www.forum.98ia.comبمون کنارم (جلد1) | گ.شب کاربر نودهشتیا

www.negahdl.com

نگاه دانلود

- غصه نخور دخترم زندگي همه همين واقعيتهاي تلخ وشيرينه

- راستش نمي تونم بهش فکر نکنم زندگي بدون پدرو مادرم مث يه کابوس وحشت ناکه 

زهره خانم که تحت تاثير حرفاي آن دختر قرار گرفته بودگفت:

- بميرم برات مادر،کاش هيچ جووني مث تو اين جوري سختي نبينه ،منو فريد زندگيتو مهيا مي کنيم فقط خودتو فرزند اين خانواده بدون ومارو.. پدرومادرت، هرچندکه هرکاري هم بکنيم نمي تونيم جاي اونارو برات پرکنيم .

- خانم اين دختر ما دختر صبوريه .مي دونه چه جوري ازپس زندگي گذشتش بربياد مگه نه دخترم ؟

- بله عموفريد سعي مي کنم زندگي جديدوموباگذشته وخاطراتم قاتي نکنم.

درهمين حين صداي باز وبسته شدن درپارکينگ وماشيني که خاموش مي شدبه گوش رسيد.او که کنجکاو شده بود عضوي ديگر از ازخانواده ي دادفر را بشناسد،نگاهش را ميخکوب در کرد .صداي پسرجواني که مادرش را به نام مي خواند درحالي که هنوز بيرون از ساختمان بود لبخند را برلبهاي دختر جوان آورد.درباز شد ومتعاقب آن پسرجوان باقدي بلند واندامي کشيده وچهره اي گيرا ونافذ وارد سالن شد:

- مامان ....مامان؟....مامي جون...قربون قدوبالات چرا جواب نمي دي؟.....ننه ننه کجايي پس؟ 

زهره خانم ازطرزحرف زدن پسرش لب به دندان گرفته بودوعمو فريد سرش رابه طرفين تکان مي داد.پسرجوان درحالي که با موبايلش بازي مي کرد با خودش حرف مي زد:

- مرض بگيري احسان...معلوم نيس رفته دستشوي يا اتاق فکر...گوشيو بردارلعنتي

- عليک سلام 

ارميا سرش را بالا کرد وبه پدرش چشم دوخت.بعد چشمانش به گردش درآمد وبا ديدن او که برايش دختري ناآشنا بود قيافه اش حالت تعجب به خودش گرفت.-

- سلام باباجون... ببخشيدمن حواسم نبود ...يعني اصلا نفهميدم شما مهمون دارين

وروبه مهمانشان سري تکان داد:

- سلام 

با لبخند جواب اورا داد.صداي آقاي دادفر که با ارميا صحبت مي کرد به گوش رسيد:

- نمي خواي بدوني اين مهمون عزيزمون کيه ؟

قبل ازاين که ارميا جواب بدهدمادرش به او گفت:

- مادرجون چرا واستادي وسط سالن بيا بشين خسته مي شي

ارميا روي مبلي کنارمادرش جاي گرفت:

- بفرمايين پدرگوشم با شماست

- خانم دادفر زودتر گفت:

- ارميا اگه عجله داري برو بعد ازکارات بيا پيشمون

- نه خانم کجا بره اين که بيست وچهارساعته روز رو نيم ساعتش اينجاس نشسته بذاربشينه ديگه

زهره خانم سکوت کرد وآقاي دادفر ادامه داد:

- اين خانومي که مي بيني اسمش شميم ِدختر آقاي خرسنديکي از دوستاي قديمي من که متاسفانه يک سال قبل ازدستش داديم.اگه يادت باشه باهم رفتيم براي خاک سپاري پدرو مادرش.حيف اون زن ومرد که زير خاک برن اما عمر آدميزاد همينه يکي مياد يکي ميره با اين حساب که اين بين درمردن ورفتن حکمتي وجودداره که ماهمه ازش غافليم...بگذريم چيزي که مي خوام به تو وخواهرت بگم اينه که بايد با اين دختر مث خواهرتون رفتارکنين چون قراره به مدت چهارسالي که شميم اينجا درس ميخونه با ما وتوي اين خونه زندگي کنه.

ارميا با دهاني باز حرفهاي پدرش را مي شنيد.باورش نمي شدپدرش به اين راحتي دست يک دختر غريبه را گرفته بود وبه آن خانه آورده بودتا چندسال با آنها زندگي کند.پدري که هميشه درهمه چيز سخت گير بود حالا به راحتي به زندگي با يک دختر غريبه رضايت داشت.احساس خوبي نداشت انگار نمي توانست با آن قضيه کنار بيايد...

- باباجون من که حرفي ندارم ولي ميگم شميم خانم اقوامي آشنايي چيزي اينجا نداشتن که بااونا زندگي کنن نمي گم مخالفم ولي شايد اززندگي کردن باما راضي نباشن شايد براشون سخت بگذره شما همه ي اينارو درنظرگرفتين؟

شميم ازسخنان ارميا داغ شد انگار که حکم يک مزاحم را براي همه داشت.آقاي دادفرچشم غره اي به پسرش رفت وگفت:

- شميم خودش راضيه که اومده اينجا بعدم تهران اقوام داشته باشه يا نداشته باشه فرقي نداره چون پدرش موقع مرگش تو همين بيمارستان تهران ازم خواست دخترشو تنها نذارم من بخوام يا نخوام بايد به وصيت دوستم عمل کنم با اينکه حتي يک سال ديرشده اما ماهي رو هروقت ازآب بگيري تازه اس

- خب پس به سلامتي بااجازه-کجا ميري پسر ؟مگه شام نمي خوري؟

- تواتاقم هستم صدام کنين

شميم نگاهش را تا دراتاق ارميا وواردشدن او دنبالش فرستاد.احساس مي کرد اين پسر جوان با اوسرناسازگاري داردوبه دلايلي که خودش نمي دانست با اوساز مخالفت مي زد.درحيني که ارميا صحبت مي کرد يابه پدرش گوش مي کرد حتي نيم نگاهي به شميم نمي انداخت.نمي دانست دليل اين همه بداخلاقي يا مخالف بودن چيست اما با خودش مسئله را حل که گذرزمان همه سوالاتمو جواب مي دهد.ميز شام چيده شد.

- شميم جون چرا نمي خوري مادر؟يخ کرد-

چشم مي خورم

قاشقي از غذارا به دهانش برد.به نظرش رسيد مزه اين غذا مانند غذاهاي مادرش بود.يک لحظه دلش گرفت وبا تمام وجود احساس غريبي کرد .بوي مادرش را نزديک حس مي کرد.اشک چشمان زيبايش را پرکرده بود.براي اين که کسي از حال او خبردارنشود سرش را روي بشقاب غذا گرفت اما با صداي ارميا مجبور شدسرش را بالا بگيرد.

- ميگم شميم خانم شما خواهر منو مي شناسين ؟

نگاهش کرد برق شادي وپيروزي درچشمان جذاب ارميا خوانده مي شد.انگار دراين بين فقط اوبه شميم توجه داشته وحواسش جمع رفتارهاي اوبوده که با سوالش دستش را رو کرده بود.چشمان شميم از اشک برق مي زد اما براي اين که دراين لجاجت با ارميا پيروز شود وخود را نبازد چندبار تند تند پلک زد وبا لبخندي مليح گفت:

- اِ..نه نمي شناسمشون اما عمو فريد عکسشوبرام نشون دادن 

ارميا رو به او پوزخندي تمسخرآميز زدوسرش راتکان داد باخودش فکرکرد:(حسابشو مي رسم دختره پررو)

شميم از رفتارهاي آن پسر سردرنمي آورد با خودش مي گفت:چه دليلي داره با من مخالفه ؟يعني انقد مزاحمشونم ؟خدايا چيکارکنم؟اين چه زندگيه من دارم ؟بايد به خاطر بي کسيم بيام بشينم توي خونه غريبه ها نيش وکنايه هاشونوتحمل کنم.خدايا مگه تو خوبي بنده هاتو نمي خواي؟چراگذاشتي سرنوشتم به اينجا برسه ؟....خداجونم شکرت...خودش متوجه نبود که چنددقيقه است به بي دليل محو تماشاي ارميا شده وفکرهاي جورواجور مي کند.فقط هنگامي که ارميا سرش را بالا کرد وبا نگاهش او را غافلگير کرد شميم خجالت زده سرش را زيرانداخت.از کار خود به شدت ناراحت بود....

- دستتون دردنکنه عمو فريد زهره خانم اززحماتتون ممنون

هردوبا مهرباني جوابش رادادند اما ارميا بدون حرف زدن ازسرميز بلندشد وبه اتاقش رفت.بعد ازمدتي بيرون آمد ودرحالي که سوييچ ماشينش را دردستانش تکان مي داد خانه راترک کرد.

*** 

کسي دراتاقش را مي کوبيد.

- بفرمايين

- عصربخيردخترم 

- سلام زن عمو ممنون عصرشما هم بخير

- آماده اي عزيزم ؟

- بله 

- خيلي خب پس تا يکي دودقه ديگه بيا بيرون ارميااومده 

با شنيدن نام ارميا يکه خورد.درآن چندروزي که زندگي جديدش رادرخانه ي آقاي دادفر آغازکرده بود حتي براي لحظه اي کوتاه ارميا را نديده بود.هميشه بيرون ازخانه بود وگاهي هم شب ها به خانه نمي آمد متعجب بود که چرا پدرومادرش مخالفتي با رفت وآمد او نداشتند.درآن مدت شميم همه اوقاتش را به تنهايي سرکرده بود وکسي را براي صحبت وهمراهي خودنداشت.آرزو مي کرد که خيلي زود الميرابه خانه بيايدتا بتواند دوستي خوبي با اوبرقرارکند.او روزهارا به اميد اين که الميرابه خانه مي آيد وتنهاييش ازبين مي رود پشت سرم مي گذاشت وآن روز آخر هفته روزي بود که الميرا ازشمال برمي گشت.همه آماده رفتن به فرودگاه بودند به جزآقاي دادفرکه درکارخانه بود.شميم ازاتاقش بيرون رفت وهمزمان ارميا هم ازاتاق خود بيرون آمد.هردوباديدن همديگرمتعجب شدند ارميا خيلي زودترنگاهش رابرگرفت.شميم که ازرفتاراو متنفرشده بود خود را مجبور کرد تا به آرامي سلام دهد وبدون اين که منتظر جواب بماند راهش را گرفت وازجلوي چشمان ارميا به سرعت رد شد.وارد حياط شد وکنارزهره خانم منتظرايستاد.ارميا بدون اين که به شميم نگاهي بيندازد ازجلوي او رد شد وسوار ماشين شد وآن را بيرون برد.شميم وزهره خانم سوارشدند.شميم بوي عطر سرد مردانه اي رادرفضاي ماشين حس کردآرام دماغش را بالا کشيد ومشامش را پر ازعطر ارميا کرد. .تارسيدن به فرودگاه فقط ارميا ومادرش صحبت مي کردند:

- آخه پسرخوب تو نمي اومدي ماسه تا زن چه جوري با اون وسايلاي الميرابايد برمي گشتيم تازه راننده هم که نداشتيم

- آخه پسرخوب تو نمي اومدي ماسه تا زن چه جوري با اون وسايلاي الميرابايد برمي گشتيم تازه راننده هم که نداشتيم 

- چرا بهانه مياري مامان جون ؟ماشاالله خودت يه پا راننده اي .وسايلاي الميرا هم همون جور که خودش برده همون جورم برمي گردوند فقط اين وسط من ازکارم بي کارشدم

- حالا که اومدي ديگه ،راستش کاراي تو هم کارنيس همون بهتر که نرفتي 

شميم نگاهي به آينه که چشمان ارميا و پيشاني بلند وسفيدش رابه نمايش گذاشته بود کرد وپوزخند زد.عصبانيت وحرص خوردن او را ديد وخوشحال بود که غرور اين پسر بداخلاق تاحدودي پايين ريخت.

- واي عزيزم تو شميم هستي ؟

- سلام آره من شميمم تو خوبي ؟

- مرسي. خيلي دوست داشتم ببينمت ازبس بابام تعرف کرد زودي جل وپلاسمو جمع کردمو اومدم 

- عموفريد به من لطف داره 

- خيلي خب حالا، بقيه حرفاتونو بذارين براخونه من کاردارم 

صداي ارميا بود که ازپشت سرشميم به گوشش خورد. الميرا درجواب برادرش گفت:

- داداش گليه من چرا ناراحته؟

- الميرادهنتو ببند آبرومو بردي 

- باشه گلي جون 

- زهرمار!

الميرا درحالي که مي خنديد به دنبال برادر و مادرش و هم گام باشميم به بيرون ازفرودگاه رفت.

- چرا انقد عصباني شد؟

- رو اسم گلي حساسيت داره. ازکوچيکي وقتي مي خواستم بهش محبت کنم ارمي گلي صداش مي کردم انقد عصباني مي شد که باهام قهر مي کرد مي گفت وقتي بهم مي گي گلي حس مي کنم با پيرزنا اشتباهم گرفتي

شميم با صداي بلند زد زير خنده .همان لحظه توجه زهره خانم وارميا را به خود جلب کرد که با تعجب برگشتند وبه عقب نگاه کردند.زهره خانم گفت:

- خوبه الميراجون ازهمين الآن گرم گرفتي اگه تو لباي اين دختر رو به خنده بازکني

به خانه برگشتندوبعد ازاتمام کارهاي الميراوجايگزيني وسايلش ،اوسرحال وارد اتاق شميم شد.

- داري چيکارميکني؟

- رمان دستمه نمي بيني؟

- رمان ؟منم مث تو خيلي دوس دارم حالا چي هس؟

- جان شيفته 

- اسمشو تاحالا نشنيدم .نويسندش کيه؟

- رمن رُلان 

- پس خارجيه ؟واي انقد رمان خارجي دوس دارم . جين اير وخوندي ؟

- آره خيلي قشنگه 

- من صدبار خوندمش ولي سيرنمي شم 

شميم لبخند زد و.باهم به آشپزخانه رفتند.

- الميرا جون، من برنج رو آب بکشم ؟

- نه ممنون خودم مي تونم 

- حالا بده من کمک کنم سختته ها

- باشه بيا ولي بيا دوتايي،آشپزکه دوتا بشه چي بشه !

شميم مانند زن هاي ماهر غذا درست مي کرد والميرا که ناخواسته دست از کارکشيده بود به کارهاي ظريف وآشپزي او نگاه مي کرد.

- کلک تو هم خوب همه فن حريفيا 

- منظور؟

- يه پا خانومي براخودت 

- چشم حسوداش کور!

- بله ؟بله؟

- نترس به تو هم ياد مي دم نترشي 

- يه کم ازخودت تعرف کن !

- تو شروع کردي 

- نه جدي شميم تو خيلي بيشتر ازسن وسالت تو خونه داري ماهري 

- چرا گير دادي به سن وسال من ؟ به جون خودم بيست تا بيشتر ندارم ...فقط ...يه مامان خانوم داشتم که همه هنراشو رو من پياده کرده

- آخي چه مامان خوبي 

- از خوبي گذشته بود اون يه فرشته بود

ازيادآوري خاطرات مادرش وگذشته ي خود چشمايش از اشک مملو شده بود.سرش را زير انداخت وبه آرامي شروع به کار کرد تا سرگرمي او را از ياد مادرش وغصه اوبيرون برد.

- راستي شميم شنيدم تو هم امسال دانشگاه مي ري؟

- آره چطور؟

- منم هم سال توئم ديگه 

- سال اولي هستي ؟

- نه مهد کودک !

- مسخره جدي پرسيدم 

- آره مث تو 

- رشتت؟

- مث تو 

- دروغ مي گي ؟حقوق ؟

- آره به جون تو.الميرا باهم بريم 

- نميشه که 

- چرا نشه واحدامونو باهم مي گيريم 

- ارميا ...

- ارميا چي ؟

- اون خيلي حساسه ؟

- منظورتو نمي فهمم 

- خب راستش... نارحت نشيا... اون ..

- حرفتو بزن 

- باشه 

- بگو ديگه 

- انگارارميا باتوسرضده يعني چيزي نگفته ها ولي مامان وبابا ازدستش ناراحت شدن بدشم ازرفتاراش فهميدم .به خدا نمي دونم چرا اين جوري شده اصلا اخلاقش انقد گند نبود .ازصبح که اومدم خونه ازرفتاراش کلافه شدم چه برسه به تو که مي خواي چندسال اينو تحمل کني ...ببخشيد شميم جون 

- عيب نداره خودتو ناراحت نکن من همه اينارو مي دونستم 

- مي دونستي ؟

شميم خنديد:

- رفتاراش تابلوئه

- مگه چيکار کرده ؟تو که هنوز نرسيدي 

- نه کاري نکرده که نارحت بشم فقط ازطرز نگاه کردنش يا مثلا حرف زدش درمورد من يه چيزايي دستگيرم شده 

- اون ديوونه اس 

- بي خيالش 

- نه شميم بذار برات توضيح بدم.اون با همه همين رفتارو داره يعني الان يک ساله که ارميا با همه دعوا داره باورت نمي شه شميم درطول يک سال گذشته اون توي هر ماهش با دوستاش يه دعواي حسابي داشته دست بزن پيدا کرده انگارعُقده زدن داره تا عصباني مي شه ازکوره درمي ره وميزنه طرف رو لت وپار مي کنه.اينا همش به کنار اون با پدرم هم به سردي برخورد مي کنه .نگاه نکن جلو تو با احترام با هم حرف مي زنن ايناهمش نمايشه اين دوتا هر روز خدارو با هم دعوا داشتن بعدشم آقا ارميا مي ذاره مي ره تا يکي دوماه نمياد خونه.تنها کسي که ارميا براش احترام قائله مامانمه .داداشم عاشق مادرمه .هيچ وقت باهاش بد حرف نمي زنه .اين جوري که با مامان درد ودل مي کنه با هيچ کس نيس حتي با من اما خب چون بابا ومامان کمتر پيش ارميا هستن اون هميشه درداشو به منم ميگه.اصلا چرا انقد براتو حرف زدم يه دفعه زدم کانال خانوادگي! ببخشيد منظورم اين بود که رفتاراي ارميارو به دل نگير 

- من ازش رفتار بدي نديدم که بخوام به دل بگيرم مطمئن باش ببينم هم چيزي نمي گم 

- خيلي خوشحالم کردي شميم .روز اول آشناييمونه اما توانقد زود جوشي که فکرمي کنم خيلي وقته مي شناسمت 

شميم لبخندزد. به الميراچشم دوخت تا سوالي که ذهنش را مشغول کرده بود را بپرسد.تا دهان بازکرد صداي آقاي دادفر را شنيد که درچارچوب درآشپزخانه ايستاده بود وبه آن دو سلام مي کرد.

- سلام بابايي خسته نباشي 

- سلام دختر بابا چطوري خوبي ؟گشت وگذارت تموم شد؟

الميرا که درآغوش پدرش جاي گرفته بود خنديد:

- آره جاتون خيلي خالي چون خيلي خوش گذشت اما شميم نذاشت نصفه نيمه تموم شد...

آقاي دادفرخنديد ورو به شميم گفت:

- خوبي دخترم ؟

- به لطف شما عموجون 

الميرا به پدرش همراه با لبخندي شيطان گفت:

- باباجون بو بکش ازاون بوهاي خوب ميادا

آقاي دادفر که باحالتي طنز ماننددماغ خودرا بالا مي کشيد گفت:

- آره آره به گمونم بوي دماغ سوخته اس!شميم توکه سالمي احتمالا ازطرفاي الميراس

الميراجيغ کوتاهي کشيد:

- بابايي نداشتيما!

دوهفته از زندگي شميم درخانه آقا فريد مي گذشت.درطي آن دوهفته شميم والميرا باهم روابطي صميمي وگرم برقرارکرده بودند به طوري که شب ها هم دراتاق يکديگر ودرکنارهم مي خوابيدند. شميم ازاين که خانواده اي جديد پيدا کرده بود تا بتواند نيازها ومحبت هايش را درآن ميحيط بدست آورد خوشحال بود وخدارا به خاطر اين لطف بزرگش شکر مي کرد.اما چيزي که اورا ناراحت مي کرد رفتارهاي سرد ارميا با او بود.شميم دوست داشت ارميا به جاي برادرش درکنارش باشد تاديگر ازهيچ چيزي دراين دنيا کم وکاستي نداشته باشد. (چيز ديگه اي نمي خواد ؟ نوشابه اي نون اضافه ...تعارف نکنا؟) اما هرگاه که به طريقي مي خواست به ارميا نزديک شود ويا سر صحبت را با اوبازکند ارميا اورا به راحتي ازسر خود بازمي کرد.شميم آشکارا ازرفتارهاي ضدونقيض آن پسر مغرور را تشخيص مي داداما باخودش فکر مي کرد اگرارميا به رفتارهايش ادامه دهد حتما حق اورا کف دستش خواهد گذاشت وبالاخره هم شميم ساکت نماند...درطول آن مدت الميراوشميم براي دانشگاه ثبت نام کردند .الميرا برعکس برادربزرگش دختري خوش مشرب وبدن تکبربودکه هميشه لبهاي زيبايش راخنده مزين کرده بود.زهره خانم وآقافريد هم مانند الميرانهايت محبت را درحق شميم تمام کردند واورا ازهر نوازشي بي دريغ نمي گذاشتند آنها شميم را دختر دوم خود مي دانستند ورفتاري متفاوت با رفتارهاي فرزندانشان با اونداشتند.شميم بي نهايت به اين خانواده دل بسته بود .انگار تازه خوشبختي اش قدم قدم بسوي او گام برمي داشت ونزديک مي شد ....اما اگر....

صداي زنگ اف اف شميم را ازاتاق خود بيرون کشاند.

- بله؟

- بازکن 

- ازداخل صفحه ال سي دي اف اف تصوير ارميا را ديد.دکمه را فشارداد.ارميا بعد ازدقايقي وارد سالن شد.شميم هنوز آنجا ايستاده بود باديدن ارميا سرش رابالا کرد اما دردادن سلام پيش دستي نکرد .ارميا که نگاه شميم را ديد اما سلامي ازاو نشنيد با تمسخر ابرويي بالا انداخت :

- گربه خوردتش؟

- نه گاهي لازمه بي جا صحبت نکنه 

- لقمان هم ادب رو ازتو ياد گرفت؟

- پندواندرز هاي قديمي کهنه مي شن! 

- پدرومادرچي ؟اوناهم يادت ندادن؟نه درسته نداري .ولي با اونا که بزرگ شدي شايد...

شميم به شدت عصباني شد.ارميا پدرومادر اورا موردتوهين قرارداد وشايدهم مسخره مي کرد .با خشمي که تابه حال درخود سراغ نداشت تقريبا بلند بلند حرف مي زد:

- شما هميشه حرمت مهموناتونو اين جوري نگه مي دارين ؟با مسخره کردن وتيکه انداختن به جد وآبادشون ؟من اگه ازپدرومادرم تربيت يادنگرفتم درست،شما که ادعات ميشه تربيت حاليته چي؟لقمان ازتو يادگرفت يا ازمن ؟ازتو که دوتا مرده رو هم که دستشون ازاين دنيا کوتاهه مسخره مي کني يا ازمن که درسلام دادن به جنعاب عالي کوتاهي کردم ؟مگه زوره نمي خوام سلام کنم جرمه؟

ارميا که ازدست او حرصش گرفته بود براي اين که گوش شميم را بپيچاندگفت:

- تاوقتي که اون مهمون سربار ومفت خور اين خونه باشه آره 

وراهش را گرفت وازهمان راهي که آمده بود بازگشت وبيرون رفت.اولين ضربه را به روح وجسم حساس شميم واردکرده بود واورا تا مرز جنون مي کشاند. ارميا بالاخره حرف دلش را زده بود واين چيزي بود که شميم هيچ وقت نمي خواست ازدهان کسي بشنود همين جمله کوتاه کافي بودتا روح حساس ولطيف شميم را که دختري تنها وبي کس بودرا خدشه وارد کند.حالا به وضوح صداي زنگ غريبي رادرگوش خود مي شنيد.هنوز مات ومبهوت وسط سالن ايستاده بود وبه حرفهاي ارميا فکر مي کرد.بغضي خفه درگلويش ريشه دوانده بود.دست برروي حنجره اش گذاشت وآن را فشارداد.اما انگارخالي شدن وازبين رفتن اين بغض ازجايي ديگر نشات مي گرفت.خانه خالي بود واوتنها...

اشکهايش روان شد .باصداي بلند ضجه زد وبي کسي وغربيي خودرا به گوش معبود يگانه اش رساند.

- اِ شميم چراروزمين نشستي؟چرا اينجا؟

شميم که ازصداي الميرا جاخورده بود ازروي زمين بلند شد وروبه همه سلام کرد.اشک هايش خشک شده بود براي همين باگفتن بهانه اي براي کارش راه اتاقش را پيش گرفت وازجلوي چشمان متعجب خانواده دادفر ردشد.درواقع حوصله هيچ چيز وهيچ کس را نداشت دلش مي خواست روزمرگش فرامي رسيد وخيلي راحت به آغوش پدرومادرش درديار ابدي مي پيوست اما سرنوشت انسان ها هميشه به کام آنها نبوده ونخواهد بود. درمورد شميم هم اين بود که سرنوشت او به دست قلم زن ماهرهمه ي انسانها رقم مي خورد واو مايوسانه ازقلم زن سرنوشت خود درخواست مي کرد تا سرنوشتش را روبه پايان بنويسد.حرفهاي ارميا تاثير بدي درروحيه شاداب شميم گذاشته بود واوکه درروزهاي اول زندگيش درآن خانه احساس خوشبختي مي کرد حالا با کنايه ي آن پسرخودخواه نه تنها خود را سربار خانوده دادفربلکه سربار اين دنيا وزندگي مي ديد.گاهي به سرش مي زد بي خبر ازآن خانواده دست بکشد وآن جا را ترک کند وبه جايي برود که عرب ني انداخت.اما وقتي به عاقبت بي فرجام آن کار مي انديشيد ذهنش را ازتمام افکار پاک مي کرد.آن شب سرميز شام حاضر نشد ودرجواب الميرا که پياپي علت رفتارهاي اورا مي پرسيد سردرد را بهانه کرد.ترجيح دادزودتربخوابد تاازهرچي دنيا وافکار مسموم بود خارج شود.

- پاشو پاشو پاشو ....پاشو باهم بريم ليلي گشت بزنيم خيلي 

-...............

- هوي با توئما بلندشو ديگه عجب تنبلي هستيا

- ............

- مي خواي ارميا گلي رو صدا کنم بيادبيدارت کنه انقدخوش اخلاقه!

-............

- واي شميم درد بگيري ايشاالله بيدارشو چقد کله مرگ ميذاري؟

شميم درحالي که خميازه کنان پتوراازروي سرش مي کشيد باموهاي ژوليده روي تخت نشست وباچشمهاي بسته همراه با لبخند سلام کرد.بلافاصله الميرا باصداي بلند شروع به خنديدن کرد.شميم که تعجب کرده بود چشمانش را بازکرد وبا اخم به الميرا نگاه کرد .الميرا انگشت اشاره اش رابرروي سرشميم گرفته بود وازته دل مي خنديد.

- چيه اول صبحي ؟قرص خنده خوردي؟

- پاشويه نگاه به اين کله قشنگ بندازبعدحرف بزن

شميم بادست روي سرش کشيد تا مطمئن شود شاخ درنياورده چون هنوز الميراته مانده اي ازخنده را برلب داشت.

- نه بابا شاخ نيس يه چيز خوشکل ترازشاخ پاشوبروجلو آينه

شميم که کنجکاو شده بود بداند چه شکلي شده است جلوي آينه ايستاد اما يک لحظه انقدر يکه خورد که خودش هم ازموهاي سيخ شده روي سرش به خنده افتاد.

- ميگم چرااينااينجوري شده؟

- حتما ديشب توخواب رفتي آرايشگاه! 

شميم پقي زد زيرخنده.

- سلام صبح بخير

زهره خانم با مهرباني جوابش راداد ودو ليوان شيرداغ راجلوي شميم ودخترش گذاشت وباآنهامشغول صحبت شد.

- پس عموکجاس؟

- بابا صبحا زودترازهمه مي ره يه ذره زحمت به خودت بده زودتربيدار شومي بينيش

- ببخشيدزن عمو امروز روزآخرمه ديگه زودبيدارمي شم

- نه دخترم الميرا شوخي مي کنه اين خودش وقتي مي خوابه دنيارو آب ببره اينو خواب مي بره حالا مظلوم گيرآورده تيکه ميندازه

بعدازجمع آوري ظرفها شميم والميرا براي آماده شدن به اتاق هايشان رفتند.به پيشنهادالميرا قراربود تاظهر به مغازه ها سربزنند وکيف وکفش ولباس جديد تهيه کنند.شميم زودترآماده شد وپشت دراتاق الميرا به اواطلاع داد درحياط منتظراوست وازسالن خارج شد.ارميا در حياط مشغول ور رفتن به ماشين شاسي بلندخودبود.باديدن شميم که ازسالن خارج مي شد لبخندموزيانه اي برلب زد.

- چطوري لقمان؟

- عليک سلام 

- تشخيص بزرگ وکوچيک رو نمي دي نه ؟

- دراين مورد اصلا

- خب درمورد توهم طبيعيه 

- درست حرف بزنا

- باش تو يادم بده چه جوري حرف بزنم ؟

- هه هه هه بامزه خنديدم 

- حالا مي خواي اين اخماتو بازکنم ؟

- .............

- ضررنمي بيني ها

-..............

- يه نگاه کن ببين تودستمو

- ...........

- باتوئما ديوار،آدامسه مي خواي ؟

-............

- باشه جواب نده مي دم الميرا کوفت کنه توموس بکش!

- ...........

وقتي ارميابي اعتنايي شميم راديد جلو اوقرارگرفت وبالحني مظلوم که براي شميم بيگانه بود گفت:

- حالا بيا آشتي دلم برات سوخت گفتم توکوفت کني

شميم درحالي که ازلحن او خنده اش گرفته بودگفت:

- گرگي که تولباس بره قايم شده !

- آدامس نمي دما؟

- نده 

- نه مي دم من که مث توبرج زهرمارنيستم

- هي مواظب حرف زدنت باشا

- هرچي توبگي 

- خودتومسخره کن

- حالا بردارآدامس موزيه انقدخوشمزس

شميم با لبخنديکي ازآدامسهايي که سرآن بيرون جعبه بودرا کشيد.يک آن تمام وجودش ازلرزش آدامش شروع به لرزيدن کرد به طوري که جيغ کشيد وبعد هم به گريه افتاد.ارميا باصداي بلند مي خنديد.

- سرکاري بود.اَه بي جنبه چرا زر زر مي کني؟

الميرابه حياط آمد

- چيه ؟چي شده شميم ؟ارميا چي بهش گفتي؟

- چيزي نگفتم مي خواست آدامس برداره نمي دونست سرکاريه

الميرا درحالي که به شميم کمک مي کرد ازجابلندشود روبه برادرش گفت:

- توهم بازيت گرفته سرصبحي ؟بيچاره سکته کرده 

- برو بابا جنبه نداره 

- ارميا بيا بروبيرون ديگه نياخونه بيا برو

- بيا ،يکي ديگه سربارماميشه مارو بيرون مي کنن

شميم ازحرف ارميا باشدت بيشتري گريه مي کرد.آن روز براي الميرا هم روز تلخي بود ...بازهم شميم درخود فرو رفته بود.

- چيو داري نگاه مي کني ؟بيا بريم روده هام چسبيد به شکمم

- تو برو من ميام 

- مامان وبابا ناراحت مي شن 

- ميام ولي يه کم ديرتر برو ديگه 

- آخه چيه پشت اون پنجره دوساعت زل دي بهش؟

- ارمياگلي !

الميرا بلندخنديد:

- حالا چرا انقد نگاش مي کني ؟نکنه دلتودادي قرضش؟

- آره نه خيلي ام داداشت تحفه س!

- اگه بدوني چقد خاطرخواه داره 

- نوش جونش به ماچه ؟

- فعلاکه تو اين جوري واستادي داري قورتش مي دي!

- يه قورت دادني نشونش بدم

- چي مي گي برا خودت ؟

- مي گم مي خوام به دادشت عشقمو ثابت کنم يه دوديقه دورميام خب؟

- باشه من که رفتم 

شميم دوباره بيرون را نگاه کرد.موزيانه لبخندزد وازاتاقش بيرون رفت .وارد حياط شد .ارميالب استخر ايستاده بود وبه داخل آب هاي شفاف آن زل زده بود.شميم نگاهش را به قد بلندارميا که تصويرش درآب شناورشده بود انداخت ودردل نقشه ها کشيد.ارمياغرق افکار خود بود وشميم ازاين بابت خوشحال بود.باقدم هايي آرام ازپله هاي ايوان سرازير شد.قدم برمي داشت وبه او که متوجه اطراف نبود نزديک ميشد.بالاخره به پشت سرش رسيد وهمان طور که راه مي رفت خيلي راحت دستش را پشت کمر ارميا زد واو مانند پري درهوا توي استخررها شد.شميم خيلي خونسرد ولبخندزنان دور استخررا طي کرد وبه ارميا که درآب مشت ولگد مي انداخت وبه او بدوبيراه مي گفت نگاه کرد.دستانش را بهم زد ولباسش را تکاند.لبخندي تمسخر آميز به ارميازدوگفت:

- بدرود آقاي دادفر

راهي سالن شد.ارميا عصباني درآب مشت مي اندخت.

- حسابتو مي رسم حالاديگه تويه ذره بچه برامن دم درآوردي ؟

شميم وارد سالن شدوباعذرخواهي کوتاهي ازآقاي دادفر وهمسرش مشغول شام خوردن شد. دقايقي بعد صداي بهم خوردن درحياط خانه به گوش رسيد.

- ارميارفت؟

- آره بابا جون قراربود امشب دوستاش برن خونش 

- ولي اون که شام نخورد بچم خورش بادمجون خيلي دوس داره 

- ماماني اون که وقتي بادوستاشه گرسنه نمي مونه الآن اونا ميرن بهترين غذا رو مي خورن 

شميم دردل خنديد.چراکه مسبب همه ي اين حرفاخودش بود وازکارخود لذت برده بود چون فکرمي کردتاحدي ارميا را سرجايش نشانده است.

- الميرابرو کنار من کمکت کنم 

- اي الهي خدا خيرت بده جوون بيا بيا که ازکمرافتادم

- خوبه والله تعارف کردما!

- خب بيا ديگه خسته شدم ازبس تواين خونه ظرف شستم 

- اِ...دروغ؟

- به جون گلي اگه دروغ بگم 

- خيلي ضدي باهاش؟

- چطور؟

- رو اسمش قسم دروغ مي خوري 

- ضدکه نه مث کاردوپنيرمي مونيم 

- حق داري 

- توکه شيفته عاشقي ديگه چرا؟

- مي خرم براش!

- رفتي تو حياط چيکارش کردي فرارکرد؟

- بي تربيت !

- خب حالا باتربيت چه گندي زدي ؟

- انداختمش تواستخر...

الميرا با تعجب لحظه اي به قيافه خونسرد شميم نگاه کردتاشايد آثارشوخي درصورت اوببيند اما وقتي بي خيالي شميم راديد زد زيرخنده :

- ايول خوشم اومد

- درست حرف بزن اين چه طرزصحبت کردن با يه خانم وکيل متشخصه ؟

- توبذار لااقل کلاسات شروع شه بچه ديپلمي !

- درست حرف بزن 

- ميگم شميم امشب ارميارو دپرس کردي تاصبح حالش بده نه اين که سه شد مي زنه حال دوستاشم خراب مي کنه ايول 

- بازم زشت صحبت کرديا؟

الميرا جيغ کشيد:

- مي زنم توسرتا من چي مي گم اين چي مي گه ؟مامان ....

شميم ريزريزمي خنديد.

با دستاني لرزان وحالتي مضطرب سعي درآرام کردن خود داشت.ازحرفي که مي خواست به زبان بياورد مطمئن بود اما بازهم ترس هميشگي وجودش را مملوکرده بود.

- پس چرا ساکتي ؟

- ببخشيدالان مي گم 

- منتظرم 

شميم با نگاهي دزدکي به آقاي دادفر که با مهرباني وآرامش هميشگي به اونگاه مي کرد آرام شد.بالبهايي لرزان شروع به صحبت کرد:

- عموجون من ...

مکث کرد ودوباره به اونگاه کرد.

- ادامه بده دخترم 

- عمو من ازتون يه خواهش دارم که مي خوام قبول کنين نه يعني ... بايد حتماقبول کنين

- تودستور بده عزيزم 

- اختياردارين شرمندم نکنين .راستش من من مي خوام کارکنم ...

نفسي تازه کرد وبه عموفريدش نگاه کرد تاازنگاه اوآرامش بگيرد.دوباره شروع کرد:

- من مي خوام کارکنم تا مستقل باشم تا لااقل بتونم خرج تحصيلاتمو بدم .عموجون شما خيلي به من لطف دارين امااين دليل نمي شه که من خرج چهارسال تحصيلاتمو رو دوش شما بذارم .شما دوتا بچه بزرگ دارين که هردوتا شون به نوبه خودشون پول کمي واسه زندگيشون نمي خوان منم که حالا اومدم شدم قوزبالاقوز.راستش من اگه مي تونستم يه خونه مي خريدم تانخوام مزاحم شما وخانوادتون باشم اما خب مجردي ودختربودن من به علاوه وصيت پدرم کارموسخت کرده .حالام خدارو شکر مي کنم چون پس اندازيکسال دانشگامو وخرجي کافي براخودم دارم اما برابعدم مي خوام ....

آقاي دادفر سخن شميم را قطع کرد:

- اين چه حرفاييه مي زني شميم؟توبا الميرا هيچ فرقي نداري .به روح پدرت قسم به اندازه اون برام عزيزي 

- مي دونم عمو جون ولي من اين طوري راحت ترم .خواهش مي کنم شما هم موافقت کنين من کارکنم تا براي بعده ها اگه محتاج پول شدم نخوام دستمو جلوي کسي درازکنم.من به هرکاري راضي هستم حتي اگه درشانم نباشه فقط دلم مي خواد خودم روي پاي خودم وايسم.اِ...راستش ازشمام مي خوام که ...که ...عموجون ميشه برام يه کاري دست وپاکنين ؟خودم چندروزه تهرانو بالاوپايين کردم اما موفق نشدم.

آقاي دادفر دستي به صورتش که ته ريشي زبرآن را پوشانده بود کشيد .سکوتش شميم را مي آزرد.ازشدت اضطراب تندتندبا انگشت هاي دستش بازي مي کرد وهرآن نگاهش را به سمت آقاي دادفر مي کشاند.

- عمو

آقاي دادفر سرش را بالاکرد وبعدازنگاهي طولاني گفت:

- نمي تونم باهاش کناربيام مسئوليت تو به من سپرده شده 

- ولي ...

- گوش کن شميم اين که بخواي کارکني دست من نيس.مخالفتي هم ندارم اما من مي گم يه عنوان عضوي ازاين خانواده حق داري ازپولي که من دراختيارت مي ذارم استفاده کني .توبراي من وخانوادم قابل احترامي وهيچ کس حق اعتراض به اين که تو ازپول من اسفاده مي کني رو نداره 

- شما خيلي خوبين عمو خيلي محبت دارين اما ...من بازم روي حرفم هستم به خاطر راحتي منم که شده قبول کنين 

- ازدست شمابچه ها...چي بگم والله ...باشه ولي ايشالله نظرت برگرده .

شميم خوشحال درحال بيرون رفتن از اتاق بود که براي يک لحظه برگشت وبه آقا فريد چشم دوخت:

- يه چيز ديگه بگم؟

- بگو دخترم 

- قول مي دين برام کارپيداکنين ؟)بابا رو روبرم( 

- قول نمي دم ولي سعي مي کنم 

- مرسي عمو خيلي دوستون دارم 

ازاتاق خارج شددرحالي که ازخوشحالي درپوست خود نمي گنجيد:( حالا من نون خور اضافي ام آقاارميا ؟(

*** 

- بيادخترم ازاين طرف

- عموجون صبرکنين من نمي دونم کجاداريم مي ريم ؟

- تودنبالم بيا پشيمون نمي شي 

همين طور که ازپله هاي ساختمان بالا مي رفتند شميم اطرافش را به خوبي مي کاويد.دروديواري مشکي رنگ داخل را مزين کرده بود.سقف هاي آن باچراغهاومهتابي هاي کوچک اماپرنوروزيبا تزيين شده بود.شميم وآقاي دادفربه طبقه سوم رفتندوبعدازآن به داخل سالني نسبتا بزرگ وارد شدند. 

- بيا داخل چراايستادي؟

شميم متعجب درحالي که نمي دانست به چه دليل آنجاآمده است به داخل آمد.همه جارا با دقت وکنجکاوي ازنظر گذراند.

- اين جايه شرکت ساختمان سازيه که تو به عنوان منشي استخدام اين شرکت شدي ،حقوق خوبي ميدن فقط بايد کارتو خيلي دقيق انجام بدي مخصوصا وقت شناس باشي چون اين جا يه رئيس بداخلاق داره که اگه يه اخم به زيردستاش بندازه همه حساب کاردستشون مياد اينو گفتم که بعدا معترض نشي

شميم که غافلگيرشده با دهاني بازبه آقاي دادفرنگاه مي کرد.بعدازچندثانيه که لبخندعموفريدش را ديدگفت:

- عمو ...عمو شما کاملا منو سوپرايزکردين ...واي عمومرسي 

- کاري نکردم عزيزم به قولم عمل کردم 

- عمو حالا من با اين رئيس اخموئه چيکارکنم؟حتماصدوشصت سالم سن داره که ازاين سبيل کلفتاوچاق مانکناس که يه چماق مي گيره دستشو بالاسرت واميسته !

آقا فريد آرام مي خنديد وشميم قيافه رئيسش را تجسم مي کرد.

- حالا چيکارکنم عمو؟

- هيچي ديگه برو پيش رئيس اخموت مي دونه قراره منشي جديدبياد

- مگه شما مي شناسينش؟

- اوه ...چه جورم

- عمورفتين؟

- آره ديگه برم کارخونه ديرشد

- من تنهابرم؟

- نه بذارزنگ بزنم بقال سرکوچمونم بياد!

- مي ترسم ...يعني دلشوره دارم 

- برو دخترگلم خدافظ

- خدافظ 

کمي مکث کرد وبعدبا دلشوره قدم برداشت همه کارکنان شرکت خيره خيره نگاهش مي کردند . به اتاق رئيس نزديک شد.تقه اي به درزد.

- بفرمايين 

دردرا بازکرد وداخل شد.اتاقي بزرگ وروشن درپيش روداشت که اول ازهمه پنجره يي به اندازه پهناي ديوار که شهر را به نمايش مي گذاشت مورد توجه بود.ميزي از ام دي اف با تعداد زيادي صندلي به دورش وسط اتاق قرارداشت.يک کتابخانه ي کوچک وچندقاب عکس ازساختمان هاي بزرگ ومرتفع درکناردرنصب شده بود.درراس اتاق وروي صندلي مشکي که پشت آن به شميم وروبه پنجره قرارداشت فرد مورد نظرنشسته بود.شميم که سکوت خودرا طولاني ديدلب گشود»:

- سلام 

بعدازسکوتي نسبتا طولاني صداي آشنايي دريافت کرد:

- بشين 

(اين که صداش آشنائه تازه صداش عين جوون بيست ساله ها.خوبه لااقل اگه پيره صداش خوشکله .حالا يه عليک مي دادي مي مردي؟حالا کجابشينم ؟اينجاکه خرم با بارش گم ميشه! )

- ببخشد کجابشينم ؟

- روسرمن !

صداي بلند او برسرش خراب شد.

(پاشو بيا منوبزن...نه به خداپاشو ؟..مرتيکه هرکول ...اَه اَه ...بدبخت حتماصورتش عين گودزيلاس که برنمي گرده ببينمش !)

- ولي روسر شما که جانيس!!!

سکوت................

احساس کردطرف را عصبني کرده است.

- حالا من سرپا راحتم شما ببخشين 

- بگو

(اي درد،مرض حُناق ... شيطونه ميگه برو بزن دکورشوبيارپايينا....الله اکبر)

- ميگم ميشه برگردين اين طرف ماشمارو زيارت کنيم ؟

- تو به من چيکارداري حرفتو بزن 

- نخير مث اين که کار ما اين جوري درست نميشه برنمي گردين؟

- نه 

- ميگم صداتون آشناس نکنه الميرايي سبيل گذاشتي؟ها؟؟؟

- خفه بروبيرون 

- ببخشيد ببخشيد باورکنين موقعيتمو يادم رفت .حالا برمي گردين که من انقد با ديوار حرف نزنم ؟؟؟

- نه 

آروم جواب داد:نکمه!!!

- چي گفتي؟

- هي....هيچي گفتم باشه حالا که برنمي گردين من ميام 

وقبل از اين که منتظر جواب باشد به سمت او حرکت کرد وباچندقدم ويک حرکت سريع روبروي او ايستاد..................

(وويي ...اين هيولائه اينجا چه غلطي مي کنه؟ حتما مي خواي بشم منشي خوشکلت که ازنوکر باباتم بدتره ؟منشي نشونت بدم که صدتا منشي از اين ورو اون ورش قلمبه بزنه بيرون !هه هه هه !)

هنوز با دهان باز به او که با لبخندي خاص ومغرور اورا ازنظرمي گذراند نگاه مي کرد.

- چطوري لقمان؟

- ببند....

حرفش را خورد وبا حرص به او نگاه کرد.ادامه داد:

- ادب داشته باش خيرسرت رئيسي

- دلم ميخواد اينجوري حرف مي زنم زوره؟من رئيسم تومنشي.حرفومن ميزنم اطاعتو تو مي کني ok ؟

(هم چين جفت پاميام تودهنت کف کنيا؟بچه پررو!)

- من نيستم بااجازه

- کجا؟ باش باهم کارکنيم پيشرفت مي کنيا.شايد يه روز جامون عوض شد....

- من غلط بکنم باتو پيشرفت کنم .مگه آدم سوخته؟

- هوو.................

- پسر بي ادب 

- ازلقمان ياد گرفتم 

- ببين بامن کل کل نکن بد مي بينيا؟

- ريز مي بينيمت baby!

- اون ديگه مشکل ازچشاي بابا قوريته!

- اصلا مي دوني چيه؟توآدمي نيستي که بشه باهاش کار کرد گمشو بيرون

- کم آوردي جناب رئيس .من رفتم good luck مستر بابا قوري.... 

ازاتاق بيرون آمد ونفس عميقي کشيد .آروم زد زيرخنده :

- حالتو گرفتم بابا قوري!!!

*** 

- عمو خواهش مي کنم 

- اي بابا اون ازارميا که مي گه نمي خوام چشمم به اين دختره بيفته اين ازتو که مي گي نمي رم شماها چتونه؟

- هيچي آبمون تويه جوي نميره والسلام 

- شميم نري سراين کار ديگه خبري ازکار نيسا گفته باشم .

- عمو؟؟؟

- عمونداره اونجا شرکته پسرمنه خوب وبدتو من تشخيص مي دم بخصوص که دانشگاهم بايد بري .گاهي وقتا شرکتا الکي مرخصي 

نمي دن من صلاحتو ميخوام که ميگم برو اونجا.

- رئيس اونجا که اون ارميا بداخلاقه!!! البته ببخشيدا

- توچيکار به اون داري توازمن اجازه بگيرهمه چيز دست منه

- نه............

- خود داني .ديگه اسم کارو نيار.شب بخير.

** 

- الميرا تو مطمئني عمو گفت برم شرکت؟اين ارميا منومي خوره ها!

- اولا که مطمئنم دوما درباره داداش من درست صحبت کن داداش به اون گلي الهي قربونش بري 

- بشين بابا

- نه مي خوام راه برم 

- مرض تو هم 

- پاشو برو که اين رييست ازتاخير کارمندا حسابي توپش پره

- به من چه!

- توهم کارمندشي ديگه 

- هه.......تو فکرشم.باي باي الي جون 

- به سلامت.

- سلام خانم ببخشيد

منشي ازپشت کامپيوتر سرش را بيرون آورد وبه شميم نگاه کرد:

- بفرمايين؟کاري دارين؟

- اِ....منو آقاي دادفر فرستاده 

- رئيس؟

- نه نه منظورم پدرشونه

- آها نکنه شما منشي جديدهستين؟

- بله درسته 

- بفرمايين بشينين تا به رئيس خبربدم.

- نه نه 

- چرا؟

- خودم بهشون مي گم 

- ولي من بايد ازشون خدافظي کنم 

- امروز رو بي خيال شين مي دونين چيه ؟مي ترسم رئيس مخالفت کنه من به اين کا رنيازدارم مي خوام تو عمل انجام شده قرارش بدم اينجوري نمي تونه روحرف پدرش حرف بزنه

- چي بگم والله باشه به خاطر تو که همسن دختر خودمي 

- ممنون خيلي لطف کردين 

- خواهش ميکنم .من ديگه برم پس فردا که اومدم به رئيس مي گم 

- باشه.راستي ميشه يه کم درباره کارم توضيح بدين؟

بعدازاين که خانم ياري شميم را تاحدي باکارش آشنا کرد خداحافظي کرد ورفت.شميم پشت ميز نشست ونفس عميقي کشيد.چشمانش را براي لحظه اي روي هم گذاشت.(اين جور که بوش مياد بايد نصف روز رواينجا باشم نصفشو توکلاس.بعدم که برم خونه وسه ساعت بخوابم وبقيه رو درس بخونم..به به چه برنامه اي!نمي دونم تهش هيچي برام مي مونه ياتموم مي شم؟؟؟) ازفکرش لبخند روي لبهايش نشست.

- بدنگذره 

مثل فنر ازجا پريد .صداي ارميا بود.درست روبروي اودست به سينه وبااخمي بزرگ وشايدعصباني شميم رانگاه مي کرد. 

(اين ازکجا پيداش شد؟نگاش کن به خدا عين مجسمه ابوالهول واستاده منو ديدميزنه .مردک..........الله اکبر)

- سلام 

- خانم ياري کوش؟انداختيش بيرون؟

(مرگ! پسره بي تربيت اصلا بلدنيس جواب سلام بده)

- خانم ياري رفتن گفت که چندروز ديگه که اومد سرکار ازتون عذرخواهي مي کنه

- خانم خوبي بود حيف........

ارميا بقيه حرفش را ادامه نداد.اما شميم ادامه آن را دردل گفت:( حيف من جاشوگرفتم!)

ارميا به داخل اتاقش رفت.شميم درهمان حال برگشت و روبه اتاق دربسته ارميازبانش را تاآخرين حد بيرون آوردوتکان داد.به حساب خود بااين کار ارميا را مسخره مي کرد وراحت مي شدو اما........

همان موقع دراتاق ارميا بازشد واوبيرون آمد.باديدن شميم با آن شکل ازتعجب برجا ميخکوب شد.شميم که چندلحظه ازترس به همان صورت مانده بود آرام زبان خودرا دردهان بردوسرش را زيرانداخت.

سکوت.........سکوت.........سکوت........ ......

صداي ارميا باعث شد کمي سرش را بالا بياورد:

- واقعا بعضي کارمندا زود لياقتشونو نشون مي دن

وراه افتادوبه اتاق ديگري رفت.شميم دست خود را به سوي ران پايش برد ونيشگوني ازخود گرفت:

(کوفت ! آخت دربياد يکي ديگه مي گيرم دختره بي ادبِ بي نزاکت!)

*** 

خسته ازچندساعت کار کردن وتايپ کردن به خانه رسيد.زنگ خانه را زد.

- بله؟

- بازکن 

- حالا نميشه ببندم ؟

- الميرا....خستم

- اِشدال نداره آبجي شميم 

- بازکن ديگه 

- دوش ندالم ژوله؟

- الميرا ...الميرا

- جونم؟بگوعزيزم؟

- به خدا اين داداش گليت ازبس ازم کارکشيده روز اولي مث جنازه شدم بازمي کني ؟

- بيا خوشتلم بازشد؟

- آره مرسي

ازدر خانه واردشد.بعداز اين که حياط را طي کرد واردسالن شد که....

- پخ.........شَلام 

- اي درد قلبم افتاد ديوونه اين چه وضع سلام کردنه؟

- حالا دوشم ندالي ؟

- نه داداشت خيلي بده 

- چته شميم ؟خيلي داغوني؟

- امروز يه غلطي کردم ارميا گلت تا آخر وقت ازم کار کشيد. نامرد همه رفتن اما نمي ذاشت من برم ديگه گريم گرفته بود به خدا 

- چيکار کردي مگه ؟ 

شميم همه ي ماجرا را براي الميرا تعريف کرد.الميرابلندبلند مي خنديد.

- ديوونه تو که به شيطون گفتي برو هستم جات!

- خب داداش جونت اين جوري رفتار نکنه ..اه اه عين برج زهرمار!

- اِ...بازتو به همه زندگي من حرف زشت زدي؟

- برو بمير !همه زندگي من! اوق......

- پاشو برو لباساتوعوض کن تا برات نسکافه وکيک بيارم کوفت کني 

- خيرازجوونيت ببيني دختر

چنددقيقه بعد شميم ازاتاق خود بيرون آمد .الميرا وارد سالن شد.

- بيا بخور

- مرسي عمو اينا کجان ؟

- رفتن بيرون گشت زدن 

- تنها تنها ؟

- آره ديگه ما امشب مي ريم 

- ما؟؟؟

- من وتو وارميا 

- دور منوخيط بکش 

- نداشتيما؟

- حوصله بيرونو ندارم

- مي دونم به خاطر ارميا نمي خواي بياي .افاده نيا

- حالا هرچي 

- نميشه که ارميا نياد ما تا نيمه هاي شب مي خواييم گشت بزنيم توحساب کن دوتا دختر تنهايي.....

شميم به ميان حرف اوآمد:

- بروبابا توهم 

نسکافه اش را برداشت وتکه کيکي رادردهانش گذاشت وبه سمت اتاقش راه افتاد.الميراگفت:

- کجاميري؟قهر نکن نازنازي

- قهر کيلوچنده ؟دارم ميرم ببينم مي تونم يه خاکي به سرم بريزم بانه؟اندازه پرونده هاي يه سال بايگاني داده تايپ کنم 

الميرا درحالي که مي خنديد گفت:

- الميرا به فداش .تا امشب تموم کن من بدون تو نميرم 

الميرا درحالي که جلوي آينه قدي آويزشده درراهرو شالش را مرتب مي کرد داد زد:

- شميم زود باش ديگه مردي؟

صداي شميم را ازتوي اتاق شنيد:

- اومدم اومدم

- زودي بيا اين رئيست اعصاب معصاب نداره ها

شميم ازاتاقش بيرون آمد.0

- خيله خب حالا

الميرا به طرف اوبرگشت تا جوابش را بدهداما با دهان باز سرتاپاي شميم را نگاه کرد وسوت بلندي کشيد:

- اينو ببين ...هلوبپرتوگلو...چه خوشتلي شميم جون 

- نه بابا 

- به جون تو 

- بيا بريم رئيسم عين برج زهره ماره ها !!!

الميرا بلند خنديد.باهم ازخانه بيرون رفتندوسوار ماشين ارميا شدند.ماشين با تک گاز ارميا مانند پرنده ازجا کنده شد...

- ميگم داداشي پليس مليس دنبالته؟

ارميا خونسرد خواهرش را نگاه کرد ودنده را جابه جا کرد.الميرا که سرعت را بيشتر ديد ازحرص گفت:

- تو که بدتر کردي! ارميا گلي ..گلي ..گلي ....

ارميا که ازلجبازي خواهرش هم خنده اش گرفته بود وهم ازاسم خودش حرص مي خورد بازهم دنده را بيشتر کرد وپدال گازرا محکم ترفشرد.الميرا خودش را به صندلي ماشين چسباندوآب دهانش را قورت داد.

- ارميا حالا ما دوتا هيچي به اون دختر بيچاره که دست ما امانته رحم کن 

ارميا ازآينه نگاهي به شميم انداخت وگفت:

- اون خودش يه پا شيطونه الانم داره کيف مي کنه مگه نه خانم خرسند؟

شميم نگاهي به چشمهاي خاکستري قاب شده درآينه انداخت وچيزي نگفت.الميراگفت:

- هيچکي مث توخل نيس...ارميا چرا داري ويراژميري ؟...وويي الان مي خوريم به اين ماشينه...بازديشب کبري يازده نگاه کردي؟

شميم آروم مي خنديد...

- پياده شو شميم 

شميم نگاهي به بيرون ازماشين انداخت.ساختماني چندطبقه را پيش رو داشت.تالاروحدت.....(مگه قرارنبود بريم پارک؟) 

هنوز متعجب بيرون را نگاه مي کرد که صداي الميرا راشنيد:

- توکه هنوز تو ماشين نشستي پياده شو ديگه 

ازماشين بيرون رفت وارميا دکمه ريموت را زد.هرسه نفربه سمت ساختمان حرکت کردند.درواقع الميرا وشميم به دنبال گامهاي بلند ارميا تند تند راه راه مي رفتند.شميم که هنوز پاسخ سوال هاي خود را نگرفته بود آرام الميرا به گفت:

- کجاداريم ميريم؟

الميرا نگاهي کوتاه به او انداخت ولبخند زد وگفت:

- بيا مي فهمي 

- برو ديوونه 

به ارميا نگاه کرد .خلاف جهت آن ها مي رفت.چندپسرجوان وتعداد اندکي دختردور او را گرفته بودند و به همراهش راه مي رفتند.

- الميرا پس داداش گلت کجا رفت؟

- رفت پي کارش

- مااينجا چيکارمي کنيم ؟

- آپولو هوامي کنيم !

- زهر مار

- بيا بشين تاچند دقه ديگه همه چيزرو ميفهمي 

شميم که به شدت کنجکاوشده بود ازحرص اداي الميرا رادرآورد وحرفايش را تکرارکرد.الميرا ريزريزمي خنديد.

- اِ الميرا اين آدما کجا بودن ؟چرا انقداينجا دخترپسره؟

- خب خره روبروتو يه ديدبزني بدنيسا

- اومديم تئاتر؟

- نه 

- پس اون سن برارقصيدن منه؟

- مي فهمي 

- الميرا بلند مي شم تا مي خوري مي زنمتا 

- بشين بابا 

- پس رئيس ما چرا نيومد؟نکنه دزديدنش؟نه بابا آدم قحطه ! اَه اَه

الميرا که ازسوال وجواب هاي شميم خسته بود سقلمه اي به پهلوي او زد تا ساکت شود.چنددقيقه بعد که جمعيت سالن را پرکرده بود وهمه برروي صندلي هاچشم به روي سن دوخته بودندچراغ ها يکي يکي خاموش شد وتاريکي وسکوت همه جارا فراگرفت.پرده مخمل وقرمزرنگ روي سن کم کم بازمي شد وچراغ ها کم کم نور آن روشن مي شد .وقتي پرده کاملا ازحرکت ايستاد همه چيز مورد ديد بود.درگوشه اي ازسن يک ارگ روي پايه اي مشکي قرارگرفته بودودراطراف آن بلندگوها وميکروفون ها جاي داده شده بودند.شميم با بهت به همه چيز نگاه مي کرد.درجايگاهي بلندترازسکو پسري جوان پشت تعداي وسايل وانواع سازهاي موسيقي قرارداشت.آهنگ ملايمي شروع شد وبه دنبال آن به ترتيب آهنگ سازها وارد صحنه شدندوپس ازتعظيم کوتاهي به سمت جايگاه خود رفتند.بعدازآن آهنگ ريتم تندتري گرفت .درهمين موقع خواننده ازبين نورهاي سياه وسفيد روي سن ودودهايي که ازروي آن بلند مي شد جلوي مردم تعظيم کرد.همه دختروپسرها ايستاده بودند وازميان جمعيت صداي جيغ وسوت وکف زدن به گوش مي رسيد.شميم با دهاني باز نظاره گر همه چيز بود .الميرا بالبخندگشادي ازروي صندلي بلند شده بود وبه تبعيت ازهمه خواننده مورد نظررا تشويق مي کرد.

- پاشو ببينش الهي قربون قدوبالاش همه دخترارو دنبال خودت مي کشوني 

شميم با تعجب ازروي صندلي بلندشد وبه روي سن چشم دوخت.چشمهايش ازديدن خواننده جوان چهارتا شد:

- ال...الميرا اين ...اين که ارميائه؟

- صبح بخير

- مگه ارميا خوانندس؟

- آره يه چندسالي ميشه اما خيلي کم اجرا داره بيشتر برا دل خودش مي خونه اما طرفداراشم به اندازه موهاي سرتوئن!

همه با اشاره دست ارميانشستن وسکوت همه جارا فراگرفت.به نظرمي رسيد که خواننده قصدخواندن دارد.آهنگ شروع شد وارميا پشت ميکروفون وسط سن ايستاد.شميم ازسرتاپاي اورا ازنظرگذراند.لباسهايش را عوض کرده بود .پيراهني اندامي وتنگ به رنگ مشکي با شلوارجين همان رنگ به تن داشت.يقه هاي پيراهنش رابازگذاشته بود به طوري که سينه مردانه وگردنبندزيباي طلا سفيدش را به نمايش مي گذاشت.نگاه شميم به روي دستهاي ارميا کشيده شد.دستبندي ازجنس گردنبندش دريکي ازدستانش وساعتي نقره اي رنگ دردست ديگرش بود.موهايش را هميشه به سمت بالا حالت مي داد.اما آن شب ارميا نيمي ازموهايش را به سمت بالا ونيمي ديگر رادرصورت خودريخته بود.همان مدلي که پيشترجوان ها ازآن استفاده مي کردند.وقتي ارميا اولين بيت شعرش را خواند صداي سوت وکف زدن همه جارافراگرفت.

1.

تو رو دوس دارم 

I love u

مث حس نجیب خاک غریب

the way I love the innocent sense of being in a strange lan

تو رو دوس دارم

I love u 

مث عطر شکوفه های سیب

the way I love the scent of apple blooms

تورو دوس دارم عجیب

I love you strangely

تورو دوس دارم زياد

I love u in abundance

پس چطور دلت میاد

So how could u?

تنهام بذاری منو؟؟؟ 

leave me alone? 

تو رو دوس دارم 

I love u

مث لحظه ی خواب ستاره ها

the way I love the moment stars go to sleep, 

تو رو دوس دارم

I love u

تورو دوس دارم عجیب

I love u strangely

تورو دوس دارم زیاد 

I love u in abundance

چطور پس دلت میاد

so how could u

منوتنهام بذاری ؟؟

leave me alone?

توی آخرین وداع

In the last farewell

وقتی دورم از همه

When I am away from all 

چه صبورم ای خدا

Oh how patient I am G-dا

دیگه وقت رفتنه

it is now time to go

تورو می سپرم به خاک

I leave you with the earth

تورو می سپرم به عشق 

I leave you with the love I have for u

برو با ستاره ها

Go with the stars

تورو دوس دارم 

مث حس دوباره ی تولدت

تو رو دوس دارم 

I love you as I love

مث خواب خوب بچگی

the good sleep of an infant,

بغلت میگیرم و میرم به سادگی

I take you in my arms and walk away so easy

تو رو دوس دارم

I love you

مث دلتنگی های وقت سفر 

as much as I love missing you when its time to go,

تورو دوس دارم

I love you,

مث حس لطیف وقت سحر

دیگه وقت رفتنه

it is now time to go

تورو می سپرم به خاک

I leave you with the earth [ I burry you]

تورو می سپرم به عشق 

I leave you with the love I have for u

بروبا ستاره ها

Go with the stars

تورو دوس دارم 

I love you

مث حس دوباره ی تولدت

the way I love the feeling of you being born again,

تو رو دوس دارم

I love you

وقتی می گذری همیشه از خودت

When you always sacrifice yourself

صداي آهنگ وجيغ کشيدن ها درهم آميخته بود...صورت ارميا زيرنور افکن هاي آنجا زيبا تر به نظرمي رسيد وشميم ازبين همه فقط چشمهاي پرازغم ارميا را مي ديد.......

I love you as I love

تو رو دوس دارم

خواب خوب بچگیمث

the good sleep of an infant,

بغلت میگیرم و میرم به سادگی

I take you in my arms and walk away so easy

تو رو دوس دارم 

I love you

دلتنگی های وقت سفرمث

as much as I love missing you when its time to go,

تورو دوس دارم

I love you,

مث حس لطیف وقت سحر

like the way I love the soft sense of dawn,

Like a child I will

مث حس کودکي

تورو بغلت میگیرمو

I take you in my arms and 

این دل غریبمو 

this lonely heart of mine I will 

با تو می سپرم به خاک

burry along with you

توی آخرین وداع

وقتي دورم از همه 

چه صبورم ای خدا

how patient I am oh G-d, 

دیگه وقت رفتنه

it is time to go after all

تورو می سپرم به خاک 

I leaveyou to the earth

تورو می سپرم به عشق 

I leave you with the love I have for you

برو با ستاره ها

Go with the stars……

آهنگ تمام شد ودوباره صداي کف زدن وتشويق هاي دختروپسرها بلندشد.شميم دگرگون ترازآن بود که بتواند دست بزند واورا تشويق کند.هنوز نگاهش روي چشمهاي خاکستري ارميا بودکه موقع خواندن صورت سفيدوزيبايش را مزين کرده بود.سوالي مرتب درذهنش تکرارمي شد واورا آزارمي داد:(چرا غم ؟؟چرا غم ؟؟)بعداز چنداجراي ديگر ارميا ازپشت ميکروفون بيرون آمد وروبروي همه شال مشکي رنگي که دور گردنش خود انداخته بودرا بيرون آورد وبا تکان دادن آن به تشويق هاي دوستارانش ابراز علاقه کرد.نيمي ازتماشاگران به دور اوجمع شدند وازاوامضا مي گرفتند.نيمي هم دسته گل وهديه هايي تقديمش مي کردند.صداي الميرا هم نتوانست نگاه شميم را از ارميا جداکند...

- اِ...چرا گريه کردي ؟نکنه تو هم عاشقي؟؟؟

شميم متعجب چشم ازارميا گرفت ودست به گونه هاي خود کشيد.خيس اشک بود(يعني چي ؟من کي گريه کردم خودم نفهميدم )

- بابا تو ديگه دست مجنون مارو ازپشت بستي .پاشو بريم پيش گلي 

وبدون اين که منتظر جوابي ازشميم باشد دست اورا کشيد وبه جلو حرکت کرد.شميم تا روبروي ارميا رفت اما جلوتر حرکت نکرد ودستش را ازدست الميرا بيرون کشيد.

- من جلوتر نميام 

- چرا؟

- نميام زوره ؟مي خوام ازدور نگاه کنم 

- حقا که تو هم عين رئيست يه دنده اي 

شميم فقط پوزخند زد(غلط مي کنه همه جا رئيس من باشه) درهمان حين نگاهش درنگاه ارميا که درميان جمعيت گيرافتاده بود قفل شد.اوچشمان ارميا را زيباترين نقاشي ازطرف خداوند مي دانست ازنظر شميم چشمان رئيس جوانش آن شب با آن غم مخفي ديوانه کننده بود.هنوز نگاهش ميخکوب چشمان ارميا بود که ارميا زودتر ازاو نگاهش را برگرفت ومشغول امضادادن شد.تا وقتي که ارميا ازساختمان بيرون مي رفت وسوار ماشين مي شد جمعيت همراه او راه مي رفتند.دختري به سمت آنها مي دويد وتند تند نفس نفس نفس مي زد .درحالي که ارميارا صدامي کرد خودش را ازبين همه به او رساند ودستانش را به گردن ارميا آويز کرد وصورتش رامحکم بوسيد.صداي سوت کشيدن ها بالارفت.شميم با بهت به همه آنها نگاه مي کرد(نيشاتو ببند پسره بي حيا معلومه که بايد خوشت بياد.دختره هرچي روغن وگريس مريس بوده زده رو صورت واموندش معلومه که بايد خوشت بياد....چطور اين پسره يهو معروف شد؟جلل خالق !ما که بخيل نيستيم ولي مردمم خوب بيکارنا! آخه يه بچه جيگول اين همه دنگ وفنگ داره ؟!)

*** 

سه نفري سوار ماشين شدند وارميا باتک گازي سريع ازبين همه به سرعت دور شد. به پارک جمشيديه رسيدند.پياده شدند وبه راه افتادند.بعداز مدتي قدم زدن روي نيمکتي نشستند ودور وبر را تماشا مي کردند.شميم زيرچشمي نگاهي به ارميا انداخت .موهايش را ساده زده بود ولباسهايش را عوض کرده بود.باارمياي يک ساعت قبل زمين تا آسمان تفاوت داشت.دوست نداشت سکوت بينشان ادامه داشته باشد آرام با الميرا حرف زد:

- الميرا

- هوم ..

- ارميا چندسالشه که انقد پيشرفت کرده ؟

- بيست وسه.سنش کمه اما صداش خيلي تو دل بروئه جوونا هم خيلي صداشو مي پسندن برا همين پيشرفت کرد

- آره قشنگ مي خونه 

- جدي گفتي؟

- حالا انقد داد بزن تا بفهمه .صداش قشنگه خودش که نيس اَه اَه 

- هويي......

- الميرا درست حرف بزن 

- اينو من بايد به تو بگم ،بعدم داداشم انقد خوشکله که دخترا به جاي اون ازش خواستگاري مي کنن

- ايش...

صداي ارميا گفت وگوي آن ها را قطع کرد.شميم به سمت چپش که ارميا نشسته بود نگاه کرد.کمي آن طرف تراز ارميا پيرزني تنها روي چمن ها نشسته بود که ارميا با اوکل کل مي کرد:

- هان چيه ...؟؟؟ننه جون پاشو بيا بزنم پاشو والله تعارف نکن 

پيرزن با چشم غره اي به ارميا سرتاپايش را نگاه کرد وگفت:

- پچه بي تربيت حرف زدنتم عين لباسات وموهات زشته .عجب دوره زمونه اي شده ها ..

- نه مي خواي بذارم عين موهاي تو وز وزي شه هيچکي طرفم نياد مث تو موس بکشم؟ 

الميرا بازوي ارميا را کشيد:

- ارميا زشته جاي مامان بزرگمونه

- اينارو ول کني ازصدتا دختر هم ....

با ديدن قيافه درهم شميم حرفش را بريد وروبه پيرزن ادامه داد:

- ننه جون من عذرمي خوام منو ببخش 

پيرزن لبخندي پيروزمندانه زد:

- ديدي منت کشي کردي؟

چشمان ارميا چهارتا شد روبه الميرا وشميم گفت:

- ببين من ديگه کاريش نداشتما کِرم ازخود عجوزشه 

وبعد برگشت به طرف پيرزن وگفت:

- حالا که آشتي کردي بيا باهم دوست شيم ؟

شميم با لبخند لب به دندان گرفت وبه پيرزن نگاه کرد که ازعصبانيت چشمايش را روبه ارميا چپ کرده بود.ارميا گفت:

- ببين شمارمو مي دم برو امشب فکراتو بکن بهم زنگ بزن .من دنبال يه دختر خوب مي گشتم خب ...دختري ديگه ؟شوهر موهر که نداري داري؟؟ 

همان موقع پيرزن باعصايش به طرف ارميا خيز برداشت وارميا سه متر ازجايش پريددرحالي که فرارمي کردگفت:

- وااااااااااي.... چرااين يهو فعال شد؟

پيرزن مي دويد وعصايش رادرهوا تکان مي دادوارميا هم ازروي هرچيزي که سرراهش بود مي پريد ومي خنديد.وقتي پيرزن خسته ازدويدن دست ازدنبال کردن ارميا برداشت .برگشت وهمان طورکه ازجلوي الميراوشميم ردمي شد زيرلب چيزي گفت ورفت.ارميا باخنده به سرجايش برگشت والميراگفت:

- چرااين موهاي بي صاحابتواينجوري مدل مي دي که مردم گيربدن بهت؟

- به مردم چه؟من اگه موهامودرست بزنم که مردم مي فهمن کي ام نمي تونم اذيت کنم 

شميم لبخندزدولبخندش ازديدارميا پنهان نماند.

- هاببين اين شميمه عين من خوشش مياد لبخنداي ژکوند مي زنه

- نخيرم ...زيادي براخودت نوشابه بازنکن هيچم ازاين لوس بازيات خوشم نمياد

- دارم برات...نمي دونم من لوسم يااون منشيه که پشت سررييسش بيست چهارمترزبونشوميده بيرون؟

- الگويي که رئيس باشه ديگه توقعي ازمنشي نيس

- بچه اگه من الگوت بودم که توانقدزبون دراز نمي شدي

- حقيقت تلخه 

- بگوکم آوردم

الميرابي حوصله بلندشدودرحين راه رفتن گفت:

- من که حوصله شمادوتا رو ندارم انقدتاصبح به پروبال هم بپيچين تابمي رين

شميم هم به تبعيت ازاوبلندشدودنبالش راه افتاد.

- اِکجا رفتين پس؟بي معرفتاصبر کنين داداش گليتونوببرين گربهه مي خورتش

شميم والميرانگاهي به هم کردندوخنديدند.

- من بستني قيفي مي خوام شماها مي خورين ؟

الميرانگاهي به شميم کردوگفت:

- توچي مي خوري برات بخره ؟

- همون قيفي 

الميراروبه برادرش گفت:

- پاشوبرو مااينجا مي شينيم

ارميارفت وبا بستني وچندبسته چيپس وپفک برگشت.

- اين همه خوراکيوکي بخوره ؟

- خودم...صابون به دلتون نزنين همش مال خودمه

الميراشکلکي درآوردوگفت:

- کاردبخوره به اون شکمت 

يک ساعت بعد ارميا کيسه هاي جلويش راکنار زد وهمانطور که با موبايلش بازي مي کردگفت:

- الي ...يکيو پيداکن اين خوراکيارو بريز توحلقش پولام حيف وميل شد.

- به جهنم مگه تونبودي مي گفتي همشو خودم مي خورم 

- بابا من به فکر شکم اين شميم بودم ترسيدم کم بگيرم سهم منم بخوره 

شميم براق شد:

- خيلي پرروييا هي هيچي نمي گم بدتر مي کنه 

ارميا که قصداذيت کردن شميم را داشت زبانش را بيرون آورد وشکلکي براي شميم درآورد.شميم رويش را به طرف ديگري کرد والميرا مي خنديد.

- اِ اِ الميرا اونجارو ..مشتريشو پيداکردم

- کوکجا؟

ارميابدون اين که جواب الميرا رابدهد به سمتي حرکت کرد وچنددقيقه بعددرحالي که دست دخترکي چهار پنج را دردست داشت کنارالميرا نشست.

- عمو جون پفک مي خواي ؟

- اوهوم 

- اول بگو اسمت چيه ؟

الميرا سرش رانزديک گوش برادرش کرد وگفت:

- اين بچه رو ازکجا آوردي ؟نمي گي پدرومادرش دنبالش مي گردن 

ارميا بي خيال سرتکان داد ورو به دخترک گفت:

- آها نگفتي اسمت چيه عمو؟

- گفتم اسمم نازگل 

- اِ چه جالب اسم منم ارميا گل 

شميم والميرا پقي زدند زير خنده.ارميا بسته ي خوراکي را به دست دختر داد واورا بلند کرد:

- حالا برو پيش مامان بابات ...ببين اونجا نشستن رو اون نيم کت سبزه ديديشون؟

- آره ملسي عمو باي باي 

- باي باي مفت خور

درهمان حال هنوز دخترک دور نشده بود که ارميا يک پايش را جلوي قدم هاي او گرفت ودختر کوچک محکم برروي چمن ها افتاد.

- خاک تو سرت ارميا چيکارش داري آخه ؟

ارميا رو به دخترک گفت :

- آخ آخ عموجون خوردي زمين؟عيب نداره کوچولو بزرگ ميشي يادت ميره ديگه مواظب باش خب؟

دختربچه سري تکان داد وبه سرعت ازآنجادور شد.الميراگفت:

- پاشوبريم خونه امشب يه ريز واسه مردم دردسر درست کردي.نه به محبتت نه به زمين زدنت آخه به بچه چيکارداشتي تو؟

- ديدم خوراکيام زياديشه خواستم رودل نکنه 

شميم پوزخند زد:

- خسيس بايد جلوت لنگ بندازه به خدا!

- نشنيدم چي گفتي؟

- اون ديگه ازکريته 

- شليل جون توجه داري ايده هات خيلي قديميه ؟

- به تو ربطي نداره قرميا جون..توبرو همون غارغارتو بکن 

- ببين ببين مستقيما داره به خواننده کشورش توهين مي کنه

الميرا دراين بين به اسمهاي آن دو مي خنديد.وقتي قصر برگشت به خانه راکردند درحيني که راه مي رفتند ارميا به همه تيکه مي پراند:

- خانم شماره بدم ؟...هه اينو نيشاتو ببند تعارف کردم .......................کوچولوساعت داري ؟خوش بحالت ماکه نداريم .......................اي واي اي واي سوسک روسرته ...چراغش کردپس؟..................ننه عينک نداشتي ؟خب قربون قدوبالات چرا ته استکاناتو کندي زدي به چشات؟ 

نيمه هاي شب بود که به خانه رسيدند.ارميا شميم والميرا را به خانه ي آقا فريد رساند وبه خانه خود رفت.شميم روي تخت دراز کشيدبا ياد لحظه هاي چندساعت قبل لبخند به لب به خواب رفت........

*** 

- الي مامان بابات رفتن 

- خب به سلامت .بيا کنار توهمش بايد وايسي کنارپنجره ديدبزني ؟مگه خودت ناموس نداري؟

شميم بالشي را ازکنارميزتحريربرداشت وبه سمت الميراپرت کرد.الميرابادست بالش راگرفت وشکلکي براي الميرادرآورد.شميم گفت:

- الميرا بيا بخوابيم ديروقته ها

- سرکارکجايي؟ساعت دهه

- خب ديره ديگه نيس؟

- نه تازه سرشبه لاتاس

- پس بيداربمون

وبه دنبال اين حرف بلندشد وچراغ راخاموش کرد.

- شميم ديوونه روشنش کن مي ترسم 

- به من چه پاشو بروبيرون 

- ديوونه ديوونه 

- داري توآينه نگاه مي کني؟

- مرض 

- الي ...الي گوش کن ..صدا ..صدا مياد

- صداي چي ؟

- گوش کن ...گيتاره ..ارم...ارميا

- خيله خب توهم چراهول کردي؟وقتي دلش ميگيره انقدمي خونه که خوابش ببره 

- آخي 

- دلت سوخت 

- اوهوم 

- بسکه خري 

- هيس ....بذارگوش کنيم ..ميگم بريم پايين ؟

- بفهمه مااونجاييم قاتي مي کنه ها؟

- نه يه جوري مي ريم مارو نبينه 

- باشه

هردو آرام آرام وپاورچين ازاتاق بيرون آمدند وهرکدام روي پله اي نشستند وازبالا درآن تاريکي سالن ارمياراتماشاکردند.کنارپنج� �ه نشسته بود ودستان مردانه اش راروي تارهاي گيتارحرکت مي داد.شميم صورت اورا نمي ديد اما نوري که ازپنجره برروي موهاي زيباي ارميا تابيده بود دلش رالرزاند.صداي گيراي ارميا فضاي خانه ي بزرگ آقاي دادفر رافراگرفته بود:

زبونم لال نکنه عاشق شدي چي شده باز داري بد تامي کني

بگو چي شده عزيزم که داري پيش عالم منو رسوا ميکني

چرا چشمات ديگه حرفي نداره که توي چشماي من زل بزنه

زبونم لال نکنه حقيقته عشق من مي خواد ازت دل بکنه

زبونم لال نکنه يکي داره جاي من رو توي قلبت مي گيره 

نگونه توخوب مي دوني عزيزم نباشي ازغصه عشقت مي ميره 

لااقل بگو چرا مي خواي بري به خدا هر چي بگي ميشم همون 

هرچي مي خواي بگو به عشق من فقط به همون خدا نگو پيشم نمون

زبونم لال نکنه يکي داره توي قلبت جاي من رو مي گيره 

نگونه توخوب مي دوني عزيزم نباشي ازغصه عشقت مي ميره

آهنگ تمام شد ودستان ارميا ازروي تارهاي گيتار بازايستاد.الميرا باترس دست شميم راگرفت واورا بالا کشاند.شميم که دوست نداشت برود دستش راکشيد اما آهسته حرف مي زد:

- مي خوام برم پيشش 

چشمهاي الميراچهارتا شد:

- چي ؟

- همون که شنيدي 

- مي خواي بري پيش اون چه غلطي کني؟

- مي خوام بگم بازم بخونه

- تو مي دوني اون الان چه حاليه ؟بدبخت بري اونجا سکه ي پولت مي کنه اون الان هيچي نمي فهمه 

- جهنم ..من..مي ...رم 

الميرادست شميم رامحکم گرفت تامانع رفتنش شوداماشميم به زورازپله ها سرازيرشد والميرا که نزديک پرت شدن بود دست اورا ول کرد ونرده ها را گرفت تاسقوط نکند.زير لب به شميم بدوبيراه گفت:

- احمق ديوونه 

باترس ولرزدرهمان بالاي پله ها تماشاگربود.ازاضطراب تند تند ناخن هايش را مي جويد .شميم بي خيال راه مي رفت تا به نزديکي ارميا رسيد پشت سراوقرارگرفت وايستاد.لحظه اي بعد شروع کرد به دست زدن .ارميا باتعجب به عقب برگشت وباديدن قيافه ي خندان شميم خشمش رافرو خورد.

- آفرين خيلي زشت خوندي !

ارميا باصداي گرفته وخش داري گفت:

- بروتواتاقت 

- واگه نرم ؟

- گفتم برو 

- يه آهنگ ديگه بزن بعدمي رم 

- نه 

- خواهش مي کنم فقط يه دونه 

- نميشه 

- چرا؟

ارميا کلافه وعصباني دستي ميان موهايش کشيد وباصدايي که عصبانيت درآن موج مي زد گفت:

- چون من ميخوام چون دوست ندارم آهنگ بزنم چون داري عصبانيم مي کني پاشو برو

- نمي خوام زوره ؟

ارميا آنچنان نگاهي به شميم کرد که شميم ناخوداگاه ازآن همه جذبه ترسيد وته دلش خالي شد.اما بي خيال نگاهش کردتاشايد او ازرو برود.باديدن پارچ آب روي ميز چشمانش برق زدولبخندي شيطان روي لب هايش نشست.دستش را دراز کرد وپارچ را برداشت اما قبل ازآن پرسيد:

- رئيس جون نمي خوني ؟

- نه نه نه 

- آب چي نمي خواي؟

- نه 

- نکمه 

وپارچ رابلند کرد وازسرتاپاي ارميا فروريخت.الميرا که ازبالا اين صحنه را مي ديد ازترس دستانش راروي دهانش گرفت تا جيغ نکشد.ارميا که ازاين رفتارشميم به شدت عصباني شده بود درحالي که ازسرولباسش آب مي چکيد دندانهايش را محکم روي هم فشارداد تا فرياد بکشد که صداي خنده ي شميم بلندشد:

- چه خوشتلي قرميا جون ...عين موش آب چکيده ها!

ارميا جلوآمد وباخشم يقه لباس شميم راکشيد واورا کمي بالا آورد.شميم احساس خفگي مي کر وازترس زبانش به سقف دهانش چسبيده بود.نزديک بودن صورت هردويشان باعث مي شد که شميم درچشمان طوسي ارميا خيره شود .مانند اين که ازدوگوي طوسي رنگ آتش زبانه مي کشيد.تحمل غم پنهان چشمهايش را که باخشم آميخته بود رانداشت ...چشمانش رابست که ........... صداي فرياد ارميا برسرش هوارشد .

- ديگه نمي خوام ببينمت فهميدي؟نمي خوام ريختتو...ازجلو چشمام گمشو ...گمشو... 

دستانش را شل کرد وشميم رابه کناري هل داد.شميم چشمانش را بازکرد .ارميا رفته بود ...چشمانش شروع به سوختن کرد.اشکانش سرازير شدند ...دلش شکسته بود ..چشمان طوسي ...غم پنهان ...عشق وشکست ...کلماتي بود که تند تند درذهنش تکرار مي شد...چشمان ارميا وتصوير صورت زيبايش مانند پرده سينما ازجلوي چشمانش رد مي شدند.........

چشمانش را باز کرد .الميراوارد اتاق شد.

- بيداري؟

- آره ساعت چنده ؟

- بخواب تازه يه ربع به ظهره

شميم ازجا پريد.

- چي ؟يه ربع به ظهر؟شرکت ...شرکت ..ديرم شده ..چرا بيدارم نکردي؟

الميرا دست به کمرزد وطلب کارانه نگاهش کرد.شميم گفت:

- چته ؟

- که مي خواي بري شرکت ؟ 

- خب آره 

- به سلامت 

- تو هم مخت تاب برداشته ها

ازروي تخت بلند شدوبرس روي ميز آرايش رابرداشت .جلوي آينه ايستادو موهايش راشانه زد.. .اولين برس... دومين ..سومين برس ...يکدفعه دستش ازحرکت ايستاد.

(....زبونم لال نکنه عاشق شدي... .رئيس جون نمي خوني .... چه خوشتلي قرميا جون... نمي خوام ريختتو ببينم ...گمشو... ازجلو چشام گمشو......) 

برگشت وبا حالتي که بيشترشبيه گريه کردن به الميرا نگاه کرد.

- هان..حالا دوزاريت گرفت آره؟توچقد مخي آخه

- حالا چيکارکنم؟

- چيو؟

- لِئوناردو داوين چيو! شرکتو مي گم

- هيچي ديگه ازبيست متريشم رد نشو

- يعني اخراج؟

- آره ديگه 

شميم خودش را روي تخت انداخت وشروع به گريه کرد.الميرا که هم دلش سوخت وهم خنده اش گرفته بودگفت:

- پاشو جمع کن ديوونه شوخي کردم 

شميم سرش رابالا کرد وهمانطور که دماغش رابالا مي کشيد گفت:

- مرض داري؟

- يه هم چين چيزي

- يعني اخراجم نکرده ؟پس چراصبح بيدارم نکردي برم شرکت 

- اخراجت نکرده اما فک کنم اگه امروز مي رفتي حتما اخراج مي شدي

- چرا؟

- خب هنوز عصبانيه تا مي ديدت پرتت مي کردبيرون 

- يعني اگه فردا برم اخراجم نمي کنه؟

- زهرمارتوهم مگه من تو کله پوک اونم که همه چيو بدونم 

- اگه ازکاربي کار بشم ؟چه غلطي کردم ديشب 

- همون ديگه خري خر

- چرا ديشب انقد عصباني بود؟

- شکست 

- عشق؟(پ نه پ شيشه !)

- اوهوم 

- چندوقته ؟

- چيو چندوقته ؟

- شکستش 

- حدودا يکي دوسال 

- چرااينجور ي شد؟

- شرمنده که ازجواب دادن معذورم خواستي ازخودس بپرس انقدم قشنگ جواب مي ده !

- مي ترسي برم جاربزنم ؟

- نه ..باورکن قسم خوردم ..من پيش اون خيلي خوش قولم 

- باشه عيب نداره 

- ببخشيد شميم جون 

- باشه توهم .ميگم چرا اين داداشت شعرتکراري مي خونه ؟مگه خودش شعر نمي گه ؟

- نه ولي قبلا با يکي ازدوستاش که شاعر بود کار مي کرد اون براش شعر مي گفت ..فقط وفقط هم براي عشق ارميا ..ارميا سفارش مي کرد واون شعر مي ساخت ..ازوقتي اون دختر احمق ..منظورم عشقشه ..زد تو ذوقشو ودفتر شعراشو جلوش پاره کرد ..ارميا ديگه ازهرچي شعرواين چيزا بود برگشت ..اصلا ديگه طر اينجور چيزا نمي ره ..قسم خورده ديگه هيچ وقت احساسي نباشه ..حقم داره اون همه عشقش به بازي گرفته شد...ازاون وقت به بعدم به اصرار احسان دوستش بود که موسيقي رو کنا نذاشت وگرنه اون مي خواست ازهمه چيز دست بکشه ...بااين همه هنوزم عاشقشه ...

شميم ازشدت ناراحتي لب زيرينش را گاز گرفت.دلش براي آن همه عشق دگرگون مي شد.به زور لبخند زد .

- بي خيال الي جون ايشالله همه چي درست مي شه 

- اميدوارم ..کاش بشه 

- پاشو بريم من گشنمه 

- آخي بميرم يادم رفت برات بيارم پاشو بريم

- الي ...الي ...

- هان؟

- بيا ببين 

- بازرفتي دم پنجره بيا کنارزشته 

- برو بينم حياط شما هم زشت وخوشکل داره ؟

- جون خودت گفتي وباور کردم ؟کي تو کوچه س؟

- قرميا جون 

- همون گفتم يه چيزي هس نگو گلي دم دره 

- ماشين جديدخريده 

- کارشه دوسه ماهي يه بارعوض مي کنه.چه رنگيه ؟

- بي ام وه مشکي 

- عزاي عشقشه 

- چه بي کار! 

- بيا بريم

- نمي خوام 

- بيا بدبخت اخراجت کرده مي خواي پشت پنجره هم ببيندت ازخونه پرتت کنه بيرون ؟بيا بريم 

- دوش ندالم زوله؟

- شميم!

- باشه باشه ولي قول بده من به داداش گلت غذا بدم خب؟

- باشه حالا بريم 

وارد آشپزخانه شدند .هردوبه کمک زهره خانم رفتند.ارميا واردآشپزخانه شد وبه همه سلام داد.مادرش باخوش رويي جواب داد واورا سر ميز ناهار نشاند تابرايش غذابکشد.

- مامان پس بابا کجاس؟

- حمام .گفت شما ناهاربخورين من دورميام 

ارمياباپوزخندگفت:

- مگه چندسال حمام نرفته ؟

زهره خانم به ارميا چشم غره رفت ولي ارميا آهسته به خواهرش گفت:

- الميرا پاشو برو سروگوش آب بده ببين تنهاس؟

- کي ؟

- باباروميگم 

الميراپقي زد زيرخنده:

- خاک توسرت ...بي تربيت 

شميم که حرفهاي آن دوراشنيده بود لب به دندان گرفت وروبه الميراسرتکان داد.

- شميم جون لطف کن دوغ رو بريز توپارچ 

- چشم 

- چشمت بي بلا عزيزم .الميرا بشقاباروبيار غذابکشم

- مامان چرا ارميا کمک نکنه؟تحفه س نشسته مارو ديد مي زنه؟

ارميا گفت:

- الميرا کتک مي خواي ؟

- توخفه!

زهره خانم که ازبحث وجدل بين بچه هايش ناراضي بود گفت:

- بسه ديگه سرظهري کلمو خوردين ..برين بشينين ناهارتونو بخورين 

هرچهار نفرسرميز نشستندومشغول غذاخوردن شدند.شميم هرلحظه اي يک بارنگاهي به ارميا مي کرد وسرش راپايين مي انداخت.دلش مي خواست زودتر غذا ي ارمياتمام شود.باخيال راحت ليوان خودرا برداشت ونوشابه را سرکشيد.زهره خانم والميراهم آرام آرام غذامي خوردند......

يکدفعه صداي سرفه هاي بلند وپياپي ارميا راشنيد.بالاخره غذايش راتمام کرده بود.ارميا تند تند سرفه مي کرد واشک چشمانش را پرکرده بود.دربين سرفه هايش به سختي گفت :

- آب.. .آ..ب آتي...آتيش ....گرفتم 

الميرا سريع ليواني ازآب را به دست برادرش داد.ارميا تاته آن راسرکشيد.زهره خانم گفت:

- چت شد مادر؟مگه چي خوردي ؟

- دوغ رو کي درست کرده بود؟

- من درست کردم 

- مامان جون اين وامونده که عين زهرمار مي مونه .چندتا قاشق فلفل ريختي توش ؟

- خدامرگم بده من که نمک ريختم توش چطور فلفل دراومده؟

الميراگفت:

- خب حالا چيزي که شده ...اين ارميا هم زيادي شلوغ مي کنه غذاتونو بخورين 

ونگاهي به شميم کرد وباهم ريز ريزخنديدند.شميم بي خيال به خوردنش ادامه داد وهمين رفتارش باعث شد ارميا باشک به او نگاه کند.اززير ميز باپاشنه ي يکي ازپاهايش محکم برروي انگشتان پاي شميم کوبيد.شميم درحال غذاخوردن برنج توي گلويش پريدو سرفه هايش شروع شد.زهره خانم متعجب به آنها چشم دوخته بودو الميرا به کارهاي آن دومي خنديد.

- بيا شميم جون بيا آب بخور مادر

- نه ممنون خوب شدم نمي خواد

- ارميا توخوبي ؟

- بله مامان جون بهتر ازاين نميشم

نگاهي به شميم کرد وخنديد.شميم زير لب گفت:

- رو آب بخندي ايشاالله !

- مامان دستت دردنکنه 

- نوش جونت عزيرم ...ارميا ...بازکجا ميري؟

- همين جام فعلا هستم عصر بيرون کاردارم 

الميرا سريع گفت:

- گلي جون ما فردا کلاس داريم مياي ببريمون؟

- الميرا داري رو اعصابم راه ميريا هيچيش نمي گم بازتکرارمي کنه 

- ببخشيد ببخشيد ديگه نمي گم مياي صبح پيشمون ؟

- نه .همين کم مونده ديگه سرويس بچه مردسه ايا بشم !

- بدجنس 

ارميا بدون توجه به الميرا ازآشپزخانه بيرون رفت.شميم به قيافه پکر الميرا نگاه کرد وهمانطور که ظرفهارا جمع مي کرد گفت:

- ناراحت نشو خوشکلم واحدارو ساختن برااين روزا ..پاشو بيا کمکم ظرف آبکش کن 

باکمک هم ظرفهارا شستندو شميم الميراومادرش رابيرون فرستاد تا خودش براي آنها چاي بريزد.

- زحمت کشيدي دخترم 

- زحمتي نيس زهره خانم وظيفمه 

ارميا خنديد:

- اينوخوب اومدي

زهره خانم به ارميا چشم وابرو بالا دادوشميم دور ازچشم او به ارميا شکلک درآورد.

- بفرمايين 

- مرسي شميم جون بيا بشين پيش من 

- چشم آقاارميا شما چاي نمي خوايين؟

- کي گفته نمي خوام ؟چرا بياري مي خورم 

زهر خانم گفت:

- ارميا؟تو کي چاي خور شدي مانمي دونستيم 

- از روزي که توشرکت اين مش کريمو استخدام کردم ساعتي نشده که به جاي نسکافه برام چاي نيورده باشه چلمون کرده به خدا

زهره خانم به شميم که ايستاده بود نگاه کرد وگفت:

- دخترم چرا همين جور واستادي وسط سالن برو چاي شو بده بيا بشين 

شميم به سمت ارميا قدم برداشت وراه افتاد...ارميا با لبخند وخيره خيره به قدم هاي او چشم دوخته بود ..قدم هايش را آهسته مي شمرد:

- يک .....دو .......دو....بيا ديگه ...آها ...سه حالا 

وهمان موقع شميم بين زمين وآسمان معلق شد وبعدهم با کمر محکم به زمين خورد.صداي خنده ارميا بلند شد.زهره خانم وارميا بانگراني به سمت شميم رفتند واورا بلند کردند.الميرابه برادرش گفت:

- اي بميري ايشالله کارتوبود نه؟ 

- به من چه ؟رو زمين صاف صاف داره راه ميره خودش کوره

- ارميا خجالت بکش 

- چشم مامان جونم ديگه چي بکشم ؟

شميم دستش را روي کمرش گذاشته بود وازجايش بلند شدوروي مبلي قرارگرفت.ارميا هنوز ته مانده اي ازخنده رابرلب داشت .شميم چپ چپ نگاهش مي کرد واو پيروزمندانه مي خنديد.

- اي واي مامان بيا ببين رو سراميکا روغن ريخته

- روغن کجا بوده الميرا؟وسط سالن پذيرايي!

الميرا به برادرش چشم دوخت وبا صدايي که فقط خودش بشنود گفت:

- پسر اَلدنگ خجالتم نمي کشه

*** 

ارميا عصباني ازاتاق پدرش بيرون آمد ودررا محکم بهم کوبيد.بدون اينکه چيزي بگويد ازسالن خارج شد.

- مامان اين چش بود؟

زهره خانم بدون اين که به الميرانگاه کند خيره به دراتاق گفت:

- نمي دونم والله

الميرا وشميم نگاهي معنا داربهم انداختند وبه دراتاق اقافريد چشم دوختند.الميرا با اشاره به شميم گفت:

- توبرو 

شميم متعجب ناخن اشاره اش راروبه خودش گرفت وآهسته گفت:

- من ؟!

الميرابي حوصله تاييد کرد ومرتب با چشم وابروبه اشاره مي کرد که برود.شميم باترديد ازجايش بلند شد واززهره خانم عذرخواهي کرد وبه طرف اتاق آقافريد رفت .هنوز هم نمي دانست مي خواهد چه بگويد...درزد و وارد شد .آقاي دادفر پشت ميزش نشسته بود .سرش را به پشتي صندلي تکيه داده بود وچشمانش بسته بود.

- عمو

چشمانش رابازکرد وبه شميم نگاه کرد.لبخند زد وگفت:

- بيا بشين دخترم 

- ببخشيد اگه بدموقع مزاحم شدم 

- مراحمي عموجون 

شميم روي مبل تکي روبروي آقافريد نشست وساکت به اوچشم دوخت.(شميم بدبخت حالا مي خواي چه گِلي به سرت بگيري؟اَي خدا عجب غلطي کردم به حرف اين الميراي گور به گور شده کردم !الان ميگه اين دختره هم خل وچل ازآب دراومد!)

- شميم 

- بله ..بله عموجون 

- کاري داشتي ؟

- بله ..نه يعني بله 

آقا فريد ساکت ومتعجب به اونگاه مي کرد .شميم مستاصل ازحرف زدن ساکت شد وسرش رازيرانداخت.

- چرا هول کردي ؟

- نِ...نمي دونم 

- اگه چيزي هس که مي خواي بگي بگو راحت حرفتوبزن 

- نه نه .....هستا ولي الميرا ..عمو الميرا گفت که ..گفت که ...

ساکت شد وبه آقا فريد چشم دوخت .آقاي دادفر خنديد وگفت :

- امان ازدست اين الميراي فوضول 

شميم لب به دندان گرفت وگفت :

- ببخشيد

- عيب نداره عزيزم اون هميشه کنجکاوه.الانم که بزرگ شده دست ازفوضولياش برنمي داره ازبچگي دوست داشت سرازکار همه دربياره .حتما حالام تورو فرستاده بفهمي بين ومن شايان چه بحثي بوده ؟

شميم خجالت زده سرش را زير انداخت .آقاي دادفر ادامه داد:

- ولي اين دفعه رو خوب کاري کرده چون من باتو يه کارواجب دارم 

- چه کاري؟

- گوش مي کني؟

- مشتاق شدم 

- خيله خب ببين شميم خانم ارميا توي شرکت به يه مشکلي برخورده که اين مشکل فقط وفقط به دست خودش حل مي شه اما اون به هيچ صراطي مستقيم نيس اصلا نمي خواد بفهمه چه موقعيتي براشرکت پيش اومده فقط حرف خودشو مي زنه 

آقا فريد ساکت شد تا تاثيرحرفش را درصورت شميم ببيند.

(حالا اينا که عمو گفت به من چه دخلي داره ؟وويييي... نکنه برشکست شده پول نداره بخواد ازخونه بيرونم کنه ؟...مث اينکه بايد به جا گِل...خشت بگيرم سرم !)

- شميم حواست کجاس؟

- همين جا بفرمايين شما

- من ازارميا خواستم ازدواج کنه ولي اون انگار مغزخر خورده !

شميم باسردگمي به آقافريد چشم دوخت.(چي مي گه اين ؟البته درمغز خر خوردن پسرش که شکي نيس ولي من اين وسط چيکارم ؟) 

- بذار برات واضح توضيح بدم .شرکت ارميا قراره بايه شرکت ترکيه اي قرار داد ببنده .اين قراردادم اگه بسته شه شرکت رو به موقعيت خيلي خوبي مي رسونه هم سود خوبي داره هم اينکه مهندساي مجربي برامون مي فرستن .قرار براين شده که موقع انجام قرارداد رئيساي شرکتا توي ترکيه هميدگرو ملاقات کنن.حالام ارميا مي خواد بره فقط مونده يه مشکل...

(عمو جون بازکه زدي جاده خاکي !نکنه من دوزاريم کجه ... شميمي همينه که تودبيرستان نمي تونستي رياضيتو پاس کني ديگه !)

- چه مشکلي ؟

- راستش مشکل اينه ارميا مجرده يعني انجام اين قرارداد مشروط به متاهل بودن روئساي دوشرکته 

(دِ بيا ..چي فک مي کرديم وچي شد؟ من چيکارم پس؟هه هه هه سيب زميني !)

- عموحالا مي خوايين چيکار کنين ؟يعني قيد قراردادرو زدين ؟آقا ارميا خيلي عصباني بودا

- مي دونم دخترم مي دونم .براهمين مي خواستم باتو صحبت کنم ...من مي خوام ...ببين دخترم فقط مي خوام يه پيشنهاد بهت بدم مختاري هرجوربخواي جواب بدي..تو..تو با ارميا ازدواج مي کني؟

سرش را درون دستهايش گرفت .....انگارچيزي مانند پتکي سنگين روي سرش خورده باشد.باورش نمي شد ..ارميا ..ازدواج با او..ارميا عاشق بود... دل شکسته ...يه عاشق وفادار ..يه زخم خورده ...ياشايدم يه انتقام گيرنده...

سرش راتند تند به طرفين تکان مي داد.آقاي دادفرنگران ازجايش بلند وشد وبه سمتش آمد:

- شميم حالت خوبه ؟شميم جان ...بذار برات آب قندبيارم 

- نه ...نه عمو خوبم ..بذارين ..بذارين ..برم برم اتاقم 

به کمک آقاي دادفر بلند شد وبيرون رفت.زهره خانم والميرا باديدن حال او به سمت شميم دويدند.شميم با کمک الميرا به اتاق خودش رفت وروي تخت دراز کشيد.هنوز گيج بود وسرش مانند وزنه اي سنگين روي بدنش سنگيني مي کرد .صداي الميراراشنيد که مي گفت :

- ميگم اين اتاق باباي ما تونل وحشته هرکي ميره داخلش دپرس ميادبيرون ؟

- برو بيرون بذار کله مرگمو بذرام 

- چته تو؟

- الي خواهش مي کنم 

- نمي گي ؟

-............

- باشه نگو ...فقط خداکنه اين خوابه تاثير داشته باشه

*** 

آقافريدازسرميز صبحانه بلند شد.

- خدافظ خانم شميم جان خدافظ 

- عمو

- جانم ؟

- يه لحظه صبر کنين باهاتون کاردارم 

- باشه پس تامن ماشينوبيرون مي برم تو بيا 

- چشم 

زهره خانم گفت:

- چي شده اتفاقي افتاده ؟

- نه زن عمو مي خوام درباره شرکت باعمو صحبت کنم 

- آها...ترسيدم مشکلي برات پيش اومده باشه 

- چيزي نيس بااجازه من رفتم خدافظ

- به سلامت عزيزم 

- الي خدا فظ

الميرا که تازه ازدستشويي بيرون آمده بود گفت:

- دانشگاه چي؟

- اون که دوساعت به ظهره تااون موقع ميام 

- خب يهو نمي رفتي ...گلي بازاخراجت نکنه 

شميم آهسته به طوري که فقط الميرابشنودگفت :

- گلي غلط مي کنه باي باي 

- باي 

ازحياط بيرون رفت وسوار ماشين شد.

- مي ري شرکت

- بااجازتون 

- پس تواين مسير که مي رسونمت حرفامونو مي زنيم 

- هرجور شما بخوايين 

- مي شنوم 

- مي دونين چيه عمو..من ....من فکرامو کردم 

-آقا فريد باچشماني گشاد به شميم نگاه کرد:

- يک شبه ؟يعني ارميا ارزش يک هفته فک کردنم نداشت؟

- زود قضاوت نکنين .من گفتم فکرامو کردم نگفتم که جوابم چيه 

- پس چي مي خواي بگي ؟

- اگه ...من بخوام بااون ازدواج کنم ..من مي خوام بيشتر بدونم ..يعني نظر خودشو..منظورمو مي فهمين ؟

- کاملا 

- يه چيز ديگه،ميشه بگين چرا شما بااين که ارميا باازدواج بامن مخالفه ازمن خواستگاري کردين ؟

- من به اون درمورد ازدواج باتو چيزي نگفتم درواقع فقط پيشنهاد ازدواج بايکي رو بهش دادم اونم مخالفت کرد مي خواستم اول نظر تورو بدونم بعد به اون خبربدم 

- اگه اون نخواد چي؟

- مي خواد

- ازکجا مطمئنيد؟

- چي مي خواي بدوني شميم ؟

- اون عاشقه 

- الميرا بهت گفته ؟

- بيشتر خود ارميا

- چطور؟

- رفتاراش شعراش خوندنش کمي ام راهنمايي الميرا

- خوبه خوبه 

- پس بااين حساب من بايد چي جواب بدم ؟

- اينو من بايد ازتو بپرسم دختر خوب...درضمن بهت بگمارو اين عشق وچرت وپرتايي که ازاون دوتا برادر خواهر فهميدي حساب بازنکن اينا عشق نيس خاميه جونيه بي عقليه (باشه باشه نزن خودتو!)

- من فکرامو کردم 

- زود تصميم گرفتي دخترم ..هنوز تارفتن ارميا چندماه وقت داري .نمي خوام اجبارت کنم بااون ازدواج کني ولي اون اونجوريم که تو فک مي کني بد نيس

- عموجون من جوابم مثبته شما مي گين چندماه وقت داري ؟

آقاي دادفر بادهاني باز به او خيره شد.

- يک شبه که جواب مثبت نمي دن 

- من دادم ..شايد توگينس ثبت شدمعروف شديم !

- درست تصميم بگير شميم جان اين چه مسخره بازيه درآوردي ؟اصلا من غلط کردم به تو گفتم نمي خوام باعث بدبختيت بشم .اگه فردا پس فردا يه چيزي شد نمياي بگي عمو تواين نون رو توکاسه من گذاشتي ؟

- خب نه ديگه وقتي خودم بخوام وخودم زود جواب بدم ديگه به شما کاري ندارم که 

- دليل عجلت چيه ؟

- فک کنين ....فک کنين ..که ..که ..دوسش دارم 

آقافريدآهي کشيد وديگر چيزي نگفت.

- عمومن ديگه پياده مي شم

- برو عزيرم 

- خدافظ...اِ راستي من امروز ارميا رو توجريان مي ذرام

- چي ؟

- نگران نباشين خوب خواستگاري مي کنم 

- شميم 

- خدا فظ خدافظ ...

آقاي دادفر باحيرت به او که وارد شرکت مي شد نگاه مي کرد زيرلب گفت:

- خدايا خودت به خير بگذرون

شميم پشت ميز کارش قرارگرفت .سرش رابالا کردونگاهي به سقف انداخت ( اِ اونجا که خدانيس ؟خداجونم کوشي؟خاک توسرت شميم ..استغفرالله ..غلط کردم اوس کريم خودت کمک کن امروز رو باهم به خير کنيم )کيفش راکنارش گذاشت .رايانه را روشن کرد وبه دراتاق ارميا چشم دوخت.

(شميم فکرشو هم مي کردي تويه روز ازاين اُعجوبه خواستگاري کني؟ همين جوري مي خواد ازخونه وشرکت شوتم کنه ،خواستگاري کنم چي ؟اوس کريم بازم تو ...هواي مارو داشته باش که امروز بدجور هوا پسه)

ازروي صندليش بلند شد وبه طرف آبدارخانه رفت .به مش کريم سلام داد وبعدازگرفتن دوفنجان قهوه به اتاق ارميا رفت.

- سلام رئيس

- هه ..آفتاب ازکدوم سمت دراومده ؟رئيس؟

- شما هيچ وقت بلد نيستين جواب سلام بدين ؟

- هروقت من نظر خواستم تو ابراز وجود کن !

- اَي .......حيف که شرکته وتورئيس وگرنه نشونت مي دادم 

- بازکم آوردي 

- توخوابت ببيني 

-چاي برا من آوردي؟

- نه براخودم 

- جدي ؟پس چرادوتاس؟

- من دوتا مي خورم عيبه ؟

- عيب که نيس منتها مي خوام بدونم چرا آوردي تو اتاق من بخوري ؟خب سرجات مي نشستي ديگه !

ارميا بعد ازاين حرف خود زد زيرخنده وشميم که حسابي عصباني شده بود براي کنترل خشم خود دستانش رامشت کرد.وگفت:

- نوبت منم مي رسه 

- نون واييه ؟

- بامزه شبا توجوراب مي خوابي ؟

- نه توشيشه سرکه 

- يه گوله نمکي !

ارميا بلندترخنديد.

- اصلا نميخواد قهوه بخوري يخ کرد من رفتم 

- مگه نگفتي چاي؟

- دروغ گفتم 

- بيارببينم 

-نمي خوام 

- بامن لج نکن بدمي بيني 

- بيشين 

- درست حرف بزن من رئيستم 

- بيا اين قهوه هارو بخور رئيس جون من که اصلا حوصلتوندارم 

- بهتر 

قهوه هاراجلوي او گذاشت که ارميا گفت:

- هميشه ازاين کارابکن خوشم ميادآبدارچي مي شي

- گرصبر کني زقوره حلوا سازي من اگه رئيس تو نشدم تواسممو عوض کن 

- يواش برو ماهم برسيم ....ازخود راضي 

- مي بينيم 

- حالا چيکار داشتي ؟

شميم که دستگيره ي دررا گرفته بود تا ازاتاق خارج شود برگشت وگفت:

- درمورد ازدواج تو

ارميا درهمان حال که قهوه اش رامي خورد باشنيدن اين حرف به شدت به سرفه افتاد.شميم پوزخند زدوگفت:

- اينو به خدا..به پا خفه نشي بچه تازه اسمشوآوردم !

- حرف نزن 

- باشه پس باي.....

- صبرکن ببينم 

- هان؟

- هان و...لا اله الا الله يه حرف که مي زني تاآخرشو برو

- نمي خوام 

- شميم داري عصبانيم مي کنيا؟

- خب عصباني شي که چي ؟

- اون دررو ببند بيا تودرست حرف بزن ببينم چي مي گي

- يه کم التماس کن 

ارميا خنده اش رابه زور کنترل کرد وسرش رادرون دستهايش گرفت .شميم گفت :

- خوب گوش کن چي مي گم ..نازنيا ..زبون نريز...ادا اطفار اومدي هم چين بااين دستم مي زنم تودهنت کف بالا بياري..

ارميابا دهاني بازبه او چشم دوخته بود توي عمرش هم چنين دختري را بااين روحيات واخلاق نديده بود...

- اينو اينو ...دهنتو ببند زشته ،مثلا بيست وسه سالته ها؟ نچ نچ داره آب از دک ودهنت آويز مي شه يه ازدواج که انقد ذوق نداره!

موضوع ازاين قراره که شرکت شما درحال ورشکسته واحتياج به يه حامي داره که اونور آب تشريف دارن .جنعاب عالي هم که به عنوان رئيس بايد پاش بري اونجا قرارداد ببندي ..خلاصه بايد بري وخودتو باباتو ننتو خواهر وهمه رو ازنابودي نجات بدي وگرنه هيچي ديگه همش يعني همه اين دم ودستگاه ها تموم ميشه ..حالا شرطشم ازدواج توئه اگه متاهل باشي مي توني بپري اونور..

- باهوش همه اينارو که مي دونستم 

- اِ؟خب عيب نداره بقيه شو گوش کن..پدرشماهم براتون يه دختر متين باوقار خوشکل طناز نجيب اصيل وکيل ....

- وااااااااااااااااي بقيه شو بگو

- بقيه ش؟هان چيزه ..اين دختره رو باباتون پيداکرده .ازش خواستگاري کرده دختره هم قبول کرده الانم توشرکته 

صداي فرياد ارميا بلند شد:

- چي خواستگاري کرده ؟بدون خبر دادن به من؟

- کجايي عمو دختره اومده اينجا

- اينجا؟شرکت ؟

- نه پس قبرستون!

- برو ردش کن 

- نميشه که 

- چرا؟

- آخه اينجا کارمي کنه 

ارميا باچشماني ازحدقه درآمده گفت:

- ازکارمنداي شرکت؟

- اوهوم 

- خانم يزداني ؟

- نه 

- خانم احمدي؟

- نه 

- حسيني؟

- بازم نه

- سارمي خودشه آره ؟

- نه اصلا

- ديگه مجرد نداريم...

(عذر مي خوام پس من اينجا بوقم؟؟؟؟)

ارميا کمي مکث کرد وبعد باشتاب نگاهي غضب آلود به شميم کرد.آنچنان باعصبانيت ازروي صندليش بلند شد که صندلي يک متر دورتررفت.شميم که موقعيت رابد ديد باسرعت فرارکرد که ارميا خودش رابه اورساند وراه رابراو سد کرد.

- کجا؟تازه داريم نتيجه مي گيريم 

- مي خوام برم 

- دختره کيه ؟

- دخترباباش 

- اِ.....؟

- اُ.......

ارميا دادزد:

- جواب منو بده دختره کيه ؟

- يه بنده خدا اصلا غلط کرد جواب مثبت داد.

- برو بهش بگو

- باشه برم 

- کجا مگه من مي ذارم ؟

- ديگه چيه ؟

- خودش بايد بگه 

- خودش غلط مي کنه 

- شميم اگه نگي براچي جواب مثبت دادي خداشاهده بلايي سرت ميارم مرغاي آسمون به حالت زاربزنن 

- برا...براپولش 

- پولش؟

- نه پس براقيافه مشنگ تو!!!

- مطمئني بابام بهت مي ده ؟

- اون به تو ربطي نداره 

- برو بيرون

- خودم مي خواستم اول همين کارو کنم ......

*** 

- من نميرم 

- به حرفاي من اعتماد نداري؟

- دارم ..به خدادارم ولي..

- ولي چي ؟

- اون منونمي خواد

- به همين دليل مي خوام بري 

- که اذيتم کنه ؟

- اگه دوسش داري تاآخرشو برو

شميم خجالت زده سرش رازير انداخت.وگفت:

- نميشه هيچ وقت نميشه 

- اگه توبخواي ميشه 

- اون عاشق يکي ديگه س.همين جوري ام باعقد کرنمون مخالفه چه برسه به اين که بخوام باهاش زندگي کنم 

- عقد که ازشرايط قراردادم هس مجبوره، اونا صيغه واين چرتارو قبول ندارن ..راضي کردنش بامن 

- مي ترسم عمو

- خدا با همه اس عزيزم 

* * *

- بااجازه ي بزرگترا وعمو وزن عمو بله ...

صداي کل ودست زدن دفترازدواج را پرکرده بود.الميراوزهره خانم جلو آمدند وصورت شميم رابوسيدند.شميم خوشحال ازآنها تشکرکرد وهديه هايشان راگرفت .ارميا باصورتي اخمو وناراحت کنارشميم نشسته بود.بعدازامضاکردن دفاترواسناد ازدواج آقافريدجعبه ي حلقه اي رابه سمت ارميا گرفت تاآن رابه دست همسرش بيندازد اما اوبي حوصله محضر ازدواج راترک کرد .شميم ازشدت بغض سرش رازير انداخت وبا دامن لباسش بازي مي کرد.زهره خانم حلقه راازشوهرش گرفت ودردست عروسش کردوگفت:

- مبارکت باشه عروس قشنگم ..شميم خانم ..ببينمت سرتوبالا کن 

شميم سرش رابالا کرد وبا ناراحتي خودش رادرآغوش زهره خانم رها کرد.

- توکل کن ...فقط ازش بخواه ..آرومت مي کنه

* * *

- اوف.....ازنفس افتادم .ارميا..

- هان ؟

- بيا اين ساک رو ببرمن نمي تونم بيارمش 

- به من چه

شميم باحرص ساک راروي زمين کوبيد وازپله هاي ساختمان بالا رفت.ارميا بي خيال درحال بالا رفتن بود.بازويش راکشيد واورا ازپله ها پايين کشيد.ارمياگفت:

- هوي...وحشي

- خودتي ..بيا ساکموببر

- ولم کن کَنه..نمي خوام مگه نوکرتم 

بازور دستش راازدست شميم بيرون کشيد ودوباره بالا رفت.شميم بادرماندگي به سمت ساک خود رفت وپله پله آن رابالا کشيد.به درخانه ارميا رسيد وبايکي ازپاهايش درراجلوهل داد ووارد شد.سالني تقريبا بزرگ وزيبايي راپيش رو داشت .کف آن ازسراميک هاي سفيد وبراق بود و روي آن هارا بايک قاليچه ابريشم پوشانده بودند.درآخر سالن شومينه اي قرارداشت وروبروي ان يک تک صندلي چوبي.ازديگر وسايل خانه دودست مبل بود وپرده هايي حرير ويالان هاي مشکي .دواتاق درسمت راست قرارداشت وآشپزخانه اي کوچک باتمام وسايل لازم درسمت چپ سالن بود.هنوز محو آن خانه بود که ارميا ازيک اتاق بيرون آمد.

- اتاق تو اينه 

به اشاره دست ارميا به طرف اتاقش رفت وگفت :

- باشه 

ساکش رابرداشت وبه اتاق رفت.تمام وسايلش رادرکمدوجا لباسي جاداد.نگاهي به دور وبر اتاق انداخت وبعدبيرون رفت.ارميا نبود.به آشپزخانه رفت وبعدازکمي گشتن درکابينت ها ويخچال شروع به غذادرست کردن کرد.

(اون که آدم نيس واسه ماغذابده ..خودمون بايد به فکرشکم باشيم . شميم جونم ديگه خانم خونه شدي!)

تاآخر شب که ارميا به خانه برگشت شميم خودش راباتلفن زدن به الميرا وديدن فيلم هاي تلوزيون وگوش دادن آهنگهاي لپ تاپ او سرگرم کرد.ساعت نزديک دوازده بود که برق ها را خاموش کرد وبه سمت اتاق ارميا رفت.خودش راروي تخت دونفره او رها کردوبه زير پتوخزيد.

(هه هه هه !ارميا خان هرکي دير برسه بايد رو زمين بخوابه شب خوش شميم جون!)

نيمه هاي شب بود که ارميا به خانه بازگشت . باديدن چراغهاي خاموش زيرلب گفت:

- دختره بي عقل 

وارد اتاق شد ودررابست.شميم ازسروصداي اوبيدارشدو چشمانش رابه زور باز کرد .درتاريکي ارميا راديد که پيراهنش راعوض مي کند..عضلات مرانه اش .....لب گزيد وچشمانش راروي هم گذاشت.ارميا به تخت نزديک شد وروي آن خوابيد.دستش را دراز کرد تاپتورا روي خود جمع کند که يک دفعه کمرشميم دردستانش قرارگرفت.شميم که ازترس نفس بند آمده بود خودش رابه خواب زد.ارميا که متوجه او شده بود آهسته گفت:

- چشاتو بازکن 

شميم هم چنان چشمانش بسته بود.ارميا تکرارکرد:

- گفتم چشاتو بازکن

مقاومت کرد وقصدبازکردن چشمهايش رانداشت.صداي بلندوعصباني ارميا راشنيد:

- با تو ام

با ترس چشمانش رابازکرد ومانند بچه اي که مي ترسد مي لرزيد.ارميا که متوجه لرزيدن اوشده بود گفت:

- چته ؟

- هيچي 

- ترسيدي؟

- نه 

- باشه ...پس ..

شميم حرفش رابريد :

- من فک کردم شب نمياي خونه

- آها ..پس برو بيرون اين جا اتاق منه 

- نمي خوام 

- جدي ؟حرفي نيس

- توهيچ غلطي نمي توني بکني 

- اينو تو تعيين مي ني ؟

- نه اينو عشقت تعيين مي کنه تو جز عشقت کسي رو نمي بيني

ارميا ساکت شد.شميم که دستش را خوانده بود دردلش به خود آفرين گفت.

* * *

روي پله اي نشستند و از بالا درآن تاريکي سالن ارميا را تماشا کردند. کنار پنجره نشسته بود ودستان مردانه اش راروي تارهاي گيتارحرکت مي داد.شميم صورت اورا نمي ديد اما نوري که ازپنجره برروي موهاي زيباي ارميا تابيده بود دلش رالرزاند.صداي گيراي ارميا فضاي خانه ي بزرگ آقاي دادفر رافراگرفته بود:

زبونم لال نکنه عاشق شدي چي شده باز داري بد تامي کني

بگو چي شده عزيزم که داري پيش عالم منو رسوا ميکني

چرا چشمات ديگه حرفي نداره که توي چشماي من زل بزنه

زبونم لال نکنه حقيقته عشق من مي خواد ازت دل بکنه

زبونم لال نکنه يکي داره جاي من رو توي قلبت مي گيره 

نگونه توخوب مي دوني عزيزم نباشي ازغصه عشقت مي ميره 

لااقل بگو چرا مي خواي بري به خدا هر چي بگي ميشم همون 

هرچي مي خواي بگو به عشق من فقط به همون خدا نگو پيشم نمون

زبونم لال نکنه يکي داره توي قلبت جاي من رو مي گيره 

نگونه توخوب مي دوني عزيزم نباشي ازغصه عشقت مي ميره

آهنگ تمام شد ودستان ارميا ازروي تارهاي گيتار بازايستاد.الميرا باترس دست شميم راگرفت واورا بالا کشاند.شميم که دوست نداشت برود دستش راکشيد اما آهسته حرف مي زد:

- مي خوام برم پيشش 

چشمهاي الميراچهارتا شد:

- چي ؟

- همون که شنيدي 

- مي خواي بري پيش اون چه غلطي کني؟

- مي خوام بگم بازم بخونه

- تو مي دوني اون الان چه حاليه ؟بدبخت بري اونجا سکه ي پولت مي کنه اون الان هيچي نمي فهمه 

- جهنم ..من..مي ...رم 

الميرادست شميم رامحکم گرفت تامانع رفتنش شوداماشميم به زورازپله ها سرازيرشد والميرا که نزديک پرت شدن بود دست اورا ول کرد ونرده ها را گرفت تاسقوط نکند.زير لب به شميم بدوبيراه گفت:

- احمق ديوونه 

باترس ولرزدرهمان بالاي پله ها تماشاگربود.ازاضطراب تند تند ناخن هايش را مي جويد .شميم بي خيال راه مي رفت تا به نزديکي ارميا رسيد پشت سراوقرارگرفت وايستاد.لحظه اي بعد شروع کرد به دست زدن .ارميا باتعجب به عقب برگشت وباديدن قيافه ي خندان شميم خشمش رافرو خورد.

- آفرين خيلي زشت خوندي !

ارميا باصداي گرفته وخش داري گفت:

- بروتواتاقت 

- واگه نرم ؟

- گفتم برو 

- يه آهنگ ديگه بزن بعدمي رم 

- نه 

- خواهش مي کنم فقط يه دونه 

- نميشه 

- چرا؟

ارميا کلافه وعصباني دستي ميان موهايش کشيد وباصدايي که عصبانيت درآن موج مي زد گفت:

- چون من ميخوام چون دوست ندارم آهنگ بزنم چون داري عصبانيم مي کني پاشو برو

- نمي خوام زوره ؟

ارميا آنچنان نگاهي به شميم کرد که شميم ناخوداگاه ازآن همه جذبه ترسيد وته دلش خالي شد.اما بي خيال نگاهش کردتاشايد او ازرو برود.باديدن پارچ آب روي ميز چشمانش برق زدولبخندي شيطان روي لب هايش نشست.دستش را دراز کرد وپارچ را برداشت اما قبل ازآن پرسيد:

- رئيس جون نمي خوني ؟

- نه نه نه 

- آب چي نمي خواي؟

- نه 

- نکمه 

وپارچ رابلند کرد وازسرتاپاي ارميا فروريخت.الميرا که ازبالا اين صحنه را مي ديد ازترس دستانش راروي دهانش گرفت تا جيغ نکشد.ارميا که ازاين رفتارشميم به شدت عصباني شده بود درحالي که ازسرولباسش آب مي چکيد دندانهايش را محکم روي هم فشارداد تا فرياد بکشد که صداي خنده ي شميم بلندشد:

- چه خوشتلي قرميا جون ...عين موش آب چکيده ها!

ارميا جلوآمد وباخشم يقه لباس شميم راکشيد واورا کمي بالا آورد.شميم احساس خفگي مي کر وازترس زبانش به سقف دهانش چسبيده بود.نزديک بودن صورت هردويشان باعث مي شد که شميم درچشمان طوسي ارميا خيره شود .مانند اين که ازدوگوي طوسي رنگ آتش زبانه مي کشيد.تحمل غم پنهان چشمهايش را که باخشم آميخته بود رانداشت ...چشمانش رابست که ........... صداي فرياد ارميا برسرش هوارشد .

- ديگه نمي خوام ببينمت فهميدي؟نمي خوام ريختتو...ازجلو چشمام گمشو ...گمشو... 

دستانش را شل کرد وشميم رابه کناري هل داد.شميم چشمانش را بازکرد .ارميا رفته بود ...چشمانش شروع به سوختن کرد.اشکانش سرازير شدند ...دلش شکسته بود ..چشمان طوسي ...غم پنهان ...عشق وشکست ...کلماتي بود که تند تند درذهنش تکرار مي شد...چشمان ارميا وتصوير صورت زيبايش مانند پرده سينما ازجلوي چشمانش رد مي شدند.........

چشمانش را باز کرد .الميراوارد اتاق شد.

- بيداري؟

- آره ساعت چنده ؟

- بخواب تازه يه ربع به ظهره

شميم ازجا پريد.

- چي ؟يه ربع به ظهر؟شرکت ...شرکت ..ديرم شده ..چرا بيدارم نکردي؟

الميرا دست به کمرزد وطلب کارانه نگاهش کرد.شميم گفت:

- چته ؟

- که مي خواي بري شرکت ؟ 

- خب آره 

- به سلامت 

- تو هم مخت تاب برداشته ها

ازروي تخت بلند شدوبرس روي ميز آرايش رابرداشت .جلوي آينه ايستادو موهايش راشانه زد...اولين برس...دومين ..سومين برس ...يکدفعه دستش ازحرکت ايستاد.

(....زبونم لال نکنه عاشق شدي....رئيس جون نمي خوني ....چه خوشتلي قرميا جون...نمي خوام ريختتو ببينم ...گمشو...ازجلو چشام گمشو......) 

برگشت وبا حالتي که بيشترشبيه گريه کردن به الميرا نگاه کرد.

- هان..حالا دوزاريت گرفت آره؟توچقد مخي آخه

- حالا چيکارکنم؟

- چيو؟

- لِئوناردو داوين چيو! شرکتو مي گم

- هيچي ديگه ازبيست متريشم رد نشو

- يعني اخراج؟

- آره ديگه 

شميم خودش را روي تخت انداخت وشروع به گريه کرد.الميرا که هم دلش سوخت وهم خنده اش گرفته بودگفت:

- پاشو جمع کن ديوونه شوخي کردم 

شميم سرش رابالا کرد وهمانطور که دماغش رابالا مي کشيد گفت:

- مرض داري؟

- يه هم چين چيزي

- يعني اخراجم نکرده ؟پس چراصبح بيدارم نکردي برم شرکت 

- اخراجت نکرده اما فک کنم اگه امروز مي رفتي حتما اخراج مي شدي

- چرا؟

- خب هنوز عصبانيه تا مي ديدت پرتت مي کردبيرون 

- يعني اگه فردا برم اخراجم نمي کنه؟

- زهرمارتوهم مگه من تو کله پوک اونم که همه چيو بدونم 

- اگه ازکاربي کار بشم ؟چه غلطي کردم ديشب 

- همون ديگه خري خر

- چرا ديشب انقد عصباني بود؟

- شکست 

- عشق؟(پ نه پ شيشه !)

- اوهوم 

- چندوقته ؟

- چيو چندوقته ؟

- شکستش 

- حدودا يکي دوسال 

- چرااينجور ي شد؟

- شرمنده که ازجواب دادن معذورم خواستي ازخودس بپرس انقدم قشنگ جواب مي ده !

- مي ترسي برم جاربزنم ؟

- نه ..باورکن قسم خوردم ..من پيش اون خيلي خوش قولم 

- باشه عيب نداره 

- ببخشيد شميم جون 

- باشه توهم .ميگم چرا اين داداشت شعرتکراري مي خونه ؟مگه خودش شعر نمي گه ؟

- نه ولي قبلا با يکي ازدوستاش که شاعر بود کار مي کرد اون براش شعر مي گفت ..فقط وفقط هم براي عشق ارميا ..ارميا سفارش مي کرد واون شعر مي ساخت ..ازوقتي اون دختر احمق ..منظورم عشقشه ..زد تو ذوقشو ودفتر شعراشو جلوش پاره کرد ..ارميا ديگه ازهرچي شعرواين چيزا بود برگشت ..اصلا ديگه طر اينجور چيزا نمي ره ..قسم خورده ديگه هيچ وقت احساسي نباشه ..حقم داره اون همه عشقش به بازي گرفته شد...ازاون وقت به بعدم به اصرار احسان دوستش بود که موسيقي رو کنا نذاشت وگرنه اون مي خواست ازهمه چيز دست بکشه ...بااين همه هنوزم عاشقشه ...

شميم ازشدت ناراحتي لب زيرينش را گاز گرفت.دلش براي آن همه عشق دگرگون مي شد.به زور لبخند زد .

- بي خيال الي جون ايشالله همه چي درست مي شه 

- اميدوارم ..کاش بشه 

- پاشو بريم من گشنمه 

- آخي بميرم يادم رفت برات بيارم پاشو بريم 

*** 

با صداي زنگ ساعت بيدار شد.دستش را روي شاسي ساعت گذاشت ودوباره به خواب رفت......صداي بهم خوردن درخانه اورا ازخواب پراند.باسرعت ازجايش بلند شدوبه ساعت نگاه کرد،8:15

- واي ديرم شد

وارد دستشويي شد.دست وصورتش را سشت وبدون خوردن صبحانه لباس هايش راپوشيد.تند تند کارهايش را انجام مي دادوگاهي هم خودش رالعنت مي کرد.چادرش را روي سر انداخت وفقط رژلب کمرنگي روي لب هايش کشيد.براي اين که چيزي براي خوردن پيدا کندبه آشپزخانه رفت .تکه کيکي دردهان گذاشت .با ديدن ظرفهاي کثيف صبحانه روي سينک ظرفشويي زير لب غر زد:

- بميري ايشالله.. فلج مي شدي واسه منم صبحونه مي ذاشتي؟خنجر بخوره اون شکم گندت !!!

(وا؟؟؟شکم ارميا گندس؟بچه به اين خوشکلي وخوش اندامي ..شميم به فداش)

- چي مي گم سرصبحي دير شد

ازخانه خارج شد وتا سرچهارراه رابا قدم هاي بلند وسريع طي کرد.

- کجا مي ريد خانوم ؟

- دربست دانشگاهه ....

- بيا بالا 

خدا خدا مي کرد زود برسد....

- مرسي آقا بفرمايين 

- قابل نداره آبجي 

- ممنون 

- خداخيرت بده 

وارد دانشگاه شد.دعا مي کرد که استاد نيامده باشد وگرنه مجبور مي شد دوساعت کامل را بيکار بگذراند.ازپله ها بالا رفت وقدم زنان طول راهرو را طي کردوبه کلاس رسيد.همان طور که پيش بيني کرده بود درکلاس بسته بود واستاد سرکلاس بود.خسته ازآن همه عجله روي زمين وا رفت.

- خانم 

سرش رابالا کرد.پسرجوان وخوش چهره اي جلوي رويش ايستاده بود.به سرعت خودش را جمع کرد وايستاد.

- بله 

- شما هم دير رسيدين ؟

- بله 

- منم مث شما همين الان رسيدم متاسفانه استاد رعيتي بخشش تو کارش نيس

- بله مي دونم 

- حالا قصددارين برگردين ؟

(رو رو برم !به توچه بچه فينگيلي !)

- نمي دونم چيکارکنم 

صداي مردي سخن هردويشان راقطع کرد.

- بچه ها چراايستادين دم کلاس؟

- سلام استاد رعيتي 

شميم هم سلام کرد.استاد رعيتي جواب داد وگفت :

- دير اومدين ؟

پسر زودتر ازشميم جواب داد:

- بله متاسفانه 

- بيايين درستش مي کنم 

لب هاي پسرجوان که نامش اميد بود به خنده بازشد.

- خدا خيرتون بده استاد پارتي ام خوب چيزيه ها!

- مزه نرير کريمي 

- چشم چشم .من غلط بکنم من سگ کي باشم استاد؟

هردوبه دنبال استاد وارد کلاس شدند وبا پادرمياني برادر استادشان اجازه حاضرشدن درکلاس رايافتند.شميم صندلي پشت سرالميرارا انتخاب کرد وروي آن نشست اما درهمه مدت چشمهاي متعجب ويا شايد بدبين الميرا که هرباربه پشت سرش برمي گشت روي او بود...شايد از زن برادرش توقع چنين کاري رانداشت ...کلاس به اتمام رسيد واستاد به همه خسته نباشيد گفت .بچه ها کم کم کلاس راخالي مي کردند.شميم وسايلش راجمع مي کرد که الميرا مانند زلزله بر روي سرش هوارشد.شميم عصباني گفت:

- هوييييييييييي...تمام شدم ..ولم کن اشتباه گرفتي 

الميرا بازوهاي اورا گرفت وگفت :

- بگو

- چيو؟

- قضيه رو مي گم ديگه 

- کدوم قضيه ؟

- پسره کي بود؟براچي باهم اومديد؟

- باهوش باهم همکلاسيم 

- مي زنم توسرتا. شميم راستشو بگوقول مي دم به ارميا چيزي نگم 

- به پيربه پيغمبر اونم دير به کلاس رسيده بود داداش استاد رعيتي اومد ضامن ماشد 

- بگو به جون ارميا 

- گمشو ..چه دليلي داره دروغ بگم .من مث داداش گل شما نيستم که صد وبيستا جي اف داشته باشم وادعاي پاکي وپاستوريزه بودن کنم 

- راستي چه خبر؟خوب پيش ميره ؟

- عاليه عاشقمه 

الميرا بلند خنديد.وگفت:

- دلشم بخواد تيکه اي به خدا

- نخيرم کامل کاملم توچل تيکه اي

- پاشو بريم خونمون خوشمزه 

- اي جااااااااااااااان !

- خيلي پررويي

*** 

- مامان مامان مهمون نمي خواي ؟

- قدمش روچشم کيه ؟

- يه دخترخانم 

- دوستته ؟

- مامان جون شمابيابيرون اون آشپزخونه بخوره تو سر من بيا ببين کيوآوردم 

شميم چشم غره اي به الميرارفت:

- مردشور اون حرف زدنت!

زهره خانم ازآشپزخانه بيرون آمد وبا ديدن عروسش خوشحال به سوي او رفت.شميم به احترام ازروي مبل بلندشد:

- سلام زن عمو

- سلام عزيزم خبر مي کردي جلوت گوسفندسرمي بريدم 

- شمالطف دارين 

- بشين دخترم بشين 

- ممنون 

- خوبي ؟خوش مي گذره ؟شوهرت کوش؟

- به لطف شما.ارميا که شرکته

- زنگ بزن ظهر بياد اينجا باهم غذا بخوريم 

- اون روزا نمي ياد خونه 

زهره خانم متعجب به شميم چشم دوخته بود.

- نمياد يعني چي ؟پسره چي فک کرده ؟نکنه شباهم ...

شميم به ميان حرفش آمد وگفت:

- نه نه شبامياد ولي بعضي موقع ها بعد ازشام 

- اي خدا ازدست اين بچه چيکارکنم ؟ببين چه جوري داره با زندگي يه دختر بازي مي کنه 

- زن عمو خودتونو ناراحت نکنين ماواسه کار باهم عقد کرديم منم که شرايط اونو خوب مي دونستم خودم انتخاب کردم 

- نه اين بايد ادم شه ديگه داره زياده روي مي کنه 

- خواهش مي کنم کارش نداشته باشين 

- آخه دختر خوب....

- من مشکلي ندارم اون مجبور شده بامن ازدواج کنه بهش حق بدين 

- توهم مجبور شدي

- نه خودتون خوب مي دونين عمو فقط به من پيشنهاد داد من خودم قبول کردم 

- چي بگم به خدا،ايشالله هرجا که هستي خوش بخت باشي عزيزم 

- ممنون 

صداي الميرا بلندشد:

- مامان شکمم داره تنبک مي زنه !

- حالت خوبه تو؟

شميم ريز ريز مي خنديد.

- مامان گشنمه خب غذارو بکش ديگه 

- بيا شميم جون اون ازپسرم اينم ازدخترم دوتا خل ديوونه نصيبم شده !خدايا شکرت ....

* * *

صداي بيرون اوراازخواب بيدارکرد.باحرص پتوراازروي سرش کشيد وبيشترگوش کرد.صداي گيتارارمياهمه ي خانه رافراگرفته بود.چشمانش رابست وپلکهايش رافشارداد.

( بخواب لعنتي بخواب من بايدخوابم ببره)

صداي زيباي ارميامانندخطي قرمزبرروي آرامش اوخودنمايي مي کرد.باغرغرکردن ازجابرخواست وسرجايش نشست.کمي به آهنگ گوش دادوبعدسرش راروي زانوي هاي تاشده اش گذاشتواشک اشک ريخت.(اين کلا درهمه حالت اشک مي ريزه شماتوجه نکنين!)سکوت خانه اورابه خودآورد وبازهم قصدخوابيدن کردکه دوباره صداي گيتاربلندشد.

- اي توروحت بچه مگه مي ذاره ماکله مرگمونوبذاريم!

تصميم گرفت بيرون برودوارميارادرحال گيتارزدن تماشاکند.بااين حال ترسي مبهم به سراغش آمده بود.هنوز رفتاردفعه ي قبل ارمياراازيادنبرده بود.دلش رابه دريازدوآرام دررابازکرد.صداي موسيقي زيادترشد..پاورچين پاورچين قدم برداشت ودرتاريکي سالن چهره ي ارميارازيرنور آباژور نگاه کرد. ارميامثل هميشه هنگام گيتارزدن چشمانش رابسته بود.جلوتررفت وروي مبل کنارارميا درجايي که زيادديده نشود قرارگرفت.شايد ارمياباچشمان بسته کسي رادرذهن خود مي ديد که عاشقانه مي پرستيدوشميم باچشماني بازکسي راروبرويش مي ديد که عاشقانه دوستش داشت.

دارم يه مردو مي بينم تويي پيشش نشستي ..... اون ماشيني که گل زدي تويي که توش نشستي

خودم ديدم ديدي منوچراچشاتوبستي.................... ............ من اشتباه نمي کنم مطمئنم توهستي

شايد دارم خواب مي بينم دستات تودست اونه ........ من به کي دل بسته بودم لعنت به اين زمونه

دست اونو نگير اون دوست نداره ....................................... تاسير بشه ازت مي ره تنهات مي ذاره

دست اونو نگير اون دوست نداره ........................................ تا سير بشه ازت ميره تنهات مي ذاره

پيش خودت نگفتي که من يه وقت بميرم..................................... حق دل سادمو ازکي بايدبگيرم

اون مردزندگي نيس واسه هوس مي خوادت ...... .اون لحظه اي که مي خواييش نمي رسه به دادت

دست اونو نگير اون اون دوست نداره..................................... تاسيربشه ازت ميره تنهات مي ذاره

دست اونو نگير اون اون دوست نداره..................................... تاسيربشه ازت ميره تنهات مي ذاره

انتهاي آهنگ بود که شميم به آشپزخانه رفت وبادوليوان چاي براي خودوارميا بازگشت.ارميا دست ازگيتارزدن کشيد وچشمانش راباز کرد.درهمان نورکم صورت شميم راديد .اجزاي صورتش کم کم منقبض مي شد وعصبانيتش رانشان مي داد.شميم با لبخند چاي را به طرف اوگرفت:

- خيلي خوب بود بخور تاگلوت تازه شه 

ارميا نگاهي طلب کارانه به اوانداخت وپوزخندزد:

- آلزايمرم که داري

شميم منظورش رانفهميد وارميا ادامه داد:

- من چاي دوست ندارم

شميم روي مبل وارفت.ارميا بااعصابي خراب ازجايش بلند شدوبا لحني جدي گفت:

- دوس ندارم موقع خلوتم يه غريبه مزاحمم بشه اينوخوب توگوشات فرو کن

همانطور مبهوت به او خيره شده بود ...ارميا به حمام رفته بود اوهنوز نشسته بود..غريبه ....غريبه .غريبه ........اسمي که مرتب درذهنش صدا مي کرد .شميم يک غريبه بود؟؟؟

ميز را مرتب کرد وبه اتاقش پناه برد.روي تخت خزيد وبه ساعت ديواري نگاه انداخت:1:45نيمه شب را نشان مي داد.چراغ راخاموش کرد وکليد آباژور را زد.چشمانش راروي هم گذاشت ..............................................

- بازتو اينجا خوابيدي ؟پاشو بروتواتاقت 

به زور توانست به اوتوجه کند.خواب پلکهايش راروي هم مي انداخت.ارميا با سشوار موهايش راخشک مي کرد.شميم بي توجه بازهم خوابيدوبا لجبازي گفت:

- توبرو...من جام همين جاس

صداي داد ارميا بلندشد.قلبش کنده شد....

- پاشو برو بيرون تاپرتت نکردم پايين 

شميم سکوت کرده بود .به ياد حرفهاي الميرا افتاد(وقتي ارميا آهنگ مي زنه يعني قاتيه کسي جرئت نداره بهش نزديک شه )

بازهم صداي فرياد ارميا توي اتاق پيچيد.

- مي ري بيرون يانه ؟

اوکه هم ترسيده بود وهم قصد برگشت را نداشت سرش رازير انداخت واهسته گفت :

- من اون جا مي ترسم 

- به من چه که مي ترسي؟وقتي ازباباي بدبخت من اون قلمبه پولارو مي گرفتي بايد فکر اينجاشم مي کردي پاشو برو

شميم غمگين به اوچشم دوخت وازروي تخت ارميا بلند شدو به سمت دررفت.ارميا زودتر دررا بازکرد وبا دستش به شميم اشاره کرد که برود.شميم بيرون رفت وارميا محکم دراتاق را بهم کوبيد.صداي آن باعث اشک هاي شميم شد.به اتاق سردي که ازآن انزجارداشت پاگذاشت .ازروي ناچار روي تخت دراز کشيد وبراي غلبه برترسش پتورا روي سرش کشيد.هنوز بغض مانده درگلويش ازبين نرفته بود.اشک ريخت وبا خداي خودش دردودل کرد:

- خدا جونم خودت خوب مي دوني چقد دوسش دارم خودت خوب مي دوني من هيچ پولي ازعمو نگرفتم خودت مي دوني که عشقش منومجبوربه اين ازدواج کرد ..خدايا کمکم کن .......الهي وربي من لي غيرک 

* * *

با قدم هايي سريع گام برمي داشت تابه ايستگاه برسد.هرازگاهي يکباربه ساعت مچي اش نگاه مي کرد.به ايستگاه رسيد ومنتظراتوبوس به خيابان وماشين هايي که رد مي شدند چشم دوخت.هواابري بود وآسمان شهر پرازابرهاي سياه شده بود.

- سلام

به پشت سرش نگاه کرد.دختري تقريبا هم سن وسال خود روي صندلي ايستگاه نشسته بود.لبخندزد:

- سلام

- منتظر اتوبوسي؟

(نه پس منتظر تراکتورم !)

- آره انگار دير مياد

- نه صبر کن الاناس که پيداش شه 

شميم بازهم به خيابان نگاه کرد وگفت :

- باشه 

دختر دوباره سوال کرد:

- دانشجويي؟چراانقد سرک مي کشي ؟بيا بشين ميادديگه 

احساس کرد تمام دنيا برسرش خراب شد.......حال تهوع گرفته بود .دنياي پيش رويش را سياه وسفيد مي ديد.با خودش حرف مي زد وزمزمه مي کرد..........ديوانه وار سرش راتکان مي داد......ازاين طرف به آن طرف مي رفت .....اصلا کجا مي خواست برود ؟چرا همه چي با ديدن آن تصوير ازيادش رفت ؟.........ماشين ........ماشيني که رد شد.......بي ام و مشکي...ارميا ....ارميا بود.حتما خودش بود ...شک نداشت ........خودش بود....دختر........اون دخترچي ؟......دختري که جلوي ماشينش نشسته بود...مي خنديد...واي ارميا..ارميا ..نبايد بازهم اشک بريزد ...مثل هميشه گريه کرد گريه کرد وگريه کرد...........

- خانم چت شد؟اي واي يکي کمک کنه ..بيا اينجا بشين حالت خوب شه 

باکمک دختر غريبه روي نيم کت نشست .دختر درکيفش راباز کرد وازداخل آن بطري آبي بيرون آورد وبه طرف شميم گرفت .بي توجه به آن دختربطري راپس رد وبلند شدوبه راه افتاد.

- خانم ...خانم حالت خوب شد؟..نري اون ور تر پس بيفتي ؟

فقط مي رفت ....هنوز تصوير خنده ي ارميا وآن دختر رادرسر داشت...تارسيدن به شرکت صورتش را با بادو باران يکي کرد انگار آسمان هم براي اومي باريد.......باد وباران به صورتش مي خورد واو بي تاب قدم برمي داشت.هميشه ازمادرش ياد گرفته بود که باران رحمت الهي است وهنگام آمدن باران خداوند درخواست بنده هايش رااجابت مي کند..سرش را روبه آسمان بلند کرد..دانه هاي درشت وسبک باران بروي صورتش فرود مي آمدند...آرزو کرد.......آرزويي ازته دل..........يا ارحم الراحمين .....يا ارحم الراحمين ....هفت بار تکرار کرد مي دانست که حتما خداي مهربانش جواب مي دهد.

- خدايا..يعني مي شه ......خدايا ...مي شه عشقم عاشقم شه .........خدا...خدا.........

وارد شرکت شد.ازلباس هايش آب مي چکيد.نگهبان شرکت باديدن اودست وپاي خود راگم کرده بود ومرتب حالش رامي پرسيد.اورا مطمئن کرد که حالش خوب است وازپله ها بالا رفت.درحالي که ازسرما مي لرزيد وارد شد.همان موقع خانم سارمي ازاتاقش بيرون امد.باديدن شميم به سمتش دويد.

- خانم خرسند حالتون خوبه ؟چي شده ؟چرا اين ريختي شدي؟

- چيزي نيس فقط زير بارون خيس شدم 

- مگه پياده اومدي؟راهت دوره ؟

- آره ماشين گيرم نيومد

- بيا بريم اتاق من .بخاري هس لباسات خشک شه 

- نه ..رئيس ببينه جنجال راه مي ندازه 

- رئيس نيس رفته بيرون .گفت يه ساعت ديگه برمي گردم تازه اگه هم باشه نمي تونه چيزي بگه .توکه نمي توني بااين لباس کار کني 

به همراه خانم سارمي رفت وکنار بخاري ايستاد.خانم سارمي قهوه اي داغ به اتاق آورد وجلويش گذاشت.

- بخور گرم شي

- ممنون

- خواهش مي کنم .راستي چرا اين چندروزه نيومدي شرکت؟

- دانشگاه دارم ...به جاي من خانم يزداني مياد؟

- آره ..يعني تو هم درس مي خوني هم کار مي کني؟

- بله

- سخت نيس؟

- نه خيلي بايد عادت کنم ديگه 

- پدرومادرت مخالفت نمي کنن؟

- عمرشونو دادن به شما

- آخي ...ببخشيد توروخدا نمي دونستم متاسفم 

- عيب نداره خودتونو ناراحت نکنين 

- تنها زندگی می کنی؟

شمیم در حالی که یک قلوپ از قهوه اش را می نوشید پیش خود گفت: «اینم امروز بند کرده به ما!!!»

- نه خونه عموم هستم

- ایشاالله خوشبخت شی

- مرسی

از اتاق بیرون آمد و همزمان ارميا وارد شرکت شد، لحظه ای نگاه ها در هم قفل شد ... ارميامانند همیشه زودتر نگاهش را برگرفت و در حالی که به سمت اتاقش می رفت رو به شمیم گفت:

- آدما هر چی پرروتر باشن بی شخصیت ترن!

با صدای بلند و محکم بسته شدن در اتاق تازه به خود آمد که به او سلام نکرده است، با خودش فکر کرد ارمياشوهرش است و هر چقدر هم از همدیگر دور باشند وظیفه سلام کردن همیشه با شمیم است. «دفعه دیگه همچین با قربون صدقه رفتن ازت آویز شم و سلام کنم که دود از کلت بزنه بیرون ... !»

اما با یادآوری صحنه ی صبح و دختری که در ماشین او بود چهره اش در هم رفت. در حالی که باز عصبانی شده بود کیفش را محکم روی میز کوبید. روی صندلی نشست و به صفحه ی خاموش کامپیوتر چشم دوخت «مرتیکه آشغال هرزه! من پرروئم یا تو؟ هنوز دو روز از عقدمون نگذشته رفته پی الواتی! ای خدا ... قدرت بده بزنم فکشو پایین بیارم!» مشغول کارش شد و سعی کرد با کارکردن و سرگرمی خود همه ی اتفاق ها را از یاد ببرد...

- سلام 

سرش را بالا کرد. احسان با لبخندی زیبا رو به رویش ایستاده بود.

- سلام آقا احسان ... ای وای ببخشید خوبین آقای مهدوی؟

- خواهش می کنم بله من خوبم با دوست جون ما چیکار می کنین؟

و بعد سرش را نزدیکتر آورد و آرام گفت:

- هنوز اذیتش می کنین؟

شمیم لبخند زد: اگه خدا کمک کنه بله از افتخارات بنده اس

احسان با صدای بلند خندید به طوری که از صدای بلند او ارمیا از اتاق خود بیرون آمد. با تعجب و کمی خشم به آنها نگاه می کرد:

- به به آقا احسان خوش می گذره؟

- سلام رفیق به لطف شما بد نیس

شمیم با پیروزمندی به ارمیا نگاه کرد «خداجونم نوکرتم دربس! دیدی با هم دیگه فکشو پایین آوردیم ؟ ایول!» ارمیا دوستش را به داخل اتاقش فرستاد و رو به شمیم با نگاهی غضب آلود گفت:

- دفعه دیگه از این غلطا به سرت بزنه با من طرفی

شمیم پوزخند زد و ارمیا وارد اتاقش شد. تلفن را برداشت و شماره خانه آقای دادفر یا همان پدرشوهرش را گرفت ... بعد از چند بوق صدای المیرا را شنید:

- بله؟

- بلا

- میمیری سلام بدی؟

- شلام آبجی المیرا

- علیک

- چیه اول صبحی می خوای بزنیم؟

- خوابم میاد

- خب می رفتی کله مرگتو می ذاشتی؟ زن عمو کجاس؟

- همین جا، اون بیدارم کرده این یه روز رو کلاس نداشتیما در اتاقمو از جا کند از بس داد زد

شمیم خندید: دستشو جای من ببوس

- در بی درمون، هان چته؟ بی کاری؟

- آره به خدا اینم شرکته داداش تو داره؟ دارم صبح تا شب مگس می کشم

- بدبخت حشره کش شرکتشي؟

- خفه، سرورشم

المیرا پکی زد زیر خنده: بر منکرش لعنت! چه خبرا؟ خوب پیش میره؟

- با این که سوالات تکراریه ولی باز جواب می دم اوضاع عالیه طبق همیشه دیشب درگیری داشتیم

- چرا؟

- گیتار زد

- باز رفتی دم دستش؟

- خب نمی تونم خودمو کنترل کنم چیکار کنم؟

- آخر ،کار دست خودت می دی تعریف کن چه گندی بالا آوردی؟

شمیم از اول تا آخر شب قبل و گیتار زدن ارمیا را تعریف کرد و در آخر گفت:

- راستی این ارمیا آدمه یا آهن؟

- چطور؟

- گریه نمی کنه

المیرا خندید.

- مرض چرا می خندی؟

- مگه مرد گریه می کنه اَه اَه

- خره منظورم وقتی تو حسه و چه می دونم آهنگ می زنه و می خونه

- آها از اون لحاظ

- نه از این لحاظ

- اصلا نمی گم گرفتی مارو؟

- به درک

- شمیم!

- بنال

- ارمیا هیچ وقت گریه نکرده

شمیم براق شد. چشمانش از تعجب به اندازه سه گردو گرد شده بود ...

- هان؟؟؟ ...

- جدی می گم

- بروبچه ما خودمون شترمرغو رنگ می کنیم به جاقناری می فروشیم!

- به خدا تا حالا گریه نکرده یعنی جز موارد استثنا هیچ وقت اشکش درنمیاد، از سنگه

- دیدی چه باهوشم پس شوهرم آدم آهنیه

- خیرشو ببینی آدم آهنی که داره از خوشگلی می ترکه 

- آره کار دستش داده

- چی شده باز؟

موضوع دختر داخل ماشین را تعریف کرد. المیرا باور نمی کرد و بعد هم ناراحت و پی در پی به ارمیا لعنت می فرستاد.

- ولی شمیم میگم اشتباه دیدیا!

- آره دیگه من فقط کورم که داداش شما پاستوريزه باشه 

المیرا سکوت کرده بود. حرفی برای گفتن نداشت.

- مُردی؟

- نه هستم، میگم شمیم دختره چه ریختی بود؟

- شبیه عمش دختر عباس میرزا داماد شاه قاجار! اینم سواله تو می پرسی من تو اون لحظه چه می دونستم باید چه گِلی به سرم بگیرم تو میگی خره چه شکلی بود؟ اصلا من تو این دنیا سیر نمی کردم داشتم می مردم از ...

شمیم بقیه حرفش را ادامه نداد. بغض راه گلویش را بسته بود. فقط خدا می دانست چه حالی داشت.

- الی می خوام قطع کنم کاری نداری؟

- نه گوش کن شمیم شاید اون دختر خالم بوده

- چی؟ کی بوده؟

المیرا سکوت کرد از حرفی که از دهنش بیرون پریده بود پشیمان شد.

- المیرا؟

- هان؟

- کی بوده؟ دختر خالت چرا؟

- عشقش

شمیم بدون خداحافظی گوشی را روی دستگاه کوبید. نفس نفس می زد اما هر لحظه بیشتر نفس تنگی را احساس می کرد. دستش را روی قفسه ی سینه اش گذاشت. چیزی از درون گلویش نفسش را بریده بود. دستانش را سمت گلویش برد و آن را فشار دارد«لعنتی لعنتی بیا بیرون بیا بیرون» تمام بدنش یخ کرده بود. حرف های المیرا را از یاد نمی برد.دختره ... شاید دختر خالم بوده ... عشقش ... عشقش ....عشق ارمیا .... اون خیلی وقته عاشقشه .... اون گریه نمی کنه ... هیچ وقت اشکش در نمیاد .... ارمیا .... 

بدون آن که به رئیسش خبر دهد از شرکت بیرون زد. سريع قدم برمی داشت نمی دانست کجا می رود اما فقط می خواست برود ... قدم بزند .... دور شود .... دور دور دور از همه از دنیا از نامردی از بی وفایی از عشق ... عشق .... عشق .... از .... ارمیا 

- هوی عاشقی یا بدهکار؟!

صدای راننده ای بود که در حال ردشدن با ماشین خود از عرض خیابان به او هشدار می داد. قدم زنان از وسط خیابان خودش را کنار کشید. چه آرزوهایی که نداشت .... همیشه آینده و ازدواج خودش را جدا از همه ی زوج ها تصور می کرد ازدواجی زیبا با عشق و خانه ای با جهیزیه ی خودش... اما .... با حضور پدر و مادرش .... چقدر روزگار به او بد کرده بود که در عرض یکی دو سال همه چیز را از زندگی شمیم خالی کرده بود ... حتی ... حتی محبت ... محبت ... شوهرش. از پله های برقی خود را به پایین رساند .... مردم با شتاب حرکت می کردند گاهی کسی به دیگری تنه می زد .... همه با سرعت ... چرا انقدر عجله؟ شاید همه ی اون مردم کسی را در خانه داشتند که همیشه منتظرشان است ... اما شمیم .... وارد مترو شد.... جای نشستن نبود ... جایی ایستاد و میله ی فلزی را گرفت ... هنوز مغموم در فکر تصویری که صبح دیده بود اطراف را از نظر می گذراند. سرعت مترو ... مانند ثانیه ای عبور کردن مترو از یک محل ... به بیرون نگاه نکرد ... هروقت بیرون را دید می زد سرش گیج می رفت ... حتی قطار هم مانند مردم عجله دارد ... با شتاب می رود ... جسم بی جان .... قطار مترو هم کسی را در انتظار دارد ... مردمی که منتظر ایستاده اند تا سوار آن شوند .... انگار فقط شمیم تنها و بی کس بود ...

چیزی به دستش خورد. یک لحظه از برخورد آن جسم ترسید و کمی از جا پرید ... اطرافش را نگاه کرد تا بفهمد کار چه کسی بود؟ ... چشمش به ویلچری افتاد که پسرکی کوچک روی آن نشسته بود. از چهره ی او دلش سوخت. پسر کوچک از دو پا و دستها و عضلات صورتش دارای عقب افتادگی بود به طوری که حتی قادر به حرف زدن نبود ... لبخندی به شمیم زد ... که اشک چشمان شمیم را پرکرد .... لبخندش به اندازه ی هزاران حرف وشاید هزاران شکر خداوند بود ...

- ببخشید خانم بچم هواسش نبود ماشینشو پرت کرد، دستتون چیزی نشد؟

به زنی که بالای سر او ایستاده بود نگاه کرد و با بغضی که حالا حتم داشت او را خفه می کند لبخندی تلخ زد و گفت:

- نه چیزی نشد الان ماشینو براتون میارم

- ممنون

شمیم چند قدم آن ورتر رفت و ماشین را از زیر پای جمعیت بیرون کشید و به دست پسر داد. پسرک باز لبخند زد و باز لبخند شکر ... 

حتی هنگام ایستادن قطار و خروج آنها آن بچه شاد بود با وجود آن وضعیت و آن حالت جسمانی خوشحال بود ... یعنی شکر ... شکر خدایی که اراده کرده بود او را این چنین بیافریند ... وارد خیابان شد ... آسمان را نگاه کرد تیره بود ... پر از لکه های سیاه و طوسی رنگ اما خبری از باران چند ساعت قبل نبود ... شروع به قدم زدن کرد و باز فکر پسرک ذهنش را پر کرد ... سرش را بالا کرد ... انگار همیشه حتی از کودکی خدا را در آسمان می دید ... لبخند زد (خدایا وقتی اون بچه با اون وضعیت شکرت می کنه و به همه ی دنیا و نعمت هات لبخند می زنه من باید تو رو سجده کنم چون زندگی من صدباره بهتر از اونه ... خدایا بازم همیشه همرام باش ... مث ... مث امروز که بودی و ناشکریمو دیدی و برام درس عبرت دادی غلط کردم خدایا ... شکرت ... هرچی حکمت توئه شکر ...)

*** 

روي تخت نشست و سرش را روی دستهایش گذاشت.فکر روژان .... حرف های او .... بی رحمی هایش .... هیچ کدام از ذهنش بیرون می رفت. از یک ماه پیش که او قصدازدواج داشت و ارمیا این خبر را شنیده بود در حال مرگ بود ... حتی ازدواج او را در خواب هم تصور نمی کرد ... اما حالا .... نزدیک نامزدی .... عشقش .... روژان ... دختر خاله ای که با همه ی دخترها برایش فرق داشت .... خودش هم نمی دانست چه فرقی اما ... انقد فرق داشت که ارمیا را تا مرز عاشقی کشانده بود .... ذهنش شلوغ بود .... از کی عاشق شد .... اصلا چطور دخترخاله اش عشقش شد ... چندسالگی .... چرا؟ ... چرا حالا از دستش می داد؟ ... چرا به جای روژان شیمیم در خانه ی او بود ... شمیم .... شمیم ... ازش متنفر بود ... چرا؟! ... او که گناهی نداشت .... روژان ... دلش هوای او را کرده بود ... اما او دیگر از آن مردی دیگر بود ... مردی که چند روز پیش دستهایش در دست عشق ارمیا بود ... دستان روژان به جای دستان ارمیا دستان مردی غریبه را لمس می کرد ... ارمیا بغض کرده بود ... باید این بغض را می شکست از چه راهی ... دیوانه وار سرش را تکان می داد تا افکارش از ذهنش بیرون برود ... نگاهش به گیتار افتاد ... فکر خوبی بود ... گیتار همیشه آرامش می کرد ... اما غمگین ... با گیتار همیشه یاد روژان و عشق از دست رفته اش می افتاد ... باز هم سرش را به گردش درآورد ... شاید به دنبال چیزی دیگر ... ساک مشکی رنگ ... به سویش خیز برداشت ... آن را از گوشه ی اتاق برداشت و لباس های تکواندو را بیرون کشید ... ورزش بهترین چیزی بود که با آن سرگرم می شد و همه را از یاد می برد ... در عرض چند دقیقه لباسهایش را عوض کرد ... کمربند را محکم دور کمر خود بست و وسایل را کف اتاق ریخت ... جای خوبی برای ورزش و تکواندو نبود اما به بی فکری اش می ارزید ....چهار تاتومی کف اتاق انداخت و بعد ازکمی گرم کردن خود شروع به حرکات رزمی کرد ...

شمیم کلید را در قفل انداخت و در را باز کرد. وارد خانه شد ... کسی نبود تعجب کرد ... ارمیا تا آن موقع نیامده بود؟ وارد اتاقش شد وسایلش را روی زمین گذاشت و با خستگی ناشی از کلاس درس، لباسهایش را بیرون آورد. از اتاق بیرون آمد و وارد آشپزخانه شد. سیبی از درون ظرف داخل یخچال برداشت و گاز زد و در همان حال به سمت اتاق خواب ارمیا راه افتاد. در اتاق را باز کرد و گازی دیگر به سیب زد اما با دیدن ارمیا در حال ورزش کردن با همان سیب نصفه گاز زده روی دهانش مات موند ... ارمیا که متوجه او شده بود با دیدن قیافه اش دست از ورزش کشید.

- خشکت زده ؟! سلامت کو؟

شمیم سیب را از روی دندانهایش برداشت و اخم کرد. بعد از کمی مکث گفت:

- منم می خوام

ارمیا با تعجب نگاهش کرد شمیم که تعجب او را دید فوری گفت:

- منم تکواندو ... به منم یاد بده

ارمیا که به قیافه ی مانند بچه ی شمیم نگاه می کرد با حرف او نتوانست خنده اش را کنترل کند و بلند زد زیر خنده. شمیم اخم کرده بود»:

- مرض تو هم ترسیدم

ارمیا در میان خنده هایش گفت:

- آخه بچه تو اگه بخوای تکواندو یاد بگیری با یه پاکات که بزنم تو مخت می خوابی رو زمین!

- من می خوابم رو زمین؟ تو یاد بده قول می دم من تو رو بخوابونم

- نه بابا اعتمادبنفس!

- بگو خودمم بلد نیسم دارم پُز می دم

ارمیا باز خندید.

- ای زهر حلاحل یاد میدی یا نه؟

- شرط داره

- باج می گیری؟

- هرچی می خوای فکر کن بگم؟

- بگو

- هر روز و هر شب غذا درست می کنی، اونم اگه بد باشه من تو تکواندو جبران می کنم

- واسه شیکم مبارک شما؟

- نه پس واسه شیکم یه ذره ای شما؟!

- اصلا نمی خوام به دردسرش نمی ارزه وقت ندارم

- شرط بود هر جور میلته

شمیم از اتاق بیرون رفت و کنترل تلوزیون را برداشت و کانال ها را پشت سر هم عوض می کرد. چند لحظه بعد صدای ارمیا را شنید، کنارش نشسته بود:

- بزن منوتو

- دوست ندارم 

- میگم بزن میخوام برنامه شو ببینم

- الان شب به شب شروع مي شه قسمت عاشقانشه، می خوام ببینم ساکت

- اِ ... پررو به من می گی ساکت؟

- هیس ... هیس

ارمیا با حرص بلند شد و پریز تلوزیون را از برق کشید و با لبخندروی مبل نشست. شمیم با عصبانیت او را نگاه می کرد:

- پاشو روشنش کن

- برق نیس، غذا چی درست کردی؟

- رو روبرم من که گفتم نوکرت نمی شم!

- جهنم من که مث همیشه غذا سفارش می دم تو خودت بشین موس بکش

- منتظر دستور جناب عالی بودم

- شرکت که نمی یای اگه هم میای نصفه نیمه ول می کنی میری، خونه هم که نیستی، غذا هم که درست نمی کنی، صدوبیست و چهار مترم که زبون داری آخه من به تو چی بگم؟

- شمیم فرشته، شمیم نازگلی، شمیم خانوم گل گلاب، شمیم گوگولی ، شمیم مهربونه ... شمیم ...

ارمیا به زور لبخندش را مهار کرد و با اخم گفت:

- بسه بسه شمیم کوفت .... شمیم درد بسکه حرف می زنی مغزم داره منفجر می شه

شمیم لبهایش را باز با اخم جمع کرد ... ارمیا بداخلاق بود برای شمیم بداخلاق بود ... از جایش بلند شد و وارد آشپزخانه شد مشغول غذا درست کردن شد و دیگر حتی نگاهی هم به بیرون و یا ارمیا نینداخت. بوی غذا همه خانه را پر کرده بود. صدای ارمیا را شنید که از بیرون می گفت:

- وای وای سوزوندی غذا رو ببین چه بوی میاد!

از حرص پوست لبش را می جوید. خودش می دانست همه حرفهای ارمیا از روی لجبازی است. اما چرا لج بازی؟؟؟؟!!!

خورش فسنجان با برنج زعفرانی را در ظرف کشید و میز را تا حدی که توانست تزیین کرد. می خواست حرص ارمیا را در بیاورد. غذا را جلوی او بخورد تا دلش خنک شود. سر میز نشست و با اشتها قاشق را برداشت و اولین قاشق برنج را به سمت دهانش برد اما آن را سرجایش گذاشت. تمام اشتهایش کور شد ارمیا گرسنه بود. سفارش غذا نداده و حتی خانه هم پر از عطر غذای او بود ... دلش می خواست گریه کند ... با خودش زمزمه می کرد:

- شمیم برات بمیره تو گرسنه بیرون نشستی بعد من می خوام اینجا برا حرص تو اینا رو کوفت کنم؟ تو گلوم گیر کنه اگه بدون تو بخورم

کفگیر را برداشت و بشقاب دیگری را کشید و روبروی خود گذاشت. سر میز نشست و با صدای بلند ارمیا را به نام خواند. ارمیا وارد آشپزخانه شد و بعد از دیدن میز غذا با تعجب نگاهی به شمیم انداخت و گفت:

- اینا راستکیه؟

شمیم خندید.

- نه پلاستیکه برا خوشکلی چیدم دل تو بسوزه 

- اِ فکر کردی خرم ؟دیدی فهمیدم دروغه

- بشین بخور

ارمیا دوباره نگاهش کرد. لبخند زد و در حالی که آستین های لباسش را بالا می زد سر میز نشست. شمیم نگاهش می کرد چهره اش با لبخند چقدر زیبا می شد ... چقدر وقتی می خندید چال گونه هایش را دوست داشت ... چقدر برق چشمان خاکستری ارمیا را می پرستید ... ای کاش .... صدای ارمیا رشته افکارش را پاره کرد:

- خانوم آشپز چیزی توی صورت مبارک من مشاهده می فرمایین که این طور زل زدی بهش؟

شمیم سرش را زیر انداخت . ارمیا هنوز غذایش را دست نزده بود. شمیم پرسید:

- پس چرا غذاتو نمی خوری؟

- با هم شروع کنیم

- دیوانه

با هم شروع به غذا خوردن کردند وارمیا اولین قاشق غذا را که قورت داد با همان لبخندو چال گونه ای که دل شمیم را می لرزاند گفت:

- یادم باشه برات لباس تکواندو بخرم لازمت می شه

*** 

روی صندلی کنار دست ملیسا نشست. ملیسا زودتر سلام داد.

- سلام المیرا نیومده هنوز؟

- ندیدمش حالا چیکارش داری؟ کلاس عمومی ها رو دوست نداره

- غلط می کنه اگه نیاد حسابشو می رسم

- چرا؟

- قول داده با هم بریم کافی شاپ

- نه بابا بد نگذره! قرار مَدار تو کاره؟

- آره

ملیسا تقریبا جیغ زد.

- هه ... با کی؟

- با شاه اسماعیل خان 

ملیسا لبهایش را جمع کرد و با اخم گفت:

- مسخره

- خب ندارم زوره؟ مگه همه مث توان روزی با صدو بیست نفر قرار داشته باشن

- خفه ،حالا شجره نامه تو برات میارم کف برشی!

- منتظرم

با صدای المیرا صحبتشان را قطع کردند.

- به به رفقای بیکار جامعه حال و احوالات چطوره؟

ملیسا گفت:

- درست حرف بزن جلو جمع آبرو داریم

المیرا خندید. شمیم با شیطنت گفت:

- چیه ملیسا باز کدومشون چشمتو گرفته؟

ملیسا با دهانی باز به او خیره شد.

- هان ؟؟؟

المیرا چشمکی به شمیم زد.

شمیم ادامه داد: اون شلوار زغالیه که تیشرت طوسی پوشیده نیس؟ اون یکی مو سیخ سیخی چی؟ محمدی که فکر نکنم، ها ؟؟؟

ملیسا با تندی و کمی دلخوری گفت:

- نامردا سرکارم گذاشتین؟ به خدا من کسی رو تور نکردم

المیرا که کمی مشکوک شده بود نگاهی خیره به شمیم انداخت و گفت:

- ولی فکر کنم شمیم خانم تور کرده

شمیم اول فکر کرد منظور المیرا از تور کردن ارمیا باشد اما وقتی رد نگاه المیرا را گرفت چشمش به همان پسر جوانی که چند روز قبل با او به کلاس آمده بود افتاد. کریمی یا همان امید خیره خیره به شمیم نگاه می کرد. وقتی نگاه شمیم را بروی خود دید به نشانه سلام سر تکان داد. شمیم هم به زورکی و با کمی لبخند جواب داد. برگشت رو به ملیسا و المیرا که با چشمان مشکوک و عصبانی المیرا مواجه شد. دهانش را باز کرد تا به او توضیح دهد اما با آمدن استاد منصرف شد. تا آخر کلاس المیرا نگاهش نمی کرد.

- دِ هَه ... چقدر تند راه میری بذار منم بهت برسم

- جهنم می خوام نرسی

- الی چرا اینجوری می کنی؟ بابا به جون ارمیا من با اون پسره ...

المیرا کلامش را قطع کرد: 

- خفه شو اسم ارمیا رو هم نیار

- چرا آخه؟ تو که باور نکردی لااقل کافی شاپو بهم نزن

- عمرا با توی آشغال بیام

- المیرا؟؟؟!!!

- درد، گمشو حوصلتو ندارم

- برم؟

- آره

- المیرا؟

- برو شمیم برو حوصله ندارم جیغ میکشما

- لااقل تا سر خیابون با هم بریم

المیرا بدون هیچ حرف دیگری از او فاصله گرفت و رفت ...

شمیم هنوز در شوک حرفهایش به رفتن او می نگریست .مگه چه کار بدی انجام داده بود ؟....

تقریبا نیم ساعت بعد به شرکت رسید. اول طبق همیشه به آبدارخانه رفت و با یک لیوان قهوه وارد اتاق ارمیا شد .... بدون این حتی در بزند یا سلام کند. با صدای بسته شدن در ارمیا سرش را بالا گرفت. شمیم با لبخند سر تکان داد ...

- می مردی در بزنی؟ خجالت نمی کشی این جوری میای تو اتاق؟

شمیم باز سر تکان داد به معنی (نه)....

- به سلامتی مخ که نداشتی زبونت چی شد؟

شمیم ریز ریز و بدون صدا می خندید.

- چرا انقد دور اومدی؟ مگه دانشگات دوازده تمام نمی شد؟

شمیم اخم کرد ... ارمیا با حرص نگاهش می کرد ...

- چه مرگته؟

شمیم گرسنه بود. بدون حرف زدن دستش را روی شکمش گذاشت. ارميابا چشمانی تقریبا از حدقه درآمد نگاهش کرد. منظور شمیم را چیز دیگری گرفته بود ... شمیم برای اذیت کردنش لبخند زد ... ارمیا با خشم به سمتش خیز برداشت ... شمیم فرار کرد ...

- صبر کن ببینم چه غلطی کردی ها؟

شمیم ایستاد ... حرف ارمیا برایش گران تمام شده بود ...

- به تو مربوط نیس 

- چه عجب! فک کردم زبونتو بریدن

شمیم بی توجه به او به سمت در حرکت کرد. ارمیا با خشم شانه اش را گرفت و به عقب برگرداند ... شمیم گفت:

- هووووو .... مگه دنده ماشین جابه جا می کنی؟

- خیلی ...

حرفش را نصفه رها کرد و از شمیم پرسید:

- واسه چی دستتو رو شیکمت گذاشتی؟

شمیم پکی زد زیر خنده و با همان حالت که ارمیا را بیشتر عصبانی می کرد گفت:

- بچه اس البته هنوز باد هواس آخه من امروز خیلی ...

صدای وحشتناک و سوزشی که روی صورتش حس کرد حرفش را در دهانش نیمه کاره گذاشت. هنوز صدای سیلی ارمیا توی گوشش ونگ ونگ می کرد ... ارمیا محکم چانه ی شمیم را در دست گرفت ... شمیم به چشمان خاکستری او نگاه کرد ... آه از نهادش بلند شد ... حتی موقعی که چشمانش از خشم به خون می زد هم دیوانه کننده بود ...

- امروز کدوم گوری بودی؟

- دانشگاه

صدای فریاد ارمیا قلبش را از جا کند.

- دروغ نگو

آهسته گفت: ارمیا این جا شرکته

- تو نمی خواد به من بگی خودم می دونم، برا همینم داد می کشم اصلا می خوام همه بفهمن

- اِ؟ پس از فردا همه جا جار می زنم تازه حلقمو هم دستم می کنم

- تو بی جا می کنی؟ کجا بودی از صبح تا حالا؟ تو بغل کدوم سگی جولون می دادی؟

سرش به دوران افتاد ... چرا ارمیا منظورش را بد درک کرده بود ... شمیم فقط گرسنه بود.. ارمیا به چشم هرزه به شمیم نگاه می کرد؟درحالی که خودش با دخترهای مختلف رابطه داشت شمیم را مواخذه می کرد؟؟؟ چشمه اشک شمیم شروع به جوشیدن کرد هنوز دلش می خواست از خودش دفاع کند دهانش را باز کرد اما بغض مثل توده ای سنگین راه گلویش را بسته بود ... آب دهان خشک شده اش را قورت داد و به سختی رو به ارمیا گفت: من فقط می خواستم بگم ... می خواستم بگم که گرسنمه ... می خواستم ... می خواستم غذایی که خودم ... خودم درست کرده بودمو ... با ... با ... هم بخوریم ... به .... خدا .... به خدا من ... ارمیا ... من .... هرزه نیستم

اشکهایش جاری شد دستگیره در را گرفت و در را باز کرد و فوری از اتاق بیرون رفت. پشت میزش نشست و با شدت اما بی صدا گریه کرد. دلش می خواست به خانه برود اما یادش آمد که ارمیا به او می گفت «اگه می خوای با این وضع بیای شرکت که هر روز نصفه نیمه ول کنی بری دیگه سر کار نیا» تا آخر وقت به کارش رسید و حتی تلفن های ارمیا را پاسخ 

می داد و تلفن های دیگر را به اتاقش وصل می کرد اما به سردی با او حرف می زد ... بدترین حرف را توی عمرش از شوهرش شنیده بود آن هم شوهری که خودش پاک و بدون خیانت نبود ... ارمیا هیچ وقت به اندازه آن روز شمیم را سرد و خشک ندیده بود ... انگار آن دختر شوخی و خنده را در رگهایش تزریق کرده بودند ... اما آن روز نه ...

بدون این که به رئیسش خبر دهد از شرکت بیرون رفت ... فقط ده دقیقه به اتمام وقت کاری مانده بود ... از نگهبان شرکت خداحافظی کرد و در پیاده رو شروع به قدم زدن کرد ... نیاز به فکر کردن داشت ... سردش بود ... لبه های پالتویش را به هم نزدیک کرد و دکمه های آن را بست و دستانش را در جیب هایش فرو برد ...

*** 

- خانم؟

صدای پسر از کنارش می آمد ... بدون اینکه به ماشینی که کنارش آرام حرکت می کرد نگاهی بیندازد سریع تر حرکت می کرد و قدم برمی داشت.

- خانوم صبرکنین!

- برو آقا برو مزاحم نشو

- خانوم یه لحظه وایسین تو رو خدا من مزاحم نیستم

شمیم بی توجه تندتند راه می رفت تا به ایستگاه برسد. آن جوان هنوز صدایش می کرد.

- خانم خرسند خواهش می کنم

سرجایش میخ شد. برگشت و پشت سرش را نگاه کرد. پرشیای سفید!! راننده اش آشنا بود ... احسان دوست ارمیا ... احساس شرمندگی کرد ... به سمت در ماشین رفت و کمی سرش را خم کرد تا احسان را ببیند.

- سلام آقای مهدوی ببخشین تو روخدا سوءتفاهم شد

- خواهش می کنم خانم حق میدم بهتون.

شمیم سکوت کرد ... احسان بلافاصله گفت: سوارشین برسونمتون هوا سرده

- نه مزاحم نمیشم می رم ایستگاه

- نه خانوم چه مزاحمتی سوارشین این موقع ماشین سخت گیر میاد 

شمیم این پا و اون پا می کرد ... می ترسید ارمیا او را با احسان ببیند آن وقت وضعیت از این هم که بود بدتر می شد. صدای احسان را شنید:

- خانوم خرسند چیزی شد؟

شمیم لبخند زورکی زد و گفت: نه نه ...

و سوار شد صندلی عقب را جامی گرفت. فضای ماشین احسان گرم بود و شمیم را در خلسه فرو رفته بود. آهنگ ملایمی از پخش ماشین به گوش می رسید. جو بدی بود ... ساکت و آرام ... شمیم از این سکوت احساس خوبی نداشت ... بالاخره احسان سکوت را شکست.

- خب چه خبر خانوم خرسند؟ خوش میگذره

- سلامتی بله بد نیس می گذرونیم

- دانشگاه می رین؟

- بله ترم اولم

- با المیرا خانوم همکلاسین؟

شمیم با تعجب گفت: شما المیرارو می شناسین؟

- خب یه چند باری خونشون رفتم دیدمشون

- آها ... بله با هم هستیم

- دختر خیلی خوبین

شمیم با لبخند و کمی مشکوک به او نگاه کرد. گفت:

- بله دختر خیلی خوبیه

- راستی شما و المیرا خانوم هفته دیگه همراه ارمیا بیایین

- کجا؟

- ارمیا نگفته بهتون؟ هفته بعد خونه یکی از رفقای مشترکمون مهمونیه قراره ارمیا بخونه شما هم بیایین.

شمیم بهت زده به او نگاه می کرد ... بعد از کمی مکث گفت:

- ممنون فکر نکنم المیرا بتونه بیاد، منم درس دارم

- چرا؟ خوش میگذره ارمیا تو این جور مجلسا سنگ تموم میذاره

بازهم شمیم متعجب شد اما خودش را کنترل کرد و گفت:

- ببینم چی می شه، ممنون از لطفتون من دیگه همین جا پیاده می شم

- بذارید تا دم خونه ببرمتون هوا سرده 

- نه مرسی تا همین جا هم زحمت دادم

احسان ماشین را نگه داشت و گفت:

- خواهش می کنم چه زحمتی ... سلام برسونین خدمت خانواده

و کمی بعد ماشین احسان دور شد. شمیم تا دم خانه پدرشوهرش رفت اما ایستاد:

- ای تو روحت احسان حالا من باید باز ماشین بگیرم برگردم دم خونه

نگاهی به خانه آقا فرید کرد و تا سرکوچه در حالی که قدم برمی داشت موبایلش را درآورد و شماره آژانسی را گرفت...

وارد خانه شد، کلیدهای برق را زد ... همه جا روشن شد ... به سوی اتاقش به راه افتاد ... هنوز فکر مهمانی که ارمیا قصد رفتن داشت ذهنش را مشغول کرده بود...

غذاهایی که هنوز دست نخورده باقی مانده بود را درون ماکرویو گذاشت دکمه را زد. حوصله غذاخوردن نداشت اما از گرسنگی بدجورهلاک بود ... میز را چید ... دلش نمی خواست بدون حضور ارمیا انقد به خودش برسد ... اما انگار کسی درونش می گفت: (از حرص او هم که شد میز را بهتر و بهتر بچین ...)

ژله صورتی رنگ را از توی یخچال بیرون آورد و روی میز گذاشت. روی آن را با چند توت فرنگی تزیین کرد. نوشابه و دلستر را هم درون پارچ ریخت ...

صدای درخانه آمد ... شمیم اخم کرد ... دوباره صحنه های بعدازظهر را به یاد آورد ... با خودش فکر کرد

(باید بی خیال شم اگه اینطوری پیش برم دیوونم می کنه)

در کابینت را باز کرد و بشقاب ها را بیرون آورد، برگشت تا آنها را روی میز بچیند اما با دیدن ساک مشکی رنگ روی میز بهت زده ایستاد. بشقاب ها را روی کابینت گذاشت و در ساک را باز کرد با دیدن لباس های تکواندو دلش می خواست از خوشحالی فریاد بکشد اما تنها به لبخندی بسنده کرد و در کیف را بست و روی زمین گذاشت. باز اخمهایش را در هم کشید. صدای آرام ارمیا را شنید:

- اِ ... چه نامرده ها!

برگشت اما کسی نبود. خنده اش گرفته بود صدایش به گوش می رسید اما خودش نبود.

- ارمیا؟

- اصرار نکن اصلا نمیام

- کجایی تو؟

- پشت دیوار

- اونجا چیکار می کنی؟ بیا تو

- اجازه دادی؟

- مگه نگفتی اصرار نکن؟

ارمیا داخل آشپزخانه آمد و با شاخه گلی که در دستش بود با لبخند گفت:

- حالا من یه چیز پروندم؟ احوالات خانوم آشپز؟؟؟

شمیم با ناراحتی به او نگاه کرد.

- اِ ...؟ خب برات هدیه گرفتم دیگه، بخند.. ببین انقد لباسا خوشگله

- زحمت کشیدی خسته نباشی

- انقده بدم میاد از دخترای زر زرو!

شمیم با تندی نگاهش کردوچشمانش را گرد کرد. ارمیا سرش را کمی خاراند و گفت:

- اِ چیزه یعنی انقد از گل مریم خوشم میاد

شمیم نگاهی به گل مریم سفیدی که در دستان او بود انداخت خنده اش گرفته بود ارمیا منت کشی کردنش هم به آدم نرفته بود.

- واسه منه؟

ارمیا نگاهی به گل در دستان خود انداخت و گل را پشت سر خود برد و گفت:

- نخیرم می خوای مث اون لباسا نامردی کنی بازم برام اخم کنی ؟

شمیم نگاهی به قیافه ی بچه مانند ارمیا انداخت دیوانه همین رفتارهایش بود گاهی تلخ تلخ مانند قهوه ترک! و گاهی انقد شیرین که مانند بچه ها بود ... لبخند زد، ارمیا هم با لبخند او شاد شد و گل را از پشت سرش بیرون آورد و به او نزدیک شد ... انقد نزدیک که نفس هاي شمیم گرفت ... ارمیا با شاخه گل روی همان قسمتی که سیلی زده بود کشید و گفت:

- وقتی عصبانی میشم کنترلمو از دست می دم

و باز لبخند زد. شمیم در حال مرگ بود ... یعنی این همان ارمیای ظهر بود؟رفتارش صد و هشتاددرجه فرق کرده بود... چقدر آن لحظات را دوست داشت ... دلش می خواست زمان ایست کند اما ... چقدر چال گونه هایش را دوست داشت ... 

گل را از دستش گرفت و گفت:

- بشین داشتم غذا می کشیدم

- واسه منم می خواستی بکشی؟

شمیم خندید و ابرو بالا داد.

- اِ ... چرا؟

- با دست گلی که ظهر آب دادی واست غذا هم بکشم؟ نه می خوای بیام دهنتم بذارم؟

- قربون دستت بدم نیستا

- نامرد

ارمیا سکوت کرد ... به کابینت ها تکیه کرده بود و شمیم را نگاه می کرد... شمیم چند دقیقه ای مشغول بود که از سکوت او تعجب کرد و بعد سرش را بالا گرفت و به او نگاه کرد «چرا اخمهایش در هم بود؟»

- چرا نمی شینی غذا کشیدم

ارمیا سرش را بالا کرد و به شمیم چشم دوخت. لب هایش آهسته بهم می خورد اما صدایش در نمی آید ... شمیم دقت کرد...

ارمیا سرش را زیر انداخته بود، شمیم فقط شنید که او آهسته گفت:

- به مرگ خودم نامرد نیستم

شمیم مات نگاهش کرد ... فقط به خاطر همین یک کلمه ناراحت شده بود؟او فقط قصد شوخی داشت! چرا ارمیا حرفهای شمیم را همیشه برعکس درک می کرد؟؟؟

- ارمیا

ارمیا نگاهش نکرد همان طور که سرش را زیر انداخته بود آرام گفت:

- شمیم من ... من ... بعدازظهر ... تو ... تو شرکت... می دونی آدم وقتی عصبانی میشه اینارو میگه ... خب تو شیطونی ... می دونی منم که گیر میدم به همه چی ... توشرکت ... یعنی ... شمیم...

شمیم متعجب به او چشم دوخته بود. هیچ کدام از حرفهایش را نفهمیده بود. ارمیا نفسش را بیرون فرستاد و گفت:

- تو هیچ وقت هرزه نیستی فکر من احمقانه بود ...

شمیم آه کشید. با لبخند به او که سرش را زیر انداخته بود چشم دوخت. در دل قربان صدقه قد و بالایش می رفت.

- ارمیا امشب خودتو کشتی تا اومدی یه حرف بزنی بابا آب میوه گیری بهتر از تو جواب پس میده بیا بشين یه چیزی کوفت کنیم

ارمیا سرش را بالا کرد و چشم در چشم هم خندیدند.

مشغول غذاخوردن بودند. ارمیا کمتر صحبت می کرد ... در واقع اصلا حرف نمی زد ... شمیم این وضعیت را دوست نداشت ... همیشه از شام خوردن در سکوت محض بدش می آمد ...

- راستي کی بهم یاد میدی؟

- چیو؟

- تکواندو دیگه

- آها ... نمی دونم ... شاید هیچ وقت

- اِ ...؟

- اُ ...

- حرفهای خودمو به خودم پس نده

ارمیا لبخند زد.

شمیم گفت:

- باشه؟

- چی باشه؟

- بهم یاد بده

- اونوقت باید بری آزموناشو بدیا

- سخته؟

- نه خیلی

- خب پس حله دیگه

- آخه تو کی وقت داری که بخوای به این چیزا برسی

- دارم واسه همه چی وقت دارم

- ببخشید واسه همه چی وقت دارم یعنی چی؟

- هیچی بابا غذا تو بخور

ارمیا چپ چپ نگاهش می کرد اما شمیم با آرامش زیر نگاه های او غذایش را به اتمام رساند.

*** 

- دست از سرم بردار

- یه لحظه گوش کن

- نمی خوام ازت متنفرم ازت بدم می آید

- آخه چرا؟ روژان من دوست دارم من چی کم داشتم که منو به اون پسره یه لاقبا که حتی نمی تونه دماغشو بالا بکشه فروختی؟ من خیلی بیشتر از اون تو رو می خوام خیلی بیشتر از اون خوشبختت می کنم روژ ...

روژان بدون توجه به حرفهای ارمیا میان کلامش آمد و حرف ارمیا را قطع کرد:

- دهنتو ببند عوضی اون پسره یه لاقبا یه تار موش به صد تا هرزه مث تو می ارزه، خیال می کنی نمی دونم چه کثافت کاری هایی که نمی کنی؟ چه جاهای کثیفی که تا نیمه شب توش جولون نمی دی؟ تو اون مهمونی ها که صد تا سگ و گربه ریختن توش؟ فک می کنی مث ننه باباتم که سرمو مث کبک زیر برف بکنمو و از هیچی خبر نداشته باشم، نه آقا همه توی آشغالو شناختن همه فامیل فهمیدن چه گل کاری هایی می کنی، اونوقت با این حرفا من بیام با تو ازدواج کنم که بشم تف بالا سر برا ننه بابام؟؟ مطمئن باش اگه مجبور باشم با یه پیرمرد ازدواج کنم می کنم ولی زن توی هرزه نمی شم ...

- من هرزه ام؟ من؟ من که تا دست چپ و راستمو شناختم تو دور و برم بودی، توکه همیشه جلو چشمم بودی، تو منو عاشق کردی، همون جوری هم به هرزگی کشوندی، کثافت من به خاطر تو بابامو به باد فحش و ناسزا گرفتم، به خاطر توی لعنتی هر غلطی که بگی کردم تا فقط بدستت بیارم، واست خونه گرفتم وسایل و جهاز تو خودم خریدم خودم چیدم، واسه خاطر تو مث سگ شب و روز درس خوندم تا سر بیست سال لیسانس بگیرمو بتونم شرکتو اداره کنم واسه تو خوندم نوشتم واسه تو می مردم ... اما توچی؟ همه رو سوزوندی هرچی امید داشتمو به باد دادی، از روزی که منو پس زدی و فهمیدم فقط یه سرگرمی مث همه پسرای دیگه برات یه اسباب بازی بودم ، لب به مشروب و سیگار زدم ... از همین دو تا همه چی شروع شد همه هرزگی هایي که تو الان بهم می گی به خاطر توی ...

ارمیا بقیه حرفش را ادامه نداد. با مشتش محکم توی دیوار زد. دستش درد گرفته بود و زخم شده بود ... روژان پوزخند زد و گفت:

- با این کارات نه حالا نه هیچ وقت دیگه منو بدست نمی یاری یکی دو ماه دیگه عروسی منو شهرامه منتظرتم ...

و بدون این که منتظر جوابی از ارمیا باشد از او دور شد و از پارک خارج شد. ارمیا به دیوار تکیه داد و در همان حال آرام آرام خودش را به پایین کشید و نشست. دستانش را درون موهایش فرو برد و به راهی که روژان دیگر در آن قدم برنمی داشت چشم دوخت... بی حوصله موبایلش را درآورد تا به احسان زنگ بزندتا به دنبالش بیاید.نگاهش روی اسم نیوشابانام نوشابه درگوشي اش ثابت ماند ... دکمه ویس کال (voice call) را زد ... بعد از چند بوق صدای نیوشا در گوشی پیچید:

- به به ارمیا خوشگله پارسال دوست امسال آشنا؟

- کم زر بزن حوصله ندارم

- چه مرگته سلامت کو؟

- داری؟

- آره اما به تو نمی دم

- جهنم

و تماس را قطع کرد. نیوشا باز زنگ زد، ارمیا چندبار ریجکت (reject) کرد اما دفعه سوم جواب داد:

- بنال؟

- وای ... عین دخترشونزده ساله ها واسم ناز می کنه، پا شو بیا بساط پهنه بیا تا جمعش نکردن

- کیا اونجائن؟

- هنگامه و سیسی و سامی، امیرم تا یه ربع دیگه میاد

- حوصلشونو ندارم برام جدا بذار میام می گرم

بدون این که اجازه دهد نیوشا حرف دیگری بزند قطع کرد. به سمت ماشینش راه افتاد ... سوار شد و ولنجک را که خانه نیوشا در آن جا قرار داشت را در پیش گرفت.

- سلام

- علیک آوردی؟ پس کو؟

- چقدر عجله داری حالا؟ بیا تو با هم ... 

ارمیا حرفش را قطع کرد:

- خفه شونیوشا حوصله ندارم برو بیار

- هوشَه ... مگه رم کردی؟

- میاری یا برم از یکی دیگه بگیرم

- خیله خب حالا چه زود عصبانی میشه نمی یای تو؟

- نه 

- جهنم وایسا برات بیارم

نیوشا به داخل خانه رفت و چند دقیقه بعد با یک بسته بیرون آمد.

- چیه؟

- ودکا و جِین همینا رو داشتم

- خسته نباشی اینا که تا ده تا شیشه ام اثر نمی کنه

- مگه می خوای خودتو بکشی؟

- می خوام هیچی نفهمم حالم خیلی خرابه

- ندارم

- گمشو، بده به من

- هو ... پولو رد کن بیاد

ارمیا دستش را در جیب عقب شلوار جینش کرد و کیف پول مشکی اش را درآورد. مقداری پول به سمت نیوشا گرفت. نیوشا نگاهی به دور و برکرد و پول را گرفت.

- ارمیا آخر کار دستم میدی ... حالام زود بزن به چاک

ارمیا پوزخند زد و سوار ماشین شد. طوری حرکت کرد که تا چند دقیقه صدای جیغ لاستیک ها در گوش نیوشا می پیچید...

الکی در خیابان ها چرخ می خورد خودش هم نمی دانست کجا می رود؟؟؟ ساعت ازنه شب گذشته بود و آزادراه خلوت بود... شاید هم گهگاهی چند ماشین از آنجا عبور می کردند ... ماشین را کنار کشید... به اطرافش چشم دوخت ... سیاه سیاه ... مثل قلب روژان ... مثل چشمهای بی احساسش ... یا شایدم مثل روزگار ارمیا ... شیشه جین را برداشت تا پیاده شود اما نگاهی به آن کرد و بعد پرتش کرد روی صندلی،جين راهيچ وقت دوست نداشت...شايد هم اثرنمي کرد ..لااقل براي ارميا اثرنمي کرد... ودکا را تا ته سرکشید ... قلوپ قلوپ ... چشمهایش را بست ... نمي دانست چقدر اززمان گذشته ......گلویش می سوخت کم کم چیزی مثل سرب راه گلویش را می بست... بغض؟ نفرت؟ کینه؟؟ ... خوابش گرفته بود ... تقریبا همه جا را تار می دید ... می رفت ... کجا؟ ... روژان را می خواست ... باز هم نام او ... دختری که همه ی زندگیش را در طی چند سال بر باد داده بود ... شهرام ... رقیبش بود ... عشقش را دزدیده بود ... دستانش را ... دستان روژان در دست شهرام ... بی اختیار می خندید ... گاهی هم قهقهه ... اطرافش نور بود ... ماشینش نبود؟ ... او کجا بود؟ ... باز هم روژان ... روژان ... روژان ... فریاد زد ... فریاد زد ... چرا گریه نمی کرد ... اشک ... اشک ... چرا هیچ وقت پلک هایش خیس نمی شد؟؟؟ ... پلک هایش خسته شدند ... خوابش می آمد ... نیاز به آرامش داشت ... یا شایدم مرگ ...

صدای زنگ در خواب را از چشمانش پراند ... به ساعت نگاه کرد ... 30/2 دقیقه ی نیمه شب ... مطمئن بود ارمیا برگشته است ... اما چرا انقدر دیر؟... به سرعت در را باز کرد ... ارمیا سلانه سلانه و با دست و پایی شل وارد خانه شد. 

شمیم متعجب به قیافه ی او نگاه می کرد. چرا چشمان ارمیا خمار بود؟ حتی نگاهی به شمیم هم نینداخت ... سلام شمیم را پاسخ نگفت.

- ارمیا ... چ ... چرا...

صدای فریاد ارمیا دلش را فروریخت ... ارمیا با خنده نگاهش کرد و با دستانی شل مانند او را نشانه گرفت و بلند بلند می گفت:

- روژ ... روژا ... ان...ن ... تو ... خی ...خی...خیلی ...کثیفی

شمیم نگاهش می کرد ... بوی الکل را به خوبی فهمیده بود ... رفتارهای ارمیا ... اشک چشمانش را پرکرده بود...

- ارمیا آروم باش چرا داد میزنی؟

- خفه شو

و باز هم فریاد کشید و می خندید ...

شمیم گریه کنان به سمت اتاقش رفت و در را بست و بلند بلند گریست ... تحمل دیدن ارمیا را در آن وضع نداشت

«روژان» ... اسمی که مرتب در گوش شمیم زنگ می زد ... «خدایا این دیگه کیه؟ خدایا ارمیا داره با خودش چیکار می کنه ... خدا ... خدا...»

هق هق گریه اش با صدای قهقهه ی ارمیا در هم آمیخته بود ...

با نوری که از پنجره اتاقش بر روی صورتش تابیده می شد چشمانش را باز کرد ... کمی دور و برش را نگاه کرد تا اتفاقات شب گذشته و زمان خودش را به یاد آورد ... باز هم بغض ... نگاهی به ساعتش انداخت ... 35/8

از جا پرید ... شرکت نرفته بود... حتما ارمیا تنبیهش می کرد. از اتاق بیرون آمد و در حالی که خمیازه می کشید به سمت دستشویی می رفت ... اما مات ایستاد ... ارمیا روی کاناپه با همان لباسهای بیرون خوابش برده بود ... چرا شرکت نرفته بود؟ شمیم در جواب سوال های خود گفت: «حتما با اون وضع قشنگ دیشبش توقع داری صبح علی الطلوع سرکار باشه؟»

*** 

با نوری که از پنجره اتاقش بر روی صورتش تابیده می شد چشمانش را باز کرد ... کمی دور و برش را نگاه کرد تا اتفاقات شب گذشته و زمان خودش را به یاد آورد ... باز هم بغض ... نگاهی به ساعتش انداخت ... 35/8

از جا پرید ... شرکت نرفته بود... حتما ارمیا تنبیهش می کرد. از اتاق بیرون آمد و در حالی که خمیازه می کشید به سمت دستشویی می رفت ... اما مات ایستاد ... ارمیا روی کاناپه با همان لباسهای بیرون خوابش برده بود ... چرا شرکت نرفته بود؟ شمیم در جواب سوال های خود گفت: «حتما با اون وضع قشنگ دیشبش توقع داری صبح علی الطلوع سرکار باشه؟»

به سمتش رفت و او را صدا زد ... چندبار ... اما بیدار نمی شد ... مجبور شد لیوان آب را از روی میز برداشت و روی صورت و یقه ی ارمیا خالی کرد ... ارمیا وحشت زده از خواب پرید و با دیدن قیافه خندان شمیم و لیوان در دست او به تندی نگاهش کرد و گفت: 

- مرض داری؟

- نه به اندازه تو، پاشو برو سرکار جناب رئیس خواب موندی

ارمیا با دیدن ساعت مانند فنر از جا پرید و به سمت دستشویی هجوم برد. شمیم زودتر خودش را رساند ...

- اِاِ ... تقلب نکن من می خوام برم

- جون شمیم دیرم شده

- مگه من دیرم نشده؟

- بابا من دو دقه ای میام، تو تا بیای بیرون من کلیه هام از جا دراومده

- نخیرم مگه می خوام چیکار کنم

- تو رو نمی دونم اما من می رم ...

شمیم حرفش را قطع کرد:

- ارمیا 

- خب چی کنم پس؟

- بیا گمشو برو

ارمیا داخل رفت و قبل از این که در را ببندد رو به شمیم گفت: بی ادب!

و بدون این که بگذاردشمیم جواب دهد در را محکم و فوری بست. 

هر دو دقایقی بعد سوار ماشین شدند ... برای دفعه اول شمیم با ارمیا به شرکت می رفت ... شمیم ساندویچی از پنیر و گردو را به دست ارمیا داده بود که در حین رانندگی از آن می خورد ... ارمیا با سرعت رانندگی می کرد ... شمیم لقمه های در دهانش را تند تند و بدون جویدن قورت می داد ... در یک آن ارمیا پا روی ترمز زد ... صدای لاستیک های ماشین و ... صدایی که از بیرون شنید:

- هو ... مرتیکه ...

شمیم متعجب به ارمیا نگاه کرد ...

- چرا ترمز زدی؟ قلبم از کار افتاد به جون تو

- دیشب ...

- دیشب چی؟

ارمیا تند تند و تقریبا عصبانی حرف می زد:

- دیشب چی شد؟ شمیم راستشو بگو اومدم خونه چه وضعی داشتم ها؟ ساعت چند بود؟ تو بیدار بودی؟ آره بیدار بودی؟ اومدی درو برام بازکردی یا خودم اومدم تو خونه؟ شمیم من دیشب با ... با ... توکه ... شمیم راست بگو ...

نمی توانست درست حرفهایش را ادا کند اما شمیم منظورش را فهمیده بود ... آهسته در حالی که سرش را زیر انداخته بود گفت: 

- آره من درو باز کردم اما انقد حالت خراب بود که فقط ... فقط روژان خانومی می دیدی ... چی ... چیزی نشد ...

ارمیا در حالی که زیرچشمی نگاهش می کرد نفسش را مانند آه بیرون فرستاد ...

- شمیم هر وقت با این حال می یام خونه جلوم نباش فهمیدی؟

شمیم احساس می کرد دنیا دور سرش می چرخد ... چرا مشروب می خورد؟ ... با حالتی که رنجش در آن مشهود بود گفت:

- نمی خوام تو این غلطا رو نکن 

- تو غلط می کنی نمی خوای، اگه جلوم باشی يه وقت چيزي شدخودت جواب پس می دی گرفتی؟

شمیم سرخ شده بود ... گر گرفته بود و یا ... شایدم آتش گرفته بود ... سرش را زیر انداخته بود و اما جواب نمی داد ...

صدای فریاد ارمیا در گوشهایش پیچید:

- فهمیدی یا نه؟

از ترس می لرزید ... در حالی که اشکهایش را برای فروریختن مهار می کرد سرش را به نشانه تایید پایین و بالا آورد. خودش هم نمی دانست چرا همیشه بغض و گریه و اشک همراهیش می کنند؟ ... درهمه حال!!!

*** 

- محکم محکم کار کن این چه وضعشه!

- دیگه محکم تر از این نمی تونم بزنم

- شمیم دستاتو محکم بکش جلو مگه رو خار راه میری محکم هان سوهان بزن ببینم

- دلتم بخواد

- بزن می شمرم

- خوبه؟ این دفعه دیگه تمام تلاشمو کردما

ارمیا در حالی که حرکات رزمی شمیم را نگاه می کرد مرتب با صدای بلند می شمرد.

- خیلی خب بسه فرم يک رو برو ببینم

- وای ارمیا خسته شدم

- زودباش می شمرم

شمیم بالاجبار شروع به زدن حرکات کرد ... ارمیا در حالی که نگاهش می کرد سرش را به طرفین تکان داد:

- بشین دراز نشست بزن

- اِ ... چرا؟

- اصلا خوب کار نمی کنی بيست تا زود باش

- ارمیا 

- کوفت سي تا

- توروخدا

- چهل تا میت میزنم تو شکمتا زود باش

- اصلا نمی خوام ...

- وایسا ببینم دختره پررو کجا میری؟

شمیم سمت اتاقش رفت وگفت:

- میرم لباسامو عوض کنم اصلا معلم بداخلاق نمی خوام

ارمیا به دنبالش رفت و بازویش را کشید و او را به سالن برد. شمیم در حالی که تلاش می کرد از دست او رها شود گفت:

- اِ ... ولم کن زور که نیس نمی خوام.

- خفه ... زود باش دستاتو بزن پشت سرت شکمتو محکم بگیر بيست تا میت

- نمی خوام می ترسم

- بشین صدتا درازنشست

شمیم جیغ کشید ... و ارمیا می خندید ... و در آخر هم به دنبالش گذاشت و با چند ضربه میت روی شکم شمیم خواباند ...

- خب حالا فقط مونده درازنشت بشین، شمیم اگه نزنی به جون خودم با میت خوردت می کنم

- ده تا باشه؟

- نخیرپنجاه تا

- ارمیا 

- بزن

شمیم روی تاتومی ها دراز کشید و تند تند دراز نشست زد ...

- 47 ... 48... 49 .... 50 .... پاشو

شمیم بلند شد و تند تند در حالی که شکم و پاهایش را ماساژ می داد گفت:

- ای بمیری دادفر

ارمیا به سمت اتاقش رفت تا لباسهایش را عوض کند و شمیم هم بعد از تعویض لباسهایش مشغول غذاکشیدن شد. ارمیا وارد آشپزخانه شد و بعد از شستن دستهایش در چیدن میز به شمیم کمک می کرد. سبزی و ماست را در ظرف کشید. شمیم با دهانی باز به کارهایش نگاه می کرد. از کی ارمیا کمک می کرد؟؟؟ ارمیا که متوجه نگاه های خیره ی شمیم شده بود سرش را بالا کرد و به او نگاه کرد:

- چیه خوشکل ندیدی؟

- زشتارو ندیدم اونم زشتی که کار کنه

- زشت بچته! بهم نمیاد دلسوزی کنم؟

- نه تنها نمیاد دلسوز هم نیستی

- اختیار داری هنوز نشناختی منو

شمیم پوزخند زد. هر دو سر میز نشسته اما شمیم خیلی زود دست از غذا خوردن کشید و بلند شد. ارمیا نگاهش کرد:

- پس چرا نخوردی؟

- دیگه نمی خوام من رفتم بخوابم زحمت جمع کردن میزو خودت بکش

و بیرون رفت. وارد اتاقش شد روی تخت دراز کشید ... خیلی خسته بود یکی دوساعت ورزش کردن او را به اندازه یکی دو روز بی حال کرده بود. چشمانش را روی هم گذاشت ... انگار بیهوش شد و خواب را در آغوش گرفت ...

نیمه های شب بود ... چشم هایش را باز کرد ... اما هنوز در خواب و بیداری بود ... نمی فهمید ساعت چند است؟ زمان را فراموش کرده بود... احساس درد می کرد ... به سختی از جایش بلند شد ... تمام تنش درد می کرد. روی زمین ایستاد اما همان لحظه از درد پاهایش جیغ کوتاهی کشید ... از اتاق بیرون رفت تا به دنبال مسکن در آشپزخانه برود ... قدم برمی داشت اما از سرما می لرزید و تمام ماهیچه های ران و بازویش درد می کرد ... انگار تمام بدنش گرفته باشد ... خم شد تا کشوی میز را بیرون بکشد، کمرش به شدت تیر کشید ...

- آی ... آخ ...

گریه اش گرفته بود، حتی نمی توانست قرص پیدا کند ... در همان حال که از درد می نالید و گریه می کرد دستش را روی کمر خود می مالید ... مردد بود اما درد امانش را بریده بود... می ترسید ارمیا را بیدار کند ... هیچ وقت رفتارش قابل پیش بینی نبود ... باز هم درد به سراغش آمد ... ناچار در اتاق ارمیا را آرام باز کرد و به سمت تختش رفت ... ارمیا یک ساعد دستش را روی پیشانی خود قرار داده بود و به خواب عمیق فرو رفته بود ... شمیم صدای نفس های عمیق او را می شنید. دلش نمی آمد او را اذیت کند و از خواب بیرون بکشاند ... ولی باز هم مجبور شد .دستش را آرام روی بازوی ارمیا قرار داد.

- ارمیا ... ارمیا ...

ارمیا کمی تکان خورد اما باز هم خواب بود.

- ارمیا بیدار شو ... ارمیا توروخدا

داشت گریه می کرد از صدای گریه های او، ارمیا با وحشت از خواب بیدار شد.

- چته شمیم؟ چرا گریه می کنی؟

شمیم که گریه اش شدت گرفته بود، توان صحبت کردن نداشت فقط اشک می ریخت ... احساساتش غلیان شده بود ... دلش می خواست در آن لحظات ارمیا او را در آغوش بگیرد. اما .... زهی خیال باطل

ارمیا شانه هایش را گرفت و تکان داد، شمیم از درد جیغ کشید ارمیا متعجب گفت:

- خب چه مرگته؟

- دَ ... درد دارم ... ارمیا ... همه .... همه تنم درد می کنه ماهیچه هام گرفته

ارمیا نفسش را فوت کرد. دستش را میان موهایش فروکرده بود ... نگاهی به شمیم که هنوز اشک می ریخت انداخت و گفت:

- آخه خنگ خدا مگه نگفتم لباس گرم بپوش مگه ماهیچه ها تو ماساژ ندادی؟

- چرا ... اما ... اُتا... اتاقم سرد بود منم خواب بودم ... نفهمیدم

- بسه حالا، کر شدم بسکه فین فین کردی

شمیم توقع این حرفها را در آن موقع از ارمیا نداشت. بدون حرف از جایش بلند شد و از اتاق بیرون رفت. ارمیا به سرعت از تخت پایین آمد ... رکابی تنش بود... تیشرتش را پوشید و وارد اتاق شمیم شد ... باز هم شمیم روی تخت دراز کشیده بود . ارمیا از کار خود شرمنده شده بود! اتاق به شدت سرد بود و او شمیم را به زور در آن اتاق فرستاده بود. لب به دندان گرفت ... شمیم به شدت سرماخورده بود ... آن هم فقط به خاطرکارهای نابجای ارمیا!!!

به سمت تخت شمیم رفت و بدون این که شمیم را صدا بزند و یا او را متوجه خود کند دریک حرکت او رامانند پر روی دستان خود قرار داد و از اتاق بیرون رفت. شمیم متعجب به او نگاه می کرد. توان حرف زدن نداشت و یا شایدم باور نمی کرد ... دلش می خواست لااقل می توانست از او بپرسد «منو کجا می بری؟» ... طاقت نیاورد ... عطر تن ارمیا ... سینه ی پهن و مردانه اش که درست سر شمیم روی آن قرار داشت ... و صدای قلبی که گرومپ گرومپ آن را فقط شمیم می شنید ... بی تاب شده بود ... چشمانش را بست ... کاش هیچ وقت از این خواب شیرین بیرون نیاید. ارمیا او را داخل اتاق برد و روی تخت خود خواباند. پتوی گلبافت را تا گردن شمیم بالا کشید و شوفاژ اتاق را زیاد کرد. شمیم بالاخره سکوت خود را شکست:

- پس خودت کجا می خوابی؟

- تو غصه منو نخور جا برا من هس

و از اتاق بیرون رفت. شمیم هنوز در فکر چند دقیقه قبل بود ... هنوز هم باورش سخت بود ... اتاقش گرم شده بود ... در واقع انقدر گرم شده بود که خوابش گرفته بود ... ارمیا وارد اتاق شد ... شمیم نگاهش کرد، کیسه ی آب جوش در دستان ارمیا قرار داشت به تخت نزدیک شد و روي آن در نزدیک شمیم نشست. پتو را کنار زد و کیسه را هر چند لحظه روی ران پا و شکم شمیم قرار می داد و برمی داشت. شمیم در دل خدا را به خاطر این که لباس پوشیده تنش بود شکر کرد. ارمیا کیسه را روی بازوی شمیم قرار داد طوری که صدای آخ شمیم درآمد. نگاهی به شمیم انداخت و گفت:

- کجای بازوت درد می کنه؟

شمیم قسمتی که درد داشت را با اشاره نشان داد. ارمیا کیسه را روی همان قسمت گذاشت و آرام آرام بازوی شمیم را ماساژ می داد. شمیم نگاهش کرد، حرف ارمیا را قبول داشت که می گفت «اختیار داری هنوز نشناختی منو» ارمیا واقعا دلسوز و مهربان بود. نیمه شب از خواب خود بی خیال شده بود تا شمیم درد نکشد! آرزو می کرد کاش جای روژان بود آن موقع شاید ... شاید ... ارمیا تا صبح هم به خاطر او بیدار می ماند تا فقط شمیم درد نکشد ... اما مثل همیشه ... خیال خام بود ... متوجه نگاه ارمیا نشده بود، چقدر در چشمان ارمیا خیره شده بود که حالا ارمیا هم اینطور نگاهش می کرد؟ برق چشمان ارمیا در تاریکی شب قلب شمیم را می لرزاند ... شمیم نگاهش را از نگاه خیره او برگرفت ... اگر اتاق تاریک نبود قطعا ارمیا سرخی صورت شمیم را می دید ... باید یه چیزی می گفت ... ارمیا هنوز در حال ماساژ دادن دست و پای شمیم بود ... قبل از این که شمیم حرفی بزند. ارمیا کنار رفت انگار که حرف دل شمیم را خوانده باشد یا از خجالت او متوجه شده باشد.

- هنوز درد داری؟

- نه خیلی ،ولي کمرم خوب شد ممنون کیسه آب جوشه خیلی خوبه

ارمیا با طعنه گفت:

- فقط کیسه آب جوشه؟ ناخنام اندازه بیل باغ کنی کارکرد!

شمیم خندید.

- مرسی ارمیا خیلی محبت کردی

- قابل نداره گوگولی، من دیگه برم

و از جایش بلند شد تا از اتاق بیرون برود اما قبل از باز کردن در شمیم صدایش زد، ارمیا به سمت او برگشت.

- چیه؟ باز درد گرفت به جون ننم انگشتای پام توان دستامو نداره ها!!

شمیم لبخند زد و گفت:

- می خواستم بگم شب بخیر بازم ممنون

- خب باش در برابر زحمت هایی که تو دادی کمه ولی چاره ای نیس فعلا ...

و از اتاق بیرون رفت. شمیم دراز کشید ... خواب از چشمش پریده بود ... اصلا با اتفاق هایی که آن شب افتاده بود خواب به چشمش نمی آمد ... به پنجره نگاه کرد ... ماه در آسمان نقره ای رنگ می درخشید ... ستاره ... وجود نداشت ... آسمان صاف و بدون لکه ... مانند عشق صاف و بی ریای شمیم!

نفهمیده بود کی خوابش برد تنها با صدای ساعت دیواری که ساعت نه صبح را اعلام می کرد بیدار شد. با دیدن ساعت با سرعت از اتاق بیرون رفت و به سمت دستشویی خیز برداشت. در همان حال که رد می شد ارمیا را روی کاناپه دید که مشغول تماشای تلویزیون بی خیال نشسته است. ارمیا نگاهش می کرد و آرام می خندید و سر تکان می داد. شمیم متعجب ایستاد:

- چرا نرفتی شرکت؟

- علیک سلام صبح تو هم بخیر خواهش می کنم دیشب که کاری نکردم جبران می کنی امروز جمعه اس یه ناهار خوشمزه بهم بدی بخورم جبران همه ی زحمتای من می شه

شمیم لبخند خود را به زور قورت داد و سعی کرد نخندد و با اخمی مصنوعی گفت:

- حالا یه دیشبو به خاطر ما خواب زده شدی ببین تا کی منتشو سرم می ذاری، خدا می دونه تا چند وقت دیگه باید غذای جبرانی بپزم، وای چه خوب امروز جمعه اس! حوصله شرکتو ندارما

- اِ ... ؟ خیلی خب از حالا به بعد اخراج ، منشی قحطه تورو استخدام کردم؟ نه خوشکلی نه ناز و عشوه میای، نه پولداری نه خوشتیپی. قبول نیس ..........

شمیم از جا دررفت:

- جهنم بشین تا برات منشی میمون بیاد حالا بیای خودتو جلوم تیکه تیکه کنیا نمیام شرکت

ارمیا که از حرص دادن شمیم خوشش آمده بود با خنده کم نمی آورد:

- هه ... بشین تو خونه یه دار قالی بنداز بباف، آخه کی این دوره زمونه به دیپلمی ها کار می ده

- من دیپلمی ام؟ من دارم دانشگامو پاس می کنم باهوش یه کم به عقلت فشار بیاری بد نیس

- این دو سه ماه اولو می گی دانشگاه؟ تو که هنوز ترم اولو پاس نکردی دیپلمی هستی دیگه

شمیم که حسابی کم آورده بود به حالت قهر بلند شد و گفت:

- اصلا هستم که هستم اونایی که باید منو بخوان می خوان به جناب عالی هم هیچ ربطی نداره بشین سنگ روژان جونتو به سینه بزن ...

با این حرف شمیم و در واقع اسم روژان ارمیا دهانش بسته شد، آنچنان شمیم را نگاه کرد که شمیم از ترس به اتاقش پناه برد و در را محکم بهم کوبید:

- بی شعور معلوم نیست چه مرگشه نه مهربونی دیشبش نه سگی امروزش ! اَه

صدای در خانه باعث شد شمیم از اتاق بیرون برود؛ ارمیا از خانه بیرون رفته بود، خوشحال به سمت آشپزخانه پرکشید، اول برای خودش میز صبحانه چید، نگاهی به ساعت کرد هنوز تا ظهر يک ساعت باقی مانده بود، صبحانه را کم خورد چون چیزی به ظهر نمانده بود و سعی کرد غذایی بپزد که وقت زیادی نبرد. اما هر غذایی که به ذهنش می آمد یا وسایلش را در خانه نداشت یا خوب نبود. باز هم ساعت را دید زد 11:31 دقیقه. بی خیال از آشپزخانه بیرون آمد و تلویزیون را روشن کرد همانطور که شبکه های مختلف را عوض می کرد فکر کرد که برای تنبیه ارمیا امروز را غذا درست نمی کند و راحت به تماشای برنامه اش پرداخت. ساعتی بعدبه طرف حمام رفت . گرسنه بود اما معتقد بود قبل از حمام رفتن غذا خوردن و شکم سیر اشتباه است ... زیر دوش آب گرم تمام اعضای بدنش را که شب قبل درد داشتند راماساژ داد. دستش را روی بازویش کشید ... چند بار و چند بار ... جای انگشتان ارمیا را لمس کرد ... چقدر حالش بهتر شده بود. ارمیا برخلاف فکر شمیم خوب برخورد کرده بود و حتی درد شمیم را کمتر کرده بود ... یک آن دلش برای ارمیا تنگ شد ... از حمام بیرون آمد ... خودش هم نمی دانست چه مرگش شده است ... شکمش صدا می کرد فوری دست روی آن گذاشت تا صدای قاروقورش کمتر شود ... کاش غذا درست کرده بود!

به سمت اتاقش می رفت که روی میز ناهارخوری نایلونی سفیدرنگ را با یک نوشابه کنارش دید. به سمت غذاها پرکشید. حتی وارد اتاقش هم نشد همان جا نشست و با ولع شروع به خوردن پیتزا کرد. در دل قربان صدقه ارمیا می رفت.هر وقت شمیم از ته دل چیزی 

می خواست ارمیا آن را برآورده می کرد ... انگار با هم تله پاتی داشتند یا ... دل به دل راه دارد ... از شب قبل تا آن موقع دوبار ارمیا حرف دل شمیم را خوانده بود ... پس ... شمیم خدا را شکر کرد ... در واقع امیدوار شده بود ... شاید هم امیدی پوچ ... صدای ارمیا را از پشت سر شنید که خواب آلود خمیازه می کشید گفت:

- آروم آروم، همش مال خودته!

شمیم ناراحتی خود را فراموش کرده بود. چقدر ارمیا را می پرستید رو به سوی او لبخند زد ...

*** 

موبایلش را بیرون آورد برای المیرا پیامک زد:

- شلام ... الی خانمی قهری؟ به خدا دلم برات یه ذره شده ها ... نمی خوای یه سر بهم بزنی؟ پاشو بیا به جون المیرا برات توضیح می دم ،الي جواب بده من که جز تو کسی رو ندارم دارم؟؟؟

گوشی را کنار دستش گذاشت و منتظر شد ... پانزده دقیقه بعد المیرا جواب داد:

- سلام ... قهر نیستم اما از دستت ناراحتم ... منم دلم برات تنگ شده ولي امشب نمی تونم بیام عمه م اینا خونمون مهمونن، تو دانشگاه می بینمت ... بای ...

شمیم پیامکی عاشقانه برای المیرا انتخاب کرد کنارش شکلکی را که گل تقدیم می کرد گذاشت و آن را ارسال کرد ... المیرا میس انداخت ... شمیم بی نتیجه از اتاق بیرون رفت ... ارمیا را جلوی آینه قدی دید ... موهای ژل خورده اش را درست می کرد ... به تیپش نگاه کرد ... تیشرت طوسی و مشکی کلاه دار، شلوار جین همان رنگ ... چقدر این رنگ به او می آمد ... بی اختیار گفت:

- منم بیام؟

ارمیا متعجب از توی آینه نگاهش کرد.

- بیای؟ حتما همراه من؟

- خب آره دیگه حوصلم سر رفته

- به من چه! زیرشو کم کن سر نره!

- بامزه!

ارمیا جوابی نداد. شمیم گفت:

- مگه کجا میری؟ خب بذار منم بیام دیگه

- میرم سر قبر ... اوف.برو بشین انقد رو مخم راه نرو

- می خوام بیام بیام بیام

- تو غلط میکنی بچه پررو

- به خدا مزاحمت نمی شم فقط هرجا رفتی همرات باشم خب؟

- هه ... تو همیشه مزاحم هستي چه بخوای چه نخوای

باز هم ارمیا کنایه زد ... و باز هم دل شمیم را سوزاند ... حتی از جایش بلند نشد ... حتی به اتاقش هم نرفت ... همانجا ماند و چشم در چشم ... نه سر به زیر و طبق همیشه آرام اشک ریخت ... ارمیا نگاهش کرد ... اما بی خیال از خانه بیرون رفت و در را محکم بهم کوبید ... شمیم اشک می ریخت ... صدای حرکت چرخ ماشین ارمیا شدت اشکهایش را بیشتر کرد ...

با سرعت می راند ... نمی دانست چرا انقدر پدال گاز را محکم می فشارد ... تصویر شمیم از جلوی چشمش کنار نمی رفت ... حرفهایش را که از سرتنهایی بود ... دلش می سوخت ... به خودش لعنت فرستاد ... همیشه باید آن دختر یتیم را می آزرد ... چه نفعی می برد ؟شاید عقده ی همه ی کارها و رفتارهای روژان را سر شمیم خالی می کرد ... ماشین را گوشه ای نگه داشت ... دستش را طبق عادت همیشه درون موهایش کرد ... پر از ژل و تافت ... اعصابش بهم ریخت و با مشت محکم روی فرمان ماشین کوبید ... استارت زد و به سمت خانه دور زد ... باید شمیم را با خود همراه می کرد ...

وارد خانه شد ... شمیم نبود ... حتما در یکی از اتاق ها بود ... اول در اتاق شمیم را باز کرد ... اما نبود به سمت اتاق خودش رفت و بدون اینکه در بزند آن را باز کرد ... در یک آن تصویری که دید ... نمی توانست چشم برگیرد ... با جیغی که شمیم زد و پتو را روی خود کشید ارمیا در را بست ... شمیم دستش را روی قلبش گذاشت ... مانند تلمبه بالا و پایین می زد ... نفس آرامی کشید صدای ارمیا از توی سالن آمد:

- زود آماده شو تو ماشین منتظرتم 

از روی تخت بلند شد و به سمت کمد لباسهایش رفت، بلوزی آستین بلند را انتخاب کرد و روی تاپ خود پوشید. نباید این چنین لباسهایی را در خانه ارمیا می پوشید ... وقت تلف می کرد تا ارمیا را حرص دهد ... کارهایش را طول می داد ... ارمیا در ماشین عصبانی شده بود و دستش را مرتب روی بوق می فشرد ... شمیم آرایش کمرنگی کرد و بیرون رفت ... سوار ماشین شد ... اما ... صندلی عقب ... ارمیا حرکت کرد ... طوری که صدای قیژ لاستیک های ماشین در گوش شمیم پیچید ... ارمیا همیشه اینطور رانندگی می کرد!!!

دلش می خواست بداندکجا می رود؟! با دقت خیابانها را دید می زد ... ارمیا گوشه ای از خیابان نگه داشت و موبایل خود را درآورد:

- الو ... ببین قطع نکن ... یه لحظه تو رو خدا ...

شمیم با دهانی باز نظاره گر بود. ارمیا التماس می کرد؟ پشت خط چه فردی بود؟؟ چه دختری؟؟ ... عشق ... عشق ارمیا ... 

باز هم صدای ارمیا که داد می زد:

- احمق من به خاطر تو در به در شدم ... الو ... الو ... چرا حرف نمی زنی؟ به قرآن دیوونم کردی، آخه چقدر التماست کنم، چیکار کنم دلت رحم بیاد؟ ......خودمو بکشم؟ آخه من اگه بمیرم که اون مرتیکه آشغال تو رو صاحب می شه ... روژ ... روژان ... قطع نکن دیوونه ... الو ...

موبایل در دستش را روی داشبورد ماشین پرت کرد و زیر لب غر می زد. شمیم پوست لبهایش را می جوید ... باز ماشین را روشن کرد و حرکت کرد ... شمیم از کارهای او سر در نمی آورد ... کجا می رفت ؟؟؟... وارد کوچه ای تقریبا بزرگ و پر از ماشین ها و ساختمان های جدید شد ... موبایلش را برداشت تا شماره اش را بگیرد اما پشیمان شد ... از ماشین پیاده شد و به طرف خانه خاله اش راه افتاد ... شمیم از توی ماشین نگاهش می کرد از فکری که به ذهنش آمده مطمئن نبود ... اما فرصت فکر کردن به آن را هم نداشت ... با قدم هایی بلند و تند خودش را به جلو خانه رساند ... ارمیا عصبانی نگاهش کرد ... صدایی که از اف اف آمد فرصت اعتراض به او نداد: 

- بله؟؟

ارميا دهانش را باز کرد تا جواب دهد .شميم فوري دستش راروي دهان ارمياگرفت..ارميا ابروهايش را درهم کشيد و تلاش می کرد تا حرف بزند .... اما شمیم انگشتش را روی نوک بینی اش گذاشت و گفت:

- هیس ...

صدای اف اف آمد:

- بله؟؟

- ببخشین منزل روژان خانم؟ روژان صابری؟

- شما؟

- من؟؟ من دوستشونم

- اسمتون؟

شمیم درمانده به ارمیا نگاه کرد ... ارمیا اشاره کرد دستش را بردارد ... آهسته دستش را روی لبهای گرم ارمیا برداشت ...

ارمیا سرش را نزدیک گوش شمیم کرد و اسم یکی از دوستان روژان را گفت. شمیم سريع گفت:

- ببخشید به روژان جون بگین بیاد دم در من ارمغان هستم

- شمایین ارمغان خانم؟ خوب هستین؟ مامان و بابا خوبن؟

- ممنون سلام دارن خدمتتون ممکنه روژانو بفرستین پایین

- شما بفرمایین داخل؟

- نه عجله دارم مرسی

- سلام برسونین الان صداش می کنم خدافظ

- سلامت باشین ممنون خدافظ

شمیم رو به ارمیا گفت:

- من میرم تو ماشین وایسا الان میاد

ارمیا لبخند زد ... لبخندی که از صد حرف و تشکر برای شمیم بهتر بود ... نمی دانست چرا آن کار را کرد ولی کمک به ارمیا را می خواست ... یا شایدم دوست داشت روژان را از نزدیک ببیند ... شاید هم می خواست خودش را با او مقایسه کند ... دلش می خواست خصوصیات دختری که دل ارمیا را دزیده بود را بداند ... نگاهش را میخ در خانه کرد ... چند دقیقه بعد در خانه باز شد و دختری با پالتوی سفید بیرون آمد ... خیره خیره نگاهش می کرد ... قیافه اش را بررسی می کرد ... چیز زیادتری از شمیم در صورتش نداشت ... شاید هم شمیم زیباتر بود ... هنوز هم به سرتاپای عشق شوهرش نگاه می کرد ... صدای هردویشان را می شنید:

- برا چی اومدی اینجا؟ من که گفتم نمی خوام ببینمت ... اصلا اون دختره کی بود منو کشید پایین؟ دوست دخترت بود آره؟ کجاس پس؟ چرا قایمش کردی؟ من که می دونم چه دست گلایی به آب می دی...

- روژان یه لحظه به منم اجازه بده حرف بزنم ... بابا تو دست از سر من بردار من میرم پشت سرمم نگاه نمی کنم به خدا از فکر تو شب و روز ندارم لعنتی تو که می دونستی عاشقتم چرا خواستگارتو جواب دادی چرا داری زجرم میدی؟ چی کم داشتم؟

- خفه شو ارمیا ... حالم ازت بهم می خوره تو همه چی کم داری همه چیز! من دست از سر تو بردارم؟ کثافت من نامزد دارم و تو هنوز پاتو کنار نکشیدی! بعد من دست از سرت بردارم؟؟ اصلا چرا ولم نمی کنی هان؟ برو بمیر ازت بدم میاد بدم میاد بدم میاد تو هرزه ای کثیفی ... خلافی ... همه می شناسنت ... نمی خوام زنت شم نمی خوام ...

- هرچی تو بگی می شم ... هر چی تو بخوای ... روژان تو رو خدا ...من چيکارکنم ؟

- درد و روژان ... مرض و روژان ... اسم منو به اون زبون کثیفت نیار... گمشو برو حوصله جر و بحث با تو الدنگو ندارم گمشو تا جیغ نکشیدم و آبروتو نبردم

- روژان یه لحظه ...

روژان فریاد زد: برو...برو

به داخل خانه رفت و در را هم بر روی ارمیا بست. شمیم گریه می کرد ... دلش برای دل عاشق ارمیا می سوخت ... زیر لب به روژان فحش می داد ... ارمیا به دیوار تکیه داده بود و سرش را به عقب برده بود ... شمیم با اشک قربان صدقه ی او می رفت ... تصمیم گرفته بود هیچ وقت تنهایش نگذارد ... تصمیم گرفته بود عشق ارمیا را رام کند ... تصمیم گرفته بود ارمیا را خوشحال کند ... 

ارمیا سوار شد و گاز ماشین را گرفت ... با سرعت می راند ... تلفن همراهش زنگ خورد، بی حوصله شماره را نگاه کرد و آن را روی صندلی کنارش پرت کرد ... باز هم زنگ و زنگ و زنگ ... ناچار جواب داد، پدرش بود:

- بله؟

- .....................

- حوصله ندارم باشه فردا می یام

- .............

- منم گفتم حوصله ندارم می فهمی؟

- ..........

- داد نزن منم بلدم صدامو مث تو به رخ بکشم

- ..........

- برو بابا

و تماس را قطع کرد ... ماشین را دور زد و به سمت خانه ی پدرش حرکت کرد. شمیم در آن لحظات فقط ناباورانه می نگریست ... به خانه ی آقا فرید رسیده بودند .... هر دو پیاده شدند. شمیم پشت سر ارمیا راه می رفت. بعد از زنگ زدن داخل شدند، کسی خانه آنها نبود، انگار مهمانها رفته بودند، از در سالن که وارد شدند همه شمیم را تحویل گرفتند و زهره خانم با گریه زاری و دلتنگی ارمیا را در آغوش گرفته بود و او را می بوسید .... ارمیا دست مادرش را بوسید و با احترام او را از خود دور کرد، شمیم و المیرا بحث می کردند که صدای فریاد ارمیا سخن هردویشان را قطع کرد:

- دلم می خواد میرم دم خونش ،من دختره رو دوست دارم خودتم می دونستی و می دونی تا هر وقت هم که بشه حتی موقع بچه آوردنش عروسیش عزاش دست ... از ... سَرِ ... ش ... بَر .... نِمی ... دارم

- دهنتو ببند پسره بی حیا، تو چه جوری جرات می کنی جلو این طفل معصوم از یه دختر آشغال حرف می زنی؟ بچه بی عقل بچسب به زندگیت، ول کن این بچه بازیارو، این زنته نه اون دخترکه معلوم نیس کی رو می خواد با کی می خواد ازدواج کنه و کی رو 

نمی خواد. آخه این دختر چی نداره که اون عوضی داره؟ چی برات کم گذاشتم که داری این جوری آبرومو تو درو همسایه و مردم می بری؟ چقد از دست تو خون دل بخورم، بابا به پیر به پیغمبر جوابت کردن دختره نمی خوادت. باباش زنگ زده تا تونسته فحش بارم کرده، آخه من چی بگم به تو، اون دختر آشغال به قول خودش نامزد داره صاحب داره بعد تو نصف شبی میری اونو با کلک از خونه بیرون می کشی که چی هان؟ که چی؟ با این کارا چی درست می شه ارمیا؟

- من هرکاری دلم بخواد می کنم به تو و مردم و دروهمسایه هم هیچ ربطی نداره ... دختره رو دوست دارم تا آخر خطم میرم ... حتی تا پای آبروی تو ... خودتم خوب می دونی وقتی یه حرف می زنم پاش وای میستم، من اونو مال خودم می کنم، این دختره هم ارزونی خودت من نمی خواستمش و نمی خوامش، فقط واسه کار گرفتمش که از حالا به بعد اصلا اون کارم نمی خوام نه اون کارو شرکتو می خوام نه این دختره رو که بستی بیخ ریش من، من ... فقط ... روژانو می خوام ...

صدای سیلی که روی صورت مردانه ارمیا خوابید ... اشکهای شمیم را جاری کرد ... ارمیا دستش را روی قسمت سیلی خورده گذاشت و با پوزخندی رو به پدرش گفت:

- یادت باشه هنوز با هم حساب داریم من باهات تسویه حساب می کنم

و بدون توجه به گریه ها و ناله های زهره خانم از خانه بیرون رفت. زهره خانم با دیدن آن وضعیت بین پدر و پسرش و اشکهای جاری شمیم بیهوش شد، شمیم نمی دانست چکار کند، ارمیا داشت می رفت و زهره خانم بیهوش بود! فوری از المیرا و پدرشوهرش عذرخواهی کرد و از خانه بیرون پرید ... نمی خواست در خانه آقا فرید بماند، او به خودش قول داده بود حتی اگر ارمیا او را پس می زد باید کمکش می کرد ... ماشين روشن بود که شمیم در جلو را باز کرد و سوار شد، ارمیا با خشم نگاهش کرد، سرش را با حرص به طرفین تکان داد و گفت:

- پیاده شو

شمیم در حالی که اشکهای همیشه جاریش را پاک می کرد سرش را به نشانه «نه» تکان داد.

- پیاده شو تا خودم پرتت نکردم بیرون

- نمی خوام مگه من اذیتت می کنم؟ تازه وسایلم خونه توئه 

صدای فریاد ارمیا بلند شد:

- گفتم برو پايين 

- ارمیا 

- چه مرگته؟ تو دیگه از کجا پیدات شد؟ تو یکی دیگه ولم کن

- کمکت می کنم به روژان برسی، به خدا راس می گم برا همین خونه عمو فرید نموندم به خدا دختره رو برات جور می کنم 

ارمیا نگاهش کرد جدی بود، نگاهی معصومانه و صادق بدون شک باور کرد. به روی خود نیاورد وتنها با حرکت کردن و فشردن پدال گاز ماشین رضایتش را اعلام کرد. در سکوت لحظات بدي بین هر دو سپری شد تا به خانه بازگشتند ... ارمیا تند تند و بدون توجه به شمیم پله ها را بالا می رفت و بعد هم با کلید در را باز کرد و آن را پشت سرش بست ... بدون این که به شمیم که پشت در ایستاده بود فکر کند ... شمیم از بغض نفرت داشت اما همیشه همراه با اشکهایش لحظات زندگیش را ابری می ساختند ... سعی کرد بغض را محکم قورت دهد، دستش را روی زنگ فشرد، چند لحظه بعد ارمیا در را با بی حوصلگی باز کرد اما با دیدن شمیم تازه یاد اشتباهش افتاد ... ماتش برده بود اما چیزی بروز نداد. شمیم وارد شد و ارمیا بدون این که حرفی بزند در را بست و وارد اتاق شد، تمام لحظات آن شب را در ذهن می گذراند، حرف های روژان، نفرتش ... حرف های پدرش ... سیلی او ... و در آخر هم عشق نافرجامی که به روژان داشت ... سرش داشت می ترکید ... باز هم مغزش در حال انفجار بود ... باز هم روزگار با او بد تا کرده بود مثل همیشه و همیشه! کی زندگیش رو به روال عادی پیش می رفت ؟ همیشه جز بدبخت ها یا کم شانس ها بوده ... حتی با تمام ثروت و امکاناتی که داشت طعم خوشبختی را نچشیده بود ... او طعم خوشبختی را فقط در زندگی با روژان می دید ... روژان ...نامی که هر روز و هرشب درخواب و بیداری همراهش بود ... دیوانه وار یکی از ادکلن های روی میزش را برداشت و به دیوار کوبید، ادکلن با صدای خشنی شکست و همه ی شیشه ها و محتوی آن روی زمین ریخت ... شمیم از صدای شکستن چیزی در اتاق ارمیا ترسید و خود را به آنجا رساند، در را فوری باز کرد، ارمیا روي تخت یک نفره نشسته بود و سرش را درون دستهایش گرفته بود ... شمیم می ترسید حرف بزند، بدون گفتن چیزی به دنبال جارو از اتاق بیرون رفت، وقتی جارو بدست وارد شد ماتش برد، ارمیا شیشه ی حاوی مشروب را تا ته سر می کشید، لب به دندان گرفت، اشک چشمایش را پر کرده بود، طعم شور و گرم خون لبش را حس کرد اما باز هم لبش را از حرض دندان می گرفت ... خدایا چه می دید ؟؟؟ ارمیا که او را مات و مبهوت جلوی در اتاق دید، با خشم رو به او برگشت: 

- چیه عین مجسمه وایسادی؟ برو بیرون

- چرا؟

- برو بيرون

- چرا اینارو می خوری؟ برات ضرر داره تو هنوز ...

صدای فریاد ارمیا سخنش را قطع کرد:

- خفه می شی یا خفت کنم؟

- تو غلط می کنی تو باید خودتو اصلاح کنی می فهمی؟ داری با دستای خودت خودتو تو منجلاب می کشی

ارمیا از جایش بلند شد و در حالی که آرام آرام به او نزدیک می شد گفت:

- جدی؟شما تشخیص می دین؟ من دارم خودمو تو منجلاب می ندازم؟

شمیم از نگاه او ترسید، نگاهش نگاه افراد عادی یا همان ارمیای همیشگی نبود ... چقدر دراتاق ارميا ايستاده بود که حالا...نمي دانست زمان ردشده بيش ازآني بود که ارميا راعوض کند...چشمانش سرخ وخاکستری بود ... خمارخمار ... جوری که شمیم حرف های ارمیا را بیاد آورد ... باید از اتاق بیرون می رفت ... ارمیا مست بود ... خودش قبلا گفته بود ...گفته بود در این چنین مواقع جلوی او ظاهر نشود ... حتی ارمیا هم نمی خواست بلایی سر شمیم بیاید اما ... شمیم توجه نکرده بود ... حالا باید فرار می کرد ... خیلی سریع ... در یک آن در اتاق را باز کرد و قدم اول را با شدت جلو رفت که ... پیراهنش به دست او کشیده شد ... نفس در سینه اش حبس شد ... ارمیا به او نزدیک شد و محکم بازوهایش را گرفت ... چشمهایش چیز دیگری می گفت ... او در حال خود نبود ... شمیم آب دهانش را قورت داد و از خدا کمک خواست ... زیر لب آیه می خواند ... نمی دانست چی ... فقط می خواند ...انگار معجزه شد ... توسط همان آیه قرآنی که نمی دانست چیست ... فکری ذهنش را پر کرد ... خوشحال شد ... ارمیا او را به سمت خود کشید ... و شمیم در همان موقع نزدیک شدن به او با یک حرکت پا به وسط دو پای ارمیا ضربه زد، طوری که ارمیا روی زمین افتاد ... ناله می کرد .... شمیم بی توجه به سمت اتاقش پر کشید، در را قفل کرد و تا صبح گریه کرد و گریه کرد و گریه کرد.

* * *

دانشگاهش دیر شده بود ... تند تند لقمه های صبحانه را در دهانش می گذاشت. از بس تند تند می جوید و قورت می داد معده اش درد گرفته بود ... لیوان شیر را برداشت و سرکشید ... همه ی غذاهای در دهانش راحت تر فرو رفتند ... نفس راحتی کشید ... داشت خفه می شد ... پنج دقیقه دیگر تا شروع کلاس مانده بود و او تاآن موقع خواب مانده بود! به خودش و ارمیا و همه ی باعث و بانیش فحش می داد ... ارمیا هنوز هم خواب بود ... شرکتش دیر شده بود اما این بار شمیم او را بیدار نکرده بود ... قصد بیدار کردن او را هم نداشت باید تنبیه می شد ... باید جزای مشروب خوردنش را می داد ... از آشپزخانه بیرون آمد و به سمت در رفت ... برگشت و چشمانش را میخکوب روی اُپن کرد ... به سمت آن خیز برداشت ... سوییچ ماشین را از روی اُپن قاپید و بیرون پرید ... بهترین راه برای زود رسیدن به دانشگاه ... و یا تنبیه ارمیا!

ماشین را از پارکینگ بیرون آورد و با سرعت به سمت دانشگاه می راند ... خوشبختانه سرموقع به کلاسش رسید و همراه بچه ها وارد کلاس شد. مثل همیشه کنار دست ملیسا و المیرا نشست.

- الميرا چه خبر؟

- علیک سلام

- سلام چه خبر؟

- خبر ... سلامتی رهبر!

- من جدی اما ...

- من شوخم 

- المیرا 

- مرگ! از ارمیا چه خبر؟ دیشب چی شد؟

- خیلی آشغاله

- خفه شو شمیم چی می گی؟

- چیه؟ نمی شناسی عزیز کردتونو؟

- درست حرف بزنی ما هم می فهمیم

- فعلا که استاده اومد وگرنه سیر تا پیازشو تو مخم جاکردم بریزم رو دایره

تا آخر کلاس کمی کمی پچ پچ کردند و مورد تذکر استاد قرار گرفتند تا این که وقت کلاسی تمام شد و وارد محوطه دانشگاه شدند ...

مليسا گفت:

- اَه ساعت ده کلاس چی داریم؟ شمیم میای؟

- هه ... ای ملیسای بدبخت ... استاد کرمی، آره چرا نیام استاد خوشکله!

- وویی ... من می خوام برم

- نرو خره می افتی

- جهنم حوصله اخم کردنشو ندارم بای ما رفتیم

- به سلامت

المیرا نفسش را بیرون فرستاد و رو به شمیم خندید:

- الک الکی از دستش راحت شدیم اگه می موند نمی ذاشت دوکلمه با هم حرف بزنیم خب حالا بگو

شمیم به طور خلاصه همه چیز را تعریف می کرد و گاهی هم ارمیا را فحش می داد. المیرا گاهی بی خیال سر تکان می داد و گاهی دلسوزانه نگاهش می کرد. در آخر هم نتیجه گرفتند که شمیم نباید دست از زندگی با ارمیا بکشد و یا به نوعی نباید دست از ارمیا بردارد! با هم به کلاس استاد کرمی رفتند ...

- سلام خانم خرسند 

شمیم سرش را بالا کرد و به فرد موردنظر نگاه کرد باز هم کریمی! به زور جواب داد:

- سلام .... آقای کریمی

- خوبین شما؟

- مرسی

- ببخشید قصدم مزاحمت نبود جزوه ها تونو آوردم لطف کردین بهم قرض دادین واقعا ممنونم

- خواهش می کنم کاری نکردم

کریمی جزوه هایش را داد و گفت:

- با اجازه موفق باشین

- هم چنین

در همه ی لحظات گفت و گوی بین آن دو المیرا طلبکارانه به او نگاه می کرد. شمیم توپید به او:

- هان چیه؟ دعوات میاد پاشو بیا خودتو خالی کن

- تو آخر آدم بشو نیستی

- ببخشید برا فرشته بودنم باید از شما اجازه می گرفتم؟

- شمیم تو واقعا فک می کنی پشت گوشام مخملیه یا خودمو به نفهمی می زنم؟

- هردوش کلا هم نفهمی هم مخمل

المیرا با حرص نیشگونی از بازوی او گرفت. شمیم جیغ کوتاهی کشید:

- بمیری ایشاالله، لامصب ناخن که نیس عین تراکتورشخم می زنه!!!

المیرا اخم کرد:

- شمیم تو رو خدا یه کم به فکر من باش دارم می ترکم از ...

شمیم حرفش را قطع کرد:

- از فوضولی! به فکرتم عزیزم، تو همه فکر و ذکر منی! باورکن

- شمیم!

- قربونش بری، چیه؟ فک کردی دارم به داداش گلت خیانت می کنم؟ نه خیالت راحت من فقط در حد یه همکلاسی با این یارو حرف می زنم، اونروزم که تو کلاس رعیتی رو نیومدی جزوه ازم گرفت حالام عین بچه آدم آورد پس داد، چیه هی تو تا اینو می بینی تحریک می شی می پری به من؟ نرفتم از گردنش آویزون شم که اینجوری می کنی!!!

- نه به خدا تعارف نکن بیا برو دو تا ماچم بده!!!

- خفه!

- مطمئن باشم؟

- چیو؟ این که ماچ دادم یا ...

- شمیم!

- هان؟ ... باش ... باش فهمیدم آره مطمئن باش ،بابا ما شوهردوستیم خیرسرمون

- می بینمت! 

- نمی یابی بریم خونه ما؟ ماشین دارما؟

- ماشین؟ به به جدید خریده برات؟

شمیم خندید: تو خوابم ببینم ایشاالله، ماشین خودشو دزدیدم

دهان المیرا به اندازه سه متر بازماند: دروغ میگی؟

- بیا بریم یه دور بزنیم حال کنیم تا باورت شه

راه افتاد و المیرا به دنبالش. ماشین را در کوچه ی پشت دانشگاه پارک کرده بود. هر دو سوار شدند و شمیم پشت فرمان نشست.

- شمیم اگه بفهمه می کشتت!

- غلط می کنه دیشب حسابشو رسیدم دیگه زهر چشم ازش گرفتم

- بروبچه من داداشمو می شناسم

- فعلا خفه می خوام سیستمو روشن کنم

دستش را روی دکمه فشار داد و پخش ماشین روشن شد. شمیم صدایش را زیاد کرد، المیرا گوشهایش را گرفت.شميم خوشحال گفت:

- ایول بابا ارمیا هم اِنریکو گوش می ده خوشم میاد لااقل تو این یکی تفاهم داریم

- کم کن اونو دیوونه تو که از شوهرت چل تری!

- هه اینو ... تازه فهمیدی؟؟ محکم بشین بریم فضا

المیرا جیغ می کشید و شمیم برای بیشتر حرص دادن او با سرعت می رفت و می خندید. در آخر هم او را به خانه رساند و خودش به شرکت رفت. با تعجب دید ارمیا به شرکت نیامده و این یعنی ارمیا هنوز سر حرف خود بود! بی خیال پشت میز کارش نشست. خوشحال بود لااقل پدرشوهرش در این مواقع به جای ارمیا به شرکت می آمد ... ارمیا هم بالاخره از خر شیطون پایین می آمد ... این نظر شمیم بود ... موبایلش پشت سر هم زنگ می خورد ... ساعت را نگاه کرد 11:10 را نشان می داد ... احتمالا ارمیا تازه از خواب برخاسته بود و به خاطر نبودن ماشینش به شمیم زنگ می زد ... وگرنه شمیم مطمئن بود ارمیا حتي شماره موبایل او را هم ندارد ... چه برسد به این که به او زنگ بزند !!! ... دلش می خواست تلفن همراهش را خاموش کند اما حسی شیرین مانند قلقلکش می داد که جواب ارمیا را بدهد ... یا شاید هم لازم بود از پشت تلفن عصبانیت ارمیا را تحمل کند تا در خانه کمتر شاهد داد و فریادهایش باشد ...

- بله؟

- ماشینو کجا بردی؟

- علیک سلام

- جواب منو بده ماشینو برا چی بردی؟ کجا بردیش؟

- هر جا که لازم داشتم

- با اجازه کی؟

- اجازه لازم نبود مال شوهرمه

صدای فریاد ارمیا! باز هم فریاد همیشگی ... گوشهایش تیر کشید!

- دهنتو ببند!!! وای به حالت تا یه ربع دیگه خونه نباشی وای به حالت شمیم!

و تماس را قطع کرد ... شمیم گوشی را گوشه ای پرت کرد و سرش را درون دستهایش گذاشت ... چه زندگی تلخی! همیشه تضاد! همشه دعوا و همیشه بدشانسی یا بدبختی!

تصمیم گرفت تا ارمیا را به شرکت نکشانده به خانه نرود ... ارمیا باید به سرکار برمی گشت ... می ترسید ... زیر لب آیه ای خواند تا آرام شود ... از جا بلند شد و به اتاق پدرشوهرش رفت ... نزدیکی های ظهر موبایلش باز هم زنگ خورد ... به سمت آن رفت ....ده تماس بی پاسخ از ارمیا گلی! عکس ارمیا روی صفحه گوشی روشن و خاموش می شد ... بی حوصله گوشی را خاموش کرد و به کارش مشغول شد ... خانم احمدی او را به اتاقش خواند ... از جایش بلند شد و با پرونده ی ساختمان های منطقه دو به اتاق خانم احمدی رفت ... در حال توضیح دادن به او بود که صدایی شنید ... با دقت گوش داد ... دلش ریخت ... خودش بود ... صدا را خوب تشخیص داده بود ... امکان نداشت اشتباه کرده باشد ... بدون اینکه به سوال خانم احمدی توجه کند به سمت پنجره خیز برداشت فوری آن را باز کرد و به پایین چشم دوخت ... درست حدس زده بود ... خودش بود ارمیا ماشین را برده بود ... هیچ کس جز او اینطور رانندگی نمی کرد ... شمیم فقط از صدای قیژ لاستیک های ماشینش رانندگی او را تشخیص می داد ... چقدر از دست خودش حرص می خورد ... چرا به این فکر نکرده بود که هر ماشینی فقط یک سوییچ ندارد؟؟؟ ... چقدر راحت از ارمیا کم آورده بود! از خانم احمدی که با اخم به او نگاه می کرد عذرخواهی کوتاهی کرد و بیرون آمد ... به دفتر پدرشوهرش رفت و بعد از کسب اجازه و مرخصی به سمت خانه روان شد ... دربست گرفت و بدون معطلی بیست دقیقه بعد خانه بود ... اما ... ارمیا؟... ارمیا کجا بود؟ ... باز هم رفته بود؟ کجا؟ خدا می دانست ... شمیم دیر رسیده بود ... تصمیم داشت جلوی ارمیا بایستد ... می خواست همراه او برود ... هر جا که او می رفت ... اما ... باز هم کم آورده بود ... 

* * *

دو روز از آن ماجرا می گذشت و شمیم چشم به راه ارمیا بود ... ارمیا از آن روز به بعد دیگر به خانه بازنگشته بود ... و حالاشمیم نگران و ناراحت چشم به در دوخته بود ... شب ها را با ترس و لرز می گذراند ... حتی به خانواده شوهرش هم اطلاع نداده بود ... نمی خواست آنها از اختلاف های بین او و ارمیا باخبر شوند ... در دانشگاه هم المیرا چندبار او را سوال پیچ کرد اما وقتی جواب های سربالای شمیم را می شنید خودش را به بی خیالی می زد ... کریمی هم مثل همیشه دور و بر شمیم می پلکید ... یا به قول المیرا از او آویزان بود ... شمیم حوصله هیچ کدامشان را نداشت حتی دروس دانشکده را ... دلش فقط هوای ارمیا را کرده بود ... دو روز برای دل عاشق شميم به اندازه دو سال بود ... دو روز را در نگرانی و استرس گذرانده بود و هزاران فکر در مورد ارمیا کرده بود.کجاست؟ چرا نمی یاد؟ با کی رفته؟ چرا رفته؟ ... روژان ... همه ی دردهای زندگیش منشا گرفته از این اسم بود ... ازش متنفر بود ... اگر روژان با ارمیا ازدواج کرده بود، الان شمیم هم با این اوضاع و احوال در خانه ارمیا معطل و یا شاید مسخره نبود! فکری به ذهنش آمد، شاید احسان از او خبر داشته باشد، باید به او زنگ بزند ... احتمال می داد ارمیا همراه او باشد ... اما اگر احسان هم بی خبر باشد چی؟ چرا ارمیا موبایلش را خاموش کرده بود؟ یعنی چه اتفاقی برایش افتاده بود؟ گریش گرفت ... سعی می کرد تمام بدبینی ها را از خود دور کند اما یاد ارمیا او را نگران می کرد ... دلتنگش بود ... به احسان تلفن کرد، اما احسان هم از ارمیا خبری نداشت، احسان نگران ارمیا شد و شمیم را هم نگران تر کرد ... قول داد به دنبال ارمیابگردد و تا می تواند به هر جایی که فکر می کند او رفته باشد سر بزند ... شمیم گریه می کرد ... احسان او را دلداری می داد ... بی حوصله تماس را قطع کرد ... ازخدای خودش کمک می خواست ... یا شاید هم ارمیا را می خواست! سرش به شدت درد می کرد. روی کاناپه دراز کشید تا کمی آرام شود. سردرد امانش را بریده بود از جایش بلند شد از کابینت آشپزخانه قرص مسکن را در دهان گذاشت ... قلوپ قلوپ آب را پشت آن خورد و دوباره روی کاناپه دراز کشید ... به ثانیه نکشید چشمایش بسته شدند ... 

صدای آشنا بود ... جیغ می زد ... جیغ می کشید و کسی را از خود می راند ... چقدر سر وصدا ... صدای زنانه ... صدای آشنا ... چرا فریاد می زد؟؟ کسی التماس می کرد؟ ... توروخدا ... التماس می کرد ... صدای زنانه ... باز هم فریاد می زد و گریه می کرد: دست از سرم بردار ... بوی بدی در دهانش پیچید ... بوی تلخ ... بوی شراب ... بوی سیگار .. سردش بود ... چقدر می لرزید... چقدر تنها بود ... چراکسی کمکش نمی کرد ... چرا انقدر سروصدا بود ... چراانقدر دوروبرش شلوغ بود ... ارمیا کجاست؟ ... ارمیا... ارمیا...

از خواب پرید... همه جا تاریک بود ... درست نمی توانست همه جا را ببیند، ساعت را نمی دید اما تشخیص می داد نیمه شب است، از جایش بلند شد و به سمت دستشویی راه افتاد تا دست و صورتش را بشوید ... از آینه به چهره ی خودش نگاه می کرد، از پس چشمان سیاهش غریبی را تشخیص داد ... تنهای تنها بود ... اشک هایش جوشيدباز هم آب به صورتش پاشید ... چندین بار و چندین بار ... نباید خودش را ببازد ... او را می خواست و پذیرفته نمی شد درست وضعیت ارمیا را داشت ... پس حق را به او داد .... باید مبارزه می کرد ... او و ارمیا باید همدیگر را پیدا می کردند ... هر دو به همدیگر نیاز داشتند ... ای کاش ارمیا تمنای شمیم را می فهمید ... تمنای .... .صدای چرخش کلید ... دلش لرزید ... درست شنیده بود ... با چشمانی گرد شده به تصویر خودش در آینه خیره شد ... مثل برق گرفته ها از در بیرون پرید ... درست می دید ... او ارمیا بود ... برگشته بود ... اما باز هم ... شمیم نرسیده به او زانو زد ... ارمیا با خودش چکار می کرد ؟؟؟ هنوز دورو برش را درست نمی فهمید که ارمیا با تنه ای محکم به او به سمت دستشویی هجوم برد ... صدای عق زدنش اشک های شمیم را بیشتر کرد ... انقدر زیاده روی کرده بود که او را به این وضعیت کشانده بود ... چرا ارمیادست از این کارهایش برنمی داشت ... یعنی او کجا بوده ؟ این موقع شب ...

از دستشویی بیرون آمد، نمی توانست راه برود، دست هایش را به دیوارگرفت ... شمیم سمتش دوید ... زیر بغل هایش را گرفت و او را به اتاقش برد، هر چند قدمي که برمی داشتند شمیم سرش رامي چرخاند و به او که یک سروگردن بلندتر بود چشم مي دوخت. چشم های خاکستری زیبایش خمار بود ... انگار خوابش می آمد ... تمام صورتش قرمز بود، موهایش آشفته و لبهایش آویزان! تمام لباسهایش بوی سیگار و مشروب می داد ... حالش بد شده بود ... بی اختیار اشک می ریخت ... حتی نمی فهمید چکار باید بکند؟؟

او را روی تخت خواباند و از درون کمد لباسهایش، یک دست لباس راحتی بیرون آورد، تیشرت ارمیارا بیرون آورد، برای لحظه ای چشمانش را بست ... عضلات سینه و بازوی مردانه ارمیا دلش را لرزاند ... دستهای داغش را روی بازوهای سرد ارمیا گذاشت تا تیشرتش را تنش کند ... همان موقع چشمان ارمیا نیمه باز شد، با برق خاکستری نگاهش میخکوب صورت شمیم شده بود، آب دهانش را قورت داد و دستش را از روی بازوی ارمیا برداشت .گر گرفته بود. احساس می کرد گرمش شده یا شایدم در تب می سوخت! بدون اینکه معطل کند یا حتی نگاهی به ارمیا بیندازد تیشرت را به اوپوشاند، نباید فس فس می کرد، لباسهای کثیف ارمیا را جمع کرد و برق اتاق را خاموش کرد و بیرون پرید! نفس نفس می زد انگار کوه درازی را پیموده باشد ... هنوز هم گرمش بود، لباسها را درون لباسشویی ریخت و به طرف اتاقش راه افتاد، نیاز مبهمی به خواب داشت، خوابی که چند روز از چشمانش دور بود، آن هم فقط به خاطر ارمیا ... باز هم به یاد او افتاد ... تمام دلتنگی هایش با دیدن قیافه او رفع شده بود، دستش را بالاآورد، همان دستی که روی بازوی ارمیا گذاشته بود، احساس می کرد دستش می سوزد، یا شاید هم گر گرفته بود؟ چرا انقد گرمش بود؟! دستش را روی صورتش گذاشت، انگار که گلوله ای آتش روی صورتش گذاشته باشد! به سمت دستشویی خیز برداشت دستش را تند تند زیر آب سرد می شست، با هر چیزی که شده آن را زیر آب می سایید، باید سرد می شد باید دستش را سرد سرد می کرد نباید تب می کرد ... گریش گرفته بود، هنوزم احساس می کرد دستش مانند کوره داغ است، بی نتیجه از دستشویی بیرون آمد و به اتاقش رفت، روی تختش دراز کشید و زجه هایش را درون بالش خفه کرد! 

صدای شرشر آب می آمد. دلش نمی خواست چشمانش را باز کند سرش را زیر پتو برد و دوباره به خواب رفت ....

- شمیم ... شمیم پاشو

سرش را از زیر پتو بیرون آورد و به کنارش نگاه کرد. ارمیا با حوله ی حمام موهایش را خشک می کرد.

- چیه؟ چرا بیدارم کردی؟

- چقد می خوابی؟ یه نیگا به ساعت بندازی بد نیس!

شمیم حرص می خورد. ارمیا به خواب او چکار داشت؟؟؟ از جا پرید ... حتما به خاطر شرکت ارمیا او را بیدار کرده چرا متوجه نشده بود امروز باید به شرکت برود؟؟! ساعت را دید زد، ارمیا به موقع بیدارش کرده بود، هنوز وقت داشت. دست و صورتش را شست و وارد آشپزخانه شد. زیرکتری را روشن کرد و پنیر و کره و خامه و عسل را همه با هم بیرون آورد. روی میز را چید. در حال چای ریختن بود که ارمیا وارد شد و سر میز نشست. شمیم با تعجب به او نگاه کرد! او که هیچ وقت با شمیم صبحانه نمی خورد؟؟؟ صدای ارمیا بود که مانند بچه ها حرف می زد:

- برا منم یه دونه بریز 

- مگه نوکرتم ؟!خودت دست و پا داری پاشو بیا بریز کوفت کن

- چیه اول صبحی دعوا داری ؟

- نه فقط نوکرت نیستم 

- پس چی هستی؟

شمیم با خشم نگاهش کرد. ارمیا می خندید ... نگاهش به لبها و چال گونه ی زیبایش افتاد، او که تا دیشب از عشق و مستی داغون بود؟ چرا امروز می خندد؟ چرا اتفاقات چند روز گذشته را به روی خودش نمی آورد؟! ارمیا بیشتر شب ها را مشروب خورده می گذراند و هر دفعه را با شمیم درگیری داشت ... اما ... چرا می خندید؟! انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشد یا همه چیز رو به راه باشد!

شاید به روی خودش نمی آورد یا شاید از خردشدن غرورش خوشش نمی آمد و خودش را به فراموشی می زد ... شاید هم واقعا یادش نمی آمد چه اتفاقاتی افتاده!؟! شمیم که واقعا از خنده ی او حرصش گرفته بود مخصوصا که او را نوکر خود می دانست، بدون اینکه متوجه باشد لیوان چای در دستش را جلو برد و آن را روی دست و پای ارمیا خالی کرد ، تمام حرصش خالی شد! ارمیا جیغ می زد و بالا و پایین می پرید، گوشه ی شلوارش را به دست گرفته بود و به شمیم بد و بیراه می گفت:

- وویی ... وویی ... وویی ... سوختم ... سوختم ... آی مردم به دادم برسین آتیش گرفتم، الهی درد بی درمون بگیری شلیل که هر چی می کشم از دست توئه ... آی ننه بابا کجایین؟ بچتونو به کشتن دادن، نیگا دست و پای بلوریمو چیکار کردی؟!

شمیم از حرفهای او می خندید و بی خیال به کابینت آشپزخانه تکیه داده بود و او را تماشا می کرد، چقدر دوستش داشت چقدر او را می پرستید همه ی حرکات و رفتارش را دوست داشت! عاشقانه نگاهش می کرد، با وجود همه بداخلاقی هایش همه پس زدن هایش همه ی کنایه ها و نیش زدن هایش جوری خودش را در قلب شمیم جا کرده بود که پاک شدن یادش از قلب او محال بود محال! انقدر غرق او شده بود که متوجه نشد ارمیا چکار می کند؟ فقط موقعی زمان خود را تشخیص داد که ارمیا تمام صورتش را با مربا یکی کرده بود. بچگانه می خندید و رو به شمیم گفت:

- وای شلیل جون چه خوشتل شدی! ماسک زیبایی برات زدم برو ببین تو آینه بدو ...

شمیم به سمتش دوید و جیغ می کشید. ارمیا فوری فرار کرد و وارد اتاق شد و در را محکم بست. شمیم هر کار می کرد نمی توانست در اتاق را باز کند، ارمیا پشت آن ایستاده بود و در باز نمی شد، چقدر دستهای ارمیا قوی بود هر چقدر زور زد بی فایده بود.

- می کشمت ارمیا وای به حالت دستم بهت برسه خفت می کنم اون موهای جوجه تیغیتو دونه دونه آتیش می زنم، اون خط ریشاتو کبریت می کشم، تازه اون دماغ عملیتو هم می زنم کج می کنم حال ببین!

باز هم صدای خنده ی بلند ارمیا از اتاق آمد ... شمیم زیرلب غرغر می کرد. به سمت اتاقش رفت در آن ثانیه آماده شد و به شرکت رفت. موقع کار همه حواسش به مهمانی شب بود یعنی ارمیا می رفت؟! چرا نرود! شمیم هر طور شده باید به آن مهمانی می رفت! ارمیا قبول می کند؟ باز هم سرش فریاد می کشد ... اما او باید از شرایط همسرش می دانست باید از زندگی او بیشتر مطلع می شد نمی توانست نسبت به کارهای ارمیا بی خیال باشد ارمیا از خودش هم مهمتر بود! جانش به جان او بسته بود پس باید به او کمک کند حتی به قیمت خرد شدن غرورش! تمام روزهایی که بدون ارمیا در شرکت می گذشت برای شمیم به اندازه سال هایي گذشت، همیشه عادت به دیدن او در پشت میز ریاست داشت اما آن روزها ناامید از زندگی و حتی کارش بدون ارمیا می گذشت. از پدرشوهرش خداحافظی کرد و مشتاق به سمت خانه راه افتاد. وارد خانه شد و در را بست، ارمیا نبود، به سمت اتاقش رفت تا لباسهایش را عوض کند هنوز وارد اتاقش نشده بود که صدایی از اتاق ارمیا شنید، به طرف دراتاق چرخید و بیشتر گوش کرد. صدای گوشی همراه!

طوری دستگیره در را کشید که یک لحظه احساس کرد دستگیره کنده شد، وارد اتاق ارمیا شد و به دنبال صدای گوشی همه جا را می گشت. صدا از درون کمد لباسهای ارمیا بود، در کمدش را باز کرد و تمام لباسهای ارمیا را زیرورو کرد، فقط دعا دعا می کرد صدای گوشی قطع نشود وگرنه موفق نمی شد آن را پیدا کند، خدا را هم شکر می کرد که طرف پشت خط ول نمی کرد وگرنه امکان نداشت شمیم تلفن را بدست آورد. بالاخره از ویبره ی گوشی همراه که داخل جیب کت ارمیا بود آن را پیدا کرد، نمی خواست جواب دهد اما حس فوضولی یا کنجکاوی همیشگی اش قلقلکش می داد دکمه را زدو چیزی نگفت فقط گوش داد ... صدای شخصی پشت خط آمد.

- بترکی پسر! ... جون کندم پشت خط کجایی ارمیا خوشکله؟ ... 

دستش را روی گلویش گذاشت. بغض داشت، گریه اش گرفته بود، از شدت ناراحتی لب پایینش را می جوید اما همچنان ساکت بود، صدای دختر باز هم تکرار شد:

- الو؟؟؟ ... نازنازی داری واسم ادا می یای؟ جون هانی حرف بزن دلم واسه صدات لک زده قربونت برم

تماس را قطع کرد و گوشی را روی تخت انداخت و روی زمین ولو شد. اشکایش روان شد و کم کم تبدیل به زجه های بلند می شد تمام خانه را صدای گریه کردن شمیم فراگرفته بود مرتب تکرار می کرد:

- نامرد ... نامرد عوضی ... خیلی پستی ارمیا ... کثافت هرزه ... نامرد نامرد ... 

صدای گوشی همراه به گوشش می خورد، پشت سر هم زنگ می خورد. شمیم بی توجه فقط گریه می کرد، گریه می کرد و به زمین و زمان بد و بیراه می گفت، نمی دانست چه مدت گذشت که چشمه ی اشکهایش خشک شد فقط کناري نشسته بود و به دیوار سفید و بی روح مقابلش زل زده بود، هزاران هزار ناامیدی فکرش را پر کرده بود ... موبایل ارمیا هم دیگر زنگ نمی خورد، دست برد به طرف آن و گوشی را در دست گرفت. تمام محتوای گوشی را می گشت از پیام ها تا زنگ ها و عکس هایش، هر لحظه حالش بدتر می شد و گاهی هم از تعجب با دست به دهانش می کوفت.

- ای وای ای وای این اِسما چیه اینجا؟ اینا کی ان دیگه؟ سیسی، نوشابه، خاله سوسکه، ابرو تیغی، دلقک زشته 

و ... نزدیک پنجاه اسم عجیب و غریب در لیست مخاطبان بود، شمیم شک نداشت همه ی آنها دختر هستند اما برای امتحان چند تا از شماره های آنها را در گوشی خود زد تا به وقتش از حدس خود مطمئن شود، چیزی به مغزش رسید، فوری آن را عملی کرد، به دنبال شماره خود می گشت حتم داشت اسم خود را در همان لیست پنجاه نفره با یکی از همان القاب مسخره ببیند .بعد ازمدتی گشتن شماره خود را پیدا نکرد، از آن لیست بیرون آمد و درون مخاطب های خصوصی وارد شد، چند اسم هم آنجا مشاهده می شد، بالاخره شماره خود و المیرا و مادرشوهرش را پیدا کرد. وقتی به اسم خود نگاه کرد خنده اش گرفت ارمیا شماره شمیم را با نام گوگولی ذخیره کرده بود و شماره خواهرش را با نام (بمب خنده) و نام مادرش را با عنوان همه هستیم انتخاب کرده بود. شمیم به عکسی که روی شماره خود ذخیره شده بود نگاه کرد، حرصش گرفته بود ومی خندید، عکس او عکس یک دختر بچه ی کوچک بود که مرتب زبانش را بیرون می آورد و تکان می داد ... برای المیرا هم یک عکس از خودش گذاشته بود و مادرش عکسی نداشت. بعد از کمی گشتن در موبایل ارمیا و خواندن پیام های عاشقانه و مزخرف دخترها گوشی را سرجایش گذاشت.

اما یادش نبود که تماس های دختر غریبه را که چند لحظه قبل زنگ می زد را پاک کند ... 

کلید را داخل در انداخت و آن را باز کرد. در را بست و به سمت اتاقش رفت. صدای پشت سرش او را متوقف نمود:

- سلام 

برگشت و به شمیم نگاه کرد. بی حوصله گفت:

- سلام 

و باز حرکت کرد تا به اتاقش برود که:

- ارمیا؟

ایستاد و با حرص گفت:

- چیه؟

شمیم که کمی ترسیده بود با من من گفت:

- هیـ ... هیچی ...

نگاه غضبناک ارمیا را روی خود حس کرد و بعد از آن صدای بهم خوردن در اتاقش. تا شب باید هر جور می شد او را راضی می کرد ولی چطور؟! سردرگم به دور خودش می چرخید ... بهتر بود موقع ناهارخوردن با او صحبت کند ... چقدر می ترسید ولی بخاطر رفتن مجبور بود هر چیزی را تحمل کند ... مشغول آشپزی اش شد، ارمیا از اتاقش بیرون آمد و به سمت در می رفت، یعنی باز هم می خواست برود؟!

شمیم بیرون رفت و قبل از این که او از در خارج شود صدایش زد:

- ارمیا کجا می ری؟

- یه کار کوچیک دارم برمی گردم

- برا ناهار نمیایی؟

- گفتم یه کار کوچیک دارم برمی گردم

- اِ ... اِ ... چیزه ...

- باز چی شده هی چیز میز می کنی؟

- من کی چیز میز کردم؟ می خواستم ... ارمیا داری برمی گردی برام کاکائو شکلاتی می خری؟!

ارمیا با تعجب به او نگاه کرد. شمیم از نگاه او خجالت کشید و سرش را زیر انداخت.

- می خری؟ ... نه؟!

هنوز هم ارمیا با همان حالت نگاهش می کرد.

- خب نمی خوای بخری چرا ادا اطوار می یای؟ خسیس

ارمیا آروم خندید و بدون گفتن چیزی از خانه بیرون رفت. (ای مردشور اون اخلاقتو ببرن خوبه پول پارو می کنی!)

میز ناهار را چید .غذا را می کشید که ارمیا بازگشت.

- ارمیا بیا غذا کشیدم

ارمیا وارد آشپزخانه شد و بعد از شستن دستهایش سر میز نشست. شمیم با اخم گفت:

- دستت درد نکنه ممنون

ارمیا متعجب به او نگاه کرد و بعد با یادآوری حرف او با دستش به پیشانی خود کوفت:

- آخ آخ ببخشید یادم رفت ،دیدم داشتم برمی گشتم هی می گفتم یه چیزی یادم رفته آ، نشد دیگه

شمیم سر میز نشست و برای خودش برنج کشید.

- بگو از قصد نگرفتم تعارف که نداریم

- ای بابا به کی قسم بخورم یادم رفت

- پس حالا که نخریدی به جاش یه چیزی بگم قبول می کنی؟

- تو اول بگو چیه، شاید بخوای من خودمو بندازم تو چاه باید قبول کنم؟

- نه بد نیس تو قبول کن قول می دم بد نباشه

- نچ قبول نمی کنم

- ارمیا 

- بگو چی می خواستی بگی؟

- بمون تو خماری، خودت خواستیا فردا برات دردسر شد نگی تقصیر توئه شمیم خودت قول ندادی

- لا اله الاالله باشه بابا اگه خوب بود قبول می کنم

- نه دیگه باید همین الان قبول کنی اگه خوب بود و این چیزا نداریم

- شیطونه میگه پاشو تا می خوره با میت بکوبشا!

شمیم اخم کرده نگاهش کرد، ارمیا با نگاهی به صورت او که مانند بچه ها لبهایش را جمع کرده بود خندید و گفت:

- خیلی خوب قبوله هر چی بگی قبوله

- یوهو ... یوهو ... ایول قرمیا جون

و شروع کرد به دست زدن. ارمیا دستش را زیر چانه اش مشت کرده بود و با سر تکان دادن به او نگاه می کرد: 

- میگم بچه ای نگو نه حالامیگی چی می خوای یا نه؟

- آره آره می گم می خوام امشب باهات بیام مهمونی نه یعنی تولد دوستت

ارمیا در حال خوردن غذا با شنیدن این حرف غذا در گلویش گیر کرد و به سرفه افتاد ...

- آب بیارم برات؟

ارمیا سرش را تکان داد. شمیم سریع یک لیوان آب ریخت و به دست او داد. بعد از این که ارمیا آرام شد گفت:

- تو مهمونی دوست منو از کجا خبردار شدی؟

- کلاغا خبر می رسونن

- کلاغا غلط کردن من نمی ذارم بیای

- اِ ارمیا قول دادی

- من غلط کردم قول دادم اصلا کی اومده به توگفته من امشب می رم مهمونی ها؟

- بچه باباش!

- نمی گی نه؟

- زیر قولت نزن تا بگم

- نه تو بگو نه من می ذارم

و بدون خوردن غذا از سر میز بلند شد و به اتاقش رفت. شمیم حرص می خورد. میز را جمع کرد و ظرفها را شست. وارد اتاقش شد و روی تخت دراز کشید ... خیلی زود خواب به چشمانش راه یافت. با صدای پیامک موبایلش از جا پرید. ساعت را نگاه کرد ... نزدیک دو ساعت به خواب رفته بود ... بی حوصله پیام را باز کرد امید کریمی برایش شعر فرستاده بود، موبایل را روی تخت پرت کرد و آرام در اتاق را باز کرد و به سمت اتاق ارمیا رفت، صدای شرشر آب توجهش را جلب کرد، ارمیا حمام بود، به اتاقش بازگشت ومشغول آماده شدن شد. کمد لباسهایش را نگاه کرد، نمی دانست کدام را انتخاب کند بهتر می دید از تیپ اسپورت استفاده کند، بلوز سفید و چسبان آستین سه ربع را با شلوار جین آبی رنگ را انتخاب کرد و آنها را پوشید، موهایش به حالت دم اسبی تا آنجا که می توانست بالا برد و با یک گل سر زیبا بست و رها کرد. جلوی آینه نشست و کمی آرایش کرد نه غلیظ نه کم، طوری که صورتش را زیباتر و معصوم نشان می داد. صدای در اتاق ارمیا آمد، شمیم باز هم به بیرون سرک کشید، ارمیا آماده شده و لباس پوشیده جلوی آینه طبق همیشه خودش را مرتب می کرد، شمیم پالتوی مشکی خزدارش را پوشید و کفش های پاشنه بلندش را به پا کرد و از اتاق بیرون رفت، ارمیا هنوز هم جلوی آینه ایستاده بود.

- خب منم آماده شدم. بریم؟!

ارمیا با عصبانیت به عقب نگاه کرد شمیم به زور لبخند زد:

- شمیم باز پیچ شدی؟ من گفتم نمی برمت رفتی آماده شدی؟

- خب چرا؟ ببین این همه وقت گذاشتم آماده شم تازه اون دفعه ام که می خواستی بری پیش روژان نمی خواستی ببریم ولی من اومدم تازه مگه من کاریت داشتم؟ تازه کمکتم کردم، الانم کارت ندارم تازه کمکتم می کنمتازه...

ارمیا کلافه گفت: وای شمیم انقد تازه تازه نکن کلمو خوردی

شمیم ناراحت سرش را زیر انداخت، ارمیا زیرچشمی نگاهی به او انداخت :

- خیلی خب چه خودشو لوس می کنه بیا بریم

شمیم دوباره با سروصدا شروع کرد به دست زدن که با نگاه عصبانی ارمیا روبرو شد، دستانش را پایین آورد و آرام گفت:

- به جون خودم برسیم اونجا دیگه بچه خوبی می شم

ارمیا سری تکان داد و با هم از خانه خارج شدند، به اصرار شمیم ارمیا راضی شد تا او رانندگی کند.

- شمیم آروم برو

- نخیرم تو بودی آروم می رفتی؟ رانندگیم خیلیم خوبه

- بچه چرا انقد لجبازی می کنی؟ میگم آروم برو بگو چشم

- نمی گم چشم، حالا تو رانندگی منو ببین بعد بگو آروم برو تصادف نکنیم

تا رسیدن آنها به مقصد شمیم فقط می خندید و ارمیا تذکر می داد. از ماشین پیاده شدند.

- دیدی چه خوشتل رانندگی می کردم؟

- آره خیلی خوشتل ،نزدیک بود تو جوونی جوون مرگ بشم.

به راه افتادند تا به ساختمان موردنظر رسیدند، شمیم سرش را بالا کرد و ساختمان چند طبقه را دید زد:

- میگم این دوستت از این خرپولاس؟

- آره چطور؟

- هیچی می خواستم بگم از ساختمون خونش همه چیزش معلوم شد.

وارد شدند و با آسانسور به خانه مورد نظر رسیدند، بعد از بازشدن در اول ارمیا و بعد شمیم داخل شد و به دور و بر نگاه انداخت، بوی مشروب و سیگار با تاریکی و دود همه ی فضای خانه را فراگرفته بود، جمعیت زیادی وسط سالن در هم تاب می خوردند، شمیم ناخودآگاه بازوی ارمیا را گرفت و به او چسبید.

- ارمیا این جا چه خبره؟

- چیه پشیمون شدی؟

- فکر نمی کردم به جاي تولد پارتی بگیرن

- تو این دوره زمونه تولد و پارتی فرق زیادی با هم ندارن

- ارمیا من نمیام

- یعنی چی؟ پس می خوای تا آخر بشینی دم در؟!

- نه می رم تو ماشین منتظرت می مونم

- وقتی بهت میگم نباید بیایی برا همین چیزاس فقط بلدی پیچ شی به آدم بیا بریم

- ارمی تو رو خدا من می ترسم

- گوش کن چی می گم شمیم، از این جا به بعد ما دوتا جدا می شیم، یعنی نباید بفهمن ما با همیم بعد تو به عنوان یه دختر غریبه میای پیش من و آشنایی می دی. بقیه شوکه دیگه خودت می دونی

- نه بقیه شو نمی دونم

- وای شمیم

- خب نمی دونم من که مث جی افات نیستم

- بابا گیر بده بهم بشین کنارم تکونم نخور اصلا هر جا رفتم دنبالم باش گرفتی؟!

- آره آره دیگه فهمیدم

- خیلی خب من زودتر می رم یه چند دقیقه وایسا بعد بیا پیش من بشین

- نه نه نرو

بازوی ارمیا را محکم گرفت و با ترس به چشمانش خیره شد. ارمیا او را به خود نزدیک کرد و در گوشش گفت:

- خودت می دونی اینجا جای تو نیس فقط برا این آوردمت که دفعه دیگه گيرندي، پس تا آخرشو بیا از هیچیم نترس نمی ذارم دست کسی بهت برسه

و بعد کمی او را از خوددور کرد و بازویش را از دست شمیم بیرون کشید و گفت:

- زیاد منتظرم نذاریا، من رفتم

و به سمت جمعیت حرکت کرد و در عرض یک ثانیه در تاریکی محو شد، شمیم با پاهای لرزان به آنها که در سالن می رقصیدند نگاه می کرد. (اي احسانِ...حالاهرچي مانمي خواييم فهش بديما...آخه مرض داشتی کِرم این مهمونیو انداختی به جون من؟! حالاخودش کجاس؟ارمیا کجا رفت؟!)

آرام آرام قدم برداشت،گاهی بوی الکل به دماغش می خورد و او را تا حالت تهوع می کشاند، از شدت جمعیت و دودهای زیاد چیزی دیده نمی شد فقط می رفت گاهی هم رقص نورها روی چهره ها و لباس های زنان می رفت و شمیم را بیشتر متعجب می کرد. کم کم به تاریکی عادت کرد و چشمهایش بهتر می دیدند، به دنبال ارمیا افراد روی مبل ها را دید زد بالاخره او را پیدا کرد و به سمتش رفت. ارمیا با دختری که کنارش نشسته بود گرم گرفته بود و بلند می خندید. هنوز شمیم را ندیده بود، شمیم بغض کرده به او نگاه کرد، ارمیا از نگاه دختر به شمیم سرش را چرخاند و به شمیم نگاه کرد. شمیم زبانش باز نمی شد فقط با بغض و چشمانی به اشک نشسته به او زل زده بود دختری که با ارمیا حرف می زد رو به او گفت:

- ارمیا جون می شناسیش؟!

- آره ... نه یعنی فکر نمی کنم

شمیم دستش را به سمت ارمیا دراز کرد و با صدایی که برای خودش هم ناآشنا بود گفت:

- ارمیا جان من شمیمم تعریفتو خیلی شنیدم افتخار می دی عزیزم؟!

دختر کنار دست ارمیا با عصبانیت به شمیم نگاه کرد و گفت:

- نه افتخار نمی ده می دونی چیه تیپت به تیپ ارمیا جون نمی خوره حالام زود گورتو گم کن

شمیم پالتویش را درآورد و نگاهی خشمگین به دختر انداخت و دست ارمیا را گرفت و او را با خود به وسط کشید، با صدای بلند طوری که آن دختر بشنود گفت:

- عزیزم امشب می خوام به سلامتی تو فقط تو بنوشم

دست ارمیا را دور کمر خود انداخت و یک دست خود را روی شانه ی او قرار داد و شروع به رقصیدن کرد. از روی شانه ی ارمیا نگاهی به آن دختر انداخت که از حرص با پسری دیگر گرم گرفته بود وهنوز نگاهش روی شمیم خشمگین بود.

شمیم به ارمیا که با دهانی باز به او نگاه می کرد خندید و چشمک زد:

- ارمی جون دوست دختر جدیدت مبارک!

ارمیا خیره در چشمان او خندید و سرش نزدیک به او کرد و گفت:

- خیلی شیطونی شمیم

- نه بابا تازه فهمیدی؟! ارمیا بیا کنار دیگه نمی خوام وسط این عجوزه ها برقصم اَه ...

هر دو از جمع کناره گیری کردند و جایی دور از همه ایستادند. شمیم به ارمیا نگاه کرد، دلش ریخت.

چرا ارمیا اینطور نگاهش می کرد، چشمانش خمار بود و باز هم در تاریکی شب چشمان مشکی شمیم را نشانه گرفته بود، شمیم با کمی اخم لبهایش را جمع کرد و به او که لبخندمی زد نگاه کرد.

- ارمیا چرا این جوری نگام می کنی؟

- چه جوری نگات می کنم!

- دهنتو باز کن

- می خوای شکلات بذاری دهنم؟!

- وای ارمی ...

- خب حالا ... نمی خواد دهنمو بو کنی نخوردم

- دروغ نگو پس چرا خمار می زنی؟!

- خوابم میاد

- دروغ می گی دهنتوباز کن

- به جون مامانم نخوردم عزیزم امشبو به سلامتی تو فقط تو می خوام ننوشم

و خندید و شمیم را نگاه کرد.

- ادای منو درمیاری؟راستي... کی می خوای بخونی؟

- وقت گل نی

شمیم راه افتادکه از کنارش برود که ارمیا بازویش را کشید و گفت:

- کجا خانم شجاع؟! مث این که یادت نیس کجایی؟!

بدون این که منتظر جوابی از شمیم باشد دستش را کشید و به سمت در ساختمان حرکت کرد.

- کجا میری؟

- بیا کارت دارم

وقتی وارد حیاط ساختمان شدند، ارمیا همان طور که شمیم را با خود می برد از لابه لای درختان باغچه رد می شد. کنار درختی ایستاد و گفت:

- ببین شمیم می تونی قلاب بگیری من از این درخت برم بالا؟!

- وا؟! چیکار به این درخت داری؟! اصلا مگه میمونی؟ خب یه نردبون بردار بیار که کارت لنگ نباشه، تازه این دستای بدبخت منم از زار و زوار نمی افته تازه ... تو هم سالم و سلامت می ری بالا و می یای پایین تازه اونجوری منم می تونم بیام بالا تازه ...

ارمیا چپ چپ نگاهش مي کرد. شمیم با من من گفت:

- چیه خب؟ خواستم جو عوض شه!

ارمیا هنوز همانطور نگاهش می کرد.

- باشه باشه دیگه هیچی نمی گم ولی من قلاب نمی گیرما

- اِ یعنی چی؟ پس من قلاب می گیرم تو برو بالا زود باش

- نه صبر کن ...

ارمیا نگذاشت ادامه دهد و گفت:

- شمیم زود باش وقت نداریم

شمیم در حالی که غر غر می کرد یکی از پاهایش را در دستان قلاب شده ارمیا گذاشت و بالا رفت.

- وای وای محکم وایسا دارم می افتم

- نمی افتی ترسو، کیفو بیار پایین

- کیف چیه دیگه؟

- کیف پولم اونجاس، دستتو دراز کنی پیداش می کنی زود باش

- بمیری ایشاالله آخه جا قحط بود مارو آویز این درخت کردی؟!

- انقد حرف نزن پیداش کردی؟

- یه کم دیگه مونده دارم می بینمش صبرکن ... آها برداشتمش ... وای این چیه؟

با دیدن سوسک روی دستش جیغ کوتاهی کشید و بی حواس خودش را به عقب هل داد و همان موقع ارمیا تعادلش را از دست داد و روی زمین افتاد و به همراه آن شمیم روی آن افتاد.

- آخ آخ مردم کمرم خرد شد کجایی ارمیا؟

- ارمیا و درد ناخنتو از چشمم بکش بیرون کور شدم ... اوف

شمیم متعجب به صورت ارمیا نگاه کرد، سرخ شده بود در یکی از چشمانش پر اشک بود.

- حواسم نبود چیزیت نشد؟!

- اگه وزن قشنگتو از روم بلند کنی فکر کنم هیچیم نشده باشه

باز هم به خودش نگاه کرد که هنوز روی ارمیا بود، بلند شد و ایستاد و سرش را زیر انداخت. ارمیا از جا بلند شد و لباسهایش را از خاک تکاند. شمیم را نگاه کرد که از خجالت سرخ شده بود.

- خوبه حالا، واسه من خجالتی شده کیفو بده من

شمیم دست پاچه به دستانش نگاه کرد که چیزی در آنها نبود.

- نمی دونم کجا افتاد!

ارمیا تقریبا فریاد زد: چی؟ نمی دونی کجا افتاد؟! آخه حواست کجاس دختر؟!

- خب سوسکه افتاد رو دستم منم ترسیدم وقتی افتادم پایین کیف از دستم پرت شد

- وایسا اینجا تا من پیداش کنم

ارمیا رفت و شمیم منتظر با یکی از پاهایش روی زمین ضرب گرفته بود. هنوز نمی دانست کیف پول ارمیا در این درخت چیکار می کرد، باید حتما از او می پرسید، همانطور در فکر با پایش به زمین ضربه می زد که صدایی شنید با فکر این که ارمیا بازگشته است سرش را بالا کرد...... با دیدن پسر غریبه ترسید.

- خلوت کردی خانومی؟! افتخار می دی کنارت باشم؟

- مزاحم نشین لطفا

- مزاحم چیه قربونت برم می خوام از کنار هم بودن لذت ببریم

- خفه شو

پسر غریبه که حال عادی نداشت لحظه به لحظه به شمیم نزدیکتر می شد، شمیم از ترس فقط عقب عقب می رفت و با چشمانش به دنبال ارمیا می گشت پس او کجا رفته بود؟! انقد عقب عقب رفت که به درخت برخورد کرد و به آن چسبید، می لرزید ....

- چته خوشکلم؟! گریه نکن کاری باهات ندارم

- برو توروخدا برو

- اگه برم که تو خوشکله رو یکی دیگه ...

هنوز حرف پسر تمام نشده بود که با مشتی که به فکش برخورد کرد دهانش پر از خون شد. ارمیا وحشیانه او را می زد. شمیم وحشت زده آنها را نگاه می کرد . پسر غریبه مرتب التماس می کرد:

- ارمیا خان به جون مادرم اشتباه گرفتم ... بابا نزن کشتیم ... آی ... تو رو به هر کی می پرستی نزن ... نامرد میگم غلط کردم ... نزن دیوونه ... آخ

ارمیا بدون توجه به التماس هایش او را به ضرب کتک گرفته بود، شمیم به سمتش رفت و بازوی ارمیا را گرفت و او را کنار کشید.

- ولش کن کشتیش دیگه، به خدا میمیره خونش می افته گردنت

ارمیا با دیدن چشمان معصوم و اشکبار شمیم پسر را ول کرد و گفت:

- بی شرف، برو فقط دعا کن گذارم به گذارت نیفته ..

پسر دوان دوان از آنها دور شد، شمیم هنوز گریه می کرد و می لرزید، ارمیا نگاهش کرد و آروم لبخند زد.

- نازنازی، آخه این همه اشکو از کجا می یاری؟!

شمیم تندتند دماغشو بالامي کشیدو گفت:

- ارمیا دیدی آخر اومدن سراغم، گفتم من می ترسما ولی باز تو تنهام گذاشتی، بریم ارمی توروخدا بریم

ارمیا نزدیکش شد و آرام او را در آغوش کشید و به خود فشرد، شمیم در میان بازوهای مردانه ارمیا گم شده بود، گرم ترین آغوش، آغوش ارمیا بود، قلبش مانند قلب گنجشک ریتم گرفته بود. صدای ارمیا درگوشش بود و نفس هایش را روی صورتش حس می کرد:

- دیگه تنهات نمی ذارم فقط یکم دیگه صبر کن باهم برمی گردیم

- کیفتو پیدا کردی؟!

ارمیا خندید و گفت:

- اگه پیداش نمی کردم که برنمی گشتم

با هم به داخل برگشتند، شمیم در همه حال به ارمیا چسبیده بود و مانند سایه همه جا دنبالش بود. ارمیا کتش را پوشید و دست شمیم را گرفت و به وسط جمعیت رفت. شمیم متعجب گفت:

- تو که نمی خوای باز برقصی؟!

- یکم دیگه به جون شمیم ضروریه

- نه ...

- آره ...

- واسه چی؟!

- باید حال یکی رو بگیرم فقط نگاه کن

شمیم به ناچار با او همراه شد، ارمیا چشمکی به شمیم زد و با خنده قیچی کوچکی از جیب کتش بیرون آورد و در همان حال که میان جمعیت تاب می خوردند موهای بلند دختری را که سرگرم رقصیدن با پسری دیگر بود نصفه نیمه قیچی کرد و بعد هم دست شمیم را گرفت و از آنجا بیرون رفتند. شمیم بهت زده به قیافه خندان او نگاه می کرد:

- این چه کاری بود کردی؟!

- حقش بود دختره بی شعور همش تو مهمونیا آویزم می شد خواستم بعد مهمونی دوست پسرش با دیدن موهاش کیف کنه

و بعد خودش زد زیر خنده. شمیم از خنده ی او به خنده افتاد.

- تو دیوانه ای

- حالافهمیدی؟!

- باز ادامو در آوردی؟!

- بیا بریم حالا، اینا اگه بفهمن نخونده برگشتم سرمو می برن

- نمیریم وایسا ببینم ... وای ارمی انقد تند تند راه نرو نفسم برید

- بسکه تنبلی بیا دیگه

- واسه چی کیفتو گذاشته بودی بالا درخت؟

- اومدی؟ کجا موندی پس؟

- آره آره دارم میام جواب منو بده

- هیچی ولش کن

- جهنم منو بگو کلی مث خر جون کندم امشب کمکش کردم

- مگه من خواستم خودت سریشی

- ارمی

- چیه؟!

- بگو

- هیچی به جون خودم چند وقت پیش اومدیم خونشون جمع شدیم همه مشروب زدن، منم چون مدارکم همرام بود نمی تونستم بخورم دیدم گیر دادن بهم که حتما باید بنوشم رفتم اول کیفمو مدارکو هر چی تراول بود رو گذاشتم اون بالا و بعدش همراهیشون کردم اگه اینا رو ول کنی از صد تا دزد هم بدترن

شمیم سوار ماشین شد و ناراحت به جلو چشم دوخت. ارمیا ماشین را روشن کرد و حرکت کرد.ارمياگفت:

- چت شد باز؟!

- چیزیم نیس

- آها پس اون گره ها تو ابرو و پیشونی منه؟

- تو خیلی زیاده روی می کنی

- می دونم همش به خاطر بدبختیه

- منظورت از بدبختی روژان که نیس؟!

- دقیقا منظورم همین بود

- به خاطر اون کمترش کن حتی سیگار کشیدنت هم ضرر داره چه برسه به این چیزا، خیلی بی عقلی مگه تو ورزشکار نیستی؟

- آدم باید واسه هرکاریش هدف داشته باشه .من واسه زندگیم هم هدف ندارم اگه یه انگیزه تو زندگیم داشتم حتما ترکش می کردم

***

- نخیرم سوختی سوختی تقلب نکن

- اِ اِ ... ببین تو روز روشن نشسته رو بروم داره دروغ میگه. اصلا دستت به دست من خورد؟!

- اولا که اون دزدیه تو روز روشن ،دوما دستم به دستت خورد تازه انقدمحکم زدم که داغ کردي

ارميابازهم جواب داد:

- دروغ نگو بچه، وقتی میگم نمیام بازی برا همین چیزاس 

- حرف راستو باید از بچه شنید، نمی خواستی کباب نون ببر بازی کنی چون می ترسیدی

- اصلا بیا از اول ،ایندفعه من می زنم

- هه اگه گذاشتم بزن

ارمیا دستانش را باز کرد و شمیم دستهای خود را روی آنها گذاشت و شروع به بازی کردند دفعه سوم ارمیا با ضربه ای محکم روی دست چپ شمیم زد .شمیم جیغ بلندی کشید و به سمت ارمیا خیز برداشت و شروع کرد به زدن او، ارمیا می خندید چون ضربه های مشت شمیم انقدر ظریف بود که دردی نداشت شمیم هم که از خنده ی او حرصش گرفته بود روی سر او افتاد و تا توانست موهای سرش را کشید. صدای زنگ در آنها را از جنگ و دعوا و خنده بازداشت، ارمیا در را باز کرد و با کمال تعجب خانواده اش را پشت در دید، به پدرش نگاه کرد و بعد هم به مادرش و خواهرش، نمی دانست باید در برابر آنها چه حرکتی کند شمیم را می دید که با لبخند و چشمک به او اشاره می کند که پدرش را بپذیرد. ارمیا چاره ای جز این نداشت لبخند زد و در آغوش پدرش فرو رفت، همه به داخل رفتند و شمیم خانواده شوهرش را در آغوش کشید. ارمیا و پدرش روی مبل نشستند.شمیم و المیرا و مادرش به همراه هم وارد آشپزخانه شدند. شمیم چای ساز را روشن کرد و میوه ها را داخل سینک ظرفشویی ریخت. در حال شستن بود که صدای مادر شوهرش را شنید:

- زحمت نکش عزیزم بیا بشین، اومدیم فقط تو و ارمیا رو ببینیم

- زحمتی نیس مادرجون الان می یام

- قربونت برم دخترم

صدای المیرا باعث شد به عقب برگردد و مادر شوهرش را ببیند:

- مامان ! چرا گریه می کنی؟

شمیم به سمت مادر شوهرش رفت و گفت:

- مادرجون من چیزی گفتم که شما ناراحت شدین؟

زهره خانم اشکهایش را با دست پاک کرد و لبخند زد:

- نه قربون شکل ماهت نه عزیزم تو یه کاری کردی که من از شادی اشک بریزم

شمیم مبهوت به او خیره مانده بود زهره خانم ادامه داد:

- امشب که داشتیم از پله ها می اومدیم بالا، صدای خنده ی ارمیا تا بیست تا کوچه اون طرف تر می رفت، می دونی چند ماه بود حتی یه خنده ی از ته دل از ارمیا ندیده بودم؟! می دونی چقد غصه می خورد و خودشو تو غم و مشکلاتش فرو می کرد؟امشب انگار دنیا رو بهم دادن، صدای خندش برام مث زندگیه، عروس قشنگم، دختر خوبم ایناهمش به خاطر توئه به خاطر وجود توئه، ارمیا هیچ وقت این طوری شاد نبود ...

- نه مادرجون من کاری نکردم. ارمیا خیلی خوش اخلاقه گاهی وقتا انقد منو می خندونه که از دستش عصبانی می شم اون خیلی روحیه ش خوبه ایشاالله هر چی هم غم توی دل شما و بقیه هس تمام شه، حالام برید توسالن پیش بقیه ،منم چای مي یارم

مادرشوهرش را بیرون فرستاد و با غم بزرگی که توی دلش بود لبخند زد، لبخندی که از هزاران غم بدتر بود. آن شب المیرا انقدر سر به سر آنها گذاشت که مهمانی برای همه خوش گذشت. قرار بر این شده بود که ارمیا از صبح روز بعد به سرکار برود. صدای زنگ موبایل ارمیا باعث شد لحظه اي سکوت همه جا را فرابگیرد. از جایش بلند شد و با گفتن ببخشیدی به سمت اتاقش رفت تا جواب دهد. نگاه شمیم تا موقعی که در اتاق را مي بست روی صورت ارمیا بود. صدای المیرا او را از حال خودش بیرون کشید:

- شنیدم با شوهرتون می رین مهمونی؟! اونم چی؟! تنها تنها! بلاگرفته بروزم نمی دی؟!

- تو از کجا فهمیدی؟!

- کلاغا دوستای خوب منن

- چه کلاغ خوبی! فکر کنم بشناسمش پسر خوبیه

رنگ از صورت المیرا پرید.

- یعنی چی؟ چرا چرت و پرت می گی؟ می خوای از مهمونی حرف نزنی خب نزن

- نه ،من که مشکلی ندارم همیشه همه چیو بهت می گم ولی مث اینکه تو یهویی فشارت افتاد چون رنگت پریده

المیرا دستش را روی صورتش گذاشت و به شمیم نگاه کرد. شمیم با دیدن قیافه او خندید وگفت:

- آخی بیچاره احسان چه زن نازنازی می خواد گیرش بیاد!

المیرا با شنیدن این حرف شمیم به سمتش خیز برداشت، سروصدای آنها باعث شد آقای دادفر و همسرش با تعجب به آنها نگاه کنند. با تذکری که زهره خانم به المیرا داد او دست از سر شمیم برداشت و شروع به پذیرایی پدر و مادرش کرد. شمیم نگران به در اتاق ارمیا خیره مانده بود، آقای دادفر زیر چشمی نگاهی به او کرد و سردرگم سر تکان داد. حدود نیم ساعت بعد ارمیا از اتاق بیرون آمد، قیافه اش پکر بود اما لبخندی اجباری بر روی لب داشت. شمیم و المیرا و زهره خانم برای تدارک شام به آشپزخانه رفتند و مدتی بعد هم سر میز شام حاضر شدند. طولی نکشید که خانواده ی دادفر عزم رفتن کرد و ارمیا و شمیم آنها را تا بیرون از خانه بدرقه کردند. هر دو به داخل خانه برگشتند و ارمیا در را محکم بهم کوبید طوری که شمیم گوشهایش را گرفت.

- دعوات میاد؟! چرا اینجوری درو بهم میزنی نصفه شب مردم خوابن

- دلم می خواد حرفیه؟!

- چرا داد می زنی ارمیا؟ فقط گفتم درو آروم ببند

- نمی خوام درو آروم ببندم دلم می خواد داد بزنم اصلا می خوام بدونم فوضولم کیه؟! میخوام بدونم برا چی بقیه تو کارام فوضولی می کنن برا چی خودشونو وسط می ندازن

شمیم با دهانی باز به او نگاه می کرد (چرا این یهو برق گرفتش! این که تا دو د قه پیش نیشاش باز بود!) ارمیا ادامه می داد:

- درسته آوردمت تو خونه و شرکتم درسته که عقد منی ولی این معنیش این نیس که هر غلطی بخوای بکنی خب؟! اگه هم بخوای من اجازه نمیدم تو فقط یه مزاحم چند ماهه ای که فقط و فقط اسمت سود شرکته فهمیدی؟! الکی برا خودت حساب باز نکن که زن منی و هرکاری بخوای می تونی بکنی قبل از اینکه سبزشی خودم می چینمت ...

(دِکي.......حالايکي بياد اينودرست کنه!)

شمیم به میان حرفش آمد:

- ارمیا چرا دعوا راه انداختی؟! چته تو آخه؟!

- چمه؟! آره چمه؟! از توی آشغال باید بپرسم از توی فوضول که توی اتاق من همه غلطي می کنی دست به وسایلم می زنی تو اتاقم می خوابی تو لباسام می گردی موبایلمو جواب می دی دیگه می خوای چیکار کنی؟! برا چی جواب دختره رو دادی؟ اصلا برا چی به موبایلم دست زدی هان؟ مگه تو چیکاره ای ته پیازی یا سرپیاز؟!

شمیم کلافه سرش را تکان داد .ارمیا هنوز هم عصبانی حرف می زد، دستانش را روی سرش گذاشت و چشمانش را بست. با تمام توانش داد زد:

- من فوضول نیسم من توی اتاقت نمی گردم توی لباسات نمی گردم اون روز موبایلت خودش زنگ خورد صداشو شنیدم و بعد هم پیداش کردم فک می کردم خونه ای

چشمانش را باز کرد و به ارمیا نگاه کرد. دیگر داد نمی کشید هر دو ساکت بودند نگاهی به طوسی چشمانش انداخت وگفت:

- من نمی خواستم جواب بدم اون خیلی زنگ می زد اصلا حرف نزدم اون خودش حرف می زد. منم قطع کردم باور کن تند تند زنگ می زد چیکار می تونستم بکنم؟! آخرشم انقد جواب ندادم که ول کرد فقط همین

راه اتاقش را پیش گرفت و رفت. خودش را روی تختش پرت کرد و تا می توانست پلکهایش را فشار داد تا گریه نکند ... گریه اش نگیرد ... اما همیشه سهم او از زندگی چیزی بیشتر از پلک های خیس نبود ...

- ملیساملیسا صبرکن ببینم

ملیسا ایستاد و به شمیم که تند تند راه می رفت تا به او برسد نگاه کرد:

- چته تو؟

- تو چته؟ انگار پشت هجده چرخ نشسته، چرا انقد گاز می دی؟!

- کار دارم امشب مهمونی داریم

- نمی دونی الی کجا رفت؟!

- مگه ندیدیش؟!

- بعد کلاس رفتم نمازخونه حالا که اومدم گذاشته رفته بی معرفت

- با یه پسره رفت فکر کنم داداشش بود

چشمان شمیم گرد شد:

- با پسر؟! ماشین داشت؟ چی بود؟ رنگش چه رنگی بود؟!

- اِ تو هم ... یکی یکی بپرس ... چه می دونم فکر کنم سفید بود پژو بود نه نه پرشیا بود آره پرشیای سفید بود

- تو روحت المیرا

از ملیسا خداحافظی کرد و به سمت در دانشگاه رفت (حالا اینموقع شب من چه خاکی برسرم کنم؟)

توی افکارش غرق شده بود که ماشینی جلوی پایش ترمز زد . به راننده آن نگاه کرد (ای وای باز این کریمی جلو ما سبز شد نمی دونم کاروزندگی نداره همش عین میگ میگ ميادجلوما!)

کریمی شیشه ی ماشینش را پایین داد و با لبخند رو به شمیم گفت:

- خانم خرسند بفرمایین برسونمتون

- مرسی مزاحم نمی شم

- ماشین نیس خوب نیس تنها باشین بفرمایین

- نه ممنون آقای کریمی برادرم میاد دنبالم 

- مطمئنین؟

- بله همین الان تلفنی باهاش صحبت کردم (دروغ بزرگتر از این بلد نبودی؟ آخه شمیم دیوونه اینجوری که روح ننت تو قبر می لرزه!)

- پس من برم مشکلی نیس؟! 

(ای بابا برو دیگه چقد سه پیچه)

- بازم ممنون خدافظ

بعد از رفتن کريمی راه افتاد و موبایلش را بیرون آورد، نمی خواست به ارمیا زنگ بزند، پس فوری شماره المیرا را گرفت:

- دستگاه مشترک مورد خاموش می باشد the mobail set is off

کلافه دور و برش را نگاه کرد تاریکی و سکوت همه جا را فراگرفته بود، به پشت سرش برگشت ماشینی را از دور می دید که به طرف او می آمد خوشحال از این که می تواند از آن ماشین کمک بگیرد ایستاد اما لحظاتی بعد با دیدن سرنشین آن به راهش ادامه داد. ماشین به او رسید و صدای شخص مورد نظر را که پسری غریبه بود می شنید:

- خانومی کجا میری نصفه شبی؟!

- ...........

- بیا سوارشو عزیزم ناز نکن

- .................

- اِ اِ ... بی ادب نباش دیگه جواب بده ... فکر کنم از اون خوشکل مانکنایی آره؟!

- .............

- بیا بالا خودم راضیت می کنم خوب پول می دما؟!

می دوید، احساس پشیمانی می کرد که چرا با کریمی نرفته بود می دوید و نفس نفس می زد، دیگر ماشینی کنارش نمی آمد بلکه صدای دویدن شخصی دیگر را پشت سرش می شنید، از ترس جیغ می کشید و از خدا کمک می خواست انقد دویده بود که زانوهایش توان جلوتر رفتن نداشت در همان حین پایش به سنگی گیر کرد و محکم به زمین خورد، با دادی که زد گریه اش بیشتر شد و تلاش کرد تا از روی زمین بلند شود .نمی توانست خودش را تکان دهد انگار که به زمین وصل شده باشد، شخص پشت سرش به او نزدیک و نزدیک تر می شد و شمیم بیشتر می ترسید، پسر در تاریکی شب جلو آمد و کنار او نشست، شمیم قالب تهی کرد و با گریه و و حشت شروع به جیغ کشیدن و مشت و ضربه زدن به آن فرد کرد ناگهانی دستهایش در هوا گرفته شد. دیگر نمی توانست آنها را حرکت دهد، چشمهایش راکه بسته بود را باز کرد و نگاهی به دستش که در انگشتان قوی آن فرد بود کرد و بعد هم به آن شخص ... با دیدن صورت سفید و پیشانی بلند و چشمان طوسی ... بغضش شکسته شد و با گریه او را صدا زد:

- ارمی ... ارمیا ...

در آغوش او از حال رفت. چشمهایش را باز کرد و چندین بار پلک زد، صورت ارمیا را نزدیک خود دید ارمیا با نگاهی عمیق به او لبخند می زد، باورش نمی شد هنوز در آغوش او باشد، چقدر احساس امنیت می کرد، بدون این که متوجه باشد دستانش را دور گردن ارمیا گره کرد و سرش را روی قلبش گذاشت. نمی دانست کجاست فقط می خواست کنار ارمیا باشد تا ابد ... باز هم چشمهایش بسته شدند ... خوشحال بود که باز هم ارمیا حرف دلش را خوانده بود ... حتی از راه دور ...

- شمیم ... تنبل پاشو من صبحونه می خوام

چشمهایش را به زور باز کرد و به ساعت رومیزی اش نگاه کرد. باز هم سرش را زیر پتو کرد و خوابید. صدای ارمیا نگذاشت راحت بخوابد:

- خیلی خب مث اینکه خودت دوس داری، پا نمی شی نه؟!

به سمتش رفت و شروع به قلقلک کردن او کرد، شمیم از حرص جیغ می کشید و می خندید:

- ارمیا ... ارمیا نکن ... اِ ... خوابم می یاد ... وای چه زوری داری؟ اون چیه دستت؟ ... آخ جون کاکائو شکلاتی .... 

* * *

بی حوصله کنترل را برداشت و تلوزیون را روشن کرد. مشغول دیدن فیلم کره ای مورد علاقه اش بود که ارمیا وارد خانه شد.

- علیک سلام شمیم خانوم

شمیم که تازه متوجه او شده بود گفت:

- اِ تو کی اومدی؟! سلام خسته نباشین با دوستان خوش گذشت؟!

- نه بابا چه خوش گذشتنی 

- شمشک و بدگذرونی؟!

- تا يار نباشه آره 

بغضش را قورت داد و گفت»: 

- ایشاالله با اونم می ری

ارمیا عمیق نگاهش کرد، برای این که غم درون چشمانش هویدا نشود از جایش بلند شد و به درون آشپزخانه پناه برد که صدای ارمیا را از بیرون شنید:

- ناهار چی خوری؟!

- نون پنیر و سبزی

صدای خنده ی ارمیا را شنید:

- مگه قحطی اومده دختر؟! هی صبح می گم بذار برات غذا بگیرم می گی نه

- اولا اگه می خواستم قبول می کردم دوما اون موقع صبح اصلا غذا گیرت نمی اومد سوما تنهایی مزه نمی داد

صدای ارمیا را کنار گوشش شنید و سه متر از جا پرید:

- تو روخدا؟ تنهایی مزه نداره؟! بدون من ناهار نمی خوری گوگولی؟!

- تو چرا عینهو جن میری و میای؟! زهرم آب شد!

- جواب منو ندادی

- چون تو خیلی خیال بافی! من شام درست نکردما

- جون شمیم؟!

- جون ارمیا

- چی کنیم پس؟ آها ...

- ارمیا باز ایده مسخره نده ها 

- شیطونه میگه با یه ما واشی برو تو صورتشا، تو شام درست نکردی ما بدهکار شدیم؟!

- من که نوکرت نیستم .حوصله هم نداشتم تازه فردا هم آزمون دارم

- فردا کی آزمون داری؟ هیچی تمرین کردی؟ شمیم ردشی با میت خوردت می کنم

- وای وای بداخلاق اصلا از عمد رد می شم تا حرصت دراد

- نه ،مربی که من بودم مطمئنا قبولی

- انقد نوشابه باز نکن تو رو خدا

- میگم شمیم یه پیشنهاد! بیا امشب با هم شام درست کنیم 

- نه .....

- آره ......

- اوسای مارو باش، چه حال خجسته ای داري تو، می گم حوصله ندارم می گی شام درست کنیم؟

- من حوصلت می یارم پاشو پاشو زود باش يک دوسه ،يک دوسه 

به طرف شمیم رفت و دستش را گرفت و کشان کشان به آشپزخانه برد. شمیم بهانه می آورد وارمیا مانع رفتن او می شد تا بهانه می آورد و می خواست از آشپزخانه فرار کند ارمیا با کف گیر او را به ضرب می گرفت و بر می گرداند. هر دو لباس آشپزها را پوشیده بودند و ارمیا کلاه بزرگ سفیدی را روی سرش گذاشته بود که هر دفعه که سرش را تکان می داد و ادا در می آورد شمیم از خنده ریسه می رفت. ارمیا پخش توی سالن را روشن کرده بود و صدای موسیقی شاد خانه را فراگرفته بود.

شمیم با خنده وشوخي درست کردن غذا را به ارمیا یاد می داد اما هر دفعه ای که حواسش نبود ارمیا خراب کاری می کرد و او را به خنده وامی داشت.

- ارمی اونا کاهوئه مگه برا گاو خرد می کنی ریزتر ... اینا شکره نمک رو بریز ... انقد اذیت نکن اي خدا، چراانقد از درو دیوار بالا میری؟! ... وای ارمی چرا کف آشپزخونه ولو شدی؟! ... بیا کنار بیا کنار نمی خواد کمک کنی آشپزخونه رو به گند کشیدی 

بعد از چند ساعت کمک کردن و غذا درست کردن با هم از آشپزخونه بیرون آمدند. شمیم به سمت اتاقش رفت تالباسهایی که بوی غذا گرفته بود را عوض کند. وقتی از اتاقش بیرون آمد ارمیا نبود و صدای موزیک شاد همه ی سالن را فراگرفته بود. در حالی که جلوی آینه موهایش را شانه می زد آرام آرام حرکت می کرد و به نرمی می رقصید. غرق آهنگ و تصویر خودش در آینه بود که صدای کف زدن ارمیا او را از جا پراند. به سمتش برگشت ارمیا دست می زد و می خندید:

- نه بابا ترشی نخوری یه چیز می شی!

- بودم منتها چشم بصیرت می خواد ... تو از کی اینجا واستادی بِر و بِر منو نگاه می کنی؟

- اولا که اون زبون بيست وچهار متری تو رو یه قیچی بيست وچهارکیلویی حریفه دوما از هر وقت که وایسم ،زنمه نگاش می کنم عیب داره؟

- آره عیب داره چون من فقط سود شرکتم نه زن تو!

ارمیا به سمت شمیم آمد و همانطورکه لبخند می زد گفت:

- می بینم که حافظتم خوب کار می کنه گوگولی

و دست شمیم را گرفت و به وسط سالن کشید. شمیم عصبانی دستش را از دست او بیرون کشید.

- ولم کن ببینم چیکار می کنی؟!

ارمیا بی توجه دوباره دست او را محکم تر گرفت و با خود برد. وسط سالن ایستاد و او را مجبور کرد بایستد. شمیم عصبانی به او چشم دوخته بود. با حالتی مسخره گفت:

- خوبی؟!

- تو بهتری. خب حالا شروع کن

- چیو؟!

- برقص

- چی؟!

- شمیم مگه خنگ شدی میگم این همه جلوی آینه برا خودت تمرین کردی حالا اینجا تمرین کن زودباش

- برو بابا

- وایسا ببینم دختره لوس وایسا 

دستش را کشید و او را به جای اول برگرداند.

- ارمیا تو امروز یه چیزیت می شه ها باز چیز میز زدی مغزت از کار افتاده؟!

- نخیر، نه چیز میز زدم نه مغزم از کار افتاده فقط می خوام رقصتو ببینم 

- دليلش؟!

- دلیلشو بعد از دیدن می گم انقد بحث نکن دو دقه شلنگ تخته انداختن که انقد ادا اطوار نداره!

شمیم مجبور شد به خواسته ارمیا عمل کند. در همه مدت ارمیا خیره نگاهش می کرد، زیر نگاه های او آب می شد و گاهی اوقات تعادلش را از دست می داد نگاه ارمیا توانش را بریده بود. بعد از چند دقیقه رقصیدن کنار ارمیا ایستاد. ارمیا لبخند زد :

- عالی بود فقط تو مال منی

چشمان شمیم به اندازه سه گردو درشت شد. چی می شنید؟! ارمیا با دیدن قیافه ی او ،خنده اش بیشتر شد و گفت:

- منظورم این بود که تو مهمونیا فقط تو می تونی با من هماهنگ برقصی

- ببخشید او نوقت شما همه اینا رو تو این چند دقه فهمیدید!

- نه گوگولی مگه یادت رفته دو بار باهم رقصیدیم تو خیلی نرمی اگه با هام تمرین کنی خیلیم حرفه ای می شی اُکی؟!

- نه ....

- آره...

ارمیا آهنگ را عوض کرد و موزیک انگلیسی را گذاشت و شروع به رقصیدن روی آن کرد. شمیم دهانش بازمانده بود، تا به حال خارجی رقصیدن ارمیا را ندیده بود، فوق العاده ماهر بود، محو حرکات او شده بود. بعد از اتمام آهنگ شمیم ازهيجان کف می زد:

- وای وای ارمی تو شاهکاری تو برا خودت یه پا مایکل جکسونی وای ارمی خیلی باحال بود

- شمیم گوشام کر شد بابا یواش تر دست بزن

شمیم آرام شد و به او چشم دوخت. ارمیا می خندید:

- گفتم بچه ايا..قیافشو حالا چرا لباتو غنچه می کنی؟!

- من بچه ام؟!

- نه پس عمه من بچه اس، شمیم بیا جلو باید تمرین کنیم.

- چی؟! حالا؟! چه عجله ایه؟!

- دورم هس خدا می دونه کی یاد بگیری، برا مهمونی بعدی باید باشی

- اصلا نمی خوام

- باز کجا رفتی؟! باشه بابا اون مهمونی ها نیس لااقل برا جشن عروسی همدیگه که هستیم!

چیزی در دل شميم شکست. صدای ریزه ریزه شدن قلبش را می شنید. به زور دهان باز کرد:

- روژان راضی شد؟

- راضیش می کنم راضی نشه چیکار کنه

- پس نامزدش؟!

- هیچ غلطی نمی تونه بکنه روژان همیشه مال منه

بغضش را قورت داد و به سمت ارمیا رفت.

- ارمیا این خوانندهه کیه مث تو می خونه

- آدرین سینا، بیشتر آهنگام رو مث اون می سازم

- تو ایرانیاتم قشنگ می خونی 

- جون شمیم؟!

- جون ارمیا

- چاکریم

شمیم می خندید و ارمیا به او یاد می داد و هر بار هم حرکات را به خوبی تکرار می کرد. ارمیا بهترین استاد بود.

- شمیم این جوری پیش بره تا یه هفته دیگه تمومه

- جون ارمیا؟

- جون شمیم

- ارمی تو دیگه چیا بلدی؟

- هیپ هاپ ،سالسا ، فاکس تروت

- ایول چه جوری این همه رو یاد گرفتی؟! ارمی ارمی یه دور همشو برو ارمی زود باش زود باش

- اول شام بعدش اگه افتخار دادم باش

- نه ....

- آره...

* * *

- هویی ی ی ی ی ...... 

المیرا سه متر از جا پرید. با خشم به سمت شمیم برگشت. بچه های دانشگاه نگاهشان متوجه آن دو شده بود. 

- هوی و درد هوی و مرض هوی و زهر حلال دختره بی شعور این چه طرز صدا کردنه مگه الاغ سوار شدی؟!

- مردشور اون اخماتو ببرن نمی دونم این احسان بدبخت چه جوری می خواد تحملت کنه!

و باز هم خندید. المیرا گر گرفته بود و گونه هایش صورتی می زد:

- شمیم با تو هی اسم این پسرو آوردی، بلند می شم دکورتو پایین می یارما

شمیم خنده اش بیشتر شد. الميراگفت:

- ای مرض ببند اون بی صاحابو آبرومون رفت، جای ارمیا گلت خالی

به زور خنده اش را کنترل کرد والميرا ادامه داد:

- مگه نمي خواستی با ملیسا بری خرید؟!

- می بینی که باز نیومده معلوم نیس با کدوم ننه قمری قرار داشته ماروکاشته اینجا پاشو بریم

- باز این کریمی اومد شمیم در رو در رو که بدبخت شدیم

با هم قبل از اینکه امید کریمی آنها را ببیند از دانشکده خارج شدند و در پیاده رو مشغول قدم زدن شدند.

- الي مياي بريم شرکت؟

- مگه نمي خواستي بري خريد؟

- حالا ديگه نه.باشه برا يه روزکه مليساهم همرامونه

- منظورت اين بود که من سليقه ندارم ديگه؟

- خراب اون آي کيوتم 

الميرا جواب نمي داد.شميم به سمتش برگشت واورا نگاه کرد.به خيابان خيره شده بود ودهانش بازبود.

- چه مرگته زل زدي به اون آسفالتا ؟به جون الي آسفاته ها صورت احسان که اينجوري نيس!

الميرا با شنيدن نام احسان ازجا پريد وبه سرعت شروع به راه رفتن کرد.

- هويي ي ي ي ي کجا رو کردي ؟اي خدا منوتو رو ازرو زمين برداره راحت شيم!

- شميم انقدحرف نزن زودباش بيا 

- تويکي خفه ...عين جن زده ها وايميسته خيابونو نگاه مي کنه بعدم عين فنر درميره معلوم هس چته؟

- بيا بهت مي گم 

شميم تند تند به دنبال الميرا راه مي رفت وغرغر مي کرد که درهمان موقع ماشيني درخيابان درحالي که بوق مي زد آنها را صدامي کرد.هردو به طرف پرشياي سفيدبرگشتند.الميرابا ديدن احسان رنگ ازرويش پريدوشميم موزيانه مي خنديد.

- مارو باش چه خريم ...فک کرديم خانم جن زده شده نگو عشق زده شده 

الميرا با حرص سقلمه اي به پهلوي او زد.صداي احسان آمد:

- خانما بفرمايين سوارشين 

شميم زد زيرخنده ودرگوش الميرا گفت:

- منظورش ازخانما تويي عزيزم .اين که من مي بينم اينجوري زوم کرده روت محاله منوديده باشه!

- شميم الهي بميري من راحت شم 

شميم رو به احسان گفت:

- سلام آقاي مهدوي خوب هستين؟

- سلام خانم خرسند ممنون اگه ماشين ندارين بفرمايين بالا .الميرا خانم که اصلا مارو قابل نمي دونن

شميم بازوي الميرا را کشيد وبه سمت ماشين برد:

- شميم کجا ميري ؟خاک توسرت وايسا

باهم سوار شدند واحسان ماشين را به حرکت درآورد.

- خونه مي ريد؟

الميرااخم کرده نشسته بودوجواب نمي داد.شميم لب بازکردوگفت:

- بله مرسي

- خواهش مي کنم شميم خانم مي تونم يه سوالي بپرسم ؟

- بفرمايين ؟

- ميشه من برم يه جاي خوب مثلا يه کافي شاپ باهاتون حرف دارم 

شميم متعجب مي خواست جواب دهدکه الميرا فوري گفت:

- نخير نميشه

احسان ازآينه نگاهي خيره به اوانداخت وسکوت کرد.شميم دراين بين مانده بود چه بگويد.

- آقا احسان ميشه بفرمايين حرفاتون درمورد چيه؟

احسان بازهم ازآينه نگاهي به شميم کرد وگفت:

- درمورد من والميرا 

الميرا جيغ کشيد:

- احسان...........

- جانم 

- تو خيلي ...احسان تو خيلي ...خيلي ...

- خيلي چي عزيزم ؟بگوراحت باش.چرا نمي ذاري قال قضيه رو بکنم هردوتا مون يه نفس بکشيم .آخه ازکي مي ترسي تو؟

شميم باخنده نظاره گر گفت وگوي آن دوبود.الميرا سرش را زيرانداخت وآرام گفت:

- ارميا

احسان کلافه سري تکان دادوگفت:

- ارميا چي؟براچي مي ترسي؟مگه مي خواييم جرم کنيم که انقدازش مي ترسي يه خواستگاري که انقدترس وخجالت نداره.من خودم باارميا حرف مي زنم اگه راضي هم نباشه مي دونم چه جوري راضيش کنم قبوله؟

شميم با خودش فکر مي کردومي خنديد:(مث اينکه اين وسط فقط ما اضافيم ؟حالا ازکجا دربرم ؟ارميا خوشکلم کجايي که تک افتادم وسط دوتا ديوونه!)

صداي الميرا را شنيدکه با خجالت گفت:

- باشه

شميم بي هوا شروع کردبه دست زدن :

- مبارکه مبارکه 

الميرا اخم کرده بود واحسان مي خنديد.

- شميم خانم فک مي کردم شما با شنيدن اين حرفامون لااقل يه واکنشي نشون بدين مث اينکه خيلي براتون عادي بود؟

- نه واکنشوکه ايشالله تو عروسي نشون مي ديم ولي اين حرفاي شما راستش دروغ نگم من مي دونستم شما با هم رابطه دارين...

- جدي؟؟؟ازکجا فهميدين ؟ماکه خيلي تابلوبازي درنياورديم؟

- شما نه اما اين خواهري که بغل دست مانشسته خداي سوتي دادنه 

احسان باصداي بلند شروع کرد به خنديدن .الميرا هم لبخند مي زد.احسان گفت:

- خب مث اينکه ديگه لازم نيس بريم کافي شاپ همه چي حله 

الميرا گفت:

- خسيس!!!

- من غلط بکنم خسيس باشم عزيزم اين جيب بدبخت ما همه دست تو اصلا الان دور مي زنم بريم رستوران 

شميم به ميان حرف او آمد:

- آقا احسان لطف کنين منو پياده کنين شما باهم تنها باشين بهتره 

هرچقدرآن دو اصرارکردند شميم راضي نشدوسرايستگاه اتوبوس پياده شد.

- شميم خانم 

به احسان نگاه کردوگفت:

- بله؟

- پس راضي کردن ارميا با شما

- با من؟؟؟

- اگه لطف کنين ،هيچ کس مث زن آدم نمي تونه رو مرد تسلط داشته باشه 

(وا؟؟؟اين که نمي دونست من زن ارميام ؟؟؟اي زبونتو با قيچي ريز ريزه کنم الميرا)

- چي بگم والله...سعي امو مي کنم 

- ممنون جبران مي کنم .خدافظ شما 

الميرا جلو سوار شد واحسان گاز ماشين را گرفت ....

* * *

دراتاق ارميا را با شتاب باز کرد وبدون اينکه حتي نگاهي به جلو بيندازد تند تند حرف مي زد ونخ هاي روي جعبه شيريني را بازمي کرد:

- واي واي ارميا قبول شدم قبول شدم نمي دوني که اين استاده چقد سخت گرفت صدتا تيپا به طرف زدم بازم ازرو نمي رفت، تازه ...يه گامبويم بود ازدرخونه تو نمي رفت، يه مشت که بهم مي زد پهن مي شدم رو زمين تا مي اومدم بلند شم اون خوابش برده بود تازه ....

صداي سرفه ارميا اورامجبور کرد تاسرش را بالا کند ...( اَي ددم ياندو (به ياد نيلا جووونم )...اينا اينجا چيکار مي کنن؟دوساعته اومدم وسط جلسه دارم برا شوهراي مردم قصه مي گم؟؟؟)

به ارميا نگاه کرد با اخمي بزرگ روي پيشانيش درحال چشم غره رفتن به شميم بود.احسان نگاهي به شميم وبعدهم نگاهي به ارميا مي انداخت وريز ريز مي خنديدوسرتکان مي داد.بقيه افرادهم با تعجب به شميم چشم دوخته بودند.سرش را تاآخرين حدي که ممکن بودپايين انداخت وگفت:

- اِ...اِ...عذرمي خوام 

جعبه شيريني را روي ميز گذاشت وبيرون پريد.خودش هم ازآبروريزي که کرده بود پشيمان بود.خدامي دانست ارميا چه بلوايي به راه مي اندازد...بايد منتظريک جنگ ودعواي حسابي مي شد.پشت ميزش نشست وبه کارهايش مشغول شد.ساعتي بعد دراتاق ارميا بازشد وهمه بيرون مي آمدند .خانم احمدي زودتر خودرا به شميم رساند وباصدايي آرام خنديدوگفت:

- خدانکشدت دخترخيلي بامزه اي مهندس مهدوي داشت ازخنده منفجر مي شد وقتي رفتي بيرون همه خودشو نو خالي کردن وسير خنديدن 

- جون ارمي...چيزه يعني جون من راس ميگي؟

- دروغم چيه ازخودشون بپرس ولي فک کنم مهندس دادفر توپش خيلي پره 

خانم احمدي به اتاقش رفت وشميم منتظر ايستاد تا همه افراد ازشرکت بيرون بروند.مردي جوان به طرف ميز شميم آمد ودرحالي که لبخند ميزد گفت:

-hi…

- سلام 

شميم به زور لبخندزد وگفت:

-hi 

-what's your name lady?

-اسم شما چيه خانم ؟ 

- Shamim 

- shi…shi...shimim…

- no no sh.a.m.i.m

-ok ok s.h.a.m.i.m … oh…you are very beutifull

- درسته درسته شميم ...واي شما خيلي زيايينارميا با ديدن آن مردجوان ابرو درهم کشيد وبه احسان گفت:

- اين مرتيکه داره چه غلطي مي کنه احسان ؟ گير داده به شميم چي بهش مي گه؟

- چيه غيرتت فعال شد؟تا دوروز پيش که روژان روژان مي کردي؟

- ميشه لطف کني دهنتو ببندي ؟

- نه نميشه 

- احسان برو ردش کن مرتيکه داره با چشاش ...بيا برو تا نرفتم سراغش 

- خودت خوب مي دوني اگه دست به اون شازده فکلي بزني کار شرکت تمومه پس لطف کن زر اضافي نزن 

وبه سمت مرد جوان رفت وبازوي اورا کشيد:

- خب ديگه زياديت شده جوجه فکلي ...ديد زدن ناموس مردمم حد داره 

شميم خندش گرفته بود.مردجوان با ديدن خنده ي شميم خنديد.ارميابا خشم به سويش خيز برداشت که احسان جلويش را گرفت وتذکرداد.ارميا با چشم وابرو به شميم فهماند که ازآنجا برود.شميم ازترس قالب تهي کرد ارميا موقع عصبانيت هيچ کس حريفش نبود.به سمت آبدارخانه مي رفت که صداي مرد جوان را شنيد:

- oh.. lady shamimgo?why??? 

- واي شميم خانم مي رين؟چرا؟؟؟ 

شميم بي توجه راهش را گرفت که برود اما بازهم مرد خارجي کلمات انگليسي را تند تند به زبان مي آورد :

Pleasure of love lasts but a moment, Pain of love lasts a lifetime Bette Davis.- 

- لذت عشق لحظه ای طول می کشد اما غم ورنج آن یک عمر

لحظه اي برگشت وبه جمله اي که او گفته بود انديشيد.نگاهي به ارميا انداخت مانند قاتل ها به آن مردنگاه مي کرد.احسان به شميم اشاره کردکه نايستد.داخل آبدارخونه رفت وتا موقعي که آنها نرفته بودند بيرون نرفت.صداي ارميا را شنيد که اورا صدا مي زد.چايش را نصفه نيمه رها کرد وبيرون رفت.

- بله؟

- بيا سوييچ ماشينو بگير بروخونه 

- چرا؟

- چرا نداره بيا برو خونه ديگه هم پاتو تو اين شرکت نمي ذاري فهميدي؟

- خب آخه چرا؟

- چرا؟نديدي مرتيکه رو ؟نديدي داشت قورتت مي داد؟بازم توضيح بدم يا فهميدي ؟

احسان به ميان حرف او آمدوگفت:

- ارميا جون اين چيزا طبيعيه، داداش چرا خون کثيف خودتو آلوده مي کني ؟اين همه خانم اينجا کار مي کنن شما گير دادي به شميم خانم ؟

شميم به احسان نگاه کرد وخنده اش را قورت داد.ارميا با حرص به احسان نگاه کرد:

- توديگه چي مي گي اين وسط؟ من ميگم اينجا جاي کار کردن شميم نيس تو ميگي طبيعيه 

- اي بابا تا حالا که دوماه منشيت بوده جاش بوده حالا چي شده ديگه نيس؟

- ببينم تو وکيل وصي زن مني ؟تو رو سننه؟اون خودش زبون داره ازخودش دفاع مي کنه 

- والله ازرو برادري بود.خواستيم کمک کرده باشيم اصلا غلط کردم ما رفتيم به زندگيمون برسيم خدافظ، شميم خانم خدافظ 

شميم جوابش را دادواحسان رفت.ارميا سوييچ را به طرف شميم گرفت وگفت:

- بگير

- من نميرم

- شما بي جا مي کني ،بگير شميم از صبح تا حالا داري رو مخم را ميري انقد لجبازي نکن بگير

- نمي خوام من به اين کار نياز دارم اصلا ميرم به عمومي گم 

- جدي؟؟؟بدو ني ني بدو به عموت بگو منو کتک بزنه...منوازبابام مي ترسوني ؟هيچ کس نمي تونه روحرف من حرف بزنه چون تو زن مني وهرچي من مي گم انجام مي دي 

- نخيرم.......

- حرف نباشه 

- ارميا

- شميم مياد توفکتا بيا برو 

سوييچ را با حرص گرفت وپالتويش را پوشيد وکيفش را برداشت وگفت:

- ايشالله بزنم ماشين خوشکلتو داغون کنم دلم خنک شه 

ارميا با صداي بلند خنديد:

- فداسرت گوگولي چيزي که زياده ماشين

(ايش مرتيکه چه ازخود راضيه !ثروتتو به رخم مي کشي؟صبر کن اگه همشو بالا نکشيدم)

- باز چي شد رفتي تو فضا؟شميم ؟

- هان..چيه داد مي زني کر شدم بابا..باشه حالا مي رم ..خدافظ 

- به سلامت مواظب باش 

(بيا ديدي آخر نتونست خودشوکنترل کنه با کنايه مي گه ماشينمو داغون نکنيا...پس خسيسم هستي ...اَي خدا قدرت بده بزنم ماشينه رو جزغاله کنم ) 

وارد خانه شد وبعداز تعويض لباسهايش روي تخت ارميا دراز کشيد وخوابش برد.....

- شميم شميم پاشو ببينم ...

پتو را روي سرش کشيدوپشتش را به ارميا کرد.

- مي خوام شام بخورما نمياي ؟...شميم

شميم خواب آلود گفت:

- ولم کن ارميا خوابم مياد

- شام خوردي ؟

- نه 

- پاشوپس..اِ پاشو ديگه منم گشنمه ...شميم قلقلک مي دما پاشو 

به زور چشمانش را باز کردوبه ارميا نگاه کرد.ارميا مي خنديد:

- لااقل وقتي مي خواي بخوابي اين آرايشاتو پاک کن که صورتت مث سيب زميني سوخته نشه

شميم بي حوصله گفت:

- خسته بودم ديگه حال اين يکي رو نداشتم . خوابم مياد

ارميا دستش را کشيد واورا ازروي تخت بلندکرد:

- پاشو ببينم ...تنبل 

باهم بيرون رفتند وشميم بعد از شستن صورتش به آشپزخانه رفت.ارميا غذا مي کشيد.

- نه بابا قرميا جونم که يه پا کدبانو شده 

- آره ديگه اينا اثراته زن داريه اونم زن تنبل

شميم جيغ کشيد:

- ارميا......

هردو سرميز نشستند.

- يه چيز بگم؟

- تاچي باشه 

- بيام شرکت؟

ارميا دست ازخوردن کشيد وقاشق چنگالش را درون بشقاب گذاشت وبه شميم نگاه کرد:

- يه حرف رو چند با ربايد بهت بزنم ...نه نه نه ديگه نمي ذارم پاتو تو اون شرکت بذاري 

- آخه من ...ارميا اگه کار نداشته باشم ...

حرفش را ادامه نداد.ارميا گفت:

- هرچي پول بخواي خودم بهت مي دم 

- نه دانشگام چي ؟تازه خرج کتاباموچيزاي ديگه هم هس

- خرج دانشگاتو خودم مي دم لباسو کتاباتم باهم مي ريم مي خريم هردوسه روزي ام يه خرجي واسه خودت مي ذارم .هرچي ام کم داشتي به خودم مي گي شميم نبينم بري به بابا چيزي بگي ها؟

- قرار بود خودم خرجيمو بدم بعدا من نميتونم بهت پس بدم 

- بعدا؟؟

- وقتي ازاينجارفتم ديگه 

ارميا ابرو بالا انداخت وچشم درچشم او گفت:

- آها...خيلي خسته شدي؟تحمل کردنم سخته ؟

- نه باورکن منظورم اين نبود فقط مي خوام بهت بدهکار نباشم

- شميم خانم تو هيچ وقت به من بدهکار نيستي فک کن الان به عنوان شوهر بعدا به عنوان برادربهت پول دادم انقد کليد نکن 

- جون ارميا؟يعني راضي هستي 

- جون شميم ازته دل راضيم 

شميم شروع کرد به دست زدن وارميا به کارهايش نگاه مي کرد وسرتکان مي داد.ازآشپزخانه بيرون رفت وشميم ظرفهاي روي ميزرا جمع مي کرد که چيزي جلوي چشمانش قرار گرفت به عقب برگشت وبا ديدن جعبه شکلات دست ارميا شروع کرد به بالا وپايين پريدن :

- واي ي ي ي ي کاکائو شکلاتي مرسي ارمي مرسي 

ساعتي بعد هردوبراي خواب به اتاقهايشان رفتند.باران شديدي شروع به باريدن کرده بود ورعدوبرق اتاق کوچک شميم راروشن وخاموش مي رکرد.سرش را زير پتو کرد وزيرلب آيه مي خواند تا برترسش غلبه کند .اما صداي وحشتناک بادي که شيشه هاي پنجره را مي لرزاند اورا ازجاپراند.به سمت پنجره رفت وآن را بازکرد ...صداي شرشر آب روحش را آرامش مي بخشيد اما تاريکي خيابان وصداي گربه اي که زير پنجره اش بود باعث شد جيغ کوتاهي بکشد وپنجره را ببندد.به سمت دراتاقش رفت وباترس ازاتاق بيرون پريد .تند تند دراتاق ارميا را مي کوبيد...ارميا خواب آلود دراتاق را بازکرد وبه اونگاه کرد:

- چته نصفه شبي دراتاقمو ازجا کندي..درکه قفل نيس درمي زني 

شميم با ترس ولرز سعي کرد جلولرزش صدايش را بگيرد:

- من بيام تو اتاقت 

- چي ؟

- تواتاق تو بخوابم ؟

ارميا با دهاني باز به او نگاه مي کرد..شميم که طاقتش را ازدست داده بود زد زيرگريه ودرميان اشکهايش گفت:

- من مي ترسم ارميا اتاقم خيلي وحشتناکه عين ...عين اتاق ارواح 

ارميا که خنده اش گرفته بود ازچارچوب درکناررفت وگفت:

- بيا توخانم شجاع 

شميم داخل شدوفوري خودش را روي تخت ارميا انداخت وپتويش را روي سرش کشيد.منتظربود تا ارميا دعواراه بيندازد اما صدايي نشنيد .حدس ميزد چون او خوابش مي آمد ازجروبحث کردن گذشته وروي زمين خوابيده .پتوراازروي سرش کنارکشيدوسرش را برگرداند که ناگهاني صورت ارميارا روبرويش ديد چشمهايش بسته بود جيغ کوتاهي کشيد..ارميا سه متر ازجاپريد:

- اِي مرگ....مگه جن زده شدي نصفه شبي نمي ذاري کله مرگمونو بذاريم 

- ببخشيد ...خب چيز شد...يعني فک کردم روزمين خوابيدي براهمين برگشتم ديدمت ترسيدم 

- خيلي خب اگه جيغ وگريه هات تمام شد بگيربکپ

- باش 

چشمايش را بست ...هرچقدرسعي مي کردخوابش نمي برد.قلبش مثل قلب گنجشک مي زد ودستهايش يخ کرده بود...باورش نميشد ارميا دعوانکرده باشد وکنارش خوابيده است ...عطرتن ارميا را حس مي کرد...باتمام وجودش عطراورا به ريه هايش کشيد...چقدربه او نزديک بودواما چقدردور.............

- شميم چقدرتکون مي خوري ؟بخواب ديگه

به طرف اوبرگشت وگفت:

- ارمي 

- هان؟

- توخوابت مياد؟

- مگه تومي ذاري 

- خب خواب ازسرم پريد چيکارکنم 

- مي دوني ساعت چنده؟

- نه

- دوونيم

- توهم خوابت نمياد؟

- نه 

- پس من يه چيز بگم؟

- چي ؟

- طولانيه گوش ميدي؟

- آره بگو

شميم بلندشد وروي تخت نشست .ارميادست راستش را زيرسرش گذاشته بودومنتظر به اونگاه مي کرد.بازوهاي مردانه وسينه سفيد ارميا ته دلش را قلقلک مي داد.نگاهي به لباسهاي خودش انداخت:تاپ قرمزرنگ بندي وشلوارک سفيد .(چه دل شيري دارم من ديگه!اين چه وضعيه پاشدم راه افتادم تواتاق اين؟)

- شميم باز زدي کانال فضانوردي؟چي مي خواستي بگي ؟

- نه الان مي گم ...خب ببين چيزه ...ارميا اگه من خواهرت بودم بعد يه خواستگار خوب بهم مي يومد که ازهمه نظرتامينه قبول مي کردي منو شوهر بدي؟

- تودانشگاه کسي بهت چيزي گفته ؟

- اول جواب منو بده

- اولا که فعلا زنمي دوما اگه من داداشت باشم عمرا تورو شوهر بدم 

- بدجنس چرا؟

- خب مي دونم اون شوهر بدبخت مي خواد ازدست تو چي بکشه

- دلشم بخواد اصلا چه داداش بدي ميشي تو

- من غلط بکنم داداش تو بشم 

- خلايق هرچه لايق 

- آها پس مي خواستي همينو بهم بگي نه ؟ازدواج کني ؟حالا اون هرکول کي هس؟

- درست حرف بزن اون هرکولي که مي گي احسانه 

ارميا ازجا پريد.آنچنان نگاهي به شميم انداخت که شميم ازترس کمي عقب تررفت. دست چپش رابلندکردو سيلي محکمي توي صورت شميم خواباند.

- اين واسه اينکه توواحسان غلط مي کنين

بادست ديگرش سيلي دوم را به صورت اوزدوگفت:

- اينم واسه اينکه بفهمي تو هنوزصاحب داري .

شميم خودش راروي تخت انداخت وسيل اشکهايش را جاري ساخت.ارميا سيگاري آتش زد وتوي اتاق کلافه قدم مي زد.هرچنددقيقه لب تخت مي نشست ودستانش راازسرگرداني داخل موهايش فرومي برد.صداي آرام گريه کردن شميم به گوش مي رسيد.فريادي کشيد که شدت اشک هاي شميم رابيشتر کرد) اَه اين دختره چقد تو اين رمان زر زر کرد.بچه ها شما به بزرگواري خودتون ببخشين ...سلاح خانمائه ديگه چيکارکنم؟) 

- بسه ديگه

- شميم باصدايي که باگريه آميخته بودبه زور وباهق هق گفت:

- نمي خوام 

- مي خواي خودم خفت کنم که ديگه دست اون احسان جونتم بهت نرسه؟

- ...........

- راس راس مي شينه جلوم ميگه مي خوام با خره ازدواج کنم !زنم زناي باحياي ديروز 

- احسان …احسان قراره با …با …با الميرا از..دواج کنه ..نه ..نه با من .اونا ازم خواسته بودن که ...که تورو راضي کنم ..اماتو..ارميا خيلي بدي 

سرش رازير پتوکردواشک ريخت...ارميا بابهت به ديوارروبرويش خيره شده بود .هنوز هم باورش نمي شد احسان خواستگار الميرا باشد.چقدربه خاطر اين موضوع اعصاب خودش وشميم را بهم ريخته بود .زيرلب احسان والميرا را لعنت مي کردکه باعث سيلي خوردن بي دليل شميم شده بودند.ته مانده سيگارش را درسطل آشغال انداخت وبه شميم که هنوزبيدار بود نگاه کرد.روي تخت خزيد وبه سمت او رفت .

- شميم ...

- .............

- مي دونم بيداري برگرد اين طرف 

-..............

- راس گفتي احسان الميرا رومي خواد؟

-..............

- مگه نمي خواستي منو راضي کني ؟

-.............

- چرازودتر نمي گي تا من فکر بدنکنم باورکن مي خواستم برم احسانو باماشين زير بگيرم 

- ...........

- چراحرف نمي زني حالا؟قهري ؟شميم؟

- ...........

- جون ارمي يه لحظه روتو اين ورکن 

- ..........

- برات شکلات مي خرما

- ...........

- خب معذرت مي خوام خوبه ؟برگرد ببينم 

پتورا ازروي سرشميم کنار کشيد واورا به زور به طرف خود برگرداندشميم خودش را کنارمي کشيد کشيدواخم کرد:

- ..ولم کن ...ميگم ولم کن ارميا ...بروکنار..

ارميا دستانش را کشيد ودرآن ثانيه اورا درآغوش خود جاي داد.ضربان قلب شميم بالا گرفته بود وگونه هايش داغ مي زد.

- ولت نمي کنم مي خوام ببينم مي توني فرارکني ؟

- معلومه که مي تونم 

- زودباش برو 

شميم هرچقدردست وپا زد نمي توانست خودش را ازآغوش ارميا نجات دهد.بي نتيجه دست ازتلاش برداشت وبه ارميا نگاه کرد.شايد مي خواست کمي نازکند لب هايش را غنچه کرد.ارميا خنديد واورا بيشتربه خود فشرد.صورتش به اونزديک ونزديکتر مي شدوشميم هرم نفسهايش راحس مي کرد .لحظه اي بعد لب هاي داغ ارميا را روي گونه هاي خود احساس کرد...

*** 

صداي بوق ممتدماشين احسان به گوش مي رسيد.الميرا باعجله ازاين طرف به آن طرف خانه مي رفت ووسايلش را جمع مي کرد.شميم دست الميراراگرفت واورا به دنبال خودکشيد:

- ديوانه اون شوهربدبختت هزارکاروبدبختي داره بعدتو واسه يه نگين دندون داري اين خونه رو بهم مي ريزي؟

- دستموول کن شميم اگه نگين دندونه پيدانشه اصلا نميام 

- ببينم اين نگين دندونه رو امشب نذاري موهات مي ريزه يا قيافت کج مي شه ؟واسه خواستگاريتم همين غلطارو کردي که مادرشوهرت فک کرد خونه نيستي

- هرچي مي خواد بشه 

- جهنم من بااحسان مي رم آرايشگاه توهم هرموقع بيل دندونت پيداشد بيا

وبدون شنيدن جواب الميراازمادرشوهرش وبقيه اقوام که درسالن پذيرايي بودندخداحافظي کردوازخانه خارج شد.هنوز سوارماشين نشده بود که الميرادوان دوان خودش را به اورساند وسوارماشين شد.احسان گفت:

- چه عجب !خانمم چراانقد زود اومدي وقت داريما!

- خب پيدانمي شد ديگه تازه حالام که اومدم ازخيرش گذشتم 

احسان آنها را به آرايشگاه موردنظربرد.شميم زودترپياده شد اما الميرادقايقي دورترازشميم به داخل رفت.الميرارا به داخل اتاقک مخصوص بردند وشميم روي صندلي مشتري هاي عمومي نشست.

- شينيون چه مدلي دوس داري؟

صداي يکي ازآرايشگرها بود که ازشميم سوال مي کرد.شميم گفت:

- نمي دونم هرجورقشنگ تره فقط مي خوام موهام بازباشه 

- مي کاپم داري؟

- آره 

- خيله خب برو لباستو بپوش بياتاآرايشت کنم 

تاساعت پنج عصر شميم آماده جلوي آينه خودش رانگاه مي کرد.صداي آرايشگررا شنيد که مي گفت:

- تواگه عروس بشي حرف نداري فقط بيا زيردست خودم مي دونم اين چشم وابرو رو چه جوري کار کنم 

(چه عروسي ؟چه کشکي خانم محترم ..بنده عروسي نگرفته رفتم سرخونه بختم تازه قراره تاچندماهه ديگه هم طلاق بگيرم ..کي ميادمنو بخره؟؟؟)

بازهم نگاهي به خودش درآينه انداخت.لباس مشکي ساتن با تن پوشي تنگ وبالاتنه اي دکلته که ازکمر به بعد کلوش مي شد.آرايش دودي نقره اي که به صورت گرد وسفيد شميم خورده بود زيبايي خاصي را به او بخشيده بود.احساس مي کرد سنش بيشتر شده يا به قولي خانم ترشده است.صداي جيغ الميرانگذاشت به افکارش ادامه دهد:

- واااااااااااااااااااااي ...شميم خودتي ؟چي شدي تو؟اي امشب داداشمو دق ندي خوشکله!

- يواش تر تابلو آبرومون رفت ...چقد ملوس شدي الي جون الهي احسان قربون اون قدوبالات ...واي واي دخترمون چه عروسي شده بذار کل بکشم همه بفهمن 

شروع کرد به کل کشيدن ...

- نخيرم تنها تنها مزه نمي ده خانماي محترم اگه بلدين همراهي کنين صواب داره 

همه آرايشگاه را صداي کل کشيدن خانم ها فراگرفت.احسان پشت درآرايشگاه منتظربود.الميرا شنل به دست ازآرايشگاه بيرون رفت واحسان دسته گلش را تقديم کرد.احسان جلوي فيلم بردارشنل وتورالميرارا روي سرش انداخت وازپله هاي ساختمان پايين رفتند.شميم هم به دنبال آنها راه افتاد.

- شميم بيا با ما بريم 

- ديگه چي ؟همراه عروس دوماد نرفته بودم که اونم امشب تو بذارتو کاسه ما

- مرض ..چي ميشه مگه؟

- هيچي مي ترسم همون نيمه راه ...

الميرا حرفش را بريدوگفت:

- شميم 

- اکي اکي عزيرم برو خوش باش ارميا مياددنبالم 

- بهش خبردادي ؟مطمئني مياد؟

- آره ،بريد ديگه آقا احسان گازماشينو بگير اين خانمت انقدحرف نزنه 

احسان والميرارفتندوشميم منتظرارميا ايستاد.کلافه کناردرورودي آرايشگاه قدم مي زدوهرچنديک بارساعتش را ديدمي زد.موبايلش رادرآورد تا به ارميا زنگ بزند امابعدپشيمان شد وشماره آژانس را گرفت.دقايقي بعد ماشين آژانس رسيد وشميم با عجله سوار شد .هنوز دررا بهم نزده بود که شخصي دستش را کشيد واورا به بيرون ماشين آورد.با ديدن ارميا خوشحال به طرف ماشينش رفت.ارميا کرايه را حساب کرد وسوار ماشين شدوگازش را گرفت.صداي موزيک داخل ماشين شميم رااذيت مي کرد وازسرعت زياد ارميا مي ترسيد.نگاهي به اوکرد.تازه به لباسهايش دقت کرد.کت وشلوار مشکي وپيراهن سفيدوکراواتي مشکي ودودي .ست ساعت وگردنبند طلاسفيدش را به دست و گردنش آويخته بود وموهايش رامدل دارکوتاه کرده بود.چقدراو زيبا بود ازهمان فاصله وبا همان نيم رخي که ارميا نشسته بود شميم بلندي مژه هاي مشکي اش رامي ديد.(خدايا بزرگيتو شکر تاچه حد خلقتتو تو اين آدم نشون دادي؟فک کنم ازهمه وسايل مسائل آرايشي وپيراشي ومي کاپ وگريمت استفاده کرديا ايول چه چيزيم شده !)

- ارميا 

ارميا نگاهي کوتاه به و انداخت وگفت:

- هوم 

- ارمي خيلي خوش تيپ شدي ...امشب همه رو تور مي کنيا...بالاخص ...روژان خانمو

ارميا نگاهش کردوچيزي نگفت.

- چته تو؟آدم توعقد خواهرش برج زهر مارميشه؟

- ........

- ارميا

- چيه؟

- خب چته؟چيزي شده؟

- نه 

- جون شميم 

ارميا بازهم نگاهش کرد وچيزي نگفت.سرعت ماشين راکم کردوکناري ايستاد.

- چراوايسادي؟

ارميا دستش را بالا بردوچراغ سقفي ماشين راروشن کرد...هردوچشم درچشم شدند...طوسي نگاه ارميا ومشکي نگاه شميم ...نگاه ارميا وچشمهاي شميم...نگاه طوسي اوو لب هاي سرخ شميم ...

- چرا اينجوري نگام مي کني؟

- چه جوري نگات مي کنم؟

- اينجوري ديگه

- وقتي من که شوهرتم بااين آرايش وموهاي قشنگ شمااينجوري نگات مي کنم توقع داري راننده آژانش اصلا بهت نگاه نندازه؟اونم يه دخترتنها؟

- اين همه زهرمارشدنت به خاطراين بود خب ازاول مي گفتي

- شميم ميزنم تودهنتاواسه داشتي باآژانس مي رفتي؟

- واسه اين که قرمياگلي نيومددنبالم 

ارميابااخم نگاهش کردوشميم زدزيرخنده:

- خب بخندديگه عقدالي جونته بخند ارمي بخند ديگه

ارميابه زور لبخندش راکنترل کردوسرش رانزديک شميم کرد.

- بياجلوببينم 

- براچي بيام جلو؟

- ميگم سرتوبيارجلو

شميم کمي به طرف ارميا خم شد.ارمياسرش رانزديک گردن عريان اوبرد وبوکشيد.

- اين چه عطريه زدي؟

- وا ارمياحالت خوبه؟

- جواب منوبده ...باهمين عطرتيزمي خواستي توماشين اون مرتيکه بشيني؟اينکه بوش تاده فرصخ اون ورترمي ره

- چي مي گي تو؟دوساعته وايسادي داري ازعطر من ايراد مي گيري برو دير شد

ارميا ماشين را به حرکت درآورد ودرراه هيچ کدام هيچ حرفي نزدند.نزديک در ورودي تالارارميا توقف کرد وشميم فوري ازماشين پياده شد.ارميا دستش را روي بوق گذاشت وشميم برگشت وبه اونگاه کرد:

- چيه ؟

- کجاراه افتادي بااين وضعت مي ري؟صبرکن ماشينو پارک کنم باهم مي ريم 

(اين ديگه داره زيادي شور مي زنه ها نه به اون بي نمکي بي نمکي قبلش نه به اين شوري حالاش...معلوم نيس چيز خورش کردن انقد پيچ شده به ما)

باهم وارد تالارعروسي شدند ودرقسمت در ورودي زنان ارميا ازشميم جداشد.هنوز چندقدم نرفته بود که اورا صدازد:

- ارميا 

ارميا برگشت ونگاهش کرد.شميم گفت:

- بيا کارت دارم 

ارميا نزديک اوآمد ومنتظر ايستاد.

- يه چيز بگم قبول مي کني ؟

- چي ؟

- چيزه ...ارميا 

- شميم باز که چيز ميز کردي حرفتو بزن 

- نزنيا

- من کي تورو زدم ؟

- اِ دروغگوتاحالا سه تا سيلي ازدستاي جنبعالي نوش جون کردم 

- شميم وايسادي جلو دري که همه مي ان ومي رن اينارو بگي ؟

- نه ...خب مي ترسم عصباني شي ديگه 

- نمي شم بگو

- مياي تو زنونه ...

ارميا سريع حرفش رابريد:

- اصلا

- بذارحرفمو بزنم ...مي دونم واسه چي نمياي ولي اينجوري که هيچي درست نميشه 

- گفتم نه يعني نه 

- جون شميم 

ارميا سکوت کرده بود.

- اين همه با هم تمرين کرديم که واسه عقدالميرا برقصيم حالا تو جازدي ؟اگه نياي روژان فک مي کنه خيلي زرنگه وزندگيتوريخته بهم ولي توبيا وجلوش راحت برقص شادي کن تا اون حرصش دراد

- ببينم توواسه چي اين وسط انقدتلاش مي کني؟

- واسه اينکه قول دادم کمک کنم بهش برسي اگه هم نرسيدي جلوش شکست نخوري ارميا من دخترارو مي شناسم کافيه فردمورد نظرشونوضعيف ببينن ديگه بند مي کنن وتا اونوبدبخت نکن دست برنمي دارن 

- تجربه داري ؟

- نه ولي دختر که هستم .قبوله ؟

- ببينم چي مي شه 

- منتظرما...خب من ديگه رفتم 

- شميم 

- بله 

- دنباله لباستو جمع کن نخوري زمين 

لبخند زدودست تکان داد.وارد قسمت زنانه شد.ارميا ايستاد وتا رفتن شميم به داخل اورا نگاه کرد وبعدوارد مردانه شد.شميم باديدن مادرشوهرش به اغوش اورفت وتبريک گفت .بعدازآن وارد اتاق پرو شد .وقتي ازاتاق بيرون آمد چشمهاي زيادي را برروي خود مي ديد...شايد هيچ کس اورا به عنوان عروس خانواده نمي شناخت واو اين را دوست نداشت.شالش راروي شانه هاي عريان خود انداخت وبه سمت جايگاه عروس وداماد رفت وبه آنها تبريک گفت.احسان ازجايش بلند شد وبيرون رفت.شميم خوشحال شال وروسري اش رابرداشت وبا الميرا به وسط جمعي که مي رقصيدند رفت.درحين رقصيدن چشمانش را دربين زنها به گردش درآورد تا اينکه روژان را پيدا کرد.بالباسي زننده وآرايشي غليظ بقيه راتماشا مي کردزني ميان سال هم کنار اونشسته بود که لباسهايي به نسبت ساده وصورت بدون آرايشي داشت ازشباهت او به مادرشوهرش حدس زد که آن بايد خواهرزهره خانم باشد.چشمهايش راگرداند وبازهم به روژان نگاه کرد همان موقع چشم درچشم همديگر شدند روژان با کنجکاوي خاصي اورا نگاه مي کرد .شميم نگاهش را برگرفت وبامليسا سرگرم شد...

موقع خواندن خطبه شميم منتظر به در ورودي چشم دوخته بود.لحظاتي بعد پدرشوهرش وارد شدوپشت سرآن قامت بلند ارميا نمايان شد.شميم با ديدن او لبخند زد ونگاهش کرد همه دنيايش همه پناهش همه زندگي وعشقش دريک اسم خلاصه شده بود:ارميا ...هنوز نگاهش رابرنگرفته بود که ازآن طرف سفره عقد ارميا اورا ديد.بالبخند کوچکي چشمکي به شميم زد ودل شميم رازيروروکرد.مراسم عقد تمام شد وشميم شروع کرد به کل کشيدن درهمان حين صدايي پشت سرش شنيد:

- جيرجيرک گلوت پاره نشد انقد جيغ کشيدي؟

به عقب برگشت وارميا را ديد.

- توکه تادودقه پيش جلوم بودي ؟راستي ....حالا که اومدي توزنونه برات شکلات مي خرم 

ارميا بلندخنديد.

- مگه من مث توشکموئم ؟

- نيستي ؟خب پس روژانو برات مي خرم 

قيافه ارميا درهم رفت.

- ارميا جون هرکي دوس داري بازشروع نکنا

- به ارکستر سفارش کردم بلافاصله آهنگ فرانسويه رو بذاره 

- واااااااي جون ارمي مي خواي برقصيم ؟

- جون شميم دروغم چيه ...فقط بايد احسانو بيرون کنم دوربين ِفيلم بردارو هم بدزدم 

- چرا ؟

- چراوکوفت دوس داري احسان دانس دادنتو بااين لباس باحجاب ببينه ؟

- آها ...حالا فهميدم خب معلومه که نه 

آهنگ شروع شد وهردو روي سن رفتند...همه چراغها خاموش بودوفقط نورسفيدي روي ارميا وشميم بود.ارميا دستانش رادورکمرشميم حلقه کرد وشميم يک دستش را روي شانه او گذاشت ودست ديگرش را به پهلوي ارميا گرفت وشروع کردند.چشمهاي همه خيره حرکات آن دونفر بود گاهي صداي دست زدن وتشويق بقيه به گوش مي رسيد.شميم به طور ماهرانه کمرش را درستان ارميا چرخ مي داد .

- ارميا روژان داره مي ترکه 

- ازکجا فهميدي ؟اينجا که همه چي تاريکه 

- ازحس ششمم 

ارميا خنديد.

بعد ازاتمام آهنگ صداي سوت وکف زدن ها بود که استقبال خانم ها را نشان ميداد.شميم دستش را دورگردن ارميا آويز کرد وبوسه اي روي گونه اش زدوگفت:

- اينم واسه اينکه روژان فک نکنه توهيچ کسو نداري 

بازهم صداي جيغ وکف زدن ها به گوش رسيد.ارميا دستش را روي گونه اش کشيد وگفت:

- اگه تو نبودي چي به سرمن مي اومد؟

- ماچاکريم 

زهره خانم والميرابه کنار آن دو آمدند .الميرا ازشوق چندين بار برادر وزن برادرش را بوسيد.

- الهي من قربون قدوبالاي دوتاتون ..چقد خوشکل رقصيدين واي خدا جونم چقد بهم ميان...دلم حال تا چشم بعضيا دراد.

صداي اعتراض زهره خانم بلندشد:

- الميرا...شميم جون الهي تو عروسيت جبران کنم مادرالهي خودم چادرعروسيتو بدوزم 

وبه دنبال آن نگاهي دزدکي به ارميا انداخت تا تاثير حرفش راروي ارميا ببيند.ارميا باابروهايي گره خورده بدون گفتن هيچ حرفي بيرون رفت.ساعتي بعد مردم قصد رفتن کردند .شميم براي پاک کردن آرايشش به دنبال ساختمان سرويس بهداشتي مي گشت .با پرس وجوآن را پيدا کرد وفوري داخل شد............

دهانش بازمانده بود .چشمانش مي سوخت حتي توان پلک زدن هم نداشت چرا زانوهايش سست مي شد؟ آتش گرفته بود گرمش بود .نمي توانست حرکت کند.هنوز ارميا و روژان اورا نديده بودند.ارميا پشتش به شميم بود وروژان هم جلوي او قرارگرفته بود.ارميا دودستش رابه ديوارتکيه داده بود و روژان را محاصره کرده بود.صدايشان را مي شنيد.صداي فرياد هاي ارميا وگستاخي روژان:

- چرا انقد لجبازي مي کني ؟من ديگه بايد چيکارکنم که توي کثافت راضي شي هان ؟

- برو کنار ارميا اين تن لشتو بده کنار من برم، به خدا جيغ مي زنم آبروتو مي برم همه مي دونن من نامزد دارم براتو بد ميشه برو کنار 

وبا دستانش ارميا را به کناري هل داد وبه سمت درآمد...حالا هر دو شميم را که با بهت آنهارانگاه مي کرد ديدند.روژان با خشم نگاهي به شميم انداخت وگفت:

- آخي ...بوسه هات افاقه نکرد کوچولو

شميم راکنار زد ورفت.شميم بدون اينکه حتي نگاهي به ارميا بيندازد آرام آرام ازپله ها ي ساختمان پايين رفت وخودش را به ماشين ارميا رساند.صبرکرد تاارميا آمد وبدون هيچ حرفي سوار ماشين شدند.ارميا باسرعت به سمت خانه مي راند حتي ازعروس وداماد هم خداحافظي نکرده بودند.بلافاصله بعداز اين که ارميا پا روي ترمز زد شميم پياده شد ووارد خانه شد.وارد اتاقش شد وتند تند لباسهاش را عوض کرد وگيرها وسنجاق سرش راازموهايش کند وکناري پرت کرد.خودش هم نمي دانست چه مرگش شده است ..مگراونبود که به ارميا مي گفت کمکت مي کنم ؟مگراونبودکه مي خواست ارميا به روژان برسد؟پس چرا عصباني شده بود ؟چرا با ديدن آن دو باهم قلبش مي شکست ؟چرا مي خواست گريه کند؟

ازاتاق بيرون زد وبه سمت دستشويي رفت.آرايشش را شست وبيرون آمد.ارميا توي اتاقش بود شميم به شدت دراتاقش را بازکردوبدون توجه به او پتويش را ازروي تخت برداشت .هنوزبيرون نرفته بود که صداي ارمياراشنيد:

- تويکي ديگه چت شده؟بابا مگه نمي خواستي مشکلم حل شه پس چرا قهر کردي ؟

- توقع داري بيام جلوت کُردي برقصم ؟

- خب چي شده مگه ؟

(به قول الميراچي شده ومرض چي شده ودرد حُناق مرتيکه هوس باز...کم مونده بود دختر مردمو بدبخت کنه )

- هيچي نشده نه چيزي که نشده .فقط کم مونده بود روژان خانم بهم تيکه نندازه که اونم انداخت 

- هووووو حالا انگار چي بهش گفته .ببينم اين وسط تقصيرمن چيه؟براچي بامن تلخي مي کني ؟

- مي مردي يه کم صبرکني بعد بري باهاش صحبت کني ؟حتما بايد توجاي عمومي گيرش مي نداختي ؟

- خيلي صفريا.. خنگ خدا مگه نديدي اون دفعه دم خونشون چه جوري رفتارکرد؟اون حتي حاضرنيس منو ببينه 

- بهتر اصلا حق داره 

ارميا درست جلويش ايستاد وچشم هايش راريز کرد وگفت :

- آها پس حق داره ؟ببخشين ميشه دليلتونو بدونم ؟نيز شما هم دخترين !

چشم درچشمش صدايش راآرام کردوگفت:

- براي اينکه تو هرزه اي براي اينکه معلوم نيس چه غلطايي مي کني..فقط خدامي دونه چندتا بچه کاشتي ودخترارو بدبخت کردي حالا فهميدي براچي به روژان حق...

حرفش تمام نشده بود که سيلي محکمي به صورتش خورد.ارميا بدون اينکه فرياد بزند گفت:

- اينم چهارمي براي اينکه وقتي مي خواي حرف بزني اول بفهم چيه بعد زرتو بزن ..حالام گمشوبيرون 

شميم بدون معطلي وحتي يک قطره اشک بيرون رفت وداخل اتاقش شد.جلوي آينه نشست وبه تصوير خودش درآينه زل زد هنوزهم ارميا وروژان راباهم مي ديد به هرجا نگاه مي کرد آن دوباهم بودندو اوخودش رااضافي مي ديد.انگار بايد ازاول هم حرف پدرشوهرش راقبول نمي کرد وبه خانه ارميا نمي آمد.ارميا سهم اونبود اگرهم به روژان مي رسيد ازآن شميم نبود چون عاشق او نبود...به حرفهاي خودش فکرکرد به ارميا حق مي داد که ناراحت شود چطور توانسته بود کسي را که عاشقانه مي پرستيد هرزه بنامد؟آن هم شوهرش که نفسهايش به نفسهاي او بند بود...سرش را درون دست هايش گرفت وچشمهايش را بست .چقدرازحرف خودش پشيمان شده بود کاش مي شد زمان رابه عقب برگرداند ...بايد ازاو عذرخواهي مي کرد.گوشي موبايلش زنگ مي خورد .به صفحه آن نگاه کرد مليسا بود حتمابازهم مي خواست اورا ازرقص دونفره اش با ارميا سوال پيچ کند .موبايل را خاموش کرد وآن را به کناري پرت کرد. بيرون رفت ودراتاق ارميا را کوبيد چند بار وچند بار اما جوابي نشنيد .ناچار دستگيره را تکان داد وداخل شد.ارميا لب پنجره نشسته بود وسيگار مي کشيد .

- ارميا 

حتي نيم نگاهي هم به شميم نينداخت.

(اوه چه نازي ام مي کنه پدرسوخته ...نازتم مي خرم عزيزم الهي شميم فداي اون چشماي خمار ودرشتت )

- ارمي قهري ؟(پ نه پ با گند کارياي تو آشتيه، هرهرم برات مي خنده !)

- ..............

- ببين معذرت مي خوام مي دونم بد حرفي زدم ولي باور کن ازرو عصبانيت بود 

- .............

- خب خب روژان باهام بد حرف زد ديگه ديدي چي گفت؟فک مي کرد من ازاون دخترام که ...ارمي ببخش ديگه 

ارميا کامي عميق از سيگارش گرفت ودودش را بيرون فرستاد.هنوز هم به شميم نگاه نمي کرد درحالي که بيرون را تماشامي کرد گفت :

- برو بيرون 

شميم بدون توجه به حرفش به سمت اورفت وسيگارش را ازدستش کشيد وبيرون پرت کرد.ارميا خونسرد نگاهش راازاومي دزديد.

- انقداين مزخرفارو نکش خير سرت ورزش کاري ؟

- ..............

جلورفت ولب هايش راروي گونه ي ارميا گذاشت واورابوسيد.بااشک درچشمانش به اوکه نگاهش نمي کرد چشم دوخت .بادستانش سرارميا را به طرف خود چرخاند.ارميا نگاهش کرد واو گفت:

- ببخش ديگه 

هنوزهم خونسرد نگاهش مي کرد وشميم با گريه ازاتاق بيرون رفت...

*** 

بادرد شديدي که ازصبح تحمل مي کرد به زور خودش را به کيفش رساند تا قرص پيداکند .سرخورده ازپيدا نکردن بروفن خودش راروي کاناپه انداخت ...کاش ارميا با اوحرف مي زد تا مي توانست به او زنگ بزند...کاش بود تا قرص هايش را مي خريد...چهارروز مي گذشت وارميا هنوز هم ناراحتي خود را فراموش نکرده بود...چشمانش راروي هم گذاشت .........خواب نبود .صداي ارميا را مي شنيد درخواب وبيداري سير مي کرد واورا نمي ديد.

- شميم شميم چرا افتادي روزمين ؟

چشمهايش رابه زور باز کرد.ارميا را نگران بالاي سرخود ديد.

- چت شده ؟چراانقد رنگت پريده ؟

- حالم بده ارميا 

- پاشو بريم دکتر 

- نه لازم نيس 

- مگه نمي گي حالت بده پاشو 

- نمي خواد فقط...فقط 

- فقط چي ؟

- بايه قرص خوب مي شم 

- مطمئني؟بگوتابرم بيارم 

- تموم کردم 

شميم اسم قرص را گفت وارميا سريع بيرون رفت.بازهم پلک هايش بسته شدند...باصداي درخانه چشمهايش را باز کرد ارميابانايلوني که شميم نمي دانست محتوايش چيست وارد شد.به آشپزخانه رفت وبا ليواني آب بالاي سرشميم برگشت .اورا بلند کرد وبه اتاق خود برد.روي تخت خواباند وقرص را به خوردش داد.

- مرسي 

- کاري نکردم که تشکرمي کني. شميم نخواب تا من بيام 

- چرا؟

- جون ارميا نخواب دودقه اي ميام نخوابيا 

وبدون اينکه منتظرجوابي ازشميم باشد بيرون رفت.درد شميم کمي آرام تر شده بود. به اين فکر مي کرد که ارميا فهميده دردش منشا چيست واوچقدرخجالت مي کشيد ...اگرازاونمي خواست آن قرص را بخرد آبرويش هم نمي رفت...

ارميا وارد اتاق شد با چند سيخ جگر کباب شده که دردستانش بود.روي تخت کنار شميم نشست وگفت:

- ببين ازبس تنبلي بايد تو تخت خواب بهت غذابدم 

- اينا چيه ارميا؟واي واي ببرش کنار چه بوي گندي داره ...

- يعني چي ببرش کنار؟اينا که واسه من نيس براتوخوبه بيا بخورانقدم نازونوزنکن 

- نمي خوام من هيچ وقت جگر دوس نداشتم 

- نداشتي که نداشتي ازحالا بعد داري چون من به خوردت مي دم 

- ارميا اذيت نکن ديگه 

- من حرف سرم نميشه دوساعت رفتم خريدم کباب کردم براعمم؟يااينو مي خوري يابا ميت مي ياد همونجايي که کارسازه 

شميم بلند شروع کرد به خنديدن وهمان موقع که دهانش را باز کرد ارميا لقمه اي از کباب را به دهانش گذاشت .شميم اخم کرد ولقمه را به زور جويد.

- آها آفرين گوگولي خودم تا آخرشو مي خوري تاامشب برات شکلات خوش مزه بخرم 

تا آخرين لقمه کباب را ارميا به زور به خورد شميم داد .دراز کشيد تا بازهم بخوابد ارميا لباسهايش راعوض کردوخودش هم روي تخت خوابيد.شميم به سمتش برگشت وگفت:

- تو هم مي خواي بخوابي ؟

- مگه من آدم نيستم ؟چهار شب بغلم نيومدي دلت برام تنگ نشد؟

- نخيرم اصلا 

- ولي من دلم براگوگولي تنگ شده بيا بغل عمولالاکن 

به آغوشش پناه بردوبا بوي عطر مردانه ي او بي هوش شد....

* * *

تکاني به خودش داد وبه طوري که ارميا ازخواب بيدارنشود دستان حلقه شده ي دور کمرش راباز کرد.هواابري بود واتاق خواب تاريک مي زد .نمي توانست ساعت را به خوبي ببيند.کمي خودش را بالا کشيد وکنارارميا نشست.به صورت زيباي او زل زد.چقدردوستش داشت وچقدر ازاو دور بود.آرام نفس مي کشيد وسينه ي مردانه اش بالا وپايين مي رفت.دستانش را جلو برد وروي مژه هاي بلند ومشکي اش کشيد انگار که دستانش راروي پرمي کشيد .صورتش سفيد بود وهيچ ته ريشي هم نداشت .با پشت دستش صورتش رانوازش کرد .ارميا باچشمان بسته سرش را تکان داد.ازترس اينکه بيدارشود فوري دستش را کنار کشيد.وقتي مطمئن شد اوهنوز خواب است دستش را به سمت موهاي مشکي وکوتاه اوبرد وپنجه هايش را داخل آنها فرو کرد انگار که شيتنطش گل کرده باشد.موهايش را نوازش مي کرد که يک لحظه مچ دستش بادست ديگري گرفته شد.ضربان قلبش بالا گرفت .ارميا چشمانش را بازکرده بود وبي صدا مي خنديد:

- مچتو گرفتم 

- مگه دزدي کردم ؟

- ازدزدي ام بدتر تو حيا نمي کني به موهاي پسرمردم چنگ مي زني ؟

- اون پسرمردم واسه بقيه پسرمردمه واسه من شوهره 

- آها همون هرزه اي که اون شب گفتين شوهر شمائه ديگه ؟

- اي بترکي هنوز يادت نرفته؟ چقد کينه اي تو 

- شما جاي من بودين يادتون مي رفت؟

- خب توهم من که عذرخواهي کردم تو هم که معلومه هنوزآشتي نکردي ؟

- من اگه آشتي نکرده بودم که نمي يومدم سه ساعت ناز خانمو بکشم که اينو کوفت کن اونو کوفت کن 

- ارميا...يه چيز بگم ؟

- بازکه چيز ميزکردي .تو که جون کنم مي کني تا مي ياي يه حرف بزني بگو

- نزنيا

- لازم باشه پنجمي رو هم مي خوري 

شميم جيغ کوتاهي کشيدوگفت:

- دستات خيلي سنگينه گوشم درد مي گيره 

- فداسرم تاتو باشي حرف مفت نزني حالا مي گي يابزنم ؟

- چيزه ...ارمي ماجراتو با روژان برام تعريف مي کني ؟

ارميا ساکت به سقف چشم دوخت وچيزي نگفت.

- قول مي دم راز دارخوبي باشم مث اون الميرا دهن لق نيستم به جون تو

- توبه ماجراي من چيکار داري؟

- ببخشيدا..توتاحالا حس فوضوليت قلمبه شده ؟

صداي خنده ي ارميا بالا رفت:

- چرامي خندي؟

- خيلي باحالي شميم 

- ماچاکريم 

- مابيشتر .حوصله داري گوش کني ؟

- ايول ..بله که حوصله دارم توتاصبح صحبت کن کيه که گوش کنه ؟

- لطف کن اون بيست چهار متريه رو کنترل کن 

- به جون تو ديگه زبون درازي نمي کنم مي گي ؟

- حالا نه 

- پس چراگفتي حوصله دارم يانه ؟

- مي خواستم آهنگ بزنم گوش کني 

- دادي دستم ؟

- نه دادم کولت

- قرميا قرميا قرميا

- شليل جان خيلي رو داريا اگه يه وقت ديدي دندون نداري تعجب نکن همش تقصيرخودته 

شميم باحالت قهر ازروي تخت بلند شد . ارميا باخنده گفت:

- کجا مي ري ؟بيا بابا مي گم بهت.. همسرمن...همسرمن ؟

- پس تاج سرمن چي شد؟

- حالا تو همون همسرمنو قبول کن تاج سرش پيش کش

ارميا شروع به تعريف زندگيش کرد وشميم کنارش نشست وگوش داد: 

من ازکوچيکي خيلي پرتوقع بودم همه چيومي خواستم هرچيزي که ازش خوشم مي اومد بايد برام فراهم مي شد وگرنه دنيارو روسرم خراب مي کردم تا اوني که مي خواستم گيرم بياد.اينا همه تو عالم بچگي بود ولي وقتي بزرگترشدم ويه چيزايي حاليم شد جري ترشدم .مامانو خيلي اذيت مي کردم همش تو مدرسه ازسرو کول بچه ها بالا مي رفتم واسه معلما دردسر درست مي کردم و هرهر بهشون مي خنديدم براهمينم توي شش روز هفته اي که مدرسه بودم پنج روزش مامان تو دفتربود ومن گوشم دست مدير مدرسه چرخ مي خورد.نمي دونم چرا انقد اذيت مي کردم فقط اينو خوب مي فهميدم که ازشلوغي وپرسروصدابودن خوشم مياد .نمي تونستم يه جا ساکت بشينم به قول باباحتما بايد کرممو مي ريختم . اين اذيت کردناي من ادامه داشت تا وقتي که وارد دبيرستان شدمو هنوزم همون بچه ي تخس بودم.کم کم سروکله روژان به خونمون پيدا شد .با الميرا زيادي گرم مي گرفت مي اومد خونمون وتا چند روز مي موند اونم به بهانه اينکه باالميرا درس بخونه.منم که مي ديدم اين دوتا زيادي با هم خوشن مي زدم تو پرشون. يه بار رفتم يه شيشه سوسک جمع کردم ازبالا پشت بوم ريختم روسرشون .اونام که تو حياط نشسته بودن با ديدن سوسکا رو سرو صورتشون تاتونستن خودشونو زدن.با اين که روژانو خيلي اذيت مي کردم اما اون هنوزم مرتب خونه ما بود.خاله هم که عين خيالش نبود دخترش کجا مي ره کجا نمي ره.من اون موقع ها سرم به کار خودم گرم بود حوصله سروکله زدن با روژان رو نداشتم يا کلاس کاراته بودم يا داشتم اذيت مي کردم يا درس مي خوندم.اما روژان اون موقع فقط حواسش به من بود کارامو زير نظرداشت دم به ديقه به هربهانه اي مي اومد توي اتاقم ..باورت ميشه هرچي بين منواون شروع شد به خاطرکاراي اون بود.بي خودي ازسرو کولم بالا مي رفت واسم هديه مي خريد شوخي مي کرد مي خنديد. خب من توي سن وسال بلوغ بودم اين چيزا هنوز برام جا نيفتاده بود.من اون موقع حتي يه دوس دختر خشک وخاليم نداشتم. ولي روژان کارش به جايي کشيده بود که بابام بد نگاهش مي کرد الميراديگه چشم ديدنشونداشت اما مامانم مي گفت عيب نداره روژان براارميا با الميرا هيچ فرقي نداره..اما غافل ازاينکه اگه يه کم به اين دخترايراد مي گرفتن يا حداقل پاشو ازخونمون مي بريدن باعث اين همه بدبختي کشيدن من نمي شد.کم کم به روژان عادت کردم بايد هرروز مي ديدمش هرروزمي اومد تو اتاقم وگرنه خودم راه مدرسه وخونشونو مي گرفتم ومي رفتم دنبالش.دوسال ازم کوچيکتربود تو درساش کمکش مي کردم باهم مي رفتيم بيرون مي گشتيم مي خنديدموخوش مي گذرونديم.بابام سرم دادوبيداد مي کرد مي گفت دارم زياده روي مي کنم مي گفت بشين برا کنکورت بخون حواستو جمع درسِت کن .چيزي که من توجه نمي کردم حرفاي بابام بود.ازهمون موقع ها بود که بابا باهام سرناسازگاري برداشت فقط وفقط به خاطر يه دختر...هنوز به هجده سال نرسيده بودم ديپلم گرفتم شاگرد خرخون بودمو جهشي همه رو رد مي کردم. وارد يه دوره جديد شده بودم فک مي کردم روژان فقط براي منه ومن براي روژان .فک مي کردم اون انقد دوسم داره که هيچ وقت ازدستش نمي دم .يه بار رفتم دم دبيرستانشون دنبالش اما اون منو نديد زودم رفت سوار ماشين يه پسرغريبه شد..برام گرون تمام شده بود .فرداش رفتم يقشو گرفتم وتاتونستم باهاش دعوا کردم.چقدساده بودم که گريه هاشو باورکردم برام نازمي کرد اشک مي ريخت ودليل بي جا مي آورد هرجوري بود خرم کرد واز گناهش گذشتم .بچه بودم نمي فهميدم خرم کرده وهررفتاري با من داره با صدتا پسرديگه مث منم هس.روژان از همون دبيرستان باصدتا پسر بود ولي من توي دبيرستان همه عشق وزندگيم اون بود.کنکور دادم اما رتبم خوب نشد بماند که چقد بابا دعواکرد فقط مي دونم اين مادرم بود که تونست راضيش کنه من برم آزاد.توي دانشگاه هم برخلاف دوستام طرف دختر ديگه اي نمي رفتم هم چنان روژانو دوس داشتم .واسم وعده وعيد مي داد که زن آيندمه ..مي گفت درس بخونم کار کنم وپول دربيارم برابعدمون..هه چه خيال خوشي داشتم من، همشو باورکردم.مث سگ جون کندم ودرس خوندم مي دوني من توي بيست سالگيم ارشد گرفتم ؟تو دانشگاه درسام خيلي خوب بود .واحدمو زياد مي گرفتم وزود رد مي کردم .بابا مي گفت دکترامو بگيرم ولي من به فکر چيزاي ديگه بودم ..مثلا مي خواستم براآيندم پول جمع کنم .بايکي ازبچه هاي دانشگامون شرکت زديم همين احسان شد شريکم ولي سهم من بيشتربوداينه که تا چندسال تونستم پيشرفت زيادي بکنم خوب پول درمي اوردم سهم احسانو خريدمو شرکت مال خودم شد.ازيه طرفم با احسان وبچه هاي دانشگاه زديم تو کارموسيقي ..حتي فکرشم نمي کردم يه روز خواننده بشم ...ازآهنگ سازي شروع کردم وپله پله اومدم بالا ...اين وسط روژان ازم دور ودور تر شد تا اين که يه روز خيلي راحت جلوم دفتر شعراموپاره کرد وگفت نمي خوامت...روزگار برام نذاشته بود همه زندگيمو داغون کرد .خيلي التماسش کردم خيلي زياد وقتي به التماسام وگريه هاي مادرم فک مي کنم تنم مي لرزه .نمي تونستم دست ازسرش بردارم .مامان فقط گريه مي کرد بابا جنجال راه مي نداخت اين وسط الميراشده بود همدمم با اون حرف مي زدم با همه مهربونياش پابه پام موند وکمکم کرد.اگه اون موقع ها الميرانبود حتما مي ذاشتم وازخونه مي رفتم .البته رفتم ولي نه اين که فرار کنم اين خونه رو گرفتمو مستقل شدم بماندکه مادرم چقد زجر کشيد وپدرم چقد به پاي من پير شد.روژان ديوونم کرده بود شب وروز نداشتم تا مي رفتم طرفش پسم مي زد يه هوس بودم يه حس بچگي که براش تموم شده بود.وقتي دوستام حالمو مي ديدن مثلا مي خواستن کمکم کنن مي گفتن بنوش تا يادت بره اين قرصو بزن تا فراموشش کني اين يه نخ روبکش يه حالي بهت مي ده .....انقد شب وروز تو ي اين خونه جولون دادن که منو هم مث خودشون کردن .تو همشون احسان جداازهمه بود هيچ وقت تو جمع دوستام نبود بچه خوبه ومثبت بين ما احسان بود.اون مث من خودشو اسيرمشروب واين مزخرفات نکرد اما من تاالان به هرزهرماري بوده لب زدم خوردم نوشيدم تو همه مهمونياي کثيف رفتم باهمه سگ وخري جولون دادم براي اين که روژانو فراموش کنم نشد که نشد...شميم بهت حق مي دم فک کني من هرزه ام ولي قسم مي خورم هيچ وقت کسي رو بي آبرو نکردم انقد بي غيرت نيستم که.....روژان همه غلطي کرد باهرکي خواست گشت بعدنوبت من که رسيد زل زد توچشام وگفت :تويه آشغالي يه هرزه اگه قرارباشه زن يه پيرمرد بشم مي شم ولي زن توي هرزه نمي شم.نمي دونست عامل همه ي هرزگي هاي من خودشه ...تاحالام هروقت ببينتم همون آشه همون کاسه .هفته ديگم نامزديشه .

زخمي برپهلويم است ..روزگار نمک مي پاشد ومن پيچ وتاب مي خورم وهمه گمان مي کنند که من مي رقصم .............

ساکت شد وبه شميم چشم دوخت .شميم بازهم مانند بچه ها لب هايش راجمع کرده بود واشک مي ريخت.ارميا لبخندزد واورا به سمت خود کشيد واشکهايش را پاک کرد:

- توديگه چرا اشک مي ريزي گوگولي ؟موندم چراهرچي ميشه اشکت توآسينته 

- خب خيلي گريه داشت ديگه ..توچرا انقد سنگي ؟يه کم براش گريه مي کردي شايد رام مي شد

- به جون شميم به غيرازبچگيم ديگه ياد ندارم اشک ريخته باشم اصلا چشماي من ناقصه فک کنم اشک توليد نمي کنه 

شميم خنديد وگفت :

- مي خواي برم باهاش حرف بزنم ؟

- کي ؟روژان ؟

- پ نه پ قصاب سرکوچکمون!

(اَي خدا ببين کارما به کجا کشيده بايد بريم به دست وپاي يه دختر بيفتيم که بيا ورحم کن شوهرمارو بدزد!)

- که چي بهش بگي؟ 

- تو کاري به اون نداشته باش مي خواي کمکت کنم يانه ؟

- نمي دونم 

- يعني چي؟

- اون نامزد داره هفته ديگه هم مراسم نامزديشه هيچي درست نميشه

- توکه خيلي اميد داشتي چي شدي يه دفه ؟

- فک کنم داره يه بلا ملاهايي سرم مي ياد.

- چه بلايي؟

- اي بابا کچلم کردي شميم 

- خيله خب حالا مي خواي جواب ندي چرا منومي زني؟اصلا مي دوني چيه دليل همه بدبختيات فقط يه چيزه 

- چي ؟

- اينکه نماز نمي خوني وخدا تو زندگيت نيس

ارميا لبخند تلخي زد وگفت:

- توقع داري با اين همه گندکاري برم بشينم سرسجاده ؟حتما اونم قبولم مي کنه ؟

- ماهي رو هر وقت ازآب بگيري تازه س ارميا خان ...کافيه امتحان کني نمي دوني چه عشقيه ...اصلا اگه درکش کنيا روژانو دنياو همه اين کثافتاي دورتو خط مي زني ..

ارميا سکوت کرده بود.شميم گفت :

- من گفتم که حتما امتحان کني ...اجبارت نمي کنم ولي امتحانش ضرر نداره اگه زندگيت عوض نشد ديگه نخون ...چاي مي خوري برات بيارم؟ 

- الان مي خواستم بگم 

- پس بزن قدش 

دستش راجلوبرد وارميا محکم دستش را به دست شميم کوفت.شميم دستش را چندبارتکان دادوگفت:

- آخ چي بود اين ؟دست که نيس عين بيل تراکتورمي مونه

*** 

- بيا دو دقه بشين باورکن خوشکل مي شي 

- دست بردارشميم من دارم آتيش مي گيرم تو مي گي بيا موهاتو مدل بدم؟

- خب چيه مگه ؟مي خوام خوشکل ترشي تازشم وقتي اونجوري خوش تيپ وخوشکل ازدر بري تو اشکشم درمي ياري مطمئن باش

- ولم کن توهم 

- مگه کش تمبوني ولت کنم دربري؟

ارمياچپ چپ نگاهش کردوشميم ناچارسرش را خواراند.وگفت:

- تا موهاتو مدل ندم ول نمي کنم

ارميا ازجايش بلندشد شميم به سمتش پرش کرد وبازويش را کشيد.

- بيا ببينم کجا درمي ري؟

- ديگه داري اون رومو بالا مياريا دستمو ول کن تا ...

- تا چي ؟ دستتو ول نکنم چي مي شه ها؟

ارميا دستش را ازدست شميم بيرون کشيد واورا محکم روي تخت هل داد وگفت :

- اين مي شه که مي بيني 

شميم ازترس دستش راروي قلبش گذاشت .مي خواست ازروي تخت بلندشودکه ارميا بازهم هلش داد وبه اونزديک شد.انقد نزديک که روي او خم شدو شميم بالا وپايين شدن سينه اش راحس مي کرد..هر دو خيره بهم مانده بودند بازهم ارميا نگاهش را روي تک تک اجزاي صورت او مي گرداند ازاين چشم به آن چشم ..از لب هايش به گونه وازگونه هايش به گردن .. سرش رابه سمت گردن شميم برد وشروع به بو کشيدن کرد.گر گرفته بود ...هرم گرماي نفس ارميا را روي گردنش حس مي کرد. به صورتش رسيد وبازهم چشمها درهم قفل شدند:

- بازم که زيادي عطر زدي

- ارميا بازگيرنده ها 

- يا مي ري لباستو عوض مي کني يا نمي ذارم بياي 

شميم بي توجه مي خواست که ارميا را کناربزند وبلند شود که ارميا دست هايش رامحکم گرفت وگفت:

- کجا ؟

- برو کنار ارميا دير شد من هنوز آرايش نکردم 

- اولا ًکه اين دفعه ديگه نمي ذارم مث عروسي الميرا خودتو عجق وجق کني دوما امشب مهموني اينامختلطه حق نداري لباس بي حجاب بپوشي سوما لباستوهم مي ري عوض مي کني چون بوي عطرت تيزه .تمام خونمونو بوي عطرتو گرفته ...

- هوووووووو چقد شلوغش مي کني من يه چيکه زدم زير گلوم تازه لباسمم خوبه .نمي تونم که با کت وشلوار بيام تو مراسم نامزدي بشينم 

- اين لباستو مي گي خوبه ؟اين که عين لباس انساناي اوليه س. هيچي نداره 

- ارميا 

- گوش کن شميم .توهرجا مي ري چادر مي پوشي حجابتو هم رعايت مي کني پس توي عروسي ها ومجلساهم همون جورباش..نمي خوام خودتو واسه صدتا مرد ديگه درست کني خوبم مي دوني که ازاين لباس مِباساي بي خود هيچ خوشم نمياد. اذيتم کني اذيتت مي کنم حالام پاشو بروعوضش کن عطرتو هم کمتر کن 

ارميا کناررفت وشميم بادلخوري به اتاقش رفت وبعدازآماده شدن جلوي ارميا که تلوزيون تماشا مي کرد قرارگرفت.

- بريم من آمادم 

ارميا نگاهش کرد وبا ديدن لباسش گفت:

- آها آفرين گوگولي حالا شد .بيا جلو ببينم 

- ديگه چيه ؟

- بيا جلو

شميم جلو رفت وارميا درآن ثانيه دستش راکشيد واورادرآغوش گرفت .خيلي جدي گفت:

- باز که رفتي تجديد عطر کردي ؟شميم پامي شم تا مي خوري مي زنمتا؟

شميم دهانش راباز کرد تا هرچي مي تواند بار ارميا کند ولي باديدن خنده ي ارميا سکوت کردوارميا گفت:

- شوخي کردم بابا نزديک بود بترکي

- توهم که همش مي خواي بزني 

ارميا سرش رانزديک کرد وگردن شميم رابوسيد وگفت:

- اينم براعذرخواهي دفعه آخرمه 

- بگو جون شميم 

- جون ارميا ديگه دستمو روت بلند نمي کنم 

- مَرده وقولش

ارميا کتش را پوشيد وکراواتش را برداشت تا جلوي آينه آن را درست کند شميم گفت:

- من واست گره بزنم ؟

ارميا نگاهش کرد وگفت :

- موهامو که نذاشتم دست بزني بيا کراواتمودرست کن خوشحال شي 

شميم جلو آمدوکراوات را گرفت وآن را با مهارت بست .کت ارميارامرتب کرد وبالبخند گفت :

- يه شادوماد شدي ارمي جون 

- آره شادومادي که مي خواد بره نامزديه عشقش 

(انقد عشق عشق نکن جيگرمو کباب کردي مرد!)

- اصلا بي خيال هرچي قسمته آدمه همون مي شه چه معلوم شايد يه روز بهش رسيدي

خيلي زود به مراسم مورد نظر رسيدند.ارميا ازبدو ورود حالش دگرگون بود وشميم مرتب اورا دلداري مي داد.روژان باچشمهايي گشاد به آن دونگاه مي کرد باورش هم نمي شد که ارميا به نامزديش بيايد.نگاهش را روي شميم ثابت کرد حس خوبي نداشت انگار ازآن دخترغريبه بي دليل بدش مي آمد.شميم نگاهي کوتاه به روژان انداخت وقتي ديد که اوآن ها رازيرنظر گرفته است ازقصدارميا رامي خنداند ويا به او مي گفت که باصداي بلندبخندد.

- ارمي زودباش ديگه 

- خندم نمياد آخه چه جوري تو اين موقعيت بخندم ؟

- توالان فکر غرور خودت باش مي خندي يا بيفتم روسروکلت قلقلک بدم ؟

همان موقع ارمياباصداي بلند خنديد وزير چشمي روژان رادرنظر گرفت.ازحرص رويش رابرگرداند وبانامزدش گرم گرفت.

- شميم يه بسته شکلات پيش من داري 

کمي بعد الميراوزهره خانم وآقا فريد وارد مجلس شدند وبه سمت عروس وداماد رفتند وتبرک گفتند.باديدن ارميا وشميم به سمت آنها آمدند .هردوبه احترام ازجابلندشدند.الميرا سريع کنارشميم قرارگرفت.شميم با پدرشوهر ومادرشوهرش احوال پرسي کرد ونشست.

- واااااااااااااااااااي شميم 

- چه مرگته داد مي زني ؟

- خب باورم نميشه تازه سروصداهم خيلي زياده 

- چيو باورت نميشه 

- اينکه ارميا اومده اينجا 

- قربون شکلت فکم پاره شد بسکه قربون صدقش رفتم ونازشو کشيدم که راضي شه . اينجوري نگاش نکن داره ازحرص مي ترکه 

- اين که چيزيش نيس نگاش کن نيشاشو سه متر بازکرده 

- مي خواد زور دخترخالتونو دراره 

- برو بينم ايني که من مي بينم اصلا عين خيالشم نيس ...شميم...........

- مرض بااين صدات 

- شميم ارميا دوسِت داره 

- آره مي خره برام! 

- يه کم جدي باش تورو خدا .ببين فک کن اون تاقبل ازازدواجش با تو اگه روژانو مي ديد مي مرد وزنده مي شد گريه نمي کردا ولي تايه هفته اوضاع واسه ما نمي ذاشت همش تو خودش بود داد مي زد دعوا مي کرد همشم اسم اون رو زبونش بود چه برسه به اين که بذاره روژان نامزد کنه تازه بلند شده اومده ايجا!!! حالا که تو پيششي ....واي خداجونم ...

الميرا شميم را محکم بغل کرد:

- آي اِلي له شدم 

- من فدات بشم که داداشمو عاشق خودت کردي مي دوني اگه ننم بفهمه ازخوشحالي غش مي کنه ؟همين الانم وقتي ارميا روديدداشت شاخ درمي آورد ...

- انقد واسه خودت نباف به خدا...همه اينايي که گفتي چرته .

- حرف نزن نمي بيني صدوهشتاددرجه باقبل فرق کرده ؟

- فرق کرده که کرده عاشق من که نشده ، وگرنه کرم داره هي جلو من روژان روژان کنه؟

- شايد مي خواد مطمئن شه توهم دوسش داري يانه ؟

- آخي ...چقد توساده اي الميرا. راستي احسان چرانيومد؟

- ببين بحث رو عوض نکنا من ميگم دوست داره مي گي نه امشب برو تواتاقش کنارش بخواب 

- هه کجاي کاري تو؟

الميرا باچشماني گرد شده به اوخيره شد:

- نکنه ....شميم .....

- زهرمار اصلا اينا به تو چه بچه پررو پاشو بروپيش ننت .واي واي الميراببين خالت داره مياد طرفمون

- خب بياد کَلِت که نمي زنه انقد مي ترسي

- خره حالامي خواي بگي من کي ام ؟اصلا دعوت دارم ؟

- مي گم زن داداشمه ..ايول چه باحاله قيافشو تماشا کني !

- جدي که نمي گي ؟

- هه من کي جدي بودم که حالادفعه دومم باشه ؟نه عزيزم خالم اينا مي دونن تو با ما زندگي مي کني 

- باشما نه با گل پسرتون

- خدابرات نگهش داره 

- الهي آمين 

همان موقع خواهرزهره خانم کنارشان امدوبه خانواده دادفرخوش آمد گفت.ارميا رابوسيد ودرآغوش گرفت .شميم زيرچشمي مي ديد که خواهر زهره خانم درگوش ارميا پچ پچ مي کند وارميا غمگين وبدون هيچ حرفي سرش راپايين انداخته بود.چقدردلش مي خواست بداند اوچه چيزي به ارميا گفت که لبهاي خندان اورا به غمي آشکارتبديل کرد.

کمي بعداحسان به جمع آنها پيوست والميرا فوري خودش را به اورساند وکنارش نسشت.شميم به جمع وسط سالن نگاه کرد بيشترجوان ها مي رقصيدند.نگاهش رابه ارميا دوخت ..انگاربه جايي خيره شده بود ردنگاهش رادنبال کرد .روژان ونامزدش درحال بوسه دادن بودند.بازهم نگاهش رابه ارميا دوخت ...صورتش ازخشم سرخ شده بود.حال اورا درک مي کرد مي دانست که امشب بدترين شب زندگي شوهرش است.خودش رابه جاي ارميا گذاشت ازتصورش هم مو برتنش سيخ مي شد اوحتي نمي توانست صحبت کردن ارميا رابادختري ديگر ببيند چه برسد که روزي درمجلس عروسيش شرکت کند!ازجايش بلند شد وبه سمت ارميا رفت.دستش را گرفت وگفت:

- ارميا بريم توحياط يه گشت بزنيم؟ 

ارميا بدون اينکه نگاهي به او بيندازد هنوزهمانطورخيره به روژان گفت:

- نه

- من تنها برم ؟

- برو

- پاشو دوساعت چي زل زدي ؟پاشو بيا انقداون آشغالونگاه نکن خوشحال مي شه 

ارميا باچشمهايي پرازغم به او نگاه کرد.شميم دستش راکشيد وگفت:

- مي دونم حالت بده ..بيا بريم بيرون بهترشي پاشوتوروخدا

ارميا بلندشد وهردو بيرون رفتند.

- بيابشين اينجا 

ارميا ساکت کنارشميم روي تاب دونفره جاي گرفت.

- ارميا 

ارميا چشمهايش رابسته بود وسرش رابه پشتي تاب تکيه داده بود.

- حالت بهترنشد؟

- ............

- آخه اين خالت چي بهت گفت انقدداغون شدي ؟

- ...........

- چراغماتومي ريزي توخودت؟خب حرف بزن گريه کن اصلا داد بزن ...ارميا

- ..........

- جون شميم گريه کن. يه کم اشک بريز باورکن سبک مي شي همه اين زجر کشيدنات به خاطرگريه نکردنته 

- ..........

- باهام حرف نمي زني ؟ارمي من داره گريم مي گيره توچه جوري اشکت نمياد؟

- ..........

دستان سردارميا رادرون دست هاي گرم خودگرفت .ارميا باتماس دستهاي گرم شميم چشمانش راباز گرد وخيره به آسمان گفت:

- شميم 

- جان ؟

- من خيلي بدبختم نه ؟

- نه 

- پس چراعشقموازم گرفتن؟ 

- شايدحکمت بوده 

- که من بدبخت شم؟ 

- داري کفرمي گي .توکل کن به خدا هرچي اون بخواد همون ميشه 

- خيلي سخته اونيو که شب وروزتوبه يادش طي کردي بايکي ديگه ،دست تودست يکي ديگه ببيني..شميم دارم مي ميرم ..چه جوري تحمل کنم ؟

شميم دست ارميا رامحکم ترفشردوباپشت يکي ازدستانش صورت اورانوازش کرد:

- صبرشو خدا بهت مي ده آرامشو هم اون هديه مي کنه کافيه ازش بخواي 

ارميا برگشت وبه اوزل زد شميم زود دستش راکنارکشيد وگفت:

- مي خواي بريم خونه؟

- آره 

داخل رفتند وبراي خداحافظي وتبريک به سمت عروس وداماد رفتند.روژان بادهاني باز به ارميا که به طرف اومي آمد نگاه کرد.شميم دستش رادربازوي اوحلقه کرده بود وهردوباخنده روبروي عروس وداماد قرارگرفتند.ارميا گفت:

- واقعا تبريک مي گم شهرام جان مبارک باشه. روژان خانم ايشالله به پاي هم پيرشين 

شهرام زودتر گفت:

- قربونت داداش ايشالله يه روز نوبت تو 

- ممنون..خب ببخشين ماکم کم زحمت روکم کنيم

روژان بانگاهي مخصوص ولحني خاص که دراين بين شميم وارميا متوجه آن شدند گفت:

- چراانقدزود ؟بمونين حالا، تازه سرشبه 

- نه ديگه مرسي .شميم فردا کلاس داره بايد برسونمش خونه بابا

شهرام باارميا دست داد وگفت :

- دوست داشتم بيشتردرخدمتتون بوديم روژان جون ازشما زياد تعريف کرده 

(اي شهرامي گند زدي ...امشب کتکه رو نوش جون مي کني )

ارميا باتعجب نگاهي کوتاه به روژان انداخت روژان سرش رازير انداخت .ارمياگفت:

- ايشون به من هميشه لطف داشتن ..خيرشون بهمون رسيده !

شميم به نشانه تشويق آهسته بازوي ارميارا فشارداد .روژان سرش رابالا کرد وباخشمي آشکاربه ارميا نگاه کرد.ارميا بانگاهي پيروزمند ازاوونامزدش وهم چنين با پدرومادرخودوخواهرش خداحافظي کردو باشميم بيرون رفت.بيرون ساختمان شميم تندتند دست مي زد وگفت:

- واي ارمياگل کاشتي ايول ايول 

دستانش رادور گردن ارميا حلقه کرد وازشوق بوسه اي برگونه ي اوزد.ارميا غمگين نگاهش کرد .هردو سوار ماشين شدند واو برعکس هميشه بدون سرعت رانندگي مي کرد.پخش ماشين راروشن کرد :

شبه ازدواجشه اي دل عزاداري کن من دارم مي ترکم خدا خودت کاري کن 

که جلوچشم همه نگيره بوسه ازلبش فکرآبروي من باش آبرو داري کن .....

يادم نمي ره اي خدا تموم حرفاش دست يکي ديگه رو گرفت تودستاش......

چشماي اونم مثل من ازگريه خيسه اما خودم خوب مي دونم ازشوقه اشکاش

مبارکش باشه خدا ازاون گذشتم بذارخيال کنه ازش آسون گذشتم .............

راضي شده به مرگ من مي خوام بميرم دست کشيدم اززندگيم ازجون گذشتم 

يادم نمي ره اي خدا تموم حرفاش دست يکي ديگه رو گرفت تودستاش......

چشماي اونم مثل من ازگريه خيسه اما خودم خوب مي دونم ازشوقه اشکاش

چي فکر مي کردم وچي شد چه ساده بودم يه عاشق خوش باور دلداده بودم 

خيال مي کردم که هنوز، برام ميميري نمي دونستم ازچشات افتاده بودم .... 

شميم به ارميا که درحال خودش نبود نگاه کرد .دلش مي خواست روژان تقاص کارش راپس دهد ارميا قلبش شکسته بود وعاشق کردن قلب شکسته آسان نبود...

(الهي من فداي اون موهاي خوشکلت فداي چشماي خاکستريت که وقتي غمگينم هستي آدم ازديدنش دلش مي لرزه کاش مي تونستم کنارت باشم وبراهميشه داشته باشمت اونوقت خودم روژانو به زمين گرم مي نشوندم )

بعداز رسيدن به خانه وتعويض لباس ارميا دراتاقش رافقل کرد وچراغش راخاموش.شميم درمي زد وازاومي خواست دررابازکند:

- ارميا...ارميا دروبازکن .........تورو جون همين روژانت دروبازکن ......ارمياباز نري زهرماري بخوري حالت بدترشه ها......بازکن اين وامونده رو........بذاربيام يه قرص مسکن بدمت آروم شي........چراجواب نمي دي ؟......ارميا حالت خوبه ؟.......درو بازکن اگه يه وقت يه بلايي سرخودت بياري من جواب عمورو چي بدم 

صداي فرياد ارميا آمد:

- برو گمشو فقط گمشو حوصلتو ندارم 

چيزي دردلش شکست...مي دانست که دلش تابه حال به دست ارميا ريزه ريزه شده ...

- من گمشم ؟

بااشک درچشمانش آهي کشيد وآرام گفت :

- باشه هرجور تو بخواي

*** 

باگريه خودش راروي تخت انداخت وطبق عادت همشگي اش سرش رازير پتوکرد.صداي ديگران رابيرون مي شنيد.چقدردلش مي خواست فرياد بکشد فرياد بزند وبغضش رابيرون کند..يک هفته بود ..يک هفته بود که بااوحرف نمي زد ..بازهم دعوا، قهر وکدورت...چقدرزود گذشت آن روزهايي راکه باارميا گذرانده بود ..همه ي زندگي چندماهه اش همه عشق واميدش روبه اتمام بود .هنوز باورنداشت...يعني به اين زودي بايد مي رفت؟بايد ارميارا تنها مي گذاشت ؟بعدازاوچه دختري عروس آن خانه مي شد؟يعني ارميابازهم ازدواج مي کرد؟باآن دختري که دوست دارد؟چطور مي توانست همه آن خاطرات تلخ وشيرين عشقش راکناربگذارد ؟انگارهمين ديروز بود که عمو فريدش به اوگفت فقط چندماه وقت داري...

صداي پاي شخصي راشنيد که به اتاقش نزديک مي شد.مي دانست بازهم الميرابراي کنجکاوي مي ايد.خودش رابه خواب زد .دراتاق باز شد وکمي بعدهم بسته شد.حتما اوداخل اتاق بود.صداش پايي که به تخت نزديک مي شد را مي شنيد.همان موقع پتو ازروي سرش آرام کشيده شد.چشمهايش رابازنکرد احساس مي کرد آن شخص به اونزديک شده است ..بوي عطري راحس کرد..عطر آشنا ..عطر مردانه ي ارميا.چقدردلش به آن آغوش امن وگرم تنگ شده بود .بغضش راکنترل کرد وبازهم چشمهايش رابازنکرد.صداي اورا نزديک گوشش شنيد:

- مي دونم بيداري چشماتو بازکن 

به دنبال اين حرف دستش رانزديک برد وروي گونه هاي پرازاشک شميم کشيد.موبرتن شميم سيخ شد.ارميا گفت:

- بي معرفت اينه رسمش؟من دارم مي رم بعد توگرفتي خوابيدي؟

-............

- مي خواي قهربموني ؟من برم ؟

-.........

- شميم..

-...........

- بدون خدافظي برم ؟من تا دوهفته ديگه نميام دلت مياد اين جوري راهيم کني؟

-...........

- مي دونم اون شب باهات بدحرف زدم ....توکه هميشه بخشيدي ايندفعه ام ببخش....شميم خانم ..جواب نمي دي؟توکه درکم مي کردي ؟حالم بدبود به خدا نفهميدم چي گفتم ...بيا آشتي ..جون ارمي آشتي کن ..

- ...........

- چقد نازمي کني ؟مي رم برنمي گردم اونوقت دلت مي سوزه ها...

-...........

- همسرمن ؟...همسر من شپش سرمن ....

شميم چشمهايش رابازکرد وبااخم به او چشم دوخت.ارميا خنديد.دستهايش رادرون موهاي شميم کرد وآنهارا بهم ريخت.

- بالاخره جوش کردي؟

- نکن ارميا ...بروکنارببينم ..بروکنارحوصله ندارم 

- خودم حوصلت مي يارم

شميم خودش راازدست اوکنارکشيد وگفت :

- لازم نکرده برو پروازت ديرنشه 

- تاآشتي نکني که من نميرم 

- جهنم 

ارميا بازور اورا به خود نزديک کرد وگفت :

- توکه بد اخلاق نبودي 

- ازحالا به بعد مي شم 

- ببين دوساعته مامان وبابا واون الميراواحسان بدبختو بيرون معطل کردم فقط واسه نازکشي خانم 

- مگه من گفتم بياي ؟

- آره خبرنداري؟

- ارميا نکن ..واي واي قلقلک نده ..توروخدا ..ارمي ولم کن دل درد گرفتم 

ارميا دست ازقلقلک کردن اوبرداشت .وگفت:

- ديگه خنديدي 

- ولي نبخشيدم 

- نامرد !چقدنازکشي کنم ؟

شميم ساکت وغمگين به چشمهاي شوهرش خيره شد.ارميا گفت:

- چته شميم ؟ ديوونم کردي به قرآن 

بغضش راشکست .خودش رادرآغوش ارميا رهاکرد وباصداي بلند شروع به گريه کرد.ارميا محکم اورا به خود فشرد وپنجه هايش رادرون موهاي اوفرو کرد..شميم درميان گريه هايش گفت :

- ارميا 

- جونم 

- قول بده زود بياي 

- قول مي دم عزيزم قول قول 

- جون شميم ؟

- جون شميم بلافاصله بعدتمام شدن کارام ميام .توهم بايد قول بدي

- چي؟

- اول گريه نکن 

شميم اشکهايش راپاک کرد وسرش راکه روي سينه ارميابود به سمت بالا گرفت تااوراببيند.گفت :

- باشه بگو

- تواين مدتي که من نيستم به هيچ وجه خونه نمي ري ..همين جا کنارالميرا ومامانم اينا بمون ..شميم فقط بشنوم يه شب تنها خونه باشي ميام دندوناتو خرد مي کنم .. برات يه مقدارپول گذاشتم توکيفت ..اگه بازم خواستي کارت بانکموهم بهت مي دم ازحسابم بردار.... درضمن بازنرو يه شيشه عطرخالي کن رو خودت بزن بيرون من ازاين کارمتنفرم ...چادرتو همه جابپوش تو مهمونيام لباس باحجاب بپوش ..بازنري مث دفعه قبل بااين الميرا خله يه تيکه آشغال بگيري تنت کنيا... 

شميم به ميان حرفش آمد:

- واااااااااااااااااي بسه حالا انگار مي خواد دوسال بره که اين جوري سفارش مي کنه. مهموني کجابود؟تازشم تواينارو نمي گفتي هم خودم رعايت مي کردم 

- آره جون عمم !ديدم يه ماه پيشتو 

- ارميا برام چي مياري؟

ارميا خنديد .

- رو که نيس بچمون! خودت بگو

- شکلات 

- مي ترکي! چقد شکلات برات بخرم بچه ..فکر جيب من نيستي فکر اون دندوناي بدبخت باش 

- بخر بخر اونجا شکلاتاش فرق داره 

- باشه اونم واست مي خرم ديگه چي ؟

- ديگه ....چيز...دلم برات تنگ ميشه

ارميابالبخندي غمگين به چشمانش خيره شد. سرش رانزديک کرد وچشمانش را روي اجزاي صورت او گرداند.شميم داغي لب هاي اوراروي لبهايش حس کرد........

*** 

امتحاناتش شروع شده بود واو باهمه ي دلتنگي هايش درسهايش را مي خواند وامتحاناتش را به خوبي پشت سر مي گذاشت.دوري ارميا اورا اذيت مي کرد ودراين بين جز الميرا آقاي دادفر وهمسرش هم به اين موضوع پي برده بودند.شب هارا تاصبح گريه مي کرد وصبح ها باچشماني پف کرده درجلسه امتحان حاضر مي شد.از رفتن ارميا چندروز مي گذشت واو هنوز نه تنها به شميم حتي به خانوادش هم زنگي نزده بود.بيشتراوقات هنگام درس خواندن حواسش پرت مي شد وبه تلفن خيره مي شد.درآن چند روز همه ي خاطراتش را با اودوره کرده بود.باورش نمي شد دوري ارميا برايش انقد سخت باشد که حتي نتواند به درسش تمرکز کند.الميرا اورا دلداري مي داد وپدرشوهر ومادرشوهرش خودشان را به بي خيالي مي زدند تا شميم کمتر نگران باشد اما او هميشه بي تاب بود.شب ها احساس غريبي مي کرد انگار که به آغوش هميشگي ارميا عادت کرده باشد. چيزي را گم کرده بود که تا بدستش نمي آورد آرام نمي گرفت.دلش هواي خانه ي شوهرش کرده بود .حتي درخانه آقاي دادفرهم احساس راحتي نمي کرد.هنگام نماز خواندن برسرسجاده براي ارميا وسلامتي اش دعا مي کرد وازخدا مي خواست که همه جا مواظب او باشد ................

- شميم کجا جا موندي بدو بدبخت شديم

- اومدم اومدم 

به سمت سالن امتحانات مي دويدند والميرا غرغر مي کرد.

- اگه نمي نشستي تا ساعت سه نصفه شب جزوه خوندن الان تو سالن بوديم حالا اگه درو بسته باشن چه خاکي به سرت بريزم ؟

- منو ميگي ؟

- نه عمه بابامو مي گم 

- من مي خواستم درس بخونم تومي خواستي بخوابي 

- بااون چراغ بي صاحاب مگه واسه آدم خواب مي ذاري ؟

به سالن رسيدند .آقاي رعيتي درحال وارد شدن بود که هردو به طرفش حمله بردند وبه همراه او وارد شدند.الميرانفس زنان روي صندلي اش نشست وبرگشت روبه شميم که چند صندلي ازاو دورتر بود وگفت :

- برو خدارو شکر کن بازاين رعيتي به دادت رسيد وگرنه داغ ارميا رو روجيگرت مي کاشتم 

چند دانشجو به حرفاي الميرا گوش مي دادند.شميم با چشم وابرو به اوشاره داد که صدايش راپايين بياورد .ورقه ها پخش شد ودانشجو ها امتحان را شروع کردند.الميرا زودتر برگه خود را تحويل داد وبيرون رفت.شميم هم نيم ساعت بعد بيرون آمد.الميرا نبود حدس زد رفته باشد اوهيچ وقت صبر وحوصله نداشت .چادرش راروي سر انداخت وبه طرف درخروجي قدم برداشت .هنوز ازدانشگاه خارج نشده بود که صداي کريمي امد:

- خانم خرسند....خانم خرسند...

به سمت اوبرگشت.

- بله 

- سلام 

- سلام 

- خوبين شما؟

- مرسي کاري دارين ؟

- نه.....چراچرا چطور بگم ...

- آقاي کريمي من کاردارم اگه امري هس بفرمايين اگه هم نيس من برم 

- گفتم که ..راستش يه صحبتي باهاتون داشتم

- بفرمايين 

- اينجا نمي شه 

- يعني چي اينجا نمي شه 

- خانم خرسند جاي عموميه حراست مياد گير ميده بهمون 

- مگه چيکار دارين ؟

- درسي نيس حالا ميايين بريم يه جايي من حرفامو بزنم يانه ؟

- نه ...تانگين درمورد چيه نميام 

- اي بابا...چقد سخت مي گيرين شما حساب کنين درمورد خواهرم 

- خواهرتون ؟به من چه ربطي داره ؟

کريمي دستش را به صورتش کشيد ونفسش را فوت کرد.به نظر مي رسيد عصباني شده است.بالحني که سعي درکنترل خشونت آن مي کرد گفت :

- شما بفرمايين من قول مي دم همه چيو بگم بفرمايين خانم دودقه حرف زدن که اين همه سوال کردن نداره 

مجبور شد به دنبال اوراه بيفتد .باهم به کافي شاپي که درنزديکي دانشگاهشان بود رفتند.سرميز نشست واميد زودتر منو را باز کرد وگفت :

- چي ميل دارين ؟

- من چيزي نمي خورم برا خودتون سفارش بدين 

- ولي من گشنمه تا بريم خونه ديگه دير شده همين جا ناهاربخوريم؟ 

- آقاي کريمي مسلما شما منو نيوردين اينجا که اين سوالارو بپرسين پس لطف کنين اصل مطلب رو بگين 

- چشم هر چي شما بخوايين 

اميد گارسون را صدا کرد وسفارش رابه اوگفت.به شميم نگاه کرد ولبخندکوچکي زد.شميم که عصباني شده بود گفت:

- ميشه بگين موضوع خواهرتون به من چه ربطي داره؟

- هيچ ربطي نداره 

- نداره ؟ پس چرا گفتين درباره خواهرمه 

- راستش ...عذرمي خوام ..دروغ گفتم 

- ببخشين اونوقت چه دليلي داشت دروغ بگين ؟

- اگه اون دروغ رونمي گفتم الان شما اينجا نبودين .قبول دارين اگه دروغ نمي گفتم همرام نمي يومدين؟

شميم با اخم وبدون گفتن هيچ حرفي ازجايش بلند شد که برود.اميد سريع به سمتش رفت وجلو اورا گرفت.

- خانم خرسند...خانم خرسند صبرکنين يه لحظه ...باورکنين من قصد نداشتم شمارو گول بزنم چون مي دونستم مث دختراي ديگه به راحتي قبول نمي کنين اون حرفو زدم 

- بريد کنارآقا ..بريد کنارمي خوام برم 

- شما يه د قه به حرفام گوش کنين بعد هرجا خواستين برين خودم مي رسونمتون 

- لازم نکرده برو کنار آقا ..داد مي زنم همه رو خبر مي کنما 

- مگه من چي گفتم که انقد عصباني شدين ..اگه التماستون کنم چي ؟بازم گوش نمي دين ؟

يک دفعه همه ي خشمش فرو کش کرد. ياد ارميا والتماس هايش به روژان افتاد.چقدر پابه پاي او غصه خورد وغم هايش را شريک بود حالا کجا بود.چقدر دلش هواي اورا کرده بود.اگر ارميا مي فهميد که با پسري بيرون آمده است چه واکنشي نشان مي داد؟کاش بازهم بود...کاش برمي گشت......بغضش راقورت دادو به سمت ميز برگشت .نشست ومنتظر گوش کرد.اميد ازهمه ي زندگي وجزيياتي که لازم مي دانست براي او حرف زد ودرآخر هم ازروز اول دانشگاه تا آن روزي که باهم برخورد داشتند وبقيه ي روزها راجز به جز تعريف کرد تاعلاقه اش را ابراز کند.وضعيت ماليش بدنبود وبه جز درس ودانشگاه مغازه ي پوشاکي داشت ودرآن کارمي کرد.شميم درهمه حال مبهوت به اوخيره شده بود مي فهميدکريمي به اوتوجه مي کند اما هيچ وقت فکرش را هم نمي کرد که ازش خواستگاري کند! به قيافه اش چشم دوخت .او حرف مي زد وشميم درذهنش صورت اميد را با صورت ارميا مقايسه مي کرد.ارميا صورتي سفيد وپيشاني بلند داشت اما صورت اميد سبزه وگرد بود.مژه هاي ارميا بلند ومشکي بود واميد انگار هيچ مژه اي نداشت.ارميا وقتي مي خنديد دوچال زيبا روي گونه هايش مي افتاد ولي اميد هيچ چال گونه اي نداشت.موهاي ارميا مشکي وبه سمت بالا بود اماموهاي اميد خرمايي وبلند .تيپ ارميا هميشه اسپرت ودرعين حال مردانه بود وتيپ اميد زننده وبا لباسهايي متفاوت........

- خانم خرسند متوجه حرفام هستين ؟حالتون خوبه؟ 

ازحالت مات بودن بيرون آمد وتکاني به خودش داد وگفت :

- من حالم خوبه بله متوجه شدم 

- پس رو حرفام فکر مي کنين ؟

- نه 

اجزاي صورت اميد آويزان شد:

- چرا؟ 

- چون شما ازمن هيچي نمي دونين 

- خب خب کم کم مي فهمم 

- آها اونوقت شما حاضري يه دختر عقد کرده رو بگيري ؟

اميد روي صندلي وا رفت.نامفهموم به او نگاه مي کرد.انگار باورش نشده بود با تته پته گفت :

- يَ...يعني چي عقد کره؟شوخي مي کنين؟نکنه نکنه مي خواين منوازسرتون باز کنين ؟ شما که نمي خوايين بگين .....

- ببينين آقاي کريمي من هنوزم عقد کرده يه پسرديگم ولي احتمالا تا يکي دوهفته ديگه کاراي طلاقمون انجام شه ..ماهردومون به خاطر کارباهم ازدواج کرديم .حالام که ديگه اون کارداره سودش رو مي شه ازدواج ماهم مهلتش تمامه..من خواستم اينارو بگم که شما فک نکنين همه چيو مي دونين وبه اين آسوني مشکلا حل مي شه ..فک مي کنم بهتره يه دختر خيلي بهتر ازمن پيدا کنين خدارو شکر براشماهم که زياده ...ايشالله شماهم خوش بخت شين بااجازه .......

کيف پولش رادرآورد ومقداري پول توي بشقاب گذاشت وبيرون زد.اميد هنوزهم به ديوار خيره ومبهوت مانده بود..................

الميرا دررا باز کرد وباچشم غره گفت :

- خانم تا حالا چه قبرستوني بودن ؟مي دوني ساعت چنده؟

- برو کنار بيام تو ميگم بهت

- اول بگو

- توروخدا پيچ نشو خيلي خستم 

الميرا کنا ررفت وشميم وارد خانه شد.اول به آشپزخانه رفت وبه مادرشوهرش سلام وخسته نباشيد گفت.همراه الميرا به اتاق رفتندتا لباسهايش را تعويض کند.الميرا روبروي اونشست وگفت:

- خب 

- چي خب ؟

- خودتو به اون راه نزنا کجا بودي تاحالا؟

- اصلا توچرا منو گذاشتي اومدي ؟مي مردي يه کم صبرکني ؟

- اون امتحانايي که تو مي دي صبر ايوبم به پاش کمه ...تازه مامانم زنگ زد واجب بود بيام 

- براچي واجب ؟

- يه خبر دست اول دارم اگه بشنوي دلت مث من خنک مي شه 

- چي ؟

- بگو درمورد کي ؟

- ارميا ؟

- نه قربونت برم عشق ارميا 

ته دلش خالي شد.بازهم ضربانش بالا گرفته بود.بااضطراب به الميرا نگاه کردوبا صدايي که مي لرزيد گفت:

- خب؟

- مي دوني نامزديشو بهم زده ؟

- روژان؟چرا؟اون که يه ماهم نيس نامزد کرده بود

- همين ديگه زود بهم زده که پسره زياد گير نده 

- خب چرا؟کرم داشته ؟مگه شوهر کردن مث لباس عوض کردنه؟

- نمي دونم والله ..منم خبر ندارم واسه چي بهم زده ..مامان واسه همين زنگ زد بهم گفت ارميا مي خواد زنگ بزنه زود بيا خونه 

باشنيدن نام او اشک چشمانش را پرکرد آهسته گفت :

- بگو به خدا..الي ارميا زنگ زده ؟جون من راست بگو حالش خوبه؟

الميرا سرشميم رادرآغوش گرفت وگفت :

- الهي من قربون دل عاشقت برم آره عزيزم زنگ زده حالشم خوب بوده تازه گفته به سوگليمم سلام برسونين يه ماچ خوشکلم به جا من ازلپاش بگيرين

- بسه ديگه توهم 

- به جون احسان اگه دروغ بگم مامان مي گفت تو هرصدتا کلمه اي که حرف مي زد نود ونه تاش شميم بود.چيکار مي کنه ؟کجاس؟چي مي پوشه ؟چي مي خوره ؟چرا نيستش؟چراکوفت چرا درد...خلاصه حسابي مامانو سوال پيچ کرده 

- دروغ نگو الميرا...

- دارم مي گم به جون احسان دروغ مي گم ؟پاشو برو ازخود مامان بپرس 

- نمي خواد ..مي گم چرا گذاشته وقتي من نيستم زنگ زده ؟اون که مي دونه من صبحا امتحان دارم

- ازسرقبرمن بدونه؟اون الان اصلا حواسش به اين چيزا نيس مطمئن باش اگه مي دونست مي ذاشت يه وقت که توهم باشي مي زنگيد

- آره توفقط اميد پوچ بده ...ديگه چيا گفته ؟

- ديگه........آها واي شميم همينو مي خواستم بگم ..روژان ......مي دوني چي شده ؟..نامزديو زده بهم که باز برگرده باارميا...زنگ زده بهش تا تونسته نازاومده وگريه کرده تازه گفته پشيمون شده و ازاولم ارميا رو دوس داشته چون باباش مخالفت کرده ارميا روهي رد مي کرده و باشهرام نامزد کرده حالام به زور نامزدي رو بهم زده ..به ارميا گفته منتظرش مي مونه تا برگرده بياد خواستگاريش ..واي شميم فک کن اون دختره که ارميا رو تامرز جنون برد حالابه دست وپاش افتاده ........شميم ..شميم چت شد...اي واي مامان مامان شميم غش کرد......خاک توسرم کنن.........شميم ...

با قطره هاي آبي که روي صورتش پاشيده مي شد به هوش آمد.الميرا وپدرشوهر ومادرشوهرش نگران بالاي سرش ايستاده بودند.بي رمق به آنها نگاهي انداخت.نمي توانست ذهنش را متمرکز کند هنوزهم نمي دانست چرا بي هوش شده بود.آقاي دادفر به حرف آمد:

- خوبي دخترم ؟

سرش را به نشانه تاييد تکان داد.الميرا با قيافه اي پشمان وناراحت کنارشميم نشسته بود.زهره خانم دست شميم را دردست گرفت وگفت :

- الميرا اشتباه کرد اون حرفارو بهت زد تو ببخشش عزيزم از اولم نبايد به اين فوضول مي گفتم 

کم کم همه حرفهاي الميرارا به ياد آورد.بغض کرده به الميرا نگاهي انداخت وبه زور لبخند زد.الميرا با ديدن خنده ي اوبه سمتش پريد واورا بغل گرفت:

- فداي زن داداش خوبم بشم من .من غلط کردم تورو نارحت کردم ..روژان کيلو چنده ارميا يه موي گنديده ي تورو به صدتا مث روژان نمي ده 

شميم نزديک گوش الميراطوري که فقط اوبشنود گفت:

- آره ديدنش توخواب قشنگه

الميرا سکوت کرد وبا پدرومادرش بيرون رفت تاغذاي شميم رابياورد.سرش راروي زانوهاي تاخورده اش گذاشت وازته دل ارميارا صدا زد .مي دانست هميشه به نوعي بااو تله پاتي دارد .نمي فهميد چرا اما خوب مي دانست که ازهرجاي دنيا هم باشد بازهم صدايش را مي شنود.(ارميا دلم برات يه ذره شده ..برگرد ارمي برگرد دارم ديوونه مي شم ...)

تموم دلخوشي من بيا وآتيشم نزن دارم به تو فکر مي کنم يه سر به تنهاييم بزن 

هيچکي نگرفته جاتو دل به کسي نبستم بعد رفتن تو چه بي صدا شکستم 

برگرد ...برگرد بي تو خيلي تنهام انتظاري توي رگ هام

برگرد لحظه هام توهستي بي تو داغون ميشه دنيام

برگرد بي تو خيلي تنهام انتظاري توي رگ هام

برگرد لحظه هام توهستي بي تو داغون ميشه دنيام

الميرابا سيني غذاداخل شد.باديدن شميم درآن حالت گفت:

- اوووو چه آهنگيم گذاشته براش ..پاشو جمع کن ببينم .نمرده که اينجوري عزا گرفتي تازه اگه هم مرد به مامان بابا ميگم يه خوشکل ترشو برات بيارن 

شميم به طرف الميرا يورش برد.:

- زبون واموندتو ببر ..چه جوري دلت مي ياد درمورد برادر جوونت که راه دوره اين حرفارو بزني

- نزن ديگه نزن نزن تا بگم ...

شميم سرجايش برگشت والميرا گفت :

- توشوخي سرت نميشه ارمياقبل ازين که توبخواييش همه زندگي من بوده وهس

شميم ساکت به زمين چشم دوخته بود.الميرا گفت:

- بازرفت توفاز عاشقي پاشو بيا غذاتو بخور يخ کرد.يه هفته ديگه مياد تورو مي ديم دستش برداره ببره ديگه برنگردين 

(آره يه هفته ديگه روژانو مي دين دستش اونابه سلامت منم به آوارگي )

- مگه من فلجم رفتي غذابرام آوردي خب ميومدم سرميزديگه 

- فلج شرف داره به تو...دختره بي حال نازنازي بياديگه 

بازهم يادارميا.الميرا خواهرش بود چقدرشبيه او حرف مي زد.

- الميرا 

- چيه ؟

- مي ميري بگي جونم ؟

- آخي ارميا نيس نمي توني نازکني؟

- همش بهم مي گفت نازنازي 

- حالا خر بيار نخود لوبيا بارکن ..من غلط کردم مث ارميا حرف زدم ...گريه زاري راه نندازديگه

شروع به غذاخوردن کردند.الميرا نوشابه اش راسرکشيد وگفت:

- راستي نگفتي صبح بعدامتحان کجا رفتي؟

- ولش کن تعريف کردني نيس

- مي گي ياجون ارمياروقسم بخورم ؟

شميم چپ چپ نگاهش کرد.والميراخنديدوگفت:

- خوب نقطه ضعفي ازت گرفتم نه؟

- خفه .

- بگوديگه 

- باکريمي بودم 

الميرابا شنيدن نام کريمي دست ازعذاخوردن کشيد بلندگفت:

- غلط کردي باکريمي بودي ..بي شعور چشم ارميارو دور ديدي؟بازاين پسره کليد کرد توهيچي بهش نگفتي؟

- فقط يه خواستگاري ساده بود ردش کردم 

- خواستگاري؟؟؟دروغ ميگي ؟مرتيکه بي شرف آخه باچه رويي...

شميم حرفش رابريد وگفت:

- کف دستشو بو نکرده بود که من شوهر دارم بيچاره نمي دوني چقد اميدواربود وقتي فهميد کپ کرد

- بيچاره ارميا که دست ازسرزن عقديشم بر نمي دارن داداش ماهم شانس نداره 

- همه رو بهم ندوز ارميا همه ي بدبختياش زير سر خودشه 

- آها اون وقت شما باهاش هم دردي کردي آره ؟

- هم دردي به خاطر روژان بود که پسش مي زد ولي اگه خودش زودتر دست ازروژان مي کشيد انقدالتماسش نمي کرد الان به جاي من روژان عروستون بود

الميرا به شميم خيره شدوگفت:

- بدم نمي گيا ...ايول شميم جونم پس ارميا برگشت روژان رو مديون توئه...اگه توکمکش نمي کردي اون الان چي به سرش اومده بود؟

(هيچي نه من الان ديوونه بودم نه بعدا آواره ودختر طلاقي مي شدم )

الميرا بازهم ادامه داد:

- حالا واقعا جواب کريمي رو دادي تموم شد؟

شميم خنديد وگفت :

- آره زنش شدم تموم شد.

صداي زنگ گوشي اش نگذاشت به صحبتش ادامه دهد.با الميرا نگاهي بهم انداختند واوبه طرف موبايلش رفت.

- الي شماره غريبه س 

- خب بردار ببين کيه 

- مزاحم باشه چي؟

الميرا گوشي شميم را گرفت وشماره راخواند.

- بده ببينم .اين که ازخارجه ...دوصفر داره ....واي واي شميم شميم ارميائه 

شميم بلافاصله گوشي را ازدستش کشيد وآن را خاموش کرد.

- چرا خاموشش کردي ديوانه؟مگه تونبودي که بال بال مي زدي اون زنگ بزنه 

- حالا ديگه نه ...

- چرا؟

- الميرا برو بيرون حوصله ندارم 

الميرابا عصبانيت وبدون گفتن هيچ حرفي بيرون رفت ودررابهم کوفت.

* * 

- خانم خانم يه فال بخر 

به پسرکوچکي که روبرويش ايستاده بود نگاه انداخت.بچه لبخند زد وچال گونه اش را به نمايش گذاشت.شميم کنارش زانو زد ودستش را روي سرش کشيد وگفت :

- اسمت چيه ؟

- عرشيا 

(اي جانم اسمشم هم وزن اسم ارميائه )

- فالات همش چند؟

- همشو مي خري؟

- آره فقط يه شرط داره 

- چي ؟

- يه بار ديگه بخندي 

پسرکوچک خنده اي ازته دل کرد وشميم راتا مرز ديوانگي کشاند .همه ي فال هايش را خريد وپول بيشتري به او داد وبه سمت دانشگاهش راه افتاد.همانطور که راه مي رفت نيت کرديکي ازآنهارابيرون کشيد وفالش راخواند:

دلبر برفت ودلشدگان را خبر نکرد .............................ياد حريف شهر ورفيق سفر نکرد

يا بخت من طريق مروت فروگذاشت............................ياا وبه شاهراه طريقت گذرنکرد

گفتم مگر به گريه دلش مهربان کنم.............. چون سخت بود در دل سنگش اثرنکرد

شوخي مکن که مرغ دل بي قرار من ...................... سوداي دام عاشقي ازسر بدرنکرد

هرکس که ديد روي تو بوسيد چشم من ........کاري که کرد ديده ي من بي نظر نکرد

من ايستاده تاکنمش جان فدا چوشمع ......................اوخود گذربمن چونسيم سحرنکرد

انگارکه حافظ حرف دلش راخوانده بود.برگه را تاکرد وميان کتابش گذاشت وارد سالن امتحانات شد........

بعد ازاتمام آخرين امتحانش نفس راحتي کشيد وازجلسه بيرون آمد.الميرا منتظرش ايستاده بود.شميم به سمتش حرکت کرد.

- الي خوب دادي؟

الميرا ابروهايش رادرهم کشيده بود.باسرجواب مثبتش رااعلام کرد.

- حالا چي شده اخم کردي؟باز با احسان قهر کردي؟

- نه 

- پس اين ابروهاي پيچ پيچي چيه؟

- مرتيکه پررو

- کيو ميگي ؟

- کريمي 

- کريمي؟چي شده مگه ؟چيزي بهت گفت؟

- اومده راست راست زل زده توچشام ميگه به خانم خرسند بگين من بااون موضوعي که گفتين مشکلي ندارم هنوز منتظرجوابتونم 

شميم بادهاني باز به حرفهاي الميرا گوش مي کرد والميرا پشت سرهم به کريمي بدو بيراه مي گفت.

- الميرا فک مي کني جدي گفته ؟يعني دستم ننداخته؟

- چيه ؟خوشحال شدي؟مي خواي زنش شي آره ؟فکراون داداش بدبخت مارو هم نمي کني که بعدتو بايد چه غلطي بکنه 

شميم ازکوره در رفت:

- اون داداش بدبختي که مي گي تادوهفته پيش به من که مثلا زنشم مي گفت گشمو فقط به خاطر کي ؟به خاطر روژان خانومي که حالا مي خواد عروستون بشه. لطف کن ازاين به بعد يه کم واقع بين باش

راهش راگرفت وازکنار الميرا رد شد .صداي الميرارا مي شنيد که مي گفت:

- صبرکن شميم صبرکن الان احسان مياد دنبالمون 

بي توجه به راهش ادامه داد..........

گوشي اش را روشن کرد وبه اميد پيامک زد:

- سلام آقاي کريمي مي خواستم بهتون زنگ بزنم اما فک کردم شايد هنوزسر جلسه باشين من حاضرم رو پيشنهاد شما فکر کنم فقط بهم وقت بدين ممنون مي شم ....شميم

بلافاصله اميد زنگ زد.گوشي را برداشت وبااو صحبت کرد.اميد پدرومادرش راراضي کرده بود که درباره شميم تحقيق کنندوحاضر بود به خواستگاريش بيايد .شميم ازاو مهلت خواست وقول داد که اورا درجريان بگذارد.تماس را قطع کرد اما بازهم گوشي اش زنگ خورد به شماره نگاه کرد.....ته دلش خالي شد..بازهم ارميا ..چرا هروقت شميم گوشي اش راروشن مي کرد اوزنگ مي زد؟؟؟.....تماس را اشغال کرد ....بازهم زنگ وزنگ وزنگ ....بي حوصله مي خواست خاموش کند که پيام آمدازطرف ارميابود:

- چرا ريجکت مي کني؟ دوساعت باکي صحبت مي کردي؟

بدون اين که جواب دهد خاموش کرد وگوشي رادرکيفش پرت کرد.........

** 

الميرا خوشحال ازداخل سالن دادزد :

- شميم ..شميم اومدي يانه ديرشدا....

بي خيال به شانه زدن موهايش ادامه داد.الميرا باشدت دراتاق راباز کرد اما باديدن شميم لب هايش آويزان شد:

- چرا هنوز آماده نشدي؟نيم ساعت ديگه توايرانه 

- به من چه 

الميرا فرياد زد :

- شميم ....

- صداتو بيار پايين مامان بابات فک مي کنن چي شده ...من قراره ازش جدا شم پس لازمه ازهمين حالا همه چيو تموم کنم 

زهره خانم وآقاي دادفر وارد اتاق شدند.آقاي دادفر گفت:

- الميرا اين جيغ توبود؟خونمون لرزيد... بچه فکرسنتم بکن داري مي ري خونه شوهر!

- بابا شميم نمياد فرودگاه 

زهره خانم ناباوربه شميم گفت:

- راست مي گه شميم ؟

- بله زن عمو 

آقاي دادفر گفت:

- نمياد که نمياد دلش مي خواد .. فک مي کنين اگه الان جاي ارميا شميم رفته بود، ارميا مي رفت فرودگاه ؟بيايين بريم 

شميم روبه پدرشوهرش لبخند زد.چقدرخوشحال بود که اورا درک مي کرد.زهره خانم وآقا فريد بيرون رفتند والميرا هنوزم طلب کارانه شميم رانگاه مي کرد.خواست دهان بازکندکه شميم زودتر گفت:

- حرف زدي هم چين بااين دستم مي کوبم توفکت صدا غاز بديا

الميرابا چشماني گردشده لگدي به پاي شميم زد وبه حالت قهر بيرون رفت.برس را روي ميز گذاشت وبه اشکهاي خودش درآينه خيره شد.چقدر روزشماري کرده بود تااين لحظه برسد وبه استقبال ارميا برود ولي حالا موضوع فرق مي کرد.او ارميارا به کسي ديگر تقديم مي کرد وخودش باکسي ديگر ازدواج مي کرد.انگار پيش بيني هاي ارميا درست ازآب درآمده بود شميم بايد به عنوان يک برادر روي ارميا حساب مي کرد.ازجايش بلند شد ودراتاقش راقفل کرد وسرجايش برگشت.هرچقدر مي گذشت انتظارش بيشتر مي شد وبي تاب ترازقبل بود .ازرفتن آنها يک ساعت مي گذشت وهيچ خبري نبود.دلش لک زده بود براي شنيدن صدايش براي خنديدن واخم هايش براي گوگولي گفتن هايش وبراي چال گونه هاي زيبايش....اگر ارميا بفهمد فردا روز خواستگاري زنش است چه واکنشي نشان مي داد؟يعني شميم بايد باور مي کرد ارميا را ازدست داده ؟يعني فردا بايد به جاي ارميا به شخصي ديگر جواب مثبت مي داد؟اميد هم مي توانست مثل ارميا اورا عاشق کند؟عشق يک باربه وجود مي ايد وبراي هميشه مي ماند............

درفرودگاه الميرا گل به دست درکنارهمسرش به مسافران خيره شده بود تا ارميا را پيدا کند.باديدن موهاي براق ومشکي برادرش اورا شناخت وشروع به بالا وپايين پريدن کرد وازپشت شيشه دستش را براي او تکان داد. آقا فريد وزهره خانم هم ازروي صندلي بلند شدند ومنتظر ارميا شدند.ارميا ساکهايش را تحويل گرفت وبه سمت خانواده اش راه افتاد.الميرا واحسان زودتر خودشان را به او رساندند.همه ي افراد خانواده با اوروبوسي کردند وازاو درهر موردي سوال مي کردند اما ارميا انگارکه دنبال کسي مي گشت دربين افراد سرک مي کشيد.احسان گفت:

- ارميا جون چرا وايسادي داداش بيا بريم ديگه 

ارميا نگاهي به احسان والميرا کرد وبالاخره حرفش رازد :

- اتفاقي براشميم افتاده ؟

احسان والميرا ساکت ماندند که آقاي دادفر به حرف آمد:

- نه پسرم .خانومت صحيح وسالم توخونه س ...بيا بريم اونجا ببينش 

بااين حرف همه تاييد کردند وبه سمت درخروجي راه افتادند.ارميا آهسته ازخواهرش پرسيد:

- چرا شميم نيومد فرودگاه ؟

- بهتره ازخودش بپرسي

صداي بهم خوردن درخانه قلبش را لرزاند.ارميا برگشت .......به سمت پنجره رفت وطوري که ديده نشود پرده را کنارزد.بالاخره ارميا ازماشين پياده شد وشميم توانست خوب اورا تماشا کند.کت چرم مشکي واسپرتي به همراه پيراهن آبي کمرنگ به تن داشت ومثل هميشه شلوارلي آبي راباپيراهنش ست کرده بود.چقدر دلش مي خواست پيش اوبرود .کاش روژان برنمي گشت .کاش هيچ وقت نامزديش را بهم نمي زد .... 

صدايشان را ازداخل سالن مي شنيد .گريه هايش تمومي نداشت .نمي توانست تحمل کند نزديک سه هفته ازاودور بود وحالا که آمده بود بايد ازپشت ديوار صدايش رامي شنيد.دستگيره ي دراتاقش بالاو پايين شد.دستهايش راروي گوشهايش گذاشت وآهسته اشک ريخت......... 

صداي الميرا عصباني ازپشت دربه گوشش خورد:

- اين کارا چيه شميم ؟اين چه مسخره بازيه درآوردي ؟پاشو بيا بيرون 

آرام به طوري که الميرا بشنود گفت:

- ولم کن ...برو بگو خوابيده 

ديگر صدايي نشنيد الميرا رفته بود.فقط صداي قربان صدقه رفتن زهره خانم وشوخي هاي احسان رامي شنيد.حتي صداي ارميا هم نبود.کم کم خواب چشمانش را پرکرد وپلک هايش بسته شدند.............

شميم براي شام هم بيرون نيامده بود.ارميا ساکت به حرف هاي بقيه گوش مي داد وآقا فريد وهمسرش نگران تلاش مي کردند تا اورا به حرف آورند. احسان بعد ازشام خداحافظي کرد ورفت .ارميا به اتاقش رفت ودررا روي خود قفل کرد.......

الميرا بازهم پشت دراتاق شميم رفت ودر زد:

- شميم ..شميم بيداري؟

- آره چي کار داري؟

- درو بازکن ارميا رفته اتاقش 

- نمي خوام 

- پس من توآشپزخونه بخوابم ؟بازکن ارميا نيس

دررا بازکرد والميرا داخل شد.همان موقع دستش را بلند کرد وسيلي محکمي به گوش شميم زد.

- اينو زدم که بفهمي داري چه غلطي مي کني 

شميم دستش را روي صورتش گذاشت وساکت ماند.الميرا ادامه داد:

- مي دوني چه حالي داره؟مي دوني چقد لاغر شده ؟شميم چراحاليت نيس اون داره ازدوريت پرپرمي زنه .توروجون خودش بيا برو پيشش

- برم پيشش بگم چي ؟بگم فردا خواستگاري منه لطف کن توهم باش زنتو شوهر بده خوبه ؟

- همش تقصير خودته ..چرا قبول کردي ؟توکه مي دونستي دوست داره

- انقد نگو دوست داره دوست داره اون عاشق روژانه حالام که داره به آرزوش مي رسه نمي خوام سربارش باشم تو اينو مي فهمي ؟

الميرا زد زير گريه ودرميان گريه هايش گفت:

- داري اشتباه مي کني به خدا اشتباه مي کني شميم اون مي خوادت خيليم مي خوادت ..مي دوني چقد برات سوغاتي آورده ؟دوتا ساک داشت يکيش همش مال تو بود.به کي قسمت بدم انقد اذيتش نکني بابا اون به اندازه کافي زجر کشيده بسشه ديگه شميم التماست مي کنم فقط برو ببيندت من حالشو ديدم داره بال بال مي زنه

شميم بدون گفتن هيچ حرفي ازاتاق بيرون رفت .باپاهايي لرزان به سمت اتاقش رفت ودر زد.چندثانيه بعد دراتاق باز شد وشميم صورتش راازنزديک ديد.هردو خيره بهم مانده بودند.

- سلام 

- سلام 

شميم وارد اتاقش شد وارميا دررابست.مانده بود چه بگويد هيچ وقت فکر نمي کرد درهمچنين موقعيتي با ارميا قراربگيرد.ارميا زود ترسکوت را شکست :

- چه استقبال گرمي 

بدون اين که به شميم نگاهي بيندازد به سمت کمدلباسهايش رفت ودرآن را باز کرد.پيراهنش را درآورد وهمانطور که آن را تعويض مي کرد حرف مي زد:

- ديگه واسه چي اومدي ؟مي موندي فردا همديگرو مي ديديم ديگه ،آخر شبي هم خودتو بي خواب کردي هم منو 

- نمي خواستم بيام الميرا گير داد حالام اگه ناراضي هستي ميرم 

ارميا جوابي نداد.شميم بيرون آمد وبعد ازشب بخيرگفتن به پدرشوهر ومادرشوهرش به اتاقش رفت.فقط خدارا شکر مي کرد الميرا خواب بود......

- شميم ...شميم خانوم....بيدارنمي شي؟من بدون تو صبحونه نمي خورما

صداي خودش بود..صداي ارميا ..نوازش دستهايش را حس مي کرد...حتي بوي عطرش راهم مي فهميد .پلک هايش راازهم بازکرد.ارميا بالاي سرش نشسته بود.لبخند زد وشميم بي طاقت به آغوشش رفت.

- ارميا 

- جونم 

- تو هنوز ازدستم ناراحتي؟

- نه ديگه فراموش کردم 

سرميز صبحانه رفتند .الميرا وزهره خانم باديدن آن دوباهم خوشحال لبخند زدند .موقع صبحانه خوردن الميرا با برادرش حرف مي زد وارميا سربه سر او مي گذاشت ومي خنديد.اما درهمه حال شميم دراين فکر بود که ارميا با فهميدن خواستگاري بعد ازظهر چه مي کند.کاش مي توانست زمان رابه عقب برگرداند وهمه چيز را عوض کند ..حالا که ارميا آمده بود نمي توانست ازاو دل بکند ..کاش جواب اميد رانمي داد.....

زهره خانم روبه ارميا گفت:

- ارميا مادر قبل ازاينکه بري شرکت بيا تواتاق يه چيز بهت بگم 

- چيزي شده مامان ؟

شميم مظطرب به حرفهاي آن دوگوش مي کرد.مي دانست قراراست زهره خانم به ارميا چه بگويد..چقدرمي ترسيد...ارميا با مادرش به اتاق رفت .شميم به الميرا که صبحانه مي خورد چشم دوخت ودرفکر فرو رفت.حدود نيم ساعت مي گذشت وهيچ خبري ازارميا وزهره خانم نبود درست همان موقعي که شميم ازآشپزخانه بيرون رفت ارميا هم ازاتاق بيرون آمد..نگاه ها درهم گره خورد ...شميم چيزي ازنگاه ارميا نمي فهميد ..پس چرا داد نمي زد؟چرا مثل هميشه فرياد نمي کشيد ؟چرا نگاهش به شميم فرقي نکرده است ؟ 

ازکنارشميم رد شد وفقط گفت:

- به موقع خودمو مي رسونم خدافظ

زهره خانم بيرون آمد وبه شميم گفت:

- چي گفت بهت؟

- هيچي گفت برا خواستگاريت خودمو مي رسونم 

الميرا که تازه به جمع آنها اضافه شده بودگفت:

- مامان ؟مطمئني ارميا حالش خوب بود؟يعني به اين راحتي قبول کرد؟

- نمي دونم مادر نمي دونم والله 

شميم زيرلب گفت:

- من مي دونم ...عشقش برگشته ........

*** 

جلوي آينه ايستاده بود وتلاش مي کرد که گردنبندش را ببندد.ارميا پشت سرش روي تخت نشسته بود .سرش را به پشتي آن تکيه دادبودو همانطور که سيگار مي کشيد اوراتماشا کرد.شميم ازآينه نگاهي به اوانداخت واز بي خيالي او بيشتر حرصش گرفت.هرکاري مي کرد نمي توانست قفل گردنبندش را ببند هنوز درگير بود که دستهايي گرم ازپشت قفل هاي گردنبند را گرفت وآن را بست .برگشت وبه ارميا که دريک قدمي اش ايستاده بود لبخند زد:

- مرسي 

ارميا لبخندي غمگين زد وچشمکي به شميم زد.صداي زنگ درامد هردو بهم نگاه کردند.ارميا گفت:

- مث اينکه مجنونت رسيد

قلب شميم تير کشيد........نمي توانست حرف بزند بازهم ارميا ادامه داد:

- چادرتو بپوش برو بيرون .مي دوني که اومدن زنمو ازم بگيرن ...هه.. تاحالا ديده بودي يه مرد تو خواستگاري زنش بايه مرد ديگه باشه ؟

چقدر تلاش مي کرد که چشمانش نبارد .سرش راپايين انداخت وبازهم چيزي نگفت.باورش نمي شد ارميا ساکت بماند ....

- فقط زود جواب نده ...خودم برات مي رم تحقيق .تا مطمئن نشم پسره خوبيه يا نه نمي ذارم دستش بهت برسه .من نتونستم برات مث يه شوهر خوب باشم ولي به عنوان داداش نوکرتم هستم هميشه روکمکم حساب کن

شميم مي شنيد وازدرون مي سوخت مي شنيد وسکوت مي کرد ومي شنيد وعشقش را سرکوب مي کرد مي شنيد وحضور روژان را جدي مي گرفت ....کاش او نبود...

ارميا دهان باز کرد تا بازهم اورا آتش بزند .شميم فوري دستش راروي لبهاي او گذاشت وگفت:

- بسه ديگه ...منو تو فقط چند ماه قسمت هم بوديم .حالا من دارم ازدواج مي کنم توهم داري ازدواج مي کني نذاراين روزاي آخرو باخاطره بد ازهم جدا شيم 

دستش رابرداشت وبه طرف دررفت.ارميا آهسته گفت:

- تو شناسنامه من فقط اسم يه نفرهس وهميشه هم همون يه نفر مي مونه

دررابهم زد ودست هايش رامشت کرد تاازگريه هاي هميشگيش جلوگيري کند .چه شب نحسي بود آن شب.

به سمت سالن پذيرايي رفت تاباخانواده اميد آشناشود......درميان خانواده ها گفت وگوهاي ازشرايط عروس وداماد براي ازدواج صورت گرفت وقراربراين شد که شميم جواب آنهاراتاماه ديگربدهد.الميرا درهمه حال باخشم خانواده کريمي رامي نگريست.. ساعتي بعد خانواده کريمي قصد رفتن کردند واميد خوشحال واميد وار به شميم شب خير گفت وازاو خدافظي کرد ورفتند.الميرا بدون اين که به شميم توجهي کند به اتاق برادرش رفت تاشب راآنجا بگذراند.آقاي دادفر وزهره خانم هم کمي اورا نصيحت کردند .تصميم رابه خودش واگذارکردند وبه قصر خواب شميم راترک کردند.چراغها راخاموش کرد وه اتاقش رفت.شب رابايد تنها مي گذراند حتي الميراهم ازاو رو برگردانده بود...چقدردلش هواي عطرخوش آغوش ارمياراکرده بود...روي تخت نشست ويه دروديوارتاريک خيره شد.صداي گيتار ارميا اورا براي صدمين باربه گريه کشاند:

هرجوري بگي ميشم فقط پيشم بمون نگو مي خواي بري نگو دوست ندارم 

اشک چشممو ببين، ببين چه حاليم مي خوام سرم رو باز رو شونه هات بذارم 

انگاري تموم اون روزاي خوبمون تمومه داري مي ري 

اون کيه داري مي ري به جاي دست من دست اونو بگيري 

اوني که عاشقي رو ياد من داده داره مي ره 

نمي دونه کسي به جاي من براش نمي ميره

آخه کي فکرشو مي کرد يه روزي خسته شه ازم 

داره مي ره نمي دونه ديگه نفس نمي کشم 

يادش نمونده که مي گفت باهام مي مونه تاابد 

دلم تمومه غصه هاشو مي نويسه خط به خط 

حالا سياه شده ازاسم اون دوباره يک صفه 

مي ميرم ازنبودنش تمومه کارم اين دفه .............

التماسمو ببين بيا پيشم بشين نذار ديوونه شم نرو نذاربميرم

زل بزن توچشم من ببين دوسِت دارم مث همون روزا تودست تواسيرم

گريه هاي من داره تاآسمون مي ره چه جوري بي خيالي 

قول دادي نري بمون به پاي عشقمون نگو دوسم نداري 

اوني که عاشقي رو ياد من داده داره مي ره 

نمي دونه کسي به جاي من براش نمي مي ره

آخه کي فکرشو مي کرد يه روزي خسته شه ازم 

داره مي ره نمي دونه ديگه نفس نمي کشم 

يادش نمونده که مي گفت باهام مي مونه تاابد 

دلم تمومه غصه هاشو مي نويسه خط به خط 

حالا سياه شده ازاسم اون دوباره يک صفه 

مي ميرم ازنبودنش تمومه کارم اين دفه..............

گريه هايش شدت گرفته بود.صداي زيباي ارميا همه ي عشقش رازنده کرده بود.ازاتاق بيرون رفت وپشت دراتاق ارميا نشست.آرام سرش رابه درتکيه دادوصحبتهايشان راگوش داد.الميرامي گفت:

- ارميا ....ارميا تو تو داري....بسه ارميا الهي قربون قد وبالات بسه ديگه 

صداي الميرا نامفهوم مي شنيد .نمي دانست الميرا چه چيزي راباور نکرده است.بادقت بيشتري گوش کرد.ارميا باصداي خش دارمي گفت:

- دارن شميمو ازم مي گيرن .دارن زندگيمو ازم مي دزدن اون زنم بود..نبود؟ اون که ديگه سهم خودم بود مال خودم بود چرا نمي ذارن مال خودم بمونه چرا سهم خودمو هم ازم مي گيرن ؟الميرا من بعد شميم مي ميرم من بعد اون چه جوري برم تو اون خونه..........

الميرا درآن طرف درگريه مي کرد وشميم درطرف ديگر...باورش نمي شد ارمياآن حرف هارازده باشد...گريه هايش مهارکردني نبود ..پس روژان چي؟مگر ارمياعاشق اونبود؟مگر نمي خواست به خواستگاري اوبرود؟صداي دلداري دادن الميرابه برادرش رامي شنيد.طاقت نداشت بيشتربشنود همان قدرهم تا مرزديوانگي رفته بود.به پناه گاهش پناه برد وتاسپيده ي صبح خواب برچشمان اشک بارش راه نيافت..................

با چشماني پف وخواب آلود به آشپزخانه رفت وبه زهره خانم صبح بخير گفت.مادرشوهرش با تعجب به او نگاه کردوگفت:

- امروز اين جا چه خبره ؟

- چطور؟

- ازصبح هرکي مياد صبحونه بخوره چشماش اندازه يه گردو باد کرده ...شميم جون تومي دوني چي شده؟

(چيزي نشده فقط من دارم پسردسته گلتو دق مرگ مي کنم )

- نه مادرجون من بي خوابي اومده بود سراغم بقيه رو نمي دونم .

- والله اين الميرا وارميا هم صورتاشون دسته کمي ازتونداشت دوتاشونم دمغ بودن

- حالا الميرا کجاست ؟

- بااحسان رفت بيرون 

- آها....

صبحانه اش راتمام کرد وبيرون رفت.کاش مي توانست بپرسد ارميا کجاست ؟ ..وسايلش را جمع کرد وازاتاق بيرون امد.زهره خانم سيني به دست برنج پاک مي کرد.باديدن شميم گفت:

- جايي مي ري؟

- بااجازتون خونه 

- خونه؟ارميا که اينجاس بمون ناهارو هم باهم باشيم آخر شب برگردين 

- نه ديگه تاهمين جاشم خيلي زحمت دادم بهتون 

- زحمت چيه عزيزم تو وارميا واسم فرقي ندارين تازه من تورو يه کم بيشتر دوس دارم 

شميم لبخند زد وسرش را زيرانداخت.

- مادرجون شما خيلي خوبين ..هم شما هم عمو هم الميرا..نمي دونم چه جوري بايد زحمتاتتونو جبران کنم ..اگه شما نبودين من هيچ وقت خوش بخت نبودم ..اما حالا با وجود شما نبود پدرومادرمو حس نمي کنم ... 

- ببينم همه رو گفتي جز اصل کاري؟پس ارميا چي شد؟يعني انقد اذيتت کرده ؟ولي اون هرچي ام به زبون بگه توقلبش هيچي نيس دلش صافه صافه 

(واي آتيشم نزن ديگه ...من که مي دونم چه غلطي کردم بسه انقد به روم نيارين)

سرش رابالا کرد وبابغض گفت:

- محبتاي اونو هيچ وقت فراموش نمي کنم ..درسته که هردوتامون خيلي لجبازي کرديم ولي هميشه باهم هماهنگ بوديم ..هيچ وقت خاطرات خوبمو بااون فراموش نمي کنم ..ارميا خيلي مهربونه ....

به گريه افتاد.زهره خانم به طرفش آمد ودرآغوشش گرفت ونزديک گوشش گفت:

- توکه دوسش داري چرا داري هردوتاتونو زجر ميدي ؟مي دوني ديروز توچشماش چي بود؟

شميم چيزي نگفت ومنتظر به مادرشوهرش نگاه کرد واو ادامه داد:

- ديروز توي چشماي پسرم يه عشق جديد ديدم يه عشقي که مطمئنم ديگه اشتباه نيس مطمئنم عاشقه هوس نيس

- ولي ...ولي ..پس روژان چي ؟

- روژان رو رد کرد .همه چيزم درباره تو بهش گفته ..مي دوني چيه ؟مردا هيچ زني روچه خوشکل چه زشت هيچ وقت به زن خودشون ترجيح نمي دن...اما مث اين که تو ديشب قسمتتونو يه جور ديگه رقم زدي ..فريد هم مي دونست ارميا زياد حالش خوب نيس فهميده بود داره زجر مي کشه ولي گذاشت به اختيارخودت ..اينارو گفتم که بعدا فک نکني ماتورو مجبور کرديم باارميا ازدواج کنيو ديگه تموم ...

- من من ...نمي دو...يعني فک مي کردم ...ارميا..مي خواد با.روژان ازدواج کنه ..مي خواستم ازسرراهش برم کنار

زهره خانم دستان عروسش راگرفت وگفت:

- ارميا اگه يه روزي روژانو صدتا دختر ديگه مي خواست اما حالا فقط زنشو مي خواد ..

- من بايد چيکار کنم زن عمو؟

- مطمئني دوسش داري؟

(بَه .. اينو به خدا ...ما تواين چندوقت ده کيلو وزن کم کرديم حالااين ميگه مطمئني؟)

شميم سرش رازير انداخت.زهره خانم با خنده لپ شميم را کشيد وگفت:

- قربون عروس خجالتي خودم ...کافيه بازم برگردي پيشش...فقط هيچ وقت تنهاش نذار

- چشم 

- قول مي دي زياد اذيتش نکني ؟

- قول مي دم به جاي همه بدي هاي روژان من بهش خوبي کنم 

- خوش بخت شي ايشالله

*** 

کليد را درقفل انداخت و وارد خانه شد.دماغش رابالا کشيد وتمام عطر خانه ارميارا استشمام کرد.هيج جايي خانه اونمي شد.دلش براي تک تک جاهاي خانه تنگ شده بود.لباسهايش را عوض کرد وکمي خانه را گرد گيري کرد.حوصله غذا درست کردن نداشت .زنگ زد وازرستوران پيتزا سفارش داد.به طرف حمام مي رفت که گوشي اش زنگ خورد.الميرا بود.جواب داد:

- الو؟

- شميم کجايي ؟

- چطور؟

- شميم ...شميم نترسي ها... 

- چي شده ؟

- راستش ...ارميا..ارميا ..

- ارميا چي ؟

- تصادف کرده 

شميم آنچنان جيغي کشيد که گوشهاي الميرا ازآن طرف خط تير کشيد.تماس راقطع کرد وبه سمت لباسهايش هجوم برد ..بازهم تلفنش زنگ خورد .بي توجه مانتويش راپوشيد..بازهم زنگ ..انگار دست برنمي داشت .

- چيه ؟

صداي خنده ي الميرارا که شنيد خيالش راحت شدوخودش راروي مبل رها کرد ودستش راروي قلبش گذاشت.الميراباخنده گفت:

- فقط تست عشق شناسي بود 

- مردشور تو اون تستات سنگ کوب کردم 

- حقته 

- خفه ...

- شميمي 

- با زن داداشت درست حرف بزن 

بازهم صداي خنده ي الميرا ...

- شميم ازوقتي مامان گفته تو برگشتي که پيشش بموني دارم ازخوشحالي مي ميرم 

- پس مزاحمت نمي شم ..براحلوا خوردن ميام

- حيف ..حيف که ارميا خيلي مي خوادت ..به احترام داداشم هيچي نمي گم ...

- خيله خب قطع کن ديگه مي خوام برم حموم 

- واااااااااااي مي خواي خوشکل شي؟

- فعلا مي خوام زجرش بدم 

الميراجيغ کشيد:

- چي؟

- چه خبره کر شدم جيغ جيغو......يه کم سرکارش مي ذارم بعد که دلم خنک شد همه چيو بهش مي گم 

- مگه تو رحم نداري؟من مي رم بهش مي گم 

- جون احسانت چيزي نفهمه ...خواهش 

- دق مي کنه ها؟

- نمي ذرام به اونجاها برسه 

- الهي تيک تيکه شي شميمي 

- فعلا باي باي کاردارم 

- خدافظ...

ازحمام بيرون آمد که يکهو ارميا را روبروي تلوزيون ديد.وقتي فهميد شميم بيرون آمده سرش راچرخاند وبه او نگاه کرد.شميم زودتر گفت:

- سلام ...

- سلام ..عافيت 

- مرسي...توکي اومدي؟مگه نمي خواستي خونه بابات بموني؟

- مامان گفت تواومدي خونه منم اومدم 

- خب من که اومده بودم وسايلامو جمع کنم خيلي کار دارم 

زير چشمي به ارميا نگاه کرد .کنترل تلوزيون رادردستش محکم فشارمي داد.به اتاقش رفت وسشوار را به برق زد وموهايش را خشک کرد.ارميا وارد اتاق شد وروي تخت نشست ومثل هميشه اورا تماشا مي کرد.سشوار را خاموش کرد وبرس را برداشت وجلوي آينه به موهايش کشيد.انگار روي سيم برس مي کشيد ..موهايش درهم پيچيده بود وشانه نمي شد..صداي ارميا راازپشت سرش شنيد:

- بيا اينجا 

به سمتش برگشت وگفت»

- کاري داري ؟

- آره بيا 

نزديکش شد وروي تخت نشست.ارميا برس را ازدستش گرفت وگفت:

- برگرد 

- ارميا موهام شونه نمي شه درد مي گيره ...ولش کن 

- من شونشون مي کنم برگرد

پشتش را به ارميا کرد .واو دستهايش را درون موهاي شميم فرو کرد وکم کم موهايش راشانه زد.چيزي که شميم احساس نمي کرد کشيده شدن موهايش بود.با هر دستي که ارميا درموهايش فرو مي کرد هزاران بار مي مرد وزنده مي شد.ارميا انقد آرام موهايش راشانه مي کرد که شميم خوابش گرفته بود.

- ارمي قلقلک نده 

ارميا دست ازشانه کردن برداشت ودريک حرکت اورا بغل کرد .موهايش را ازصورتش کنار زد وبه چشمان مشکي شميم خيره شد.

- مي دوني چقد دلم برا اين ارمي گفتنات تنگ شده بود؟

- خب اگه دوس داري هميشه اسمتو نصفه صدامي زنم 

- هميشه ؟

- خب آره ديگه ..تاهروقتم که ازدواج کرديم ... هرکي ام اعتراض داشت مي گم داداشمه به شماچه مربوط؟ 

ارميا خنديد اما تلخ. 

- اگه تا اون وقت داداشي مونده باشه 

- يعني چي ؟مگه کجا مي خواي بري؟

- هيج جا..بي خيال ..ببينم تو قبلنا يه آرزو داشتيا؟

- چطور؟

- يادت مي ياد؟

- چه آرزويي آخه ؟

- مي گفتي دوس داري بري امام رضا؟

- واااااااااااااااااااي آره عاشق امام رضام 

- هنوزم دوس داري بري؟

- معلومه که دوس دارم ...ارمي ارمي مي خواي ببريم؟

- دوتا بليط گرفتم 

- بگو جون شميم ؟سرکارم نذاشتي؟

- نه عزيزم سرکار چيه فقط برا تو ونامزدت گرفتم 

خنده برلبهاي شميم خشکيد...

- نامزدم ؟

- آره به عنوان هديه برا توو اميد ..

- ولي تا اون موقع که منو اميد عقد کنيم خيلي دوره تازه مابايد ...بايد ..منو تو هنوز طلاق نگرفتيم.چه جوري بليط گرفتي؟

- خب مي بريم تاريخشو عوض مي کنيم 

- لازم نکرده اصلا نه مي خواد آرزومو برآورده کني نه برام هديه بخر

مي خواست خودش را ازآغوش ارميا بيرون بکشد که ارميا دستش را کشيد واورا بيشتر درآغوش گرفت.

- کجا؟

- بازگير نده ها ...

- خيله خب ...تو بگو هرچي توگفتي قبوله 

- بگم ؟جدي؟

- آره بگو

- باهم بريم مشهد 

ارميا ساکت به صورت شميم خيره ماندوشميم با نازگفت:

- قول دادي 

همانطور که ارميا سرش را به او نزديک مي کرد گفت:

- زير قولمم نمي زنم

***

با آقاي دادفر وهمسرش خدافظي کردند وبه کنارالميرا رسيدند.الميرا با برادرش خداحافظي کرد ونوبت شميم رسيد.دستش را گرفت وکنار گوش شميم گفت:

- خيلي مواظب قلبش باش انقد شکسته که وصله کردنش محاله 

- ولي من مي تونم 

- حتما بااين مسخره بازيايي که درآوردي؟

- يه کم تنبيه به جايي نمي خوره ..

- التماس دعا 

ازخانواده شان جدا شدند وبه سمت جايگاه تحويل ساک هايشان رفتند...

دقايقي بعد هردو روي صندلي هاي هواپيما نشسته بودند.شميم سکوت را شکست:

- ارميا تو تاحالا مشهد رفتي؟

- آره 

- چندبار؟

- هفت هشت باري شده 

- خوش به حالت

- غصه نخور گوگولي يه کم صبر داشته باشي تو هم مي رسي 

ازبلند گو هاي هواپيما اعلام کردند که مسافران کمربند ها را ببندند وتذکر هاي لازم رابراي فرود تکرارمي شد.شميم زير لب دعا مي خواند وخدارا به خاطر همه ي لطف هايش شکر مي کرد.هواپيما با تکانهايي شديد روي زمين نشست وکمي بعد در فرودگاه مشهد فرود آمد.ارميا ساک هايشان را درسالن تحويل گرفت وباتاکسي به سمت هتلي که ازقبل رزرو کرده بودند رفتند.به هتل رسيدند وارميا به حمام رفت وشميم لباسهاي خود وارميا را درکمد جاي داد.به اتاقي که درآن بود نگاهي انداخت .تميز بود وساده .بايک تخت دونفره .تلوزيون وسرويس بهداشتي .ازجايش بلند شد وبه سمت پنجره رفت وپرده را کنار زد.گمبد طلايي رنگ امام رضا درست روبرويش قرارداشت.باورش نمي شد اين گنبد وبارگاه را ازنزديک مي بيند.دستش را روي سينه اش گذاشت وسلام داد:

- السلام عليک يا علي ابن موسي الرضا

صداي ارميا نگذاشت به تماشاکردنش ادامه دهد:

- نبينم گوگولي غصه بخوره چرا ناراحت؟تازه اول شادياته

- ارميا چه جوري محبتتو جبران کنم تويکي ازآرزوهاي بزرگمو برآورده کردي 

- الک الکي مارو غول چراغ جادو کرديا

شميم خنديد:

- مسخره 

- زنگ نزدي غذا بيارن ؟

- اول بريم حرم ؟

- شکمم ازگشنگي صدا غورباقه مي ده 

- نترکي يه وقت؟من گشنم نيس مي رم حموم تا برمي گردم توشامتو بخور آماده شو تابريم 

- اِ يعني چي شام نمي خوري؟ لاغر لاغر فقط قد راست کرده 

شميم ازخنده ريسه رفته بود.ارميا بدون اينکه حتي لبخندي بزند گفت:

- اِ سوسک روسرته 

شميم ازجاپريد وشروع کرد به بالا وپريدن وجيغ زدن .ارميا ريز ريزمي خنديد وگفت:

- نگاه کن توروخدا ازبس خودشو زد کبودشده 

شميم به سمتش حمله کرد اما ارميا خيلي سريع جا خالي داد ودررفت.بي خيال ارميا شد وبه حمام رفت.زير دوش آب تمام خاطراتش يکي يکي ازجلوي چشمانش رژه مي رفتند...درهمه ي آنها ارميا حضور داشت وشميم ازاين که اورا اززندگيش حذف نکرده بود خدارا شکر مي کرد......

ازحمام بيرون آمد .ارميا دراتاق نبود .بي خيال وضو گرفت ومانتو وشال سفيدش راپوشيد. وسايلش رابيرون آورد ومي خواست کمي آرايش کند که ارميا دررا باکليد باز کرد وداخل شد.شميم گفت:

- درو واسه چي قفل کردي؟نمي گي شايد من يه کارضروري داشته باشم بايد اينجا چه غلطي بکنم 

- کار ضروري تر ازدستشويي که نيس بعدم فوقش زنگ مي زدي ازپايين برات زاپاس مي آوردن ولي کارمن امنيتيه 

شميم خنديد وسرتکان داد.مشغول آرايش کردن بود که ارميا گفت:

- به به..به به دارم چي مي بينم ؟حرم رفتنم آرايش کردن داره ؟شميم بازميام سراغتا

- خب توهم ..دارم کرم مي زنم درضمن قول داده بودي دست روم بلند نکني 

- تو به قولت عمل مي کني که من عمل کنم ..نکنه دوتا دبه عطر خالي کردي رو خودت ؟

شميم که خنده اش گرفته بود گفت:

- نه به خدا به جون خودت ديگه اصلا عطر نمي زنم خوبه ؟

- نه بزن منتها فقط توخونه 

(زياديت نکنه !)

ازهتل بيرون رفتند وبه سمت حرم قدم برداشتند.درراه ارميا انقدرشوخي مي کرد که شميم ازخنده اشک درچشمانش جاري مي شد.وقتي به درورودي حرم رسيدند هردو ايستادند وسلام دادند وهرکدام ازدر مخصوص وارد شدند.وارد صحن انقلاب شدند ونسيمي ازازعطر گلاب صورت شميم رانوازش کرد.نگاهش راتا دسته گل هاي طلايي اش بالا فرستاد.آسمان مشکي بود وگنبد امام رضا درمشکي شب درخشان مي تابيد.باورش نمی شد ...همیشه این آرزویش را درخواب می دید...حرم امام رضا ...چقدرخوشحال بود ....نمی دانست بخندد یا اشکهایش راپاک کند...هوای دور وبرش را دوست داشت ...مردمی که هرکدام درحال راز ونیاز با خدای خود یا...با امام رضا بودند...به سقا خانه نگاه کرد...دلش می خواست ازان آب هایی که همه برایش پرپرمی زنند بخورد ...دلش می خواست تاابد همانجا بایستد ...باهر قدمي که برمي داشت يک قطره اشک مي ريخت.هواي خنک حرم دلش رازير ورو مي کرد .به بهشتي پاگذاشته بود که نذير آن را هيچ جا نديده بود.صداي ارميا اورا ازآن حال وهوا بيرون کشيد:

- شميم ....

به او نگاه کرد تا حرفش رابزند.ارميا گفت:

- مي دوني چون دفعه اولته اومدي هرچي بخواي بهت مي ده ؟

- پس برا تو دعا مي کنم 

- خودت چي ؟

- من آرزوم برآورده شد.ولي براتو دعا مي کنم 

- آرزوي من ازدستم رفت 

- پس چي دعا کنم؟ 

- براخوش بختي خودت ...اگه تو خوش بخت شي منم خوش بختم 

با اشکهاي چشمانش لبخند زد وگفت:

- هرچي تو بگي .. ارمیا 

- جونم 

- من آب می خوام می ری برام بیاری ؟؟؟

- آب سقاخونه خوردن داره ...باشه الان میرم برات میارم ...منتها خیلی شلوغه توبرو زیارت تا برگردی منم برات آب میارم 

- باشه پس التماس دعا

- شميم

- بله 

- مواظب باش گم نشي ببين ازکدوم در رفتي اسم درارو حفظ کن ازهمون بيا بيرون نري تو ازيه درديگه بيرون بريا؟

- باشه مواظبم ..

وارد شد ودرلحظه اول ضريح نقره اي رنگي که با دسته گل هاي بزرگ روي سرش تزيين شده بود جلوي چشمانش قرارگرفت.جلو رفت وراز ونياز کرد جلو رفت وبه او سلام داد جلو رفت وگريه کرد.فقط ذکر مي گفت وخدارا شکر مي کرد که ارميا مال خودش مانده بود...وخدارا شکر مي کرد که خوشبخت بود...به روی سر ضریح نگاه کرد چهار دسته گل بزرگ وزیبا روی آن قرار گرفته بود..لوستر ها ونمای داخلی وآینه کاری های حرم چشمش را سرگرم کرده بود...واقعا راست می گقتند که بهشت ایران حرم علی ابن موسی الرضا بود...بوی عطر گلابی که ازگلاب پاش خادم برروی سروصورت مردم می خورد دلش را دگرگون کرد...مشامش را تاآخرین حد پرازعطرگلاب کرد...نفس کشیدن هم فقط نفس کشیدن دربهشت ایران ...نگاهی به جلو انداخت ...جمعیت زیادی دور ضریح بودند...کاش می توانست ضریح را دردست بگیرد ...به خودش قول دادنیمه شب که خلوت باشد بیاید وحرم را درآغوش بگیرد باید حسابی ازاو تشکر می کرد ..برای زندگی که داشت ....کناري ايستاد ونمازخواند.براي همه دعا کرد وبعد بيرون رفت.اول نمي دانست ارميا درست کدام قسمت روي فرش هاي وسط صحن نشسته است.ايستاد وکمي نگاه کرد وبعد دوباره حرکت کرد.کم کم به روبروي گنبد رسيده بود همان قسمتي که نشان کرده بود ارميا آنجاست.اما هر چقدر مي گشت ارميا رانمي ديد...سرش را چرخاندکه .......

ازتصويري که ديده بود نمي توانست چشم بگيرد.شايد زيبا ترين لحظه ي زندگيش بود..چرا همه چيز دست دردست هم داده بودند تا اورا ديوانه کنند؟خدا همه ي لطف هايش را يک جا درحقش تمام کرده بود..مي خنديد...ازخوشحالي ازشوق تصويري که روبرويش مي ديد..حتي فکر هم نمي کرد روزي ارميا نماز بخواند.ارميايي که شب وروزش با مصرف مواد الکلي ودوره درمجالس رقص وخوش گذراني مي گذشت حالا جلوي چشمان باراني شميم روبه قبله درحال نماز خواندن بود.کنارش نشست وبا صداي بلند گريه کرد. 

چند زن که نزديک آنها بودند توجهشان به شميم جلب شده بود .ارميا که نمازش را تمام کرده بود نزديک گوش شميم گفت:

- شميم يواش تر ..همه دارن نگامون مي کنن چت شد يهو؟

سرش راازروي زانوهايش برداشت وبا چشمان اشک بارش گفت :

- ارميا 

وبازهم بی صدا اشک ریخت .ارمیا آروم لبخند زد ودرگوشش گفت:

- اینجوری صدام نکن وروجک یه وقت تو محل عمومی احساسی می شم ...دیگه آبرومونم که دیگه هیچی ...

- تو کي نماز خون شدي؟

- يه مدتي ميشه 

- ازکي ؟چرا نماز خوندي؟

- خودت گفتي امتحان کن منم امتحان کردم ديدم خيلي حال مي ده ديگه کنارش نذاشتم 

- خدا بهت حال مي ده ؟

- اوف چه جورم 

- باهمه اره با خدام آره ؟درست حرف بزن 

ارميا خنديدو ازجايش بلند شدتا به زيارت برود....

ازحرم بيرون آمدند وبه اصرار شميم کمي داخل بازارها گشت زدند.شميم ازديدن هرچيزي ذوق مي کرد همه چيز برايش تازگي داشت.

- واي ارميا ببين چه خرس خوشکليه 

- آره مث خودته ..

- اِ....

- خوشت اومد؟

- آره خيلي نازه 

- صبر کن من الان ميام 

- کجا رفتي پس؟

ارميا چنددقيقه بعد با همان عروسکي که شميم دوست داشت برگشت وآن را به دستش داد.شميم مانده بود چه بگويد.

- ارميا .....من گفتم خوشم مياد نگفتم که برو بخرش ..وويي چقد گندس ...

- فدا سرت گوگولي ....

هرچيزي که شميم نگاهش مي کرد ارميا بلافاصله آن را برايش مي خريد.حتي نمي گذاشت شميم اعتراض کند.آخر شب بانايلون هاي زياد خريد به هتل برگشتند.

- ارميا ببين چقد الکي خرج رو دست خودت گذاشني ..آخه اين همه لباسو من مي خوام چيکار؟يه ساکم که ازترکيه آوردي 

- همش فداي يه تارموت...نمي خوام فردا جلو پسر غريبه دست دراز کني 

- پسرغريبه چيه ؟بالاخره شوهرم ميشه 

يکدفعه صداي فرياد ارميا بلندشد:

- خيلي بي جا مي کنه شوهرت مي شه 

- چرا داد مي زني حالا؟

- پاشو اون چراغو خاموش کن خوابم مياد

شميم لباسهايش رانيمه کاره رها کرد وچراغ را خاموش کرد وروي تخت خزيد.به سمت ارميا برگشت .پشتش را به شميم کرده بود.دلش گرفت .آهسته گفت:

- اگه تقصير منه ببخشيد

ارميا به طرف اوبرگشت ومثل هميشه شميم را درآغوش کشيد .شميم با دهاني باز به او نگاه مي کرد.

- تو ...تو داري ...ارميا داري گريه مي کني؟

ارميا صورت پرازاشکش راروي صورت شميم گذاشت وگفت :

- خيلي وقته به خاطر تو اشکام پايين مي ريزه ...ازهمون وقتي که فهميدم دلم برات تنگ شده ..ازهمون وقتي که فهميدم تو همه زندگيم شدي ... فقط تو اشکمو درآوردي.اشک مني که حتي برا روژانم گريه نکردم .شمیم دیدی بالاخره جامون عوض شد ؟تورئيس شدي ...

شميم ساکت به اشک هاي او که درتاريکي برق مي زد چشم دوخته بود.ارميا گفت:

- من به خاطر تو قيد همه چيو زدم .به خاطر تو ديگه تو اون مهمونياي کثيف پانذاشتم به خاطر تو باهيچ دختري نبودم به خاطر تو ديگه لب به مشروب نزدم ..نماز خون شدم ....روژانو پس زدم ...فقط به خاطر اين که تو رو داشته باشم ..ولي تو داري...داري مي ري...

اشک هاي ارميا مي ريخت و با بغض وصداي گرفته حرف مي زد.

- شميم ........شميم خيلي مي خوامت 

شميم لبخند زد ودستش راروي گونه هاي پرازاشک ارميا کشيد.سرش رانزديک ارميا کرد و بوسه ي عشقش راروي لب هاي اوکاشت...

اگه بري ازاين خونه تودلم کسي نمي مونه بعدتو مي شم يه ديوونه عزيزم 

دلت گرفت اگه ازمن تو بمون نرو منو نشکن ،دل من خودش آخه داغونه عزيزم 

نگوواسه هميشه تو ميري، نه نگو که ازمن مي گذري قلب من هنوزم عاشقته 

بمون نرو بي تقصيرم توبري باگريه درگيرم توبري يه گوشه مي ميرم عزيزم 

بدون که توهمه دنيامي ودليل اشک چشمامي وبدون مي خوام که دستاتو بگيرم 

عشق من مي موني ..حرفامو مي دوني عشق من ..........

اگه بري ازاين خونه تودلم کسي نمي مونه بعدتو مي شم يه ديوونه عزيزم 

دلت گرفت اگه ازمن تو بمون نرو منو نشکن دل من خودش آخه داغونه عزيزم 

نگوواسه هميشه تو ميري نه نگو که ازمن مي گذري قلب من هنوزم عاشقته 

بمون نرو بي تقصيرم توبري باگريه درگيرم توبري يه گوشه مي ميرم عزيزم ........ بمون کنارم.........

پايان 

اسفند 90

Gisiye shab(z.gh)