشين شد ... به جاي ما فكر همه چيز رو مي كرد .. شبا من و علي راحت مي خوابيديم .. ولي شكيبا فكر لحظه به لحظه ي زندگي بود ...

نفسي تازه كرد ..

بهار – خيلي از خودگذشتگي كرد تا زندگيمون بشه يه زندگي معمولي ... خيلي چيز ها رو به جون خريد .. من و علي هم در مقابل اين از خودگذشتگي سعي كرديم هيچ توقع نامعقولي نداشته باشيم ...

رو كرد به اميد ..

بهار – من مي ترسم كسي قدر از خودگذشتگياش رو نفهمه ... 

نگاهي به رادين كه روي پام نشسته بود و علي كرد ..

بهار – من مي تونم از رادين و علي نگه داري كنم ...

اميد با نيمچه اخمي كه روي صورتش نشسته بود نذاشت حرفش رو ادامه بده ...

اميد – اول اينكه از خودگذشتگي هاي ايشون بعد از اين هم مثل قبل به چشم مياد و قابل تقديره ...

معني حرف هر دو براي جمع معلوم بود .. بهار مي خواست به اميد بفهمونه من دارم ازخودگذشتگي مي كنم كه مادر فرزندش مي شم ... و اميد هم به همون صورت به بهار فهموند كه اين موضوع رو مي دونه ...

اميد ادامه داد ...

اميد – دوم اينكه .. هر جا خانوم كامياب زندگي كنن علي و رادين هم همونجا زندگي مي كنن ...

با اين حرف اميد نفس راحتي كشيدم .. با اينكه ايمان داشتم مشكلي با رادين و علي نداره اما باز هم يه ترس ناشناخته داشتم ...

تو سكوتي كه ايجاد شده بود علي شروع كرد به صحبت ..

علي – ببخشيد كه من حرف مي زنم .. ولي لازمه يه چيزي بگم ...

اينبار نگاه ها دوخته شد به علي ... سرش رو انداخت پايين و يه نفس گفت ..

علي – درسته كه من كوچيكم .. ولي از وقتي يادم مياد .. دايي رضا و زن دايي از برگ گل نازكتر به شكيبا نمي گفتن ...

دهنم باز موند ... علي داشت غير مستقيم به اميد مي گفت كه .... 

برگشتم و نگاهي به اميد انداختم .. مونده بودم بايد چيكار كنم .. حرفي بزنم ؟ .. 

اميد نيم نگاهي بهم انداخت .. نمي دونستم چه برداشتي از حرف علي كرد .. سكوت بدي ايجاد شده بود ... 

آقا رضا سكوت رو شكست و رو به علي گفت ...

آقا رضا – بعد از اين هم همينطوره علي جان .. فقط بايد بدوني كه هميشه يه چيزهايي بين زن و شوهر پيش مياد كه ..

كمي مكث كرد كه باعث شد علي بگه ..

علي – مي دونم آقاي مقدم ... فقط من دلم نمي خواد شكيبا رو ناراحت ببينم ..

اينبار نگاه ها رفت سمت اميد ... 

اميد سري تكون داد ..

اميد – مطمئن باش علي ....

و انگار با اين حرفش به من اطمينان مي داد .. كه تپش قلبم ريتميك شد و منظم ....

قرار بر اين شد كه روز بعد ، از صبح با مهشيد و گلشيد برم خريد ... و عصر اميد فقط بري خريد حلقه و گرفتن قرآن همراهيمون كنه ....

جلوي در محضر از ماشين خشايار پياده شدم ... خودم نخواستم اميد بياد دنبالم ... مثل لباسم كه حاضر نشدم لباس عروس تنم كنم ...

همش هم به خاطر مبينا ... از اميد خواسته بودم با مبينا بياد محضر كه مبينا فكر نكنه از همون اول دارم از پدرش جداش مي كنم ...

اميد و خونواده ش جلوي محضر منتظرمون ايستاده بودن .. پياده كه شدم اومدن به استقبالم .. هما جون كمك كرد كه بتونم كمي لباسم رو جمع كنم ...

با اينكه لباسم لباس عروس نبود ... ولي بلند بود و بايد براي راه رفتن از جلوي پا جمعش مي كردم .. يه لباس شب سفيد بود كه روش سنگ دوزي شده بود و يه كت مي خورد روش تا دكلته بودنش رو بپوشونه ...

نگاه اميد روي صورتم چرخيد ... صورت آرايش شده م كه به مدد آرايشگري كه بهش گفته شد بود جشن عقدمه .. تغيير كرده بود ...

سريع نگاهش رو دزديد ... كمي اخم كرد و آروم گفت ..

اميد – زودتر برو داخل .. 

وقتي كه اينجايي زندگي شيرينه

تو حتي اخماتم به دلم مي شينه 

.

تو همه دنيامي با تو خوبه حالم 

من به اين احساس رويايي مي بالم ...

سر سفره بله كه گفتم ... چشماش رو بست و نفس عميقي كشيد ... مبينا پريد تو بغلم ... خاله سرم رو بوسيد و زير لب خداروشكري گفت ... و من چشمام رو بستم و به ياد مادر و پدرم بغض كردم ....

و ناخودآگاه نفس هام هماهنگ شد با مردي كه كنارم نشسته بود .... 

بهار كه ظرف عسل رو گرفت جلومون .. تازه ديدم داره گريه مي كنه ... با دستم رد اشك رو از صورتش پاك كردم ...

همزمان با اميد انگشت داخل ظرف عسل كرديم ... چشم تو چشم هم دوختيم ... قرار بود انگشت دست مَردم بره داخل دهنم ... دستي كه تا اون لحظه حتي گرماش رو حس نكرده بودم .....

يه لحظه چشم چرخوندم ... كاش قاشق كوچيكي پيدا مي كردم .. يا چيزي كه بشه باهاش عسل رو دهن همديگه بذاريم ... اصلاً روم نمي شد عسل رو از دستش بخورم .... 

انگار تعللم رو فهميد ... چون چند لحظه خيره خيره نگاهم كرد .. بعد دستش رو جلوتر آورد ... اگه باز هم تعلل مي كردم همه مي فهميدن ... 

با كمي شرم دهن باز كردم ... چشمام رو بستم .... همزمان كه گرماي انگشت اميد رو تو دهنم حس مي كردم دستم رو بردم جلو ... و .......

خيلي زود عسل رو خودم و سرم رو عقب كشيدم ... ولي اميد با كمي تعلل دستم رو ول كرد .. و نگاهش يك لحظه هم دست از سر چشمام بر نمي داشت ... و من چقدر ناشيانه چشم به ديگران مي دوختم تا نگاهم با نگاهش تلاقي نكنه ...

سخت ترين كار ممكن رو انجام داده بودم .. به قدري خجالت كشيدم كه حس مي كردم از درون مثل كوره ي آتيش شدم ... 

انگار اميد حالم رو فهميد ... چون براي انداختن سرويس طلا از مهشيد و گلشيد كمك گرفت ... و خوشبختانه هيچ تماسي بين دستش و بدنم ايجاد نشد ....

با اومدن عكاس .. ديگه عملاً نمي تونستم از چيزي فرار كنم ... به خصوص زماني كه عكاس زن خواست كه كتم رو در بيارم ... ديگه راه فراري نبود ... شالم رو باز كردم و كتم رو در آوردم ... و آب شدم از خجالت زير ذره بين نگاه دقيق و خيره ي اميد ....

چقدر سخت بود دزديدن نگاهم از شرم ... چقدر سخت بود بي توجهي به نگاه هاي خيره ش و لبخند محو روي لب هاش ... چقدر سخت بود كه بايد به اون زودي حياي دخترونه م رو كنار مي ذاشتم و به اين فكر مي كردم كه مرد رو به روم محرمم شده ....

و گاهي حس مي كردم چقدر نگاه اميد كلافه ست ... حتي گاهي احساس مي كردم نگاهش رو از روي بدنم مي دزده ... مرد بود و پر از تمايل .. پر از حس نياز به زن ... 

و چقدر خوب سعي مي كرد حين عكس گرفتن فاصله رو بينمون رعايت كنه ... انگار راه و رسم به افسار گرفتن حس مردونه ش رو خوب بلد بود ... 

بعد از تموم شدن كارمون رفتيم به سمت رستوراني كه تالارش رو براي شب رزرو كرده بودن .... 

باز هم به خواست من جشني برگزار نمي شد .. فقط برنامه ي شام بود ... و آشنايي من با اقوام اميد ...

من كه فاميلي نداشتم ... فقط يه خاله داشتم كه سعي مي كرد نذاره اشك به چشمام بياد .... 

خونواده ي مقدم غير از اقوام درجه يك هيچ كسي رو دعوت نكرده بودن ... كه البته همون اقوام هم تعدادشون زياد بود ... و فقط خونواده ي آقا نادر كه براي خونواده ي مقدم چيزي بيشتر از يه دوست خونوادگي بودن هم دعوت داشتن ...

ساعتي رو به معارفه و آشنايي با خونواده ي اميد گذرونديم ... و بعد هم عكس انداختن با افراد خونواده ....

بعد از شام .. تك تك مهمونا بعد از آرزوي خوشبختي و دادن كادو هاشون خداحافظي كردن و رفتن ... 

از تالار كه خارج شديم .. من و اميد قدم زنون از جمع خونواده ي اميد و خاله اينا فاصله گرفتيم ... بعد از طي چند قدم اميد رو به روم ايستاد ... 

اميد – مي ري خونه ي خودتون ؟ ..

سري به علامت مثبت تكون دادم ... 

اميد هم سري تكون داد و كمي اخم كرد ... معلوم بود از رفتنم ناراضيه يا شايد من دلم مي خواست اينجوري برداشت كنم .... 

دست كرد تو جيبش و دسته كليدي بيرون آورد ...

اميد – اين كليداي خونه ... هر وقت خواستي مي توني بري ... چه من و مبينا خونه باشيم و چه نباشيم ...

دستم رو بردم جلو تا كليدها رو بگيرم ...

مكث اميد تو دادن كليدا باعث شد نگاهم رو از كليدا بگيرم و خيره بشم به رد نگاهش ... كه روي دست ها و ناخن هاي بلند لاك زده م بود ... 

ناخن هايي كه به مدد مانيكور و لاك خوش رنگش .. نماي قشنگي به دستام داده بود ... مي دونستم خيره شدنش به اين خاطر كه هيچوقت اونجوري من رو نديده بود .. يا بهتر بگم به اون شدت بهم توجه نكرده بود ...

دستم رو بردم جلوتر و كليدا رو گرفتم ... با اين كارم نگاهش رو به سمت ديگه اي انداخت و نفس عميقي كشيد .... بعد رو كرد بهم ...

اميد – يه خانومي هست كه ماهي يكي دوبار مياد به مامان تو كاراي خونه كمك مي كنه ... با مامان همانگ كن كه هم براي خونه ي خودتون بياد و هم خونه ي من .. نمي خوام خودت رو خسته كني براي كاراي خونه .. به اندازه ي كافي كار داري ... در ضمن اگه مي شه تو طول هفته چند روزي رو هم براي درساي مبينا وقت بذار .. من اصلاً نمي رسم بهش رسيدگي كنم ..

سري تكون دادم ..

من – خيالتون راحت باشه ...

مستقيم نگاهم كرد و گفت ..

اميد – دوتا نكته هم هست .. يكيش دستوره .. و يكيش خواهش ....

دستور ؟ .. خواهش ؟ ... نگران نگاهش كردم ... شوهرم بود و بايد به حرفش گوش مي كردم ...

اميد – دستورش اينه كه هيچوقت دستت رو بدون حلقه ت نبينم ...

يه حس خوب نشست تو تنم ... نگران چي بود كه دستور مي داد ؟ ... از چي مي ترسيد ؟ ... مي ترسيد براي زنش خواهان پيدا بشه ؟ ... يعني انقدر به چشمش خوب و خواستني ميومدم كه فكر مي كرد با اون چهره ي معموليم كسي من رو بخواد ؟ ...

نذاشت به افكارم بيشتر از اين جولون بدم ... ادامه داد ...

اميد – و خواهش ... اينكه از الان به بعد جلوي علي حجاب داشته باشي ....

از اين حرفش دهنم باز موند ... علي كه هنوز به سن بلوغ نرسيده بود ! ... سريع فكرم رو به زبون آوردم ...

من – ولي علي هنوز بچه ست ...

با قاطعيت گفت ..

اميد – درسته ... ولي دو سال ديگه كه بايد اينكار رو بكني ... چه فرقي مي كنه الان يا دو سال ديگه .. در ضمن به مبينا هم آروم آروم ياد بده كه جلوي علي هم درست لباس بپوشه و هم حجاب داشته باشه .... 

نگرانيش بابت مبينا رو درك مي كردم .. قرار بود يه دختر و پسر غريبه كنار هم سال ها زندگي كنن .. و بايد به شدت مراقب مي بوديم كه جلوي هر اتفاق ناخوشايندي رو بگيريم ...

" باشه " اي گفتم و آروم به سمت بقيه كه منتظرمون ايستاده بودن راه افتاديم ... 

جلو چشماي متعجب بقيه ... باهاشون خداحافظي كرديم و اميد رفت سمت ماشينش و من هم سمت ماشين خشايار ... بنده هاي خدا با اينكه مي شد فهميد دلشون مي خواد بپرسن كه چرا من همراه اميد نمي رم .. اما سكوت كردن و رفتن به سمت ماشين هاشون ...

دونه دونه ماشين ها روشن شد و حركت كرد ... فقط هنوز ما ايستاده بوديم و اميد .. كه انگار منتظر بود تا ما حركت كنيم بعد بره ... 

خاله آروم زير گوشم گفت ...

خاله – تا كي قراره اينجوري ادامه بدين ؟ ... مرد بدون زنش دووم نمياره ...

لبخندي زدم ...

من – نگران نباشين خاله .... تا هر وقت لازم باشه همينجوري پيش مي ريم ...

خاله سري به حال تأسف تكون داد ... و از ماشين پياده شد و رفت سمت ماشين اميد ...

بي اختيار پياده شدم ببينم خاله چه حرفي با اميد داره كه ديدم خاله رو به اميد كه به احترامش از ماشين بيرون اومده بود مي گفت ..

خاله – ما فردا ناهار منتظرتونيم ... 

اميد لبخند محترمانه اي زد و جواب داد ..

اميد – مزاحمتون نمي شيم ..

كه خاله سريع گفت ..

خاله – مزاحمتي نيست ...

و اميد قبول كرد روز جمعه كنارمون باشه ....

چند روزي بود كه رسماً شده بوديم زن و شوهر ... كار هر روزم مثل قبل بود .. سر زدن به خونه ي اميد ... و منتظر مبينا موندن ... ميز غذاشون رو آماده كردن و بعد هم بدون ديدن اميد برگشتن به خونه ....

حال و احوال پرسيمون فقط با تلفن بود ... كه اونم بيشتر توسط اميد انجام مي شد ... و هر بار مي پرسيد ...

اميد - مي موني خونه ناهار با ما بخوري يا مي ري خونه ؟ ...

و من هر بار مي گفتم ..

من – مي رم خونه .. علي تنها مي مونه ..

اونم به ظاهر قبول مي كرد .... گرچه كه از نفس هاي پشت تلفن مي فهميدم از روي ناچاري تن مي ده به خواسته ي من .. فقط نمي فهميدم به خاطر احترام به من قبول مي كرد يا چيز ديگه ....

سعي مي كردم هر روز مبينا رو ببينم و محبت مادرانه م رو خرجش كنم تا حس مادر داشتن رو حس كنه ... مي خواستم جدا از حضور اسمم تو شناسنامه ي پدرش مادرش باشم ... مي خواستم قبول كردنم مثل قبل بر پايه ي مهر و محبت باشه نه چيز ديگه ... دلم نمي خواست با كم كاريم بهم برچسب نامادري بزنن ...

دو روز در هفته با اجازه ي اميد مي رفتم دنبال مبينا و مي بردمش خونه ي خودم تا به درساش رسيدگي كنم ... غير از اون روز هاي جمعه قرار بود يا خونه ي من يا خونه ي اميد همه كنار هم باشيم ... و اصولاً روز جمعه بهار كنارمون نبود ... مي گفت بهتره خونوادگي باشين ...

شايد قصدمون از اين ديدار هاي روزهاي جمعه بيشتر عادت كردن علي به حضور اميد بود ... 

جالبترين اتفاق جمعه ي دوم حرف رادين بود ...

اون روز خونه ي اميد بوديم و رادين داشت با سر و صدا وسائل خونه شون رو به هم مي ريخت و بازي مي كرد ... رفتم طرفش و مجسمه ي كوچيك دكور رو كه مي خواست پرت كنه از دستش گرفتم و با لحن جدي كه در مواقعي كه مي خواستم رادين حساب ببره گفتم ...

من – اي واي ... داري كار بد مي كني رادين ؟ ... 

رادين برگشت سمتم و با خنده گفت ...

رادين – پَت كنم ؟ ( پرت كنم )...

اخمي كردم ... كه باعث شد رادين بره سمت اميد كه داشت از اتاق كارش خارج مي شد ... كنار پاهاش سنگر گرفت و با دست بهش اشاره كرد و گفت ..

رادين – ماماني اي چيه ؟ ... عمو ؟ ... ( مامان اين كيه ؟ ) 

لبخندي به لحنش بچه گونه ش زدم و موندم بايد چي بگم ... قرار بود اميد رو به چه نامي بهش معرفي كنم ؟ ... بگم عمو ؟ ... يا ....

اميد به دادم رسيد و رو به مبينا گفت ..

اميد – مبينا من كيم ؟ ...

مبينا لبخندي زد و با شوق گفت ..

مبينا – بابا ...

اميد هم رو كرد به رادين و پرسيد ..

اميد – مبينا چي گفت ؟ ...

رادين هم با ذوق خنديد و گفت ..

رادين – بابا ...

كه باعث شد اميد بغلش كنه و لبخند بزنه ... و من چشم دوخته به بازي اميد و رادين و رفتم تو فكر كه مطمئناً علي بيشتر از قبل با جمع ما احساس غريبي مي كنه .. چون به خاطر سنش به راحتي نمي تونست با اميد كنار بياد .. به خصوص كه مي دونستم يه نوجوون بيشتر لجبازي مي كنه و با هر چيزي راحت كنار نمياد ...

داشتم ميز غذا رو مي چيدم كه اميد اومد تو اشپزخونه ... كنارم ايستاد و آروم پرسيد ..

اميد – چيزي شده ؟ ... گرفته اي ؟ ...

سري تكون دادم و آروم گفتم ..

من – چيزي نيست يه مقدار نگران علي هستم ...

اميد – نگرانش نباش ... منتظر يه فرصتم تا بتونم باهاش حرف بزنم .. يه سري حرفاي مردونه ...

با نگراني نگاهش كردم ... 

بعد از چند ثانيه كه داشت تو چشمام نگاه مي كرد اخمي كرد ...

اميد – اين چه عطريه مي زني ؟ ...

متعجب نگاش كردم ... منظورش چي بود ؟ ... همون عطري رو زده بودم كه به قول بهار يادآور حضورم بود .. همون كه قبلاً مي زدم تا به واسطه ي حس كردن رايحه ش ياد من بيفته ...

متعجب پرسيدم ...

من – اسمش رو بگم ؟ ...

كلافه سري تكون داد و گفت ..

اميد – هيچي ولش كن ! ..

و سريع از اشپزخونه رفت بيرون ... و من رو با يه دنيا سوال تنها گذاشت ...

سريع لباس پوشيدم .... رادين رو سپردم به خاله ... سر كوچه يه تاكسي دربست گرفتم به مقصد مدرسه ي علي ... حرفاي مديرش تو سرم زنگ مي زد ...

هنوز مونده بود به ساعت تعطيلي مدرسه ش ... كه تلفن خونه زنگ خورد .. وقتي جواب دادم ... مردي كه خودش رو مدير مدرسه ي علي معرفي كرده بود گفت ..

- خانوم كامياب خودتون رو برسونين ... از علي شكايت شده و مي خوان ببرنش كلانتري ... منم سعي مي كنم تا رسيدن شما معطلشون كنم ...

با چشم خيابونا رو پشت سر مي ذاشتم تا نزديك بشيم به مدرسه ي علي .... دلهره يه لحظه هم دست از سرم بر نمي داشت .... 

تموم مدت تو فكر بودم كه علي چيكار كرده كه مي خوان ببرنش كلانتري ! .. دلم زير و رو مي شد ...

دلهره ... دلشوره .... حالت تهوع ... 

زبونم و ته حلقم خشك شده بود .... نفسم به شماره افتاده بود ...

جلوي مدرسه پول تاكسي رو حساب كردم و با عجله پياده شدم ... نگاهي به ماشين پليسي كه نزديك مدرسه پارك شده بود انداختم ... 

بزاق زيادي ترشح شده ي دهنم رو به زور قورت دادم و در زدم ... باباي مدرسه در رو باز كرد و بعد از فهميدن اينكه كي هستم اجازه ي ورود داد ...

تقريباً به حالت دو خودم رو به داخل ساختمون و دفتر مدرسه رسوندم ..

مدير مدرسه شون آقاي ساجدي كنار ميزش ايستاده بود و داشت با مردي كه لباس فرم تنش بود حرف مي زد ....

علي روي يكي از صندلي هاي دفتر نشسته بود و سرش رو انداخته بود پايين ... سربازي هم كنارش نشسته بود ....

مردي هم در حال قدم زدن بود و با عصبانيت چيزهايي رو با خودش زمزمه مي كرد ....

با دست ضربه اي به در زدم تا متوجهم بشن ...

آقاي ساجدي با ديدنم من رو به مرد اونيفرم پوش كه نفهميدم سروان يا سرگرد معرفي كرد ...

ساجدي – خانوم كامياب هستن ...

مرد اونيفرم پوش كه سن بالايي داشت سري تكون داد ... رفتم جلو و با اضطراب سلامي كردم ... مي خواستم بپرسم چي شده كه مردي كه در حال قدم زدن بود با پرخاش گفت ...

مرد – قرار بود وليش بياد ... ننه باباش از ترسشون سوراخ موش خريدن جا خودشون اين ترگل ورگل و فرستادن كه چي ؟ ..

پوزخند بدي زد و سرتاپاي من رو حريصانه نگاه كرد ....

عصبي از حرفش سريع جواب دادم ...

من – مراقب حرف زدنتون باشين آقا ! ...

به سمتم براق شد و گفت ..

مرد – چيه ؟ .. به اسب شاه گفتن يابو ؟ ... مي خواي جفتك بندازي ؟ .. بنداز ... خودم رامت مي كنم ...

دلم مي خواست به جواب اون همه بي ادبي كشيده اي بخوابونم تو گوشش ... علي بلند شد كه بره سمتش ... از لاي دندوناي به هم قفل شده ش با عصبانيت داد زد ..

علي – خفه شو عوضي ...

رفتم طرف علي تا آرومش كنم .. كه زودتر از من سرباز جلوي علي رو گرفت و به زور نشوندش رو صندلي ..

مرد اونيفرم پوش ميدونداري كرد ..

- بسه ... 

و رو به مرد گفت ..

- درست صحبت كنيد آقاي مرادي ... طرف شما يه خانوم هست ...

مرادي پوزخند استهزا آميزي تحويلش داد و سكوت كرد ...

مرد اونيفرم پوش رو كرد به من ...

- خانوم ... علي بهرامي با پسر اين آقا دعوا كردن ... پسر ايشون يكي از دنده هاش شكسته و الان بيمارستان بستريه ... آفاي مرداي از علي به دليل ضرب و جرح شكايت كردن ... براي تكميل پرونده بايد بريم كلانتري ( ... ) ... تا الان هم صبر كرديم كه شما برسين ... ديگه زيادي معطل كرديم ...

و رفت سمت علي ... بغض به گلوم هجوم آورد ... بايد چيكار مي كردم ؟ ... علي بره كلانتري ؟ .. نه ... نمي تونستم بذارم بره ... 

تو دلم آشوب بود و منِ دست و پا گم كرده نمي دونستم بايد چيكار كنم ! ... به كي پناه ببرم ؟ ... از كم كمك بگيرم ؟ ....

درمونده نگاهي به علي انداختم ... با ديدن دستبند نقره اي تو دستاي سرباز كه مي خواست به دست علي بزنه ... همون دستبندي كه من رو به شدت ياد قاتل ها و خلاف كارا مي انداخت برق از سرم پريد ...

ترس تو نگاه علي بيداد مي كرد .. از حالت صورتش مي فهميدم بغض كرده ... بغض تو حلقم تا پشت پلكم اومد و باعث شد اشك تو چشمام پر بشه .. اگر پدر و مادر داشتيم مي دونستن بايد چيكار كنن ! .. اصلاً اگر پدر و مادر داشتيم اين اتفاق مي افتاد ؟ ... حتماً من تو تربيت علي كم گذاشته بودم كه دعوا كرده بود ! ...

زير لب به خدا التماس كردم ...

من – نه خدا .. نه ... چيكار كنم ؟ .. خودت كمك كن .. علي دستم امانته ... خدا كي به دادم مي رسه ؟ ..

با اين حرفم يه لحظه تصوير اميد جلوي چشمام جون گرفت ... نور اميدي تو دلم زنده شد ... تنها كسي كه مي تونست كمكم كنه اميد بود ... شوهرم بود ... بيش از هر زمان ديگه اي بهش نياز داشتم ...

رفتم سمت مرد اونيفرم پوش ... بايد التماس مي كردم بهم زمان بده تا اميد رو خبر كنم ... اگر مي رفتن من بي ماششين بايد چيكار مي كردم ... مي دونستم علي مي ترسه و نمي تونستم راحت از كنار اين موضوع بگذرم ...

مرد رو صدا كردم ..

من – جناب ؟ ..

و موندم بگم سرگرد يا سروان ! ... مرد رو كرد بهم و گفت ..

- سرگرد محمدي هستم ... كاري دارين ؟ ..

آروم گفتم ..

من - مي شه كمي صبر كنين تا به شوهرم خبر بدم بياد ؟ .. 

اخمي كرد ..

محمدي – نه خانوم .. براي من مسئوليت داره .. تا الانشم دير كرديم ...

با التماس گفتم ...

من – تو رو خدا جناب سرگرد .. فكر كن دخترت ازت خواهش مي كنه ... اين بچه پدر و مادر نداره .. قيمش منم .. منم تا حالا پام به كلانتري نرسيده كه بدونم بايد چيكار كنم ... تو رو خدا يه مقدار صبر كنين تا شوهرم رو خبر كنم بياد ...

بي اختيار اشكي چكيد رو گونه م ... التماس كردن خيلي سخت بود ... خيلي سخت بود به بنده ي خدا التماس كنم ... 

احساس كردم دلش برام سوخت كه جواب داد ..

محمدي – فقط يه ربع .. بعدش منتقلش مي كنم ..

سري تكون دادم و " تشكري " كردم ...

از دفتر خارج شدم و رفتم گوشه اي و با گوشي زنگ زدم به اميد ...

بوق اول ...

قلبم ضربان گرفته بود و مي خواست از حلقم بزنه بيرون ...

بوق دوم ..

تو دلم داد مي زدم " بردار اميد " ...

بوق سوم ...

منتظر بودم و اشكام رو پس مي زدم ... وقت بارش نبود ..

بوق چهارم ...

از دلشوره قلبم تا كف پام مي رفت و ميومد بالا ...

بوق پنجم ...

با نا اميدي نگاهم رو تو سالن خالي مي چرخوندم ...

بوق ... بوق .. بوق ..

برنداشت ... اشكام رو باز پس زدم و دوباره شماره گرفتم ... بايد جواب مي داد ... بايد ...

دوباره بوق .. بوق .. يكي .. دوتا ... سه تا ... چهار تا ... 

جواب داد ... ولي قبل از اينكه بذاره حرفي بزنم سريع گفت ..

اميد – شكيبا پيش قاضي پرونده هستم ... بعداً خودم باهات تماس مي گيرم ...

و قطع كرد ...

اينبار ديگه نتونستم خودم رو كنترل كنم ... اشكام تند تند چكيد ... 

نذاشت حرف بزنم ... نذاشت بگم چيكار دارم ... مي دونستم كار داره .. ولي حتماً كارم مهم بود كه بهش زنگ زدم ... چرا فكر نمي كرد من به غير از خودش كسي رو ندارم ! ...

نگاهي به ساعت كردم .. نزديك به ده دقيقه از وقتم رفته بود .. با دستايي كه از شدت گريه مي لرزيد دوباره شماره گرفتم ...

با بوق سوم جواب داد .. آروم گفت ..

اميد – خانوم من كه گفتم خودم تماس مي گيرم ! ..

يا هق هق گفتم ..

من – حداقل بپرس چرا زنگ زدم ؟ ... اگه كارم مهم نبود كه زنگ نمي زدم ... 

و بدون اينكه اجازه بدم حرفي بزنه يا دوباره قطع كنه سريع گفتم ...

من - دارن علي رو مي برن كلانتري .. من نمي دونم بايد چيكار كنم ؟

با نگراني پرسيد ..

اميد – چي شده شكيبا ؟ .. كجايي ؟ ..

من – مدرسه ي علي ... ازش شكايت كردن ..

سريع گفت ..

اميد – الان ميام ...

ديگه نتونستم وزن بدنم رو روي پاهام تحمل كنم ... همونجا كنار ديوار روي دو پا نشستم و سرم رو زير كيفم پنهون كردم و از ته دل زار زدم ... 

اين ديگه چه مصيبتي بود گرفتار شده بوديم ؟ ..

نفهميدم چقدر گذشت .. كه از صداي پا سرم رو بلند كردم ... سرگرد و سرباز علي رو دستبند به دست از اتاق خارج كردن ..

بلند شدم ... دويدم سمتشون ..

من – جناب سرگرد .. صبر كنين .. الان شوهرم مياد ..

سرگرد دلخور نگاهي بهم انداخت ...

محمدي – نمي شه خانوم .. من ده دقيقه هم اضافه تر صبر كردم ...

همون موقع مرادي بلند گفت ..

مرادي – نمي شه كه هر چي تو مي خواي بشه كه .. بايد بره كلانتري تا ديگه از اين گو . ه .ا نخوره ...

انقدر بي ادب بود كه نمي شد باهاش دهن به دهن بشم ... مستأصل همراه اونا كه داشتن علي رو مي بردن راه افتادم ... و تو دلم دعا دعا مي كردم تا اميد برسه ....

داشتم به علي كه داشت سوار ماشين مي شد نگاه مي كردم و مونده بودم ؛ برم سر كوچه ماشين بگيرم و پشت سرشون برم يا صبر كنم اميد برسه ...

همون موقع ماشيني با سرعت پيچيد تو كوچه .. با ديدن زانتياي نقره اي اميد دلم قرص شد ... 

ماشن رو سريع پارك كرد و پياده شد و خودش رو رسوند به سرگرد .... نيم نگاهي به من انداخت و آروم شروع كرد به حرف زدن با سرگرد ...

چند لحظه بيشتر طول نكشيد حرف زدنشون .. كه اومد سمت من ... 

آروم سلام كردم كه جواب داد .. نگاه نگرانم رو بهش دوختم ..

من – بگو نبرنش اميد .. مي ترسه ..

آروم تر از قبل گفت ...

اميد – بايد بره شكيبا .. قانونه .. بيا بريم سوار ماشين شو كه همراهشون بريم ..

در تموم طول مسير اميد سعي مي كرد كنار به كنار ماشين پليس باشه ... انگار مي خواست به علي كه نگاه مظلوم و پر ترسش تماماً به ماشين ما بود بگه كه كنارشيم ...

تو كلانتري پشت سرشون مي رفتيم .. دستم تو دستاي اميد بود و حواسم پيش علي .... شونه به شونه ي اميد راه مي رفتم و نگاهم رو دوخته بود به پشت سر علي ...

داخل اتاق وقتي از علي پرسيدن چرا دعوا كرده جواب داد ..

علي – مسعود به پدر و مادرم فحش داد ... 

نيم نگاه شرمنده اي به من انداخت و ادامه داد ..

علي – حرفاي بدي هم راجع بع دختر داييم زد .. منم زدم تو دهنش .. حق نداشت درباره ي دختر داييم حرفي بزنه .. سر همين دعوامون شد ...

تازه به عمق ماجرا پي بردم ... در حقيقت علي از من دفاع كرده بود .. چي شنيده بود كه لازم مي دونست دعوا كنه ؟ ...

اميد كه نارم بود آروم كنار گوشم زمزمه كرد ..

اميد – تو برو بيرون شكيبا .. من كارا رو درست مي كنم ...

با نگراني نگاهش كردم ...

من – امشب نگهش مي دارن ؟ ...

با آرامش جوابم رو داد ...

اميد – نمي ذارم .. بهم اعتماد كن ...

با اطمينان گفتم ...

من – بهت ايمان دارم ...

تو راهروي كلانتري نشسته بودم و منتظر ... زير لب هر دعايي كه بلد بودم زمزمه كردم تا همه چي به خوبي تموم بشه ...

در اتاق كه باز شد همه ي وجودم چشم شد ... با ديدن علي و اميد كه داشتن بيرون ميومدن لبخندي زدم .. بلند شدم و رفتم طرفشون ..

اميد با ديدنم لبخندي زد ...

اميد – بريم ....

سريع پرسيدم ..

من – چي شد ؟ ...

اميد – رضايت گرفتم ...

من – چه جوري ؟ ..

دستم رو گرفت تو دستش و در حالي كه با دست ديگه ش به پشت علي فشاري براي راه افتادن مي داد من رو همراه خودش كرد و آروم گفت ..

اميد – من رو دست كم گرفتي ؟ ...

سر تكون دادم ..

من – اصلاً ...

به دستم رو فشاري داد ... و سكوت كرد ... فهميدم نمي خواد حرفي از نحوه ي رضايت گرفتنش بزنه .. منم ديگه سوالي نپرسيدم ...

و ماشين نگران پرسيدم ...

من – واي امروز ناهار ندارين ... الانم مبينا مي رسه خونه ...

لبخند محوي زد و همونجور كه جلوش رو نگاه مي كرد گفت ...

اميد – تا تو بري ميز رو بچيني .. من و علي هم غذا مي گيريم هم مي ريم مبينا رو مياريم ...

نيم نگاهي به علي انداختم كه پشت ماشين ساكت نشسته بود و بيرون رو نگاه مي كرد ..

فهميدم مي خواد با علي حرف بزنه ... شايد نياز بود تا واقعاً مردونه با هم حرف بزنن ... 

چند روز بعد كه خونه ي اميد بودم زودتر از معمول برگشت خونه ... زنگ زد و منتظر موند در رو براش باز كنم ... 

با لبخند محو روي لبش كه از بعد از عقد زياد به چشم ميومد جواب سلام و خسته نباشيدم رو داد ....

هنوز طرف اتاق نرفته براي تعويض لباسش سريع پرسيد ....

اميد – امروزم ناهار نمي موني ؟ ...

سري تكون دادم ..

من – نه .. بايد برم دنبال علي ....

كمي جدي شد و گفت ..

اميد – نمي خواي براش سرويس بگيري ؟ ... كه ديگه نياز نباشه خودت بري دنبالش ؟ ...

لبخندي زدم ...

من – اينجوري راحت ترم ... زيادي احساس تنهايي مي كنه .. نمي خوام فكر كنه حالا كه ازدواج كرديم بهش بي توجه شديم ..

اومد سمتم و رو به روم ايستاد ..

اميد – به فكر همه چيز هستي غير از ..

كمي مكث كرد ... انگار تو گفتن حرفش ترديد كرد كه ادامه نداد ...

مسير حرف رو عوض كرد ...

اميد – پنجشنبه شب مهموني دعوتيم ... چندتا از دوستام به مناسبت ازدواجمون مهموني گرفتن ... 

سري تكون دادم ...

من – باشه .. بچه ها چي ؟ .. مي بريمشون يا ؟ ...

با ترديد نگاهم كرد ..

اميد – اگه بشه كه ...

منظورش رو فهميدم .. مهموني بدون حضور بچه ها بود .. سري تكون دادم ..

من – مي ذارمشون پيش بهار و خاله .. مبينا چي ؟ ..

اميد – ميره خونه ي مامانم ...

مي خواست بره طرف اتاقش كه نيمه ي راه برگشت و سري تكون داد ..

اميد – داشت يادم مي رفت ..

دست كرد تو جيب كتش و كيف پولش رو بيرون آورد ... از داخلش مقداري پول و يه كارت بيرون آورد و گرفت طرفم ..

اميد – حساب جديد برات باز كردم ... ماهانه برات داخلش پول مي ريزم .. كم بود بهم بگو ..

متعجب از كارش .. نگاهي به پول ها انداختم و گفتم ..

من – فعلاً پول دارم ...

دستش رو بيشتر به طرفم دراز كرد ..

اميد – از اين ماه حقوق خودتم قطع مي شه ... هر وقت كم داشتي بهم بگو ..

مرد من حواسش به همه جا بود ... 

براي چندمين بار زنگ زد ... حوصله م رو سر برده بود ... نيم ساعت يه بار زنگ مي زد و مي گفت برم اونجا .. يه بار به بهونه ي حمام كردن .. يه بار به بهونه ي اتو كردن لباسا .. يه بار به بهونه ي خراب نشدن لباساي من ...

گوشي رو برداشتم و گفتم ..

من – سلام .. باز چي شده ...

اميد – كي مياي ؟ .. خوب ميومدي همينجا حموم مي كردي ديگه ...

كفري جواب دادم ...

من – اينجا راحت ترم ... در ضمن نيم ساعت پيش گفتم موهام خشك شه ميام ...

اميد – حرص نخور ... دارم ميام دنبالت ..

من – گفتم كه تاكسي تلفني مي گيرم ...

اميد – دارم ميام ...

و قطع كرد ... از حرص پوفي كردم ....

وسايلم رو جمع كردم و به بهار و خاله سفارش علي و رادين رو كردم ... با اينكه قرار بود شب برگردم ولي چون موقع خوابشون نبودم نگرانشون بودم به خصوص رادين كه خيلي بهم وابسته بود ...

وارد خونه ش كه شديم يه لحظه موندم كجا بايد لباس عوض كنم ! ... برم اتاق خوابش ؟ .. اتاقي كه يه روز اتاق مشترك اميد و مادر مبينا بود ؟ ... اجازه داشتم در حضور خودش هم وارد بشم ؟ .. 

بي توجه به من مردد مونده تو هال خونه رفت سمت اتاق خوابش ... در رو باز كرد و رفت داخل ... چند ثانيه بعد در حالي كه كت شلوار آويزون به چوب لباسيش دستش بود از اتاق خارج شد و رو به من گفت ..

اميد – برو تو اتاق لباست رو عوض كن .. من مي رم اتاق مبينا ...

سري تكون دادم و وارد شدم ... قبلاً هم تو اتاقش رفته بودم .. ولي زماني كه خود اميد نبود ... يه جورايي خجالت مي كشيدم در حضورش خيلي راحت برم تو اتاق خوابي كه روزي ...

كفري از افكارم وارد اتاق شدم ... سريع لباس عوض كردم و شروع كردم به آرايش كردن صورتم .. مثل هميشه حواسم بود كه خيلي آرايشم به چشم نياد ...

تو آينه نگاهي به خودم انداختم ... نوك انگشتم رو پشت پلكم كشيدم تا رنگش كمي محوتر بشه كه تقه اي به در اتاق خورد .. و پشتش صداي اميد بلند شد ..

اميد – مي تونم بيام تو ؟ ...

" بله " اي گفتم و اميد وارد اتاق شد .. كمي دورت ايستاد از داخل آينه نگاهي به خودش كرد .. داشتم نگاهش مي كردم ..كت شلوار قهوه ايش خوب به تنش نشسته بود ... 

با لذت نگاهش مي كردم كه نگاهش به سمتم چرخيد .. اومد جلوتر ... دست برد زير چونه م و صورتم رو كامل به سمت خودش گرفت و نگاهش رو تك تك اجزاي صورتم چرخوند روي هر كدوم چند ثانيه اي صبر كرد ...

زير نگاه خيره ش دلم بالا و پايين مي شد .. قلبم براي ثانيه اي ضربان مي گرفت و ثانيه اي بعد به كمترين حد تپش مي رسيد ... ولوله اي به پا بود تو دلم ....

زل زد تو چشمام و با لحن خاصي كه تا به اون روز ازش نديده بودم گفت ..

اميد – آخر سر نگفتي اين چه عطريه مي زني ... بريم ؟ ...

لبام انگار به هم دوخته شده بود .. سري تكون دادم ... و نمي فهميدم چرا وقتي مي گفت بريم باز هم ايستاده بود و نگاهم مي كرد ...

با اينكه براي حضور تو مهموني استرس داشتم اما بعد از چند دقيقه حضور تو جمع دوستان و همكاران اميد .. كه همه همراه همسرانشون بودن آروم شدم ... 

همه خيلي مودب و گرم برخورد كردن ... با اينكه جوون تر از تمامي خانوم هاي جمع بودم ولي از رفتار هيچ كس احساس نكردم كه من رو بچه بدونه .. احترامي كه بهم گذاشته مي شد فراتر از انتظارم بود ...

چهارده زوج بودن كه همگي بدون حضور بچه هاشون دور هم به خاطر ازدواج ما جمع شده بودن .. كيك بزرگي سفارش داده بودن كه روش با رنگ سبز " پيوندتان مبارك " نوشته شده بود ...

تو جمع گرم و پر محبتشون .. كه در عين دوستانه بودن پر بود از احترام .. گذشت زمان رو حس نكردم ...

ساعت حدود دوازده و نيم بود كه اميد پالتوم رو داد دستم .. و از همه خداحافظي كرديم ...

تو ماشين تا زماني كه از چهار راهي كه به سمت خونه ي من مي رفت نگذشته بود سكوت كرده بودم ... اما وقتي ديدم چهار راه رو رد كرد پرسيدم ..

من – اول مي ري دنبال مبينا ؟ ..

خيلي جدي جواب داد ..

اميد – نه ...

متعجب نگاهش كردم ... داشتيم مي رفتيم خونه ي خودش ....

آروم و با ترديد گفتم ..

من – اگه مي شه من رو برسون خونه ... نگرانم مي شن ...

خيلي جدي جواب داد ..

اميد – ساعت يك همه شون خوابن .. فرقي براشون نداره بري خونه يا نري ...

از لحن جديش بي اختيار سكوت كردم ...

وارد خونه كه شديم اميد براي تعويض لباس يه سره رفت اتاقش ... كمي صبر كردم ... و بعد به هواي شستن صورتم با همون لباساي مهموني رفتم دستشويي ...

از دستشويي كه خارج شدم با هال تاريك رو به رو شدم ... فقط چراغ اتاق خواب روشن بود كه فضاي هال رو كمي روشن مي كرد .. 

رفتم سمت اتاق ... 

اميد با لباس تو خونه رو تخت دراز كشيده بود ... ساعد يه دستش رو گذاشته بود روي چشماش .. انگار مي خواست نور به چشماش نخوره ..

نگاهي دور اتاق چرخوندم تا لباسام رو پيدا كنم .. با ديدن لباساش كه آويزون كرده بود به چوب لباسي لبخندي زدم .. تو دلم خداروشكر كردم كه به هواي بودن من همه رو رو زمين ول نكرده بود .. فقط چوب لباسي رو داخل كمد اويزون نكرده بود ..

رفتم طرف لباس و در كمد رو باز كردم آويزونش كردم ... 

صداش باعث شد برگردم و نگاهش كنم ...

اميد – اونا رو ول كن .. لباسات رو عوض كن و بيا بخواب ...

با اينكه من رو نمي ديد سري تكون دادم ... لباسام رو برداشتم و از اتاق خارج شدم ... 

سري به حالت تأسف براي خودم تكون دادم ... خوب من با شلوار جين چه جوري مي تونستم بخوابم ؟ ... اصلاً فكر نكرده بود كه من لباس راحت با خودم همراه نداشتم ....

وارد اتاق شدم و بعد از خاموش كردن چراغ .. به سمت تخت رفتم ... با دلهره خوابيدم رو تختي كه مطمئناً براي مَردم يادآور خاطرات قشنگ همسرش بود ....

طاق باز دراز كشيدم ... خواب به چشمام نمي اومد .. تو سكوت و نور كم ناشي از چراغ خواب مرور كردم خاطرات يكسال اخيرم رو ...

تو روياي خودم غرق بودم كه صداش بلند شد .. و باعث شد تا نگاهش كنم ... هنوز دستش رو چشماش بود ...

اميد – زن خوبي بود .. با عشق ازدواج كرديم ... هيچي كم نداشتم .. با به دنيا اومدن مبينا خوشبختيم تكميل شد ... مبينا چهار سالش بود كه به خاطر يه راننده ي بي احتياط همه ي خوشبختيم دود شد رفت هوا ... 

صداش كمي لرزش پيدا كرد ..

اميد – مبينا رو كه گذاشت مهد كودك .. مي خواست بره خريد .. كنار خيابون منتظر تاكسي بود كه يه راننده كه مي خواست از سمت چپ يه ماشين ديگه سبقت بگيره نديدش .... بين دو تا ماشين گير افتاده بود ....

نفس پر بغضي كشيد ...

اميد – خيلي خوشحالم كه مبينا انقدر بزرگ نبود كه بدن مادرش رو ببينه .. چيزي ازش باقي نمونده بود ... 

كمي مكث كرد ... بعد دوباره ادامه داد ...

اميد – روزاي سختي بود ... اونكه منبع آرامشم بود نبود .. من و يه دختر بچه ي چهار ساله رو تنها گذاشته بود ... گاهي پناه مي بردم به سيگار .. ولي آرومم نمي كرد .. بدتر بيشتر به هم مي ريختم .. 

چشمام رو روي هم گذاشتم ... درد از دست دادن عزيز رو كشيده بودم ... مي دونستم از چي حرف مي زنه ... 

آروم گفتم ..

من – بد درديه .. با هيچ چيز آروم نمي شه ...

چشمام رو باز كردم و نگاهش كردم كه هنوز دستش رو چشماش بود ... براي تغيير مسير صحبت تو شبي كه براي اولين بار كنارش خوابيده بودم گفتم ...

من – مي شه ديگه سيگار نكشي ! ...

دستش رو از روي صورتش برداشت و چرخيد به پهلو به سمتم ... 

نگاهم كرد عميق ..

اميد – تو هستي .. ديگه دنبال آرامش الكي نيستم ...

خيره نگاهش كردم و ياد حرف خاله افتادم كه بهم گفته بود " آرامش الانش كاذبه ..." ... 

اخمي كرد و با دست ضربه ي آرومي به پام زد ...

اميد – نمي تونستي يه لباس راحت بياري كه نخواي اين رو بپوشي ؟ ..

متعجب نگاهش كردم ...

من – نمي دونستم قراره شب بمونم ...

دوباره طاق باز خوابيد .....

اميد – نمي دونستي بايد خونه ي شوهرت بموني ؟ ...

آروم گفتم ..

من – راحتم .. نگران نباش ..

نيم نگاهي بهم انداخت ...

اميد – تو راحتي .. من ناراحتم ...

حرفاش مشكوك بود .. نبود ؟ .... 

خيره شد به سقف و آروم پرسيد ...

اميد – چقدر زير آوار موندي ؟ ...

آوار ! ... برگشت به اون روز حتي تو ذهنم سخت بود .. چه برسه به توضيحش ! ... هنوز هم از يادآوريش تنم به لرزه مي افتاد ... 

تازه يادش افتاده بود سوال كنه ؟ ... چون زنش بودم ؟ ... مهم شده بودم براش يا قبلاً هم مهم بودم و چون محرم شده بوديم حق داشتم مهم بودنم رو بفهمم ؟ ...

چقدر تو ذهنم پر از سوال بود و جاي پرسش نبود ... براي همين اكتفا كردم به گفتن جواب سوالش ..

من – ساعت حدود يك بود كه بيدار شدم آب بخورم ... همون موقع زلزله شروع شد .... از همون موقع زير آوار بودم تا صبح زود ....

هنوز خيره به سقف بود .. كه دوباره پرسيد ..

اميد – كي نجاتت داد ؟ ..

به ياد اون روز آهي كشيدم ..

من – همسايه ي خونه ي كناري عمه ...

برگشت سمتم ... چرخيد به پهلو ...

اميد – نامزدت ؟ ....

چي مي خواست بدونه ؟ .. حساسيتش به واژه ي نامزد بود يا ارتباطي كه به حكم نامزد بودن با مهرشاد داشتيم ؟ ... حساس بود يا غيرت مردونه ؟ ...

بايد خيالش رو راحت مي كردم .. 

من – مهرشاد پسر شوهر عمه م بود .. چند ماه قبل از زلزله رسماً خواستگاري كردن و جواب مثبت گرفتن .. قرار بود تو خونه ي عمه بينمون صيغه ي محرميت خونده بشه كه زلزله وقتش رو بهمون نداد .. تا قبل از اونم فقط اجازه داشتيم با هم حرف بزنيم و گاهي من رو از سر كار برسونه خونه ..

آروم پرسيد – دوسش داشتي ؟ ..

درمونده نگاهش كردم .. بايد به شوهرم مي گفتم كه مردي رو قبل از اون دوست داشتم ؟ .. درست بود ؟ .. غيرت مردونه ش اجازه مي داد حرفم رو هضم كنه ؟ ...

فقط سري تكون دادم كه باعث شد سريع بپرسه ..

اميد – الان چي ؟ ...

بايد چي مي گفتم ؟ ... كمي فكر كردم و بعد پرسيدم ..

من – تو چي ؟ .. الان احساست به مادر مبينا چيه ؟ ...

جدي نگاهم كرد و گفت ..

اميد – اون زنم بود ..

سريع گفتم ..

من – مهرشاد نامزدم بود ...

آرومتر از قبل پرسيد ..

اميد – من چي ؟ ....

حسود ! ... لبخندي زدم ...

من – تو شوهرمي ... و من ؟ ...

خيلي جدي جواب داد ..

اميد – تو هم الان زنمي ... 

بعد لبخندي زد ...

اميد – حسوديا ! ..

پشت چشمي نازك كردم ..

من – نيست تو نيستي !...

آروم با جديت گفت ..

اميد – من تحمل ندارم كسي نگات كنه ... 

بي توجه به حرفش آروم گفتم ..

من – ترلان ؟ ...

جدي تر از قبل گفت ..

اميد – مامان فكر مي كرد بي خيالت شدم ... ترلان رو انداخت جلو ...

اخمي كردم ...

من – خوب بهت مي رسيد ..

لبخندي زد ..

اميد – تو جمع كه نمي تونستم كاري كنم تا بفهمه نبايد اين كارا رو بكنه ... ولي بعدش اب پاكي رو ريختم رو دستش ..

اخمي كرد ...

اميد – وقتي رفتم به املاكي كه به علي ارث مي رسيد ، سر بزنم ؛ يه پسر جووني سراغتون رو گرفت .. شماره هم داد بدم بهتون كه باهاش تماس بگيرين ...

نياز نبود تو ذهنم دنبال ردي از يه پسر آشنا بگردم كه جوياي حالمون بود ...خيلي واضح بود كه اون شخص بايد سعيد باشه ... همون پسري كه من رو از زير اوار بيرون كشيد .. همون پسري كه يك سال قبل از زلزله تو يه شب گرم تابستوني به هواي يه سوال .. آروم بهم گفته بود كه ضربان قلبش با ديدنم بالا مي ره .. 

نگاهي به چشماي منتظر اميد كردم و با ترديد از اينكه ممكنه از حرفم برداشت ديگه اي كنه .. مِن مِن كنان گفتم ...

من – پس ... چرا ....

و ادامه ندادم ... 

آروم .. جدي .. و خيره به چشمام گفت ...

اميد – فكر مي كني بي گدار به اب مي زنم ؟ ...

منظورش رو نفهميدم .. يا بهتر بگم ربطي بين حرفش با سوال خودم پيدا نكردم ...

من – براي چي بي گدار ؟ ..

لبخند كمرنگي زد ..

اميد – مگه ديوونه م شماره ي يه پسر كه از برق تو چشماش مي تونستم بفهمم چه حسي بهت داره رو بدم دستت ؟ .. اونم دختري رو كه خودم مي خواستمش ...

اخم كردم ...

من – من رو مي خواستي و گفتي به ازدواج با يكي ديگه فكر كنم ؟ ..

لبخندي زد ...

اميد – مي دونستم به مهرزاد جواب رد مي دي ...

ناباورتر از حرفش ، لبخندش بود كه بهش خيره شده بودم ...

لبخندش بيشتر شد ..

اميد – كجايي دختر ؟ ... 

دوباره اخم كردم .. 

من – از كجا مي دونستي جواب رد مي دم ؟ ..

دستم رو كشيد و من رو به خودش نزديك كرد ...

اميد – از اونجايي كه اون شب كه اومده بود جلو در خونه تون .. بنده ي خدا داشت يه ساعت حرف مي زد و تو به جاي توجه به حرفاش داشتي من رو نگاه مي كردي ...

تو اون موقع جمله ي خودم كردم كه لعنت بر خودم باد به كارم ميومد .. يعني اگر نگاش نمي كردم از حضور مهرزاد احساس خطر مي كرد و يه كاري مي كرد ؟ ...

لبخندي زدم ..

من – فقط از ديدنت اونجا تعجب كرده بودم .. همين ...

خنديد ..

اميد – تو كه راست مي گي ...

و باعث شد منم بخندم ... خنده ش كه تموم شد .. كمي خودش رو بهم چسبوند و در حالي كه به جاي ديگه اي خيره بود گفت ..

اميد – صبحاي جمعه چايي نخورده ميومدم بهشت زهرا به اميد چايي خانوم ... كه بدجود بهم مزه مي داد ..

دلخور از يادآوري نگاه هاي سردش گفتم ...

من – مي ديدم چقدر ذوق مي كردي ! انقدر بهت مزه مي داد كه گفتي تمومش كنم ...

نگاهي به نگاه دلخورم كرد و سرش رو كرد داخل موهام ...

اميد – داشتي ديوونم مي كردي شكيبا ... من اون ديوونگي رو نمي خواستم .. از روي اون حس انتخاب كردنت رو نمي خواستم ... منم آدمم .. هزارتا حس دارم كه بايد جلوي بعضياشون رو بگيرم ... نمي خواستم از روي نياز انتخابت كنم ...

نفس عميقي كشيد ..

اميد – اين عطرتم بد ديوونه كننده ست ... فقط تو خونه حق داري ازش استفاده كني ...

لبخندي رو لبام نشست ... كدوم زني بدش مياد يه مرد بهش احساس نياز كنه ؟ ... آرومو با حسرت گفتم ..

من – چقدر اون روزا منتظر بودم كه بهم توجه كني ؟ .. حتي شده اندازه ي سر سوزن ! ...

سرش رو كمي بالا آورد و با دلخوري گفت ..

اميد – توجه نمي كردم ؟ ...

پشت چشمي براش نازك كردم ..

من – نه .. فقط با حرفات اذيتم مي كردي ...

اميد با لبخندي گفت ....

اميد – اوايل كه بچه گونه رفتار مي كردي و از كارات حرص مي خوردم .. هر چي خانوم تر مي شدي بيشتر حرص مي خوردم از اينكه با تموم وجودم بهت كشش داشتم ...

دستش رو گذاشت رو دستم ...

اميد – يه گلدون بزرگ ياس سفارش دادم برامون بيارن ... 

ياس ! .. پس اون شب خونه ي اقا نادر رو خوب به ياد داشت كه تو جا نمازش گل ياس ريختم ... لبخندي زدم ..

من – فكر مي كردم دوست نداشتي تو جانمازت گل گذاشتم ...

بو.سه اي روي موهام زد ..

اميد – اگه جانماز خودم بود كه نگهشون مي داشتم .. نصفش رو دادم مبينا .. 

راست مي گفت جانماز مال خودش نبود .. چرا اون لحظه بهش فكر نكرده بودم ؟ ...

چند دقيقه اي هر دو ساكت شديم ... 

نفهميدم به چي فكر مي كرد كه بي مقدمه گفت ..

اميد – از خشايار خواهش كن صبح ها علي رو ببره مدرسه .. براي برگشتشم يه فكري بكن .. خودت نرو دنبالش ..

آروم پرسيدم ..

من – چرا ؟ ..

اميد – بعضي از نوجوونا زيادي بزرگتر از سنشون فكر مي كنن ...

من – به دعواي علي ربط داره ؟ ...

نفس عميقي كشيد ..

اميد – آره ..

بازم نمي خواست حرف زنه ... ولي اينبار سكوت نكردم ...

من – چرا پسره اون حرفا رو زده بود ؟ ..

اخمي كرد ...

اميد – غدد بدنش زيادي به كار افتاده بود ... مردم اگه يه مقدار جلوي بچه هاشون مراعات كنن بچه ها انقدر زود بزرگ نمي شن ..

حيرت كردم از چيزي كه شنيدم .. يعني اون پسر ؟ ... واي كه نگاه ناپاك سن و سال نمي شناسه .. و من ناچار بودم هر روز برم جلوي مدرسه ي پسرونه اي كه بعضي از بچه هاش به قول اميد بزرگتر از سنشون فكر مي كردن ...

حق دادم كه نخواد من علي رو برسونم ... 

آروم گفتم ..

من – براي علي سرويس مي گيرم ...

لبخندي زد و گفت ..

اميد – خوشم مياد وقتي سعي مي كني انقدر خانومانه رفتار كني ...

يه لحظه لبندش خشك شد رو لباش ..

اميد – شكيبا ! مي توني تا آخر اين اين اختلاف سني سيزده ساله رو تحمل كني ؟ ... 

نگران نگاهم كرد ... نمي دونست من اون همه خواستن تو چشماش .. اون همه مهربوني .. اون لبخند هاي نايابش رو با هيچ چيز تو دنيا عوض نمي كنم ...

لبخندي زدم ..

من – مي تونم تا زماني كه من رو از لبخندت محروم نكني ...

دوباره لبخندي زد ..

اميد – مطمئن باش اين لبخندا رو زياد مي بيني .. ولي فقط تو خلوت دونفره مون .. و فقط براي خودت ...

اين حرفش بهم فهموند خارج از خلوت دونفره مون .. مرد مهربونم دوباره مي ره تو قالب همون مرد جدي و خشك .. ولي من راضي بودم ... مي دونستم هيچ وقت نگران نمي شم از اينكه اون لبخندا براي زن ديگه اي هم خرج بشه .. اون لبخندايي كه مخصوص من بود و حتي نمونه ش رو براي مبينا نديده بودم ...

دستش رو از زير سرم رد كرد و من سرم رو گذاشتم روش ... كف دستش رو گذاشت پشت دستم و انگشتاش رو قفل كرد تو انگشتام .. و آروم زير گوشم زمزمه كرد ..

اميد – بخواب خانوم .. خسته اي ...

و من با آرامش چشم روي هم گذاشتم .....

تو عمق خواب بودم ... كه كسي كنار گوشم زمزمه كرد .....

- خوابي شكيبا ؟ ...

آروم چشمام رو باز كردم و كمي چرخيدم ...

اميد كمي رو دستش بلند شد و نگاهم كرد ..

اميد – بيداري ؟ ..

خواب آلو نگاهش كردم ...

من – بيدارم كردي ! ...

لبخندي زد ...

اميد – تعهد بي عمل ارزش نداره خانوم ... منم بيشتر از اين نمي تونم تحمل كنم ...

كاملاً بلند شد و لباسش رو در آورد ... كمي روم خم شد ..

با اين كارش چشمام كامل باز شد و خواب به طور كامل از سرم پريد ...

من – الان ؟ ...

لبخندي زد ..

اميد – الان .....

ضربان قلبم رفا رو هزار .. 

ترسيدم از اين اولين خواسته شدنم ...

نگران شدم بابت اينكه من چيزي بلد نبودم و مردم پُر بود از تجربه در كنار زني كه عاشقش بود ...

لرزيدم از اينكه براي نيازش بيش از اندازه بچه باشم ...

نگاه عميقي بهم انداخت ..

اميد – ممكنه يه مقدار اذيت بشي ...

با ترس گفتم ..

من – مي ترسم اميد ...

اميد – از چي ؟ ..

من – از اينكه بعدش ديگه من رو نخواي ...

بو.سه اي روي موهام زد ...

اميد – من جونمو براي زنم مي دم ... ديگه نخوامش ؟ ... اين فكرا رو از سرت بيرون كن ... 

خم شد به سمت لبام و در همون حين گفت ..

اميد – بد موقعي اومدي تو زندگيم شكيبا چون بايد جاي اين چند سالي كه زن نداشتم رو پر كني ... 

نمي خواستم خيلي راحت اسير آغوشش بشم .. اما كيه كه زير اون همه ناز و نوازش وا نده ؟ .. كيه كه اون همه خواستن رو ببينه و بتونه جلوي خودش رو بگيره ... كيه كه بتونه در مقابل مردش با اون همه اشتياق ايستادگي كنه ...

نگاهي به ميز صبحونه انداختم ... انگار مي خواست براي آدم مهمي ميز بچينه ... زودتر از من بيدار شده بود و همه چي رو اماده كرده بود .. دوش هم گرفته بود ولي نذاشت منم برم حمام .. گفت ..

اميد – اول صبحونه ...

اخمي كردم ..

من – خيلي ميل ندارم ..

دستم رو گرفت و كشيد سمت ميز ..

اميد – بخور .. ضعف مي كني ..

به خواستش نشستم ... توي يه بشقاب كوچيك برام از نيمرويي كه درست كرده بود گذاشت .. و با نون گذاشت جلوم ..

تو سكوت مشغول شدم ...

لقمه ي اول كه فرو دادم ... گفت ..

اميد – ساكت نباش .. روزاي زيادي اينجا تو سكوت صبحانه خوردم ...

نگاهش كردم كه داشت براي خودش لقمه مي گرفت ... راست مي گفت .. به اندازه ي كافي بي همزبوني كشيده بود ..

لبخندي زدم ...

من – خوب چي دوست داري بشنوي ؟ ...

نگاهم كرد ...

اميد – هرچي كه به من و تو مربوط بشه ...

لقمه اي براي خودم درست كردم ...

من – مثلاً ؟ ...

نگاه شيطوني بهم انداخت ..

اميد – مثلاً اينكه اسم بچه مون رو مي خواي چي بذاري ؟ ..

لقمه به دهن نبرده گذاشتم تو بشقاب .. با حيرت گفتم ...

من – بچه مون ؟ ...

سري تكون داد ...

اميد – بچه مون ... 

با شگفتي از فكري كه تو ذهنش بود گفتم ..

من – اما اميد ...

آروم پرسيد ..

اميد – نمي خواي مادر بشي ؟ .. نمي خواي بفهمي مادر بودن واقعي چه حسي داره ؟ ... نمي خواي كنار اين سه تا بچه ، بچه خودت رو هم بزرگ كني ؟ ...

درمونده گفتم ..

من – به اندازه ي كافي تعدادمون زياد هست ..

لبخندي زد ..

اميد – نمي خواي مادر بچه ي من باشي ؟ ...

نمي خواستم ؟ ... وقتي عاشقش بودم .. چرا بچه ش رو نخوام ؟ ... سخت بود .. با سه تا بچه سخت بود .. ولي مي خواستم ...

سري تكون دادم ..

من – مي خوام ...

لبخند قشنگي زد ...

اميد – پس هر وقت آمادگيش رو داشتي بگو .. فقط حواست به سن منم باشه ... 

آمادگي من براش مهم بود ... اين مهم بودنا بدجور به دلم مزه مي كرد ...

لبخندي زدم و گفتم ..

من – چند ماهي بهم فرصت بده ...

دستم رو گرفت .. كمي خم شد و بو.سه اي روش زد ...

اميد – تا هر وقت بخواي صبر مي كنم .... فقط ...

جدي زل زد تو چشمام ..

اميد – ديگه نمي تونم دوريت رو تحمل كنم ... تا اخر هفته وسايلتون رو منتقل كن اينجا ...

صبرش تموم شده بود .. 

مي خواست با هم باشيم .. با هم زير يه سقف زندگي كنيم .. زنش بودم .. مَردم بود .. حق داشت ...

نمي تونستم بهار رو تنها بذارم ... با رفتن من به خونه ي اميد بهار تنها مي موند .. راضي نبود همراهمون بياد ... خاله كه نارضايتيش رو ديد خيلي راحت گفت ...

خاله – خشايار جشن عروسيتون رو راه بنداز ... زنت بايد خونه ي خودت باشه ...

دو ماه نشد كه جشن عروسيشون برگزار شد .. يه جشن ساده ... مي خواست جلوي خرج زياد رو بگيرن ... قرار شد تا جمع شدن پولشون براي يه خونه ي مناسب .. تو خونه ي خودمون زندگي كنن ...

***

سه سال بعد .......

از صداي رادين و جيغ هاي ياسين از آشپزخونه خارج مي شم ...

وسط هال ايستادن .... ياسين در حال پاره كردن دفتر نقاشي رادينه .. رادين هم با جيغ مي خواد دفترش رو بگيره ...

بلند مي گم ..

من – واي از دست شما دوتا ... بسه ... ياسين نكن ... دفتر رادين رو بده ..

ياسين اخم مي كنه .. اخماش كاملاً شبيه به اميده ...

ياسين – ني دم ... ( نمي دم ) ..

رادين بلند داد مي زنه ...

رادين – بده .. مال منه ...

اميد از اتاق كارش خارج مي شه ..

اميد – باز چي شده ؟ ... اين جنگ جهاني چندمه راه انداختن ؟ ..

سري به حالت تأسف تكون مي دم ...

من – خسته شدم ... همش دارن دعوا مي كنن ... 

اميد نگاهم مي كنه ... جدي ... مثل هميشه ...

اميد – تو برو يه استراحتي بكن .. من حواسم بهشون هست ...

سري تكون مي دم ... مي خوام برگردم سمت آشپزخونه كه علي از اتاقش مياد بيرون ..

رو به من و اميد مي گه ..

علي – من دارم مي رم خونه ي دوستم ...

نگاهش مي كنم ... لجوج شده و يه دنده .. البته سعي مي كنه احترام من و اميد رو حفظ كنه .. اما گاهي ...

اميد سري تكون مي ده ..

اميد – مي رسونمت ... 

مبينا از اتاقش بيرون مياد و انگار منتظر بوده به سرعت اعتراض مي كنه ...

مبينا – چرا علي حق داره هر جا مي خواد بره ولي من نه ؟ ... 

درمونده نگاهي به اميد مي كنم ... مبينا و علي زيادي به موقعيت هاي همديگه حساس شدن ..

اميد خيلي جدي رو مي كنه به مبينا ..

اميد – تو كجا مي خواي بري كه داري اينجوري اعلام مي كني ؟ ..

مبينا با التماس رو به من مي گه ..

مبينا – خونه ي عمه مهشيد .. مي خوام برم پيش درسا ...

درسا دختر مهشيد .. با هم خيلي صميمي هستن ... 

نگاهي به اميد مي كنم .. اگر نخواد قبول كنه بايد باهاش حرف بزنم .. 

اميد سري تكون مي ده ..

اميد – باشه .. لباس بپوش .. قبلش هم به عمه ت زنگ بزن ببين خونه هستن ؟ ..

مبينا با خوشحالي مي ره سمت اتاقش ...

ياسين مي ره سمت اميد ..

ياسين – بابا .. من دَدَ ... پاك ... پاك .. ( من ددر .. پارك )

اميد لبخندي مي زنه .. 

اميد – تو و رادين رو مي برم پيش بابا رضا .. كه ببرتتون پارك .. خوبه ؟ ...

رادين از خوشحالي مي دوه سمت اتاق .. ياسين جيغ مي كشه ..

اميد رو مي كنه به علي كه منتظر كنار در ايستاده ..

اميد – كارت كي تموم مي شه بيام دنبالت ..

علي كفري جواب مي ده ..

علي – سه ساعت ديگه ..

اميد اخم مي كنه .. خيلي جدي مي گه ...

اميد – دو ساعت ...

علي سري تكون مي ده ..

علي – حداقل دو ساعت و نيم ...

اميد با همون حالت تأكيد مي كنه ...

اميد – اول مي رم دنبال بچه ها .. بعد ميام دنبالت .. مي شه دو ساعت و بيست دقيقه ...

علي به ناچار قبول مي كنه ...

راه مي افتم سمت اتاق كه لباساي رادين و ياسين رو بپوشونم ...

اميد مياد سمتم و اروم كنار گوشم زمزمه مي كنه ..

اميد – بچه ها رو كه برسونم بر مي گردم ... كه از اين موقعيت ها زياد دست نمي ده ...از اون عطرت بزن كه من رو ديوونه مي كنه ...

لبخند مي زنم ... هميشه به فكر چند لحظه تنها شدن با منه ...........

پايان

12/اسفند/1392