عنوان کتاب:تقدیر غیر منتظره

نویسنده:هلیا.ن

برای دریافت کتاب های بیشتر به وبلاگ پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.rozblog.com

فصل اول

چکمه های اسب سواریم رو پوشیدم و با عجله ازپله ها پایین اومدم، خودم رو به اسطبل رسوندم،

مت اونجا بود به محض دیدن من خندید و دست تکون داد ، با شادی به سمتش رفتم و بوسه ای روی گونه اش کاشتم.

مت: صبح بخیر خواهر گلم.

سورنا: صبح بخیر

به سمت اسبم رفتم و به یال های سفیدش دست کشیدم. 

- خوب خانوم پرکار امروز برنامه تون چیه؟

- اول اسب سواری بعدش تیر اندازی تو چی؟

- من امروز با بچه ها میرم برکه شکار ، تازه جنابعالی مهمونی رو یادتون نرفته که؟

در حالی که سوار اسبم می شدم گفتم: متیو خواهش می کنم خلقم رو تنگ نکن. می شه منم باهاتون بیام؟

-نخیر بارها گفتم شکار کار پسر هاست،من انقدر بی غیرتم که که اجازه بدهم شما همراه من بیایید؟

کلافه شده بودم، چه فرقی بین من و اونها بود که نمی ذاشتن باهاشون برم؟ اما متیو همه جورِ پشتم بود متیو با وجود نارضایتی خودش تنها نفری بود که مامی رو راضی کرد که اجازه بده اسب سواری و تیراندازی یاد بگیرم و بر خلاف عرف ، شلوار پام کنم تو فرهنگ آمریکایی ما پوشیدن شلوار برای یک خانوم به هیچ عنوان پذیرفته شده نبود.

متیو در حالی که صدام می زد گفت : خوابی یا بیدار ؟

تک خنده ای کردم گفتم: بیدار بیدار . مت من رفتم تا بعد از ظهر.

 از پشت صدای متی می یومد که ازم می خواست برای مهمونی دیر نکنم .

 از بچگی پا به پای متیو اسب سواری و تیر اندازی می کردم . عادت هم نداشتم دامن بلند و پیراهن به غیر از موارد رسمی بپوشم معمولا پیراهن های کوتاه و شلوار می پوشیدم .تا به خودم اومدم دیدم کلی از عمارت دور شدم ، سر اسب رو به سمت راه برگشت راهنمایی کردم.

به در ورودی عمارت رسیدم جایی که از بچگی توش بزرگ شده بودم، خونه ما مثل همه ی عمارت های این منطقه بزرگ بود . اسب رو به اسطبل بردم و به تیمارگر سپردم و خودم هم به سمت خونه راه افتادم.

از پله های مرمر عمارت گذشتم و با پشت دست چند ضربه به در زدم، در باز شد و بدون توجه به کسی که درو باز کرده وارد خونه شدم ، منظره ی رو به رو باعث شد توی درگاه خشکم بزنه.

توی خونه آشوبی بود. مامی و پاپی کنارهم ایستاده بودند و حرف می زدند مامی با دیدن من اخمی کرد وگفت : سورنا با کفش گلی این وسط چی کار می کنی سریع برو بالا و لباس عوض کن با 15سال سن هنوز نمی دونی با کفش نباید وسط اتاق بیایی؟ بابا با دیدن خندید گفت: چی کارش داری خانوم شبیه خودت دیگه . 

مامی: شبیه منه؟

- نگو که چشم و ابرو مشکیش رو از من به ارث برده و علاوه بر اون هم شیطنت دختر شرقی بودنش هم که لابد از من به ارث برده نه؟

- یعنی تو از دخترهای شرقی خوشت نمی یاد دیگه؟ این رو مامی با اخم ساختگی گفت . تمام مدت من با خنده نظاره گر بحث اونها بودم.

- اختیاردارید خانوم من اگه از دختر های پارسی خوشم نمی یومد که شما رو نمی گرفتم . 

با این حرف بابا خندیدم و به سمت اتاقم رفتم و گذاشتم راحت با هم کل کل کنند. از پله ها بالا رفتم به طبقه دوم رسیدم خونه 16 تا اتاق داشت . تعدادیش مخصوص مهمان ها و و تنها سه تا از اتاق ها مخصوصی خانواده ی ما بود.

به تنهایی حمام کردم ،دوست نداشتم مثل بقیه دخترها ندیمه تنم رو بشوره و من مثل مجسمه بشینم تا کارشون تموم بشه. معمولا فقط از ندیمه می خواستم آب رو گرم کنه . به خودم تو آینه خیره شدم چشم های قهوه ای تیره ، موهای کوتاه تیره که تو نور شرابی تیره به نظر میرسید وپوستی بین سفید و گندمی من مثل هیج کدوم از دختر های این کشور نبودم. به خاطر نژاد مادرم قیافه ایی متمایز داشتم ، دختر های اینجا همه بلوند و چشم آبی یا سبز بودم ولی من ....

من هیچ وقت ازظاهرم گله ای نداشتم؛ به سمت کمد رفتم و شلواره قهوه ای ساده و بلوزی کرم رنگی برداشتم کفش های پاشنه تخت پوشیدم موهام روشونه کردم و ریختم دورم، موهام کوتاه بود ولی نه خیلی که پسرونه باشه فقط تا پایین چونم بود . به سمت پایین راه افتادم .

اوف چه خبره؟ چقدر اینجا شلوغ بود مامان با دیدن من چشم غره ای به من رفت عادتش بود هر موقع من شلوار میپوشیدم همین کار رو می کرد مت جلو اومد و دستم رو گرفت و گفت: باز ما مهمون داریم تو مامان رو اذیت کن ،وروجک!

مت من رو برد تا به همه سلام کنم زیاد رابطه ی خوبی با دختر ها نداشتم ولی فقط با سوزی دوست بودم اون هم تو علایق شبیه من بود ولی نه به اندازه من ...

موقع سلام کردن با پسرها اکثریتشون با هام گرم برخورد می کردن . مت من رو به پسری که تا به حال ندیده بودم آشنا کرد؛ ادوارد!

دستم رو جلو بردم تا بهش دست بدم عادتم بود به همه دست می دادم . ولی به جای اینکه دستم رو بگیره دستم رو بوسید و با وقاحت تمام تو چشم های من زل زد وگفت: یک خانوم متشخص با آقایون دست نمیده.

از شنیدن حرفش ناراحت شدم، اشلی یکی از پسر های شوخ جمع با خنده گفت: خانوم متشخص ! تنها چیزی که به سورنا نمی خوره همین صفت متشخص هست .

مت گفت : دیگه دارید زیاده روی می کنی اگه بخوای به خواهرم توهین کنی .....

آروم جوری که فقط متیو بشنوه گفتم : خودم بلدم از حقم دفاع کنم و با خنده درجواب اشلی گفتم:اشلی دلت شمشیربازی می خواهد؟

در حالی که نشون می داد که مثلا ترسیده گفت: نه ممنون هنوز اثر زخم شمشیر جنابعالی تو تنم هست ودر حالی که رو می کرد به اون پسره ادوارد گفت:سر به سر هرکی می خوای بذار ولی دور سورنا رو خط بکش بخواد تلافی کنه بد می بینی.

ادوارد با پوزخند گفت : واقعا! فکر نمی کنید اغراق هست ، من که باور نمی کنم؟

با غرور گفتم : دوست ندارم از خودم تعریف کنم ، تا اونجایی که یادم میاد تا به حال شما رو ندیده بودم ، تازه به این منطقه اومدید؟ اگر تازه وارد باشید ، واضح هست که من رو نشناسید!

با تمسخر گفت : افتخار آشنایی با سرکار رو نداشتم ، البته اگر بشه اسمش رو افتخار گذاشت .

چشم غره ای به ادوارد رفتم و به سمت متیو برگشتم و گفتم: متیو.... بهتر نیست برای رقص آماده بشیم؟ 

قبل از اینکه متیو حرفی بزنه ، ادوارد گفت: خانمی با این وجنات رقص هم بلده؟

بدون توجه به حرف ادوارد دست در بازوی متیو انداختم و به سمت وسط سالن رفتم.

برای رقص آماده شدیم، به صورتی که دختر ها تو یک ردیف صف می کشیدند پسر ها هم در ردیف مقابل و دو به دو شروع می کردند با هم رقصیدند . معمولا تو این مراسم پسر و دختر هایی که دل به هم دیگر بسته بودند معلوم می شدند . برای مراسم رقص همه صف کشیدند عادت کرده بودم این رقص رو با متیو انجام بدم . متیو در حالی که دستم رو میگرفت گفت : تو کی می خوای متوجه بشی که باید با پسرهای غریبه برقصی نه اینکه با داداشت . آخر سر با این کار تو تمام دخترهای منطقه ازدواج می کنند و من می مونم و تو ، می شویم خواهر و برادر مجرد! بعد می رویم با هم زندگی می کنیم . نظرت چیه؟ همون موقع چرخی زدم و دوباره دستام رو ، روی شونه ی متیو گذاشتم با چشم غره گفتم :خیلی دلت میخواد می تونی بری باهاشون برقصی که یک وقت پیر پسر نشی ! کاملا غیرتت رو نشون دادی!

نگاه لحظه ای متیو روی دخترک چشم آبی ثابت موند که بدون توجه به چشم های منتظر متیو ، با پدرش حرف می زد، متیو چشم از دخترک گرفت ، لبخندی زد و به ادامه رقص پرداخت. 

مهمونی تمام شده بود،موقع خداحافظی طبق رسوم باید دم در می ایستادیم تا مهمان ها رو بدرقه کنیم . موقع بدرقه، ادوارد گفت : از آشناییتون خوشبختم.

پوزخندی زدم و گفتم : قبل از این که نظر دیگه ای داشتید!

در جوابم لبخندی زد و رفت ...

***

به این پسر با چشم های سبز نگاه کردم ! قیافه ی مغروری داشت ، می شد گفت قیافه ی مردونه و هیکل عضلانیش واقعا برای یک دختر جذب کنند بود اما هر چه قدر فکر می کردم نمی تونستم متوجه بشوم که چه طور این مرد با این ابهت مثل یک بچه رفتار می کنه ، آیسون کنار من روی نیمکت باغ نشست و گفت : از آشنایی با شما خوشبختم خانم آیرز، راستش دیروز افتخار آشنایی با شما را نداشتم .

لبخند مصنوعی زدم و گفتم : همچنین آشنایی با شما باعث افتخار من هست ، در واقع مایل هستم بدانم چه چیزی باعث شده که افتخار آشنایی با شما را دارم؟

آیسون تمام مدت به من خیره شده بود ، به محض اتمام حرفم لبخندی احمقانه زد و گفت : در واقع من و خانواده ام تازه به اینجا نقل مکان کرده ایم ، در مورد شما زیاد شنیده بود باعث سرور من می شود اگر با شما آشنایی داشته باشم .

واقعا نمی دونستم در جواب حرف های احمقانه اش چی بگویم ، با حواس پرتی جواب دادم: ورود شما را به اینجا تبریک می گویم ، اگر مشکلی بود خوشحال می شوم که کمکتان کنم ، اما الان واقعا نمی تونم از مصاحبت با شما مفتخر شوم ، من باید به خانه برگردم غیبت طولانی من شایسته نیست .

آیسون با دلخوری نگاهی به من انداخت و گفت : بابت مزاحمتم معذرت می خواهم ، برای زمانی دیگر به ملاقات شما می آیم .

*** 

-متیو خواهشا اذیت نکن ، واقعا هم صحبتی با این پسر برای من عذاب آور هست . 

متیو بدون توجه به من گفت : نمی تونم کاری برای تو انجام بدهم ، فقط چند روز هست مطمئن هستم که این پسر برای ازدواج اقدام کرده بگذار خواستگاریش رو بکند ، تو هم جواب منفی بده .

با لبخند مصنوعی به آیسون نگاه کردم ، آیسون دستم را بوسید و گفت : خوشحالم که اجازه دادی در محضر شما باشم .

حرفی نزدم و روی نیمکت ته باغ نشستم به گل های رز نگاه کردم که در اثر سرمای زمستان خشک شده بودند .

ایسون جلوی من زانو زد و حلقه ای رو از جلوش در اورد فکر نمی کردم انقدر زود عمل کنه ، رفتارهای بچه گانه اش واقعا با سن و ظاهرش هم خوانی نداشت .

لبخندی زد و گفت: من می تونم با امید ازدواج با شما زندگی کنم؟

بدون لحظه ای تامل گفتم: نه 

بدون اینکه اون لبخند کذایی را از لب هاش پاک کنه ، بدون حرف جعبه ی حلقه را در جیبش گذاشت و کنارم نشست تمام مدت با تعجب به حرکاتش نگاه کردم : می دونستم ... خیلی زود اقدام کردم نه؟ به من حق بده مادرم اصرار به ازدواج من داشت من هم مجبور شدم نقش بازی کنم ، چون مادرم در پذیرایی شما در ظاهر باغ رو نظاره می کنه اما فقط می خواهد مطمئن بشه که من واقعا خواستگاری می کنم ...

با تعجب به دهان آیسون نگاه کردم ، آیسون با دیدن صورت من خندید وگفت: واقعا فکر کردی من با این ظاهر از تو خواستگاری می کنم؟ به احتمال زیاد فکر می کردی چه غروری از من خورد کردی، درسته؟

حالت تعجبم خیلی سریع جای خودش رو به عصبانیت داد و با صدایی که سعی می کردم بالا نرود گفتم: واقعابا خودتون چی فکر کردید؟ آقای جانسون من نه توضیح شما رو قبول دارم نه رفتارهای بچه گانه ی شما را ...

آیسون با خونسردی بین حرفم پرید وگفت : به پزشکی علاقه داری نه؟

عصبانی تر شدم وگفتم : اقای آیسون خواهشا اینجا را ترک کنید .

بدون توجه به من گفت : می دونم به پزشکی علاقه داری، می دونم تو دانشگاه به تو اجازه تحصیل نمی دهند فقط به خاطر اینکه یک زن هستی و زن ها اجازه ی تحصیل ندارند ، خیلی بد شد ! زیاد عصبانی نشو ، من عادت دارم به بازی دادن بقیه، می دونی ؟ اینکه شده برای یک هفته باعث شده بودم ذهن تو درگیر بشود خیلی جالبه ، من فقط شرط بندی کرده بودم با مادرم و صد البته با برادرم ، برادرم معتقد بود تو حتی برای بار دوم حاضر نیستی من را ببینی اما حالا می بینی که به خاطر من تو عصبانی شدی . از آشناییت خوشبختم اما باید بگویم این رفتارهای گستاخانه ی تو فقط باعث می شود سرگرمی برای جنس مخالفت باشی.

با عصبانیت بلند شدم و رو به روی آیسون ایستادم وگفتم : آقای جانسون متوجه باشید که چی چیزی می گویید، این حرف شما توهین بزرگی بود .

بدون توجه به عصبانیت من گفت: اشتباه نکن من فقط حقیقت رو به تو گفتم ، در واقع باید بگویم که تمام این پسرهایی که با تو دوست هستند مثل اشلی تمام پسر ها به تو به چشم یک وسیله ی سرگرمی نگاه می کنند.

بدون مکث دستم رو بالا آوردم ، صدای بلند کشیده و لرزیدن تمام بدن من تنهای صحنه های دیدنی در باغ بود .

ایسون با عصبانیت به من خیره شد و شمرده شمرده گفت : حواست باشه با بدکسی طرف شدی ... مطمئن باش جواب این بی احترامیت را می بینی.

از پشت سر آیسون متوجه شدم که متیو با عصبانیت به سمت ما می آید ، احتمال می دادم که صحنه ی درگیری ما را حتما دیده باشد ، نمی خواستم بین متیو و آیسون درگیری پیش بیاید .

آیسون بی تفاوت و با قدم هایی بلند از کنار متیو گذشت ؛ با رفتن آیسون نفس عمیقی کشیدم و روی نیمکت نشستم و بدون توجه به متی وگریه کردم ، متیو کنارم نشست و سرم را به سینه ی خودش فشرد وگفت : آرام باش گلم ... چه اتفاقی افتاده که خواهر من گریه می کنه ... دیدم که با آیسون درگیر شدی .... آیسون به تو چی گفت ؟

با بغض گفتم : متیو... اشلی به من به چشم یک بازیچه نگاه می کنه ؟ آیسون می گفت همه ی پسر ها به من به چشم یک بازیچه نگاه می کنند ، می دونی برای چی خواستگاری کرده بود ؟ شرط بندی! 

متیو با خشم غرید : چی می گویی؟ شرط بندی؟ سورنا آیسون فقط عصبانی شده بود نگران نباش ...

نالیدم : نگران نیستم، واقعا بقیه به من با این طرز فکر نگاه می کنند؟

متیو با تحکم گفت : نه... مطمئن باش ... من خودم پشتتم فقط کافی کسی با این دید به تو نگاه کنه ، خودم چشم هایش را از کاسه در میاورم .

با کاغذها نگاه کردم ، تمام درخواست های من برای دانشگاه های پزشکی رد شده بود ، تمام تقاضا ها فقط به یک دلیل حذف شده بود ، جنسیت من!!

با ناامیدی از پجره به بیرون خیره شدم ، متیو با صدایی آرام گفت: چرا به راهبه شدن فکر نمی کنی؟

با بهت به متیو نگاه کردم ، متیو با بی توجهی گفت : تنها راهبه ها می تواننداز مریض ها مراقبت کنند و کار آنها قانونی هست.

- نه ... اصلا ...من به هیچ عنوان نمی توانم که راهبه بشوم.

*** 

_ پاپا! این موسسه تنها موسسه ای است که به دختر ها هم اجازه تحصیل می دهد .

پاپا به صورتم خیره شد وگفت : اما مدرک معتبری ندارد، در این صورت تو فقط علم پزشکی را تجربی یاد گرفته ای و هیچ مدرک تحصیلی نداری...تو با این امر مشکلی نداری؟

با بی تفاوتی شانه بالا انداختم و گفتم : نه ... مطمئن باشید ... هدف من تنها یاد گرفتن علم پزشکی هست .

پا پا از روی کاناپه سبز رنگ بلند شد و گفت : باید صبر کنی با مدیر موسسه صحبت کنم ، اگر با تمام شرایطش مشکلی نداشتم ، اون وقت اجازه داری که به موسسه بروی .

بالاخره بعد از یک مدتی اصرارT پاپا راضی شد با آقای چانگ مدیر و موسس ِ موسسه صحبت کند، آقای چانگ خیلی راحت اجازه شرکت من در موسسه را داد ،این پیرمرد چینی معتقد بود که پزشک زن هم برای جامعه نیاز محسوب می شود.

به سوزی خبر دادم ، این دختر با با چشم های بادامی و صورتی گرد و رنگ پوست زرد به وضوح اصالت چینی خودش را به نمایش می گذاشت ، از سوزی خواهش کردم که همراه من بیاید اما سوزی بدون توجه به من گفت که حاضر نیست بیاد .

با دقت به این دختر سرد نگاه کردم ، با وجود هجده سال سن هنوز ازدواج نکرده بود ، دختر غمگینی بود و بیتشر اوقات در تنهای سر می کرد با پیرزن آمریکایی زندگی می کرد وکمتر کسی با این خانواده کوچک دو نفره در ارتباط بود ، سوزی دختر سردی بود و من هم فقط روابط کمی با سوزی داشتم ، در جوابش مخالفتی نکردم و خداحافظی کوتاهی کردم و از خانه ی سوزی خارج شدم.

یکی از شرایط حضور من در موسسه ، اقامت در خود موسسه بود ، پاپا برای اطمینان متیو را هم همراه من فرستاده بود ، متیو اوایل مخالفت می کرد و می گفت علاقه ای به پزشکی نداره اما با اصرار من راضی شد.

با چمدان های بسته شده جلوی در موسسه ایستادم ، ساختمانی سه طبقه و بزرگ و با حیاطی بزرگتر که با گل های مختلفی تزئین شده بود. استاد چانگ به استقبال ما آمد و شروع به توضیح دادن بخش های مختلف موسسه کرد با کنجکاوی به این پیرمرد پزشک نگاه کردم ، موهای بلند سفید که بافته شده بود ، لباس سرمه ای که با لباس های مردم اینجا فرق داشت و چشم های باریک و پوستی زرد ... دیدن بیماران در طبقه ی اول ، باعث شد احساس کنم معده ام تیر کشید.

آقای چانگ ما را به طبقه یبالا هدایت کرد ، اتاق های تدریس اتاق های مختص اسکان پسر ها در طبقیه ی دوم بود استاد چانگ به اتاقی اشاره کرد وگفت :آقای آیرز اتاق شمااینجاست و اتاق خانم آیرز بالا. 

چه قدر بابت این کار از آقای چانگ ممنون بودم ، با تکان دادن سر از متیو خداحافظی کردم ،آقایچانگ من را به طبقه ی بالا هدایت کرد ،در راه پله با دیدن کسی که اصلا انتظارش رو نداشتمخشکم زد؛ ادوارد و دو پسر دیگر که یادم آمد که آن ها هم درمهمانی و همرا ه ادوارد بودند .

اقای چانگ گفت: معرفی می کنم ادوارد ، رابرت و ویلیام!

نمیدانم چرا حس کردم ویلیام را با لحن محزونی گفت و ویلیام سرش را پایین انداختادوارد باپوزخند همیشگیش گفت: سلام عرض شد بانو .

- این هم دختر من سورنا ...

خیلی آرام به ادوارد سلام کردمولی با رابرت و ویلیام دست دادم و لبخند زدم ادوارد رو به دوست هاش گفت : برویم .

به همراه آقای چانگ به سمت اتاقم رفتم اتاقی بزرگ با تمام امکانات حتی وانبرای حموم می دونستم که اتاق پسر ها حمام مشترک داره . دراز کشیدم و به این فکرکردم چگونه دو سال با ادوارد در یک مکان زندگی کنم...

ادوارد

بدون توجه به اطرافیانم پاهایم رو روی میز گذاشته بودم و با به صورت عصبی تکان می دادهم، دلم برای مامان می سوخت به امید اینکه حداقل بعد از آن اتفاق نحس در زندگی ما ، آیسون بالاخره ازدواج می کنه به خونه ی آقای آیرز رفته بود ، خنده ام گرفت نمی دونست که دو تا پسر هایش فقط برای شرط بندی با هم سراغ دخترآقای آیرز رفتند.

به برگه ای که رابرت اورده بود خیره شدم ، اسم موییه بالای ورقه خود نمایی می کرد ، موسسه آموزش پزشکی چانگ،

به اصرار رابرت در این موسسه ثبت نام کرده بودم بالاخره برای منی که تنها سوادر خواندن و نوشتن داشتم یاد گرفتن علمی دیگر ضروری بود ، به اصرار رابرت و من ، ویلیام هم حاضر شده بود که همراه ما به موسسه بیاید.

در با شتاب باز شد ، با خنده پاهایم را روی زمین گذاشتم و رو به ایسون که با ظاهری آشفته وارد اتاق شده بود گفتم: باختی؟

بر خلاف انتظارم خندید و گفت : نه ... بردم ... نبودی ببینی چه قدر عصبانی بود اما ... دختره ی نفهم هر چی دلش می خواست به من گفت ....

خندیدم وگفتم: می دونستم ... اون دختر کسی نیست که به وقتی بفهمه به شعورش توهین شده ، ساکت بنشینه.

آیسون با کلافگی کنارم نشست و گفت : بی خیال بحث این دختر بشویم ، از کی می روی برای موسسه؟

- حدود سه هفته ی دیگه ، تو چی ؟ مرخصیت کی تمام می شود؟

با ناراحتی گفت : پش فردا باید حرکت کنم ..

به برادر قوی هیکلم نگاه کردم ، برخلاف من که هیچ کاری برای انجام دادن به جز انجام کارهای مزرعه نداشتم ، آیسون افسر ارتش بود ، فقط برای مدتی مرخصی گرفته بود تا به دیدن ما بیاید و حالا مرخصیش تمام شده بود و وقت برگشت تنها برادم بود ...

چند روزی از اقامت ما در موسسه می گذشت آقای چانگ واقعا مثل یک پدر دلسوز بود ،کلاس ها دو بخش بود مقدار کمی تو کلاس ها استاد درس می داد بقیه رو بالای سر بیمارها توضیح می داد .

ادوارد سر کلاس ها برای من مشکل ایجاد می کرد ، روز اول وقتی سر کلاس ها حاضر شدیم،استاد برای آشنا شدن ما با مریض ها ما را به سالن بیمار ها برد با دیدن مردی که نصف صورتش سوخته بود، حالم بد شد ، از تصور سوختن در آتش رنگم پرید ، ادوارد با دیدن صورت من پوزخندی زد و در نبود متیو خیلی آرام زیر گوشم گفت : اینجا برای زن ها خوب نیست بهتر نیست بروی خانه و منتظر خواستگار باشی ؟ البته اگر خواستگاری باشه !!

- ثابت می کنم بهت که من برای اینجا ماندن از تو سزاوارترم . شما هم لازم نیست نگران خواستگار ها من باشی .

باز هم همون پوزخند مسخره اش رو زد و رفت ...

یک هفته از اولین روز کلاس ها می گذشت که زن حامله ای رو آوردن استاد چانگ از من خواست همراهش در اتاقی که زن را برده بودند ، بروم ولی با دیدن صحنه ای که تخت پر از خون بود شوک زده دم در ایستادم استاد چانگ با داد ازمن می خواست داخل اتاقم بروم . تمام مدت در اتاق مثل آدم های مسخ شده بودم، ولی وقتی زن از درد جیغ بلندی کشید و هم زمان صدای همسرش آمد که سعی می کرد از پشت در زنش را آرا م کند، به خودم آمدم، شاید این پا پس کشیدن من به قیمت جان یک نفر تمام می شد همان جا بود که بغل استاد ایستادم و پرسیدم: چی کار کنم ؟ برق تحسین تو نگاه استاد بود ، دستورات لازم رو داد بچه رو سالم به دنیا آوردیم ، استاد بچه رو در آغوشم گذاشت و گفت : بروبیرون ، بچه را تحویل پدرش بده ، خودت هم استراحت کن .

به همراه بچه از اتاق خارج شدم ، پسر ها ، همه مرد را که سن زیادی نداشت و معلوم بود فقط دو سه سال از پسر ها بزرگتر دوره کرده بودند و سعی می کردند آرامش کنند، وقتی من را دیدن مرد یک دفعه از جایش بلند شد و پرسید: چی شد؟

- این هم یک پسر ناز برای پدر و مادرش ، مادرش چند دقیقه دیگر می تواند بچه و شوهرش را ببینه . مبارکتون باشه !

- واقعا ازشما متشکرم .

بچه را تحویل پدرش دادم . متیو در حالی که می خندید گفت : خب اولین تجربه ات موفقیت آمیز بود !

ادوارد : ولی فکر کنم خیلی بهتر بود که خودتون روی تخت خوابیده بودید و یک پسر رد بغل شوهرتون می ذاشتید ؟

 متیو می خواست جواب بده ولی من در حالی که دستش را گرفته بودم و با خودم بالا می بردم تظاهر کردم حرف هایش رو نشنیدم.

***

چند روز بعد آقای چانگ من رو به دفترش خواست ، پشت در ایستادم و نفس عمیقی کشیدم با دست چند ضربه در زدم و وارد شدم :با من کار داشتید استاد؟

- بله دختر می خواستم باهات صحبت کنم 

- درخدمتم استاد 

- دخترم تو با خانواده جانسون رابطه خاصی داری؟

حق داشت شک کنه ، رفتار من و ادوار دبا یکدیگر شک برانگیز بود ، متیو سعی می کرد به روی خودش نیاورد و بگذارد به پای بچگی مان ! بچگی من 15 ساله و ادوارد 23 ساله واقعا خنده دار بود!

- نه استاد یک دلگیری ساده بین من وآقای جانسون هست ،سعی می کنم که دیگه این دلگیری مزاحم کلاس شما نشه .

- مرسی دخترم اگه تو را قبول کردم بهت اطمینان داشتم ولی آقای جانسون و دوستاش بالاخره جوان هستند و پر شر و شور ....

- چشم استاد 

- یک صحبت دیگر هم داشتم حتما می دانی که این منطقه پزشک زن نداره.... خب... موقع زایمان بانوان، تعداد زیادی از اون ها هنگام فارغ شدن دوام نمی یارند بالاخره من هم مرد هستم محدودیت هایی دارم و می دونم همسران آن ها هم راضی نیستند .تو هم ، در اتفاق چند روز پیش درسته که اول دست و پات رو گم کردی ولی بعد خوب از عهده اش بر آمدی !

- من متوجه نمی شوم استاد باید چی کار کنم؟

- ببین دخترم حاضری من به تو یکسری اطلاعات در مورد زنان آموزش بدهم و تو در هنگام بروز این مشکلات به زنان کمک کنی؟

این جوری می تونستم جلوی مرگ خیلی از زن ها را بگیرم ولی نمی دانستم همین مسئولیت چه سرنوشتی برای من رقم می زنه.

- با کمال میل استاد

- پس از فردا، یک ساعت بعد ازاتمام کلاس ها صبر کن تا کمکت کنم.

-حتما

فصل دوم

مزاحمت های ادوارد برای سورنا از حد خودش تجاوز کرده بود ، باید با ادوارد در مورد رفتارهایش صحبت می کردم ، شاید سورنا با ادواردآرام برخورد می کرد اما این پسر...

با پشت دست چند ضربه به در اتاق زدم ، در باز شد دیدن چهره ی عصبانی ادوارد تغییری در تصمیم من نداشت ، به نظر می آمد ادوارد منتظر شخص دیگری بود چون با دیدن من لبخندش را فرو خورد و گفت : می تونم کمکی به شما بکنم؟

 به سردی جواب دادم : اگر اجازه بدهید ، صحبتی داشتم ..

ادوارد از جلوی در کنار رفت وگفت : بفرمایید داخل .

وارد اتاق شدم و با طمائنینه روی مبل نشستم ، به اتاق نگاه کردم دقیقا مثل اتاق من بود تخت چوبی تک نفره و کمد چوبی که کنار اتاق بود و پنجره ی قدی که به حیاط موسسه باز می شد : نمی خواهم مقدمه چینی کنم، ولی فکر نمی کنید یک مقدار کل کل شما با سورنا زیادی بچه گانه هست شما بیست و سه سال دارید و طبق تعریف هایی که شنیدم به نظر فردی منطقی می آیید؟مگر اینکه خلافش ثابت بشه !

تمام مدت ادوارد سرش پایین بود بعد از اتمام حرف من خیلی آرام گفت: حق با شما هست، در واقع من منظور بدی نداشتم .دیگر به این بازی خاتمه می دهم ولی شما هم از خواهرتون همین خواسته را داشته باشید !

- حتما ..

بلند شدم تا از اتاق خارج بشوم ، هنگام خداحافظی خیلی رسمی دست داد، برایم جالب بود، موقعی که از اتاقش بیرون می آمدم، صدایم زد برگشتم و پرسشگرانه نگاهش کردم

-آقای آیرز خوشحال می شوم با هم مثل دوست باشیم

 لبخندی زدم و گفتم : پس دیگر آقای آیرز معنی نداره، متیو .

- ادوارد ،راستی برای دوستی می خواهم برای سورنا شیرینی درست کنم شما می دانید چه شیرینی دوست داره؟

کمی فکر کردم وگفتم :البته ، پای سیب

- ممنون 

با هم دوباره دست دادیم ، باید با سورنا هم صحبت می کردم، در راهرو سورنا را دیدم با عجله به سمت اتاق استاد می رفت من را که دید لبخندی زد و با عجله گفت : باید بروم کلاس .. بعدا می بینمت .

سورنا 

کلاس استاد خیلی طول کشید؛ خسته از کلاس بیرون آمدم ؛ روی میز یک بشقاب پر از پای سیب بود از وقت شام گذشته بود با خوشحالی به سمت شیرینی ها رفتم و شروع کردم به خوردن، تازه متوجه نوشته ای که روی میز بود شدم: برای خانم آیرز مادرتون فرستادند تو کلاس بودید نتوانستم برایتان بیاورم . با احترام ادوارد.

بعد از خوردن شیرینی ها به سمت اتاقم رفتم، به کتابی که استاد داده بود نگاه کردم ، بخش زیادی از کتاب را خوانده بودم، سر درد وحشتاکی داشتم ، معده ام تیر می کشید، کسی به در زد بدون اینکه در را باز کنم پرسیدم: کیه؟

با شنیدن صدای یکی از خدمتکارهای موسسه خیالم راحت شد که متیو نیست: برای کمک آمده ام خانم.

- نیاز به کمکت ندارم ، ممنون ، می توانی بروی!

متیو

ساعتی از روز می گذشت اما هنوز سورنا از خواب بیدار نشده بود ، از یکی از خدمتکارها خواستم که به اتاق سورنا برود و اگر سورنا خواب بود ، بیدارش کند. خدمتکار بعد از چند دقیقه دوباره برگشت وگفت : ایشون اصلا جواب نمی دهند.

بدون تامل به سمت اتاق سورنا دویدم ، با دست چد ضربه به در زدم و با صدایی آرام صدایش زدم ، رفته رفته صدام بلند تر شد ، استاد و رابرت که از صدای من به سمت اتاق سورنا می آمدند با بهت به من نگه می کردند، با مشت به در کوبیدم و داد زدم: سورنا ... سورنا .... اگر صدایم رو می شنوی در را باز کن .

وقتی مطمئن شدم که غیر ممکن هست که سورنا در را باز کند ، با کمک استاد در را شکستیم و داخل شدیم ، با دیدن سورنا به سمتش دویدم ، اما سورنا بدون توجه به من به سمت دستشویی اتاقش دویدم ، پشت سر سورنا وارد دستشویی شدم.

سورنا

با شنیدن صدای متیو سعی کردم از تخت بلند شوم ، اما ضعفم اجازه نمی داد ، با شنیدن فریاد های متیو تمام تلاشم را کردم تا در را باز کنم، هنوز به در نرسیده بودم که در با صدای بدی باز شد و روی زمین افتاد. متیو به سمتمآمد ولی از شدت ضعف به دیوار تکیه دادم.

متیو: چی شد سورنا ؟

استاد : حالت خوبه ؟

نتوانستم جوابشان روبدهم و در عوض متیو را کنار زدم و به سمت دستشویی رفتم، برای بار هزارم سعی کردم چیزی را که در معده ام نبود را خالی کنم ،آبی به صورتم زدم و از دستشویی بیرو آمدم، متیو بدون حرف کمکم کرد به سمت تخت بروم ، استاد چانگ در حالی که سر ادوارد ودوستانش داد می زد گفت : مگر نمی بینید حالش بده بروید وسایل من رو بیاورید .

- سورنا یک لحظهدراز نکش و آرام به من بگو دیروز چی خوردی و از کی حالت بد شده؟

- فقط شیرینی هایی را کهمامان برایم فرستاده بود را خوردم و بعد از یکی دو ساعت حالم بدشد!

متیو: مگه مامی شیرینیفرستاده بود؟

-اوهوم 

متیو با این حرف من با حالت خاصی به ادوارد که کنار در اتاق ایستاده بود نگاه کرد . استاد بدون توجه به متیو و ادوارد رو به من گفت: چیزی که من حدس می زنم مسمویت غذایی است ، باید صبر کنی به اشپزخانه بروم تا برایت جوشونده ای درست کنند.

متیو : سورنا مامان کیکی نفرستاده بود ! مطمئن هستم.

- پای سیب هایی که مامان برای من فرستاده بود ، دیشب بر روی میز بود . 

متیو بعد از شنیدن حرف من با عصبانیت اتاق را ترک کرد.

متیو 

ادوارد با شنیدن اسم مسمویت غذایی سریع ازاتاق خارج شد .

سورنا رو بهاستاد سپردم و با دست هایی که از عصبانیت مشت شده بود به سمت اتاق ادوارد رفتم مثل اینکه حرف زدن من با ادوارد زیاد هم نتیجه بخش نبوبد.

بدون در زدن وارد اتاق ادوارد شدم ، با عصبانیت به ادوارد که وسط اتاق ایستاده بود و به من نگاه می کرد حمله بردم ، چند لحظه بعد ، یغه ی ادوارد بین دست های من مچاله شد و من با عصبانیت داد زدم: کیک مورد علاقه ؟ ...آشتی؟.... بیایید دوست باشیم ؟... اینها همه اش یک معنی داشت ؛ که فردا با جنازه خواهرت رو به رو می شوی اصلا فکر کرده بودیاگر ما زودتر دنبالش نمی رفتیم چه بلایی سرش می آمد؟ دیدی نمی تونست رو پاشبایسته؟ اگر دیشب سرش جایی می خورد چی؟ 23 سالته! مفهوم شوخی را نمیفهمی؟

با دیدن رابرت و ویلیام که روی کاناپه نشسته بودند ، تغییری در رفتارم ندادم و به دوست هایش اشاره کردم و گفتم: به احتمال زیاد دوست هایت هم خبر داشتند ، درسته؟

رابرت و ویلیام برای جلوگیری از ادامه دعوا بین ما دخالت کردند ، رابرت من را از ادوارد جدا کرد، تمام مدت ادوارد بدون حرف سرش را پایین انداخته بود . حرف نزدنش بیشتر عصبانیم می کرد:بگو! جواب بده ، چرا چیزی برای دفاع از خودت نداری؟

-این جا چه خبره؟ صدای استادچانگ بود که در درگاه ایستاده بود، رابرت دست های من را ول کرد . 

استاد گفت : می خواهم همه ی شما را در اتاقم ببینم.

با نگرانی پرسیدم: سورنا چی؟

- اگه نگران سورنا بودید ؛ داد و فریاد هایتون به طبقه سوم نمی رسید ، سورنا الان خوابیده، به یکی از خدمتکارها سپرده ام که جوشونده را برای سورنا ببره ، اول باید وضعیت من با شما مشخص بشه.

در اتاق،ادوارد گفت که فقط می خواسته تلافی کرده باشد و بعد آتش بس اعلام کند و نمی دانستهحال سورنا بد میشه و دوستانش ،رابرت و ویلیام، هم خبر نداشتند و آن ها هم به محضفهمیدن سرزنشش کرده بودند. 

استاد گفت: در ازای این کارت امروز خودت باید مراقب سورنا باشی، بقیه هم باید پیش بیمار ها بروند .

ادوارد بی هیچ اعتراضی قبول کرد اما من اعتراض کردم : استاد خواهش می کنم ، این شخص صلاحیت مراقبت از سورنا را نداره .

- متیو نگران نباش، از این بهبعد هم، هر کدام برای دیگری مزاحمت ایجاد کنند ، باید از موسسه خارج شوند.

سورنا

صدای فریاد های عصبی متیو می آمد، استاد چانگ با شنیدن صدایشانرو کرد به من و گفت: تو استراحت کن، من می روم یک سر به پسرها بزنم.

باتکان دستی از خواب بیدار شدم از دیدن ادوارد جا خوردم . در حالی که هیچ احساسی را در صورتش نشان نمی داد ظرفی را به سمتم گرفت و با صدای آرامی گفت: بخور !استاد گفت بد بو هست ولی حالت رابهتر می کند!

با بدبینی به ادوارد نگاه کردم و گفتم: از کجا بدونم که مسموم نیست؟

ادوارد با بی تفاوتی گفت:بخور! من برای برادرت هم توضیح دادم می خواستم تلافی کنم ولی خب، قبول دارم ، کار بچهگانه ای کردم . این را هم بدون استاد برای تنبیه من گفت من باید مراقبتت را به عهدهبگیرم اگر اطمینان نداری بروم استاد را صدا کنم!

خبری از گستاخی و پوزخند ادوارد نبود ، شایداین آرامش ادوارد باعث شد به ادوارد اعتماد کنم و لیوان را از دستشبگیرم، بوی خیلی بدی می داد! لا جرعه سر کشیدم ولی چند دقیقه بعد، آشوب در معده امنذاشت در تخت دراز بکشم با عجله از روی تخت پریدم و به سمت دستشویی دویدم.

ادوارد

بعد از دیدن حال سورنا یک لحظه یاد امیلی افتادم، در دلم به خودم لعنت فرستادم ،من نباید این شوخی را می کردم. وقتی متیو با عصبانیت وارد اتاق شد، حق را به متیو دادم ، متیو مثل یک برادر پشت سورنا بود ، اما من ..... قبولکردم ازسورنا پرستاری کنم، شاید یک نفر جای دیگری ، از امیلی من پرستاری کند، به اتاقش رفتم، با صورتی زرد روی تخت خوابیده بود به چهره ی معصومش در خواب نگاه کردم ، وقتی گفت حاضر نیست از دست من جوشونده را بخورد ، یک لحظه از خودم بدم آمد ، من.... من هنوز هم که هنوزه آدم خوبی نشده بودم....

سورنا 

ادوارد دیگرسر به سرم نمی گذاشت ، از متیو شنیده بودم که استاد گفته بود اگر باز هم از این شوخی ها ببینه جفتمان را بیرون می کند، ترجیح دادم دیگر به ادوارد کاری نداشته باشم .

استاد از ما خواسته بود برای جمعکردن یک سری گیاه دارویی به جنگل برویم ، وقتی به محوطه مورد نظر رسیدیمقرار شد هر کس یک نوع گیاه را جمع آوری کند . سرگرم جمع آوری گیاه شده بودم اصلاحواسم نبود که از بقیه دور شده ام. با شنیدن صدای پایی سرم را بلند کردم از صحنهای که دیدم تعجب کردم از حالت نشسته ای که داشتم به خالت ایستاده تغییر حالت دادم و اطرافم را به دقت زیر نظر گذراندم ؛ یک عده سرخپوست از هر طرف به سمتم میآمدند وقتی نزدیکم شدند یکی از آنها که معلوم بود پیرترینشان هست با زبانی مخصوصخودشان،چیزی گفت و به موها ولباسم اشاره کرد بقیه هم سرشان را به معنی تایید تکوندادند، یکی از آنها جلو آمد ولی خیلی آرام نیزه اش را به سمتم گرفت، با هر قدم آن ها که به سمتم می آمدند ، من یک قدم به عقب برمی داشتم ، پیرمرد سرخپوست اشاره ای به من کرد و چیزی گفت ، یک لحظه تمام افسانه ها در ذهنم جان گرفت ... آدم خواری ... پوست سر انسان ها را کندن...

نمی دانستم چه کار کنم، قلبم محکم به سینه ام می کوبید ، از بینشان یک زن نزدیکم شد، موهای بلند سیاهش و پوست گندمیش زیبایی خاصی بهش بخشیده بود، دستش را جلو آورد تا دستم را بگیرد ، از ترس دستش را پس زدم ،از ترس گریه می کردم .صدای متیوو استاد و بقیه که صدایم می زدند ، باعث شد قوت قلبی پیدا کنم و مطمئن باشم که تنها نیستم.صدای متیو از فاصله ی نزدیک می آمد ، با دیدن متیو که سعی می کرد از بین بوته ها رد شود می آمد. یک دفعه سرخپوست ها به سمت مخالفی که آمده بودند فرار کردن در یک چشم به هم زدن بیشه خالی شد ، متیو با نگرانی به سمتم آمد و پرسید: کجا بودی؟ چرا گریه می کنی؟

از شدت ترس تنها به متیو نگاه می کردم ، حتی نمی توانستم جواب سوال هایش را بدهم ، استاد و بقیه هم به جمع دو نفره ی ما پیوستند . هر کس حرفی می زد .

استاد: دختر حرف بزن! چه اتفاقی افتاده ؟

رابرت: می خوایید بهش آب بدهم به احتمال زیاد شوک زدههست!.

قمقمه آبی به دستمدادند با دستان لرزان گرفتم و شروع کردم به نوشیدن ، هنوز کامل آب از گلویم پاییننرفته بود که صدای پا آمد . با دیدن دوباره سرخ پوست ها بازوی متیو را چنگ زدم .

این بار یک دختر دیگرهمراهشان بود که می توانست به زبان ما حرف بزند، خیلی آرام به ما نزدیک شدند، پسر هاسریع اسلحه هایشان رو در آوردند. ولی دخترک بدون اینکه تغییری در رفتارش بدهد گفت : ما با شما کاری نداریم آقایون!رئیس ما می خواهد این خانم را ببیند و باهاشون صحبت کند، مطمئن باشید دوستتون در امانهست و همچنین قصد ما فقط دوستی هست.اگر می شود با ما بیایید ..

استاد چانگ با تکان دادن سر به ما اجازه ی رفتن داد ، بعد از چند دقیقه پیاده روی به محوطه ی اردوگاه رسیدم ، از قبل می دانستم که ارتش برای سرخپوست ها مکان های مشخصی را تعیین کرده تا اسکان کنند. به کمک دخترک به داخل بزرگترین چادر رفتیم ، همان پیرمرد با خنده بالای چادر نشسته بود و به ما نگاه می کرد ، دخترک خیلی آرام گفت : رئیس بزرگ توانایی صحبت به زبان شما را ندارند ، من دختر باد هستم و حرف های رئیس را برای شما ترجمه خواهم کرد .

به دخترک خیره شدم ، موهای مشکی بلند ، چشم های قهوه ای و پوستی تیره ، به نظر می آمد سن زیادی نداشته باشد .دخترک ادامه داد : بابت اتفاق چند دقیقه پیش ببخشید مانمی دانستیم چه گونه با شما ارتباط برقرار کنیم و فکر کنم شما راترساندیم.

دستپاچه جواب دادم : نه ... درواقع اولین بار بود که با در همچین موقعیتی قرار می گرفتم ...

رئیس قبیله شروع به صحبت کردن کرد ، با کمک دختر باد حرف های پیرمرد را می فهمیدم و دختر باد هم حرف های من را ترجمه می کرد

رئیس قبیله:دختر جوان! تو با بقیه دختر های منطقه فرقداری چه از لحاظ رفتار چه از لحاظ ظاهر،مو های مشکی تو شبیه موهای ما سرخپوست هاهست آیا تو با ما نسبتی نداری!

 -نه !من مادرم پارسی و پدرم آمریکایی هست.موهای تیره ی به خاطر نژاد پارسیم هست.

-پارسی؟

-بله،کشوری مانند آمریکا در جایی بسیار دور.

 - پس پارسی ها با ما نسبت دارند چون فقط ما موی مشکیداریم .

وقتی دیدم نمی توانم کامل برایش توضیح بدهم ، تنها حرفش را تائید کردم.

-دختر جوان من بهدلیل شباهت تو و ما از تو می خواهم ما را دوست خودت بدانی و ما هم با تو رفتاریمتفاوت از دیگر سفید پوستان داریم بابت حادثه چند ساعت پیش هم معذرت می خواهم . ولی آیا این همراهان تو با ما مشکلی دارند ؟

و با دست به ادوارد، متیو، رابرت ، ویلیام و استاداشاره کرد .

 - نه آن ها دوستمن و همچنین دوستان شما هستند .

 - خوب است دختر جوان فقط یک خواهش از تو دارم به هیچ عنوان خبر هایی را کهدرباره ی ما می شنوی باور مکن؛اگر کمکی خواستی به ما بگو .

 -از لطف شما سپاسگزارم.

ما را تا بیرون اردوگاه همراهی کردند . در راه از بقیه نظرشان را در مورد این اتفاق عجیب پرسیدم.

متیو: به نظر ادم های منطقی می آیند نباید یادمون برود که ما سرزمین آن ها را غصب کردیم.

ویلیام مثل همیشه ساکت بود و حرفی نمی زد ولی رابرتگفت: به نظر من بهتر هست، در این مورد حرفی به بقیه نزنیم .

ادوارد: درسته !چون اگر ژنرال کاستر متوجه بشه سریعا آن ها را قتل عام می کند، همه ی ما از مشکلات ارتش با سرخپوست ها خبر داریم.

استاد: درسته که تنها چند قبیله از سرخپوست ها زنده مانده اند اما نباید برود که این نسل کشی کار درستی نبوده و نیست.

همه ی ما در مورد ژنرال کاستر شنیده بودیم . ژنرال مو بلندی که به نبرد با سرخپوست ها معروف بود.

استاد موسسه را برای چند روز تعطیل کرده بود و هیچ بیماری در موسسه نبود، اماهیچ کدام از ما ها اجازه برگشت به خانه را نداشتیم.

هوای خنک صبحگاه باعث شد با لبخند در جایم غلت بزنم و دوباره به خواب عمیقی فرو بروم ...

کسی محکم به در می کوفت ، بدون توجه شخص پشت در ، جا به جا شدم و با دست پتو را کنار زدم ، با وجود حالت خواب و بیداری با خودم فکر کردم چرا هوا یک دفعه گرم شد .

شخص پشت در با سماجت به در می کوفت ، به اجبار بلند شدم و سمت در اتاق رفتم ، هنوز دستم به دستگیره ی در نرسیده بود که اتشی که از زیر در زبانه کشید ، با ترس به عقب رفتم ، جلوی چشمان ترسیده من ، اتش زبانه کشید و طولی نکشید که در چوبی اتاق من شروع به سوختن کرد ، از ترس جیغ کشیدم ، آتش به بقیه ی وسایل هم سرایت کرده بود ، به سمت پنجره رفتم ، ارتفاع پنجره با حیاط زیاد بود ، تنها راهی که به ذهنم می رسید پناه بردم به وان حمام بود ، مطمئن بودم که شب گذشته آب وان را تخلیه نکرده بودم، چشمانم سیاهی می رفت ، دود آتش باعث شده بود که برای تنفس با مشکل مواجه بشوم ، به سختی نفس می کشیدم ، هنوز به وان نرسیده بودم که از شدت سرگیجه بر روی زمین افتادم برای آخرین بار تلاش کردم اما...

ادوارد 

با صدای شکست شیشه به خیال اینکه مزاحمت های بچه گانه ی پسران منطقه است ، از اتاق خارج شدم ، اما بوی چوب سوخته باعث شد با کنجکاوی به راه پله هایی که به طبقه ی سوم منتهی می شدند ، نگاه کردم ، به نظر می امد که منشا بو از طبقه ی سوم است ، با طمانینه پله ها را طی کردم ، دیدن صحنه ی رو به روم تنها یک چیز را به خاطرم 

آورد؛ سورنا!

محکم به در کوفتم ، اما هیچ کس جواب نداد با خیال اینکه سورنا بیرون از اتاق است ، برای بار اخر به در کوفتم و دستگیره ی در را فشار دادم ، در قفل بود ، اکثریت مواقع سورنا در اتاقش را هنگامی که بیرون بود قفل می کرد.

با خیال اینکه سورنا در اتاق نیست ، از پنجره به حیاط نگاه کردم ، متیو با ظاهری آشفته ، سوار بر اسب از موسسه خارج شد .

با عجله پله ها را طی کردم اما شنیدن صدای جیغ دخترانه ای از طبقه ی بالا باعث شد ، با عجله راه آمده را برگردم.

در اتاق سورنا تا نصفه سوخته بود ، پارچه ی آستینم را جلوی بینیم گرفتم و برای عبور از اتاق از زیر در نیم سوخته رد شدم ، داخل اتاق هیچ کس نبود ، کمد لباس ها و میز کنسول شعله ور شده بودند و می سوختند، با عجله به اطراف نگاه کردم ، در نیمه باز اتاق حمام را باز کردم تنها جایی از اتاق که هنوز آتش به آن سرایت نکرده بود ، 

با دیدن سورنا که بی حال کنار وان افتاده بود ، به سمتش رفتم ، تنها راهی که به ذهنم می رسید را انجام دادم ، در یک حرکت تن نیمه جون سورنا را داخل وان کردم ، وزن سورنا بر روی من هم سنگینی می کرد ، تلو تلو خوران به سمت پنجره رفتم ، ویلیام و رابرت نردبانی را به سمت موسسه می آوردند ، با بیشترین صدایی که می توانستم توجه آنها ر اجلب کنم ، فریاد زدم : من اینجام !

توجه رابرت و ویلیام به من جلب شد ، به صورت رنگ پریده سورنا نگاه کرد ، واضح بود که تنفسش با مشکل همراه هست، سینه اش خس خس می کرد و نفس هایش کوتاه و سطحی بود . زیر لب غریدم : صبر داشته باش !

با وجود سورنا از نردبان پایین امدن کار سختی بود ، به محض پایین آمدن از نردبان ، سورنا را درآغوش رابرت گذاشتم و نفس نفس زنان گفتم: تنفسش مشکل داره ،بقیه؟

رابرت سورنا را روی چمن ها گذاشت و در حالی که سعی می کرد با مالش قفسه ی سینه ی سورنا به تنفسش کمک کنه گفت : ویلیام برو سراغ استاد ، استاد از موسسه خارج شده و به شهر رفته، متیو هم به محض دیدن افرادی که آتش را به داخل ساختمان پرتاب کردند ، به دنبال آنها رفته !

صورت سورنا به کبودی می زد ، رابرت با نگرانی گفت : من دیگر کاری بلد نیستم ، تنگی نفسش مشکوک هست ، این تنگ نفس فقط برای آتش سوزی نمی تواند باشد.

با خشم به سمت سورنا حمله بردم ؛ این دختر نباید می مرد ، بدون تفکر قفس هی سینه اش را ماساژ می دادم و زیر لب می غریدم: لعنتی ... نباید بمیری... دختره ی نفهم اگر بلایی سرت بیاید من جواب برادرت را چه بدهم ؟...

 رابرت قمقمه ی آبی را به سمت گرفت بدون فکر ، آب را روی صورت سورنا ریختم ، نفس های سورنا از حالت خفگی بیرون امده بود اما هنوز هم که هنوزه سیه اش خس خس می کرد.

تن نیمه جانش را بلند کردم و با خشونت پشتش را مالیدم ، این دختر نباید خفه می شد ، رابرت سورنا را از اغوش من بیرون کشید وگفت : ادوارد .. بس کن ... تمام تنش کبود شد ! 

غریدم : تمام تنش کبود بشود بهتره ، یا اینکه دیگر اون چشم های لعنتیش را باز نکند.

به سورنا خیره شدم که روی زمین دراز کشیده بود ، رنگ صورتش بهتر شده بود و می شد گفت دیگر در تنفسش مشکلی نداشت .

با شنیدن صدای استاد ، از جایم بلند شدم ، استاد با ناباوری به ساختمان نیمه سوخته نگاه می کرد ، سرم را پایین انداختم و گفتم : متاسفم؛ صدای شکست شیشه امد و بعدش هم اتش سوزی از طبقه ی سوم شروع شد ، مثل اینکه متیو دیده چه کسانی شیشه را شکسته بودند، دنبال آن ها رفته .

استاد با بهت به رابرت نگاه کرد ، که سورنا را درآغوش کشیده بود ، رابرت توضیح داد: سورنا در اتاق گیر کرده بود ، ادوارد نجاتش داد ، تنگی نفس داشت ... فقط..فقط یک مشکلی وجود داره ... مشکل تنفسی سورنا به نظر نمی آمد که فقط به خاطر دود آتش بود ....

استاد بدون حرف به سورنا نزدیک شد ، بعد از مطمئن شدن از وضعیت سورنا رو به من کرد وگفت : برویم داخل ساختمان!

به کمک اهالی آتش خاموش شده بود ، خوشبختانه آتش صدمه ای به طبقه ی اول و دوم نزده بود .

- بهوش آمده؟

به استاد نگاه کردم ، با وجود گذشت چند ساعت خبری از متیو نبود، چند دقیقه ای می شد که سورنا به هوش آمده بود اما تنها برادرش ر اصدا می زد .

- بله استاد.

استاد نگاهی به من انداخت و گفت : به یک از ندیمه ها بگو مواظبش باشه ، به همراه من بیا.

- استاد شما مطئن هستید؟

استاد در حالی که بهاتاق نیمه سوخته سورنا نگاه می کرد گفت : بله، تنها سم آرسینیک این تاثیر را روی ریه ها می گذارد. آتش سوزی عمدی بوده، شکستن شیشه برای انداختن منشا آتش بوده ! 

 با دودلی گفتم: یعنی منظورتان این است که ، متیورهم متوجه شده و به دنبال آنها رفته؟

استاد با سر جواب مثبت داد و گفت : باید برویم دنیال متیو ، اگر چیزی که من حدس می زدم باشه ، جان متیو هم در خطره!

با عجله به استاد نگاه کردم و گفتم : پس من به همرا بقیه به دنبال متیو می رویم.

بعد از گفتن این حرف به سرعت از اتاق نیم سوخته ی سورنا خارج شدم ، لحظه ی آخر رو به استاد داد زدم : فقط به سورنا نگوید.

تمام نواحی اطراف را گشته بودیم ، کوچکترین نشانی از درگیری نبود ، به تمام راه هایی که احتمال می دادیم ، متیو رفته باشه سر زدیم ، اما خبری نبود ، با خستگی وارد حیاط موسسه شدیم، تنها نور ماه بود که نوری روی زمین موسسه می انداخت.

ناخودآگاه به پنجر اتاق سورنا نگاه کردم ، پنجره باز بود و پرده ی نیمه سوخته توسط باد حرکت می کرد ، روشنایی اتاق متیو جلب توجه کرد ، با کنجکاوی با پنجره نگاه کردم ، با دیدن سایه ی زنی پشت پنجره حدس زدم که سورنا است که از پنجره به بیرون نگاه می کند ، سایه ی زن کنار رفت و بعد از چند لحظه روشنایی اتاق جای خودش را به تاریکی مطلق داد ، طولی نکشید که در اصلی موسسه باز شد ، سورنا به همراه فانوسی که در دست گرفته بود به چهارچوب در تکیه داد. منتظر نگاهی به ما انداخت و وقتی دید که کسی همراه ما نیست ، سرش را پایین انداخت . از اسب پایین آمدم و به سورنا نزدیک شدم و دهان باز کردم تا چیزی بگویم که ، سورنا گفت: می دانم پیدایش نکردید،بابت کمکتان ممنون . من خودم اسب هایتان را به اسطبل می برم. بروید استراحت کنید معلومه خسته هستید .

با گرفتن افسار اسب ها و راه افتادن به سمت اسطبل، به هیچ عنوان اجازه حرف زدن را به ما نداد.

***

با وجود گذشت پنج روز ،هنوز از متیو خبری نبود ، سه روز اول سورنا بدون نا امیدی به تکاپو افتاده بود تا ردی از متیو پیدا کنه، ولی بعد از روز سوم با قیافه ای خسته به موسسه برگشت ، بدون حرف به اتاقش رفت. از آن روز به بعد هیچ کس هیچ حرفی از سورنا نشنید ، بیشتر اوقاتش را در تخت سپری می کرد، نسبت به کارهای ما عکس العمل نشان نمی داد و تنها به نقاشی از چهرهمتیو که در دستش بود خیره می شد، باید به پدرش خبر می دادیم ، تلگرافی برای اقای جانسون فرستادم و خواستم خودش را زودتر به موسسه برساند. از دیدنآقای جانسون با حالی آشفته ، ناراحت شدم اما کاری از دستم بر نمی آمد، مردی که به سرسختی معروف بود به محض پیادهشدن از کالسکه سراغ دخترش را گرفت . در راهرو سعی کردم ماجرا را برایش تعریف کنم، آقای جانسون با عجله گفت: آقای چانگ روز اول گم شدن متیو به من خبر داده بود ، عده ای را اجیر کرده ام تا به دنبال متیو بگردند ، اما الان تنها وضعیت سورنا برای من مهم است .

 به آرامی در اتاق سورنا را باز کردم، بادیدن حالتش احساس کردم ، مشتی قوی قلبم را فشرد ، مثل همیشه به تصویر متیو خیره شده بود .حتی با دیدن پدرش هیچعکس العملی نشان نداد و تنها بعد از یک نگاه کوتاه به ما دوباره به تصویر خیرهشد .پدرش کنارش نشست ، صدایش زد، گریه کرد ، التماسش کرد که حرف بزند ولی دریغ ازکوچکترین توجهی ..... از اتاق خارج شدم تا آقای جانسون با دخترش راحت باشد .

دیگه نمی توانستم تحمل کنم خورد شدن پدرش را.... ، ماتمگرفتن تمام اعضای موسسه ... بها عصبانیت به اتاقش رفتم ....پدرش کنار تخت خوابش برده بود، ولی سورناتو همون حالت کذایی که در این شش روز داشت بود... تعجب کردم یعنی این دختر خواب نداره؟با صدای در پدرش از خواب پرید...

- آقای جانسون خواهش می کنم به اتاق من بروید و استراحت کنید من باسورنا می خواهم حرف بزنم .

سعی کردم با لبخندی به پدرشاطمینان بدهم که نمی خواهم بلایی سر سورنا بیاورم . بعد از بیرون رفتن آقای جانسون،کنار تخت سورنا روی صندلی نشستم .

- این بچه بازی نمی خواهد تمام بشود؟

- ......

- جواب من هم نمی خواهی بدهی؟

- .....

هنوز به عکس زل زده بود عصبانیشدم و عکس را از دستش بیرون کشیدم و جلوی چشمان خیسش پاره کردم . می خواستم عصبانیش کنم،تا داد بزنه، جیغ بزنه خودش را خالی کنه ولی هیچ کاری نکرد جز اینکه بدون حرفی دراز کشید و پشتشرا به من کرد و پتو را روی سرش کشید .

سست شدم این سورنایی نبود که من می شناختم ..پتو را ازرویش کنار زدم و با لحن دلجویانه ای گفتم: می دونی اگه متیو بفهمه خواهر پر ادعاش چه قدر ضعیف شده ناراحتمی شود .اگر بلند شوی دوباره با هم می رویم دنبالش شاید پیداش کردیم . مثل بچه ها که با یک قول قانع می شوند ؛گفت :پیدایش می کنیم ؟

نامطمئن گفتم : قول میدهم.

کمکش کردم بلند بشود ، انتظار داشتم منطقی تر رفتار کند . لباس پوشید و با همبه سمت اسطبل رفتیم . استاد با دیدن ما خواست حرفی بزنه که من با اشاره علامت دادم که بعدا صحبت می کنیم.

استاد با دیدن علامت منسکوت کرد و به زدن لبخندی بسنده کرد و از کنار ما رد شد. کمک سورنا کردم که سوار اسببشه بر خلاف همیشه دو سگ شکاری هم با خودمان همراه کردیم . این دفعه سگ ها راهیمتمایز از راه هایی که در این 5 روز گشته بودیم نشانمان دادن.

دو ساعتی می شد که پشت سر سگ ها می رفتیم . بعد از چند لحظه صدای پارس سگ هاباعث شد سورنا با شتاب خودش را از اسب پایین بیندازد، یک لحظه خشکم زد، جوری خودش راپرت کرد که با خودم فکر کردم : ممکن بود گردنش بشکنه !

 به جایی که سگ ها ایستاده بودندرفتیم ...ای کاش به سورنا قول نمی دادم که برادرش را پیدا می کنم ...ای کاش اصلا ترغیبشنمی کردم که دنبال برادرش بگردیم ...در آن لحظه هزاران هزار ای کاش در ذهنم شکل 

گرفت...

لاشه ی اسبی به همراه لباسی پاره پاره ای ، که خونی بود؛ سندی بود که هیچ وقتسورنا نمی تواند برادرش را ببیند .

سورنا بدون حرف نزدیک رفت اسبرا می شناختم، اسب متیو بود . سورنا به لباس ها دست زد... یک دفعه نشست. به سمتش رفتماز لرزیدن شونه هایش متوجه شدم که در حال گریه است . انتظار داشتم جیغ بزند ،شیون کند.. ولی هیچی... فقط به آرامی گریه می کرد کنارش نشستم . با متیو زیاد صمیمینبودم فقط به عنوان یک انسان برایش ناراحت بود،بیشتر برای سورنا نگران بودم . ناخود آگاه دستم رو دور شونه هایش حلقه کردم ...یک دفعهخودش را در بغل من انداخت و شروع کرد با صدای بلند گریه کردن ... حرفی برای گفتن نداشتم ، از لباس های پاره وخونی معلوم بود که گرگ ها تیکه تیکه اش کرده اند .... باید چه حرفی به سورنا می زدم ... تسلی بخشروح زخم خورده اش بشود... . به دختری که یک عمر با پشتیبانی برادری زندگی کرده بود... بهدختری که نفسش به نفس برادرش بسته است می گفتم پشتیبانت، برادرت را گرگها تکه پاره کردند ؟

گریه هایش داشت حالت ضجه به خودش می گرفت ..به خس خس افتاده بود.. با عجله دست در جیبم کردمو محلولی را که استاد درست کرده بود و به من سپرده بود در آوردم ، سم لعنتی در اتش اثرات غیر قابل جبرانی بر روی سیستم تنفسی می گذاشت و حالا ... سورنا یکی از قربانی های این سم بود... بیرون آوردم و خیلی آرامجلوی دماغ و دهن سورنا گرفتم .... سورنا ابتدا تقلا کرد اما بعد از چند دقیقه با آرامش سعی در نفس کشیدن کرد ، با طمائنینه بلند شد و به سما لباس ها رفت ، قبل از اینکه من کاری کنم لباسها را برداشت و سوار اسب شد به تبعیت از سورنا سوارشدم ، ترجیحدادم حرفی نزنم و بگذارم خودش با مرگ برادرش کنار بیاید…

استاد بعد ازمعاینه ی آقای آیرز گفت: یک شوک عصبی بوده الان هم سورنا را صدا می زند ، میخواهد ببینتش نگاه استاد به سمت پله ها باعث شد همه ما توجه مان به بالای پله هایجمع بشه، سورنا با ظاهری آشفته بالای پله ها ایستاده بود، استاد خیلی آرام گفت :دخترمپدرت صدات می زند .

اما سورنا با چشم هایی بی روح برای چند لحظه به مانگاه کرد و دوباره به اتاق متیو پناه برد.

به سمت پله ها خیز برداشتم وگفتم : سورنا 

 اما استاد دستم را گرفت و گفت :اجازه بده با خودش کنار بیاید و قبول کند که متیو برای همیشه رفته ...

روز بعد به اصرا استاد ، آقای آیرز به خانه برگشت اما اجازه داد سورنا در موسسه بماند .با فرا رسیدن شب ،  به خاطر هیاهو موجود در موسسه به حیاط آمدم . بعد از چند دقیقه شنیدن صدای پایی، باعث شد به پشت سرم نگاهکنم با دیدنش لبخند زدم…

سورنا

با دیدن لباس های خونی و پارهشده متیو فهمیدم که همه چی تمام شد خنده هام، پشتیبانی هایی که داشتمو....

حتی دلم نمی خواست.... پدر را ببینم... پدر خیلی شبیه به متیو بود و نمیخواستم چیزی باعث یادآوریش بشه.

ناخودآگاه به اتاق متیو رفتم ؛ با دیدن وسایل متیو دوباره اشک ریختم ، از پشت پنجره به ماه نگاه کردم . سایه ای که در حیاطبود توجه من را به خودش جلب کرد، از روی شکل سایه فهمیدم که ادوارد در حیاط نشسته ، نمی دانم چرااحساس کردم می توانم رو کمکش حساب کنم.... نیاز به صحبت کردن با شخصی داشتم که دلداریمنده و بگذارد راحت حرفم را بزنم . از رفتار صبحش که هیچی نگفت و اجازه داد گریه کنم...می دونستم که می توانمروی کمکش حساب کنم .

ادوارد 

نزدیکتر که آمد متوجهشدم لباس های متیو تنش هست... یک لحظه تمام وجودم آتش گرفت امیلی هم همین رفتار ها روداشت وقتی جابز مرد لباس های جابز را فقط تنش می کرد .... بدون حرف کنارم نشست عطر تنشهم عطر متیو بود که همیشه به خودش می زد . هیچی نمی گفت و فقط به آسمون و ستاره هاخیره شده بود میدونستم گوش شنوا می خواهد.. همون طور که من بعد از رفتن امیلی گوششنوا می خواستم ولی هیچ کس نبود که گوش بده ...همه زخم زبان می زدند ومی گفتند من باعثشدم این بلا سر امیلی و جابز بیاید...

بعد از چند دقیقه نفس عمیقیکشید ، می توانستم حدس بزند که می خواهد بغضش را فرو بدهد : متیو همیشه می گفت من رفتار هایم شبیهشاهدخت آتوسا هست ولی امیدوار بود سرنوشت شاهدخت آتوسا برای من رقم نخورد ولی حالاکه نگاه می کنم سرنوشت شاهدخت برای من در حال رقم خوردنه ...

نتوانستم جلوی کنجکاوی مرا بگیرم و پرسیدم :شاهدخت آتوسا کیهست؟

نگاه غمگینی به من انداخت و دوباره شروع کرد به حرفزدن: حوصله دارید برایتان تعریف کنم ؟

- معلومه که حوصله دارم.میشنوم!

- پدر به خاطر شغلش به پارس رفته بود آنجا با مادر آشنا می شود وازدواج می کنند متیو علاقه به تاریخ را از پدر به ارث برده بود برخلاف من که هیچعلاقه ای به تاریخ ندارم متیو تاریخ اکثریت کشور ها رو می دانست، هر موقع کار خاصی انجام می دادم ، می گفت شبیه شاهدخت آتوسا هستم یکبار برایم داستانش را تعریف کرد... ولی من به شوخی گفتم : متیو بس کن ، زیادی کتاب خوانده ای !

- .......

- شاهدخت آتوسا دختر کوروش بزرگ اولین پادشاه کشورمبود شاهدخت از معدود دخترانی بود که به جنگ و کارهای مردانه عشق می ورزید پدرش هیچمشکلی با علاقه ی دخترش نداشت . شاهدخت به یکی از کمانداران پدرش دل سپرد ، داریوش،اما چرخ گردون اجازه نداد این دو دلداده به هم برسند با مرگ کوروش بزرگ به دستسکاها کمبوجیه برادر بزرگتر به تخت شاهی نشست کمبوجیه به تقلید از رسوم مصر آتوسا وخواهرش رکسانه را به همسری برگزید و در برابر اعتراض بردیا ،برادر کوچکتر ، شاهپوربردیا رو به قتل رساند .نتوانستم حیرتم را پنهان کنم و گفتم:فقط برای یک اعتراض برادرشرا کشت؟

- نه! بردیا به دلیل داشتناخلاق شبیه به کوروش پیش مردم محبوبیت بیشتری داشت ، کمبوجیه برای لشگرکشی به مصرمی خواست کشور را ترک کند ، و بودن بردیا با آن همه محبوبیت در کاخ دردسرساز بود. همسر کوروش بزرگدر اثر این همه نفاق در خانواده سلطنتی خودکشی کرد با مرگ برادر کوچکتر تمام امیدخواهران به رهایی از چنگال کمبوجیه یه یاس و نا امیدی تبدیل شد . همیشه به اینداستان می خندیدم اما حالا با رفتن متیو معنی از دست دادن پشتیبان و برادر رو میفهمم....

سعی کردم حواسش را دوباره به حکایتی که داشت تعریف میکرد جمع کنم تا شاید کمتر غصه بخورد: چه بلایی بر سر خاندان سلطنتیآمد؟

- کمبوجیه برایلشکرکشی به مصر رفت و شاهدخت رکسانه رو هم با خودش برد تا به مصری ها برای داشتنبانویی ماهرو فخر بفروشد . در مصر شاهدخت از برادر باردار بود سر سفره غذا رکسانهکاهویی را به برادرش نشان داد وگفت آن را با برگ بیشتر می پسندد یا بدون برگکمبوجیه جواب داد با برگ رو بیشتر دوست دارد شاهدخت برگ های کاهو رو کند و گفتخانواده کوروش همانند کاهو بودند که تو آن ها رو از هم جدا کردی و بی ارزش کردی!کمبوجیه از گستاخی همسر و خواهر به خشم آمد و شکم شاهدخت را با ضربه چاقو پاره کردو شاهدخت جان سپرد، شاه به ایران بازگشت اما در راه باز گشت داریوش را به چادر فراخواند وتمامی وقایع اتفاق افتاده را اعتراف کرد و اظهار ندامت کرد فردا صبح خبر مرگناگهانی و بی دلیل کمبوجیه در سراسر ایران پخش شد . سرزمین پارس بدون پادشاه ماندشورش هایی بزرگ و کوچک در سراسر کشور رخ داده می داد و کسی نبود که آن ها را سرکوبکند در کاخ اصلی به غیر از شاهدخت آتوسا،خواهر کوچکترش و دختر برادرش بردیا، نجیبزاده ی دیگری نبود هر کس که به حکومت می رسید این سه زن پیشکشی برای او بودند

داریوش با کمک عده ای ازنجیب زادگان پارسی توانسته بود شورش ها را سرکوب کند ، حالا بین داریوش و 5 نفر نجیبزاده برای رسیدن به حکومت سرزمین آریایی ها رقابت بود . داریوش با دیداری پنهانی باشاهدخت آتوسا به بانو قول داد که بعد از ازدواج مصلحتی و سیاسی آنها و آرام شدن اوضاع کشور حکومت را دوباره به دست خاندان کوروش بزرگ بر می گرداند.آتوسا به همسریداریوش درآمد فقط برای آرام کردن اوضاع مملکت ، داریوش شاه ایران شد او بعد از وصلتکمبوجیه و آتوسا دختری از بابل را به همسری برگزیده بود آتوسا همسر دوم او محسوب میشد خواهر آتوسا و اپاکیش دختر بردیا هم به همسری داریوش در آمدند .حالا که فکر میکنم چه سخت است تقسیم کردن معشوق بین 3 زن دیگر اما داریوش به عهدش وفا می کند وبعد از به دنیا آمدن فرزند اول آتوسا، خشایارشا !با وجود این که پسری بزرگتر از همسراول داشت، خشیار را که نواده کوروش محسوب می شد ولیعهد خود قرار داد تا دوبارهحکومت به خاندان هخامنشی بر گردد چون مردم هنوز کوروش را دوست داشتند و رویه یداریوش با کوروش به شدت فرق داشت .کوروش بدون خونریزی فتح می کرد اما داریوش سختترین مجازات ها را برای دشمننانش انتخاب می کرد.آتوسا تنها همسری بود که در برابرکارهای همسرش اعتراض می کرد و به او عیب هایش رو گوشزد می کرد ،ارته بامه همسر اولاو عاشق بود و همیشه او را می ستود ارتتوسته همسر سومی فقط به خاطر امنیت خویش سرسپرده شاه بود.

با وجود اینکه هیچ وقت به تاریخ علاقه نداشتم اما داستان به شدت جذبم کرده بود ، نتوانستم صبر کنم و به میام حرف سورنا پریدم و گفتم:چه جالب! شاه سه زن با سه روش متفاوت داشت اولی دل سپرده و سرسپرده سومی تنها سرسپرده و شاهدخت آتوسا دلسپرده اما طغیان گر باید زنی شجاع و شیردل بوده که نگران جایگاه خویش نبوده. متیو راست می گفت تو مثل آتوسا هستی! طغیان گر، مهربان و متمایز از زنان دیگر .

- نمی دانم فقط طاقت ندارم من هم آتوسایی دیگر شومسرنوشت آتوسا با مرگ برادرش بردیا کاملا عوض شد.. همیشه به پشتیبانی های متیو دلگرم بودم اما حالا.. .

بغش در صدایش را کاملا احساس می کردم... حق داشت : سورناچرا مدام بغضت رو فرو می دهی چرا خودت را خالی نمی کنی... این قلب تو، در سینه پر ازاحساس هست سنگ که نیست ...نمی خواهم بشنوم که غرورت نمی گذاره اشکبریزی...

- در رسوم پارسیان باستان، گریه و شیون، در محضر مرده کار درستی نیست وقتی می دانم در دنیای دیگربه متیو نزدیک می شوم چرا روحش را آزرده کنم اگر آتوسا در برابر سرنوشت ایستاد ونام پرآوازه از خود ساخت چرا من این کار را نکنم ؟

از حرف هایش تعجب کردم واقعا دختر سرسختی بود تفکراتش رامی پسندیدم : می دانم برایت سخت است. ولی من به چشم دیدم چه گونه متیو پشتیبانت بود... ازتوخواهشی دارم از این به بعد فکر کن من و ویلیام و رابرت مثل برادرت هستیم من خودمپشتت هستم و اجازه نمی دهم پشتت خالی بشه می تونی به پشتیبانی ما دلگرم باشی!

- از کمکت و پیشنهادتممنونم... از این که امشب به حرف هام گوش دادی... از اینکه گذاشتی سبک بشوم و ....

- هیش... دیگه نگو... از الان به بعد من و تو مثل خواهر و برادر هستیم... پسلازم نیست یک خواهر از برادرش تشکر کند... .برویم بخوابیم بهتر است استراحت کنی .

ادوارد

بلند شدم و خواستم دست سورنا را بگیرم تا کمکش کنماز جایش بلند بشود، دستش را که گرفتم تازه متوجه دست های سردش شدم....

- دختر تو چرااین قدر سردی؟ در حالی که قدم هایش هم ناموزون بود آرام گفت : مشکلی نیست هواسرده.

- هوا سرده؟ وسطتابستون تو سردت شده؟ 

- ادوارد؟

اولین بار بود که به اسم صدایم میزد ، در حالت عادی نبود ، چون حتی به من نگاهم نمی کرد، با صدای آهستهزیر لب حرف می زد.

- چی شد سورنا چرا صدایم زدی؟

- به نظرت چرا از متیو .....منظورم اینهکه......

- آرام باش یکنفس عمیق بکش بعد حرف بزنیم..

خیلی تند در حالی که معلوم بودسعی می کنه گریه نکنه گفت: چرا جسد متیو اونجا نبود؟

با گفتن این حرف نفس عمیقی کشید ومنتظر به من چشم دوخت. حرفش مثل تلنگری بود که باعث شد من هم به این نکته مبهم فکر کنم شاید .... نه نباید کاری می کردم که سورنا داغ دلش تازهبشود....

- نمی دانم بهاحتمال زیاد اطراف بوده من قول می دهم که فردا با بچه ها برویم اطراف محوطه رابگردیم ،خوبه؟

- اوهوم

- برویم داخل ، هر دو نیاز به استراحت داریم .

اتاق سورنا دراثر آتیش سوزی غیر قابل استفاده بود ،اتاقمتیو هم که بدتر باعث می شد، حال سورنا دوباره بد شود. پس به سمت اتاق خودم بردمش...

سورنا سعی کرد مخالفت کند: من در اتاق متیو می خوابم ...

بدون اینکه جواب سورنا را بدهم به سمت اتاقم هولش دادم و پشت سرش در را بستم.

استاد با دیدن من لبخندی زد وگفت : سورنا خوبه؟ از پنجرهدیدم با هم حرف می زدید!

- دختر عجیبی هست خیلی سریع با مرگ برادرش کنار آمد جالب هم هست کهاعتقادات قلبی تحسین برانگیزی داره !

استاد با تکان سر موافقتی کرد وگفت: ناراحتی سورنا عادیست ، باعث تعجب است که تا الان دوام آورده و از غصه دق مرگنشده...

- چی کار کنم استادنگرانشم!

استاد با پوزخند نگاهی به من کرد ، با شرمندگی سرم را پایین انداختم ،

- از دست ما کاری ساخته نیست خودش باید با این موضوع کناربی آید..

ادوارد

به همراه سورنا برای پیدا کردن جسد متیو ، اطراف محلی را که دیروز لاشه ی اسب را پیدا کردیم می گشتیم، با دیدن دودی غلیظ که از فاصله ی نه چندان نزدیکی مشخص بود ، توجهم به همان قسمت جلب شد ، راهی که آمده بودیم نزدیک به اردوگاه سرخپوست ها بود ، یک لحظه فکری به سرم زد ، فعالیت های ژنرال کاستر افزایش یافته بود و همگان پیش بینی می کردند که بالاخره ژنرال برای قتل عام قبیله سو اقدام خواهد کرد ، سورنا با کنجکاوی به دود نگاه کرد و با صدایی لرزان گفت: سرخ پوست ها !

با عجله سوار اسب شدیم ، مطمئن بودیم که این دود به خاطر آتش سوزی عظیمی است ...

سورنا 

هرچی به اردوگاه نزدیک تر میشدیم دلشوره ام بیشتر می شد ،دود غلیظی که از سمت اردوگاه می آمد؛ غیر طبیعیبود.ادوارد پیشنهاد داد:سورنا از اسب پیاده بشو وضعیتعادی نیست موقع حرکت کردند مواظب باش صدایی بلند نشه .

هر دو از اسب پیاده شدیم و به سمت اردوگاه رفتیم، پشت یکی از بوته های پر برگ قایم شدیم، با دست برگ ها را کنار زدم ، صحنه ای که برای من و ادوارد پدیدار شد یکی از بدترین صحنه های عمرم بود ، بی اراده حنجره ام برای جیغ کشیدن آماده شد که دستی قوی روی دهنم قرار گرفت ، با ترس سعی کردم دست را پس بزنم اما صداییکه کنار گوشم به صدا در آمد ، باعث شد دست از تقلا بردارم: آرام باش سورنا ، نباید کسی متوجه ی حضور ما بشود.

با بهت به صحنه نگاه کردم ؛سرباز های ژنرال کاستر حمله کرده بودند وتمام قبیله را قتل عام کرده بودندبوی گوشت سوخته خبر سوختن تمامی اجساد نیمه جان و هوشیار می داد.

مکالمه ی ای که از فاصله ای نه چندان نزدیک به گوش رسید ، توجه ما را به خود جلب کرد.

-ژنرال! غنیمت ها را بین بچه ها تقسیم کنم؟

-اشکالی ندارد تقسیم کنید! فقط زودتر اردوگاه را ترک کنید.

-بله ژنرال...

- راستی اون دختر اسمش چی بود؟ دختر باد حرف زد؟

-متاسفانه نه قربان مجبور شدیم بکشیمش...

با شنیدن این حرف هم زمان دستیدور کمرم حلقه شد و ادوارد من را کامل به خودش چسباند، مطمئن بودم اگر ادوارد من را نگرفته بود ، از زیر بوته ها بیرون می آمدم و به سمت ژنرال حمله می کردم.

ادوارد: چند دقیقه صبر کنسربازها اردوگاه را ترک کنند بعد ما می رویم....

هیچ وقت از یادم نرفت، از یادم نرفت که انسانیت خیلی وقت است کهمرده... یادم نرفت که به جرم رنگ پوست و موهات تو را می کشند ...یادم نرفت که سرزمینت رو اشغالمی کنند .. یادم نرفت که تو این دنیا باید خشن بود تا حقت را به تو برگردانند . ...

چندین روز از مرگ متیو می گذشت، از ادوارد شنیده بودم که امروز برای متیو مراسم می گیرند…  تنها مسئله ای که در تمام این مدت آزارم می داد ، بی محلی مادر و پدرم نسبت به من بود، آن ها حتی به من در مورد مراسم حرفی نزده بودند ، وقتی مشکلم را با استاد چانگدر میان گذاشتم ، گفت: دخترم آن ها پسرشان را از دست دادن، هیچ پدر و مادری در همچین موقعیت هایی نمی توانند به همه چیز رسیدگی کنند .تصمیم گرفتم به مراسم بروم ، حق با استاد بود اما من چی ؟.... من عزادار نبودم؟.....

***

با صدای در به سمت در اتاق برگشتم، هیکل مردانه ادوارد در چهاچوب ِدر ، نمایانشد : سورنا آماده ای؟ برویم؟

با صدایی خفه، که خودم هم از شنیدنش جا خوردم گفتم : آماده ام ! برویم....

برای بار آخر در آینه به خودم نگاه کردم، پیراهن مشکی وفنر داری که هیچ طرحی نداشت تور سیاهی که دور موهام پیچیده شده بود و بقیه اش تا مچپام می رسید گوشواره و گردن بندم را در آوردم ،یک دختر عزادار نباید زیورآلاتی همراه خودش داشته باشد، راه رفتن با کفش های پاشنه بلند و دامن فنردار برای منی که همیشه لباس های بدون فنر و کفش های پاشنه تخت می پوشیدم، سخت بود..

به کلیسا رسیده بودیم ، با پیاده شدنم از کالسکه همه ی نگاه ها به سمت من چرخید در نگاه ها نفرت به وضوح دیده می شد با تعجب با خودم فکر کردم ، مگر من چه کاری انجام داده بودم که همه با نفرت نگاهم میکردند؟

به سمت در ورودی کلیسا رفتم ، پا به کلیسای چوبی قدیمی گذاشتم؛ صدای جیغ و گریه مامان همه جا را پرکرده بود.

به سمت همهمه رفتم مامان با دیدن من بیشتر جیغ کشید وگفت: ایناهاش قاتلش اومد ، پسرم رو کشت چه قدر به پسرم گفتم انقدر دنبال این خواهرمنحوس نباش این دختر تو خانواده ما ننگه ،گوش نکرد...

با شنیدن حرف های مامان احساسکردم دنیا رو سرم خراب شد .....منحوس....قاتل برادر.....ننگ...

کلماتی که بی وقفه در ذهنمتکرار می شد، مامان هنوز به نفرین کردن من ادامه می داد، بابا به سمتشرفت تا آرومش کنه : الینور بسه، آرام باش ،این دختر هیچ نقشی تو مرگ برادرش نداشته!

- من الینور نیستم بفهم تو .....تو ......هویت من روگرفتی ....تو من رو آوردی به مملکت غریب که چی کار کنم؟ ببینم دختر اینجوریه؟ ببینم پسرم مرده؟ نمی خواهم نهزندگی نو می خواهم نه اسم جدید ....تو دختره ی چشم سفید برو بیرون ... تو حق نداریاینجا باشی .....برو..

دیگر نتوانستم در مقابل حرف های مامان سکوت کنم ، سکوتمن حکم تائیدی بود بر اتهاماتی که ناجوانمردانه به من وارد می شد : کی گفته منکشتمش؟ من منحوسم چون به خواسته شما تن ندادم و سرخود شدم؟ من کشتمش؟ من کشتمش؟.... اگر جسدی نیست که خاک بشه اگه دیگه برادری نیست کهپشتم باشه تقصیر من نیست ... نیست ... نیست ....

 نفس کمآورده بودم، درد بدی در سینه ام پیچید.... دهنم را مدام باز و بسته می کردم ...تا بتونممقداری هوا به ریه های مریضم برسانم یاد لحظه هایی افتادم که راحت نفس می کشیدم وعین خیالم نبود که ممکنه یک روز نتوانم نفس بکشم ... هر چی بیشتر تقلا میکردم کمتربه نتیجه می رسیدم.... مامان نفرینم میکرد و جوابم رو می داد، ولی من نمی توانستمبشنوم و فقط مامان رو می دیدم که دهنش را باز و بسته می کنه .... چشم هایم سیاهی رفت .... نتوانستم بایستم و دو زانو روی زمین پخش شدم .... لعنتی الان وقت ضعفنبود .... دستمالی نمناک دماغ و دهنم و را پوشوند باتنفس ماده ای، که= شده بود مایعه ی حیاتم نفسم دوباره برگشت.... ولی هنوز نفس هامسنگین بود ... شخصی بازویم را گرفت و بلندم کرد ..ادوارد بود : سورنا برویم ...بهخودت فشار نیار ...

با نصفه جونی که در تنم مانده بود بازویم را از دستشبیرون کشیدم و فریاد زدم: نمی آیم.... نمی آیم ... تو بگو .... تو بگو ......من که بیهوش بودم ..من که نمی دانستم متیو کجاست ؟ د لعنتی تو حرف بزن تو بگو .....

کشیش به سمتم آمد: دخترم در محضر مرده و گریه و زاری کار روایی نیست من حقدخالت ندارم ولی دخترم احترام اون مرحوم رو نگه دار....

مامان: برو بیرون .... برو بیرون

- باشه می رومولی بدونید روزی میرسه که من به همه ثابت می کنم که من نه منحوسم نه قاتل برادرم!

با قدم های ناموزون به سمت کالسکه رفتم ادوارد پشت سر من داخل شد، به قدری حواسم پرت بود که نفهمیدم استاد ،رابرت و ویلیام با ما سوار کالسکهنشدند.....

به پشتی نیمکت کالسکه تکیه دادم و چشم هایم رو بستم...

سورنا خودت رو ناراحت نکن مادرت حق داره

با شنیدن این جمله براق شدم ونگاهش کردم:تو هم می گی من منحوسم و قاتل برادرم؟

ادوارد به پنجره ی کالسکه نگاهی انداخت وگفت:اشتباه نکن، فرهنگ مادرت با فرهنگ ما خیلی فرق دارد...او الان تنها 37 سالش هست با دین وفرهنگی متفاوت ... به اینجا آمده.. وقتی تنها 13سالش بوده..الان داغدار هست و متوجه نیست به تو چی گفته ....... مردم هم که می دونیمدام دنیال بهونه برای حرف زدن و شایعه پراکنی هستند پس نباید به حرف مردم هم گوشبدی ....

برای چند لحظهبه قیافه اش خیره شدم موهای قهوه ای پررنگ و چشم هایی به رنگ موهایش، دماغی که بهصورتش می خورد و لب هایی معمولی روی هم رفته قیافه ای معمولی و عادی بود اون هم مثلمن چشم و موهایی تیره داشت پس چرا من طرد شده بودم؟؟؟؟ من باید به مردم نشون میدادم..... بدون توجه به ادوارد گفتم:

- می شود بریمشهر؟

- برایچی؟

- .........

پوفی کرد و گفت : برویم .....

به مغازه مورد نظرم رسیدم به سر در پر زرق و برق نگاهکردم.(( پارچه فروشی جورجیا))برایم جالب بود که این مغازه اسم ایالت آمریکایجنوبی را، روی مغازه اش گذاشته بود در حالی که زمزمه های جنگ با آمریکای جنوبی همهجا را پر کرده بود با ادوراد داخل مغازه شدم . به پیرمرد پشت پیشخوان نگاه کردمو چیزهایی را که می خواستم برایش توضیح دادم...

ادوارد

از آن روز کذایی به بعد؛دیگر هیچ کس خنده های سورنا را ندید ..... سورنا از آن روز مثل زن های بیوه لباسمی پوشید سر تا پا سیاه ..... آرام و مطیعانه راه می رفت اگر می خواست سوار اسب بشوددو پایش را مثل دختران جوان دیگر یک سمت می انداخت و آرام می راند ......دلم برایآن سورنا شیطون و حاضر جواب تنگ شده بود ......احساس می کردم غم سورنا ؛ غم من هم هست... نمی خواستم این احساس به وجود آمده را نمی خواستم ...من هنوز عوض نشده بودم... نمی خواستم دختر دیگری هم به خاطر من بیچاره شود ... من عهد کرده بودم نزدیک دختری نروم تا مبادا به خاطر من بدبخت شود ... من این تقدیر غیر منتظره را نمی خواستم...

از پنجره سورنا را تماشا میکردم که به یکی از بیمارها برای راه رفتن کمک می کرد ...... باصدای در با بی میلی چشم از پنجره گرفتم و به سمت در نگاه کردم رابرت و ویلیام با لبخند در آستانه ی در ایستاده بودند...

رابرت: ادی می یای برویم اسب سواری ؟

- سورنا هم مییاد؟

ویلیام شکلکی در آورد و گفت : دیوانه شدی ..... تو مگر حال و روز سورنا را نمی بینی ...... نکنه اتفاقی افتاده و ما خبرنداریم؟؟؟

برای راحت شدن از دست حرف ها و شایعه هایی که ممکن بود بعدا اتفاقبیوفتد، با حالتی تهدید آمیز گفتم: ویلیام !برو بیرون ..... سورنا مثل خواهر منه و همین طور خواهر شما حقندارید .... در موردش حرف های نامربوط بزنید الان هم لباس می پوشم برویم اسبسواری....

سوار بر اسب در منطقه ای گشت می زدیم که ماه پیش سورنا را با وعده یدروغین پیدا کردن برادرش از اتاق بیرون آوردم و اما هیچ وقت به قولم عمل نکردم ... تنها چیزی کهذهنم را آزار می داد پیدا نکردن جسد متیو بود!نا خودآگاه بهسمت همان منطقه رفتم رابرت و ویلیام شوخی می کردند و می خندیدند، رابرت که متوجه من شده بود ، داد زد: ادوارد خوبی ؟ حواست هست؟ کجا داریم می رویم؟

احساس می کردم صدای ناله ی ضعیف مردی می یاد، 

- رابرت ساکت ...... شماصدای ناله نمی شنوید.....؟؟

سعی کردم به سمتی که صدا میآمد حرکت کنم .... اسب حرکت نمی کرد... معلوم بود چیزی ترسوندتش ..... 

بدون اینکه به رابرت و ویلیام نگاه کنم ، داد زدم :رابرت ویلیام همین جا بمونید! من می روم ببینم چه خبرهاگر اتفاقی افتاد صداتون می کنم ...

به سمتی که صدا می آمد رفتمصدای ناله بیشتر می شد، بوته ها را کنار زدم ، مردی آغشته به خون در علف ها افتاده بود،نگاه کردم... به ترس به سمتش رفتم ....

جسم بی جانش را به سمت خودم برگرداندم....با عجله داد زدم : رابرت ... ویلیام ... بیاید کمک یکی اینجا زخمی شده ...

با کمک رابرت و ویلیام بلندش کردیم، سینه اش تیرخورده بود و باریکه ی خون از دهنش جاری بود یک لحظه به یاد سورنا افتادم و اینکه این خبر را چگونه به این دختر بدهم؟ با آخرین سرعت به سمت موسسه می رفتیم دیر رسیدن ما ممکن بود موجبمرگش بشه ......

- بچه چیه ؟

- دختر عزیزم یک دختر ناز و سالم 

- چی؟؟؟ دختره ؟؟؟ وای به باباش چی بگم؟؟؟

حرف های زن مثل آب سردی بود که روم ریخته شد براش سلامتی بچه مهم نبود براش جنسیت بچه مهم بود در حالی که بچه رو به ندیمه می سپردم گفتم: همه چیز خوبه فقط پارچه های زیر زن رو عوض کنید و بزارید استراحت کنه و بچه رو هم تحویل پدرش بدید ....

تمام لباسم خونی بود به سمت اتاقم رفتم تا لباس عوض کنم از پنجره های راهرو به بیرون نگاه کردم با دیدن ادوارد که شخصی رو آغوش گرفته بود و به سمت در موسسه می دوید بدون مکث به سمت در موسسه رفتم با باز کردن در ادوارد رو درحالی که از پله ها بالا می یومد دیدم . با دیدن شخصی که تو بغل ادوارد احساس کردم نفس تو سینه ام گره خورد مگه می شد من اون موهای طلایی رو نشناسم ؟؟ هیکل مردونه اش که روزی مثل سرو استوار بود حالا غرق در خون تو بغل ادوارد بود ... انقدر از دیدن صحنه ی روبه روم شوکه بودم که از جام تکون نخورم....

ادوارد: سورنا ی تخت اماده کن ، خونریزی داره ، گلوله خورده ، سورنا ...سورنا .... با توام ..

ادوارد وقتی عکس العملی از جانب من ندید تنه ی محکمی بهم زد تا بتونه از در رد بشه ، با تنه ی محکمی که زد ناخودآگاه روی زمین نشستم ....... اصلا توان بلند شدن از جام رو نداشتم .... شونه ام درد می کرد ..... یک نفر بازوم رو گرفت و بلندم کرد گیج به اون شخص نگاه کردم رابرت بود .

رابرت: دختر الان وقت ضعف نیست تو برو اتاقت ما و استاد هستیم 

- نمی خوام من باید بیام ....

به سمت اتاقی که ادوارد بردش رفتم .... رو تخت خوابونده بودنش و استاد هنوز نیومده بود و ادوارد سعی می کرد بلوزش رو در بیاره تا بتونه زخم رو ببینه ... به سمتش رفتم ... دستی تو موهای پرپشت طلاییش کشیدم ... با تمام وجود صداش زدم : اشلی ... اشلی .... نمی خوای چشم هات رو باز کنی ... اشلی تو دیگه نرو .... اشلی تو که مثل متیو بودی برام.... اشلی

چشم هاش رو آروم باز کرد : سورنا.....(جوی باریکی از خون از دهنش جاری بود) ..... سورنا ... متیو ...

- متیو چی؟ 

استاد وارد اتاق شده بود تمام مدت حرف زدن اشلی، ادوارد هم دست از کار کشیده بود و به اشلی چشم دوخته بود ..... استاد: برید کنار ببینم ..... خونریزی داخلی داره ...... ادوارد حوله می خوام .... رابرت ،سورنا رو از اینجا بیرون ببر ..... ویلیام ، از اتاق من کیف جراحیم رو بیار...

رابرت به سمتم اومد تا کمک کنه بیرون برم : من بیرون نمی رم ، می خواهم کمک کنم ....

ادوارد: سورنا نشنیدی استاد چی گفت ؟

- نه من هم اینجا درس می خونم پس دلیل نمی بینم که اینجا نباشم 

استاد: سورنا خواهش می کنم برو بیرون ، در مورد این موضوع بعدا حرف می زنیم ....

با چشم هایی گریون به اشلی نگاه کردم که با هر سرفه اش خون از دهنش بیرون می ریخت ... رابرت دستش رو پشت کمرم گذاشت و به سمت بیرون هلم داد .

اشلی رو من تونسته بودم زخمی کنم زخمی که برای همیشه روی شونه اش موند وقتی ادوارد لباس اشلی رو در میاورد از دیدن اون زخم دلم به درد اومد ... پشت در منتظر بودم .

***

سورنا 

یک ماه می گذشت... محبت هایبرادرانه ادوارد دل زخم خورده ام را نسبتا التیام بخشیده بود...نه مامان نه پاپا هیچکدام در این مدت به دیدنم نیامده بودند...انگار با مرگ متیو من را هم مرده می پنداشتند

.... بیمارها رو به نوبت چک کردم و در عین حال درگیر افکار خودم بودم .... چرا من هیچ وقت هیچ جایی نداشتم چرا هیچ کس من رو به خاطر وجود اصلی خودم دوستنداشت همه می خواستند مثل خودشان بشوم ..... 

- دخترمتو فکری؟

به پیرمردی که بالای سرش بودم و داشتموضعیتش رو چک می کردم نگاه کردم ، صدایش باعث شد از افکارم بیرونبی آیم...

-نه! پدر جان. شما خوبید ؟ درد ندارید؟

- نه دخترم من قبلا تو رودیده بودم منتها خیلی فرق کردی دیگر اون دختر شادابی نیستی که یک ماه پیش دیدهبودمت..

- در این یک ماه خیلی چیزها عوض شده پدرجان.....

-دختر جان! هر اتفاقی که افتاده باشه ، توچرا با زندگی راه نمی یایی؟

-نمی توانم پدر جان . خسته شدم ...

- دختر خوب تو نباید با دنیا لج کنی بالج کردن تو هیچ چیزی عوض نمی شود...

چه قدر حرف هاششیرین بود داشتم به حرف هایش فکر می کردم . با صدای ندیمه ازدنیای افکارم بیرون آمدم و منتظر چشم به ندیمه دوختم، ندیمه نفس زنان گفت : استاد شما را صدا می کنند.

تمام لباسم خونی بود، به سمت اتاقم رفتم،با این لباس ها نمی توانستم پیش استاد بروم ،از پنجره ی راهرو به بیرون نگاه کردم با دیدن ادوارد که شخصی را آغوش گرفته بود وبه سمت در موسسه می دوید بدون مکث به سمت در موسسه رفتم با باز کردن در، مبهوت سر جایم خشک شدم نگاه سرگردانم بین جسم نی مه جون در آغوش ادوارد و صورت ادوارد در گردش بود . به شخصی که در آغوش ادوارد بود نگاه کردم ،هیکل مردانه اشکه روزی مثل سرو استوار بود حالا غرق در خون در بغل ادوارد بود ... انقدر از دیدنصحنه ی روبه رویم شوکه بودم که حتی به این فکر نکنم که باید سریعا کمک کنم... ادوارد بدون توجه به وضعیت من گفت: سورنا یک تخت آماده کن ،خونریزی داخلی دارد ، گلوله خورده ، سورنا ...سورنا .... با توام ..

ادوارد وقتی عکس العملی از جانب من ندید تنه ی محکمی به من زد تا بتوند وارد موسسه شود ، با تنه ی محکمی که زد؛ ناخودآگاه روی زمین نشستم ....... به هیچ عنوان توان بلندشدن از جایم را نداشتم .... شونه ام درد می کرد ..... یک نفر بازویم را گرفت و بلندمکرد گیج شخص نگاه کردم، رابرت با چهره ای که سعی می کرد آرامش بخش باشد ، به من نگاه می کرد: دختر الان وقت ضعف نیست، به اتاقت برو،ما و استاد هستیم...

سعی کردم افکارم را منظم کنم: لازم نیست ،حال من خوب است...

به دنبال ادوارد روانه شدم .... اشلی را روی تخت خوابونده بود اما استاد هنوز نیامده بود و ادوارد سعی می کردبلوزش را در بیاورد...... به سمتش رفتم ... دستی در موهای پرپشتطلاییش کشیدم ... با تمام وجود اما با صدایی آرام ، صدایش زدم : اشلی ... اشلی .... نمی خواهی چشم هایت راباز کنی ... اشلی تو دیگه نرو .... اشلی تو که مثل متیو بودی برایم.... اشلی.......

اشلی چشم هایش را با سختی: سورنا.....(جوی باریکی از خون از دهنش جاری بود .....( سورنا ... متیو ...

- متیو چی؟

وارد شدن استاد ، اجازه نداد که بازهم سوالم را تکرار کنم،تماممدت حرف زدن اشلی، ادوارد هم دست از کار کشیده بود و به اشلی چشم دوخته بود..

استاد بدون توجه به وضعیت ما ، به معاینه اشلی پرداخت و گفت:خونریزی داخلی داره ...... ادوارد حوله می خواهم .... رابرت! سورنا را از اینجا بیرون ببر ..... ویلیام ، از اتاق من کیف جراحیم رابیاور...

رابرت به سمتم آمد، تا کمک کند از اتاق خارج شوم : من بیرون نمی روم ، می خواهم کمککنم ....

ادوارد: سورنا نشنیدی استاد چی گفت؟

- نه !من هم اینجا درس میخوانم پس دلیلی نمی بینم که اینجا نباشم!

استاد با دخالت بین بحث من و ادوارد گفت: سورنا خواهش می کنم بروبیرون ، در مورد این موضوع بعدا حرف می زنیم ....

با چشم هایی گریان به اشلی نگاهکردم که با هر سرفه اش خون از دهانش بیرون می ریخت ... رابرت دستش روا پشت کمرم گذاشتو به سمت بیرون هلم داد .

در وان حموم دراز کشیدم... اصرار اشلی برای حرف زدن درمورد متیو برایم عجیب بود .... گرمای حمام باعث شد ،تنم کرخت بشود و تمام خستگی روز از تنم بیرون برود... شونه ام در اثر ضربه ای که ادوارد به من زده بود درد می کرد ، از حمام بیرون آمدم، لباس خواب سفید و بلندی که آستین حلقه ای داشت پوشیدم موهای کوتاه و خیسم را بدون شانه زدن در حوله پیچیدم و به سمت تخت رفتم ....دراز کشیدن در تخت گرم و راحت باعث شد بدون توجه به دغدغه های اطراف به خواب بروم ....

کسی محکم به در می کوبید و صدایم می کرد ، با خودم فکر کردم: چرا نمی ذارند بخوابم ؟ در حالت خواب و بیداری بدون اینکه حتی چشم هایم را کامل باز کنم ،به سمت در رفتم و در را باز کردم ،رابرت به محض دیدن من گفت: سورنا بیا کمک ... اشلی حالش بده ... نمی خواستم مزاحم استاد بشم به کمکت نیاز دارم ....

با شنیدن اسم اشلی خواب از سرم پرید، بدون توجه به سر و وضعم از اتاق بیرون آمدم و به سرعت از پله ها پایین رفتم، در چهارچوب در اتاق اشلی خشکم زد، اشلی توی تب می سوخت و هذیون می گفت ،ویلیام سعی می کرد با حوله ای خیس تبش را پایین بیاورد، کنار تختش رفتم، پشت سرِِِ من ادوارد در حالی که صدایم می کرد ،وارد اتاق شد با دیدن اشلی ساکت شد دست و پایم را گم کرده بودم، تجربه به من ثابت کرده بود که ادوارد در این جور مواقع خیلی از من خونسردتر هست...

با درماندگی به ادوارد نگاه کردم و گفتم: ادوارد، تب داره ، تبش خیلی بالاست ، می ترسم تشنج کنه ....

- آرام باش، الان نباید دست و پایت را گم کنی ، ویلیام، از توی آشپزخونه یک سطل آب سرد بیاور .سورنا ، پاچه های شلوارش را تا بزن ، رابرت سعی کن بدنش را به سمت پایین تخت بکشی تا سورنا بتواند پاهایش را آویزان کند...

در حالی تمام این دستورها را می داد، که خودش به سمت آبی که روی شعله ی اجاقِ کنارِ اتاق !در حال جوشیدن بود رفت، دستمالی را برای ضد عفونی شدن روی بخار آب نگه داشت، بدون تامل به سمت پایین تخت رفتم .... به کمک رابرت هیکل اشلی را به سمت پایین تخت کشیدم، ویلیام هم سطل آب را آورده بود... پاهای اشلی رو داخل سطل گذاشتم .... رابرت به کمک آمد : سورنا من پاهایش را می شورم تو برو ...

ادوارد دستمال ضدعفونی شده را به من داد، بدون توضیح هم می دانستم که باید زخم سینه ی اشلی را تمیز کنم، کنار اشلی روی تخت نشستم و سعی کردم زخم سینه اش را تمیز کنم اشلی زیر لب چیزهایی را زمزمه می کرد صورتم را به سمت دهنش بردم تا ببینم چی می گوید: متیو ... متیو ... خودم می یایم کمکت ..... کاستر بیرحم ..... جنوبی های سنگدل .... متیو .... متیو....

چرا متیو را صدا می زد؟ مرگ متیو چه ربطی به جنوبی ها داشت؟

بعد از یک ساعت تب اشلی پایین آمده و حالش خیلی بهتر شده بود، ولی من سر درد شدیدی داشتم . نا خودآگاه دستم را دو طرف سرم گذاشتم و سعی کردم با فشار دادنش دردش را کمتر کنم ..... ادوارد با دیدن وضعیت من به سمتم آمد دستم هایم رو با فشار خفیفی از سرم برداشت و آرام و زمزمه وار گفت : مشکلی پیش آمده سورنا؟

لعنتی الان وقت این محبت ها نیست ، الان وقت این دلبستگی نیست ..... نیست .... نیست ....

خیلی سرد گفتم : نه!

اما ادوارد بدون هبچ تغییری در رفتارش گفت : تا چند دقیقه ی دیگه آفتاب طلوع می کند ، بهتره بروی بالا و لباست را عوض کنی ، درست نیست با این سر و وضع در موسسه باشی ، کار هایت که تمام شد، بیا صبحانه بخور .. برایت جوشانده درست می کنم که سر دردت آرام بشه ....

با تعجب به ادوارد خیره شدم مگر سر و وضع من چه ایرادی داشت؟ با گنگی به رابرت و ویلیام نگاه کردم هر دوشان در حالی که سعی می کردند نخندند، به من نگاه می کردند، سرم را پایین انداختم، نگاهی به لباسم انداخت .... تازه فهمیدم ..... لباس سفیدی که بلند بود و آستین حلقه ای داشت ، موهای کوتاهی که چون بدون شانه زدن در حوله پیچیده بودم و نمی دانستم کی حوله ام از سرم افتاده! شلخته و پر از گره بالای سرم حالت گرفته بودند !...خیلی سریع از اتاق بیرون آمدم در حالی که خودم و رابرت را نفرین می کردم به اتاقم رفتم، 

بعد از خوردن صبحونه و جوشانده ای که روی میز بود به سمت اتاق اشلی رفتم در راه داشتم به کاری که ادوارد کرده بود می خندیدم، کنار جوشونده کاغذی نوشته بود (( این هم جوشانده ای که قول داده بودم خانوم شلخته راستی نگران نباش مسموم نیست)) ناخواسته کاغذ را برداشتم و در جیب لباسم گذاشتم

گذاشتم با لبخند پشت در اتاق اشلی ایستاده ام... می خواستم مطمئن بشوم ظاهرم دست است ، اما صدای پچ پچی که از اتاق می آمد، توجهم را به خودش جلب کر،د صدا ضعیف بود و من کاملا نمی فهمیدم در چه موردی حرف می زنند ،اما به وضوح می توانستم صدای صدای اشلی و ادوارد و رابرت را تشخیص دهم...

- اشلی مطمئن هستی؟

- بله مطمئنم ، خودم با چشم های خودم دیدم خواستم جلو بروم که متوجه ی من شدن و من مجبور شدم فرار کنم، ولی تعقیبم کردم و حالا هم که اینجام .... دلم برای سورنا می سوزد .....

- دیشب تمام مدت داشتی متیو را صدا می زدی .... بیچاره سورنا با متیو متیو گفتن های حالش بدتر می شد!

- دست خودم نبود تمام مدت فکرم پیش متیو بود .

صدای پر صلابت ادوارد باعث شدن از جا بپرم ، حرکتم باعث شد در صدای بلندی بدهد : بس کنید فعلا نباید بگذارید سورنا بفهمد تا من بورم دنبالش ......

صدای محکمی که من باعث شدم ایجاد بشود، دلیلی بود که مکالمه ی آن ها هم قطع بشود، نمی خواستم متوجه حضور من پشت در بشوند، داخل اتاق شدم . اشلی به حالت نشسته روی تخت بود، با دیدنش همه چیز یادم رفت و با شادی کنارش نشستم ،شادی فراوانم باعث شد حرفی نزنم و تنها به اشلی نگاه کنم، حتی نمی توانستم به این فکر کنم که اشلی پیشم نباشد ... اشلی با خنده به من نگاه کرد وگفت: از شادی دیدن من ساکتی؟

زیر لب زمزمه کردم : از شادی بودنت ساکتم، نمی خواهم هیچ وقت تو را از دست بدهم .

 اشلی لبخندی زد و گفت: قول نمی دهم که همیشه پیش تو باشم، مرگ دست ما نیست! دست اون بالایی است! ولی بهت قول می دهم که تا آخرین قطره ی خونم مواظبتم خواهر کوچولو من ...

***

حرف های پیرمرد دنیا دیده ای مثل استاد باعث شد یاد اون روزی بیوفتم که برای خریدن لباس به همراه ادوارد به شهر رفته بودیم پسران با شادی خبر از جنگ می دادند و به دختران جوان قول آوردن غنیمت های با ارزش .....

استاد : اجازه بدید بحث رو عوض کنم ، خواهشی از همه ی شما دارم با شروع جنگ به احتمال زیاد تعدادی از مجروحین رو اینجا می آوردند من دست تنها قادر نیستم که معالجه اشون کنم این رو هم می دونم که شما پسر ها ممکنه برای ارتش اعزام بشید ولی سورنا می شه ازت خواهش کنم تو موسسه بمونی و کمک کنی؟

چه قدر پیشنهاد استاد خوب بود چون می دونستم اگر دوره موسسه تموم بشه من جایی برای رفتن ندارم : با کمال میل استاد 

ادوارد : در مورد رابرت و ویلیام من مسئول نیستم ولی من اگر بمیرم هم به ارتش نمی روم حاضر نیستم آدم بکشم و بعدا به عنوان یک قهرمان شناخته بشم پس من هم می مونم وکمکتون می کنم 

استاد : ادوارد مطمئنی ؟ تو نمی خواهی تو جنگ شرکت کنی؟

ادوارد خیلی سرد،خشک ، رسمی گفت : نه 

***

جنگ شروع شده بود و به احتمال زیاد پیروزی با ما بود ، قیمت اجناس به طرز چشم گیری بالا رفته بود ولی چون شهر ما فاصله ی زیادی با مرزها داشت اتفاق خاصی برای ما نیوفتاده بود. استاد مرخصی چند روزه ای به همه داده بود تو این مدت ادوارد صبح ها بیرون می رفت و شب ها دیر وقت برمی گشت رفتار هاش برام عجیب بود اما دلیلی نمی دیدم که ازش علت رفتار هاش و رفت وآمدهاش رو بپرسم . تصمیم داشتم اتاقم رو مرتب کنم در حالی که بین کوهی از لباس های دخترونه سیاه گم شده بودم و نمی دونستم دقیقا دارم چی کار می کنم با صدای ادوارد به خودم اومدم: سورنا ! خوبی ؟ داری چی کار می کنی؟ هنوز گیج و منگ بودم در نتیجه با تعجب به ادوارد نگاه کردم ، ادوارد متوجه شد ازحضوروش جا خوردم و شروع کرد به توضیح دادن : در زدم وقتی وارد شدم دیدن بین این همه لباس نشستی و هیچ کاری انجام نمی دی، حالت خوبه ؟ کمک نمی خوای؟ 

- نه ممنون ، داشتم لباس هام رو جمع می کردم ولی خوب حالا می بینم که اصلا وقت خوبی رو انتخاب نکردم . چی کاری داشتی؟

- می تونی چند لحظه بشینی می خواهم باهان حرف بزنم 

- با کمال میل .

نمی خواستم تو اتاقم که حسابی شلوغ بود بشینه اما در برابر چشم های تعجب زده من خیلی راحت رفت و روی تخت نشست : نمی خوای بیای بشینی؟ نکنه می خوای بین اون همه لباس با من حرف بزنی؟

از جام بلند شدم ، اشاره کرد کنارش بشینم روی تخت نشستم صدای فنرهای تخت بلند شد .

ادوارد: سورنا مادرم به مناسبت پیروزی ارتشمون در نبرد اول با جنوبی ها جشن گرفته و تو هم دعوتی میدونستم اگر مادرم دعوتنامه بفرسته نمی یایی، به خاطر همین خودم اومدم که حضوری بخوام که بیایی!

-ادوارد من نمی تونم من عزادار هستم نمی شه ، متاسفم اما....

-سورنا کی گفته تو عزاداری؟

با تعجب بهش نگاه کردم 

- یادم می یاد روزی رو که گفتی متیو زنده هست ، درسته ؟ یادته یا نه؟ پس دلیل نمی بینم که برای شخص زنده عزادار باشی؟ من هم به عنوان کسی که تو خودت قبول کردی مثل برادرت باشم بهت می گم که بدون اما و اگر به مهمونی میای!

نمی دونم چرا بدون اعتراض قبول کردم شایدحق با ادوارد بود و من باید از این حالت بیرون می یومدم !

ادوارد وقتی سکوت من رو دید گفت : خب پس بدون مخالفت قبول کردی ! پس فردا شب منتظرت هستم یک چیز دیگه، سورنا می شه به عنوان یک برادر ازت خواهش کنم که اون لباس سیاه ور دربیاری؟

-نه! بدون درنگ جوابش رو دادم نمی تونستم در برابر این خواسته کوتاه بیام ادوارد یک دفعه از جاش بلند شد سرم روبلند کردم تا ببینم چی شده؟ 

- اصرار نمی کنم چون قلبت باید با این موضوع کنار بیاد ، من امروز به سمت خونه حرکت می کنم شب مهمونی می بینمت .... به امید دیدار 

- به امید دیدار 

بعد از رفتن ادوارد در حالی که از پشت پنجره رفتنش رو تماشا می کردم برای مهمونی برنامه ریزی می کردم تا خونه خانواده جانسون یک روز راه بود برای رفتن به مهمونی باید صبح زود راه می افتادم تا به موقع به مهمونی برسم دلم برای خونه تنگ شده بود اما می دونستم که جایی اونجا ندارم باید برنامه رفت و برگشتم رو جوری تنظیم می کردم که مستقیم از موسسه به مهمونی می رفتیم و یک راست برمی گشتم . پرده رو انداختم و به سمت کوهی از لباس هام رفتم تا مرتبشون کنم از بیم لباس ها ، لباس مشکی و ساده ای رو که دامن فنردار، آستین های بلند و یغه ی کیپش مثل لباس های راهبه ها بود روی تخت گذاشتم تا برای صبح مهمونی بپوشم توری بلند برای موهام رو هم همراه لباس کنار گذاشتم ......

فردا روز مهمونی بود استاد از مهمونی خبر داشت خودش هم قرار بود شرکت کنه تمام لوازمی رو که لازم داشتم آماده کرده بودم حتی با یکی از ندیمه ها برای خریدن کرست به شهر رفته بودم از دیدن کرست ها خندم می گرفت دختر ها برای لاغرتر نشون دادن کمرشون با فشار بندهای کرست رو می کشیدند تا کمرشون باریک تر به نظر بیاد هیچ وقت عادت به استفاده از این لباس مسخره نداشتم و اولین بارم بود که می خواستم از همچین چیزی استفاده کنم .

روز مهمونی هنوز آفتاب طلوع نکرده بود از خواب بیدار شدم باید سریع حرکت می کردم مگر نه دیر به مهمونی می رسیدم با کمک ندیمه کرست رو بستم وقتی ندیمه سعی داشت بندهای های کرست رو محکم ببنده تا کمرم باریک تر جلوه کنه نفسم بند اومد لباس سیاهم رو پوشیدم توری رو دور موهای کوتاه و تیره ام پیچیدم و بقیهِ تور رو به سمت پایین ول کردم هیچ زیورآلاتی همراه نداشتم و بدون آرایش سوار کالسکه شدم و تا موقعی که به نزدیکی های خانه آقای جانسون رسیدیم خوابیدم ......

ادوارد

چه قدر منتظر این شب بودم می خواستم امشب پیمان برادریم رو با سورنا بشکنم از تصور لحظه ای که سورنا وارد مهمونی می شد مثل بچه ها هیجان زده بودم می دونستم با لباس سیاه می آد ولی برام مهم نبود مهم این بود که می یومد ! برای همه چی فکر کرده بودم حتی لباس سورنا ولی از صبح تا به حال به این فکر می کردم که نکنه سورنا نیاد؟ نکنه دوباره بخواد بره تا دخمه ی تنهایی خودش ؟ .....تمام این مدت ازش دوری می کردم چون نمی خواستم به اعتمادش به خودم به عنوان برادر، خیانت کنم ولی امشب .....

خدایا صدهزار بار شکرت......

امروزه روزی که بی وقفه، از خدا آرزو می کردم 

امروزه روزی که می خواستم ، دست این عشقو من رو کردم 

امروز رو من به تو مدیونم ، دنیامی من ازت ممنونم 

این عشقو با همه خوبی هاش ، دارم از تو قدرتو می دونم 

مهمونی شروع شده بود ولی هنوز خبری از سورنا نبود مادر در حالی که با لبخند به آشفتگی من نگاه می کرد گفت : تو انتخابت دخالت نمی کنم چون تو قرار زندگی کنی ولی این آشفتگی هات خیلی برام جالبه هیچ وقت فکر نمی کردم دختری مثل سورنا اینجوری تو رو از پا دربیاره .....

-مادر اذیت نکن 

- اذیت نکردم پسرم فقط برات آرزوی خوشبختی دارم 

-مادر لباس ها ؟

-همشون حاضر و آماده تو کمد امیلی هستند

با دیدن سورنا دم در که سعی داشت به آرومی با اون لباس مشکی وارد بشه یادم رفت جواب مامان رو بدم به سمتش رفتم از دیدنش با لباس مشکی ناراحت شدم انقدر برای امشب خوشحال بودم که از هیچ کس انتظار نداشتم در شب رویاهای من ناراحت و سوگوار باشه ... به سمتش رفتم 

- سلام ، خوش اومدی 

- ممنون 

نتونستم ساکت باشم و با اخم بهش گفتم: سورنا چرا با لباس مشکی اومدی مگه اومدی عزا؟

غمی که تو چشم هاش خودنمایی کرد آتیشم زد بلافاصله از حرفی که زدم پشیمون شدم در جوابم با بغض گفت : اگر مزاحم شادیتون می شم برگردم 

لعنت به من ، لعنت به من بی فکر به منی که یادم نبود این دختر عاشق برادرش بوده ، بازوش رو گرفتم تا مانع برگشتنش بشم :ببخشید اصلا حواسم نبود بیا بریم بالا چیزی رو می خواهم بگم 

از صداش معلوم بود هنوز دلخوره : بالا اومدم من با تو ، تنها ، زشته بعدش من به پدر و مادرت سلام نکردم 

- اصلا هم زشت نیست، اونها خودشون خبر دارند بیا بالا 

به سمت اتاق امیلی راهنماییش کردم چه قدر برای این ثانیه ها شوق داشتم در مقابل چشم های حیرت زده اش به سمت کمد لباس ها رفتم و دنبال لباسی مناسب که مشکی نباشه گشتم

- ادوارد داری چی کار می کنی؟

- به عنوان یک برادر تصمیم دارم از سیاه پوشی بیرون بیارمت ، سورنا دو ماه گذشته به خدا روح متیو عذاب می بینه وقتی تو رو تو این حالت می بینه 

- یک دفعه روی تخت نشست در کمال حیرت گفت : فکر میکنی خوشحالم که لباس سیاه می پوشم متیو همیشه به شوخی می گفت حق ندارم لباس مشکی بپوشم اما این مردم ....

- ببین خود متیو هم دوست ندارم بارها بهت گفتم خودت هم می دونی حرف مردم نباید برات اهمیت داشته باشه ...

دوباره به سمت کمد برگشتم لباس ها رو دونه رونه ورق زدم از فرض کردن لباس ها تو تن سورنا خنده ام میگرفت . لباسی آبی که یغه ی کیپ و آستین بلند داشت رو بیرون آوردم اما از انتخاب خودم پشیمون شدم و دوباره به داخل کمد برگردوندم ، لباسی یاسی رنگ رو بیرون کشیدم آستین نداشت و یقه اش روی بازو می یومد، دامن فنردار بلندی داشت همین خوب بود خم شدم و از پایین کمد کفش های یاسی رنگ هم رنگ لباس رو بیرون آوردم و به سمت سورنا گرفتم 

- من همچین چیزی نمی پوشم می دونی مردم در مورد چی بلغور می کنند؟

- خوبه همین الان گفتم به فکر حرف مردم نباش ، خیلی هم لباس شیک و زیبایی هست 

از اتاق بیرون رفتم تا بتونه لباس ها رو عوض کنه بعد از چند دقیقه در زدم و وارد شدم دلم می خواست تا ابد نگاهش کنم سرشونه های پهنش تو لباس جلوه ی خاصی پیدا کرده بود سعی داشت تور سیاه دور موهاش رو باز کنه یاد اون روزی افتادم که با موهای شلخته و لباس سفید تو بغلم افتاد 

- بزار کمکت کنم، بشین رو این صندلی !

تور رو از دور موهاش باز کردم موهای کوتاهش که تا گردنش می رسید دورش پخش شد شونهِ روی کنسول رو برداشتم و موهای نسبتا لختش رو شونه زدم از کشوی کنسول ست بلریانی بیرون آوردم و جلوش گذاشتم تا خودش استفاده کنه با حیرت به برلیان نگاه کرد و گفت : ادوارد چی کار داری می کنی؟ 

- ی هدیه از طرف داداش بزرگه به خواهر کوچیکه 

- اما ....

- یادت باشه هیچ وقت هدیه ای رو برنمی گردوند الان هم سریع آماده بشو بریم پایین غیبتمون خیلی طولانی شده ...

- ممنونم 

وقتی که کامل آماده شد و جلوم ایستاد از نگاه کردن بهش سیر نمی شدم شاید اون زیبایی خیره کننده ای نداشت اما برای هر عاشق ، معشوقش زیباترین شخص روی کره ی زمین هست .

توی مهمونی اضطراب داشتم از اینکه سورنا شوکه بشه و دوباره نفسش بند بیاد ، داروش رو آماده تو جیب لباسم گذاشته بوده کت و شلوار فراگ مشکی که به مناسبت امشب تنم کرده بودم، سعی کردم با اعتماد به نفس پیش سورنا برم سورنا ساکت گوشه ای ایستاده بود و به جمع رقصنده ها نگاه می کرد ...

این خانم زیبا اجازه یک دور رقص رو به من می دهند؟

-ادوارد! من رو ترسوندی ، خواهش می کنم بسه دیگه مردم انقدر ظرفیت ندارند که من با این سر و وضع امشب برقصم ...

-اعتراضت رو قبول ندارم حالا هم با من میایی به پیست ...

با اکراه و دودلی دستش رو تو دستم گذاششت به گروه موسیقی اشاره کردم که آهنگی رو که قبلا باهاشون هماهنگ کرده بودم بنوازند دلشوره داشتم که نکنه اتفاقی برای سورنا بیوفته نکنه تحمل این شوک رو نداشته باشه ...

سورنا

یک ساعت مونده به عمارت از خواب پریدم به سر و وضع خودم تو آینه ی جیبیم نگاه کردم همه چی خوب بود بعد از رسیدن به عمارت به سختی با اون دامن بلند و فنر دار از کالسکه پیاده شدم از دیدن کالسکه سقف داری کنار عمارت وحشت کردم این کالسکه رو می شناختم مگه می شد آدم کالسکه ای رو که یک عمر باهاش رفت و امد کرده نشناسه از برخورد مامان و بابا تو مهمونی نگران بودم ، هنگام پیاده شدن حواسم نبود و گوشه ی دامنم به پله ی کالسکه گیر کرد و پاره شد ... یک لجظه یاد شبی که ادوارد بعد از دو روز بی خبری به موسسه برگشت افتادم ... نصفه شب بود با شنیدن صدای سم اسب حدس می زدم که ادوارد باشه که بعد از دوروز برگشته ، دل بیقرارم اجازه نداد که بی خیال به خوابم ادامه بدم بلند شدم هنوز لباس بیرون تنم بود توی راهرو ادوارد رو دیدم با لباسی خونی و چشم هایی قرمز ، از پله ها با عجله بالا اومد تازه متوجه شدم که لنگ می زنه با صدایی خفه گفت : استاد کجاست ؟

از ترس و تعجب سر و وضع ادوارد زبونم بند اومده بود با دست اتاق مطالعه ی استاد رو نشون دادم ادوارد بدون توجه به حال من با صدای بلند استاد رو صدا می زد از ترس اینکه بیمار ها بیدار نشوند دنبالش راه افتادم و سعی کردم آرومش کنم : ادوارد چته تو؟ آروم تر همه خوابند ؟

اما ادوارد بدون توجه به من با صدای بلند استاد رو صدا می زد ، مطمئن بودم که مست نیست چون به هیچ عنوان بوی الکل نمی داد . 

- ادوارد می شنوی چی می گم ؟ ساکت آروم تر ....آه.... لعنتی 

دامن لباسم به میخ نرده ها گیر کرده بود بدون فکر و با حرکتی آنی لباس رو کشیدم که باعث شد دامن تا بالای زانوم جر بخوره بدون توجه به سر و وضعم دنبال ادوارد رفتم ادوارد به محض دیدن استاد آروم شد و از من خواست بیرون برم از پنجره دیدم که استاد و ادوارد با هم بیرون رفتند . صبح استاد دلیل کارش رو زخمی شدن یکی از دوستای ادوارد بیان کرد که ادوارد نتونسته بیارتش به موسسه . با صدای خدمتکار به خودم اومدم : می تونم کمکتون کنم خانوم؟

- آیرز هستم مهمان آقای جانسون !

- بله بفرمایید ایشون منتظر شما هستند

- سعی کردم پارگی پیراهنم رو زیر چین های پیراهن پنهان کنم ب عد از اینکه از لباسم مطمئن شدم وارد سالن شدم، ادوارد با دیدن من به سمتم اومد چه قدر کت و شلوار خوش دوختش زیبا و برازنده ی تنش بود دوباره این دل دیوونه لرزید به خودم نهیب زدم .... الان نه ... هیچ وقت نه .... تو هیچ وقت حق نداری که همچین حسی داشته باشی ...... از حرف ادوارد درمورد لباس هام ناراحت شدم و حرف های مامان تو گوشم تکرار شد ....منحوس .....منحوس..... پیشنهاد ادوارد برای بالا رفتن غیرمعمولی بود ! قلبم دیوانه وار تو سینه ام می کوبید این همه شوق و هیجان برای لطف یک برادر حتما ادوارد به چشم یک خواهر به من نگاه می کنه که انقدر با من راحته من نباید به این اعتمادش خدشه وارد کنم وقتی گفت هدیه برادر بزرگتر به خواهر کوچیکه صدای شکست چیزی رو تو سینه ام احساس کردم.....برادر ... خواهر .... 

- از ترس دیده شدن توسط مامان گوشه ترین قسمت سالن رو انتخاب کردم و ایستادم ، دلم تنهایی می خواست 

- این خانم زیبا اجازه یک دور رقص رو به من می دهند؟

با دودلی و ترس دستم رو تو دست هاش گذاشتم یاد اخرین دور رقصم با متیو افتادم .....

طبق آداب رسم توی دو صف رو به روی هم ایستادیم .... تعظیم اول ... یک قدم جلو .... دست هایی که دور کمرم حلقه شد ..... چرخش .... برگشت توی دو صف..... تعظیم ... عوض شدن پارتنر با بی میلی به پارتنر جدیدم نگاه کردم پسر چشم آبی که بدون توجه به من می رقصید کاملا معلوم بود از اینکه من پارتنرش هستم ناراضی هست .... و دوباره چرخش و برگشت به حالت اول و برگشت پارتنر اصلی ....... دست هایی که دوباره حلقه شد دوره کمرم ، دست هاش داغ بود برخلاف تن سرد من ....اهنگ ملایم شد .... من تو دست های ادوارد می چرخیدم و دستی که کمرم رو به خودش چسبوند و اون یکی دستم رو تو دستش گرفت ... نرم و آروم حرت می کردیم بدون اینکه به کسی بخوریم .... 

- سورنا نظرت در مورد من چیه ؟

- یعنی چی؟

- منظورم اینه که من برادر خوبی بودم ؟

((برادر .. برادر .... نه نبودی تو صاحب قلبم شدی ....))

- چه طور مگه؟

- آخه می خواستم بگم که ......

نگاهش به پشتم بود دیگه تو صورتم نگاه نمی کرد می خواستم برگردم عقب تا ببینم کیه که نگاه ادوارد رو برای خودش کرده؟ اما ادوارد دوباره من رو به خودش چرخوند و تو چشم هام نگاه کرد ... می خواستم بگم که .....

... می خواستم بگم که من دیگه برادرت نیستم چون تو حالا برادر داری!

حتی اجازه نداد که معنی حرفش رو بفهمم ... و با یک حرکت چرخید حالا جای من و ادوارد عوض شده وبد و من می فهمیدم که ادوارد به کی نگاه می کرد ...... نه .... امکان نداشت .... نمی تونست خودش باشه ... خواب بودم .... قلبم تند می زد و اون حفره تو خالی که تو این دو ماه تو سینه ام خودنمایی میکرد .. ترکید ... پر شد ..... دستم رو گذاشتم جلوی دهنم تا جیغ نزنم ..... توی سینه ام درد داشتم ... هرچه قدر نفس عمیق می کشیدم نتیجه نداشت این همه خوشبختی برای من محال بود ...... دستی از پشت به جلو هلم داد . همیشه اولین قدم سخت ترین قدمه ، قدم های بعدیم .... قدم نبود .... پرواز می کردم به سمتش .... به سمت برادر ... جونم .... عمرم.....

تو اغوشش رفتم ، حسش کردم ، واقعی بود ، دست هاش که من رو توبغل خودش می فشرد هر چند ضعیف اما واقعی بود ... خودش بود ... هق هقم بلند شد ....کجا بودی ؟ متیو ! مت! داداشی نمی گی من بدون تو می میرم ؟ بی معرفت نمی گی تو نباشی من بی پشت و پناهم ؟ خیلی نامردی .... 

صدای آرومش که دو گوشش زمزمه می کرد بهترین لطف خدا بود : جانم ، جان متیو ، هر چی بگی حق داری ! من بی معرفت ،من نامرد، بگو خواهری خودت رو خالی کن . اگه تو صد بار مردی و زنده شدی من هزار بار مردم و زنده شدم گلم .... عزیزم .... گریه نکن دیگه .... با هر گریه ی تو دل من هم خون می شه .... تو این مدت گریه کردی بسه ... الان وقت شادیه ..... 

درد تو سینه ام هی بیشتر و بیشتر می شد برای یک ذره هوا هر تقلایی می کردم جواب نمی داد یک نفر من رو از تو بغل متیو بیرون کشید چنگ زدم تا دوباره بتونم تو بغلم بگیرمش متیو همراه من روی زمین نشست سرم تو بغلش بود ،شیشه ای زیر بینی ام گرفته شد سعی کرم نفس بکشم ... محکم تر ... عمیق تر .... صدای متیو می یومد که می پرسید: این شیشه چیه ؟ به من هم بگید و پشت بندش صدای ادوارد : اروم باش متیو چیز خاصی نیست بعدا توضیح می دهم ...

حالم جا اومده بود بهتر شده بودم چشم هام روباز کردم سالن خالی بود و فقط خانوداه ی ما و خانواده ی جانسون بودند تو بغل متیو بودم با تمام وجود نفس عمیق کشیدم، چه قدر خوبه که بتونی عطر تن برادرت رو بو کنی حتی اگر بوی عرق بده حتی اگر بوی ادکلن نده اما همین که بدونی زنده است ی نعمته ..... متیو متوجه هوشیاری من شد و سرش رو به سمتم چرخوند با دیدن دوباره ی صورتش قطره اشکی از چشم هام ریخت متیو لبخندی زد و بدون مقدمه قطره اشک و که حالا روی گونه ام بود بوسید 

-دیگه نبینم که گریه کنی ها ! دیگه دلم نمی خواد این چشم ها بارونی بشه ..

از جام بلند شدم نگاه نگران ادوارد تمام حرکاتم رو زیر نظر داشت ... نشستم و با لبخندی سعی کردم ادوارد رو مطمئن کنم که خوبم .... خانم جانسون تمام حرکاتم رو زیر نظر داشت لبخندی زد و گفت : خوبی دخترم؟ نمی دونی چه بلایی بر سر این دو تا جوون آوردی ! 

شرمگین گفتم: ببخشید شما رو هم زحمت دادیم

- دخترم این چه حرفی هست! تو هم مثل دخترم !

دخترم ، خواهرم ، چرا نمی شد خانم جانسون بگه عروسم؟ حق داشت به خواستگاری پسر بزرگترش جواب منفی داده بودم چه دلیلی داشت من رو عروسم صدا بزنه؟ آیرز کجا بود تو مهمونی نبود !!!

- سورنا 

با تعجب سر بالا آوردم بابا بود ... چه قدر دلم برای صدا کردنش تنگ شده بود اما حالا .... قلب من نسبت به اونها سنگ بود هیچ احساسی نسبت بهش نداشتم .... بابا دستش رو باز کرد تا بغلش برم ..... با بی میلی از جام بلند شدم تو اغوش رفتم ولی اجازه ندادم من رو به خودش فشار بده خیلی مصنوعی خودم رو از بغلش بیرون کشیدم بابا تعجب زده نگاهم کرد ..... بی توجه به نگاهش به مامان خیره شدم اثری از مهر و محبت تو چشم هاش نبود پس بی توجه کنار متیو نشستم ... متیو متوجه سردیم شد آروم کنار گوشم گفت: ادوارد برام تعریف کرده چی شده ، ولی تو ببخش ... انقدر باهاشون سرد نباش ....

حرف متیو رو هم نمی تونستم قبول کنم ، اون شنیده بود ولی من دیده بودم، ادوارد هم دیده بود به ادوارد نگاه کردم با لبخند جوابم رو داد ..... متیو رو به جمع گفت: خانم و آقای جانسون واقعا متشکرم تو این یک ماه مثل پسرتون باهام برخورد کردید ، سورنا هم که بهتره ، با اجازتون رفع زحمت کنیم .

خانم جانسون جلو اومد متیو رو در آغوش گرفت و گفت : این چه حرفی پسرم تو هم مثل ادوارد .

مثل عروسک کوکی پشت سر بقیه بیرون اومدم تمام مدت بازوی متیو رو گرفته بودم می ترسیدم این یک خواب قشنگ باشه و متیو محو بشه متیو متوجه ترسم شده بود و حرفی نمی زد به سمت کالسکه بابا رفتیم ...نه ....من سوار نمی شدم .... ایستادم .... متیو با تعجب برگشت انگار فهمید چرا چون با لبخندی گفت : خواهش می کنم لجبازی نکن الان نمی تونی به موسسه برگردی ..

انقدر غرق متیو بودم که بدون هیچ حرفی سوار شدم ، تمام مدت زیر نگاه های خیره ی پدر و مامان بودم بابا با تعجب نگاه می کردم ولی مامان انگار هنوزم دلخور بود حتی الان که معلوم شده بود که من نه قاتلم نه منحوس ....

شب از ترس اینکه از خواب بیدار بشم و متیو نباشه تو اتاق متیو خوابیدم ...

یک هفته از برگشتن متیو می گذشت من تازه متوجه شده بودم که مامان و بابا زودتر از من خبر داشتند که متیو زنده هست ، متیو لاغر شده بود یک بار که بی محابا وارد اتاقش شدم از چیزی که دیدم جا خوردم متیو بلوز تنش نبود پشتش خطی اریب و قرمز خودنمایی می کرد رد شلاق بود هنوز متیو متوجه من نشده بود به سمتش رفتم گریه کردم .... قسمش دادم .... که بگه چی شده ..... چرا انقدر لاغر شده .... تو این یک ماه چی بهش گذشته که شب ها کابوس می بینه ..... در برابر بی تابی های من سکوت کرد بغلم کرد و پا به پای من اشک ریخت هیچی نگفت جز اینکه نمی تونم بهت بگم طاقت نداری ....

تصمیم خودم رو گرفته بودم باید از ادوارد می پرسیدم ، مطمئن بودم ادوارد می دونه ، باید برمی گشتم موسسه به متیو گفتم اما در کمال تعجب گفت که نمی خواهد برگرده موسسه ....حرفی نداشتم برای زدن یاد حرف مامان افتادم متیو فقط به خاطر من اومده بود شاید اگر دو ماه پیش بود با ناز کردم مجبورش می کردم که بیاد اما من با سورنای دوماه پیش خیلی فرق کرده بودم .......

با چمدونم وارد موسسه شدم بدون معطلی به سمتم اتاقم رفتم لوازم رو روی تخت گذاشتم پیراهن یاسی و ست برلیان رو برداشتم و به سمت اتاق ادوارد رفتم تو این ساعت روز همه در حال مطالعه بودن مطمئن بودم که ادوارد تو اتاقش هست ... در زدم ... صدای محکمش که یک دنیا آرامش تو قلبم می ریخت بلند شد: بفرمایید .

وارد اتاق شدم درست حدس زده بودم در حال کتاب خوندن بود سرش رو با مکث بالا آورد با دیدن من یک دفعه از جاش بلند شد : سورنا ... تو برگشتی ... خوبی دختر ؟

- سلام .... بله من برگشتم ، خوبم ، مزاحم که نشدم؟

- نه خانوم بفرما بشین .... 

-نه مزاحم نمی شم لوازم رو پس آوردم بابت اون شب هم ممنون تا آخر عمرم بهت مدیونم .... بهترین اتفاق تو زندگیم بود ......

نذاشت ادامه حرفم رو بزنم ، انگشت اشاره اش رو روی لبام گذاشت ... سوختم ... احساس می کردم گلوله ی آتیش رو لبام گذاشتن ...

- این حرف ها چیه می زنی ؟ اولا که اون لباس ها کادو بود پس لازم نیست برگردونی ، دوما که اون کار وظیفه ام بود پس تو هیچ وقت بهم مدیون نیستی 

توی حرف هاش اثری از مهربونی نبود اما چشم هاش می خندید دستم رو گرفت و روی تخت نشوند ... لباس ها رو از دستم گرفت و گوشه ای گذاشت ، کنارم نشست و با خنده گفت: نبینم ساکت باشی ؟

- شما انقدر بد برخورد کردی که هنوز تو شوکم 

با حرفم احساس کردم که ناراحت شد : ببخشید هیچ وقت دوست ندارم که تو رو در حال معذرت خواهی ببینم ، اگر رفتار بدی کردم ببخشید .متیو خوبه؟

با به یاد آودن متیو تازه یادم افتاد برای چی اومدم سوالی که یک هفته بود درگیر بودم رو پرسیدم: ادوارد چرا متیو پیش تو بود ؟

آهی کشید و خودش رو رو تخت پرتاب کرد دست هاش رو زیر سرش گذاشت ،کنجکاوانه بهش خیره شدم: بعد از پیدا کردم اشلی از اشلی شنیدم که اون در حین شکار متوجه صدای داد مردونه ای شد و به سمت صدا رفته متیو رو دیده که با چند تا مرد درگیر بوده قبل از اینکه به خودش بیاد یکی از اون مرد ها متوجه اشلی می شه و زخمیش می کنه بعد از حرف های اشلی من هم شک کردم مخصوصا که ما جنازه ای نداشتیم با کمک پاپا و نفوذش پیداش کردیم ، نژاد پرست ها گرفته بودنش می خواستند لینچش( بدون دلیل و بدون مدرک قانونی کسی رو شکنجه کردن و کشتن) کنند.

- چی ؟

- سورنا این ها همه گذشته ، پیداش کردیم ولی وضعیتش خیلی وخیم بود می دونستم اگر بیارمش پیش تو ، حالت بدتر می شه اون شبی که بعد از دو روز برگشتم متیو رو پیدا کرده بودم استاد در جریان بود بهترین جا خونه ی خودمون بود مامان و استاد ازش پرستاری می کردند نمی دونستم چه جوری بهت بگم! حالش بهتر شده بود و می تونست راه بره به مادر و پدرت خبر دادم ، مهمونی رو برگزار کردم مامان در جریان همه چیز بود می دونستم با لباس مشکی میایی از مامان خواسته بودم لباس برات تهیه کنه با گروه موسیقی هماهنگ کرده بودم فقط از یک چیز می ترسیدم حالت بد بشه .... متیو خبر نداشت که مشکل تنفسی داشتی وقتی برای نفس کشیدن تقلا می کردی متیو هم دیوونه شده بود هنوز بهش نگفتم خودت براش توضیح بده . 

تمام مدت چشم هاش رو بسته بود با تموم کردن جمله اش چشم هاش رو باز کرد و به من نگاه کرد : چرا گریه می کنی؟

دلم پر بود از اینکه برادرم این همه زجر کشیده از اینکه مادر یک غریبه باید برام لباس تهیه کنه، اینکه یک غریبه به تنگی نفس توجه کنه، نه ، غریبه نبود خیلی وقت بود که با دل من آشنا بود همون وقتی که بعد از دو روز پیداش شد و من تو اون دو روز سردرگم بودم فهمیدم که دلم رو پیشش جا گذاشتم ، بدون حرفی از جام بلند شدم و با گفتن ببخشیدی از اتاق خارج شدم ولی قبل از اینکه دستم به دستگیره در برسه دستی زودتر از من روی دستگیره فرود آمد 

- سورنا خواهش می کنم نرو ، می خواهم بهت چیزی رو بگم!

- نمیشه الان حرف نزنیم ؟

- نه ، چون الان بهترین موقع است! 

- خواهش می کنم من الان تو موقعیتی نیستم که بخوام باهات حرف بزنم نیاز به تنهایی دارم !

وقتی دید حال خوبی ندارم دستم رو ول کرد با بیشترین سرعتم از اتاقش بیرون رفتم ..... اشتباه کرده بودم..... اشتباهی دل بسته بودم ..... اون مثل یک خواهر بهم نگاه می کرد اون وقت من .......

 ***

_استاد خواهش می کنم

- سورنا چند بار بگم ، این خواسته ی خودت هست ولی من باید به برادرت خبر بدهم ، اگر برگشتند دیدند تو نیستی چی بگم بهشون؟ گفتی به پدر و مادرت نگم ،قبول کردم اما دخترم حداقل بزار به برادرت بگم !

از موقعی که تصمیم رو با استاد در میون گذاشته بودم، استاد می خواست به خانواده ام خبر بده ، هیچ کاری نمی تونستم بکنم در نتیجه موافقت کردم که استاد به متیو خبر بده .....

مشغول جمع کردم وسایلم بودم باید برای رفتن آماده می شدم .... دوباره موهام رو کوتاه کرده بود موهام به زیر چونه ام می رسید . صدای داد و فریادی باعث دست از کار بکشم ، یک دفعه در محکم باز شد و کوبیده شد به دیوار متیو تو چهارچوب در ایستاده بود، از دیدنش جا خوردم متیو جلو تر آمد و با پا در رو پشت سرش بست ، چون پشتش به در بود ندید که ادوارد هم پشتش هست و در محکم تو دماغ ادوارد خورد با دیدن این صحنه خنده ام گرفت اما ادوارد بدون هیچ تغییری تو رفتارش در رو باز کرد و به داخل اتاق آمد ، صدای داد متیو نذاشت که بیشتر به ادوارد فکر کنم 

- استاد چی می گه؟

- ......

- جواب من رو بده ، استاد چی می گه؟ می خوای بری جنگ؟ می فهمی چی می گی؟ فکر کردی بچه بازیِِِِِ؟

تا به حال عصبانیت متیو رو ندیده بودم به خاطر همین تا بتونم به خودم بیام و جوابش رو بدم به سمتم حمله کرد ،بازوهام رو تو دستش گرفت و داد زد: چرا جواب من رو نمی دی؟ فکر کردی من انقدر بی غیرتم که بزارم بری بین یک ارتش سرباز مرد ؟ فکر کردی بچه بازی ، تو می تونی تحمل کنی 3 ماه حموم نری؟ شپش ها تو تنت وول بخورن؟ می تونی تو خاک زندگی کنی؟ می تونی 72 ساعت نخوابی؟

با هر حرفش محکم تکونم می داد یک لحظه فکر کردم چی می شد اگر همین الان می مردم و یک عمر عذاب وجدان برای متیو می ذاشتم، برام سنگین تموم شده بود متیو تا به حال اینجوری با من حرف نزده بود ....نمی دونم چرا تواون لحظه لال شده بودم متیو که دید من جوابی نمی دم دوباره شروع کرد به فریاد زدن: سورنا به خودت بیا ! می دونی زن هایی که جبهه می روند برای چی اونجا می روند؟ برای اینکه به سربازها حالی داده باشند می فهمی ؟ بعد تو می خوای بری ......

حرف آخرش خیلی سنگین بود من برای چی می خواستم برم جنگ و متیو چی فکر می کرد !!! پا سست کردم، شکستم، خرد شدم جلوی ادوراد به من توهین کرد ... زانوهام تحمل وزنم رو نداشت .... ولشون کردم .... اما متیو بی رحمانه بازوهام رو تو دستاش گرفته بود و منتظر جواب من بود .... ادوارد تمام مدت به ما خیره شده بود به سمت متیو اومد دستش رو رو بازوی متیو گذاشت : متیو بسه ، تو چرا انقدر عصبی شدی؟

متیو دست حلقه شده دور بازوم رو شل کرد .... نشستم ...... نه ... بهتر بگم خرد شدم ....

متیو هم نشست ...... عصبانی بهم خیره شده بود ...... مطمئن بودم که این عصبانیت رو مامان پر شور کرده بود ...... بغض کردم ..... می خواستم جوابش رو بدم ... باید جواب تهمت ها و ناسزاهاش رو می دادم ... بلند شدم ... سرم گیج می رفت .... برای محکم بودن نیاز به داروم داشتم .... به سمت کنسولم حمله بردم .... چشم هام سیاهی می رفت ....شیشه ام پیدا نمی کردم ..... تمام عطر هام پخش شدن روی زمین .... دستی با خشونت دور کمرم حلقه شد و از کنسول دورم کرد و محکم روی تخت پرتم کرد ...متیو داد زد: چی کار می خوای بکنی؟ خودکشی؟ آره ؟؟؟

لعنت به من ...... بهش مشکل تنفسیم رو نگفته بودم ..... ادوارد که متوجه شده بود به چه دلیل به سمت کنسول رفته بودم دخالت کرد .... متیو جلوم نشسته بود و داد می زد ولی من صداش رو نمی شنیدم .... مهم نفسم بود که نمی خواست بیرون بیاد .... کسی سرم رو به سمت کشید ... شیشه ای که زیر بینیم قرار گرفت ...... صداها واضح تر شد ، صدای ادوارد بود: احمق نمی بینی حالش بده؟ بهت گفتم چون فکر می کردم برادرشی ، با حرف منصرفش می کنی ! بعد تو .......

چشم هام رو باز کردم .... سرم رو سینه ی ادوارد بود صدای قلبش رو به وضوح می شنیدم...تند و محکم می زد... ادوارد به سمتم برگشت با صدای نسبتا بلندی گفت : بهش نگفتی ؟ بهش نگفتی مشکل تنفسی داری؟ بهش نگفتی اون عوضی ها تو اتاقت آرسینیک ریخته بودند؟ 

از ترس یک دفعه از جام بلند شدم ...... متیو با چشم هایی قرمز و ادوارد با صورتی برافروخته ، به دست ادوارد چنگ انداختم تا بتونم شیشه ام رو از دستش بگیرم و جفتشون رو بیرون کنم .... ادوارد دستش رو پس کشید 

- نمی دهم بهت.....جواب من رو بده ..... چرا به متیو نگفتی؟ 

با صدای گرفته ای داد زدم : بدش به من 

برگشتم سمت متیو و فریاد کشیدم: این آقا معتقد هست باید بهت بگم ... باشه ... میگم ..... من از اون روزی که این جا آتیش گرفت مشکل تنفسی دارم .... نمی تونم نفس بکشم .... باید این شیشه ی لعنتی پیشم باشه تا بتونم موقعی که شادم، غمگینم، عصبی ام نفس بکشم ،حالا فهمیدی ؟

با صدای داد و فریاد های ما استاد به اتاق اومد، توجهی نکردم و دوباره شروع کردم به داد زدن : حالا فهمیدی؟ یا می خوای بهم انگ ه.ر.ز.ه بودن بزنی؟ اصلا به تو هیچ ربطی نداره که من چی کار می خواهم بکنم .... من برای خودم شخصیت دارم ومتعلق به هیچ کسی نیستم و هیچ کس حق نداره برام تصمیم بگیره .....

متیو تمام مدت با تعجب بهم نگاه می کرد تا به حال سابقه نداشت من اینجوری داد و بیداد کنم ، استاد در حالی که دستش و رو شونه ی ادوارد می ذاشت دخالت کرد: همه برن بیرون ، چه خبرتونه؟ متیو من به تو گفتم چون مطمئن بودم که از هدف سورنا خبر داری ولی مثل اینکه اشتباه کردم .... برید بیرون. متیو هنوز تو شوک حرف های من بود اما سریع به خودش اومد و سریع از اتاق خارج شد ، ادوارد هم همین طور استاد تمام مدت نظاره گرحرکتشون بود وقتی همه از اتاق بیرون رفتند به سمتم برگشت 

- صدای دعواتون می یومد ، ببخشید مثل اینکه نتونستم برای متیو درست تفهیم کنم ، تا خواستم براش کامل توضیح بدم از کوره در رفت و از اتاق زد بیرون 

- تقصیر خودم بود استاد ، در عجبم چه طور حاضر شد به من تهمت بزنه ! 

- من خودم باهاش حرف می زنم اما به عنوان یک بزرگتر بهت توصیه می کنم ، میدون جنگ جای تو نیست دخترم اونجا پر از خشونت ها و زشتی هاست ، روح لطیف تو دووم نمی یاره، ولی بازهم به خودت می سپرم .....

استاد بعد از گفتن حرف هاش از اتاق خارج شد ...شاید اگر من مثل دختر های دیگه بودم رو تختم می خوابیدم و گریه می کردم اما این کار من نبود ، من نقشه ی دیگه ای داشتم .... مطمئن بودم که ادوارد و متیو و رابرت و ویلیام فردا برای ارتش به صورت اجباری به جبهه اعزام می شوند ...... لبخندی زدم قرار بود پسر جوونی به اسم هاریسون گری هم اونها رو همراهی کنه پسری مرموز که پدر و مادرش رو از دست داده و تنهاست ..... از افکار خودم خنده ام گرفت ..... آقایون آیرز و جانسون منتظر آقای گری باشید !!!!!

*** 

خیلی وقت بود که از خواب بیدار شده بودم اما هنوز تو تختم بودم می خواستم مطمئن بشم که متیو و ادوارد رفتن... در اتاق باز شد چشم هام رو بستم و پشتم رو به در کردم .... می تونستم حدس بزنم که متیو هست ، کنارم رو تخت نشست 

- می دونم بیداری سورنا!

- ......

- نمی خوای جواب بدی؟

- .....

- از دستم ناراحتی ؟ ببخشید حق نداشتم سرت داد بزنم و بهت تهمت بزنم ، از فکر اینکه تو جبهه باشی داشتم دیوونه می شدم بهم حق بده به عنوان برادر نگرانت بودم .

- .....

- انقدر غریبه بودم که بیماریت رو بهم نگی؟

- ..... 

- سورنا خواهش می کنم دارم میرم ، باور کن طاقت ندارم برم جنگ و بدونم که تو از دستم ناراحتی!!

- ....

داشتم وسوسه می شدم که چشم هام رو باز کنم ..... طاقت نداشتم ببینم ناراحته !با یادآوری روزهایی که فکر میکردم مرده دوباره گریه ام گرفت .... چشم هام رو باز کردم .... متیو با دیدن چشم های باز من لبخند غمگینی زد و گفت : آشتی؟

-.......

- چرا گریه می کنی ؟ ببخشید ، اشتباه کردم ، تو رو خدا گریه نکن .

تو جام نشستم ، تو بغلش خزیدم . بوسه ای رو صورتم زد ، یک دفعه از جاش بلند شد ، متعجب نگاهش کردم ، با صدای گرفته ای گفت : سورنا باید برم ، موندنم اینجا باعث می شه مردد بشم . خداحافظ 

سریع از اتاق خارج شد حتی نذاشت جوابش رو بدهم ...

از پنجره اتاق به رفتنشون خیره شدم ، متیو حتی به پنجره اتاق نگاه نکرد اما لحظه ی آخر ادوارد سرش رو برگردوند و به پنجره اتاقم نگاه کرد . دستش رو بالا آورد و تکون داد ....... یادِ روزی افتادم که می خواست باهام حرف بزنه اما من نذاشتم ای کاش می ذاشتم بهم بگه چی کار داشته !!

به محض رفتن پسر ها به سمت کمد رفتم اسکلت آهنی رو که سفارش دادم بیرون آوردم می خواستم زیر لباسم بپوشمش تا هیکلم مردونه جلوه کنه موهام رو شونه کردم تو آینه به خودم خیره شدم شبیه پسرهای نجیب زاده شده بودم، مطمئن بودم موهای دخترونه ی صورتم که مامان هیچ وقت نذاشت بهشون دست بزنم خیلی ضایع هست ، با برداشتن موهای صورتم خودم رو آماده کرده بودم که اگر کسی پرسید بگم از نژاد سرخپوست ها هستم چون سرخپوست ها صورتشون مو نداشت!... صدام نسبت به سنم بزرگتر بود پس با یکم تمرین کردن تونستم شبیه صدای پسر ها حرف بزنم از اتاق خارج شدم استاد با دیدن من تعجب کرد از دیدن قیافه ی استاد خنده ام گرفت و با صدای بلند خندیدم .

-دختر چه کردی؟

- خوبه استاد؟ کسی شک نمی کنه؟

- نه دخترم ، اما من نگرانم آخه اگر بلایی سرت بیاد ......

- استاد خواهش می کنم بسه من می تونم از عهده ی این کار بربیام.

- امیدوارم .... برو دخترم خدا به همرات ..

از موسسه خارج شدم و به سمت مقر فرماندهی رفتم .

**** 

_آدام آلبرت ....دیوید آلبز....ویلیام آلودی.... برایان آلتز.....آلونیا بوکنون .....فرد کسپر..... بنجامین سیلیموس .....هاریسون گری..... ادوارد جانسون ....هنری دیانسوس..... پیتر داکرت 

اسامی که خوندم سمت چپ برای اعزام به منطقه ی چارلستون !

به سمتی که فرمانده اشاره کرده بود رفتم اما یک دفعه ..... اسمی که بعد از اسم من خوند ....ادوارد جانسون 

..... بدبخت شده بودمادوارد با من تو یک گردان بود !!!! نفس عمیقی کشیدم به هیچ عنوان به این قسمتش فکر نکرده بودم !!!!

به دیوار تکیه داده بودم ..... چیزی کنارم روی زمین افتادم .... با دیدن تکه توتون جویده شده ای با اکراه روم رو برگردوندم !

- چی شده کوچولو، حالت بهم خورد؟بهت نمی یاد تا به حال یک روز هم دور از مامان جونت زندگی کرده باشی ! از اون بچه پولدار ها هستی نه ؟ 

سربازی که کنارم بود از دیدن حرکت من به خنده این حرف ها رو می گفت

سربازی دیگه ای که بغلش بود با خنده گفت : معلومه دیگه ، مملکت رو سپردیم دست این ها مگه خبر نداری تو اولین نبرد این بچه سوسول ها چه خراب کاری به بار آوردن؟

سرباز اولی چشم از صورت من گرفت و به سرباز دومی گفت : نه مگه چی کار کردند؟

-رِب ها(اصطلاحا به ارتش آمریکای جنوبی می گفتند)به قلعه ی سامتر در چارلستون حمله کردند و سعی کردند مدافعان را به کمک توپخانه لت و پار کنند.طی 34 ساعت بعد،4000 گلوله ی توپ دیگر هم به قلعه شلیک کردند چند نفر مدافع یانکی( اصطلاحا به ارتش آمریکای جنوبی می گویند) مردند؟ صفر نفر!

با این حال یانکی ها شکست خوردند و خواستند که طبق سنت با شلیک 100 گلوله ی توپ ، تسلیم شوند. اما هنگام شلیک پنجاهمین گلوله، کاری انجام دادن که شورشی ها با 4000 گلوله نتوانسته بودند، و یکی از افراد خودی را کشتند!!!

من هم خنده ام گرفته بود ، معلوم بود شروع جنگ با افراد بی تجربه کار بیهوده ای بود ! بی خیال دو سرباز شدم و به اطراف نگاه کردم محوطه ی بازی که پر بود از پسران و مردان جوان . همه ی آنها لباس آبی مخصوص ارتش به تن داشتند . کمی اون طرف تر صدای گریه ی زن ها و بچه ها می یومد .... دلم سوخت .... دختر جوانی دست دور گردن پسری انداخته بود و گریه می کرد و التماسش می کرد که نره ...

- ببخشید آقا شما هم اعزامی گردان چارلستون هستید؟

به طرف صدا برگشتم ، خشکم زد ، معلوم بود اون هم خوشکش زده چون چند لحظه فقط تو چشم های من خیره شد.... وای خدا نکنه من رو بشناسه . با صدای سرفه اش به خودم اومد و سعی کردم صدام رو کلفت کنم 

- بله آقا من هم اعزامی گردان چارلستون هستم !

- معذرت می خواهم .... می شه بپرسم شما اهل کجا هستید؟

- متوجه منظورتون نمی شم آقا؟

- آخه چشم ها و موهای تیره تون به اهالی ساکن اینجا نمی یاد!

- پدربزرگم سرخپوست بود . 

سرم رو به طرف دیگه ای برگردوندم تا شاید دست از سرم برداره اما مثل اینکه کارساز نبود چون دستش رو روی شونه ام گذاشت ، به سمتش برگشتم و نگاهش کردم دستش رو جلو آورد وگفت : ادوارد هستم ، ادوارد جانسون !

- از آشناییت خوشبختم ادوارد ، هاریسون گری!

کنارهم نشست در حالی که به اطراف نگاه می کرد گفت : قیافه ات من رو یاد یک شخصی می ندازه ! من تا به حال در مورد خانواده ی گری نشنیده بودم! اشراف زاده ای؟

- بله ، مادرم از اشراف زادگان فرانسه بود تازه به اینجا اومدم ، پدر و مادرم فوت کردند به خاطر همین چیزی در مورد خانواده ی گری نشنیدی!

- متاسفم ، خدا بیامرزتشون .

- ممنون 

صدای افسر باعث شد ادوارد از حرفی که می خواست بزنه پشیمون بشه : اعزامی جانسون سوار قطار بشوند .

توی کوپه برای خودم جایی پیدا کردم نمی خواستم ادوارد پیشم بشینه اما ادوارد بدون توجه به اطراف صندلی رو به روی من نشست .

یک ساعت از حرکتمون می گذشت ادوارد تمام مدت به چهره ی من نگاه می کرد تک خنده ای کردم : چی شده؟ انقدر چشم و ابروی تیره ی من عجیبه ؟

آه غمگینی کشید و گفت : نه ، ولی چهره ات خیلی شبیه کسی هست اما هیکلت ......

حق داشت ، اسکلت آهنی که زیر پوشیده بودم هیکلم رو خیلی چهار شونه و مردونه نشون می داد 

- این شخص انقدر برات مهمه که همش به من ذل زدی؟

- آره 

از جوابش شوکه شدم به سرش رو پایین انداخت و از جیبش کاغذی در آورد و به سمتم گرفت ، با کنجکاوی ورقه رو ازش گرفتم ، چیزی رو که دیدم نمی تونستم باور کنم ، عکس من بود تصویر کاملا خیالی بود چون پیراهن بلندی تنم بود و موهام تا کمرم بود به مدل پیراهن که نگاه کردم فهمیدم همون پیراهن یاسی رنگی بود که شب مهمونی پوشیده بودم ! به ادوارد نگاه کردم کاغذ رو به سمتش گرفتم: خیلی عجیبه ، این دختر خیلی شبیه منه ! چه موهای بلندی هم داره !

- موهاش بلند نیست !

- پس تصویر قدیمی هست نه؟

- نه! خودم کشیدم 

- نامزدته؟

- نه! یکی از اطرافیانم هست ولی هنوز جرات ندارم بهش بگم دوستش دارم ، چه قدر دلم می خواست موهاش بلند باشه اما اون همش موهاش رو کوتاه می کنه!

- کوتاه می کنه؟ شوخی می کنی؟همه ی دختر ها آرزوشون موی بلنده 

- اون با همه فرق داره

دیگه نمی تونستم ادامه بدم ، ظرفیتم داشت پر می شد ، پس اون روز می خواست بهم بگه دوستم داره ؟

 اهی کشیدم و به صندلی تکیه دادم 

- تو چی ؟ نامزدی؟ معشوقی؟

- هیچ کدوم .... چشم هام رو بستم تا ادامه نده صدای نفس سنگین ادوارد اومد و بعد از مدتی هر دو به خواب رفتیم .

چند هفته می گذشت توی سنگر ها مستقر بودیم ، حالم از خودم بهم می خورد حموم درست حسابی نبود! وضعیت غذا افتضاح بود ! دستشویی وجود نداشت و هر سرباز برای خودش قوطی داشت .اکثریت سربازها تو لباساشون پر از شپش بود !!! ادوارد از روز اول به بعد دیگه به من نزدیک نشد برام جالب بود که چرا از من دوری می کرد اما اکثریت مواقع خیره بهم نگاه می کرد !

از جلوی چادر پزشکی رد شدم . بوی عفونت همه جا رو گرفته بود دقیقا موقعی که می خواستم از جلوی چادر رد بشم دست جدا شده ای از چادر بیرون افتاد .... جیغ زدم ..... برام مهم نبود که همه بفهمند من دخترم، صحنه ای که دیده بودم خیلی وحشتناک بود !!

یکی از سرباز ها خندید و به صورت رنگ پریده ی من نگاه کرد: چرا جیغ می زنی هاریسون؟ چیزی نبود که فقط دست یکی از سربازها بود که قطع شده بود پزشک قطعش کرده و بیرون انداخته ، چرا مثل دختر ها جیغ می زنی ؟

- شاید دختره؟

به سمت صدا برگشتم ادوارد بود با پوزخند مسخره ای نگام میکرد ، سعی کردم خراب کاری نکنم: اقای جانسون توهینتون رو نادیده می گیرم ! نمی خوایید بهتون نشون بدم که کی مرده؟

سرباز اولی خندید و از مون دور شد . ادوارد به محض دور شدن سرباز به سمتم اومد خیلی آروم و با طمانینه جلو می یومد تا فاصله ی یک قدمیم ایستاد .. خم شد و تو صورتم گفت : آقای گری با من به چادر بیایید!

ادوارد معاون فرمانده بود وچادر جدا داشت . کاری از دستم بر نمی یومد پشت سرش راه افتادم ، وارد چادر شدم .

- بنشینید آقای گری! (نشستم روی تخت داخل چادر ) البته اگر بشه اسمتون رو آقا گذاشت !

- آقای جانسون این شوخی مسخره رو تموم کنید.

با حرف من عصبانی و شد یک دفعه به سمتم اومد : باشه آقای گری ولی باید جواب من رو اول بدید 

این دست های ظریف و دخترونه مال یک مرده؟ این صورت بی مو مال یک مرده؟ این جیغ زدن با صدای دخترونه مال یک مرده؟

چشم هام رو بستم ، لو رفته بودم اما نباید خودم اعتراف می کردم :آقای جانسون....

نذاشت ادامه بدم به سمتم حمله کرد دستش رو روی دهنم گذاشت : هیچی نگو ..... هیچی نگو سورنا .... باور کن به خونت تشنه ام ...... تو اقای گری هستی دیگه ؟باشه الان به جفتمون ثابت می شه که تو اقای هاریسون گری هستی یا سورنا آیرز ؟دستش رو پشتم برد ... سعی کردم با دستم پسش بزنم .... اما نتونستم بلندم کرد دستم هام رو گرفت : ولم کن عوضی ... چی کار داری می کنی؟

- می خواهم به خودم و خودت ثابت کنم که تو سورنا هستی!

بلوزم رو از پشت بالا زده : آهان این اسکلت فلزی که هیکل مردونه برات درست کرده یکم دخترونه نیست آقای گری؟ 

دست هاش رو از لای میله ها به داخل برد . به هیچ عنوان اجازه نمی دادم که به بدنم دست بزنه شروع کردم به جیغ کشیدن! با جیغ های که من می کشیدم دست از سرم برداشت و ولم کرد 

- تو ....توی عوضی .....تو 

- آروم تر خانوم کوچولو ، سعی کن تو خواب حرف نزنی که هویتت رو لو بده !

گریه ام گرفته بود از ضعیف بودنم خودم ... از اینکه انقدر بی پشت و پناهم که راحت بهم توهین می کنه . ادوارد بدون توجه به وضعیت من به سمت کیفش رفت . شیشه ای رو بیرون کشید به سمت من اومد و دستش رو گذاشت پشتم و به سمت تختش هلم داد : برو بشین ، رنگ به رو نداری ، الان بری بیرون همه می فهمند . دست و پام می لرزید ناچارا به سمت تختش رفتم و نشستم ، کنارم نشست و شیشه رو به سمتم گرفت : بخور شیرینه کمکت می کنه حالت بهتر بشه .

دستش رو پس زدم و سعی کردم بلند شم اما نذاشت و با ضرب دوباره نشوندتم : می دونی اگه بهشون بگم که یک دختر با هویت جعلی وارد ارتش شده چی کار می کنند؟ معلومه که نمی دونی ، اعدام !!!

پس فعلا باید به حرفم گوش بدی ، من فردا تو رو برمی گردونم به خونه و توهم بدون هیچ مخالفتی برمی گردی!

- نه بر نمی گردم 

*** 

با عصبانیت از جاش بلند شد و روبه روم ایستاد: تو کی می خوای سر عقل بیایی؟ کاری که ده دقیقه پیش من باهات کردم فقط برای ترسوندنت بود دو روز دیگه یک نبرد در راه داریم بعد تو می خوای بجنگی؟ اگه اسیر بشی چی؟ اگه هنگام نبرد نفست بگیره چی؟ 

- حرف من یکیِ ! من نمی روم.

صورتم سوخت دستم روی گونه ام گذاشتم. ..اون.....اون به من سیلی زده بود!!! عصبانی به سمتش حمله کردم .اجازه نداد که بهش نزدیک بشم و با دستاش وسط راه من رو گرفت : این رو زدم که به خودت بیایی ! باز هم لازم باشه می زنم . تو از این جا می ری!

از چادر بیرون رفت . نفس عمیقی کشیدم برام حرف هاش مهم نبود من می موندم وانتقام اون سیلی رو می گرفتم ... بعد از درست کردم لباسم به بیرون از چادر رفتم یکی از سربازها به سمتم اومد: هاریسون آماده باش فردا قراره اولین نبردمون باشه....

 صدای ناله ..... خون ...... صدای تیر ...... عربده ها و فحش های رکیک سربازها بهم .... از پشت سنگر شلیک کردم و سریع نشستم ... پشتم رو سنگر تکیه دادم تا بتونم دوباره تفنگ رو پر کنم .... چیزی روی سرم افتاد با ترس از جام بلند شدم ... آدام بود که غرق در خون..... تیر خورده بود در اثر بلند شدن من، توی تیررس دشمن قرار گرفته بودم با داد ادوارد سریع نشستم : بشین لعنتی تو تیررسی ! نشستم و تفنگم رو پر کرد الان وقت متاثر شدن برای مرگ یکی از هم قطارام نبود ... دوباره تیر اندازی ..... بعد از چند لحظه همه جا آروم شد ...... با تعجب به ادوارد که کنارم بود خیره شدم .... ادوارد به معنی ساکت دستش رو رولبش گذاشت و به سمت فرمانده چرخید و پرسشگر نگاهش کرد ، صدای آروم فرمانده رو شنیدم : فکر کنم تسلیم شدند .

سرم رو آروم بالا آوردم پرچم سفیدی از سنگر دشمن بیرون اومده بود ، دوباره پایین نشستم و آروم گفتم: پرچم سفید تکون می دهند.

با حرف من همه ی افراد گردان با شادی از جاشون بلند شدند. طبق قوانین تسلیم شدگان تا 42 ساعت حق داشتند در مقر خودشون مستقر باشند و بعد از 42 ساعت تخلیه کنند و به ما تحویل بدهند تو تمام این مدت برخی از سربازان ما مراقبشون بودن.

از جام بلند شدم تا برای رسیدن به مقر اصلی حرکت کنم .... پام تیر کشید به زانوم نگاه کردم خونی بود ... برام جالب بود که دردش رو احساس نکردم ..... گوشه ای از سنگر که تو دید نبود پیدا کردم و پاچه ام بالا زدم چیزی خاصی نبود فقط ی ترکش بود که از بغل زانوم کمونه کرده بود و ی زخم نه چندان عمیق ایجاد کرده بود .... لنگ لنگان به سمت چادرم رفتم ..... پزشک ارتش با دیدن لنگ زدن و شلوار خونی من به سمتم اومد:تیر خوردی پسرم؟

- نه ، گلوله کمونه کرده چیزه خاصی نیست خودش خوب می شه 

- این چه حرفی پسرم ..ممکنه زخم عفونت کنه بیا بریم تو چادر زخمت رو پانسمان کنم .

بدبخت شده بودم: نه ..... نه .... چیزه .... چیزه .....اصلا مهم نیست خودش خوب می شه . من عادت دارم به این جور زخم ها!

- یعنی چی خودش خوب می شه پسرم؟ بذار نگاه کنم بعد بگو خودش خوب می شه .

ادوارد از دور متوجه درگیری من و پزشک شده بود به سمتم اومد : چی شده هاریسون؟

پزشک به جای من جواب داد: پاشون زخمی شده ولی نمی ذارند به زخمشون نگاه کنم ! 

ادوارد با تعجب به سمت من برگشت: آخه... آخه ...چیزه مهمی نیست ی خراش کوچولو هست !

ادوارد به پزشک گفت : اگر خراش هست پس لازم نیست که شما خودتون رو به زحمت بندازید ،بهتره سراغ سربازهایی برید که وضعشون بدتره !

بعد از زدن این حرف دستش رو زیر بغل من انداخت و گفت : هاریسون بریم چادر من.

وارد چادر شدیم ادوارد بدون حرفی کمکم کرد روی تخت بشینم . به چهره اش نگاه کرد در اثر وضعیت بد غذای اینجا حسابی لاغر شده بود . چهره اش خاکی بود و روی لباس پر از لکه های خون بود ، خنده ام گرفت خودم وضع بهتر از ادوارد نداشتم دو هفته بود حموم نرفته بودم. ادوارد جلوی پام زانو زد و خیلی آروم گفت : شلوارت رو بده بالا ، خودم پانسمانش کنم.

- نمی خواهم چیزی مهمی نیست ی زخم کوچیکه!

یک دفعه عصبانی شد و از جاش بلند شد: بهت می گم حق نداری اینجا باشی با لجبازی کار خودت رو می کنی! فکر می کنی دیروز نفهمیدم که سزیع با اون سربازه رفتی و اسمت رو تو لیست اعزامی امروز دادی تا نتونم کاری کنم؟... توی سنگر بی مهابا بلند می شی! اگه من نرسیده بودم چه جوری می خواستی پزشک رو قانع کنی دست از سرت برداره؟ خودت که وضعیت اینجا رو می بینی ، اگر با این آلودگی زخمت عفونت کنه چی؟ به خدا سورنا اگه دست از این لجبازی کردن ها بر نداری ، همین الان می روم فرمانده رو میارم و تحویلت می دهم ، شلوارت رو بده بالا دیگه !

حاضر نبودم اینجوری بهم امر و نهی کنه ، می دونستم تهدید هاش توخالی و پوچ هست پس از جام بلند شدم و گفتم : مشکل من هیچ ربطی به تو نداره ، من هیچ نسبیتی باهات ندارم پس لازم نیست نگران باشید آقای جانسون !

لنگ لنگان بیرون اومد ادوارد حتی سعی نکرد که دنبالم بیاد فقط لحظه ی آخر فهمیدم که گفت: دختره ی لجباز !

برام مهم نبود به سمت چادرم رفتم تا بتونم استراحت کنم .

چند روزی از زخمی شدنم می گذشت، مشکلی با زخمم نداشتم با چند روز لنگ زدن خودش خوب شد .با تکون های دستی از خواب بیدار شدم . پیتر یکی از هم چادری هام بود: هاریسون بلند شو آذوقه آوردن باید عجله کنی مگر نه هیچی بهت نمی رسه ها! 

وقتی آذوقه می یومد دلم می خواست بمیرم ،نان ارتشی انقدر سفت و خشک بود که باید اول آن رو در قهوه خیس می کردیم،اما، قهوه ی گرم و خیس ،حشرات داخل نان رو بیرون می کشید .طاقت نداشتم که همچین چیزی بخورم در نتیجه همیشه سهم خودم رو می فروختم و به جاش گوشت نمک سود شده می گرفتم . با بی حالی از جام بلند شدم و به بیرون چادر رفتم . هری با دیدن من با لبخند جلو اومد و گفت: چه طوری هاریسون؟ 

قبل از اینکه به خواهم جوابش رو بدهم جلوی پام رو زمین افتاد . یک نفر فریاد زد: حمله کردند ، رب های تسلیم شده، دوباره حمله کردند .

به سرعت به داخل چادر برگشتم و اسلحه ام رو برداشتم و به سنگر خودم رو رسوندم . دوباره از اول ...پرکردن تفنگ ... شلیک ...... سنگر گرفتن ..... بهمون نارو زده بودند ..تسلیم شده بودند... اما حالا دوباره......

اسلحه رو پر کردم اما صدای انفجار بغل گوشم باعث شد اسلحه از دستم بیوفته . روی زمین خوابیدم و سعی کردم آروم به سمت دیگر سنگر برم جلوم تفنگی افتاده بود به امید اینکه تفنگ پری دستم هست برش داشتم چیزی رو که توش دیدم نمی تونستم باور کنم! لوله ی تفنگ لبالب پر بود و 24 تا ساچمه توش چپونده بودند یعنی اگر سرباز صاحب تفنگ، ماشه رو کشیده بود فقط یک نفر کشته می شد ....خودش ... چون اسلحه تو دستش می ترکید. 

ادوارد رو از دور دیدم ،سینه خیز به سمتش رفتم .خود ادوارد هم سینه خیز خوابیده بود.

- چه کار باید کنیم ؟

- نمی دونم فعلا مقاومت تا نیروی کمکی برسه .

دوباره از جام بلند شدم و به سنگر تکیه دادم و شروع کردم به تیراندازی ..... 

مهمات داشت تموم می شد اما هنوز از نیروی کمکی خبری نبود .تعداد زیادی کشته داده بودیم . پشت سنگر نشستم از فرط خستگی نمی تونستم انگشتم رو از روی ماشه بردارم ....

ادوارد هم نشست و گفت: سورنا برگرد سمت چادر ها ،زخمی ها زیاد هستند ، پزشک دست تنهاست به کمک نیاز داره . خمیده از جام بلند شدم تا به سمت چادر ها برگردم ........ صدای ناله ها .... خون .... جسد ... شپش ..... حالم داشت بهم می خورد فعلا تنها چیزی که مهم بود زنده موندن خودم بود ،داخل چادر پزشکی شدم وگفتم: من پزشکی بلدم می تونم کمک کنم .

پیرمرد بدون اینکه سرش رو بالا بیاره گفت : سریع باش بیمارهای بیرون چادر امیدی به زنده موندنشون نیست فعلا به سرباز هایی کمک کن که همین الان سرپا می شوند و می تونند دوباره برگردند پشت سنگر . 

قبل از اینکه حرفش تموم بشه . سوزشی تو شونه ام احساس کردم .با ناباوری به شونه ام نگاه کرد لکه ی قرمزی کم کم داشت روی لباسم ظاهر می شد . سرم گیج می رفت و .....

***

جنگ هیچ وقت به میل آدم پیش نمی ره .... رب ها خیانت کردند و حمله کردند .... سنگر یانکی ها بهم ریخت ..... تعداد کشته ها وزخمی ها زیاد بود ...... مهماتِ کم ..... افرادِ کم ...... شاید نامردی بود اما الان کسی حق نداشت برای دیگری سوگواری کنه ..... همه به فکر نجات خوشون بودند .... توی جنگ هست که شما می تونید انتخاب کنید یک قهرمان باشید یا یک خائن و ظالم .....

سورنا می جنگید با تمام قواش ....ولی یک دختر 15 ساله چه قدر تحمل داره؟ ...... نفرین به جنگ ..... نفرین به ظلم ...... نفرین به این زندون .... که نذاشت ادوارد حرفش رو به سورنا بزنه ... نذاشت سورنا بفهمه همه ی مردها یکی نیستند ...... نذاشت که سورنا با 15 سال سن معنی صلح رو بفهمه ..... نفرین به جنگ ... نفرین به ظلم ........

رب ها نارنجک به داخل چادر ها می انداختند سورنا هنوز کامل وارد چادر نشد ...... نارنجک ترکید ..... ترکش شد .... تو تن خیلی ها رفت .... تو سر خیلی ها رفت ...... خیلی ها رو کشت .... یدونه از اون ترکش ها وارد بدن سورنا شد ... مگه تن یک دختر 15 ساله چه قدر طاقت داره . تن گرسنه ی یک دختر 15 ساله .... نفرین به جنگ ... نفرین به ظلم ..... تنش طاقت نیاورد .... دردش زیاد بود .... افتاد ...... نفرین به جنگ ... نفرین به ظلم ...... ادوارد دید .... ادوارد دید که عشقش افتاد ...... ادوارد دید که شونه ی سورنا شکافت .... دید که تن نیمه جون عشقش می لرزه ..... از این صحنه ها زیاد دیده بود ..... تشنج قبل از مرگ ..... جون دادن دیگران .... از جاش بلند شد ... بی مهابا .... نمی خواست ... این دنیا رو بدون سورنا نمی خواست ..... دنیا که دنیا نیست زندونه .....ادوارد بلند شد .... سنگر کوتاه .... قد بلند ادوارد ...... سربازی که انتقام شکست چند روز پیشش رو می خواست بگیره ..... لوله ی تفنگ پر شد ....ساچمه ها به درون لوله تفنگ غلتیدند .... ماشه کشیده شد ..... نفرین به جنگ ..... نفرین به ظلم........ادوارد زمین افتاد .... تو خون غلتید .....موهای قهوه ای لختش خونی شد .... کی گفته خون فقط با خون شسته می شه ؟...... لحظه ی آخر دید که چند نفر تن نیمه جون عشقش رو داخل چادر بردند خیالش راحت شد هنوز بیهوش نشده بود که یادش افتاد اگر بفهمند سورنا دختره ..... اعدام...... حرف آخرش یک چیز بود ....... نفرین به جنگ ......نفرین ....نفرین ...نفرین

تمام تنم درد می کردم، سعی کردم چشم هام رو باز کنم .... سخت بود ..... صدای صحبت چند نفر می یومد: تبش قطع شده . فقط باید منتظر باشیم به هوش بیاد، الینور حواست رو جمع کن تنش ضعیفه . 

شونه ام می سوخت ، سعی کردم چشم هام رو باز کنم تا بفهمم کجام .... چشم هام رو باز کردم ....نور زیاد بود ... مجبور شدم دوباره ببندم....تشنه ام بود ......با صدای ضعیفی ناله کردم:آب 

دستمال خیسی روی لبهام قرار گرفت ، چشم هام رو دوباره باز کردم ... ذهنم خالی خالی بود .... پیرمردی بالای سرم ایستاده بود و با لبخند نگاهم می کرد ..... چهره اش آشنا بود ....مغزم شروع کرد به فعالیت .... پزشک ارتش بود .... .اولین چیزی که به ذهنم رسید .... یک چیز بود .......هویتم .....

پیرمرد درحالی که با لبخند نگاهم می کرد گفت: حالت بهتره دخترم ؟

فهمیده بود، انگار ترس رو تو چشم هام دید چون صداش رو پایین آورد و گفت : نترس دخترم .... وقتی که بیهوش شدی و لباست رو پاره کردم تا بتونم زخمت رو پانسمان کنم .... فهمیدم رازت چی بود .... فهمیدم چرا اون روز نذاشتی زانوت رو پانسمان کنم .... نگران نباش دخترم کسی نفهمید ..... الان خونه ی خواهر منی . به خواهر فقط گفتم اما خواهرزاده ام نمی دونه .... بهتر متوجه نشه .....تو هم خیالت راحت باشه . حالا بهتری ؟

- جنگ چی شد؟

لبخند زد و آروم گفت : تونستیم مقاومت کنیم اما تعداد کشته ها و زخمی ها خیلی زیاد بود مجبور به عقب نشینی شدیم ، متاسفانه فرمانده هم اسیر شد.

-معاون فرمانده؟

- همسرته؟ حالا فهمیدم چرا همش تو چادرش می رفتی !

با صدای تحلیل رفته ای جواب دادم: نه همسرم نیست ،از دوست های خانوداگی هست .

- نمی دونم دخترم ازش خبر ندارم از بقیه می پرسم بهت خبر می دهم .خوبه ؟

 - ممنونم ، خیلی زحمتتون دادم .

- این چه حرفیه؟ تا حالت خوب بشه اینجا می مونی ، فقط یک چیزی بهت که گفته بودم خواهرزاده ام نمی دونه ، پس حواست باشه که متوجه نشه.

هم زمان در اتاق باز شد و دختر جوانی وارد شد حدس زدم خواهر زاده ی پیرمرد باشه پس دوباره صدام رو کلفت کردم و سلام کردم . دختر با روی خوش جوابم رو داد پیرمرد بلند شد و گفت: الینور به تو سپردمش .

به الینور نگاه کردم چشم های آبی ، موهای بلوند، هیکلی نسبتا توپر ،با آرامش رو صندلی کنار تخت نشست . اتاق ساده ای بود و معلوم بود اتاق مهمانه !

کاسه ی سوپی دستش بود: من الینور هستم .

- از آشناییت خوشبختم الینور ،من هم هاریسون هستم .

- تعریف شما رو از دایی ام شنیده بودم . سرباز شیردلی بوده اید .

- اغراق بوده ، من هم مثل سرباز های دیگه !

سوپ رو می خواست خودش دهنم بزاره هیچ از این کار خوشم نمی یومد به خاطر همین گفتم : مشکلی نیست خودم می خورم .مزاحم شما نمی شم.

یک هفته ای از اقامت من تو خونه ی خانوم اکلور می گذشت . قرار بود به کمک آقای اکلور به موسسه برگردم تجربه ی جنگ برام انقدر بد بود که نخواهم دوباره تکرار بشه .

از طرفی دیگه فهمیده بودم که ادوارد به موسسه برگشته چه قدر نگرانش بودم . توی اتاق آماده بودم تا هرچه زودتر به موسسه برگردم تمام مدت اسامی مفقودشدگان، اسیرشدگان و کشته شدگان رو خونده بودم و مطمئن بودم که متیو سالمه . از پنجره به بیرون خیره شده بودم ، با شنیدن صدای الینور اخم کردم ، تو این مدت رفتارهای عجیبی ازش دیده بودم ، احساس می کردم زیادی عشوه داره و بعضی مواقع از قصد موهاش رو وقتی می خواست پانسمان رو عوض کنه تو صورتم می ریخت ، دختر بودم ومعنی این حرف هاش رو می فهمیدم می دونستم چی می خواد این همه عشوه و دلبری اون هم برای یک پسر جوان بی جهت نیست ، نگران بودم که با تفکر غلطش در مورد هویت من ضربه ی روحی بخوره.

- سلام هاریسون 

- سلام 

- ......

- چیزی می خواستی بگی الینور؟

- راستش من حالا که دیدم تو داری می ری می خواستم چیزی رو بهت بگم من ..... من ....... عاشقت شدم.

تا چند لحظه فقط نگاهش می کردم انقدر حرفش رو تند گفت که مجبور شدم ازش بخوام دوباره بگه، 

- هاریسون من عاشق مردونگیت ، جذبه ات ، و چهره ی جذابت شدم . می خواستم بهت بگم از اینجا نرو و بمون تا با هم ازدواج کنیم.

خنده ام گرفته بود مطمئن بودم اگر می دونست داره به یک دختر اظهار علاقه می کنه ، شوکه می شه !

از فرط خنده سرخ شده بودم ، پشتم رو بهش کردم تا نبینه که دارم بهش می خندم .......

به سمت اومد دستش رو دور کمرم حلقه کرد و گفت: چرا می خندی؟ مگه عاشقی مسخره کردن داره؟

دست هاش رو از دور کمرم باز کردم و گفتم: الینور من نامزد دارم .

-نامزدت از من هم خوشگل تره؟

این دختر نمی خواست دست از سر من برداره به سمت در رفتم و گفتم : چه زشت چه خوشگل اون نامزده منه !

الینور حتی موقع خداحافظی از اتاق بیرون نیومد . خنده ام گرفته بود اون عاشق مردونگی و جذبه ی من شده بود؟؟؟؟!!!! واقعا در من چی دیده بود که می گفت ...جذبه و مردونگی! تمام طول راه می خندیدم مطمئن بودم که دیگه الینور رو نمی بینم اما با فکر کردن به اینکه الینور اصلا متوجه تفاوت های من با مرد ها نشده بود خنده ام شدت می گرفت.

***

از پله های کالسکه پایین آمدم غصه ام گرفت ، حیاط موسسه همیشه پر بود از گل و همیشه سرسبز بود اما حالا مثل بیابون می موند خشک و پر از علف هرز! 

به در رنگ و رورفته ی موسسه نگاه کردم دلم گرفت با پشت دست به در ضربه زدم . بعد از چند لحظه پیرزنی در رو باز کرد چون لباس مردونه پوشیده بودم بهم نگاه کرد و گفت : چی می خوای پسر جوان؟

- با استاد چانگ کار دارم 

-بیا تو پسر جان 

وارد موسسه شدم همه جا تاریک و ساکت بود پرسشگر به پیرزن نگاه نگاه کردم 

-استاد خیلی وقته که موسسه رو تعطیل کرده و خودش میره جبهه دنبال دختری ، شانس با شما یار بود آقای جوان دیروز پسرکی زخمی به موسسه اومد می گفت شاگردِ استاد بوده تا به استاد خبر دادیم خودش رو به موسسه رسوند الان هم بالا اتاق سوم هستند.

با شنیدن آدرس اتاق فقط یک چیز گفتم و به سمت پله ها دویدم : ادوارد !!!

در اتاق رو آروم باز کرد ، به محض دیدن صحنه ی روبه روم دستم رو روی دهنم گذاشتم تا جیغ نزنم بی صدا گریه می کردم . ادوارد به شکم روی تخت خوابیده بود بالاتنه ی برهنه اش خونی بود و استاد در حال پانسمان زخمش بود . فضای اتاق تاریک بود و فقط صدای ناله ی ادوارد می یومد .استاد با شنیدن صدای در برگشت با دیدن من ناگهانی از جاش بلند شد و به سمتم اومد نگاهش بین دستم که باند پیچی شده بود و صورتم در رفت و آمد بود . یک دفعه من رو تو آغوشش کشید : سورنا خودتی ؟ خوبی دختر ؟ نمی گی من پیرمرد تو جبهه چه جوری تو رو پیدا کنم ؟ دستت بهتره ؟

-خوبم استاد .کتفم ترکش خورده بود چیز خاصی نیست استاد .

- می دونستم دخترم !

با تعجب استاد نگاه کرد استاد به ادوارد اشاره کرد و گفت : دیروز اومد همش اسم تو رو صدا می زد . می گفت زخمی شدی و بیهوش شدی .

بدون توجه به حرف استاد به سمت تخت ادوارد رفتم کنار تخت روی زمین نشستم به چهره اش نگاه کردم صورتش لاغر شده بود و موهای چرب و بلندش روی بالشت پخش شده بود زیر لب چیزی زمزمه می کرد، سرم رو جلو بردم تا ببینم چی می گه؟

- سورنا .... سورنا ..... 

بی اختیار جواب دادم : جان سورنا .... بمیرم نبینم ادوارد من روی تخت باشه ... نبینم ناله کنه .... نبینم درد بکشه ... جان سورنا ....

استاد دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت : برو اتاقت دختر جون ، یک استراحتی بکن بعد بیا ! می خوای پانسمانت رو عوض کنم ؟

بلند شدم و گفتم : نه استاد لازم نیست خودم می تونم 

برای آخرین بار به ادوارد نگاه کردم و از اتاق خارج شدم .

***

توی آینه به خودم نگاه کردم : صورت پرم لاغر شده بود پوستم به زردی می زد ، زیر چشم هام حسابی گود افتاده بود .

دوشی گرفتم و از پیراهن بلند و سبزی بیرون کشیدم ، آستین های کوتاهی داشت و یغه اش کیپ نبود . به سمت اتاق ادوارد رفتم . قبل از اینکه وارد اتاق بشم استاد رو تو راه پله ها دیدم 

-دخترم بهوش اومده تا بهش گفتم تو برگشتی می خواست از تخت بلند بشه بیاد پیشت برو پیشش بی قرارته !

مخصوصا بدون در زدن وارد شدم می خواستم غافلگیرش کنم ، هنوز روی شکم تو تخت خوابیده بود اما اندفعه چشم هاش باز بود با دیدن من چشم هاش گشاد شد و سعی کرد از جاش بلند شه که به سرعت خودم رو بهش رسوندم و با فشار دست روی پشت برهنه اش سعی کردم مجبورش کنم بلند نشه . روی زمین کنارش نشستم دستم می سوخت انگار گرمی تن تب دار ادوارد ، به دست من هم منتقل شده بود .

سعی کردم جو ساکت اتاق رو عوض کنم ، لبخندی زدم و گفتم : فرماندار قهرمان ما چه طوره؟

- چرا زمین نشستی؟

- اینجوری راحت تر هستم . درد نداری؟

- تو حالت خوبه ؟

جواب هیچ کدوم از سوال هام رو نمی داد دستم رو به سمت کتفم بردم و گفتم: آره ، فقط یک ترکش بود . من زیادی ضعیف بودم.

با احساس شرمندگی گفت: تقصیر من بود .

با تعجب و درحالی که صدام رو بالاتر می بردم ، اعتراض کردم : ادوارد !! هیچ ربطی به تو نداشت ، میدون جنگ بود ، مهمونی نبود که .....

- اما من نباید اجازه می دادم بمونی ! 

- خودت می دونی که اگه نمی ذاشتی از یک راه دیگه وارد می شدم .

لبخند کم جونی زد و گفت : می دونم ، لجباز تر از این حرف ها هستی ! 

خندیدم و گفتم : پس خودت می دونی ! 

در جواب لبخند محزونی زد و گفت : سورنا ؟

چه قدر دلم می خواست بگم ، جان سورنا ، اما در جوابش فقط سکوت کردم و بهش خیره شدم، معذب بود ، انگار چیز خاصی می خواست بهم بگه بعد از چند دقیقه سکوت با صدایی آهسته گفت : هاریسون یادته تو قطار عکس یک دختری رو بهت نشون دادم و گفتم دوستش دارم .

با تعجب بهش نگاه کرد اما بدون توجه به من ادامه داد : یادته گفتم دلبستش شدم ، به عنوان برادر بهش نزدیک شدم اما فکر کنم راه رو کج رفتم چون به اعتمادش خیانت کردم و بهش دل بستم به مهربونی هاش، از خودگذشتگی هاش ، به خود داری هاش ، به صبر و تحملش ، به اعتماد بنفسش اما می ترسم خیلی می ترسم ، از اینکه به خاطر خیانتی که به اعتمادش کردم ترکم کنه . هاریسون به عنوان یک برادر ازت می خواهم بری پیشش ، بهش بگی دوستش دارم ، بهش بگی می خوام بقیه ی زندگیم رو با اون تقسیم کنم ، می خواهم همسرم بشه ، بهش بگو نمی خواهم هم بالینم بشه می خواهم پاره ی تنم باشه . ازش بپرس حاضره قبول کنه بقیه ی این راه رو باهام بیاد؟حاضره تو این دنیا همسفرم بشه؟...

تمام مدت با تعجب نگاهش می کردم، آخر حرف هاش گریه ام گرفت نذاشتم ادامه بده بلند شدم و به سمت در اتاق رفتم لحظه ی آخر صدام زد ، ایستادم ولی برنگشتم : ناراحت شده ؟

فقط تونستم یک چیز بگم و از اتاق زدم بیرون : نیاز به زمان داره ! 

***

آسمون پر ستاره ، سکوت شب که فقط صدای جیرجیرک ها آرامشش رو بهم می زد .

دختری که توی حیاط خشک و پر از علف هرز نشسته بود و به آسمون نگاه می کرد ، دلش گرفته بود ، دلش رو پیش یکی دیگه جا گذاشته بود اما تردید داشته ، نگران آینده اش بود ، تصمیم مهمی بود صحبت یک عمر زندگی !

پسر جوانی با درد خودش رو از تخت جدا کرد ، دلش می خواست به آسمون پر ستاره نگاه کنه به سختی خودش رو به پنجره رسوند به آسمون خیره شد دلش گرفته بود ، نگران بود ، نگران اینکه نکنه بره! 

چشمش به دخترک افتاد ، دختر تو حیاط نشسته بود و زانوهاش رو تو بغل گرفته بود و به آسمون خیره شده بود . 

هر دو نگران ، هر دو مضطرب ، هر دوشون دست به دامن اون بالایی شده بودند ، اونی که نظاره گر بود ، اونی که بدون حرف زدن هم می دونست چی تو دل بنده اش هست . 

دخترک بلند شد ، درد و دل کردن با خدا آروم ترش کرده بود شاید حرف هاش رو به زبون نیاورده بود اما حالا سبک شده ، مگه می شی کسی با اون بالایی حرف بزنه و سبک نشه ؟ 

پسر جوان سرش رو به پنجره تکیه داد . پشتش می سوخت درسته که زخمش چند هفته پیش به وجود اومده بود اما هنوز خونریزی داشت ، وضعیت بد امکانات جبهه ، استراحت ناکافی همه و همه می خواست این عاشق رو از پا بندازه اما قدرت عشق خیلی بیشتر از این هاست مخصوصا که خدا هم پشتش باشه !! 

بعد از رفتن دختر ، پسر جوان خودش رو تو آینه نگاه کرد صورتی زرد و لاغر ، موهایی بلند و چرب به جرات می تونست بگه هیکلش نصف شده بود . به سمت حموم خودش رو رسوند دلش برای رابرت و ویلیام تنگ شده بود ازشون خبر داشت اونها هم می خواستند برگردند ، از متیو هم خواسته بود که برگرده نمی خواست درگیری ذهنی برای سورنا وجود داشته باشه می خواست بعد از خوب شدن زخمش دنبال سورنا بگرده ، از ارتش انصراف داده بود که عشقش رو پیدا کنه، می خواست براش بهترین زندگی رو بسازه !

به سختی موهاش رو شست توی آینه به خودش ناسزا گفت که با این سر و وضع به عشقش اعتراف کرده ! 

***

در دل کردن با خدا سبکم کرده بود اما نگران بودم و ترید داشتم، تصمیم گرفتم فعلا بهش فکر نکنم تا عشق ادوارد بهم ثابت بشه ! جوابم مثبت بود اما اثبات عشق ادوارد برای من مهم تر بود می خواستم بهش وقت بدهم تا خودش بهم ثابت کنه ! 

با همین افکار به سمت کمد لباس ها رفتم پیراهن زرشکی رو از کمد بیرون کشیدم و نگاهش کردم یغه اش بسته بود و آستین هاش کمی پایین تر از آرنجم بود ، خم شدم و دست کش های سفید و بلندم رو از کشو بیرون آوردم ، بعد از آماده شدن خیلی آروم از پله ها سرازیر شدم نمی خواستم ادوارد بیدار بشه! 

**

_ ببخشید آقا می خواستم بپرسم آقای آیرز الان کجا هستند؟

- یک چند لحظه خانم ........ می شه اسمشون رو کامل بگید؟

- آیرز ..... متیو آیرز 

کارمند بخش بعد از گشتن چند تا لیست خیلی عادی گفت: انصراف دادند.

خشکم زد ....((انصراف دادند)) ..... متیو برمی گشت ..... همهمه ی جمعیت بهم اجازه نداد بیشتر صبر کنم و سریع از بینشون راه پیدا کردم و با خوشحالی به سمت کالسکه رفتم و از راننده خواستم برگرده موسسه!با عجله و شادی در موسسه رو باز کردم ، می خواستم این خبر رو به همه بدهم اما صدای داد و فریاد ادوارد باعث شد چند لحظه جلوی در خشکم بزنه! 

- چرا استاد؟ چرا گذاشتید بره؟ تقصیر من بود نباید بهش می گفتم، حالا رفت ! لعنتی !!

با عجله خودم رو به اتاق ادوارد رسوندم اما اتاق خالی بود صدا از طبقه ی بالا می یومد به سمتم اتاقم رفتم و در رو با ضرب باز کردم ادوارد روی زمین زانو زده بود و استاد هم کنارش نشسته بود و سعی می کرد آرومش کنه! هر دو به سمت من برگشتند استاد به زدن لبخندی بسنده و کرد از جاش بلند شد و از اتاق رفت بیرون اما ادوارد هنوز با تعجب به من نگاه می کرد می دونستم استاد مخصوصا ما رو با هم تنها گذاشته ! در حالی که دستکش ها رو در میاوردم به سمتش رفتم ، دستکش ها رو در آوردم و روی تخت انداختم تمام مدت ادوارد به من خیره شده بود رو به روش رو زمین نشستم و لبخندی زدم!

اما یک دفعه یک سمت صورت سوخت ! قبل از اینکه بتونم به خودم بیام ادوارد محکم بغلم کرد ،هنوز تو شوک سیلیش بودم به خاطر همین شروع کردم به تقلا کردن برای اینکه ولم کنه 

-ولم کن عوضی با چه حقی منو می زنی هنوز جوابت رو ندادم روم دست بلند می کنی ! وای به حال روزی که جواب مثبت بدهم ! ولم کن! 

اما حرف های من باعث شد که محکم تر بغلم کنه هر چه قدر تقلا می کردم محکم تر فشارم می داد احساس می کردم تمام بدنم درد می کنه ادوارد سرش رو زیر گوشم آورد گفت : ببخشید گلم ، باور کن عصبانی شدم، فکر کردم رفتی ! فکر کردم به خاطر جواب من رفتی ، ببخشید وقتی خندیدی فکر کردم مسخره ام کردی !

اما من با این حرف ها قانع نمی شدم ، و با ترشرویی سرم رو کنار کشیدم و داد زدم : ولم کن عوضی ! 

وقتی دیدم ولم نمی کنه تقلا هام رو بیشتر کردم و با پا محکم تو زانوهاش زدم ،کارم باعث شد بیوفته زمین اما هنوز من رو ول نکرده بود از پشت افتاده بود و من رو سینه اش قفل شده بودم اما یک دفعه دست هاش شل شد با خوشحالی از جام بلند شدم و بدون توجه به ادوارد ازش فاصلا گرفتم و و پشتم رو بهش کردم و داد زدم : برو بیرون ! 

جوابی نداد با عصبانیت به سمتش برگشتم .... خدای من ........مثل مار زخمی به خودش می پیچید ... صورتش از درد قرمز شده بود به سمتش رفتم و کنارش نشستم تازه یادم افتاد که پشتش گلوله خورده بود شونه هاش رو گرفتم و چرخوندمش تا بتونم زخم رو بررسی کنم ، کف پوش خونی شده بود پانسمانش قرمز بود به خودم لعنت فرستادم که چرا حواسم به زخمش نبوده صداش کردم اما جوابی نداد با دادِ بلند تر صداش زدم که خیلی آروم گفت : زنده ام !

به صورتش نگاه کردم لب هاش کبود شده بود ! 

چشم هاش رو باز کرد با دیدن چشم های بازش آروم گفتم : الان کمکت می کنم بلند بشی !

اما در جوابم گفت : خودم می تونم و سعی کرد از جاش بلند بشه تمام صورتش قرمز بود کمی که نیمخیز شد دست انداختم زیر کتفش و سعی کردم بلندش کنم به سمت تخت بردمش اما نخوابید و فقط نشست هنوز صورتش درهم و قرمز بود با عجله به سمت اتاق استاد رفتم و لوازم پانسمان رو برداشتم .

می دونستم درد داره هر چی ازش خواستم بخوابه قبول نکرد با قیچی پشت لباس رو پاره کردم حرف نمی زد و تنها رو تختی رو فشار می داد ، در اثر ضربه ، زخم دهن باز کرده بود ، مجبور شدم بلوزش رو در بیارم تا بتونم پانسمان رو عوض کنم . تنش داغ بود مثل دست های من سعی کردم بدون هیچ تماسی با پوستش پانسمان رو عوض کنم بعد از تمام شدن کار پانسمان ، جلوش نشستم و گفتم: به پشت دراز بکش تا حالت جا بیاد برم، یک چیز شیرین بیارم تا حالت بهتر بشه جوابم رو نداد و فقط نگاهم کرد ، از توی آشپزخونه شربتی پیدا کردم و دوباره به اتاق برگشتم روی تخت دراز نکشیده بود و فقط سرش رو به دیوار تکیه داده بود جلوش زانو زدم و لیوان رو به لب هاش نزدیک کردم اما خودش لیوان رو از دستام گرفت و به سمت لبش برد مقدار کمی از شربت رو خورد و لیوان رو به من برگردوند آروم زمزه کردم : خوبی؟

چشم هاش رو باز کرد و لبخند نیمه جونی گفت : ببخشید ، کار هم خیلی اشتباه بود .

چه قدر برام شیرین بود که به اشتباهش اعتراف می کرد و مثل بقیه با سرپوش گذاشتن روی مسئله سعی در حل مشکل دارند، نبود. سرم رو انداختم پایین از دستش دلگیر بودم اما مثل قبل عصبی نبودم، با دیدن وضعیت من آهی کشید و سعی کرد از جاش بلند بشه، با تعجب نگاهش کردم و گفتم : چی کار می کنی ؟ بشین وضعیتت جوری نیست که بخوای بیرون بری !

سرش رو پایین انداخت و گفت : نمی خواهم مزاحمت بشم . ناراحتتم کردم ببخشید.

دوستش داشتم ، عاشقش بودم و نمی خواستم ناراحت ببینمش برای اینکه بهش ثابت کنم از دستش ناراحت نیستم لبخندی زدم و کنارش رو تخت نشستم : تو هیچ وقت مزاحم نیستی! 

با تعجب به من نگاه کرد ، خجالت کشیدم و سرم رو پایین انداختم 

- یعنی جوابت؟

- من در مورد جواب حرف زدم؟ من گفتم فقط مزاحم نیستی! 

- حق با تو ِ ولی چرا تا نگاهت کردم سرت رو پایین انداختی و سرخ شدی؟

احساس کردم تمام بدنم آتیش گرفته مطمئن بودم اندفعه بدتر از قبل سرخ شدم چون ادوارد بلند خندید و خودش رو به سمتم متمایل کرد دستش رو زیر چونه ام گذاشت و سرم رو بلند کرد و فقط یک چیز گفت : می دونستی وقتی سرخ می شی با این صورت گردت مثل سیب می شی ؟ اون موقع است که دلم می خواهد مثل یک سیب گازت بزنم! من از جوابت مطمئن شدم عزیزم.

قبل از اینکه اجازه بده حرف بزنم یا دوباره سرخ بشم از اتاق بیرون رفت.

**

می خواستم وقتی با ادوارد ازدواج کنم که تمام مشکلاتم حل شده باشه ، برای حل کردن اولین مشکلم امروز باید دست به کار می شدم از توی کمد پیراهن سفیدی رو که کمربند قرمزی داشت و پایین دامنش گل های درشت قرمز خودنمایی می کرد بیرون آوردم لباسم و با دستکش های سفید که لبه های قرمزی داشت و کفش سفید ست کردم تو آینه در حال درست کردن موهام بودم که در زدن با صدای بلندی داد زدم: بفرمایید.

در باز شد ، موی عط ش تو اتاق پیچید با تمام وجود نفس کشیدم و اجازه دادم عطر تنش ریه های مریضم رو پر کنه.

از توی آینه به ادوارد نگاه کردم . به چهارچوب در تکیه داده بود و به من نگاه می کرد در جواب نگاهش لبخند زدم . به سمت اومد و پشتم ایستاد دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت : کجا می ری؟

- خونه 

تعجب رو تو چشم هاش خوندم اما لبخند زد و ادامه داد: خوشحالم که بالاخره آشتی می کنی ! اما قبل از رفتن خواهش می کنم جوابت رو به زبون بیار بذار مطمئن بشم .

به سمتش برگشتم : ادوارد من در حال حاضر برات خیلی کمم نه خانواده دارم به من نگاه کن من زیبایی آنچنانی ندارم! هستند دخترهایی که موقعیت بهتر از من دارند، تو لیاقتت بهتر از این هاست! 

با عصبانیت از جاش بلند شد و با حالت عصبی شروع کردن تو اتاق راه رفتن بعد از چند دقیقه جلوی پام نشست دست هام رو تو دست هاش گرفت و گفت: سورنا به من گوش کن ! تو چرا فکر می کنی برای من کمی ؟ چرا فکر می کنی زیبا نیستی؟ من معتقدم هر دختری زیبایی مختص به خودش رو داره بعدش من عاشق چهره ات نشدم من عاشق اخلاقت ، جسارتت ، و وجود خودت شدم من عاشق روحت شدم نه جسمت عزیزم . کی گفته خانواده درست حسابی نداری؟ مادر تو از خاندان سلطنتی پارس هست، معنیش چیه ؟ یعنی تو اشراف زاده هستی! کم که نیستی هیچ برای من زیادم هستی . فراموش کن همه ی این ها رو فراموش کن من تو رو می خواهم ! همین ! حالا جوابت چیه؟

نمی خواستم گریه کنم! لب پایینیم رو تو دهنم کشیدم تا گریه نکنم با لبخند شستش رو روی چونه ام گذاشت و کشید تا لبم رو از دهنم در بیاره و گفت : نکن دختر خوب .لب هات رو نخور عزیزم. من منتظرتم برو آشتی کن، برگرد ، می خواهم دنیا رو برات بسازم ! بعد از گفتن این حرف از اتاق خارج شد . بدون وقت تلف کردن کیف ام رو چنگ زدم و از اتاق خارج شدم .

نفس عمیقی کشیدم ، جلوی عمارت بودم . بوی گل رز تو مشامم پیچید . به در ضربه زدم . بعد از چند دقیقه در باز شد . خدمتکار با دیدن من با خنده از جلوی در کنار رفت و با شادی گفت : خوش اومدید خانوم، نمی دونید چه قدر آقا و خانوم منتظرتون بودن ... بفرمایید ... بفرمایید .....

با لبخند جوابش رو دادم و داخل شدم 

-آقا و خانوم تو اتاق نشیمن هستند خدا می دونه چه قدر منتظر شما بودند!.

بدون توجه به خدمتکار به سمت اتاق نشیمن رفتم .... دوباره نفس عمیق کشیدم و با فشار کمی به در وارد اتاق شدم . بابا روی کاناپه نشسته بود و کتاب می خوند و مامان گوشه ی دیگری از اتاق در حال خیاطی بود بابا اول متوجه من شد و با صدای بلند اسمم رو صدا زد و به سمتم اومد و بغلم کرد با تمام وجود نفس کشیدم . از سنگ که نبودم بالاخره آدم بودم ، قلب داشتم ، دلتنگشون بودم اما غرورم اجازه نمی داد .

بدون خجالت تو بغلش فرو رفتم و گریه کردم بابا هیچی نمی گفت و من رو محکم به خودش چسبوند .بعد از بابا نوبت به مامان بود هیچی نمی گفت و من رو محکم تو بغل کشید .چه قدر زندگی با وجود پدر و مادر قشنگ ِ! 

*** 

همه چی خوب بود هیچ کس در مورد گذشته حرف نمی زد بعد از یک هفته اقامت تو خونه دوباره دلم هوای ادوارد رو کرده بود می خواستم به موسسه برگردم. اما بابا مخالفت می کرد تمام مدتی که خونه بودم بابا مدام پیشم بود ،می دونستم دلتنگم هست. اما چاره ی دیگه ای نداشتم ! هرازگاهی فکر می کردم بابا می خواد چیزی بگه اما هر دفعه خودش منصرف می شد. بالاخره با هر مشکلی که بود به موسسه برگشتم . 

هوا تاریک شده بود که به موسسه رسیدم،به ساختمون موسسه نگاه کردم چراغ اتاق ادوارد روشن بود و از پشت پرده سایه چند نفر معلوم بود با خوشحالی به سمت اتاق ادوارد رفتم حدس زدن اینکه کیا تو اتاق ادوارد هستند کار سختی نبود بدون در زدن وارد شدم با دیدن متیو و رابرت و ویلام که برگشته بودند جیغی از خوشحالی کشیدم و به سمت متیو دویدم با شنیدن صدای جیغ من همشون برگشته بودند تا بفهمند چی شده که خودم رو پرت کردم تو بغل متیو ، متیو غش غش می خندید و من و به خودش فشار می داد . رابرت با خنده گفت :سلام خانوم محترم .

با خنده از بغل متیو بیرون اومدم و جواب سلام رابرت و دادم و به ویلیام هم سلام کردم اما ویلیام خوشحال نبود و با یک حالت خاصی به من نگاه می کرد . متیو دستش رو دور کمرم حلقه کرد و گفت : خواهر کوچولوی من کجا بوده؟

- پیش مامان و بابا 

همه به غیر از ادوارد با تعجب نگاهم کردند اما ادوارد با لبخندی آرامش بخش به من خیره شده بود . متیو بوسه ای رو گونه ام زد و گفت : ممنون خواهری 

یکی از بهترین روزهای عمرمم بود تا صبح هممون می گفتیم و می خندیدیم .

چشم هایم را به سختی باز کردم و به پنجره نگاه کردم . باز هم دلم می خواست بخوابم در نتیجه غلتی زدم و جایم رو عوض کردم اما با دیدن ادوارد که ریو تخت نشسته بود سریع نشستم . ادوارد قهقهه زد و گفت : صبح بخیر!

طلب کارانه بهش نگاه کردم و گفتم : تو اتاق من چی کار می کنی!

بالاتنه اش را به سمتم متمایل کرد و با خنده گفت : اتاق عشقمه .

با شیطنت ابرویی بالا انداختم و گفتم: اتاق خودتم که باشه وقتی یک خانوم خوابیده باید اجازه بگیری بعد وارد بشوی !

- اون خانم قراره زنم بشود.. پس دلیلی نمی بینم که در بزنم. حالا خانم کوچولو بلند بشو، لباس بپوش بیا اسطبل کارت دارم!

با عجله لباس پوشیدم و به سمت اسطبل رفتم . ادوارد با خنده افسار اسب را به سمتم گرفت بدون حرف سوار شدم و به سمتی رفتم که ادوارد می رفت ادوارد سوار اسب نشد و فقط افسار اسب من را گرفته بود و جلو تر از من راه می رفت . صدایش زدم ولی جواب نداد ،بلند تر صدایش زدم با خنده به سمتم برگشت و دستش را جلوی بینیش به علامت سکوت گذاشت .

چند ساعتی از حرکتمان می گذشت چون صبحانه نخورده بودم به کیفی که به زین وصل شده بود نگاه کردم با باز کردن درش لبخند زدم ادوارد به فکر همه چیز بود داخل کیف پر از شیرینی و یک بطری شیر بود با ولع شیر و شیرینی ها را می خوردم که ادوارد به سمتم برگشت و با دیدن لپ های باد کرده من زد زیر خنده و به سمت آمد : به من نمی دهی؟

با خنده شیرینی را به سمت دهنش بردم تمام مدت زل زده بود به صورتم بطری شیر را جلویش تکان دادم و گفتم: شرمنده ام دهنی هست !

نگاهی به من کرد وبا خنده گفت : نه ممنون نمی خواهم!

- دلتم بخواهد !

- نمی خواهد !

چه قدر خوشحال بودم دوباره حرکت کردیم دلم می خواست هیچ وقت این ساعت ها تموم نشود . بعد از یک ساعت ادوارد ایستاد به سمتم برگشت و گفت پیاده شو . با کنجکاوی تمام از اسب پایین پریدم ادوارد دستش را دراز کرده بود تا دستش را بگیرم . با اطمینان دستم را در دستانش گذاشتم به محوطه ی بازی رسیده بودیم که ساختمان چوبی نسبتا بزرگی وسط محوطه خودنمایی می کرد ادوارد با خنده گفت : به خانه ات خوش آمدی !سورنا .

با خوشحالی به سمتش برگشتم و نگاهش کردم دستم را ول کرد و به ساختمان اشاره کرد واد ساختمان شدم از پله ها بالا رفتم . نرده های چوبی کنار پله ها ، ایوان بزرگی که رو به روی در ورودی بود با خنده به سمت ادوارد برگشتم که پایین پله ها نگاهم میکرد در جواب من فقط لب زد : برو تو !

وارد ساختمان شدم . نشیمن بزرگی که کنارش شومینه ی چوبی خودنمایی می کرد پله هایی که کنار دیوار بود از پله ها بالا رفتم . نشیمن کوچکتری که در ِسه تا اتاق به آن باز می شد . به اتاق ها نگاه کردم یکیشان از همه بزرگتر بود . ساختمان هنوز مبله نشده بود دوباره پایین برگشتم ادوارد کنار شومینه خاموش نشسته بود . با ذوق زدگی نگاهش کردم با دست در دیگری را که در گوشه ای ترین بخش نشیمن بزرگ بود نشان داد به سمت در رفتم و در را باز کردم ، آشپزخونه ای که به مزرعه ی پشتی اشراف داشت!

همون طور که محو مناظر بودم دستی دور کمرم حلقه شد و سری روی شونه ام قرار گرفت خورشید وسط آسمان به همه ی ما لبخند می زد . زیر گوشم زمزمه کرد: دوست دارم 

ادوارد خورشید زندگی من بود ، خورشیدی که در بالاترین قسمت آسمان می درخشید...

***

دو هفته ای می گذشت . ادوارد تمام این مدت با محبت های گاه و بیگاهش دیوانه ام کرده بود.. متیو برگشته بود خانه و من تنها بودم اما محبت های ادوارد اجازه نمی داد که نبود متیو را حس کنم،

چه قدر خرید کردن با ادوارد قشنگ بود، در مغازه نجاری نشسته بودیم و من طرح ها را نگاه می کردم . طرح مبلی را به ادوارد که کنار من نشسته بود نشان دادم ادوارد سرش را نزدیک گوشم آورد و با صدای آرامی گفت : از سلیقه ات مطمئنم . هر چی که تو بگویی !

من .....خوشبختی .....آرامش .....امنیت......ادوارد .....همه و همه جمع بودند .خدا رو به خاطر این همه خوشبختی شکر کردم . بیشتر لوازم خانه رو آماده کرده بودیم همراه ادوارد به موسسه برگشتیم، جلوی در موسسه کالسکه بابا ایستاده بود حدس زدم که متیو آمده با عجله به سمت پله ها رفتم ... در موسسه برخلاف همیشه باز بود ... با تعجب به سمت ادوارد برگشتم . ادوارد بی تفاوت گفت : حواسشان نبوده!

با صدای بلند سلام کردم ... بعد از چند دقیقه استاد از اتاقش بیرون آمد و پشت سر استاد، متیو از اتاق خارج شد با خنده به

دو هفته ای می گذشت . ادوارد تمام این مدت با محبت های گاه و بیگاهش دیوونه ام کرده بود . از پنجره به ادوارد خیره شدم که اسب سواری می کرد . متیو برگشته بود خونه و من تنها بودم اما محبت های ادوارد اجازه نمی داد که به جای خالی متیو فکر کنم . ادوارد برای من دست تکون داد ، با تکون دادن دستم جوابش رو دادم ، از اسب پیاده شد و به سمت ساختمون موسسه اومد ، می دونستم می خواد بیاد بالا ، هنوز به اسب بی سوار توی محوطه خیره شده بودم که عطر دلپذیرش داخل اتاق پیچید و چند ثانیه بعد دستی روی بازوم قرار گرفت .

- می خوای امروز بریم بیرون سورنا؟

- نه اصلا دوست ندارم از اتاق خارج بشم .

- حتی برای خرید لوازم خونه؟

با شوق به سمتش برگشتم ، با خنده نگاهم کرد و منتظر جواب من نشد و گفت: پایین منتظرتم. 

با شوق پیراهن گوجه ای تنم کردم و از پله ها پایین رفتم .

چه قدر خرید کردن با ادوارد قشنگ بود، توی مغازه نجاری نشسته بودیم و من طرح ها رو نگاه می کردم . طرح مبلی رو به ادوارد که کنار من نشسته بود نشون دادم ادوارد سرش رو نزدیک گوشم اورد و با صدای آروم گفت : از سلیقه ات مطمئنم . هر چی که تو بگی !

من .....خوشبختی .....آرامش .....امنیت......ادوارد .....همه و همه جمع بودند .خدا رو به خاطر این همه خوشبختی شکر کردم . بیشتر لوازم خونه رو آماده کرده بودیم همراه ادوارد به موسسه برگشتیم، جلوی در موسسه کالسکهِ بابا، ایستاده بود حدس زدم که متیو اومده با عجله به سمت پله ها رفتم ... در موسسه برخلاف همیشه باز بود ... با تعجب به سمت ادوارد برگشتم . ادوارد بی تفاوت گفت : حواسشون نبوده! 

با صدای بلند سلام کردم ... بعد از چند دقیقه استاد از اتاقش بیرون اومد و پشت سر استاد متیو از اتاق بیرون اومد با خنده به سمت متیو رفتم اما متیو خیلی خشک گفت : سورنا می خواهم باهات حرف بزنم ... بریم اتاقت 

جلوتر از من راه افتاد و به سمت راه پله ها رفت ، ادوارد دستش رو پشت کمر من گذاشت و گفت : برو عزیزم ... ببین چی عصبیش کرده ؟

متیو وارد اتاق شد به محض اینکه من وارد شدم ، در رو پشت سرم بست ! با صدای گرفته ای گفت: بشین با بیقراری روی تخت نشستم ، متیو صندلی کنسول رو برداشت و جلوی من نشست و یک دفعه گفت : تعریف کن! 

با تعجب گفتم : چی رو تعریف کنم؟

شمرده شمرده گفت : نمی خوای بگی که هیچ رابطه ای بین تو و ادوارد نیست ! نمی خوای منکر بشی که اون خونه ی چوبی وسط مزرعه ی پنبه رو ادوارد به تازگی نساخته و تو هم باهاش داخل اون خونه نرفتی؟

نمی خوای بگی که مردم دروغ می گویند که تو رو تو شهر بارها با ادوارد در حالی که می خندید و دست در دست هم قدم می زدید، دیدند !

صداش رفته رفته بلند تر می شد ، دست هام یخ کرده بود اما سعی کردم جوابش رو منطقی و آروم بدهم : متیو صدات رو پایین تر بیار ..... ادوارد از من خواستگاری کرده و رابطه ی بین من و اون جدی هست می خواستم آخر این هفته بهتون خبر بدهم .... که خوب..... مردم زودتر خبر دادند .

متیو از جاش بلند شد و جلوم ایستاد و داد زد : سورنا .... دروغ نگو ..... خیلی ها حاضرند شهادت بدهند که تو سه شب رو تو اون خونه ی وسط مزرعه ی پنبه با ادوارد گذروندی! سه شب ! می یفهمی ؟

سرم سوت کشید ..... چه تهمت هایی !! در جواب متبو داد زدم :دروغه ... دروغه .... کیا حاضرند شهادت بدهند؟

_آیسون 

حالا فهمیدم .... برادر ادوارد چه نقشه هایی که برای ما زیر نظر نداشت! – متیو تو خودت می دونی چرا آیسون این حرف رو زده .... چرا باور می کنی؟ تو که خودت می دونی آیسون از من بدش می یاد مگه تو خودت نشنیدی که به من چی گفت؟ چرا باور نمی کنی ؟

- خفه شو 

بغض کردم و ناخودآگاه روی تخت نشستم ، نباید گریه می کردم ، موضوع مهمی بود ، نباید ساکت می شدم . نالیدم : به خدا دروغه ...متیو ..... باور کن .

متیو به سمت کمد من رفته بود و داشت توی چمدون لباس می ریخت کنارش رفتم ، تکونش دادم و دوباره گفتم : متیو دروغه ! 

جوابش تو دهنی بود که باعث شد دهنم پر از خون بشه، همون جا روی زمین نشستم و بی صدا هق هق کردم . متیو با عجله لوازمی رو تو چمدان می چپوند . دوباره نالیدم : متیو دروغه .... باور کن!

سمت متیو رفتم اما متیو خیلی خشک گفت : سورنا می خواهم باهایت حرف بزنم ... برویم اتاقت...

جلوتر از من راه افتاد و به سمت راه پله ها رفت ، ادوارد دستش را پشت کمر من گذاشت و گفت : برو عزیزم ... ببین چی عصبیش کرده ؟

متیو وارد اتاق شد به محض اینکه من وارد شدم ، در را پشت سرم بست ! با صدای گرفته ای گفت: بشین!

 با بیقرار روی تخت نشستم ، متیو صندلی کنسول را برداشت و جلوی من نشست و یک دفعه گفت : تعریف کن!

با تعجب گفتم : چی را تعریف کنم؟

شمرده شمرده گفت : نمی خوای بگی که هیچ رابطه ای بین تو و ادوارد نیست ! نمی خوای منکر بشوی که اون خونه ی چوبی وسط مزرعه ی پنبه را ادوارد به تازگی نساخته و تو هم باهاش داخل خانه نشدی؟

نمی خوای بگویی که مردم دروغ می گویند که تو را در شهر بارها با ادوارد در حالی که می خندید و دست در دست هم قدم می زدید، دیدند !

صدایش رفته رفته بلند تر می شد ، دست هایم یخ کرده بود اما سعی کردم جوابش را منطقی و آروم بدهم : متیو صدایت رو پایین تر بیار ..... ادوارد از من خواستگاری کرده و رابطه ی بین من و اون جدی هست می خواستم آخر این هفته بهتان خبر بدهم .... که خوب..... مردم زودتر خبر دادند ....

متیو از جایش بلند شد و جلوم ایستاد و داد زد : سورنا .... دروغ نگو ..... خیلی ها برای تهمت هایی که به تو زده شده حاضرند شهادت بدهند....

 سرم سوت کشید ..... چه تهمت هایی !! در جواب متبو داد زدم :دروغه ... دروغه .... کیا حاضرند شهادت بدهند؟

_آیسون

حالا فهمیدم .... برادر ادوارد چه نقشه هایی که برای ما زیر نظر نداشت! – متیو تو خودت می دانی چرا آیسون این حرف را زده .... چرا باور می کنی؟ تو که خودت می دانی آیسون از من بدش می یاید مگر تو خودت نشنیدی که به من چی گفت؟ چرا باور نمی کنی ؟

- خفه شو...

بغض کردم و ناخودآگاه روی تخت نشستم ، نباید گریه می کردم ، موضوع مهمی بود ، نباید ساکت می شدم . نالیدم : به خدا دروغه ...متیو ..... باور کن ....

متیو به سمت کمد من رفته بود و لباس هایی داخل چمدان می ریخت ، می ریخت کنارش رفتم ، تکانش دادم و دوباره گفتم : متیو دروغه !

جوابش تو دهنی بود که باعث شد دهنم پر از خون بشود، همان جا روی زمین نشستم و بی صدا هق هق کردم . متیو با عجله لوازمی را داخل چمدان ریخت . دوباره نالیدم : متیو دروغه .... باور کن!

متیو به سمتم حمله کرد و داد زد : همه ی عالم و آدم می دانند ، شدیم مسخره ی عام و خاص بعد تو می گویی دروغه ؟ گفتم خواهرم از گل پاکتره ! گفتم مردم حسودند !

جلوی چشم من با پسره از کالسکه بگو بخند کنان پیاده می شوی و اون بی شرف دست می اندازه دور کمر خواهر من ....... خواهر من .......بعد تو می گوی دروغه ؟ حالا فهمیدم چرا به من اصرار نکردی که برگردم موسسه !

بین حرفش پریدم و گفتم : متیو به من گوش بده ! بذار توضیح بدهم !

بدتر داد زد : خفه شو ..... فقط خفه شو .....چی را توضیح بدی؟ 

در محکم باز شد و ادوارد با دیدن من که وسط اتاق روی زمین نشسته بودم و دهنم پر از خون بود با عجله به سمت من آمد و داد زد : اینجا چه خبره؟ یا مسیح !

دستم را روی دهنم گذاشتم و هق هق کردم . ادوارد با خشونت دستم را از دهنم کنار زد و گفت : این بی شرف این کار را باهات کرده؟

قبل از اینکه من عکس العمل نشان بدهم به سمت متیو که تمام مدت با پوزخند نگاهمان می کرد حمله کرد. یقه ی متیو در دست ها ی ادوارد مچاله شد . ادوارد داد زد : این دختر .... زن منه ..... گریه اش رو دربیارن .... به خاک سیاه می نشانمشان چه برسد که دست رویش بلند کنند !

متیو با خشونت ادوارد رو پس زد رو به من گفت : خوب از تو حمایت می کنند!

با این حرف متیو ، ادوارد دوباره به سمت متیو حمله کرد. متیو داد زد : کی گفته زنِ تو؟ کی گفته ؟ هان ! جواب بده ؟ مدرک .... دلیل... بگو .... نداری دیگه .... این دختر که اینجوری برایش عربده می کشی خواهر منه! فعلا مالکش منم !

در جوابش ادوارد داد زد : این دختر زنه منه .... پس من اجازه نمی دهم که ببریش ..... زنِ منه .... به خودم مربوطه ...

حرف هاشون تو سرم چرخید ..... زنِ منه......خواهره منه ..... هیچ کدامشان به حرف های من توجه نمی کردند .... یادِ اجناسی افتادم که در حراجی ها سرشان دعوا می شد.... من خریدنی نبودم که این ها سر مالکیت من دعوا می کردند ... من آدم بودم .... برای خودم شخصیت داشتم ..... عقل داشتم .... قدرت اختیار و انتخاب داشتنم ..... اما این ها ! از جایم بلند شد و با صدایی که خودم هم تعجب کردم فریاد زدم : جفتتون از اتاق من بروید بیرون!

هر دویشان با تعجب به من نگاه کردند . متیو گفت : سورنا ... زیاد از حد گستاخ شدی .... وسایلت رو جمع کن برویم ...

ادوارد در جوابش با خشم گفت : زنه منه ... بدون اجازه ی من هیچ کجا نمی رود...

اعصابم خرد شده بود ....جیغغ زدم: جفتتون ساکت شوید و از اتاق من بروید بیرون ...من ادمم برای خودم شخصیت دارم ، در حالی که به متیو اشاره می کردم ادامه دادم: من اگه خواهرتم دلیل نمی شود فکر کنی مالکه منی؟ به ادوارد اشاره کردم و گفتم : اگه عاشقمی ، اگه معتقدی دوستم داری معنیش این نیست مثل یک کالا من را خریدی و حالا من مال تو هستم ..

ادوارد: سورنا ... اما...

جیغ زدم : بیرون ..... بیرون ..... نمی خواهم هیچ کدومتان را ببینم ......

به نفس نفس افتاده بودم ...... سینه ام تیر کشید .... با دستم سینه ام را مالش دادم تا بتاونم دوباره داد بزنم ، ادوارد که وضعیت من را دید به سمتم آمد ... خودم را کنار کشیدم و با صدایی که سعی می کردم نلرزه گفتم: بیرون بروید!

ادوارد سعی می کرد به من نزدیک بشود : اما سورنا ... حالت....

براق شدم و صدایم را بالاتر بردم .... هر دویتان بیرون .....

ادوارد و متیو که وضع من رو دیدن از اتاق بیرون رفتند .... به کنسول خودم را رساندم .... شیشه ام رو برداشتم .... نگاهم توی آینه ثابت شد دهنی خونی.... موهای که دورم پخش شده بود ...... رنگ و روی سفید ... سینه ام تیر کشید ... محتویات شیشه را روی گوشه ای از پیراهنم ریختم و گوشه ی پیراهن را روی بینی و دهنم گذاشتم .... چشم هایم تار می دید .... در باز شد .... استاد چانگ بود که به سمتم می آمد .... بی حال بودم .... دستم را کشید ... پیراهن از دستم ول شد ... روی تخت نشاندم ..... دستمالی روی بینی ام را پوشاند .... سینه ام می سوخت ..... سرم درد می کرد ...... با فشار دست استاد دراز کشیدم ..... دستمالی خیس صورت خونی ام را پاک کرد ..... هنوز سینه ام خس خس می کرد ..اما حالم بهتر شده بود ....دستمال را برداشتم و به استاد خیره شدم .... استاد لبخندی زد و گفت : مثل یک مرد جذبه داری . نمی دانی با چه حالی خودشان را به من رساندند و خواستند بیام پیشت دختر جان .

- استاد دروغ می گویند !

استاد چشم هاش رو یک بار بست و باز کرد و گفت : می دانم عزیزم ....من دختر پاک تر از برگ گلم را می شناسم، اما امان از دست مردم ....چی کار می خواهی کنی گلم؟

بارها به ادوارد گفته بودم که از این حس مالکیت که مردها دارند بدم می آید ...من هم آدمم ..... عقل دارم و حق انتخاب .... حق ندارند به خاطر جنسیتم برایم تعیین تکلیف کنند!

می خواستم به ادوارد درس عبرتی بدهم تا بفهمد من چه جور دختری هستم ! از طرفی باید به خانه برمی گشتم تا رفع اتهام کنم !

- برمی گردم خانه استاد !

استاد آهی کشید و گفت : تصمیماتت به خودت مربوطه گلم ولی از من به نصیحت عزیزم که هیچ وقت حرف مردم برات مهم نباشه . من یک بار از همین مردم ضربه خوردم .... به خاطر همین مردم دخترم رو از دست دادم .... تو مواظب باش!

با تعجب به استاد خیره شدم ، استاد اهی کشید و گفت : 4 سال پیش با دخترم به آمریکا آمدم ، موسسه را تازه تاسیس کرده بودم و شاگرد جوانی داشتم یک پسر با چشم های عسلی و موهای قهوه ای روشن ، چهارشانه ، قدبلند می شد گفت یک پسر همه چی تمام بو،د بعد از ماه ها فهمیدم که دل دخترم را برده ، حاضر نبودم دخترم با یک پسر آمریکایی ازدواج کند ، اما وقتی دیدم هر دو به هم علاقه دارند تصمیم گرفتم اجازه بدهم ازدواج کنند، همه چیز خوب بود اما بعد از یک مدت احساس کردم بین ویلیام و دخترم بحث و جدل هست اوایل دخالت نکردم اما ....... یک روز دیگه دخترم برنگشت ، ویلیام برگشت پیشم گریه می کرد و التماسم می کرد که بهش بگم دخترم کجاست ؟ همه جا را گشتم . از ویلیام شنیدم که دخترم ، ویلیام را در بازار با یک دختری دیده بوده و فروشنده مغازه گفته بوده که ان دختر خیلی وقت است که با ویلیام در ارتباطه ! دخترم شکست ! آن روز دخترم با ویلیام دعوا می کند و از مغازه بیرون می زند و هیچکس دیگه ندید ! دخترم گم شد ..دو هفته با بی خبری سیر کردم که نامه ای از طرفش به دستم رسید ، نوشته بود که دیگر هیچ وقت نمی خواهد ویلیام را ببینه گفت دیگر برنمی گرده !! ویلیام خیانت نکرده بود ، آن دختر یکی از آشناهاش بود و مردم الکی حرف زده بودند زندگی دخترم بهم ریخت سر هیچ و پوج سر حرف مردم ، سر دهن بینیش ! دخترم بر نگشت پیشم می گفت نمی خواهد انگشت نما بشود... نمی خواهد مردم بگویند که این دختر نتوانست نامزدش را نگه دارد.

استاد آهی کشید و گفت: زندگیت به خودت مربوط است دخترم !اما به این نکته دقت کن ، زندگی برای تو است .

استاد از کنار تخت بلند شد و به سمت در رفت قبل از خارج شدن از اتاق فقط یک جمله گفت و رفت: سورنا مواظب باش، لجبازی کردن عاقبت های بدی داره.

استاد رفت و من را بین یک عالمه تردید و دو دلی تنها گذاشت، چشم هایم را بستم تا بتوانم درست تصمیم بگیرم ، متیو چرا پرخاشگر بود؟ چرا نذاشت حرف بزنم ، چرا رفتار درستی با ادوارد نداشت؟

سعی داشتم با نگاه کردن به همه ی جوانب تصمیم بگیرم ، صدای باز شدن در اجازه نداد راحت فکر کنم ،چشم هایم را باز کردم و به درگاه نگاه کردم ، ادوارد با چشم های قرمز توی درگاه ایستاده بود ، بی تردید به سمتم آمد و کنا رم رو تخت نشست ، تو جایم نشستم و دهن باز کردم تا بیرونش کنم که با صدای بلندش ، با دهان باز فقط بهش نگاه کردم: استاد چی می گفت؟

ضربان قلبم بالا رفته بود و هنوز به ادوارد زل زده بودم ادوارد دوباره فریاد کشید: می خوای بروی؟ آره ؟

خودش رو به سمتم متمایل کرد و بازویم را در دست گرفت : این بود عشقت ؟ این بود وفاداریت؟

کم کم از شوک در اومدم و بازویم رو از دستش بیرون کشیدم و با صدایی که سعی می کردم بلند نشود گفتم: آره می خواهم برگردم خانه ، تو اشتباه کردی ادوارد ، عشق را با مالکیت اشتباه گرفتی.

ادوارد نعره زد : من؟

از جایم بلند شدم و از طرف دیگر تخت پایین آمدم ادوارد رو به رویم ایستاد و با صدایی آرام تر گفت : سورنا خودت همین جا این بازی مسخره را تموم کن ، تو حق نداری بروی؟

 باز هم عصبانی شدم و فریاد زدم : حق نداری چیه؟ من خودم مختارم هر کاری می خواهم بکنم ، بدون دخالت کسی!!!

ادوارد هم که از فریاد زدن من عصبانی تر شده بود فریاد زد : نه !! حق نداری ! توزن منی و بدون اجازه من حق نداری جایی بری؟

- زنتم؟ ادوارد بس کن!

ادوارد را کنار زدم و به سمت کمدم رفت ادوارد دنبالم آمد ، من را به سمت خودش برگرداند و گفت : سورنا ، بد کردی، از الان بهت بگم به سرزمین مادریت هم برگردی ، بازهم مال منی! هر جا باشی ، مال منی! فکر نکن بی غیرتم و می گذارم آیسون هر کاری خواست بکند سرش را جلوتر آورد : ، این رو خوب به خاطر بسپار تو فقط و فقط مال منی! این کارت را می گذارم پای لجبازی های یک دختر 15 ساله ! تو ... مال ... منی!

نالیدم : ادوارد برو بیرون!

بازوهایم را با یک تکان محکم ول کرد و از اتاق بیرون رفت و در را با ضرب بست ، صدای بسته شدن در باعث شد به خودم بلرزم...

روی زمین نشستم ، بی مهابا گریه کردم ، من چه گناهی انجام داده بودم که نباید یک زندگی آرام می خواستم؟

باشه! ادوارد می خواهم ببینم چیه کار می کنی! اگه تو لجبازی من هم لجبازم!!!

***

از پنجره به بیرون خیره شدم به حیاط پر از گل رزی که قرار بود برای عروسی من آماده بشود، دو هفته است که در اتاقم زندانیم، دو هفته است که تمام تنم درد می کند ، دو هفته است که جای جای بدنم کبوده ، دو هفته است که فقط از پنجره رفت و آمدهای خدمتکار ها را می بینم که برای عروسی آماده می شوند ، آیسون اتهام های زیادی به من زد !اتهاماتی که جبران نشدنی بود...

مشتم را محکم به پنجره زدم ، در طول روز بیشتر از سه بار آیسون به عمارت می آمد هر بار قبل از اینکه وارد موسسه بشود ، به پنجره اتاقم نگاه می کرد و پوزخند می زند ! معنی پوزخندش را می دونستم .... معنی تلخی داره .... معنیش تنها یک چیز است ؛ من باختم!!! .. حرف های ادوارد در ذهنم تکرار شد << سرزمین مادریت هم برگردی ، بازهم مال منی! هر جا باشی ، مال منی! فکر نکن بی غیرتم و گمی ذارم آیسون هر کاری خواست بکند>> تو این دو هفته حتی یکبار ادوارد نیومده تا اتهاماتی که به من وارد شده را رد کند...

پوزخند می زنم و با خودم زمزمه می کنم: کجایی آقای با غیرت که ببینی دو روز دیگه عروسی زنته !! از لفظ زنت خنده ام گرفت ، ادوارد هم مثل بقیه ... من برایش ارزش نداشتم!

کجایی با غیرت که ببینی وقتی تو روی پدر و برادرم ایستادم و گفتم تو را دوست دارم نتیجه اش کتک هایی بود که نثار تنم شد . کجایی بینی که شب تولدم تا صبح کتک خوردم ...

ادوارد

از پنجره رفتنش را تماشا کردم ، با شونه هایی خمیده پشت سر متیو به سمت کالسکه رفت با عصبانیت پرده را انداختم ، رابرت وارد اتاق شد : چه خبره ادوارد ؟ سورنا چرا با اون وضعیت رفت؟ صدای داد و بیداد برای چی بود؟ 

چشم هام رو بستم و با کلافگی گفتم : هیچی، هیچی نشده فقط عشقم جلوم ایستاد و گفت عشق را با مالکیت اشتباه گرفتم ، اشتباه گرفته بودم؟ اشتباه گرفته بودم که نمی خواستم برود؟ 

رابرت دستش را روی شونه ام گذاشت و گفت : مگه نمی گویی دوستش داشتی؟ 

زیر لب غریدم : دارم !!

- با شه!دوستش داری، خب برو! پسش بگیر، ادوارد فراموش نکن! سورنا یک دختر 15 ساله است که همیشه معتقد بوده که خودش می تواند برای خودش تصمیم بگیرد ، به احتمال زیاد تند رفتی که سورنا بریده ، برو نگذار برای کس دیگه ای بشود ، نگذار یک روز به خودت بیایی و ببینی که عشقت دستش در دست یکی دیگه هست. من هم شنیده بودم مردم چه حرف هایی می زدند ولی به متیو و آقای جانسون حق بده خودت هم می دونی غیرت مردانه یعنی چی !

- چرا متیو نذاشت برایش توضیح بدهم ؟ اون که من را شناخته بود؟ حداقل به حرمت دینی که به گردنم داشته ....

- ادوارد ... به خودت بیا ..... مگه خود تو وقتی اون اتفاق نحس برای امیلی افتاد .... چی کار کردی؟...

نفس عمیقی کشیدم شاید حق با رابرت بود ، باید کنار می آمدم ....اما سورنا مال من بود ....

کلافه شده بودم ، از همه چی مطمئن بودم اما از بابت سورنا به شدت نگران بودم ، تمامی مهمان ها در محوطه ی بیرون کلیسا منتظر بودند ، اشلی با کلافگی نشسته بود از تمامی حرکاتش معلوم بود که نگرانه ، خودم هم دست کمی از اشلی نداشتم ، به سمت اشلی رفتم ، اشلی سرش را بالا آورد با دیدن من از جایش بلند شد : ادوارد من نگرانم!

- خود من هم نگران هستم ولی امیدوارم مامان و متیو همکاری کنند...

-ادوارد ... ادوارد .....

با سمت صدا برگشتم متیو با لباس اسب سواری به سمت ما می آمد ، با تعجب نگاهش کردم ، چرا لباس رسمی نپوشیده بود !

متیو با نفس های بریده گفت : ادوارد ... برو ... عمارت .... سورنا ... آیسون...

نگذاشتم حرفش تموم بشود و با عجله به سمت اسبم که پشت کلیسا بسته شده بود رفتم، خدا یا خودت به خیر کن نگذار بلایی سر سورنا بیاید...

با عجله از اسب پیاده شدم مهم نبود که کت و شلوارم پاره بشود... الان فقط یک چیز مهم بود ... سورنا ...

با عجله چند ضربه به در زدم ، یکی از خدمتکار ها در را باز کرد با دیدن من با دستپاچگی گفت : آقا ... بالا دعوا شده!

خدمتکار را کنار زدم و از پله ها بالا رفتم .... مامان در راهرو ایستاده بود ....

- مامان چی شده؟

- چی بگم پسرم ، دختره بنده خدا داره آب می شود !

در اتاق را باز کردم .... سورنا با لباس سفید فنر دارش پشت به من روی زمین نشسته بود ..... ایسون در اتاق سورنا بود.... صدای گریه ی سورنا مثل خنجری بود کهدر تو قلبم فرو می رفت....

آیسون با دیدن من با پوزخند به سمتم آمد و از اتاق خارج شد اما لحظه ی آخر با صدای آرامی گفت : تنهاتون می گذارم تا خداحافظی کنید... بد کردی داداش جون ..... حالا هم داری تقاصش را پس می دهی !

با بسته شدن در ، به سمت سورنا رفتم ....هنوز پشتش به من بود و تنها هق هقش سکوت اتاق را می شکست. از پشت، دستم را زیر کتفش انداختم و سعی کردم بلندش کنم ، با خشونت خاصی دستش را کنار کشید و با صدایی که از زور گریه دو رگه شده بود و می لرزید گفت: به من دست نزن....

بدون توجه به حرفش ، جلویش زانو زدم ، فرشته ای که جلویم گریه می کرد ،پیراهن سفیدی که آستین های پفی اش تا آرنجش می رسید تنش کرده بود ، موهای تیره اش تو صورتش ریخته بود و اجازه نمی داد که صورتش را ببینم ، دست بردم زیر چونه اش و سرش را بالا آوردم ، همزمان با دیدن صورتش نفسم بند آمد ..... آرایش صورتش به خاطر گریه پخش شده بود، روی گونه ی چپش رد قرمز انگشت بود و گونه ی راستش به زردی می زد ، چشم هام رو بستم و سعی کردم نفس عمیقی بکشم .... آیسون! پست فطرت می کشمت! .... روی زن من دست بلند می کنی .... وقتی چشم هایم را باز کردم ، سورنا با تمسخر به من نگاه می کرد : این بود غیرتت؟ با دست روی گونه اش کشید و گفت : می بینی غیرتت را! به چشم ببین! یادته می گفتی نمی گذاری آیسون هر کاری خواست بکند؟ ببین.. کارهایش رو ببین ،ببین که به خاطر اینکه تو روی برادر و پدرم ایستادم و گفت دوستت دارم ، چه بلایی سرم آوردند . زنت!! می بینی ؟

نفرت را در تک تک کلماتش حس می کردم . من هم باید به این نفرت دامن می زدم ، بدون توجه به حرف سورنا بلند شدم و به سمت پنجره ی اتاقش رفتم : منظره ی قشنگی از اتاقت معلوم است!

نفس های عصبیش باعث شد احتمال بدهم بلند شود و به من حمله کند. به سمت کنسول کنار پنجره رفتم . کنسول سفید رنگی که پر از لوازم آرایشی بود ، مطمئن بودم این وسایل برای سورنا نیست و به خاطر عروسی روی میز قرار گرفته اند. شیشه ی دارو ی سورنا را از بین انبوه لوازم پیدا کردم ، سورنا تمام مدت با تعجب به من نگاه می کرد . بالای سرش رفتم ، شیشه را در دامن سفیدش که دورش پهن شده بود انداختم : بگیر لازمت می شود !

شیشه را چنگ زد و در دست هایش فشرد. دوباره به حیاط پر از گل رز نگاه کردم : حس من به تو عشق نبود ، حس من به تو فقط یک دوست داشتن ساده بود وقتی رفتی تازه فهمیدم که بودن یا نبودنت برای من مهم نیست . اگر غیرتی شدم بذار به پای یک حس بچه گانه ! به سمت سورنا برگشتم شیشه را در دستش فشار می داد هر آن انتظار داشتم شیشه در دستش بشکند . مثل قلبش که من صدای شکستنش را به وضوح شنیدم. دوباره جلویش نشستم: بهتره همین الان این مسخره بازی را تمام کنی و مثل دختر های خوب برویم کلیسا ...

بی حرکت و بدون هیچ عکس العملی به من نگاه می کرد . انتظار داشتم جیغ بزند، حمله کند ، فریاد بزند اما فقط با چشم های تیره اش که هیچ حسی را نمی شد از آن ها خواند به من نگاه می کرد . از جایم بلند شدم و به سمت در رفتم لحظه ی آخر از جایش بلند شد و با صدایی که سعی می کرد نلرزه گفت : همه چی دروغ بود؟ حتی خانه ؟

برنگشتم که نگاهش کنم : یادت نرود کی هستی؟ خا نه را هم آتش زدم نمی خواهم از تو چیزی برایم باقی بماند.

بعد از تموم شدن حرف هایم از اتاق خارج شدم . پشت در نفس عمیقی کشیدم من اشتباه کرده بود شاید هیچ وقت نمی توانستم قلب شکسته سورنا را دوباره بند بزنم. زیادی تند رفته بودم...

ماما ن با دیدن من سراسیمه خودش را به من رساند و گفت: چی کار می کنی پسرم ؟ گفتی حمایتت کنم ، گفتم باشه!، اما این دختر دارد آب می شود!!

- مادر من آرام ، چیزی نیست شما فقط من را حمایت کنید من می دانم چه کار کنم....

مامان سرش را به نشونه ی تائید تکان داد و از من دور شد ، مردد بودم ، صدای شکستن شیشه از اتاق سورنا باعث شد به سمت در خیز بردارم ، اما لحظه ی آخر منصرف شدم ، با دیدن آقای آیرز نفسی از سر آسودگی کشیدم و به سمت آقای آیرز رفتم : اقای آیرز، سورنا ... فکر کنم برایش اتفاقی افتاده !

در این مدت آقای آیسون سعی می کرد کمترین برخورد را با من داشته باشد، آقای آیرز حتی صبر نکرد من حرفم تمام بشود و وارد اتاق سورنا شد ....

با سرسختی تمام نمی خواستم اجازه بدهم که آرایشم کنند و لباس عروس بپوشم ، با سماجت لباس را از دست خدمتکار گرفتم و روی تخت پرت کردم و داد زدم : برو بیرون .

خدمتکار بدون حرف ، سریع از اتاق خارج شد می دونستم از من می ترسند ، چند لحظه بعد در اتاق دوباره باز شد با بی حوصلگی برگشتم و گفتم : من بمیرم هم عروسی نمی کنم ، دست از سرم بردارید.

مامان با عصبانیت واضحی به سمت آمد درست یک قدمیم ایستاد وگفت : کم گند زدی؟ تو کل منطقه کارهات نقل محافله ، بس کن سورنا اون پسر بی همه چیز که تو معتقدی عاشقشی و اون هم متقابلا عاشقته الان با لباس ساقدوش ها تو کلیسا منتظره که تو بیایی و با برادرش ازدواج کنی...

جیغ کشیدم : دروغه .... دروغه ...... عصبی شده بودم در حالی که با صدای بلند تر داد می زدم گفتم : دروغ می گوید .....شما ها می خواهید ادوارد را پیش من خراب کنید ...... ادوارد من را دوست داره .....

در با شتاب باز شد ، از دیدن آیسون تعجب کردم در تمام این مدت به دیدنم نیامده بود فقط چند لحظه به آیسون خیره شدم و دوباره به داد و بیدادم ادامه دادم: تو .... توی لعنتی.... سر لج و لجبازی دروغ گفتی ... تهمت زدی ..... 

مامان سعی کرد ساکتم کند، اما آیسون به سمتم امد و رو به مامان گفت : اجازه می دهید من با سورنا حرف بزنم؟ 

مامان با اکراه از اتاق خارج شد ، آیسون با آرامش دستش را در جیب شلوارش کرد و روی تخت نشست : اره ... می خواهم انتقام بگیرم .... چرا تک دختر متفاوت منطقه برای برادر من باشه ؟ ...... اگر تا الان نبودم درگیر کارهای جنگی بودم، که فهمیدم مادر و برادرم از برادر تو مراقبت می کنند ...... آخر می دانی شوهرت فرمانده جنگه !!!

ادوارد تو را دوست ندارد تو برایش سرگرمی بودی ... چرا در این مدت نیامد که بگوید من دروغ می گویم؟ من تهمت زدم ؟ بهتره همین الان با ملایمت لباست را تنت کنی ، اگر این کار انجام ندهی .. بعید نمی دانم که ادوارد را به عنوان فراری به ارتش معرفی کنم و برای همیشه از تو دورش کنم ؟ شاید هم بعد از چند روز از یکی از گردان ها برایت جنازه اش را آوردند ؟ چی کار می خواهی کنی؟ جسد ادوارد یا لباس عروسی؟ 

از فکر این که آیسون چه بلایی می خواهد سر ادوارد بیاورد به خودم لرزیدم ، بی اختیار به سمت لباس روی تخت رفتم، آیسون با پوزخند گفت : آهان حالا شد ! الان به خدمتکار هم می گویم بیاد آرایشت کنه ، همیشه دختر خوبی باش !

چند دقیقه بعد ، یکی از ندیمه ها روی پلکم پودر نقره ای می زد، وقتی کار ندیمه تموم شد به خودم در اینه نگاه کردم ، پیراهن سفیدی که از نظر من بدشکل ترین نوع لباس بود ، آیسون در حالی که به سمت می آمدد گفت : بهتر است برای زندگی با من اماده شوی !

بی اختیار در جوابش غریدم : من هنوز هم به ادوارد علاقه دارم.

جواب حرفم سیلی بود که باعث شد روی زمین پرت بشوم.

وقتی آیسون به خاطر جوابم که گفته بودم هنوز هم به ادوارد علاقه دارم ، سیلی زد که باعث شد رد چهار انگشتش روی صورتم بماند و به انبوه کمبودی های بدنم اضافه شد ، شکستم از این ظلم روزگار شکستم ، وسط اتاق نشستم ، اشک ریختم، هق هق کردم اما جوابم فقط بد و بیراه های آیسون بود . وقتی ادوارد به من گفت فقط بازی بودم داغون شدم ، چه قدر بچه بودم که دل بسته بودم. به شیشه ی تو دستم خیره شدم با خشم به دیوار کوبیدمش. در اتاق باز شد، بدون توجه به کسی که وارد شد گریه کردم ، این حق من نبود . دستی مردانه روی شونه ام نشست ، سر بلند کردم بابا بود، ازش دلگیر بودم ، بابا به محض ورودم به عمارت حتی نگذاشت حرف بزنم و زیر ضربات مشت و لگدش کمبودم کرد، وقتی گفتم عاشق ادواردم با متیو بهم حمله کرد هنوز جای لگد متیو روی رانم مانده بود و دردناک بود....

رویم را از بابا گرفتم ، اون حتی به منی که دخترشم رحم نکرد وبرایش حرف مردم مهم بود ، وقتی آیسون پیشنهاد ازدواج داد و من مخالفت کردم ، من را در اتاق زندانی کرد. بابا جلویم نشست و گفت : دخترم زندگی بالا و پایین داره ، اشتباه کردی باید تاوانش را هم پس بدهی ، این کارهایی که می کنی جز اینکه زندگیت را به هم بزند، هیچ نتیجه ای نداره دختر جان. تو تا یک ساعت دیگه یک زن متاهل محسوب می شیو پس این کار ها به هیچ عنوان درست نیست. من الان می روم بیرون تا نیم ساعت دیگر باید در کلیسا حاضر باشیم ، فقط پانزده دقیقه وقت داری که اماده بشوی ، که با هم به کلیسا برویم، تو که نمی خواهی دوباره آبرو ریزی کنی!

بابا با تموم شدن حرفش اتاق را ترک کرد ، به حرف های بابا فکر کردم ، من باخته بودم اما دلیلی نداشت که خانواده ام بد نام بشوند ، به سمت آیینه رفتم ، به گونه هایی که یکی شان سرخ بود و یک دیگرشان کمبود بود نگاه کردم، من به خاطر خانواده ام که شده حفظ آبرو می کردم . من قرار نبود زندگی کنم ، یک عقد ساده و شب عروسی ، عروس می میره ، یک تراژدی غمناک برای پایان زندگی من!

مهمان ها وارد کلیسا شدند ، صدای ناقوس کلیسا خبر می داد که عروس همراه پدرش وارد کلیسا می شوند. خانم آیرز با سرافکندگی در ردیف اول ایستاده بود ، سوزی و یکی دیگر از دختر ها به عنوان ساقدوش در جایگاه مخصوص ایستاده بودند. آیسون با پوزخند در لباس رسمی ایستاده بود ، لباس نظامی که تنش بود ، بدن ورزیده اش رو با ابهت بیشتری نشان می داد اما هیچ کس از باطن کثیف این فرمانده جنگ خبر نداشت... خبر نداشت که این مرد به ظاهر جذاب ، با زندگی دو دختر بازی کرده ، قلب یک مادر را شکسته ، برای یک انتقام بچه گانه به دختری تهمت زده و حتی این دختر برایش ذره ای ارزش ندارد ... هیچ کس نمی دانست این فرمانده جنگ معشوقه ای دارد، که چهره ی معمولی سورنا در برابر زیبایی معشوقه ی آیسون هیچی نیست...

با ورود دختر کوچولویی که گل روی فرشها می ریخت سرها به سمت در ورودی کلیسا برگشت . پر آوازه ترین دختر این منطقه با چشم هایی پف کرده و گونه ای کبود که به صورت ناشیانه ای با لوازم آرایش پوشیده شده بود دست در بازوی پدر وارد شد. قدم هایش ناموزون بود ، ارگ کلیسا می نواخت و دختر خودش را به جایگاه رساند . دست هایش دور بازوی آیسون حلقه شد . تمام مدت سرش پایین بود . نمی خواست بقیه بفهمند که شکست خورده . کشیش شروع به ارایه ی خطبه کرد ، سورنا تنها بخشی از حرف های کشیش رو می فهمید ، توی این دنیا و دنیای خیالی خودش غوطه ور بود، متوجه شده بود که برادرش به جای ساقدوش نبود و به جای متیو ، اشلی ایستاده بود ... کشیش ادامه داد : اگر کسی اعتراضی دارد اعلام کند یا برای همیشه ساکت بماند . چه قدر دلش می خواست بگوید که راضی نیست بگوید که اعتراض دارد ، آخرین کورسوی امیدش هم خاموش شد ، قطره اشکی از چشم هاش پایین ریخت .

- من ادوارد جانسون اعتراض دارم .

قبل از اینکه فرصت کند صدایی را که شنیده تجزیه و تحلیل کند صدای دیگری باعث شد به تعجبش اضافه بشود : من متیو آیرز اعتراض دارم .

نفس حبس شده اش را بیرون داد ، کلیسا در سکوت محض فرورفته بود با تعجب سرش را بالا آورد و به آیسون نگاه کرد، اما آیسون به جای دیگر ی خیره شده بود ، رد نگاه آیسون را ادامه داد ، ادوارد ایستاده بود ، سرش را چرخاند در ردیف اول متیو هم بلند شده بود ، صدای دیگری باعث شد احساس کند قلبش از سینه اش بیرون زده : من مارگارت جانسون اعتراض دارم.

سه تا اعتراض ، سورنا به خوبی می دانست که در صورت اعتراض کسی در هنگام عقد؛ عقد متوقف می شود و زوجین باید رضایت معترضین را کسب کنند.

خانم جانسون با لبخند به سورنا نگاه می کرد ، سورنا مات و مبهوت نگاهش بین متیو، ادوارد و خانم جانسون در گردش بود ، با صدای آیسون از شوک در آمد: مامان؟

 خانم جانسون از بین ردیف صندلی ها بیرون آمد و به سمت جایگاه عروس و داماد نزدیک شد ، کنار سورنا ایستاد ، دست های یخ زده سورنا را در دست گرفت و رو به آیسون گفت : فکر می کنی نمی دانم که سر یک لج و لجبازی ساده با این دختر چه بلایی سرش آوردی؟ تو به این دختر تهمت زدی! تو حتی به برادر خودت هم رحم نکردی!! 

آیسون با عصبانیت به سورنا نزدیک شد و بازوی سورنا را گرفت و به سمت خودش کشید ، سورنا مثل یک عروسک به سمت آیسون کشیده شد ؛ ایسون فریاد زد : ما با هم ازدواج می کنیم چه شما رضایت بدهید جه رضایت ندهید .

نوبت ادوارد بود که دخالت کند ، رو به روی برادرش ایستاد ؛ با دست به دست آیسون که دور بازوی سورنا حلقه شد بود اشاره کرد و گفت : همین الان این دختر را ول کن ، تو هیچ نسبتی باهایش نداری!!

آقای جانسون مهمانان را از کلیسا بیرون کرد و به سمت کشیش رفت و از کشیش بابت اتفاق افتاده معذرت خواهی کرد و به همسر و پسر کوچترش نگاه کرد ، دخالت نمی کرد ، به اندازه کافی از کار پسر بزرگترش ناراحت بود ، اقا و خانم آیرز با تعجب به صحنه ی رو به رویشان خیره شده بودند . 

آیسون با عصبانیت بازوی سورنا را ول کرد به برادر و مادرش نگاه کرد و گفت : بد کردید ! 

آیسون از کلیسا خارج شد ، سورنا با تعجب به جای خالی آیسون نگاه می کرد ، متیو به سمت سورنا آمد ، سورنا را با یک حرکت در آغوش کشید ، سورنا که تازه کاملا به اتفاق افتاده مسلط شده بود ،در بغل برادرش گریه می کرد ، متیو با دست آزادش تور را از روی موهای خواهرش کنار زد و زیر گوش خواهرش معذرت خواهی می کرد .

ادوارد به سمت سورنا آمد ، با خودش فکر کرد سخت ترین کارش شروع شده ، خوب می دانست با سورنا بد رفتار کرده اما لازم بود . متیو با دست علامت داد که فعلا نزدیک سورنا نشود....

خانم آیرز به سمت خانم جانسون آمد، خانم جانسون سعی کرد با ملایمت و شرم اتفاقات افتاده را توضیح داد . ادوارد با فاصله ای نه چندان دور از سورنا ایستاده بود ، صبرش تمام شده بود ، دلش برای عشقش تنگ شده بود ، از پشت بازوی سورنا را کشید ، متیو دست های حلقه شده دور سورنا را شل کرد تا ادوارد بتواند سورنا را در آغوش بکشد ، سورنا را به سمت خودش برگرداند ، اما صدای سیلی که کل کلیسا را در برگرفت همه را میخکوب کرد پشت بند آن صدای فریاد سورنا اجازه هر عکس العملی را از همه گرفت : خیلی بدی، خیلی بدی ادوارد ، می دانی در این مدت چه کشیدم؟ می فهمی شب تولد شونزده سالگی را زیر مشت و لگد صبح کردن یعنی چی؟ می دانی؟ نمی دانی؟ چرا با من این کار را کردی؟ 

ادوارد بی مهابا سورنا را درآغوش کشید ، سورنا با مشت محکم به سینه ی ادوارد می کوبید و گله می کرد ، حق داشت به همان اندازه که به سورنا سخت گذشته ادوارد هم سختی دیده بود ...

با ملایمت بوسه ای روی موهای سورنا زد و مدام معذرت خواهی می کرد . سورنا آرام تر شده بود و فقط در آغوش ادوارد اشک می ریخت، آقای جانسون در حالی که دستش را روی شونه ی آقای آیرز می گذاشت گفت : بهتره همگی به خانه ی ما برویم تا صحبت کنیم. 

ادوارد دخالت کرد و گفت : پدر من و سورنا جایی می خواهیم برویم ، شما بروید خونه و برای خانم و اقای آیرز تعریف کنید من و سورنا شب به خانه برمی گردیم... 

آقای جانسون با تکان دادن خفیف سرش موافقت خودش را اعلام کرد، همه به غیر از ادوارد و سورنا از کلیسا خارج شدند .

ادوارد درحالی که سورنا را محکم در آغوش گرفته بود روی پله های محراب نشست ، سورنا هنوز هق هق می کرد ، ادوارد دستی در موهای سورنا کشید و سعی کرد با حرف هایش آرامش کنه، بعد از چند دقیقه سورنا ، سرش را بلند کرد و به چشم های ادوارد خیره شد ، لبش را با زبان تر کرد و گفت : خیلی بدی ادوارد ..... تو اصلا به فکر من بودی؟

ادوارد لبخند غمگینی زد و گفت : نه به فکرت نبودم ..... در حالی که با مشت آرام به سینه اش می کوبید گفت : به فکر این دل دیوونه بودم که بدون تو می مرد ....

در حالی که سر سورنا را روی سینه اش می ذاشت گفت : ببین اگه می زند ، اگه زنده ام به خاطر توه ، اگه یک روز نباشی این قلب هم دیگر نمی زند.

سکوت کلیسا ، قداست عشق پاک سورنا و ادوارد، پاکی اشک های سونا ، صداقت ادوارد همه با هم در یک مکان جمع شده بودند ، چه زیباست پیوند بین دو روح ،بدون دخالت جسم.

سورنا

ادوارد دستم را گرفت و کمک کرد از جایم بلند بشوم ، با هم از کلیسا خارج شدیم ، لحظه ی آخر قبل از اینکه از کلیسا خارج بشویم ادوارد به کلیسا نگاهی کرد و گفت : بهت قول می دهم، یکبار دیگه اینجا تو با لباس عروس می یایی ولی آن روز من پیشت ایستاده ام....

با هم از کلیسا خارج شدیم ، ادوارد به اسبش اشاره کرد و کمکم کرد سوار اسب بشوم ، وقتی دستش را دور کمرم حلقه کرد ، درد بدی در کمرم پیچید ، بدون این که ادوارد بفهمه از درد لب گزیدم تا ادوارد نفهمه که هنوزم که هنوزه جای کتک ها درد می کند...

ادوارد هم سوار اسب شد با عشق دستم را دور کمرش انداختم ، بعد از دو ساعت سواری به مکانی رسیدم که انتظارش را نداشتم ... خونه ی چوبی وسط مزرعه ی پنبه ....

با تعجب به ادوارد که زودتر از من از اسب پیاده شد نگاه کردم ، ادوارد وقتی تعجب من را دید ، خندید وگفت: واقعا فکر کردی من اینجا را آتش می زنم؟ اگه روزی اینجا آتش بگیرد، مطمئن باش روزی که تو من را ترک کردی اون موقع، هم خودم هم اینجا را با هم آتش می زنم .

با کمک ادوارد از اسب پایین آمدم در جواب ادوارد نتوانستم حرفی بزنم جز اینکه سرم رو پایین بیندازم.

وارد خانه که شدیم ، از دیدن چیزهایی که جلوی چشمانم خودنمایی می کرد، نمی دانستم بخندم یا گریه کنم، کل خانه با تمام وسایلی که من انتخاب کرده بودم ، مبله شده بود ، ادوارد کنارم ایستاد و گفت : چه طوره ؟ 

- محشره ادوارد ....

ادوارد با خنده دستش را دور کمرم حلقه کرد وبا آن یکی دستش زیر زانوهایم را گرفت وبلندم کردم ، درد بدی در بدنم پیچید ادوارد دقیقا به محلی ضربه زده بود که اثر لگد متیو هنوز خودنمایی می کرد، ناخودآگاه از درد ناله کردم و جیغ زدم ، دردش خیلی زیاد بود و باعث شد اشک در چشم هایم جمع بشود ، ادوارد با تعجب به من نگاه کرد، با دیدن اشک های من انگار به خودش آمد، با عجله از پله ها بالا رفت و من را روی تخت گذاشت و مدام از من می پرسید چی شده؟ 

از درد به خودم می پیچیدم، نالیدم : هیچی!

دستم را روی پایم گذاشته بودم ادوارد با یک حرکت سریع پیراهن را بالا زد حتی فرصت خجالت کشیدن به من نداد از دیدن کبودی روی رانم با خشم غرید: این رد چیه؟

-آییی .... هیچی ....

فریاد کشید: هیچی؟ .... هیچی اینجوری کبودت می کند؟ هیچی اینجوری اشکت رو در میاورد؟

 آیسون زدتت؟ کی ایی بلا رو سرت اورده؟ 

-.......

-بابات هان؟ متیو؟ 

-.......

با عجله از اتاق خارج شد ، نمی دانم از درد بود یا از تاثیرات داد های ادوارد که گریه می کردم ، بعد از چند لحظه ادوارد با بطری کنیاکی وارد اتاق شد ، کنیاک را جلوی لب هام گرفت و گفت : یکم ازش بخور تا با هم برویم ببینم کی این بلا رو سرت آورده؟

در حالی دستم را دور مچ دست ادوارد حلقه می کردم گفتم : ادوارد تو را خدا به این بحث خاتمه بده ....

ادوارد بدون اینکه به من جواب بده ، لیوان رو به سمت لب هایم آورد ، بالاجبار مقداری کمی از کنیاک را خورم احساس کردم معده ام سوخت ، با التماس به ادوارد نگاه کردم ، ادوارد با قیافه ی جدی گفت : وقتی رفتی ، حق را به تو می دادم ، اینکه بخوای بی گناهی خودت رو ثابت کن حقت بود اما وقتی برنگشتی وقتی شایعات شدت گرفته بود و می شد گفت بیشتر شبیه افسانه بود تا واقعیت ، تصمیم گرفتم ببینم چه کسی این شایعه ها رو سر زبان ها انداخته ، می دانی چی فهمیدم ، برادر من ، آیسون.. با خباثت تمام باعث این شایعه پراکنی بوده!!....باهایش صحبت کردم به هیچ وجه زیر بار نمی رفت ، بعد از چند روز با گستاخی در تو چشم های من نگاه کرد و گفت که کار خودش بوده و حالا می خواهد با تو ازدواج کند با یکی از خدمتکارهای خانتان صحبت کردم به من گفت که آیسون هر روزه اونجا می یاید و تو هم یک هفته هست که زندانی شدی، راهی نداشتم ، با مامان صحبت کردم ، با متیو هم صحبت کردم ، همه چیز را به متیو نشون دادم بهش گوشزد کردم که به من مدیونه، هیچ راهی به ذهنم نمی رسید جز اینکه در کلیسا اعتراض کنیم. وقتی امروز با ندیمه هایت دعوا کردی و آیسون به اتاقت آمد ، متیو به من خبر داد ، لازم بود که به نفرتت دامن بزنم نگران بودم که از عصبانیت از خود بی خود بشی و به آیسون بگویی ، اما ... الان می بینم که اشتباه کردم ، وقتی دامنت رو بالا زدم علاوه بر کبودی رانت متوجه بقیه ی کبودی ها هم شدم ... من را ببخش سورنا ... من مقصر بودم ... من دیر کردم .

- ولی بالاخره آمدی .... می دانی ترسم از این بود که هیچ وقت برنگردی ... وقتی گفتی بازیچه بودم باور کن دلم می خواست با همون شیشه تو سرت بکوبانم.....

ادوارد لبخندی زد و با دست به لباسم اشاره کرد : سورنا خواهش می کنم این لباس رو دربیاور ، من از این لباس متنفرم .

با صدای بلند خندیدم ، اثر کنیاک بود یا واقعا شاد بودم؟؟؟.....ادوارد من اگر لباسم را در بیاورم چی بپوشم؟ 

ادوارد به کمدی که کنار اتاق بود اشاره کرد ، تازه فرصت کردم به اتاق نگاه کنم ، تخت دو نفره ی چوبی که با رو تختی حریر سفیدی پوشیده شده بود ، کنسول چوبی که کنار تخت به دیوار تکیه داده شده بود و دو کمد که کنار پنجره خودنمایی می کردند ، با کنجکاوی در کمد ها را باز کردم ...... خدای من باورم نمی شد... در یکی از کمد ها پر بود از لباس های دخترونه ای که همه یا سفید بودند یا رنگ های روشن مایل به سفید داشتند ..... با کمی دقت متوجه شدم اکثریت لباس ها ، در واقع لباس عروس هستند .... پایین کمد چندین جفت کفش چیده شده بود با حیرت گفتم : ادوارد این همه لباس عروس برای چیه؟ 

ادوارد با لبخند کنارم ایستاد و گفت : تو این مدت هر موقع شهر می رفتیم از دیدن این لباس ها و تصورشون در تن تو نمی توانستم از وسوسه ی خریدنشان جلوگیری کنم ، حالا هم بهتره یک لباس خوب بپوشی برگردیم عمارت .

سعی کردم با لوندی لبخند بزنم و گفتم : تو برای من لباس انتخاب کن .

ادوارد با خنده به سمت کمد خم شد و از بین انبوه لباس های سفید لباس کرم رنگی را که دکلته بود و فقط از روی سینه اش تا دور بازویم حریر می پیچد و دامن پفی داشت ، بیرون کشید با دست کش های کرم و کفش مناسبش ست کرد و به سمتم گرفت ، با لبخند لباس را از دستش گرفتم ، ادوارد بدون حرف از اتاق خارج شد ....

با شادی تمام لباس عروسی کذایی را در آوردم ، در اینه قدی کنار کنسول به بدن کوفته ام نگاه کردم ، جای جای بدنم کبود بود ، اما دیگه مهم نبود ....مهم این بود که من و ادوارد کنار هم هستیم ......با شادی مضاعفی لباس تازه را تنم کردم با نفرت به صورت خودم در آینه خیره شدم ...... گونه هایی کبود ... چشم هایی که به خاطر گریه پف کرده بود و سرمه ای که ندیمه در چشم هایم کشیده بود ، پخش شده بود ....... به کاسه ی آبی که روی کنسول بود نگاه کردم .... دستمالی را برداشتم و خیس کردم با ملایمت روی صورتم کشیدم تا اثرات آرایش پاک بشه ...

کلاه سفید را روی سرم گذاشتم و از اتاق خارج شدم .... ادوارد با کلافگی که در حرکاتش مشهود بود توی راهرو قدم می زد .... با شنیدن صدای پای من به سمتم امد ..... سرم را از خجالت پایین انداختم ... صدای نفس های عصبیش به وضوح شنیده می شد ... یک دفعه جلوی پام زانو زد با تعجب به ادوارد خیره شدم.... ادوارد با لبخند دستم را گرفت ....دستکش های کرم را بیرون آورد و به جای ان حلقه ای با نگین قرمزی در دستم کرد .... با صدایی که صلابت و محکمی در آن موج می زد گفت : اگه قبول داری .... قبول داری که می خواهی همسرم بشوی .. بگذار این انگشتر بماند ... بگذار مطمئن بشوم که تا موقع عروسی دیگر کسی مزاحمت نمی شود .....

غرق چشم های قهوه ایش شده بودم ...... حرفی نداشتم که بزنم ... لبخند بزرگی زدم ...ادوارد با دیدن لبخند من ، بلند شد و دستش را دور کمرم انداخت .... لب گزیدم نه از خجالت از درد بدی که در کمرم پیچید ... ادوارد با کنجکاوی به من نگاه کرد : چیزی شد سورنا؟

نمی خواستم دوباره عصبانی بشه : نه .... چیزی نشده 

ادوارد دستش را محکم تر دور کمرم فشار داد نتوانستم تحمل کنم و ناله ی خفیفی کردم ادوارد به محض شنیدن ناله ی من ، دستش را برداشت و رو به رویم ایستاد : هیچی نشده و تو هر دفعه با فشار دست من دور کمرت ناله ات بلند می شود .... من اینجوری نمی توانم تحمل کمن همین الان می رویم خانه ی ما تا من ببینم این چه بلایی که سرت آوردند بعدش هم می رویم پیش استاد ، استاد برای کمک به من به اینجا آمده بود تا مطمئن بشوم مشکل جدی برایت پیش نیامده باشد..

- اما ادوارد .......

- هیچی نگو .... تا همین الان به خودت سپردم که این بلا سرت آمده است دیگر...

دستش به دور بازوم حلقه شد و با شک نگاهی به صورتم کرد ...... بازویم درد نمی کرد ..... با هم از پله ها پایین آمدیم ..... از در خروجی خانه خارج شدیم .... توی ایوون خونه روبه مزرعه ی پنبه ایستادیم ... ادوارد با لبخند به سمتم برگشت سرش رو زیر گوشم آورد وگفت : تا من رو داری غم نداری...

با لبخند به ادوارد خیره شدم متقابل سرم رو زیر گوشش بردم و زمزمه کردم : تا من رو داری درد نداری ....

ادوارد دستش رو با تردید دورم حلقه کرد نگران بود که درد داشته باشم .... با آسودگی تمام در آغوشش فرو رفتم. به آشناییم به ادوارد فکر کردم ..... مبارزه برای نشون دادن برتریمون ....

تو گفتی بازی ، گفتم میبازی

با بد و خوبم ، گفتی میسازی

اشلی ناله می کرد اما من به چهره ی ادوارد که نور از پشتش می تابید خیره شده بودم.

قرار عشق بود و بیقراری ، توی نگاهت لحظه شماری

بازی رو بردی ، میدونی ، عشقو تو چشمام میخونی

ادوارد در تخت با تنی زخمی به عشقش اعتراف کرد با نفس های مقطع و لب های خشکش به عشقش اعتراف کرد! 

تا منو داری غم نداری ، تا منو داری غم نداری

تو همون عشق موندگاری ، تا منو داری غم نداری

تا منو داری غم نداری ، تا منو داری غم نداری

تو همهی دار و نداری ، تا منو داری غم نداری

صدای اعتراض ادوارد تو کلیسا ، چه قدر قشنگ بود 

تا دل سپردی ، عشقو آوردی / چه عاشقونه ، بازی رو بردی

ادوارد گفت خونه رو به یک شرط آتیش می زنه روزی که من بروم .

دیگه جدایی از تو محاله ، بی تو وجودم بی پر و باله

بازی رو بردی میدونی ، عشقو تو چشمام میخونی

از مردم رونده شدم اما ادوارد هست ..........ادوارد هست .............تا ادوارد را دارم غم ندارم ........

تا منو داری غم نداری ، تا منو داری غم نداری

تو همون عشق موندگاری ، تا منو داری غم نداری

تا منو داری غم نداری ، تا منو داری غم نداری

تو همهی دار و نداری ، تا منو داری غم نداری

هوا تاریک شده بود که به خانه ی آقای جانسون رسیدیم ،چراغ های پذیرایی روشن بود ......مطمئن بودم که بابا و مامان اینجا هستند که هنوز شمع های اتاق را خاموش نکرده بودند .....با سرخوشی تمام وارد عمارت شدیم ..... متیو در راهرو قدم می زد با دیدن ما به سمتم امد ...... نگاهی به لباسم انداخت با شرم سرم را پایین انداختم ... در یک لحظه محکم در اغوشم کشید ....دستش روی گونه ام کشیده شد با چشم هایی مرطوب نگاهم کرد و گفت : بشکنه دستم که این بلا رو سرت آوردم ........سورنا باور کن کور شده بودم ..... تهمت ها انقدر زیاد بود که یک لحظه باورم شد ........... ببخش خواهری ...... 

اندفعه نوبت من بود که تو بغل متیو هق بزنم و گریه کنم .... متیو هنوز سعی در آرام کردن من داشت : گریه نکن ...... نذار از عذاب وجدان بمیرم ........... گریه نکن ....... گلم ... عزیزم ........خواهش می کنم گریه نکن ....من اشتباه کردم ..

ادوارد با ملایمت من رو از بغل متیو بیرون کشید ، اندفعه به آغوش ادوارد پناه بردم ..... ادوارد با خشونت به متیو گفت : اون موقع که سیاه و کبودش می کردی ،یک درصد احتمال می دادی که تهمت باشه؟ دروغ باشه؟ نه اصلا دروغ نبود فکر نمی کردی که این تنی که زیر دست و پات له می شود ...خواهرته؟ 

متیو سعی کرد ادوارد را که از عصبانیت قرمز شده بود و بی قرار داد می کشید آرام کنه: ادوارد ........... من.

اما ادوارد بدون توجه به متیو فریاد می کشید : تو چی؟ ..... تنش را دیدی ؟ دست روی هر نقطه ای از بدنش می گذارم ناله می کنه ........ لب می گزد......... از درد قرمز می شه ..... فکر می کنه من نمی فهمم ......

با ناباوری به ادوارد نگاه کردم............. صورتش قرمز شده بود ... نگرانش بودم ... بعید نبود که بلایی سر خودش بیاورد ...... با صدای داد و فریاد ادوارد همه از پذیرایی بیرون آمده بودند صورت مامان هنوز از اشک خیس بود خانم و اقای جانسون با بهت به ادوارد خیره شده بودند ... خودم را از بغل ادوارد بیرون کشیدم و بین ادوارد و متیو که هر لحظه فاصله اشان کم می شد ایستادم ..... ادوارد یک دفعه ساکت شد و به من نگاه کرد با تامل زبانم را روی لبم کشیدم و با صدایی آرام گفتم : ادوارد بسه .... گذشت ....تموم شد .....من اینجام ... مال تو ... فقط و فقط مال تو و تو هم مال منی .... یک نگاه به خودت بنداز صورتت از عصبانیت سرخه ... 

مجبورش کردم به قسمتی که بقیه ایستاده بودند نگاه کند، با خجالت سلام کردم بابا جلو آمد و من را در آغوش کشید و گفت : ببخش بابایی بد کردم ....

بعد از بابا نوبت مامان بود که من را در آغوش بگیرد اما هیچی نگفت و فقط اشک ریخت .....

با شادی چشم هایم را باز کردم از فکر اینکه بالاخره امروز آمد ... با خوشحالی به بدنم کش و قوسی دادم ، در اتاق باز شد مامان با سینی صبحانه کنار تخت آمد وگفت: فعلا از تخت پایین نیا ، استراحت کن هرچی بیشتر استراحت کنی خوشگل تر می شوی...

از فکر اینکه بخواهم باز هم در تخت بمونم ، اخم هایم را در هم کشیدم به محض خارج شدن مامان از اتاق به سینی صبحانه نگاه کردم....لیوانی شیر .. کیک شکلاتی ... سیب ... با سرخوشی سیب را برداشتم و گاز زدم به خودم در اینه خیره شدم ... موهایی ژولیده... به تازگی جلوی موهام را کوتاه تر کرده بودم و روی پیشونیم می انداختم این مدل رو در مجله ی فرانسوی دیده بودم و به پیشونی بلندم خوب می آمد ، به سمت وان رفتم، انگشتم رو داخل آب زدم ...سرد بود ... اما برامی مهم نبود ...

با رضایت به خودم در آینه خیره شدم ، تور بلندی که تا کمرم می رسید و با گیره هایی از گل ارکیده به موهام وصل شده بود ، لباسی که یغه ی هفتی داشت واستین های پفیش تا آرنجم می رسید ..... دامن لباس ساده بود اما کنار دامن بالا آمده بود و زیر آن پارچه ای با طرح گل های ارکیده خودنمایی می کرد ، به دست هام نگاه کردم جای خالی انگشتر ، اذیت می کردم ادوارد دیشب در حیاط از من گرفته بودش و گفته بود که امروز به من برمی گرداند، ست برلیانی که روز پیدا شدن متیو ، ادوارد به گردنم انداخته بود در گردنم خودنمایی می کرد ، قبل از اینکه از اتاق خارج بشووم ، ندیمه با خنده وارد اتاق شد و جعبه ای را به سمتم گرفت : آقای جانسون این را دادند.

با کنجکاوی در جعبه رو باز کردم، گردنبند که نگین بزرگ قرمزی و گوشواره هایی با نگین قرمز در جعبه خودنمایی می کردند ، بدون تفکر هم می دا نستم این ست ها با انگشتر یکی هستند ، دوباره به جلوی آینه برگشتم و با عجله گردنبند برلیان را از تو گردنم بیرون آوردم و به جایش گردنبند جدید را به گردن انداختم و با عجله گوشواره ها را هم جایگزین کردم ، از اتاق خارج شدم ، در راهرو بابا منتظرم بود ناخوداگاه ذهنم به سه هفته پیش پر کشید من ..... اینجا ... همین صحنه اما با تافوتی های آشکاری ....دیگه تنم کبود نبود .... چشم هام پف کرده نبود ..... همه چیز فرق می کرد...... ادوارد موافقت کرده بود که تا زمان عروسی من در خانه ی بابا باشم .... با آرامش دستم را دور بازوی بابا حلقه کردم و با همدیگر عمارت را به مقصد کلیسا ترک کردیم....

با شنیدن صدای ارگ کلیسا ، ناخودآگاه اشک در چشم هایم جمع شد ، با ورود من و بابا ، سرهای به طرف ما چرخید ، با لبخند به جلویم نگاه کرد ، ادوارد با کت و شلوار مشکی که گل ارکیده ای در جیبش خودنمایی می کرد و با لبخند به من خیره شده بود،چشم چرخواندم پشت سر ادوارد ، در جایگاه ساقدوش ها اشلی و متیو با خنده به من نگاه می کردند در جواب لبخندشان لبخند زدم ، به جایگاه ساقدوش های عروس نگاه کردم ، سوزی نبود!! و به جای سوزی دو دختر دیگه بودند که هر دو به من لبخند می زدند با لبخند اجباری جوابشون را دادم ... دو قدم با ادوارد فاصله نداشتم ... چشم هایم را به ادوارد دوختم .... دستم را دور بازویش حلقه کردم .... به وضوح متوجه شدم که ادوارد نفس عمیقی کشید... پدر روحانی شروع کرد :

ما در پیشگاه خدا جمع شده ایم تا این مرد و این زن را به همسری یکدیگر دربیاوریم… نهادی که از طرف خدا توسط مسیح و کلیسا بین ما به ودیعه گذاشته شده…این ازدواجنهادی نیست که ساده انگاشته شود، بلکه نهادی است که باید با ترس از خدا و وفادارانهآن را پیش برد. به همان شیوه الهی که از طرف خدا بین انسان ها نهادینه شده است تافرزندانی که از این نهاد برمی خیزند در اطلاعت از فرامین خدا رشد کنند.جایی تاغرایز طبیعی مثل محبت و علاقه در بین انسان ها نمود پیدا کند. 

زیر چشمی به ادوارد خیره شدم ، اما ادوارد با نگاهش قافلگیرم کرد ، در جواب نگاه من لبخند زد و لب زد : دوست دارم. دوباره حواس جفتمون به حرف های کشیش جمع شد

نهادی که بهیک زن و یک مرد اجازه می دهند تا بتوانند از یکدیگر قوت بگیرند و اینک این دو نفردر حضور ما به همسری یکدیگر در می آیند.. 

ادوارد جانسون ،آیا این زن رابه همسری می پذیری تا طبق قانون خداوند در پیمان مقدس زناشویی با هم زندگی کنی؟ آیادوستش خواهی داشت؟ مایه دلخوشی اش خواهی بود و در تنگدستی او را یاری خواهی کرد؟

ادوارد بدون لحظه ای شک و با صدایی رسا گفت : بله!

سورنا آیرز ،آیا این مرد را به همسری می پذیری تا طبق قانون خداونددر پیمان مقدس زناشویی با هم زندگی کنید؟ در ناخوشی و تندرسی ارجش خواهی نهاد و باچشم پوشی از دیگران تا وقتی که زنده ای خود را وقف او خواهی کرد؟ 

چشم هایم رو بستم و دوباره باز کردم ، دستم را محکم دور بازوی ادوارد فشار دادم و سعی کردم با محکم ترین صدایم جواب بدم: بله!

نوبت هر کدوم از ما بود که فرمول مقدس را تکرار کنیم:

در غم وشادی، تنگدستی و فراوانی، ناخوشی و تندرستی دوستت خواهم داشت و غمخوارت خواهم بودتا وقتی مرگ ما را از هم جدا کند. طبق قانون خداوند. با تو پیمان وفادری میبندم.با جسمم تو را می پرستم و آنچه را در این دنیا دارم نثارت می کنم.بعد از تموم شدن فرمول مقدس کشیش ادامه داد:

خداوندا این حلقه را متبرک دار ! این زن و مرد زیر سایه تو وفادار به همزندگی کنند.به عهد و پیمان خود وفادار باشند و این حلقه نشانی باشد از این موضوعزیر سایه سرورمان عیسی ـ مسیح. باشد که در جهانی دیگر جاودانی شوید. آمین! 

دختری کوچک با لباس صورتی کمرنگ و موهای طلایش جلوی من ایستاد و کوسنی رو که روش حلقه هادوخته شده بود به طرف ادوارد گرفت ، ادوارد با متانت حلقه من را برداشت و دستم را جلو کشید .

نوبت من بود با لبخندی که به هیچ عنوان نمی توانستم پنهونش کنم حلقه را برداشتم و زینت دست های مردانه ادوارد کردم

سه ساعت از عروسی من و ادوارد می گذره و حالا تو پذیرایی خونه ی ما در حال رقص هستیم ، ادوارد دست هایش رو دور شونه هام حلقه کرد بود و لب هاش روی موهام بود ، آرامشی که تو وجودم تزریق می شد غیر قابل باور بود .....

بعد از مهمونی با ادوارد به سمت خونه ی خودمون حرکت کردیم..... وارد خونه شدیم .... ادوارد بدون حرف دستم رو به سمت اتاق خودمون کشید و با داخل اتاق هلم داد و بدون حرف از اتاق خارج شد... خنده ام گرفت ... لباس رو از تنم خارج کردم و تور رو از موهام کنار زدم از داخل کمد پیراهن بندی صورتی کمرنگی برداشتم ، توی آینه به خودم نگاه کردم .... استرس داشتم و اما ادوارد با لبخند وارد اتاق شد ، چند لحظه به من نگاه کرد و با چند قدم خودش رو به من رسوند و ... بوسه ای که روی پیشونیم کاشته شد .... می لرزیدم .... هیچ وقت تا به حال فکر نمی کردم که از این لحظه بترسم .....

ادوارد که متوجه لرزش من شده بود و با تعجب گفت : چی شده سورنا؟ چرا می لرزی؟

جوابی نداشتم که بدهم .... ادوارد دستش رو زیر چونه ام گذاشت و سرم ر وبالا آورد و گفت : تو از من می ترسی؟ آره سورنا ؟

با خجالت سرم رو پایین انداختم اما ادوارد محکم تر من رو در آغوش گرفت و گفت: سورنا از چی می ترسی؟ یک نگاه به من بکن ....من همسرتم .... قرار نیست تو فقط هم بالینم بشی .... من روح تو رو می خوام نه جسمت رو ، تا موقعی که خودت نخوایی من هیچ کاری نمی کنم...

ادوارد من رو روی تخت نشوند و جلوم زانو زد : سورنا .... مطمئن باش من هیچ کاری نمی کنم....

آروم باش نلرز .... 

کمکم کرد روی تخت دراز بکشم با طمانینه پتو روی تن لرزنم کشید... زبونم قفل شده بود..... صورتش رو جلو اورد وگونه ام رو بوسید ... زیر لب ببخشیدی گفتم اما ادوارد در جوابم لبخندی زد و گفت : مهم نیست گلم.

ادوارد به سمتم کمد رفت و کت و شلوارش رو با لباس راحتی عوض کرد .... شمع های اتاق رو خاموش کرد و فقط یکی از شمع ها رو روشن گذاشت و خودش روی کاناپه ی کنار اتاق دراز کشید... عذاب وجدان راحتم نمی ذاشت .... آروم از تخت پایین اومدم ... ادوارد دراز کشیده بود و مچ دستش روی چشم هاش گذاشته بود خیلی آروم صداش زدم: ادوارد ...

ادوارد آروم چشم هایش رو باز کرد ، سرم رو پاین انداختم و با خجالت گفتم : خواهش می کنم بیا توی تخت ، اینجا کمرت درد می گیره .

ادوارد برای چند لحظه به من خیره شد و بعد با لبخند از جاش بلند شد ، بازویش را دور شونه ام انداخت و با هم به سمت تخت رفتیم ..... ادوارد با مهربانی در آغوشم کشیدو سعی می کرد لرزش خفیف تنم رو آروم کنه....

صبح با نوازش های دست ادوارد از خواب بیدار شدم، ادوارد با دیدن چشم های باز من لب زد: صبح خیر خانوم گل .

کش و قوسی به بدنم دادم و با لبخند نگاهش کردم ... هیچی نداشتم که بگم .... در برابر این همه درک و مهربونی هیچی نداشتم که بگم.

ادوارد محکم تر من رو درآغوش کشید و گفت: این چیه که تو عروسی ها دور چشمت می کشی؟ حالت چشم هات عوض می شه ....

با کرختی ناشی از خواب جواب دادم: سرمه

- چی هست من تا به حال ندیده بودمش؟

خمیازه ای کشیدم وگفتم: از لوازم آرایش های مامان بود می گفت از پارس آورده ...

- خیلی جالبه سورنا ... هنوز خوابت میاد؟

- نه.

ادوارد خنده ای کرد و گفت : حالا که خوابت نمی یاد بلند شد ، حموم کن که سرحال بشی.

توی وان دراز کشیدم و به شب پیش فکر کردم ، ادوارد با موقعیت وضعیت من چه آرامشی رو که نثارم نکرد.

- ادوارد ....ادوارد ... کجایی؟ من آماده شدم ها، الان دیر به مهمونی می رسیم ها .

برای آخرین بار در آینه به خودم نگاه کردم ، پیراهن صورتی کم رنگی به تن داشتم که جلوی سینه اش گل رزی خودنمایی می کرد ، ترکیب گل روز با ست یاقوت قرمزم ترکیب جالبی بود ، مقداری عطر به مچ دستم زدم و با پوشیدن شنلم از اتاق بیرون رفتم ، با حواس پرتی در حالی که به پیراهنم دست می کشیدم تا چین هاش برطرف بشه به سمت پله ها راه افتادم ، بالای پله ها ایستادم ، صحنه ای را که دیدم خشکم زد ؛ پایین پله ها ادوارد ایستاده بود و دختر جوانی که موهای بلوند و بلندی داشت در آغوش ادوارد گریه می کرد ، دستم را روی قفسه ی سینه ام گذاشتم ، نفس کشیدن برام سخت شده بود ، ادوارد در حالی که پشتش به من بود دست تدر موهای فر دختر کرد و گفت: گلم گریه نکن. عزیزم گریه نکن . من اینجام .... دیگه تنهات نمی ذارم .

مگه من گلش نبودم ..... مگه اون فقط پناهگاه من نبود ..... مگه قرار نبود اون من رو تنها نذاره....

من نمی گذاشتم ... من اجازه نمی دادم که شیرازه ی زندگیم از هم بپاشه .... باید می فهمیدم این دختر ظریف کیه ..... دوباره همون احساس مزخرف تنگی نفس ، سعی کردم با مالش قفسه ی سینه ام نیروی دوباره ای بگیرم ... اما دریغ ...... دریغ از یک ذره هوایی که وارد شش های بیمارم بشه .....

پله ی اول را پایین آمدم ، احساس می کردم شش هام دیگر کار نمی کنند .... پله ی دوم .... صحنه ی بوسیده شدن گونه ی دختر توسط ادوارد باعث شد، چشم هام سیاهی برود ..... پله ی سوم .... تار می دیدم اما قیافه ی وحشت زده ی دختر با دیدن من جلوی چشم هایم واضح بود ....

نمی تاونستم تعادلم را حفظ کنم .... ادوارد به سمتم امد ، لبخندی مسخره ی روی لب هاش بود ....

پله ی چهارم را ندیدم و تعادلم را از دست دادم ..... با ضرب روی پله های افتادم و غلت خوران پایین رفتم .... قفسه ی سینه ام درد می کرد ، چشم هامی تار می دید و اما بعدش تاریکی محض.....

سوم شخص 

ادوارد در حالی که دختر جوان را محکم در سینه می فشدر به این فکر کرد که چه گونه این خبر را به سورنا بدهد!

بوسه ای روی گونه ی دخترک ظریف و زیبا زد اما دخترک با وحشت به پشت ادوارد نگاه می کرد و سعی می کرد با لکنت حرفی را به ادوارد بفهماند..... ادوارد با تعجب به پشتش نگاه کرد .... چه قدر احمق بود که صدای پای سورنا را نشنید بود .... به سمت سورنا رفت با لبخند اجباری که روی لبش بود ، نمی دانست چه توضیحی به سورنا بدهد ....

اما سورنا فقط به دخترک ظریف نگاه می کرد ، تعادل نداشت و تلو تلو می خورد ، ادوارد قدم هایش را تندتر کرد تا به سورنا کمک کند اما دیر رسید ... لحظه ی آخر سورنا پله ی چهارم را ندید ... زمین افتاد و غلتید دیگر لازم نبود با قدم هایی ناموزون پله ها را طی کند ...تنش روی پله ها غلطید ... ادوارد به سمت سورنا خیز برداشت ... تن نیمه جان سورنا بعد از آخرین پله ثابت موند ..... ادوارد تن نیمه جون عشقش را به سمت خودش برگرداند ، صورت غرق در خون سورنا صحنه ای ناخوشایند بود که برای ادوارد پدیدار شد .

با دست پاچگی سورنا را بلند کرد و بدون توجه به دخترک ظریف که با بهت به ادوارد نگاه می کرد سورنا را به اتاقشان برد ، روی تخت گذاشتش ، سورنا ناله ی خفیفی کرد،ادوارد با دست پاچگی دنبال شیشه ی مخصوص سورنا گشت ، به سختی از بین انبوه عطرهای روی کنسول شیشه را پیدا کرد همان لحظه در باز شد ، اندام ظریف دخترک با عجله به داخل اتاق اومد و خودش را به بالای سر سورنا رساند و با داد از ادوارد پرسید: چی شده؟

 ادواردر در حالی که شیشه را زیر بینی سورنا می گرفت با استیصال گفت : نمی دانم !

دخترک جیغ کشید: نمی دانی؟ تو پزشکی ؟ ممکن است دنده هایش شکسته باشد .....

ادوارد با عجله به سمت در رفت ، قبل از خروج به دخترک نگاه کرد و گفت : شیشه را جلوی بنیش بگیر ، مشکل تنفسی دارد!

لحظه ی آخر چشم هایش در چشم های سبز تیره دخترک قفل شد و در لحظه ای آنی از فکرش گذشت که این دختر همیشه مصیبت بوده .....

با عجله از ساختمان خارج شد و در را محکم پشت سرش کوبید ، دخترک ظریف با بهت به سمت دختر جوانی که روی تخت با صورت خونین ناله می کرد نگاه کرد باید دست به کار می شد ، شیشه را زیر بینی سورنا گرفت، نفس های سورنا مقطع و کوتاه بود ، واضح بود که برای نفس کشیدن درد دارد ، دخترک سعی کرد با دستمالی که روی کنسول بود ، صورت خونین دخترک را تمیز کند اما وقتی نیم ست برلیان را دید ، ناخودآگاه احساس تنفری نسبت به این دخترکی که به سختی نفس می کشید ،احساس کرد! بدون توجه به به ناله های دخترک کنار تخت نشست وبا خودش فکر کرد مگر موقعی که خودش زیر مشت و لگد ادوارد و آیرز جان می داد کسی کمکش کرد .... مگر هنگامی که در غم مرگ جابز شیون می کرد کسی کمکش کرد .... دل سنگ شده بود .... این دنیا دلسنگش کرده بود ، از این ناله ها زیاد دیده بود اما دلش ذره ای به رحم ناومد فقط به خاطر اینکه ادوارد مئاخذه اش نکند با خشونت دستمال خیس را روی صورت دخترک کشید و از اتاق خارج شد و به پشت پنجره ایستاد و منتظر آمدن ادوارد شد ، بعد از چند دقیقه ادوارد سوار بر اسب در حالی که پسری و مرد سالخورده ای همراهش بودند وارد محوطه شد ،دخترک سریع تر وارد اتاق مشترک سورنا و ادوارد شد و با لای سر سورنا ایستاد و حالت کسانی را به خودش گرفت که چند شبانه روز است که بدون استراحت از بیماری مراقبت می کنند. صدای قدم های تند سه نفر در راهرو پیچید و بعد از چند ثانیه در باز شد ، مرد سالخورده بدون توجه به دخترک بالای سر سورنا آمد ، کیفش را کنار تخت گذاشت و با دستپاچگی شروع به معاینه سورنا کرد ، متیو نگاه غضب آلودی به ادوارد انداخت و بالای سر خواهرش رفت و دست های سرد سورنا را در دست گرفت .

ادوارد با تامل نزدیک تخت شد ، تقصیر خودش بود ، مطمئن بود سورنا بعد از دیدن دخترک از بالای پله ها افتاده بود...

استاد با عجله سرش را بالاآورد و مختصر گفت : دنده هایش شکسته ، متیو برگرد عمارت و کیف اصلی من را بیاور ، ادوارد بیا کمک ، پیراهن را از تنش در بیاور و لباس را پاره کن.

استاد با غضب به دخترک جوان نگاه کرد وگفت : این همه مدت اینجا بالای سرش بودید ، حداقل لباسش را در می آوردید .

دخترک با گریه ی ساختگی از اتاق خارج شد ، ادوارد کوچکترین توجه ای به امیلی نکرد ، الان از همه چی مهم تر سورنا بود که با بی خردی ادوارد ، صدمه دیده بود...

سه روز گذشته بود اما هنوز سورنا به هوش نیامده بود ، هنگام نفس کشیدن ناله می کرد ، استاد خوب می دانست شکستن دنده چه درد دارید و باعث می شود که شخص هنگام نفس کشیدن احساس کند دنده هایش در شش هاش فرو می رود.

سورنا در تب می سوخت و هذیان می گفت و مدام ادوارد را صدا می زد و استاد سعی می کرد آرامش کند ، بیرون اتاق جو سنگینی حاکم بود ، خانم و اقای جانسون و خانم و آقای آیرز با نگرانی پشت در بودند ، خانم و اقای جانسون انقدر نگران بودند که برگشتن دختر زیبایشان باعث نشده بود، نگرانیشان را فراموش کنند. اما در بین همه این ها انگشت اتهام ها به سمت ادوارد بود ، ادوارد شرمنده و با عذاب وجدانی فراوان سه شب بود که خواب را به خودش حرام کرده بود .

استاد با قیافه ای گرفته از اتاق بیرون امد و گفت : اگه تا دو روز دیگر به هوش نیاید ، از شدت تب و ضعف می میرد .

با این حرف استاد ، متیو بی مهابا به سمت ادوارد حمله کرد و گفت : تو .... توی ... بی همه چیز .... از خواهرم مراقبت کردی؟..... آره ؟....... تویی که به من درس اخلاق می خواستی بدهی ...... ادوارد ... به مسیح قسم ...... به خدا قسم ..... فقط کافی سورنا به هوش نیاید .. من زنده زنده می سوزانمت ..... 

ادوارد بی پناه و با بغضی مردانه به متیو خیره شده بود .... حق با متیو بود ..... بدون سورنا لیاقت زندگی کردن نداشت ....

آقای جانسون و اقای آیرز سعی کردند پسرها را از هم جدا کنند .

هیچ کاری از دست کسی بر نمی آمد جز صبر کردن و صبر کردن و صبر کردن.....

 خانم و آقای جانسون به خانه برگشته بودند ، آقای آیرز به سختی همسرش را راضی به برگشت به عمارت 

کرده بود .

امیلی با نگرانی در پذیرایی روی یکی از مبل ها نشسته بود ، شاید تقصیر خودش بود ... در دنیا ظلم دیده بود ... همسر برادرش که گناهی نکرده بود ....

ادوارد مثل شبح وارد اتاق شد ، بی صدا وآرام، استاد با دیدن ادوارد از جایش بلند شد و اجازه داد با سورنا تنها باشد ، هیچ کس قادر به انجام دادن کمکی نبود ....

ادوارد با بغض کنار تخت سورنا نشست و به چشم های بسته ی سورنا خیره شد .

دست داغ سورنا را روی قلبش گذاشت و بی صدا اشک ریخت ، بدون سورنا زندگی برایش معنی نداشت .

تپش قلب ادوارد زیر دست های سورنا ، باعث شد سورنا ناله ی خفیفی بکند ..

دختری که روی تخت ناله می کرد تنها کسی بود که توناسته بود قلب ادوارد را بلرزونه ...نه با چهرهاش ... با رفتارش ...توانسته بود قلب کسی را بلرزاند که عهد کرده بود نزدیک دختری نشود.... ادوارد زمزمه کرد: دیدی پسر ، این هم یک دختر دیگر که نزدیک تو شد و تو بدبختش کردی..

ادوارد مطمئن بود اگر بلایی سر سورنا می آمد .... خودش با سورنا در گور می رفت، حق زنده ماندن بدون سورنا را نداشت .

چشم های بسته سورنا، حماقت ادوارد را به یادش آورد، 

چرا سورنا چشم باز نمی کرد؟ با التماس به سورنا نگاه کرد و زیر لب گفت : تو را به خدا چشم هایت را باز کن ، ببخشید ، اشتباه کرد م، به خدا گلم من تویی ، فقط تو ... بلند شو...سورنا اگه بروی من می میرم... به خدا اینجا را آتیش می زنم ... برگرد...

ادوارد اشک ریخت ... التماس کرد .... اما سورنا هیچ عکس العملی نشان داد .... ادوارد تا صبح گریه کرد ....خورشید بی خیال خودنمایی کرد اما ادوارد تازه خوابش برده بود ، استاد وارد اتاق شد با دیدن ادوارد که خوابش برده بود ، دلش نیامد که بیدارش کند ، شنل دخترانه سورنا را که روی صندلی افتاده بود ، برداشت و روی شونه های ادوارد انداخت ، نبض سورنا را گرفت ، قوی تر بود ، بدنش هم به نسبت دیروز خنک تر اما هنوز تب داشت ، استاد با خوشحالی بیرون رفت و بقیه را هم به احتمال بهوش امدن سورنا امیدوار کرد.

سورنا

گرمم بود ، سعی کردم نفس عمیقی بکشم اما درد بدی در سینه ام پیچید که باعث شد ناله ی خفیفی کنم ، چشم هایم را باز کردم ، تار می دیدم ، دوباره بستم و باز کردم اما بازهم چشم هایم تار می دید ، انگار از پشت شیشه ی بخار گرفته به دنیا نگاه می کردم ، چشم هایم را بستم و سعی کردم آخرین لحظات قبل از بیهوشیم را به یاد آورم.... دخترک ظرف و زیبا که در بغل ادوارد جا خوش کرده بود ، بوسه ی ادوارد و پله ی چهارمی که من ندیدمش .... با ضعف ادوارد را صدا زدم اما صدای پیرمردی که صدایم می زد توجهم را جلب کرد ، صدای استاد بود ، دستی خنک روی پیشونیم قرار گرفت ، استاد ادامه داد: 

سورنا ! صدای من را می شنوی ؟ دخترم چرا چشم هایت را باز نمی کنی؟

با طمانینه چشم هایم را برای بار سوم باز کردم اما هنوز هم تار می دیدم ، زبانم را روی لب خشک شده ام کشیدم و گفتم: استاد تار می بینم!

استاد با صدای آرامی گفت : چشم هایت را چند لحظه ببند دخترم ، پشت بند این حرف صدای استاد امد که ادوارد را صدا می زد: ادوارد .... ادوارد پسرم ... بلند شد ... سورنا به هوش امده ....

صدای هراسان و گرفته ی ادوارد باعث شد سرم را به سمت صدا برگردانم : چی ؟.... سورنا بهوش امده ؟ سورنا ؟.... سورنا؟ چرا چشم هایت را باز نمی کنی؟

قطره اشکی از چشم هایم پایین ریخت ، استاد به جای من جواب داد : مشکلی نیست ادوارد ، من خواستم چشم هایش ر ببنده .

سینه ام درد می کرد ، صورتم را برگداندم ، استاد گفت : ادوارد حالا که به هوش امده ، برو بیرون به بقیه خبر بده ، تا من سورنا را معاینه کنم.

صدای قدم هایی که اول آرام بود و بعد تند شد و بعد از آن صدای بسته شد در و تنها چند لحظه بعد صدای جیغ و فریاد چند نفر، استاد بدون حرف دستش را روی قفسه ی سینه ام گذاشت ، بی مهابا از درد ناله کردم استاد گفت : ببخشید دخترم .

دست های خنکش روی گونه ام قرار گرفت و آرام گفت : حالا دوباره چشم هایت را باز کن . 

دوباره باز کردم اما باز هم تار می دیدم ، تصویر محو و تار استاد که بالای سرم بود ، استاد کنار رفت و گفت : سورنا موقع زمین خوردن سرت به جایی نخورد ؟ 

سعی کردم آن لحظه را به خاطر بیاورم ، اول درد بدی در سینه ام احساس کردم و بعد از آن درد بدتری پشت سرم ...

استاد نفس عمیقی کشید یک لحظه درس های استاد یادم امد : گاهی اوقات ضربه به سر عوارض زیادی دارد ، مثل ضعف بینایی و ضعف تعادلی!

با درد توی تخت جابه جا شدم ، مطمئن بودم کسی تو اتاقه ، دست کشیدم به باندی که دور سرم پیچیده شده بود و چشم هام رو می پوشوند . ضربه ی به سرم باعث شده بود ضعف بینایی پیدا کنم ، استاد با یک پزشک آمریکایی صحبت کرده بود با مشورت به هم به این نتیجه رسیده بودند که اگر دو هفته چشم هام با پماد مخصوص بسته باشه ، ممکنه این ضعف برطرف بشه!

زیر لب گفتم :آب 

و بعد از چند ثانیه لیوان آبی به لب هام خورد ، دستم رو بالا آوردم تا لیوان رو بگیرم ، از صبح که بیدار شده بودم نپرسیدم کسی تو اتاقه یا نه ، مطمئن بودم ادوارد تو اتاق نشسته ، دستم رو دور لیوان حلقه کرد ، اما هم زمان دست مردونه ی ادوارد روی دست هام حلقه شد ، بی تفاوت لیوان رو به لب هام نزدیک کردم و مقداری از آب رو نوشیدم ، دنده هام ترک خورده بود و الان دردش کمتر شده بود ، لیون از لب هام دور شد ، بدون حرف سعی کردم به پهلو بخوابم ، دستی پشت کمرم قرار گرفت و کمک کرد بچرخم ، ادوارد آروم گفت : سورنا خواهش می کنم به من گوش کن ، بذار حرف بزنم!

بدون حرف دستم رو روی بدنم حرکت دادم تا بتونم پتو رو پیدا کنم ، بدون اینکه به پتو دست بزنم ، ادوارد پتو رو تا شونه ام کشید ، نفس عمیقی کشید وگفت : نمی خوای حرف بزنم ، اما تو باید بشنوی!

اعتنا نکردم ، صدای نفس های عصبی ادوارد تو اتاق پیچید ، صدای فنرهای تخت اومد و همزمان دست ادوارد که روی گونه ام کشیده شد، سعی کردم جهتم رو عوض کنم اما باعث شد درد بدی تو قفسه ی سینه ام بپیچه و ناله ام بلند بشه ، دست ادوارد روی قفسه ی سینه ام قرار گرفت و ادوارد با خشم غرید: به جای اینکه با این وضعیتت هی به خودت فشار بیاری ؛ چند دقیقه بذار من حرف بزنم . 

-......

- سکوتت رو می ذارم به حساب اینکه راضی شدی! اون دختر ، خواهرم بود ، امیلی، سال ها پیش امیلی عاشق شد ، خیلی مسخره بود ، عاشق بدنام ترین مرد شهر ، هرکاری کردیم راضیش کنیم بیخیال این وصلت بشه نشد ، من به سراغ جابز همون مرد رفتم ، اون مردک با رذالت ذل زد تو چشم هام و گفت به دوئل دعوتت می کنم ، یا اون کشته می شه و یا من ! قبول کردم ..... اما آیسون نذاشت برم ...... خودش رفت .......... توی دوئل جابز مرد اما گلوله ای که به آیسون خورد باعث شد ، ادوارد تا مرز مرگ بره و برگرده !

امیلی وقتی فهمید جابز مرده از ما ها کینه به دل گرفت می دونی چی گفت : گفت از جابز بارداره!

خون جلوی چشم های روگرفته بود با آیسون زدمیش ، تا موقعی که زیر دست و پامون بیهوش نشد ، ول نکردم ، من کسی نبودم که مردم تو روی من ذل بزنند و بگویند خواهرم بچه ی نامشروع داره ؛ امیلی فرار کرد ، بی آبرویی به بار آورد ، اون محله رو ترک کردیم ، بعد ها که رابطه تو و متیو ر ودیدم تازه فهمیدم که من برادر خوبی نبودم ، متیو همیشه پشتت بود اما من چی من حتی یک بار هم به امیلی دقت نکرده بودم !

حالا امیلی برگشته ، سرش به سنگ خورده و برگشته ! روش نشده بود خونه بابا بره ، به خاطر همین اینجا اومده بود ، سورنا ........ به خدا ....... وقتی اونجوری تو خون دیدمت .........اوووووووف ..........سورنا شرمنده ات هستم ........ به خدا حاضرم خودم بشم چشم هات .......... فکر نمی کنی من چی کشیدم وقتی استاد گفت چه بلایی سرت اومده ، اون هم فقط به خاطر حماقت من ! سورنا نمی خوای جوابم رو بدی عزیزم؟ سورنا تو حرف بزن من جبران می کنم .... شده دور دنیا بگردم و بهترین پزشک ها رو برات پیدا کنم، چشم هات رو بهت بر می گردونم ...... سورنا ؟

بدون اینکه جواب ادوارد رو بدهم اشک می ریختم ، دلم گرفته بود، ادوارد به امیلی بد کرده پس حق نداشت با امیلی اونجوری برخورد کنه و کاری کنه که من فکر کنم ........ 

- سورنا .... سورنا عزیزم گریه می کنی؟ گریه نکن دیگه گلم ........ به خدا شرمنده ام ......چند بار بگم .....

بدون توجه به ادوارد اشک می ریختم .... باند چشم هام خیس شده بود اما من بدون توجه گریه می کردم ....

با درد توی تخت جابه جاشدم ، مطمئن بودم کسی در اتاق است ، دست کشیدم به باندی که دور سرم پیچیده شده بود وچشم هایم را می پوشاند . ضربه ی به سرم باعث شده بود ضعف بینایی پیدا کنم ، استاد بایک پزشک آمریکایی صحبت کرده بود با مشورت به هم به این نتیجه رسیده بودند که اگر دوهفته چشم هایم بسته باشند ، ممکن است این ضعف برطرف شود..

زیر لب گفتم :آب 

و بعد از چند ثانیه لیوان آبی به لب هایم خورد ، دستم رابالا آوردم تا لیوان را بگیرم ، از صبح که بیدار شده بودم نپرسیدم کسی در اتاق است یا نه ، مطمئن بودم ادوارد در اتاق نشسته است ، دستم را دور لیوان حلقه کردم ، اما هم زماندست مردانه ی ادوارد بر روی دست هایم حلقه شد ، بی تفاوت لیوان را به لب هایم نزدیک کردمو مقداری از آب را نوشیدم ، دنده هایم ترک خورده بود اما الان دردش کمتر شده بود ،لیون از لب هایم دور شد ، بدون حرف سعی کردم به پهلو بخوابم ، دستی پشت کمرم قرارگرفت و کمک کرد در تخت جابه جا شوم ، ادوارد آرام گفت : سورنا خواهش می کنم به من گوش کن ، بگذارحرف بزنم!

بدون حرف دستم را روی بدنم حرکت دادم تا بتوانم پتو راپیدا کنم ، بدون اینکه به پتو دست بزنم ، ادوارد پتو را تا شونه ام کشید ، نفسعمیقی کشید وگفت : نمی خواهی حرف بزنم ، اما تو بایدبشنوی!

اعتنا نکردم ، صدای نفس های عصبی ادوارد در اتاق پیچید ، صدای فنرهای تختآمد و همزمان دست ادوارد که روی گونه ام کشیده شد، سعی کردم جهتم را عوض کنم اماحرکتمباعث شد درد بدی در قفسه ی سینه ام بپیچد و ناله ام بلند شود ، دست ادوارد روی قفسهی سینه ام قرار گرفت و ادوارد با خشم غرید: به جای اینکه با این وضعیتت به خودتفشار بیاوری ؛ چند دقیقه بگذار من حرف بزنم . 

 -......

 - سکوتت را می گذارم به حساب اینکه راضی شدی! اون دختر ،خواهرم بود ، امیلی!سال ها پیش امیلی عاشق شد ، خیلی مسخره بود ، عاشق بدنام ترینمرد شهر ، هرکاری کردیم راضیش کنیم بیخیال این وصلت بشود نشد ، من به سراغ جابز همانمرد رفتم ،مردک با رذالت ذل زد در چشم هایم و گفت به دوئل دعوتت می کنم ، یاخودش کشته می شد و یا من ! قبول کردم ..... اما آیسون نگذاشت بروم ...خودش رفت ... در دوئل جابز مرد اما گلوله ای که به آیسون خورد باعث شد ، آیسون تامرز مرگ برود !

امیلی وقتی فهمید جابز مرده از ما ها کینه به دل گرفتمی دانی چی گفت : گفت از جابز بارداره!

عصبانی شدم با آیسون زدمیش ، تا موقعی که زیر دست و پامون بیهوش نشد ، ول نکردم ، من کسی نبودمکه مردم تو روی من ذل بزنند و بگویند خواهرم بچه ی نامشروع داره ؛ امیلی فرار کرد ،بی آبرویی به بار آورد ، محله ر ترک کردیم ، بعد ها که رابطه تو و متیو رh دیدم تازه فهمیدم که من برادر خوبی نبودم ، متیو همیشه پشتت بود اما من چی من حتییک بار هم به امیلی دقت نکرده بودم !

حالا امیلی برگشته ، سرش به سنگخورده و برگشته ! روش نشده بود خونه بابا برود ، به خاطر همین اینجا اومده بود ،سورنا ........ به خدا ..... وقتی اونجوری تو خون دیدم......سورنا شرمنده ات هستم ...... به خدا حاضرم خودم بشوم چشم هایت .......... فکر نمی کنی من چی کشیدم وقتی استاد گفت چه بلایی سرت آمده ، فقط به خاطرحماقت من ! سورنا نمی خواهی جوابم را بدهی عزیزم؟ سورنا تو حرف بزن من جبران می کنم .... شده دور دنیا بگردم و بهترین پزشک ها را برایت پیدا کنم، چشم هایت را بهت بر میگردانم ...... سورنا ؟

بدون اینکه جواب ادوارد را بدهم اشک می ریختم ، دلمگرفته بود، ادوارد به امیلی بد کرده 

- سورنا .... سورنا عزیزم گریه می کنی؟ گریه نکن دیگهگلم ........ به خدا شرمنده ام ......چند بار بگویم .....

بدون توجه به ادوارد اشک می ریختم .... باند چشم هایمخیس شده بود اما من بدون توجه گریه می کردم ....

ادوارد بازویم را گرفت و به سمت خودش کشوندتم ، با احتیاط بوسه ای روی گونه ام زد و گفت : قربونت بشوم گریه گریه نکن .... چشم هایت بدتر می شود عزیزم...... نکن گلم .... خوبی .... می تونی نفس بکشی؟

اندفعه با صدای بلند گریه می کردم .... برای خودم .... برای امیلی .... برای ادوارد .... نفس کم آورده بودم ، قفسه ی سینه ام می سوخت و تیر می کشید ، چشم هایم می سوخت .... دستمالی زیر بینیم قرار گرفت و همزمان صدای بلند ادوارد که استاد را صدا می زد ... سعی کردم نفس عمیقی بکشم .....نمی شد ... هوا کم آورده بودم .... سوزش سینه ام بیشتر شده بود.... دست ادوارد روی بازوم فشار آورد ومجبورم کرد کاملا دراز بکشم .....

چشم هایم می سوخت .... ادوارد صدایم می زد اما توانایی جواب دادنش را نداشتم... دستمال خیسی روی لب هام کشیده شد و همزمان دستمالی روی بینیم قرار گرفت ... در تقلا برای نفس کشیدن بودم.... بهتر شده بودم ... اما هنوز سینه و چشم هایم می سوختند.

- سورنا .... بهتری .... قفسه ی سینه ات چه طوره ؟

با صدای ضعیفی پاسخ دادم:

- بهترم ..... چشم هایم می سوزه ..... قفسه ی سینه ام تیر می کشد......

زمزمه کرد: عزیزم می بخشی ؟ به خدا امیلی یک هفته است که در پذیرایی می خوابه تا بیاد تو را ببیند و عذرخواهی کند ، بابا و مامان هم شرط گذاشته اند به شرطی امیلی را در خانه راه می دهند که تو رضایت بدهی..... سورنا می بخشی دیگر؟

سرم را به نشونه مثبت پایین آوردم ادواردبا ذوق زدگی مشهودی گفت: ممنون گلم .

خسته بودم وخوابم می آمد از طرفی بدنم به شدت ضیعف شده بود ، به آینده ام با این چشم های ضعیف فکر کردم .. به افکارم پوزخندی زدم...من آینده ای نداشتم.. کم کم خوابم برد 

 با صدای ادوارد از خواب بیدار شدم ، هنوز کامل هوشیاریم را بدست نیاورده بودم که صدای ظریف دختری توجه ام را جلب کرد : ادوارد ... من خجالت می کشم .... بهش چی بگویم ....

- لازم نیست چیزی بگی ... سورنا به قدری فهمیده هست که خودش می داند چی کار کند .... سورنا ... گلم ... نمی خواهی بیدار بشوی؟

- من بیدار شدم ادوارد ...

دست های ادوارد دور کتفم حلقه شد و کمک کرد به پشتی تخت تکیه بدهم، ادوارد پرسید: سورنا درد نداری؟

سعی کردم لبخندی بزنم تا ادوارد آرام شود: نه ندارم .

سکوتی در اتاق برقرار شد ، می دانستم که امیلی خجالت می کشد ، سعی کردم خودم شروع کننده باشم : ادواد ... امیلی کجاست ؟ 

دوباره سکوت حکم فرما شد و بعد از چند دقیقه صدای ظریف دخترک آمد : سس.....سلام....

چهره اش در ذهنم تداعی شد ، چشم های سبز تیره ، لب های کوچک و سرخ . بینی قلمی ؛ موهای طلایی فری که تا کمرش می رسید ، نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم با شادترین حالت صدایم جوابش را بدهم : سلام عزیزم ....... از آشناییت خوشبختم ..... از ادوارد در موردت شنیده بودم.... خوشحالم که برگشتی ....

پایین رفتن سطح تشک را کنار خودم احساس کردم و پشت بندش گرمی دست مردانه ادوارد روی دستم که فشار خفیفی بهش وارد کرد ، امیلی با صدایی مبهوت گفت : ادوارد ... در مورد من حرف زده ؟ 

-آره عزیزم ... همیشه می گفت منتظر برگشت خواهرش هست ... می گفت می خواهد جبران کند ........

حالا که تو برگشتی عزیزم...... چه قدر از آشناییت خوشبختم ........معذرت می خواهم که در موقعیت بهتر نمی توانم ازتو پذیرایی کنم ......

- نه ..... نه ...... اصلا اینجور نیست ........ در واقع ....( احساس کردم سمت تشک فرو رفت حدس می زدم امیلی باشه . دستم را با دست های سردش گرفت ، چه قدر دست هایش سرد بود ) من ...... معذرت می خواهم ...... تقصیر من بود ..... من دیدم که شما با دیدن من حالتان بد شد و از پله ها افتادید ........ واقعا متاسفم ...... اگه بگویید بروم ...... همین حالا اینجا را ترک می کنم ........

دستش را محکم فشار دادم وگفتم: این چه حرفیه دختر خوب .... تقصیر خودم بود .... ادوارد می داند هر ازگاهی تنگی نفس می گیرم ...... خودم پله را ندیدم و افتادم ....... من صحبت از دل تنگی ادوارد می کنم اما تو حرف از رفتن می زنی.... این بحث را تمام کن ........ نمی دانم ادوارد در مورد من به تو چیزی گفته یا نه ؟ .. من سورنا هستم .......

- نه .. ادوارد هیچی نگفته ... من هم امیلی هستم .... اما باز هم معذرت می خواهم ...

دستم را بلند کردم تا به صورتش برسانم ...... خودش دستم را گرفت و روی گونه اش گذاشت .... گونه اش خیس بود : امیلی دیگر گریه نکن .. همه چی تمام شده ..... ببینم پیش پدر ومادرت رفتی؟

-نه ...پاپا شرط را رضایت شما گذاشته اند ...

-به من نگو شما ...... فکر کنم تو از من بزرگتری درسته؟

تک خنده ای کرد و گفت : بله ، من 21 ساله ام.

- بهتره که پیش مادرو پدرت بروی ..... من مطمئنم که آنها دلتنگت هستند ..... ادوارد ... ادوارد 

امیلی را می بری پیش پدر ومادرت ؟

فرصت نشد ادوارد جوابم را بدهد چون صدای در زدن امد ، کسی با عجله به در می کوفت ، امیلی با دستپاچگی گفت : من می روم در را باز کنم...

بعد از چند ثانیه ..... صدای ادوارد کنار گوشم باعث شد ، سرم را به سمت صدا برگردانم : ممنونتم عزیزم، خیلی فهمیده هستی ... خیلی زیاد ... واقعا متشکرم .. این کارت باعث شد بیشتر شرمنده بشوم ...

در جوابش لبخندی زدم ، ادوارد ادامه داد: چشم هایت ...دیگر ... نمی سوزه؟

- نه نمی سوزه ....... ادوارد ، امیلی را به خانه ببر........ با پدر و مادرت هم صحبت کن . بگو امیلی تقصیری نداشته و من خودم زمین خوردم ...در اولین فرصت هم با امیلی صحبت می کنی .. همین طور جبران گذشته !

ادوارد با صدایی که خنده را به راحتی می شد درصدایش تشخیص داد گفت : هرچی بانو امر کند ......

آهی کشیدم چه قدر دلم برای صورتش تنگ شده بود ، ادوارد با تعجب پرسید : چرا آه می کشی؟ از چی ناراحتی؟ 

با بغض گفتم : دلم برای دیدنت تنگ شده .... برای دیدن دنیا ..... ادوارد من ...

ادوارد دستم را گرفت و روی صورتش گذاشت و گفت : نمی دانم چی کار کنم سورنا .... ولی این صورت من ...... همون بهتر که نبینی ...داغون شدم سورنا .... تو را به خدا خوب بشو..

دستم را روی صورتش می کشید ؛ ریش هایش در آمده بود و دستم را قلقلک می داد .......گونه اش دیگر برجسته نبود و از گریه تر بود ... دستم را به سمت چشم هایش برد ، می توانستم حس کنم .. چشم هایش گود رفته بود .... چه بلایی سر ادوارد آمده بود ؟.........دستم را به سمت پیشونیش برد ... اما یک دفعه پایین آورد اما من با سرسختی دستم را دوباره به سمت پیشونیش بردم . دست کشیدم ... سعی کردم تجسم کنم ...... کنار ابرویش و نزدیک به موهاش برآمدگی بود .... مطمئن بودم که زخمه : ادوارد پیشونیت چرا زخمه ؟

- هیچی نیست سورنا ....

- چرا هست ..... پیشونی تو زخم نبود .... به من دروغ نگو ... هیچ وقت به من دروغ نگو ....

- چرا بود .... روز مهمونی می خواستم که اسب ها را به کالسکه ببندم که یکی از اسب ها رم کرد و من زمین خوردن و سرم زخم شد ......

- با عصبانیت داد زدم : به من دروغ نگو .... از ورم زخم به راحتی می شود فهمید زخم حداکثر مال چهار روز پیشه .... نه یک هفته .... چی شده ؟

صدای امیلی نذاشت که از ادوارد بخواهم جواب بدهد : سورنا خانم... خانوم آیرز آمدند...

به سمت صدا برگشتم و سعی کردم لبخندی بزنم : اینجا سورنا خانم نداریم . تا جایی که یادم است یک سورنا بیشتر نداریم ... سلام مامان ...

صدای قدم های مامان را خوب می شناختم .... ادوارد از جایش بلند شد و به مادر سلام کرد ... مامان جوابش را داد و کنار من نشست و دست هایم را گرفت .... ادوارد گفت : خانوم ایرز می شود خواهش کنم شما مواظب سورنا باشید ؟ من باید به جایی بروم..

- برو پسرم .. من مواظب سورنا هستم...

با نگرانی ادوارد را صدا زدم ؛ اما جوابم را نداد ، دوباره صدایش زدم: ادوارد ...صبر کن... ادوارد ...

- نمی توانم عزیزم .... باید امیلی را به خانه ببرم ..... تا بعد از ظهر برگشته ام .... شب با هم حرف می زنیم..........

بعد از رفتن ادوارد ، مامان آرام گفت: خوبی دخترم؟ 

از محبتش تعجب کرده بودم ... به وضوح یادم بود که از وقعی که به موسسه رفته بودم دیگه لحن محبت آمیزی از مامان نشنیده بودم : خوبم مامان.

- دخترم با ادوارد دعوایتانن شده بود؟

-  نه مامان چه طور ؟

-آخه ...با امیلی پشت در ایستاده بودیم .... صدای داد زدن تو می آمد ، اتفاقی افتاده؟

آهی کشیدم و گفتم : مامان چه بلایی سر صورت ادوارد آمده ؟

- چه طور دخترم؟

- امروز دست کشیدم روی صورت ادوارد گوشه ی پیشونیش زخم بود .... هر چی از ادوارد می پرسم جواب نمی دهد.

 چند ثانیه سکوت برقرار شد اما یک دفعه مامان گفت : یادم امد.... خب . ....راستش .... موقعی استاد بیرون آمد . گفت چشم هایت ضعیف شده .... متیو عصبانی شد و به سمت ادوارد حمله کرد ...نتوانستیم جلویش را بگیریم ... ادوارد را هل داد و ادوارد زمین خرد فکر کنم به همین خاطر پیشونیش زخم است ....در این چند هفته ادوارد خیلی شکسته شده ، دیگر زخمی کوچک کنار پیشونیش به چشم نمی آید.

با بهت و نارضایتی گفتم:

- متیو ........ اصلا به متیو چه ربطی داشت؟..... شما چرا جلویشان را نگرفتید .......... من نمی فهمم چرا متیو نمی خواهد قبول دارم ، من دیگر شوهر دارم و این حمایت هایش ممکن است زندگیم را بهم بریزد ...... اصلا متیو عوض شده ... یک روز دست رویم بلند می کند .... یک روز مثلا حمایتتم می کند !

مامان در حالی که سعی می کرد آرامم کند، گفت : دخترم عصبانی نشو .... متیو هم به نوبه ی خودش حق دارد .... تو هیچ کدام از تهمت ها را نشنیدی ....... به شهر نرفتی ببینی مردم پشت سرت چی می گفتند ........ متیو هم بعد از گم شدنش عوض شده ... تو متوجه نشدی چون زیاد باهاش در ارتباط نبودی یا اگر هم بودی تمام فکر و ذکرت پیش ادوارد بوده ..... اخلاقش عوض شده دیگر پسر شوخ و شنگ نیست ... یا عصبی .. یا داره پیپ می کشد ...

با صدای داد مانندی گفتم : چی ؟ ... پیپ می کشد ؟ .... از کی ؟..... چرا به من نگفتید ؟

مامان سعی کرد بدنم را که سعی کرده بودم به حالت نیم نشسته دربیاورم و موفق نشده بودم دوباره بخواباند، گفت : آرام باش دخترم .... از موقعی که از جنگ برگشته .... به خاطر ماجراهایی که بینمان اتفاق افتاد دیگر هیچ کس یادش نبود که به تو خبر بدهد ... الان هم می گوید می خواهد برود شهر زندگی کند! 

با صدای ضعیفی نالیدم : می خواهم ببینمش ... باید باهایش حرف بزنم !

مامان در حالی که پتو را روی تنم می کشید گفت : تو خودت وضعیتت خوب نیست ... صبر کن وضعیتت جوری بشود که بتوانی از تخت پایین بیایی.... نباید به خودت فشار بیاوری .... از موقعی که این بلا سر چشم هایت امده وضعیت متیو هم بدتر شده ...تو بهتر بشوی ... وضعیت متیو هم بهتر می شود ...

- اما مامان می خواهم باهایش حرف بزنم .....

سرم درد می کرد و قفسه ی سینه ام تیر می کشید ، مامان بدون توجه به درخواست من موضوع را عوض کرد : نهار خوردی عزیزم؟

- نه مامان با ادوارد می خورم ...

- برایت غذا درست کردم در آشپزخانه گذاشتم ... ادوارد که بیچاره در این مدت خیلی شکسته شده !

خوابم می آمد .... حرف های مامان را نصفه نیمه می شنیدم ...

- حواست با من سورنا؟ 

- هوم.... نه ... خوابم میاید ...

- بخواب دخترم ...بخواب بدنت هنوز ضعیفه .....

*** 

با شنیدن صدای جا به جا شدن صندلی از خواب پریدم : ادوارد تویی؟

-آره منم عزیزم ... حالت خوبه ؟ درد نداری؟ 

- ادوارد من گشنه ام

عزیزم برات نهار آوردم ..... مامانت درست کرده بود ...

یاد دلخوریم با ادوارد افتادم : ادوارد خیلی بدی ...

ادوارد با تعجب گفت : چرا چیزی شده ؟

- چرا به من دروغ گفتی ... اسب رم کرده بود ؟ یا متیو عصبانی شده بود؟

ادوارد دستم را گرفت و گفت : مهم بود؟ نه! مهم نبود .... می دانی چرا ... چون تو مهم بودی که به خاطر من این بلا سرت امده .....

- ادوارد ....

- دیگه ادامه نده عزیزم .... مهم نیست ... بیا غذایت را بخور 

*** 

ادوارد پشتم را گرفته بود که زمین نخورم در حالی که از ترس گریه می کردم گفتم : ادوارد نمی تونام ... به خدا می ترسم پایم را روی زمین بگذارم .... 

ادوارد کلافه نفس عمیقی کشید و گفت : ببین چه به روز خودت آوردی ، استراحت کنی برایت بهتره ! تمام تنت می لرزد !

استاد دخالت کرد وگفت : ادوارد نمی شود که تا اخر عمر در تخت بماند بالاخر باید یک روز از تخت پایین بیاد .... این حالت عادی است... ماهیچه های پا به خاطر کم کاری ضعیف شده اند ... به محض اینکه چند قدم راه برود.. درست می شود .... سورنا ... نترس ... از چی می ترسی ؟ 

نمی دانم چرا دست و پامی می لرزید آرام پایم را روی زمین گذاشتم و سعی کردم روی پام بیاستم .

***

ادوارد برای پیاده شدن از کالسکه کمکم کرد ، بوی عطر رز های داخل باغچه در حیاط دلبری می کرد.

- ادوارد .... گل های رز ؟

- رشد کردند عزیزم .... حیاطتون مثل همیشه سرسبزه ....

 ادوارد به در کوفت ، در بعد از چند دقیقه باز شد بر خلاف انتظارم که حدس می زدم خدمتکار باشد ، مامان در را باز کرد با دیدن ما جا خورد : سورنا ... ادوارد ... برای چی آمدید ؟ سورنا تو حالت خوبه ؟

ادوارد کمکم کرد وارد عمارت بشوم : خوبم مامان می خواهم متیو را ببینم ......

- ادوارد تو چرا اجازه دادی بیاید؟ 

صدای پچ پچ ادوارد و مامان را شنیدم اما بی توجه به حرف های ادوارد و مامان سعی کردم تجسم کنم که چه گونه می توانم به اتاق متیو بروم...

دستم را به دیوار ها کشیدم تا بتوانم به پله ها برسم که یکدفعه داد ادوارد باعث شد در جام بایستم : چی کار می کنی سورنا ؟ بگذار کمکت کنم ....

با کمک ادوارد پله ها را بالا رفتم ، ادوارد پشت در اتاق متیو ایستاد وگفت : ببین الان پشت در هستیم ، می خواهی من بیایم تو؟ 

- نه ادوارد تو فقط در را باز کن .... می خواهم تنها باشیم ....

ادوارد در زد ، صدای خفه ای که هیچ شباهتی به صدای متیو نداشت اجازه ورود داد ، ادوارد در را باز کرد و من را به سمت داخل هل داد....

قدم هایم را با احتیاط برداشتم و وارد اتاق شدم ، صدای متیو خفه بود و انگار از فاصله ی دور می آمد : مامان خواهشا تنهایم بذار..

-چه استقبال زیبایی...

صدای افتادن یک شی و بعدش قدم های بلند و با عجله کسی، خنده ی محوی کردم ، دست های متیو دور بازوم حلقه شد و بوسه ای روی پیشونیم کاشته شد: خوبی ؟ ... سورنا ... درد نداری؟ اینجا چی کاری می کنی؟

تن ادوارد دیگر بوی عطر همیشگیش را نمی داد ، تنها بوی الکل و توتون! کاملا متوجه بودم که رفتار هایش دست خودش نیست چون یک دفعه بازویم را تکان داد و گفت : تو اصلا این جا چه کار می کنی؟ شوهرت اجازه داد اینجا بیایی؟ این همه پله رو چه جوری بالا اومدی؟ برو بیرون سورنا ..... از اتاق من برو بیرون .......

سعی کردم چند تا نفس عمیق بکشم تا از عصبانیت کاسته بشود ، مامان گفته بود عوض شده اما متیو دیگر ثبات شخصیتیش را نداشت ، بازویم را از دست هایش بیرون کشیدم و گفتم: متیو ... به خودت بیا ..... من که نمی بینمت اما از صد فرسخی می شود تشخیص داد چه گندی بالا آوردی .... تو برادر من نیستی ... برادر من تنش بوی عطر می داد ... نه بوی ودکا و توتون .... چه بلایی سرت آمده متیو ؟ 

صدای باز شدن در و بعدش از آن صدای ادوارد که با صدای بلند می پرسید : اینجا چه خبره ؟ 

دستی مردانه زیر کتفم را گرفت و به سمتی هدایتم کرد و همزمان صدای ادوارد که از فاصله ی نزدیک می آمد: متیو .... سورنا حالش زیاد خوب نیست ... این اولین بار هست که از تخت پایین آمده ... انتظار نداشتم سر پا نگه داری ... بنشین سورنا...

روی سطح نرمی نشستم که حدس می زدم کاناپه ی متیو باشد ... روی تشک دست کشیدم ... درست حدس زده بودم .... شخصی بغلم نشست و دستم را گرفت از سردی حلقه ی بین انگشت ها تشخیص دادم که ادوارد کنارم نشست: متیو ... بشنین اینجا ....می دانم برای چی سورنا اصرار می کرد اینجا بیاییم ... اما من به نظر سورنا احترام گذاشتم و آمدیم ... اما اجازه نمی دهم به زنم سخت بگذرد ... اگر می خواهی ببینیش قبول! اما من پشت در منتظرم فقط کافی صدایتان بلند بشود .. همان لحظه سورنا را برمی دارم و از اینجا می رویم ..... چون به یک آدم مست و معتاد اعتمادی نیست ....

متیو با خشم غرید : من مست نیستم .... معتاد هم نیستم....

- معلومه .... از بوی الکی که می دهی .... از رفتارت با سورنا .... کاملا معلومه که مست نیستی ....

نمی خواستم بینشان مشاجره پیش بیاید با صدای آرامی که فقط ادوارد بشنود گفتم : خواهش می کنم، بس کن ادوارد.... من خودم با متیو صحبت می کنم ..... تنهایمان بگذار ...

ادوارد بلند شد و با صدایی که سعی می کرد بلند نشود، گفت : تنهایتان می گذارم ... اما سر قولم هستم .... صدایتان بلند بشود... می برمش....

صدای بسته شدن در نشان داد که ادوارد تنهایمان گذاشته .... سعی کردم آرام باشم و اعصابم را کنترل کنم ، سرفه ای مصلحتی کردم و متیو را صدا زدم بعد از چند ثانیه سکوت ، متیو با صدای خفه ای جواب داد : بله؟....

صدایم را صاف کردم و گفتم : راسته؟

متیو نفس عمیقی کشید و گفت : چی راسته؟

- خودت خوب می دانی در مورد چی حرف می زنم .... عوض شدی متیو ... خیلی عوض شدی .... فکر نکن چون چشم هایم بسته هست نمی فهمم ... تو دیگه اون متیو ِ قبلی نیستی.... این بوی توتون و الکل مال کیه؟ کورم... قبول اما به من دروغ نگو .. متیویی که من می شناختم عصبی نبود .... نابینا هستم ... اما می فهمم که چیزی را ازمن پنهان می کنید...

متیو با داد بلندی وسط حرفم پرید : کی گفته ؟ ..... کی گفته تو کوری .... نابینایی .... 

احساس کردم نزدیکم شد ... سرم را عقب بردم .... اما متیو دست کشید روی باندی که روی چشم هام را گرفته بود : این چشم ها باید دوباره مثل روز اولش بشود.... می فهمی ... سورنا تو دیگر نمک روی زخم من نباش ...

با بغض گفتم: زخمت ... کدام زخم متیو؟....چه شده متیو ... چرا به من نمی گویی چه اتفاقای افتاده ؟ .... چرا من باید آخرین نفری باشم که می فهمم تو حالت خوب نیست. ... متیو من چرا غریبه شدم ؟.....در جواب حرف هایم که با بغض همراه بود فقط سکوت بود ... سکوت محض.... فکر کردم متیو از اتاق بیرون رفته ... صدایش زدم ... جوابی نداد .... لحظه ی آخر تصمیم گرفتم بلند بشوم و از اتاق بیرون روم، اما در لحظه ای آنی سنگین جسمی را روی پاهایم احساس کردم ... دستم رو به سمت جسم بردم ... با لمس موهای نرم متیو فهمیدم که متیو سرش را روی پایم گذاشته .... حرفی نزدم و دستم را در موهایش بردم... بعد از چند لحظه متیو خودش شروع به صحبت کرد : کی بهت گفته سورنا ؟..... سورنا با خودم درگیرم .... از فکر اینکه یک روز با تمام بی رحمی روی تو دست بلند کردم و گریه هایت ، قسم هایت ، ناله هایت توجه نکردم .... از خودم بدم می آید .... می دانی من در جبهه چه دیدم ... امیل جلوی چشم های من از خونریزی مرد ... فرمانده دق کرد ... سر بریده ی دخترش را برایش فرستادند ..... می دانی یعنی چه! ... وحشیگری .... نمی توانم صحنه هایی را که دیدم از یاد ببرم .... یکی از بچه های گردان وقتی دید حالم بد ... گفت الکل آرامم می کند .... راست می گفت ... اما وقتی تو را می زدم ... الکل لعنتی ....

حالا خدا هم مجازاتم کرد ... چشم های تو را گرفت ...تقصیر من بود سورنا؟....

دست کشیدم بین موهایش و گفتم: کی گفته؟.... من زمین خوردم به تو ربطی نداشت ...متیو تو چی کار کردی؟ ... چرا به من نگفتی؟... برادر من چه قدر ضعیف بود که با دیدن یک صحنه ی بد برید .... الکلی شد؟...

ادوارد با صدای پر بغضی ادامه داد : سورنا ندیدی ..... سر بریده ی یک دختر بچه را ندیدی .... کشته شدن دوستانت را ندیدی ..

با خودم فکر کردم این برادر چه می داند؟... می داند من هم جبهه رفتم ... می داند من یکی از فجیع ترین قتل عام های تاریخ را به چشم دیدم؟... می داند من به چشم دیدم که سرخ پوست ها تیکه تیکه شدند؟.....

متیو ادامه داد : سورنا .. دختر چشم آبی که موهای طلایی بلندی داشت را یادت می آید؟

با گیجی جواب دادم: نه.... دختر آقای بلک لی را می گویی؟

- نه .... دختر آقای جورگی... 

سعی کردم دخترک را مجسم کنم ، چشم های آبی نه چندان درشت ، لب هایی سرخ و موهای طلایی بلند ، هیکل تو پری داشت و همیشه خندان بود ، بارها متوجه نگاه های خیره متیو به دخترک شده بودم ....

ادوارد نگذاشت بیشتر فکر کنم : مرد ....

با بهت گفتم: یعنی چی متیو؟....دخترآقای جورگی؟....

- به شهر آمده بود، برای درخواست مرخصی برای برادرش ... در حمله به شهر کشته شده ... سورنا ... چشم هایش خیلی آبی بود .... اما الان نصیب خاک شدند.... با برادرش صحبت کرده بودم .... گفته بود اگر خودش راضی باشد می توانم باهایش ازدواج کنم ... اما ... حالا .....

با ناراحتی دست کشیدم روی صورت خیس متیو ، بعضی آدم ها وقتی هم چیزشون را از دست رفته می بینند ... چرا متیو ضعیف بود .... بعد از پیدا شدن متیو ....متیو خیلی ضعیف شده بود ... از لحاظ روحی ... زود از کوره در می رفت ... عصبی بود و ....اما حالا بدتر هم شده بود... من ادوارد را داشتم تا مواظبم باشد، اما متیو چی؟....آستانه ی تحمل افراد متفاوته ....

سکوت کردم تا متیو آرام بشود، بعد از چند دقیقه متیو گفت : سورنا ... از من بدت میاید؟...

-نه .... چرا؟

- آخه تو همیشه می گفتی از آدم هایی که الکل زیاد می خورند بدت میاید ...

نفس عمیقی برای تسکین اعصابم کشیدم و گفتم: اگه این شخص یکی از مهم ترین افراد در زندگیم باشد ...نه ... کمکش می کنم که همون آدم قبلی بشود ...همان پسر جوان شوخ که پشت خواهرش بود...

متیو دستم را از روی صورتش برداشت و روی لب هاش گذاشت وبوسید و گفت: می دانستی خیلی آرامش بخشی؟

برای عوض کردن جو بینمون خنده ی مصنوعی کردم وگفتم : آره .... من همیشه آرامش بخش بودم کسی از وجودم خبر نداشت ....

- آره ... خبر نداشتم .... خبر نداشتم که دست رویت بلند کردم .... خبر نداشتم که حرف های مردم برایم مهمتر از ناله های خواهرم بود ....

- بس کن متیو .... نگاه کن ... من شش ماهی است که ازدواج کردم .... شش ماهی هست که همه ی ماجرا ها تمام شده ...نمی خواهم یادآوری بشود ....

متیو با صدای آرامی گفت : باشه ... 

یا وجود بی میلیم دستم را از توی دست متیو بیرون کشیدم و گفتم : متیو کمکم می کنی برویم پیش ادوارد .. 

حتما تا الان نگران شده.

اما متیو بدون اینکه به حرفم گوش بدهد ، دوباره دستم را گرفت و گفت : خوشبختی؟

خشکم زد .... خوشبخت بودم؟.... بودم.... نه نبودم .... خوشبختی در چی بود؟..... در چشم های من ؟.... که حالا بسته شده بودند ..... در کلافگی های ادوارد ... بعضی اوقات احساس می کردم ... ادوارد هم خسته شده ... ادوارد هم کار داشت ... فصل کاشت پنبه بود .... ادوارد باید دوباره به سر زمین برمی گشت .....

نفس عمیقی کشیدم .... خوشبختم ... چون برای خانواده ام مهم هستم .... خوشبختم چون همسرم برای رفع دلجویی هر کاری می کنی ....آره خوشبخت بودم ...

- آره خوشبختم .

- مطمئن؟

- مطمئن باش متیو ...

***

هنوز کامل از خانه خارج نشده بودیم که ادوارد گفت : سورنا .... به نظرت اگر دوباره من برگردم جنگ...

آشفته بین حرفش پریدم و گفتم: برای چی؟ مگرتو استفعا نداده بودی؟...

- استفعا داده بودم اما.... جنگ سخت شده ..... گردان های خالی شدند ... افراد کم داریم ... اگر بخواهیم به این خودخواهیمون ادامه بدهیم که هر کردام از ما استفعا داده و از ارتش خارج شدیم ... ممکنه نتیجه جنگ به ضرر ما باشد ..

- اما ادوارد ...

- سورنا من صبر می کنم که چشم های تو باز بشه بعد می روم .... از چی می ترسی؟.... مثل دفعه های پیش ... میروم و سالم بر میگردم ..

- سالم برگشتی؟ ادوارد .. من نگرانتم ..... جنگ سخت تر شده اگر بلایی سرت بیاید ؟...

- قرار نیست بلایی سرم بیابد عزیزم.... صبر می کنم تا مزرعه ی پنبه اماده بشود ، بعد می روم... چند تا کارگر گرفتم که در مدتی که من نیستم به کارهای مزرعه رسیدگی کنند.... اما... فقط ... اشکالی نداره در این مدت امیلی بیاد کمکت تا من بتوانم به کارهای مزرعه رسیدگی کنم ؟....

- نه مشکلی نیست .... فقط چند وقت می مانی؟....

- با این مشکلات چهار هفته .....

جوابی ندادم و سعی کردم فکرم را روی کارهایی که باید انجام بدهم متمرکز کنم، با این وضعیتم هیچ کمکی نمی توانستم بکنم...

امیلی کمکم کرد که پیراهن را تنم کنم ، با کمک امیلی از پله ها پایین آمدم و روی یکی از کاناپه ها نشستم ... صدای استاد را شنیدم که با ادوارد حرف می زد... حدس می زدم که هر دو در حیاط هستند ، صدا ها نزدیک تر می شد و مکالمه واضح تر : استاد مطمئن هستید ... نمی خواهم در این مدتی که من نیستم به سورنا فشاری بیاید ، معلوم نیست من کی برگردم می خواهم مطمئن باشم که همه چیز طبق برنامه پیش میرود....

- من نمی توانم بهت اطمینان بدهم پسرم .... اما تمام سعیم را می کنم ... سرونا برای من مثل سوزی میماند، ادوارد ...

با بهت فکر کردم استاد ، سوزی را از کجا می شناسد؟... امیلی بدون حرف کنارم نشسته بود و دستم را می فشرد. با صدایی که سعی می کردم فقط امیلی بشنود، گفتم: امیلی ادوارد حالش خوبه؟

امیلی با صدایی آرامی جواب داد: چی بگویم؟.... لاغر شده ... جدیدا تو خودشه .... کمتر حرف می زند و همش به تو ذل می زنئ! تو چیزی احساس کردی؟

- دیگه با من حرف نمی زند ... گاهی وقت ها با وجود اینکه کنارم نشسته باید چند بار صدایش کنم تا جوابم را بده.... شب ها بدخواب شده ... خدا کند زودتر استاد چشم هایم را باز کند تا بتوانم ببینم کمکی برای ادوارد باشم....

امیلی فشار خفیفی به دستم وارد کرد و گفت: چیزی نیست ... استاد الان می یاید ... چشم هایت خوب می شود ... من مطمئنم...

صدای استاد و ادوارد به ما نزدیک تر می شد تا جایی که ادوارد گفت : خب .. استاد ... این گل دختر شما ...

سعی کردم از جایم بلند بشم ... اما استاد زودتر به من نزدیک شد و اجازه بلند شدن را به من نداد.صدای احوال پرسی استاد با امیلی که کنارم نشسته بود باعث شد متوجه حضور ادوارد کنارم نشوم.

امیلی شونه هایم را محکم گرفته بود و ادوارد دستم را می فشرد .. استاد با طمانینه باند را باز کرد و با دستمال مرطوبی پمادهای روی چشم هام را پاک کرد ، با صدایی آرام گفت : بدون عجله چشم هایت را باز کن .... امکان سوزش هست اما نباید دوباره چشم هایت را ببندی ......

نبض پلک چشمم می زد ، سعی کردم تمام حرف های استاد را با آرامش انجام بدهم... همه چیز تار بود ... می توانستم وجود افراد را تشخیص بدهم اما نمی توانستم جزئیات را ببینم .... نفس عمیقی کشیدم اما قبل از اینکه بتوانم حرفی بزنم استاد گفت : تار می بینی؟....مشکلی نیست عادی ... چشم هایت را ببند و چند دقیقه اجازه بده من با گلاب چشم هایت را بشورم ....

سردی دستمال باعث شد، لرز بدی در تنم بپیچد ، امیلی که متوجه لرزم شده بود ، شونه ام را مالش می داد تا بهتر بشوم ، ادوارد فشار دستش را بیشتر کرد ، بعد از چند دقیقه که چشم هام را باز کردم ، دید بهتری داشتم ، استاد با ارامش گفت : با چند روز استراحت بهتر می شود ...

لباس مخصوصم را با علاقه از کمد بیرون آوردم که کسی در زد، با صدای در بدون توجه به شخص پشت در بلند گفتم: بفرمایید

با دیدن امیلی با لباسی که تنش کرده بود ، با بهت از جایم بلند شدم و به سمتش رفتم ، موهای طلایی فرش را آزادانه روی شونه های لختش ول کرده بود، پیراهن عروسی تنش بود که لکه های سرخ خون روش خودنمایی می کرد ، دستکش های سفید چرکی پوشیده بود ، کنار صورتش کبود بود و زیر چشم هایش گود افتاده بود ، دامن لباس پاره پاره بود و کفش های پاشنه بلند گلی تنش بود ، به جای تاج روی سرش گل های یاس پژمرده به صورت تاجی قرار گرفته بود که به تور پاره ای وصل می شد، گردنبند برلیان سفید که پاره شده بود و به صورت نصفه ر وی گردن قرار گرفته بود ، نفس عمیقی کشیدم و گفتم : امیلی به چه دلیل این لباس را پوشیدی؟

خنده ی عصبی کرد و گفت : هالووین ِ! انتظار نداشتی که با لباس عادی بیایم...

سرم را به طرفین تکون دادم و گفتم : امیلی هم من ...هم تو .... هم بقیه می دانند که تو برای چی این مدلی لباس پوشیدی ... درسته؟... خواهش می کنم گذشته ها را فراموش کن ....یک زندگی نو .... بدون دغدغه....

امیلی با کلافگی و بغض گفت : نمی خواهم سورنا .... نمی خواهم فراموش کنم .... نمی خواهم فراموش کنم که چه بلایی سر عشقم آوردند و ...

بازوهایش را گرفتم ، قدش از من بلند تر بود ، سع کردم آرامش کنم: امیلی ... خواهش می کنم تمام کن ... من کمکت می کنم .... بهت قول می دهم که کمکت کنم ... مثل یک خواهر کنارتم .... به من اعتماد داشته باش ... 

امیلی خودش را در بغلم انداخت و بدون توجه به موقعیتش گریه می کرد ، پشتش را مالیدم ، کمی که گریه کرد از بغلم بیرون آمد و ببخشید ارامی گفت ، با خنده دستش را گرفتم و به سمت صندلی کنسول کشیدمش ، ر ی صندلی نشست ، بدون توجه به سوال هایش ، کمپرس آب سرد را آماده کردم تا رد اشک روی صورتش نماند..امیلی گفت : سورنا ... می خوای چی کار کنی؟

با لبخند گفتم: حرف نزن ... بذار من با ارامش کارم را انجام بدهم ... حق نداری تا آخرش حرف بزنی ...

امیلی لبخند کم جونی زد ، با دستمال اثر آرایش قبلی را که از قصد سعی کرده بود شبیه کبودی جلوه کند ، پاک کردم ، با نگاهی بین لوازم ارایشم با اطمینان پودر سبز را بیرون آوردم و بالای چشم های سبزش شروع به طراحی کردم ، طرح پروانه ای را روی پلک هاش کشیدم که بخشی از پروانه به بقل های چشم هایش هم کشیده شده بود ، با رضایت سرمه را به چشم هاش کشیدم و سرخاب را به لب های خوش فرمش ، ناخودآگاه به چهره اش خیره شدم ، چشم های سبز تیره ، پوستی سفید و بینی ولب مناسب .... حسرت خوردم ای کاش من هم یکم زیبایی خاصی داشتم ...

موهاش را بالای سرش جمع کردم و بخش جلویی موهاش را توی صورتش ریختم ، به سمت کمد رفتم و لباس شب سبزرنگی را که ادوارد برای امشب خریده بود اما من حاضر نشده بودم که بپوشمش بیرون آوردم ، به همراه بال های سبز و کفش های مشکی...

لباس را روی تخت کنار لباس خودم گذاشتم ، امیلی با بهت به آینه خیره شده بود ، دستم را روی شونه اش گذاشتم و گفتم : بلند شو لباست را عوض کن ، این لباس سبزت بیشتر بهت میاید.

امیلی صورتش را به سمتم برگرداند از دیدن اشک در چشم هایش تعجب کردم : امیلی برای چی گریه می کنی؟ مشکلت چیه؟

امیلی با دلهره ی آشکاری گفت : ادوارد .... اگر ادوارد من را با این آرایش ببیند .... عصبانی می شود ... آیسون هم ممکنه ....

ترس امیلی برام بی معنی بود ... من تا به حال از ادوارد ...

 امیلی از ادوارد چی دیده بود که تا اسمش می یامد ... ساکت می شد .... وقتی ادوارد در خانه بود ... امیلی اصلا حرف نمی زد .... برام خیلی عجیب بود ... انگار ادواردی که همسر من بود با ادواردی که برادر امیلی بود خیلی فرق داشت ، باید متوجه می شدم که چرا این اتفاق افتاده : امیلی .... بس کن... هرکی هرچیزی گفت با من.... ادوارد اگر حرفی زد نگران نباش ... به ادوارد ربطی ندارد ...تو الان برای خودت خانم مستقلی هستی .... بلند شو لباست را عوض کن ... گریه هم نکن ...خودت دیدی که چه قدر زحمت کشیدم تا آرایشت قشنگ بشود ... بلند شو ... من هم بعدا با ادوارد صحبت می کنم ... باید بفهمم چه اتفاقی افتاده ؟..

امیلی با وحشت گفت: نه ... خواهش می کنم به ادوارد چیزی نگو ....خواهش می کنم ... می ترسم در زندگی خصوصیتون تاثیری بگذاره .... رفتار ادوارد با من نسبت به شما فرق داره ...

بدون توجه به حرف های امیلی لباس ها را به دستش دادم و به سمت در رفتم و گفتم: این بحث را تموم کن ... پنج دقیقه دیگه بر می گردم ... می خواهم لباس آماده در تنت باشه ....

امیلی شونه هام رو محکم گرفته بود و ادوارد دستم رو می فشرد .. استاد با طمانینه باند رو باز کرد و با دستمال مرطوبی پمادهای روی چشم هام رو پاک کرد ، با صدایی آروم گفت : بدون عجله چشم هات رو باز کن .... امکان سوزش هست اما نباید دوباره چشم هات رو ببندی ......

نبض پلک چشمم می زد ، سعی کردم تمام حرف های استاد رو با آرامش انجام بدهم... همه چیز تار بود ... می تونستم وجود افراد رو تشخیص بدهم اما نمی تونستم جزئیات رو ببینم .... نفس عمیقی کشیدم اما قبل از اینکه بتونم حرفی بزنم استاد گفت : تار می بینی؟....مشکلی نیست عادی ... چشم هات رو ببند و چند دقیقه اجازه بده من با گلاب چشم هات رو بشورم ....

سردی دستمال باعث شد، لرز بعدی تو تنم بپیچه ، امیلی که متوجه لرزم شده بود ، شونه ام رو مالش می داد تا بهتر بشم ، ادوارد فشار دستش رو بیشتر کرد ، بعد از چند دقیقه که چشم هام رو باز کردم ، دید بهتری داشتم ، استاد با ارامش گفت : با چند روز استراحت بهتر می شه ...

لباس مخصوص رو از تو کمد بیرون آوردم و با خوشحالی گردنبند و گوشواره های یاقوت رو از گرنم باز کردم، روی صندلی کنسول نشستم و با پارچه ای مرطوب صورتم رو پاک کردم ، با صدای در بدون توجه به شخص پشت در بلند گفتم: بفرمایید

با دیدن امیلی با لباسی که تنش کرده بود ، با بهت از جام بلند شدم و به سمتش رفتم ، موهای طلایی فرش رو آزادانه روی شونه های لختش ول کرده بود، پیراهن عروسی تنش بود که لکه های سرخ خون روش خودنمایی می کرد ، دستکش های سفید چرکی پوشیده بود ، کنار صورتش کبود بود و زیر چشم هاش گود افتاده بود ، دامن لباس پاره پاره بود و کفش های پاشنه بلند گلی تنش بود ، به جای تاج روی سرش گل های یاس پژمرده به صورت تاجی قرار گرفته بود که به تور پاره ای وصل می شد، گردنبند برلیان سفید که پاره شده بود و به صورت نصفه روی گردن قرار گرفته بود ، نفس عمیقی کشیدم و گفتم : امیلی برای چی اینجوری لباس پوشیدی؟

خنده ی عصبی کرد و گفت : هالووین ِ انتظار نداشتی که با لباس عادی بیام...

سرم رو به طرفین تکون دادمو گفتم : امیلی هم من ...هم تو .... هم بقیه می دونند که تو برای چی این مدلی لباس پوشیدی ... درسته؟... خواهش می کنم گذشته ها رو فراموش کن ....یک زندگی نو .... بدون دغدغه....

امیلی با کلافگی و بغض گفت : نمی خواهم سورنا .... نمی خواهم فراموش کنم .... نمی خواهم فراموش کنم که چه بلایی سر عشقم آوردند و ...

بازوهاش رو گرفتم ، قدش از من بلند تر بود ، سعی کردم آرومش کنم: امیلی ... خواهش می کنم تموم کن ... من کمکت می کنم .... بهت قول می دهم که کمکت کنم ... مثل یک خواهر کنارتم .... به من اعتماد داشته باش ... 

امیلی خودش رو تو بغلم انداخت و بدون توجه به موقعیت گریه می کرد ، پشتش رو مالیدم ، کمی که گریه کرد از تو بغلم بیرون اومد و ببخشید ارومی گفت ، با خنده دستش رو گرفتم و به سمت صندلی کنسول کشیدمش ، رو ی صندلی نشست ، بدون توجه به سوال هاش ، کمپرس آب سرد رو آماده کردم تا رد اشک روی صورتش نمونه..امیلی گفت : سورنا ... می خوای چی کار کنی؟

با لبخند گفتم: حرف نزن ... بذار من با ارامش کارم رو انجام بدهم ... حق نداری تا آخرش حرف بزنی ...

امیلی لبخند کم جونی زد ، با دستمال اثر آرایش قبلی رو که از قصد سعی کرده بود شبیه کبودی جلوه کنه ، پا کردم ، با نگاهی بین لوازم ارایشم با اطمینان پودر سبز رو بیرون آوردم و بالای چشم های سبزش شروع به طراحی کردم ، طرح پروانه ای رو روی پلک هاش کشیدم که بخشی از پروانه به بقل های چشم هاش هم کشیده شده بود ، با رضایت سرمه رو به چشم هاش کشیدم و سرخاب رو به لب های خوش فرمش ، ناخودآگاه به چهره اش خیره شدم ، چشم های سبز تیره ، پوستی سفید و بینی ولب مناسب .... حسرت خوردم ای کاش من هم یکم زیبایی خاصی داشتم ...

موهاش رو بالای سرش جمع کردم و بخش جلویی موهاش رو تو صورتش ریختم ، به سمت کمد رفتم و لباس شب سبزرنگی رو که ادوارد برای امشب خریده بود اما من حاضر نشده بودم که بپوشمش بیرون آوردم ، به همراه بال های سبز و کفش های مشکی...

لباس رو روی تخت کنار لباس خودم گذاشتم ، امیلی با بهت به آینه خیره شده بود ، دستم ر وروی شونه اش گذاشتم و گفتم : بلند شو لباست رو عوض کن ، این لباس سبزت بیشتر بهت میاد.

امیلی صورتش رو به سمتم برگردوند از دیدن اشک توی چشم هاش تعجب کردم : امیلی برای چی گریه می کنی؟ مشکلت چیه؟

امیلی با دلهره ی آشکاری گفت : ادوارد .... اگر ادوارد من رو با این آرایش ببینه .... عصبانی میشه ... آیسون هم ممکنه ....

ترس امیلی برام بی معنی بود ... من تا به حال از ادوارد .... اوف.... امیلی از ادوارد چی دیده بود که تا اسمش می یومد ... ساکت می شد .... وقتی ادوارد تو خونه بود ... امیلی اصلا حرف نمی زد .... برام خیلی عجیب بود ... انگار ادواردی که همسر من بود با ادواردی که برادر امیلی بود خیلی فرق داشت ، باید متوجه می شدم که چرا این اتفاق افتاده : امیلی .... بس کن... هرکی هرچیزی گفت با من.... ادوارد اگر حرفی زد نگران نباش ... به اون چه ربطی داره ...تو الان برای خودت خانم مستقلی هستی .... بلند شو لباست رو عوض کن ... گریه هم نکن ...خودت دیدی که چه قدر زحمت کشیدم تا آرایشت قشنگ بشه ... بلند شو ... من هم بعدا با ادوارد صحبت می کنم ... باید بفهمم چه اتفاقی افتاده ؟..

امیلی با وحشت گفت: نه ... خواهش می کنم به ادوارد چیزی نگوید ....خواهش می کنم ... می ترسم تو زندگی خصوصیتون تاثیری بذاره .... رفتار ادوارد با من نسبت به شما فرق داره ...

بدون توجه به حرف های امیلی لباس ها رو به دستش دادم و به سمت در رفتم و گفتم: این بحث رو تموم کن ... پنج دقیقه دیگه بر میگردم ... می خواهم لباس آماده تو تنت باشه ....

-امیلی بیام تو ؟ لباس پوشیدی؟.

- بیا تو 

با لبخند وارد اتاق شدم ، لباس سبز دکلته که دامن بدون فنر اما بلندی داشت با چشم های امیلی همخانی عجیبی پیدا کرده بود ، با ذوق گفتم : مثل همیشه زیبا ...

صدای ادوارد اجازه نداد بیشتر حرف بزنم: سورنا .... سورنا .... دیر شد .... امیلی کجاست ...

سرد شدن ناگهانی بدن امیلی رو حس کردم به سمت در چرخیدم و هر آن منتظر بودم در باز بشود ، انتظارم طولانی نبود ، ادوارد با خوشحالی در را باز کرد ، قبل از اینکه حرفی بزند به امیلی خیره شد، نگاهش بین امیلی که با زیبایی تمام می درخشید و من که هنوز لباس آستین بلند خانه تنم بود می چرخید ، کاملا وارد اتاق شد و رو به امیل گفت : حاضر شدی؟ 

به جای امیلی من جواب دادم: ادوارد .... خواهرت خیلی زیباست ... ببین این لباس سبز چه قدر بهش می یاید .... چرا چشم های تو سبز نشد ... امیلی می توانی بروی آشپزخونه و مقداری خوراکی بخوری تا من حاضر بشوم.... قصد داشتم اجازه ندادم فعلا بینشون مشاجره به وجود بیاید ، امیلی مطیعانه از اتاق بیرون رفت، جلوی ادوارد ایستادم تا نتواند به امیلی حرفی بزند و گفتم: ادوارد ... بیا کمکم کن .... ممکنه دیر به مجلس برسیم .... به تمام حساب ها رسیدگی کردی؟ ...

ادوارد با سردرگمی به چشم های من نگاه کرد وگفت : چی گفتی سورنا؟....آره به حساب ها رسیدگی کردم... خسته ام عزیزم ... خودت که خوب می توانی به خودت برسی ....

بدون توجه به من روی تخت نشست ، نفس عمیقی کشیدم و جلویش زانو زدم: ادوارد ... چیزی شده ... چرا به من نمی گویی چی شده؟ مگه نمی گفتی من قراره هم سفرت بشوم ... همراهت بشوم ... خوب به من بگو ... چی انقدر اذیتت کرده که شب ها هم خواب نداری ؟...فکر می کنی من نمی فهمم؟ به من بگو چی شده ؟...

ادوارد با سردرگمی نگاهم می کرد ، بعد از چند لحظه خیره شدن به من ، لبخند کم جانی زد و گفت: هیچی نشده .... کارهای مزرعه زیاده ...

نتوانستم جلوی پوزخند زدنم را بگیرم با صدایی که سعی می کردم بالا نرود، گفتم: ادوارد به من نگاه کن ... به من دروغ نگو ....چی شده که ؟... چرا تا امیلی را می بینی عصبی می شوی؟ چرا امیلی با دیدن تو می لرزه و دست و پایش یخ می کند؟بین شماها چی بوده که من خبر نداشتم؟..

ادوارد سرش را پایین انداخت و با صدای آرامی گفت: همان ترس قدیمی امیلی ... سورنا ..من آدمی نیستم که تو فکر می کنی .... من عوض شدم ... باور کن ... اما امیلی فکر می کند من هنوز همون ادوارد خشن هستم که دست بزن داشت ، ناخودآگاه هین بلندی گفتم و از ادوارد دور شدم ، ادوارد پوزخندی زد وگفت : دیدی ... تو هم باور نمی کردی من همچین آدمی باشم... می بینی ؟

با حرکت اشتباهم باعث شده بودم که ادوارد ناراحت شود ، به سمتش رفتم و با آرامش ساختگی کنارش نشستم و دستم را دور شونه اش حلقه کردم و مجبورش کردم ، سرش را به شونه ام تکیه بده، خنده دار بود هیکل من نصف ادوارد بود و قد من هم کوتاه تر اما ادوارد مثل یک بچه ی گم شده ،سرش را به شونه ام تکیه داد حرفی نزدم و اجازه دادم آروم بشود، کی گفته مرد باید همیشه قوی باشد ، مرد و زن کنا رهمدیگر معنی پیدا می کنند، یک زن هم می تواند تکیه گاهی برای شوهرش باشد، ادوارد نفس عمیقی کشید وشروع به حرف زدن کرد: وقتی امیلی فرار کرد تازه فهمیدم عجب اشتباهی کردم ... رفتار من با امیلی درست نبود ... غیرت افراطی و بی منطقی ... عوض شدم .. وقتی با تو آشنا شدم .. دیدم که چه قدر راحتی با بقیه ... برایت مهم نیست طرف مقابل یک پسر جوان یا یک پیرزن دنیا دیده است.... اوایل از دستت عصبانی می شدم... آیسون تو را می خواست .. برایش جالب بودی ... اما جواب نه تو برای من جالب بود .... وقتی امیلی برگشت و تو از پله ها افتادی نتوانستم همان ادواردی که تو انتظار داری باشم ... فکر می کردم که امیلی بازهم دردسر شده.... با دیدن امیلی با لباس سبز ... سورنا من لباس را برای تو خریده بودم ... فکر کردم دوباره امیلی می خواهد زندگیم را بهم بریزد..

نگذاشتم به حرفش ادامه بدهد و گفتم: کی گفته؟ چیزی که من احساس می کنم این که امیلی هنوز از شما ها می ترسد ، اسم تو میاید رنگش می پرد.... من کاری ندارم چی پیش آمده و بود و رفتارهای تو چگونه بوده ... من ادوارد ی را می بینم که وقتی برای مرگ برادرم خون گریه می کردم پشتم بود، وقتی تو سختی بودم مثل کوه کنارم بود ، وقتی به چشم قتل عام شدن قبیله را دیدم به من خیلی چیزها رو یادآوری کرد ... من زن این ادوارد شدم ... ادواردی که با تمام مهربانی هایش الان مثل یک بچه بغل من ... نه ادواردی که قبلا بودی ... می دانم سخته اما رفتارت را با امیلی بهتر کن .... یک اشتباهی کرده اما حالا که پشیمونه ... نگذار دوباره بینتون مشکل پیش بیاد..

ادوارد بدون هیچ حرفی به من تکیه داده بود ، می دانستم در حال فکر کردن به حرف هایم است، بعد از چند دقیقه ادوارد تکانی به خودش داد و خودش را از من جدا کرد ، لبخند محزونی زد و گفت: همیشه مثل یک ناجی می مانی ...

در حالی که سعی می کرد جو محزون بینمان را عوض کند صدایش را بالاتر برد و گفت: به مهمانی دیر می رسیم ! تو هنوز لباس هم عوض نکردی !

چشم غره ای به ادوارد رفتم و بلند شدم و به روی صندلی میز کنسول نشستم ، ادوارد روی تخت دراز کشید ، از توی آینه نگاهش کردم وگفتم : لباس نمی پوشی؟

چشم هایش را بست و گفت : کارت که تموم شد ، صدایم بزن سریع آماده می شوم ...

مقداری پودر به صورتم زدم و با سرمه چشم هایم را آرایش کردم با لبخند خبیثی که زدم از بین لوازم گریمی که از شهر خریده بودم رنگ قرمز را برداشتم وطوری روی صورتم کشیدم که انگار روی صورتم چاقو کشیدند و صورتم خونی هست ، تنها از فاصله ی نزدیک می شد پی برد که تنها یک نقاشی ساده هست، مقدار کمی سرخاب به لب هایم کشیدم تنها گوشواره های برلیان را به گوش کردم با رضایت به سمت لباسم رفتم ، بلوز سفید مراونه ای که آهار زده شده بود به همراه جلیقه ی زرشکی رنگی که دکمه های نقره ای داشت به همراه شلوار بلند زرشکی ، کلاهی رو که سفارش داده بودم از جعه بیرون آوردم و به سرم گذاشتم کلاه مخصوص دزدان دریای که مشکی بود و پرهای زرشکی داشت . با لبخند خبیثی به سمت ادوارد رفتم و بالای سرش آرام صدا زدم : ادوارد ... بلند شو ..

ادوارد یک دفعه چشم هایش را باز کرد و با دیدن زخم ساختگی روی گونه ام به سمت من که می خندیدم خیز برداشت و گفت: چی شده سورنا ؟... چه بلایی سرت امده؟

فاصله اش با من یک قدم بیشتر نبود که یک دفعه خشکش زد و گفت : آرایشه؟

لبخند خبیثی زدم و به سمت کمد رفتم ، چکمه های مشکی پوشیدم و با خونسردی گفتم : ادوارد من و امیلی بیرون منتظرتیم.

وقتی در باز شد و ادوارد با لبخند بیرون اومدم ، ناخودآگاه لبخند زدم ، پیراهن اهار دار سفیدی که با شلوار قهوه ای و چکمه های قهوه ای ست شده بود ، رنگ قهوه ای به چشم ها و موهای قهوه ای ادوارد خوب می آمد، ادوارد با ژست با نمکی جلوی من ایستاد و گفت : نظری نداری، دزد دریایی؟

- مثل همیشه عالی ....

ادوارد به سمت امیلی که سرش را پایین انداخته بود نگاه کرد و با لحنی که سعی می کرد مهربان باشد گفت : امیلی رنگ سبز خیلی بهت میاید ، می خواهم امشب ملکه مجلس باشی.

امیلی سرخ شد و من اعتراض کردم : ادوارد من چی؟ 

ادوارد خنده ای کرد و گفت : شما که امشب دزد دریایی مجلسی خانم.

و بعد در گوشم گفت ، تو خودت خواستی که من از امیلی تعریف کنم ... حالا نکنم؟...

 با خنده مشتی به بازویش زدم و حرفی نزدم ، دست در بازوی داورد به سمت مهمانی رفتیم.

*** 

ادوارد با مادرش در گوشه ای از مجلس صحبت می کرد، به مجلس نگاه کردم ، همه با خوشحالی با هم حرف می زدند ، امیلی کنارم نشسته بود، به چمن های حیاط کلیسا نگاه کردم ، به خاطر هوای خوب بهاری سرسبز بودند .

- درود بر بانوی پارسی دزد دریایی .

با لبخند به سمت صدا برگشتم و با تحسین به متیو نگاه کردم اما تحسینم زیاد طول نکشید ، لباس سرخپوست ها را پوشیده بود یاد دختر باد و آن نوزاد افتادم ، یک لحظه یاد صحنه ی کذایی برایم زنده شد ،سر بریده شده بچه ای که من چه قدر برای سالم به دنیا آوردنش تلاش کردم اما .....

متیو که متوجه تغییر حالت های من شده بود ، به سمتم آمد و بازویم را گرفت وگفت : چی شده سورنا؟

پسش زدم و به سمت دیگر ی از مهمانی فرار کردم و پشت یکی از بوفه ها ایستادم و با صدای بلند زیر گریه زدم ، روی زمین نشستم و گریه کردم.. صحنه ی لعنتی ... سرم را به شدت تکان می دادم تا یادم برود .... نمی شد .. به هیچ عنوان نمی شد ....با صدای بلند تری ضجه زدم ... صدای گریه هایم در صدای آهنگ جشن گم شده بود... دست روی شونه ام نشست ... بدون توجه شروع کردم به زار زدن ... حالم بد بود ... خیلی بد بود .... محکم در آغوش کسی فرو رفتم ، بوی عطر تن متیو بود با بهت سرم را بالا آوردم اما متیو بی تفاوت دوباره سرم را به سینه اش چسباند و آرام گفت : گریه کن ... گریه کن ... تا آرام بشوی... بعد به من بگو چی شده؟...

بعد از چند لحظه که اشک ریختم با نفرت به لباس متیو خیره شدم و گفتم : خواهش می کنم متیو .. لباست را عوض کن ... عوض کن ... نمی خواهم همچین لباسی تنت باشد ....

متیو با بهت به من نگاه کرد وگفت : برای چی؟ 

یک دفعه اخم هایش را در هم کشید و شمرده شمرده گفت: قبل از گم شدن من آن قبییله ... قبیله سو ؟... من که برگشتم ... شنیدم که قتل عام شدن ... تو ... تو ..که اونجا نبودی؟ ... نبودی دیگر؟ 

جوابش را ندادم و بازهم به اشک ریختنم ادامه دادم ، یک دفعه متیو فریاد کشید : بودی نه .... تو قتل عام شدنش را دیدی؟..... جواب من را بده دیدی؟....هــــــان؟

باز هم اشک ریختم و جوابش را ندادم ، متیو عصبی تر فریاد زد : وای بر من ... سورنا.... دیدی ... می دونم که دیدی... خدا...

صدای ظریف امیلی باعث شد متیو ساکت بشود ، امیلی پشت متیو با بهت به ما نگاه می کرد ، چشم های قشنگش گرد شده بود ، با قدم هایی تند به سمت من امد با شرم از کنار متیو گذشت و و با دست اشک های من را پاک کرد و بدون اینکه به متیو نگاه کند گفت : مردمی که این نزدیکی هستند صدایتان را شنیدند .. بس کنید ... بعدا در موردش صحبت می کنیم ...

متیو بدون توجه به حرف امیلی به من نزدیک شد و آرام گفت : بعدا صحبت می کنیم ...من می روم خانه تا لباسم را عوض کنم به بقیه در مورد نبودن من حرفی نزن...

لحظه ی آخر به امیلی نگاه کرد وگفت: اگر می شود مواظبش باشید تا من برگردم ، نمی خواهم که ادوارد خبر دار بشود ..

متیو زیاد با امیلی رفتار خوبی نداشت و تمام این مدت سرد برخورد می کرد ، امیلی سرش را پاین انداخت و آرام گفت : چشم 

بعد از رفتن متیو ، امیلی با خنده ای مصنوعی گفت : برادرت یا در حال داد زدن است یا دعوا کردن.

در حالی که به صورتم خیره شده بود گفت : بگذار از خانم جورگ بخواهم که به من لوازم آرایشش را قرض بده .

به کمک امیلی صورتم را شستم و دوباره آرایش کردم و به مجلس برگشتم ، هیچ کس متوجه غیبت ما نشده بود

امیلی کمکم کرد که به سمت یکی از نیمکت های کنار قسمت رقص بشینیم ، با دیدن آیسون نفس در سینه ام حبس شدم ، امیلی هم فهمیده بود چون دست هایش که در دست های من بود یخ کرد ، آیسون با لباس نظامی به همراه دختری که زیبایی خیره کننده ای داشت به سمت ما می آمد ، دخترک موهای قهوه ای روشنی داشت و چشم های عسلیش باعث می شد، ناخودآگاه بهش نگاه کنی ... پیراهن سفیدی که شبیه فرشته هابود، پوشیده بود ، وقتی به اندازه کافی به ما نزدیک شدند که مطمئن بشوم هدفشان من هستم از جایم بلند شدم و لبخند مصلحتی زدم زیر لب به امیلی گفتم : بلند شو امیلی .

از پشت آیسون متوجه ادوارد شدم که به ما نگاه می کرد و به سمت ما می آمد ، قوت قبلی گرفتم و به چشم های آیسون خیره شدم ، آیسون با پوزخند به من نگاه کرد و زیر لب چیزی گفت .

زانوهام را خم کردم و دستم را جلو بردم : از دیدنتون خوشبختم آقای جانسون !

آیسون دستم را بوسید و گفت : من هم همین طور بگذارید ملکه ی قلبم را به شما معرفی کنم ، ماریانا .

با لبخند دست دخترک راگرفتم و گفتم : از آشناییت خوشبختم عزیزم.

دخترک لبخند سردی زد وگفت : به همچنین 

آیسون با خنده ی بلندی گفت : باید باور کنم این خانم باوقار و زیبا که چشم خیلی ها به او دوخته شده ، خواهر گم شده ی من باشد؟

امیلی با سری پایین و صدایی لرزان گفت: سلام داداش 

ادوارد به ما رسیده بود ، دست روی شونه ی آیسون گذاشت و گفت : بی نهایت مشتاق دیدنت بودم برادر ، تو حتی نیومدی خواهرت را ببینی؟

آیسون با اخم برگشت و گفت: اشتیاقت ستودنی با سر به من اشاره کرد و ادامه داد : انتظار دیگه ای از من داشتی؟ امروز آمدم تا ماریانا را به همه نشان بدهم ...

ادوارد با بهت به ماریانا نگاه کرد؛ ماریانا با لبخند ساختگی گفت : از آشناییتون خوشبختم آقای جانسون ، آیسون خیلی چیز ها از شما برای من گفته بود .

ادوارد پوزخندی زد و گفت : حق با شماست بانو ... از من خیلی چیزها گفته بود از همسرم چی؟

با دست به من اشاره کرد به سمتش رفتم وکنارش قرار گرفتم ، ادوارد دستش را پشتم انداخت وادامه داد : در مورد خواهرما ن چه طور ؟

 ماریانا لبخندش را خورد ، به جای ماریانا آیسون جواب داد : بله ... هنوز لطف خواهرم را فراموش نکردم و با دست به قلبش اشاره کرد متوجه منظورش نشدم اما ادوارد اخم کرد وبا صدایی که سعی می کرد بلند نشود گفت: تموم کن آیسون ... از این ماجرا خیلی گذشته ...

آیسون بدون توجه به بقیه گفت : بله تمام شده به خاطر همینه که من می خواهم بروم اما تو ... برادر عزیزم و زن برادر دوست داشتنی یادتان نرفته که من یک روزی برمی گردم تا انتقام خیلی چیز ها را بگیرم ..

بعد از زدن این حرف بدون اینکه منتظر ما بماند از کنار ما گذشت و هیچ توجهی به ما نکرد ،با بهت به ادوارد نگاه کردم اما ادوارد به سمت امیلی رفت و امیلی را در آغوش کشید و گفت : من نمی گذارم کسی اذیتت کنه ... تو از مشکل بین من و آیسون خبرنداری ،از دست من عصبانی بود ... امیلی چرا انقدر سردی ؟... خواهرم چرا می لرزی؟

سرجایم خشک شده بودم ، ادوارد بدون توجه به من امیلی را در اغوش گرفته بود ! سعی کردم به افکارم نظم بدهم و این حس حسادت را از خودم دور کنم ، به خودم نهیب زدم : تو خودت از ادوارد خواستی به امیلی محبت کند ... حالا برای چی عصبانی میشی؟

یک قدم عقب رفتم و پشتم را به ادوارد کردم و بی مهابا به قسمتی از مجلس رفتم که بقیه در حال رقصیدن بودند ، هراسان کنار سن ایستادم ، شخصی با لباس پادشاهی و ماسکی که صورتش را پوشانده نزدیکم شد و گفت : این دزد دریایی زیبا افتخار رقص با پادشاه را می دهد؟

بدون فکر دستم را در دست های متتظر پادشاه گذاشتم و به وسط میدان رفتم ، به پادشاه خیره شدم ، تنها چشم های سبزش از پشت ماسک معلوم بود سعی کردم به خاطر بیاورم که چه کسانی در محله چشم های سبز دارند ، هیج کدام از پسر های چشم سبزی که می شناختم قد بلندی همچون این شخص نداشتند ، پادشاه فشاری به کمرم اورد وگفت : به نظر می رسد بانو هراسان هستند؟

از رسمی حرف زدنش کلافه شدم اما به نحوه ی خودش جواب دادم، از گوشه ی چشم به ادوارد خیره شدم که هنوز امیلی روپا در آغوش داشت اما با چشم در سالن دنبال کسی می گشت .

با خنده ی پادشاه تمام توجهم به پادشاه جذب شد ، پادشاه چرخید و گفت : باید حدس می زدم تنها بانویی که لباس غیر معمول می پوشد تنها همسر آقای جانسون باید باشد ، اگر اشتباه نکنم خانم سورنا آیرز درسته؟ خانم آیرز همسرتان به خانواده اش بیشتر از شما اهمیت می دهد ...

- ذکاوت خاصی نمی خواست عالیجناب، همسرم درگیر مسائلی هست که من ترجیح می دهم که دخالت نکنم و اجازه بدهم که این مسئله را حل کنند.

- مسئله ؟ خانم شما به این فکر کرده اید که تنها شما نیستید که متوجه جدال خانم جانسون با برادرانشان هستید ، تعداد کثیری از این بحث و جدل خانوادگی خبر دارند ...

- عالیجناب اشتباه نکنید شما فقط امشب در نقش پادشاه هستید ، بیرون از این مجلس همه ما هم محله ای بیش نیستیم

- پس اجازه بدهید که هم چون ، هم محلیه ای با شما صحبت کنم ، سورنا اشتباه نکن ... همه می دانند که امیلی چه بلایی سر خانواده اش آورده! این دختر بی پروا ممکنه زندگی تو را هم از بین ببره ، نذار پشتیبانی و محبت همسرت بین تو و خواهرش تقسیم بشود.

بدون توجه به حرف های هم رقصم به ادوارد خیره شدم که به سمت قسمت رقص حرکت می کرد و به من خیره شده بود ، دلگیر بودم و بدون توجه به ادوارد به هم رقصم نگاه کردم و گفتم: چیزی گفتید؟

عالیجناب از بی توجهی من کلافه شد و گفت : خانم آیرز اصلا به من گوش می دهید؟

صادقانه گفتم: نه ....زندگی من به دیگران ربطی نداره .... یک بار زندگیم رو به خاطر حرف مردم به حراج گذاشتم پس دلیلی نمی بینم که دوباره اجازه بدهم که زندگیم بر باد بره...

به مرد ملبس به لباس پادشاهی خیره شدم بدون توجه به کنایه ی من گفت : اما من می دانم که ادوارد برای شما بانو زندگی خوبی را رقم نخواهد زد...

از بی مهابایش عصبانی شدم و دستم را از روی شونه هاش برداشتم و سعی کردم به این رقص مسخره ادامه ندهم و به بیرون پیست آمدم از دیدن ادوارد در چند قدمیم اخم هایم توی هم رفت ، ادوارد بدون حرف دستم را گرفت و به سمت صندلی که امیلی نشسته بود راهنمایی کرد اما هنوز به صندلی ها نزدیک نشده بودیم که ادوارد به گوشه از مجلس هدایتم کرد چه قدر دلم می خواست این مهمونی مسخره که قدرت شناسایی بقیه را از من گرفته بود تموم بشود و من به تختم پناه ببرم و بگذارم این افکار مزاحم راحتم بذارم ....

روی صندلی هایی که در کنارترین نقطه ی مجلس چیده شده بود ، نشستیم بدون این که به ادوارد توجهی کنم به قسمت رقص خیره شدم ، در جستجوی مرد ناشناس ملبس به لباس شاه می گشتم ، گردنم را به سمتی کشیدم تا به جستجو ادامه بدهم که ادوارد با عصبانیت گفت: دنبال هم پا رقصت می گردی؟

با تعجب به ادوارد نگاه کردم و گفتم : ادوارد اینجا بالماسکه هست و هر کس اجازه داره با بقیه برقصد، مگر من موقعی که شما خواهرتون را در آغوش گرفته بودید و اصلا هم متوجه من نشده بودید حرفی زدم؟

عصبانیت ادوارد جای خودش رو به تعجب داد و گفت : برای همین تنهایی به پیست رقص رفتی؟ و هر چی من علامت می دادم تو توجهی نمی کردی؟.....اوف .... سورنا تو خودت گفتی به امیلی توجه کنم ...

حق با ادوارد بود، به خودم نهیب زدم : ادوارد قبل از اینکه همسر من باشه ، برادر ادوارد بوده ...

به ادوارد خیره شدم و با صدای آرومی گفتم: حق با توه ، اما ....نمی توانم ... ادوارد نمی توانم ..... نمی توانم ببینم به کس دیگه ای محبت کنی ...

ادوارد خنده ای کرد و دستم رو گرفت و گفت : حق می دهم بهت سورنا ... حق می دهم .. چون خودم هم همین حس رو دارم ...سورنا اون مرد چی به تو گفت ؟...

- کدوم مرد؟

ادوارد اخمی کرد و گفت : همون مردی که لباس پادشاه پوشیده بود ...

حرف مرد در ذهن تکرار شد: نذار پشتیبانی و محبت همسرت بین تو و خواهرش تقسیم بشه .

اما جواب دادم : هیچی ... فقط می خواست بفهمه من کی هستم .... مردک فکر می کرد من مجردم ...

ادوارد خنده ای کرد وگفت: حدس زدن این که دزد دریایی مجلس کی هست که خیلی آسونه ، به احتمال زیاد غریبه بوده گلم .... 

نگاهی به ساعتش کرد وگفت : نزدیک ساعت دوازده هست سورنا ... الان نوبت برداشتن ماسک هاست برویم تو جمع بایستیم ....

_ ادوارد من نمی خواهم تو بروی... من و تو حقمان را به این خاک اعدا کردیم نیاز به اضافه کاری نیست ...

- چند بار بگویم سورنا ... ارتش نیاز به کمک من داره ...

به بحث بیهوده ی بینمان خاتمه دادم و به شستن ظرف ها ادامه دادم ...

ادوارد نفس عمیقی کشید و گفت : سورنا ... من قول می دهم زود برگردم گلم .... 

- چی بگویم ادوارد ..... من که نمی توانم کاری انجام بدهم... اما برو .... برو دیگه چی کار کنم ....

ادوارد کنار من لب ی چاه نشست و ظرف های نشسته را برداشت و شروع به آب کشیدن کرد و گفت : نمی روم ....

با بهت به ادوارد نگاه کردم و گفت : یعنی چی؟ تو یک هفته است که با من در مورد رفتن به جنگ بحث می کنی اما الان می گی نمی روم ... من را مسخره کردی ؟....

ادوارد با بی تفاوتی گفت : اگر تو راضی نباشی نمی روم ... تا مو قعی که تو قلبا راضی نشده باشی من نمی روم ...

با عصبانیت داد زدم : تو ... من را مسخره کردی ....

بدون توجه به ادوارد که با دهن باز به من نگاه می کرد ظرف ها را ول کردم و به داخل ساختمان برگشتم ...

پیراهن نخی زرشکی را با پیراهن رسمی بنفشی عوض کردم و از اتاق حارج شدم ، ادوارد پشت در به دیوار تکیه داده بود ، بدون توجه به ادوارد به سمت پله ها قدم برداشتم ، اما ادوارد محکم بازویم را گرفت و گفت : سورنا تا چند وقت دیگر هفده سالت می شود، یک ساله با هم زندگی می کنیم ... انقدر باورت دارم که می دانم کار احماقانه ای نمی کنی ... اما فکر نمی کردم که دختری باشی که با یک حرف من طاقت از دست بدهی و به خواهی از خانه بیرون بری ..

فشارهایی که تو این چند روزه رویم بود باعث شده بود آستانه ی تحملم پایین باشه ، نمی خواستم قهر کنم اما ترجیح می دادم به متیو سر بزنم و برای چند ساعتی هم که شده با خیال راحت فکر کنم ... با حرف های ادوارد نتاونستم تحمل کنم و بغض این چند روزه سر باز کرد ، ادوارد که قطره های اشک من را دید من را در آغوش گرفت و در حالی که موهایم را نوازش می کرد گفت : سورنا ... چرا گریه می کنی؟.... عزیزم... چی شده گلم ؟.... تو چته ؟ .... چرا این چند وقته تو خودتی ؟ ...مگه من غریبه هستم که به من نمی گویی ؟.... چی اذیتت می کنه ؟...

روی پله ها نشستیم و من گفتم، از همه ی درد هام گفتم ، از نگرانیم برای متیو ، از حسادت زنانه ی خودم وقتی می فهمم ادوارد به امیلی محبت می کند ، از حرف های اون مرد در بالماسکه ، از خواب های آشفته ام که ادوارد را خونی در سنگر می بینم که جان می دهد...

وقتی تمام حرف هایم را زدم ادوارد سکوت کرد با نگرانی به چهره ی ادوارد نگاه کردم ، ادوارد اخم ملایمی کرده بود و به دیوار نگاه می کرد به من نگاهی کرد و وقتی نگاه نگران من را دید لبخندی زد و گفت : چرا به من نگفتی؟.... چرا به من نگفته بودی ؟.... مگر قرار نداشتیم که در تمامی مراحل زندگیمون با هم باشیم؟.....بلند شو تک تک به تمام مشکلاتت خودم جواب می دهم ، بیا اول برویم خانه ی شما پیش متیو ....

- متیو ... مطمئن باشم؟...

خنده ی موذی روی لب های متیو باعث می شد حرف هاش را باور نکنم : متیو وضعیتم خوب نیست خواهش می کنم راستش را بگو ....

متیو قهقه ای زد وگفت : معلومه ، می توانی از مامان بپرسی .... مگر من به تو قول نداده بودم؟.... مگر می شود من به خواهرم قولی بدهم و به قولم عمل نکنم؟

با خنده به گردن متیو آویزان شدم و گفتم : ممنونتم متیو ... واقعا ممنونتم ......

ادوارد با خنده دست های من را از گردن متیو باز کرد وگفت: سورنا ... داره حسودیم می شود...

این دفعه دستم را دور گردن ادوارد حلقه کردم و گفتم : نچ ... نچ ... نبینم حسودی کنی ... من مال تو هستم ... یادت نرفته که...

ادوارد با خماری دستش را دور کمرم حلقه کرد وگفت : معلومه که تو مال منی ... اما ... می ترسم ... می ترسم که یک روز نباشم ... یک روز نباشم که این خنده هایت را ببینم ...

بدون توجه به حال من به متیو نگاه کرد وگفت : می سپرمش به تو ... متیو اگر روزی من نبودم .... اگر نبودم که این خنده هایش را ... این شادی هایش را ببینم ... به تو می سپرمش ....

من با اعتراض دستم را از گردنش باز کردم که ادوارد نذاشت و گفت : نکن سورنا ... نکن سورنا ... بذار دلم به همین خوش باشه ... 

متیو با اخم من را از بغل ادوارد بیرون آورد وگفت : ادوارد چی می گوییی؟ اتفاقی افتاده که به من نمی گویی؟...

چیزی را از من قایم می کنید؟..

به متیو نگاه کردم وگفتم : آره ... ادوارد دوباره می خواهد به جبهه برگرده ....

متیو به ادوارد که سرش را پایین انداخته بود و دستش را به گردنش می کشید نگاهی کرد وگفت : ادوارد می خواهم باهایت حرف بزنم ...

هر دو به سمت اتاق متیو رفتند ، مامان با سینی شربت به پذیرایی آمد و گفت : از موقعی که برده ها آزاد شدند ، مجبور شدیم تعداد کمی خدمتکار استخدام کنیم ، دستمزدشون خیلی زیاده! مجبورم خودم بعضی از کارها را انجام بدهم ....

با سرگشتگی به مامان خیره شدم ، مامان با تعجب گفت : متیو و ادوارد کجا رفتند ؟

- با هم صحبت داشتند ... داخل اتاق متیو رفتند.....

با آوردن اسم متیو ، مامان با ذوق زدگی گفت : وای یادم رفته بود سورنا ... واقعا ازت ممنونم متیو خیلی وقته که به مشروب لب نزده .... توتون کشیدنش خیلی کم شده .... همش را مدیون تو هستم دخترم ....

بابا با کلاه کشاورزیش وارد شد وگفت : بله .... از دختر من هم انتظار دیگه ای نمی رفت ....

بدون توجه به ادواردپشت گاری نشستم و دراز کشیدم هوا آفتابی بود ترجیح می دادم تا خونه کمی زیر آفتاب دراز بکشم .... مسافت کمی را رفته بودیم که گاری ایستاد و بعد از چند دقیقه دست هایی که در موهایم کشیده شد باعث شد با ترس چشم هایم را باز کنم با دیدن ادوارد خنده ای کردم و گفتم : ادوارد خسته ام... این آفتاب ... بیا دراز بکش ...

ادوارد بدون حرف به من خیره شده بود با کلافگی به حالت نشسته در آمدم و اعتراض کردم : ادوارد حواست هست؟

لبخند غمگینی زد و گفت : معلومه که حواسم هست گلم ...

هر دو بدون حرف به زیر آفتاب فارغ از مشغله های ذهنیمون دراز کشیدم و به خوشبختی که دنیا برای ما به ارمغان آورده بود فکر کردیم.

*** 

از پنچره به ادوارد نگاه کردم که بالای سر کارگر ها ایستاده بود و دستور های لازم را می داد ، پوست صورتش در اثر آفتاب تیره شده بود و چشم هایش درخشش خاصی پیدا کرده بود ، با شنیدن صدای گاری به سمت صدا برگشتم از دیدن امیلی که سوار گاری شده بود ، با عجله دست های خیسم را به پیش بند لباسم کشیدم و با نگاهی سرسری به پذیرایی برای مطمئن شدن از مرتب بودن همه چیز به سمت در رفتم ، امیلی با لبخند از گاری پیاده شد و ادوارد را صدا زد ، در جوابش ادوارد لبخندی زد و دست تکان داد ، امیلی با سرخوشی خاصی به سمت من آمد ، با محبت بی سابقه ای من را در آغوش کشید و با خنده گفت : خوب سورنا ؟ از دیدنت خیلی خوشحالم ... وایی که چه قدر دلم برای اینجا تنگ شده بود ....

بدون توجه به من که با تعجب به امیلی نگاه می کردم به داخل خانه رفت و گفت : ببخشید که بی اجازه وارد خونه می شوم ، اما خودت خوب می دانی که من چه قدر بی ادب هستم ...

به خودم آمدم و پشت امیلی وارد خانه شدم : نه دختر جان ... هر کس نداند من می دانم چه دختر خوبی هستی ...حالا چی شده که اجازه دادید و با این حال خوش خونه ی ما امدید؟

وسط پذیرایی چرخی زد و گفت : سورنا .... می دانستی خیلی دوست دارم ؟.... می دانستی که امروز چه قدر خوشحالم ... بیا بیرون برویم .. دوست دارم که جایی را به تو نشان بدهم ....

امیلی خسته شدم .... صبر کن دختر خوب ..... امیلی نفسم .... داروم .... امیلی ....

امیلی با عجله به سمتم آمد و در حالی که با نگرانی به من که با دست سینه ام را می مالیدم گفت : وایی ... اصلا حواسم نبود .... معذرت می خواهم ... سورنا ... خوبی؟.... داروت کجاست؟... همراهت نیست ؟

با سر جواب منفی دادم و روی زمین نشستم ، سعی کردم نفس های عمیقی بکشم تا حالم بدتر نشود ، نمی خواستم حال خوش امیلی را با نگرانیش در مورد خودم بد کنم .....

امیلی با دستپاچگی به من نگاهی کرد وگفت : می توانی صبر کنم بروم کمک بیاورم .... از مغازه های اینجا می توانم کمک بگیریم .... نه ... بگذار می رویم بیمارستان شهر .... سورنا چرا کبود شدی؟

یکی از بانوان فروشنده که متوجه حال خرابم شده بود کمکم کرد که به داخل مغازه بروم در لحظات آخر متوجه شدم که امیلی به دنبال دکتر رفت .

یک نفر پشتم را می مالید و حرف هایی می زد اما من متوجه هیچ کدوم از حرف هایش نمی شدم ، دستی از روی زمین بلندم کرد ، با ترس به یغه ی شخص مجهول چنگ انداختم ، با وجود تنگی نفسم بوی عطرش باعث شد هوشیاریم بیشتر بشه در لحظات آخر نالیدم : ادوارد ....

با قدرانی به مرد میانسال نگاه کردم و سعی کردم از روی تخت بلند شوم ، امیلی بیرون در حال صحبت کردن بود ، مرد نگاهی پدرانه به من انداخت و گفت : یکم استراحت کن دخترم ، از این به بعد هم سعی کن داروهایت همیشه همراهت باشه ....

- متشکرم ...

در باز شد به پسرجوان در چهاچوب نگاه کردم ، پیرمرد نگاهی به پسر انداخت و گفت : در واقع از من نباید متشکر باشید بانو ، پسرم بود که متوجه شما شده بود .... 

با قدرانی به پسر جوان نگاه کردم ، چشم های سبزش بینهایت آشنا بود ، موهای قهوه ای و لب های باریک باعث شده بود که سنش خیلی بچه تر به نظر بیاد اما حدس می زدم که همسن ادوارد باشد ، چشم های سبزش جلب توجه می کرد ، پسر که نگاه خیره ی من را دید، رو به پدرش کرد وگفت : پدر اگر اجازه بدهید من کمک بانو می کنم ، شما به بقیه ی بیماران برسید...

صدای پسرک باعث شد خاطره ای نه چندان قدیمی در ذهنم جان بگیرد ، چشم های سبز و صدایی آشنا که می گفت : نگذارید پشتیبانی و محبت همسرت بین تو و خواهرش تقسیم بشود .

به محض خارج شدن مرد میانسال از اتاق ، با خنده به سمتم آمد وگفت : احتمال می دهم من را به جا آوردید بانو ، اجازه بدهید خودم رو معرفی کنم ، جکسون ....

با اخم گفتم : جانسون هستم ...

خنده ی بلندی کرد وگفت : منظورت سورنا آیرز درسته ؟

- اشتباه نکنید ، من سورنا جانسون هستم ، و خوشحال می شوم اگر اجازه بدهید که از اینجا خارج بشوم ، خواهرم بیرون منتظرم هست ...

-  خواهرت؟

پرسشگر نگاهش کردم ، پوزخندی زد و گفت : نمی خواهی بگویی که امیلی جانسون خواهر تو هست ؟ تا جایی که می دونم خواهر شوهر تو محسوب می شود ....

از تخت بلند شدم وگفتم : از کمکتون ممنونم اگر شما نبودید معلوم نبود چه بلایی سرم می امد اما علاقه ای به ادامه ی این آشنایی ندارم ....

قبل از خارج شدن از اتاق حرف جکسون باعث شد تو چهارچوب در میخ کوب بشوم : بهتر بگویم آقای هاریسون گری شما خودتون می دانید که اگر بهمند که یک دختر وارد جنگ شده چه سرنوشتی برایش در نظر می گیرند؟.... دادگاه نظامی و ... اعدام ...

نفس عمیقی کشیدم و به سمتش برگشتم با دندون های قفل شده گفتم : چی می خواهید آقای به اصطلاح محترم؟

خنده ای کرد وگفت : هیچی .... افتخار آشنایی با یک بانو جوان و صد البته خوش اندام کم موهبتی نیست ...

نتوانستم خودم رو کنترل کنم و داد زدم : خفه شو ....

در با شتاب باز شد و امیلی در چهارچوب در ظاهر شد ، نگاهی به من کرد وآرام گفت : برویم بیرون سورنا ...

در لحظات آخر جکسون با صدایی آرام گفت : آشنایی برای شما کم موهبتی نبود بانو .... به امید دیدار ...

 امیلی با شرمگینی نگاهم کرد و گفت : ببخشید سورنا ... تقصیر من بود .... اون پسر خیلی بی ادب بود ...

- نه عزیزم ، تقصیر تو نبود ... من دارو هایم را فراموش کرده بودم...

چراغ های خانه خاموش بود ، حدس زدم که ادوارد خوابش برده باشه ، برای من عجیب بود معمولا وقتی دیر می کردم ادوارد بیرون خانه صبر می کرد حدس زدم که ادوارد خیلی خسته بوده ..کلید را داخل در انداختم و به امیلی نگاه کردم و گفتم : برویم تو ...

امیلی گفت : تو برو سورنا... من در را می بندم ....

وارد اتاق شدم و با دست دنبال یکی از شمع دانی ها گشتم تا روشنش کنم .... در با صدای مهیبی بسته شد ، با ترس به در نگاه کردم ، داد زدم : امیلی ....

صدایی در جواب نیامد ، به سمت در رفتم حدس زدم امیلی پشت در مانده باشه اما دستی روی دستم که روی دستگیره بود قرار گرفت ، از ترس خفه شده بودم ... قبل از اینکه بتونم جیغ بزنم ، شمعی کنار صورت ادوارد قرار گرفت و من توانستم صورت ادوارد را ببینم ، با آسودگی نفس عمیقی کشیدم ، سعی کردم حرفی بزنم اما ادوارد دستم را گرفت و کشید به سمت پذیرایی ، آرام گفتم : ادوارد امیلی پشت در مانده ....

ادوارد با اخم به سمتم برگشت و گفت : نه نمانده ... نگرانش نباش ....

به چشم های سرخش نگاه کردم ... یک چیزی مشکل داشت ، چرا ادوارد حالش خوب نبود ... هیچ وقت ادوارد را این شکلی ندیده بودم ....

ترجیح دادم ساکت باشم با وجود شناختی که از ادوارد داشتم نمی دوانستم که الان چه موقعیتی داره به پذیرایی نگاه کردم نور کم سو شمع اجازه نمی داد با دقت به اطراف نگاه کنم اما متوجه شدم که بعضی از وسایل سر جای خودشان نیستند ، ادوارد بدون حرف به سمت یکی از مبل ها کشوندتم و مجبورم کرد که بنشینم با نگرانی به ادوارد نگاه کردم ، دست بردم و طره ای از موهای کوتاهم را که روی پیشونیم ریخته بود کنار زدم و گفتم : ادوارد ... داری من را می ترسانی .... خواهش می کنم به من بگو اینجا چه خبره ؟... چرا نمی گذاری شمع ها را روشن کنم .... امیلی ...

ادوارد بدون حرف کنارم نشست و مجبورم کرد سرم را روی پاهایش بگذارم ، با دلواپسی گفتم : ادوارد .. ادوارد ... خواهش می کنم به من بگو چی شده ....

دستش رو با خشونت خاصی لای موهام می کشید ، نگرانیم جای خودش رو به ترس نامحسوسی داد ، ادوارد نفس عمیقی کشید و گفت : یادت امروز چه روزی هست؟....

در جست و جوی تاریخ تو ذهنم می گشتم ، یادم نمی آمد که امروز چه روزی می تواند باشه ، ادوارد ادامه داد : زیاد نگرد ، مطمئنم یادت نمی یاید امروز سالگرد ازدواجمان هست و تو نیامدی ... همه اینجا بودند منتظر تو اما ... اما تو نیامدی ... من پشت تو بودم اما تو .... می دانی چه قدر من منتظر تو بودم .... اما تو نیامدی ... آیسون هم اینجا بود ... به همراه ماریانا ... اما تو....

با دستپاچگی بلند شدم و رو به ادوارد گفتم : صبر کن ... صبر کن ... بذار برایت توضیح بدهم ... من ... من با امیلی به شهر رفته بودم .... اما ... اما حالم بد شد باور کن ادوارد .... از امیلی بپرس من ... من هرکاری کردم که زودتر بیایم نتونستم ....

رنگ نگاه ادوارد از عصبانیت جای خودش را به تعجب داد ، با تموم شدن حرفم ادوارد به با نگرانی گفت : الان حالت خوبه؟ .... چرا امیلی من را خبر نکرد .... 

با دلخوری دستم را از بازوی ادوارد بیرون کشیدم و گفتم : آره الان بهترم ....

ادوارد با آشفتگی بلند شد و به سمت یکی از شمع دان ها رفت و با کمک شمعدان در دستش، بقیه ی شمع دان ها را هم روشن کرد ، نوری که از شمعدان ها ساطع می شد باعث شد که تازه متوجه بشوم که تمام مبل ها در کنار سالن چیده شده بودند و وسط سالن پذیرایی برای رقص آماده شده بود به کاغذ رنگی ها نگاه کردم ، از دست خودم عصبانی بودم که چرا بدون توجه به تاریخ روزهایم را سپری کردم ... ادوارد که نگاه من را روی لوازم خانه دید. لبخند غمگینی زد و گفت : مهم نیست سورنا ...بی خیال شو....برویم استراحت کنیم ... هنوز به من نگفتی چه مشکلی برایت پیش آمده بود ....

الان وقتش بود که از دلش در بیاورم ، لبخندی زدم و گفتم: نه ... می خواهم اولین سالگرد ازدواجمان را برگزار کنیم ... چرا متوجه نیستی؟....

 بلند شدم و به سمت اتاق رفتم و گفتم : صبر کن من بیایم ... بهتر تو هم به سر و وضعت برسی تا من بیایم..

ادوارد مات و مبهوت به من خیره شده بود ، در جوابش چشمکی زدم و به اتاق رفتم ، یکی از لباس های مجلسی را برداشتم و با لباس خاکی که تنم بود عوض کردم و از پله ها پایین رفتم ، ادوارد موهایش را شونه زده بود و از اشفتگی قبلی که در صورتش بیداد می کرد خبری نبود ، با خنده ای که نمی توانستم پنهانش کنم ، جلویش تعظیمی کردم و گفتم : این آقای عصبانی اجازه ی یک دور رقص را به من می دهند ؟ادوارد هم تعظیمی کرد وجواب داد : باعث افتخار من هست بانو ....

به وسط پذیرایی رفتم ، نتوانستم خودم را کنترل کنم و گفتم : اجازه هست بگویم که من رقصیدن بدون آهنگ را بلد نیستم ؟ 

ادوارد قهقه ای زد و گفت : با کمال افتخار اعلام می کنم که من هم بلد نیستم ...

رقصیدن بدون آهنگ اما با عشق ، با یارت ، با همسفر زندگیت چه قدر قشنگه ، احساس اینکه به تو ایمان داره ، به تو اعتماد داره و به تو برای اشتباهاتت اجازه جبران می دهد ....

- امیلی ؟ معذرت می خواهم حال ادوارد انقدر بد بود که اصلا حواسم به تو نبود ....

امیلی سرخوشانه لبخندی زد و گفت : مهم نیست ... حدس می زدم ..... وقتی در با اون شتاب پشت سر تو بسته شد مطمئن شدم که ادوارد عصبانی من فقط نگران تو بودم .... حالا نمی خواهی بگویی چی شد؟

- نه ... تا تو نگوی چه طوری برگشتی خانه بهت نمی گویم ... تو چرا به من نگفتی که برای سالگرد ازدواجمان من را بیرون بردی که ادوارد وقت داشته باشد... از دست متیو هم عصبانی هستم ... حداقل متیو باید به من می گفت ...

امیلی با شونه اش به شونه ام ضربه زد و با خنده گفت : من که مثل همیشه برگشتم .... سوار گاری شدم و برگشتم ... نگران من نباش ... من یک عمر همین جوری زندگی کردم... توی تاریکی فرار کردن حرفه ی من بود ... وقتی دیدم کسی در را باز نمی کند... برگشتم ... تو هم انتظارات بی جا داشتی .... شوهرت اگر می فهمید من بهت گفتم من را می کشت ... دوباره آواره ی این شهر و اون شهر می شدم ....تا اون جایی که من می دانم ؛ برادر عصبی تو آدم را سر نبره کار دیگه ای نمی کند ...

- خانم محترم مواظب حرف زدنت باش... یادت نرود متیو برادر من هست .... من هم حسابی پشتشم....

- پشت من چی؟

من و امیلی ساکت شدیم و من به ادوارد نگاه کردم که با لبخند محزونی به در تکیه داده بود ، لباس های کارش خاکی شده بود .... 

لبخند محزونش که نقابی بود به روی درد های ناگفته ای که ادوارد به هیچ عنوان به من نمی گفت ، آتیشم زد ....

ادوارد کنار من نشست و لیوان چای را از من گرفت و گفت : جواب سوال من را ندادی؟... پشت من هم هستی؟

امیلی دخالت کرد وگفت : ادوارد ؟... تو چرا دیشب اصلا به من فکر نکردی؟.... از متیو یاد بگیر که چه قدر نگران خواهرش هست ...

ادوارد بدون توجه به حرف امیلی به من که مات و مبهوت به ادوارد نگاه می کردم ، نیم نگاهی انداخت وگفت : سورنا چرا جواب من را نمی دهی؟

- چی می خواهی بگویم ادوارد ... نگذار این روز خوب خراب بشود ..

- هیچی نمی خواهم بگی گلم .... 

به امیلی نگاهی کردم که بغ کرده بود و به دیوار نگاه می کرد ، به ادوارد سلقمه ای زدم و به امیلی اشاره کردم ف،ادوارد نیم نگاه بی تفاوتی به من انداخت و رو به امیلی گفت : مطمئن بودم که می توانی برگردی ... تو چرا وقتی سورنا حالش بد بود به من خبر ندادی؟ ....

امیلی با عصبانیت از جایش بلند شد و گفت : ببخشید که نمی تونستم ، وقتی سورنا در حال خفه شدن بود دو ساعت سواری کنم تا به شما خبر بدهم و دوباره دو ساعت سواری کنم تا شما رو به زنتون برسانم.. یکم منطقی باش ادوارد فاصله ی تو با سورنا حداقل چهارساعت بود ، واقعا ببخشید که نتوانستم پرواز کنم وبه شما خب بدهم ...

امیلی بدون توجه به من از خانه بیرون رفت ، بلند شدم تا دنبال امیلی بروم ، اما ادوارد دستم را گرفت و گفت : لازم نیست دنبالش بروی ...

دستم را محکم از دستش بیرون کشیدم وگفتم: نمی خواهم ... معلوم هست تو چته؟ من ... که دیشب از تو معذرت خواهی کردم ...

در را باز کردم و با صدای بلند امیلی را صدا زدم ، فاصله ی امیلی با من زیاد بود اما امیلی برگشت و دستی تکان داد و رفت ...

نمی توانستم دوباره داخل برگردم چون مطمئن بودم حتما بینمان دعوا می شود ، توی ایوان نشستم و به مزرعه خیره شدم ...

ادوارد کنار من نشست ودستم را گرفت اما دستم را بیرون کشیدم و گفتم : تنهام بگذار ....

- نمی گذارم ....

بدون توجه به ادوارد به مزرعه خیره شدم اما ادوارد دوباره شروع کرد به حرف زدن : دیروز، تو پسری به اسم جکسون دیدی؟

-......

- می دانم جوابم را نمی دهی، اما بذار حداقل من برایت توضیح بدهم ، امروز برای خریدن بذر به شهر رفته بودم ، پسری به اسم جکسون جلویم را گرفت و گفت که اگر کمکش نکنم به دفتر ارتش اعلام می کنه که تو با هویت جعلی وارد ارتش شده بودی ، سورنا ... من باید به جنگ بروم ... اما اول می خواهم مطمئن بشوم اگر من نباشم بلایی سر تو نمی یاد ...

با بهت به ادوارد خیره شدم، نوبت من بود که حرف بزنم چون ممکنه سوتفهامی پیش بیاد : دیروز به من هم گفت پسر پزشک شهر هست در واقع همان مردی بود که در بالماسکه لباس پادشاه پوشیده بود ....

کاری نمی توانه بکند .... مطمئن باش .... هیچ مدرکی برای اثبات ندارد ..... من خودم می توانم از عهده ی کارهایم بر بیایم ....

ادوارد رو به روی من ایستاد و گفت : نمی فهم ... سورنا تو مشکلی با جنگ رفتن من نداری؟....

چرا مثل دفعات قبل اعتراضی به رفتن من نکردی ؟

به جای اینکه مثل همیشه نگاهم را بدزدم در چشم های ادوارد خیره شدم وگفتم : وقتی نمی توانم در تصمیمت تاثیری بگذارم .... وقتی اعتراضم بی فایده هست ... چرا الکی روزمان را به همه تلخ کنم ....

ادوارد با بدبینی نگاهی به من کرد وگفت : یعنی الان باز هم مخالف هستی؟

- نه ... دیگه مخالف نیستم ... دلم نمی خواهد شوهرم را قایم کنم و در کمال آرامش زندگی کنم در حالی که صدها آدم دیگه در حال جنگیدن برای آسایش من هستند ، من مخالف این جنگ هستم ، این جنگ استعماری اما ... خاک وطنم در خطره .... برو .... من دیگر مشکلی ندارم .....

- مطمئن؟

بر خلاف دفعات قبل ،بدون مکث گفتم : مطمئن.

با افسر سافس صحبت کردم ، گفتم من همرزم هاریسون گری بودم و شهادت دادم که خودم مرگش را به چشم دیدم ، دیگر اسم هاریسون گری در اسامی شهدا ثبت شده ، دیگر لازم نیست نگران باشی ...

دستم را دور گردن ادوارد محکم تر کردم و گفتم : تو شهادت دروغ دادی؟

ادوارد متقابلا دستش را دور کمرم حلقه کرد وگفت : نه ... من مرگ هاریسون گری را دیدم اما تولد سورنا آیرز را هم دیدم ....

نتونستم بغضم را کنترل کنم و گفتم : مواظب خودت باش ادوارد .... قول بده سالم برگردی .....

ادوارد با صدایی گرفته گفت : سعی می کنم سورنا ... خواهش می کنم برو ... من را بیشتر از این پایبند نکن ....

از آغوش ادوارد بیرون امدم و برای بار آخر به چشمهایش خیره شدم و گفتم : خدا به همراهت ....

ادوارد لبخندی زد و گفت : دوست دارم ...

لبخندی زدم و رفتن ادوارد را به داخل کوپه نگاه کردم ، صبرکردم تا ادوارد داخل کوپه بنشیند ، علامت دادم که شیشه را پایین بده ، ادوارد شیشه را باز کرد ، جلو رفتم و گفتم : هر جوری که برگردی دوست دارم ... یادت نره منتظرت هستم .... هیچ وقت فراموش نکن که یک نفر هست که منتظر برگشتن توست ...

ادوارد بدون حرف به من خیره شد ، مامور قطار داد زد : از قطار فاصله بگیرید .....

دستی من را از قطار دور کرد ، به ادوارد خیره شدم ، قطار حرکت کرد و در برابر چشم های خیس من ادوارد رفت ، یک سرباز به جنگ رفت ، برای آزادی من ، برای آزادی امثال من .... برای آزادی کشورم .... دست تقدیر چیزی را برای من خواست که هیچ کس فکر نمی کرد اتفاق بیوفتد ... و حالا من خودم را به دست تقدیر می سپارم تا دوباره اتفاق های غیر منتظره ای برای من رقم بزنه .... هزاران زن و دختر در انتظار برگشتن همسر شا ن بودند و منتطر تقدیر غیر منتظره ای که در انتظار آنها بود .....

و اما من ....... یکی از این هزاران دختر وزن ....تقدیرم غیر منتظره بود .... و حالا من مانده ام و یک تقدیر غیر منتظره و انتظار برای برگشتن همسرم .....

دوشنبه 25/6/1392تاریخ اتمام:

هلیا.ن

11:51

چمستان

تاریخ اتمام در سایت : 31/6/1392

21:18

تهران