نام کتاب : وقتی تو آمدی

نویسنده : خیال پاییز کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد    : GOLNAZ کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر   :            sanaz.p کاربر انجمن نودهشتیا

با قلبی آکنده از درد وارد بهشت زهرا شدم. چه بر سر زمان اومده بود که این قدر ، سریع می گذشت. انگار همین دیروز بود که زنده و سلامت بودند. 

به آرامگاهشون رسیدم و روی سنگ قبر پدر و مادرم خم شدم دسته گل مریمی رو که همیشه براشون می آوردم روی سنگ سیاهو خاکیشون گذاشتم 

در حالی که دستم روی نوشته قبرها پیش می رفت برای هزارمین بار شعر روشو با خودم زمزمه کردم . 

رفتی و آتش زدی بر جسم و جانم مادرم 

گشته خاموش از فراغت آشیانم پدرم

و زیر لب شروع به خوندن فاتحه ای کردم. سکوت خلوت بهشت زهرا رو صدای پای رهگذرانی که هر از گاهی از کنارم رد می شدند، می شکست .

باد هم صدای گریه دوری رو به این طرف می کشوند...

آسمان تیره بود و بیشترین فضاش رو ابرهای خاکستری و سیاهی گرفته بود.

ولی با این وجود خورشید با تلاش زیاد گاهی از میون ابرهای تیره و سیاه روزنه ای برای تابیدن پیدا می کرد و اشعه بی جانی از خودشو تا زمین می کشوند. 

بی اختیار زندگیمو با خورشید پاییزی مقایسه کردم.

زندگی منم زمانی پرشده بود از رنگای تیره ولی مثل خورشید هرازگاهی گریزی به روشنایی می زدم

روی زمین نشستم زانوهامو جمع کردم و دستامو دورشون حلقه کردم .

آرامش عمیقی که از دیدار پدر و مادرم به دست اوردم باعث شد تا مرغ خیالم پر و بال بگیره و به گذشته بره .گذشته ای نه چندان دور...

مدتی طول کشید تا دوباره به زمان حال برگردم .

شروع کردم به نجوا کردن با پدر و مادرم و همین یاد گذشته باعث شد که اندوه همیشگی به سراغم بیاد. 

غمی که با رفتنشون بر روح و قلبم سایه انداخته بود و با گذشت زمان از اون کم نشده بود .

با این حال امیدی تشویقم می کرد به ادامه راه و این امید چیزی نبود جز نگاه گیرا و سرشار از محبت دو چشم سیاه و مهربان ،تنها عشق در تمام زندگیم .

با یاد آوریش سرخی شوق گونه های زردمو گلگون کرد .

هجوم خاطرات منو به گذشته برد زمانی که برای اولین بار با نگاهش آشنا شدم .

آخرین روزای زمستونو می گذروندیم .تنها چند روز تا عید باقی مونده بود از وقتی که به یاد داشتم . روزای آخر سال خونمون مثل اکثر خونه ها بشور و بساب و 

خونه تکونی به راه بود مامان با وسواس زیاد تموم خونه رو زیر و رو می کرد .آنقدر می شست و تمیز می کرد که موقع تحویل سال رمقی براش باقی نمونده بود ولی با این وجود اصلاً به روی خودش نمی اورد و با صورتی خندون کنار سفره ی هفت سین می نشست .

آخرین کلاسمو تموم کرده بودم و همراه یلدا به سمت خونه می رفتم تا چند خیابون نرسیده به خونه مسیرمون یکی بود ولی از جایی به بعد من به راست می پیچیدم و وارد خیابان ارغوان می شدم و یلدا به چپ می پیچید و به خیابان گلها می رفت با این حال فاصله ی زیادی بین خونه هامون نبود و این فاصله رو اکثراً پیاده می رفتیم .

یلدا صورتمو بوسید و گفت :

-  از حالا دلم برات تنگ می شه اگر به اصرار مامانم نبود اصلاً به مسافرت نمی رفتم 

محکم بغلش کردم : 

- منم دلم برات تنگ می شه و برای برگشتنتم ثانیه شماری می کنم 

یه ابروشو بالا داد :

- یعنی باور کنم با وجود شیطنت های ماهان و سعید و سامان بازم جایی برای دلتنگی از من باقی می مونه.نیشگونی از بازوش گرفتم که دادش به هوا رفت 

- خودت بهتر از هر کسی می دونی هیچ کس جای تو رو نمی تونه توی قلبم بگیره . 

-  باور کردم ولی در عوض تو هم قول بده منو از تموم اخبار خونتون با خبر کنی 

صورتشو کمی جلو آورد و با شیطنت گفت : 

- به خصوص در مورد سیاوش خان 

دستی برای هم تکون دادیم و در جهت مخالف هم به راه افتادیم . 

خونه ی ما این روزها حال و هوای دیگه ای پیدا کرده بود شور و غوغای عجیبی که همه رو به تکاپو انداخته بود و این همه تلاش و شوق برای این بود که در انتظار یک مسافر بودیم کسی که سالها قدم توی خونه نگذاشته بود . 

اون به دنبال قهری کودکانه خونه رو ترک کرده بود و حالا بعد از گذشت شونزده سال در انتهای مرز بیست سالگی قصد بازگشت به خونه رو داشت . 

بازگشتی که هممون از خدا می خواستیم مقدمه ای برای همیشه موندنش بشه ... 

درست از چند روز پیش که سیاوش طی تماسی تلفنی به پدر گفته بود که قصد بازگشت به ایران رو داره خونمون از حالت عادی خارج شده بود . 

پدر و مادرم به قدری خوشحال بودند که واژه ای برای تعریف حالشون پیدا نمی کنم .رنگ تیره ی چشمای پدرم تغییر کرده و رنگی از زندگی به خودش گرفته بود . 

دیگه خبری از غمی که کنج چشمای زیباش لونه کرده بود نبود. مادر و عمم در حالی که گریه و خندشون قاطی شده بود کمر به زیر و رو کردن خونه بسته بودند ... 

سعید و سامانم که سر از پا نمی شناختند ... 

در یک کلام خبر اومدن سیاوش مثل یه بمب توی خونواده کوچک ما که شامل خونواده ما و عمه ناهید می شد عمل کرده بود.... 

علت رفتن سیاوش به خارج از کشور و ماندگاریش به مدت شونزده سال خودش داستانی بود که اگر چه تلخ بود ولی من به شنیدنش از زبون مادر و عمه عادت کرده بودم .

کوچیک که بودم مفهوم جنگ رو نمی دونستم ...ولی با بزرگتر شدنم معنیشو با تمام روح و جونم احساس کردم و فهمیدم که چطور با شروعش زندگی مردم زیادی رو

دگرگون کرده و خط سرنوشت من و مادرمو تغییر داده بود ...

ما جزیی از هزاران آواره ی جنگ بودیم که نه با پای خود بلکه به اجبار مجبور به ترک شهرمون شده بودیم . ..

از شهری می اومدیم که مادرم شهر شقایق های پرپر می خواندش...

شهری که می دونستم خاکش بوی عشق می ده ...

شهری که زیر حملات موشکی صدام شخم زده شده بود و با هر بار شخم زدن آغوششو بروی مردمش گشوده بود. 

شهرمون، شهری زیبا در شمال خوزستان که پس از جنگ دزفول قهرمان لقب گرفته بود ..... 

پدرم تنها با بیست و چهار سال سن به خاطر عشق به میهنش راهی جبهه جنگ شد و قبل از به آغوش کشیدنم به شهادت رسید و مادرمو با اندوهی بی پایان و نوزادی چند ماهه تنها گذاشت ...

اوضاع شهر بدتر از اون چیزی بود که تصور می شد هر روز خونواده هایی زیر سقف خونشون با حملات موشکی به شهادت می رسیدند تموم خونواده پدریم توی همون حملات به شهادت رسیده بودند . 

مادرم به همراه تنها برادرش مجبور به ترک اجباری زادگاهش شد تا کودک چند ماهشو نجات بده... 

اون در حالی شهرشو ترک می کرد که تکه ای از قلبشو آنجا به خاک سپرده بود ... 

دایی که آشنای دوری در تهران داشت همسر و خواهرشو به تهران برد و آنجا اسکان داد و به محض اینکه از بابت خونوادش آسوده خاطر شد دوباره به جبهه برگشت و زن دایی و مادرو تنها گذاشت تا زندگی در غربت رو تجربه کنند... 

در همسایگیشون خونواده ای به همراه دو فرزندشون زندگی می کردند بعد از چند ماه دوستی عمیقی بین مادرم و زن دایی و زن همسایه که ناهید خانم بود شکل گرفت و به این ترتیب سه سال گذشت... 

من سه ساله شدم ولی نه تنها خبری از پایان جنگ نبود بلکه بر شدتش هم افزوده شده بود ولی بر خلاف جنوب که جنگ زیر و رویش کرده بود و آرامش و آسایش و رفاهو از مردمش گرفته بود پایتخت در آرامش به سر می برد .

اون روزا هر کسی که قلبش برای وطنش می تپید عازم جبهه شده بود .علی ادیب برادر ناهید خانم، همسر و دو فرزندش سیاوش ده ساله و سعید سه ساله رو تنها گذاشته و به جبهه رفته بود 

اون وقتها اکثر حموما با نفت کار می کرد یک روز که نرگس تصمیم می گیره مخزن حمومو پر کنه در اثر بی احتیاطی قسمتی از نفت روی لباسش می ریزه و نرگس پشت در حموم توی شعله های آتیش اسیر می شه و صدای جیغ های دل خراشش از پشت دیوارای خونه عبور نمیکنه تا کسی به کمکش بیاد. سعید و سیاوشم توی حیاط با دوستاشون بازی می کردند که صدای جیغ های مادرشونو می فهمند ولی هر چه قدر به ساختمون نزدیک تر می شوند صدای فریادای مادر خفیف تر می شه و تا یکی از همبازیای سیاوش همسایه ها رو خبر می کنه 

زمان زیادی گذشته و نرگس بر اثر سوختگی شدید از دنیا می ره و جسد سوختشو از مقابل چشمان خیس و بهت زده سیاوش می برند در حالی که سعید چهارساله در آغوش یکی از همسایه گریه می کرده .... 

سیاوش در اثر شوکی که به روح و روانش وارد شده بود تا مدتها نمی تونسته حرف بزنه پدرش هم بعد از مدتی عازم جبهه می شه و سیاوشو سعید رو پیش خواهرش می گذاره .

یک سال با تمام سختیاش برای خونواده ی ناهید خانم و مادرم و زن دایی با وجود فرزندان کوچیکشون سپری شد ...

در این مدت سعید آنچنان به من و مادر وابسته می شه که حتی برای خوابیدنم حاضر نمی شده از ما جدا بشه...

حتی به تقلید از من مادرمو مامان صدا می زنه که باعث حیرت مادرم و عمه اش و البته عصبانیت سیاوش می شه و همین موضوع باعث می شه تا ناهید خانم پیشنهاد ازدواج برادرشو به مادرم بده که با واکنش شدیدی از جانب مادرم و سیاوش منجر می شه ولی عمه کوتاه نمی یاد و علاقه مادر به سعید و پیش می کشه و ازش استفاده می کنه . بعد از چند ماه مادرم رضایت می ده و در کمال سادگی در جشن کوچکی با حضور دایی رضا و عمه ناهید باهم ازدواج می کنند.

ازدواجی که بیشتر به خاطر وجود بچه هاشونه ولی با گذشت زمان انس و الفت زیادی بینشون به وجود میاد... 

به این ترتیب من همراه مادرم به خونه جدید و زندگی جدیدی وارد شدیم که جنگ ما رو به سمتش کشیده بود .... 

دایی که خیالش از طرف تنها خواهرش آسوده شده بود به همراه زن دایی و یونس به دزفول که امن تر شده بود برگشتند تا مثل بسیاری دیگر از همشهریاش در شهری جنگ زده زندگی کنند . 

من و سعید از این که کنار هم بودیم سر از پا نمی شناختیم ...

هر دو پنج ساله بودیم و تموم روز رو به بازی کردن سپری می کردیم و شب خسته از دویدنهامون توی بغل گرم و پر از مهر مامان می خوابیدیم همیشه من یک طرفش و سعید طرف دیگش می خوابید.... 

ولی وضعیت سیاوش با هر دوی ما تفاوت داشت سیاوش که شاهد سوختن مادرش توی اون خونه شده بود و از طرفی وجود من و مادرم رو اصلاً نمی تونست در کنار پدرش و سعید بپذیره شروع به ناسازگاری با پدر و مادر کرد .

هر چه قدر مادرم محبت بیشتری نثارش می کنه آتش این کینه شدیدتر می شه و سیاوش تمام این نفرتو برسر مظلوم ترین و بی تقصیر ترین شخص در اون جمع خالی می کرده که من بودم.... 

تمام این رفتارا رو مادرم با صبوری تحمل می کرد تا این که یک روز سعید سرمای سختی می خوره و مادر مجبور می شه تا اونو به دکتر ببره و چون من خواب بودم از سیاوش می خواد مواظبم باشه ...

تنها خاطره ی که از اون روزها در خاطرم کامل نقش بسته خاطره ی همون روزه... چون یادگارش همیشه همراهمه...

اون روز بعد از این که از خواب بیدار شدم عروسکمو بغل کردم و به خیال اینکه مامانم تو حیاطه خواب آلود به سمت حیاط رفتم ولی نه مامانمو دیدم و نه سعیدو ...

بغض کرده تا کنار استخر رفتم .استخر خالی بود. همون جا ایستاده بودم و با هق هق مامانمو صدا می کردم ولی به جای مامان سیاوشو بالای سرم و نفهمیدم چطور منو داخل استخر خالی هل داد چشامو که باز کردم مامان با چشمایی پف کرده از گریه بالای سرم بود گوشه پیشونیم شکسته بود و پنج بخیه خورده بود زمانی که به خونه برگشتم دیگه سیاوشو ندیدم نه اون زمان نه بعد از اون...

تا حالا که شونزده سال از اون زمان گذشته .... 

سیاوش بعد از اون اتفاق گر چه به خاطر اصرار مادرم اصلاً سرزنش نشد ولی هرگز حاضر نشد تا به خونه برگرده و همون جا پیش عمه موند.

یک سال بعد وقتی دوازده ساله شد به اصرار خودش به آلمان رفت تا پیش عموی بزرگش که اونجا زندگی می کرد بمونه و هرگز به ایران برنگشت ولی حالا قصد بازگشت داشت و این همون معجزه ای بود که در خانواده کوچک ما می خواست به وقوع بپیونده...

همه در انتظار بودند همه چشم به راه بودند همه خوشحال ولی من....... 

به ظاهر خواهری بودم در انتظار دیدار برادر سفر کرده اش ولی خواهری که وجودش خود باعث این سفر و هجرت شونزده ساله شده بود. 

ما ،در حقیقت دو غریبه بودیم که تنها عنوان خواهر و برادر رو یدک می کشیدیم دو نفر با دو پدر و مادر متفاوت و دو فامیل مختلف نیلوفر رهنما و سیاوش ادیب 

سعید و پدر در تمام این سالها ارتباط خودشونو با سیاوش حفظ کرده بودند و چندین بار هم برای دیدنش به آلمان رفته بودند ولی سیاوش هیچ علاقه ای به شنیدن خبری از من نداشت گر چه با مادر هم به زور چند کلمه ای تلفنی حرف می زد ولی همون چند کلام نشون می داد که اونو بخشیده ... 

ولی در مورد من ظاهراً گناهم سنگین تر از اون چه فکر می کردم بود ....... 

سیاوش غافل از این بود که نه تنها حلقه اتصال بینمون پاره نشده بود بلکه با وجود سامان برادر کوچکم که دو سال بعد از رفتن سیاوش به دنیا اومده بود محکم ترم شده ...

سامان با تموم شیطنتاش وجود مشترکی بود بین من و سیاوش .... 

عید اومد و رفت ولی خبری از سیاوش نشد . اون با در انتظار گذاشتنمون می خواست تلافی تموم سالها غربتش رو ازما بگیره... 

در تمام این مدت با خودم درگیر بودم و به دنبال راه حلی مناسب ولی هر چی بیشتر فکر می کردم کمتر نتیجه می گرفتم در آخر مجبور شدم از یلدا کمک بگیرم اگر چه یلدا همیشه همه چیزو به شوخی می گرفت ولی با این حال فکر دو نفر بهتر از یک نفر جواب می داد. 

گوشیمو برداشتم و پیامی براش فرستادم :

- باید ببینمت کافی شاپ همیشگی یک ساعت دیگه 

من و یلدا از همون دوران ابتدایی با هم دوست بودیم هر چه قدر من آروم و کم حرف بودم در عوض یلدا دختری سر به هوا شاداب و شلوغ بود که همیشه همراهم 

بود و با وجود تموم تفاوتهای اخلاقی که با هم داشتیم ولی همیشه از در کنار هم بودن نهایت لذت و می بردیم من تمام حرفهای دلمو به یلدا می گفتم و اون از تمام زیر و بم زندگیم اگاه بود و این دوستی در طی سالیان عمیق تر و پر رنگ تر شد و پا به پای ما قد کشید و رشد کرد تا جایی که رشته ی دانشگاهمون هم یکی شد (ادبیات ) که همون سال اول قبول شدیم اگر امکانش بود در کلاس دانشگاه هم مثل سالهای قبل روی یک نیمکت می نشستیم.

تازگی هام متوجه نگاه های دزدانه سعید و یلدا به هم شده بودم که برام خیلی خوشایند بود 

میز دو نفره ای گوشه ی خلوتی انتخاب کردم و نشستم 

مرد جوونی منو به دست اومد : 

- خانم چی میل دارید ؟

و نگاه خیره ای به صورتم کرد قیافه اش آشنا به نظر می رسید ولی از نوع نگاهش خوشم نیومد 

ابروهامو تو هم کشیدم و گفتم :

-  فعلاً چیزی نمی خورم منتظر کسی هستم 

آرنجمو به میز تکیه دادم و دستمو زیر چونم قفل کرده و فکر می کردم که با صدای بلند یلدا از جا پریدم :

- خانم انیشتن به پا غرق نشی 

با غیض گفتم : 

- مگه مرض داری چرا این طوری داد می زنی 

صندلی مقابلمو پیش کشید و با لحن کش داری گفت :

-  سلام عرض شد

و فوری با نگاه تموم سالنو از نظر گذروند :

- اون پسر میخت شده 

- وای یلدا نرسیده همه ی سالنو دید زدی 

قیافه ی با مزه ای به خودش گرفت : 

- نیلو جونم تو که منو خوب می شناسی آخه خودت بگو من می تونم جایی برم و حواسمبه اطرافمو نباشه بعدشم این دید زدنها خودش فوایدی داره که تو نمی دونی 

- می شه یکی از این فوایدشو بگی منم یاد بگیرم 

فوری جواب داد : 

- حسابمونو یکی دیگه می ده 

تا اینو گفت یاد دفعه ی پیش افتادم و با عصبانیت گفتم : 

- وای به حالت اگه باز کار دفعه قبلتو انجام بدی. هنوزم وقتی یادم می یاد شرمنده می شم 

با حاضر جوابی گفت : 

- دشمنت شرمنده باشه برامون که بد نشد پسر دوست مامانت ما رو دید تازه خودش اصرار کرد حسابمونو پرداخت کنه ما که ازش نخواستیم 

- آره جون عمت تو نخواستی لابد من بودم اونقدر گردن کشیدم و دو دفعم رفتم دستامو گربه شور کردم تا ببیندم 

کمی روی صندلیش جا به جا شد و گفت :

-  حالا اخماتو باز کن منم قول می دم آشناهای تو رو نبینم اگرم اتفاقی یکی از آشناهاتو دیدم بهش می گم ما همون اول حساب کردیم 

با ناراحتی گفتم :

-  تو رو خدا یه امروز ،دست از مسخرگی بردار و عوضش یه فکری به حالم کن ...

یلدا که متوجه بی حوصلگیم شده بود گفت : 

- حالا چته چه قدر بی حوصله ای...با صد من عسلم نمی شه خوردت

سرمو با دستام گرفتم : 

- دارم دیوونه می شم صبح تا شب اونقدر فکر می کنم که سرم می خواد منفجر بشه ....تو رو خدا ،تو یه راهی جلوی پام بزار 

دلواپسی رو تو نگاه و کلامش ریخت :

- نیلوفر به خدا داری بی خود خودتو این همه عذاب میدی سیاوش اشتباه کرد که رفت تازه اون موقع یه نوجوون کله شق بود ولی حالا بزرگ شده و اگر هنوزم همون افکار و داشته باشه

دیگه ارزش این همه ناراحتی تو رو نداره... 

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم و با ناراحتی گفتم :

-  می دونم تمام این حرفها رو هزار بار به خودم گفتم ولی بازم از روبرو شدن باهاش وحشت دارم و این ترس تنها به خاطر خودم نیست ...نمی خوام حضورم در خونه باعث ناراحتیش 

بشه و اگه تصمیم به موندن داره با بودن من منصرف بشه... می خوام یه مدتی از خونه دور باشم ولی نمی دونم کجا برم و به چه بهونه ای که پدر و مادرم اجازه بدند 

یلدا کمی فکر کرد و یک دفعه دستاشو محکم به هم زد و بلند گفت : 

- یافتم،یافتم 

طوری که تموم کسانی که اونجا بودند بهمون خیره شدند 

سرمو به طرفش خم کردم و آهسته گفتم : 

- زهرمارو یافتم آبرومونو بردی 

و زیر چشمی نگاهی به اطرافم کردم چند دختر و پسر برگشته و بهمون نگاه می کردند 

یلدا خنده ی سرخوشی کرد و گفت : 

- ول کن این حرفها رو... راه حل و بچسب 

سرمو چند بار تکون دادم :

- تو آدم بشو نیستی 

کیفشو برداشت وگفت :

- کاری نداری من برم 

دستشو گرفتم :

- لوس نشو 

پشت چشمی برام نازک کرد: 

- الان چه ماهیه ؟

- اردیبهشت 

- امتحانا کی شروع می شن ؟

- خرداد

- خوب ازحالا تا موقع امتحانات چه قدر فرصت داریم ؟

کمی فکر کردم : 

- نزدیک یک ماه ولی چه ربطی داره !

- خاک تو سرت یعنی نفهمیدی ! جای مادرم خالی که همش می گه عقل نیلوفر بیشتر از تو می رسه ...دیوونه همینو بهونه می کنی و بار و بندیلت و می بندی میای خونه ی ما 

اون قدر خوشحال شدم که بی اختیار جیغی کشیدم ولی بلافاصله دستمو جلوی دهنم گرفتم 

یلدا که از عکس العملم تعجب کرده بود گفت : 

-  حالا من آبرو می برم یا تو ! 

ببین پسرها چطور دارند بهمون نگاه می کنند.

با چشم اشاره ای به پشت سرم کرد : 

- میختم داره می یاد 

- خانم ادیب مشکلی براتون پیش آمده. 

سرمو بلند کردم و به تندی گفتم : 

- یادم نمی یاد فامیلمو به شما گفته باشم. 

نگاه عمیقی به صورتم کرد و به آرومی گفت : 

- قصدم جسارت نبود ولی من شما رو از قبل می شناختم 

یلدا با شیطنت همیشگی وسط حرفش پرید :

-  اِ چه جالب می شه بگید از کجا نیلوفر و می شناسید 

نگاه خیرشو به صورتم دوخت : 

- من شما رو با ماهان دیدم همون موقع که برای خرید لباس به مغازم اومدید 

یلدا با طعنه گفت : 

- پس این شغل دومتونه 

خنده ی کوتاهی کرد :

- نه امروز به جای یکی از دوستام اومدم 

تازه یادم اومد کجا دیدمش ولی با وجود یلدا که از قیافش معلوم بود آماده شیطنته و آبرومو جلوش می بره از سر جام بلند شدم 

پسر که حتی اسمشو نمی دونستم هنوز کنارم ایستاده بود

کمی عصبی گفتم : 

- ببخشید شما رو نشناختم 

و با چشم و ابرو اشاره ای به یلدا کردم که بلند شه ولی یلدا از سر جاش تکونم نخورد چون می دونستم مجبور میشه دنبالم بیاد تند تند به سمت خروجی کافی شاپ رفتم ولی هنوز به در نرسیده بودم که صدایی دلخور از پشت سرم گفت : 

- درسته ما این کاره نیستیم ولی در حد یه قهوه که می تونستیم از شما پذیرایی کنیم 

توی وضعیت بدی گیر کرده بودم دلم نمی خواست اونجا بمونم از طرفیم می دونستم رفتارم خلاف ادبه کمی به عقب چرخیدم یلدا هنوز حق به جانب سر جاش نشسته بود

-قصدم اهانت نبود ولی مادرم منتظرمه 

چشم غره ای به یلدا رفتم و اضافه کردم ان شا ا... دفعه ی دیگه مزاحم می شیم در حالی که می دونستم دیگه هرگز پامو توی اون کافی شاپ نمی گذارم 

چند ثانیه بعد یلدا در حالی که با صدای بلند غرغر می کرد دنبالم اومد : 

- رو که نیست سنگ پای قزوینه ...پیام زده منتظرتم ...نمی گه شاید کاری باری داشته باشم ....بعد که اومدم ...خدا بدور نه سلامی نه علیکی... مثل برج زهرمار روبرم نشسته...تشنه وگرسنه وادارمون می کنه براش فکر کنیم... نمی گه این سلولهای بدبخت شاید بستنی بخوان... شاید یک آب میوه ی خنک بخوان ...

خنده ام گرفته بود ولی گذاشتم یک کمی از کافی شاپ دور بشیم .سر خیابون که رسیدم با خنده گفتم : 

- تموم شد 

یلدا که انگار هیچی نگفته چشم غره ای برام رفت آخرشم طاقتش تموم شد و گفت : 

- اسکروچ خسیس تو که جونت در می یاد واسه یه قرون منم که نمیزاری آشنایی پیدا کنم ،صاحب اینجام آشنا از آب در اومد مثل اسب رم کردی ...

پس آخه مرض داری می گی بریم کافی شاپ خوب از اول مثل یه دختر خوب دم دستشویی یا قصابی قرار بزار که دیگه اونجا دلمون هوس چیزی نکنه. 

- بی تربیت حالم و بهم زدی حالا کی گفته من خسیسم خودت که دیدی پسره دوست ماهان بود تو که نمی دونی از اون بچه پر روها بود می خواستی یه بستنی اونجا بخوریم عوضش پسره 

مثل سیریش بچسبه بهمون ...

- قربون خواهر گلم بشم الان می برمت بستنی فروشی هر چند تا می خواهی سفارش بده 

هر کدوم دوتا بستنی خوردیم و با شوخی و خنده مسیر برگشت رو در پیش گرفتیم تا به خونه برسیم یلدا ادامو در می آورد که مثل جن از توکافی شاپ بلند شدم و مثل دزدها پا به فرار گذاشتم 

یک دفعه انگاری چیزی یادش اومد دور زد جلوی روم ایستاد و گفت :

- بدجنس نگفته بودی با ماهان رفتی خرید! 

- بابا دوسه روز قبل از عید ماهان گفت یکی از دوستاش مغازه بازکرده و جنساشم خارجیه منم که خرید عیدم و کامل نکرده بودم از پیشنهادش استقبال کردم 

یلدا با عصبانیت گفت : 

- می مردی اگه منم با خودت می بردی 

به خدا زنگ زدم نبودی یادت نیست فرداش گفتی رفته بودی آرایشگاه بعدشم حرف تو حرف اومد یادم رفت بگم. 

یلدا نگاه مشکوکی بهم انداخت وگفت : 

- کس دیگه ای باهاتون نیومد یعنی خودت و ماهان تنها رفتید 

- می خواستی کی همراهم باشه مامان یا عمه... اونا از دوماه پیش خریدشونو کرده بودند 

- چشمم روشن یه کله پا شدی با ماهان رفتی خرید 

چشمامو کمی تنگ کردم و گفتم : 

- عیبی داره با ماهان برم بیرون در ضمن گفتم مامان و عمه نیومدند نگفتم تنها رفتم سعیدم همرامون بود 

یلدا که از جوابم قانع نشده بود گفت : 

- از ما گفتن بود این ماهان الکی این همه دور و برت نمی پلکه اصلاً به اون چه تو برای عیدت لباس داری یا نداری. 

به سر خیابون رسیده بودیم از یلدا خداحافظی کردم ولی فکرم حول حرفهای یلدا چرخ می زد توی باورم نمی گنجید که ماهان احساسی به من داشته باشد ما از بچگی با هم بزرگ شده بودیم 

تازه ماهان یک سالم از من کوچیک تر بود و به زور یک سال جهشی به من و سعید رسیده بود. یلدا از یه طرف کمکم می کرد از طرف دیگه یه فکر دیگه توی سرم می انداخت. 

شب تصمیممو با پدر ومادرم در میون گذاشتم اول مخالفت می کردند ولی اونقدر گفتم و دلیل اوردم تا قانع شدند

صبح دیرتر از هر روز از خواب بیدار شدم شب تا دیر وقت مشغول جمع و جور کردن وسایلم بودم. امروز همون روزی بود که از دو ماه پیش همه انتظارشو می 

کشیدند. سیاوش شب به ایران می رسید و من تا شب فرصت داشتم در کنار خونوادم باشم .

پدر و مادرم بعد از کلی سفارش و نصیحت تنها برای یک هفته به من اجازه داده بودند و دلیلم برای درس خوندنم قبول نکرده بودند و فقط به خاطر راحتی خودم و سیاوش حاضر به رفتنم شده بودند . 

همین که از اتاقم خارج شدم بوی خوش قورمه سبزی زیر دماغم پیچید. 

به آرومی از پله ها پایین رفتم و به محض رفتن به آشپزخونه گفتم :

-  به به چه بوی خوبی راه انداختی 

دستامو دور کمر مامانم حلقه کردم و از پشت سر چند بار سرشو بوسیدم 

مامان در حال ظرف شستن با مهربونی گفت : 

- سلام به روی ماه نشستت ...

- وای مامان به خدا یادم رفت 

همون طور که دستم دور کمرش بود گفتم : 

- سلام بر بهترین اشپز دنیا که با بوی غذاش یه ملتو بنده خودش می کنه 

مست و مدهوش از بوی قورمه سبزی سر قابلمه رو برداشتم بخار زیادی از روش بلند شد تند تند با دستم بخارا رو کنار زدم 

- مامانم تشر زد : 

- دختر صورتتو بکش کنار می سوزی. 

قاشقی از خورشتو مزه مزه کردم : 

- بادمجون بم آفت نداره 

- نه این که پوستت از چرمه فردا که پر از لک شد و مجبور بودی هزار تا کرم بهش بمالی اون وقت می فهمی . 

دستی لای موهام رفت اما تا خواست موهامو بکشه صدای آخش به هوا رفت سامان یه دستشو با دست دیگش گرفته بود و مثل فنر بالا و پایین می رفت

مامان با جدیت به سامان گفت : 

- سامان بار آخرت باشه موهای نیلوفرو می کشی 

سامان شونشو بالا انداخت : 

- شما همیشه بین ما و نیلوفر فرق می ذارید 

با حرص روی صندلی نشستم و شکلکی نثارش کردم : 

- حسود خان مگر مامان در حق شما کوتاهی کرده که این حرفو می زنی

در حالی که سرش توی یخچال بود گفت :

-  د،چرا اگه تو نبودی اون وقت همه حواس مامان پی پسرهای شاخ شمشادش بود.

- نه این که پسراش تحفن 

- پس اگه نمی دونی بدون که پسر پسر طلا و زر و دختر دختر کپه ی خاکستر 

مامان لبشو گاز گرفت وگفت :

- سامان چطور دلت میاد به خواهرت اینو بگی 

چون می دونستم سامان از روی بچگی این حرف رو زده از دستش دلخور نشدم .سامان آخرین فرزند بود برای همینم خیلی لوس شده بود از طرفیم چون هشت سال از من و سعید کوچک تر بود و ما شاهد بزرگ شدنش بودیم خیلی دوستش داشتیم . 

رابطه من و سعید خیلی خوب بود سعید همیشه و تقریباً همه جا در کنارم بود هر موقعم کاری ازش می خواستم خداییش برام انجام می داد ولی شیطنتای خاص خودشم داشت که بعضی مواقع باعث عصبانیتم می شد بخصوص وقتی که دست به دست ماهان یا سامان می داد کفرمو در می اوردند و آخر سرم با شوخی و خنده از دلم در می اورد ...

حالام روی اپن آشپزخانه نشسته بود و نمی دونم از کجا یه هویچ گنده دستش بود که داشت گازش می زد :

- سامان خره ،بازم جلوی مامان به پرو پای دخترش پیچیدی 

مامان چینی به پیشونیش انداخت : 

- به به پس تو مربیشی که این قدر نیلوفرو اذیت می کنه 

- اِاِاِ مامان چرا حرف توی دهن من می ذاری منظور من چیز دیگه ای بود.... 

صدای زنگ در بلند شد سعید فوری از روی اپن پایین پرید و آیفونو زد هنوز چند لحظه نگذشته بود که ماهان و سعید باهم وارد شدند .

انگار من آدم نبودم خدا رو شکر مامان همیشه موقع غذا درست کردن یه روسری به سرش می بست فوری روسریو از سرش کشیدم و روی موهام گذاشتم و در حالی که زیر لب غر غر می کردم به خوردن صبحونم مشغول شدم 

ماهان خودشو به آشپزخونه رسوند و با صدای بلندی گفت: 

- سلام زندایی 

ولی من که هنوز از دست اون دو تا ناراحت بودم به جای جواب سلامم گفتم : 

- کم بود جن و پری یکی هم از دریچه می پرید 

ماهان یه لنگه ی ابروشو و بالا برد و با لحن کش داری گفت: 

- باز کی این نیلوفر ما رو اذیت کرده 

اون روز نهار و با شوخی و خنده خوردیم تا عصر جرات نگاه کردن به چهره ی مادرمو نداشتم که هنوزم با رفتنم مخالف بود و ناراحتیشو توی حرکاتش نشون می داد..

یلدا دم در ایستاده بود و بلند بلند می گفت: 

- نیلوفر زود باش دیرمون شد

مجبور شدم همه عرض حیاطو بدوم ...

دم در که رسیدم رو به یلدا گفتم:

- یا گوشهای خودت ایراد داره یا فکر میکنی گوشهای من مشکلی داره که نمی تونم صداتو بشنوم

شونشو بالا انداخت :

- ولی من همچین فکری نکردم

- پس لابد می خواستی پسرهای فضول همسایت بفهمند اسمم چیه !

- اَه ...نیلوفر تو هم با این طرز فکرت کشتی منو .... حالام گیریم که یکی اسمتو یاد گرفت ...مگه چی می خواد بشه.. 

- واسه تو که نه برادری داری نه دو تا پسر عمه ی بدتر از برادر بایدم بی معنی باشه ولی برای من مهمه وقتی همیشه چند چشم مواظب رفتار و حرکاتمه نگاهی به ساعتش کرد :

-  اونقدر گفتی چرا اسمتو بلند صدا زدم که اصلاً یادم رفت واسه چی صدات زدم 

بعد در حالی که یه ابروشو طبق عادت همیشگیش بالا داده بود گفت : 

- تو هم که انگار بدت نمی یاد دیرمون بشه ولی اگه فکر کردی می تونی منصرفم کنی کور خوندی... شده قید دانشگاهو می زنم ولی باید تا خونتون بریم . 

با استرس گفتم :

- نمی دونم چرا دلم شور می زنه هر چی به این قضیه فکر می کنم بیشتر پی به اشتباه بودنش می برم ... تمام دیشب از اضطراب امروز نتوستم بخوابم ...بیا از خیرش بگذریم حالا من این همه سالو صبر کردم این یه روزم روش با لاٌخره که فردا سیاوشو می بینم چرا واسه یه روز زودتر دیدنش ریسک کنم . 

یلدا که تمام حرفامو با بی حوصلگی گوش کرده بود در حالی که راه افتاده بود و منم به دنبال خودش می کشید گفت : 

- خودتو به خاطر منصرف کردن من اذیت نکن می خواستی همین دیشب که این فکر به سرم زد منصرفم می کردی نه حالا که دیگه از زور کنجکاوی دارم خفه میشم در ضمن اونی که فردا سیاوشو می بینه تویی نه من ...

- ولی من خیلی می ترسم دلم شور می زنه اگه سعید یا ماهان بیننمون ...بعدشو که خودت بهتر می دونی تا مدتها سوژه خندشون می شیم 

یلداشونه ای بالا انداخت و همچنان به راهش ادامه داد همین که از پیچ خیابان گذشتیم و وارد خیابون خونمون شدیم یلدا که چند قدمی از من جلوتر بود با رنگی پریده برگشت و گفت:

- -  بدو بریم که گاومون دو قلو زاییده 

و خودش زودتر از من مسیر برگشت و در پیش گرفت .

کمی از من فاصله گرفت ولی وقتی دید که گیج وسط خیابون وایسادم با صدای نسبتاً بلندی گفت :

-  چته فال می گیری ...زود باش بیا باید برگردیم الانه که سعید و ماهان برسن اینجا . 

با صدای بلندی گفتم :

- وای به حالت اگه راست گفته باشی 

اینو گفتم و چند قدم باقی مانده تا پیچو دویدم و سرکی به خیابون کشیدم سعید و ماهان خنده کنان به این سمت می اومدند...معلوم نبود 

اینا از کجا پیداشون شد ... چاره ای نبود باید راه اومده رو زود بر می گشتیم 

یلدا جلوتر از من بود و تند تند می گفت:

-  نیلوفر بیا دیگه هر چند لحظه بر می گشتم و یه نگاهی به عقب می کردم تا ببینم فاصلشون با ما چه قدره ولی وقتی به جلو بر گشتم محکم به یکی برخورد کردم شدت ضربه خیلی زیاد نبود ولی من که خیلی عجله داشتم تلو تلویی خوردم و افتادم زمین کف هر دو دستم محکم با زمین برخورد کرد فرصت نداشتم تا به دردی که در کف دستم پیچیده بود فکر کنم به سختی از روی زمین بلند شدم و بدون نگاه کردن به پشت سرم تند تند دنبال یلدا رفتم 

یلدام طبق معمول بلند صدام می زد :

- نیلو زود باش بهمون رسیدن

که صدایی مردونه از پشت سرم گفت : 

- معذرت می خوام که به شما تنه زدم 

اونقدر خجالت کشیدم که نمی توستم برگردم و جوابشو بدم از اون طرفم سعید و ماهان داشتند به ما می رسیدند . 

بقیه راهو تا خونه یلدا دویدیم طوری که وقتی رسیدیم نای نفس کشیدنم نداشتیم 

در حالی که نفس نفس می زدم به یلدا گفتم: 

- دیدی چه خطری از بیخ گوشمون گذشت حالا فهمیدی بیخود دلم شور نمی زد 

با قیافه ی حق به جانبی گفت :

-  اگه اونقدر فس فس نمی کردی باهاشون برخورد نمی کردیم و با چشم به دستام اشاره می کرد ، ولی چوب فضولیمونو تو خوردی ... 

- خیلی درد داره؟ ببینم !مگه چشمات ایرادی داره که مرد به اون بزرگیو ندیدی 

نگاهش شیطون شد :

-  ولی خودمونیم پسر خیلی جذابی بود همسایه ی جدیده 

هم بی حوصله بودم و هم کف هر دو دستم ذوق ذوق می کرد با این حال گفتم : 

- چه می دونم کیه مگه اصلاً من اونو دیدم که بفهمم کی بود 

یلدا با شیطنت گفت:

-  یعنی باور کنم تو پسر به اون خوش قیافه ای و ندیدی 

- نه که ندیدم من همه حواسم به پشت سرم بود اگه جلومو نگاه می کردم که به قول تو به پسر خوش قیافه نمی خوردم بعدشم که از زمین بلند شدم اصلاً به پشت سرم نگاه نکردم ... 

- ولی خیلی بد شد که نموندم ازش عذر خواهی کنم حالا پیش خودش فکر کرده این دیگه چه دختری بود که به یک مرد تنه می زنه و بعد بدون هیچ حرفی سرشو می اندازه پایین و می ره اگه یکی مثل سعید به جاش بود هزار تیکه بارمون می کرد 

یلدا پرید وسط حرفم : 

- اون طور که من و تو می دویدیم خودش فهمیده لابد یک کار مهمی داشتیم .تازه برعکس تو ؛اون از این برخورد باید خیلیم راضی بوده باشه 

- مگه مغز خر خورده که از یه تنه خوششم بیاد 

یلدا جواب داد:

-  آخه دختر تو کی این چیزا رو یاد می گیری ؛ 

کمی صداشو پایین اورد : 

-  بعضی پسرها خودشونو می کشند تا به یه دختر تنه بزنند اون وقت تو بی دردسر به پسر مردم تنه زدی شک ندارم پسره تا شب کیفش کوکه تازشم فکر نکنم قیافتو از یاد ببره 

چند بار سرمو براش تکون دادمو گفتم : 

-  دست خودت نیست فکرت منحرفه تازشم تو که جلوتر از من بودی چطور اونو دیدی 

- واسه ی این که تو خماری نمونی بهت می گم وقتی یکم از اونجا که افتادی زمین دور شدیم من برگشتم یه نگاه به پشت سرمون انداختم همون موقع دیدم که هنوز سر جاش وایساده داره نگاهمون می کنه 

چشمکی برام زد :

-  درسته سیاوشو ندیدیم ولی عوضش یه خاطر خواه توی محلتون پیدا کردی 

- تو هم که از هر اتفاقی که می افته یک سوژه عشقی درست می کنی

یلدا که هیچ وقت تو جواب دادن کم نمی آورد گفت :

- جوجه رو آخر پاییز می شمارند نیلوفر خانم 

ظهر که از دانشگاه بر گشتیم توی یک فرصت یلدا جریان صبحو برای مادرش تعریف کرد 

نسرین خانم رو به من کرد و گفت : 

- نیلوفر از تو بعیده که افسارتو بدی دست این آتیش پاره نکنه چند روز اینجا بودی تو رو هم مثل خودش بکنه اون وقت جواب مادرت وچی بدم نمی گه دختر آروممو بردین و یه آتیش پاره تحویلم دادین. 

یلدا با قیافه ی ناراحتی خودشو روی مبل انداخت و با ناراحتی ساختگی گفت : 

- مامان دستت درد نکنه این قدر از من تعریف کردی که فکر کنم نیلوفر حسودیش شد 

شب موقع خواب تموم فکرم حول فردا که قرار بود سیاوش و ببینم چرخ می زد تصویر واضحی ازش تو ذهنم نداشتم...

نمی دونستم الان چه شکلی شده ممکن بود شبیه سعید یا سامان باشد یا اصلاً شبیه هیچ کدومشون نباشه شک داشتم که به سعید با اون قیافه ی شاد و شنگول و یا سامان با قیافه بازیگوش شباهتی داشته باشه.

سامان بیشتر شبیه مادرم بود و سعید شبیه پدر. منم که شبیه پدر خودم بودم اگر سیاوش شبیه مادرش باشه پس هیچ کدوممون شباهتی به هم نداریم ... 

خودم از تصوراتم خندم گرفت ولی در مورد هر سه ما تصور درستی بود می ماند سیاوش که فردا با دیدنش متوجه می شدم نمی دونم چرا نمی تونستم تصویری ازسیاوش توی ذهنم مجسم کنم ولی احساسم می گفت باید مرد جدی و مغروری باشه . 

نمی دونستم اولین برخوردم با سیاوش چه طور رقم می خوره و باید انتظار چه برخوردیو از جانبش داشته باشم از بعضی تصوراتم در مورد سیاوش نگران بودم و همین باعث بی خوابیم شده بود کلافه و ناراحت بودم بالاخرم با فکری در هم و آشفته نزدیکی های صبح خوابم گرفت صبح تا از خواب بلند و آماده شدم ظهر شده بود که به خونمون رسیدم کلید و که به در انداختم دلهره دیدن سیاوش به سراغم اومد فکر می کردم سیاوش پشت در ایستاده و به محض باز کردن در باهاش روبرو می شم .ولی فوری به فکر خودم خندیدم با چند نفس عمیق سعی کردم دلهره ای رو که به جونم افتاده از خودم دور کنم و با توکل به خدا در و باز کردم و داخل شدم اولین بار بود که این همه مدت از خونه دور بودم و حالا شوق دیدن خونوادم و اضطراب دیدن سیاوش در هم آمیخته بودند.

حالتی داشتم که بیانش برام سخته... اون قدر دلم برای خونمون تنگ شده بود که همون جا ایستادم و با نگاه گوشه گوشه حیاط قشنگمون و از نظر گذروندم با چند نفس بلند عطر گلای یاس و شب بو رو به مشامم کشیدم قدمامو به آرومی روی سنگفرشای حیاط می گذاشتم دور بودن از این خونه که تموم خاطرات کودکیمو در بر گرفته بود برام غیر ممکن بود.

من عاشق تک تک درختای توی حیاط بودم... عاشق عطر گلهای رزی که بعضیاشونو با دستای خودم به کمک پدرم کاشته بودم عاشق این که شبها روی نیمکت زیر درخت کاج همیشه سبز خونمون بشینم و از عطر محبوبه ی شب غرق لذت بشم . 

به آهستگی وارد ساختمون شدم مامانم مثل همیشه توی آشپزخانه بود آهسته جلو رفتم و از پشت بغلش کردم 

متوجهم که شد با شوق برگشت و بغلم کرد و صورتم رو غرق بوسه کرد مثل همیشه صدای گرم و عطر نفساش باعث گرمی وجودم شد. 

وقتی از توی بغلش در اومدم با بغض گفت : 

- چطور دلت اومد این همه مدت از من دور باشی بار اول و آخرت بود که این اجازه رو بهت دادم ... 

جواب دادم: 

-  خدا خودش می دونه که من از شما بیشتر ناراحت بودم و برای برگشتنم لحظه شماری می کردم 

بعد از گفتگویی طولانی با مامان و شنیدن پند و اندرزهاش و پس از اینکه فهمیدم سعید و ماهان و مهرداد به اتفاق سیاوش به در بند رفتند و قطعاً تا شب برنمی گردند با خیالی آسوده که وعده ی دیدارم با سیاوش به شب موکول شده به اتاقم رفتم تا پس از تعویض لباسم به کمک مامان برم . 

اون روز تا عصر مشغول فراهم کردن وسایل برای پذیرایی از مهمونا بودیم خوشبختانه دیروز پسرها به کمک هم سرتاسر حیاطو چراغونی کرده بودند و هر جام جا شده بود میز و صندلی چیده بودند . 

به کمک مادر و عمه که به جمع ما اضافه شده بود میوه ها رو شسته و خشک کردیم و روی هر میز یه میوه خوری و یه دیس شیرینی چیدیم و البته یه گلدون گل نرگس که خودم سفارش داده بودم و به نوعی هدیه ای برای خوش آمد گویی به سیاوش بود کارمون که تموم شد هر سه روی مبلای وسط هال ولو شدیم عمه گفت : 

- خدا به دادمون برسه هنوز هیچی نشده از پا در اومدیم وای به حال آخر شب... 

مامان قدر شناسانه نگام کرد و با لذت گفت : 

- من که تا دختر گلی مثل نیلوفر دارم غصه ی هیچیو نمی خورم 

عمه با قیافه ای که نشون بده مثلاً ناراحت شده ولی ناراحت نبود رو به مامان گفت : 

- اگه منم به جای ماهان یه دختر داشتم چه غمی داشتم 

با شیطنت گفتم : 

- عمه خوب چشم ماهانو دور دیدی اگه بهش نگفتم در ضمن من که تنها دختر مامانم نیستم دختر شمام هستم 

- می دونم عزیزم ولی اگه قبول می کردی عروسم بشی دیگه هیچ غصه ای نداشتم 

دیگه موندنم کنارشون جایز نبود پس به بهونه ی آماده شدن به سمت اتاقم رفتم تا شاهد یه خواستگاری دیگه از جانب عمه نباشم در خواستی که مدتی بود از طرف خونواده ی عمه تکرار می شد و جواب من فقط نه بود چون مهرداد و ماهان برای من درست مثل سعید وسامان بودند ... 

لباسی که قرار بود بپوشم یه کت و دامن سفید بودند که دیروز با عجله به همراه یلدا خریده بودم وقتی به خودم توی آینه نگاه کردم از طرح لباس بر روی هیکلم راضی بودم با وجودی که برای خریدنش زیاد وقت صرف نکرده بودم و اصرارهای یلدا رو برای سرک کشیدن به مغازه های بیشتر نادیده گرفته بودم با این حال لباسم بسیار ساده و در عین حال شیک بود آرایش ملایمی کردم و روی صندلی جلوی آینه نشستم و با به دست گرفتن موهام که بلندیشون تا روی کمرم می رسید و با هیچ وسیله ای برای مدت طولانی بالای سرم جمع نمی شدند عزا گرفتم که امشب که مهمونی مختلطه این همه مو رو چطور زیر یک شال اسیر کنم به غیر از خودم همه اختیار موهامو داشتند واجازه کوتاه کردنشونو بهم نمی دادند با تصمیم اینکه آونها رو دست عمه بدم که اول ببافه و بعد بالای سرم جمعشون کنه در اتاقو باز کردم که سامان و روبروم دیدم ولی همین که جلو رفتم تا صورتشو ببوسم سامان نامردی کرد و موهامو کشید و منم که چند روز بود ندیده بودمش و دلم حسابی برای دعوا کردن باهاش تنگ شده بود کفشمو از پام در اوردم و دنبالش کردم سامان دور تمام مبلای داخل پذیرایی می دوید منم در حالی که براش خط و نشون می کشیدم دنبالش می کردم اونم که دید این دفعه جدی جدی قصد تلافی دارم در حالی که پشت یکی از مبل ها سنگر گرفته بود گفت:

- نیلو جون به خدا غلط کردم دست خودم نبود تقصیر موهای خودته که تحریکم می کنه. 

عمه که از صدای ما وارد سالن شده بود باخنده گفت : 

- نیلوفر گول حرفاشو نخوری باهمون دمپایی که تو دستته چند تا بزن پس کلش که دیگه با دیدن موهات به قول خودش تحریک نشه... 

همین که دستم با کفشم بالا رفت سامان با یه جهش از پشت مبل در اومد و به سمت در هال رفت منم به دنبالش دویدم ولی همین که خواستم از در رد بشم سینه به سینه یکی در اومدم و نزدیک بود اونو با خودم به حیاط که از سطح هال چند پله پایین تر بود پرت کنم که با دستاش که دور بازوهام پیچیده شدن مانع از افتادن هردومون شد من به خیال این که سعیده سرمو بلند کردم ولی با دیدن کسی که اینجور تو آغوشش قرارگرفته بودم نفسم تو سینه حبس شد .... 

نمی دونستم این مرد جوون کیه که با دو چشم سیاه و نافذ به صورتم خیره شده و ظاهراٌ خیال نداشت حلقه ی دور بازوهامو باز کنه با شرمندگی خودمو از بین این دستاش خارج کردم و کمی عقب عقب رفتم گیجو وخجالت زده بودم 

- آخ آخ گوشم و ول کن ...سعید گوشم کنده شد 

سعید داشت سامان و با گوشاش داخل می اورد با دیدن این صحنه یه لحظه موقتیم یادم رفت و با صدا خندیدم 

سعید با دیدن خندم گوش سامانو ول کرد و رو به من گفت: 

- همین که دلت خنک شده بستشه... 

مامان و عمه هم ریز ریز می خندیدند 

سعید دستشو روی شونه پسر جوون که هنوز به در تکیه داده بود و یه لبخند گوشه لبش بود زد و گفت : 

- سیاوش جون قسمت بود که این طوری با نیلوفر آشنا بشی 

همین که سعید اسم منو سیاوشو برد هر دو یه لحظه تو چشم هم خیره شدیم ...باورم نمی شد ...پس این سیاوش بود خجالت زده سرم پایین رفت تا بیشتر از این زیر نگاهش آب نشم ... 

جرات این که سرمو بلند کنم و دوباره به چشماش نگاه کنم و نداشتم دوست داشتم زمین دهن باز می کرد و من توش فرو می رفتم دلم می خواست حرفی بزنم ولی صدا توی گلوم خفه می شد ...

سعید که هر دومونو ساکت دید جلو اومد و دستمو گرفت و یواش کنار گوشم زمزمه کرد:

-  د... یه حرفی بزن و گرنه فکر می کنه علاوه بر دست و پا چلفتی لالم هستی

به سختی سرمو بالا کردم و پس از قورت دادن آب دهنم فقط تونستم بگم :

- سلام 

با صدای سلام آهسته ی من شلیک خنده ی سعید به هوا رفت سیاوشم از جاش تکون نخورده بود و لبخندش به زهر خندی تبدیل شده بود 

مثل همیشه این عمه بود که به کمکم اومد و به سیاوش و سعید گفت : 

- ببینم شما پسرها چی کار دخترم دارید طفلک هول کرده هر کس دیگم بود هول می شد.... 

دیگه موندنم اونجا فایده ای نداشت هر کسیم می اومد واسطه آشنایی ما بشه بدتر آبرومو می برد تازه عمه داشت هنوز ادامه می داد و من بقیه ی حرفاشو از پشت در بسته ی اتاقم می شنیدم .

- سعید چه طور دلت اومدنیلوفرو اذیت کنی شما که نبودید ببینید از صبح که اومده یه بند شسته وتمیز کرده فکر کردید چهار تاتون کله ی سحر جیم شدید منو مادرت با این پا درد و دست درد چیکار می تونیم بکنیم برید فقط یه نگاه به حیاط بندازید ببینید که چه قدر میزا رو با سلیقه چیده حالا تو هی بهش بخند وای به حالت اگه جریانو برای ماهان تعریف کنی و وقت و بی وقت سر به سر دخترم بزارید.

سعید که تا حالا ساکت بود گفت :

- سیاوش جون ملاحظه کردی اینجا هر کی نگاه چپ به نیلوفرخانم بندازه حسابش پاکه... 

عمه جواب داد:

-  پس چی فکر کردید...چهارتا پسر بودید که الان با اومدن سیاوش شدید پنج تا ولی نیلوفر تنها دختر خونوادست و هر کی بخواد اذیتش کنه با من طرفه وای به حال کسی که اشکشو در بیاره . 

به قدری از دست خودم عصبانی بودم که حد و حدودی نداشت هیچ وقت این قدر خجالت نکشیده بودم باورم نمی شد چی فکر می کردم و چی شد جای یلدا خالی که این همه با هم برای دیدار اول با سیاوش نقشه کشیده بودیم حالا باید بود و می دید که چطور یک دختر دستو پا چلفتی نشون داده شده بودم... 

حالا دیگه عصبانیت خجالتمو کمرنگ کرده بود ، احساس می کردم سیاوش با بی محلی و صحبت نکردنش با من حسابی تحقیرم کرده ... 

نمی دونم جه مدت گذشته بود که خودمو توی اتاقم حبس کرده بودم و به سیاوش فکر می کردم به نظر مغرورتر از اون چیزی بود که فکرشو کرده بودم .هنوزم بوی ادوکلنشو روی صورتم احساس می کردم و تنم مور مور می شد ... 

چند ضربه به در خورد و بعد صدای مادرمو شنیدم که می گفت: 

- نیلوفر زود باش دیگه بیا بیرون مهمونا دارن کم کم از راه می رسند پدرتم توی حیاط سراغتو می گیره . 

با عصبانیت موهای آشفتمو جمع کردم و همه رو زیر شال هل دادم وبی حالو حوصله وارد حیاط شدم 

دیگه از خوشی ظهر چیزی برام باقی نمونده بود و جای اونو حس ناخوشایندی گرفته بود که نمی تونستم نشونش بدم .

مادر و پدرم فامیل زیادی نداشتند و اکثر دعوت شدگان دوست و آشناهای پدر و چند تا از دوستای سعید و سیاوش بودند که معلوم نبود از کجا پیدا شده بودند و البته فامیل های شوهر عمم بودند . 

عمه در حالی که موشکافانه نگام می کرد دستمو گرفت وگفت:

-  خیلی خوشکل شدی لباست خیلی بهت می یاد با این لبخند قشنگت چشم همه رو دنبال خودت می کشی 

بعد دهنشو بغل گوشم آورد و آروم گفت : 

- یادم باشه برات اسفند دود کنم این خواهر شوهرام کم مونده با چشاشون قورتت بدن 

از بین همه فامیل های شوهر عمه بیشتر از همه رویا دختر عموی مهرداد و ماهانو دوست داشتم که انصافاً دختر خوب و خوشکلی بود و تا جایی هم که من متوجه شده بودم به مهرداد علاقه داشت ولی نمی دونم چرا عمه اونو ندیده گرفته بود و به من چسبیده بود و فکر کنم همین هم باعث شده بود تا فامیلاش این طور نگام کنند و منو مانع سر گرفتن این وصلت ببینند. رفتم جلو و به همه خوشامدی گفتم ولی رویا رو بغل کردمو صورتشو بوسیدم و کنارش نشستم :

-  چه قدر خوب کردی اومدی حسابی دلم برات تنگ شده بود 

لبخندی زد : 

- منم دلم واست تنگ شده بود ولی خودت که می دونی سال آخرمو فشار درسام زیاد ...

- تو که ما شا ا... زرنگی از حالام میدونم داری خودتو واسه ی ارشد آماده می کنی 

رویا نگاه پر حسرتی به مهرداد انداخت : 

- راستشو بخوای چاره ای جز درس خوندن ندارم و گرنه باید شوهر کنم

و خودش زودتر از من خندید 

سرمو بیخ گوشش بردم : 

- مگه من مردم که بزارم دختر به این ماهی از دستمون بره و با غریبه ازدواج کنه 

رویا نگاه ناباوری بهم انداخت و با تردید گفت :

-  متوجه منظورت نشدم 

در حالی که شیطنتم گل کرده بود جواب دادم : 

- منظورم واسه داداش مهردادمه حالا فهمیدی 

اینو که گفتم چشاش پر از اشک شد از کنارش که بلند می شدم گفتم :

- من مهرداد و درست مثل سعید دوست دارم و خیلی خوشحال می شم زن داداش خوشکلی مثل تو داشته باشم 

وقتی کنار عمه برگشتم ازم پرسید : 

- چی در گوش رویا پچ پچ می کردی 

چشمکی نثارش کردم و گفتم : 

- چیز مهمی نگفتم از درس وامتحان ..... 

عمه که باورش نشده بود با تردید گفت : 

-یعنی باور کنم نیم ساعت بیخ گوش رویا داری از درس حرف می زنی 

خنده ی ریزی کردم و گونشو بوسیدم :

- همش که حرف درس نبود یه کوچولوم حرف دخترونه زدیم. 

سیاوش با کت و شلوار خاکستری و پیراهن بنفش زیرش خیلی برازنده و جذاب شده بود و چشما رو دنبال خودش می کشید .

با اون سیاوشی که به یاد داشتم خیلی فرق می کرد تنها چیزی که در ظاهر و چهره اش تفاوت نکرده بود چشماش بودن، چشمای درشت سیاه با حالتی خمار که در صورتش توجه هرکسیو می تونست جلب کنه . 

با وجودی که در تموم طول مهمانی چند نفری دورش کرده بودند و مهردادم مدام کنارش بود هر بار که چشم می گردوندم نگاهش غافلگیرم می کرد

دنبال فرصتی بودم تا هم برگشتنشو به ایران تبریک بگم و هم بابت اتفاق امروز ازش عذرخواهی کنم .ولی این فرصتو بدست نمی اوردم . 

آخرین مهمونام داشتند می رفتند. همراه عمه و مادر برای خداحافظی تا نزدیک در رفته بودیم خونواده مهدوی از دوستان پدر بودند و رفت و آمد اندکی با ما داشتند ولی از زمانی که منو برای پسرشون خواستگاری کردند و جواب نه شنیدند دیگه سراغی از ما نگرفتند ولی امشب به اصرار پدرم در جشن ما شرکت کرده بودند خانم مهدوی وقتی منو دید گفت : 

- نیلوفرجان خوبی دخترم ...خیلی دلمون واست تنگ شده بود 

هنوز جوابشو نداده بودم که پسرش برای صدا کردنش اومد و تا منو دید خجالت زده سرشو پایین انداخت و سلام محجوبانه ای داد 

جواب سلامشو به آرومی دادم و خودمو با گوشه شالم مشغول کردم نمی دونم سعید کی از دوستاش دل کنده بود وخودشو کنار ما رسونده بود ولی وقتی متوجهش شدم با دیدن قیافش که ادای پسر آقای مهدویو که کمی صورتش تپل بود و در اورده و لپاشو باد کرده بود پقی زدم زیر خنده بیچاره خانم مهدوی از خنده من وارفت و پسرشم بدتر از اون ،هر دو هاج و واج به من نگاه می کردند مامانم ،طوری نگام کرد که فکر کنم دوست داشت همون جا خفم کنه... زیر چشمی به عمه نگاه کردم اونم داشت ریز ریز می خندید ولی نه مثل من ضایع که همه متوجه بشند با دیدن عمه دوباره خنده ام گرفت خداحافظی سریعی کردم 

و از آونجا فرار کردم خودمو توی آشپزخونه انداختم و تا تونستم خندیدم... 

با صدای تک سرفه ای از ترس جیغی کشیدم و به عقب برگشتم . سیاوش کنار در آشپزخونه ایستاده بود و نگام می کرد فوری خودمو جمع و جور کردم تا دهنمو برای زدن حرفی باز کردم مامان و عمم وارد سالن شدند فوری از کنار سیاوش رد شدم رفتم پیششون

مامان با بی حالی خودشو روی صندلی انداخت و گفت: 

- خدا رو شکر که مهمونی به خوبی و خوشی تموم شد و مشغول ماساژ دادن پاهاش شد 

خم شدم تا گونشو ببوسم و در عین حال چشمم سیاوشو که کنارمهرداد و عمو و پدرم نشسته بود دنبال می کرد .

همین که مامان خواست بلند بشه رفتم پشت صندلیش و در حالی که با دو دست شونه هاشو ماساژ می دادم به آرومی گفتم : 

- خیلی خسته شدی ،دوست ندارم از سر جات بلند بشی خودم آشپزخونه رو مرتب می کنم .

پام که به آشپز خانه رسید از دیدن اون همه بشقاب و لیوانی که سرتاسر آشپزخونه روی هم چیده بودند آهی کشیدم و با خودم گفتم کی می تونه همه اینها را بشوره و بعد با یاد آوری حرف مامان که همیشه می گفت (دست کار می کنه ولی چشم می لرزه ) پیشبندو روی لباسم بستم و دست به کار شدم...

- نیلوفر جون خسته نباشی عزیزم

عمه بود که کنارم ایستاده بود .

صورتشو بوسیدم وگفتم:

- خودتم خسته نباشی ان شاا... برای عروسی آقا مهرداد تلافی کنیم 

عمه نگاه عمیقی بهم کرد و با ناراحتی گفت :

-  هر چند از خدام بود خودت عروسم باشی ولی حالا که دوست داری خودتو خواهرش نشون بدی دیگه حرفی ندارم و زیر لب خدا حافظی کرد 

حالم بد بود .بدتر شد برای بدرقه عمه تا کنار در آشپزخانه رفتم عمه و مادر کنار در حال ایستاده بودند و با هم پچ پچ می کردند .

مهرداد تا منو دید لبخندی زد : 

-  کمک نمی خوای

از تجسم کردن مهرداد در حال ظرف شستن بی اختیار خندم گرفت 

اونم که از خنده من جسورتر شده بود باشیطنت گفت : 

- دختر دایی می شه بگی برای چی داری این طور می خندیدی 

- راستش تصور یه دکتر که به جای لباس پزشکی، پیش بند بسته باعث خندم شد 

مهرداد در حالی که می خندید و سرشو به طرفین تکون می داد گفت:

-  مگه ما دکترا دل نداریم شاید یه زمانی دلمون خواست به اونی که دوستش داریم کمک کنیم از جوابی که بهم داد هم شوکه شدم و هم غرق خجالت اونم جلوی نگاه تیز بین سیاوش 

سیاوش که تا حالا ساکت بود و به حرفهای ما گوش می کرد نگاه نه چندان دوستانه ای به من کرد و دستشو روی شونه مهرداد گذاشت : 

- به نظر منم روپوش پزشکی بهتر از پیشبند ظرفشوییه 

و مهرداد و به سمت در هل داد .

هر چی این قضیه بیشتر کش می اومد رهایی ازش سخت تر بود امیدوار بودم که جواب امروزم به عمه اونا را از صرافت یه خواستگاری دیگه بندازه 

اونقدر سر پا مونده بودم که پاهام ذوق ذوق می کرد روی نزدیک ترین مبل به آشپزخونه ولو شدم و کفشامو از پاهام در اوردم وو پاهامو ماساژ می دادم همین که مامان منو دید گفت:

-  الهی بمیرم ببین چه قدر خسته شدی رنگو روتم پریده برو بگیر بخواب بقیه کارها رو خودم فردا انجام می دم 

با بی حالی از جام بلند شدم :

-  نه مامان هنوز خوابم نمی یاد فقط کمی پاهام درد می کنه که به خاطر کفش پاشنه بلندیه که پوشیده بودم 

در حالی که به سمت اشپزخونه می رفتم ادامه دادم :

- یکم دیگه از کارم مونده انجامش می دهم و بعد می خوابم ..

کارم که توی آشپزخونه تموم شد تازه یاد گلهای نرگس روی میزها افتادم واقعاً حیفم می اومد با موندن زیر هوا تا صبح خراب بشن داخل ساختمان ممکن بود تا چند روز سرحال و تازه بمونند قبل از رفتن به حیاط نگاهی به ساعت انداختم ساعت دو بود و من نزدیک دو ساعت توی آشپزخونه مشغول بودم همین که پامو تو حیاط گذاشتم نسیم خنکی به صورتم خورد با وجودی که تو این فصل سال هوا گرم بود ولی هنوزم شبها خنک بود و لطافت دلچسبی داشت بوی گلهای نرگس با محبوبه ی شب در هم آمیخته بود و فضای حیاطو عطر اگین کرده بود چند نفس عمیق کشیدم و بوی گلها رو با تمام وجودم به مشام کشیدم به قدری خسته بودم که به سختی فاصله ی بین میزا رو برای جمع کردن گلها طی می کردم وقتی آخرین گلها رو برداشتم یک دسته گل بزرگ و زیبا روی میز جمع شد همه رو داخل یه گلدون بزرگ گذاشتم و برای رفع خستگی روی صندلی نشستم دستامو روی میز گذاشتم و سرمو روی دستام گذاشتم ...

میون خواب و بیداری احساس کردم که دستی به آرومی شونه هامو تکون می ده.

دستیو که شونمو تکون می داد پس زدمو گفتم : 

- سعید تو رو خدا ولم کن نمی تونم از جام تکون بخورم 

-اینجا بمونی سرما می خوری 

صداش برام نا آشنا بود 

با تکون بعدی ...مثل برق گرفته ها از جام پریدم طوری که صندلی زیر پام واژگون شد دستپاچه وخواب آلود ،یه نگاه به سیاوش می کردم ، یه نگاه به صندلی سیاوش به ارومی صندلیو سر جاش برگردوند و در حالی که چشم ازم بر نمی داشت به آرومی گفت: 

- بهتر نبود به حرف مادرت گوش می دادی و اجازه می دادی دیگرونم بهت کمک می کردند تا این جوری از پا نیفتید و زیر هوا خوابتون نگیره 

-مامان درد مفاصل داره و نمی تونه زیاد سر پا بمونه اگه امشب کارها رو تموم نمی کردم فردا موقعی که دانشگاهم خودش دست به کار می شد. 

بعد از لحظاتی که سکوت بینمون فاصله انداخته بود با تردید گفت: 

- از اول مهمونی تا حالا تقریباً هیچ زمانی نشسته نبودید یا در حال پذیرایی بودید ، یاخوشامدگویی به مهمونا 

روی همون صندلی نشستم .فهمیده بودم که سیاوش پسر مغروریه و همچنین به اندازه تموم سالایی که من در خونش جایگزینش شده بودم ازم متنفره .

ولی باید هر طوری شده باهاش صحبت می کردم که از بخت بدم نصف شب این فرصت برام مهیا شده بود ، زمانی که دیگه رمقی برای حرف زدن نداشتم. 

با دست تعارفش کردم که بشینه یه صندلیو عقب کشید و روبروم نشست بعد از این که مدتی با خودم کلنجار رفتم که چی بگم به آهستگی شروع کردم : 

- چند روزه با خودم فکر می کنم که وقتی شما رو دیدم چطوری باهاتون برخورد کنم و یا شما چه برخوردی با من دارید ولی با اتفاقی که امروز افتاد ...

یکی از گلها رو دستم گرفته بودم و با فشردنش توی دستم اعصاب آشفتمو آروم میکردم 

سکوت بینمونو سیاوش شکست 

-  تموم طول مهمونی متوجه بودم که چطور با ورود هر مهمونی برای خوش آمدگویی به سمتش می رفتی ولی من الان یک هفته است که این جام و شما به خودتون زحمت ندادید برای دیدنم تا خونه بیایید و من باید با یه اتفاق موفق به دیدار شما بشم . رفتاری که شما در طول این یه هفته در پیش گرفتید و خودتونو از من مخفی کردید هیچ با تلاش شما برای جشنی که به خاطر من بر پا شده جور در نمی یاد .می تونم دلیل این همه تناقض در رفتارتونو بدونم ؟

خجالتزده سر مو زیر انداختم :

-  توضیح دادنش یکم برام مشکله ،می دونم کار درستی نکردم که برای خوش آمد گویی و استقبال از شما به فرودگاه نیومدم ولی دلیلش این نبوده که خواسته باشم به شما بی احترامی کنم یا ندیده بگیرمتون تصمیم من تنها در جهت راحتی خود شما بوده تا با دیدن دوبارم اذیت نشید و خاطرات گذشته عذابتون نده... 

پوزخندی زد : 

- شما چطور فکر کردید که من از دیدنتون ناراحت می شم نکنه علاوه بر عجول بودنتون که من از دیروز شاهدش بودم باید به جای دیگران فکر کردنم به خصوصیاتتون اضافه کنم 

با ظاهری که به سختی سعی در آروم نگه داشتنش داشتم گفتم : 

- به شما اجازه نمی دم که این طور در موردم قضاوت کنید من که به شما توضیح دادم دلیل نیومدنم به فرودگاه خودتون بودید ولی ظاهراً یا متوجه نشدید یا دنبال توضیح بیشتری هستید... 

با بستن چشمام سعی کردم کمی اروم بشم :

- شما تنها یه هفته است به ایران برگشتید و به من می گید، نادیده گرفتمتون ولی شما چی؟ اگه اون دو سالیو که با هم زندگی کردیم و من تنها چند خاطره گنگ ازش به یاد دارم و ندیده بگیریم شونزده سالیو که از این جا دور بودید و خوب به خاطر دارم که وجودمو ندیده گرفتید. خودتون توی اون سن کم قاضی شدید و منو مادرمو محاکمه کردید توی رای شما منو مادرم محکوم بودیم ... 

هر وقت به جای خالی شما نگاه می کردم و شاهد آه های پر حسرت پدرت بودم خودمو سرزنش می کردم شاید اگر من نبودم مادرم با پدرت ازدواج نمی کرد. ولی شما هیچ وقت نخواستید بپذیرید که من ناخواسته و بدون میل خودم پا توی این زندگی گذاشتم مطمئن باشید اگر اون زمان تنها چند سال بزرگتر بودم هرگز با مادرم به این خونه نمی اومدم و ترجیح می دادم با داییم زندگی کنم تا وجودم باعث آوارگی شما نشه همه ی این سالها هر زمان که پدرمون سر سجاده اشک می ریخت و از خدا می خواست شما رو بهش بر گردونه منم پا به پاش اشک می ریختم و خودمو سرزنش می کردم ...

رومو برگردوندم تا اشکیو که توی چشمم بود نبینه و با کشیدن چند نفس عمیق سعی کردم بغضمو از بین ببرم 

وقتی کمی آروم شدم ادامه دادم : 

- شما هیچ وقت رابطتونو با پدر و برادرت قطع نکردید که باعث خوشحالیه ولی هیچ وقتم نخواستید سراغی از من بگیرید نه در نامه هاتون و نه در تماسهای تلفنی که با خونه داشتید . هر وقت اتفاقی من گوشیو بر می داشتم بدون هیچ حرفی اونو قطع می کردید شما نه هیچ عکسی برای خونوادتون فرستادید و نه هیچ وقت منو دیدید ...

در تمام مدتی که حرف می زدم سیاوش با سکوتش به حرفام گوش می داد 

در حالی که به صورتش نگاه می کردم با اطمینان گفتم : 

- حالا به نظر شما رفتار شما درجهت ندیده گرفتن من بوده یا نیومدن من به مدت یه هفته به خونه تا شما با خیالی آسوده با خونوادتون دیدار کنید و خودتونو با زندگی جدیدتون وفق بدید

از جام بلند شدم : 

- قضاوتو به عهده خودتون می گذارم امیدوارم این دفعه از روی احساس قضاوت نکنید و اونو به عقلتون واگذار کنید منو شما دیگه بچه نیستیم و اگه بخواهیم می تونیم در کنار هم نه مثل خواهر و برادر که شما منو به عنوان خواهر قبول ندارید بلکه مثل دو تا دوست زندگی کنیم و باید بدونید که من از بازگشتتون نه تنها ناراحت نیستم بلکه خییلم خوشحالم 

در حالی که از فشار بغض صدام دورگه شده بود گفتم : 

- امشب اولین شبیه که پس از مدتها راحت می خوابم شما با آمدنتون بار سنگینی از روی قلبم برداشتید و به آهستگی از کنارش دور شدم ....

بعد از مدتها با صدای گرم مامانم از خواب بیدار شدم چه احساس خوبی داشتم وقتی که چشمامو باز کردم و بازم خودمو زیر سقف اتاقم می دیدم هنوز لبخند رو لبم بود که در اتاق باز شد و مامان با دیدنم گفت : 

- وا نیلوفرچته مادر اول صبحی داری به سقف اتاقت می خندی 

- سلام صبح بخیر 

- صبح دختر گلم به خیر که دانشگاش داره دیر می شه 

خمیازه ای کشیدم و در حالی که روی تخت می نشستم گفتم : 

- مگه ساعت چنده 

و نگاهی به ساعت کنار تختم انداختم ولی با دیدن عقربه ها که هشتو نشون می داد 

جیغی کشیدم و از تخت پایین پریدم و تند تند لباسامو پوشیدم و با ناراحتی گفتم :

-  آخه مامان چرا زودتر بیدارم نکردی یه ساعت دیگه باید سر جلسه باشم 

-می دونی چند بار از پایین صدات زدم. فکر کردم بیدار شدی و داری آماده می شی

اون قدر هول بودم که نمی دونستم چطوری آماده بشم ازشدت گیجی جای لوازممو فراموش کرده بودم و اگه مامان کمکم نمی کرد معلوم نبود تا کی دور خودم می چرخیدم ..

به محض آماده شدن با سرعت از پله ها سرازیر شدم ولی هنوز چند پله رو نرفته بودم که یادم اومد کیفمو برنداشتم با عجله از پله ها بالا رفتم 

موقع رفتن به اتاقم یه لحظه چشمم به سیاوش افتاد که به در اتاقش تکیه زده و به حرکات عجولانم خیره شده با سر سلامی کردم و با سرعت وارد اتاقم شدم کیفمو چنگ زدمو ودوباره از پله ها سرازیر شدم 

مامان پایین پله ها لقمه به دست انتظارمو می کشید که روی چند پله ی آخری پام لیز خورد و با افتادن روی پله آخری متوقف شدم ...

صدای آخ من با جیغ مامان قاطی شد .سریع خودشو بهم رسوند و با دست شروع به ماساژ جای ضربدیده کرد 

- آخه چند بار بهت بگم اون قدر از پله ها تند نیا پایین 

مامان پامو ماساژ می داد و من می خندیدم مامان که عصبانیتش فرو کش کرده بود در حالی که سعی می کرد نخنده گفت : 

- آخه دختر افتادنم خنده داره که تو می خندی الان هر کی جای تو بود گریه می کرد اون از دیشبت که جلوی خانم مهدوی آبرومو بردی اینم ازصبح که داشتی به سقف اتاقت می خندیدی حالام به افتادنت،خوبه بچم سعیدم نیست که بگی اون خندید منم خندم گرفت .

در حال بلند شدن گفتم : 

- به خدا مامان دست خودم نیست .قدرت تخیلم زیاده انگار خودمو دیده باشم که با چه حالت مسخره ای از پله ها سر خوردم 

مامان نگاهی پشت سرم کرد : 

- سیاوش جان صبحونه حاضره 

از فکر این که سیاوش از اون بالا شاهد افتادنم بوده و بعد دیده مثل دیوونه ها به خودم می خندم حرصم در اومد مامانو با لقمه تو دستش تو هال باقی گذاشتم و به سمت حیاط دویدم صداشو می شنیدم که یادآوری می کرد حتماً قبل از امتحان چیزی بخورم ولی نمی دونست تو اون لحظه به تنها چیزی که فکر نمی کنم غذا خوردنه...

یلدا سر خیابون با بی قراری انتظارمو می کشید تا منو دید با عصبانیت گفت : 

- چه عجب می خواستی یه ساعت دیگه می اومدی 

با دست جلوی یه تاکسیو گرفتم و با خواهش به یلدا گفتم : 

- می دونم مقصرم ولی تو رو به خدا سوار شو تا بیشتر از این دیرمون نشده و دستشو کشیدم و هر دو سوار شدیم 

به قدری از دیر رسیدنمون اضطراب داشتیم که تا دانشگاه هیچ حرفی نزدیم .خوشبختانه به موقع رسیدیدم یلدا زودتر از من برگشو تحویل داد ولی من به خاطر بی خوابی دیشب بی حال بودم و با این که جواب

سوالاتو بلد بودم ولی دستم به سختی روی کاغذ حرکت می کرد به هر جون کندنی بود امتحانمو دادم و افتانو خیزان به طرف یلدا رفتم یلدا که حالمو دید به شوخی گفت : 

- این اداها رو در می یاری تا مجبورت نکنم وقایع دیشبو برام تعریف کنی 

با بی حالی گفتم :

-  نه به خدا خودم بیشتر از تو دوست دارم برات تعریف کنم باور کن با اتفاقی که برام افتاد همون دیشب می خواستم بهت زنگ بزنم ولی فرصت سر خاروندنم نداشتم

با شیطنت پرسید : 

- پس دیشب خیلی خبرها بوده 

-اونم چه جور باید بودی و می دیدی چه دسته گلهایی به آب دادم 

-نیلوفر زود باش ،بدجنس نباش دیگه ،چیزی ازت کم نمی شه اگه حالا تعریف کنی 

با بی حالی گفتم : 

-  دریغ از یه کلمه اونقدر بی حالم که نمی دونم می تونم خودمو تا در دانشگاه برسونم اونقت تو توقع داری برات حرف بزنم 

دم دانشگاه جلوی اولین تاکسیو گرفتم و سوار شدیم کمی بعد از حرکت یلدا با آرنج به پهلوم زد و یواش پرسید: 

- ببینم سیاوشو دیدی چه شکلی بود

من که نای حرف زدن نداشتم هیچی نگفتم ...

وقتی جوابی نشنید عصبانی گفت: 

- وای به حالت اگه همشو برام تعریف نکنی خفت می کنم 

-بزار برسیم خونه برات تعریف می کنم 

بعد به آرامی در حالی که به راننده اشاره می کردم گفتم :

- یواش تر نمی بینی همه حواسش پیش ماست یکم دندون روی جگرت بزار تا به خونه برسیم 

یلدا یک ریز زیر گوشم وز وز می کرد و من با بی حالی جوابهای کوتاه می دادم 

پام که به اتاق یلدا رسید روی تخت ولو شدم 

ولی تا خواستم پتو رو روی سرم بکشم با یه حرکت سریع پتو رو از روم کشید به سمت خودش 

- اِاِاِیلدا چته باز وحشی شدی پتو رو بده 

-فکر کردی خرم خودم دارم چشاتو می بینم که خواب خواب می کنن مطمئنم پتو رو روت بکشی خوابی اون وقت من می مونم وخماری 

با التماس گفتم : 

- تو که از دیشب تا حالا صبر کنی یه نیم ساعتم روش به خدا یک چرت بزنم کافیه

- کور خوندی تو به خوابی منم اینجا بشینم خروپفتو گوش کنم 

- به خدا خیلی زور گویی و دوباره پتو رو روی سرم کشیدم ولی باز یلدا کشیدش حالا بالای پتو رو من می کشیدم پایینش ویلدا... انقدر کشیدیم تا هر دو خسته شدیم 

طبق معمول بازنده من بودم 

دستامو بعلامت تسلیم بالا بردم : 

-دختر پدرم نیستم اگر تلافی نکنم 

- عمراً بتونی حالا زود باش شروع کن تا یه پارچ آب خنک روسرت خالی نکردم در ضمن سر خودتو گول بمال خودم که می دونم دختر این بابات نیستی 

بزور روی تخت نشستم و دستامو پشت سرم گذاشتم :

-  یادته چه قدر بهم تاکید می کردی برخورد اول خیلی تاثیر گذاره و باید کاری کنی که تو همون برخورد اول مورد تایید سیاوش قرار بگیری

یلدا با یه حرکت سریع روی تخت پرید و در حالی که بزور برای خودش جایی کنارم درست می کرد گفت : خوب !

ولی دیروز اتفاقی افتاد که همه رشته هامون پنبه شد 

با تعجب گفت :

- نه نگو

سرمو به طرفین تکون دادم :

-  دیروز صبح که رفتم سیاوش با پسرها رفته بودند بیرون منم با خیال راحت به همراه مامان وعمه تا غروب شستیم و رفتیم و سابیدیم 

-بگو خودتو کشتی واسه اینه که به جای حرف زدن داری جون می کنی

غروب حموم کردم و لباسمو که با هم انتخاب کرده بودیم پوشیدم یه آرایش ملایم تیپمو کامل کرد 

چشمکی زد :

- تمام شرایط و واسه دلبری از پسر عمه هات مهیا کردی 

با ناراحتی گفتم :

-  کاشکی اون اتفاق جلوی یکی از پسر عمه هام می افتاد 

همین که از اتاقم زدم بیرون سامان جلوم سبز شد و تا به خودم بجنبم موهامو کشیده بود و منم به دنبالش ولی 

پرید وسط حرفم : ولی چی 

-  تا خواستم از در رد بشم افتادم تو بغل یکی 

مستقیم توی چشمای یلدا نگاه کردم کهیک دفعه جیغ بلندی کشید :

- نه دروغ می گی امکان نداره !خدای من ، سیاوش بود 

سرمو چند بار پایین آوردم ....

- اولش خودمم باورم نشد ...اونقدر سریع این اتفاق افتاده بود که هنوز گیج بودم ... سرمو که بلند کردم دو چشم سیاه دیدم از اون چشما که انتهاشون موربه

-بی سواد مورب چیه ؛ یکم رمانتیک باش بگو خمار البته یک اصطلاح دیگه هم داره که بهش می گن دختر کش...

چشماشو ریز کرد ونیشگونیم از پام گرفت و گفت:

- آخه کی من از این قرتی بازی ها یادت دادم رفتی و خودتو انداختی تو بغل پسر بیچاره آون وقت هنوزم با اطمینان می گی که سیاوش ازم متنفره 

پامو با دستم ماساژدادم :

- بازم زده به سرت این اراجیف چیه واسه خودت می بافی هر کی منو نشناسه تو که خوب می شناسی حالا نری این حرفا رو تحویل مامانت بدی به خدا خودم از دیروز هنوز از دست خودم عصبانیم تو که دوستمی اینه برداشتت وای به حال سیاوش که ازم بدشم میاد و بعد بقیه جریانو گفتگوی آخر شبو تعریف کردم

چهره ی فکورانه ای به خودش گرفتو گفت :

- ولی با برخورد دیروز و حرفهایی که آخر شب بینتون رد و بدل شده فکر نکنم سیاوش دیگه ازت بدش بیاد تازه با نحوه برخوردش 

(وموذیانه خندید)باید به مردیش شک کرد اگه ازت خوشش نیومده باشه نیشگونی که از پاش گرفتم باعث شد تا به سرعت از تخت پایین بپره 

بعد از یه ساعت سروکله زدن با یلدا و تجزیه و تحلیل اتفاقات دیروز بالاخره یلدا اجازه داد بخوابم ازش قول گرفتم تا بیدار نشدم صدام نکنه 

شب بود که از خواب بیدار شدم خواب چند ساعته خستگیمو بر طرف کرده بود

عصر تازه از خواب بیدار شده بودم که مامان زنگ زد وقتی صدامو شنید گفت : سلام به دختر خواب آلودم 

در حالی که جلوی خمیازه های بعدیمو می گرفتم جواب دادم : 

- سلام مامان به خدا خیلی خسته بودم نمی دونم چند ساعت خوابیدم 

مامان با دلسوزی گفت : الهی بمیرم می دونم خیلی خسته بودی آخه کدوم مادر از دخترش این همه کار می کشه 

ولی شما که منو مجبور نکردید خودم دوست داشتم 

بعد از کمی حال و احوال مامان گفت : 

-عمت از وقتی که سیاوش اومده می خواد دعوتمون کنه ولی پدرت که می دونی بدون تو جایی نمیره عمه هم تا فهمید دو سه روز تعطیلی برای فردا دعوتمون کرد وسایلتو جمع کن فردا صبح سعید و می فرستم دنبالت .... 

به محض این که زنگ در زده شد برای چندمین بار از یلدا و مادرش تشکر کردم و بیرون رفتم سعید از ماشین پیاده شده بود و با صورتی گلگون با یلدا صحبت کرد 

همین که به خونه رسیدم وسایلمو جابه جا کردم و برای پوشیدن لباس مناسبی به سراغ کمدم رفتم . در نهایت یه شلوار جین آبی با یه بلوز مردونه بنفش انتخاب کردم موهامو بالای سرم جمع کردم و یه روسری سفیدی سرم کردم خودمو یک بار دیگه تو آینه نگاه کردم ...

با وجود چند تا پسر جوون تو خونواده همیشه در عین شیکی باید پوشیده می بودم ...

مامان از صبح به کمک عمه رفته بود مطمئن بودم بقیم تا حالا رفتن 

به محض زدن زنگ ماهان در و باز کرد و تا منو دید با خنده سلام بلند بالایی داد دستاشم روی چشماش گذاشت و با نگاهی به آسمون گفت:

-  آفتاب از کدوم طرف در آومده امروز چشممون به جمال این نیلوفر خانم روشن شده 

سعید که تا حالا پشت سرم ایستاده بود جلو اومد و ماهانو هل داد : 

-برو اون ور حالمو بهم زدی این اداها چیه همین دیروز بود می گفتی چه قدر جمع مردونه خوبه کاشکی همیشه این جور بودیم بدون نیلوفرجیغ جیغو

ماهان که رنگش کمی پریده بود گفت : 

-دیوونه من کی این حرفو زدم همه شاهدند که خودت این حرفها رو میزدی 

بعد با نگرانی نگاهی به من کرد :

- نیلو تو که حرفاشو باور نمی کنی 

ابروهامو تو هم کشیدم : 

- از شما بیشتر از این هم انتظاری ندارم دعا کنید کارتون به من نیفته 

و به حالت قهر به سمت در هال رفتم پشت سرم سعید و ماهان به سر و کله ی هم می زدند 

به محض باز کردن در مامان به استقبالم اومد و بغلم کرد و صورتمو بوسید در حال احوال پرسی بودم که عمه از آشپزخانه بیرون آمد و با خنده گفت : 

- ببینم شما دوتا چند سال همدیگه رو ندیدید چه خبر تونه 

با نگاهی به مامان ادامه داد مریم جون به منم اجازه بده دختر گلمو ببینم : 

- از آغوش مامان جدا شدم و به طرف عمه رفتم و صورتشو غرق بوسه کردم عمه نیز تند تند قربون صدقم می رفت 

مامان از تو اشپزخونه گفت : 

- نیلوفرجون بسته مادر فکر کنم پوست صورت ناهید جون کنده شد به جای بوسیدن زیادی مانتوتو در بیار که درست کردن سالاد دستتو می بوسه ....

مشغول باز کردن دکمه های مانتو بودم که سعید وماهان در حالی که هنوزم بحث می کردند داخل شدند بدون نگاه کردن بهشون داخل آشپزخونه شدم و خودمو با درست کردن سالاد مشغول کردم مادر و عمه هم تند تند ظرفا رو می چیدند و با هم پچ پچ می کردند 

وهر از گاهی نگاهی به من می کردند حسابی کنجکاو شده بودم ولی هر چه قدر گوشامو تیزمی کردم چیزی از حرفاشون نمی فهمیدم و از طرفی هم خجالت میکشیدم سوال کنم 

صدای در که بلند شد حدس زدم ممکنه سیاوش باشه ولی از صداش فهمیدم که پدره با شنیدن صداش با خوشحالی به استقبالش رفتم با دیدنم لبخندی زد و بعد 

دستشو دور شونه هام حلقه کرد و پیشونیمو بوسید 

باخنده گفتم :

- دلم خیلی براتون تنگ شده بود

دستی پشتم کشید :

-منم دلم برای دختر یکی یه دونم تنگ شده بود 

سامان با قیافه ی حق به جانبی گفت : 

-این طوری این نیلوفرو لوس کردید که نمی شه بهش بگیم بالای چشمت ابرو 

و در حالی که به ماهان وسعید اشاره می کرد ادامه داد همین چند دقیقه پیش این دو تا لنگ دراز واسه خاطر این یه عالمه به سرو کول هم زدند 

پدرم دستشو دور بازوم حلقه کرد و با بشاشی گفت : 

-ولی من مطمعنم این دو تا لابد یک کاری کردند وگرنه نیلوفر دختری نیست که کسیو اذیت کنه به خصوص برادراشو

شکلکی نثار سامان کردم و از جام بلند شدم وقتیم از کنار سعید وماهان می گذشتم با علم به این که آون دو تا سامان و شیر کرده بودند به آرومی گفتم : 

-تاکور شود هر آن که نتواند دید

و سریع خودمو به آشپزخونه رسوندم 

در حال چیدن میز ناهار بودم که بازم زنگ در زده شد کمی بعد صدای مهرداد و سیاوشو شنیدم که با مامان و عمه صحبت می کردند ولی صداشون بین هیاهوی سعید وماهان وسامان گم می شد از جام تکون نخوردم با وجود این که باید به بودن سیاوش در بین خونواده عادت می کردم ولی هنوزم از روبرو شدن باهاش دچار  اضطراب می شدم ...

سرمیز همه با هم صحبت می کردند جمع گرمی بودیم که به ناراحتی اجازه داخل شدن به زندگیمونو نمی دادیم و با اضافه شدن سیاوش به این جمع شادی همه تکمیل شده بود بی اختیار سرمو بلند کردم می خواستم ببینم سیاوشم مثل بقیه از بودنش در کنارمون راضیه ، نگاهش کردم ولی از حرکاتش چیزی دستگیرم نشد

که یه دفعه نگاهش غافلگیرم کرد سرمو پایین انداختم و خودمو با غذام مشغول کردم توی دلم به خودم لعنت فرستادم که نتونستم جلوی کنجکاویمو بگیرم حالا سیاوش با خودش فکر کرده من چه جور دختری هستم اون از دیروز که تو بغلش ولو شدم اینم از امروز که مچمو موقع دید زدنش گرفت با این رفتارای مسخره ای که از اولین برخورد ازم دیده بود یک شخصیت ورای شخصیت اصلیم برایش ترسیم شده و تا من بخوام خود واقعیمو نشونش بدم مدتها طول می کشه 

-حالا واقعاً می خواهی این غذا رو بخوری 

ماهان و سعید در حالی که موذیانه می خندیدند به ظرف غذام اشاره می کردند از رو نرفتم و با حاضر جوابی گفتم:

-  مگه غذای شماست که برای خوردنش نیاز به اجازه داشته باشم

ویه قاشق پر توی دهنم گذاشتم ولی از شدت شوریش اشک توی چشمم جمع شد و تمام محتویات معدم به حلقم سرازیر شد به سرعت بلند شدم و خودمو به دستشویی رسوندم و هر چی که خورده بودم و بالا آوردم .

مامان پشت در دستشویی ایستاده بود : 

- نیلوفر درو باز کن ...حالت خوبه ...یه دفعه چت شد... 

حالم خیلی بد بود و پشت سر هم عق می زدم خودش درو باز کرد و داخل شد کمک کرد تا صورتمو بشورم عمم کنار در ایستاده یود به کمک مادر و عمه روی مبل نشستم 

عمه لیوانیو که توی دست داشت چند بار به هم زد و دستم داد :

-  قربونتم بشم عمه اینو که بخوری حالت بهتر می شه و کمک کرد تا همشو بخورم بعد از خوردن نبات داغ کمی از انقلاب درونیم کم شد 

پدرم اومد کنارم نشست : 

-  اگه حالت بده بریم دکتر 

بیشتر از اینکه حالم بد باشه حالم گرفته شده بود ضربه ها پشت سر هم وارد شده بودند و آبرویی جلوی سیاوش برام باقی نمونده بود اگه حواسم سر سفره پی فکر کردن نمی رفت اون دو تام از موقعیت استفاده نمی کردند و نمکدونو تو بشقابم خالی نمی کردند 

مامان ادامه حرف پدرو گرفت :

- نیلوفرجون بهتری سرمو چند بار تکون دادم 

عمو با عصبانیت در حالی که قدم می زد برای سعید و ماهان خط ونشون می کشید 

اون روز تا زمانی که منزل عمه بودیم خبری از ماهان و سعید نشد از ترسشون جرات به خونه اومدنم نداشتند... 

بعد از امتحان همراه یلدا از در دانشکده خارج شدم یلدا که همیشه همه جا رو زیر نظر داشت آرنجشو به پهلویم زد و با اشاره به اون طرف خیابان گفت : 

-  نگفته بودی سعید میاد دنبالت ؟

فوری نگاهی به اون طرف خیابان انداختم سعید به ماشین تکیه داده بود و نگاهمون می کرد هنوز چند قدم بر نداشته بودیم که در جلوی ماشین باز شد و سیاوش بیرون اومد 

یلدا سوت ملایمی زد و پرسید : 

-  لابد این پسر خوشتیپه رو هم نمی شناسی 

تا بخوام سیاوشو معرفی کنم به اون طرف خیابون رسیده بودیم 

سعید با دیدنمون باشوخ طبعی همیشگیش گفت : 

- به ، سام علیکم 

یلدا گفت :

-  سلام از ماست 

ولی نگاهش با شیطنت روی صورت سیاوش گردش می کرد 

- ببینم آقا سعید نمی خواهید این همراه خوش تیپتو بهمون معرفی کنی 

-  اون که بعله 

بعداومد بین یلدا و سیاوش قرار گرفت و گفت : معرفی کنم سیاوش برادر فراریمون 

به یلدا اشاره کرد : ایشونم یلدا خانم دوست جون جونی نیلوفر

یلدا که غافلگیر شده بود با بهت به سیاوش نگاه می کرد اخرشم با ضربه ای که به پهلوش زدم به خودش اومد و گفت :

- تعریفتونو خیلی شنیده بودم اقا سیاوش خیلی دوست داشتم از نزدیک ببینمتون 

سعید ابروهاشو تو هم کشید و در عقبو برامون باز کرد و گفت :

-  زودباشید سوار شید 

توی ماشین یلدا چشم از سیاوش نمی گرفت .

سعید که متوجه ی نگاههای یلدا به سیاوش بود با کنایه گفت : 

- نو که اومد به بازار کهنه شود دل ازار یلدا خانم 

-  وای نه آقا سعید راستش من فکر می کنم آقا سیاوشو یه جایی دیدم ولی کجا یادم نمی یاد 

سعید که شیطنتش گل کرده بود گفت : 

- یعنی نفهمیدید از شما بعید یلدا خانم با این هوشی که شما دارید باید تا حالا فهمیده باشید 

یلدای بیچارم که هنوز نفهمیده بود سعید سر کارش گذاشته گفت : 

- هر چی فکر می کنم یادم نمی یاد 

سعید صداشو کمی صاف کرد : 

- والا این داداش سیاوش ما از این جا که می ره یه مدتی افسردگی می گیره به خاطر همینم قید درس خوندنو می زنه اما به خاطر قیافه و صدای خوبی که داشته می ره سمت موسیقی و خواننده می شه بعدیه مدتیم معروف می شه 

سیاوش با تعریفهای سعید آروم آروم می خندید منم خودمو به زور گرفته بودم که نخندم چون اون وقت یلدا حسابی ضایع می شد

سیاوش کمی به عقب چرخید : 

- سعید که شوخی می کنه ولی حدستون درسته ما قبلن همدیگرو دیدیم 

یلدا با دلخوری گفت : اقا سعید از شما توقع نداشتم بعد رو به سیاوش ادامه داد 

- جدی می گید آقا سیاوش ولی شما که تازه به ایران اومدید من کجا می تونم شما رو دیده باشم 

سیاوش نگاه کشداری به صورتم کرد : 

- اینو دیگه باید خودتون بفهمید ؟

یلدا با لحن پر خواهشی گفت : 

- حالا نمی شه خودتون بگید 

- لطفش به اینه که خودتون متوجه بشید 

یلدا رو جلوی خونشون پیاده کردیم کمی که از ماشین دور شد دوباره برگشت سرشو خم کرد و به سیاوش گفت : 

-حالا نمی شه یه نشونه بدید 

کمی این پا و اون پا شد : 

- شده تا صبح بیدار بمونم ولی آخرش می فهمم شما رو کجا دیدم 

لبخندی که گوشه لب سیاوش نقش بسته بود پررنگ تر شد :

-  شما دختر باهوشی هستید مطمئنم تا شب به خاطر می یارید منو کجا دیدید و باز مطمئنم فوری به دوستت خبر می دید اون وقت حاضرم هر چی بدم تا قیافشو موقع فهمیدن ببینم 

تا به خونه برسیم تمام ذهنم در گیر حرف سیاوش بود نمی فهمیدم چرا می خواست عکس العمل منو ببینه آخه چه ربطی به من داشت خود من تا چند روز پیش سیاوشو ندیده بودم سیاوشو چه برسه به یلدا 

صدای سیاوش رشته ای افکارمو پاره کرد :

- کمی صبر کنی خودت می فهمی و در ماشینو برای پیاده شدنم باز کرد 

با بی تفاوتی شونه ای بالا انداختم : 

- حالا کی تو فکره 

پوزخندی زد : 

- کاملاً معلومه که توی فکر نیستید 

همه دور هم نشسته بودیم پدر و مادر فردا صبح زود حرکت می کردند مدتها بود می خواستند برند زیارت امام رضا و حالا با اومدن سیاوش می خواستن تصمیمشونو عملی کنند به خاطر همینم زودتر از همیشه  برای خواب رفته بودند سامان و سعید فیلم رزمی می دیدند سیاوشم نگاهش به  تلویزیون بود ولی زیر چشمی منو می پایید رشته ی افکارمو زنگ تلفن پاره کرد فوری گوشیو برداشتم ولی همین که گفتم الو صدای جیغ یلدا توی گوشی پیچید :

-  وای نیلوفر باورت نمی شه

سیاوش در حالی که خنده ی مرموزی گوشه ی لبش بود نگام می کرد جلوش نمی تونستم واکنشی نشون بدم صدامو یواش کردم و دستمو جلوی دهنم گرفتم : 

- چته یلدا چرا جیغ می زنی

یلدا هیجان زده گفت :

-  یادم اومد، اون قدر فکرکردم تا فهمیدم ولی جرعت نمی کنم بهت بگم

با تعجب گفتم :

-  چرا مگه کجا دیدیش

یلدا کمی کشدار گفت :

-  کجا دیدمش درست نیست بهتره بگی کجا دیدیمش

با تردید گفتم :

- مگه منم همراهت بودم

- اوهوم

- کجا؟

-باید قول بدی

- چه قولی ، اصلاً واضح حرف بزن منم بفهمم

- تا قول ندی که منو نمی کشی بهت نمی گم

با عجله حرفشو قطع کردم : 

- یلدا داری منو می ترسونی حرفتو بزن

با تردید گفت : 

- یادته اون روز که داشتیم می اومدیم خونتون سیاوشو ببینیم

- آره ،مگه می شه یادم بره نزدیک بود ماهانو سعید ببیننمون

- کاشکی همون دوتا می دیدنمون

- چی می خوای بگی

- یادته داشتی می دویدی به یکی خوردیو زمین افتادی

- خوب

- همون بود .همون پسر خوش تیپه

- وای بلندی گفتم و بلافاصله از سر جام بلند شدم تازه اون موقع بود که نگام به سیاوش افتاد که یه پاشو روی پای دیگش انداخته بود و لبخندی شیطنت آمیزم گوشه لبش بود.

اونقدر خجالت کشیدم که می دونستم تا بنا گوش سرخ شدم از خجالت من لبخندش عمیق تر شد و ردیف دندونای سفیدش مشخص شد سرمو پایین بردم و لبمو گزیدم آبروم طوری رفته بود که جمع کردنی نبود

صدای الو الو گفتن یلدا گوشمو کر کرد 

گوشیو به دهنم نزدیک کردم و با حرص گفتم : 

- بمیری یلدا و گوشیو قطع کردم

نفهمیدم چطوری از جلوی چشمای خندون سیاوش فرار کردم و با عصبانیت خودمو روی تخت اتاقم انداختم

گل بود به سبزه نیز آراسته شد ظاهراً گریزم باعث خندش شده بود چون صدای قهقش تا توی اتاق می اومد 

اون لحظه اگه دستم به یلدا می رسید معلوم نبود چه بلایی سرش بیارم توی این مدت تا تونسته بودم شخصیتمو خراب کرده بودم و سیاوشم ناظر این تخریب بود ...

صبح زود ،بعد از نماز پدر و مادر راهی سفر مشهد شدند تا نذریو که برای برگشتن سیاوش کرده بودند ادا کنند. 

مادر تا لحظه آخر سفارش می کرد که مواظب خودمون باشیم خطابش بیشتر به سعید بود که منو سامانو اذیت نکنه و در آخرم هر سه تای ما رو به سیاوش سپردند...

کاسه آبو پشت سرشون ریختم و اشکمو با گوشه شالم گرفتم تا باعث ناراحتی سامان که از همه ما به پدر و مادر وابسته تر بود نشم وارد خونه که شدیم سعید با چند خمیازه ی پی در پی راه پله ها رو در پیش گرفت : 

- من میرم بخوابم تا وقتیم خودم بیدار نشدم کسی صدام نزنه .

سامان و سیاوش هم بعد از سعید به اتاقاشون رفتند 

ترجیح دادم به جای خوابیدن و غلت زدن الکی روی رختخوابم خودمو با کارهای خونه مشغول کنم می دونستم سعید و سامان روزهای تعطیل تا لنگه ی ظهر میخوابند و صبحونه و نهارشونو یکی می کنند 

ساعتی در آشپزخونه مشغول بودم بعد ازدرست کردن نهاری باب طبع سامان که از همه بیشتر ایراد می گرفت رمانیو که خیلی دوست داشتم و چند بار خوندنش هم از جذابیتش کم نکرده بود برداشتم و به حیاط رفتم روی نیمکتی که زیر درخت بود و جایگاه همیشگیم ، نشستم دستمو روی جلد کتاب کشیدم بلندیهای بادگیر و کمی پایین تر نوشته (عشق هرگز نمی میرد )خیلی دوست داشتم بر می گشتم به دو صده قبل و از نزدیک با نویسنده ی اون خانم املی برونته آشنا می شدم که عشقی به این زیبایی ترسیم کرده که خوانندگانو برای چند صده تشویق به خووندن کرده بود

باز هم مرغ خیالم پرواز کرده بود و به هر طرف سر می کشید که یه دفعه یه مارمولک افتاد وسط کتابم جیغی کشیدم و کتابو پرت کردم و طبق عادت همیشه که وقتی می ترسیدم روی نزدیکترین بلندی می رفتم فوری روی نیمکت ایستادم 

جیغ زدنم همونو صدای شلیک خنده ی سعید و سامان همون ...

تازه اون موقع بود که فهمیدم چه کلاهی سرم رفته با دیدن یه مارمولک پلاستیکی با عصبانیت از روی نیمکت پایین اومدم سعید تا قیافه عصبانیمو دید اشاره ای به سامان کرد : 

- سامان فرار کن که اوضاع خرابه 

و خودش زودتر از اون به سمت هال دوید کفشمو در آوردم و دنبال سامان دویدم . 

سیاوش که از صدای فریاد ما به حیاط آومده بود با جدیت گفت : 

- چه خبرتون داد و هوارتون خونه رو برداشته 

با عصبانیت جواب دادم :

-  از این دو تا بپرس 

و با چشم به سامان که پشت سیاوش سنگر گرفته بود اشاره کردم

سامان با التماس جواب داد:

-  به خدا منظوری نداشتیم فقط می خواستیم باهات شوخی کنیم

با چند قدم خودمو بهش رسوندم و سعی کردم دستشو بکشم تا از سنگرش بیرون بیاد ولی اون دور سیاوش می چرخید و منم دمپایی به دست دنبالش یه لحظه سیاوش چشمکی زد و سرشو دزدید منم دمپاییمو تو سروکلش زدم ولی دلم نمی اومد محکم بزنم تنها می خواستم کارشو تلافی کرده باشم بعد از اینکه دلم خنک شد ولش کردم

با صدای بلند خطاب به سعید که معلوم نبود کجا قایم شده بلند گفتم : 

- سعید بهتره بگردی برای خودت یه سوراخ موش پیدا کنی مطمئن باش پیدات می کنم...تا شب که نمی تونی گرسنه بمونی...بدبخت به خاطر شکمتم که شده از تو پناه گاهت خارج می شی

وقتی به حیاط برگشتم با دیدن کتابم که وسط استخر افتاده بود آه پر حسرتی کشیدم . اون کتاب یادگاری از طرف یکی از استادام بود و برام خیلی با ارزش بود ...

کتابم به وسط استخر رسیده بود و مثل کشتی در حال غرقی قسمتهایی ازش زیر آب بود

تنها کاری که تونستم انجام بدم نشستن ونگاه کردن به غرق شدنش بود

با خوابای آشفته ای که دیشب دیده بود دلشوره لحظه ای رهام نکرده بود .با هر زنگ تلفنی قلبم دیوانه وار به سینم می خورد هر چی می خواستم از فکر اون کابوسا خارج بشم نمی تونستم لحظات طولانی و کش دار شده بودند از صبح چند بار باهاشون صحبت کرده بودم و تا می تونستم از پدر خواسته بودم با احتیاط رانندگی کنه...

سیاوش از صبح شاهد تماسهای مکررم بود ولیهیچی نمی گفت . برای اینکه آرامشو به خودم برگردونم وضو گرفتم تا نماز بخونم و از خدا خواستم که پدر و مادرمو صحیح و سالم به خونه برگردونه.

جلوی تلویزیون نشسته بودم گر چه چیزی از محتوای برنامه نمی فهمیدم ولی بهتر از بیکار نشستن بود کنترل به دست هی کانالها رو عوض می کردم اونقدر که صدای سعید وسامان در اومد سامان کنترلو از دستم کشید: 

- معلومه چته تو که تلویزیون ،نگاه نمی کنی

کمی غرغر کرد و سر جاش نشست بلند شدم و به حیاط رفتم غروب بود کمی از گرمای هوا کاسته شده بود چراغهای حیاطو روشن کردم اگر اونقدر دلهره نداشتم فرصت خوبی برای قدم زدن بود ولی دوباره وارد نشیمن شدم ترجیح دادم از پشت پنجره حیاطو نگاه کنم که با صدای زنگ تلفن قلبم از جاش کنده شد از همه نزدیکتر به تلفن من بودم ولی انگار به زمین میخ شده بودم 

سعید بلند شد و تلفنو برداشت و روی مبل کنار من نشست چند لحظه به حرفهای طرف مقابل گوش کرد تمام وجودم چشم شده بود و حرکات سعیدو نگاه می کردم یه دفعه رنگ صورتش پرید مکث کوتاهی کرد و با صدایی که بیشتر شبیه ناله بود پرسید : 

- کجا این اتفاق افتاده کدوم بیمارستان؟ 

چیزی از بقیه حرفاش نمی فهمیدم گیج و منگ روی زمین نشستم از چیزی که می ترسیدم سرم اومده بود زبونم مثل چوب خشکی شده بود و تکون نمی خورد

سامان لیوان آبی دستم داد سعید و سیاوش آماده بودند تا به بیمارستان برند با تموم قدرتی که در خودم سراغ داشتم فریادی کشیدم و نالیدم: 

- منم با خودتون ببرید

سعید با رنگ و رویی پریده خودشو بهم رسوند :

-  نیلوفر آروم باش ما که نمی دونیم چی شده فقط گفتند اونا تصادف کردند و الان توی بیمارستنند بزار منو سیاوش بریم بعد شما بیایید دنبالمون

سرمو با بی تابی تکون دادم اشک بی مهابا از چشام می بارید به سمت اتاقم دویدم دکمه های مانتومو پس و پیش بستم و به دنبالشون به حیاط دویدم

سامانو تو خونه تنها گذاشتیم 

تمام طول راه زیر لب دعا می کردم .سیاوش رانندگی می کرد . سعید با ماهان تماس گرفت و اونو تو جریان گذاشت به محض رسیدن سراسیمه پیاده شدیم 

و خودمونو به پذیرش رسوندیم جلوی اطلاعات ازشانس بد ما شلوغ بود سعید به زور خودشو جلو رسوند چند جمله پرسید و به سختی از لای جمعیت خارج شد 

عضلات صورتش در هم پیچیده شده بودند دستشو به دیوار گرفت و کنارمون ایستاد 

شماره اتاقیو به سیاوش گفت و با تکیه به دیوار راه افتاد جرات هیچ پرسشیو نداشتم تا جواب ناامیدکننده ای نگیرم راهروی طولانیو چطور طی کردیم از تعریفش عاجزم انگار با هر قدم روحم از جسمم جدا می شد .....

سیاوش زودتر از ما وارد اتاق شد حالم بد بود خیلی بد صدای ضربان قلبمو می شنیدم چشمام تار می شد به سختی پا به اتاق گذاشتم ولی از دیدن سعید

و سیاوش که هر کدوم بالای تختی ایستاده بودند و به سختی گریه می کردند دنیا در برابر چشمام تیره و تار شد با پاهایی لرزون جلو رفتم و بین دو تخت قرار گرفتم 

چشمای هر دوشون بسته بود صورت زیبای مادرم پر از کبودی بود و صورت پدرمم پر از خونهای خشک شده و دلمه بسته قلبم تیر می کشید ، سینم می سوخت ، 

شقیقه هام در حال انفجار بود جیغ بلندی کشیدم و خودمو روی مادرم انداختم بلند بلند گریه می کردم و صداشون می زدم

انگار داشتم از درون تهی می شدم که فشار دو دست قویو روی بازوهام احساس کردم که سعی داشتند منو از مادرم جدا کنند .صدای گریه سعید و انگار از یک فاصله ی دور می شنیدم 

صداها هر لحظه محوتر می شدند حال غریبی داشتم سرم حسابی سنگین شده بود و جلوی چشام پرده سیاهی کشیده شد ....

چشامو که باز کردم تا چند لحظه منگ بودم . تو یه اتاق روی یه تخت دراز کشیده بودم و سرمی به دستم وصل بود که سعی می کرد زندگی رو آروم آروم تو دستامجاری کنه... با یه حرکت سریع سرمو از دستم جدا کردم قطره های خون تندتند از دستم روی انگشتام می ریخت و دردی از اون قسمت تو تمام دستم پخش می شد ...از شدت سردرد جلوی پاهامو نمی دیدم از تخت پایین اومدم و از اتاق خارج شدم روبروم یه سالن خالی بود با کمک گرفتن از دیوار خودمو تا انتهای سالن رسوندم صدای یه پرستارو از پشت سرم می شنیدم ولی همین طور مات و گیج جلو می رفتم 

- خانم کجا داری میری ، کی سرمتو جدا کرده 

بهم رسید و چنگی به بازوم زد تا باعث توقفم بشه با عصبانیت به سمتش برگشتم سعی می کردم دستمو از دستش جدا کنم داد زدم: 

- دستمو ول کن

برخلاف لحن تند من پرستار با مهربونی جواب داد : 

- باشه ولش می کنم اما به شرطی که اجازه بدی روی زخمتو ببندم و با چشم به اون قسمت دستم اشاره کرد 

از شدت سردرد سرمو روی میز پذیرش گذاشته بودم و گریه می کردم که صدای ناله و گریه ی آشنایی از توی حیاط بیمارستان به گوشم رسید صدای گریه بلند میشد و با گریه ی چند مرد آمیخته می شد

حالم منقلب شد صداهای گریه عمه و برادرام بودن... نمی دونم چه طور و با چه توانی خودمو به اونجا رسوندم عمه روی زمین پهن شده بود و به سروصورت خودش می زد ماهان و سعید هم کنارش بودند دویدم و خودمو تو بغل عمه انداختم هر دو با صدای بلند گریه می کردیم...

عمه با بی تابی می گفت: 

- خدایا این چه مصیبتی بود که بر سرمون نازل شد. 

دیگه توان گریه کردن نداشتم وگریم به هق هقی تبدیل شده بود :

-  عمه جون دیدی چه بلایی سرمون اومد ...دیدی یه شبه پدر و مادرمونو از دست دادیم ....حرف می زدم و اشک بود که بر سروصورت خودمو عمه می ریختم .

نمی دونم چه مدت گذشته بود که ماهان اومد کنار من و عمه نشست چشماش از شدت گریه قرمز شده بود با صدای خش داری گفت : 

- مامان بلند شید باید بریم خونه و دستمو گرفت تا بلندم کنه دستشو پس زدم و با گریه گفتم :

-  من از اینجا تکون نمی خورم عمه رو با خودت ببر ولی من نمیام.

ماهان که معلوم بود حالی بهتر از من نداره با کلافگی دستی به صورتش کشید... بلند شد چند قدم ازم دور می شد ولی دوباره بر گشت کنارم زانو زد .در حالی که خودشم اشک می ریخت به آرومی گفت :

- نیلو می دونم تحملش خیلی سخته ولی به فکر سامانم باش اون هنوز خبر نداره و توی خونه داره انتظار می کشه

تازه یاد سامان افتادم و هق هقم به گریه بلندی تبدیل شد ماهان که دید هیچ طوره حریفم نمی شه با زور در حالی که ضربات مشتم ، بر روی سینشو متواضعانه تحمل می کرد سوار ماشینم کرد 

تمام مسیرو بی صدا گریه کردم بار مصیبت اون قدر سنگین و غیر منتظره بود که تحملش خارج از حد توانم بود خدا داشت امتحان سختی ازمون می گرفت ولی من طاقت این آزمایشو نداشتم.به خونه که رسیدیم اونقدر حالم بد شد که سر پا نمی تونستم بمونم زانوهام به شدت می لرزیدند و چشام سیاهی می رفت که دست قوی ماهان مانع از افتادنم شد.انگار پرتم کرده بودند درون چاهی که انتهایی نداشت و منو به پایین می کشید.

سامان توی حیاط روی آخرین پله ی ایوون کز کرده بود تا منو عمه رو در حال گریه دید تکونی خورد و از جاش بلند شد. دستمو از دست ماهان جدا کردم و به سمت سامان رفتم... خودشو تو آغوشم انداخت و با صدای بلند گریه کرد.

نمی دونم چه مدت توی بغل هم گریه کردیم..... 

مدتی بعد همه در حال نشسته بودیم گوشی تلفن از دست ماهان جدا نمی شد انگار همه باید خبر دار می شدند که چه بر ما گذشته با حالتی کرخ شده روی مبل نشسته بودم و غیر از آه و افسوس و گریه کاری از دستم ساخته نبود تمام طول شب سیاوش و سعید نیومدند خبریم از مهرداد و عمو نبود .بعداً فهمیدم دنبال کارهای گواهی فوت و خاکسپاری بودند ولی ماهان از کنارمون تکون نمی خورد.

هوا که روشن شد کم کم خونه شلوغ شد از همسایه ها گرفته تا فامیل خودشونو به خونمون می رسوندند...

حرفهای عمه که بی تاب برای پدر ومادرم زبون گرفته بود وجودمو به آتیش می کشید و قلبمو می سوزوند عمه خودشو صاحب عزا می دونست و همین طور گریه می کرد و با ورود هر آشنایی بر سر وصورتتش می زد در عرض چند ساعت خانه پر شد از آدم هایی که همه سیاه پوشیده بودند. 

من نه کسیو می دیدم و نه چیزی می شنیدم از دیشب اونقدر اشک ریخته بودم که چشمام به سختی باز می شدند یه لحظه متوجه شدم یکی منو سفت بغل کرده و گریه می کنه وقتی دید حرفی نمی زنم با دستاش صورتمو گرفت تازه اون زمان بود که فهمیدم یلداست.

بغضی که مدتی بود گلومو فشرده کرده بود با دیدن یلدا باز شد وصدای های های گریه ام بلند 

بریده بریده گفتم : 

- یلدا باورم نمی شه ،تو رو خدا تو بگو دروغه... 

محکم بغلم کرد و پا به پام اشک ریخت اون قدر گریه کردم تا بی حال روی زمین افتادم هر چه قدر یلدا و چند زن دیگه که الان به خاطرم نمی یان کی بودن اصرار کردند اروم بگیرم و چیزی بخورم نمی تونستم با وجودی که از شب پیش چیزی جز اشک و آه نخورده بودم ولی هیچی از گلوم پایین نمی رفت یک گره اندازه یه گردو توی گلوم گیر کرده بود که هر چه گریه می کردم پایین نمی رفت. 

در ورودی ساختمان باز بود .می تونستم رفت و آمد مردا رو تو حیاط ببینم یه دفعه از دور دایی رضا و زن داییمو دیدم که سیاه پوش وارد حیاط شدند شونه های دایی افتاده بودند و بلند بلند گریه می کرد زندایی که جلوتر ازش حرکت می کرد خودشو به من رسوند و بغلم کرد کمی بعد از بغل زندایی جدا شدم و به حیاط رفتم دلم آغوش داییو می خواست.

سعید و سامان توی بغل دایی بودند عده ای هم دورشون جمع بودند در حالی که به سختی جلوی ریزش اشکامو می گرفتم به در حال تکیه دادم .از دیدن دایی و سعید و سامان با اون قیافه های پریشان و سیاه پوش داشتم خفه می شدم دایی از وسط حیاط منو دید و به سمتم اومد از شدت گریه و بغض کلمات نامفهوم وبریده بریده از دهنم خارج می شدند : 

- دایی اومدی دیدی بدبخت شدیم......

دایی بلند بلند گریه می کرد منم خودمو بهش رسوندم دیگه توی این فکر نبودم که حیاط پر از مرد آغوش دایی بوی آشنای اغوش مادرمو می داد .....

نمی دونم از زبون کی فهمیدم که قراره مادر و پدرم و برای آخرین وداع بیارند.نفهمیدم چه قدر گذشت که صدای ا... اکبر مردها رو از وسط حیاط شنیدم با صدای مردم  انگار تمام خونه رو روی سرم خراب کردند دستو پاهام شروع کردند به لرزیدن .

با کمک یلدا که زیر بازومو گرفته بود به حیاط رفتم همه زجا رو زیر پرده ای از مه می دیدم دو تابوت وسط حیاط بود سیاوش وسعید وسامان و دایی و بقیه نزدیکان دورشون حلقه زده بودند ...

خدای من کمکم کن طاقت بیارم ...زنده بودم و داشتم غم انگیز ترین صحنه ی زندگیمو با چشم می دیدم

جلوی چشمام در حالی که لا اله اله ا... می گفتند تابوت ها رو بردند نمی دونم کی چادری سرم انداخت .بازم نفهمیدم کی سوار ماشین شدم تا رسیدیم بهشت  زهرا... یلدا و رویا زیر بازوهامو گرفته بودند و با خودشون می کشیدند همه گریه می کردند عمه جیغ میزد زندایی از حال رفته بود و چند زن دورش جمع بودنده شد 

مردا تابوتها رو روی دوششون گرفتند. شونه های برادرام از غم خم شده بود به آرامگاهشون رسیدیم .کمتر از چند دقیقه اونا رو به زیر خاکهای سرد سپردند یلدا و رویا کنارم بودند و دستامو سفت گرفته بودند تا طرف مردا نرم زمانی که مردها کنار رفتند خودمو روی خاکا انداختم اونقدر گریه کردم و خاکا رو بر سرو صورتم ریختم که از  حال رفتم. 

چشامو که باز کردم بازم تو بیمارستان بودم . مثل دفعه پیش سرمی به دستم بود. این بار دیگه سرمو از دستم جدا نکردم همه چیز تموم شده بود.

مرگ مثل سیلی ویرانگر اومده بود و پدر و مادر نازنینم و با امواج خروشانش برده بود

خیره به سقف بودم و در فکر این که چه قدر سخت جونم که این مصیبتو دیده ولی هنوز نفس می کشم 

در اتاق باز شد و پرستاری داخل شد چشامو که باز دید گفت :

-  بالاخره بیدار شدید زیبای خفته ...

نگاه بی رمقمو به صورتش دوختم مگه چه قدر خوابیده بودم یادم نمی اومد سوزنی توی رگ دستم فرو کرد و با لبخندی ادامه داد : 

- میرم تا هم به دکتر خبر بدم و هم به خونوادت که از دیروز تا حالا نگرانت بودند 

و از اتاق خارج شد 

چند لحظه بعد پرستار به همراه دکتری وارد اتاق شدند دکتر حالمو پرسید ؟

با سر جوابشو دادم 

چند دقیقه معاینم کرد و فشارمو گرفت دستگاه فشار سنجو که از دستم جدا کرد گفت : 

- فشارت ده روی هشت خیلی خوبه از دیروز خیلی خیلی بهتری فشارت دیروز پنج بود دارو برات تجویز کردم از نظر من مرخصی ولی اضطرابو ناراحتی برات خیلی خطرناک دیروز به برادراتم گفتم اگه دفعه دیگه دچار شوک عصبی بشی عواقب بدی به دنبال داره که برای دختر خانم جوانی مثل شما اصلاً خوب نیست 

هنوز گیج بودم و همش احساس خواب آلودگی می کردم . 

کمی بعد در با صدایی باز شد و سامانو سعید و سیاوش و دایی هم پشت سرشون داخل شدند با دیدنشون پوشیده توی لباس سیاه با قیافه هایی غمگینو ماتم زده گریم گرفت 

دایی که از صدای گریم ناراحت شده بود کنارم اومد وسرمو تو بغلش کشید 

به در خونه که رسیدم از دیدن پارچه های مشکی که کیپ تا کیپ روی دیوار خونه زده شده بود دوباره منقلب شدم پاهام پیش نمی رفتند .

جز عمه و دایی همه رفته بودند خونه مرتب بود و خبری از آشفتگی های دیروز نبود با کمک سعید روی مبل نشستم به خاطر ضعف هنوز نمی تونستم زیاد سرپا  بمونم عمه با دیدنم کنارم اومد و بغلم کرد نم اشکشو با گوشه روسیش سریش گرفت و گفت : 

- کاش من می مردم و شماها رو توی این وضعیت نمی دیدم .خدایا چه طوری داغ مرگ برادرمو تحمل کنم علی جانم عزیز دلم که همیشه پشت و پناهم بودی بچه هاتو به کی سپردی چرا نموندی تا پسرهاتو داماد کنی ...نموندی میوه های به بار نشستت و بچینی ...به خواهرت که به غیر از تو کسیو نداره رحم نکردی 

...به بچه های خودتم رحم نکردی... نگاهی به صورت خیس از اشکم کرد و دوباره بغلم کرد 

زنداییم که حالی بهتر از ما نداشت با همون لحن مهربان همیشگی که حالا سراسر اندوه بود به عمه گفت : 

- ناهید جان یک کم طاقت کن از خدا غافل نشو اونی که غم داده خودشم صبرشو میده شما الان امید این بچه هایی طفلک نیلوفر تو بغلت داره دوباره ازحال می ره

عمه که تازه متوجه حال خرابم شده بود دستاشو روی صورتم کشید :

- الهی عمه فدات شه دیگه غصه نخور من که هنوز نمردم دایی و زنداییتم که هستند خودم مثل شیر کنارتم خودت می دونی همیشه دخترم بودی الانم هستی 

از حکمت خدا غافل نشو همون خدایی که بالای سر ماست خودش می دونه چی به صلاح ماست

چونم می لرزید و چشمام می سوخت با صدای لرزونی جواب دادم : 

- یعنی صلاح ما این بود که یه شبه یتیم بشیم یعنی خدا صلاح دید که آغوش مادر و پدرمو با هم از ما بگیره آخه این چه حکمتی که من نمی فهمم

با صورتی پر از اشک به عمه نگاه کردم تا جوابمو بده عمم که خودش اشک می ریخت از بی قراری من مستاصل شده بود

سیاوش که تا حالا ساکت بود و از دور شاهد گریه های من بود اومد جلوم روی زمین زانو زد . با لباس تیره و چهره آشفته و ریش نتراشیده چه قدر شکسته و غمگین بود از دیدنش در اون وضع حالم بدتر شد و اشکم شدت گرفت.

چه قدر خودخواه بودم که فقط خودمو می دیدم و غافل از حال برادرام بودم از پشت شونه های سیاوش نگاهی به سعید کردم سعید که همیشه ی خدا خنده به لب داشت داشت بی صدا گریه می کرد. قلبم از دیدنش تیر کشید با نگاه دنبال سامان گشتم اونو کنار دایی دیدم .دایی دستشو دور بازوی سامان حلقه کرده بود  و به خودش می فشرد دوباره نگامو به چشمای سراسر غم سیاوش دوختم که هاله ای از اشک ترشون کرده بود 

با صدای دورگه ای گفت : 

- عمه گفت کنارته، داییم که هست ولی از همه بیشتر سعید وسامان، کمی مکث کرد و با صدای لرزانی گفت و من...جلوی همه بهت قول می دهم تمام سعیمو بکنم تا دوباره خنده به خونمون برگرده

از پس پرده اشک که جلوی دیدمو گرفته بود سیاوشو نگاه کردم و با صدای ضعیفی گفتم : 

- می خوام برم سر خاک دلم براشون تنگ شده باید باهاشون حرف بزنم 

دایی گفت :

- تا فردا صبر کن خودم میبرمت

دستی به گلوم کشیدم: 

- دایی این جام گرفته دارم خفه می شم تو روخدا یکی منو ببره اگه حالا نرم تا فردا دق می کنم 

سیاوش بلند شد کلیدشو از جا کلیدی برداشت ولی قبل از رفتن گفت : 

- باید قول بدی خودتو زیاد اذیت نکنی وقتیم گفتم بریم بلند شی سرمو تکون دادم 

انگار دستی گلومو گرفته و فشار می داد که نمی تونستم حرف بزنم ... بغض لعنتی دوباره توی گلوم چنگ انداخته بود و فشار میاورد

تمام فاصله خونه تا بهشت زهرا ،هردو ساکت بودیم چشامو بسته بودم تا دوباره گریه نکنم می ترسیدم سیاوش با دیدن اشکام از وسط راه پشیمان بشه .با توقف ماشین چشامو باز کردم سیاوش زیر بازومو گرفته بود کنار مزارشون رسیدم و لحظه ای طولانی به خاکهای انباشته شده خیره شدم زانوهام خم شد و نشستم 

دستمو روی خاکهای سرد کشیدم باورم نمی شد این گور سرد که وسعتش تنها چند متر بود عزیزان منو در برگرفته گریه می کردم و باهاشون حرف می زدم

زمین زیر پام خیس و سرد بود و سرماش تو تموم بدنم می پیچید ولی سرمای زمین هم نمی تونست قلبمو که در حال سوختن بود سرد کنه...

خودمو انداختم روی خاکهای سرد ،فکر می کردم که با گریه اندکی از بار سنگین غمی که به اجبار روی قلبم سنگینی می کرد کاسته می شه ولی غافل از اینبودم که این غم تا زمانی که زنده هستم و نفس می کشم گوشه ای از قلبم خونه می کنه ...

دستی دور بازوم پیچیده شد و از جا بلندم کرد و کمک کرد تا به ماشین رسیدم روی صندلی جلو نشستم این بار هم نه اون حرفی زد و نه من .....

چهل روز گذشت روزهایی که هر روزش دلگیرتر از روزای قبلش بود باز هم همه در منزلمون جمع شدند بازعرض تسلیت و باز صدای مرثیه و قرآن ولی هیچ کدوم از  این همدردی ها نمی تونستند اندکی از اندوهمونو کم کنند.

روی مبل اتاق نشیمن نشسته بودم و عبور و مرور مردا رو تو حیاط نگاه می کردم همه مشغول کار بودند تا مراسم شایسته و در خور شانی برای پدر و مادرم بگیرند ولی من نه چیزی می دیدم و نه چیزی می فهمیدم مثل آدم های مسخ شده فقط به نقطه ای زل زده بودم و هر از گاهی اشک سمجی از گوشه ی چشمم روی صورتم سر می خورد بعد از نهار همه به طرف بهشت زهرا رفتیم و شب خسته و با چشمانی قرمز همراه عمه به خونه برگشتیم. 

همه ی این چهل روز عمه هیچ وقت تنهامون نگذاشته بود ولی اونم خودش خونه و زندگی داشت . ماهم دیر یا زود باید با تنهاییمون کنار می اومدیم 

زندگی بدون حضور پدر و مادر خیلی سخت بود و سخت تر از اون این بود که باید جای مادر رو تو خونه می گرفتم و اینو زمانی فهمیدم که عمه بعد از چهل روز به اصرار خودمون با گریه به خونش رفت ....

خونه حسابی سوت و کور شده بود هیچ کدوممون حوصله انجام کاریو نداشتیم کارهای خونه رو در حد رفع نیاز انجام می دادم .

امتحان ها که شروع شدند به زور یلدا سر جلسات حاضر می شدم در حالی که اصلاً انتظار قبول شدنم و نداشتم. امتحانات سامان زودتر از من و سعید تموم شد و با نمرات به قول سعید ناپلئونی قبول شد که البته با ضربه ای که ما خورده بودیم همین که قبول شده بودیم خودش خیلی بود. در کمال ناباوری من و سعیدم قبول شدیم .اگر چه نمراتمون قابل قیاس با ترم های قبلمون نبود ولی همین قبولی باعث خوشحالی بود ...

توی آشپزخونه نشسته بودم وسیب زمینی پوست می گرفتیم 

- یلدا یکم نازک تر اینا که خلال نیستن 

- راست می گی بیشتر شبیه کتیبه های بیستونن ،ولی من همینم که می بینی بهتر از اینم بلد نیستم 

- حالا چرا ناراحت می شی قربونت بشم بزار خودم خلالشون می کنم 

- چرا یه نفرو استخدام نمی کنید کارهای خونه رو براتون انجام بده 

- اتفاقاً عمه هم نظر تو رو داره اما من مخالفم حقیقتش نمی تونم تحمل کنم یه نفر غریبه به جای مادرم توی خونه بچرخه و کارهای خونه رو به جاش انجام بده از اون گذشته سعید و سامان خیلی بد غذان و هر چیزیو نمی خورند .کیو پیدا کنم که با جونو دل مثل مادرمون براشون غذا درست کنه 

-سیاوش چی ،اونو حساب نکردی 

-سیاوش اصلاً مثل اونا نیست ،هیچ وقت از غذا هام ایراد نمی گیره 

-خداییش غذاهای تو ایرادی هم نداره مامانم همیشه می گه نیلوفرمثل یه زن که چندین ساله خونه داره آشپزی می کنه 

لبخندی زدم :

-  تو ازم تعریف نکنی کی بکنه 

با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار شدم کش وقوسی به بدنم دادم و روی تخت نشستم دلم می خواست بیشتر بخوابم ولی فرصتشو نداشتم نگاهی به ساعت کردم ساعت هشت بود و تا ظهر تنها چند ساعت فرصت داشتم با بی حالی از تختم بلند شدم .کوهی از کارهای عقب افتاده انتظارمو می کشید تا عصر اونقدر کار کردم که از کت و کول افتادم بعد از گرفتن دوش آب سردی کمی سر حال شدم . 

از پنجره اتاقم چشمم به سامان افتاد که روی نیمکتی نشسته بود و به درخت روبروش زل زده بود .تند تند از پله ها پایین رفتم .سامان این روزها خیلی گرفته بود

البته خودمم بهتر از اون نبودم ولی هر طوری بود به خاطر برادرام خودمو سر و حال نشون می دادم. کنارش نشستم . باد خنکی می وزید سامان به درخت بزرگ روبرومون نگاه می کرد و با لحنی غمزده گفت : 

- فکر می کنم به اندازه این درخت پیر شدم.

شاخه کوچیکی از درختو با دست نشونش دادم و امیدوارونه گفتم :

- ولی تو مثل این شاخه ای که هر روز می تونی به یه دلیل سبز بشی و قد بکشی.

برگشت و نگاهم کرد برق اشکی نگاهشو شفاف کرده بود دستمو دور بازوهاش حلقه کردم 

- عزیز دلم تو منو داری که همیشه کنارت می مونم چرا فکر پیری و افسردگی می کنی ما با همیم ،من ،تو، سیاوش و سعید هر کدوممون دلیلی می شیم واسه سبز شدن هم...ما دستای همو می گیریم و بلند می شیم بهت قول می دم توی آینده سبز سبز می شیم 

لبخندی زد وگفت :

- اونقدر سبز سبز کردی یاد خونواده سبز افتادم یادته که با کدوم فیلمم

بعد دوباره نگاهش غمگین شد :

- یادمه یه جا خوندم شاخه که از درخت جدا می شه هم شاخه درد می کشه هم درخت مثل حالای ما... 

دستمو محکم تر دورش حلقه کردم و موهاشو بوسیدم که دوباره گفت :

- کی حالمون بهتر می شه 

بغضمو فرو دادم و با صدای مرتعشی گفتم :

-  ما خودمون باید دوای درد همدیگه باشیم.

برگشت دستمو با دو دستش گرفت و با التماس گفت : 

- نیلوفر هیچ وقت تنهام نزار، بزار همیشه کنارت بمونم.

-عزیزم من همیشه کنارت می مونم هیچ کس نمی تونه ما رو از هم جدا کنه

صدایی از پشت سرم گفت : 

- مطمئنی 

منو سامان با هم برگشتیم سیاوش به درختی تکیه داده بود نگاهمون می کرد کمی جا خوردم ولی با نگاهی به قیافه گرفته سامان در حالی که با ابرو به سامان  اشاره می کردم به سیاوش گفتم : 

- ولی من به حرفم ایمان دارم و هیچ زمانی داداش گلمو تنها نمی زارم. 

یا اشارم به سامانو متوجه نشد و یا خودشو به نفهمیدن زد که دوباره گفت :

-  ولی دیر یا زود ازدواج می کنی و از این خونه می ری 

به شدت از دستش عصبانی بودم اونم ظاهراً از این وضعیت خوشحال بود لبخند گوشه لبش نشون می داد از این بحث داره لذت می بره.

ولی من که نگران حال سامان بودم با غیض جواب دادم : 

- هر کی از دل خودش خبر داره شما شاید بخوای ازدواج کنی و از این خونه بری ولی من هرگز اینجا رو ترک نمی کنم. 

کمی جلو اومد و بین منو سامان نشست :

-  بهتره قولی بدی که پاش بمونی. 

نگاه درماندمو که دید سکوت کرد ...سکوتی که اونو صدای برگهای درختان که با وزش باد از سر شاخه درختان جدا می شدند و روی زمین می افتادند می شکست .

سامان به آرومی از کنارم بلند شد و رفت ولی من تا مدتها سر جام نشسته بودم و به آینده ی نا معلوم خودمو برادرام فکر می کردم و در تموم مدت سیاوشم از  کنارم تکون نخورده بود.

از خونه که خارج شدم سوز سردی به صورتم خورد. نگاهم بی اختیار به آسمون افتاد که ابری بود ولی نه اونقدر که بارشی به دنبال داشته باشه .تا مدرسه ی سامان راه زیادی نبود تصمیم گرفتم کمی قدم بزنم و این مسیرو پیاده طی کنم امروز تنها روزی بود که کلاس نداشتم و بهترین فرصت برای سر زدن به مدرسه سامان ،طفلک دیشب با ترس و لرز نامه مدرسشو به دستم داده وگفت:

- نیلوفرمی تونی فردا بیای مدرسم 

-آره عزیزم چرا نیام ولی فکر نمی کنی اگه سیاوش یا سعید بیان بهتر باشه 

-نه نه ،نمی خوام 

-]خه چرا داداش گلم 

کمی این پا وان پا کرد و با تردید ادامه داد : 

- راستش این نامه رو مشاورمون بهم داد و گفت سعی کن بدیش به مادرت 

این حرفو که زد سرشو بالا اورد بغض کرده بود و چشماش از اشک برق می زدند طاقت دیدن اشکاشو نداشتم بلند شدم و سرشو تو بغلم گرفتم اونم برعکس همیشه که فرار می کرد همونطور توی بغلم مونده بود چند بوسه روی موهاش زدم حالم از دیدنش خیلی گرفته شد اگر گریه می کردم بیشتر خودشو می باخت

همون جور ساکت ایستادم و موهاشو نوازش می کردم ولی از درون گریه می کردم خیلی سخت بود من خودم نیاز به تکیه گاه داشتم ولی حالا مجبور بودم تکیه گاهی برای سامان باشم .برام باور نکردنی بود که اون همه خوشبختی روزی به این سیاه بختی تبدیل بشه ....

انقدر غرق فکر بودم که نفهمیدم کی به مدرسه رسیدم . بازم خوب بود که با این حواس پرتی به جای مدرسه سر از جای دیگه در نیورده بودم کمی دم در مدرسه این پا و اون پا کردم ولی چاره ای نبود کاری بود که باید انجامش می دادم. اگر جای من سیاوش یا سعید بودند بهتر بود ولی این خواسته سامان بود و دلم نمی اومد ناراحتش کنم. 

در مدرسه باز بودم از لای در سرکی کشیدم خوشبختانه جز چند نفرکسی داخل حیاط نبود با چند گام بلند از طول حیاط گذشتم و خودمو به دفتر رسوندم تازه قسمت سختش مونده بود با زدن ضربه ای به در وارد شدم همزمان چند سر به طرفم چرخید 

آب دهنمو قورت دادم و به سمت میزی که حدس می زدم میز مدیر باشه 

رفتم و با خجالت گفتم : 

- سلام 

- ادیب هستم خواهر سامان 

اون آقا با تواضع بلند شد :

-  خوش اومدید محمدی هستم مدیر مدرسه 

و با دست به صندلی که کنار میزش بود اشاره کرد تا نشستم نامه رو از توی کیفم در اوردم و به طرفش گرفتم :

-  اینو دیروز دبیر مشاوره به سامان دادند و خواستند تا حضوری با والدینمون صحبت کنند .آقای محمدی خودتون که می دونید ما چند ماهه پدر و مادرمونو از دست دادیم. من به جای اونا اومدم تا ببینم مشکل سامان چیه 

-بله واقعاً متاسفم می دونم برای همتون چه قدر سخت بوده و البته برای سامان که کم سن و سال تره، سخت تر از همه  

ظاهراً آقای آریان برای همین مزاحم شما شدند اگه لطف کنید توی اتاق بغلی منتظرشون باشید .

مدیر درو برام باز کرد :

-  خواهش می کنم همین جا منتظر باشید آقای آریان تا چند لحظه دیگه میان خدمتتون .

رفتم پشت پنجره زنگ تفریح زده شده بود پسرها با هیاهو وسط حیاط ریخته بودند یاد دبیرستان خودم افتادم چه دوران خوبی بود فکر کنم بهترین دوران تحصیلم بود 

چه قدر خوشحال بودم همراه یلدا چه قدر توی کلاس شیطنت می کردیم..

صدایی ،رشته ی افکارمو پاره کرد

- سلام خانم 

برگشتم و دستپاچه گفتم : 

- سلام ادیب هستم 

نگاه ناباورشو بهم دوخت 

- سامان ادیب 

و یه تای ابروشو بالا برد 

- من خواهر سامانم 

- منتظر مادر و یا پدرت بودم 

جا خوردم و بغض نابهنگاممو فرو دادم .اشک سمجی توی چشمم می لرزید و همینکه سرمو بلند کردم از چشمم سر خورد با صدای لرزونی گفتم :

-  پدر و مادرمون فوت کردند .آقای 

- آریان هستم

کمی مکث کرد و ادامه داد :

- خیلی متاسف شدم ،من یکی دوماهه به این مدرسه اومدم و از این موضوع اطلاعی نداشتم

ارتعاش صدامو نتونستم مخفی کنم : 

- سامان برعکس ظاهر شیطونش خیلی توداره به خاطر همین شما تا حالا نفهمیدید 

- خانم ادیب اگر باعث ناراحتیتون نمی شم می شه بگید چند وقته که ...

نذاشتم ادامه بده و آهسته گفتم : 

- شش ماهی می شه توی تصادف با هم از دنیا رفتند 

آقای آریان با لحن دلجویانه ای گفت :

-  باید خیلی برای شما سخت بوده باشه 

نفس عمیقی کشیدم و گرفته تر از قبل گفتم :

-  سخت تر از اون چیزی که فکرشو بشه کرد تحمل از دست دادن پدر و مادر با هم از حد و توان ما خارج بود 

مرگ پدر و مادر برای همه ی ما سخت بود ولی قبول دارم سامان چون از همه ی ما کوچک تر و از طرفی وابستگی عاطفی عمیقی با مادر داشتند بیشتر از همه ضربه خوردند ومتاسفانه منم اونقدر در این مدت غرق اندوه خودم بودم که از حالش غافل شدم 

- حالا علت رفتارهای سامانو درک می کنم و لازمه در مورد سامان کمی با هم صحبت کنیم 

در انتظار بقیه صحبتهاش نگاهمو به چشمهاش دوختم...

سرم به شدت درد می کرد به صندلی تکیه دادم و چشامو بستم .

از وقتی آقای آریان گفته بود که احساس می کنه سامان دچار افسردگی شده انگار غم عالمو تو دلم ریخته بودن بعد از پدر و مادر ،برادرام خیلی برام عزیز شده بودن به خصوص سامان که ازم کوچیک تر بود دیگه هرچی غصه خورده بودم کافیه باید از نقش قبلیم جدا می شدم من دیگه تنها برای خودم زندگی نمی کردم برادرام به من احتیاج داشتن چیزی که من فراموش کرده بودم...

از اون روز به بعد هر موقع دانشگاه نبودم سعی می کردم در کنار سامان باشم باهم بیرون می رفتیم. خریدای خونه رو با هم انجام می دادیم .روحیش عوض شده بود می خندید و  می گفت : 

- نیلوجون واسه خودت یه پا مامان شدی

از خندیدنش زنده می شدم ...جون می گرفتم ...ودلم پر از امید می شد ...امید به آینده ..هر چند دلم هنوز غصه دار بود ولی خدا رو شکر می کردم که دیدنی نبود به  خودم قول داده بودم تا جایی که می تونم شادیو به خونمون بر گردونم هر چند سخت بود ....

سیاوش دوباره به آلمان رفته بود ولی این دفعه با بار قبل فرق می کرد رفته بود تا مدارکشو از شرکت بزرگی که توش کارمی کرد بگیره وبرای همیشه برگرده پیشمون ...

همه در سالن انتظار ایستاده بودیم پرواز تاخیر داشت سعید به افتخار اومدن سیاوش هممونو به آب میوه خنکی مهمون کرد.

ساعتی بعد بالاخره انتظارمون به پایان رسید و شماره پرواز اعلام شد همگی با سرعت خودمونو پشت دیوار شیشه ای رسوندیم و از پشتش به مسافرینی که وارد می شدند چشم دوخته بودیم .هیجان زده بودم و چشمام در انتظار دیدنش تا اون سوی شیشه کشیده می شد.

لحظه ای بعد سامان هیجان زده گفت :

-  نگاه کنید داداش سیاوش اونجاست و با انگشت به اون قسمت اشاره کرد .

همه به جهت انگشتش خیره شده بودیم از شوق دیدنش چشمام اشک آلود بودند و به سختی سعی می کردم مانع از ریزششون بشم. سیاوش با اون قد بلند توی کت  و شلوار زیبایی که پوشیده بود زیباتر از همیشه بود 

سعید و مهرداد و ماهان و سامان، سیاوشو بینشون گرفته بودند من و رویام کناری ایستاده بودیم و از همون جا نگاهشون می کردیماخرشم تا چند سرفه  نکردم متوجه ما نشدن 

سیاوش خودشو از حلقه اونها جدا کرد و به سمتم اومد دسته گلو به دستش دادم و با صدای لرزونی گفتم : 

- خوش اومدی، دلمون برات خیلی تنگ شده بود 

به گرمی دستمو فشرد چشمای درشتو سیاهش از اشتیاقی عجیب برق می زد و با همون لحن مهربون همیشگی گفت : 

- از این که این بار برای استقبالم اومدی خیلی خوشحالمو ازت ممنونم 

وفشاری به دستم که هنوز توی دستای گرم وقویش نگه داشته بود اورد و بعد مشغول صحبت با رویا شد که به تازگی با مهرداد نامزد کرده بود و به خاطر احترام به ما هیچ جشنی نگرفته بودن قصدشون این بود که عقد وعروسیو با هم بعد از سال مرگ پدر و مادرمون بگیرند و من چه قدر خوش حال بودم از اینکه مهرداد و رویا  به هم رسیده بودن ...

سیاوش نگاهی به پشت سرش انداخت من و رویا نگاهشو دنبال کردیم کمی عقب تر پسر خوش تیپی با بچه ها صحبت می کرد سیاوش اشاره ای بهش کرد کمی بعد از این که از دایره پسرها خارج شد به سمتمون اومد و روبروم قرار گرفت

سیاوش در حالی که دستش و پشت کمرهمراهش می زد گفت :

-  معرفی می کنم پژمان 

اون لحظه نمی دونستم چه واکنشی باید در مقابل این غریبه نشون بدم و بی اختیار به صورتش خیره شدم پسر قد بلندی بود با شونه های پهن و چهره و تیپی که  بیشتر شبیه اروپایی ها بود تا ایرانیا چشمای درشت و سبزش بیشتر از هر چیزی آدمو جذب می کرد ولی با نگاهی به سیاوش که کنارش ایستاده بود با اون  چشمای سیاه وخمار، سیاوشو خیلی زیباتر دیدم .

پژمان که سکوتم و دید نگاهی خیره به صورتم کرد وگفت : 

- پس نیلوفرشمایید همون دختر عموی خوشکلی که تا حالا از ما قایمش کرده بودند 

و دستشو پیش کشید تازه اون موقع بود که متوجه شدم این پژمان پسرعموی برادرامه که سیاوش تا حالا باهاشون زندگی می کرده دستیو که برای دست دادن با من پیش کشیده بود ندیده گرفتمو گفتم : 

- خیلی خوش اومدید امیدوارم در ایران به شما خوش بگذره گرچه علاقه ای بهش نداشته باشید 

از حرفی که بهش زدم اصلاً ناراحت نشد و با همون نگاه خیره گفت : 

- اگه می دونستم توی ایران دختر عمویی به این زیبایی دارم زودتر از اینها می اومدم

از زیر نگاهش فرار کردم و مشغول صحبت کردن با رویا و مهرداد که کنارم ایستاده بودند شدم ولی زیر چشمی بقیه رو می پاییدم سعید ضربه ای به شونه پژمان زد وبا طعنه گفت : 

- می بینم از تیکه ای که بارت شد از رو نرفتی 

و با همون لحن نیمه شوخی نیمه جدی ادامه داد :

- حساب نیلوفر ما با دخترای اون ور آب فرق می کنه ...

همه در کنار هم به راه افتادیم سیاوش ،پژمان و سعید و ماهان با یک ماشین رفتند و من و سامان با مهرداد و رویا همراه شدیم .

رویا که کنار مهرداد جلو نشسته بود در حالی که کاملاً به عقب برگشته بود با شیطنت گفت : 

- نیلوفرکارت در اومده 

- چطور مگه 

منظورم با پژمان پسر عموته متوجه نشدی با چشماش داشت می خوردت 

سامان گفت :

-  نه این که نیلوفر بی سرو سزبونه دیدی که اول کاری چطور زد تو پرش

مهرداد از لحن سامان خنده ش گرفت :

-  خدا به دادمون برسه ماهانو سعید کم بودند تا با نیلوفرکل کل کنند اینم بهشون اضافه شد

رویا دوباره سرشو به عقب چرخوند :

-  ولی یک طوری بهت نگاه می کرد انگار که قبلاً دیده بودت چشماش برق می زدند و تموم مدت بهت خیره شده بود

با بی تفاوتی شونمو بالا انداختم :

- اینم از بدشانسیمه که بین فامیلای پدرم یک دختر نباشه حالا نمی شد این یکی دختر بود تازه توی غربت همدم خوبیم واسه سیاوش می شد. ولی از شانس من هم داییم هم عمه و هم عموم همه پسر دارند به خدا اگر این یلدا دوستم نبود تا یادم بندازه منم دخترم بین این همه پسر معلوم نبود چی از آب درمیومدم هرچند 

حالام با بقیه دخترا فرق دارم

- این فکرها چیه که می کنی تو با دختر ای دیگه هیچ فرقی نداری تازه از خیلیاشونم بهتری

- این که همه دوست دارند پیراهن بپوشند ولی من به خاطر سروکله زدن با سعید و ماهان و این وروجک (و به سامان اشاره کردم) چون دامن توی دست و پامو می گرفت همیشه شلوار پوشیدم .

حالام که به قول یلدا واسه خودم خانمی شدم ولی باز چشمم همش دنبال تی شرت و شلوارم تازشم نه تی شرت دخترونه ...

نسبت به بیشتر چیزهای دخترونم بی تفاوتم به خاطر همین همیشه یلدا لباسامو انتخاب می کنه هر بار با هم می ریم برای خرید اون قدر از دستم حرص میخوره که می گه بار آخرم باشه که با تو همراه می شم ولی بازم طاقت نمی یاره تازه بعضی مواقعم خودش اگه چیز قشنگی دید برام می گیره پل ارتباط بین دنیای دخترونه و پسرونه ی من یلداست . از وقتی که با یلدا دوست شدم آروم آروم متوجه شدم که منم یه دخترم بماند که توی این مدت یلدای بیچاره از دستم چی کشیده 

رویا تو به چه ورزشی علاقه داری؟ 

کمی فکر کرد : 

- خوب والیبال و شنا 

- دوستامم بیشترشون والیبال بازی می کنند ولی من فوتبالو به هر ورزشی ترجیح می دم چون از وقتی خودمو شناختم یار سعید بودم در مقابل ماهانو مهرداد

مهرداد که آروم می خندید گفت:

-  نیلوفر درست می گه این بیچاره بین ما پسرها کی فرصت می کرد خاله بازی کنه هر وقت یه عروسک دستش می گرفت سعید و ماهان با بد جنسی اونو ازدستش می گرفتند و به جاش یک تفنگ بهش می دادند

رویا به مهرداد گفت :

- توکه ازهمشون بزرگتر بودی تو دیگه چرا؟

- اون موقع دیگه من باهاشون بازی نمی کردم ولی سعید و ماهان مثل پونز به نیلوفر منگه شده بودند البته خود نیلوفرم همیشه دنبالشون بود

یاداوری خاطرات گذشته باعث خوشحالیم شده بود : 

- کوچیک که بودم به خاطر این که سعید و ماهان مسخرم نکنند سوار تاب نمی شدم ولی بهتر ازهردوشون از درخت بالا می رفتم .

چشمکی شیطنت آمیزبه رویا زدم :

-  بین خودمون باشه الانم بعضی مواقع می رم روی درخت ولی نه اون بلندا ...

سامان دستاشو به هم زد :

-  ای ول خوب خودتو لو دادی

مهرداد می خندید و در تایید حرفهای من سرشو تکون می داد 

رویام با خنده گفت :

-  قربونتم برم با این حرف زدنت خوب همین کارات باعث شده تا دختر متفاوتی باشی و همه دوستت داشته باشن درسته که بین پسرا بزرگ شدی ولی حرکاتت نه تنها پسرونه نیست خیلیم دخترونست خودت شاید متوجه نشده باشی ولی هم خیلی خوشکلی هم تو دل برویی... 

شب بود که به خونه رسیدیم از قبل تمام وسایل پذیراییو آماده کرده بودم و با وجود مهمونی که برای اولین بار وارد خونمون می شد هیچ استرسی نداشتم .

عمه دم درانتظارمونو می کشید و به محض دیدنمون داخل رفت ومنقل به دست برگشت در حالی که تند تند توش اسپند می ریخت و دودشو سمتمون فوت می کرد و به محض دیدن سیاوش اونو بغل کرد و با خوشحالی گفت : 

- خوش اومدی پسرم .خوش اومدی

پژمان که پشت سر سیاوش ایستاده بود از همون جایی که بود گفت : 

- عمه جون دلتون واسه من تنگ نشده بود

عمه که غافلگیر شده بود چشماشو کمی تنگ کرد و نگاه موشکافانه ای به پژمان انداخت :

- مطمئنم یک جایی دیدمت ولی کجا ؟

پژمان که طاقت انتظار و نداشت بابی صبری گفت : 

- حق دارید پسر برادرتونو نشناسید.

- باورم نمی شه یعنی تو پژمانی 

کمی بعد اونم تو بغل عمه بود و اشکای بی پایان عمه از دیدن برادر زاده هاش  همه با خنده و شوخی داخل خونه شدیم 

همراه رویا مقدمات شامو آماده کردیم. به خاطر سیاوش قورمه سبزی درست کرده بودم که خیلی دوست داشت ولی چون به جز اون مهمونای دیگه ایم داشتیم .جوجه و ته چینم درست کرده بودم  

آخرین نفری که از آشپزخانه سر میز رفت خودم بودم ولی تنها جای خالی بین ماهان و سعید بود که معلوم بود عمداً خالی مونده...

نگاهی به سرتاسر میز کردم رویا و مهرداد کنار هم نشسته بودند .

عمه نگاهی به اون دوتا کرد و از سر جاش بلند شد : 

- برو عزیزم ، برو جای من بشین

شکلکی برای سعید وماهان در اوردم و جای عمه نشستم ولی از بد شانسیم روبروی پژمان قرار گرفتم 

همین که نشستم چشمکی بهم زد 

- خوشحالم که جلوم نشستی

سالادو تعارف کردم و گفتم : 

-به هر حال شما مهمون ما هستید

با صدای آرومی گفت:

-  شما خیلی خوب از مهموناتون پذیرایی می کنید به هر حال از اینکه یه خانم زیبا جلوم نشسته خیلی خوشحالم 

متوجه برق شیطنت آمیز نگاهش شدم و خودمو به خوردن مشغول کردم گر چه جلوی پژمان با اون نگاه خیره و معنی دارش چیزی از گلوم پایین نمی رفت سیاوشم کنارش نشسته بود و همه ی حرکاتمونو زیر نطر داشت 

بعد از شام همه دور هم نشسته بودیمودوتا دوتا صحبت می کردیم عمم پژمانو به حرف گرفته بود .

کنار رویا نشستم و آهسته گفتم : 

- کاشکی مهرداد تعارف می کرد پژمان بره خونشون

رویا خنده ی ریزی کرد :

-  چیه ازش خوشت نیومده 

- نه یه جوریه خیلی راحته ، اختیار چشاشم که دست خودش نیست 

- ولی این پسری که من می بینم فکر نکنم از این خونه خارج بشه با این وجود به مهرداد می گم

برای درست کردن چایی به آشپزخونه رفته بودم که صدای سعید و شنیدم 

- ببینم نمی خواهی چمدوناتو باز کنی 

مطمئن بودم الان ماهان بقیه حرف سعید و ادامه می ده 

- آره بابا مردیم از کنجکاوی

سینیو روی میز گذاشتم و از سعید خواستم جلوی همه بگیره و دوباره کنار رویا نشستم 

سیاوش خیلی ریلکس گفت :

-  حالا باز می کنم چه عجله ایه ،هر چند دلیل اصرار شما رو نمی فهمم 

و چشمکی به جمع زد

سعید چشم غره ای به سیاوش رفت و چمدونشو به سمت خودش کشید :

-  الان که درش باز شد متوجه منظورم می شی 

سیاوش فاصله مبل تا سعید و یه قدم کرد و چمدونشو به سمت خودش کشید 

از حرکات هر دوشون خندم گرفته بود :

-  سیاوش جان بهتره اول سوغاتی این دوتا ندید بدیدو بدی تاپس نیفتادند تازه خدا کنه پسندشون باشه ..

سیاوش که خودش خوشحال تر از ما بود در چمدونو با حوصله باز کرد سعید و سامان و ماهان دورش حلقه زده بودند و سرشون توی چمدون بود 

یک بسته ی بزرگ دراورد و جلوی عمه گذاشت .

عمه لبخندی زد :

-  فدات بشم عمه جان چرا زحمت کشیدی 

نگاهی قدر شناسانه به عمه کرد :

-  هدیه ناقابلیه و البته از طرف دو تا برادرزاده هات 

عمه نگاهی به پژمان انداخت : 

- عزیزم دیدن خودت بهترین هدیه برای من بود

پژمان دستی پشت سرش کشید :

- راستشو بخواین من که با سلیقه شما آشنا نبودم زحمت خرید هدایا رو سیاوش به عهده گرفت 

این بار دوبسته هم اندازه دراورد و جلوی سعید و ماهان گذاشت

با شوخی وخنده کادوهاشونو باز کردند لباساشون مثل هم بودند دو دست کت وشلوار که هم شیک بودن وهم مارک دار فوری مثل ندید بدیدا تنشون کردن انصافن بهشون می اومد عمه کلی قربون صدقشون رفت 

سامان با دیدن سوغاتیش اونقدر خوش حال شد که داشت بال در می اورد. اون روزا کمتر کسی موبایل داشت نگاهمو قدرشناسانه به سیاوش دوختم و با تکون دادن سرم ازش تشکر کردم سیاوش با لبخند زیبایی به سمتم اومد و بسته نسبتاًبزرگی رو جلوم گذاشت : 

- ناقابله 

بسته رو گرفتم و گفتم :

- همین که سلامت برگشتین خودش بهترین هدیه برای همه ماست نیازی نبود اینقدر به زحمت بیفتید 

نگاه نافذ و خیرشو به صورتم دوخت :

- هر چیزیم که برات بگیرم بازم جواب محبتاتو نمی تونم بدم همه می دونن که چه قدر برای هممون از جون و دل مایه می زاری 

بغض کردم،قطره اشکی از گوشه چشمم سرخورد ،خوش حال بودم ...

نه از سوغاتیایی که برام گرفته بود ...

از اینکه به فکرم بود ...

از اینکه متوجهم بود ...

با تعریفش خستگی همه ی این مدت از جسمم برداشته شد...

بغض نابهنگاممو فرو دادم تا ازش تشکر کنم ... 

ساعتی بعد از سکوت خونه استفاده کردم و روی یکی از مبلهای نشیمن نشستم تا استراحتی کنم 

فردا صبح زودتر از همیشه از خواب بلند شدم هر چند قرار نبود نهار آماده کنم اون روز مهمون عمه بودیم ولی چون سیاوش زود بیدار می شد می خواستم براش صبحونه درست کنم

داشتم واسه خودم چایی می ریختم که سیاوش و پژمان وارد آشپزخونه شدند پژمان با دیدن میز چیده شده گفت : 

- به به چی کردی 

لبخندی زدم : 

- کاری نکردم بفرمایید 

سیاوش با همون متانت همیشگی پشت میز نشست . نگاهش مثل همیشه نبود انگار از چیزی ناراحت بود ولی به قدری تودار بود که نمی شد دلیل ناراحتیشو فهمید زیر نگاه خیره پژمان غذا خوردن خیلی سخت بود اصلن نمی فهمیدم چی می خورم داشتم به غلط کردن می افتادم که زود از خواب بلند شدم تا براشون صبحونه درست کنم .چاییمو با یه لقمه خوردم و تا خواستم از سر میز بلند بشم پژمان گفت: 

- می تونم یه سوال ازت بپرسم 

- خواهش می کنم 

با نگاهی به شال روی سرم گفت :

-  می شه بپرسم چرا جلوی ما حجاب می گیری 

از سوالش حسابی جا خوردم ولی سعی کردم خودمو نبازم و جواب دندون شکنیم بهش بدم

- درسته شما از بچگی توی یه کشور دیگه بزرگ شدین ولی باید بدونین که برای من نامحرمید پس جلوتون حجاب می گیرم

- باورم نمی شه هنوزم تابع فکر و نظرات گذشته ها باشین این افکار دیگه قدیمی شده

- ولی من همین افکار قدیمیو دوست دارم .یادم نرفته از کجا اومدم ،می دونم کی هستم و کی بودم و نه تنها ناراحت نیستم از حجابم بلکه خیلیم احساس راحتی و آرامش می کنم مستقیم تو چشماش نگاه کردم:

-  این جوری از خیلی نگاهام در امانم 

دیگه خبری از اخمای روی پیشونی سیاوش نبود و با لبخندی زیبا ناظر صحبتای ما بود 

پژمان که از جوابای من از رو نرفته بود دوباره گفت :

- همین افکار که به زور بهتون تحمیل شده باعث شده تا خیلیا از کشور خارج بشن

- ولی به نظر من هیچ تحمیلی وجود نداره الان که توی این خونه کسی نیست که بخواد منو مجبور کنه تا این شالو روی سرم بزارم ولی من چون خودم دوست دارم و تجربه بهم ثابت کرده جلوی بعضیا حجاب بهترین امنیته...دوست دارم حجاب داشته باشم .

اینم بدونین خیلی از اونایی که به خاطر آزادی از کشور خارج می شن اصلن معنای آزادیم نمی دونن ...

مگه ایران چشه ما چیزهای خوبی توی ایرانمون داریم فرهنگ کشور ما انقدر غنی و عمیق هست که نخوام اونو با هیچ جای دیگه عوض کنم 

ما که نباید اجازه بدیم شتابزدگی دنیای غرب ما رو با خودش ببره ...اون وقته که خیلی از ارزشهامون جا می مونن و از یاد می رن و ایرانی بدون ارزشم که دیگه ایرانی نیست می شه یکی مثل تو که الان به این شال سر من خرده می گیره 

سیاوش که تا حالا ساکت بود به پاسخ من لبخندی زد و به فکر فرو رفت ...

در تمام اون روز که خونه عمه بودیم هر بار که نگاهم به سیاوش می افتاد برق تحسینو تو نگاهش می دیدم ...

سیاوش با یه بلوز آستین کوتاه از پله ها پایین اومد نگاهی به قیافه جذاب و دوست داشتنیش که با اخم زیبا و مردونه تر شده بود انداختم ولی علت نگاه خشمگینشو نمی دونستم.

نزدیکم اومد اونقدر که درست روبروم ایستاده بوده نگاه اخم آلودی بهم انداخت و با حرص گفت: 

- فکر نمی کنی واسه یه سینما رفتن بیش از حد به خودت رسیدی 

نگاهی به لباسام کردم و با حیرت جواب دادم : 

- ولی من که مثل همیشه لباس پوشیدم

سیاوش به مانتوم اشاره کرد وگفت: 

- ولی مانتوت خیلی جذبه بهتره عوضش کنی 

چون این دوسه روزه که پژمان اومده بود خیلی بهم گیر می داد شیطونه قلقلکم کرد تا یه ذره اذیتش کنم دوباره به خودم نگاهی کردم و گفتم ولی این مانتو نه تنها تنگ نیست بلکه معمولیه همین چند روز پیش با یلدا خریدم تازه دو تا عین هم گرفتیم ولی دو رنگ که با هم عوض کنیم 

نگاه خشمگینشو به چشام دوخت : 

- بهتره عوضش کنی

در حالی که زیر لب به یلدا بد و بیراه می گفتم که به زور این مانتو رو برام گرفته بود و به حرفمم اهمیتی نداده به سمت اتاقم رفتم و اون مانتوی تنگ کوتاهو با یه مانتوی صورمه ای خوشکل که می دونستم خیلی بهم می یاد عوضش کردم از توی کمدم یه شال تیره سرم کرد توی آینه یه نگاه به خودم کردم می دونستم این مانتو از قبلیم بیشتر بهم می یاد ولی نه تنگ بود نه کوتاه ولی چون تیره بود رنگ پوستمو بیشتر نشون می داد یه کوچولو آرایش کرده بودم طوری که سیاوش عمراً می تونست متوجش بشه فقط یه ذره به گونه هام رنگ داه بودم و چشمم با یه مداد مشخص تر کرده بودم .

همین که ازاتاق خارج شدم با نگاه کاونده سیاوش روبرو شدم از زور حرص دستاشو مشت کرده بود ولی من از رو نرفتم و همون طور نگاش کردم .

کلافه چنگی به موهاش زد و چند بار سرشو با تاسف تکان داد و از کنارم گذشت

خودمم از کارم پشیمون بودم و نه تنها لذتی از اذیت کردن سیاوش نمی بردم بلکه ناراحتم می شدم ولی خیلیم برام زور داشت که سیاوشی که خودش پژمانو توی خونمون اورده این طور با دلیل و بی دلیل بهم گیر بده توی این چند روزه تا می تونستم از پژمان فرار کرده بودم و هر جام شده بود از زیر بیرون رفتن باهاشون شونه خالی کرده بودم .ولی کنسل کردن قرار امروز از توانم خارج بود چون اول قرار بود منو یلدا و رویا تنها باشیم ولی بقیه خودشونو به ما تحمیل کردند

سر راه یلدا رو هم سوار کردیم سعید و پژمان و سامانم قرار بود با هم بیان همین که یلدا سوار شد ناغافل گفت:

- وای نیلوفر چرا اون مانتوتو نپوشیدی 

فوری نیشگونی از بغل پاش گرفتم که صدای جیغش به هوا رفت : 

- چته نصف پامو کبود کردی ...

نگاهم فوری به چشمای سیاوش افتاد که می خندید ولی تا متوجه من شد فوری ابروهاشو بهم گره زد 

یواش بیخ گوش یلدا گفتم :

-  یکم آروم باشی همه چیزو برات می گم 

یلدا روی صندلیش جا به جا شد و با آرنج به پهلوم زد :

-  این چشه 

و با چشم به سیاوش اشاره کرد 

آروم گفتم : 

- هیس!

خودشو کنارم کشید: 

-فکر کنم یکی زده تو پرش 

اشاره ای به خودم کردم 

با چشم علتو پرسید ؟

منم با چشم به مانتوم اشاره کردم

تا برسیم منو یلدا یواش یواش حرف می زدیم و گاهیم می خندیدیم .کنار سینما پژمان و سعید و رویا منتظرمون بودند.

یلدا که تا حالا پژمانو ندیده بود سوت ملایمی کشید :

-  ای ول تیپو برم 

ولی اینو اینقدر بلند گفت که نه تنها سیاوش فکر کنم خود پژمانم شنید ...

سیخونکی به پهلوش زدم و به سمت بچه ها رفتم .اونم که عین خیالش نبود فقط من از خجالت جلوی سیاوش رنگین کمان شدم 

کنار رویا رفتم و زیر گوشش گفتم : 

- پس کو شازده دومادت 

به آرومی خندید : 

- بیمارستان بود منم با ماهان اومدم البته به اصرار مهرداد که بعد از اینجا شامو باهاش بخورم

فیلم جالب و قابل تاملی بود منو یلدا کنار هم نشسته بودیم تموم تلاش پژمان برای نشستن کنارم توسط سعید و سیاوش و ماهان که یلدا سه تفنگدار خطا بشون می کرد بی نتیجه مونده بود و من بین رویا و یلدا نشسته بودم .همین که اسم بازیگران فیلم اومد یلدا گفت:

- د بگو ببینم 

-چی رو بگم 

- همین پسر عموت 

- پسر عموی من نیست که 

- چه طور مهرداد و ماهان پسر عمه هاتن ولی این پژمان پسر عموت نیست

کلافه گفتم : 

- حساب مهرداد و ماهان از این جداست اونا برام مثل برادرام هستن 

- پس اینجوریاس یعنی روی این پسر عمو خوشکله حساب دیگه ای باز کردی خوب خدا رو شکر توی لیست داداشات نیست این یکی 

- اه یلدا گیر بدی ول کن نیستی اصلنم منظورم این نبود 

- من از این پسر عمو خوشم نمی یاد هیچ جوره به دلم نمی شینه .نگاش یه طوریه 

یلدا صورتشو برام کج کرد :

-  خوب از اول می گفتی هیزه خودتو منو راحت می کردی 

نه اونطوریم نیست یعنی جلوی سیاوش جرعت نمی کنه ولی تا فرصت گیر میاره می خواد منو به حرف بکشه .

یلدا بعد از کلی سوال و جواب از من اجازه داد به جای صورتش پرده سینما رو نگاه کنم 

ولی من تمام فکرم مشغول رفتارای اخیر سیاوش بود همش تصویر چشماش مقابلم ظاهر می شد چشمایی که حرفی برای گفتن داشتند. چه وقتی که آروم بودند ...چه مثل امروز طوفانی ...

ولی من نه می تونستم حرف اونها رو بخونم و نه می خواستم یعنی به خودم جرعت این کارو نمی دادم ...شایدم می ترسیدم .

چند بار سرمو به اطراف تکون دادم تا فکر و خیال سیاوش از سرم خارج بشه... 

که ناغافل متوجه نگاه سیاوش و پژمان شدم هر دو به عقب برگشته بودند و منو نگاه می کردند فوری سرمو پایین انداختم و لبمو گاز گرفتم 

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

یلدام سرشو بیخ گوشم اورد :

-  این پسر عموت حسابی تو نخته

- بی خود کرده بره تو نخ عمش

با این حرفم ماهان که کنار رویا نشسته بود با شیطنت نگاهم کرد وگفت :

-  آفرین نیلوفر خانم اگه به عمت نگقتم... 

پس از اتمام فیلم که منو یلدا و رویا هیچی ازش نفهمیدم چون همش یا سه تایی حرف می زدیم یا اونها حرف می زدند و منم طبق معمول شناور توی دنیای درون ...

همین که از سینما خارج شدیم دوتا از بچه های دانشگاهو دیدیم که با لبخند به سمتمون می اومدند .

منو یلدا زیاد ازشون خوشمون نمی اومد چون همیشه تیپ و قیافه تابلویی واسه خودشون درست می کردند و با یه من آرایش قصد جلب توجه داشتند و هیچ وقتم نفهمیدم زیر اون همه آرایش قیافشون چجوریه..

همین که نزدیکمون رسیدند شیرین که از ماهک سرو زبون دارتر بود اشاره ای به جمع پسرها کرد و در حالی که نگاهش مستقیم روی صورت پژمان که تیپش متفاوت تر از بقیه بود زوم شده بود گفت:

-  خوب توی دانشگاه خودتو برای ما می گرفتی ولی حالا با چند تا پسر خوش تیپ اومدی سینما عشق و حال 

و خنده بلندی کرد 

ماهکم گفت :

- زرنگ خانم اینو از کجا پیداش کردی

و به پژمان اشاره کرد

به دو تاشون نگاه کردم که با اشتیاق در انتظار جوابم بودند

- چیه می ترسی بگی از چنگت درش بیاریم 

با بی تفاوتی شونه ای بالا انداختم : 

- برای این که توی خماری نمونید می گم پسر عمومه تازه از آلمان اومده اندازه موهای سرشم اونجا دوست دختر داره حالام با تواضع بهتون پیش کش می کنم 

یلدا پرید وسط حرفم :

-  هر چند دلیلی نمی بینیم براتون توضیح بدیم ولی بقیه هم برادراش و پسر عمه هاشن 

هر دو جا خوردند ولی از رو نرفتند

- اینو نگید چی دارید بگید و با حالت مسخره ای گفت : برادر !

از عصبانیت می خواستم منفجر بشم خیلی ناراحت شدم دوست نداشتم هیچ کس در موردم فکر نادرستی بکنه ...

توی کافی شاپ همه دوتا دوتا با هم حرف می زدند ولی من همه حواسم به حرکات سیاوش بود که هم چنان کلافه و عصبی بود 

همه بستنی سفارش دادند پژمان گفت :

-  دوستای جالبی داشتید

با عصبانیت جواب دادم : 

- دوستام نبودند فقط از همکلاسیهای سابقم بودند 

- فکر نمی کردم دخترا اینجا این طور آرایش کنند 

- اینجا و اونجا نداره هر کس یه طرز فکری داره

پژمان یه هفته ایران موند ولی خوشبختانه با وجود سیاوش و سعید و ماهان به غیر از اون روز و شبش هیچ وقته دیگه ای من کنارشون نبودم .

سیاوش با زیرکی هیچ فرصتی برای خونه موندن بهش نمی داد روزیم که قرار بود برگرده من دانشگاه بودم ....

دیروز برف زیادی باریده بود و حالا با وزش باد از سرشاخه درختان به هوا بر می خواستند و چرخ زنان روی سر و صورتم می نشستند.

باد ملایمیم می وزید ولی همون باد ملایم وقتی از روی برفها می گذشت سوز سردیو با خودش همراه می کرد که تا مغز استخوان نفوذ می کرد .

شالمو محکم دور گردنم پیچیدم و اونو تا روی دماغم بالا اوردم و تنها چشمامو بیرون گذاشتم 

از چند روز پیش که موضوعو فهمیده بودم تصمیمو گرفته بودم ولی دیشب که سیاوش بدون خوردن شام به اتاقش رفت و تا نزدیکی های صبح با بی قراری از این طرف اتاق به اون طرف می رفت باعث شد تا امروز تصمیممو عملی کنم و به همین خاطر توی این هوای سرد از خونه خارج بشم .روزی که اگر کارم واجب نبود هرگز حاضر نمی شدم تا توی حیاط برم .ولی امروز فرق می کرد کاری که می خواستم انجامش بدم بهم نیروی مضاعفی داده بود

صدای متصدی پرداخت بانک متوجه موقعیتم کرد 

- خانم همه رو چک پول بدم ؟

- با بی حواسی گفتم : 

- بله !

متصدی نگاه خیره ای به صورتم کرد و لبخندی زد : 

- عرض کردم همه رو چک پول بدم 

از لبخند مسخرش عصبانی شده بودم کمی خودمو جمع و جور کردم و تند گفتم :

-  بله لطفاً 

دوباره پرسید :

- همه ی پولهاتونو می خواهید از حسابتون خارج کنید ؟

- بله لطفاً 

نگاهی بهم کرد وگفت : 

- ولی بهتره حسابتونو نبندبد قرعه کشی بانک نزدیک 

پوزخندی زدم : 

- نگاهی به تاریخ افتتاح حسابم بکنید 

نگاهی کرد و با تردید گفت :

-  سال شصدو دو 

با طعنه ادامه دادم: 

- فکر نمی کنید اگر قرار بود جایزه ای ببرم توی تموم این سالها می بردم 

مرد که کنف شده بود بسته پولها رو دستم داد و ازم خواست پشت و روی دفترو امضا کنم

پولها رو گرفتم و تند تند داخل کیفم گذاشتم اولین بار بود همچین مبلغیو با خودم حمل می کردم و خیلی می ترسیدم اینها تموم پس اندازم بودند .

درست بعد از شهادت پدرم تا الان از وقتی که مادرم دوباره ازدواج کرد و پدر جدیدم که هرگز تو خلوتمم به خودم اجازه ندادم بهش ناپدری بگم در نهایت مهربونی و  تواضع برام توی بانک جمعشون کرده بود مبلغ قابل توجهی شده بودند و هر گز حتی برای خودمم خرجشون نکرده بود .حالا می خواستم تلافی کنم ... تلافی تموم  اون محبتهای بی دریغ...تلافی نگاهیو که مساوی بین منو سعید وسامان تقسیم شده بود... تلافی رنجی که سیاوش کشیده بود تا من زیر سایه پدری بزرگ بشم که هر چه دارم از اونو محبتاشه ...

جلوی اولین تاکسیو گرفتم :

- دربست 

کیفمو محکم تو بغلم گرفتم ، خیلی می ترسیدم همش فکر می کردم الان یکی کیفمو می دزده 

خدا رو شکر به سلامتی به خونه رسیدم همین که کلید و توی قفل گذاشتم در باز شدت وسینه به سینه سعید شدم از ترس هینی کشیدم و عقب رفتم 

سعید که از واکنش من جا خورده بود گفت: 

- چته نیلوفر ، چرا رنگت پریده ، کسی دنبالت کرده 

سرشو از بین در بیرون برد ویه نگاه به اطراف خونه کرد 

کمی که نفسم سر جاش برگشت لباسشو کشیدم : 

- نه بابا ، کسی دنبالم نکرده تو یهو عین جن جلوم سبز شدی ترسیدم 

-  اینطوریاس حالا من جن بو داده شدم

کیفمو محکم توی بغلم گرفتم و به سمت اتاقم رفتم سعید با چند قدم سریع خودشو بهم رسوند و پرسید :

- مشکوک می زنی ؟

- نه ، مگه چمه مثل همیشم 

- چشماشو ریز کرد و پرسید : 

- می شه بگی چی تو کیفت گذاشتی که این طوری چسبوندیش به سینت 

هول شدم و ناخدا گاه گفتم : 

- هیچ... هیچی 

سعید زرنگتر از این حرفا بود که من بپیچونمش برای همین گفتم : 

- بزار بریم داخل بهت می گم 

وارد نشیمن که شدیم آهسته پرسیدم : 

- سیاوش کجاست ؟ 

-  با چشم به اتاقش اشاره کرد 

صبحم که از خونه می رفتم تو اتاقش بود دیشبم که تا صبح نخوابیده بود 

سعید خودشو روی یکی از مبلا انداخت و گفت : 

- تو هم متوجه شدی ؟ 

صدامو پایین اوردم :

-  آره از وقتی که از آلمان برگشته همین طور بی قراره اون چند روز که پژمان بود باز یکم سرش گرم بود ولی از وقتی که پژمان رفته بیشتر تو خودشه 

نفسشو با کلافگی بیرون فرستاد :

-علتشم می دونی ؟ 

سرمو تکون دادم 

- از کجا فهمیدی ؟ 

- چند روز پیش که داشتین با هم توی اتاقتون حرف می زدین شنیدم خیلیم از دستتون ناراحت شدم 

- حالا که فهمیدی مگه چی کار می تونی بکنی 

- سعید ازت توقع نداشتم این حرفو بزنی ما یه خونواده ایم باید بتونیم به هم کمک کنیم شما اگه حرف دلتونو به من که خواهرتونم نزنید به کی می خواید بگید 

-  خوب حالا که فهمیدی مشکل سیاوش تاسیس شرکته می تونی کمکش کنی 

بی اختیار لبخند زدمو چند بار چشمامو باز وبسته کردم

از سرجاش بلند شد سرشو کمی جلو اورد با خنده زل زد تو چشامو کشیده گفت :

- آفرین اون وقت ، چه طوری 

- یکم صبر کنی متوجه می شی 

با آرامش از سر جام بلند شدم کیفمو برداشتم و رفتم سمت اتاق سیاوش 

صدای آهنگ غمگینی از توی اتاقش می اومد آهنگی که مدتها بود گوشش می کرد و من به صداش عادت کرده بودم ...

ضربه آهسته ای به در زدم که تو صدای آهنگ گم شد چند ضربه دیگه و صدای ضبط خاموش شد 

- سیاوش بیداری 

جوابی نشنیدم 

- می تونم بیام داخل 

چون صدایی نشنیدم در و باز کردم 

پشت به من کنار پنجره ایستاده بود سوز سردی از پنجره داخل اتاق می اومد ولی سیاوش با یه تیشرت جلوی پنجره ایستاده بود و عین خیالشم نبود جلو رفتم و پنجره رو بستم 

- سلام 

با سر جواب سلاممو داد 

نمی دونستم با این اوضاع و احوالش چطوری باهاش حرف بزنم مطمئن بودم پولمو قبول نمی کنه ولی من مصمم به کمک کردنش بودم 

- یه خواهشی ازت دارم

کمی این پا و اون پا کردم و بسته پولا رو از تو کیفم در اوردم و جلوش گذاشتم 

نگاه متعجبشو به بسته دوخت و پرسید ؟

- این چیه 

- این ،این،یعنی

چشماشو کمی تنگ کرد و گفت :

-یعنی چی

- خوب من ، خوب این پس اندازمه ، همه پس اندازم 

تا اینو گفتم سرشو بلند کرد و با نگاهی خیره و تا حدودی خشمگین به سمتم اومد 

سرمو پایین انداختم جرعت نگاه کردن به چشماشو نداشتم 

- سرتو بلند کن ببینم 

وقت خجالت کشیدنو ترسیدن نبود سرمو بلند کردم و مستقیم تو چشماش نگاه کردم چشمایی که داشت طوفانی می شد :

-  ببین سیاوش اینا همه پس انداز منن همه ی مدتی که زیر سایه پدرت بزرگ شدم... شاید اگر از همون موقع برام خرجشون می کرد تا حالا تموم شده بودند ولی پدرجون خیلی بزرگوار بودند ،گذاشت تا برام جمع بشن ...پس این پولا مال من نیستن مال هممونن... خواهش می کنم دستمو رد نکن بزار من خوش حال باشم کهبراتون کاری کردم .کلافه دستی توی موهاش کشید چند قدم ازم فاصله گرفت دوباره روبه پنجره و پشت به من ایستاد و گفت 

-  نمی تونم قبول کنم 

  آخه 

- آخه بی آخه 

بیشتر از یک ماه طول کشید تا سیاوش راضی بشه شرکت مهندسیشو تاسیس کنه... شرکتی که نصفشو به نامم زد ...

شب چهار شنبه سوری بود پسرها آتیش بزرگی توی حیاط درست کرده بودند. یلدام مثل تمام این سالها کنارم ایستاده بود .رویا و ریحانه دختر عمو های مهرداد و ماهانم به همراه پدر و مادرشون و عمه و عمو هم جز جمع ما بودند تنها جای پدر و مادر بینمون خالی بود .

پسرها با هیاهوی زیاد از روی آتیش می پریدند سامان از همه خوشحال تر بود. بعد از مدتها همه رو خوشحال دور خودش می دید .سامان توی سنی بود که بیشتر از همه نیاز به تفریح و سرگرمی داشت ولی توی این سالی که بر ما گذشته بود به ندرت کسیو شاد دیده بود و حالا از این فرصت نهایت استفاده رو می کرد 

توی عالم خودم غرق بودم که ترقه ای کنار پام منفجر شد .جیغ بلندی کشیدم و به هوا پریدم همزمان صدای خنده ی سامان و سعید و ماهان بلند شد انقدر ترسیده بودم که روی پله های ایوان نشستم و قلبمو که تند تند می زد با دست گرفتم 

سیاوش اومد کنارم ایستاد و با نگرانی گفت : 

- حالت خوبه نیلوفر

با سر جوابشو دادم

از تاثیر آتیش گونه هاش رنگ گرفته بوند و چشماشم می درخشیدند با شیطنت گفت : 

- حالا خودمونیم قیافت موقع ترسیدن دیدنی بود 

نگاه سریعی بهش کردم و با ناراحتی گفتم : 

-  باورم نمی شه تو هم با اونها دست به یکی کرده باشی 

با دست پشت سرشو خاروند : 

- یعنی به من نمی یاد شیطنت کنم

از دست همشون عصبانی بودم باورمم نمی شد که سیاوش در این قضیه دستی نداشته باشه با غیض گفتم : 

- دارم براتون 

سیاوش با دست به خودش اشاره کرد : 

- بابا من غلط بکنم سر به سر تو بزارم من وقتی متوجه شدم که تو به هوا پریده بودی 

کمی جلوتر اومد و به آرومی گفت : 

- دوست نداری از روی آتیش بپری 

سرمو چند بار تکون دادم و با لحنی قهر گونه گفتم : 

- نوچ 

سرشو پایین آورد و پر تمنا گفت :

- ولی من دوست دارم همراه تو از روی آتیش بپرم 

و با یک حرکت سریع دستمو گرفت و به سمت آتیش برد در حالی که دستمو محکم گرفته بود جیغ بلندی کشیدم و از روی آتیش پریدم وقتی چند بار به زور مجبورم کرد از روی آتیش بپرم اون وقت دستمو ول کرد 

یلدا اومد کنار سیاوش : 

- بابا ولش کن این ناز نازی رو نمی بینی داره رنگ آتیش می شه 

سیاوش چشمکی بهم زد و زیر گوشم گفت : 

- حالا فهمیدی منم شیطنت بلدم ولی ملاحظتو می کنم

نگاه ناباورمو به چشماش دوختم 

یلدا سیخونکی به پهلوم زد و با شیطنت گفت : 

- چی زیر گوشت پچ پچ می کرد 

- چیز مهمی نبود ولی فکر کنم سعید زیر گوش تو چیزهای مهم تری می گفت 

صورتش و کج و کوله کرد و با ژست خاصی گفت :

-  اشتباه فکر کردی 

-آره جون خودت لابد اونم رنگ من بود که دم به دقیقه عوض می شد

- وای نیلوفر تو که داشتی از روی آتیش می پریدی کی حواست به من بود 

خنده ی بلندی کردم : 

- ما اینیم دیگه فکر کردی تنها خودتی که همه رو زیر نظر داری 

یلدا هلم داد : 

- خیلی بدجنسی 

- هوی مودب باش ناسلامتی قراره خواهر شوهرت بشم 

کمی دیگه شوخی کردیم و بعد به جمع شاد بقیه پیوستیم 

زمستون تموم شده بود و بهار با تما زیباییاش از راه رسیده بود ولی تو خونه ما خبری نه از بهار بود و نه سال نو...

این اولین بهار و عید بدون حضور پدر و مادرم بود ...قبل از سال نو همه به بهشت زهرا رفتیم تا عیدو کنار پدر و مادر تحویل کنیم

بعد از اونجام با هم به منزل عمه رفتیم و از همون جا م به خونه دایی زنگ زدم و عید و با هق هق گریه تبریک گفتم دایی که گریه هام اذیتش می کرد خیلی اصرار کرد چند روزی بریم دزفول ولی درسای سامان و بهونه کردم برای نرفتن... 

به اتفاق سیاوش و سعید و سامان به فرودگاه رفتیم اونجا به قدری شلوغ بود که به سختی تونستیم از میون جمعیت عبور کنیم و جایی برای خودمون پیدا کنیم عمه و مهرداد و رویا و ماهانم زودتر از ما رسیده بودند

ماهان وسعید نرسیده شروع کردند به مسخره کردن قیافه عجیب بعضی از خارجیا ... 

سیاوش با دست به زن و مردی اشاره کرد تا خواست حرفی بزنه پژمان با دو چمدان کنارشون قرار گرفت 

اولین کسی که به استقبال عمو رفت عمه بود که در میون بغض و اشک براش آغوش گشود ... 

چشای منم پر از اشکایی بود که این روزها با دلیل و بی دلیل سرازیر می شدند 

پسرا دور پژمانو گرفته بودند وقتی متوجه نگاه خیره و نه چندان دوستانه زن عمو شدم به آرومی جلو رفتم و در حالی که صورتمو برای بوسیدنش جلو می بردم دسته گلو به دستش دادم .

پژمان که از حلقه پسرا خارج شد با لبخندی بر لب و چشمایی که می درخشید به سمتم اومد و با لحن مشتاقی گفت :

-  سلام نیلوفر جون... دلم برات خیلی تنگ شده بود 

زیر نگاه برنده زن عمو و کنجکاو اطرافیان کمی دستپاچه شده بودم ولی فوری خودمو جمع و جور کردم و در حالی که سعی می کردم از زیر نگاه مشتاق پژمان فرار کنم گفتم: 

- سلام خیلی خوش امدید پسر عمو 

قیافه عمو خیلی به پدر شباهت داشت ولی نگاهشون زمین تا آسمون فرق می کرد چشمای مهربون پدر با اون نگاه سرشار از عطوفت و مهربانی کجا چشمای عمو با اون نگاه سرد و یخزده کجا ...

عمو به سردی دستیو که برای دست دادن باهاش کشیده بودم گرفت و فوری رها کرد و فقط به جمله ی ( پس نیلوفر تویی ) اکتفا کرد 

گرچه برخوردش با سعید و سامانم بیشتر از من نبود ولی در عوض سیاوشو به گرمی بغل کرد و صورتش و چند بار بوسید 

متوجه سامان بودم که با این رفتار عمو چه طوری تو هم رفت و از اشتیاقش کاسته شد خودمو بهش رسوندم و دستشو گرفتم :

-  قربون داداشی خودم برم که از همه دنیا برام عزیزتره 

با وجودی که از عمو و زن عمو رنجیده بودم ولی به خاطر سیاوش جلو رفتم :

-  اگه به منزل ما تشریف بیارید منو و برادرامو خوشحال می کنید 

ماهان خودشو کنارم رسوند و بیخ گوشم گفت : 

- وای نیلو خوش به حالت راحت شدی ما رو بگو که باید این زن عموی نچسبو چند وقت تحمل کنیم 

تا به خونه برسیم سعید ادای حرکات زن عمو رو در می اورد و منو سامانو می خندوند

سیاوشم که با زیرکی متوجه گرفتگی سامان شده بود حرفی نمی زد و اجازه می داد سعید تا دلش می خواد حرف بزنه تا شاید سامان از این گرفتگی در بیاد.

تا برسیم خونه شب شده بود میز شامو اماده کردم ولی هیچ کس میلی به خوردن نداشت به اتاقم رفتم تازه یادم امد هنوزم نمازمو نخوندم فوری وضو گرفتم و نمازمو خوندم این روزها بهترین پناهم خدای مهربونم شده بود خدایی که همیشه و همه جا حضورشو کنارم حس می کردم و تمام درد دلامو براش می گفتم .

به تختم پناه بردم ولی لحظه ای چشمم گرم نشد

بعد از نماز صبح کمی آروم تر شدم و تونستم چند ساعتی بخوابم ولی باز صبح با سردرد از خواب بلند شدم 

میلی به خوردن صبحونه نداشتم ولی به خاطر برادرام صبحونه رو آماده کردم چون سرم درد می کند یه لیوان چایی خوردم ولی خوب که نشدم هیچ ضعفمم بیشتر شد ساعت از ده گذشته بود که سعید و سامان با سر و صدا بیدار شدند به طرف اتاقم رفتم و گفتم : 

- زود صبحونتونو بخورید و حاضر بشید 

سامان با اخم گفت :

-  من که نمی یام! خودتون برید 

راه رفته رو برگشتم : 

- ولی سامان اونها الان مهمون ما هستند تو که نمی خوای عمو فکر کنه چه برادرزاده های بی نزاکتی داره 

- چرا بزار هر فکری می خواد بکنه

- عیبی نداره ولی فکر نمی کنی اونها رفتار بد ما رو ناشی از تربیت غلتمون بدونند به نظر خودت پدر و مادرمون ما رو این طور تربیت کردن . تو دوست داری اونها درباره مامان و بابا این فکر و بکنند 

دستی به سرش کشیدم : 

-  با این حال هر چه خودت فکر می کنی انجام بده 

می دونستم اگر تصمیمو به عهده خودش بزارم بهتر نتیجه می ده تا زور و اجبار 

از آشپزخونه که خارج شدم تازه متوجه سیاوش شدم که با تحسین نگام می کرد از کنارش که گذشتم گفت :

-  کار خوبی کردی باهاش حرف زدی...

به محض داخل شدن عمه و رویا به استقبالم اومدند صورت هر دو رو بوسیدم و به سمت زن عمو رفتم ولی اون از سر جاش تکون نخورد و تنها دستمو فشرد 

یه راست رفتم آشپزخونه و به عمه گفتم : 

-  کاری نداری من انجام بدم هر چند می دونم خیلی دیر اومدم 

- نه عزیزم رویا کمک دستم بود مانتوتو در بیار بیا کنارمون بشین 

مانتومو در اوردم و شالمو روی سرم مرتب کردم 

رویا بیخ گوشم گفت : 

- خدا به خیر کنه و اشاره ای به زن عمو کرد 

سنگینی نگاه زن عمو رو حس می کردم.. احساس می کردم به دنبال هدفی این طور من و از نظر میگذرونه . کمی که نگاهم کرد پرسید؟

- از وقتی که دیدمت یه سوالی برام پیش اومده 

لبخند محوی زدم و سرمو تکون دادم تا حرفشو بزنه 

راستش از دیروز که دیدمت همش دارم از خودم می پرسم چرا یه دختر به سن و سال تو باید همه لباساش تیره باشن اونم زمانی که به استقبال از خانواده عمویی می ره که تا حالا هر گز اونا رو ندیده گر چه ما فامیل حقیقی تو نیستیم ولی ادب حکم می کرد با ظاهر بهتری جلومون ظاهر بشی 

کوپ کرده بودم زبونم تو دهنم نمی چرخید. باز مثل همیشه کم اورده بودم و همین سکوت باعث شد تا زن عمو ادامه بده 

ولی این بار به سمت عمه چرخید : 

والا امروزم که باز با این لباسها دیدمش احساس کردم دلیل خاصی داره که سیاه می پوشه 

از این حرفش کمی جون گرفتم ولی حرف بعدیش خوردم کرد 

- فکر می کنم لباس سیاه بهت خیلی میاد که اونو به رنگای دیگه ترجیح می دی 

عمه شتابزده وسط حرفش پرید : 

- وای نازی جون چی می گی به دختر گلم... نیلوفر هنوز سیاه پوش پدر و مادرشه 

هجوم اشکو به چشمام حس کردم ولی اصلاً دوست نداشتم جلوی همچین ادمی که بویی از انسانیت نبرده و معنی مهر و محبتو نمی دونه گریه کنم از طرفی  بغضی سمج تر از اشک چشمام گلومو می فشرد 

عمه و رویا ساکت بودند همین که خواستم حرفی بزنم صدای سیاوشو از پشت سرم شنیدم : 

- منم حقو به شما می دم 

نگاه ناباورمو به صورتش دوختم و با پشت دست اشک سمجیو که می رفت از چشمم فرار کنه پاک کردم . نگاهمو از نگاهش گرفتم و سرمو پایین بردم تا کسی شاهد اشک ریختنم نباشه 

سیاوش دوباره با همون لحن ادامه داد: 

ولی زمانی که مثل الان شما نیلوفرو نمی شناختم و نگاه معصوم و پاکشو دروغ و فریب تصور می کردم ...

آهی کشید : 

- من خودمو مقصر می دونم. اگه تو تموم سالهایی که با شما زندگی می کردم اون قدر کینه و نفرتو توی دلم تلنبار نمی کردم و ذره ای به عقلم اجازه جولان می  دادم شاید چیزاییو که الان می بینم و می فهمم.. می فهمیدم ولی من همه ی وجودم کینه بود و همون کینه دریچه قلبمو بسته بود و هر چه پدر و سعید از نیلوفر تعریف می کردند بیشتر ازش بدم می اومد 

دستاشو از پشت سرم روی شونه هام گذاشت و بعد از یه نفس عمیق که بیشتر شبیه آه بود گفت :

-  زمانی که برای اولین بار نیلوفرو دیدم باورم نشد 

- باورت نشد که هیچ بگو برق سه فاز گرفتت . بگو کپ کردی 

سعید این حرفو زد و خودشو ماهان زدند زیر خنده 

گیج شده بودم اینها کی رسیده بودند معلوم نبود چه قدر از حرفهای ما رو فهمیدند 

هر دوشون اومدنو کنارم نشستند 

سعید چشمکی زد و یواش گفت : 

- زبونتو موش خورده بود وقتی بارت می کرد ولی نگران نباش منو ماهان براش نقشه ها داریم .

می دونستم باز می خوان خرابکاری کنند هنوز حواسم به اونها بود که صدای سیاوش حواسمو به طرفش جلب کرد

- هنوز به دنبال پیدا کردن نیلوفر واقعی بودم...نه اون نیلوفری که شونزده سال برای خودم ساخته بودم

که اون اتفاق برای پدر و مادر افتاد و همون باعث شد که من بتونم قلب پاکه نیلوفرو ببینم و پی به معصومیتش ببرم همون معصومیتی که توی نگاه پاک و شفافش بود و من نمی تونستم اونو بینم .زن عمو برای خودمم باورش سخته که یه دختر به سن نیلوفر همه ی اون سختیا رو تحمل کنه ولی بازم سر و پا بمونه .

نیلوفر قلب بزرگی داره که نمی زاره درد و رنج و اشکشو ما بینیم و اونا رو فقط روی سجاده نمازش و سرخاک پدر و مادر خالی می کنه.

یه سال گذشته ولی ما سه تا هیچ وقت بدون غذا نموندیم همیشه و در هر حالی که بوده صبحونه و نهار و شام ما حاضر و آماده بوده کاری که حتی زنای خونه دار واسه شوهر و بچه هاشونم همیشه انجام نمی دهند هر موقع لباسی خواستیم شسته و اتو کرده توی اتاقمون بوده هیچ وقتم گله و شکایتی نمی کنه که چرا تموم کارای خونه روی دوشش افتاده 

همین که سیاوش ساکت شد عمه گفت: 

- همه ی ما به خواست نیلوفر بعد از مراسم چهلم اون خدا بیامرزا لباس سیاهمونو در اوردیم ولی اون از هممون خواهش کرد اجازه بدیم تا یه سال لباس تیره بپوشه ماهم به خواستش احترام گذاشتیم هر چند نیلوفر به معنای واقعی عزا دار پدر و مادرش بوده و لباسش به خاطر تظاهر نیست 

- دخترم با لباس رنگی یه تیکه ماه می شه 

- پس این طور که شما می گید نیلوفر دختر عجیبیه شایدم مشکل روحی داره که زندگیو به خودش حروم کرده 

انگار تمام اون حرفا هیچ تاثیری روی زن عمو نگذاشته بود البته حقم داشت برای کسی که همه عمرشو توی یه کشور و با یه فرهنگ بیگانه گذرونده بود باور عادتای ما سخت بود هر چند می شناختم ادمایی رو که از بچگی تو یه کشور دیگه بزرگ شدن ولی از خودمم بهتر و با اعتقاد تر بودن...

من نمی تونستم بی خیال برادرام بشم و دنبال زندگی خودم باشم اونها تنها انگیزه زندگی کردنم بودند وهستند ...

مام شب فکر رفتار زن عمو و حرفاش نگذاشت بخوابم ، نمی فهمیدم کسی که تا الان حتی یه برخوردم با من نداشته چطور اینقدر ازم بدش میاد ولی چند روز بعد دلیل تمام رفتاراشو فهمیدم تازه بعد از نماز صبح تونستم کمی بخوابم ولی با کابوس وحشتناکی از خواب پریدم وترجیح دادم بیدار بمونم تا خوابی پر از هیاهو داشته باشم .

حوادث سال گذشته مثل یه فیلم جلوی چشمم حرکت می کردند...روبروی آینه ایستادم ولی از دیدن خودم جا خوردم رنگم حسابی پریده بود ...چشمام پف کرده بودند سردی آبم نتونست التهاب چشامو کم کنه با بی حالی از اتاقم خارج شدم چند قدم که رفتم سرم گیج رفت دستمو به دیوار گرفتم تا از افتادنم جلوگیری کنم ...

همه به بهشت زهرا رفتیم باورم نمی شد که یه سال از مرگشون گذشته و من هنوز زندم و نفس می کشم نه چشمم می دید و نه گوشم می شنید تنها چیزیو  که می دیدم دوسنگ مرمرین بود ...لبهام به آرومی حرکت می کردند و از درد فراق می گفتند...هر چه قدر آه می کشیدم سینم سبک نمی شد از درون می سوختم ...

کاش کسی اطرافم نبود تا راحتتر می تونستم گریه کنم ولی با نگاهی به چهره غمگین سامان باز سکوت کردم مثل تمام این مدت و دستامو حصار اشکام قرار دادم تا عزیزامو ناراحت نکنم غافل از این که این آه های پرسوز هر چه قدر جمع بشن بیشتر نابودم می کنند 

نوحه سوزناکی از جایی همون نزدیک به گوشم می رسید که در وصف مادر بود انگار کسی گلومو می فشرد هر چه قدر سعی می کردم تا از دست این فشار خلاص بشم نمی تونستم صدا تو سرم می پیچید و منو به سال قبل می برد ...سرمو به شونه عمه تکیه دادم ...

متوجه صورت رنگ پریده سیاوش شدم که از دور به سمتم می دوید ...

دیگه چیزی نفهمیدم تنها احساسی که تو اون لحظه داشتم احساس رهایی وسبک شدن بود 

- نه هنوز بیدار نشده دکتر گفته که فقط یه شوک عصبی همراه افت فشار بوده الانم آرام بخش بهش تزریق کردند 

- آقا سیاوش خیالتون راحت باشه همین که بیدار شد خبرتون می کنم

با شنیدن صدای آشنای یلدا چشامو به سختی باز کردم ...

همه چیز مثل سال گذشته بود و من دوباره توی بیمارستان بودم ...

یلدا که متوجه بیداریم شد کنارم اومد و پر بغض گفت : 

-  تو که ما رو نصف جون کردی

لبخند بی رنگی زدم و دستشو فشردم :

-  چند ساعته اینجام 

نگاهی به پنجره انداخت نگاهش و تعقیب کردم شب بود 

آهی کشیدم : 

- بازم مراسمو بهم ریختم 

- فدای سرت همه ما نگرانت بودیم تا نیم ساعت پیش همه اینجا بودند به زورم خونه رفتند الانم منتظرند تا من باهاشون تماس بگیرم 

بالای سرم ایستاد سرشو کمی پایین اورد و نگاه عمیقی به صورتم کرد :

- بهتره اول یکم بهت برسم قیافت عین ایناس که از اون دنیا برگشتند 

با بی حالی گفتم :

-  مگه تو چند تاشونو دیدی 

- چند تا نه ولی یکیش همین الان روبرومه 

در یخچالو باز کرد و سرشو کمی داخل برد بعد از کمی زیر و رو کردن با یه کمپوت به سمت در رفت و گفت :

-  می رم اینو بدم برات باز کنند و یه تلفنم به خونتون بزنم 

چشمامو چند لحظه رو هم گذاشتم خوابم نمی برد ولی به قدری بی حال بودم که نمی تونستم چشامو باز بزارم

با حس سرمایی که به لبم خورد چشمامو باز کردم و دستشو پس زدم :

-  نمی تونم بخورم دهنم تلخ تلخه

دوباره لیوانو نزدیک لبم گرفت:

-  دیوونه انگار باورت نشده از اون دنیا برگشتی ... خره وقتی رسوندیمت بیمارستان فشارت پنج بود رنگتم عین میت شده بود من که از ترس داشتم می مردم حال سیاوشم بهتر از من نبود هر دومون مردیم و زنده شدیم تا دکترت بهمون گفت دچار یه شوک عصبی شدی و با سرمو چند آرامش بخش بهترمی شی ...منه خرم که از ذوق که حالت خوب می شه می خواستم بپرم توی بغل دادشت که زود متوجه شد و جا خالی داد حالا فکر کن اگه سعید بود با آغوش باز پذیرا می شد

خندم گرفته بود یلدا همیشه سعی می کرد توی هر موقعیتی بهم انرژی بده 

- خوب چشم سعید و دور دیدی 

- اه تو هم با این داداشات انگار نوبرشونو اوردن مگه مغز خر خوردم بیام زن یکی از این داداشات بشم 

- خیلیم دلت بخواد 

- نه اصلاً دلم نمی خواد هر کی داداشای تو رو بخواد مجبوره تا آخره عمرش تو رو تحمل کنه تازه حرص اینم بخوره که شوهرش خواهرشو از زنش بیشتر دوست داره ...نه نه من نمی تونم من یکیو می خوام که فقط خودمو بخواد و دربست در اختیار خودم باشه و هر موقع اراده کردم خواهرشو زیر مشت ولگد خرد کنه 

می دونستم تموم حرفای یلدا واسه اینه که من حالم کمی بهتر بشه حین حرف زدنم همه ی کمپوتو به خوردم داده بود وقتی که می خواست برای شستن لیوان از کنارم بلند بشه دستشو گرفتم و گفتم

- یلدا 

- جانم خواهری

- خیلی دوست دارم 

- من بیشتر

- خودت بهتر می دونی که من بیشتر 

- ولی هیچ کی مثل من عاشق اون چشای عسلیت نیست 

- نه نه اشتباه کردم فکر می کنم یه نفر بیشتر از من گیره چشاته 

ابروهامو با تعجب بالا بردم وگفتم کی ؟ 

اومد لبه تختم نشست احساس کردم می خواد چیزی بپرسه برق نگاهش خبر از شیطنتش می داد با خنده گفتم :

- بپرس 

- قربون ادم چیز فهم پس تو هم راز نگاه ها رو می فهمیو رو نمی کنی 

- راز همه رو نه ولی تو رو چرا ؟با اون برق نگاهت که داد می زنه یه سوال باعث شیطنت نگاهت شده 

-نیلوفر حالا اگه یه سوال ازت بپرسم راستشو می گی ؟

سرمو تکون دادم و اون ادامه داد : 

- راستش نمی دونم بپرسم یا نه 

ولی وقتی منو منتظر خودش دید با تردید گفت : 

- فکر نمی کنی سیاوش بهت علاقه داره 

- خوب منم 

پرید وسط حرف :

- نگو مثل برادر دوسش داری که هم خودتو هم من می دونیم که اون برادرت نیست هر چند سیاوش نگاه پاکی داره ولی علاقش به تو و نگرانیش به خاطر وضعیتت خیلی بیشتر از یه نگرانی برادرانست 

خیلی جا خوردم و با نگاهی مات وبهت زده به یلدا خیره شدم یعنی یلدام همون چیزیو که من حس می کردم فهمیده بود ...

با صدایی که به سختی به گوش خودمم می رسید گفتم : 

- نمی دونم واقعاً نمی دونم

با بی تابی دستمو روی صورتم کشیدم و نگاه دردمندمو به یلدا دوختم 

همین که یلدا دهنشو برای زدن حرفی باز کرد در اتاق باز شد و عمه و به دنبالش سعید و ماهان و سامان داخل شدند 

یلدا یواش گفت :

-  تفنگدارات اومدن 

عمه با بی تابی به طرفم اومد و محکم بغلم کرد معلوم بود به زور جلوی خودشو گرفته تا گریه نکنه

سامان کنارم روی تخت نشست و دستمو محکم گرفت چشماش نم اشک داشت 

ماهان از پشت سر سعید با لحن کش داری گفت : 

- نیلوفر من چطوره 

یلدا که تا حالا ساکت بود جوابش و داد : 

- اِ مبارکه! کی نیلوفرو سند زدی ؟

با جواب یلدا شلیک خنده همه به هوا رفت 

پرستاری که از مقابل اتاقم می گذشت دستشو به علامت هیس جلوی دهنش گرفت 

ماهان که از رو نمی رفت خودشو جلو کشید و نگاه عمیقی بهم کرد و گفت :

-  تو که ما رو کشتی فکر نمی کنی قلب ما طاقت نمیاره 

سعید سرشو داخل یخچال برده بود و در حال ور رفتن بهش پرسید : 

- اینجا هیچی پیدا نمی شه مردیم از تشنگی 

یلدا با لحن حق به جانبی جواب داد : 

- اگه شماها دست خالی نمی اومدید الان پر شده بود 

و چشمک شیطنت آمیزی به عمه زد که پلاستیک حاوی آبمیوه و کمپوتو کنار تختم گذاشته بود تا از دستبرد در امان باشه 

سعید با تک سرفه ای صداشو صاف کرد : 

- حق دارید یلدا خانم به ما تیکه بندازید ولی به خدای احد و واحد همش تقصیر این ماهانه ...اگه حرفمو باور نمی کنی عمه و سامان می تونند شهادت بدند 

عمه وسامان هر دو تا می خندیدند و در تایید حرف سعید سرشونو تکون می دادن

ماهانم که قیافه خنده داری به خودش گرفته بود و حرفی نمی زد 

- همه داخل نشیمن نشسته بودیم ،نشسته نه، خوابیده بودیم ،خوابیده نه ،نشسته خوابیده بودیم

عمه گفت :

-  به حق چیزهای ندیده چی می گی نشسته خوابیده دیگه چه صیغه ای 

یلدا گفت : 

- اقا سعید فارسی حرف بزنید ما هم بفهمیم 

سامان گفت: 

- منظور یلدا اینه که بزنی کانال یک 

سعید کمی اهم و اوهوم کرد و ادامه داد : 

- از صبح کله سحر که سر پا بودیم هی این کارو بکن هی اون کارو بکن حالمونم که دیگه قابل گفتن نیست ...

سایه غمی روی صورتش افتاد ولی تا منو متوجه خودش دید فوری لبخندی زد و ادامه داد:

-  این نیلوفر غشیم که اون جور جلو همه ولو شد روی عمه بدبخت ما حالا نمی دونستیم نیلوفر و بگیریم یا عمه رو که نیلوفر نصف کتف و گردن و خلاصه یه نیمشو خورد کرده بود تازه نگاه مردم بمونه که همه فهمیدند این نیلوفر ما غشیه 

عمه که دیگه از خنده در حال غش کردن بود منم با وجود بی حالی ولی با مدل تعریف کردن سعید می خندیدم 

- خلاصه یه پامون بیمارستان بود یه پامون بهشت زهرا بود و یه پامونم خونه 

سامان پقی زد زیر خنده وبریده بریده گفت : 

- سعید تو دوپا که بیشتر نداری کی سه تا شدن که ما خبر نداریم 

ماهان گفت: 

- یدکیه فقط هر موقع بهش نیاز داره در میاد 

عمه چشم غره ای به ماهان و سامان رفت :

-  خجالت بکشید جلوی دخترها و لبشو گزید 

منو و یلدام همونطور ریز ریز می خندیدیم 

سعید در حالی که برای سامان و ماهان خط و نشون می کشید ادامه داد :

-  حیف جاهای خوبش هنوز مونده و گرنه می دونستم چی کارتون کنم 

جانم براتون بگه که وقتی از بیمارستان رفتیم خونه اون قدر بی حال بودیم که هر کدوممون روی یه مبل ولو شدیم و این طوری بود که نشسته خوابیده بودیم 

سیاوشم که طفلک به زور قرص مسکن توی اتاقش خوابیده بود ماهانم رفته بود دست به اب که یه دفعه عین جن از تو دستشویی در اومد وگفت : 

- بدویید 

من که با صدای نکرش از خواب پریده بودم زود بلند شدم و دنبال کتونی هام می گشتم 

عمه در حالی که غش غش می خندید و از خنده قرمز شده بود گفت: 

- خدا بگم چی کارت کنه سعید

- خوب شمام جای من بوید دنبال کفشتون می گشتید فکر کردم مسابقس تازه همش می گفتم از کجا تا کجا ،جایزش چیه ، ولی این ماهان اصلاً به من توضیح نداد 

هیچ ،کلید ماشینشم برداشت ودوباره گفت : 

- بدویید 

من که کفشمو پیدا نکرده بودم گفتم : 

- اهان می خوای بری رالی پس بزار منم کلید ماشینمو بیارم 

تازه اون موقع بود که عمه عصبانی شد و یه جیغ بنفش کشیدو دمپاییشو از پاش در اورد و گرفت دستش :

-  ماهان درست حرف بزن ببینم کجا بریم تا این دمپاییو توی سرت نکوبوندم 

وبالاخره زبون ماهان باز شد وبا تته پپه گفت : 

- بیمارستان نیلوفر به هوش اومده

تا اینو گفت همه به سمت حیاط دویدیم ولی وسط حیاط نگاهی به هم کردیم

یه دفعه هموشون زدند زیر خنده حالا نخند کی بخند منو یلدام که همون طور بهشون زل زده بودیم 

سامان در حالی که هنوز می خندید گفت :

-  عمه پشت در رسیده بود که یه دفه گفت خاک تو سرم روسریم کو 

منم یه نگاه به خودم کردم دمپایی پام بود 

سعید گفت منم که زیر شلواری پام بود می دونی که من نمی تونم توی خونه با شلوار بمونم بر عکس این سیاوش که همیشه ی خدا شلوار پاشه

بعد نگاه خصمانه ای به ماهان کرد :

-  فقط خود نا جنسش شلوار پاش بود وما رو هم می خواست با اون سر و وضع بیاره بیمارستان 

می دونستم تمام این تعریف کردنو خنده ها واسه ی تغییر روحیه منه و به خاطر همین از همشون ممنون بودم ،خوشحال بودم که اگه پدر ومادر نیستند ولی هنوزم بودند کسانی که محبتشونو خالصانه نثارم می کردند اشکی که به چشمم هجوم اورد این بار به خاطر خوشحالی از حضور عزیزام در کنارم بود

بعد از این که پرستار چند بار اومد و رفت و به سعید و ماهان تذکر داد راضی به رفتن شدند 

موقع رفتن ماهان کنارم ایستاد توی چشماش نگرانی و مهربانی و شیفتگی دیده می شد چیزی که من اصلاً دلم نمی خواست توی نگاه ماهان ببینم و با لحن ملایمی که از ماهان بعید به نظر می رسید گفت: 

- می خوای امشب پیشت بمونم 

سعید که ظاهراً صدای ماهانو شنیده بود سرشو بیخ گوش ماهان برد و با صدایی که ما هم بفهمیم گفت: 

- آخه خره تو که قدت از نردبون همسایمونم بلندتر شده هنوز نمی دونی که نمی تونی توی بخش زنان بمونی 

ماهان خجالت زده پشت سرشو خاروند ...

نمی دونم کی خوابم گرفته بود که با حس گرمای دستی که روی پیشونیم کشیده می شد چشمامو باز کردم و نگاهم توی چشمای سیاوش گره خورد ...

گیج بودم، خواب آلود بودم و از همه بیشتر غافلگیر شده بودم ...

نمی دونم یلدا کی رفته بود و جاشو سیاوش گرفته بود ولی هر چه بود تاب نگاه خیره و مستقیمشو نداشتم 

کمی روی تخت جابه جا شدم و سعی کردم هر طوری هست بشینم سیاوش که تلاشمو دید کمکم کرد و بالشو پشت سرم گذاشت

کنار تختم نشست رنگ صورتش پریده بود .چشماش خمار و تب دار بودند توی عمق چشاش چیزی بود که منو دیوونه می کرد چیزی که هم دوستش داشتم و هم ازش می ترسیدم 

با صدای آرومی گفت : 

- خوبی 

همین مثل همیشه کوتاه ...سرمو تکون دادم 

کمی مکث کرد 

- نگرانت بودم

سرمو بلند کردم و لبخند محوی زدم

لبخندمو که دیدگفت :

-  الان بهتری 

- از اولم خوب بودم دکترا شلوغش کردند 

لبخندی گوشه لبش شکل گرفت : 

- اگه زمانی که بی هوش شدی خودتو می دیدی این حرفو نمی زدی 

و دوباره نگاهش غمگین شد 

- نیلوفر تو رو خدا دیگه با خودت این کارو نکن 

نگاه ملتمسشو به چشمام دوخت :

- دیگه طاقت ندارم تو رو اون طور ببینم 

بلند شد وکلافه دستشو به صورتش کشید :

-  یکمم به فکر من باش نمی دونی هر بار که اون طور از حال می ری چطور می میرم و زنده می شم تا دوباره چشمات باز بشن 

حرفاش ضربان قلبمو بالا برده بود تاب نگاه کردن به چشمای سیاه و صورت آشفتشو نداشتم زبونم به سختی تو دهنم می چرخید ولی کلمه ای پیدا نمی کردم تادر جواب حرفش بزنم چی می تونستم بگم این که منم تاب نگاه تب دارشو ندارم ...منم بی قرارم از اینکه به خاطر من آشفتس ... 

حس مبهمی تو وجودم شروع به جوشیدن کرده بود حسی که ماهیتش برای خودمم نا شناخته بود ...

هجوم افکار گوناگون باعث سکوتم شده بود سیاوش که سکوتمو دید بلند شد خودشو پشت پنجره رسوند با وجودی که لباساش نامرتب بود ولی با اون قد بلند و موهای لختو سیاهش که هر از گاهی دستشو توشون می کشید باز هم خوش تیپ بود کمی پشت به من و رو به پنجره ایستاد معلوم بود کلافس و من چه قدر ناراحت بودم از اینکه باعث این آشفتگی و کلافگیش هستم 

کلمات پشت زبونم صف کشیده بودند ولی لبام به هم قفل شده بودند دوست داشتم حالشو بپرسم باید می فهمید منم نگرانش بودم با هزار تقلا و جون کردن 

گفتم : 

- سیاوش 

به سمتم برگشت و نگاهم کرد

- جانم 

دلم فرو ریخت و در عین حال غرق لذت شدم از این که این طوری با مهربونی جوابمو داد نگاه نافذ و خیرشو به صورتم دوخته بود ...نگاهی که پر از حرف بود 

شرمزده گفتم :

- کمکم می کنی

لبخند محزونی زد و با لحن مهربونی گفت:

- تو بخواه ،تو بخند، جونمم برات می دم

هنوز به تختم نرسیده بود که پرستاری وارد اتاق شد و تا سیاوشو دید گفت:

-  شما که هنوز اینجایید ، مگه قرار نبود یه نظر بیمارتونو ببینید و برید !

لبخندی به سیاوش زد: 

- بهتره شما برید و این خانم خوشکلتو بزاری استراحت کنه. مطمئن باش مواظبشم هستیم 

سیاوش کلافه و دستپاچه بلند شد و با خداحافظی زیر لبی از اتاق خارج شد ...

نزدیک ظهر دکتر اومد و ترخیصم کرد با کمک یلدا آماده شدم عمه دم در ایستاده بود و برام اسپند دود می کرد به محض اینکه به اتاقم رسیدم خودمو داخل حمومانداختم آب گرم تمام کسالتمو برطرف کرد... روبروی کمدم ایستاده بودم و به اندک لباسهای رنگیم نگاه می کردم انگار باهام غریبه بودند توی سالی که گذشته بود 

فقط تیره پوشیده بودم گوشه کمد یه پاکت توجهمو جلب کرد از تو کمد درش اوردم و داخلش و نگاه کردم لباس بود کمی به مغزم فشار اوردم نمی دونستم اینها رو کی خریدم کمی که فکر کردم تازه یادم اومد اینها رو سیاوش برام از آلمان اورده بود ولی من حتی نگاهیم بهشون ننداخته بودم...

دستمو داخل پاکت بردم یه بلوز سفید بود آستینای بلند و تنگی داشت که جلوش خیلی قشنگ با رنگ سبز گلدوزی شده بود یقه و سر دستاشم سبز بودند یه شلوار از همون جنسم باهاش ست شده بود که سفید بود همونا رو پوشیدم اندازم بودند نگاهی توی آینه به خودم انداختم 

ضربه ای به در خورد عمه سرشو داخل کرد و تا منو دید گل از گلش شکفت با عجله اومد روبروم ایستاد از سر تا پامو نگاه کرد چشماش پر از اشک بودن معلوم بود بهزور جلوی ریختنشو می گیره با صدای پر بغض و مهربونی گفت :

- قربونت برم چه قدر خوشکل شدی 

جلو اومد و منو تو بغلش گرفت صورتمو چند بار بوسید کمی منو از خودش دور کرد و نگاه پر محبتی بهم کرد : 

- مثل ماه شدی 

حالا بیا جلوی آینه بشین تا موهاتو شونه کنم کمیم به صورتت برسم تا این زن داداشم ببینتت فکر نکنه همیشه همین طور زرد و رنگ پریده بودی نمی دونی توی این چند روزه چه قدر از دستش حرص خوردم حالام منتظرم تو رو ببینه تا صورت حیرونشو ببینم اون وقت دیگه نمی گه چون سیاه بهت میاد پوشیدی

قیافم کلی تغییر کرده بود چند روز پیش به اصرار یلدا چتری هامو کوتاه کرده بودم ،چون عادت داشتم فرقمو یه طرفه بزنم حالا هر کاریشونم می کردم بازم یه طرفپیشونیم می ریختن عمه هنوز با ذوق نگام می کرد 

پشت موهامو با یه گیره بالای سرم جمع کردم عمه دستمو گرفت و از اتاق بیرون رفتیم همین که پام به نشیمن رسید غافلگیر شدم ...

ای دختر صحرا نیلوفر آی نیلوفر آی نیلوفر 

ای دختر صحرا نیلوفر آی نیلوفر آی نیلوفر 

سعید پا شد قری به سر و گردنش داد :

-  حالا دست دست ...

ماهان با ژست خاصی گیتارشو گرفته بود و با صدای نه چندان خوبش سامان و سعید و همراهی می کرد 

در خواب نازی شبها نیلوفر من 

در بستر خود تنها خفته ای تو ...

صداشون خنده دار بود اونقدر که عمه داشت ریز ریز بهشون می خندید...

اشکو مهمون چشام کرده بود محبت خالصانشون خیلی دوستشون داشتم خیلی همشونو سعید ، سامان و ماهانو که این روزا رنگ نگاهش عوض شده بود و من چه قدر ناراحت بودم از این تغییر رنگ وقتی برام یکی از برادرام بود که از کودکی باهاش بزرگ شده بودم .به قول سعید ماهان پسر مامان من بود که گاهی میرفت یه سر به عمه می زد و بر می گشت البته بعد از مرگ مادر و پدرم رفت و آمدش کمتر شده بود... 

سیاوش که ظاهرا خوابیده بود با موهای شونه نزده که روی پیشونیش پخش بودند از پله ها پایین اومد

حالا تو عاشقی یا من ، مکن جور و جفا با من 

قدم در کوه و صحرا بلکه بین سبزه 

ای نوگل دیر آشنا یابم تو را یابم تو را 

تویی نا مهربان یا من ، مکن جور و جفا با من 

خیره نگاهم می کرد و چنان تو صورتم محو شده بود که خودمو جمع وجور کردم و سرمو زیر انداختم 

آسمانی دلبر من ،عشق من نیلوفرمن 

ای عشق من ، ای زیبا نیلوفر من 

در خواب نازی شبها نیلوفر من 

ای دختر صحرا نیلوفر ، آی نیلوفر ، آی نیلوفر ...

سعید ضربه ای به بازوش زد : 

- چشاتو درویش کن خوردی خواهرمونو

عمه گفت:

-  وا چی می گی !خوب خواهر اونم هست 

چند لحظه نگاه سیاوش غمگین شد ولی زود خودش و جمع وجور کرد و روی پله ی آخری نشست... 

ماهان دوباره گیتارشو گرفت و آهنگ شادی زد

سامان وسعید وسط پریدند و دست عمه رو هم کشیدند و با هم رقصیدند...

بعد از مدتها از ته دل می خندیدمو خوشحال بودم ...

نگاه نافذ و خیره سیاوش هنوزم روی صورتم حس می کردم ولی تا بهش نگاه می کردم نگاهشو می دزدید 

هوای خنک دم غروب باعث شد تا به حیاط رفتم کنار گلهای محمدی و شب بو نشسته بودم و از عطر سحر انگیزشون لذت می بردم انگار تازه متوجه بهار شده بودم 

نسیم خنکی که می وزید بوی شب بوها و محبوبه شبو تو هوا پخش می کرد غرق عالم خودم بودم که در حیاط باز شد و پژمان با دسته گلی توی دستش وارد حیاط شد و با نگاهی خیره به سمتم اومد نزدیکم که رسید دسته گلو به سمتم گرفت :

-  سلام 

با سر جواب سلامشو دادم گلا رو از دستش گرفتم و کنارم روی زمین گذاشتم 

نگاه خیرش روی صورتم سنگینی می کرد 

- می دونم از دستم دلخوری باید برای دیدنت به بیمارستان می اومدم ولی ...

توی حرفش پریدم : 

- اشکال نداره می فهمم...

عمه بهم گفته بود با مادرش حرفش شده ولی موضوع چی بوده نمی دونست ..کمی من ومن کرد

همون طور که نگام می کرد گفت :

-  خوشکل بودی ولی با این لباسا خیلی خوشکل تر شدی 

خندم گرفت از صبح تا حالا همه همینو بهم گفته بودند ...لبخندی زدم و سرمو تکون دادم 

- مامانم دیدتت 

با خنده بازم سرمو تکون دادم 

- پس لازم شد وقتی دیدت من کنارتون باشم 

بازم خندم گرفت و این بار با صدا خندیدم 

- می دونی از وقتی که دیدمت این اولین باره که این طور می خندی 

آهسته گفتم : 

- به خودمو سیاوش قول دادم که دیگه به گذشته کمتر فکر کنم 

تا خواستم از سر جام بلند بشم دستمو گرفت 

دستموعقب کشیدم 

- چی کار می کنید آقا پژمان 

ملتمس گفت : 

- اگه می شه چند لحظه به حرفام گوش بدید 

- مگه برای دیدن سیاوش نیومدید الان منتظرتونه 

- اون می دونه که می خوام باهات حرف بزنم 

از حرفش حسابی جا خوردم ولی سر جام نشستم و نشون دادم منتظرم که به حرفاش گوش بدم هر چند دلم شور می زد 

نفس صداداری کشید :

- همه چیز از موقعی شروع شد که سیاوش بعد از چند ماه دوباره به آلمان برگشت 

فکر می کردم اومده که بمونه ولی این سیاوش، سیاوش قبلی نبود خیلی عوض شده بود سیاوش کم حرف و تودار بود ولی حالا بدتر شده بود هیچی نمی گفت ...

اومده بود تا مدارکشو جمع و جور کنه و برگرده ایران ...

اصرارهای من و پدر و مادرمم بی فایده بود اون تصمیم خودشو گرفته ...

چند روز از برگشتنش گذشته بود رفتم تو اتاقش روی تختش دراز کشیده بود یه قاب عکسم دستش بود اونقدر محو تصویرش شده بود که منو که حالا کنارش ایستاده بودم و نمی دید با یه حرکت سریع عکسو از دستش بیرون کشیدم و نگاش کردم ..سیاوش بود با سعید که قبلن دیده بودمش هر دو کنار هم ولی نفر سوم....

یه دختر ، با دو چشم کشیده و خوش رنگ ، بقیه اعضای صورتش معمولی بود ولی چشماشو نگاهش طوری بود که آدمو جذب می کرد از همه جالب تر برای من حجابش بود یه شال مشکی سرش بود که تمام موهاشو پوشونده بود . برای منی که تمام عمرمو دور از ایران و با یه فرهنگ دیگه زندگی کرده بودم دیدنش جالب  بود هنوز خیره به عکس بودم که این بار سیاوش عکسو از دستم گرفت و با حسرت گفت :

- تو هم مثل من با دیدنش تعجب کردی !

-منظورت این دختر تو عکسه 

سرشو تکون داد :

-  اگر بفهمی کیه ؟بیشترم تعجب می کنی 

- پس بگو چرا همش تو خودتی ، نکنه نامزدته 

یکم رنگش پرید و فوری گفت : 

- نه ولی از وقتی رفتم ایران دارم باهاش زندگی می کنم 

ابروهام از تعجب بالا رفته بودن سیاوش اهل این حرفا نبود اینجا که همه چیز براش آزاد بود به دخترا نگاه نمی کرد چه برسه ایران ...

با تعجب گفتم :

-  با هم زندگی می کنید ، سیاوش ، این دختر کیه ؟

همون طور که روی تختش نشسته بود کمرشو به دیوار تکیه داد آهی کشید و گفت :

-  نیلوفره 

برام باور کردنش سخت بود خودمو روی تخت پرت کردمو دوباره عکسو نگا کردم این نیلوفر با اونی که سیاوش تو ذهنم ساخته بود زمین تا آسمون فرق می کرد 

نیلوفر زشت بود ، بدجنس بود...

بیشتر شبیه یکی از خواهرای سیندرلا بود ولی الان می دیدم نیلوفر خود سیندرلاس ...

سیاوش بلند شد پشت به پنجره ایستاد نگاهش به آسمون ابری بود با صدای دردمندی گفت :

  یه عمر خودمو آواره غربت کردم، یه عمر از پدرمو برادرام دور بودم به خاطر همین دختر ولی همین چند ماه زندگی کردن باهاش باعث شد بفهمم که چه قدر اشتباه کردم و چه لحظه های خوبیو از دست دادم لحظه هایی که دیگه هر گز بر نمی گردند ...

با چند قدم بلند خودشو بهم رسوند :

-  ولی حالا می خوام برگردم... اونا به من احتیاج دارند ولی من به اونا محتیاج ترم وکمی اروم تر گفت : خیلی وابستشون شدم ...

منم همراهش اومدم تا ببینمت ...

دیگه بقیشو که خودت می دونی تو در نهایت ادب ازم دوری می کردی هر کاری کردم نتونستم بهت نزدیک بشم... وقتی کانون توجه همه اطرافیات بودی ...

از ایران رفتم ولی همش تو فکرت بودم تو از همه ی دخترایی که تا حالا دیده بودم متفاوت تر بودی همین منو به سمتت جذب می کرد تا می تونستم تو خونه ازت تعریف می کردم مادرم ترسیده بود وقتی که گفتم می خوام برای سال مرگ عمو و زن عمو به ایران برم همراهم شد و دیدی که برخورد خوبیم باهات نداشت ...

از کنارم بلند شد و روبروم به درخت تکیه داد :

- دیشبم با پدر و مادرم حرفم شد 

می دونید سر چه موضوعی ؟

- دلیلی نداره بدونم چون به من ربطی نداره 

- ولی کاملاً به شما ربط داره 

نگاه ناباورمو بهش دوختم 

- من به پدر و مادرم گفتم شما رو برام خواستگاری کنند 

نگاهم کرد تا تاثیر حرفشو ببینه 

- اگه به خودم گفته بودید دلیلی نداشت اونا رو ناراحت کنید من بهشون حق می دم چون هیچ تناسبی بین خودمو شما نمی بینم .

- اشتباه می کنی 

-  نه ، این شمایید که اشتباه می کنید ما از جنس هم نیستیم .عقاید ما زمین تا آسمون با هم فرق می کنه 

با لحنی رنجیده گفت :

-  من بهت علاقه دارم 

به سختی سعی می کردم لحنمو بی تفاوت کنم :

-  ولی من به شما هیچ علاقه ای ندارم 

از سر جام بلند شدم :

-  خواهش می کنم همه چیز و همین جا تموم کنید 

صدامو پایین اوردم و آهسته تر از قبل گفتم: 

- من حالا حالا ها به ازدواج فکر نمی کنم 

خودشو بهم رسوند خواست دستمو بگیره که خومو عقب کشیدم

با لحن ملتمسی گفت :

-  تا هر موقع بخوای منتظرت می مونم 

سرمو چند بار تکون دادم و در حالی که ازش دور می شدم گفتم : 

-  جواب من منفیه حالا و همیشه 

دستام می لرزیدن ...زانوهامم تحمل وزنمو نداشتن... دستامو بین زانوهام گرفتم تا لرزششونو مهار کنم ولی وقتی دوباره ایستادم از پشت پنجره 

سیاوشو دیدم که داره نگام می کنه نمی دونستم چه مدتیه که اونجاست ...اگر از خواسته پژمان آگاه بوده ...

فکرشم عصبیم می کرد با سری پایین از جلوی سیاوش گذشتم سنگینی نگاهشو تا وقتی وارد اتاقم شدم حس می کردم درو که بستم پشت در نشستم و به بغضم اجازه رها شدن دادم ...

امروز آخرین امتحانمو می دادم و برای همیشه از درس و دانشگاه خلاص می شدم تصمیم به ادامه تحصیل نداشتم این یه سالم بعد از مرگ پدر و مادر به زور گذرونده بودم...

سامان هنوز خواب بود اگه بیدارش نمی کردم تا ظهر می خوابید .امسال به زور کلاس کنکور ثبت نامش کرده بودیم سال سوم بود و باید کم کم برای کنکور آماده می شد صبحونه رو روی میز چیدم در حال بستن دکمه های مانتوم زیر لبم شعری از فروغو زمزمه می کردم و از پله هام بالا می رفتم 

نگاه کن 

که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

آخ سرم ...دستمو به سرم گرفتم... دستای گرمی دورم حلقه شده بود سرمو که بلند کردم سیاوش با چشمای شوخ و شیطون داشت نگام می کرد یه دستم به سرم بود و دست دیگم روی سینه سیاوش...

زل زده بود توی صورتم ،گرمای دستاش حالمو یه جوری کرده بود...یه حس تازه... یه حس عجیب که تا حالا تجربش نکرده بودم ...نمی دونم من گرمم شده بود یا گرمای دستای سیاوش بود.دستی که روی سینش نشسته بود و پایین کشیدم و نرمو آهسته از تو بغلش در اومدم به سختی جلوی خودمو گرفتم تا دیگه نگاش نکنم 

وسریع خودمو به اتاق سامان رسوندم درو بستمو پشت در نشستم 

قلبم تند تند می زد.دستمو روی قلبم گرفته بودم ...می ترسیدم کسی صدای تپش بلندشو بفهمه ...

گرمم شده بود و دستام می لرزیدن ...دلیل همه ی اینا سیاوش بود ولی نمی خواستم باشه ... سرمو تکون دادم...نه دلیلش سیاوش نیست ..دلیلش اینه که من این حسا رو تا حالا تجربه نکردم ...بار اولمه ...خدایا منو ببخش عمدی نبود من که نمی خواستم بیفتم توی بغلش ...بمیرم که هر دفعه باید تو بغل سیاوش فرود بیام 

ضربه ای به در خورد قلبم که خودش تند می زد ولی با صدای در یه سکته کاملم بهش اضافه شد دستمو روی دهنم گرفتم تا صدای جیغمو خفه کنم که صدای سیاوش گرم و گیرا بلند شد : 

- نیلوفر رفتی سامانو بیدار کنی خودتم خوابیدی 

سعی کردم صدام نلرزه که البته موفقم نبودم از همون پشت در جواب دادم : 

- شما برید ما هم الان می آییم 

- خوبه دختر سر به زیر باشه اما نه این قدر که فقط جلوی پاشو ببینه. اگه توی دانشگاهم اینجور باشی که خوش به حال پسرها می شه 

متعجب گفتم : 

- چطور ؟

- آخه هر دفعه با این سر پایینت به یکیشون می خوری 

با حرص گفتم : 

- هیچم این طور نیست در کمال تعجب باید بگم شما تنها کسی هستید که من همش باهاش برخورد می کنم 

صدای خندشو شنیدم و بعد زمزمه وار گفت : 

- خیالمو راحت کردی 

سامان که بعد از تعطیلی دبیرستانش تا لنگه ظهر می خوابید اصلاً خیال بلند شدن نداشت پتو رو تا روی سرش کشیده بود رفتم بالای سرش ایستادم و صداش زدم :

- سامان جان بیدار شو 

سامانم داداشی بیدارشو داره دیرمون می شه 

از زیر پتو خواب الود گفت : 

- برو من خودم بعداً می رم 

- عزیزم تا از جات بلند نشی من از اینجا تکون نمی خورم و با یه حرکت سریع پتو رو از روش کشیدم 

- تو رو خدا نیلو فقط یه ذره دیگه 

- نه تا همین حالام دیرمون شده 

وقتی دید مقاومت فایده ای نداره با غرولند از خواب بیدار شد و دست و صورت نشسته آماده شد و بدون برداشتن کیف و جزوه هاش از اتاقش خارج شد زودی کیفشو برداشتم. چشماشو بسته بود و از پله ها پایین می رفت دم در آشپزخونه بهش رسیدم دکمه های بلوزشو که پس و پیش بسته بود باز کردمو بستم موهاشم که عین این جنگلیا بود یه پس گردنی بهش زدم که که چشماش اندازه نلبکی باز شد : 

- آخه نا سلامتی 17 سالته چند روز به چند روز شونه نمی زنی 

تند تند از پله ها بالا رفتم و برسشو برداشتم وقتی برگشتم دیدم روی کاناپه دراز کشیده داد زدم :

- سامان دیگه داری کفرمو در میاری الان همه ی لباسات چروک می شن 

سیاوش به اپن تکبه داده بود و به حرکات ما می خندید 

از خندش عصبانی شدم و با حرص گفتم :

-  بهتره به جای خندیدن یه چیزی به این سامان بگی من اگه نیم ساعت دیگه سر جلسه نباشم دیگه راهم نمی دن 

سامان تا اینو شنید فوری از روی مبل بلند شد : 

- باشه باشه بریم دیگه فرصت صبحونه خوردن نداشتیم فوری رفتم و دو لقمه برای هردومون آماده کردم و دنبال سیاوش و سامان به حیاط دویدم توی ماشین برسو دستش دادم تا موهاشو مرتب کنه.سیاوش هنوزم به حرکات شتاب زدم می خندید ..

شب خوابم نمی برد به اتفاقات روزی که پشت سر گذاشته بودم فکر می کردم هر بار که چشمامو می بستمو باز می کردم تصویر چشمای سیاوش جلوم نقش می بست لباسم بوی عطر تنشو گرفته بود یقه لباسمو بالا می کشیدم و بوش می کردم هم لذت می بردم از این حس جدید و هم می ترسیدم وقتی دیدم هیچ طوره خوابم نمی بره دیوان فروغو برداشتم اولین شعری که برام در اومد این شعر فروغ بود 

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها، ز ابرها، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پرستاره می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن

تو میدمی و آفتاب می شود

یلدا از پشت آیفن داد می زد :

-  زود باش دیگه نیلوفرچه قدر لفتش می دی شب شد 

با عجله کیفمو برداشتم و تا دم در دویدم 

در رو باز کردم و همین که توی ماشین نشستم چنان پاشو روی ترمز گذاشت که ماشین از جا کنده شد

- هوی دیوونه یواش تر و گرنه به جای عروسی باید بریم بیمارستان...محل که نداد تند ترم رفت 

پنج ساعت تو خیابابونا گشتیم از این پاساژ به اون پاساژ تا بالاخره یه لباس پیدا کردم که بتونم واسه مجلسی که مختلطه بپوشم که هم پوشیده باشه هم شیک و زیبا یه لباس آبی فیروزه ای که یقه بسته ای داشت آستینش سه ربع بود دنباله کوتاهیم داشت که روی زمین کشیده می شد یلدا با دیدنم سوت خفیفی زد : 

-  چی شدی ... خوشکل بودی با این لباس صد برابر خوشکل تر شدی از حالا می دونم امشب دو نفر چشم ازت بر نمیدارند 

-  اینجام دست از شوخی بر نمی داری 

- ولی من شوخی نکردم جدی جدی گفتم ...

به اصرار یلدا یه کفش پاشنه بلندی به رنگ لباسم گرفتم که به زحمت می تونستم باهاشون حرکت کنم ولی واقعن زیبا بودند جلوی لباسم تا روی قوزک پام بود و زیبایی کفشمو نشون می داد یه شال حریر هم به رنگ لباسم گرفتم وقتی روی سرم امتحانش کردم باز یلدا گفت : 

- هرچند اگه من جای تو بودم شال نمی زدم ولی باید اقرار کنم که خیلی بهت می یاد 

شالو در اوردم و روسریمو مرتب کردم حساب کردیم و از مغازه در اومدیم به طرف ماشینمون که کمی دورتر پارک شده بود می رفتیم که به یلدا گفتم :

- خودت می دونی که من از خوش تیپ بودن بدم نمی یاد . ولی دلم نمی خواد تابع بی چون و چرای هر مدی باشم و چشم و گوش بسته اونو قبول کنم . لباس علاوه بر رنگ و شکل ظاهریش که اونم خودش دارای قواعدیه که هر کس باید خودش بدونه چه رنگ و چه طرحی بیشتر به رنگ پوست و فرم هیکلش می یاد باید با سن و شخصیت کسیم که انتخابش می کنه جور باشه 

خنده ی ریزی کرد :

-  اینو باهات موافقم ما یه فامیل داریم که با وجودی که سنش بالا رفته ولی هنوزم لباسهای دخترای بیست ساله رو می پوشه منو مامانم هر دفعه کلی بهش می خندیم آخه همسن مامانمه ولی مامانم همیشه ازش خوش تیپ تره 

- می دونی چرا مامانت خوش تیپ تره؟ چون می دونه چه لباسیو کجا بپوشه..

ما می تونیم از مد پیروی کنیم ولی نه هر مدی در ضمن مگه هر لباسی که بالاتنه لخت داشته باشه خوشکله تو خودت همیشه شاهد بودی که من لباسای پوشیده می پوشم ولی با این حال هم زیبان و هم همه ازشون تعریف می کنند با این وجود منکر اینم نمی شم که با اون جور لباسها زیباتر می شیم ولی اگه در انتخاب رنگ و مدل دقت کنیم با یه لباس پوشیدم می تونیم خیلی جذاب و خوشکل بشیم ...

خریدمون کامل شده بود ولی دیگه نای راه رفتن نداشتیم ماشینم دور پارک شده بود کیسه های خرید و بین خودم و یلدا تقسیم کردم یه ساعت پیاده روی کردیم تا به ماشین رسیدیم انقدر که بعد از نیم ساعت لنگ می زدم .هوا تاریک بود که به خونه رسیدیدم یلدا دم در پیادم کرد و رفت .

کلید و تو قفل چرخوندم و چند قدم به زور رفتم تا به نیمکت همیشگی خودم رسیدم و همون جا ولو شدم کفشامو در اوردم و کیفمم زیر سرم گذاشتم و دراز کشیدم .نمی دونم چه قدر گذشته بود که با صدای سیاوش با بی حالی از روی نیمکت بلند شدم 

- حالت خوب نیست

- سلام ، نه خوبم 

با تردید پرسید : 

- اگه حالت خوبه پس چرا این جا خوابیدی ؟

نگاهی به بسته های خریدم که کنار نیمکت پخش بودند انداخت 

- خرید بودی 

- اوهوم 

- واسه همین این جا ولو شدی 

- خیلی خسته شدم پاهام این قدر درد می کنه که دیگه نمی تونم قدم از قدم بردارم نصف راهو لنگ می زدم 

- مگه مجبور بودی این قدر خودتو اذیت کنی آخه یه عروسی چه قدر ارزش داره که خودتو این طور خسته کنی

با یه دست تموم بسته ها رو از روی زمین جمع کرد و با دست دیگه زیر بازومو گرفت و تا کنار اتاقم همراهیم کرد ...همین که وارد اتاقم شدم کفشامو از پام در اوردمو روی تختم ولو شدم ...

از صدای ضربه آرومی که به در اتاق خورد از خواب بیدار شدم نگاهم به ساعت افتاد . از ده گذشته بود اونقدر دیشب خسته بودم که تا سرم روی بالش رفت خوابم گرفت حالام اگه در اتاقو نمی زدند بیدار نمی شدم ضربه دیگه ای به در زده شد و صدای سیاوش به گوشم رسید: 

- نیلوفر بیداری 

خواب آلود گفتم :

-  آره آره الان میام 

- نه کارت ندارم راحت باش فقط می خواستم برم کمک مهرداد سعید وسامانم همراهم میان هر موقع آماده شدی زنگ بزن یکیمون بیاد دنبالت

خوشحال که کسی کاری به کارم نداره دوباره زیر پتو خزیدم 

بار بعد که بیدار شدم ساعت سه بود و تا اومدن یلدا یه ساعتی وقت داشتم باورم نمی شد این همه خوابیده باشم ولی حسابی شارژ شده بودم کمی از غذای دیروز هنوز مونده بود گرمش کردم نیم ساعت حموم کردنم طول کشید مشغول خشک کردن موهام بودم که یلدا اومد تا رسید گفت : 

- نیلوفر بجنب که اصلن وقت ندارم باید زود برم خونه خودمم آماده بشم 

با ناراحتی گفتم :

-  کاشکی می موندی باهام می اومدی عروسی 

-  اینم از بدشانسیه که عروسی پسر دوست مامانم با عروسی مهرداد یه روزن ...نرم مامان پوستمو کنده 

و مشغول ور رفتن به موهام شد 

- وای یلدا یواش تر پوست سرمو کندی 

- اوه اوه چه قدر نازک نارنجی شدی فکر کردی الکی خوشکل می شی 

- من نازک نارنجیم یا تو بلد نیستی چطوری موهامو ببندی حالا خوبه گفتم ساده بالای سرم جمعشون کن 

- په نه می خوای برات شینیون کنم 

- نه تو همون ساده ولی بی درد جمعشون کن کافیه 

بعد از دوساعت که پوست سرمو کشیده بود کمی ازم دور شد دستشو به کمرش زد و با ذوق وشوق گفت : 

- خداییش خوب شده بنازم ناز شستمو فوری برگشتم ونگاهی به آینه کردم چیز قابل توجهی ندیدم.موهامو بالا برده بود و با یه گیره جمعشون کرده بود و جلوی موهامم که مثل همیشه کج می ریختن یه طرف صورتم با یه گیره کوچولو مهار کرده بود ..

- دوساعته مو به سرم نذاشتی کلی پوست سرمو جابه جا کردی همش واسه این ...

دوباره نگاهی به آینه کردم :

-  خودمم می تونستم تو پنج دقیقه همین طور ببندمشون

دستمو کشید محکم نشوندم روی صندلی :

- خیلی پرویی به خدا ...مدل از این بهتر می خواستی تشریف می بردی آرایشگاه ...کرمو از روی میز برداشت همراه غرغز مشغول آرایش صورتم شد 

-  یلدا تو رو خدا صورتمو مثل موهام درست نکنی 

قری به سر وگردنش داد

- خودت که بهتر می دونی تخصص من توی آرایش صورته حالا ببین 

-  ساده درستم کنی برعکس موهام می خوام آرایشم خیلی ملایم باشه 

کارش که تموم شد گفت:

- حالا خودتو ببین و بازم بهم ایراد بگیر

نگاهی توی آینه کردم ولی از دیدن خودم جا خوردم با وجودی که آرایشم ملایم بود ولی خیلی عوض شده بودم به خصوص چشمام از همیشه درشت تر و خوشکل تر شده بودند ...

صورت یلدا رو از توی اینه دیدم :

- امشب باید چند تا چشم مواظبت باشه که هاپولی نشی ...

-  نه ! یعنی اینقدر آرایشم ناجوره ... اصلن بهتره پاکش کنم 

دستمو که به سمت دستمال می رفت گرفت : 

- بابا من کی گفتم آرایشت نا جوره ؛ خره تو خودت خوشکل بودی آرایشتم خیلی ملایم ولی نه اینکه همیشه ساده ای حالا اینقدر تغییر کردی مطمئن باش آرایشت امشب از همه کمتر ولی از همه هم بیشتر دور و ورت شلوغ می شه حالام زود باش لباستو بپوش که منم دیرم نشه

- کاشکی تو هم امشب می اومدی بدون تو اصلاً بهم خوش نمی گذره 

چشمکی زد :

- امشب خیلی ها هستند که جای من و واست پر کنند ...

یلدا منو رسوند و رفت خیلی برام سخت بود که زیر نگاه مردا وارد تالار بشم .نگاهمو برای پیدا کردن آشنایی گذرا و کوتاه چرخوندم و با دیدن ماهان و سعید ذوق زده به سمتشون رفتم 

سعید تا منو دید گفت : 

- چه قدر دیر کردی نیلوفر 

ماهان مات و متعجب به صورتم خیره شده بود که سعید یکی به سرش زد: 

- هوی تمومش کردی ...انگار بار اولته دیدیش ...

ماهان برعکس همیشه که جوابشو می داد بی حرف می خندید .بیچاره حق داشت تا حالا منو این طوری ندیده بود 

که سعید دوباره گفت : 

- نیشتو ببند ، به جای خجالت کشیدن برامون می خنده 

ماهان خجالت زده پشت سرشو خاروند و یه نگاه مهربون بهم کرد :

-  خوش اومدی نیلو جون و خیلیم خوشکل شدی 

سعید یه نگاه مثلن خشمگین به ماهان کرد و با صدای کلفتی گفت :

-  جرعت داری یه بار دیگه از خواهرمون تعریف کن .فک مکتو ریختم پایین 

با شوخی و خنده و سربه سر گذاشتنای سعید و ماهان طول حیاطو طی کردیم تا به تالار رسیدیم 

عمه با دیدنم به استقبالم اومد :

- قربونت برم عمه جون چه قدر دیر کردی این پسرا منو کشتن یکی یکی اومدن سراغتو گرفتن سیاوش می رفت ماهان می اومد ماهان می رفت سعید و سامان

-  والا دست من بود دو ساعت پیش اینحا بودم ولی زیر دست یلدا نمی تونستم تکون بخورم 

عمه نگاه تحسین انگیزی بهم کرد : 

- دستش درد نکنه خیلی خوشکل شدی مطمئنم امشب کلی خواستگار روی سرمون خراب می کنی ...

این اولین ازدواج توی فامیل کوچک ما بود .جای خالی پدر و مادرم خیلی احساس می شد بغض همیشگی گلومو می فشرد چشمامو به هم فشار می دادم تا مانع ریختنشون بشم ...مانتومو دراوردم و شالمو روی سرم مرتب کردم نگاهی به خودم توی آینه انداختم و داخل سالن رفتم ...

مشغول خوش امد گویی به مهمونا بودم که چشمم به سیاوش افتاد که از اون طرف سالن به سمتم می اومد از وقتی که اومده بودم چشمم بی اختیار برای دیدنش چرخیده بود و حالا با دیدنش توی اون کت و شلوار شیک با اون صورت مردونه و موهایی که می دونستم به سختی بالا نگهشون داشته قلبم دیوونه و سرکش تر از همیشه به سینم می کوبید. همون طپشی که من از صدای کوبشش می ترسیدم ونمی دونستم با خودمو احساسی که نفهمیده بودم چطور و از کی تو وجودم جوونه زده و قد کشیده کنار بیام ...دستمو مشت کردم و سعی کردم لبخند بزنم سیاوش بهم رسید چشماش برق می زدن ...خوشحال بود ...برق نگاهش تازه بود 

...چیزی که تا حالا هرگز تو نگاهش ندیده بودم هر کاری کردم نتونستم از جادوی نگاهش فرار کنم 

انگار احساس تازه متولد شدم حجب و حیای نگاهمو دریده بود ...

گرم وگیرا گفت : 

- چه قدر عوض شدی 

خجالت زده خندیدم : 

- شمام عوض شدین 

هر کاری می کردم بازم نمی تونستم از ضمیر فرد برای صحبت کردن باهاش استفاده کنم سیاوش اونقدر محجوب ومتین و باوقار بود که نا خوداگاه طرف مقابلشو وادار به احترام می کردو من با وجود نزدیکی زیادی که باهاش داشتم هنوزم صحبت کردن باهاش برام سخت بود حالام که زیر نگاه خیره ، مشتاق و گرمش از همیشه نا توان تر شده بودم 

-  نه به زیبایی تو 

دوباره خندیدمو سربه زیر انداختم

گیج حرفاش روی صندلی نشستم و محو جوش و خروش دختر و پسرهایی که وسط سالن مشغول رقص وپای کوبی بودند شدم که صدایی از بغل دستم به گوشم رسید ومنو متوجه خودم کرد .

برگشتم سیاوش بود که کنارم ایستاده بود صورتش از خوشحالی می درخشید بعد از اومدن به ایران این اولین عروسی بود که در اون شرکت می کرد 

یه صندلیو کنار کشید و کنارم نشست و پرسید : 

- چرا نمی ری و باهاشون نمی رقصی 

تحت تاثیر نگاه گرمش منم به صورتش خیره شدم و جواب دادم : 

- فکر می کردم توی این مدت منو شناخته باشی و بدونی که من جلوی این همه مرد و پسر جوون نمی رقصم

من برای نرقصیدنم دلیل دارم همون طور که اونها واسه رقصشون هر کدوم دلیلی برای خودشون دارن 

کمی متفکر نگام کرد :

-  مطمئن باش اگر لباست به غیر از اینی بود که تنته هرگز بهت پیشنهاد رقصیدن نمی دادم ولی با این لباس پوشیده دلیلی نمی بینم ...

داشتم به حرفاش فکر می کردم سیاوش حق داشت البته بی راهم نمی گفت من که نمی خواستم مثل بعضی از این دخترا که تنها هدفشون خود نمایی و البته نشون دادن تن و بدنشون بود برقصم نهایتش یه دور همراه بقیه اونم تو شلوغی بود...

نگاهمو از بقیه گرفتم و رو به سیاوش که تنها مسیر نگاهش من بود کردم :

-  من نه خیلی عاشق رقصیدنو قر دادنم و نه اینکه از شادی بدم میاد ولی اگر محیط دل چسبم باشه اونم بین فامیل خودم بدم نمی یاد یه دوری بخورم 

دستامو تو هم حلقه کردم :

-  البته بین خودمون باشه من اصلن بلد نیستم برقصم و آروم خندیدم 

- وای نیلوفر خودتی 

با صدای آشنایی صحبتم با سیاوشو قطع کردم و به سمت صدا چرخیدم 

خدای من همینو کم داشتم یکی از وراج ترین دخترای دانشگاهم بود که بیشتر دوست یلدا بود و من زیاد باهاش صمیمی نبودم با بی میلی لبخندی زدم و از سر جام بلند شدم

-  سلام شیرین جون 

شیرین دستی رو که برای دست دادن باهاش پیش کشیده بودم گرفت در حالی که نگاهش با شیطنت بین و من و سیاوش می چرخید.

سیاوش بلند شد و با همون متانت همیشه گفت : 

- سلام خانم خوش اومدید 

شیرین با خنده گفت : 

- کلک نگفته بودی نامزد کردی! 

سیخونکی به پهلوم زد و یواش گفت : 

-  اینو از کجا پیدا کردی خیلی خوش تیپه ، خیلیم بهم می آیید 

این دومین بار بود که کسی من و سیاوشو این طوری بهم پیوند می زد سیاوش هیچی نمی گفت لبخند محوی روی لبش بود با یه ببخشید از جاش بلند شد و رفت 

با خونسردی گفتم : 

-  نامزدم نبود که !

شیرین ناباور ابروهاشو بالا داد : 

- نگو دوست پسرته که باور نمی کنم ؛ تو که اهلش نبودی 

سرمو تکون دادم و جریان خودمو سیاوش خلاصه و مختصر براش تعریف کردم تا یه شایعه بین دوستام برام درست نکنه ...

داشتم به به جمعیتی که اون وسط شادی می کردند نگاه می کردم که عروس و داماد وارد تالار شدن از جام بلند شدم و کنار سیاوش که همراهیم می کرد تا نزیدکشون رفتیم عمه با خوش حالی دورشون می چرخید از بین جمعیت راهی برای خودم باز کردم خیلی خوش حال بودم از اینکه رویا به عشقش رسیده بود ومهردادم بهترین و عاقلانه ترین تصمیم و با انتخاب رویا که سالها انتظارشو کشیده بود گرفته بود 

رویا رو تو آغوش گرفتم و صورتشو بوسیدم و براش آرزوی خوشبختی کردم 

رویا با چشمایی که از خوش حالی می درخشیدند دستمو تو دستش فشرد و آروم گفت : 

- نیلوفر همه خوشبختیمو مدیون تو هستم امیدوارم بتونم یه روزی جبران کنم ...

داشتم برای پوشیدن مانتوم به سمت رختکن خانما می رفتم که سنگینی نگاهیو روی خودم حس کردم هر بار که سرمو بالا می بردم از دیدن پسری که معلوم بود حال درستیم نداره و با هیزی نگام می کنه چندشم می شد ولی هرگز فکر نمی کردم تو شلوغی جمعیت بتونه خودشو بهم برسونه 

جلوم ایستاد هرم نفس هاشو که بوی بدی میداد و ندونسته می شد حدس زد الکله حس می کردم 

خودمو کمی عقب کشیدم ولی اون با بی شرمی جلوتر اومد نگاه ترسونمو برای پیدا کردن یکی از برادرام دور سالن چرخوندم ولی چون عروس و داماد در حال خارج شدن از تالار بودن کسی حواسش به این طرف سالن نبود 

پسر در حالی که به خاطر مستی کلمات کشیده از دهنش خارج می شدن گفت : 

- به به بالاخره دورت خلوت شد خوشکل خانم ودستشو جلو اورد تا دستمو بگیره 

کمتر از یه ثانیه دستی از عقب یقشو کشید و تا به خودم بجنبم با مشتی که سیاوش حوالش کرد تلو تلویی خورد و نقش زمین شد و همین که بلند شد پا به فرار گذاشت تا حالا سیاوشو این طوری ندیده بودم عصبانی بود ولی بیشتر از عصبانیت انگار بدتر از من ترسیده بود خودشو بهم رسوند و دستای سرد و لرزونمو تو دستای

گرمش گرفت : 

- حالت خوبه ...اذیتت که نکرد 

سرمو تکون دادم 

نفس آسوده ای کشید :

- چرا مانتوتو نپوشیدی 

- داشتم می رفتم بپوشم که این پسره مزاحمم شد 

سیاوش پشت در ایستاد تا مانتوموبا اون دستای لرزونم پوشیدم و با هم از تالار خارج شدیم ماشین عروس و داماد آماده حرکت بود همه با هم بوق بوق می کردن سامان و سعید و ماهان سوار یه ماشین شده بودند نزدیکشون رفتم ماهان پشت فرمون نشسته بود سرمو کمی داخل بردم صدای اهنگشون اونقدر بلند بود که مجبور بودم داد بزنم : 

- ماهان تند نری، ویراژ ندی، لایی نکشی بین ماشین ها 

ماهان فقط سرشو تکون می داد

یکم بلندتر گفتم : 

- ماهان فهمیدی چی می گم !

بازم سرشو تکون داد 

فایده نداشت بی خیال ماهان شدم رفتم سمت سامان در سمتشو باز کردم : 

- سامان جان تو بیا سوار ماشین خودمون شو 

- ولشون کن 

چرخیدم سیاوش بود 

- ولی 

- دلت شور نزنه مراقب خودشون هستن زود باش سوار شو ...

همین که حرکت کردیم ضبط ماشینو روشن کرد یه ترانه بود که اولین بار بود می شنیدمش 

دور و وریام می دونن 

تو زندگی و عشقمی 

دلم واسه تو تنگ می شه 

حتی وقتی که پیشمی 

دور و ریام می دونن 

من چجوری تو را می خوام 

هر کی می بینمون می گه 

اینا چه قدر بهم میان 

یه احساسی بهت دارم 

که توی قلب هیچ کس نیست 

با این که پیش هم هستیم 

ولی انگار بازم بس نیست 

یه احساسی بهت دارم 

که تا امروز ازم دور بود 

یه حسی که دلم انگار 

به بودن با تو مجبور بود 

نمی دونی چه قدر خوبه 

کنارت زندگی کردن 

تو این دنیا نمی بینی 

کسی خوش حال ترو از من 

نمی دونی چه قدر خوبه 

همش دلتنگ تو بودن 

یه عمر درحین آزادی

اسیر جنگ تو بودن 

یه احساسی بهت دارم 

که توی قلب هیچ کس نیست 

بااین که پیش هم هستیم 

ولی انگار بازم بس نیست 

یه احساسی بهت دارم 

که تا امروز ازت دور بود 

یه احساسی که دلم انگار 

به بودن با تو مجبور بود

خوشی عروسی ماهان با در دسری که برام درست شد زهرمارم شد 

نمی فهمیدم چرا عمر شادیام اینقدر کوتاهه که همیشه پشت بندش باید منتظر یه گرفتاری ، ، یا ناراحتی باشم که خوشیمو زایل کنه ...

فردای عروسی طبق معمول چند وقت اخیر سیاوشو سعید بعد از خوردن صبحونه رفتن شرکت تازه تاسیس سیاوش که این روزا حسابی سرش شلوغ شده بود 

و سعید و ماهانم به کمک گرفته بود و من واقعن خوش حال بودم برای هر سه تاشون خوبیش این بود که سعید و ماهان تا درسشون تموم شد شاغل شدن و دیگه دور و ور من نمی پلکیدن سعید با سربه سر گذاشتناش و ماهان با توجهاتش که این اواخر خیلی ملموس شده بود و همه رو متوجهش می کرد .

بلافاصله بعد از صبحونه مشغول می شدم اولین کار هر روزم مرتب کردن اتاق پسرا بود سیاوش که اتاقش مثل خودش مرتب و تمیز بود امکان نداشت یه موقع وارد اتاقش بشی و یکی از وسایلش سر جای خودش نباشه هر موقع می خواستم لباسای کثیفشو جدا کنم باید اونقدر بوش می کردم تا از میان بوی ادکلن همیشگیش بوی تنشو تشخیص بدم ولی امان از لباسای سعید و به خصوص سامان اونقدری بوی عرق می داد که نیاز به بو کردن نبود از همون دم در اتاقش بوی تندشو می فهمیدم اتاقم که عین میدون جنگ هر لباسش یه طرف اتاق پرت شده بود تختا نامرتب ...هر چیم می گفتم بابا من یه نفرم نمی رسم هر روز اتاقاتونو تمیز کنم یه چشمی می گفتن ولی دریغ از عمل ...یه بار همون اوایل لباسای سیاوشو با لباسای سامان داخل لباسشویی گذاشتم به جای اینکه تمیز بشن بدتر بو گرفتن بعد مجبور شدم دوباره بشورم دیگه از اون وقت همیشه براش جدا می شستم... لباسای اون دوتا بودارم جدا ...

خلاصه تا ظهر وقتم گرفته می شد بعد از درست کردن نهار نهایتش یه نیم ساعتی می تونستم استراحت کنم چون از ساعت یک به بعد یکی کی با شکم گرسنه سرمی رسیدن ...

اون روزم با بی حالی روی کاناپه جلوی تلویزیون درازکشیدم و برای پیدا کردن یه آهنگ خوب شبکه های تلویزیونو بالا و پایین می کردم که با صدای تلفن یه متر از جام پریدم

گوشیو برداشتم 

- الو بفرمایید .....الو 

ولی تنها صدایی که شنیدم صدای نفس های کش دار و بلندی بود 

نمی دونستم کیه که حرف نمی زنه حالو حوصلم نداشتم گوشیو سر جاش گذاشتم ولی هنوز چند قدم از تلفن فاصله نگرفته بودم که دوباره صدای زنگ تلفن بلند شد گوشیو برداشتم و با بی حالی گفتم 

- بله 

باز صدایی نیومد ولی همچنان صدای نفس های ملایمی از اون طرف خط توی گوشم می پیچید 

عصبانی گفتم :

-  اگه دچار کمبود اکسیژن شدی شماره رو اشتباه گرفتی باید به اوژانس زنگ بزنی و گوشیو روی تلفن کوبیدم و دو شاخه رو از پریز کشیدم یکدفعه متوجه بوی بدی شدم که تو کل ساختمون پخش شده بود ...کمی بو کردم و مثل برق خودمو به آشپزخونه رسوندم ...غذام بود که سوخته بود فوری زیرشو خاموش کردم دود کل آشپزخونه رو برداشته بود 

تو دلم هر چی بد و بیراه بلد بودم نثار مزاحمو فک و فامیلش کردم سر قابلمه رو که برداشتم آهم در اومد نخودای قیمه سیاه و برشته به ته قابلمه چسبیده بودن نه خبری از آبش بود نه ربش گوشتام گوله گوله گوشه و کنار مچاله شده بودن با ناراحتی قابلمه رو زیر آب گرفتم 

خدا رو شکر برنج زیرش کم بود در فریزرو باز کردم و فوری یه بسته گوشت کبابی در اوردم هنوز تارسیدن پسرا فرصت داشتم سیب زمینی اولی به دومی نرسیده نگاهم به ظرفشویی افتاد که آب از همه طرفش سراریز شده بود حالا هر کاری می کردم شیر بسته نمی شد آبم همین طور کف اشپزخونه می ریخت با چه بدبختی شیر و بستم ولی با اولین قدم چنان لیز خوردم که تا کنار کانتر کشیده شدم و گرومپی زمین خوردم

درد وحشتناکی تو کل بدنم می پیچید از درد بی حس شده بودم صدای زنگ موبایلمو دور و نزدیک می شنیدم ...جلوی چشام تاریک و روشن می شد

دستمو به سختی به لبه دیوار گرفتم ولی همین که تکون خوردم درد وحشتناکی تو کمرم پیچید که اشکمو در اورد نمی دونستم چیکار کنم به هر جون کندنی بود کشون کشون خودمو به موبایلم رسوندم ...

- الو الو نیلوفر چرا جواب نمی دی 

صدای نگران سیاوش گریمو تبدیل به هق هق کرد 

از اون طرف خط داد زد 

-  نیلوفر چته ، حرف بزن 

بریده بریده گفتم 

دا...رم ...از ..د..ر...د ...می ...می..رم 

نگرانو نفس زنان گفت : 

- تحمل کن نیلوفر تحمل کن زود خودمو می رسونم 

مشخص بود داره می دووه 

نمی دونم چه مدتی تو اون وصعیت بودم که در هال باز شد و سیاوش آشفته و پریشون به سمتم اومد

تا دیدمش دوباره اشکم سرازیر شد لب پایینم از فشار درد می لرزید

سراسیمه به سمتم اومد و بلند گفت : 

-  چی شده ؟چته ؟چه اتفاقی برات افتاده 

بریده بریده گفتم : 

-  لیز خوردم ، افتادم ، 

کلافه و نگران پرسید 

- خیلی درد داری ؟

از زور درد نمی تونستم حرف بزنم فقط سرمو تکون دادم و همزمان با تکون سرم اشکامم پایین می ریختن ...

تو دلم گفتم : 

- کدوم درد... دردی که توی تنم می پیچه یا درد تنهایی و بی کسیمو ؟

هر دردی درمون داشت ولی درد تنهایی من ...اینکه هیچ کسیو نداشته باشی که وقتی مریضی وقتی بی حالی کمک حالت باشه وقتی یه مشکل زنونه داری بتونی بهش بگی ...درسته یلدا برام از خواهر بهتر ودل سوز تر بود ولی همیشه که نمی تونست کنارم باشه ...

درد داشتم خیلی درد داشتم قلبم از بی رحمی روزگار درد می کرد ...

زمین خورده بود باسنم خورد شده بود ولی خجالت می کشیدم به سیاوش بگم پشتمه که درد داره نه کمرم ...

کمی جلو اومد دستشو دور کمرم حلقه کرد و کمکم بلند شم .خیلی درد داشتم و به سختی خودمو نگه داشته بودم ... 

با کمک دستای گرم و حمایت گر سیاوش تا کنار ماشین رفتم همین که منو تو ماشین نشوند رفت تا برام مانتو و شالمو بیاره ...

صدای زنگ تلفن سکوت فضا رو شکست گوشیو برداشتم صدای یلدا تو گوشی پیچید 

- سلام بر کله خر ترین دختر دنیا 

-  این جای سلام کردنته 

-  اینو گفتم تا بدونی وقتی کسی به گوشیت ده بار زنگ می زنه لابد کارت داره 

بی اختیار آهی کشیدم و گفتم : 

- دیروز و دیشب مزاحم تلفنی داشتم به خاطر همین خاموشش کردم بعدشم یادم رفت روشنش کنم 

موبایلت خاموش بود چرا تلفنو جواب نمی دادی 

موبایلمو که خاموش کردم به تلفن زنگ می زد منم از پریز کشیدمش 

یلدا با شیطنت پرسید : 

- حالا مزاحمه کی بود که شماره ی خونه و موبایلتو داشت 

- نمی دونم 

- یعنی هیچ حرفی نمی زد 

- نه فقط نفس می کشید 

- بدبخت بلکه آشنایی بوده و داشته نفسای آخرشو می کشیده و می خواسته بهت وصیت کنه 

- یلدا مسخره نکن حوصله ندارم

جدی شد : 

- ولی از شوخی گذشته هر کی بوده آشنا بوده 

- حالا خودمونیم از صدای نفساش نفهمیدی کیه 

- به خدا اگه پیشم بودی تا حالا یه چیزی تو سرت خورد کرده بودم 

- اِ به من چه تو مزاحم داری منو می خوای ناکار کنی

هنور پشتم درد می کرد کمی روی مبل جا به جا شدم :

- نمی خوای حالمو بپرسی 

صداش نگران شد 

-چیزی شده نیلوفر... باز سردرد داری 

- نه 

- پس چته 

-چی بگم همش تقصیر مزاحمه دیروزی بود اونقدر اعصابمو خورد کرد که حواسم به کلی از غذام پرت شد

- خوب این که ناراحتی نداره اینقدر به خورد برادرات غذاهای خوب دادی یه روزم سوخته می خوردن ، چیزی که ازشون کم نمی شد 

-مشکلم که غذا نبود 

-پس چی 

- هنوز داشتم به مزاحمه فکر می کردم که بوی سوختگی زیر دماغم پیچید سریع خودمو به آشپزخونه رسوندم خورشتم سوخته بود نمی دونی چه قدر براش زحمت کشیده بودم سامان عاشق خورشت قیمس

-می دونم گلم سامان قیمه دوست داره ، سیاوش قورمه سبزی سعید فسنجون و تو هم هفته ای حداقل یکیشونو واسه خاطرشون درست می کنی و البته قورمه سبزی این وسط رکورد داره ...

- با تشر گفتم : 

- میزاری بقیشو بگم

- اوه اوه بفرما 

- هیچی دیگه قابلمه رو توی ظرفشویی گذاشتم و شیر آبو باز کردم و مشغول درست کردن یه غذای دیگه شدم که یه ربعی وقتم گرفته شد و این وسط به کلی یادم رفت شیر آب بازه و قابلمه جلوی خروج آبو گرفته یه لحظه برگشتم و دیدم آب سر ریز شده و همین طور با نخود و گوشت و روغن کف آشپزخونه پخش شده 

بی هوا رفتم شیرآبو ببندم که لیز خوردم و گرومبی زمین خوردم 

- وای بمیرم برات نیلوفر باسنت سالم موند عزیزم یا کلن فرو رفت 

-از اونجا که من رابطه ای با شانس ندارم چنان با زمین یکی شدم که تا چند ثانیه از زور درد نمی تونستم نفس بکشم حالامو نبین راحت دارم درموردش باهات حرف می زنم کلی آمپول نوش جان کردم تا یکم دردم سبک شده 

هین بلندی کشید : 

- یعنی اینقدر ناجور خوردی زمین 

- آره تازه خدا بهم رحم کرد سرم به کانتراشپزخونه نخورد و گرنه الان یا تو کما بودم یا سینه قبرستونه

–دور از جون این حرفا چیه که می زنی 

-چرا به من زنگ نزدی بیام پیشت 

- یه چیزی می گی تو هم ، من می گم از درد نمی تونستم نفس بکشم همین طور گریه می کردم ...تلفنو موبایلمم یه بند زنگ می خورد کشون کشون خودمو به تلفن رسوندم 

-  کی بود 

-  به غیر از سیاوش کی می خوای باشه اونه که هر روز سر ظهری زنگ می زنه ببینه کاری ندارم ،خریدی ندارم...

- چون براش مهمی هر روز باهات تماس می گیره چون دوست داره صداتو بشنوه و خرید و اینا بهونشه 

-  یلدا تو رو خدا این طور نگو 

-  حالا هی من بگم هی تو خودتو به نشنیدن و نفهمیدن بزن ولی سیاوش با وجود همه ی خود داریش آخرش یه مرد و دیر یا زود احساسشو نشون می ده تا کی می خواد کنارت زندگی کنه هر روز تو رو ببینه هر روز صداتو بشنو و( با خنده ) هر هفته جمعه ها قورمه سبزی خوشمزتو بخوره و بازم عاشق و شیدا نشه... 

حرفای یلدا رو قبول داشتم سیاوش خیلی خوددار بود هیچ حرفی نمی زد تا علاقشو نشون بده ولی با کاراش با توجهاش هر روز بیشتر از قبل منو به خودش وابسته می کرد خودمم گیج بودم نه جنس توجهات اونو می فهمیدم و نه از ماهیت احساس خودم خبر داشتم شاید این احساس به این دلیل بود که در این مدت با سیاوش توی یه خونه زندگی می کردم و بهش عادت کرده بودم

-  نیلوفر ، نیلوفر کجایی گوشی دستته 

با صدای یلدا به خودم اومدم 

- ببخشید یلدا حواسم پرت شد داشتم به حرفات فکر می کردم 

-  آهان خوبه فکر کن شاید به نتیجه ای رسیدی ...

- چی بگم همین که سیاوش فهمید افتادم وحالم خوب نیست فوری خودشو رسوند 

-  یلدا نمی دونم صداش بود یا حالت نگران صورتو چشماش که تو اون همه درد تیره پشتمو لرزوند و نفسمو بند آورد .

- حالا باورت شد ، دیدی چه قدر نگرانته چه قدر دوست داره که از فرم حرف زدنش که تازه هنوز هیچ حسیم توش نیست تو حالی به حالی می شی 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

وقتیم که دستش دور کمرم حلقه شد و بلندم کرد بدتر شدم داشتم از درد می مردم ولی این وسط قلبمم تند و تند می زد از این همه محبتش ...

فکر کنم اونم حالش مثل من بود چون ساکت بود و با هر آه من که حین راه رفتن از درد می کشیدم دستش بیشتر دور کمرم حلقه می شد 

وقتیم که توی ماشین روم خم شده بود تا شالمو سرم کنه دستاش می لرزدید تا حالا هیچ وقت این همه بهم نزدیک نشده بود صورتش توی چند سانتی صورتم بود از خجالت داشتم آب می شدم درد و تپش قلب و حالام این همه نزدیکی به دوچشم سیاه که داشت دیوونم می کرد 

از آشوبی که تو دلم به پا شده بود گیج بودم . یه قسمت از چتریمم روی صورتم افتاده بود و کنار نمی رفت منم که کلن هنگ ...

سیاوش با دست موهامو کنار زد چند لحظه دستش یه طرف صورتم موند ولی یکدفعه نفسشو با صدا بیرون داد و عقب رفت 

درو بست و جلو نشست و با سرعت راه افتاد تا وقتیم برگردیم همین طور کلافه و بی قرار بود منم که بدتر نمی 

تونستم توی چشماش نگاه کنم تنها چیزی که در راه برگشت سکوتمونو پر می کرد یه آهنگ زیبا بود 

تویی تو ، همه ی دار و ندارم 

تو رو این روزا دارم و ندارم 

کنارم هستی اما آرزومی 

پی ات می گردم اما پیش رومی 

دارم از عشق تو دیوونه می شم 

تو اینجا هستی اما نیستی پیشم 

شاید گاهی تو هم مجبور می شی 

کنارم هستی اما دور می شی 

الان چند روزه خیلی بی قراری 

منو دوست داری اما در فراری 

نمی بینی منو گر چه، همین جام 

تو را می خوامو این جوری، نمی خوام 

نه می خوامت ، نه می خوام ، بی تو باشم 

نه میزاری، نه می تونم، جدا شم 

می خوام با تو باشم اما چه جوری 

به من نزدیکی اما خیلی دوری 

دیگه تکلیفمو باید بدونم 

باید یا با تو یا بی تو بمونم 

یکی باید بره یا من یا تو 

هنوز سر در گمم تصمیم با تو 

تموم می شم ولیکن کم نمی شم 

شکسته می شم اما خم نمی شم 

یه فکری کن به حالم ،مهربونم 

می خوام با تو ولی تنها بمونم 

یلدا برام دعا کن دارم دیوونه می شم 

با لحن مهربونی گفت :

-  فدات شم عزیزم به خدا توکل کن منم برات دعا می کنم ....

صبح با بی حالی از خواب بلند شدم هنوزم پشتم درد می کرد ولی کارای خونه معطل بدحالی و کمر دردم نمی شدن ...

از شانس من یلدا م بیکار نبود تا به کمکم بیاد ...

از پسرام که بخاری بلند نمی شد .هر جور بود یه نهار سبک آماده کردم امروز جمعه بود و سعید وسامان تا ظهر می خوابیدن ...

هنوزم توی شوک حادثه دیروز و رفتار گنگه سیاوش بودم هر چی می خواستم بهش فکر نکنم نمی شد ...خدا رو شکر از وقتی که از در مونگاه برگشته بودم تا الان ندیده بودمش ... 

همین که روی کاناپه جلوی تلویزیون دراز کشیدم زنگو زدن ...

ماهان بود،چون حوصلم حسابی سر رفته بود از اومدن ماهان خوش حال شدم برای استقبالش تا جلوی هال رفتم از همون توی حیاط گفت : 

- سلام نیلو جون ، خوبی 

- سلام ، توخوبی عمه خوبه ، چه عجب یادی از ما کردی 

کنارم ایستاد نگاهی بهم کرد وبا همون شوخ وشنگی همیشه گفت :

-  تو خوب باشی منم خوبم 

-  خوبم ، نگفتی چرا کم پیدایی 

-  از دست این سیاوش مگه می تونیم نفس بکشیم از صبح که میریم شرکت تا ساعت 2 یه بند ازمون کار می کشه تازه گاهی اضافم می مونیم و تا غروب اونجاییم وقتیم که خونم 

اونقدر خستم که دیگه حوصله بیرون رفتن ندارم

- خیلی پرویی ماهان ...تو و سعید باید ممنون سیاوشم باشید که هنوز مهر مدرکتون خشک نشده بهتون کار داده 

-  اونکه بله من چاکر سیاوشم هستم ولی تمام ناراحتیم از ندیدن تو سعی کردم حرفشو نشنیده بگیرم 

خودشو روی مبل وسط هال پرت کرد و نگاهی به اطرافش کرد 

- پس سیاوش و سعید و سامان کجان ...تنهایی 

-  سعید وسامان خوابن حالا حالاهام بیدار نمی شن ...ولی سیاوشو نمی دونم 

- پس بلند شو بریم بیرون یه دوری بخوریم 

-  وای نه ماهان حوصله ندارم کمرمم ناجور درد می کنه ( به پسرا سپرده بودم ماجرای افتادنمو به عمه اینا نگن )

-  چرا برا چی کمرت درد می کنه می خوای ببرمت دکتر 

-  نه بابا انگار بد خوابیدم 

مشکوک پرسید :

- اون که بد بخوابی درد می گیره گردنه نه کمر 

-  وای ماهان چه گیری دادی اصلن کمرم درد نمی کنه اینو گفتم تا بیرون نیام حوصله ندارم 

با لحن گرمی گفت : 

- پس من اینجا چی کارم پاشو برو حاضر شو بریم یه دوری بخوریم تا حوصلت سرجاش برگرده 

-  ولی 

-  ولی واما و اگر نداره زود میایم 

خودمم می دونستم بودن در کنار ماهان حالمو خوب می کنه دلم می گفت برم و عقلم نهیب می زد ولی من به خواسته قلبم گوش کردم ...

از خم خیابان که رد شدیم ماشین سیاوشو دیدم که توی خیابان پیچید نفهمیدم ما رو و دید یا نه ...

پاورچین پاورچین وارد خونه شدم ، یه ساعت کنار ماهان بودن حالمو عوض کرده بود هر موقع می دیدمش کلی سوژه واسه خندوندم داشت 

هنوز یه لبخند گوشه لبم بود و داشتم ترانه ای رو که تو ماشین گوش کرده بودم زیر لبم می خوندم و به طرف راه پله می رفتم 

-  انگار خیلی بهت خوش گذشته 

هینی کردم و دستمو روی قلبم گذاشتم و برگشتم سیاوش روی کاناپه وسط هال نشسته بود 

با دستپاچگی در حالی که هنوز هم سعی می کردم از زیر نگاهش فرار کنم گفتم 

- کی برگشتی 

به سردی گفت : 

-  همون موقع که شما با ماهان تشریف بردین بیرون 

کمی این پا و اون پا کردم 

-  حوصلم سر رفته بود ماهانم اومد وقتی دید سعید و سامان خوابن شمام خونه نیستی اصرار کرد با هم بریم بیرون 

نگاه عمیقی بهم کرد

- و تو هم که از خدا خواسته قبول کردی 

موبایلشو در اورد و عصبی پرسید :

- این موبایل برای چی تو جیب منه ؟

گیج نگاهش کردم هنوز علت عصبانیتشو نمی دونستم چه برسه به این سوالش 

خودش جواب داد : 

برای اینکه هر موقع ...کمی بلندتر ...هر لحظه کارم داشتی باهام تماس بگیری 

در کمال سادگی گفتم : 

- ولی من که کارت نداشتم 

سرشو با تاسف تکون داد : 

- کارم نداشتی یا می خواستی کنار ماهان باشی ، یعنی بودن کنار من اونقدر ناراحتت می کنه که حتی الان که روبروت ایستادمم حاضر نیستی نگام کنی 

- ولی من..من به خدا نمی خواستم مزاحمت بشم 

- کی بهت گفته مزاحممی ، اینا همش بهونس ، تو خودتم دوست داری کنار ماهان باشی از گونه های گل گرفتت وقتی از کنار ماهان برمی گردی معلومه که چه قدردوسش داری 

-  معلومه که دوسش دارم ماهان جدای از پسر عمه برام مثل سعید عزیزه

- ولی تو برای ماهان و سعید یکی نیستی ...

برای سعید خواهری و برای ماهان ...

از روی مبل بلند شد خودشو بهم رسوند تو چشام نگاه کرد و با لحنی که هم عصبانی بود و هم دلخور گفت : 

- تو برای اون یه دختر عمه ای ، یه دختر عمه خوشکل و جذاب که از قضا خیلیم دوستش داری اونم تو رو خیلی دوست داره ...

نمی خواستم در مقابلش کم بیارم : 

- این که ماهان منو دوست داره درست ...منم خیلی دوستش دارم درست ولی مثل سعید و سامان... ماهان همون جوری منو دوست داره که من دوستش دارم ...مثل یه برادر 

- اگر ماهان برات مثل سعیدِ چرا ؟نگاهای سعید به تو مثل ماهان نیست

توی اون لحظه در مقابل سیاوش با اون قیافه ی عصبانی که پوزخندیم گوشه ی لبش بود و مثل کسی که به یه بچه ی سر تق نگاه می کنه داشت براندازم می کرد 

چاره ای نداشتم جز دفاع از حرف خودم که دیگه به درست بودنشم شک داشتم...

سرشو با تاسف تکون داد : 

- ولی من به عنوان بزرگ ترت مجبورم بعضی مسائلو بهت گوش زد کنم 

پامو زمین کوبیدم : 

- حالا اگه من نخوام تو بزرگترم باشی کیو باید ببینم

با خونسردی گفت: 

- بهتره کمی منطقی باشی چون مجبوری تا زمانی که توی این خونه زندگی می کنی منو به عنوان بزرگترت بپذیری

نگاه نافذ و خیرشو به صورتم دوخت و با لحن ملایم تری ادامه داد :

-  دوست دارم هر موقع کاری داشتی اول از همه به خودم بگی ...

همون طور که نگاهم می کرد و من زیر نگاهش تمام جراتمو از دست می دادم گفت :

-  جوابتو نشنیدم خانمی 

چه می تونستم بگم وقتی قبل از اون یلدام بهم گوشزد کرده بود که توجهات ماهان به من بیشتر از یه علاقه فامیلیه ...

سرمو تکون دادم و از زیر نگاهش فرار کردم ...

خوشی بودن کنار ماهان ازم گرفته شد و جاشو چند احساس متفاوت گرفت که مهمترینش توجهات اخیر سیاوش بود که باعث می شد هر روز بیشتر از قبل بهش وابسته بشم و من از آخر و عاقبت این توجهات می ترسیدم ...

تمام وسایلو از قبل آماده کرده و داخل ماشین گذاشته بودم هر سال همین موقع به ویلای مشترکمون که یه ویلای جمع و جور ولی دو طبقه برای خانواده ما وعمه اینا بود 

می رفتیم ولی پارسال به خاطر فوت پدر و مادرم نتونستیم بیاییم امسالم به اصرار سامان و سعید و به خاطر سیاوش که هرگز پا به اونجا نگذاشته بود حاضر به این سفر شده بودم عمه اینا چند روز پیش راهی شده بودند ولی ما به خاطرسیاوش و سعید که این روزها سرشون خیلی شلوغ بود تصمیم داشتیم تنها سه روز اونجا باشیم بعد سیاوش و سعید برمی گشتند و من و سامان می تونستیم بیشتر بمونیم هر چند من از حالا تصمیم گرفته بودم با سیاوش برگردم .

سیاوش رانندگی می کرد سعید کنار دستش نشسته بود سامانم پتو و بالشتشو با خودش آورده بود و از همون اول سرشو روی پاهای من گذاشته بود و خر و پفش به هوا رفته بود سعیدم صندلیشو خوابونده بود و سامانو همراهی می کرد سیاوش نگاهی از اینه بهم انداخت و با خنده گفت : 

- آهنگ جالبیه 

با بی حواسی جواب دادم : 

- هان چی 

کمی بلندتر از قبل خندید و اشاره ای به سعید و سامان کرد : 

- سعید که بنازمش آرشه می زنه سامانم فکر می کنم یه چیزی تو مایه های ساکسیفون باشه 

جلوی خندمو نتونستم بگیرم و بلند بلند خندیدم سامان که از تکون خوردنم هنگام خندیدن بیدار شده بود گفت :

- اه بیدارم کردی 

-  اوه اوه ببخشید داداش گلم... سرت که خدای نکرده از روی پای من درد نگرفته .

خمیازه ای کشید و گفت : 

- نه 

وقتی می دونستم ماهان بهم علاقه مند شده و از اون سخت تر احساسم به سیاوش و توجه زیاد سیاوش به من که نمی دونستم به حساب علاقه بزارمش و یا برادر بزرگتری که روی خواهرش حساسه ...همراهیشونو تو این سفر برام خیلی سخت کرده بود... 

نمی دونستم چطور باید رفتار کنم... سیاوش که برادرم محسوب می شد مثل برادر دوسش نداشتم ...ماهان که پسر عمم بود علاقم بهش خواهرانه بود ...

یلدا عقیده داشت همراهی همیشگی با سیاوش باعث علاقش به من شده و ازم می خواست که مواظب رفتارام باشم دوری و اجتناب از سیاوش برام غیر ممکن بود ماهانم که بدتر از اون ...درسته با ما زندگی نمی کرد ولی همیشه و همه جا همراهمون بود عمه تنها فامیلمون بود و من هیچ وقت دوست نداشتم فاصله ای بینمون ایجاد بشه تنها کاری که می تونستم انجام بدم دعا کردن بود که خدا خیلی زود یه دختر خوشکل و خوب سر راه ماهان قرار بده ...

اگر پدر و مادر زنده بودند با کمکشون بهونه ای برای نیومدن پیدا می کردم ولی الان بدون هیچ کسی که راز دلمو بهش بگم راهی این سفر شده بودم در حالی که واقعأ از این همراهی همیشگی با سیاوش و ماهان می ترسیدم و چند وقت بعد علت این ترس و اضطرابمو فهمیدم ...درست بعد از برگشتن از شمال ....

از پنجره ی باز ماشین بیرونو نگاه می کردم و از نسیم خنکی که به صورتم می خورد لذت می بردم دستمو از پنجره بیرون برده بودم احساس خوبی داشتم اگر این افکار مزاحم و سمج رهام می کردند خیلی بهتر می تونستم از مناظر توی مسیر لذت ببرم 

سیاوش آینه رو روی صورتم تنظیم کرد و پرسید : 

- صدای ضبت که اذیتت نمی کنه 

نگاهی از اینه به چشمای خستش انداختم و گفتم : 

- من همیشه از گوش کردن موسقی لذت می برم 

چندتا سی دی و جا به جا کرد و یه سی دی و که من عاشق صدای خوانندش بودم توی ضبط ماشین گذاشت.

چشمامو بستم و با لذت آهنگو گوش دادم احساس می کردم از گذاشتن این اهنگ یه منظوری داره و همین باعث می شد که جرات باز کردن چشمامو نداشته باشم 

چند روزه که دلم می گه 

عاشق تو شدم دیگه

فقط می ترسم که بگی 

خسته شدم از تو دیگه

حس می کنم که این روزا 

بد جوری عاشقت شدم 

نه عادته نه یک هوس 

برام شدی مثل نفس

من تو بهشتم وتو فرشتمی 

تو مال منی وتو گل منی 

اگه دنیا رم بدن به جای تو 

فقط تویی که تو سرنوشتمی

دنیا را گشتم تا رسیدم به تو 

فرق می کنه واسه ی من چشم های تو

اره دوست دارم من تا پای جون 

هر چی بخوای می دم تو پیشم بمون

چشمامو که باز کردم نگام به چشمهاش افتاد که از زور خواب خمار شده بودند... لبخندی مهربونو صمیمی زد که صورتشو با وجود خستگی جذاب تر نشون می داد ...

به سختی نگاهمو از اون چشمای خسته و خمار گرفتم ...

چون صبح زود حرکت کرده بودیم و توی جاده هم توقف نکرده بودیم ساعت دو به ویلا رسیدیم همین که ماشین ایستاد سعید و سامانم از خواب بیدار شدند و با سرو صدا به سمت ساحل رفتند 

از توی ماشین بلند گفتم : 

- بچه ها خودتونو به آب نزنید... 

سیاوش که مشغول خالی کردن وسایل از ماشین بود گفت :

- یعنی سعید با این قد و قواره هنوزم به نظر تو بچست و نیاز به سفارش داره 

و سرشو تکون داد 

از ماشین به سختی پیاده شدم پاهام بی حس شده بودند وگز گز می کردند به در ماشین تکیه دادم و منظره ویلا رو بعد از دو سال نگاه کردم ... 

-ویلای قشنگیه 

با صدایی به بغض نشسته گفتم :

-  پارسال قرار گذاشته بودیم وقتی که تو اومدی همه با هم بیاییم اینجا ولی ... 

دیگه نتونستم حرف بزنم سیاوش با همون آرامش همیشگی گفت : 

- می دونم با اومدن به اینجا خاطرات گذشته برات زنده می شن ...ولی باید سعی کنی کمتر به گذشته فکر کنی ... 

نفس عمیقی کشید 

- جای آرومیه 

با یادآوری شیطنتای سامان وسعید و ماهان لبخندی زدم 

سیاوش که متوجه لبخندم شده بودپرسید: 

- به چی می خندی 

- به این که همسفر سه تا زلزله باشی و دنبال آرامش بگردی ... 

با کمک هم وسایلو داخل بردیم سیاوش که برای اولین بار پا به اونجا می گذاشت نگاهی دورتا دور سالن انداخت و با حسرت گفت :

-  جای زیباییه 

و کمی آروم تر : 

- که تا حالا از دیدنش محروم بودم ...من خودمو از خیلی چیزا محروم کردم که الان حسرتشونو می خورم... 

با وجودی که سرگرم خارج کردن وسایل بودم ولی سنگینی نگاه و اندوه کلامشو حس می کردم ..

طبقه ی بالا سه اتاق خواب داشت که سابق بر این یکیش مال پدر و مادر بود و یکی مال من و یکی هم مشترک بین سعید و سامان بود ولی حالا تصمیم داشتم اتاق خودمو به سیاوش بدم ... 

اتاق پدرم ومادرمم مال من می شد سیاوش همون طور وسط نشیمن ایستاده بود... در اتاقمو براش باز کردم 

- بفرما اینم اتاق شما 

اونقدر خسته بود که بی حرف و با زدن لبخند خسته ای وارد اتاقش شد 

وسایلمو برداشتم و به اتاق پدر و مادر رفتم ... اتاق هنوز هم بوی پدر و مادر و می داد...بغضمو به زحمت فرو خوردم و خودمو مشغول جابه جا کردن وسایلم کردم هنوز نیم ساعت نگذشته بود که با صدای سعید و سامان که توی سرو کله ی هم می زدند بیرون رفتم و با تشر گفتم :

-  چتونه کمی یواش تر 

آب از سرو روشون چکه می کرد و روی زمین می ریخت 

- شما دوتا خجالت نمی کشید 

سعید در حالی که دمپای شلوارشو می چروند جواب داد :

-  از چی 

- رو که نیست ،قربونش برم 

سعید پرید وسط حرفم : 

- سنگ پای قزوینه بابا خودم می دونم 

-  این سیاوش طفلک چه گناهی کرده از دست شما دوتا وقتی توی ماشین نشستیم که زود خوابید و تا رسیدیم فقط صدای خروپفتون همراهیمون کرد حالا تکلیف سامان معلومه تو چرا یکم به جای سیاوش پشت فرمون ننشستی 

- خوب خوابم می اومد 

- حالا این هیچی چرا تو جابه جایی وسایل کمکش نکردید اینو که می تونستید 

هر دو ساکت شدند نگاه پر غیضی بهشون کردم : 

- حالام زود باشید برید لباساتونو عوض کنید در ضمن بی سر وصدا بزارید اون بی چاره یکم بخوابه 

ظاهراً کلامم این دفعه تاُ ثیر داشت چون آروم بقیه پله ها رو بالا رفتند 

ولی به محض اینکه بالا رسیدند بر سر اینکه کدومشون زودتر دوش بگیره دوباره صداشون بلند شد ...

هوای نم دار ،صدای موج دریا و آرامشی که همیشه در کنار ساحل به دست می اوردم باعث شد مسیر ساحلو پیش بگیرم...

کنار دریا رسیدم و به این آبی بی پایان خیره شدم... نگاهم اوج گرفت و تا انتهای دریا جایی که دریا و آسمان عاشقانه به هم پیوند می خوردند متوقف شد پیوند زیبایی بود که نا گسستنی بود وبا گذشت روزها وسالها همچنان محکم مانده بود 

کفشامو از پام در اوردم و پاهامو به خنکای آب سپردم موجهایی که می رفتند و بر می گشتند پاهامو قلقلک می دادند نسیم خنکیم که می وزید صورتمو نوازش می کرد قسمتی از موهام که از زیر شالم در اومده بود با وزش نسیم روی صورتم می رقصیدند کفشامو با یک دستم گرفتم و کنار ساحل حرکت کردم کمی که باد شدید شد امواج پر خروش تر شدند و دیوانه بار خودشونو به تخته سنگهای کنار ساحل می کوبیدند... 

اما دیوونه تر از امواج سرکش دریا قلبم بود که از لحظه ورود به اینجا با یادآوری خاطرات سالهای گذشته دچار اندوه همیشگی شده بود... چشمام می سوخت و چونم می لرزید و بغضم هر لحظه سنگین تر می شد دوست داشتم اونقدر گریه کنم تا اشکام تموم دلتنگیامو شستشو بدن ...

نگاهم به دریا بود ولی افکارم غرق گذشته انقدر که زمانو فراموش کردم وقتی پرده اشک از جلوی چشمام کنار رفت اون موقع بود که حضور کسیو کنارم حس کردم کمی به پهلو چرخیدم و با دیدن سیاوش سرمو فوری برگرداندم و با پشت دست تندتند اشکامو پاک کردم 

یه تیشرت سبز پوشیده بود و دستاشو توی جیب شلوارش گذاشته بود و زل زده بود به دریا ...کمی بعد به طرفم چرخید :

- بهتر نبود قبل از اینکه از ویلا خارج بشی یه خبری به ما می دادی 

از خجالت سرمو پایین انداختم . 

- می دونم توی حال خودت نبودی... اینم می دونم که وقتی می ری توی فکر و خودتو غرق دنیای غمزدت می کنی زمانو مکان فراموشت می شه... ولی آخه تا کی... 

کمی صداشو بلندتر کرد: 

-  پیش خودت چی فکر کردی ... اینکه تنها تو بی پدر و مادر شدی... فراموش کردی که اونها پدر و مادر ما هم بودند... چرا ما مثل تو نیستیم 

فکر می کنی من کم غصه می خورم تو که بهتر از همه می دونی سهم من از پدر و مادر از همه شما کمتر بوده ولی دلیل نمی شه کمتر از تو ناراحت باشم . 

سیاوش حرف می زد و من بی صدا گریه می کردم نگاه گریونمو که دید با کلافگی انگشتاشو بین موهاش کشید

وبا لحنی پر از تمنا گفت : 

نیلوفر تو رو خدا گریه نکن ...آخه گریه و ناراحتی تا کی ... 

جلوتر اومد دستاشو روی بازوهام قرار داد کمی صورتشو خم کرد تا چشماش جلوی چشمام قرار گرفت 

-  چرا هم خودتو هم منو اینقدر عذاب می دی ... 

نفساش روی صورتم پخش می شد و خمار چشماش دلمو می لرزوند ... 

- چرا نمی خوای بفهمی چه قدر برام مهمی ...

دلم لرزیده بود ...منم یه دختر بودم با تمام احساسات دخترونم ...چه طور می تونستم این همه شیفتگی ...این همه نگرانیو توجه رو ببینم و دلم نلرزه ...

دوست داشتم سرمو روی سینه مردونه و گرمش بزارم ...جایی که شک نداشتم امن ترین و گرم ترین جای دنیاست... برای دل غم زده و 

تنهای من ... اونم بی قرار بود ...چشماش مرتب روی صورتم گردش می کرد ...گاهی روی لبهام وگاهی روی چشمام مکث می کرد ...

دستش که حلقه شد دور بازوهام فاصلمون کم تر شد...باد شالمو پایین انداخته بود... دستای سیاوش روی موهام می نشست... نمی دونم چرا اون لحظه حس خواستنش اونقدر قوی شده بود که باعث می شد از جام تکون نخورم.فاصله کممون با اولین رعد و برق از بین رفت ...نفهمیدم چه طور دستام حلقه شد دورم و بوسه اون روی موهام نشست. 

-  نترس نیلوفر ، نترس من پیشتم عزیزم 

دستش که با پوست گردنم تماس پیدا کرد به خودم اومدم ...خدای من داشتم چیکار می کردم دستام شل شدن و آروم و شرمزده قدمی به عقب برداشتم . 

دستش برای گرفتن دستم دراز شد ... 

یه قدم عقب تر رفتم... 

دستش لای موهاش رفت، اونا رو با کلافگی عقب برد ...

دهنش برای گفتن حرفی باز شد ...

سرمو برگردندم و قدم هامو تند تر کردم ،صدای غمزدشو از پشت سرم شنیدم 

- نیلوفر صبر کن باید باهات حرف بزنم 

دویدم ...شروع باران همزمان شد با فرو ریختن اشکام ...

وارد ویلا شدم خیس ..لرزون و گریون ..صدای ترق و تروق ظرف از داخل اشپزخونه می اومد پاور چین پاور چین داخل رفتم دلم نمی خواست عمه و یا کس دیگه ای منو اونطوری ببینه وارد اتاقم شدم خودمو توی حموم انداختم... 

گرمای آبم نتونست لرزش وجودمو و تپش بی امان قلبمو آروم کنه ...هنوز باورم نمی شد که من نیلوفر رهنما توی بغل کسی که همه برادرم می دونستنش رفته باشم ونه تنها اون لحظه احساس ناراحتی نکنم بلکه تمام مدتی که تو بغلش بودم احساس امنیت و آرامش می کردم ...تا شب خودمو توی اتاقم به خواب زدم و تموم مدت خودمو سرزنش کردم از اینکه یه لحظه احساسمو نتونسته بودم کنترل کنم وقتی فکر می کردم اگر اون لحظه سعید یا سامان یا بدتر از اون دوتا ماهان سرمی رسید چی داشتم تا بهشون بگم اعصاب خورد می شد ...باید تا می تونستم از سیاوش دوری می کردم ...تا زمانی که سیاوش از جنس محبت و توجهش به من حرفی نمی زد نمی تونستم دلمو همین طوری ازاد بزارم ... 

شب پسرا آتیشی کنار دریا درست کرده بودند وهمه دورش حلقه زده بودند به اصرار رویا که به خیال خودش منو به زور بیدار کرده بود همراهش شدم وکنارش نشستم...مهردادم کنار رویا نشسته بود و کنارش سعید وسامان داشتن دل و روده یه خرچنگ بخت برگشته رو در می اوردند روبرومم سیاوش نشسته بود ...وتمام سعی من بر این بود که چشمام به چشماش نیوفته ولی هرازگاهیم نگاهش غافلگیرم می کرد و اون زمون بود که با شرم سرم پایین می رفت 

ماهان گیتار و با ژست قشنگی گرفته بود صورتش آفتاب سوخته شده بود وطبق معمول چشماش برق شیطنت داشت روبه جمع کرد وگفت در خدمتم با ترانه های درخواستی 

سعید : چه خودتم تحویل می گیری با اون صدای خرکی 

ماهان : صدای خرکی من بهتر از صدای نکرهِ تو 

مهرداد : باز شروع کردید شما دوتا ..والا صدای دوتاتون یکی از یکی بدتره ولی چه کنیم که کنار ساحل با این اتیش و این نسیم ملایم دلم می خواد یه ترانه عاشقانه تقدیم به عشقم می کنم 

سیاوش یه چوب نازک برداشته بود وخطوطی روی ماسه ها می کشید که از اون فاصله نمی تونستم ببینم 

-  ولی من می خوام اولین ترانمو به نیلو جون تقدیم کنم

سعید : ولابد ترانه نیلوفرو 

سامان : َاه حالم دیگه از این ترانه بد می شه ، اصلن مگه در خواستی نیست پس چرا نظر ما رو نمی پرسی

ماهان:هرکی دوست نداره می تونه گوش نکنه من این ترانه رو از همه ترانه های دنیا بیشتر دوست دارم ... 

سعید : لابد برای زدن این اهنگ رفتی گیتار یاد گرفتی 

ماهان : خوب شد فهمیدی ... 

سعید چشم غره ای به ماهان رفت و با دستش براش خط ونشون کشید ولی ماهان که می دونست همه کارای سعید شوخیه با خنده نگاه عمیقی به من کرد 

وشروع به خوندن کرد... مهرداد و رویا با دست وسعید وسامان با رقص همراهیش می کردند منم سعی می کردم گوش کنم هر چند زیر نگاه شیفته ماهان ونگاه غمگین وگرفته سیاوش نمی تونستم تمرکز کنم ... 

رویا باشیطنت چشمکی زدو به سیاوش و ماهان اشاره کردو پرسید : این دوتا چشونه یکی اخمو ویکی انگاری عاشق .. 

شونمو با بی تفاوتی بالا بردم وتا خواستم جوابشوبدم با دیدن سیاوش که گیتارو از ماهان می گرفت ساکت شدم 

باد کمی از قبل شدیتر شده بود شعله های آتیش تا ارتفاع بالاتری زبانه می کشیدند ... 

درعین ناباوری هممون کمی اونو تو دستش جابه جا کرد وبی حرف شروع به زدن کرد و کمی بعدم با خوندن همهمونو غافلگیر کرد 

تو رو میبینم و هل میکنم. همه چیو تحمل میکنم 

تو خیالم آخه ماله منی، تو که فقط تو خیال منی 

واسه دیدن تو، دنیا رو بهم میریزم 

دیگه راهی نموند بیا پیشم عزیزم 

اگه عاشقه مثه دل من، دل تــــــو 

اگه دوســت داری حتی یه ذره منو 

اگه حس منــو، تو هم حس میکنی 

چی میشه یه دفعه بگی مال منی 

نذار تنها بمونم 

بیـــا آروم جونم 

دیگه بی تـــو نمیتـــونم 

ببین ابــــریه چشـــمام 

بذار دست توی دستام 

قده دنیا تـــو رو میخوام 

اگه حواس تو پیش منه، اگه چشـــات بـــهم زل میزنه 

اگه تو هم به من فکر میکنی،چرا میخوای بری دل بکنی 

آخه چشــــمای تو، به خدا دروغ نمیگه 

منو دوست داری خوب، بگو یه بار دیگ ه

ترانه دل من دل تو از مرتضی پاشایی

زیبا وبا احساس می خوند ...از خودش ادا واصول در نمی اورد ... 

چشمامو بسته بودم و به صدای قشنگش گوش می دادم ...

نگاهش روی همه می چرخید و با زدن لبخند از دست زدن بچه ها تشکر می کرد ولی نگاهش رو صورت من توقف بیشتری می کرد 

شعله های آتیش با هر رقص قسمتی از صورتشو روشن می کردند ...قلب منم با شعله های آتیش همراه شده بود 

سیاوش برخلاف خیلی از پسرای هم سنش ،از خودش تعریف نمی کرد یه سال بود باهاش زندگی می کردم واین اولین بار بود که متوجه شدم بلده گیتار بزنه 

صدای دست زدن منو به خودم اورد 

رویا : باورم نمی شه اقا سیاوش خیلی قشنگ زدین 

مهرداد چشمکی حواله سیاوش کرد : کلک خیلی عاشقونه بود خبریه 

سیاوش دستشو روی تارهای گیتار کشید وگفت : نه بابا چه خبری خیلی وقت بود گیتار نزده بودم ...زیر چشمی نگاهی به من کرد 

- ولی حالا اینجا مقابل شما 

هنوز نگاهش به من بود 

- دلم خواست بزنم واین ترانه رو هم بخونم ...

به اصرارپسرها و از همه بیشتر رویا چند اهنگ دیگه زد و زودتر از همه بلند شد ...

سعید که از جاش بلند شد وقتی دید من هنوز نشستم دستشو برای گرفتن دستم جلو اورد 

-  پاشو نیلوفر ، پاشو جونم یا خودش میاد یا نامش 

-  بی مزه 

از کنار جایی که سیاوش نشسته بود که می گذشتم از دیدن اسم خودم که دور تا دورش روی ماسه ها نوشته بود به قدری شوکه شدم که سرجام ایستادم واگر سعیدم دستمو نمی کشید تا صبح همون جا می نشستم و به اسم خودم نگاه می کردم ...

سه روز مسافرت گرچه کم بود ولی برای روحیه هممون خوب بود زود برگشتیم چون شرکت تو اوج کاری خودش بود وسامانم باید به درساش می رسید 

از کتاب خونه که خارج شدم سیاوش و کنار خیابان منتظر خودم دیدم...این روزا تنها تفریحم اومدن به کتابخونه بود و اشنا شدن با دوستانی بود که خیلی به تغییر اوضاع روحیم کمک می کردن سلامی کردم و سوار شدم سیاوش در سکوت رانندگی می کرد چشمامو بستم و سرمو به صندلی تکیه دادم .از دیشب که عمه زنگ زده بود دلشوره ی عجیبی گرفته بودم عمه که همیشه سر زده به خونمون می امد حالا برای اومدنش خبر داده بود و تاکید کرده بود سیاوش و سعیدم حضور داشته باشند 

نمی دونستم با توجه به حساسیت سیاوش به ماهان چطوری بهش بگم عمه اینا دارن شب میان خونمون اونم باتاکید حضور سیاوش ...

-  سیاوش 

منتظر جوابش نشدم وزود گفتم : 

- عمه اینا می خوان شب بیان خونمون

همون طور که رانندگی می کرد گفت : 

- خوبه ، اگر برای شام میان بریم خرید 

با تردید و دودلی گفتم :

-  واسه شام که میان ولی عمه یه حرفایی می زد 

از تو ایینه سرشو برام تکون داد وگفت :

-  چه حرفی 

در حالی که به دسته کیفم ور می رفتم گفتم :

- نمی دونم ولی اصرار داشت که حتمن تو وسعیدم باشی

یه دفعه ترمز کرد و من که بی هوا نشسته بودم سرم محکم به شیشه جلوی ماشین خورد اگر کمربند ایمنیو نبسته بود خدا می دونست چه بلایی سرم می اومد ولی حالا تنها اتفاقی که برام افتاد یه ضربدیدگی ساده بود.

 دستمو روی جای ضربدیده گذاشته بودم که صدای عصبی سیاوش از جا پروندم 

- چی بهت می گفت عمه 

- ترسیده بودم سرمم داشت ذوق ذوق می کرد 

- به خدا هیچی نگفت فقط خواست تو وسعید باشین همین !

چشماشو ریز کرد :

- چیزی نگفت یا نمی خوای من بدونم 

- نه به خدا 

لحظه ای ساکت شد و همراه نفسای صدا دار و خشمگین انگشتشو تهدیدگرونه به سمتم دراز کرد 

-  دعا کن حرفشون چیزی نباشه که هم من وهم خودت فکر می کنیم 

صورتش سرخ شده بود دندوناشو روی هم سایید و بلندتر گفت : 

- این بود قولت که مراقب رفتارت با ماهان هستی 

بغض کرده گفتم : 

- بودم به خدا بودم ، 

دماغمو بالا کشیدم : 

- تقصیر من چیه که اون بهم علاقه داره 

نفسشو پر صدا بیرون فرستاد و تمام حرصشو روی فرمون ماشین خالی می کرد ...

توی وضعیت بدی قرار گرفته بودم عمه و ماهان انقدر برام عزیز بودند که طاقت رنجوندنشونو نداشتم ما که به جز عمه کسیو اینجا نداشتیم ونمی دونستم باجواب منفی من چه بر خوردی می کنند از این که با جواب ردم اونها رو از خودم دور کنم غم عمیقی به قلبم چنگ می زد .همه ی ما به عمه ومحبتی که سخاوتمندانه نصیبمون می کرد نیاز داشتیم .

دوست داشتم ماهانو بکشم با این کاری که کرده بود من اونو مثل سعید و سامان دوست داشتم ولی ظاهراً نگاه اون به من طور دیگه ای بوده که بهم علاقه پیدا کرده .

خودمم باورم نمی شد من و ماهان و سعید تا چند وقت پیش از سروکول هم بالا می رفتیم شایدم همین چیزها باعث علاقه شده بودند...

همون چیزی که سیاوش مدتها قبل با زیرکی متوجش شده بود و بهم تذکر داده بود ...حالا حق داشت این قدر ناراحت وعصبی باشه ...

ولی من که از همون موقع دیگه رعایت می کردم و یه حریم بین روابطم با ماهان بوجود اورده بود م ولی ظاهراً همین دور بودنمم باعث کشش بیشترش شده بود

به غیر از یلدا هیچ کسو نداشتم تا باهاش حرف بزنم...یلدام که همسن خودم بود و حتی کم تجربه تر از من ... اگه مادرم بود هیچ غمی نداشتم از یک طرف ماهان که مثل برادرم دوستش داشتم ولی اون منو عاشقانه دوست داشت و از طرف دیگه سیاوش که به هر حال برادرم بود ولی من هیچ وقت نمی تونستم به چشم یه برادر بهش نگاه کنم ...

بعد از شام همه دور هم داخل هال جمع شده بودیم سینی چاییو از داخل اشپزخانه برداشتم ولی همین که می خواستم از در خارج بشم سیاوش با ابروهای گره خورده داخل اومد سینیو از دستم گرفت و با حرص گفت : 

- لازم نکرده تو چایی بیاری

-  ولی 

چنان چشم غره ای بهم رفت که زودتر از اون رفتم و کنار عمه نشستم 

عمه تا سیاوش و دید که داره به همه چایی تعارف می کنه اخم کوچیکی کرد و با خنده گفت : 

- عمه جون چرا تو زحمت کشیدی . به من اشاره ای کرد و ادامه داد این دختر گل و کدبانو که هست 

ولی سیاوش بدون این که به کنایه ی عمه توجه کنه با همون لحن سرد گفت : 

- کاری نکردم عمه جون فقط می خواستم کمی به این به قولتون دختر گل کمک کنم 

و نگاه پر حرصی به من کرد ....دوست داشتم هر چه زودتر همه چیز تموم بشه تحمل نگاه شیفته ماهان و رنجیده سیاوش و نداشتم ...هر چه قدر سرمو پایین می بردم بازم تیزی نگاه هر دو شون مستقیم به قلبم می خورد ...

عمه چاییشو که خورد دستمو گرفت :

- خسته نباشی دخترم شام خیلی خوشمزه ای درست کرده بودی فکر کنم همیشه ی خدا ما باید بهترین طعم ومزه ها رو پیش تو تجربه کنیم همیشه با یه غذای جدید و البته خوشمزه و خوش طعم هممونو غافلگیر می کنی 

بعد با لحن ملایمتری گفت : 

- کاش پدر و مادرت زنده بودند و می دیدند چه دسته گلیو بزرگ کردند از حالا می دونم با هر کی ازدواج کنی اونو به تمام معنا خوشبخت می کنی 

به سیاوش و سعید نگاه کرد : 

- این حرفا رو زدم تا همتون بدونید نیلوفر ارزش خوشبخت شدن و داره 

من که می دونستم عمه تمام این حرفا رو زده تا به نتیجه ی دلخواهش برسه با بغض گفتم :

-  ولی عمه جون من الانم خوشبختم و از این وضعیتمم خیلی راضی هستم 

عمه که از ناراحتی من کمی دستپاچه شده بود با مهربونی گفت : 

- بر منکرش لعنت همه ی ما می دونیم که تو چه قدر برادراتو دوست داری ولی همون طور که خودت می دونی سیاوش وسعید دیر یا زود ازدواج می کنن ...

سرمو بالا بردم و نگاهم به چشمای خشمگین سیاوش افتاد که بی تابانه به حرفای عمه گوش می کرد و انگشتاشو محکم تو هم قفل کرده بود ولی از فشاری که به انها می اورد رگهای دستش بیرون زده بودند ُُُُُُُُُُُُُصورتش برخلاف همیشه عصبانی بود رنجش عمیقی که تو چشماش بود بی تاب ترم کرد 

- ببین سیاوش جان الان تو بزرگتر این خونه ای تو این یه ساله خودم شاهد بودم که چه طور هوای برادرات و نیلوفر و داشتی 

سیاوش با سکوت به حرفای عمه گوش می کرد و من تمام حواسم به انگشتاش بود که از شدت فشاری که بهشون وارد می کرد سرخ سرخ شده بودند عضلات صورتشم خیلی درهم رفته بود نبض کنار شقیقش به شدت می زد واسه منی که تا فرصت گیرم می اومد غرق نگاهش می شدم همه ی حرکات سیاوش معنی داشت می دونستم الان زیر نقاب آروم همیشگیش چه خشمی مخفی شده و من چه قدر از طغیان این خشم می ترسیدم ....

- من امروز اومدم تا نیلوفر و برای ماهان خواستگاری کنم 

انگار یه سطل آب یخ سرم ریختن... گیج و شوکه به عمه نگاه می کردم هر چند بعد از اون مقدمه چینی انتظار این حرفو می کشیدم ولی بازم حالم بد شد...خیلی بد ..اونقدر که دوست داشتم از اونجا ..از زیر نگاه غمزده سیاوش فرار کنم و تا کنار ساحل همون جایی که اسممو به امواج دریا سپرده بود... بدوم ...

هممون غافلگیر شده بودیم هیچ کس حرفی نمی زد 

نگاهمو به سیاوش دوختم و با چشام که هر لحظه در انتظار باریدن بود ازش کمکم خواستم ولی جواب سیاوش به کلی نا امیدم کرد 

-  نیلوفر باید خودش تصمیم بگیره 

سیاوش ناراحت ...سعید کلافه وگیج ...ماهان با شیفتگی ...عمه خوش حال . ..عمو و مهرداد منتظر ...همه منتظر جواب و خیره به من ...و من گیج ..پر بغض ...ناراحت و درحال انفجار ...

نگاهم بی اختیار دوباره به سمت سیاوش کشیده شد که با چشمانی تب دار و غم زده نگام می کرد ...من برای کمک ...و اون به دنبال پاسخ من به عمه همدیگه رو نگاه می کردیم ...به ثانیه نکشید این کشش چشهامون ولی تصویر چشای تبدارش تا مدتها جلوی چشمام حک شد .

دستمال تو دستم خورد شده و از لای انگشتام روی زمین می ریخت ...چاره ای جز دفاع از خودم نداشتم نگاهمو به عمه دوختم : 

- عمه خودت می دونی که چه قدر دوست دارم ..می دونی چه قدر بهت وابستم ...بعد از مادر و پدرم بهترین تکیه گاهمون بودین همتون ...محبتات بی دریغن ...دوست نداشتم هیچ وقت هم چین اتفاقی بیوفته ...

نگاه ملتمسمو به ماهان دوختم 

- اخه چرا ماهان تو که برای من مثل سعید وسامان بودی ...

چرا ؟ من برای تو یه خواهر نبودم ...

لرزون تر گفتم :

- تو می تونی بهترین همسر دنیا رو داشته باشی ولی خواهر نه ...نخواه که رشته خواهر برادریمون بریده بشه و با ازدواج گره بخوره ...

من هیچ وقت نمی تونم به غیر از علاقه خواهرانه به تو علاقه دیگه ای داشته باشم ...

عمه ناراحت وعصبی ،ماهان سرخورده ،سعید همچنان گیج وسیاوش خوش حال به من نگاه می کردند

پاورچین پاورچین از اتاقم خارج شدم ولی به محض اینکه درو بستم و به عقب برگشتم محکم به سعید خوردم 

سعید جیغی کشید و با صدای لرزونی گفت :

-  چه خبرته مثل جن سر راه آدم سبز می شی 

-  هیس ، چته مثل دخترا جیغ می کشی .

- خوابم نمی برد گفتم برم توی حیاط یه قدمی بزنم 

چپ چپ نگام کرد 

-  اصلن این چیه پوشیدی مثل شبح شدی ، آخه کسی لباس یه دست سفید می پوشه ، نه خالی نه گلی ، نه مربعی ، نه مثلثی 

همون طور ادامه می داد که دستمو جلوی دهنش گرفتم و با حرص گفتم :

-  حالا چون با جیغت بیدار نشدن باید با حرف زدن بیدارشون کنی 

که دیدم برام چشم وابرو میاد 

-  هان، دیگه چته

هنوز داشت اشاره می کرد 

-  بلند تر گفتم :

-  چته 

یهو دستشو جلو اورد و دستمو از جلوی دهنش برداشت و در حالی که نفس نفس می زد گفت :

-خفه شدم دستتو چرا از جلوی دهنم بر نمی داشتی 

اومدم بخندم که ایندفعه دست اون جلوی دهنم رفت زودی خودمو عقب کشیدم 

- باشه باشه حواسم هست

و بی صدا خندیدم 

اهسته از پله ها پایین رفتیم و وارد حیاط شدیم 

سعید : تو هم امشب بی خواب شدی 

سرمو تکون دادم 

سعید : نیلوفر باورم نمی شه ...خیلی برام سخته که قبول کنم ماهان اون طوری تو رو دوست داشته 

-  باورش برای خودمم خیلی سخته 

سعید : همش خودمو سرزنش می کنم که چرا تا حالا متوجه نشده بودم

یکدفعه ایستاد به سمتم برگشت با شک و تردید پرسید ؟

-  تو چی ...تو می دونستی 

آهی کشیدم : 

- تا چند وقت پیش نه 

ابروهاشو با تعجب بالا برد : خوب 

-  ولی چند بار یلدا و سیاوش بهم هشدار داده بودند 

چشماش گرد شدن : 

- چی می گی ، یعنی اونا فهمیدن ولی من و تو که از کوچیکی با ماهان بزرگ شدیم متوجه نشدیم 

روی نیمکت کنار هم نشستیم سعید دستاشو دور کمرم حلقه کرد : 

- می دونم خیلی ناراحت شدی ، منم از تو بدتر اونقدر شوکه شدم که نمی تونستم حرف بزنم ولی بازم آفرین به تو که جواب عمه رو دادی 

با ناراحتی گفتم :

-  واسه همینم الان این قدر آشفتم عمه خیلی برای ههممون زحمت کشیده هیچ وقت فرقی بین شماها و من نگذاشته من به هر دو پسرش جواب رد دادم بهش حق می دم از دستم دلخور باشه 

کمی دیگه به سعید نزدیک تر شدم وسرمو روی شونش گذاشتم وگفتم : 

- سعید 

- جونم 

-  به نظرت تصمیم درستی گرفتم 

-  آره درست ترین تصمیمو گرفتی 

-  ولی عمه رو ناراحت کردم

فشاری به دستم که تو دستش بود داد 

-  از دلش درمیاریم... اون به زمان احتیاج داره 

- ماهان چی دلم براش خیلی سوخت 

- اون با من باهاش حرف می زنم 

دستمو از دستش در اوردم و با تردید پرسیدم 

- اذیتش که نمی کنی 

- نه ، چرا اذیت 

-  خوب واسه خاطر اینکه ...

-  آهان از اون لحاظ ، نه تو فکر نباش ، هر چند به یه کتک مفصل نیاز داره ولی بهش حق می دم جلوم ایستاد نگاهش دیگه شیطنت نداشت مهربون وگرم بود 

دستاش ودور صورتم گرفت : 

- نیلوفر چشمات دیوونش کرده طفلکی گناهی نداره هرکسی دیگم جای ماهان بود دلش می لرزید 

تو خوبی ، خوشکلی ، مهربونی ، دیگه یه مرد چی می خواد ...

نمی دونم چند ساعت خوابیده بودم که با صدای زنگ از خواب بیدار شدم .یلدا بود آیفنو زدم و دوباره رفتم توی تخت و پتو رو تا روی سرم کشیدم .

یلدا برخلاف همیشه بی سر و صدا اومد توی اتاق و آهسته گفت:

- نیلو جون خوابیدی 

- اوهوم

- نمی خوای دیگه بلند شی 

- اوهوم

-  انگار هیچ کس خونه نیست

-  اوهوم 

یه دفعه جیغ بلندی کشید که از ترس دومتر بالا پریدم و به یلدا که روبروی دسته گل ماهان ایستاده بود خیره شدم 

کشیده گفت :

-  نیلوفر ، خواستگار داشتی 

توی گوشم انگار سوت می زدن با عصبانیت گفتم :

-  به خدا هیچیت به آدم نمی خوره آخه یه سوال جیغِ به این بلندی می خواست کر شدم رفت ...

و به سمت در رفتم یلدا دنبالم راه افتاده بود و یه بند می پرسید ؟

-  کی بود ، آشنا بود یا غریبه ،کجا باهات آشنا شده بود ،بدجنس ، چرا به من نگفته بودی 

یه دفعه جیغ دیگه ای کشید که با کله خوردم به در ...

-  وای نیلوفر نکنه کاره سیاوشِ این دسته گل 

اومد روبروم ایستاد و با ذوق گفت : 

- اره آره کار خودشه 

با غیض نگاش کردم : 

-  دیوونم کردی ...خد ا به داد شوهر بدبختت برسه که یه سال نشده کره ...

از اتاق بیرون اومدم و به سمت آشپزخونه رفتم دست و صورت نشسته اول یه بسته گوشت از فریزر در اوردم و قابلمه رو برای پختن برنج روی گاز گذاشتم یلدا هنوز دنبالم بود 

کتریو که روی گاز گذاشتم گفتم : 

- هر موقع بهت احتیاج دارم معلوم نیست کدوم گوری هستی دیروز کلی به خونتون ...کلی به گوشیت زنگ زدم نبودی 

-  ببخشید نیلو جون با مامان رفتیم خرید ... گوشیمم توی ماشین جا مونده بود... همون بیرون غذا خوردیم به خونم رسیدیم سراغ تلفن نرفتم خوابیدم 

چون هنوز قانع نشده بودم سرمو براش تکون دادم :

- همیشه یه جوابی برام تو آستینت داری...پنیر و کره رو روی میز چیدم تا کتری جوش بیاد 

-  نیلو جون ببخشید... به خدا حال منم بهتر از تو نبود ...عموم اینا دارن از شیراز میان...

-  به من چه!

-  اگر بفهمی برای چی میان ...

سرم به طرفش چرخید:

-  نگو که میان خواستگاری

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

تکیشو از اپن گرفت و اومد روبروم نشست : 

- دیروزم برای همین با مامان رفتم خرید به زور منو با خودش برد از نظر اونها فرید مورد مناسبیه 

با دهن باز گفتم :

-  پس سعید چی؟

-  یه دفعه اشکاش پایین ریختن ، نیلوفر تو رو خدا کمکم کن ، من بی سعید می میرم...

موهاشو نوازش کردم و گفتم :

-  گریه نکن عزیزم ، خدا بزرگه ، می شینیم فکرامونو روی هم می ریزیم ...

برنجو توی قابلمه ریختم یلدا هنوز فین فین می کرد با همون صدای تو دماغی گفت :

-  نگفتی گلا رو کی برات اورده؟

خندم گرفت با وجود ناراحتی خودش هنوزم حواسش به گلها بود 

-  ماهان 

و دستمو برای نشنیدن جیغ سوم روی گوشم گرفتم 

- می دونستم ، می دونستم 

کنار گاز ایستادم ،حواسم به برنج بود که بیش از حد جوش نخوره و جریان دیشبم برای یلدا تعریف می کردم 

- طفلکی ماهان ، با توجه به علاقه زیادش بهت ضربه سختی می خوره 

دم کنو روی قابلمه گذاشتم و کنار یلدا نشستم : 

- منم خیلی نگرانشم ، ماهان برام خیلی عزیزه ... خیلی دوستش دارم... دوست ندارم ناراحتیشو ببینم ولی کاریم از دستم برنمی یاد 

سرشو تکون داد : 

- زمان بهترین کمک و بهش می کنه 

دیشب خیلی خوش تیپ شده بود وقتی با دسته گل وارد خونه شد قلبم داشت از کارمی ایستاد ...ای کاش اون لحظه من کنارش بودم به جای خواهر ...

دوست ندارم لحظه ای و که جواب ردم و بهش دادم به یاد بیارم... چشماش پر از اشک بودن... عشق و محبت توی نی نی چشماش می شد دید .... خودمم بدتر از اون داشتم از بغض خفه می شدم ...

یلدا دستمو فشار می داد ولی اونم مثل من نمی تونست هیچ حرفی بزنه نهارو که آماده کردیم با هم به حیاط رفتیم ...

بلند شد در حالی که پشتشو می تکوند گفت : 

- من دیگه برم الانِ که برادرات پیداشون بشه 

-  نمی مونی سعید و ببینی 

غمگین گفت : 

- نبینمش بهتره ، مشکل من با دیدن سعید و دو تا اشاره و یه چشمک اون حل نمی شه ...سعید اگه دوستم داره و قصدش ازدواجه باید پا پیش بزاره و گرنه ...

-  درسته سعید برادرمه ولی تو هم برام مثل خواهر نداشتمی خیلی دوست دارم ...خودتم بهتر می دونی از خدامه تو زن داداشم بشی وهمیشه کنارم باشی ...حالام هر طور شده با سعید حرف می زنم و نظرشو می پرسم ...دوست ندارم مستقیم بهش بگم بیا بریم خواستگاری یلدا ...چون اون باید خودش بخواه و بگه ...چشمکی حوالش کردم : 

- همین که بفهمه خواستگار داری مثل اسپند روی آتیش بالا و پایین می پره مطمئن باش تا شب باهات تماس می گیره ...

هر طور بود جسته و گریخته به سعید رسوندم که قراره برای یلدا خواستگار بیاد ...مطمئن بودم سعید اونقدر زرنگه و یلدا رو دوست داره که خیلی زود دست به کار می شه ...

سر میز غذا از گلوم پایین نمی رفت ولی خیلی عجیب بود که اون سه تا مثل چی تند تند و با شوخی و خنده می خوردن به زور سر میز نشسته بودم و با غذام بازی می کردم 

سامان : نیلو جون یکم دیگه برام از پلو می کشی 

با تعجب گفتم : 

- سامان چته امروز تو کی دو بشقاب پلو خوردی... 

- همین طوری خیلی خوشمزه شده 

اومدم بلند شم که دوتا دست با بشقاب خالی کنار دست سامان مقابلم ردیف شدن 

یه نگاه به دستا می کردم یه نگاه به صورتاشون 

-  خدای من چتونه امروز همتون... 

جوابم لبخند موزیانه سامان قهقه ی سعید و لبخند سیاوش بود 

غذا رو کشیدم و رفتم روبروی تلویزیون نشستم نگاهم به تلویزیون بود ولی فکرم همش دور خونه عمه می چرخید 

با صدای ترق و تروق ظرفا به خودم اومدم چشمام از دیدن میز نهار خوری که خالی و تمیز بود چهار تا شد ولی دیدن سیاوش در حال شستن ظرفا فکمو پایین انداخت 

نمی دونم حالت صورتم چه طوری بود که با دیدنم همگی پقی زدن زیر خنده 

سیاوش شب ههمونو به یه رستوران دعوت کرد... دلیلشم به گفته خودش پیشرفت کاری ولی به نظر خودم جواب ردم به ماهان بیش از اندازه خوشحالش کرده بود نه تنها اونو بلکه هر سه تاشونو هر کدوم یه دلیل برای خوشحالی داشتن ...

سیاوش سنگ تموم گذاشته بود ....یه رستوران شیک و قشنگ که خیلیم آروم بود ...زمانی که منو به دستمون رسید تازه فهمیدم غذاهاش ایتالیاییه... دم در رستوران سعید و سامان اونقدر مسخره بازی در اوردن که نتونستم تابلوی سر در رستوران و بخونم سعید که می دونست رستوران ایتالیالیه روبه من گفت : 

- نیلو اون خودکارتو چند دقیقه می دی 

-  خودکار می خوای چیکار 

اشاره ای به چند میز اونطرف تر که سه مرد جوون و خوش تیپ دورش نشسته بودند کرد و گفت : 

- می بینیشون 

کمی گردن کشیدم تا درست ببینمشون بعد گفتم:

- ایتالیایین دیگه 

- بچه های مدرسه والتن ، ما شا الله چه قدرم بزرگ شدن 

-  منو سامان بریده بودیم از خنده و سیاوش طفلک گیج نگامون می کرد 

سعید : خداییش برم ببینم شون خیلی دلم می خواست بزرگی انریکه ،گالونی ، دراسی و ببینم 

با خونسردی نگاهی به من که از خنده قرمز شده بودم کرد وگفت : 

- به نظرت اون پسر شیطونه فرانچی هم بینشونه 

و در عین ناباوری به سمتشون رفت از دور نمی فهمیدم چی می گه چند دقیقه حرف زد و از هر سه تاشون امضا گرفت و اومد سرجاش نشست دفتر یادداشتش وسط میز گذاشت و گفت : 

- حیف که نه خبری از اقای پریونی معلمشون داشتند ونه از بقیه ولی اون پسر ، شیطونه که بدجنس بود تو زندانه 

اینو که گفت هر سه پکیدیم از خنده ...

سامان : تو که این همه سوال پرسیدی نپرسیدی خواهر انریکه با کدوم دوستش ازدواج کرد 

من با خنده : آره منم می خوام بدونم به اون چاقه رسید یا اون خوش تیپه ؟

بلند شد که دوباره بره که دستشو کشیدم : 

- وای سعید بسته دیگه شوخی بامزه ای بود کلیم خندیدیم دستت درد نکنه 

سعید با جدیدیت پرسید :

-  مطمئنی نمی خوای بدونی ، ممکنه تا آخر عمرمون دیگه نبینیمشون 

با خنده سرمو تکون دادم ...

در حالی که هنوز با نگاهی به میزشون خندم می گرفت برای سیاوش سریال بچه های مدرسه والت رو خلاصه تعریف کردم 

سعید دفتر یاداشتشو توی جیبش گذاشت و به سیاوش با شیطنت گفت :

-یه عمر که نبودی ...یه سال و نیمه که اومدی ...کارتم که شکر خدا خوبه ...حالا برای اولین بار ما رو اوردی رستوران ...اونم کجا رستوران ایتالیایی که بلد نباشیم غذا انتخاب کنیم تازشم انتخاب کنیم چطور بخوریم...

سیاوش : اگه موافقین برای همه من سفارش بدم 

سامان وسعید شانه ای بالا انداختند مشخص بود راضی نیستند دلشونو برای یه چلو کباب خوش مزه توی رستوران همیشگی که خودمون می رفتیم اماده کرده بودند ..

سعید : نیلوفر خودتو اماده کن .الان برات یه خرچنگ درسته میارن با یه گوشت کوب ،

همین که چینی به پیشونیم انداختم دوباره گفت :

-  خودتو اذیت نکن مگه من مردم خودم همچین با گوشت کوب بزنم تو کلش که چشماش از کاسه سرش بزنه بیرون ...

لبخند موزیانه ای به سیاوش زد :

-  بزرگترا مقدم ترن مغزشو چشماش واسه سیاوش 

نگاهی به من کرد که حالم داشت از تعریفش بهم می خورد : 

- پاچشم برای تو 

سامان یه بند به تعریفای سعید وکج وکوله شدن صورت من می خندید 

- دست و پاهاشم واسه داداش سامانم 

سامان پرسید : 

- خودت چی می خوری همه جاش و که قسمت کردی بین ما 

سعید :اِاِ..پس کی هویچ وسبزی های دورشو و بخوره ...

خیلی ریلکس لیوانو پراز اب کردم وگفتم : 

- سعید به جون دوتا مون یه کلمه دیگه حرف بزنی تموم این لیوانو خالی کردم روی سرت 

هنوز داشتم با سعید کل کل می کردم که غذا روی میز چیده شد 

چشمای سعید وسامان بادیدن پیش خدمت که چند نوع متفاوت پاستا و لارانیا روی میز می چید چهار تا شد ...البته با مخلفات ...

اون شب یکی از بهترین شبایی بود که بعد از مرگ پدر و مادرم تجربه کردم ...غذا رو بین خنده وشوخیهای سعید وسامان خوردیم...

سیاوش تمام مدت به شوخیهای سعید و جوکهای سامان می خندید ..

باصدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم گوشی به گوشم نرسیده با صدای جیغ یلدا چون که هنوز غرق خواب بودم چنان ترسیدم که گوشیو پرت کردم و جیغی بلندتر از جیغ یلدا کشیدم ... به ثانیه نکشیده در به شدت باز شد و سیاوش داخل شد 

- چی شده

هر دو به هم خیره شده بودیم اون محو من منم مات هیکل قوی و خوش فرمش ...خوب بار اول بود بدون لباس می دیدمش .اونم حالا که چشماش هنوز مست خواب بود .یه دفعه به خودم اومدم. نگاهی به لباسم انداختم خاک عالم به سرم که همه دار و ندارم معلوم بود از داخل اون تاپ وشلوار کوتاه ...پس بگو اون بنده خدا چرا چشاش چهار تا شده بود و دو دو می زد ...

سریع دولا شدم تا ملحفه رو روی نیم تنم بکشم ولی ای دل غافل دولا شدن همانا و آب شدنم جلوی سیاوش همان 

منم که منگ و خنگ دوباره بلند شدم از زور شرم تا بنا گوشم قرمز شده بود صدای قدماشو هم ریتم نفساش شنیدم که بهم نزدیک شد ولی همین که سرمو بلند کردم با چند قدم سریع به طرف در رفت و منو با کلی خجالت تو اتاق تنها گذاشت ...موبایلم دوباره زنگ می زد،دکمه اتصالو که زدم صدای یواش یلدا تو گوشی پیچید 

-  نیلوفر ...نیلوفر ...

اون قدر از دستش عصبانی بودم که نمی تونستم جوابشو بدم 

- نیلو جون ، چرا حرف نمی زنی 

تمام عصبانیتم و توی صدام ریختم 

- یلدا دعا کن قبل از اینکه دستم بهت برسه مرده باشی ...

یلدا : ببخشید ...به خدا دست خودم نبود ...هیجان داشتم ...جیغ کشیدم ...

یه دفعه انگار همه چیز یادش رفته باشه با ذوق گفت :

-  اگه بدونی چی شده ...اگه بدونی ...

منتظر من نموند 

-  بهم گفت دوستم داره ...دوستم داره ، باورت می شه نیلوفر ...آخرش گفت ...

خوش حال گفتم : سعید ...

-  آره قربونش برم ، دیشب بهم زنگ زد ، کلی باهم حرف زدیم 

-  خوب خدا رو شکر ، خدا در و تخته رو خوب جفت و جور کرده ...

با لحن لوسی گفت : 

- نیلو جون حالا که می خوام زن داداشت بشم دیگه منو نمی کشی 

باز یادم اومد دستم بی اختیار به سمت گردن برهنم رفت خودمو به اینه رسوندم ... دیگه چطور می تونم جلوی سیاوش ظاهر بشم ...

- می دونی با اون جیغ مسخره صبحت چه بلایی سرم اوردی 

یلدا :نه از کجا بدونم 

-  دلم به حال بچه بدبختتون می سوزه ، 

یلدا :خوب چیکار کنم هیجان زده بودم ، مردم تا صبح بشه بهت بگم 

-  اره دیگه همش تو فکر خودتی ، یه ذره تو فکر من بدبخت نیستی که با جیغ تو چه قدر ترسیدم که ناغافل منم جیغ کشیدم 

یلدا :خوب چه عیبی داره انرژیت تخلیه شده...

با عصبانیت گفتم : انرژیم تخیلیه نشده ،آبروم تخیلیه شده جلوی سیاوش 

یلدا :چی می گی تو 

-  بایدم نفهمی چی می گم... نبودی که ببینی با صدای من سیاوش چه طور لخت پرید تو اتاقم ...

یلدا :خاک تو سرم لخت لخت بود ، از سیاوش بعیده 

- یلدا ...یلدا . آخه تو .چه قدر منحرفی ، شلوارک پاش بود 

یلدا : آهان ... خوب درست بگو ...گفتی لخت منم فکر کردم لخته لخته ...

-  آخه کی لخت تو خونش راه می ره ...

یلدا : خوب تو هم منتظری تا من یه حرفی بزنم 

-  حالا فکر کن من چی تنم بود 

یلدا : خوب مثل همیشه تاپ وشلوارک 

به ثانیه نکشیده تند پرسید : نیلو کدوم تاپت تنت بود ؟

با ناراحتی گفتم : همون که چند وقت پیش با هم خریده بودیم 

یلدا : همون قرمز قشنگه ...

با تردید پرسید : نیلو سالمی ...

چنان دادی سرش کشیدم که گلوی خودم درد گرفت ...

یلدا : خوب باشه فهمیدم ، ببخشید اون چی اون سالمه ...

عصبانی گفتم :چه می دونم .... اونقدر خجالت زده بودم که یادم نمی یاد ...ولی نفساش خیلی تند شده بود ...صورتشم قرمز بود ...

یلدا : گنا داره طفلک ...منم بار اول با اون تاپ وشلوارک قرمز خوشکل دیدمت کیف کردم چه برسه به این بنده خدا ...

باتشر گفتم :خودت با پای خودت میای یا من بیام ...

تلفنمو که قطع کردم نگاهی به ساعت انداختم تازه هشت بود ،اونم روز تعطیل ...سعید که پریشب قول داده بود با ماهان حرف بزنه صبح به بهونه کوه نوردی ماهان و سامانو همراه خودش کرده بود و من و سیاوش تنها تو خونه بودیم که به برکت هیجان یلدا حالا روم نمی شد جلوی چشمش ظاهر بشم ...عقربه های ساعت12 رو نشون می داد که پاورچین پاورچین از اتاقم خارج شدم یه پام توی هال و یه پام لبه آشپزخونه بود که با صدای سیاوش کوپ کردم

-  ظهر بخیر

لبمو سفت گاز گرفتم و سرمو چرخوندم و با بی حواسی گفتم : 

-  سلام 

با چشمای سرشار از شیطنت گفت : 

- علیک السلام ...خدا رو شکر گرسنت شد تا فکریم به حال شکم گرسنه من بکنی 

دستی به شکمش کشید :

-  به خدا روده بزرگه روده کوچیکه رو خورد 

با ناشی گری سعی کردم نگاهمو از چشمای شوخ و شیطونش بگیرم

با شرم گفتم : الان ناهارو آماده می کنم 

-  نمی خواد 

سرمو بلند کردم و نگاش کردم که با لبخند به صورت گلگونم نگاه می کرد

-  سفارش دادم... تا نیم ساعت دیگه می فرستنشون 

دستپاچه گفتم : پس برم سالاد سالاد درست کنم 

سیاوش که متوجه کلافگیم شده بود سرشو تکون داد و گفت :

-  بیام کمک !

تندی گفتم : نه ..نه...

و یواش تر : خودم درست می کنم 

همینم مونده بود که بیاد جلوم بشینه سالاد درست کنه... از شانس بد من یه تیشرت جذب لیمویی پوشیده بود با یه گرمکن خاکستری که خیلیم بهش می اومد 

روبروی تلویزیون نشسته بود و کانالا رو تند تند عوض می کرد ...اخبار ..سریال ...فیلم ...عربی ..فارسی ..ترانه ...داشتم کاهوها رو روی تخته خورد می کردم و به آخرین کانالی که یه دو دقیقه ای می شد روش توقف کرده بود و داشت طرز تهیه یه کیکی و می گفت گوش می کردم ...گوینده گفت : 

تخم مرغ چهار عدد 

آرد سفید دو پیمانه 

بکینگ پودر یه قاشق

ای عشق من ای زیبا نیلوفر من 

چی شد ، این نیلوفر از کجا پرید وسط کیک پرتقالی 

در خواب نازی شبها نیلوفر من ...

ای اندی خدا بگم چیکارت کنه با این ترانت ...ماهان کم بود اینم اضافه شد بهش ...حالا نمیشد واسه یه گل دیگه می خوندی ...همه واسه مریم نخونده بودن تو 

هم میخوندی ... به خواب من بدبختم کار داره بی آبرو ...

این سیاوشم تا حالا تند تند کانالها رو عوض میکرد به این که رسید ... 

امروز حسابی خوش به حالش شده بود اون از صبح اینم حالا که جلو تلویزیون نشسته و داره با آهنگ همخونی می کنه 

تویی نا مهربان بامن ...نکن جور وجفا با من ...

حواسم رفت پی صداش... که آروم ولی قشنگ جناب اندی و همراهی می کرد ... با حس سوزشی هول هولی کارد و پرت کردم و دستمو محکم گرفتم خون باشدت از لای انگشتام بیرون می زد

بی سرو صدا شیر اب و باز کردم و دستمو زیرش گرفتم .آب که بهش خورد خون ریزیش بیشتر شد هر چیم بیشتر فشارش می دادم بی فایده بود.بند نمی اومد 

چشمامو از زور درد بسته بودم که دست گرمی روی دستم نشست ...وصدای نگرانش 

-  چیکار کردی با دستت 

محکم دستمو گرفت و فشار داد .کمکم کرد روی صندلی نشستم ،بالای سرم خم شده بود وبا دلواپسی دستمو فشار می داد 

- آخه حواست کجا پرت شد که دستتو بریدی 

با عصبایت گفتم : همش تقصیر اندیه 

در حالی که خنده ریزی گوشه ی چشمشو چین انداخته بود و ابروهاشم با تعجب بالا برده بود پرسید ؟

-  آخه اندی چیکار به تو داره 

-  کجا کار به کارم نداره ، چند ساله که گیر داده به من ...

هنوز دستم تو دستش بود و با چند دستمال کاغذی محکم فشارش می داد 

سرشو نزدیک صورتم اورد مستقیم تو چشمام نگاه کرد و با لحن پر تمنایی گفت : 

-  منم عاشق این ترانم 

کمی نزدیک تر شد که من سرمو عقب تر بردم چشماش باز شیطون شده بود 

-  ناراحت که نمی شی منم این ترانه رو گوش بدم 

با صدایی لرزون گفتم : نه ..نه ...هر چی می خوای گوش کن

وسعی کردم از روی صندلی بلند بشم که با فشاری که به بازوم اورد مجبورم کرد سرجام بشینم این امروز یه چیزیش می شد تو دلم هر چی بد و بی راه بلد بودم نثار یلدا کردم که باعث کیفوری سیاوش شده بود 

- بشین تا چسب زخم بیارم

نگاهی به انگشتم که خونریزیش بند اومده بود کرد :

-  به نظرم بهتره دکتر دستتو ببینه شاید نیاز به بخیه داشته باشه 

-  نه ..نمی خوام مگه بار اولمه دستم می بره ...من هفته ای حداقل یه بار دستم یا بریده میشه یا می سوزه ...

با تردید نگاهم کرد و ناغافل دستمو گرفت و استینمو بالا زد نگاهش که به جاهای سوختگی روی دستام افتاد که بعضیاش قدیمی بودن و بعضیاش تازه تر ...رنگ نگاهش عوض شد ..شوخ وشنگی وشیطنت کنار رفت ..ناراحت وعصبی تا اومد حرف بزنه صدای زنگ در باعث سکوتش شد ...

از خدا خواسته تا رفت زودی دوسه تا چسپ چپ و راست دور انگشتم زدم و بقیه سالادو درست کردم ...

داشتم میز ومی چیدم که با چند ظرف وارد اشپزخونه شد

با چند ظرف غذا وارد آشپز خونه شد.صندلیو روبروی منو کشید و نشست ... به دستم اشاره کرد و پرسید : 

- بستیش ?

دستمو بالا اوردم و چسب زخما رو نشونش دادم 

-  دردم می کنه 

- تو فکر نباش به قول مامان زخم شمشیر که نیست .خوب می شه ...

-  با مهربونی گفت :

-  بیشتر مواظب خودت باش .حیفه که دستات جا به جا سوخته و بریده باشن ..

لبخندی زدمو سرمو براش تکون دادم 

یکی از ظرفا رو جلوم گذاشت ،دلم ضعف می رفت،صبحونه هم نخورده بودم.قاشقو برداشتم اما با دردی که توی انگشتم پیچید قاشق روی میز افتاد ، 

خواستم قاشقو یا دست چپ بگیرم که قاشق و چنگالمو برداشت و مشغول تکه کردن جوجه شد و بدون اینکه نگاهشو از غذام برداره با صدایی که خنده توش موج می زد گفت:

- من نمی دونم تو چه طور همه کاراتو با دست چپ انجام می دی ؟

-  به همون راحتی که تو تمام کاراتو با دست راستت انجام می دی !

باخنده گفت :

-  کی می گه نیلوفر بی سر زبونه ...

کمی از محتوای لیوانش و خورد :

-  به نظرت این روزا رفتار سعید عوض نشده ...

دست از خوردن کشیدم : 

- چطور ؟ 

به پاسخ من لبخندی زد :

- یعنی تو نمی دونی ؟ 

می دونستم ولی یلدا ازم قول گرفته بود ... به خودم اجازه نمی دادم حداقل تا از سعید خاطر جمع نشدم حرفی ازعلاقشون بزنم ... شونمو بالا انداختم و لیوان دوغمو برای بار دوم پر کردم 

-  چه قدر دوغ می خوری 

-  من عاشق دوغم اونم گاز دار 

سیاوش با لبخند نگام می کرد جرعه دومو قورت نداده 

-  راستی یادم رفت بپرسم صبح واسه چی جیغ زدی ؟ 

با این حرفش نفهمیدم چه طور دوغ به گلوم پرید داشتم خفه می شدم.تند تند سرفه می کردم کمی که آروم شدم و تونستم درست نفس بکشم در حالی که لیوان آبو دستم می داد دلخور 

گفت :

-نمی خوای بگی نگو چرا خودتو خفه می کنی 

چنگالو روی یه تیکه جوجه فشار دادم :

- از یه چیزی خوش حال بود می خواست به من خبر بده 

چشمهاشو ریز کرد:

- چه خبری که صبح به این زودی باید می داد؟ 

وبا خنده مرموزی منو نگاه کرد!

شونه ای بالا انداختم :

- حالا 

-  احبانا درباره ابراز علاقه سعید بهش که نبوده؟هان!

چشمام چهارتا شد یعنی سعید با سیاوش حرف زده!

پر جذبه ادامه داد : 

- سعید یادش نرفته که بزرگ تر این خونه کیه ؟

از حرفش دلخور شدم هنوز داشت طعنه رفتارم با ماهانو میزد...

- اون وقت این بزرگتر چه کمکی بهش کرد ...

- بهش پیشنهاد دادم اول با خود یلدا صحبت بکنه معمولن توی این جور مواقع صحبت کردن مستقیم بهتره ....

- ولی اگر یلدا دربرابر این علاقه یه جواب سخت و منفی می داد تکلیف غرور شکسته سعید این وسط چی میشد؟

سیاوش خنده صداداری کرد : 

- رفتارای یلدا اونقدر تابلوه که فقط خواجه حافظ شیراز نمی دونه ..

نمی دونم چرا یهو شیطنتم گل کرد و پرسیدم ...

- آقای مشاور شما خودتم اگه از کسی خوشت اومد همین جوری عمل می کنی؟

رنگ نگاهش عوض شد وبا لحن غمگینی گفت :

- برای من فرق می کنه،بعضی وقتا حرفتو می زنی و راحت میشی اما گاهی حرف نزدن سخته ....حرف زدن عذابه...

مثل چی از حرفی که زدم پشیمون شدم نصف بیشتر غذاش مونده بود که دست از خوردن کشید .هنوز خیلی ازم دور نشده بود که گفت :

- گاهی دوست داشتن ، بیشتر از دوست نداشتن عذابت می ده اونم وقتیه که هر چه قدرم دلت بخواد باز نتونی بگی اون وقته که دلت دوقست می شه یه نیمش می گه کاش نمی دیدیش ولی نیمه دیگه دلت می گه لحظه دیدارت بهترین لحظه عمرت بوده با دیدنش تازه فهمیدی زندگی چیه ...

رفت حتی جلوی تلویزیونم ننشست در هال رو که بست نفس حبس شدم و بیرون دادم .بغض بدی گلومو گرفته بود.

چندین مشت آب سرد نه از داغی دلم کم کرد نه جلوی اشکامو گرفت. این اولین نهار دونفرمون بود که با سوال احمقانم به خودمو سیاوش

زهرش کردم ....

به خاطر جو سردی که در رابطه با خونواده عمه پیش اومده بود تا مدتها نتونستیم برای خواستگاری اقدام کنیم ولی شور و دلداگی سعید و یلدا که تقریبا هر روز همدیگر و می دیدند باعث شد تا روونه خونه عمه بشم ...عمه از من دلخور شده بود نباید چوبش و سعید و یلدا می خوردن ...مطمئن بودم عمه مهربونتر از اینه که منو نبخشه تا برسم اونجا حرفایی رو که باید به عمه بزنم تو دلم مرور می کردم ولی همین که صداشو از پشت اف اف شنیدم متوجه شدم که عمه اونقدر برام عزیزه که هیچی نمی تونم بهش بگم مدتی بود پا به اینجا نگذاشته بودم با نگاهی به سرتاسر حیاط تمام خاطرات گذشته برام زنده شد خاطره شب نشینی های شبای جمعه همراه پدر ومادرم سعید وسامان ،مهرداد وماهان بزرگ ترا توی ایوون بزرگ می نشستند وما بچه ها توی حیاط بازی می کردیم همیشه آخر بازی پسرا برنده بودند و بازنده جمع تنها دختر جمع خوشکلو تروتمیز با موهای بسته اونجا می رفتم ولی آخر سر با موهای باز و درهم و شلوار پاره که یا حاصل از درخت بالا رفتن بود و یا دویدن برای گرفتن عروسکم بود به خونه بر می گشتم. مامان بیچاره کلی ازم قول می گرفت ولی همین که ماهان و می دیدم باز همه چی یادم می رفت چه دنیای شیرینی بود بچگی کاش هرگز بزرگ نمی شدیم ...

عمه وسط هال ایستاده بود توی بغلش که رفتم بغضم شکست با تموم وجود بوی مادرانشو به سینم کشیدم عمه موهامو نوازش کرد و گفت

-  عزیزم ، دختر گلم ، 

- منو بخشیدی عمه ...

عمه دستاشو دور صورتم گذاشت : 

- این حرفو نزن عمه تو که تقصیری نداری من مقصرم

تو حق انتخاب داری ولی من با خودخواهیم مقابل این حق مسلمت جبهه گرفتم ...

دوباره نگاهش به اشک نشست : 

- همش به خاطر علاقمه خودت که می دونی چه قدر برام عزیزی .تو یه هدیه بودی برای هممون .یه نعمت که با اومدنت رحمت و به خونه آتیش زده برادرم اوردی. تو فقط دختر مامان و بابات نبودی دختر منم بودی نهایت آرزوم این بود که همیشه کنارم داشته باشمت ...

تحت تاثیر لحن غمگین عمه با مهربونی گفتم :

- حالام هستم حالا و همیشه دخترتون بودم و باقیم می مونم دختر شما و خواهر مهرداد و ماهان ...

یه ساعت بعد انگار نه انگار کدورتی بینمون بوده توی اشپزخونه روبروی هم نشسته بودیم و عمه تا تونسته بود میوه و تنقلات به خوردم داده بود .از هر دریم که بگی وارد شده بودیم و حرف زده بودیم حالام مقابل آخرین در که خونه یلدا بود ایستاده بودیم و تخمه می شکستیم ...

-  پس این سعید شیطون چشمش دنبال یلدا بوده

-  اره نه این چند وقته ... چند ساله

- چشماشو ریز کرد :می دونستم یه کاسه ای زیر نیم کاسه این دوتاست گاهی بهشون شک می کردم ولی چه کنم که مچ گیریم خوب نیست و خندید

-  پس نظر سیاوشم مثبت بوده

-  اره می گفت خیلی وقته پی به علاقشون برده

-  نه بابا این سیاوشم خوب کلکیه ، نکنه خودشم اره ...

جا خوردم ولی خودمو نباختم : 

-فکر نمی کنم سیاوش کسیو زیر سر داشته باشه ،سرمو کمی کج کردم و اهسته تر گفتم البته شایدم داشته باشه ...

عمه خیلی باهوش بود هر حرف و یا حرکت من ممکن بود باعث شکش بشه ..

دوباره با تردید گفت :

-  یعنی سیاوش ناراحت نیست که سعید زودتر از اون داره ازدواج می کنه

- نمی دونم ! ولی به نظر خیلی خوشحال می اومد

- نگاهی به ساعتی که پشت سر عمه بود کردم باورم نمی شد برای نیم ساعت اومده بودم ولی الان سه ساعت بود داشتم با عمه حرف می زدم

- سریع بلند شدم : من برم الانِ که سیاوش و سعید خسته و گرسنه از سر کار بیان

-  خوب بمون اینجا زنگ می زنیم اونام بیان

-  نه نه سامان و به زور مجبور می کنم درس بخونه بیاد اینجا کلی از برنامه درسیش عقب می مونه

خوب عمه ...پس تلفن زدن و قرار خواستگاری گذاشتن با شما

روی تخت پر بود از بلوزهایی که یکی پس از دیگری امتحان می شدن...

-  این چطوره !

نگاهی بهش انداختم ...سفید بود

عصبانی گفتم : این که همون بلوز اولیه منو این همه مدت معطل کردی آخرشم همون بلوز و که از اول بهت گفتم انتخاب می کنی 

-  خوب چیکار کنم استرس دارم ....

- تو استرس داری یا من که هنوز امادم نشدم 

-  حالا خوب شدم یا نه 

و دوباره از چپ و راست نگاهی به خودش انداخت 

با اون پوست گندمی وچشمهای قهویش اونقدر قیافش جذاب وخواستنی بود که هر چیزی می پوشید بهش می اومد به خصوص سفید 

کتشو که پوشید چرخی جلوم زد و با ژست گفت : 

- می پسندی

با دیدنش اونقدر خوش حال شدم که با ذوق گفتم :

- عالی شدی داداش گلم

گره کرواتشو کمی سفت کردم با اینکه قدِ سعید متوسط بود ولی باز برای نگاه کردن به چشماش مجبور بودم سرمو بلند کنم 

به صورت مردونه ومهربونش خیره شدم جای خالی پدر ومادرم بیشتر از همیشه خودشو نشون می داد چشمام از زور اشکایی که به سختی نگهشون داشته بودم می سوخت ...

-  جاشون خیلی خالیه

از زور بغض نمی تونستم حرف بزنم سرمو تکون دادم ...

دوباره با صدای خش داری گفت :

-  خیلی دوست داشتم الان کنارمون بودن

دلم هوای گریه داشت ولی حالا موقش نبود لبخند بی جونی زدم و باصدایی که پر از رگه های بغض بود به سختی گفتم : 

- قربونت برم داداشی خوبم بهت قول می دم امشبمون با حضور مامان و بابا می گذره مطمئن باش دعای خیرشون همیشه وهمه جا همراهمونه 

از اتاقش بیرون اومدم سعید تا تونسته بودم وقتمو گرفته وارد اتاقم نشده تند تند لباسمو پوشیدم .کت وشلوار آبی نفتی خوشکلی که چند وقت پیش طبق معول به اصرار یلدا خریده بودمش خدا رو شکر دیروز موهامو سشوار کشیده بودم هر چند طبق معمول شالم از سرم جدا نمی شد چه قدر برای امشب برنامه ریزی کرده بودم دلم می خواست یه آرایش حسابی داشته باشم ولی حالا به زور تونستم با یه رژگونه صورتمو از بی حالی در بیارم تندی مانتو و شالمو سرم کردم و از اتاق خارج شدم دو پله رو پایین رفتم ولی دوباره برگشتم مداد آبیم کناره اینه ناجور برام چشمک می زد حالا که دیر شده بود یه دقیقم روش .تند تند یه خط پشت پلکم کشیدم و با کشیدنش تا انتهای چشمم ... به قول یلدا شدم یه گربه ملوس اماده حمله...یه نگاه به اینه کردم انگار یه چیزی کم بود دوباره نگاه کردم وای مژه هام دیگه حسابی دیر شده بود صدای فریاد سعید ار پایین پله ها می اومد با ناراحتی روملم و کنار آینه گذاشتم وتندتند از پله ها پایین رفتم ....

سامان روی مبل نشسته بود بلند گفتم : 

- سامان زود پاشو بریم ...خیلی دیر شده 

- می شه من نیام 

چشم غره ای بهش رفتم : 

- نه که نمی شه 

-  آخه من بیام چی بگم اونجا 

سعید که کم کم از دیر رسیدنمون عصبی می شد گفت :

-  حالا کی خواست تو حرف بزنی 

سامان که تازه بلند شده بود دوباره سرجاش نشست و با اعتراض گفت :

- اصلن من نمی یام 

جیغی زدم و با عصبانیت گفتم : 

- بس کنید دیگه به اندازه کافی دیرمون شده ...تازه باید گلم بگیریم و دنبال عمم بریم 

ظاهرا جیغم کارساز بود ...چون هر دو سریع راه افتادند 

دم در رو به سعید گفتم :

-  تو برو دنبال عمه منم با سیاوش می رم گل فروشی ...

سامان هنوز دلخور بود زیر گوشش گفتم : 

- مطمئن باش امشب اونقدر سوژه برای اذیت کردن سعید پیدا بکنی که تا یه ماه بستش باشه ...

همین که در ماشین و بستم بوی تلخ ادکلن سیاوش توی مشامم پیچید... بویی که مدتها بود عاشقش بودم و از میون صدها بو برام قابل تشخیص بود با خنده گفتم : 

-  دوش گرفتی 

-  حالا نه ظهر حموم بودم 

بلندتر خندیدم ...

از خنده من خندش گرفت 

-  به چی می خندی 

- منظورم بوی ادکلنت بود 

ابرویی بالا انداخت :

-  که این طور 

-  بوش اذیتت می کنه 

-  نه ، بوشو دوست دارم 

-جالبه ...سلیقتو می گم 

کت وشلوار پوشیده بود ...با یه بلوز یاسی که خیلی بهش می اومد...مثل همیشه خوش تیپ ... موهاشو خیلی قشنگ حالت داده بود ولی چند تاریم روی پیشونیش پخش بودند محو صورتش شده بودم که به سمتم برگشت و با چشمای خندون به صورتم خیره شد از برق نگاهش دلم لرزید چند باری ابروهاشو بالا داد و با لحن شوخی گفت : 

- چیه خانم خوش تیپ ندیدی 

پر غرور گفتم :

-  خودم سه تا شو تو خونه دارم یکی از یکی خوش تیپ تر و آقا تر ...تازشم الان دارم برای یکیشون می رم خواستگاری 

-  مطمئنی اینا رو که می گی از من خوش تیپ ترن 

یکم به صورتش نگا کردم و با تردید گفتم : 

- حالا که دقیق نگات کردم به نظرم شبیه یکی از اونا باشی ...

با لحن گرم ودلچسبی گفت : 

- پس می تونم امیدوار باشم که یه روز ...همین طور خوش حال و خندون برای منم بری خواستگاری 

نمی تونم بگم اون لحظه چی کشیدم ...وقتی که حس کردم تمام ستونهای خیالم یکی پس از دیگری می لرزه و زمین می ریزه ..

چه قدر تو همون چند ثانیه به لبهام التماس کردم تکون بخورن ...

تا فقط بلغزن روی هم وبگن : 

-  مطمئن باش ...همونطور که کنار سعید موندم کنار تو هم می مونم 

اینا رو گفتم یا نگفتم نمی دونم ...ولی انگار گفتم چون که سردی دستام نشون از گفتنم می داد ...

دم گلفروشی ایستاد ...هر دو پیاده شدیم ، دسته گل بزرگی از رزای قرمز اون وسط خود نمایی می کرد فوری به سمتشون رفتم ...همین که دستمو برای برداشتن اولین شاخه جلو بردم دستی قبل از من اونو برداشت نگاهم از سرخی گلا بالا رفت و نشست تو چشای خندون سیاوش 

-  چه تفاهمی 

لبخندی زدم و سریع چندین شاخه جدا کردم و دستِ فروشنده دادم ....

خونه یلدا نزدیک بود و همزمان با سعید و عمه اینا ماشین ما هم کنارشون توقف کرد ...

عمه و عمو همرا سعید و سامان از ماشین پیاده شدند تا سیاوش زنگو بزنه با عمه روبوسی کردم ...

یلدا همراه مامان و باباش کنار در ایستاده بودند صورتمو که برای بوسیدنش جلو بردم یواش گفتم :

-  نیشتو ببند دختر ...حالا من هیچی جلوی عمه و شوهرش بده ....

حین صحبت کردن چند قدمی از در دور شده بودیم یلدا تا چشمش به جمال سعید با اون دسته گل تو دستش افتاد منو کلن جمع و از یاد برد هنوز یه قدم ازم دور نشده بود که پاش به لبه قالی گیر کرد و تقریبن با کله رفت تو شکم سعید ...سعیدم که از خدا خواسته محکم بغلش کرد .طفلک مامانش از خجالت سرخ شده بود ...

سامان زیر گوشم ذوق زده گفت :

-  آخ جون شروع شد 

سیاوش اهم واوهومی کرد : 

- بابا جوون مجرد اینجاست 

یلدا خجالت زده از بغل سعید در اومد و به سمت آشپزخونه دوید که صدای آخ عمو جون بلند شد

-  آخ پام 

و دستشو به انگشتاش که زیر کفشای یلدا له شده بودن گرفت 

من و سامان و عمه پکیده بودیم از خنده ...طفلک مامانش همین طور سرخ وسفید می شد .

با اجازه ای گفتم و دنبال یلدا وارد اشپزخونه شدم .

مامانش سرزنش آمیز باهاش حرف می زد : 

- آخه دختر چرا این قدر سر به هوایی ...کی ! می خوای یاد بگیری یکم بیشتر حواستو جمع کنی.. .باید آبرومونو جلوی خانواده ادیب می بردی

حالا نیلوفر تو رو می شناسه بقیه چی...

پرید وسط حرف مامانش و با ذوق گفت : 

- سعیدم منو خوب می شناسه تازشم عاشق همین کارامه ...

به سختی جلوی خندیدنمو گرفتم :

- نسرین جون خودتو اذیت نکن ، سعیدم کم از یلدا نداره خدا بخواد دستشونو به دست هم می دیم دو خونواده نفس راحتی می کشیم 

سامان سرشو داخل آشپزخونه کرد و با خنده گفت : 

- تازه اولاشه من امشب فقط برای خنده اومدم 

چشم غره ای بهش رفتم که زود جیم شد 

نسرین خانم چندبار سرشو تکون داد اومد کنارم وگفت :

-  فدات شم نیلوفر چند تا چایی بریز با هم بیارین تا ابروم بیشتر از این نرفته و آهسته تر گفت مراقبش باش خیلی استرس داره 

-  باشه 

یلدا ادایی برام در اورد و گفت : 

- خودتم می بینم ...بالاخره که ازدواج می کنی .منم که تا اون موقع حضورم تو خونتون پر رنگ شده ...

-  اوه اوه .حالا صبر کن مورد پسند واقع بشی بعد واسم پر رنگ شو

سامان دوباره سرکی داخل کشید و رو به یلدا گفت :

- یلدا جون ،روی لباساش خالیش کنی 

یلدا ناراحت گفت :

-  داشتیم سامان 

من جلوتر از یلدا راه افتادم و اونم مورچه وار دنبالم در حالی که پشت سر هم صلوات می فرستاد و روح تمام جد و آبادش و قسم داد که باز خرابکاری نکنه 

نفر اول عمو بود که هنوز بهش نرسیده بلند شد پاهاشو جفت کرد و با رعایت فاصله از یلدا چاییشو برداشت 

من ، عمه ، سیاوش ریز ریز می خندیدیم ولی سامان طفلک نتونست جلوی خودشو بگیره وصداش بلند شد که با چشم غره ی سعید خندشو جمع کرد

نفر دوم عمه بود نگاهی به یلدا کرد و گفت : 

- قربونت برم عروس قشنگم دستت درد نکنه 

یلدا همین که تعریف عمه رو شنید چنان ذوق زده شد که نزدیک بود سینی از دسش لیز بخوره .یدفعه منو مامانش به سمتش خیز برداشتیم که خدا رو شکر جز این که تقریبن تمام استکانها نصفه شدن اتفاق دیگه ای نیوفتاد ... اینبار صدای خالی شدن نفس حبس شده سعید باعث خنده هممون شد. سامان که کلن برنداشت. سیاوشم سریع برداشت اما سعید در کمال ناباوری قشنگ استکانشو برداشت اصلنم به یلدا نگاه نکرد ولی وقتی نفس آسوده هممون خالی شد 

با تعجب گفت : 

- هان چیه ؟منتظر بودید چایی روی دست وپام خالی بشه. دیدید که نشد و دستشو با ژست بالابرد که یکدفعه صداش بلند شد که :

-  آخ سوختم 

و خودشم از روی مبل بلند شد وتند تند شلوارشو می تکوند 

من و عمه و یلدا و نسرین جون دورش بودیم در حالی که سامان و سیاوش داشتن از خنده منفجر می شدن البته سامان که تقریبن روی زمین افتاده بود....

هنوز پامو تو اتاقم نگذاشته بودم که موبایلم زنگ خورد با دیدن اسم یلدا با خنده گفتم : 

- سلام عروس خانم 

-  وای نیلوفر تو رو خدا بگو ببینم نظرت عمت در موردم چی بود 

بابدجنسی گفتم : 

- چی می خواستی بگه با اون همه خرابکاری که کردی 

-  خدا منو بکشه که همش خرابکاری می کنم 

- حالا خودتو اذیت نکن .عمه ازت بدش که نیومد خیلی خوشش اومده بود می گفت با کارات ورفتارات باعث خنده همه می شی 

-  مگه من دلقکم آخه ... 

-  امشب که بودی ازاین به بعد خدا می دونه ...

-  چشمم روشن نیلوفر خوب هنوز هیچی نشده برام خواهر شوهر بازی در میاری 

- بابا شوخی کردم هر کی ندونه خودت که می دونی چه قدر دوست دارم 

کمی دیگه حرف زدیم و قطع کردم 

شب اصلن خوابم نمی گرفت لحظات خوشیو که تو خونه یلدا سپری کرده بودیم باعث نشده بود تا سوال سیاوش از یادم بره ...

برام خیلی عجیب بود.سیاوش همیشه با نگاهش باهام حرف می زد .ولی حالا دیگه با این سوالش فهمیدن حرف نگاهش برام خیلی سخت بود 

من که راضی بودم از این حرف نزدن ...من که عادت کرده بودم به نگاه کردن ...حالا عاجز شده بودم.... از شنیدن وقتی با گوش دل می دیدم و می شنیدم ...

اونقدر خوابم نبرد تا گرسنم شد ، بی سر و صدا از پله ها پایین رفتم .چراغو روشن کردم و نگاهی به یخچال انداختم .خبر خاصی توش نبود ، پنیر و کره رو در اوردم و روی میز گذاشتم .زیر کتریو روشن کردم و نشستم روی صندلی هزار فکر تو سرم جولان می داد یکی کم رنگ و یکی پر رنگ تر 

سعید داشت ازدواج می کرد سامان داشت برای کنکور آماده میشد .سیاوشم که مهمون همیشه خیالم بود ...

- کتری خودشو کشت 

هینی کشیدم و از جا پریدم 

دستی پشت سرش کشید : 

- ترسوندمت 

چشم غر ه ای بهش رفتم :

-  خودت بودی نمی ترسیدی 

شیطون نگام کرد :

-  من که نه ناسلامتی مردم ...ولی ببخشید نمی خواستم بترسونمت تو فکر بودی متوجه اومدنم نشدی 

- حالا اگه منو بخشیدی بشینم 

لبخندمو که دید نشست نگاهی به نون و پنیر انداخت : 

- دستت درد نکنه نمی دونی چه قدر گرسنم بود 

دو تا چایی ریختم و روی میز گذاشتم 

دستمو دور لیوان حلقه کردم بخارش توی صورتم پخش می شد نفس بلندی کشیدم و شمرده شمرده گفتم :

-  منو سعید از سه سالگی کنار هم بودیم ، هر چه قدر بزرگ تر شدیم وابستگیمون به هم بیشتر شد ، توی برادری هیچ وقت برام کم نگذاشته درسته گاهی اذیتم می کنه ولی زودیم از دلم در میاره خیلی دوستش دارم خیلی زیاد وجدایی ازش برام خیلی سخته 

بغضمو با کمی از چایم قورت دادم : 

- مامان خیلی براش آرزو داشت ...خیلی سخته که بخوام جای مادرو براش پر کنم 

مصمم گفت :

-  مطمئنم که می تونی ...نه تنها حالا مدتهاست که پا جای پای مادرت گذاشتی ...

نگاشو به چشمام دوخت و مهربون و صمیمی ادامه داد :

- هر کس یه بار این خونه رو ببینه متوجه می شه که یه زن خوب مدیریتشو بر عهده داره ، زنی که صبحونه و نهار و شامش سر وقت حاضره ...هیچ وقت هیج جای خونه خبری از شلوغی و کثیفی نیست و از همه مهم تر ظاهر ماهاست که به خاطر وجود تو همیشه مرتبه ...

سیاوش حرف می زد و من بی صدا اشک می ریختم 

روبرم نشسته بود اشکامو که دید دستشو جلو آورد تا اشکمو پاک کنه 

- اینجا چه خبره 

هردو از جا پریدیم و بهت زده به قیافه در هم سعید خیره شدیم

سعید دست به سینه به کانتر آشپزخونه تکیه داده بود و یه نگاه به من می کرد یه نگاه به سیاوش ...

اونقدر ترسیده بودم که نمی تونستم حرف بزنم ولی سیاوش انگار به خودش اومد که گفت :

-  بشین تا برات توضیح بدم

که صدای قاه قاه خنده سعید برای بار دوم از جا پروندمون خوب که خنده هاشو کرد یه صندلیو پیش کشید و در حال نشستن گفت : 

- همه حرفاتونو شنیدم لازم به توضیح نیست 

سیاوش طفلک پوفی کشید و برای اولین بار یکی زد پشت سر سعید وبا غیض گفت : 

- داری ازدواج می کنی هنوز دست از این بچه بازیات بر نداشتی 

کمی بعد هر سه داشتیم با شوخی وخنده صبحونه می خوردیم وهر از گاهی با تعریف ماجراهای دیشب صدای خندمون بلند می شد 

هوا تازه داشت روشن می شد که سامان با موهای درهم بر هم و چشمان خواب آلود اومد تو آشپزخونه و زل زد به ما 

سعید وسیاوش با دیدنش زدن زیر خنده ولی من بلند شدم سرشو تو بغلم گرفتم وبوسیدمش :

-  قربون داداش گلم بشم ، چیزی نشده دست و صورتتو بشور بیا صبحونه بخوریم 

سامان که هنوز گیج بود گفت : 

- مگه صبح شده ، اصلن ساعت چنده 

سعید پاشد یکی پس سرش زد و گفت :

- دیدم خیلی گیجه گفتم بیدار شه

آفتاب کم کم خودشو از بیخ دیوار می کشید وتا چند لحظه دیگر از نظر ناپدید می شد . از پشت پنجره به ته مانده خورشید نگاه می کردم که به رنگ نارنجی در اومده بود... اونقدر غرق افکارم بودم که نفهمیدم کی آخرین پرتوهای خورشید جای خودشون و با نور آبی ماه عوض کردند ...

نسیمی که از پنجره باز وارد اتاقم می شد موهامو به بازی گرفته بود ...قرار بود فردا همراه یلدا و سعید برای خرید حلقه و لباس برم می دونستم عمم دلش می خواد همراهمون بیاد تصمیم گرفتم زنگ بزنم اگه خونه بود برم پیشش هم ببینمش و هم راجب فردا باهاش حرف بزنم ولی بیشتر از همه دوست داشتم باهاش درد و دل کنم هنوز از دست سیاوش ناراحت بودم .نشد یکی برای خواستگاری از من پا پیش بزاره و اون به پرو پام نپیچه از دیروز که یه خانمی زنگ زده بود و از شانس بد من اون تلفنو برداشته بود چپ می رفت راست می اومد می پرسید ؟

نمی دونی کیه ...کجا دیدتت ...نکنه از همسایه هاس ...دیگه برای خرید نری تا سر خیایبون ...خودم همه خریداتو انجام می دم ... 

می گفتم چشم ....

دوباره می گفت : مطمئنی نمی دونی کیه 

اون قدر گفت تا بحثمون شد و از خونه زد بیرون شبم که برگشت من بهش محل نگذاشتم 

شماره منزل عمه رو گرفتم .صدای ماهان از اون طرف خط به گوشم رسید 

- بله 

- سلام ماهان ؛ خوبی 

- سلام از بنده است ، پارسال دوست ...امسال آشنا ...چه عجب یاد ما کردین 

تا قبل از جریان خواستگاری از سروکله زدن با ماهان لذت می بردم ولی بعد از اون مجبور بودم با احتیاط باهاش حرف بزنم 

-  عمه خونه نیست ... دلم واسش تنگ شده ...گفتم اگه خونست بیام پیشش 

با ذوق گفت :

-  اِ جدی می گی ...مامان خونه نیست ولی خودم دربست چاکرتم 

-  تو رو می خوام چیکار من گفتم دلم واسه عمه تنگ شده ...نه ، تو ...تازه تو که قبلن می گفتی از سر کار میای خونه بی حالی می گیری می خوابی 

-  حالا من یه حرفی زدم تو چرا باور کردی 

-  یعنی دروغ گفتی 

ماهان پوفی کشید 

-  نه .نه .به خدا راستشو گفتم ولی منم حوصلم سر رفته .پاشو بیا اینجا مامان شام درست نکرده یه چیزی با هم درست کنیم بخوریم 

قبل از اینکه وسوسه بشم برم پیشش گفتم 

-  ولی من فقط می خواستم عمه رو ببینم و زود برگردم الان سیاوش خسته و کوفته از سر کار میاد .باید خونه باشم 

-  اه ، نیلوفر این قدر این سیاوش ولوس نکن .

-  من 

-  آره تو اینقدر لوسش کردی که تو شرکت نمی شه بهش بگی بالای چشمت ابرو

-  این الان جدی بود یا شوخی 

- نه جدی جدی می گم نیلوفر خودتو توی خونه اینقدر اذیت نکن والا به خدا من یکی موندم چرا اینقدر دربست در اختیار اون سه تایی به خصوص سیاوش حالا یه شب شام نخوره یا حاضری بخوره چی می شه 

-  من وظیفه خودم می دونم مراقب برادرام باشن ...هر طور که بگیریش من الان جای مادرمو توی خونه گرفتم با تمام اون وظایف ...حالا تو خودت دوست داری خسته وگرسنه از سرکار برگردی خونه ولی ببینی غذات آماده نیست یا بخوای بری سرکار ببنی لباست اتو کرده نیست جورابت شسته نیست ...

جوابم سکوت ماهان بود 

باخنده گفتم: 

-  هان کم اوردی ...زبونت نمی چرخه جوابمو بدی 

با لحن ناراحتی گفت :

-  چرا ولی ای کاش منم جز کسایی بودم که وقتی به خونه می اومدم با استقبال تو روبرو می شدم ...

حالا من ساکت بودم 

دوباره ماهان گفت :

-  تا آخر عمرم تاسف بخورم کمه ...خداحافظ 

و گوشیو قطع کرد 

هنوز تو شوک حرفای ماهان بودم که صدای ماشین سیاوشو شنیدم 

فوری به آشپزخونه رفتم تا زیر غذا رو روشن کنم نمی خواستم باهاش صحبت کنم هنوزم بابت جر و بحث دیروز از دستش ناراحت بودم 

زیر لب گفتم :سلام 

سلام کشدار وبلندی داد وگفت :

-  به به چه بوی خوبی میاد غذا رو بکش تا منم دستامو بشورم 

بهش نگاه نکردم می دونستم همین که نگاهم به چشماش بیوفته فوری همه چیزو فراموش می کنم ...بدون این که نگاهش کنم و یا حتی جوابشو بدم سری تکون دادم ومشغول کشیدن غذا شدم 

ولی سیاوش با سماجت اومد روبروم ایستاد : 

-  بابت دیشب معذرت می خوام ...منظور بدی نداشتم 

باز هم جوابشو ندادم و از جلوش کنار رفتم و خودمو با چیدن غذا روی میز سرگرم کردم 

برای برداشتن سالاد به طرف یخچال می رفتم که جلومو گرفت به در یخچال تکیه داد درست روبروم و با صدای بلندی گفت:

-  مگه من باهات حرف نمی زنم .چرا جوابمو نمی دی ...هان.. لال شدی ...می تونی یه ساعت تلفنو مشغول کنی ...ولی حالا یه جواب ساده نمی تونی به من بدی ...

باز هم جوابشو ندادم حتی به صورتشم نگاه نمی کردم بغض کرده بودم مثل دیروز ...مثل همیشه ...باز هم نمی تونستم حرفی بزنم ...نمی تونستم از خودم دفاع کنم ...تنها دفاعم همون حرف نزدنم بود ...تنها سلاحم در مقابل سیاوش ...چیزی که نمی تونست تحمل کنه ...چیزی که تا جای ممکن اعصابشو بهم می ریخت 

....نقطه ضعفش بود 

سیاوش از دیدن اشکم جاخورد و عصبانی تر از قبل فریاد زد :

-  تا کی می خوای خودتو پشت این اشکا پنهون کنی ..

با صدای فریادش هق هقم بلند شد 

با لحن غمگینی گفت : 

- آخه عزیز من این اشکا کی گرهی از زندگیت و باز کردن ...

کلافه دستی توی موهاش کشید سرشو پایین اورد دستش و زیر چونم گذاشت 

-  می دونم از دستم دلخوری ...اشتباه کردم ...نمی خواستم ناراحتت کنم ...ببخش و دیگه اینقدر جلوم گریه نکن ...

اصلن من موندم تو این همه اشکو از کجا میاری که تا یه حرفی بهت می زنم مثل سیلاب رها می شن روی صورتت ....

قبل از این هزار بار دیگم بهت گفتم به جای بغض کردن ...به جای گریه کردن ...به جای ریختن تو خودت ..محکم باش وحرفتو بزن ...بگو ناراحتی ...بگو الکی سرت داد زدم ...بگو تقصیر تو نیست که خواهان داری ...بگو من ...سیاوش خیلی حساسم ...ولی اینم به خودت بگو که همش ...همش به خاطر علاقس. اون دوستم داشت ...ولی نه مثل سعید ...نه مثل سامان و نه مثل ماهان ....دوست داشتن سیاوش جور دیگه ای بود ...اون هم منو می خواست و هم نمی خواست ...و من این وسط بلاتکلیف مونده بودم بین خواستن و نخواستنش ...بین خواستن و نگفتن ....

سرمو چند بار به چپ و راست تکون دادم و پر بغض گفتم :

-  نه ...تو منو دوست نداری ...

کمی ازم دور شد ...دستشو محکم رو صورتش کشید ...از همون فاصله گفت ...یکمم خودتو جای من بزار ...نمی دونی چه بار سنگینی رو ی دوشمه ...

کمی دیگه نزدیک شد : 

- کاش مادر و پدرمون زنده بودند ...اون وقت دیگه من مجبور نبودم ...

چند نفس عصبی کشید و با لحن پر غمی گفت : 

- نیلوفر تو رو خدا خودت بفهم چی ازت می خوام ...

چشمای بی قرارش و تو چشمای خیسم دوخت و گفت : 

- بهم قول بده ....قول بده

نمی تونست حرفشو بزنه ...چشماش پر از درد بود ...پر از حرف ...نمی تونستم بیشتر از این شاهد بی قراریش باشم...بازم چشماش حرف دلشو برام ترجمه می کرد ...

گریون گفتم :

- باشه هر چی تو بگی ...هر چی تو بخوای ...

و تو دلم هزار بار به خودم قول دادم که تا روزی که سیاوش قدرت بیان حرف دلشو پیدا کنه منتظرش بمونم ...

اون روز نه من نهار خوردم نه سیاوش ...سعید و سامان که اومدند سردرد و بهونه کردم و به اتاقم پناه بردم ...شاید با خوابیدن از این همه دل مشغولی رها بشم ولی دریغ که تصویر دو چشم سیاه وملتمس ،اجازه خوابیدنم ازم گرفته بود ...

نه تنها اون روز کل هفته حالم بد بود بازم سردردای عصبیم شروع شده بودند ...تموم روز که مشغول کارای خونه بودم ولی شب اونقدر فکر و خیال به سرم هجوم می اورد که نمی تونستم بخوابم و همین باعث تشدید سردردام شده بود...یلدا که حال خراب اون روزامو می دید خودش به تنهایی تمام خریداشو انجام داد و من چه قدر مدیونش بودم که همیشه درکم می کرد جشن نامزدی سعید و یلدا رو خیلی مختصر و جمع و جور گرفتیم و قرار جشن عروسی افتاد برای سال آینده ...

این عشقی که به جونم افتاده بود و سر تا سر وجودمو می سوزوند دست خودم نبود ...هر چه از خودم می روندمش ...برمی گشت و وسعت بیشتری از قلبمو در اختیار می گرفت... خودم بهتر از هر کسی می دونستم عشقم... عشقی ممنوعه است که هیچ وقت شهامت گفتنشو ندارم... هر روزی که می گذشت قلبم زیربار سنگینی و گرمای این عشق بیشتر شعله ور می شد و ذره ذره وجودمو می سوزوند ولی در عین حالی که تموم وجودمو بی اختیار اشغال کرده بود نور امیدی بود که آسمون تیره قلبمو شکافته بود و از دریچه بازش به قلبم می تابید....

این روزها اکثراً در خونه تنهام سعید تمام وقتشو کنار یلدا سپری می کنه هر چند نامزدیشون اتفاق شیرینی بود ولی برادر و تنها دوستمو ازم دور کرد ...گر چه خیلی اصرار می کردند که کنارشون باشم ولی خودم دوست نداشتم به قول خود سعید (سر خر )باشم 

سیاوشم که انگار جن شده و من بسم ا...هر وقتی اون خونه بود من فراری و وقتی من تو خونه بودم اون فراری ....

طفلک سامانم که سال آخر بود و از پیش دانشگاهی نرسیده می رفت کلاس کنکور ...

با وجودی که تمام این دو سالی که از مرگ پدر و مادر می گذشت وقتمو صرف برادرام کرده بودم ولی خودمو تنهای تنها حس می کردم ...روزام تکراری و کسل کننده می اومدن و می رفتن ...هیچ چیزیم نبود تا کمی شور زندگیو تو وجودم بیدار کنه 

از خونه بیرون اومدم باد ملایمی می وزید ...آخرین روزای پاییزو پشت سر می گذاشتیم دیروز از سعید خواسته بودم ببردم بهشت زهرا ولی امروز صبح کاری براش پیش اومد که مجبور شد صبح زود از خونه بره و ظاهراً قرارشو با من فراموش کرد... دستمو جلوی اولین تاکسی بالا بردم و با گفتن مقصدم سوار شدم 

فصل دوم

زمانی به خودم امدم که خورشید محو شده بود و جاشو به اولین ستارگان شب سپرده بود... 

باورم نمی شد تموم این مدت داشتم خاطرات گذشته رو مرور می کردم ...

نگران نگاهی به اطرافم کردم به جز من کسی اون طرفا نبود سریع از جام بلند شدم و تا سر خیابان دویدم ولی خبری از تاکسی هایی که همیشه این اطراف بودند 

نبود...آخه کدوم آدم عاقلی تا این موقع شب اینجا می موند اونم چی یه دختر جوون اگه تا خیابان اصلی پیاده می رفتم می تونستم سوار ماشینای شخصی بشم ولی فکر سوار شدن به ماشینای شخصیم باعث وحشتم می شد لرزم گرفته بود هم از ترس و هم از سرما ...

موبایلمو از کیفم در اوردم و شماره سعید و گرفتم ولی گوشیش خاموش بود از دست اخلاق سیاوش جرات نداشتم با ماهان تماس بگیرم ... دوست نداشتم به سیاوش زنگ بزنم ولی مجبور شدم گر چه این روزها از دستش خیلی دلگیر بودم ...تلفن چند بوق خورد و بعد صدای خسته ی سیاوش 

- تویی نیلوفر

اهسته گفتم : سلام 

- سلام 

چند لحظه سکوت فضای خط و پر کرد جرات حرف زدن نداشتم 

سیاوش با صدایی که زنگ نگرانی داشت پرسید :

-  نیلوفر چرا حرف نمی زنی ...اتفاقی برات افتاده 

به همون اهستگی گفتم: 

- نه نه ولی

صداش بلند شد :

-  نیلوفر چی شده 

با ترس و لرز گفتم : 

- می تونی بیای دنبالم 

صداشو کمی پایین اورد و با تردید پرسید :

- مگه کجایی ؟

می دونستم با گفتن جایی که هستم عصبانی می شه ولی چاره ای نبود دلمو به دریا زدم :

- بهشت زهرا 

انقدر آهسته گفتم که مطمئن نبودم شنیده ولی فریاد بلندش نشون داد که خوب فهمیده 

- نگو که تنهایی 

سکوتم جوابش بود 

واین بار بلند تر از دفعه ی قبل گفت : 

- آخه این موقع شب توی این هوا اون جا چیکار می کنی 

جرات حرف زدن نداشتم آب دهنمو قورت دادم و با صدایی به بغض نشسته گفتم :

-  حالا چیکار کنم میای دنبالم 

- همون جا منتظرم باش... از سر جات تکون نخوری... سوار هیچ ماشینیم نمی شی

یکدفعه یادم امد یک اتاق نگهبانی همون نزدیکِ که سیاوش گاهی اوقات که با هم به این جا می امدیم با پیرمرد نگهبان احوال پرسی می کرد 

به خاطر همین گفتم : 

- سیاوش من می رم توی اتاق نگهبانی منتظرت می مونم 

شتاب زده گفت : خوبه خوبه

با ترس و لرز نگاهی به اطرافم کردم و وقتی مطمئن شدم کسی اون اطراف نیست به طرف اتاقک نگبانی دویدم ولی با دیدن چراغ خاموش سردرش آه پر حسرتی کشیدم دیگه هیچکاری جز انتظار کشیدن از دستم بر نمی اومد از شانس بدم چون هوا از صبح ابری بود زودتر از همیشه تاریک شده بود ...هوا سرد بود و بادم شدید تر شده بود ... یکدفعه صدای رعد و برق بلندی گوشمو پر کرد و هوا روشن شد جیغ کوتاهی کشیدم و زیر طاق اتاق نگهبانی خزیدم . غرش سهمگینی که در آسمون زده شد نوید باریدن باران بود تنها چند دقیقه بعد باران تندی شروع شد... از سرما می لرزیدم شالمو تا زیر چشام بالا کشیدم و دستامو دور خودم حلقه کردم ...کمی از صورتم که از زیر شال بیرون بود زیر شلاق باد و باران می سوخت ..صدای بوق ماشینایی که از بزرگراه می گذشتند باعث ترس و وحشتم شده بودن... ترس از این که یکی از اونا به این سمت بپچه ..از دور نور ماشینیو دیدم به گمون این که سیاوشه چند قدم جلو رفتم ولی با دیدن یه ماشین غریبه با دو سرنشین عقب گرد کردم و سرجام برگشتم و خودمو تا جایی که تونستم مخفی کردم به خیال اینکه ندیدنم از جلوم که گذشتند... همین که رفتند نفس آسوده ای کشیدم ولی دور زدند و برگشتند از شدت ترس جیغ خفه ای کشیدم یکی از پسرا که راننده بود و قیافه وقیحی داشت شیشه سمت خودشو پایین کشید و نگاهی از پایین به بالا بهم انداخت تا به چشمام رسید ...سوت بلندی کشید و به طرف پسر کناریش برگشت : 

- ما دنبال موش می گشتیم ولی ضاهراً قرارِ آهو شکار کنیم ...

اونقدر ترسیده بودم که احساس می کردم فلج شدم ...نه زبونم تکون می خورد ...نه پاهام حرکت می کرد... از تصور خیالی که توی سر داشتند سرتا سر بدنم می لرزید و قلبم مثل گنجشک اسیری به قفسه ی سینم می خورد 

پسری که راننده بود با صدای وحشتناکی گفت : 

- حیف دختر به این خوشکلی نیست که این موقع شب این جا تک و تنها ایستاده و مثل جوجه ها داره می لرزه ...

پسر کناریش گفت : 

- مگه ما مردیم که این فرشته این جا از سرما به خودش بلرزه ...در ماشینو باز کرد و به سمتم اومد ...

این اتفاقها در عرض چند ثانیه رخ داد همین که پسر اولین قدمو بر داشت چشمامو بستم و خدا رو با تمام وجودم به کمک طلبیدم و با سرعتی که از پاهای لرزونم بعید به نظر می رسید به سمت بزرگراه شروع به دویدن کردم ...تند تند می دویدم و خدا رو به روح پدر و مادرم قسم می دادم... خیلی وقت بود که پی به اشتباهم برده بودم... نباید تک وتنها به این جا می اومدم.. ولی انصاف نبود این طوری تاوان اشتباهم و بدم. حاضر بودم هر سرزنشی رو از جانب سیاوش بپذیرم ولی زودتر برسه ... جرات نگاه کردن به پشت سرمو نداشتم ولی از صدای پاهاشون می فهمیدم دنبالم هستند...

قطرات درشت باران بر سر و صورتم می ریخت و همراه باد سردی که می وزید تا مغز استخونم نفوذ می کرد... یک دفعه پام داخل یک چاله آب رفت و زمین خوردم 

درد شدیدی توی قوزک پام می پیچید زود از جام بلند شدم ولنگ لنگون ولی تند تند جلو می رفتم ...حس می کردم تموم نیروم تحلیل رفته درد پامم خیلی زیاد بود و با هر قدم اشکم سرازیر می شد ولی نبایدتسلیم می شدم ...تیرهای چراغ برق و نور اتومبیلا هر لحظه نزدیک تر می شدند... یه دفعه دستم کشیده شد

جیغ بلندی کشیدم و با کیفم ضربه محکمی به صورتش زدم و قبل از این که نفر بعدی هم بهم برسه از دستش خلاص شدم... با تمام توانی که از خودم سراغ داشتم فقط می دویدم و فریاد زنان کمک می خواستم نفسم به شماره افتاده بود ...قطرات باران و اشکم جلوی دیدمو تار کرده بودند ... تنها چند قدم دیگه باقی مونده بود که دوباره پام لیز خورد و محکم تر از قبل با صورت به زمین خوردم ...دیگه رمقی برام نمونده بود احساس کردم دارم بی هوش می شم ... از خدا طلب مرگ کردم 

ولی در اخرین لحظه که اون دو پسر بالای سرم رسیده بودند و صدای خنده های وحشتناکشون مثل ناقوس مرگ توی گوشم نواخته می شد... نور شدیدی چشمامو زد ...اونها رو بستم ولی وقتی دوباره بازشون کردم سیاوش و دیدم که مثل کمانی که از چله رها شده باشه به سمتم می دوید صدای زد و خوردشون و می شنیدم ولی حالم انقدر بد بود که توان حرکت نداشتم ...صدای روشن شدن ماشینشون و شنیدم و بعد چنان با سرعت از کنارم رد شدند که تمام گل و لای توی خیابان به سرو صورتم پاشیده شد و اوضاعمو از اونچه بود بدتر کردند ...توان بلند شدن نداشتم سیاوش بالای سرم ایستاده بود صورتش از عصبانیت قرمز شده بود و رگهای شقیقه اش برجسته ... از شدت عصبانیت و فشاری که به صورتش می اورد کلمات جویده شده از دهنش خارج می شدند : 

- چرا به حرفم توجه نکردی مگه من بهت نگفتم از جات تکون نخوری

به زحمت از سر جام بلند شدم ضعفم شدت گرفته بود دندونام از شدت لرز به هم می خوردند ...سیاوش انچنان عصبانی بود که متوجه وضعیت وخیمم نبود و جواب ندادنم بر شدت عصبانیتش افزود و آن چنان فریادی بر سرم کشید که تا عمر دارم از یادم نمی ره...

چشماش سرخ شده بود و دندوناش و از خشم به هم می سایید... دردی که اون لحظه از دیدن قیافه ی سیاوش کشیدم به مراتب از دردی که در تمام بدنم می پیچید دردناک تر بود...ولی انقدر لرز داشتم و ترسیده بودم که زبونم نمی چرخید... سیاوش روبروم قرار گرفت و با دستاش بازوهام و محکم گرفت وتکون داد و با عصبانیت گفت : 

- هنوزم نمی خوای حرف بزنی... نمی خوای بگی چرا به حرفام گوش نکردی ...

دوباره فزیاد زد :

-  چرا تو اتاق نگهبانی نموندی... یعنی حرفهای من برات اصلاً ارزشی نداشت ...نگرانی من برات مهم نبود ...

همون طور که می لرزیدم بریده بریده گفتم : 

- من ...م ..ن... انجا ...رف... تم ... ولی در اتاق بسته بود ...

بغضم ترکید و صدای گریه بلندم هم نوا شد با صدای بارش باران ...

یکدفعه رنگش پرید و با تردید پرسید : 

- پس از اون موقع تا الان کجا بودی 

با صدای ضعیفی گفتم : 

- کنار اتاق ایستاده بودم و منتظر تو بودم که اون ماشین مزاحمم شدند 

با پریشونی چنگی به موهاش زد و با تردید پرسید :

-  اذیتت که نکردند 

از خجالت سرم و پایین انداختم و آهسته گفتم : نه 

دستش و زیر چونم برد و اون و بالا اورد با موشکافی به صورتم خیره شد و ناباور پرسید :مطمعنی 

سرمو تکون دادم... همون موقع متوجه لرز بدنم شد و با نگرانی گفت :

-  حالت خوب نیست... داری می لرزی ...

دستم و گرفت تا به طرف ماشین ببره ولی با اولین قدم صدای فریادم بلند شد با نگرانی به عقب برگشت و به صورتم خیره شد ...روی زمین پهن شده بودم و قوزک پام و محکم فشار می دادم ...دردش وحشتناک بود ...

کنارم زانو زد : 

- بهتر پات رو روی زمین نزاری ...همین جا باش تا برم ماشین رو بیارم کنارت تا مجبور نشی راه بری 

و به طرف ماشین دوید ...نمی دونست با این پای ضرب دیده چه قدر دویدم ....

کمکم کرد تا روی صندلی عقب دراز کشیدم و به سرعت به طرف اولین بیمارستان رفت ...تمام لباسام خیس بودند از سرما به خودم می لرزیدم بخاری ماشینم نمی تونست سرما رو از وجودم خارج کنه ...نفهمیدم کی به بیمارستان رسیدم... سیاوش کمک کرد پیاده بشم خوشبختانه پام نشکسته بود ولی ضربه ی سختی خورده بود چند آمپول مسکن و پمادی که به پام زدند کمی دردشو تسکین داد...

کاپشن خودشم روم انداخته بود با این وجود هنوز هم از سرما می لرزیدم اونقدر که دندونام رو هم بند نمی شد ...چشمام از زور درد و گریه باز نمی شد ...سیاوش ماشین و تا نزدیکی در ورودی ساختمان برد ...باران هنوز می بارید ...در عقب و باز کرد ...خم شد روم چشمامو به سختی باز نگه داشته بودم ولی هر چند ثانیه یه بار روی هم می افتادن ...سردم بود خیلی سرد ...می لرزیدم... کمتر از یه ثانیه تو بغلش بودم چشماشو با نگرانی به صورتم دوخت و آروم گفت :

- یکم دیگه طاقت بیار...

لرزش دستام مانع از این می شد که دور گردنش حلقه بشن ..فشاری بهم آورد و سرمو محکم تو سینش کشید و سرش و تا جایی که می تونست پایین اورد تا قطرات باران و به جای صورتم روی موهای اون بشینه ...

صدای سعید و کنارمون می شنیدم ولی به خاطر تب ،درک درستی از حرفاش نداشتم ...ولی صدای فریاد سیاوش و به خوبی فهمیدم که می گفت :

-  هیچی نپرس ...

میون اون همه درد و لرز ...میون خواب و بیداری ...یه چیزی آرومم می کرد ...صدای ملتمس و پر از خواهشش که نجوانه گونه می شنیدمش : 

- نیلوفر منو ببخش ...همش تقصیر منه ...اگه باهات رفتار بهتری داشتم ...بهم می گفتی ...منو ببخش و محکم تر به سینش فشردم ...وارد اتاقم شد و با احتیاط روی تختم خوابوندم سعید و سامان عصبی و کلافه کنارش ایستاده بودند ولی با دادی که همون اول سیاوش سر هر دوشون کشیده بود جرات حرف زدن نداشتن 

ولی باز این سعید بود که نگران و کلافه می پرسید :

-  چه اتفاقی براش افتاده ...

سیاوش با عصبانیت گفت :

-  چی شده برات مهم شده....اگه صبح به قولت عمل می کردی ...حالا مجبور نبودی این طور ببینیش ...

رگه ای از بغض میان صدایم می دوید و وادار به سکوتم می کرد صدای فریاد سیاوش لرزه بر اندامم می انداخت که به سعید می گفت : 

- تو بی خود کردی وقتی سرت اینقدر شلوغه قول الکی می دی از اول به خودم می گفتی دندم نرم دنبالش می رفتم 

از شدن ناراحتی چشمام و بسته بودم دلم نمی خواست شاهد دعوا کردنشون باشم چند ثانیه هیچ کدومشون حرفی نزدند

دوباره صدای سیاوش و شنیدم که گفت :

-  اگه اون صحنه ای که من دیدم تو هم با چشمای خودت می دیدی ...حالت مثل الان من بود 

از شنیدن حرفای سیاوش به قدری ناراحت شدم که از شدت بغض می خواستم خفه بشم....دستی دستمو فشار داد چشمامو باز کردم و از پشت پرده اشک سامان ودیدم ...چشماش قرمز بود معلوم بود گریه کرده....

با صدای دورگه اش گفت : 

- بلند شو کمکت کنم لباسات و عوض کنی 

سیاوش و سعید از اتاقم خارج شده بودند ...طفلک سامان نه چیزی ازم پرسید و نه حرفی زد ولی از صدای بالا کشیدن دماغش فهمیدم که داره گریه می کنه مانتومو که در اورد با صدایی گرفته گفتم : 

-  تو برو خودم بقیه رو عوض می کنم با اون حال روزم نمی دونستم به خاطر دردی که تو تموم تنم می پیچه گریه کنم یا به خاطر تنهایی و بی کسیم ...با گریه لباسامو در اوردم و زیر پتو خزیدم ...هنوزم صدای گفتگوی سعید و سیاوش و می شنیدم ...

گرمم بود احساس می کردم دارم آتیش می گیرم ... انگار سالها بود آب نخورده بودم... تشنه بودم نه می تونستم چشمامو باز کنم نه لبام حرکت می کرد تا کسیو صدا کنم ... وسط بیابونی ایستاده بودم خورشید بزرگتر از همیشه بالای سرم بود... سرمو خورشید می سوزوند پاهامو زمین ... از دور امواج آب و دیدم ولی رمقی برای رفتن نداشتم ...با حس خنک شدن پاهام لبهام و به سختی حرکت دادم و به زور تونستم بگم : آب 

دستی زیر سرم رفت و لیوان خنکی به لبم نزدیک شد کمی آب خوردم ولی همون یه ذره مثل تیغ گلوم و می خراشید و پایین می رفت از فشار درد چشمام به سختی باز شدند کسی بالای سرم ایستاده بود ولی اونو تشخیص نمی دادم دوباره چشمام بسته شدند نفهمیدم چه مدت گذشته بود که دوباره چشمامو باز کردم... سیاوش با چشمای سرخ کنار تختم نشسته بود به سختی نالیدم : آب ...تشنمه 

لیوانی پر از آب کرد و کم کم بهم خوراند ...آب به سختی از گلوم پایین می رفت ... همه جام درد می کرد انگار کسی زیر مشت ولگد خوردم کرده باشه... 

لیوان و توی سینی کنار تختم گذاشت و خودش کنارم روی تخت نشست ...چشمانش از زور بی خوابی خمارشده بودند صورتشم رنگ پریده بود... نگرانی تو نگاه خستش موج می زد ...نمی دونستم چه مدت بود که به چشماش نگاه نکرده بودم و باز نمی دونستم این جرات و چطور به دست اورده بودم که توی این وضعیت نگاهم و به نگاه غمگین و نگرانش گره زده بودم ...در نهایت اون بود که سکوت بینمون و شکست و با صدایی گرفته گفت: بهتری 

چه قدر لحن گرم صداشو دوست داشتم و چه قدر دلم برای این طنین تنگ شده بود ...

صدای گریه های آروم یلدا تو سرم می پیچید ...

با شنیدن صدای سعید که می گفت :

-  یلدا تو رو خدا دیگه بسته ....

چشمامو به سختی باز کردم ...

یلدا با ناراحتی جواب داد : 

- دست خودم نیست ...وقتی فکر می کنم ممکن بود چه بلایی سرش بیاد گریم می گیره ...بمیرم براش و دوباره زد زیر گریه ...

سعیدپر خواهش گفت : 

- قربونت برم دیگه گریه نکن ...فدای اون چشات بشم من ...از بین بردیشون ...گریه تو کمکی که بهش نمی کنه ناراحت ترشم می کنه ...

به زور چشمامو باز کردم ولی تا خواستم یلدا رو صدا بزنم سرفه امونم و برید ...

یلدا و سعید فوری به سمتم اومدند یلدا دستامو گرفته بود وسعید کمرمو ماساژمی داد کمی که آروم شدم و تونستم نفس بکشم یلدا رفت و با یه کاسه سوپ برگشت کنارم رو صندلی نشست ،سعیدم کمک کرد تا تونستم بشینم . یلدا بی حرف سوپ و به خوردم می داد ...سعید پایین تختم نشسته بود وبا مهربونی نگام می کرد ...چند قاشق بیشتر نتونستم بخورم دست یلدا رو پس زدم و با صدایی که خودمم از شنیدنش تعجب کردم گفتم : کافیه

یلدا با لحن پر مهری گفت : 

- یکم دیگه بخور رنگت خیلی پریده است ..

-  نمی تونم 

دوباره سر جام دراز کشیدم ...با کمک یلدا دارو هامو خوردم و نمی دونم کی دوباره چشمام روی هم افتادن ...

با نوازش دستی چشمهامو به سختی باز کردم ...عمه با مهربونی دستمو نوازش می کرد ...

روی صندلی کنار تختم نشسته بود با دیدنش اومدم بلند شم که نگذاشت...

پشت سر عمه ماهان دست به سینه به دیوار روبروم تکیه زده بود و نا آروم و عصبی لبشو می جوید...

نگاه عصبی و دلخورش تموم مدتی که عمه گاهی نصیحتم می کرد و گاهی برام دل میسوزوند حتی ذره ای از روم برداشته نشد

عمه که خواست بره ماهان گفت :

-  من چند دقیقه دیگه میام

تو نگاه عصبی ماهان ذره ای از شیطنت همیشگی دیده نمی شد ...نگاهشو مستقیم تو چشمام دوخت وگفت :

-  خیلی از دستت دلخورم .. خیلی ....هم دلخور هم عصبانی ...اون قدر که اگه حالت خوب بود...

کلافه تر از قبل نفسش رو پر صدا بیرون داد و ملتمس گفت :

- آخه چرا نیلوفر ..چرا ..یعنی من این قدر برات غریبه شدم ....عشقت نبودم ...پسر داییت که بودم ..همبازی بچگیت که بودم ...نمی دونم معنای عشق و می فهمی یا نه ولی حداقل معنای علاقه رو بفهم ...عاشقم نیستی نباش ولی نخواه من عاشقت نباشم ...نخواه که یه گوشه بشینم و شاهد نابودیت به دست خودت باشم ...

کنارم رو تخت نشست ...توی عمق چشماش دلخوری عمیقی موج می زد

نگاهم و از نگاهش دزدیدم سعی کردم حرفی بزنم اما با تموم توانی که به حنجرم وارد کردم نتونستم هیچ حرفی بزنم ...تنها نگاه درمانده وخجالت زدمو به نگاه غمگین و بی قرارش سپردم...

نگاهمو از نگاه ملتمسش گرفتم ولی با دست دوباره صورتم و طرف خودش برگردوند و با فریاد گفت : 

- بسته نیلوفر.. بسته هر چه قدر ازم فرار کردی ...فکر کردی منم مهردادم که با این حرف که برات مثل برادرتم پا پس بکشم ...تو این مدت نه تنها علاقم بهت کم نشده بلکه بیشتر از قبل هم شده ...می دونم که برای تو بهترین نیستم ولی مطمئنم عاشق ترینم ...

و با لحنی قاطع ومحکم ادامه داد :

- تا زمانی که یه نفر پیدا نشه که تو عاشقشش باشی و اونو به من ترجیح بدی منتظرت می مونم ...تو هم هیچ حقی نداری که بخوای من عاشقت نباشم ... 

از شدت بغض لبهایم می لرزید بریده بریده گفتم :

- ماهان ...تو دیگه چرا ...نمی بینی چه حالی دارم ...از دیروز تا حالا صدبار خودم و لعنت کردم که تک و تنها رفتم... چشمام که روی هم می افته کابوس می بینم ...

دیگه نتونستم حرف بزنم بغضم شکست وهق هقم بلند شد ...چشمای اونم نم اشک داشت خودشو به سمتم کشید وسرمو تو بغلش گرفت 

حالم خیلی بد بود داشتم خفه می شدم ...سرمو محکم تو آغوشش می فشرد و دستشم آروم روی سرم می کشید ...اون قدر حالم بد بود که دیگه به این که ماهان نامحرممه فکر نمی کردم ...نمی خواستم به این فکر کنم که اون عاشقمه چون اون لحظه آغوشش و برادرانه به روم گشوده بود ...یا حداقل من دلم می خواست اون طور باشه... 

در با صدای بدی باز شد و صدای خشمگین سیاوش تو اتاق پیچید

-  ماهان عمه تو حیاط منتظرته

و آن چنان نگاه پر غضبی بهم انداخت که از خجالت سرمو تا روی سینم پایین کشیدم

ماهان که رفت در اتاق و محکم به هم کوبید ...

یه هفته استراحت تو خونi حالمو بهتر کرده بود ولی افسرده ترم شده بودم ...

از خونه بیرون اومده بودم. می خواستم سری به کتابخونه زنم .لحظاتی رو که بین کتابها می گذروندم بهترین لحظه های عمرم بودن چون که به هیچ چیزی فکر نمی کردم ...جلوی اولین تاکسی و گرفتم و سوار شدم .سرمو به شیشه اتومبیل تکیه دادم و به ماشین ها ، آدم ها ، درختان که به سرعت از جلوی چشمام می گذشتند نگاه می کردم... نمی تونستم روی یه چیز ثابت تمرکز کنم ...از اون روزی که سیاوش من و ماهان و تو اون وضعیت دیده بود اخلاقش خیلی عوض شده بود 

...هر زمان که مطمئن می شدم نگاهش رنگ مهربونی گرفته با یه پیش امد به یکباره می خروشید و من و مات و متحیر می کرد ...نمی دونم شایدم تقصیرخودم بود اگه اون روز طاقتمو از دست نمی دادم شاید ماهان مجبور نمیشد برای دلداری دادن به من تو آغوشش بگیریدم ...شاید تقصیر ماهان بود که هنوز من و دوست داشت و قصد عقب نشینیم نداشت ...

.   .  :  :  این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www . 98ia . com) ساخته و منتشر شده است  :  :  . 

تموم طول هفته هر بار خودمو جای سیاوش می گذاشتم بهش حق می دادم از دستم دلخور باشه اگه هر کس دیگم بود منو با اون وضعیت می دید در موردم فکرای ناجور می کرد ...در صورتی که سیاوش اصلن به روم نمی اورد ولی همین سکوتش بیشتر عذابم می داد ...صبح زود قبل از اینکه بیدار بشم سرکار می رفت 

وتا دیر وقت نمی اومد خونه ...

کتابخونم نتونست ذهن آشفته و حال خرابمو بهتر کنه ...چند ساعت اونجا نشسته بودم و رفتارای سیاوش و تجزیه و تحلیل می کردم ...بی حوصله تر از موقع اومدن مسیر برگشت و در پیش گرفتم .

سر خیابون از ماشین پیاده شدم .تصمیم گرفتم کمی پیاده روی کنم ...فکر اینکه کسی تو خونه انتظارمو نمی کشید اذیتم می کرد .درسته سامان و سعید و حتی سیاوش بودن ولی منم دلم می خواست مثل همه دخترا وقتی پامو تو حیاط خونمون می زارم مست بشم از بوی غذای مادرم ...وقتی دیر می کنم نگاه منتظرشو پشت پنجره ببینم...

ولی حالا چی من در حالی مادر شده بودم که نه ازدواج کرده بودم و نه آمادگیش و داشتم .مادر بودم اونم مادر سه تا پسر جوون که گاهی از دست خواسته هاشون به ستوه می اومدم 

درسته خیلی دوستشون داشتم ولی خیلیم از دستشون حرص می خوردم ...مثل دیوونه ها تو دلم با خودم حرف می زدم ... که صدای ترمز وحشتناک ماشینی به خودم اوردم

-  هوی خانم حواست کجاست

دستمو روی قلبم گرفتم و خودمو کنار کشیدم نزدیک خونه بودم با چند قدم سریع خودمو به خونه رسوندم کلید و از تو کیفم در اوردم هنوز دستام می لرزیدن و قلبم تند تند می زد ...اینم یکی دیگه از معایب تنهایی ...

سکوت آزار دهنده ای فضای خونه رو گرفته بود ... سرگشته نگاهی به دور و بر هال و پذیرایی انداختم و روی اولین مبل ولو شدم و بلند گفتم :

-  کسی خونه نیست ...سامان... سعید ...خونه نیستین

جوابم سکوت بود ...

همون طور سرجام نشستم حتی حوصله نداشتم برای باز کردن چراغا از سر جام بلند شم ...باز مرغ خیالم پر کشید و رفت نشست روی بوم سیاوش ...

-  چرا تو تاریکی نشستی

صدای سیاوش بود که منو از فکر خودش بیرون کشید .سرمو بلند کردم دست به سینه ایستاده بود و با انگشتاش به بازوش ضربه می زد

با بی اعتنایی پرسید : 

- یعنی موندن تو تاریکی اینقدر برات لذت بخشه که حضور منم متوجه نشدی

با وجود صدای جیرجیر زنجره های روی درختان حیاط که با فرارسیدن شب به وضوح شنیده می شد سکوت عمیقی که بینمون ایجاد شده بود کم کم آزار دهنده می شد ...به خودم جرعتی دادم و جواب دادم :

-  دلیلی ندارم جز خستگی ...و کمی یواش تر ادامه دادم : وتنهایی

با فشار آرنج کلید چراغ و فشار داد .هال که روشن شد روی مبل مقابل من نشست و بعد از چندین روز خیره شد تو چشمام ...

کمی خودشو تو مبل جابه جا کرد :

-  پس تو برای رفع خستگیت تو تاریکی می شینی

ابروشو بالا برد و کنایه آمیز گفت : 

- خیلی جالبه ولی به نظر من دلیل دیگه ای داره که نمی خوای بگی

رنجیده وعصبی گفتم :

- هیچ دلیل دیگه ای نداره جز اینکه کمی پیاده روی کردم وحوصلمم از تنها موندن و تنها بودن تو خونه سر رفته ...

بلند شدم وبی حرف از پله ها بالا رفتم با بی حالی لباسام و عوض کردم و روی تختم ولو شدم ...خسته بودم ...چشمام داشت کم کم گرم می شد که در اتاق باز شد و یلدا لبخند به لب به داخل اتاق سرک کشید :

-  خوابی یا بیدار 

لبخند کمرنگی زدم و از رو تخت بلند شدم

- بیا تو بیدارم

آهسته تر از همیشه اومد و کنارم نشست و زل زد تو چشمام

با دیدن چشمای پر سوالش گفتم : بپرس 

- ازدستم دلخوری

با سرم جواب نه دادم 

- نگو نه که باور نمی کنم... هیچ کس اندازه من تو رو نمی شناسه ...پس بدون می فهمم توی چشمات پر حرفه

دستش و تو دستم گرفتم : 

- حالم زیاد خوش نبود ...بی حوصله بودم ...دلم گرفته بود ...

-  نمی خوای بگی چرا حالت خوب نبود ؟

کلافه دستمو تو موهای نامرتبم کردم و اتفاق هفته گذشته رو برای یلدا تعریف کردم ...

یلدا که چشماش از تعجب گرد شده بود خندید وگفت : 

- اوه اوه پس این داداش سیاوش ما حسابی غیرتی شده...

بلند شد نگاهی از سر تا پا بهم انداخت و با خنده گفت : 

- نه مثل اینکه اون طورم که نشون می دی پپه نیستی ...خوب با این کارت سیاوشو تحریک کردی مطمئن باش زبونش کم کم باز می شه 

با بی حالی از سر جام بلند شدم موهام آشفته و در هم بر هم بودن جلوی آینه ایستادم و با دستم مشغول مرتب کردنشون شدم حتی حوصله نداشتم یه برس به سرم بکشم تو همون حالت گفتم : 

- اشتباه نکن یلدا سیاوش از این جور مردا نیست درسته غیرتی شده ولی رفتارش مهر آمیز که نشده هیچ بیشترم ازم فراری شده ...

یلدا برس و از روی میزم برداشت بعد با فشاری به شونم مجبورم کرد رو صندلی بشینم

-  اه اه... این چه وضعیه واسه خودت درست کردی...این از موهات ...اونم از وضع ابروهات ...عین این ...عین این ...کمی فکر کرد ..چه می دونم ...بی ریخت شدی

دیگه ...واسه همینه که اون بدبخت ازت فراریه ....

موهامو آروم آروم شونه زد بعد دم اسبی بست اومد جلوم ایستاد ...کمی به صورتم نگاه کرد دهنشو کج وکوله کرد و رفت سراغ کیفش وچپش کرد روی تختم

-  چی کار می کنی یلدا رو تختیم کثیف شد

کمی خرت و پرتاشو زیر و رو کرد :

- مطمئنم تو کیفم گذاشتمش الان پیداش می کنم

دستشو بالا برد وبا خنده گفت : 

- آخیش پیداش کردم

نگاهی به دستش کردم و با دیدن موچین گفتم : 

- حالا واسه چی اینو می خوای

لبخند خصمانه ای زد وقدم قدم به سمتم اومد مقابلم نشست و گفت :

-  می خوام یه صفا به صورت تو بدم یه حالیم به اونی که اون پایین بساط جوجه برپا کرده

باحیرت پرسیدم :

-  کی سیاوش

خنده شیطونی کرد : 

- من گفتم سیاوش

مطمئن گفتم :

- فکر می کنی سعید یا سامان از این کارا می کنن

ابرو شو برد بالا وگفت : 

- خودتی

بی توجه به حرف یلدا گفتم : 

- ولی هوا خیلی سرده سرما نخورن

-  اگه خیلی نگرانشی بریم کمکشون

دستپاچه گفتم :

-  آره آره بریم ...

دستمو کشیدو گفت : اول ابروهات 

همین که در هال و باز کردم سیاوش با یه سینی پر از جوجه های آماده داخل شد پشت سرش سعید درحال غرغر و سامان لرزون ...

من و یلدا زود رفتیم تو آشپزخونه تا میز و بچینیم

سعید با غرغر اومد پشت میز نشست ...سامانم معلوم بود تو حیاط حسابی سردش شده 

توسکوت غذامون و خوردیم فقط یلدا و سعید آروم در گوش هم پچ پچ می کردن و هرازگاهیم زیر چشمی منو سیاوش و نگاه می کردند ...سامان زودتر از همه از سرمیز بلند شد 

بعد از اون سعید و یلدا بلند شدن و رفتن تو هال نشستن ...من موندم وسیاوش ... 

داشتم بشقابها رو از روی میز جمع می کردم ...صدای موسقی ملایمی از تو هال میومد ...سیاوش بی حرف نگاهم می کرد ... لبخند محوی گوشه لبش بود ولی باعث نمی شد تا حواسم متوجه چشمای غمگینش نباشه ....دستاشو روی سینش قفل کرد و آهسته پرسید : 

- منو بخشیدی 

- من ناراحت نبودم.

ابروهاشو بالا داد و همچنان لبخندش و حفظ کرد

-باید باور کنم؟ 

دستاشو زیرچونش تکیه داده و زیر نظرم گرفته بود 

بار دیگه از سوالش حیرت کردم

-خیلی دوستش داری 

بلند گفتم : کیو 

این بار با صدای بلند خندید.از خنده بی موقعش جا خوردم و با چشمان گرد شده به چهرش خیره شدم.

-تو دختر کم هوشی نیستی.

به هر حال منظورتو و نمی فهمم 

و سعی کردم از سر میزبلند شم که مچ دستم و گرفت 

مچ دستمو محکم گرفت توی دستش و گفت:

- بگیر بشین! مثل همیشه بازم تحکمش مجبور به نشستنم کرد ...اما دستم هنوز تو دستش بود ...با این تفاوت که دیگه فشار نمی داد و خیلی نرم با شست همون دستی که پیچیده بود دور دستم داشت مچمو نوازش می کرد ...

یه نگاه تو هال کردم سعید و یلدا هنوز کنار هم نشسته بودند می ترسیدم که یکیشون ما رو تو اون وضعیت ببینه...

با التماس گفتم :

-  سیاوش تو رو خدا دستمو ول کن الان یکیشون میاد میبینه

بالحنی رنجیده وعصبی پرسید :

-  از اینکه سعید یا یلدا دستتو تو دست من ببینن ناراحت می شی ...

دستش هنوز دستمو نگه داشته بود... با یه فشار ثابت... نه خیلی آروم و نه خیلی محکم...

با ناراحتی ادامه داد : 

- ولی توقع داری من تو رو تو بغل ماهان ببینم و ناراحت نشم ...

در مونده وملتمس به صورت پر خشمش خیره شدم : 

- آخه چرا باور نمی کنی ...به خدا هیچی بین من و ماهان نیست ...تا حالا هزار بار گفتم الانم می گم من اونو به چشم

با تشر پرید وسط حرفم : 

- نیست ..د آخه بفهم اون برادرت نیست ...کسی که عاشقته نمی تونه به چشم خواهر بهت نگاه کنه ...نمی تونه وقتی لمست می کنه لذت نبره

یدفعه نگاهم سر خورد روی دست سیاوش که هنوز روی دستم بود به قدری با سرعت دستمو کشیدم و بلند شدم که صندلی از زیر پام در رفت و با صدا زمین افتاد.

صدای شوخ سعید سکوت بینمون رو شکست :

- چی شد کدومتون سر اون یکیو شکست

سیاوش بی حرف بلند شد صندلی رو بر گردوند سر جاش و با نگاه ملامت گرش به من از آشپزخونه خارج شد

باز صدای سعید با یه لحن خاص توی هال پیچید

- غیرتی می شی نا جور می شی هان

سیاوش که هنوز لحنش عصبی بودگفت :

- بزن شبکه سه فوتبال و ببینیم

چند چایی ریختم و به هال رفتم کمی دور تر از سیاوش رو کاناپه نشستم جرعت نگاه کردن به چشماشو نداشتم یلدام هنوز در گوش سعید پچ پچ می کرد هر از گاهیم با ابرو ازم می پرسید چی شده ...

تلفن چند بار زنگ خورد سعید که از همه ی ما به تلفن نزدیک تر بود گوشی رو برداشت 

- اِدایی شمایید سلام عرض شد 

کمی احوال پرسی کردذ و یدفعه با خوشحالی گفت :

- به به مبارک چی از این بهتر..پس بالاخره یونسم بدبخت شد

با چشم غره یلدا دستشو جلو دهنش گرفت وگفت : 

- ببخشید منظورم خوش بخته ..

همه حالشون خوبه ؛ نگاهی بهم کرد وگفت: 

- اونم حالش خوبه داره له له می زنه گوشی رو بگیره و بهم اشاره کرد ...

حالمو سیاوش گرفته بود ولی با خبر ازدواج یونس همه چیز از یادم رفت ...

گوشی رو که سر جاش گذاشتم با خنده گفتم : 

- دایی ازمون دعوت کرد برای سال تحویل بریم دزفول هم دور هم باشیم هم اینکه هفته اول عید عروسی یونسه

یلدا خوش حال دستاشوبهم کوبوند : 

- آخ جون عروسی ...خیلی دوست داشتم بیام دزفول و ببینم 

سعید گفت : 

- حالا کی خواست تو رو ببره 

یلدا دمپاییشو در اورد و به طرف سعید که خنده کنان فرار می کرد پرتاب کرد ...

ازفردای اون روز هر روز برای پیدا کردن لباس مناسب از این پاساژ به اون پاساز سرک می کشیدیم. 

من که همون روز اول لباسامو خریده بودم ولی یلدا خیلی مشکل پسند بود روز سوم بود ولی هنوز لباس مناسب روز عروسی رو نخریده بود ...آخرشم لباسی که خرید درست شبیه لباس من بود که همون روز اول خریدم فقط رنگشو کمی جلوی سینش فرق می کرد لباس یلدا آبی بود مال من یاسی ... 

یه روز مونده به عید صبح زود قبل از طلوع افتاب حرکت کردیم دو ماشین بودیم ما و عمه اینا سیاوش پشت فرمون نشست سعیدم کنارش من و یلدا و سامانم عقب نشستیم...تو اون ماشین مهرداد و رویا وعمه و ماهان بودند به غیر از عمو که می گفت نمی شه دو تا خونه رو به امون خدا ول کرد مسافرت ما هم که ده روزی طول می کشید ...هوا هنوز گرگ و میش بود که راه افتادیم .همه خواب آلود بودیم هنوز نیم ساعت از حرکتمون نگذشته بود که سر یلدا رو یه شونم و سر سامانم رو اون شونم افتاده بود سعیدم صندلیشو خوابونده بود پاهاشم کشیده بود جلو و راحتتر از همه ما خوابیده بود یک ساعت طول کشید تا از شهر خارج شدیم و تو جاده افتادیم سیاوش یه موزیک قشنگ گذاشته بود که باعث شد خواب از سر هر دومون بپره کمی بعد آیینه رو روی صورتم تنظیم کرد وگفت : 

- چیزی واسه خوردن داری 

- تو کیفم چند لقمه نون پنیر دارم ولی با وجود این دوتا نمی تونم تکون بخورم

انگار تازه اون موقع بود که متوجه سامان و یلدا شد کمی اخماشو تو هم کشید وگفت :

-  آخه تو چرا این طوری هستی حاضری خودتو اذیت کنی ولی اینا رو بیدار نکنی یه تکونی بخور بزار بیدار شن

-  ولی من اذیت نیستم فقط دستم به کیفم نمی رسه 

از تو آیینه سرشو برام تکون داد 

خوب چیکار می کردم دلم نمی اومد بیدارشون کنم سامان هر موقع صبح زود بیدار می شد تا شب گیج و ویج بود چه برسه امروز که بعد از نماز صبح حرکت کرده بودیم و همش چند ساعت خوابیده بود 

کمی جلوتر ماشین و کنار جاده متوقف کرد خودشم از ماشین پیاده شد کش و قوسی به بدنش داد ...من کما کان تو وضعیت قبلی بودم با این تفاوت که سر سامان از رو شونم روی پام افتاده بود و به خاطر اینکه جای پاهاش بشه جای منو حسابی تنگ کرده بود 

سیاوش سرشو تا کنار پنجره پایین اورد :

وتا سامانو تو اون وضعیت دید منتظر عکس العمل من نموند در سمت سامان و باز کرد و همون طور خواب اونو بیرون کشید منم سعی کردم یلدا رو بیدار کنم ولی نه یلدا بیدار شد نه سعید.

ماشین مهردادم پشت سر ما وایساد و تنها مهرداد و عمه از ماشین پیاده شدن 

با کمک سیاوش زیر پایی و پهن کردم سامان بازم خوابیده بود از تو ماشین یه پتو اوردم و روش کشیدم و وسایل صبحونه رو روی سفره چیدم چند چاییم ریختم وهمگی مشغول شدیم ...باد سردی میومد لرز کرده بودم ژاکتم و دور خودم پیچیدم کمی پتو از روی سامان کنار رفته بود پتو رو مرتب کردم اومدم چاییمو بخورم که متوجه نگاه خیره سیاوش شدم لبخندی به روش زدم که با لبخندی جوابمو داد و گفت:

-  دستت دردنکنه حسابی چسبید 

خورشید بالا اومده بود و هوا خنک ودل چسب بود مهرداد و سیاوش ایستاده بودند و در مورد ادامه مسیر باهم حرف می زدند 

عمه زیر گوشم گفت :

-  تا اینجا خمیازه می کشید من بدبختم اون عقب سم و بک نشسته بودم رویا همون اول خوابید ماهانم که از همون اول خواب بود 

با خنده گفتم :

-  منم مثل شما عمه جون با این تفاوت که حداقل سیاوش کاملن بیدار بود و یه موزیک شاد گذاشته بود که حسابی خوابو از سرمون پروند 

-  خوش به حالت این مهرداد که کلن اهل موسقی نیسیت من حسابی حوصلم سر رفت

-  حالا عمه شمام یکم بخواب مطمئن باش همین که ماهان بیدار بشه دیگه نمی زاره تو ماشین یه چرتم بزنی ...

همه به سمت ماشینامون رفتیم تا به سفرمون ادامه بدیم

بالاخره بعد از سه سال به شهرم برگشتم ...سرزمین مادریم...شهری که نه به میل خودم چشمامو توش باز کرده بودم و نه با اراده خودم ترکش کرده بودم ولی در تموم این سالها با هر تعطیلی وفرصتی عاشقانه به سمتش می شتافتم ...همین که به تابلوی اول شهر رسیدیم (به دزفول قهرمان خوش امدید ) چشمام پر از اشک شدن

اولین باری بود که این مسیر رو بدون مادرم طی می کردم ...مطمئن بودم مثل همیشه پدرم انتظارمونو می کشه ولی این بار من تنها اومده بودم ..بدون مادر..باقلبی ترک خورده که می رفت تا با عشق سیاوش بند زده بشه 

غروب بود که به شهر رسیدیم هوا خیلی دلچسب بود نسم خنکی که از پنجره باز ماشین میومد باعث نشاط همه شده بود

سیاوش و رویا و یلدا برای اولین بار بود که به اینجا می اومدن ..تا چشم کار می کرد همه جا یا درخت بود یا زمین سبز 

یلدا که با حیرت مناظر شهرو نگاه می کرد با تعجب پرسید : 

- باورم نمی شه چه قدر اینجا سرسبزه ...هواشم که خیلی خوبه

-  سعید بهش گفت :

-  الان آره هوای حالاش عالیه ولی همین هوای عالی اواخر فروردین شروع به گرم شدن می کنه و وقتی به تیر و مرداد می رسه از گرماش نمی تونی نفس بکشی 

سامان با ذوق گفت : 

- من می میرم واسه همون گرماش 

این دفعه سیاوش پرسید : چرا 

سامان که از تعریف چیزی که می خواست بگه چشماش می درخشید گفت : 

- چون اون موقه وقت شنا کردنه اونم کنار دز که انصافن لنگش هیج جا پیدا نمی شه هم تمیزه هم خنک 

سعید ادامه حرفشو گرفت :

-  ای ول زدی تو خال یه بار که تو این رودخونه شنا کنی مشتری هر سالش می شی 

یلدا با ناز گفت :

-  منم می بری 

سعید که خیلی وقت بود به جای سیاوش پشت فرمون نشسته بود صداشو کلفت کرد : 

- جای خانما نیست 

من با خنده گفتم : 

- اتفاقن خوبم هست حتمن می برمت اون وقت می بینی خانما با مانتو و مقنعه چه قدر راحت توش شنا می کنن 

اون قدر حرف زدیم که نفمیدیم کی رسیدیم در خونه دایی دایی دم در انتظارمونو می کشید همین که ما رو دید در رو کاملن باز کرد و بلند گفت :

مهری ، سینا ، یونس بیایید رسیدن 

سامان زودتر از همه از ماشین پیاده شد و پرید تو بغل دایی . زن دایی که معلوم بود هول هولی اومده دم دردستاشو برای در اغوش کشیدنم باز کرد و من درآغوشش فرو رفتم ...دستای مهربون زن دایی رو کمرم کشیده می شد با صدایی بغض الود گفت : 

- خوش اومدی به خونه خودت

شونه های دایی حس آرامش عجیبی داشت... آغوش گرم و پرمهرش بوی مادرمو می داد 

همه با هم وارد خونه دایی شدیم خونه حسابی تغییر کرده بود با حیرت گفتم :

-  چه قدر اینجا عوض شده 

دایی جواب داد : 

- ساختمون قبلی خیلی فرسوده شده بود تخریبش کردیم به جاش این ساختمون دو طبقه رو ساختم 

سعید گفت :

- لابد یکیش مال یونسه 

یونس : نه بابا من تازه آپارتمانمو تحویل گرفتم 

دایی با رضایت گفت :

-  طبقه دوم مخصوص بچه های گلمه که هر موقع اومدن دزفول راحت باشن 

قدر شناسانه به دایی نگاه کردم و دستمو دور بازوش حلقه کردم و با هم داخل رفتیم ...

طبقه بالاسه خوابه بود که یه اتاق به مهرداد و رویا رسید یه اتاقم برا ی پسرا یه اتاقم برای من و عمه و یلدا .خوش بختانه هر سه اتاقم حموم و دستشویی داشت و این اوج مهربونی دایی رو میرسوند ...تا اومدم چمدونم و باز کردم یلدا پرید تو حموم ...نیم ساعتی طول کشید تا نوبت به من رسید و آخرین نفری بودم که سر سفره نشستم زن دایی کلی غذا برامون پخته بود با یه عالمه مخلفات ولی بیشتر غذاها دست نخورده موندن چون همه تقریبن سر سفره خواب بودن و یکی یکی از زندایی تشکر کردن و رفتن بخوابن ...

بوی خوبی که از محبوبه شب تو هوا پخش شده بود منو تو حیاط کشوند 

با نگاهی به انبوه گلهای محمدی ومحبوبه شب و درخت یاس گوشه حیاط یاد سالهشای پیش برام زنده شدن ...

نسیم خنک و روح نوازی که می وزید به همراه خودش عطر گلهای محبوبی و یاس و همه جا پخش می کرد

برنامه ریزی کردیم که تموم جاهای دیدنی و قشنگ شهرو بگریدم امروز اولین روز بود ....آخرین روز سال ...

عمه که سالهای گذشته همه جا رو دیده بود خونه موند تا به زن دایی کمک کنه و به اصرارهای من برای موندنم اهمیتی ندادند

با دوماشین راه افتادیم سعید که مسیر و بلد بود پشت فرمون نشست وتا پرسید کجا ؟

یلدا وسامان با هم گفتند 

- علی کله 

سیاوش با ابروهای بالا رفته پرسید : 

- علی کله اسمشه 

سامان با ذوق گفت :

-  آره باید ببنیش که بفهمی چه قدر قشنگه

- اون وقت معنی اسمشم می دونی 

چون می دونستم سامان نمی دونه گفتم:

- علی کله اسم یه قسمت از رودخونست که به گویش محلی بهش می گن علی کله 

از ویژگیهای منحصر به فردشم وجود محل هایی برای شنا کردنه که هم عمقش کمه وهم بسیار تمیزه ...تازگیهام که چندین مدل سرسره آبی کنارش درست کردن که بیشتر مخصوص پسراست و خیلی هیجان انگیزه...

چشمای سامان با تعریفای من برق می زد و با دستاشم بشکن می زد 

ابرویی براش اومدم وگفتم :

-  بعضیا دلاشونو صابون نزنن خبری از شنا کردن نیست با این هوا رفتیم و نزدیک ترین مکان به سد تنظیمی رو که بر روی رودخونه درست شده انتخاب کردیم ...بادملایمی می وزید که وقتی از روی آب رد می شد تبدیل به نسیم خنک و دل نوازی می شد چون خیلی تزدیک به سد بودیم قطره های ریز آبی که از سد رد می شدن با جریان باد روی سر و صورتمون می نشستند...ما که تقربن هر سال اینجا بودیم از دیدن اونجا هیجان زده شده بودیم ..یلدا و رویا و سیاوش که دیگه بار اولشون بود 

پسرها می خواستن قدم بزنن ولی من و یلدا و رویا روی سنگهای کنار رودخانه نشستيم و پاهامونو توی آب سرد و خنک فرو بردیم و مشغول حرف زدن شدیم 

یدفعه رویا گفت :

-  یلدا این کفش تو نیست

هر سه به جهت نگاه اون خیره شدیم کفش یلدا بود که تو آب شناور بود و به سرعت برای خودش می رفت

یلدا جیغی زد : 

- وای کفشم

و پرید تو آب ولی فاصلش زیاد بود یلدا همون دم آب ایستاده بود جیغ ویغ می زد آخرشم اومد کنارمون نشست

هرسه نشستیم و با حسرت دور شدن کفشو نگاه کردیم وقتی که از مقابل دیدمون ناپدید شد سرو کله پسرها یکی یکی پیدا شد

سعید گفت : 

- خسته نشدین از یه جا نشستن

یلدا جوابشو نداد

مهرداد پرسید : 

- رویا پاشو بیا می خوام یه جاییو نشونت بدم

اونم جواب نداد

سعید دولا شد و بیخ گوشم ولی بلند پرسید : اینا چشونه

یلدا با عصبانیت پرید وسط حرفش : 

- می خواستین حالام نمی اومدین .پیش خودتون چی فکر کردین نیم ساعته سه تا خانمو تنها گذاشتین رفتین

حالا خوبه کفشمو آب برد اگه خودمو آب می برد چیکار می کردی ، هان 

سعید : هیچی دیگه مجبور می شدم به جای تو که این شهر ازم گرفته یه دختر از همین جا رو بگیرم

تا اینو گفت یلدا با عصبانیت دولا شد و اون لنگه کفششم برداشت پرت کرد طرف سعید که طبق معمول جا خالی داد وکفش افتاد وسط آب و رفت تا به اون لنگش بپیونده ...

از سراشیبی رودخونه که بالا رفتیم آهسته به سعید گفتم:

- اگه می شه منو گلزار شهدا پیاده کن

سعید وسیاوش که جلو نشسته بودند به سمتم برگشتند و همزمان گفتند : با هم می ریم

سرمو تکون دادم وملتمس گفتم:

این بار می خوام تنها باشم دفعه بعد با هم بریم

سعید با اخم گفت : 

- نمی شه تک وتنها بری اگه خودت یادت رفته ما یادمونه دفعه قبل چه اتفاقی برات افتاد

-  ولی اینجا فرق می کنه

سعید با عصبانیت گفت :

- همین که گفتم

سیاوش روبه سعید گفت:

-  توبا بچه ها برو من باهاش می رم

سعید ماشین رو کنار گلزار شهدا که درست کنار ورودی رودخونه بود متوقف کرد خودش و یلدا و سامان از ماشین پیاده شدن و رفتند و هر طوری بود خودشونو تو ماشین مهرداد جا دادند نگاهی به گلزار انداختم وبا خوندن فاتحه ای برای اهل قبور داخل شدم

سه سال از آخرین دیدارم با پدرم می گذشت قطعه شهدا رو در پیش گرفتم و با قدم هایی آروم جلو رفتم سیاوشم بی حرف دنبالم می اومد نگاه آشفتم بین قبور شهدا گردش می کرد یکی از یکی جوون تر ...اشکام از اختیارم خارج شده بودن ...مثل همیشه بر مسبب جنگ لعنت فرستادم تا قیام قیامتم که لعن و نفرین می خوردن بازم کمشون بود ...روبروی مزار پدرم که رسیدم و چشمم به عکس داخل تابلوی بالای مزارش افتاد بغضم شکسته شد و با گریه گفتم : 

- سلام باباجون دیر کردم ولی اومدم ...تنهای تنها ...تنها تر از همیشه ...بی مادر...

زانوهام خم شد و کنارمزارش نشستم بلند بلند گریه می کردم صدای گریم تنها صدایی بود که تو سکوت خلوت اونجا شنیده می شد ...تا تونستم گفتم از روزی که مادر و پدر رفتند ...از تنهاییم که با وجود بودن برادرام هنوز حسش می کردم ...از عشقی که آروم آروم تموم قلبمو مال خودش کرده بود ...

- نمی خوای منو به پدرت معرفی کنی 

تازه اون موقع بود که متوجه سیاوش شدم شرمنده سرمو بلند کردم واز لای چشمای ترم بهش نگاه کردم ...چشمای اونم خیس بود ...

کنارم نشست و دستشو روی مزار گذاشت تا فاتحشو بخونه

همون طور که اون فاتحه می خوند منم با صدایی پر بغض گفتم :

-  بابا جون این سیاوشه ...همون که 16 سال جاشو به من داد ...همون که رفت تا من زیر سایه پدرش نشکنم از بی تو بودن ...رفت تا دستای گرم پدرش سردی دستای یخ زده منو ازبین ببره ...رفت تا من وقتی می نویسم بابا نان داد بدونم یعنی چی ...وقتی می خونم بابا آب داد بفهمم یعنی چی ...این سیاوشه همون که ...دوساله همیشه و همه جا کنارمه و داره جای همه نبودنا رو برام پر می کنه ...

- چشمات خیلی شبیه چشمای پدرته ، همون قدر جذاب ومهربون

به تعریفش لبخندی زدم وبه عکس پدرم خیره شدم که ادامه داد

- اولین بار که دیدمت

نگاهش و از عکس گرفت و با شیطنت گفت : 

- منظورم اولین برخوردمونه یادته که!

لبمو گاز گرفتم و سرمو تکون دادم احساس می کردم خون با سرعت به سمت صورتم کشیده می شه

خندید از همون خنده هایی که چشماش و لباش همزمان کشیده می شدن :

اون روزم همین طور شده بودی مثل بچه ها لپات سرخ شده بودن ...شوکه شده بودم یه دختر که اولین بار بود می دیدمش با اون چشمای عسلی و صورت گل انداخته زل زده بود تو چشمام ...دوباره نگاهش شیطون شدو با دست به خودش اشاره کرد : آخه من یه پسر چشم و گوش بسته بودم

ابروهامو بالا بردم : 

- یعنی می خوای بگی اون همه سال تو یه کشور خارجی بودی بعد من اولین دختر بودم که ...

خجالت کشیدم ادامش بدم

نگاهش جدی شد : 

- هیچ وقت نتونستم به هیچ زن و دختری فکر کنم چون شما رو مسبب تمام تنهاییام می دیدم ...واقعیتش اینه که تا قبل از اومدن به ایران هیچ کششی به جنس مخالف تو خودم حس نمی کردم

از حرفش خیلی ناراحت شدم سرمو پایین بردم وگفتم : 

- فکر می کردم منو مادرمو بخشیدی

پرید وسط حرفم : 

- اینا رو نگفتم که تو رو ناراحت کنم خواستم بدونی تو اولین دختری بودی که بهت نزدیک شدم

دوباره خیره شد به عکس پدرم : 

- اونی که باید بخشیده بشه منم که با رفتنم بار این غمو روی دوش پدر و مادر انداختم ...

زل زد تو چشمام و با صدای بمی گفت :

-  پدرت بهترین هدیه دنیا رو به من داده 

لبخندی ضمیمه چهره جذابش کرد وتا خواست حرفی بزنه صدای رعد و برق مهیبی بلند شد

بی اراده جیغی کشیدم و در یک هزارم ثانیه بازوشو گرفتم، ولی بلافاصله بخودم اومدم و با خجالت ، دستموعقب کشیدم ...

چشاش می خندید نگاهش جستجوگر بود و صورتم رو می کاوید. ...روز به روز نگاهش خاص تر می شد به روم لبخند زد و گفت:

-  بهتره تا بارون شروع نشده برگریدم 

باران تندی شروع شده بودم نگاهم به آسمون بود که دستام گرم شد با حیرت به مچ دستم نگاه کردم که دست گرم سیاوش دورش حلقه شده بود 

نگاه حیرانمو که دیدی لبخندی زد و به سرعت به سمت اتومبیل دوید و منم دنبال خودش کشید به ماشین که رسیدیم دستمو رها کرد تا درو برام باز کنه ...سرتا پامون خیس شده بود ولی نه تنها سردم نبود بلکه گرمم بود ...

با دستاش موهای تو پیشونیشو بالا زد موهاش تکه تکه شده بودند و با سماجت روی پیشونیش چسبیده بودند ...ماشین و روشن کرد و گفت :

- مسیرو نشونم بده که بریم 

ضبط ماشین و روشن کرد و راه افتاد یه اهنگ خیلی قشنگ بود که عاشقش بودم 

تو فرق میکردی واسه من باهمه

واسه اینه که میمردم واسه تو

توی نگاهت یه حس غریبی 

میگفت دارم میشم عاشق تو

جون منی آخه عمر منی

چه جوری بگم دارم میمیرم واسه تو

توی چشام که نگاه بکنی

می بینی که دارم میشم عاشق تو

واسه اینه که می مردم واسه چشمات

واسه اینه که میمیرم واسه نگات

واسه اینه همه وجودم شده بودی

نزار بازم بمونم تو حسرت نگات

فرقت و قلب و احساس قشنگته

که منو اینجوری دیوونه کرده

حس عجیب خواستن چشماته

که تا ابد تو دلم لونه کرده

دستای گرمتو ازم نگیری که

مرهم قلبیه که پر درده

باز دوباره زل بزن تو چشام که

دوری تو منو دیوونه کرده

دوری تو منو دیوونه کرده

سیاوشم که از همیشه خوش حال تر بود آروم با خواننده می خوند و سرشو تکون می داد ... نمی تونستم به خودم دروغ بگم ...من عاشق سیاوش بودم ...با تمام قلب و روحم دوستش داشتم ...مگه می تونستم این همه بهش نزدیک باشم ودوستش نداشته باشم ...خیره شده بودم به نیم رخش ...تو اون لحظه از همیشه خواستنی تر شده بود ...نگاهمو که خیره به خودش دید خندید وگفت : 

- آهنگ قشنگیه ... دستشو گذاشت رو قلبش وگفت : 

-  حرف دل منم هست 

حس می کردم تو چشماش یه محبت بی اندازه ای نسبت به من وجود داره. ...

همه کنار سفره هفت سین نشسته بودیم ..دایی قرآن و باز کرده بود و زیر لب می خوند رویا کنار مهرداد و یلدا به قول خودش تو حلق سعید نشسته بود ... 

من کنار دایی نشسته بودم و سیاوش کنار سامان با وجودی که ازم دور بود ولی نزدیکتر از همیشه حسش می کردم ...هنوز به خاطر حرفای صبحش هیجان زده بودم ...حس خوبی داشتم ..هر چند فکر عیدای سالهای گذشته که کنار پدر و مادرم می نشستم و با صدای قرآن خوندن پدرم سال و تحویل می کردم اذیتم می کردم ...ولی نگاهای گرم سیاوش سایه می انداخت روی تمام خیالای گذشتم ..

چند دقیقه از نه گذشته بود که سال تحویل شد ....برعکس سال قبل همه خوش حال بودن ...دایی اولین کسی بود که کشیدم تو بغلش ..کمی بعد همه در حال روبوسی و تبریک گفتن به هم بودند ...

سامان ومحکم تو بغلم گرفتم وتا تونستم ماچش کردم ...سعید برخلاف تمام ادا و اصولش بغلم کرد وسرمو بوسید و آروم گفت : 

- می دونی دعای سال تحویلم چی بود ...

سرمو بلند کردم و خوش حال نگاش کردم

- دعا کردم امسال یه دیوونه پیدا بشه تو رو از دست ما نجات بده

هنوز داشتم با خنده نگاش می کردم که یکی زد تو سرش :

- هوار تو سرم با این خواهرم ...نیشتو ببند ...گیس بریده ..ببین چه ذوقی کرد تا اسم شوهر و شنید 

فکر کنم همه متوجه حرفای من وسعید شده بودن که می خندیدن

سیاوش دستشو برای تبریک گفتن جلو کشید ...دستم به دستش نرسیده یلدا از بغلم رد شد و چنان تنه ای بهم زد که خوردم به سینه سیاوش ...هنوز تو شوک بودم که با بوسه سیاوش که رو سرم نشست یه ایست کامل قلبی کردم ...

زودی خودمو عقب کشیدم و زیر چشمی اطراف و نگاه کردم

سرشو پایین اورد اونقدر که چشماش روبروی چشمام قرار گرفت : 

- خیالت جمع کسی ندید چه طوری خودتو انداختی تو بغلم

هینی کشیدم و گفتم :

-  نه به خدا تقصیر یلدا بود

نگاهش پر از شیطنت شد : 

- یعنی از قبل هماهنگ نکرده بودین

دستمو جلوی دهنم گرفتم و سرمو به چپ و راست تکون دادم

- در هر حال نمی خواد نگران باشی من همون کاری و کردم که سعیدم انجام داد و با خنده ازم دور شد ...

همین که از تیر رس نگاه سیاوش دور شدم خودمو به یلدا رسوندم و آنچنان نیشگونی از بغل پاش گرفتم که صدای جیغش هوا رفت

-  هوی چته ...پامو کبود کردی

با عصبانیت گفتم : نصفه حقته 

- بد کردم نگذاشتم حسرت به دل بمونی 

-  این طوری با هول دادن آخه تو کی یاد می گیری قبل از انجام دادن کاری یکم فکر کنی

- خوبه خوبه تو هم ...کیفتو کردی اون وقت من ودعوا می کنی .پشت دستمو داغ می کنم دیگه از این محبتا نکنم

-  چی می گی تو ...

روی اولین مبل ولو شدم :

- نشنیدی که سیاوش با چه شیطنتی می پرسید نکنه با یلدا دست به یکی کردی

چشمای یلدا از تعجب گرد شد : 

- نه باورم نمی شه ...اینو سیاوش گفت 

خنده شیطنت آمیزی کرد :

- می بینم که بچم زبونش وا شده انگار بغله حسابی کار خودشو کرده

همین طور بیخ گوش هم پچ پچ می کردیم که سیاوش با چند جعبه تو دستش مقابلمون ایستاد و به من و یلدا و رویا یکی یکی داد 

نمی دونستم چی بگم جعبه رو باز کردم یه گردنبند خیلی ظریف و خوشکل بود که یه قلب ناز آویزش بود ...

عین هدیه من و به یلدا و رویا هم داد و با خنده به سعید و مهرداد گفت : 

زنجیرش از طرف من ولی آویزش از طرف شما 

سعید با پرویی گفت : 

- تو که زنجیرش و خریدی خوب آویزشم می خریدی 

-  اون وقت بعضیا خیلی پرو می شدن 

مهرداد دستشو روی بازوی سیاوش گذاشت : 

- دستت درد نکنه سیاوش جان ان شا...به زودی برای خانمت جبران کنیم 

عمه با ذوق گفت : 

- ان شاا...یه عروس برای پسرم انتخاب کنم همه حیرون بمونن 

سیاوش نه خجالت کشید ونه از رو رفت با خنده گفت : 

- صد در صد عروس من همه رو حیرون می کنه 

سعید دستشو دور کمر یلدا حلقه زد :

-  برو بزار باد بیاد عمرن زن تو به خوشکلی یلدای من باشه 

به یلدا که از تعریف سعید نیشش تا بنا گوش باز شده بود از دور گفتم : ندید بدید

کمی بعد خودشو بهم رسوند وگفت : 

- اون که ندید بدیدِ تویی، نه من که از ذوق دستتت از رو گردنبندت تکون نمی خوره ...

با بدجنسی خندید :

- تازشم حواسم بهتون بود

به سیاوش اشاره ای کرد :

-  اون می گه عروس من تو تا بنا گوش سرخ می شی ...

حالا من ندید بدیدم یا تو ...هان د بگو 

نیشگونی از بازوش گرفتم تا صدای بلندشو خفه کنم که با این ادا واصولاش داشت ابرومو می برد ...

هنوز تو رختخوابم غلت می زدم خوابم نمی اومد ...

آروم با نوک انگشتام زنجیر طلای نازک دور گردنمو لمس کردم...موجی که از اون قلب سرد وطلایی بر می خواست وقتی به قلبم می رسید انچنان گرمم می کرد که صدای تپشاشو تو تموم وجودم حس می کردم ...امروز یکی از خاطره انگیز ترین روزای عمرم بود...

تازه شب فرصت کردم به روزی که پشت سر گذاشته بودم فکر کنم ...همه بهم هدیه داده بودن ولی هدیه سیاوش غافلگیر و هدیه ماهان غمگینم کرده بود ... 

وقتی آخر شب از خلوتی بالا استفاده و یه جعبه گذاشت کف دستم اونقدر غافلگیر شده بودم که نمی دونستم چی بگم زیر چشمی اطراف و نگاه کردم قلبم تند تند می زد اگر سیاوش تو اون وضعیت می دیدم باورش نمی شد چیزی بین منو ماهان نباشه 

از طرفی چشمای غمگین ماهان اون قدر مظلوم بود که دلم نمی اومد دستشو رد کنم کادو رو گرفتم وگفتم : 

- ممنون ماهان 

سرشو کج کرد و گفت : 

- نمی خوای بازش کنی 

استرس داشتم : 

- نه می برم تو اتاقم بازش می کنم 

سرشو تکون داد :

-  امیدوارم مثل هدیه سیاوش از اینم خوشت بیاد 

گیج نگاش کردم : 

-برای اولین بار معنی نگاهشو نمی فهمیدم 

کمی خیره خیره نگام کرد و رفت و منو بهت زده تو هال گذاشت 

عمه خواب بود ولی یلدا بیدار ... یواش پرسید : 

-ماهان چیکارت داشت 

با بی حالی روی رختخوابم که یلدا کنار رختخواب خودش پهن کرده بود نشستم و هدیه رو نشونش دادم 

چشماش برقی زد :

-  اینو ماهان بهت داد 

نفسمو به صورت آهی بیرون دادم و گفتم : 

- آره 

با اجازه ای گفت و بازش کرد ...هر دو از دیدن یه دستبند ظریف شوکه شدیم 

یلدا گفت : 

- خیلی خوشکله 

با ناراحتی گفتم : 

- وقتی هدیشو گرفتم انتظار داره تو دستمم ببیندش 

- خوب ببند ببینه 

- کلافه گفتم : 

- اون وقت جواب اخم و تخمای سیاوش و چی بدم 

- به اون چه 

خیلی خسته بودم روی جام دراز کشیدم 

یلدام دراز کشید دستشو ستون سرش کرد و گفت :

- والا این سیاوش خیلی از خود راضیه ...نه خودش پا پیش می گذاره نه می گذاره کسی نزدیکت بشه ...باید دنبال یه راه حل باشیم تا زبونش باز بشه 

شونمو بالا دادم : 

- چه فکری ، حواست باشه یه چیزه چرت و پرت نگی 

همین که دهنشو باز کرد گفتم : 

- خودت که می دونی من از اوناش نیستم که به خودم برسم ... عشوه و کرشمم نه دارم و نه بلدم 

-  اوه اوه چه از خودراضی ...حالا کی خواست براش عشوه بیای ...نگو که تا الان گوشه ای کناری اتفاقی غیر اتفاقی تو رو ندیده که باور نمی کنم 

از حرفش خندم گرفت سرمو چند بار تکون دادم 

سرجاش نشست و با تعجب گفت : 

- اون وقت عکس العملش چی بوده 

کمی خودمو بالا کشیدم و کمرمو به دیوار زدم :

-  سیاوش پسر محجوبیه هر موقعم اتفاقی نگاهش بهم افتاده خودشو کنترل کرده ولی ...

- ولی چی د،بگو 

فکر می کنم این روزا داره سعی می کنه بیشتر بهم نزدیک بشه 

ریز خندید وگفت :

-  آره صبح حواسم بهش بود 

با پام یکی به بغل پاش زدم : 

- یه جوری می گی انگار بدبخت چیکار کرده خوب اونم مثل سعید سرمو بوسیده

چشماشو ریز کرد : 

-  این سیاوشم عجب پسریه با این اخلاقاش باورم نمی شه شونزده سال خارج از کشور بوده .مطمئنی سیاوش وسعید باهم برادرند 

-  آره نباید باشند

-  آخه اخلاقاشون خیلی باهم فرق داره این سعید از هر فرصتی واسه دید زدن من استفاده می کنه 

-  فقط دید زدن 

-  بقیش دیگه خصوصیه 

بالشتمو از زیر سرم در آوردم و زدم تو سرش : 

- با منم آره ...فکر کردی فقط خودتی که همه رو می بینی فکر می کنی من تا حالا مچتونو نگرفتم بدبخت نخواستم عیشتونو خراب کنم 

کمی صورتش قرمز شد ولی همچنان پرو : 

- خوب شوهرمه ، دوستم داره دلش می خواد زنشو ببوسه 

با خنده گفتم : 

- جلوی من که عیبی نداره ولی مواظب باشین مطمئنن همین طوری که من چشم دارم سیاوشو سامانم دارن 

یکی زد تو صورتش : 

-نه... یعنی اونام ما رو دیدن 

تقه ای به در خورد وسعید سرشو داخل اورد وگفت : 

- انگار بدجور گرم صحبتین..سر چی بحث می کنید؟ 

هر دو با هم گفتیم هیچی 

کمی من و من کرد : 

- یلدا یه لحظه بیا 

تا اینو گفت من و یلدا نگاهی به هم کردیم و بلند خندیدیم ....

لیلی ، لیلی پاشو دیگه چه قدر می خوابی 

دست یلدا رو پس زدم وخواب الود گفتم : 

- مسخره نکن یلدا 

مسخره چیه :

- پاشو لیلی جون ..لنگه ظهره ...مجنون یه لنگه پا وسط هال نشسته 

تا اینو شنیدم بل گرفتم پتو رو کنار زدم و دستمو روی دهن بی چفت و بست یلدا گذاشتم ونگاهی تو اتاق انداختم وقتی دیدم کسی نسیت دستمو رها کردم 

- لیلیم لیلی قدیم خاک تو سرت که همچین مجنون ماهی تو رو می خواد 

- چی می گی تو کجا می خوای بری 

- کجا می خوای بری نه کجا می خوایم بریم 

با دست جلوی خمیازمو گرفتم وزپرسیدم : کجا 

- حاضر شو یونس می خواد ببردمون چند جای دیدنی شهرتو نشونمون بده 

مجبوری بلند شدم نیم ساعت نشده حاضر و آماده تو حیاط بودم ...اولین روز بهار بود بیشتر گلهای محمدی باز شده بودند وعطرشون تو حیاط پخش شده بود ...دولا شدم و با چند نفس عمیق عطرشونو به سینم کشیدم ...

سعید جلو نشست و من و یلدا عقب سینا و سامانم سوار ماشین مهرداد شده بودند ...

زن دایی برامون نهار آماده کرده بود ولی به خاطر اینکه فردا حنابندون یونس بود تو خونه مونده بود تا مقدمات فردا رو فراهم کنه ...

امروز می خواستیم بریم سردشت یه منطقه کوهستانی و خوش آب و هوا که خارج از شهر بود ...

هر چه از شهر خارج می شدیم زمین سرسبزتر و هوا خنک تر می شد تا چشم کار می کرد زمینهای سبز بود که وقتی از دور می دیدیش پر از نقطه های قرمز بود ولی نزدیک که می شدی متوجه می شدی که همه گلهای شقایقن که فصل بهار تو دشت در می اومدند ...مسیر پر پیچ وخم بود گاهی دو طرفمون دره عمیقی بود که تهش رود خونه کوچکی جریان داشت و کنار دره مملو از شکوفه های زرد و گلهای شقایق وحشی ...اونقدر طبیعت زیبا وهوا دلپذیر بود که هممون محو زیباییش شده بودیم و هیچ کس حرفی نمی زد ...بعد از اینکه چند دره و کوه و پشت سر گذاشتیم به دشت وسیعی رسیدیم و تصمیم گرفتیم همون جا بمونیم ...یلدا زودتر از همه از ماشین پیاده شد چرخی دور خودش زد وگفت : 

- خدای من چه قدر این جا قشنگه 

پیاده شدم ولی با وزش باد احساس سرما کردم متاسفانه یادم رفته بود پلیورمو با خودم بیارم هوای کوهستان سرد بود دستامو دور خودم پیچیدم که پتویی روی شونم کشیده شد سرمو به عقب بردم سیاوش بود که لبخند به لب پتو رو دورم می پیچید و زیر لب گفت : 

- هوا سرده 

قرار گذاشتیم به جای یه جا نشستن کمی کوه نوردی کنیم 

سعید و یلدا جلوتر از همه بودن بقیه دوتا دوتا حرکت می کردن من و سیاوش و ماهان عقب تر بودیم زیر چشمی به دوتاشون نگاه می کردم از قیافه ماهان چیزی دستگیرم نشد ولی سیاوش معلوم بود کمی تا قسمتی عصبانیه به اهستگی دنبال بقیه می رفتیم هوا گرم تر شده بود و از سوز صبح خبری نبود 

عصبی بودم از سکوتی که بینمون بود، از شکستنشم می ترسیدم ...کم کم نگران برخورد جدی بین سیاوش وماهان می شدم ...

همیشه از بلندی وحشت داشتم حالا می خواست تپه باشه یا کوه فرقی نداشت همین که از سطح زمین فاصله می گرفتم ترس سراغم می اومد طوری که جرئت نداشتم زیر پامو نگاه کنم بازم بالا رفتن از کوه خوب بود ولی وای به حال وقتی که می خواستی بیای پایین....

همیشه با پایین اومدن از کوه مشکل داشتم واسه همین هر موقع می رفتیم جایی که کوه داشت و بقیه می خواستن برن بالا من نمی رفتم ....

استرس داشتم و قدمامو آهسته بر می داشتم به نزدیکی کوه که رسیدیم سرمو بلند کردم وگفتم : 

- چه کوه بلندی 

سیاوش متعجب گفت : 

- تو به این تپه می گی کوه 

با این حرف سیاوش ماهان به سمتمون برگشت و با کنایه رو به سیاوش گفت :

-  یعنی تو نمی دونی نیلوفر از بلندی می ترسه 

-  پامو زمین کوبیدم : 

- نخیر نمی ترسم 

لجم گرفته بود...با قدمهای تند از هردوشون دور می شدم بدون اینکه به پشت سرم یا زیر پام نگاه کنم مطمئن بودم همین که نگام به زیر پام بخوره پشیمون می شم 

کمی که بالا رفتم به یلدا و سعید رسیدم یلدا تا منو دید پرسید: 

-رنگت یکم پریده خوبی؟

سرمو تکون دادم و گفتم

-خوبم....فقط یکم سردمه

یلدا نگاه مشکوکی بهم کرد و یواش گفت : 

- اگه نمی تونی بیای بالا برگرد پایین 

سعی کردم آرامشمو حفظ کنم

سعید گفت:

-اگه مشکلت سرماست همین که راه بیفتیم گرمت میشه.

داشتم با یلدا و سعید حرف می زدم که ماهان و سیاوشم بهمون رسیدند ...

همگی باهم به سمت بالا حرکت کردیم هنوز چند قدم نرفته بودم که سیاوش طوری که فقط خودم بشنوم گفت :

- تا وقتی من کنارتم از هیچی نباید بترسی و دستاشو محکم تو دستام حلقه کرد 

یلدا چشمکی زد زد و کنار گوشم گفت: 

-خوب بلدی ناز و عشوه بیای....

اونقدر دلهره داشتم که نمی تونستم جواب یلدا رو بدم از یه طرف ترس از بلندی از طرف دیگه نگران ماهان بودم که تمام حواسش بین انگشتای گره خورده من و سیاوش بود با حرفی که دیشب زده بود مطمئن بودم به علاقه سیاوش به من شک کرده ...

کم کم حالم بد می شد هر چه به خودم تلقین می کردم بقیه چه طور می رن و بر می گردن؟ منم مثل اونام فایده نداشت دوست داشتم چشمامو ببندم و خودمو به سیاوش بسپرم 

سیاوش که سعی داشت آرومم کنه گفت :

-  هر چه قدر به خودت بیشتر فشار بیاری ترست بیشتر می شه 

من همش به این فکر می کردم که چه طوری باید این راهو برگردم کلافه بودم تا اینجایی که اومده بودیم زیاد پر شیب و سخت نبود ولی با دیدن یلدا و رویا که دست تو دست مهرداد و سعید داشتن بالا می رفتن و سامان و سینا که دیگه دیده نمی شدن ترسم بیشتر شد و ناخودآگاه دست سیاوش و محکم تر فشردم

سیاوش که دید چیزی نمی گم گفت:

-نیلوفر.....

نگاهش کردم

-حالت خوبه

نمی دونم چرا احساس تهوع می کردم ؟

نگاهی به رنگ پریدم کرد وگفت:

-  همین جا بشین

خودش جلوتر رفت تا به بقیه رسید کمی باهاشون حرف زد همشون برگشته بودن و منو نگاه می کردند کمی که حرف زد برگشت ولی بقیه راهشون رو ادامه دادن

ماهان آخرین نفر بود نگاه ناراحتی به من کرد و بدون گفتن چیزی دنبال بقیه رفت ...

سیاوش برگشت و کنارم روی زمین نشست با خجالت گفتم : 

- چرا همراهشون نرفتی

اخمشو که دیدم ملایم تر گفتم :

-  من اینجا منتظر می موندم

لبخند اطمینان بخشی زد : 

- یعنی فکر می کنی اونقدر بی غیرت شدم که بزارم تو اینجا تنها بمونی 

با این که همیشه روی لباساش حساس بود کنارم روی زمین شست... نفس عمیقی کشید و خیره شد به آبی اسمان ...

تعجب منو که دید گفت :

- بهم نمی یاد

شونه ای بالا انداختم : راستش نه

خندید و سرشو به طرفم برگردوند و به چشمام خیره شد از برق نگاهش دلم لرزید...تیشرت آستین کوتاه سفید و یه شلوار جین سورمه ای پوشیده بود...عینک آفتابیشم روی موهاش گذاشته بود...خوش تیپ شده بود ...تیپ اسپرت خیلی بهش می اومد ...موهاش زیر نور خورشید برق می زدن ...چه قدر دلم می خواست هیچ مانعی بینمون نبود و من می تونستم دستمو توی موهای سیاه و خوش حالتش که با وزش باد روی پیشونیش پخش شده بودند بکشم ...نمی فهمیدم این چه حسی بود که تمام حجب و حیای ذاتیمو تو خودش حل کرده بود ...درسته که من این کار و نمی کردم ولی اون قدر بی حیا شده بودم که داشتم بهش فکر می کردم و عجیب که از فکر کردن بهشم لذت می بردم ...

سرمو پایین انداختم و با سبزه های زیر پام مشغول شدم تا کمتر به نیم رخ جذاب و موهای پریشونش نگاه کنم که جمله بعدیش دوباره سرمو به طرفش برگردوند 

-  هر موقع کنارتم همین حس بهم دست می ده .. 

دوباره داشت نگام می کرد ...می دونستم مثل همیشه طاقت نگاه کردن به چشمای سیاهشو ندارم ...سیاه چشماش اون قدر عمیق بود که من مدتها بود توش دست و پا می زدم و هر چه تقلا می کردم بیشتر غرقش می شدم...اونم نگام می کرد چشماش از همیشه زیباتر شده بودن و نگاهش مهربون تر و خواستنی تر از هر زمان دیگه 

یه چیزی زیر پام تکون می خورد که نمی گذاشت روی حرفای سیاوش تمرکز کنم و از تعریفاش که برخلاف همیشه که سربسته و غیر مستقیم بودن لذت ببرم ..

اول فکر کردم سبز ه های زیر پام هستن که به پام می خورن ولی سبزه که این قدر وول نمی خورد .نگاهمو با ترس به لبه شلوارم دوخته بودم که با دیدن ملخ بزرگ و سبزی که روی لبه شلوارم راه میرفت جیغ بلندی زدم و از جام بلند شدم ...تند تند شلوارمو تکون می دادم اون قدر گیج بودم که سیاوشو که با جیغ من نیم خیز شده بود و ندیدم و همین طور که بالا می پریدم پام پیچ خورد و افتادم روش ...باد تند شده بود افتادنم باعث شد روسریم از سرم بیفته کفشم پرت بشه پایین خودمم که ول شده بودم روی سیاوش ...تا حالا اینقدر بهش نزدیک نشده بودم ضربان قلبشو زیر دستم حس می کردم هم صدای نفس هاش نامنظم بود و هم دستش که بازومو نگه داشته بود بی نهایت گرم ... باد موهامو بهم ریخته بود و بین صورت سیاوش و خودم می رقصوند... نفس هاش تو صورتم پخش می شد و ضربان قلبمو بالا برده بود ...نفهمیدم چه طوری بلند شدم...کلافه بودم ...گیج بودم ...کفشم پایین افتاده بود ...باد موهامو پخش و پلا کرده بود هر چی 

می خواستم جمعشون کنم نمی تونستم ...دستی با روسریم جلو اومد ...خجالت زده روسریمو گرفتم و سرم کردم اونم رفت تا کفشمو بالا بیاره ...اومدم برم روی تخته سنگی که اون نزدیکی بود بشینم که پام روی یه بوته رفت که خار دار بود و چند تا از تیغاش رفت کف پام ...نمی دونم چی بود که این همه درد و سوزش داشت 

سرجام نشستم و کف پامو تو دستم گرفتم ولی هر کاری کردم نتونستم تیغا رو در بیارم ...

کنارم روی زمین زانو زد و پامو تو دستش گرفت چند نفس عمیق کشید تو صورتش طرح لبخند بود ولی معلوم بود به خاطر من سعی می کنه نخنده :

- بعضی وقتا باور نمی کنم این دختری که جلوم نشسته و از یه ملخ ترسیده همونه که یه زندگی رو بهتر از هر زن خونه داری داره اداره می کنه

پامو تو دستش گرفت و نگاهی به کف پام انداخت ...تمام اتفاقات پشت سر هم افتاده بودن و باعث شده بودن که قلبم تند تند بزنه حس می کردم صورتم سرخ شده

لبمو محکم گاز گرفته بودم سرشو بالا اورد و دهنشو باز کرد ولی همون طور مات و متعجب بهم خیره شد . هم کلافه بود و هم چشماش سر در گم ! نمی دونم توی صورتم دنبال چی می گشت!!

احساس کردم دستاش دارن می لرزن ...خیلی معذب شده بودم ...اونم حالش خوب نبود دعا دعا می کردم زود تیغو در بیاره چون بیشتر از این طاقت نداشتم ...کمی بعد تیغا رو از کف پام در اورد و گفت : 

- تموم شد 

دستپاچه پامو جمع کردم و سرمو تکون دادم...

بلند شد وکمی دورتر از من دستاشو تو جیب شلوارشو کرد و خیره شد به منظره ی روبروش ...منم با بی قراری سر جام تکون می خوردم هر چی منتظرش شدم دیدم قصد نداره از جاش تکون بخوره بلند شدم کمی پشت مانتومو تکوندم و به سمتش رفتم ...داشتم نگاش می کردم که سرشو به سمتم برگردوند و بهم خیره شدتمنایی که توی نگاهش موج می زد چشماشو مهربون کرده بود تا حالا اینقدر تمنا و بی قراری رو توی چشماش ندیده بودم انگار می خواست حرفی بزنه ولی تا دهنشو باز می کرد پشیمون می شد دلم نمی اومد بیشتر از این شاهد بی قراریش باشم 

به ارومی گفتم :

- بهترنیست بریم پایین و کنار ماشین منتظر بقیه باشیم

ولی تردید داشتم که می تونم با این شیب تند راحت پایین برم یا نه !

تردیدمو که دید دستشو جلو اورد و دستمو گرفت دستاش گرم و پر قدرت و حمایتگر بودن گرمایی که نه تنها دستمو قلبمم گرم می کرد و باعث تپشش می شد 

آروم آروم پایین می رفت و منم همراهش می برد 

دیروزم گذشت ... مثل روزای قبل ...روزی که می تونست نزدیکترمون کنه ولی همین نزدیکی دورم کرد ...دورتر از روزای گذشته ...سیاوش از نزدیکی می ترسید 

لابد من خیلی پرو شده بودم که نمی ترسیدم ...نمی دونستم چی تو دل سیاوش می گذره ولی دل من بی طاقت شده بود بی طاقت تر از همیشه ...

- یلدا تو رو خدا بیا باز کجا رفتی 

لباسمو پوشیده بودم ولی هر کاری می کردم زیپش بسته نمی شد موهامم هنوز جمع نکرده بودم همه دور تا دورم ریخته بودند ...

عمه از صبح یه سره کمک زن دایی کرده بود تازه الان فرصت کرده بود بره حموم یلدام زودتر از من اماده شده بود .تا من سرگرم پوشیدن لباسم شدم مثل فشنگ رفت سمت اتاق سعید دوباره داد زدم:

- یلدا بیا دیگه 

سرم پایین بود و تند تند چین های لباسمو مرتب می کردم که احساس کردم زیپم داره بالا می ره

باورم نمی شد سیاوش بود ...کی وارد اتاق شده بود ...من که یلدا رو صدا زده بودم ...انقدر نزديک بود که نفس هاش رو روي موهام ، حس مي کردم

احساس خفگی می کردم . وقتی تا این حد به من نزدیک بود، 

صدای آهنگ نامنظم ضربان قلبم تنها چیزی بود که می شنیدم نه تنها با گوشام بلکه با ذره ذره وجودم .حس جدیدی رو تجربه می کردم که عجیب لذتبخش بود برام. ... 

کمتر از یه ثانیه رفت انقدر سریع اومده و رفته بود که حس می کردم تو رویا دیدمش ...آره حتمن رویا بود محال بود سیاوش اینقدر بهم 

نزدیک بشه ...ولی قلبم چی صدای ضربان اون که رویا نبود دستام که می لرزیدن دهنم که خشک شده بود همه واقعی بودن بوی عطرش که روی موها و لباسام پخش شده بود دیگه طاقت ایستادن نداشتم روی صندلی نشستم و تا جایی که تونستم عطرشو به سینم کشیدم 

با صدای یلدا از حس وحال خوب و عجیبم بیرون اومدم و زل زدم به یلدا 

-  نیلوفر چته چرا این قدر رژگونتو پر رنگ کردی 

دستمو رو صورتم کشیدم داغ بودم خیلی داغ ...

صدای موسقی یلدا رو به رقص انداخت و منم از جواب دادن رها کرد ...

سالن پایین پر شده بود مردام همه تو حیاط بودن موسیقی محلی تندی نواخته می شد و خیلیا با سوت و دست وسط حیاط می رقصیدند اکثر خانما مانتو پوشیده بودند و از بالای پله ها مردا رو نگاه می کردند من و یلدام پرده یکی از پنجر ها را کنار زده بودیم و داشتیم به رقص محلی مردا نگاه می کردیم ...یونس وسط بود و همه دورش می رقصیدند بین اون جمعیت چشمم به سیاوش افتاد که خیره شده بود به پنجره با دیدنش دوباره همون حس سراغم اومد اون بوسه چی بود که حتی با یاد آوریشم ضربان قلبم بالا می رفت نا خودآگاه دستمو به گونم کشیدم ...

کمی بعد تو قسمت زنونم ولوله شد فامیل های نزدیک زن دایی همه لباس یکرنگی پوشیده بودن و با هم می رقصیدن صدای آهنگ زیاد بود یلدا بلند پرسید : 

- وا چرا اینا همشون لباساشون مثل همن 

-  چون لباس همه رو مادر داماد خریده 

یلدا با چشم های گرد شده گفت : 

- چه جالب اون وقت برای چی 

- خوب اینجا رسمه هر کسی می خواد پسرشو داماد کنه در حد بضاعتش برای اطرافیاش هدیده می خره که بیشتر مواقع یه قواره پارچه است در عوض هر کسیم پارچه می گیره باید بدوزه و روز حنابندون یا عروسی بپوشه 

نگاهی به جمع شاد زنان انداختم :

-  من واقعن این رسمشونو دوست دارم یه جور همبستگی بینشونو نشون می ده هیچ کس برای فخر فروشی به خاطر ظاهر متفاوتش بینشون جولون نمی ده 

همه یه شکل و یه رنگند 

سرشو تکون داد و با ذوق گفت : 

- درسته مثل لباس فردا که مال هر دومون یه شکله فقط رنگش فرق می کنه 

تا آخر شب زدن و رقصیدن ..بعد از شام همه با هم رفتیم خونه عروس من و یلدا با سیاوش و سعید رفتیم ...لباسم بلند بود یه مانتو روش پوشیدم و شالمم سرم کردم سعید جلو نشسته بود یلدا فوری رفت و با یه معظرت کنار سعید نشست من و سیاوشم عقب نشستیم .

لحظه آخر یکی از خواهرای زن داییم اومد نشست تو ماشینمون وچون خیلی چاق بود اونقدر به من فشار اورد که نزدیک بود روی پای سیاوش بشینم

معذب بودم ولی چاره ای نداشتم یلدا برگشته بود و با نیش باز نگام می کرد .با چشم غره های منم از رو نمی رفت سیاوش که دید هیچ طوره جاش نیست دستشو از پشت سرم گذروند و خیلی شیک رسمن منو تو بغلش گرفت ...

سرمو بلند کردم و زل زدم تو چشماش ...چشمکی زد و با شیطنت گفت :

- جات راحته 

نمی شد حرف بزنم ولی چشم غره که می تونستم برم 

خندید و فشار ملایمی به بازوم داد دستامو مشت کردم و سعی کردم فراموش کنم که این قدر به سیاوش نزدیکم سیاوشم و این نفس های اونه که داره صورتمو نوازش می کنه 

یلدا که فضول خدایی بود یه سره با خواهر زن دایی حرف می زد و از رسم و رسومات اینجا می پرسید ولی یه چشمشم متوجه من و سیاوش بود و هر از گاهی چشمکی حوالم می کرد ...

معلوم نبود خونه عروس کجاست که هر چه می رفتیم نمی رسیدیم ...با دیدن گنبد سبزقبا با ذوق گفتم :

-  سیاوش 

-  جانم 

و یه فشار دیگه به بازوم ...اصلن یادم رفت چی می خواستم بگم ...باور نمی کردم این لحن از سیاوش بعید بود اونم برای من ...قلب بیچارم تحمل این همه حس و با هم نداشت سرشو به گوشم نزدیک کرد و با همون لحن شوخ و شیطون پرسید : 

- یادت رفت چی می خواستی بگی 

کمی خودمو جابه جا کردم ولی حلقه دستش تنگ تر شد طوری که صدای ضربان قلبشو می شنیدم 

این دفعه با صدای بمی گفت :

- می شنوی 

جوابشو ندادم چون می ترسیدم از جوابی که قرار بود بشنوم 

- واسه خاطر عزیز ترین کس تو زندگم این طور می زنه ...کسی که که با دیدنش جون می گیرم ...کسی که ...

ماشین ایستاد و حرف سیاوش نیمه موند ...

خواهر زن دایی ، سعید و یلدا از ماشین پیاده شدن و من و سیاوش آخر از همه 

هنوز کنار ماشین بودم که باصدای پایینی گفت : 

- وقتی این طور خوشکل می بینمت اختیار ضربانم از دست می ره 

با دیدن جمعیت زیادی که دم خونه عروس ایستاده بودند دستمو گرفت ...سعیدم دست یلدا رو گرفته بود و همراهیش کرد حیاط خونه عروس خیلی بزرگ بود گوشه خونه یه ارگ بزرگ گذاشته بودند و خواننده ای که اونقدر قشنگ می خوند که همه رو وسط کشونده بود ..

همه دور عروس و داماد می رقصیدن زن دایی یه ظرف حنا دستش گرفته بود و روی سرش می چرخوند ....یلدا که عاشق رقص بود بین جمعیت دست تو دست سعید می رقصید آهنگ که عوض شد مردام اومدن وسط هر چه جمعیت زیادتر می شد عقب تر می رفتم 

ولی هنوز می ترسیدم یکی از مردا که حالا تند تند می رقصیدن بهم تنه بزنه ...باز این سیاوش بود که فرشته نجاتم شد و مثل یه حصار جلوم ایستاد

بین اون همه جمعیت نگاهم به ماهان افتاد که با ابروهای گره کرده خیره شده بود به من و سیاوش ...

از دیدنش با اون حال ناراحت شدم من ماهان و دوست داشتم و اصلن دلم نمی خواست این طور آشفته و پریشون ببینمش ... 

نمی دونستم چه گناهی کرده بودم که باید همه این مسائل برای من اتفاق می افتاد ...

چی می شد اگه علاقه ماهان برادرانه می موند و سیاوشم زودتر حرف دلشو می زد ... 

تو دلمم خجالت می کشیدم از فکرام... 

من از خدا می خواستم علاقه برادرم برادرانه نباشه ولی علاقه پسر داییم برادرانه باشه... 

زیر نگاه عصبی و کلافه ماهان برام سخت بود دوش به دوش سیاوش بمونم کمی ازش فاصله گرفتم و آروم از جمع جداشدم و تو دورترین گوشه حیاط جایی که دیگه زیر نگاه ماهان هر لحظه آب نمی شدم ایستادم و از اونجا بقیه جشن و نگاه کردم ...کمی بعد با رقص سینا و سامان که محلی بود خنده دوباره به لبهام برگشت ...باورم نمی شد سامان بتونه این قدر قشنگ پا به پای سینا برقصه پس بگو چرا از دیروز که از کوه برگشته بودیم خبری ازش نبود داشته زیر نظر سینا رقص یاد می گرفته ...جشن تا نیمه شب ادامه داشت ...به خونه که رسیدیم اونقدر خسته بودم که سرم به بالشت نرسیده خوابم برد .. 

- وای نیلو چه قدر خوشکل شدی آخرین نگاهو به خودم انداختم وبا ذوق گفتم :

-  راست می گی 

-  آره دروغم چیه 

دل از اینه کندم : 

- تو هم خوشکل شدی عروس خانم 

- وای دوباره یادم ننداز تازه وارد این خونواده شدم همش دلشوره دارم ... 

ابروهام اونقدر بالا رفت که فکر کنم به موهام چسبید انگشتمو به سمتش گرفتم وبا حیرت پرسیدم :

-  تو دل شوره داری ! تو نه بابا باورم نمی شه تو و دلشوره ..لابد من بودم دیشب دست تو دست سعید بین همین فامیل می رقصیدم و با همشونم خوش و بش می کردم 

قری به سرو گردنش داد و با خود شیفتگی گفت : 

- خوب من اجتماعیم دیگه 

-  نه خانم شما پرو تشریف دارین 

سعید برای دهمین بار صدامون زد 

از پنجره نگاهی به حیاط کردم : 

- یلدا زود باش الان سعید میره 

خونسرد گفت : 

- خیالت جمع تا منو نبینه از جاش تکون نمی خوره 

تردید داشتم دستبند ماهان و ببندم به دستم یا نه که یلدا خیالمو راحت کرد :

- بابا ببندش دیگه اینم فال گرفتن داره دوساعته تو دستت می چرخونیش 

-  ولی 

-  نمی خواد نگران سیاوش باشی مطمئن باش سیاوش با دیدنت چنان محو صورتت می شه که امکان نداره به دستت توجه کنه 

- ولی سیاوش خیلی باهوشه می فهمه 

چفت دستبند و دور مچم بست و گفت : 

- نمی فهمه بیا بریم دیر شده 

باغ زیبایی بود عطر گل ها دل نواز بود و هوا رو مملو از رایحه هیجان آوری کرده بود که هوش از سر آدم می برد چشمامو بسته بودم و غرق شده بودم تو آرامشی که با بودن تو همچین فضایی بهم تزریق شده بود . دوست داشتم ساعتها همون جا بایستم و غرق عطر شکوفه های سفید لابه لای درختا بشم 

به محض اینکه چشمامو باز کردم چشمای خندون سیاوش غافلگیرم کرد...به تنه درختی تکیه داده بود و نگام می کرد ...کت و شلوار مشکی با بلوز خاکستری و کروات مشکی خیلی خوش تیپش کرده بود تا متوجه نگاهم شد لبخند زد... منم بهش لبخند زدم و به چشمای سیاهش خیره شدم.نمی دونم سیاوش اون همه زیبا شده بود یا چشمای عاشق من اون رو تا این حد جذاب و دوست داشتنی می دید

اگه صدای موزیک از وسط باغ بلند نمی شد معلوم نبود تا کی مبهوت و خیره بهش نگاه می کردم ...ظاهرن تموم مدتی که با گیجی نگاهش می کردم اونم منو بر انداز می کرد ...

نگاهی به دور ورم کردم نه خبری از یلدا بود نه سعید ...

با چند قدم بهش نزدیک شدم تکیشو از درخت گرفت و زل زد به صورتم از نگاه خیرش خجالت کشیدم و تا خواستم سرمو پایین ببرم با لحن گرم و مهربونی گفت : 

- خیلی خوشکل شدی

از شدت برق عجیب چشماش دلم لرزید و از خجالت سرخ شدم...

میون اون همه سر و صدا بین اول همه دختر و پسری که وسط باغ می رقصیدند متوجه برق نگاه خشمگین سیاوش شدم که داشت به طرفم می اومد همین که بهم رسید مچ دستمو بالا اورد انقدر بالا تا روبروی چشماش رسید نگاهش کرد نفساش تند شده بودن با عصبانیت کنترل شده ای گفت :

-  دعا کن این هدیه ماهان نباشه که دور مچ سفیدت بستی تا از دورم بتونه ببیندش

مات ومتعجب نگاش می کردم باورم نمی شد تو اون شلوغ پلوغی متوجه دست من شده باشه نگاه گیجمو چرخوندم ببینم ماهان کجاست که من بخوام دستمو نشونش بدم که با دیدنش که خیره شده بود به منو سیاوش دلم پایین ریخت هنوز ماهان و نگاه می کردم که دستم کشیده شد ...

سیاوش به طرف انتهای باغ می رفت و منم به زور دنبال خودش می کشید...

اونقدر از واکنشش ترسیده بودم که زبونم تو دهنم نمی چرخید

باغ بزرگی بود انقدر دور شده بودیم که دیگه به سختی صدای ارکستر رو می فهمیدم دور و اطرافم ساکت و تاریک بود قلبم تند تند می زد 

ملتمس گفتم :

-  سیاوش تو رو خدا وایسا

ایستاد ولی دستمو ول نکرد اونقدر تند اومده بودیم که هر دومون نفس نفس می زدیم... رگ گردنش بیرون زده بود نبض شقیقه شو که می زد می تونستم ببینم 

اینقدر اضطراب داشتم که صورتم داغ شده بود و احساس میکردم گرما ازم متصاعد میشه...

دستمو ول کرد و با عصبانیت پرسید : 

- جوابمو ندادی 

به قدری گیج بودم که نمی تونستم جوابشو بدم هنوز تو شوک کار هاش بودم ولی با دادی که سرم زد اونقدر ترسیدم که عقب رفتم اونقدر عقب که به تنه درختی خوردم هر چه من عقب می رفتم سیاوشم جلو می اومد اونقدر جلو اومد تا چشمام مقابل سینش قرار گرفت با همون صدای عصبانی وخشمگین گفت :

-چرا لال شدی؟..د حرف بزن

سعی کردم صدام نلرزه ولی مگه می شد؟

با اون خشمی که تو چشمای سیاوش بود نه تنها صدام بلکه دست و پامم می لرزیدن

- دلم نیومد دلشو بشکنم

انگار با این حرفم آتیشی تر شد چون با تمام زورش بازومو فشار داد اونقدر که دردم گرفت.

ناخداگاه گفتم: آخ...

ولی اون بی توجه به من با حرص گفت:

- دوست نداری دل اونو بشکنی ولی خوشت میاد منو تا سرحد مرگ عصبانی کنی ببینم اگه فردا ازت بخواد باهاش بوس و کنارم راه بندازی چون دلت نمی یاد فبول می کنی

حرفش خیلی برام سنگین بود اونقدر که بغضمو شکوند :

-  بفهم داری چی می گی سیاوش

صدام از زور بغض می لرزید : 

- بفهمم داری چه نسبتی به من دیدی ...به من نیلوفر...خواهرت نیستم نباشم ..ناموست ... ناموست که هستم

خواستم برم که بازومو گرفت....

با خشم بازومو از دستش آزاد کردم :

- ولم کن بزار برم

از بین دندونای بهم فشرده شدش گفت :

-نه تا وقتی که حرفای منو نشنیدی

با عصبانیت دستمو مشت کردم و گفتم:

-  هر چی رو که باید می شنیدم شنیدم 

سعی کردم از کنارش برم که دستمو گرفت و مجبورم کرد وایسم تقلا کردم ولی ولم نکرد..

- نرو

لحن و کلامش پر از التماس بود...

آروم سرمو بلند کردم و با چشمای اشکیم زل زدم به چشماش..

تو چشمام خیره شده بود و حتی پلک هم نمی زد...اخماش تو هم بود ... احساس کردم داره می لرزه فکش منقبض شده و تو چشماش اشک جمع شده بود...

چشمامو بستم و دوباره بازکردم. صدام از زور بغض می لرزید

- به خدا بین منو ماهان هيچ چيز نيست...ماهان از بچگی با ما بزرگ شده بود. خب طبیعییه که به من علاقه داشته باشه

تو باید قبول کنی... باید قبول کنی که من ماهان و دوست داشته باشم. اون همبازی یه بچگی هامه!پسر داییمه یه سالم از من کوچک تره چطور دلم بیاد وقتی با ذوق و شوق بهم هدیه می ده ازش قبول نکنم

دستشو محکم کوبید به درختی که بهش تکیه داده بودم و داد زد:

- ولی من دلم نمی خواد تو هیچ کسی رو دوست داشته باشی اونم ماهان و که می دونم چه قدر دوست داره

بهت زده ازش فاصله گرفتم که بی توجه به حضور من پیشونیشو تکیه داد به دستش که روی درخت بود و آروم زمزمه کرد:

- من دیگه طاقتش و ندارم این چه جور امتحانیه؟چرا من از کارا وحرفاش چیزی سر در نمیاوردم .فقط با چشمای اشکی نگاهش می کردم . دستام سرد شده بود و می لرزید هنوز تو شوک حرفاش بودم که سرشو از روی دستش بلند کرد با دستش چونمو گرفت و شصتشو رو گونم کشید از حرکتش قلبم لرزید......

حرکت انگشتش روی گونم نوازشگونه بود و دلمو می لرزوند ... 

ناخداگاه دستامو اوردم بالا و گذاشتم روی سینش و کمی به عقب هولش دادم

با داد ماهان که می گفت : 

- سیاوش داری چه غلطی می کنی ...

سراسیمه به سمت صدا برگشتم و با ترس به ماهان خیره شدم

- این جوری از امانتی که بهت سپرده شده نگه داری می کنی ...این بود جواب اعتمادی که هممون به تو داشتیم

نگاه لرزون و آشفتم بین ماهان و سیاوش حرکت می کرد پوزخنده ماهان باعث خروش سیاوش شد:

-  چیزی که لایق خودته به من نسبت نده

رفت جلو ، روبروی ماهان ایستاد با وجودی که ماهان هشت سال از سیاوش کوچیک تر بود ولی هم قدش بود وبا صدای بلندی گفت :

- من بیست سال کنار نیلوفر زندگی نکردم ...من بیست سال تو این خونه مثل پسر خودشون نرفتم و اومدم ...من از سه سالگی به بعد همه جا کنار نیلوفر نبودم 

...من وقت و بی وقت از سر و کولش بالا نرفتم ...

داد بلندی زد : 

- می فهمی چی می گم اینا یعنی اعتماد ...یعنی اینکه بعد از همه این سالها تو باید برای نیلوفر یه برادر می موندی...

نیشخندی زد:

-  اونم یه برادر کوچک تر

ماهان دستشو کوبوند رو سینه سیاوش و با کنایه گفت :

-  من برادرش نبودم و می تونستم عاشقش بشم ...تو چی؟ توکه دیگه برادرشی

چشمای ماهانم از شدت عصبانیت سرخ شده بودن ..دستاشو مشت کرده بود و با نفرت به سیاوش نگاه می کرد

- تونمی گذاری کسی به نیلوفر نزدیک بشه چون که خودت دوستش داری

سیاوش با صدایی که بی شک شبیه به نعره بود گفت :

- جرعت داری یه بار دیگه بگو چی گفتی

و از فرط عصبانیت بی هوا مشت محکمی تو صورت ماهان زد...مشتی که ناغافل تو صورتش زد باعث شد گوشه لبش پاره بشه ماهان از سرجاش تکون نخورد 

دستشو روی صورتش کشید خون گوشه لبشو پاک کرد و با نفرت گفت :

- اگه علاقت به نیلوفر برادرانه بود با حرف من این جوری از کوره در نمی رفتی من خر بودم که تا حالا نفهمیدم ولی الان که فهمیدم اجازه نمی دم به زور نیلوفر و مال خودت کنی اون آزادِ هر کسی رو که دلش می خواد انتخاب کنه

سیاوش پرتش کرد روی زمین و با صدای بلندی گفت :

- دور نیلوفر خط می کشی از همین حالا شیر فهم شد

بالای سرش ایستاد :

- تا وقتی پیشه منه حق نداری نگاهِ چپ بهش بندازی.

ماهان در حالی که بلند می شد گفت :

- نیلوفر مال تو نیست که بخوای واسش خط و نشون بکشی ...فکر کردی منم مثل بقیم که ساکت بشینم تا هر غلطی خواستی بکنی آره؟

سیاوش انگشت اشارشو تهدیدکنان جلوی صورتش گرفت و فریاد کشید: 

- واسه بار آخر دارم بهت میگم ماهان حق نداری نزدیکش بشی اگه یه بار فقط یه بار دیگه ببینم نزدیکش شدی ...

همین حرف سیاوش باعث شد تا با هم گلاویز بشن...لباس ماهان پاره شده بود و یقه سیاوشم از وسط جر خورده بود.

رفته بودم وسطشون ولی نمی تونستم از هم جداشون کنم دست سیاوشو می کشیدم هلم می داد لباس ماهانم می گرفتم فایده نداشت به خاطر عروسی جرئتم نداشتم جیغ بزنم ...یکی این می زد یکی اون ...

دوباره رفتم جلو بازوی سیاوش گرفتم و محکم کشیدم ولی با دستش هلم داد پام تو کفشم پیچید و از پشت افتادم روی زمین ودیگه چیزی نفهمیدم 

سرم درد می کرد دستمو به سمت سرم بردم و همزمان چشمامو باز کردم یلدا ناراحت کنارم نشسته بود با دیدنش که با مهربونی دستمو گرفته بود اشکم در اومد 

همه چیز خیلی خوب یادم بود دعوای سیاوش و ماهان بغضم شکست با صدای لرزونی گفتم :

-  عروسی و بهم ریختم ...

با دستش اشکامو پاک کرد :

-  قربونت برم... عزیزم گریه نکن حالا که همه چیز به خیر گذشته

با ناراحتی گفتم :

- یعنی عروسی بهم نریخت ...یعنی کسی نفهمید ...

لبخند اطمینان بخشی زد :

- یه چند دقیقه بود که دنبالت می گشتم عروس و داماد داشتن میرفتن ولی پیدات نمی کردم باغ تقریبن خلوت شده بود که ماهان و دیدم که از پشت درختا ی ته باغ می اومد با دیدنش با اون سر وضع...

صدای گریم بلند تر شد و صحبت یلدا نصفه و نیمه موند 

- اگه می خوای گریه کنی برات تعریف نمی کنم

با گریه گفتم :

-  با هم دعوا کردن جلوی من نمی تونستم جداشون کنم ...

هق هقم نمی گذاشت درست حرف بزنم دستامو روی صورتم گرفتم و بلند بلند گریه کردم دلم خیلی پر بود از دست همه و بیشتر از همه از دست خودم تو دلم به خدا گله می کردم از تقدیرم از سرنوشتی که برام رقم زده بود از بی کسی هام ...تنهاییام ...از اینکه همه به نوعی خودشون و مالک من می دونستن ...

در اتاق باز شد و سعید با اخمای در هم داخل شد یلدا زیر لب گفت : 

- اینو کم داشتیم

رفت کنارش کمی با هم حرف زدن که من نفهمیدم ولی سعید نه به صورتم نگاه کرد نه باهام حرف زد پچ پچشون که تموم شد بلند تر به یلدا گفت:

- دکتر مرخصش کرده آمادش کن بریم و دوباره از اتاق بیرون رفت

 یلدا ناراحت نگام می کرد دستشو تو دستم گرفتم و گفتم:

- ناراحت نباش حقمه مگه سعید چه فرقی با سیاوش و ماهان داره اونم مثل همه مردای دور و اطرافم حق خودش می دونه منو محکوم کنه اونم به جرم کار نکرده اشکام قطره قطره روی دستای یلدا می ریختن ...

- می بینی من چه قدر بدبختم ...

همین جور که کمکم می کرد آماده بشم گفت :

-  سعید از دست تو ناراحت نیست از اون دوتا دلگیره که حرفی نمی زنن دوتاشون می گند یه چیزی بود و حل شد همون موقع که من ماهان و دیدم. سعیدم که دنبال من می گشته منو می بینه میاد و صد البته ماهانو می بینه ولی هر چی ازش می پرسه چرا این طوری شدی حرفی نمی زنه فقط گفته نیلوفر از حال رفته ...

خدا می دونه من وسعید چه حالی شدیم چه طور خودمون و رسوندیم ته باغ انقدر تند می دویدم که کلی شاخه تو سر و صورتم فرو رفته 

نگاش کردم گوشه چشمش و کنار لبش خراشیده شده بود دستشو محکم تر گرفتم...

وقتی رسیدیم با دیدن تو که بی هوش بودی و سیاوش که وضعش مثل ماهان بود جیغ بلندی زدم همون موقع عمه و مهرداد و رویام اومدن 

شالمو روی سرم مرتب کرد :

- سراسیمه تو رو اوردیم درمونگاه سرت شکسته بود و چند بخیه خورد تا الانم بیهوش بودی ...

ولی نه ماهان و نه سیاوش نمی گند سر چه قضیه ای دعوا کردن فقط گفتن تو خواستی از هم جداشون کنی که ناغافل افتادی و از حال رفتی

با عصبانیت گفتم:

- بایدم خجالت بکشن که بگن سر چی به جون هم افتادن ...

یلدا گفت : 

- اگر اذیت می شی تو هم نگو

- اتفاقن دلم می خواد بگم دارم خفه می شم بزار خالی بشم ولی حالا که اونا دوست ندارن کسی بفهمه پس تو هم به کسی چیزی نگو به خصوص به سعید بزار سیاوش هر موقع دوست داشت خودش به سعید بگه دلم نمی خواد غرورش جریحه دار بشه اون از همه ما بزرگتره دوست ندارم نگاه سعید یا سامان به اون عوض بشه به جرم اینکه عاشق من بدبخت شده ...

می بینی یلدا این عشق جز ناراحتی و عذاب برای من و سیاوش ثمر دیگه ای نداشت ...

زن دایی کمکم کرد روی مبل توی هال بشینم خودشم رفت آشپزخونه و با لیوانی که تند تند همش می زد برگشت 

- بیا نیلوفر جون قربونت برم اینو بخور کلی خون از سرت رفته

گلوم اونقدر درد می کرد که هیچی ازش پایین نمی رفت ولی زیر نگاه نگران دایی و زن دایی به زور کمی خوردم 

دایی کنارم نشست و با مهربونی گفت : 

- ببخش دایی جون نتونستم بیام دنبالت

سرمو تکون دادم مگه این بغض لعنتی اجازه میداد حرف بزنم...دستشو دور کمرم گذاشت و تو بغلش کشیدم

-  خودتو ناراحت نکن 

- همش تقصیر من بود دایی 

صداش از همیشه آروم تربود وقتی گفت:

- هیچ کس مقصر نیست تقدیر خارج از اراده هممونه

نمی دونم دایی چی می دونست که این طور می گفت ولی حرفاش کمی آرومم کرد 

با دردی که تو سرم پیچید دستمو به سرم کشیدم پشت سرم شکسته بود و چند تا بخیه خورده بود ...مطمئن بودم زخم سرم خوب می شه ولی زخم دلم

...کاشکی اونم با چند بخیه خوب می شد ...

سعید جلوم ایستاده بود کلافه ...عصبی ...ناراحت ...ولی هنوز نگاهم نمی کرد ...

همین که راه طبقه بالا رو در پیش گرفت لیوان و نصفه و نیمه روی میز گذاشتم و دنبالش رفتم . وسط اتاقش دستشو از پشت کشیدم و پر بغض گفتم :

-  سعید

چشام پر اشک بود بغض نمی گذاشت حرف بزنم...

- چرا نگام نمی کنی ...چرا باهام حرف نمی زنی ...

زدم زیر گریه...

-  این حق من نیست ...

سعید برگشت هنوز بازوش تو دستم بود اونم دستشو روی بازوم گذاشت و با لحنی گرفته گفت : 

- یلدا همه چیزو برام گفت ...همه چیزو 

نفس کشیدن از یادم رفت ...بهت زده تو چشمای سرخش خیره شدم ...چند بار دهنمو باز و بسته کردم ولی دریغ از یک کلمه که رو زبونم جاری بشه ...

صداش می لرزید :

- وقتی از زبون یلدا شنیدم 

دستشو گذاشت رو گلوش ...

- می خواستم خفه بشم

صداش بغض دار شد ...اشکای من روون تر ...اون حرف زد... من اشک ریختم

اون گفت ...من شکستم ...

هر کلمش خنجری بود که رو قلب ترک خوردم شیار می کشید ...

چشماش از برق اشک می درخشید:

-  خورد شدم نه از اینکه فهمیدم نگاه سیاوش به خواهرم برادرانه نیست

دستمو روی دهنم گرفتم تا صدای هق هقم از دل دیوارهای اتاق بیرون نره ...

- نه از اینکه فهمیدم علاقه تو به سیاوش عاشقانس 

قطره اشکی از چشمش چکید : 

- از اینکه هیچ کدومتون منو محرم ندونستین تا راز دلتونو بهم بگید

دستمو که برای پاک کردن اشکش جلو برده بودم گرفت :

قطره دوم رو دست خودش ریخت ...قطره سوم به گونش نرسیده چهارمی و پنجمی سر می خوردن روی صورت پر دردش 

با لحنی که هیچ وقت ازش نشنیده بودم گفت:

-  از دستت ناراحتم نیلو ...خیلی ناراحتم ...

-  ولی

دستشو روی دهنم گذاشت ...

-  حرف نزن هیچی نگو بزار آروم آروم این قضیه رو هضم کنم ...حرف نزن تا منم حرفی نزنم که دل نازکت بشکنه ...بستته هر چی کشیدی و دم نزدی ...بستته هر چی شکستی و خرده های دلتو گوشه گوشه همون دل شکسته جا دادی ...

برو برو یکم استراحت کن بزار منم فکر کنم ...دسشتو روی شقیقه هاش گذاشت و گفت : 

- سرم داره منفجر می شه ...بزار یکم حالم بهتر بشه ...

سرشو بلند کرد بازم چشماش می بارید : 

- هر وقت منو لایق دونستی برام بگو همه چیزو بی کم و کاست ...اون وقت بهت قول می دم برادرانه کنارت بمونم ...

با پاهایی لرزون از اتاقش خارج شدم و رفتم تو اتاق خودمون چشمام از زور گریه باز نمی شد گلوم از فشار بغض می سوخت اشکای سعید زیر روم کرده بودم 

طاقت هر چیزی رو داشتم غیر از این که یه روزی سعید جلوم گریه کنه ...

خدا منو بکشه که باعث و بانی همه این اتفاقا بودم ...با باز کردن در حالم از اونی که بود بدتر شد عمه دراز کشیده بود سرشو با روسری بسته بود دستش تو دست رویا بود و یلدا سینشو ماساژ می داد ...دیگه زانوهام طاقت وزنمو نداشت خم شدم و کنار در نشستم سرمو روی زانوهام گذاشتم ...دیگه نای گریه کردنم نداشتم ...

دستی که روی سرم کشیده شد باعث شد سرمو بلند کنم و چشمام خیره بشن تو چشمای خیس و سرخ عمه ...نه اون حرفی زد و نه من ....کمی بعد سرم روی زانوش بود و نوازشم می کرد...

دستشو گرفتم و به لبم نزدیک کردم دستشو کشید وگفت : 

- چی کار می کنی دختر

با صدایی که از زور گریه گرفته بود و گلویی که با هر کلمه ای که می گفتم خراش می خورد گفتم :

- الان باید به جای نوازش دعوام می کردی ...به جای تمام اشکایی که ریختی منو ملامت می کردی ...

-هیچی نگو ولی قول بده حالت که بهتر شد بهم بگی چرا ماهان و سیاوش اون طور به جون هم افتادن

بلند شدم و شرمنده سرمو پایین انداختم ...

-  چرا از خودشون نپرسیدین

-  پرسیدم از هر دوتاشون ...نه فقط من ...همه ..داییت ، سعید ، مهرداد هیچی نگفتن

سرمو بلند کردم و ملتمس خیره شدم به عمه..

چه قدر سخته بغض هات رو خوردن؟

دلم تنگه....دلم بغض داره... چشمام اشک دارن و دستام باز بهونه دستای گرمش و می گیره ...

یک هفته از رفتنش می گذره ...همون شبی که تا به صبح هزار بار مردم و زنده شدم ...همون شبی که هر بار با کابوسی وحشتناک تر از بیداری از خواب پریدم و مهمون دستای نوازش گر عمه و چشمای پر از اشک یلدا می شدم ...

همون شب سیاوش رفت نگذاشت صبح بشه رفت ...فرداشم بقیه رفتن نه اصرارهای یلدا نه رویا و نه حتی عمه باعث نشدن من منصرف بشم از تصمیمم که نرفتن بود ...اونها رفتن و من و سامان موندیم . خسته شده بودم هم از اون هم از خودم...

دلم آرامش می خواست می دونستم با وجود بودن سیاوش تو خونه نمی تونم آروم باشم ...

می خواستم به اشکام فرصت استراحت بدم...

و به قلبم که همیشه برای اون می تپید بگم : 

- ایست...بسته دیگه ...اون قدر برای اون تپیدی که داره یادت می ره برای خودمم بتپی ...

نمی دونم صبرم تا کدامین روز قرار بود ادمه پیدا کنه ...

تا کی می تونستم چشمای همیشه خیسمو به هوای دیدن چشمای بی قرار سیاوش آروم کنم ...

دارم به جرم دوست داشتنش خفه می شم...اما تحمل می کنم ... مثل همیشه چون متاسفانه هم زندم و هم عاشق...

تحمل می کنم چون یه روزی که الان یادم نمی یاد کی بود بهش قول دادم ...قول دادم که منتظرش می مونم تا زمانی که اون بخواد ...تا زمانی که اونقدر از عشقم مطمئن بشه که بتونه جلوی همه به ایسته و بگه منو می خواد ...زندگی راه صبرکردن و خوب بهم نشون داده ...

کاش دستام هیچ وقت سرد نمیشد تا اون بخواد گرمش کنه ...تا این روزها بی دلیل و با دلیل دلم گرمای دستاشو بخواد

داشتم دیوونه می شدم اون قدر که صبح وشب فکر می کردم...

نیمه شب بود توی اتاقم خوابیده بودم انقدر این پهلو به اون پهلو شده تا خوابم برده بود اونم چه خوابی!

همش کابوس می دیدم و از خواب می پریدم ولی تا دوباره خوابم می گرفت همون کابوس ها تکرار می شد 

روحم آروم و قرار نداشت دستمو برای برداشتن تلفنم زیر بالش بردم تا ببینم ساعت چنده که ویبره زد انقدر ترسیدم که موبایلم و پرت کردم ولی هنوز روی زمین ویبره

میزد و تکون می خورد نمی دونستم کیه که این موقع شب زنگ زده 

گوشی رو از روی زمین بلند کردم شماره ناشناس بود بین جواب دادن و ندادن تردید داشتم ولی یه حسی باعث شد تا جواب بدم گوشی رو به گوشم چسبوندم صدای غم زده سیاوش توی گوشم پیچید :

- نیلوفر جان 

مدتی سکوت فضای بین دو گوشی رو پر کرد دیگه هیچ کدوممون حرفی نزدیم صدای نفساشو می شنیدم قلبم دیوانه وار می زد و برای شنیدن صداش بی قراری می کرد ولی زبونم نمی چرخید سکوت بینمون طولانی شده بود که دوباره سیاوش به آرومی گفت : 

-  می دونم اشتباه کردم ولی فکر نمی کردم این قدر بی رحم باشی که حتی صدات رو هم ازم دریغ کنی یعنی این قدر از دستم دلخور بودی که این همه بینمون فاصله انداختی 

تو عصبانبت منو دیدی ولی هیچ وقت علتشو نفهمیدی شایدم نخواستی بفهمی 

چند نفس صدا دار کشید : 

ولی این چند روز که نبودی روزای سختیو پشت سر گذاشتم خیلی انتظارت رو کشیدم شونزده سال توی غربت دور از همه این قدر دلتنگم نکرده بود که توی این دو هفته دلتنگت بودم ولی به هر حال امتحانی بود برای محک زدن خودم که ماهیت احساسم رو بفهمم که خوبم فهمیدم 

تو از کجا به حریم قلب من وارد شدی؟ نمی دونم؟

همون بار اول که تو خیابون تو بغلم افتادی عاشقت شدم... نمی دونم؟

بار دوم تو خونه خودمون باز تو بغلم ...بازم نمی دونم؟

نفهمیدم کی ...کجا ...اومدی نشستی تو قلبم ...

منی كه اون قدر مغرور بودم كه كسي هزار سالم فكر نمي كرد از نبودن كسي خم به ابرو بيارم چه رسد به اينكه هر روز كنج اتاق اشك بريزم و به خاطرش هرروز داغونتر از قبل بشم...

-  به حرفام گوش می کنی

از شنیدن صداش انقدر حالم بد شده بود که نمی تونستم حرف بزنم ولی به هر جون کندنی بود بله لرزونی گفتم 

می دونم خیلی اذیتت کردم... می دونم دلتو شکستم ولی به جون خودت که از همه دنیا برام عزیزتری دست خودم نبود .

اون قدر از احساسی که آهسته آهسته بهت پیدا کردم می ترسیدم که کنترلی روی رفتارام باهات نداشتم 

درسته از تو فراری بودم ولی همش به خاطر این بود که نمی تونستم تو رو کنار خودم ببینم ولی نتونم از احساسم برات بگم درسته که تو با من بودی ولی مال من نبودی ... کنارم بودی ولی مثل آبی که تو دست نمی مونه توی دستم نمی موندی... هر چه قدر سعی می کردم نمی تونستم از احساسم حرفی بهت بزنم از طرفی تا دلم کمی آروم می شد که شاید در آینده بتونم حرف دلمو بزنم یکی پیدا می شد که سرسختانه تو رو می خواست و تا تو جوابی بهش بدی من هزار بار می مردم و زنده می شدم...اون قدر ذهنم آشفته و درگیر این موضوع بود که بالاخره یکی پیدا بشه که بتونه علاقه تو رو جلب کنه که نمی فهمیدم چه طور با رفتارام دارم تو رو عذاب می دم و از خودم دور می کنم از طرفی هر چه قدر فاصلمو باهات بیشتر می کردم برای دیدنت بی تاب تر می شدم و علاقمم بیشتر می شد ...

- نیلوفر دیگه تحمل ندارم نمی تونم طاقت بیارم از روزی که تو رفتی حتی نتونستم سر کار برم شرکتو دست سعید سپردم خودمو توی خونه زندونی کردم سعید مرتب به پروپام می پیچه تا علت کارامو بفهمه ولی حتی نمی تونم حرف دلمو به برادر کوچک تر از خودم بزنم 

نیلوفر تو رو به اون خدایی که می پرستی باهام حرف بزن خودت بگو چی کار کنم من می خوام کنار تو باشم 

سکوت کرد و چند نفس کش دار کشید و دوباره گفت : 

- من می خوام با تو زندگی کنم 

هر چند معنی حرفاشو می فهمیدم ولی گفتم : 

- مگه تا حالا غیر از این بوده 

- خودت خوب می دونی منظورم چیه من دیگه نمی خوام تو رو به عنوان خواهرم کنارم داشته باشم پر تمنا گفت : 

- من می خوام تو عشقم باشی تویی که همه ی زندگیم شدی و بدون تو دیگه منی وجود نداره ...نیلوفر تو رو خدا یه حرفی بزن تا کی می خوای به این سکوتت ادامه بدی من داغون بودم ولی با رفتنت شکستم ...

بغض داشت خفم می کرد... غافلگیر شده بودم ...

سیاوشم سکوت کرده بود ولی وقتی که صدای گریه آروم و مردونش رو شنیدم بغضم ترکید از شدت گریه نمی تونستم حرف بزنم گریه من به خاطر سیاوش بود مرد مغرورم که در تمام مدت بعد از مرگ پدر و مادرمون جلوی من گریه نکرده بود ولی حالا به خاطر من گریه می کرد 

سیاوش که صدای گریمو شنیده بود با صدایی که به خاطر گریه بم شده بود گفت :

-  عزیزم گریه نکن من طاقت هر چیو داشته باشم طاقت گریه های تو رو ندارم ولی گریه ی من با صدای پر محبتش شدیدتر شد 

با هق هق گفتم : 

- سیاوش 

- جان سیاوش عمر سیاوش همه ی زندگیم ...هر چی می خوای بهم بگو ولی نگو نه ...بی رحم بودن کار تو نیست...نامهربونی حرف دلت نیست ...

- سیاوش نمی شه ...نمی تونم ...بقیه

با عجز گفت:

- تو بگو چه کنم؟ به کجا شکایتت و ببرم؟ چی بگم ؟ بگم عاشق شدم! بدون اینکه بخواهم! بگم رفت بدون اینکه بخواهم؟بگم نفسم بود ولی الان دوهفتس ازم جدا شده و من نمی دونم چه طور هنوز زندم ...آخه چرا عاشقی جرمه ...مگه دلدادن و دل سپردن دست خودمون بود 

چرا منو از دلت می رونی واسه دل بقیه ...

با گریه گفتم :

- دو هفته ندیدنت برای منم کم چیزی نبود ماجرای من و تو مثل یک کلاف سر درگم شده خوب و بدمون معلوم نیست....مهربون و نامهربون بودنت معلوم نیست...من خسته شدم دیگه طاقت ندارم سعید همه چیزو فهمیده ازش خجالت می کشم از اون از عمه از بقیه ...سیاوش ما مجبوریم اینجا همه چیزو تموم کنیم بزار همون چیزی بمونیم که دیگران می خوان باشیم ...

با صدای بلندی گفت :

- نخیر جانم فکر کردی من یه پسر بیست سالم که ازم می خوای عشقمو فراموش کنم من سی سالمه خودم بهتر از تو می دونم چی خوبه چی بده هیچ کسیم نمی تونه مانعم بشه حتی خودت حالام خواهش می کنم این بحث و تمومش کن به خدا من دیگه تحمل ندارم همین الانم باید برای داشتن تو به خیلیا رو بندازم و دلم می خواد تو هم توی این راه کنارم باشی ...ما که داریم با هم توی یه خونه زندگی می کنیم پس چرا به هم محرم نباشیم تا همیشه کنار هم بمونیم ...

نیلوفر تو رو خدا یه کمم به فکر من باش تو که بهتر از هر کسی می دونی من از بچگی تا الان چی کشیدم شونزده سال در بدری و غربت و 

تحمل کردم ... فکر می کردم دارم زندگی می کنم ولی تازه از وقتی که برگشتم معنی زندگی رو فهمیدم. 

اول که محبت پدر و مادرم و سعید و سامان و دیدم برای خودم تاسف خوردم که به خاطر تو خودم و این همه سال از محبت اونها محروم کردم تازه اون موقع بود که بیشتر از تو متنفر شدم بعد که دیدم حتی برای دیدنم به خودتم زحمت ندادی بیشتر ازت بدم امد دوست داشتم ببینمت تا تلافی تمام سالها در بدریم رو ازت بگیرم توی اون یه هفته که برگشته بودم بر خلاف انتظارم همه از تو تعریف می کردند همه برای برگشتنت بی تاب بودند و همین منو عصبانی تر می کرد اون روزم توی دربند سعید و ماهان همش در مورد تو حرف می زدند و جای تو رو خالی می کردند و متوجه حال من نبودند که حتی از شنیدن اسمتم حالم بد می شد زمانیم که وارد حیاط شدم هنوز به تو فکر می کردم ...باورت نمی شه همش تو فکر نقشه ای بودم که اساسی حالتو بگیرم اون قدر توی فکر بودم که نفهمیدم چطور به در سالن

رسیدم و یه لحظه به خودم امدم که دیدم دو چشم عسلی خوشکل با ترس و شرم به چشمام خیره شدن

دستام دورت حلقه شده بودن ... از خجالت صورتت قرمز شده بود و همین جذابترت کرده بود به آرومی از بغلم در اومدی و با چند قدم به عقب رفتی هنوزم نمی دونستم کی هستی تا این که سعید در حالی که گوش سامان و گرفته بود داخل شد و تو با دیدنش خندیدی ولی نمی 

دونستی با خندیدنت چطور قلب منو زیرو رو کردی ... ضربه نهایی وقتی بهم زده شد که سعید صدات زد گوشم می شنید ولی باور نمی کردم با خودم گفتم اشتباه شنیدم و باز بهت خیره شدم ...

نمی دونی چه قدر برام سخت بود که تو رو کنارم داشته باشم ولی نتونم عشقمو به زبون بیارم تو با اون قیافه ی معصوم و زیبا نمی فهمیدی هر لحظه چطور احساسات منو به غلیان در می اوردی اول برام سخت بود باور کنم دیگه ازت متنفر نیستم ...سخت تر این بود که نه تنها تمام اون تنفرخاکستر شد و به هوا رفت بلکه جاش رو به علاقه ای داد که هر لحظه بیشتر می شد ...

پژمان که از گرد راه نرسیده بهت علاقه مند شد تازه متوجه شدم علاقم بهت تبدیل به عشق شده دوست نداشتم هیچ کسی رو نزدیکت و علاقه مند به تو ببینم ..

عذاب من شروع شده بود .. دوست داشتم... عاشقت بودم ولی نمی تونستم بهت بگم

اون وقت بود که عصبانی می شدم و هر زمان مردی رو نزدیکت می دیدم می خواستم از خشم منفجر بشم و تمام عصبانیتمو سرت خالی می کردم هر چند بلافاصله پشیمون می شدم ... ثانیه به ثانیه اش زجر بود...گاهی عشق بود..گاهی میل بود که منو به سمتت می کشوند و من جرعت نشون دادن هیچ کدوم از این حسا رو نداشتم در تمام مدتی که پژمان دور ورت می پلکید به خودم بد و بیراه می گفتم که چرا اونو همراه خودم اوردم ...

بهش که جواب رد دادی از خوشحالی تا صبح نتونستم بخوابم ولی این خوشحالی من زیاد طولانی نشد چون ماهان با عشق عمیق تری پا پیش گذاشت کسی که می دونستم خیلی دوستش داری حال خرابمو شب خواستگاری خودت دیدی شاید بقیم متوجه شدند ولی کسی دلیلش و نمی دونست

تازگیام که خیلی اطرافت می دیدمش می دونستم هنوز بهت علاقه دارم سخت تر از اون اینکه تو هم بهش علاقه داشتی و همین باعث بحث اون روزمون شد 

با صدای مرتعش و لرزونی گفتم : 

- ولی جواب بقیه رو چی بدیم 

- جواب همه با من دیگه کنار نمی مونم تا یه نفر دیگه از راه برسه قلبم دیگه کشش نداره فکر کردی من به این راحتی از تو دست می کشم ...نخیر جانم اگر همچین 

فکری کردی باید بدونی هنوزم منو نشناختی 

تنها کسی که می تونه بهمون کمک کنه عمه ناهید همین فردا باهاش حرف می زنم اون باید مادری رو در حق منو تو تموم کنه 

کمی دیگه حرف زد و بعد خداحافظی کرد 

برام باور نکردنی بود که سیاوش بخواد باهام ازدواج کنه بی حال روی تخت افتادم فکرم به درستی کار نمی کرد قلبم هنوز تند تند می زد دلم می خواست کسی کنارم بود تا باهاش حرف بزنم 

بلند شدم کمی دور اتاق چرخیدم اون قدر که خسته شدم و دوباره روی تخت ولو شدم

چند روز از تلفن سیاوش گذشته بود نه تنها سیاوش ،سعیدم سراغی ازم نگرفته بود دلم مثل سیر و سرکه می جوشید با یلدا هر روز حرف می زدم ولی هیچی بهم نمی گفت ...فقط میگفت صبر کن سیاوش خودش همه چیزو برات می گه 

غروب بود بی حوصله وخسته از بیرون بر می گشتم مثل همه ی این مدت چند ساعتی رو کنار مزار پدرم گذرونده بودم ...هر چند هیچ وقت جوابی ازش نمی شنیدم ولی همین که براش حرف می زدم سبک می شدم 

به در هال نرسیده صدای سیاوش غافلگیرم کرد همون جا پشت در موندم مگه می تونستم برم و ببینمش وقتی با شنیدن صداش قلبم این طور می زد وای به حال دیدنش ...چه قدر دلم برای صداش تنگ شده بود...

-  چی کار کنم دایی دیگه عقلم به چیزی نمی رسه اون از عمه که می گه رفتن ماهان همش تقصیر توِ اینم از سعید ...

دستمو جلوی دهنم گرفتم تا صدام در نیاد ...خدای من ماهان کجا رفته بود ...بلایی سر خودش نیاورده باشه دستمو مشت کرده بودم و فشار می دادم اگه برای ماهان اتفاقی می افتاد هرگز خودمو نمی بخشیدم باید پیداش کنم هر طور شده باهاش حرف بزنم 

بی چاره عمه چی کشیده ...حق داره اگه از دستم دلخور باشه ...حق داره اگه نخواد واسمون پا پیش بزاره ...سالها نمکشو خوردیم ونمکدون شکستیم 

پشت در نشستم و زانوهامو بغل کردم ... 

گوشمو به در چسبوندم تا صداها رو واضح تر بفهمم 

-  سعید می گه همین طور که تا حالا منو قابل ندونستی تا بهم بگی از این به بعدم خودت می دونی

دایی بهش گفت : 

- پس این کبودی زیر چشمت واسه چیه 

کمی سکوت کردند 

-  چیزی نیست مشت یه برادر غیرتی به یه برادریه که دلش نخواسته برادر باشه ولی همه می خوان که برادر باشه و برادر بمونه 

بازم سکوت 

دلم گرفت از این مظلومیت سیاوش ...اشکم سراریز شد از بغض صداش ...دلم گرفت از بی کسیمون و برای هزارمین بار گفتم کاش پدر و مادرمون بودن ...

جواب دایی آرامش رو بهم برگردوند : 

-  عیبی نداره دایی خودتو بزار جای اون سخته براش قبول کنه شما چند ساله دارید باهم تو یه خونه زندگی می کنید به زمان نیاز داره تا بتونه بپذیره 

-  می دونم درکش می کنم ولی به اون خدایی که از روز اول این سرنوشت رو برامون رقم زده دست خودم نبود نفهمیدم چطور به نیلوفر علاقمند شدم 

همیشه سعی کردم براش یه حامی باشم یه تکیه گاه شاید همین حس کم کم اونقدر تو دلم قوی شد که شد علاقه... شد عشق ...عشقی که همه ازم می خوان علاقه بمونه مگه برای من ساده بود هر بار که به نیلوفر نگاه کردم و دلم لرزید صدبار خودمو لعنت کردم ...هر بار که بی اختیار لمسش کردم و لذت بردم تا مدتها عذاب وجدان داشتم ...دوسال با خودمو دلم جنگیدم ...تو این دوسال داغون شدم... زجر کشیدم... سختی کشیدم تا بتونم احساسمو بروز ندم ...تا کسی انگ ناپاکی بهم نزنه ... خدا شاهده از همون وقت که فهمیدم علاقم به نیلوفر نمی تونه برادرانه باشه تا تونستم جلوی نگاهمو گرفتم ...نیلوفرم که همیشه جلوم حجاب داشت مگه زمانی که اتفاقی دیده باشمش که اونم چون با هم تو یه خونه زندیگ می کردیم عادی بود 

سیاوش من خوب نبود... این رو بغض صداش می گفت... چی کشیده بود تو این مدت که از همه رنجیده بود....حرفاش طعم همیشگی رو نداشت...

دستمو بردم روی سینم و قلبمو چنگ زدم ...قلبی رو که برای دل داغون سیاوش و غم کلامش این طور خون شده بود 

باز دایی بود که با کلامش سکوت سالنو پر کرد : 

-  دل می رود زدستم صاحب دلان خدا را 

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا 

بزار فکرامو بکنم ببینم چیکار می تونم بکنم ...

دیگه موندنم پشت در جایز نبود هر ان ممکن بود یکیشون بخواد بیاد تو حیاط دستی به صورتم کشیدم و در رو باز کردم

رفتم داخل سیاوش روبروی دایی نشسته بود دلتنگش بودم ...دلم برای چشمای سیاهش پرمی کشید درسته بی خداحافظی رفته بود گرچه چند روزی منو تو بی خبری و دلهره گذاشته بود ولی بازم نمی تونستم بی خیال چشمای مشتاق و تمنای نگاهش بشم 

-  سلام 

از جاش بلند شد وجوابمو داد ...

دایی با خنده گفت :

- به به نیلوفرخانم بیا دایی جان ...بیا دایی ...بیا بشین اینجا 

و با دستش به مبل کناریش اشاره کرد

سیاوش هنوز ایستاده بود و نزدیک شدنمو نگاه می کرد زیر نگاه مشتاقش نمی فهمیدم چطوری خودمو به مبل رسوندم 

همزمان با من نشست تو این سه هفته لاغرتر شده بود ولی مثل همیشه مرتب و شیک بود بلوز سفیدی پوشیده بود با یه جین مشکی 

نمی دونم می دونست که من عاشق رنگ سفیدم یا چون بهش می اومد بیشتر وقتا سفید می پوشید موهاش از دفعه قبل بلندتر شده بودند

دایی که پرسید : 

- خوبی دایی جون 

دل از سیاوش کندم و گفتم :

-  خوبم ،

نگاهی تو آشپزخونه کردمو پرسیدم 

-  زن دایی کجاست ؟

-  رفته خونه خواهرش قراره برم دنبالش 

سیاوش با شرمندگی گفت : 

-  ببخشید بی موقع مزاحمتون شدم 

-  نه بابا این حرفا چیه اتفاقن از دیدنت خیلیم خوش حال شدم بالاخره این وسط یه حرفایی بود که باید گفته می شد. 

بعد رو کرد به من : 

- دایی جون می دونی سیاوش برای چی اومده اینجا 

سرمو تکون دادم 

-  خوب پس لابد اینم می دونی که سیاوش تو رو از من خواستگاری کرده 

چشمام از زور تعجب گرد شدن و گونه هام از خجالت سرخ ...یه لحظه کوتاه به سیاوش نگاه کردم اونقدر تمنا تو چشماش بود که دوباره سرمو پایین بردم 

- حواست با منه نیلوفر 

گیج گفتم : 

- بله

به سمتم چرخید : 

- ببین دایی جون من به سیاوش همه ی حرفامو زدم ولی لازمه بعضی حرفا رو به تو هم بگم 

حقیقتش برای من خیلی سخت بود وقتی متوجه شدم سیاوش تو رو برای ازدواج انتخاب کرده درسته که به هم نامحرمید درسته که شرع ودین مخالفتی با این ازدواج نداره ولی از لحاظ عرف جامعه شما خواهر و برادرید و همین یکم قضیه رو براتون سخت می کنه حالا این وسط به هیچ کسم که ربطی نداشته باشه ولی نظر دور و اطرافیاتون باید براتون مهم باشه ...

با تا کید گفت :

- متوجهی نیلوفر 

یواش گفتم : 

- بله دایی جون می فهمم چی می گین 

از همم مهم تر عمتونه که خیلی حق گردنتون داره 

سیاوش بی حوصله گفت : 

-  قبول نمی کنه 

دایی گفت : 

- حرفای تو رو شاید ولی زمانی که نیلوفر باهاش حرف بزنه اون وقت مطمئنم قبول می کنه و خودش براتون استین بالا می زنه 

همون طور سر به زیر گفتم : 

-  ولی من خجالت می کشم 

صدای خنده هر دوشون باهم بلند شد 

دایی با خنده گفت :

در ره منزل لیلی که خطرها است بجان

شرط اول قدم آن است که مجنون باشی 

سیاوش با تردید پرسید :

- دایی جون اگه اجازه بدین یکم با نیلوفر حرف بزنم 

فوری سرمو بالا بردم و با چشم و ابرو به سیاوش گفتم نه 

دایی از سرجاش بلند شد و در حالی که به سمت در می رفت گفت :

- خوبه پسرم حرفاتونو به هم بزنید تا من برم دنبال زن داییت

نمی دونم تو نگام چی دید که دوباره برگشت دستشو گذاشت روی بازومو گفت :

-  برو دایی برو حرفاتونو به هم بزنید مطمئن باش هر تصمیمی که بگیری من پشتتم

پشت سر دایی تا کنار در رفتم همین که برگشتم محکم خوردم به سینه سیاوش که جلوم بود دستاش محکم دور کمرم حلقه شدن سرشو پایین اورد وکنار گوشم

گفت :

- دلم برات خیلی تنگ شده بود 

یکم دیگه پایین تر اورد تا بتونه صورتمو ببینه خندم گرفت صورتش روبروی صورتم بود اونم خندید و گفت :

- باهام حرف نمی زنی 

زبونم قفل شده بود نمیتونستم حرف بزنم و فقط به چشماش نگاه میکردم...باورم نمی شد اینقدر دلم براش تنگ شده باشه 

نگاهش که از چشمام سرخورد روی لبهام ...دستمو گذاشتم روی سینش تا خودمو عقب بکشم ولی حلقه دستاشو دور کمرم سفت تر کرد : 

- هنوز صداتو نشنیدم 

گفتم : 

- خوبی 

گفت : 

- مگه میشه کنار تو باشم و خوب نباشم؟

مگه میشه نگاهت کنم از شوق بودنت دلم نلرزه ...

از اینکه تو بغلش بودم معذب بودم شاید برای سیاوش مهم نبود ولی واسه من مهم بود که هنوز محرم نشده این همه بهش نزدیک بشم ...تا حالا تمام تماسای ما غیر عمدی بودن ولی این آغوش که بوی دلتنگی می داد ...گرماش که به قلبم تپش می داد فرق می کرد ...

ملتمس خیره شدم تو چشماش و ازش خواستم ولم کنه ...همین که دستاش از دور کمرم شل شدن رفتم و روی مبل نشستم اومد روبروم نشست ...

با لذت به چهره ی مردونه و جذابش نگاه کردم با اینکه فقط چند هفته بود ندیده بودمش اما حس می کردم دلم خیلی بیشتر از این چیزا براش تنگه..

- می بینم که تو هم کم دلتنگم نشدی ؟

مدتی بود بی اون که خودم متوجه باشم خیره شده بودم به صورتش جای مشت سعید زیر چشمش به زردی می زد ...دلم گرفت از اینکه وجود من باعث این کشمش ودعوا شده ...کاش من جای سیاوش کتک می خوردم 

هنوز با شیطنت نگام می کرد :

-  خوب نگام کن مال داده شده پس گرفته نمی شه 

از حرفش خندم گرفته بود :

- والا دارم دنبال جای مشت سعید می گردم 

کمی حالش گرفته شد دستشو بی اختیار زیر چشمش کشید :

- هر چند نا حق خوردم ...ولی اگه بدونم با کتک خوردن من عصبانیت سعید می خوابه حاضرم هر روز کتک بخورم 

- اونا شاید درک کنن ولی سامان ...

با بی تابی زل زدم تو چشماش :

- نمی دونم چه طور به سامان بگم 

- دلم برای دستپختت خیلی تنگ شده 

- تو نگران سامان نیستی 

- خونه بی تو صفا نداره 

- تا با سامان حرف نزنی برنمی گردم 

- دلم واسه غرغراتم تنگ شده 

- کش دار گفتم :

-  سیاوش 

-  جون سیاوش ، عمر سیاوش 

اومد روبروم زانو زد و به چشمام زل زد در حالی که داشتم از نگاه نافذش ذوب میشدم گفت:

- قربونت برم من حواسم هست چی می گی ولی دلم می خواد هر بار که باهام حرف می زنی اسممو بگی و تو چشام نگاه کنی 

بازم شرم من وخنده های از ته دل سیاوش ...

اخم کردم با دستش چتریامو از روی صورتم کنار زد و صورتمو با چشماش کندوکاو کرد نگاهش که به چشمام رسید تو چشمام قفل شد وگفت :

- می دونستی چه قدر رنگ چشماتو دوست دارم ....

با یک انگشت سرمو بالاتر گرفت و سر خودشو به سمتم خم کرد. ... گرمای ساطع شده از دستش باعث سرعت گرفتن ضربان قلبم شده بود 

به چشماش که عمیق نگاه کردم میون مردمک چشمش چشمای بی قرار و عاشق خودمو می دیدم که خودشو به دستای گرم سیاوش سپرده بود

بی اختیار از سر جام بلند شدم و رفتم سمت آشپزخونه کمی تو آشپزخونه چرخیدم بعد کتری رو روی گاز گذاشتم و از همون جا با صدای لرزونی گفتم : 

- چایی که می خوری 

از تو هال گفت : 

- هر چند خواستگاریم غیر رسمی بود ولی چاییش مطمئنن مزه می ده اگه روم ریخته نشه 

سینی و روی میز گذاشتم و گفتم :

- با سامان حرف می زنی 

اشاره ای به سینی کرد و با شیطنت گفت :

-  ترسیدی دستت بلرزه 

خندیم و یکی از استکانا رو جلوش گذاشتم 

از روی میز برداشتش جلوی دماغش گرفت با لذت بوش کرد و گفت : 

- سه هفتس یه چایی حسابی نخوردم...

چاییشو خورد دستاشو روی لبه مبل کشید و گفت : 

- خیلی خستم تمام روز راننگی کردم 

زود بلند شدم و گفتم : 

- می تونی بری بالا بخوابی 

و خودم زودتر از اون جلو افتادم ...در اتاقو براش باز کردم و گفتم : 

- برو استراحت کن 

اومدم برم که دستمو گرفت و منو سمت خودش کشوند دستاشو رو شونه هام گذاشت و با مهربونی گفت : 

-  خیلی بهش فکر کردم راستش منم یه جورایی نگران سامانم می خوام باهاش حرف بزنم ...اگه هر دومون باهاش حرف بزنیم راحت تر با این قضیه کنار میاد ...هر چند فکر نکنم مخالفتیم داشته 

باشه اون از خداشه که همیشه تو رو کنار خودش داشته باشه خدایی که من و تو می شناسیم مهربون تر از این حرف هاست.جنس اشک رو خوب می شناسه 

.. جنس بی قراری ر وخوب می دونه ...می فهمه دلتنگی یعنی چه....مطمئن باش کمکمون می کنه ....

صبحونه رو که خوردیم با سامان و سیاوش رفتیم بیرون بهتر بود این خبرو از زبون خودمون می شنید ...

بهترین جا کنار آب بود جایی که همه دوستش داشتیم ...

صبح بود هیچ کس اون اطراف نبود رفتیم و جایی نزدیک ساحلش روی سنگا نشستیم سامان بین من و سیاوش نشسته بود یه سنگ برداشت پرت کرد تو آب و رو به سیاوش گفت : 

- کی بر می گردیم من دیگه خسته شدم کلی کتاب تست دارم که باید تمومشون بکنم

و زیر چشمیم نگاهی به من انداخت نمی دونستم سامان تا چه اندازه از جریان اون شب و دعوای ماهان و سیاوش باخبره یا نمی دونست یا می دونست وبه روم نمی اورد ...

دلشوره امونمو بریده بود چشمامو با دلواپسی به دهن سیاوش دوخته بودم...

سیاوشم به تبعیت از سامان سنگی برداشت و تا مسیر طولانی تر توی آب پرت کرد و گفت : 

-  فردا بر می گردیم 

چشمکی به سامان زد

- خبرای خوبی برات دارم 

نگاه مشتاق سامان رو که دید دستی توی موهاش برد و گفت :

-  آق داداشت می خواد ازدواج کنه 

سامان دستاشو به هم زد و با ذوق گفت :

-  آخ جون چه خبر خوبی پس تو این مدت که تهران بودی بیکار نموندی ...

-  آره دیگه نوبتیم که باشه نوبت منه

وقتی دید حواس سامان بهش نیست چشمکی برام زد و گفت : 

- اگه دست به کار نمی شدم از دستش می دادم هر چند الانم مجبورم واسه رسیدن بهش دم همه رو ببینم ...

میلیمتری دلم آروم نگرفت ...

دست سامان رو گرفت و با اشاره به من گفت :

- دیر یا زود نیلوفرم ازدواج می کنه 

سامان شونه ای بالا انداخت : 

-  حالا کو تا نیلوفر ازدواج کنه اصلن کی میاد اینو بگیره...

داشت شوخی می کرد ولی نه خندم گرفت نه از خودم دفاع کردم که سیاوش جوابشو داد :

- اگه یکی پیدا شده باشه چی 

ابروهاش تو هم رفتن و با اخم یه نگاه بهم انداخت و گفت :

-  کی 

-  برات مهمه با کی می خواد ازدواج کنه 

عصبی پاهاشو تکون می داد جواب سیاوشم نداد 

تیر خلاص و سیاوش زد :

- اگه اون یه نفر من باشم چی 

زد زیر خنده اون قدر که اشکش در اومد یکی زد روی شونه سیاوش : 

- شوخی بامزه ای بود 

دلم داشت می پکید امکان نداشت سامان باور کنه محال بود با این قضیه کنار بیاد 

سیاوش جدی شد کمی خودشو جمع وجور کرد...

چشمام التماس می کردن نگو دیگه دلم نمی خواست سیاوش حرف بزنه ...سامان ...اخ سامان ...تو این موقعیت ...درسش ...

و گفت : 

- تصمیم من جدیه ...نیلوفرم موافقه 

طفلک سامان با چشمای اشکی شده خیره شده بود بهمون نگاه سرگردونش گاهی روی صورت من گاهی رو صورت سیاوش گردش می کرد

کمی که گذشت با صدای لرزونی پرسید ؟

-  باورم نمی شه ...مگه می شه ؟

سیاوش دستشو گذاشت دور کمر سامان کمی به خودش نزدیکش کرد : 

-  چرا نشه من و نیلوفر با هم نامحرمیم پس می تونیم ازدواج کنیم 

سامان دست سیاوشو از دور کمرش باز کرد کمی عقب رفت انگشتشو به سمت ما گرفت و با گیجی پرسید ؟

-  ولی شما که هر دوتون خواهر و برادر منید

تاب نگاه کردن به صورت درمونده و کلافشو نداشتم می دونستم الان بغض کرده ...مطمئن بودم داره زور می زنه تا اشکاش نریزن ...صدای تپشهای قلبشو می تونستم بشنوم ...سامان عزیز من می ترسید ...نمی خواست از دستمون بده...

ولی حالا با این نزدیکی غافلگیر کننده ما هم نمی تونست کنار بیاد ...

از جام بلند شدم رفتم سمتش ... عقب تر رفت ...فکش خیلی ضعیف می لرزید ...دل منم می لرزید

یه قدم دیگه جلو رفتم... چند قدم عقب رفت ...همین که دهنمو برای زدن حرفی باز کردم دستشو به نشونه سکوت رو لبش گذاشت

ملتمسانه گفتم :

- بزار برات توضیح بدم

- هیس..هیچی نگو

صورتش رو که ازم برگردوند رو به سیاوش کردم و با بغض گفتم :

- تویه چیزی بگو ،نزار بره

سیاوش بلند شد سوییچ ماشینو توی دستم گذاشت:

-  تو بشین توی ماشین تا بیارمش

دل بستم به چشمات و دل کندن محاله

چی کار کردی با قلبم که راه برگشت نداره

با دست صورت سیاوشو که به جای جاده روی من زوم شده بود به رو به رو چرخوندم و نگاهی به صندلی عقب انداختم،سامان کتاب به دست خوابش برده بود

بزار بگم عزیزم با تو خیلی دوست دارم عشقو

دور برت اگه کسی جز منه نگاش نکن ولش کن

سیاوش با دست صورتمو برگردوند و اشاره کرد به پخش یعنی گوش کن

بزار برات بمیرم دست تو رو بگیرم

هر کجا شاهم ، این جا کنار تو حقیرم

دستمو تو دستش گرفته بود و آهنگو برام تکرار می کرد

پخش شده من دیوونم ،بس که برات می خونم

سر به سرم می ذاری به لب رسیده جونم

دستمو رها کرد تا دنده رو عوض کنه ،صدای پخش رو کم کردم، یه لیوان چایی گرفتم

- آخرش نگفتی به سامان چی گفتی که آروم شد

ابرویی بالا انداخت :

- آقاتونو دست کم گرفتی ؟

توی دلم ،قربون آقامون شدم ولی روی زبونم اومد:

-آقامون اگه خیلی زرنگه بره عمشو راضی کنه

- اون دیگه دست خودتو می بوسه

کمی از چاییمو خوردم و گفتم:

- آخرش نگفتی و با سر به عقب اشاره کردم

- می دونستم علاقه سامان به تو بیشتر از یه برادر به خواهرشه ،بهش فهموندم که دیر یا زود تو ازدواج می کنی و از این خونه می ری و ازش خواستم خوب فکر کنه ببینه کلا با ازدواج کردن تو مخالفه یا با من مشکل داره؟ راستی توی این مدت درس می خوند؟

-آره طفلی هر روز صبح با سینا می رفت کتابخونه تا غروب یکسره درس می خوند

چشمامو که باز کردم لبخند اومد رو لبم چه قدر خوبه آدم چشماشو که باز می کنه ببینه تو اتاق خودشو روی رختتخواب خودش خوابه ...یه ماه دوری از خونه دلمو حسابی تنگ کرده بود هر چند خونه دایی خیلی بهم خوش گذشته بود ولی هیچ جای دنیا خونه خودت نمی شه .از دزفول یه سره اومده بودیم تهرون فقط برای نهار یه استراحت کرده بودیم نیمه شب رسیدیم نفهمیدم سعید خواب بود یا خودشو به خواب زده بود چون با وجود سرو صداهامون از اتاقش در نیومد 

کلی برای امروزم کار داشتم یه حموم آب گرم خستگی سفر طولانیمون رو از تنم به در کرد کلی لباس پهن کردم روی تخت تا از بینشون 

بهترینشون رو انتخاب کنم 

نمی تونستم به خودم دروغ بگم دوست داشتم به چشم سیاوش بیام یه شلوار جین آبی و یه بلوز دخترونه صورتی پوشیدم موهامو خشک کردم ویه روسری کوتاه صورتی که پر از دایره های سفید خوشکل بود سرم کردم واسه صبحونه که خیلی دیر بود باید تند تند نهارمو آماده می کردم 

هنوز دستم به فریزر نرسیده بود که سیاوش گفت :

- سلام خانمی 

برگشتم و لبخند به لب گفتم : 

- سلام صبح به خیر 

معلوم بود حموم کرده موهاش نم دار بود یه تیشرت و شلوار ورزشی تنش بود دلم با دیدنش لرزید دست خودم نبود اونقدر عشقش توی تارو پود دلم تنیده بود که تموم سلولام خواستنشو طلب می کرد 

- صبح خانم قشنگ منم به خیر 

دلم گرم شد اونقدر که تا زیر پوست صورتمم دوید هیچ طوره نتونستم لبخندمو مخفی کنم ...برگشتم تا دوباره فریزر رو باز کنم که کنار گوشم گفت :

- خجالت می کشی خیلی خوردنی می شی 

قلبم بنای تپیدن گذاشت باور نمی کردم سیاوشم از این حرفا بلد باشه سعید به یلدا از این حرفا می زد ولی سیاوش ...

هنوز کنارم ایستاده بود و با شیطنت به صورتم نگاه می کرد که زیر نگاهش رنگ به رنگ می شد کمی دیگه که بهم نزدیک شد 

با آرنجم به عقب هلش دادم و همون طور خجالت زده گفتم : 

-  تو رو خدا برو عقب اگه سعید یا سامان برسن چه فکری می کنن 

ابروشو داد بالا و شیطون گفت :

- چی فکر می کنن 

- چه می دونم خوب خیلی نزدیکم ایستاده بودی ...شاید ..فکر کنن 

- خندید و با چشمانی پر از تمنا گفت :

-  من اگه می خواستم ببوسمت خیلی مواقع فرصتش برام مهیا بود ولی من برای خودم اعتقاداتی دارم ودوست ندارم اونارا زیر پا بزارم حتی اگه دو چشم قشنگ دیوونم کرده باشن 

- چشمکی برام زد و از آشپزخونه خارج شد

سامان باهام سر سنگین بود نه اینکه حرف نزنه ولی خوب واسه منی که تقریبن سامان رو بزرگ کرده بودم نگام که می کرد می فهمیدم چی تو دلشه ...

سعیدم وضعیت بهتری از سامان نداشت منم که همش نگران وضعیت آشفته برادرام بودن ولی این وسط سیاوش از همه بیشتر به خودش مسلط بود ...

بعد از نهار که برای اولین بار تو سکوت خورده شد سیاوش ازمون خواست همه دور هم تو هال بشینیم ...

نمی دونستم چی می خواد بگه ولی من به سیاوش ایمان داشتم اون از هممون بزرگتر بود وخوب می دونست بین خواسته دل و عقلش چه طور تناسب ایجاد کنه 

دستامو رو پام مشت کرده بودم سامان کنترل رو دستش گرفته بود و تند تند کانالها رو عوض می کرد .سعیدم پاشو رو پاش انداخته بود و با ته نگاهی دلخور سیاوشو نگاه می کرد کمی به هر سه تامون نگاه کرد سرشو چند بار تکون داد و گفت : 

- این همه سال تو غربت با یه زبون دیگه زندگی کردم بین کسایی که زبون مادریمو نمی فهمیدن ولی می تونستن حرف دلمو بفهمن ...

لحن و نگاهش با هم غمگین شدن :

- هیچ وقت فکر نمی کردم برادرای خودم حرف دلمو نفهمن ...

دوست داشتم هر دوتون راضی باشین به این کنار هم بودن من و نیلوفر ...دوست داشتم این شما باشین که اولین گره رو به دستامون و اولین تبریک رو به قلبامون می دادین ولی باز هم منتظر می مونم تا راضی بشین من تصمیم خودمو گرفتم نیلوفر و دوست دارم ...عاشقشم 

تصمیمم دارم هر چه زودتر عقد کنم چون خسته شدم از اینکه جلوی شما راحت تر از منه یه عمر تو یه کشور دیگه همه جلوم بی حجاب بودن یه نگاه بهشون نکردم ولی حالا تو خونه خودم اونی که برام از همه دنیا عزیزتره ازم حجاب می گیره پس شمام دست از این جبهه گرفتنای الکی بردارید و یکم به جای دیدن نیمه خالی لیوان نیمه پرشو ببینید ...

نیلوفر با هر کی دیگه ازدواج کنه از این خونه میره .شاید شوهرش دوست نداشته باشه وقت وبی وقت بیاد اینجا ...اون وقت ببینم کدومتون می تونه تحمل کنه یه روز نیلوفر و نبینه نیلوفری که تو این دوسال برای هر دوتون از یه مادر دلسوز تر بوده ...

یه عمر هر کاری خواستین براتون بی منت انجام داده .گذشته رو که ول کنید این دو سال رو من خودم شاهد بودم چه طور برای هممون از دل و جون مایه گذاشته حالا وقتشه شمام یکم به فکر نیلوفر باشین .اگه ازش نپرسیدین بپرسین ببینید خودش چی می خواد .دوست داره با من ازدواج کنه ؟

ولی تو رو خدا منصف باشین 

حرفاشو که زد با ناراحتی بلند شد و رفت سمت حیاط

بلافاصله سعیدم بلند شد و با حرص گفت :

-  همه حرفاتو زدی یکمم صبر می کردی شاید جوابتو می گرفتی 

سیاوش برگشت و گفت :

-  بیا بریم تو حیاط 

هر دوشون رفتن تو حیاط در هالم پشت سرشون بستند سامان کلافه از سر جاش بلند شد کتابشو برداشت و با ناراحتی گفت : 

- من میرم تو اتاقم 

دلم مثل سیر وسرکه می جوشید می ترسیدم نه جرعت داشتم برم دنبالشون و نه دلم سرجاش آروم می گرفت کمی که طول و عرض هال رو طی کردم رفتم بالا بلکه از پشت پنجره ببینمشون ولی همین که پنجره رو باز کردم صدای بلند سعید پیچید تو اتاقم :

- همون جور که خودت گفتی شونزده سال نبودی کار ندارم که به خاطر لجبازی خودت رفتی و قبول دارم حتما بهت سخت گذشته اما نمی تونی بفهمی توی تموم مدتی که نبودی چه ارتباط خوب اما متفاوتی از همه خونواده ها توی این خونه حاکم بوده از وقتی ده سالمون شد بابا مدام توی گوش من می خوند تو برادر نیلوفری باید مواظبش باشی از اون طرف مامان به نیلو یاد می داد که من نامحرمم و باید ازم روسری سر کنه منو اون هم خواهر برادر بودیم هم نبودیم...وقتی به نوجوونی رسیدیم این هشدارها از هر دو طرف بیشتر شد.خودتو بذار جای من یه نوجوون توی دوران بلوغ با احسسات جدید و هیجانات نوظهور و یه دختر خوشکل که در ظاهر خواهرت بود و در باطن همیشه ازت منعش می کردن...

- باورم نمی شد چی میشنیدم یعنی سعیدم ...دستمو جلوی دهنم گرفتم تا صدای هق هقم از گلوم خارج نشه ...داشتم خفه می شدم 

سعید چند قدم عقب و جلو شد و سیاوش یا کلافگی دستی به موهاش کشید

- بارها می دیدمش که غمگینه از چیزی یا کسی ناراحته داره گریه می کنه نه یه غریبه بودم که بی خیالش بشم نه یه برادر واقعی که برم بغلش کنم و غمش رو سبک کنم ظاهرن شاد و بی خیال بودم با نیلوفر می گفتم می خندیدم سر به سرش می گذاشتم تا هیچ کس به درون آشفتم پی نبره می خندیدم تا خیال بابا و همه راحت بشه که من هیچ نظری به نیلوفر ندارم ولی خیلی سختی کشیدم تا از این سردرگمی و دوگانگی خارج بشم

چیزی که دارم دربارش حرف می زنم عشق یا هر چیزی دیگه توی این معنا نیست ... 

خودت نوجوون بودی و می دونی که توی این دوران همه ی درون آدم در حال غلیانه گاهی دوست داشتم جای تو باشم و کیلومترها از نیلوفر دور باشم

کم کم با حضور یلدا تونستم به احساساتم سروسامون بدم و مسیرمو پیدا کنم و اون موقع دیگه نیلوفر تمام و کمال برام یه خواهر شد

و تازه فهمیدم اون کشش فقط یه حس طبیعی به جنس مخالف بوده

می تونی بفهمی چه عذاب وجدانی رو اون سالها کشیدم چیزی که جرات نمی کردم با هیج کس حتا بابا دربارش حرف بزنم

زانوهام تحمل وزنمو نداشت تکیمو دادم به پنجره و به اشکام اجازه رها شدن دادم

صدای غمزده سیاوش دردمو بیشتر کرد :

- متاسفم سعید نمی دونم چی باید بگم

- ببین سیاوش این حرفا رو نزدم که برام دل بسوزونی اما وقتی دیدم من این همه سختی کشیدم تا خواسته بابا و حرمت این خونه حفظ بشه و برادری من برای نیلوفر برادری بمونه خیلی دلخور شدم که نیلوفر به عنوان به برادر منو محرم ندونست از اول باهام حرف بزنه یعنی من از یلدا غریبه تر بودم و گرنه کی از تو برای اون بهتر...خودم عاشقی کشیدم می دونم کار دل حساب و کتاب نداره...

ولی ببخش اینبار نتونستم دلخوریمو پنهون کنم...

دستای سیاوش که دور شونه سعید حلقه شد دیگه طاقت نیوردم و نشستم رو زمین ...

صبح زود یلدا اومد کلی دلتنگ هم شده بودیم اونقدر حرف زدیم که نهار فراموشم شد .املت بی مزه یلدا رو میون شوخی و خنده سیاوش و سعید و سامان خوردیم و دوباره بعد از نهار چپیدیم تو اتاق و تا عصر حرف زدیم حالام داشتیم به زور یلدا می رفتیم آرایشگاه ...

همین که رفتم زیر دست آرایشگر ذهنم مثل تموم دیروز تا الان کشیده شد به حرفاهای سعید ...چه قدر دیروز گریه کردم چه قدر از سرنوشتم به خدا گله کردم ...درد داشت ...خیلی درد داشت که بفهمی چه قدر ناخواسته و ندونسته باعث زجر اطرافیانت شدی ...دلم نا آروم بود هر کس جای من بود الان باید خوش حال می بود ولی من داشتم بهترین روزهای زندگیم و با استرس و ترس می گذروندم 

- هوی دختر کجایی خودتو نگاه کن ببین پسندته 

یهو خیره شدم به خودم تو آیینه و همزمان صدای وایم بلند شد 

-  یلدا چرا این جوری شدم ...خدای من کی گفت پیوند ابروهامو برداره ...

از سرجام بلند شدم و رفتم نزدیک آیینه وسط ابروهامو کاملن برداشته بود حالا ابروهای قهوه ایم پهن و کشیده و خوش حالت شده بودن نمی تونستم بگم بد شده بودن ولی بعد از عمری پیوند داشتن حالا بدون خواست خودم 

خانم آرایشگرخونسرد رو به یلدا گفت : 

-  شما که گفتین راضیه 

زشت بود جلوی یه غریبه به یلدا چیزی بگم سرمو با تاسف تکون دادم و از جام بلند شدم 

یلدا که اصلن از گندی که زده بود ناراحت نبود با نیش باز اومد کنارم یه نگاه به صورتم کرد و با پرویی گفت : 

-  به خدا ماه شدی اونقدر تغییر کردی که خودمم با دیدنت جا خوردم 

بازم ناخواسته نگام کشیده شد به آینه صورتم هنوز قرمز بود ولی با یکی دو ردیفی که از زیر ابروهام برداشته شده بود 

چشمام حسابی خودشونو نشون داده بودند حالا نه اینکه بار اولم بود ولی هیچ وقت تا این حد و اندازه پیش نرفته بودم نهایتش یه دستکاری کوچولو تو خونه بود باز نگاهی دیگه ولی با یادآوری سه تا پسر تو خونه با بی حالی سر جام نشستم و با استیصال گفتم :

-  آخه من با این قیافه تابلو چه طور برم خونه 

یلدا نشست کنارم ابروهای خودش خیلی از من نازک تر بودند با دیدن صورت نازش که با این ابروهای نازک شیطنت نگاهشم بیشتر شده بود لبخندی زدم وگفتم : 

-  سیاوش و سامان و که بی خیال شم از دست این سعید چیکار کنم حالا می خواد چپ بره راست بیاد به من و سیاوش متلک بندازه 

دستمو فشار داد و تند گفت : 

-  بی خود باهاش حرف می زنم که جرعت نکنه سر به سرت بزاره 

بعد خندید و گفت : 

- دعا کن سیاوش مثل سعید نباشه نمی دونی روز اول که ابروهامو برداشته بودم چیکار کرد 

خبیث خندیدم و گفتم : 

-  چیکار کرد 

مشتی زد به بازوم و گفت : 

- حالا 

چاره ای نبود هر چی معطل می کردم فایده ای نداشت آخرش که باید خونه می رفتم موقع برگشتنم به ترافیک خوردیم نزدیکای ساعت یازده شب به خونه رسیدیم 

سیاوش دم در بود ...

یلدا گفت :

-  یا خدا سیاوشو ببین 

فوری سرمو بلند کردم و روسریمو پایین تر کشیدم اونقدر پایین که نزدیک ابروهام رسید یلدا نگاهی بهم کرد و پقی زد زیر خنده 

- زهر مار حالا موقع خندیدنه نمی بینی دارم از خجالت می میرم 

همون طور که می خندید گفت :

- آخه خیلی خنده دار شدی 

همین که پیاده شدم سیاوش عصبی و کلافه جلو اومد و با غیض گفت :

-  می شه بگین تا این موقع شب کجا بودین چند بار بگم وقتی یه جا می ری کارت طول می کشه یه خبر بده یا لااقل اون موبایلت و ببر

من که کلن سرم چسبید به سینم یلدام خندشو جمع کرد و گفت :

- ببخشید آقا سیاوش آرایشگاه بودیم 

بمیری یلدا که هیچی دو دقیقه تو دلت نمی مونه حالا نمی شد همین حالا نگی کجا بودیم...می مردی بگی رفتیم خرید 

-  کار نیلوفر طول کشید بعدم که خوردیم به ترافیک یه کوچولو سرمو بالا بردم ولی با دیدن برق نگاه کاونده سیاوش دوباره سرمو دزدیدم 

سیاوش گفت : 

- زود برین داخل 

یلدا جواب داد : 

- نه دیگه حسابی دیر شده من باید برم و با یه خداحافظی زبر لب رفت 

قبل رفتن بیخ گوشم گفت :

-  مواظب خودت باش خیلی هلو شدی یدفعه نری تو گلوش 

یه چشم غره اساسی بهش رفتم و قبل از سیاوش با سریع ترین حدی که از خودم سراغ داشتم وارد خونه شدم هنوز وسط حیاط نرسیده بودیم که دستم از پشت کشیده شد وهمین که برگشتم افتادم تو بغل سیاوش ...پرت شدنم تو بغلش باعث شده بود روسریم عقب بره از شانس بدمم درست زیر چراغ وسط حیاط ایستاده بودیم کاملا گرمای نگاهشو احساس می کردم...آروم سرمو بالا بردم و نگاهش کردم .همین که نگاهش به صورتم افتاد مات وخیره شد به صورتم کم کم گوشه لبها و چشمهاش کشیده می شدن.دستشو بالا آورد وکشید به ابروهام داشتم زیر نگاهش آب می شدم با شرم صداش زدم :

- سیاوش 

هنوز به ابروهام نگاه می کرد :

-جونم...

آنچنان داغ و سوزنده این کلمه رو گفت که قلبم لرزید....

یادم رفت می خواستم چی بگم و نگاه ترسونم به در هال دوختم 

تو گوشم آروم زمزمه کرد:

- با این چشم ها داری باهام چی کار می کنی؟...

اونقدر صداش گرم و نجواگونه بود که دست و پام سست شد 

با خودم گفتم: 

تو با این چشما با من چی کار کردی؟

و زل زدم به چشمای خمار وسیاهش که نی نی شون خواستن وفریاد می زد 

- نیلوفر 

قلبم اونقدر تند می زد که نمی تونستم حرف بزنم از یه طرف نزدیکی بش از حدم به سیاوش از طرفی ترسم بابت سعید وسامان که ممکن بود من وسیاوش تو حیاط دیده باشن 

با التماسی که توی چشماش موج می زد کشیده تر گفت :

- نیلوفر دیگه طاقت ندارم باید همین فردا بریم با عمه حرف بزنیم 

دستاش و از دور کمرم باز کرد و آهسته گفت : 

- حالا برو هنوز چند قدم نرفته بودم که دوباره گفت : 

- سعید حمومه سامانم خوابیده 

میخواست خیال من و آسوده کنه که کرد

ه آیینه برداشته بودم و روی تختم دراز کشیده بودم خودمم به قیافه جدیدم عادت نداشتم عمری عادت کرده بودم خودم با ابروی پیوسته ببینم ولی حالا ... 

خسته که می شدم آیینه رو می گذاشتم زیر بالشتم ولی نهایتش نیم ساعت طاقت می اوردم و باز دوباره من بودم وخیرگی به خودم ..

.نمی دونم هوا برم داشته بود ،خودشیفتگیم بالا زده بود و یا واقعن خوشکل شده بودم که هر چی خودمو نگاه می کردم سیر نمی شدم اونقدر زل زدم به این نیلوفر جدید تا نفهمیدم کی خوابم گرفت ...

با وجودی که دیر خوابیده بودم ولی صبح زود بیدار شدم همینکه چشمامو باز کردم دلهره رفتن به خونه عمه افتاد به جونم دو روز بود برگشته بودم و هنوز جرئت نمی کردم برم دیدن عمه از طرفیم بی خبری از ماهان عذابم می داد .با بی حالی رفتم جلوی ایینه تا موهامو شونه بزنم که باز نگاهم قفل شد تو صورت نیلوفری که با نیلوفر دیروز تفاوت داشت .دیگه داشت باورم می شد قراره با اون نیلوفر قدیمی خداحافظی کنم ... 

غرق فکر و خیال روبروی کابینت ایستاده بودم و می خواستم شکر پاشو در بیارم که یه دست با چندین شاخه گل رز جلوم اومد وصداش که گرم ومهربون کنار گوشم گفت : 

-  سلام به خوشکل ترین نیلوفر دنیا 

برگشتم دسته گلو از دستش گرفتم و با ذوق گفتم : 

-  چه گلای قشنگین 

اومد جلو دستاشو دو طرف کابینت گذاشت و گفت :

- اما نه به قشنگی تو 

دسته گل و بین صورت خودمو سیاوش گرفته بودم بوی خوش گلها تموم فضای بینمون رو معطر کرده بود 

- اهم ..اوهوم ...یا ا...، الله اکبر ...منم ...

سیاوش از جلوم کنار رفته بود و می خندید منم که فکر کنم لبو رو رد کرده بودم ...

سعید اومد داخل با همون شیطنت همیشگی گفت : 

-  خوب چشم ما رو دور دیدید 

با دیدنم یدفعه ابروهاش پریدن بالا چند بار بالا و پایینشون کرد و گفت : 

- ببینم نمی خوای که بگی تو نیلوفری 

داشتتم زیر نگاهش رنگ به رنگ می شدم و تو دلمم به یلدا بد و بیراه می گفتم اومد جلوم و موشکافانه زل زد به ابروهام اون نگاه می کرد و سیاوش بهش می خندید...خوب که براندازم کرد گفت :

-  نه خوبه معلومه کارشو خوب بلد بوده باریکشون نکرده برات ...

یه نگاه به سیاوش کرد : 

- آخه خانما همیشه از دست آرایشگاهشون گله دارن 

سیاوش پکیده بود از خنده 

با دست هلش دادم ولی عقب نرفت وگفت : 

- خوبه پهن خوبه من باریک دوست ندارم 

با یاد اوری ابروهای باریک یلدا خندم گرفت 

سیاوش یکی زد به بازوش وگفت : 

- برو داداش برو کم نیلوفر منو اذیت کن 

با این حرف سیاوش چشمای سعید گرد شدن : 

-  ببینم کی این نیلوفر ما نیلوفر تو شد که ما خبر نداریم 

بعد چند بار با دستش زد رو کمر سیاوش و با صدای کلفتی گفت : 

- برو جونم ..برو ..هر موقع اومدی دست بوس برادر خانمت ...اون موقع حرف از نیلوفر من بزن 

هنوز داشتم به چرت و پرتای سعید می خندیدیم که سروکله سامانم پیدا شد 

هنوز باهام سر سنگین بود بدون اینکه نگام کنه نشست پشت میز ولی همین که اولین لقمه رو به دهانش برد نا خوداگاه نگاش نشست رو صورتم طفلک آنچنان از دیدن قیافه جدیدم جا خورده بود که همون جور با لپای باد کرده بی حرکت مونده بود و خیره نگام می کرد 

خلاصه کلی هم جلوی سامان خجالت کشیدم موقع نهار هر بار سرمو بالا می بردم نگاه یکیشون خیره بهم بود سیاوش با عشق ...سعید با شیطنت ولی سامان که هنوز پذیرش ازدواج من براش سخت بود با بی تفاوتی سعی می کرد منو ندید بگیره ولی مگه می تونست جلوی کنجکاوی شو بگیره نگاه های زیر چشمیش خنده رو به لبهام می اورد و تو دلم کلی قربون صدقش می رفتم ....

تردید داشتم چندین بار دستم تا روی زنگ می رفت ولی جرعت فشار دادنش رو نداشتم بالاخره سیاوش بر تردیدم غلبه کرد و با فشار دادن زنگ باعث شد نفس حبس شدم رو بیرون بدم ولی اضطرابمو که دید دستمو گرفت و با مهربونی گفت : 

-  این قدر خودتو اذیت نکن اصلن تو حرف نزن بزار خودم با عمه صحبت می کنم 

- نه میخوام باهاش حرف بزنم حتی شده تنهایی ...

رفتیم داخل عمه تو آشپزخونه بود برای استقبال ازمون جلو نیومد سیاوش روی اولین مبل نشست و من رفتم تا به عمه سلام کنم 

-  سلام عمه جون 

رفتم جلو ولی عمه سرشو بلند نکرد سردی جواب سلامم تپش قلبمو لرزش پاهامو زیاد کرد ولی نباید خودمو می باختم 

- عمه جون می دونم از دستمون دلخوری به خدا بهت حق می دم ولی تو رو خدا باهام حرف بزن ...تو که خودت این قدر ما رو به خودت وابسته کردی نمی دونی من از این دوری چه قدر زجر می کشم ...می دونی چه قدر برام سخته که از خجالتت نتونم تو چشمات نگاه کنم ولی اینم می دونم که این وابستگی با این دوری و حرف نزدن از بین نمی ره 

عمه برای اولین بار از موقعی که اومده بودم سرشو بلند کرد چشماش نم اشک داشت عمیق نگام کرد و با همون لحن ملایم که هیچ وقت نمی تونست بد باشه 

گفت : 

- این حق منو ماهان نبود نیلوفر ...حق ماهان من نبود که اونقدر تو بی خبری بمونه ...

نگاه ملامتگر و رنجیدشو به صورتم دوخت :

- از دست هر دو تاتون ناراحتم شما که می دونستید به هم علاقه دارین چرا سکوت کردین؟ 

چرا اون قدر حرف زندین تا ماهان من هر روز بیشتر از قبل عاشق تو بشه اونقدر که به محض فهمیدن علاقه سیاوش به تو بزاره بره ...

بغض آلود گفتم :

- کجا 

با گریه گفت :

-  سربازی 

هق هقش بلند شد رفتم جلو گرفتمش تو بغلم حالا هر دو با هم گریه می کردیم 

بریده بریده گفتم : 

- دلم براش تنگ شده عمه 

دستمو تو دستش فشرد و گفت:

-  اون بیشتر ...در حق ماهان خیلی بد کردی نیلوفر 

شرمزده بودم چی می تونستم بگم وقتی حق با عمه بود همون جا تو آشپزخونه نشسته بودیم عمه هنوز آروم آروم اشک می ریخت و از دوری ماهان گله کرد 

سیاوش که همه حرفای ما رو شنیده بود اومد یه صندلی عقب کشید و روبروی عمه و کنار من نشست :

-  هم من هم نیلوفر بهت حق می دیم که از دستمون دلخور باشی بالاخره ماهان به خاطر فرار کردن از احساسش رفته سربازی 

دستی به صورتش کشید و ادامه داد :

-  ولی یکم پیش خودتون فکر نکردین علت این سکوت ما چی بوده 

نگاه پر مهری به من کرد 

-  هر چند نیلوفر حق داشته چون اگرم می خواست باز نمی تونست حرفی از علاقش بزنه ولی من که از خیلی وقت پیش متوجه شدم علاقم به نیلوفر یه علاقه برادرانه نیست اونقدر گرفتار تردید شدم که هیچ وقت پیش خودم فکر نمی کردم با نگفتنم چه صدمه ای به ماهان می زنم 

یکمم خودتونو بزارین جای من آخه به کی می تونستم حرف دلمو بزنم به سعید که تا فهمید یه مشت خوابوند زیر چشمم به سامان که هنوز با هر دومون سر سنگینه یا شما ...

عمه تو سکوت به حرفای سیاوش گوش می داد 

-  هنوزم بین گفتن و نگفتن سردرگم بودم که اون اتفاق افتاد اون شب تو باغ اگه ماهان سعی نمی کرد این قدر به نیلوفر نزدیک بشه شاید هنوزم جرئت نکرده بودم 

حرفی از علاقه و درخواستم بزنم 

سکوت عمه که طولانی تر شد صدای سیاوش ملتمس تر :

- به روح پدر ومادرم که خیلی برام عزیز بودن دست خودم نبود من اومدم ایران که از تنهایی فرار کنم ولی با رفتن مادر و پدر تنها ترم شدم تشنه محبت بودم و این وسط نیلوفر دریای محبت بود برای منی که همیشه سراب سهمم از زندگی بود ...نیلوفر اونقدر ذره ذره منو از محبتش سیراب کرد که یه روز به خودم اومدم دیدم تمام وجودم سرشاره از محبت نیلوفر و تک تک سلولام خواستنشو فریاد می زنن ...

عمه نه گفت موافقه و نه دیگه مخالفتی کرد نظر سیاوش این بود که بزاریم تا خودشو پیدا کنه 

برگشتیم خونه شب سیاوش آروم آروم با سعید حرف می زد منم با یلدا ...

دو روز از رفتنمون به خونه عمه گذشته بود ...سیاوش عقیده داشت عمه به خاطر محبتی که بهمون داره دیر یا زود راضی می شه 

روز سوم دم دمای غروب دایی با اومدنش غافلگیرمون کرد .هنوز دو هفته نبود از دزفول برگشته بودیم و این حضور هیچ دلیلی نداشت جز به قول سعید آستین بالا زدن دایی برای دو کفتر عاشق...

دایی عصر رفته بود خونه عمه و تا الان که ساعت ده بود هنوز برنگشته بود نگاه های آرامش بخش سیاوش در کنار شیطنتای سعید مشغولم می کرد ولی نمی ونستند مانع دلشوره و استرسم بشند .

تلفن که زنگ خورد سیاوش زودتر از همه به سمتش خیز برداشت .چون تو آشپزخونه و مشغول شستن ظرفای شام بودم درست متوجه مکالمش نشدم .داشتم 

دستامو خشک می کردم که سیاوش اومد و با خوشحالی گفت :

-  زود باش برو لباساتو عوض کن دایی داره میاد 

نگاهی به لباسام کردم و گفتم : 

- مگه لباسام چشونه 

چشمکی زد : 

- یعنی می خوای با این لباسا جلوی خواستگارات بیای 

چشمامو گرد کردم و گفتم : 

- چی می گی سیاوش 

در حالی که ازم دور می شد گفت :

-  همون که شنیدی دایی داره همراه عمه میاد اینجا 

رفتم تو اتاقم گیج بودم... خوشحال بودم... دستو پاهام می لرزید قلبم تند تند می زد کمی دور خودم چرخیدم نمی دونستم می خوام چیکار کنم 

یه ربع بعد روی تختم نشسته بودم کلی لباس دورم پخش بود و با چشمای پر اشک مامانمو صدا می کردم دلم می خواست الان کنارم باشه .

هنوز داشتم افسوس می خوردم که در اتاق باز شد و یلدا اومد داخل انگار می دونست با چه صحنه ای روبرو می شه که نه مسخره کرد و نه اذیت کنارم نشست

دستاشو دورم حلقه کرد و با لحنی آروم و تاثیر گذار گفت : 

- می دونم دلت می خواست الان به جای من مامانت کنارت باشه ...می دونم هیچ کسی جای اونو برات نمی گیره ولی اگه منو به خواهری قبول داری بدون که تا جایی که بتونم و خودت بخواهی کنارتم مثل همیشه .

دستش رو فشردم .یهو با تغییر صد و هشتاد درجه ای بلند شد ضبط رو روشن کرد یه ترانه شاد انتخاب کرد بعد اومد روبروم ایستاد و گفت :

- خوب همدردیمو کردم حالا پاشو می خوام آمادت کنم الانه که عمه و داییت برسن

از حرکاتش خندم گرفته بود محکم بغلش کردم وگفتم : 

- قربون خواهر خوبم بشم من که هیچیش مثل آدم نمی مونه کمی مکث کردم وگفتم : 

- یه فرشته ای که خدا جای مادر و خواهر برام فرستاده 

با کمک یلدا کت و شلوار خوشکل صورتیمو پوشیدم یه روسری خوشکل سفیدم زدم آرایش ملایمیم کردم تا تاثیر گریه هامو از بین ببرم 

هنوز کلی کار داشتیم. یلدا مشغول شستن میوه ها شد سعید پاکشون می کرد منم شیرینیها رو تو ظرف می چیدم .سعید مرتب سربه سرم می گذاشت نمی دوسنتم بخندم یا خجالت بکشم هنوز چایی دم نکشیده بود که زنگو زدن این وسط نمی دونستم سیاوش کجا غیبش زده بود 

برای استقبال از عمه تا کنار در هال رفتم عمه با دیدنم سفت و سخت بغلم کرد و با گفتن :

-  قربون عروس گلم برم باعث حیرتم شد 

نگاهی به پشت سرش کردم دایی و سیاوش کنار هم ایستاده بودند با دیدن سیاوش با اون دسته گل بزرگ تو دستش تازه متوجه غیبتش شدم 

دایی که از جلوی در کنار رفت روبروی سیاوش قرار گرفتم دسته گل و به سمتم گرفت و با لحن گرم ومهربونی گفت : 

- نیلوفر باورم نمی شه 

سعید از پشت سرم گفت : 

-  یعنی این همه مدت کنار من بودی یه جمله عاشقونم یاد نگرفتی 

بعد ادای سیاوش ودر اورد : باورم نمی شه نیلوفر

لبه کتش کشید وگفت : بیا برو بشین 

و زیر لب گفت نمی دونم کی فرصت کرده بره دسته گل بخره... آخه کسی واسه خونه خودش کت وشلوار می پوشه 

دایی که هنوز ننشسته بود از وسط پذیرایی گفت :

-  سعید کم سربه سر دامادمون بزار

سعید بشکنی زد وگفت :

- ای قربون این دامادمون بشم 

سیاوش کت و شلوار مشکی رنگی پوشیده بود با پیراهن قهوه ای رنگ از پشت نگاهی به قامت برازندش کردم دسته گل هنوز تو دستم بود که با ضربه سعید که تو پهلوم رفت به خودم اومدم

-  دخترم دخترای قدیم یکم حیا کن دختر خوردی داداشمونو

خجالت زده به سمت اشپزخونه رفتم چاییا رو یلدا ریخته بود به اتفاق هم از اشپزخونه خارج شدیم جلوی همه چایی گرفتم نه من سیاوشون گاه کردم نه اون منو انگار اونم حواسش بود که همه دارن با خنده ما رو نگاه می کنن بدتر از همه سعید بود که منتظر کوچیک ترین عکس العمل ما بود سیاوش بین دایی و شوهر عمه نشسته بود منم کنار یلدا و عمه نشسته بود سینا طبق معمول کانالها رو پشت سر هم رد می کرد در حالی که زیر چشمی ما رو نگاه می کرد .

بعد از کلی صحبتای متفرقه تصمیم بر این شد که تا آخر هفته عقد کنیم عروسیم بیوفته بعد از کنکور سامان...که از پیشنهاد سیاوش وسعید که جشن عروسی دوتاشون یکجا برگزار بشه همه استقبال کردند ...

فردا صبح زود با سیاوش برای آزمایش خون رفتیم بعد از آزمایشگاه یه صبحونه دونفری خوردیم تصمیم داشتیم تو این دو روز که فرصت داشتیم خریدامونو انجام بدیم

سیاوش دوست داشت اولین چیزی که برام می خره حلقه باشه چند مغازه رو که پشت سر گذاشتیم هر دو رو یه حلقه که با هم ست بودن توافق کردیم یه حلقه ساده که مردونش یه ردیف نگین داشت و زنونش دو ردیف نگین ریز ساده و شیک بود باز با اصرار سیاوش یه سرویس با نگینای بنفش خریدم که علاوه بر زیبایی خیلیم گرون بود هر چه قدر اصرار کردم سیاوش از خریدش منصرف نشد 

برای خریدن لباس نامزدی یلدا و سعیدم همراهیم می کردن جالب این بود که هر لباسی رو که من و یلدا انتخاب می کردیم سیاوش و سعید رد می کردن آخرشم لباسمو دوتایی با هم انتخاب کردن 

یه لباس حریر صورتی که ماکسی یود و دنبالش تا روی زمین کشیده میشد آستین حلقه ای بود و روش یه کت کوتاه می خورد یلدا با دیدنش اخم کرد وگفت : 

- این چیه با اون کتش ناسلامتی جشن عقدشه 

سیاوش گفت :

-  حالا بزار بپوشه اگه دوست نداشت بازم می گردیم تا یه لباس بهتر پیدا کنیم 

ولی سعید می گفت : 

- همین خوبه 

یلدا چشم غره ای بهش رفت و با نارضایتی گفت : 

- تو چرا نظر می دی اصل خودش و سیاوشن نه تو !

لباسو که پوشیدم من و یلدا داخل اتاق پرو موندیم و سعید و سیاوش یکی یکی اومدن و لباسمو دیدن لبخند روی لبشون دلیل موافقتشون بود یلدام دیگه هیچی نگفت مطمئن بودم اونم خوشش اومده وگرنه نارضایتیش و یه طوری نشون می داد 

شب خسته و کوفته رفتیم خونه از تو هال سرو صدا می اومد با داخل شدنمون به ساختمون زن دایی به استقبالمون اومد محکم بغلم کرد و سرو صورتم وغرق بوسه کرد یونس و پروانه همسرشم اومده بودند صدای خنده های سامان با دیدن سینا که هم سنشن بود بعد از مدتها تو خونه پیچیده بود وخنده رو به لبهای هممون اورده بود. 

روز جمعه ساعت ده حموم کرده و مرتب همراه یلدا و رویا و رفتم آرایشگاه

آروم نشستم روی صندلی و خودم و بدست آرایشگر سپردم دلم نمیخواست تغییر زیادی کنم سادگی رو ترجیح میدادم 

یلدا و رویا هم با حرفم موافقت کردند ابروهام که مرتب شد به ارایشگر گفتم :

- دلم نمی خواد زیاد آرایشم غلیظ باشه .

خندید:

-عزیزم تو اینقدر خوشگلی که نیاز به هیچ آرایشی نداری...

و ادامه داد:

- نترس خودم میدونم چکار کنم و واقعا هم میدونست چکار کنه...

وقتی لباسمو پوشیدم و با سرو صورت درست شده جلوی آینه ایستادم خودم دهنم باز مونده بود باورم نمیشد خودم باشم با وجودیکه زیاد روی صورتم کار نکرده بود.

آرایشگر بهمراه یلدا و رویا دورم جمع شدند. یلدا سوت بلندی کشید و رویا با مهربونی گفت :

-  خیلی خوشکل شدی نیلوفر 

یه ربع بعد سیاوش اومد دنبالم کت و شلوارشو با خودم خریده بود ولی باز هم از دیدنش توی کت و شلوار سورمه ای که با کراوات آبی سیر و پیراهن سفید ست شده بود به هیجان اومدم. بوی ادوکلنش حتی از فاصله ی دورم به مشام میرسید جلوم که رسید دسته گلو به دستم داد و با عشق خیره شد به صورتم چشماش خمار بود می دونستم سیاوش با وجودی که بیشتر جوونیشو خارج از کشور گذرونده ولی اهل مشروب نیست و این خماری تنها حاصل عشق عمیقیه که به من داره ... 

خانم ارایشگر با دیدن سیاوش گفت :

- مبارک باشه...خیلی بهم میاید.....

در حالیکه یلدا و رویا پشت سرم بودند دست تو دست سیاوش از آرایشگاه خارج شدم

وقتی توی ماشینش نشستم به آرومی شروع به حرکت کرد . پشت سرمون یلدا و رویا با ماشین مهرداد میومدند...

از همون موقع که تو ماشین نشسته بودیم سیاوش دستمو گرفته بود و با هر نگاهی که به صورتم می کرد فشار خفیفی به دستم می داد 

داشتم به نیمرخ جذابش نگاه میکردم که برگشت طرفم 

لبخندی زدم و گفتم :

-  خیلی خوش تیپ شدی 

-  پس نمی دونی خودت چی شدی در مقابل این همه زیبایی و ملاحت تو هر چیم به خودم برسم بازم به چشم نمی یام 

سیاوش از ماشین پیاده شد اومد سمت من دستمو گرفت و کمکم کرد پیاده شم...همین که مقابل خونمون ایستادم بوی اسفند خورد تو صورتم عمه و زن دایی دم در ایستاده بودند دست یکیشون قرآن بود اون یکیم تند تند اسفند دود می کرد ...دست تو دست سیاوش طول حیاط و طی کردم جشن عقدمون خیلی ساده برگزار شده بود همه ی دعوتیامون خونواده دایی و عمه و پدر و مادر یلدا بودند .دیر رسیده بودیم عاقد منتظرمون بود تا نشستیم کنار سفره عقد عاقد شروع به خوندن کرد .

دوشیزه خانم نیلوفر رهنما آیا بنده وکیلم شما رو ...

عاقد مشغول خوندن بود که سرمو بلند کردم و اول از همه به سعید نگاه کردم چشماش از اشک می درخشید کنارش سامان ایستاده بود که هیچ ابایی از ریختن اشکاش نداشت نگاه از هر دو گرفتم و به عمه و دایی چشم دوختم...توی چشمهای هردوشون اشک حلقه زده بود... تازه فهمیدم چقدر دوستشون دارم...

یلدا و رویا روی سرم قند می سابیدند... 

سیاوش کنارم نشسته بود ولی نمیدونم چرا احساس غربت عجیبی کردم...قرآن رو پام باز بود و با سیاوش داشتیم به آیه ها نگاه می کردیم

-دوشیزه خانم نیلوفر رهنما فرزند حسین وکیلم شما رو با مهریه ی معلوم.....

به اینجا که رسید همه ساکت شدند همه منتظر بودند بشنوند من چه مهریه ای برای خودم تعیین کردم همه ی چشمها به دهان عاقد دوخته شد و اون ادامه داد:

-با مهریه ی معلوم یک جلد کلام الله...یک شاخه نبات 14و سکه طلا به عقد آقای سیاوش ادیب دربیاورم؟وکیلم بنده؟

همه نگام می کردن...برگشتم و به سیاوش نگاه کردم دستمو فشرد و سرشو تکون داد

بغضمو قورت دادم تا صدام نلرزه نگاهمو بالا بردم و چشم دوختم به سعید :

- با اجازه سعید و سامان عزیزم ...

نگاهی به عمه کردم که تند تند اشکاشو با لبه روسریش پاک می کرد ...

دایی و زن دایی کنار هم ایستاده بودند دایی با دیدنم چشماشو بست و باز کرد و با این کارش بهم اجازه داد 

نفس عمیقی کشیدم : 

-  دایی و عمم...بله 

سیاوش به نرمی دستمو می فشرد

عاقد همه رو ساکت کرد و اینبار همون سوال رو از سیاوش پرسید سیاوش در حالیکه دستم توی دستش بود با صدایی گرم و مردونه بله گفت

دوباره صدای دست...شادی و حتی سوت و جیغ بلند شد...

سیاوش دستمو گرفت و منو به طرف خودش برگردوند. با تعجب نگاش کردم که یه دفعه پیشونیمو بوسید. داغ و پر حرارت!

اونقدر غافلگیر شده بودم که جرعت نمی کردم سومو بلند کنم شاید برای بقیه این بوسه خیلی عادی بود ولی برای من جلوی چشمای سعید و سامان خیلی سخت بود ...

یلدا منو تو بغل گرفت و سعید سیاوش و بعد از اون عمه و دایی و بقیم اومدن سامان کنار ایستاده بود خودم رفتم جلو بغلش کردم وهر دو تو بغل هم گریه می کردیم

عمه از هم جدامون کرد و با غیض گفت :

- شگون نداره عروس گریه کنه این به جای خندیدنتونه خوبه تو خونه خودتی نمی خوای که از سامان جدا بشی با تو هم هستم سامان تو که باید با دمت گردو بشکنی ...

یلدا از توی سفره ی عقد ظرف عسل رو برداشت و جلومون گرفت ...من با خجالت کمی انگشتمو عسلی کردم و توی دهان سیاوش گذاشتم سیاوش طوری با چشماش نگام می کرد که داشتم از خجال آب می شدم

یلدا حلقه ها رو جلومون گذاشت ...سیاوش دستمو گرفت وحلقه رو دستم کرد. منم حلقه ی مردونه و قشنگ سیاوش که ست حلقه ی خودم بود و از توی ظرف برداشتم و آروم توی انگشتش کردم

 شوک دوم وقتی بود که دستمو گرفت و بوسید هر چی سیاوش خوش حال و خونسرد بود من با هر بوسه اش از شرم سرخ می شدم ...

وقتی همه هدایاشونو دادن کم کم دورمون خلوت شد...جشن کوچیکی بود ولی همه خوش حال بودند عمه که رفت بقیم کم کم رفتند...

رفتم تو اتاقم لبه تخت نشستم خیلی خسته بودم کفشامو از پام در اوردم و انگشتامو با دستام ماساژ می دادم .گرمم بود کتمو در آورده بودم ولی هنوز هم احساس گرما می کردم پنجره بسته بود و هوای اتاق دم کرده بود با باز کردن پنجره موج هوای خنکی وارد اتاق شد نفس عمیقی کشیدم و از پنجره اتاق به بیرون نگاه کردم...به روز متفاوتی که پشت سر گذاشته بودم فکر می کردم که دستای سیاوش حلقه شدن دور کمرم و سرش روی شونم قرار گرفت بوسه ای رو گردنم

زد و کنار گوشم گفت :

- نفس من به چی فکر می کنه که صدای در زدن منو نمی شنوه و منو سمت خودش برگردند . دستش که حلقه شد دور کمرم گر گرفتم . سرمو بالا بردم و به چشما ی سیاهش زل زدم .چشمایی که از همون روز اول عاشقشون شدم سرشو آهسته آهسته پایین آورد هرم نفسای داغش روی صورتم پخش میشد دستشو زیر چونم گذاشت سرمو بالا آورد و مستقیم به چشمام نگاه کرد نمی تونستم دل از چشماش بکنم قلبم تند تند می زد با وجودی که انتظار این نزدیکی رو داشتم ولی باز هم برام سخت بود 

چشمهامو پایین بردم و به دستش که رو چونم بود نگاه می کردم ...

کمی بعد با شیطنت به چشمام خیره شد و پرسید :

- حالا باید اینجا بخوابم یا توی یه اتاق دیگه

خجالت می کشیدم جلوی سعید و سامان و خونواده دایی اینا سیاوش شبو تو اتاقم بگذرونه لبه تختم نشستم و گفتم :

-  معلومه که! توی اتاق خودت باید بخوابی

هنوز کنار پنجره ایستاده بود با مظلومیت سرشو کج کرد و در حالی که شیطنت توی چشماش برق میزد گفت :

- حالا یه کم فکر کن همه که خوابیدن می تونم یواشکی بیام پیش تو

-  چی می گی سیاوش امکان نداره

سرشو مثل بچه ها انداخت پایین و با مظلومیت گفت:

-  فکر نکن ازت توقع زیادی دارم من دو سال روز و شبمو باهات گذروندم روزهامو در کنارت وشبهامو با یادت خیلی روزها دلم خواسته بغلت کنم خیلی لحظه ها بوده که با دیدنت قلبم بی قرار شده و تا مرز دیوونگی منو کشونده ...

اومد کنارم روی تخت نشست دستاشو دور بازوم انداخت و منو تو بغلش کشید:

- فکر کنم خودتم یادته از چه روزایی حرف می زنم.یکیش همون روز که از صدای جیغت خواب الود اومدم تو اتاقت

سرمو بلند کردم همون طور که نگاهش می کردم حلقه دستشو تنگ تر کرد و گفت:

- نمی دونی با دیدنت با اون لباس چه حالی شدم نمی تونی بفهمی چه قدر به خودم فشار اوردم تا بهت نزدیک نشم ...

چند تار از موهام که روي صورتم ریخته بود رو کنار زد و گفت:

-  خیلی سختی کشیدم تا چشمامو روی تموم زیبایی ها وظرافتات ببندم و به عنوان یه خواهر نگاهت کنم 

تو مورد اول به سختی موفق شدم ولی دومی هیچ وقت دلم نخواست ...

دستاشو دو طرف صورتم گذاشت و در حالی که نگاهش بین چشمها و لبهام گردش می کرد گفت :

- من تازه بهت رسیدم فکر کردی به این راحتیا ولت میکنم!

از حالت چشماش تازه فهمیدم منظورش چیه!با خجالت خودمو تو بغلش جمع کردم وگفتم:

- مگه تو خسته نیستی 

ابروهاشو چند بار بالا برد وخندید 

سرمو تکیه دادم به بازوش و گفتم:

- دوست دارم!

دستشو لای موهام برد وگفت :

- نه به اندازه من 

گرمی دستها و نفساش نفس گیر بود. لبخندی زدم و چشمامو بستم چه آرامشی توی صدا و آغوشش بود...

تلفن که زنگ زد دستامو شستم و برای برداشتن تلفن به هال رفتم 

چند بار گفتم بله ولی جوابم صدای نفسای ملایمی بود همین که خواستم گوشی رو قطع کنم صدای غمگین ماهان تو گوشم پیچید: 

- سلام نیلوفر 

این دفعه من بودم که با شنیدن صدای ماهان سکوت کرده بودم

- خوبی 

از آخرین باری که باهاش حرف زده بودم بیشتر از یک ماه گذشته بودم دلم براش تنگ شده بود از وقتی که خودمو شناختم یادم نمی اومد بیشتر از چند روز از ماهان دور بوده باشم ولی حالا عشق سیاوش فاصله انداخته بود بین علاقمون ...بغض کرده بودم ... برام سخت بود حرف بزنم

-  بازم بغض کردی ...می خوای من نفهمم ولی نمی دونی که من تو رو از خودتم بیشتر می شناسم 

با این حرفش هق هقم بلند شد دستمو جلوی دهنم بردم تا صدای گریمو نشونه 

-  گریه نکن جونم زنگ نزدم تا ناراحتت کنم دلم برات تنگ شده بود می خواستم بهت تبریک بگم ...یادته بهت گفتم دست از عشقم نمی کشم تا زمانی که بفهمم یه نفر و یشتر از من دوست داری 

آهی کشید :

- مدتها بود که اون عشقو تو چشمات می دیدم هر وقت به سیاوش نگاه می کردی ولی دلم نمی خواست باور کنم ...همش به خودم می گفتم محاله مگه می شه نیلوفر به سیاوش علاقه پیدا کنه مگه می شه نیلوفری که منو که پسرعمشم مثل برادرش می دونه حالا بیاد به سیاوش که برادرشه علاقمند بشه...خودمو توجیه می کردم انقدر که نفهمیدم این عشق دو طرفه شده تموم توجهات سیاوش ...خشمشو وقتی که بهت نزدیک می شدم و به پای غیرتی شدنش می گذاشتم

ولی اون شب وقتی تو باغ دیدمتون واقعیت مثل آوار روی سرم خراب شد 

اون سکوت کرد و من بی صدا گریه می کردم :

-  اینا رو گفتم تا بدونی برای چی رفتم وقتی که راحت می تونستم از زیربار سربازی رفتن شونه خالی کنم من مدتها قبل آمادگیمو اعلام کرده بودم ولی تصمیم گرفتم برای آخرین بار شانس خودمو امتحان کنم ...که باز موفق نشدم 

یدفعه خندید گفت :

- هر چند نشد در خدمت شما باشم ولی عوضش حالا دارم به مملکتم خدمت می کنم 

پر بغض گفتم : کچلت کردن

-  پیش خودت چی فکر کردی نا سلامتی من لیسانسم یه کوچولو کوتاهشون کردم تازشم انقدر خوش تیپ شدم که هر جا می رم همه چشما دنبالمه 

-  تو همیشه خوش تیپ بودی 

لحنش دوباره غمگین شد : 

- نه نبودم اگه بودم به چشمت می اومدم 

- ماهان تو همیشه برام عزیز بودی و هستی فکر نکن با انتخاب سیاوش تو رو کنار گذاشتم 

نفس پر صدایی کشید : 

- حالا که خودت خواستی منم تموم سعی خودمو می کنم که برات مثل یه برادر باشم در ضمن به اون سیاوش نامرد بگو از گل نازک تر بهت بگه با من طرفه 

-  باشه 

- دوست دارم تو لباس عروسی ببینمت تاریخشو که بهم می گی تا مرخصی بگیرم با گریه گفتم : 

- مگه می شه داداش خوبم تو عروسیم نباشه 

هنوز تلفن رو سر جاش نگذاشته بودم که دستی دور کمرم حلقه شد و صدای سیاوش که بیخ گوشم گفت : 

-  می دونم چه قدر برات سخت بود حرف زدن با ماهان 

برگشتم وبا همون چشمای اشکی به صورتش خیره شدم با دستاش اشکامو پاک کرد وگفت : 

-  قربون اون دل مهربونت بشم که دوست نداره هیچ کسیو ناراحت کنه 

- ناراحت نشدی با ماهان حرف زدم 

-  وقتی اون قدر عاقلی که این قدر خوب باهاش حرف بزنی چرا باید ناراحت باشم 

- حالا دیگه مال خودمی و از هیچ کسم نمی ترسم ...

نهارمونو خورده بودیم و دور هم تو هال نشسته بودیم ...سامان کنکورشو داده بود و همه منتظر نتیجش بودیم از طرفیم ههمونو با اولویت اولش که اهواز بود غافلگیرکرده بود نمی فهمیدم چی تو سرش می گذشت ولی سامان تنها شهریو که انتخاب نکرده بود همون تهران بود ...سیاوش می گفت سامان اون قدر عاقله که با انتخاب نکردن تهران خواسته ما رو اول زندگی تنها بگذاره شایدم این طور خودش راحتتره به هر حال تصمیمی بود که همه بهش احترام گذاستیم هر چند دوری از سامان برای من خیلی سخت بود ولی باز این سیاوش بود که با پیشنهاد اینکه فقط یه ترمو شهر دیگه باشه و بعد براش انتقالی بگیریم تا حدودی خیالمو آسوده کرد 

هنوز آپارتمان سعید که نزدیک خونه خودمون بود آماده نشده بود و چون قرار شده بود جشن عروسیمونو هم زمان بگیریم با وجود تموم بی قراریای سیاوش مجبور به انتظار بودیم...انتظاری که هم سخت بود و هم شیرین ...

ظرف میوه رو روی میز گذاشتم و با ذوق گفتم : 

-  می دونستید مهرداد داره پدر می شه 

سعید گفت : 

-  نه بابا یعنی ماهان داره عمو می شه 

سرمو تکون دادم و همین طور خوشحال گفتم : 

- نمی دونید عمه چه ذوقی می کنه 

سیاوش دستشو دور کمرم گذاشت و منو تو بغلش کشید و گفت : 

-  تو هم یه طورایی عمش می شی 

سعید چشمکی به سیاوش زد و گفت : 

- خوش به حال ماهان که می دونه عموی بچه مهرداد می شه من بدبخت معلوم نیست عموی بچه شما می شم یا داییش 

از خجالت سرخ شدم ولی سیاوش با پر رویی گفت : 

-  حالا به موقش تصمیم می گیریم عموش باشی یا داییش 

سامان با اخم گفت : 

- تو که تکلیفت معلومه عموش می شی من معلوم نیست داییشم یا عموش 

یلدا که تا حالا ساکت بود گفت : 

باز شما بهتر از منید من چی کار کنم که هم باید خالش باشم هم زن داییش و هم زن عموش...الهی فداش بشم که نیومده عاشقشم 

سعید با عصبانیت گفت :

-  یه بار دیگه بگو ببینم چی گفتی 

یلدا گفت:

-  بابا گفتم عاشق خواهر زاده گلمم 

سیاوش باخنده گفت : 

-  حالا بزارید ما عروسی کنیم اون وقت سر خاله ، عمو و دایی بودنتون بحث کنید

پایان : خرداد 92

انتشار    :    اسفند 92  

نویسنده    :     http://www.forum.98ia.com/member224650.html

طراح جلد    :   http://www.forum.98ia.com/member137679.html

ناظر         :    http://www.forum.98ia.com/member116990.html

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com