رمان بمون کنارم جلد دوم  | ~Gisoyeshab~ کاربر انجمن نودهشتیاwww.forum.98ia.com

بسم رب عشق ...

www.negahdl.comنگاه دانلود

خدایا به امید تو.

توجه :

این کتاب کاملا تصادفی وبا اراده ی خود خوانندگان نوشته می شه ...پس قبل از خوندن اون لطفا بدونین که قصد کپی وتوهین به هیچ رمانی رو نداره ...تمام صحنه ها فقط ازروی تخیلات وقلم نویسنده گرفته شده .

تمنا:آرزو ، خواستن چیزی همراه با تواضع و فروتنی ، دختری که وقارش همه را در مقابلش به فروتنی می کشاند...

****

با شدت دراتاقش را بهم کوفت وبا قدم هایی محکم به سمت اتاق مهندسین ناظر برپروژه رفت ...منشی با ترس به حرکات او خیره شده بود.همیشه عصبانیتش همه ی کارکنان سیستم شرکت را بهم می زد ...خدا می دانست چه کسی مسبب آن بود...اما هرکس بود باید تقاص بدی را پس می داد .

منشی هنوز با کنجکاوی والبته ترسی که ناشی از جدیت رفتار رئیسش بود به او چشم دوخته بود...ارمیا با همان شدت بدون در زدن وارد اتاق شد ...همه با شنیدن صدای در سرهایشان را به سمت او برگردانده بودند ...ارمیا حالا وسط اتاق بود وازعصبانیت دندانهایش را روی هم می سایید .احسان که آن میان خطری جدی را حس کرده بود.سعی کرد برای آرام کردن دوستش جلو بیاید ...اما تا خواست بلند شود .صدای فریاد ارمیا اورا برجا میخکوب کرد:

- بشین سرجات ...

احسان لبخندش را که به دلیل عصبانیت ارمیا وکاملا اتفاقی بود قورت داد وبی خیال روی صندلی پشت میزش نشست .ارمیا با نگاهی به تک تک کارکنان با حرصی کاملا آشکار نقشه های در دستش را روی زمین پرت کرد :

- طراح اینا کی بوده ؟!

قبل از اینکه کسی جواب دهد.احسان با جرئت درآن میان گفت :

- ببخشید مگه اسم طراح وبازبین رو ننوشتن ؟!

ارمیا بدون اینکه به احسان نگاه کند با همان عصبانیت گفت:

- نخیر...انگار می خواستن ریا نشه !

احسان که واقعا خنده اش گرفته بود و نمی توانست خودش را کنترل کند .پوکی زد زیر خنده ...که با نگاه جدی ارمیا مواجه شد وفروی لبخندش را جمع کرد.بقیه هم دست کمی از او نداشتند اما لا اقل می دانستند ارمیا وقتی عصبانی است نباید روی اعصابش راه بروند...ارمیا نگاهی به مهندسین جدید کرد وگفت :

- هرکی بوده حتما خودشم الان می دونه چه گندی زده ...دلم نمی خواد جلو بقیه بیاد بگه اما من تا آخر وقت امروز منتظرم ...اگه کسی نیمد ازحقوق همه کم می کنم ...حواستون باشه ...

صدای همه ی کارمندها درآمده بود وارمیا درمیان اعتراض آنها بلند گفت :

- من مسخره ی کسی نیستم که با کلی سرمایه مسئولیت پروژه هارو به عهده بگیرم وبعدشم یه جوجه مهندس بیاد گند بزنه تو همه چی ! اونم فقط با یه ندونم کاری ...یادتون باشه از امروز تا یه ماه دیگه که قرارداد داریم تمام نقشه ها میره بازبینی وخودم همشو بررسی می کنم ...وای به حال اون کسی که بازم دست از پا خطا کنه ...

نگاه عصبانی اش را ازهمه گرفت وبا همان جدیت وقدم های محکم ازاتاق بیرون رفت و دررا بهم کوفت ...خانم احمدی گوش هایش را گرفت وزیر لب گفت :

- ایش ...بداخلاق !

خانم سارمی که تقریبا نزدیک همکارش بود وحرف اورا شنیده بود .لبهایش را جمع کرد وبا اخم گفت :

- خدا به داد اون شمیم بیچاره برسه .نمی دونم چه جوری با این گند دماغ تحمل می کنه ؟!

خانم احمدی تایید کرد وخانم حسینی نزدیک آنها رفت ودرجمع سه تای شان گفت :

- دیدین طرحارو ؟! بیاین یه نگاه بندازین به خدا...بیچاره رئیس حق داره داد وبیداد راه بندازه .هرکی کشیده یا خواب بوده یا با کمک بچه دوسالش کشیده !

هرسه خانم نگاهی به هم کردند وپقی زدند زیر خنده .نقشه هایی که ارمیا آورده بود به دست مهندسین چرخ می خورد وهرکدام یه یه چیزی می پراندند...

احسان گوشی اش را درآورد وبا یه پیامک به شاهین ملکی مهندس جدید شرکت گفت :

- شاهین من می رم تو اتاق رئیس.توهم بذار یه نیم ساعت بگذره .آبا که ازآسیاب افتاد بی سرو صدا بیا اونجا ...می دونم کار خودته .آخه خره وقتی نمی تونستی براچی چندتاچندتا قبول می کنی ؟!

شاهین وقتی پیامک را خوند با نگاهی ازسراستیصال به احسان تایید کرد که پشت سر او می رود.احسان ازجایش بلند شد وبه سمت دررفت .همه ی نگاه ها با تعجب به او خیره شد ...اوهم کم نیاورد وبا خنده گفت :

- چیه بابا ؟! فک کردین منم ،دارم میرم بیفتم به التماس ؟! منو دار بزننا التماس این سگ اخلاقه نمی رم !

همه به حرفهای می خندیدند ...چون می دانستند هرکسی هم نتواند درآن شرکت ازاخلاق ارمیا بد بگوید احسان می توانست .و واقعا هم ارمیا نمی توانست ازپس زبان او برآید . احسان با خنده دراتاق را باز کرد تا بیرون برود .اما همان موقع با ارمیا سینه به سینه شد .چشمهایش به اندازه دو گردو درشت شده بود.ارمیا با نگاهی طلب کارانه به او نگاه می کرد :

- خب ...داشتین می گفتین جناب مهدوی ؟!

احسان آب دهانش را قورت داد ونگاهی به مهندسین داخل اتاق کرد که از ترس میخکوب شده بودند وبعد هم با خنده ای بی خیال گفت :

- ذکرخیرتون بود...

ارمیا دست احسان را گرفت ودراتاق را محکم بست اورا کشان کشان به سمت اتاقش برد ...احسان مرتب به منشی می گفت :

- برام دعا کنین ...به المیرا بگین اگه زنده موندم که هیچی اگه مردم همه مال واموالم مال اون و...

ارمیا با کلافگی اورابه داخل اتاقش هل داد ومنشی با دیدن اخم ارمیا لبخندش را جمع کرد.

احسان با خنده خودش را روی کاناپه شیری رنگ پرت کرد وبا حالتی مسخره ارمیا را نگاه می کرد وسرتکان می داد ...ارمیا دودستش را درجیب های شلوارش فرو برده بود وطلب کارانه اورا نگاه می کرد :

- احسان خجالت بکش ...!

احسان با همان حالت ادای ارمیا را درآورد وسرش را به معنی "برو بابا" تکان داد ...ارمیا راه افتاد وپشت میزش نشست ...درهمان حال که پرونده های روی میزش را بررسی می کرد گفت :

- شاهین دیگه داره میره رو مخم ...همین روزاس که عذرشو بخوام ...یا میری یه چیزی حالیش می کنی یا من از نون خوردن می ندازمش ...گفته باشم ...

احسان که حالا خطر اخراج شدن پسر اقوامشان را به خوبی حس می کرد به حمایت از شاهین گفت :

- بابا یه کم گذشت کن آخه ...بیچاره تازه درسش تموم شده ...یه مدت که بگذره همه چی میاد تو دستش ...

- گذشت کنم ؟! احسان تومی فهمی داری چی می گی ؟! من اگه اینارو به حال خودشون واگذار کنم شرکت رو که هیچی آبروی منو هم باد هوا می کنن...فک می کنی دلشون برا منو تو می سوزه ؟!...اینا فقط دنبال حقوق وپاداششونن که روز به روز هم تشویقی بخورن ...

- حالا که چیزی نشده .تا تحویل پروژه هنوز یه هفته فرصت داریم ...تو به شاهین کاری نداشته باش ...قول می دم همه ی طرحاشو خودم بشینم بالا سرش دست ازپا خطا نکنه ...

- پس لطف کن خودتم آخرش اسمشو بزن رو طرحاش ...یارو به کل قاطیه ! بگو آخه طرحتو خراب می کنی برا چی اسم نمی زنی دیگه ؟!

احسان با خنده سری تکان داد وگفت :

- نیس می دونه رئیسش یه آدم چلغوزه هاپوئه ...اینه که جرئت نمی کنه ...

ارمیا با نگاهی جدی به احسان دهانش را باز کرد تا هرچی می تواند بار او کند اما با دیدن چشمان شیطان شوهر خواهرش خنده اش گرفت وهمان طور که چیزی را یادداشت می کرد گفت :

- پاشو برو جلو این شاهینه روبگیر الانه که با گریه میره ننشو برام میاره ...

صدای قهقهه ی احسان درحالی که ازاتاق بیرون می رفت بلند شد...

******

کلید را درقفل انداخت ودررا باز کرد ...بلافاصله بعد از ورودش بوی غذا بود که شامه اش را پر کرد .لبخندی آرام بر روی لبش جا خوش کرد.شمیم به استقبالش نیامده بود واین ازمعدود اتفاق هایی بود که درموقع برگشتن ارمیا می افتاد...احتمال می داد که شمیم درخانه نیست ...بی حوصله تر ازآن بود که به آشپزخانه سر بزند ....یک راست به اتاق خوابشان رفت ...ازصدای شر شر آب می فهمید که شمیم درحمام است ...لباس هایش را عوض کرد وخودش را روی تخت پرت کرد...ساعدش را روی پیشانی اش گذاشت ...به شدت سرش درد می کرد ...حمام رفتن شمیم هم روی مخش بود ...نمی توانست بفهمد چرا شمیم انقدر لجباز بود...آخر خبرکردن زهره خانم یا المیرا مگر چه قدر کار می برد که او همه ی خطرات را به جان می خرید ....بدون هیچ فکر دیگری فوری ازجا پرید تا ازهمان بیرون حالش را بپرسد ...تا ازروی تخت بلندشد ...درحمام بازشد وشمیم با ربدوشامبرحوله ای صورتی اش که تاروی زانواش بود وبا موهایی خیس که چکه چکه آب ازآن می ریخت با آن پاهای سفید وخوش تراشش بیرون آمد ....

ارمیا ایستاد وبا لبخند به او که مانند بچه ها بامزه شده بود نگاه کرد...شمیم بالافاصله بعد از دیدن ارمیا دمپایی های حوله ای را روی سرامیک هاپوشید وبا خنده نزدیک ارمیا رفت :

- اِ...تو اومدی ؟! ...سلام ...خسته نباشی ...

ارمیا درآغوشش گرفت ودرحالی که یک قسمت ازموهای خیس اورادردست گرفته بود گفت :

- من باتو چیکار کنم آخه ؟!

شمیم خودش را لوس کرد وبا لبهای غنچه شده دستهایش را به دور گردن ارمیا حلقه کرد وگقت :

- چلا ؟!!! بابایی ازدستم نالاحتی ؟؟؟

ارمیا ازلحن بچه گانه شمیم خنده اش گرفت وپیشانی اورا بوسید وگفت :

- مگه قرار نبود مامان یا المیرا رو خبر کنی ؟!

- آخه اونا هم کاردارن زندگی دارن ...نمیشه که من هرروز بخوام بیان منو بپان ! به جون خودش هیچیم نیس...انقدم دست وپاچلفتی نیستم ...

- حالا اون هیچی ...موهات چی ؟!؟ مگه نگفتم قبل ازاینکه بیای بیرون تو حموم با سشوار خشکشون کن ...

شمیم سرش را جلو برد وصورت شش تیغه ی ارمیا را بوسید وبا همان بچگی خندید :

- بی خیال دیگه بابایی گیر نده ...تومگه گشنت نیس ؟!

- آره هی منو خر کن ...آخرم یه بلایی سرت اومد باید بشینم بزنم تو سرم ...

شمیم بازهم ازته دل خندید وگفت :

- خیلی سه پیچیا...

ارمیا دستش را آرام روی شکم شمیم کشید همان طور که سرش را جلو می برد گفت :

- جوجوی بابا چطوره ؟!

شمیم چشمکی کوچک زد وگفت :

- سلام داره خدمتتون ....

بعد ازلحظاتی از همدیگر جدا شدند وشمیم گفت :

- من میرم غذا بکشم دست وروتو بشور بیا...

ارمیا ریز ریزمی خندید وسرتکان می داد ...ازخنده های او شمیم هم خنده اش گرفت وگفت :

- چته ؟!

- داری ماما می شی اخلاقت برا منم تغییر کرده ...

وبعد با ادای خاصی گفت :

- مامان جون دست وروتو بشور بیا غذاتو بخور بعدم مشقاتو بنویس...

ارمیا هنوز حرفش تمام نشده بود ...شمیم با حرص به سمتش حمله کرد که فریاد ارمیا بلند شد :

- اِ...اِ...

شمیم را محکم گرفت وبا لحن عصبانی که مهربانی درآن موج می زد گفت :

- یعنی چی با این وضعت پا می ذاری به دو ؟! ببین وقتی می گم یکی رو بیارم پیشت الکی نمی گم ...الان من نبودم خودتو ونی نی ودیوارو یکی کرده بودی ...

صدای قهقهه شمیم بلند شد ...ارمیابا لبخند به او نگاه کرد وآرام گفت :

- فدای خنده هات ...

شمیم درهمان طور که سعی می کرد دیگر نخندد گفت :

- خیلی لوسی ارمیا...برو کنار بچم خفه شد...

ازآغوش ارمیا بیرون آمد وبه آشپزخانه رفت ...ارمیا هم چند لحظه بعد به دنبالش به آشپزخانه رفت ...

- شمیم ؟!

شمیم درحالی که روغن را ذره ذره روی برنج می ریخت گفت :

- هوم ؟!

- یه اسم خوشکل براش پیدا کردم ...

شمیم با شدت برگشت عقب وهمان طور که کفگیرش دردست راستش بود ...دست هارا طلب کارانه به کمر زد وگفت :

- اِ ...؟! زرنگی ! اونوقت منم اینجا بوقم دیگه ؟!

ارمیا با خنده سرش را تکان داد ودرحالی که با طوسی نگاهش عاشقانه اورا ازبر می کرد گفت :

- تو تاج سری ...من میگم فقط انتخاب کردم نمی گم حتما باید روش بذاریم که ...

شمیم ازآن حالت طلب کارانه بیرون آمد ولبخند کمرنگی زد وگفت :

- آها...پس یه کاری کنیم ...اگه پسر بود تو اسمشو انتخاب کن اگه هم دختر بود من هوم ؟!

- نه دیگه ...دخترا بابایین ...اگه دختر بود من اگه پسر بود تو

شمیم چشمانش را تنگ کرد وبازیرکی بامزه ای که ارمیارا به خنده کشانده بود گفت :

- ناکس...نکنه دکترفرجام بهت گفت جنسیتشو؟!

- ای بابا ...شمیم کلید کردیا ...بابا هنوز سه ماهته ! هنوز که دست وپا واون چیز اصلی روکه باید داشته باشه نداره !

شمیم لحظه ای ساکت به ارمیا چشم دوخت ...درفکرحرفی بود که او زده بود...چشمانشان برای لحظه ای درهم افتاد ویک هو هردو با صدای بلند زدند زیر خنده ...شمیم درحالی که برنج را دربشقاب پیرکس می کشید گفت :

- خدابه داد بچم برسه ...چه بابا بی حیایی می خواد تربیتش کنه !

ارمیا برای کمک نزدیک رفت وبشقاب را ازشمیم گرفت وگفت :

- صبرکن...بچه ای بسازم که مادر نزایده باشه !

شمیم دریخچال را باز کرد وظرف ماست وسبزی وژله را بیرون آورد وگفت :

- خدایا به امید تو !!!

وخودش ریز خندید وسرمیز نشست .وروبه ارمیا که با حرص وخنده ی بامزه ای نگاهش می کردگفت :

- دوغ رو از تو یخچال بیار...لطف کن خورش رو هم بکش ...

*******

زنگ اف اف به گوشش رسید .میوه هارا درسینک ظرفشویی رها کرد ودستانش را زیر آب شست .با حوله ی کوچکی درحالی که دستانش را خشک می کردبه طرف اف اف رفت وآن را جواب داد :

- بله ؟!

بادیدن تصویر داخل ال سی دی اف اف ....مغزش سوت می کشید ...صدای درون اف اف نشان ازاین بود که قصد داخل شدن را دارند ...دستان یخ کرده اش را روی شقیقه هایش گذاشت ...خانه به دور سرش می چرخید ...گوشی اف اف به دستش بود وهنوز مات تصویر آن بود ....با خود می گفت ...چرا حالا ؟! چرا بعد ازدوسال ....چرا؟چرا ؟؟؟

صدای معترض افراد بیرون باعث شد که دست لرزانش را به سمت دکمه ی اف اف ببرد ودررا با صدای تیکی باز کند ...

اما خودش ....مانند آواری روی زمین فرود آمد ....نفس هایش نامنظم بود ...دستانش یخ بود واما عرق هایش دانه دانه ازپشت گردن تا دامنه ی کمرش فرو می رفتند ....سرش درحال منفجر بود ...نمی فهمید چرا بعد ازدوسال ...حالا که او و ارمیا ....

حالا که ارمیا اورا پذیرفته بود ! حالا که ارمیا بعد ازآن همه زجردادن خود وشمیم به زندگی رو آورده بود ؟!...حالا که بعد ازدوسال ثمره ی عشقشان درحال شکفتن بود ؟! چرا حالا ؟........

صدای زنگ خانه شان اورا مانند فنر ازجا پراند ....گوشی اف اف درون دستش را سرجایش گذاشت ...آب دهانش را قورت داد وبا وحشت به درخانه خیره شد ...کاش اصلا اف اف را جواب نداده بود ...کاش اصلا خانه نبود !

اما می دانست اگر خانه هم نبود اگر جواب هم نمی داد بالاخره آنها می آمدند ...دیر یا زود می آمدند ...!

چادرش را ازچوب لباسی کنار دربرداشت وبا لرزش آن را روی سر انداخت ...با قدم هایی سست به طرف در رفت وآن را باز کرد ....

چهره ی یک زن ویک دختر که همیشه داخل کابوس هایش بودند حالا روبرویش ،نزدیک او ودرخانه او بودند ....نگاه طلب کارانه آنها باعث شد که به سختی دهان باز کند وبا صدایی گرفته گفت :

- سلام ...

فقط همین یک کلمه ...بیشتر نتوانست حرف بزند ....حتی نتوانست به آنها خوشامد بگوید ...لبخندش هم ازلرزش وترس پنهانی اش محو شده بود ...یکی باید می بود ...این وسط باید یکی می بود وبه او امید می داد ...باید می بودو می گفت که شمیم برنده است ...او همیشه برنده بود !

دونفر با چهره های فوق العاده بزک کرده خود با قدم های خود وخواه ومغرورشان درحالی که سینه هارا به جلو داده بودند وسرها روی سقف بود به خانه وارد شدند ...شمیم تند تند آب دهانش را قورت می داد...درخانه را بست وبا گفتن کلمه ی بفرمایید مختصر وکوتاه آنها را به نشستن دعوت کرد ...هنوزثانیه ای نگذشته بود که صدای زن ...آن مادر خانه خراب کن بلند شد »:

- ارمیا سرکاره ؟!

شمیم لبخندی محو زد وبا همان صدای گرفته گفت :

- بله ...

دختر...واما اوکه بعد از لحظاتی دیگر طاقت ساکت بودن را نداشت گفت :

- چرا ارمیا خونتونو عوض نمی کنه ؟! اینجا که از اولش مال یکی دیگه بوده ...!

دستانش را درزیر چادرمشت کرد ...لعنتی ها...فقط برای همین آمده بودند ...برای نیش وکنایه هایشان ، برای خنک کردن حرص خودشان ...فقط برای همین ...

مادر دختر که انگار ازسکوت شمیم لذت می برد گفت :

- شمیم جون خوب حوصله ای داری به خدا...من که اگه یه ساعتم ازم بخوان تو همچین خونه ای زندگی کنم دووم نمیارم....ماشالله تو صبرت زیاده ...من گفتم شاید این دوسال که دبی بودیم ارمیا خونه رو برات عوض کرده ...فک کردیم حالا چه ها کرده برا نو عروسش ...نگو اصلا بچم حوصله نداشته! ...همه می گن این ارمیا ، ارمیای دوسال پیش نیس ...حق دارن به خدا ...وقتی آدمو مجبور کنن ...دیگه حوصله برا آدم نمی مونه !...

شمیم نفس های گرفته هایش را به آرامی بالا آورد وخودش را کنترل کرد...زیر لب خدارا صدا می زد ...ارمیا همیشه ازآن او بود ...روژان حق هیچ چیزی رانداشت ...عشق ارمیا ...عشق دوطرفه شان ...آن موجود کوچکی که درونش نفس می کشید همه وهمه امیدش را تسلا می داد که روژان یک مهره سوخته است وبس !

روژان با نگاهش به وسایل خانه ودکوراسیون آن گفت :

- حالا چرا وسایل خونه رو عوض نکردین ؟! ...شنیده بودم زن ارمیا جهاز نداشته باور نکردم ...اما حالا می بینم انگار وسیله ها هموناس ...نو عروس باید همه چیزش نو باشه ...

شمیم حرصش را با نفسی تند بیرون داد ودرحالی که سعی می کرد عصبانیتش را نشان ندهد گفت :

- من از اول که وارد این خونه شدم ارمیا حتی نمی خواست من لباس های قبلمو با خودم بیارم ...می گفت همه چیزو خودش برام می خره ...حتی جهیزیه رو هم نذاشت من بیارم ...من واون تو زندگیمون دوتا قلب ویه عشق رو جهیزیه کردیم وبدون این تشکیلات مزخرف هم می تونیم دووم بیاریم ...مهم عشقمونه !

روژان با نگاهی حسادت بار وحرصی که نمی توانست پنهان کند نگاهی به شمیم کرد وبعد هم به مادرش ...مادر روژان که فهمیده بود دخترش کم آورده خنده ای بلند کرد ودرهمان حال گفت :

- نه می دونی چیه شمیم جون؟! ارمیا قبلا ازاین خونه وقصد خرید این خونه خاطرات داشته براهمین دلش نمی خواد اینجا ووسایلشو ازدست بده...

روژان لبخندی پیروزمندانه زد وگفت :

- بیچاره ارمیا ...

شمیم دستش را روی شکم نه چندان برآمده اش کشید وبا خونسردی گفت :

- خدارو هم شکر می کنم چون بعد ازاون همه زجر کشیدن ارمیا تونستم بهش عشق رو بفهمونم وثمرشو تو وجودم پرورش بدم ...حالا که فک می کنم می بینم اگه اذیتش کردن به جاش تموم اذیتای دیگرونو من با عشق براش جبران کردم ....

وبا نگاهی پرازشادی ازجلوی چشمان آن دوعفریته بلند شد وبه قصد چای ومیوه آوردن به داخل آشپزخانه رفت ...

واما نگاه دو حسود برروی شکم شمیم بود که با حسرت وحسادت باعث پوست لب جویدن روژان می شد ...

انگار که ازموضوع هیچ خبری نداشتند ...روژان بند کیف چرمش را دردستانش فشار میداد ...همان موقع مادر روژان برای اینکه حواس دخترش را پرت کند رو به شمیم که درآشپزخانه بود گفت:

- بیا بشین دختر ما چیزی نمی خوریم ...فقط اومده بودیم یه سری به ارمیا بزنیم که نیستش...

شمیم با حرص لبش را گزید تا بر سرآن زنیکه جیغ نزند ...برگشت ودرحالی که یک سینی حاوی دوفنجان چای در دستش بود گفت :

- یعنی شما نمی دونستین ارمیا صبح تا شب سرکاره ؟!!!!

با لحنی مسخره ونگاهی بدتر ازآن این حرف را زد ...فقط برای اینکه آنها را سنگ روی یخ کند ...قفط برای اینکه بگوید من گوش مخملی نیستم !!!

روژان نگاهی تند وتیز به او کرد وبا لبخندی مصنوعی که بیشتر ازحرصش بودگفت :

- حرفا می زنیا ...مافقط دوسال نبودیم حالا که اومدیم کوچه وخیابون خونمونم یادمون رفته ...چه برسه به ارمیا وکارش !!!

ونگاهی خندان به مادرش کرد وباهم پیروزمندانه خندیدند ...شمیم که کاملا برروی اعصاب خود مسلط شده بود با حالتی مسخره گفت :

- بعله ...خدارو شکر باز خونه و وسایلشو خوب یادتون مونده !!!

ضربه ی کاری را زده بود ....روژان جا خورد ومادرش لبهایش را روی هم فشار می داد...شمیم با خونسردی کامل چای را روی میزجلوی آن دونفر گذاشت وخودش روی مبل نشست وگفت :

- ببخشید نمی تونم خم شم ...

روژان نگاهی به شکم شمیم کرد وپوزخندی زد ...ومادر روژان بود که زبان بازکرد:

- عزیزم زن که نباید انقد نازنازی باشه ...اینجوری ارمیا بیچاره زجرمیکشه ...وگرنه زن زائو هرچی بیشتر جنب وجوش داشته باشه واسه بچش بهتره ....من خودم موقع حاملگیم یخ حوض می شکستم تو سرمای زمستون لباسای شوهرومادرشوهرمم می شستم ...مادرشوهرم هرروزخدا می یومد خونه ما...باید براش غذادرست می کردم ...لباساشو می شستم ...چه میدونم کارای خونه رو می کردم ...آخ... دریغ ازیه کمک از طرف اون ...ما اون همه زجر وخون دل کشیدم تا بچه ها مون به اینجا رسیدن ...حالا زنای امروزی ...تا تقی به توقی می خوره خون شوهرومادرشوهرومی کنن توشیشه ...که چی ؟؟؟ که من حامله ام وویاردارم واین کوفت ومیخوام اون کوفت ومی خوام ...اینو هوس کردم اونو هوس کردم ...

دربین حرفهایش مکثی کرد وبا نگاهی به روژان که ازقصد بلندمی خندید گفت :

- والله ...آدم که نباید انقد نازک نارنجی باشه...زن اگه زن باشه باید تو کاروقوه ازصدتا مرد بیشترتحمل داشته باشه...

روژان نگاهی مسخره به شمیم کرد وبازهم خندید ...مادرش هم ازخنده دست کمی ازاو نداشت وبرای اینکه جورا صمیمی نشان دهد گفت :

- حالا شمیم جون من اینارو گفتم تو نمی خواد گوش کنی ...حقم داری والله ...آدم باید نازکش داشته باشه ...وقتی شوهر آدم بی اعتنا باشه ها آدم دیگه چاره ای نداره رو بیاره به ناز کردن و ویار وبچه و این چیزا ...

روژان باخنده ای ازته دل گفت »:

- وای مامان خیلی باحال حرف می زنی ....ادامه بده توروخدا ...من که خیلی حال کردم ...

مادرش نگاهی به او کرد وبا همان خوشحالی زاید الوصف گفت :

- بسه توهم ...حالا انگار تاحالا براش تعریف نکردم ...

روژان به زور خنده اش را کنترل کرد وگفت :

- به بامزه ای امروز نه ...

شمیم لبخندی زورکی زد ...درهمه حال چهره ی زیبای مردانه ارمیا را جلوی چشمانش تصور میکرد...ازنگاه عاشقانه ی چشمان طوسی اش امید می گرفت ...امیدی برای پیروزی درجنگی تازه ...

تقریبا چهل وپنج دقیقه بود که یکریز مادرروژان حرف می زد وبه چرت وپرت گفتنش ادامه میداد انقدرکه شمیم خسته ازیک ساعت روی مبل نشستن دیگرداشت عصبانی میشد ...روژان بی هوا به هر حرف مسخره ای می خندید و مادرش ازخنده های او تشویق میشد وبازهم شروع می کرد...بالاخره بعد ازآن همه پرحرفی بدون اینکه حتی به چای یا میوه وشیرینی دست بزنند برای رفتن به سمت دررفتند ...اما لحظات آخر بود که روژان پاندای عروسکی آویز به چوب لباسی دم دررا با شوق برداشت وگفت :

- وای مامان اینو ببین ...

مادرش برگشت وبا تعجب به آن عروسک نگاه کرد وبا خنده گفت :

- اِ ارمیا اینو هنوز نگه داشته !!!

روژان با سرخوشی خندیدوگفت :

- سه سال پیش برا سالگرد تولدش بهش کادو دادم ...تازه یه زنجیر نقره هم بهش دادم همیشه گردنش بود...یادش بخیر...مامان ببین چه کثیف شده ...

ونگاهی به شمیم کرد وگفت :

- اه ...این ارمیاهم...نمی تونست بشورتش ...؟!!!

شمیم چیزی نگفت وروژان آن را سرجایش گذاشت وبا خداحافظی سردی بیرون رفتند ....شمیم دررا محکم بهم کوفت وبا قدم های سستش به سمت عروسک رفت ...دستان لرزانش را دراز کرد وآن را برداشت...پاندای سفید وتپل چرکی بود که همیشه به دسته ی کلید های ارمیا وصل بود....پاندا را دستانش محکم فشرد ومچاله کرد...اشک هایش بی اخیار می ریخت ....

دلش به اندازه اقیانوسی گرفته بود ...نمی فهمید ...دلیل این کار ارمیا چه می توانست باشد ؟! او که درطی دوسال هیچ گاه حتی یک بار هم اسم روژان را نیاورده بود ! اوکه همیشه شمیم را مسبب خوش بختی اش می دانست ...مگر می شد یادگاری از روژان داشته باشد وآن را بیرون نینداخته باشد ؟! یعنی ارمیا یادش بود وهر روز با آن دسته کلید درخانه را بازمی کرد...؟!!

جالب بود ...همان روزی که ارمیا یادش رفته بود کلیدهایش را ببرد ، روژان ومادرش از راه رسیدند...انگارباید ارمیا حتما یادش می رفت تا روژان آن عروسک زشت را ببیند وبه شمیم طعنه بزند ...انگار آن روز قسمت بود شمیم بفهمد هنوز روژان درزندگی اش نقش دارد ...یا شاید هم دربدبخت کردن شمیم هنوز هم نقش دارد ...!

بدون اینکه کلید وآن عروسک بد یوم را آویز کند به اشپزخانه رفت ...هنوز تک وتوک اشک می ریخت ...گاهی از یادآوری حرفهای آن دوعفریته وگاهی هم از کارهای ارمیا ...!

میز شام را برای ارمیا چید ...مثل همیشه تزیین شده وبا سلیقه...اما این بار خودش هیچ ذوقی نداشت ...نه حوصله ی غذا خوردن داشت ونه حتی یک کلمه حرف زدن با ارمیا ...سرمیز ایستاد وبه غذاهای رو آن نگاه کرد...چیزی کم وکسر نداشت ...دسته کلید را ازروی اپن برداشت وبه اتاق خواب رفت ...چراغ اتاق را خاموش کرد ودر را بست ...دلش می خواست در اتاق را قفل کند تا ارمیا به سراغش نیاید ...اما وقتی به نگرانی بعد ازآن فکر می کرد...می فهمید که فایده ای ندارد...اگر دررا هم قفل کند ارمیا با لگد ومشت وزور هم که شده آن را بازمی کرد...چرا که حتی یک ثانیه هم از شمیم غافل نمی ماند...!

روی تخت خزید وپتو را تاروی گردنش بالا آورد...آه بلندی را که مسبب همه ی دلهره هایش بودرا با نفس بلندی بیرون داد...ازعشق خودش وارمیا مطمئن بود...انقدر که روژان را فقط یک بازنده می دانست ...بازنده ای که برای برنده شدن بیهوده دست وپا می زند...

اما یک چیز مانند خوره مغزش را می جوید ...آن عروسک نحس چه ؟!

اوه خدای من ...زنجیر نقره !!!...روژان ازوجود چنین گزدنبدی هم صحبت می کرد!...ارمیا تا قبل از ورود عشق شمیم به زندگی اش همیشه آن را به گردن داشت...حتی خود شمیم هم آن را درگردنش دیده بود...اما حالا خیلی وقت بود که دیگر نه آن زنجیر را به گردن می دید ..نه اثری ازآن یافت کرده بود ...خداراشکرکرد که لااقل این یکی را ارمیا بیرون انداخته ...ولی ...

آن عروسکی که ارمیا هنوز نگهش داشته بود؟! چه معنی می توانست داشته باشد؟! ارمیا که خود می دانست دلیل همه ی بدبختی هایش روژان بوده ...اوکه می دانست عشقش به روژان هوسی بیش نبوده ...اوکه دیگر روژان رانمی خواست ..می خواست ؟!...

چشمهایش را روی هم فشار داد...اما بازهم اشک هایش فرو ریخت ...لعنتی ها...بعد ازدوسال ...بازهم خانه خود را پیدا کرده بودند...چشمان شمیم ...بهترین خانه برای فرود آمدن اشک هایش ...

یادش آمد...به آن دوسالی که زندگی اش با ارمیا را به بهترین نحو سرکرده بود...به عشق نابی که هردو بهم می ورزیدند وبه تغییررفتارهای ارمیا ...

ارمیا انقدر خوب بودکه گفتن وتوصیف عشقشان برای شمیم عاجز بود...ارمیا به معنای کامل اورا بعد از خدا می پرستید ...وحالا هم هم شمیم را وهم بچه ی شمیم را ...

اما ای کاش ...

ای کاش که هیچ وقت دختری به نام روژان وجود نداشت ...

روژان همیشه وهمیشه ...به عنوان مزاحمی بیش نبود...یادش بود که همیشه این آرزو را می کرد...حتی دوسال قبل : ای کاش دختری به نام روژان درزندگی اش وجود نداشت ...

انقدر فک کرده بود که از شدت اشک هق هق می کرد...

کم کم درخلسه ای آرام فرو می رفت وبدون اینکه بخواهد اشک هایش هنوز روی گونه هایش سر می خوردند...پاندای عروسکی کوچک در دستانش بود واو به خواب عمیقی فرو رفت ...

ارمیا ساعتی بعد خسته ازهشدارهای بیهوده اش به شاهین ملکی به خانه آمد...به خانه ی سوت وکور نگاهی انداخت وشمیم را صدا زد :

- شمیم ...

صدایی نشنید ...به سمت آشپزخانه راه افتاد ...بادیدن میز آماده ونبود شمیم...با نگرانی به سمت اتاق خواب راه افتاد ...حدس می زد که شمیم خواب باشد ...در اتاق را به آرامی وبا احتیاط بازکرد ...چراغ خواب روشن بود وشمیم درتاریکی ونور کوچک آباژور به خواب رفته بود...ارمیا کیفش روی زمین گذاشت ...پالتوی خردلی اش را بیرون آورد وشال گردنش را درکمد دیواری آویز کرد...حوصله عوض کردن لباس های دیگرش را نداشت ...بیشتر دلش می خواست بداند چرا شمیم انقدر زود خوابیده است ...! با همان شلوار جین وپیراهن بیرونش روی تخت خزید ...به صورت گرد ومهتابی شمیم نگاه کرد ...نور آباژور روی صورتش بود واشکهایش برروی گونه های زیبایش خودنمایی می کرد...ارمیا با نگرانی دستش را جلو برد وروی اشک های او کشید...ازشدت نگرانی لب زیرین خود را به شدت گاز گرفت...چرا شمیم گریه کرده بود؟!!!.

به دستانش نگاه کرد...دسته کلید خود را با آن آویز عروسکی را دردست داشت ...دلیلش چه بود ؟!...با خود بی جهت فکرمی کرد...شاید بچه اش ...نه این غیرممکن بود ...اگر اتفاقی برای بچه اش افتاده بود الان شمیم انقدر راحت به خواب نمی رفت ...

بازهم به صورتش نگاه کرد...شمیم خیلی هم راحت به خواب نرفته بود ...انگار قبل ازآن لحظات بدی را گذرانده بوده...

ارمیا دستش را جلو برد وپاندارا آرام ازداخل دست های ظریف شمیم بیرون کشاند ...به ثانیه نکشیده بود که شمیم چشمانش را باز کرد...ارمیا با دیدن چشمان بازاوگفت :

- ای وای بیدارت کردم ؟! چه وقت خوابیدنه گوگولی ...

شمیم چشمانش را ازروی چشمان ارمیا لغزاند وبه دستانش وپاندای روژان چشم دوخت...لبهایش جمع شد وآروم آروم زد زیر گریه ...

ارمیا که ازدیدن گریه او به شدت جا خورده بود ...به سمتش خم شد ..با دستپاچگی ونگرانی که شمیم به خوبی آن را حس می کردگفت:

- چت شد شمیم ؟! جاییت درد می کنه؟!

- نه ...

- چته پس؟! بریم دکتر؟!...

شمیم سرش را به نشانه نه تکان داد ولی بازهم گریه می کرد...ارمیا نزدیکش شد ...دستانش را دور کمر او حلقه کرد واو را درآغوش خود فرو برد ...شمیم مثل همیشه سرش را درسینه ی مردانه ی او فرو برد وارمیا با صدای زیبایش درگوش او گفت :

- چته خوشکلم ؟! چته خانومم ؟!چی اذیتت کرده ؟! چی باعث شده تو این اشکارو بریزی ؟!

...با صدای هق هق مانندی گفت:

- ارمیا ...

- جونم ...بگو عزیزم ...

شمیم سرش رابالا کرد ودرحالی که ارمیا اشک های روی گونه اش را پاک می کرد گفت :

- می دونی ...می دونی امروز کی اومده بود خونمون ؟!

ارمیا با کنجکاوی سرش را به او نزدیک کرد وهمان طورکه صورتهایشان فاصله ای باهم نداشت گفت :

- کی؟!

شمیم هق هقی کرد ونفس عمیقی کشید ....ارمیا با نگرانی گفت :

- گفتم کی اومده بود شمیم ؟!

شمیم به چشمان خاکستری او خیره شد وبا صدایی لرزان گفت :

- رو...روژان ومامانش ...

به ارمیا نگاه کرد...به عکس العملی که ممکن بود نشان دهد...ارمیا خیره به چشمان شمیم ساکت مانده بود...انگار اوهم خشکش زده بود ...شمیم بلافاصله گفت :

- ازدر که وارد شدن تا موقعی که خدافظی می کردن یه ریز نیش وکنایه زدن ...اونا دوتایی بودن ومن تنها...باهم نیش می زدن وباهم می خندیدن ...ارمیا...من می دونم اونا بی خودی دست وپا می زنن ..می دونم از حسودیشونه که می خوان زندگیمونو بهم بریزن ولی ...

حرفش را نیمه تمام گذاشت وبه ارمیا نگاه کرد...ارمیا انگارکه تازه همه چیز را فهمیده بود به خود آمد با عصبانیتی که رگ گردنش را متورم ساخته بود گفت :

- ولی چی ؟! ...شمیم براچی امروز دروروشون بازکردی ؟! اونا فقط دوتا آشغالن که دنبال منافع خودشونن اونا خونه خراب کنن می فهمی شمیم ؟!

شمیم با گریه درحالی که مشت های کوچکش رابه سینه ی او می زد گفت :

- پس این عروسک نحس چی می گه هان ؟! این یادگاری قدیمی ؟!اونا خونه خراب کنن یا تو...تو..ارمیا ...تو...

ارمیا با بهت دستان شمیم را محکم دردست گرفت وبا خشمی که ازقرمزی چشمانش می شد خواند گفت :

- چی بهت گفتن شمیم ؟! چی کردن تو کلت هان ؟!...

شمیم فقط بلند بلند گریه می کرد...

ارمیا زیر لب غر می زد ...

- لعنتیا ...بدر پدرپدرشون لعنت ...پدرسگای مادرج...

شمیم فوری دستش را روی دهان ارمیاگذاشت و با هق هق گفت :

- صدبارگفتم وقتی با منی ازاین حرفا نزن...دلت می خواد بچتم مث خودت بددهن شه؟!

ارمیا چیزی نگفت وشمیم دستش را ازروی دهان ارمیا برداشت ...لحظه ای طول نکشید که ارمیا پاندای عروسکی را برداشت وازروی تخت به پایین جهید:

- ارمیا نیستم اگه بابای باباشو جلو چشمش نیارم ..

همانطور که پالتویش را می پوشید زیر لب به روژان ومادرش فحش می داد ...شمیم با عجله از جا برخواست ...می دانست وقتی ارمیا عصبانی شود خون جلوی چشمانش را می گیرد ...هرکاری ممکن بود انجام دهد..هرکاری دراوج عصبانیت ...به خصوص که این بارپای روژان درمیان بود ...

ارمیا دراتاق را باز کرد وبه شدت وبا قدم هایی تند مانند به سمت در رفت ...شمیم سریع خودش را به او رساند...ارمیا هنوز از در بیرون نرفته بود که شمیم بازویش رامحکم گرفت :

- می خوای چیکار کنی ؟!

ارمیا نگاهی به بازی قفل شده اش دردستان شمیم انداخت وگفت :

- من باید از اول شر این دختره رواز توزندگیم بیرون می کردم ...

- الان دیگه هیچ فایده ای نداره ارمیا...توروخدا بدترش نکن..اینا تازه برگشتن خونشون شلوغ پلوغه می خوای بری چی بگی ؟! بگی براچی اومدین زنمو اذیت کردین ؟! براچی اومدین خاطرات منو روژان رو برا زنم یادآوری کردین ؟!! آره ارمیا می خوای بری همینا رو بگی دیگه ؟! بگی که بیشتر خودتو سنگ رو یخ کنی ؟! که بگن آره اومدیم التماسای دوسال قبلتویادآوری کنیم ...اومدیم عشقتو دوباره بسازیم ...!!!

شمیم می گفت واشکانش دانه دانه وآرام می ریخت...درچشمان ارمیا زل زده بود وارمیا با آن نگاه نگرانش به او واشکانش خیره بود....بازهم بعد ازلختی سکوت ادامه داد:

- آدم وقتی یه اشتباهی رو تو زندگیش انجام میده ..وقتی تجربش بیشتر شد وفهمید که اشتباه کرده دیگه پی ماس مالی اشتباهش نمیره ..میره پی تجربه بیشتر که دوباره خطا نکنه...ارمیا تو اشتباه زندگیت فقط روژان بود..اما حالا داری با پای خودت بازم اونو وارد زندگیمون می کنی ...این موقع ها قلدر بازی وزد وکوفت درست نیس ...هرچی بیشتر به طرفشون بری وداد وبیداد کنی بیشتر باختی ...اونا فقط همینو می خوان.که فقط تو باپای خودت بری طرفشون حالا چه با دعوا چه بی دعوا...

به خاطر ...من نه...لااقل به خاطربچمون نذار اونا زندگیمونو بهم بریزن ...راحت بدستت نیوردم که راحت ازدستت بدم ارمیا....

ارمیا هنوز هم خیره به شمیم واشکهایش سکوت کرده بود ...به درتکیه داد وآروم آروم روی زمین لغزید ...پاندای عروسکی درون دستانش را نگاه کرد...هنوز هم خشمش نخوابیده بود...اما لااقل شمیم عقلش را به کار انداخته بود...وگرنه خشمش ....هنوز هم ..

باشدت پاندای درون دستش را با همان دسته کلیدها به دیوار روبرویش کوفت ...صدای فریادش دل شمیم را لرزاند :

- لعنتی .......

******

ارمیا آخرین لقمه ی صبحانه را درون دهانش گذاشت وازجا برخواست ...کیف وسوییچ ماشین را از روی اپن برداشت ..شمیم هنوز خواب بود...دلش نیامده بود بیدارش کند...معمولا ازوقتی حامله شده بود بیشتر می خوابید ...به سمت در حرکت کرد که ...

همان موقع شمیم فوری از توی اتاق بیرون آمد :

- ارمیا

ارمیا به سمتش برگشت ...با لبخند گفت :

- براچی بیدار شدی ؟! برو بگیر بخواب دیشبم دیرموقع خوابیدی

شمیم بی توجه به حرف او گفت:

- قول می دی ؟!

ارمیا با کنجکاوی ابروهایش را درهم کشید :

- جــــــــــــــانم ؟!

شمیم لبخندی کوچک زد وگفت :

- خودتو به اون راه نزن ...قول می دی ازاین در که رفتی بیرون نه به انتقام روژان فک کنی نه به رفتن خونشون ؟!

ارمیا نفسش را فوت کرد ودستش را به زیرپالتوودرجیب شلوارش فرو برد وگفت :

- صبح به این زودی ازخواب نازت زدی اومدی اینو بگی ؟!

- خب می ترسم بری جنجال راه بندازی دیگه...می شناسمت ازتو بعید نیس ...

ارمیا با خنده سرش را به طرفین تکان داد وجلو آمد ...بوسه ای کوچک برروی لبهای شمیم زد ودرهمان حال که بیرون می رفت ودررامی بست گفت:

- برو بخواب عزیزم...

واز در بیرون رفت ...شمیم با نگرانی صدایش زد :

- ارمیا ...

ارمیا در را بازکرد وسرش را داخل آورد :

- جان ؟!

- نریا خب؟!

- خیالت تخت...خدافظ ...

وچشمکی زد ودررا بست ...شمیم نفس آسوده ای کشید وشروع به خواندن وان یکاد کرد....

به سمت میز صبحانه رفت ...روی صندلی نشست ...به میز چیده شده توسط ارمیا نگاهی انداخت ولبخند زد ...نان تست را برداشت وبا کره ومربای آلبالو یکی کرد...نگاهی پرازاشتها به آن انداخت وبا ولع آن را به سمت دهانش برد ...هنوزموفق به گاززدن آن نشده بود که صدای تلفن سه متر اورا ازجا پراند....طوری ازجا بلند شد که نان دردستش برروی میز افتاد وبه خاطر ترد بودنش دوتکه شد ...صدای زنگ تلفن هنوز هم گوشش را خراش می داد ...

بی اختیار قلبش می زد ...نمی دانست چرا می ترسد ...هنوز اول صبح بود ودلشوره به جانش افتاده بود...با پاهایی لرزان به سمت تلفن حرکت کرد...آن را برداشت وبه شماره نگاه کرد...با دیدن شماره ی خانه احسان نفسی بلند بالا کشید ودکمه callرا فشرد :

- بله ؟!

- به به ...به به ...ننه ی سحرخیزو ببین ...خانوم آفتاب ازکدوم سمت دراومده شما بیداری ؟!

- سلامت کو پس ؟! بیدارم که بیدارم توروسننه ؟!

- نیس این داداش بدبخت ما هرروزناشتا میره سرکار گفتم یه وقت الکی افتاد مرد بدونی چی به چیه !

- ببند گاله رو ...! اگه من می خوابم به خاطر کلید کردن همون داداش جون شماس ...وگرنه من که ازخدامه براش لقمه بگیرم ..

- اوه اوه خانومو ...بابا عاشق ...بابا فداکار...جان فشان ...ایثارگ....

شمیم فوری حرف اورا قطع کرد وگفت :

- اِ کوفت...سرصبحی زنگ زدی فقط مخ مارو با این چرت وپرتات تلیت کنی ؟!

المیرا ریز ریزی خندید وگفت :

- نه با ارمیا کارداشتم رفته دیگه ؟!

- آره همین دودقه پیش رفت ...چیکارش داری ؟!

- هیچی احسان مرخصی می خواد می ترسه بگه ...زنگ زدم خواهرانه ازش درخواست کنم !

صدای خنده ی بلند شمیم درگوشی پیچید ...المیرا دماغش را جمع کرد وبا اخم گفت :

- ای مرض ...به چی می خندی ؟!

شمیم همانطور که سعی می کرد خنده ی خود را کنترل کند گفت :

- بیچاره احسان ...فک نمی کردم انقد ازارمیا حساب ببره ...

المیرابا حرص گفت :

- آخی ...بمیرم برا تو که اصلا ازش نمی ترسی !احسان تو این دوسه ماه اول کارش یه خورده بیش ازحد مرخصی گرفته براهمین می ترسه دیگه یهویی ارمیا بزنه به کلش و...

شمیم فوری گفت :

- میخوای من باهاش صحبت کنم ؟!

- منظورت اینه که تو فقط روش تسلط داری دیگه ؟!

شمیم خندید وگفت :

- نمی دونم ...هرجور راحتین ...خواستم کمک کنم ..

المیرا نفس عمیقی کشید وگفت :

- اتفاقا احسان هم همینو می گفت ...می گفت به تو بگم بهتره ...می گفت بین نزدیکان ارمیا ..فقط شمیمه که روش تاثیر می ذاره .وگرنه ارمیا همیشه کله شق ویه دندس!

شمیم با آرامش گفت :

- حالا احسان برا چی می خواد بره مرخصی ؟!

المیرا با خوشی خندیدوگفت :

- قراره بریم شمال خونه مامان بزرگ ...خیلی دلم هواشو کرده ...هم اونو تنهایی بیرون میاریم هم یه آب وهوایی عوض می کنیم ...

شمیم گفت :

- اوهو...ارمیا حق داره مرخصی نمیده ...!

المیرا شروع به جیغ وداد کردن کرد...بعد ازکمی حرف زدن قرار براین شدکه شمیم شب با ارمیا صحبت کند وخبرش رابه المیرا بدهد...تلفن را قطع کرد بی آن که ازحضور دونفر درزندگی اش چیزی گفته باشد ...نمی خواست المیرا فعلا چیزی بداند ..شاید هم نمی خواست خبر شکست زود هنگامش را فوری پخش کند...هنوز خودرا پیروز میدان می دانست ...نمی توانست به این فکر کند که روژان بار دیگر وارد میدان زندگی اش شده وقصد برهم زدن آن را دارد ...این بارازارمیا مطمئن بود ...اما...اما ازخودش چه ؟! ازمقابله کردن با روژان ؟!..این بار حس می کرد اگر روژان بازهم جنگی مانند دوسال قبل راه بیندازد او می بازد وهمه چیز را به روژان می سپارد ...ازفکر این اتفاق رعشه ای برتنش افتاد ...نباید این اتفاق می افتاد ...این بارهم نباید ببازد ...این بار باید خود ارمیا باشد که زندگی اش را ازاین مهلکه نجات دهد...فقط او...فقط ارمیا...

نمی دانست چه در دلش بود ...اما هرچه بود...باعث شد به طور ناگهانی به تلفن حمله ببرد ...گوشی را برداشت وفوری شماره ارمیا را گرفت ...هیچ وقت شماره ی دفترش را نمی گرفت مگر جز به مواردی که ارمیا موبایلش را جواب نمی داد ...هیچ وقت هم دوست نداشت با آن منشی های خودخواه ومغرور ارمیا دهان به دهان شود....

هنوز صدای بوق خوردن درگوشش بود...دیگر داشت ناامید می شد ...دلش بی قراربود...شاید هنوز مطمئن نبود...اما ارمیا قول داده بود...!

چشمانش را روی هم فشارداد وزیر لب می گفت :

- بردار...توروخدا بردار..بردارارمیا...بردار...

هنوز جمله اش را کامل نکرده بود که صدای بم ومردانه ارمیا درگوشش پیچید ...انگار که با شنیدن صدای او دنیا را به شمیم داده باشند:

- بله ؟

- ارمیا ؟!

- جانم ؟!

- ارمیا کجایی؟!

ارمیا جوابی نداد ...شمیم منتظرشد ...اما بازهم صدایی نشنید ...فقط صدای پچ پچ های ارمیا با یک نفررا درگوشش حس می کرد...قلبش به تپش افتاد...شاید کنارروژان است که نمی تواند صحبت کند!...روی مبلی نشست ودستش راروی شکمش گذاشت ...ناگهان صدای فریاد بلند ووحشت ناک ارمیا بلندشد :

- نکبت داری چه غلطی می کنی ؟!

چشمان شمیم ازترس گشاد شده بود...ارمیا با شمیم بود؟!!!!!!!!!

دستش راازروی شکمش برروی قلش گذاشت که بازهم صدای فریاد ارمیا راشنید :

- پاشو برو بیرون...گند زدی به ماکت...پاشو برو....

شمیم که حسابی ترسیده بود...تازه متوجه شد ارمیابرسر کسی که کنارش است فریاد می زند...دریک آن به گذشته اش پرکشید ...چه روزهای تلخ واما شیرینی داشت!!! روزهایی که ارمیا را می خواست وپذیرفته نمی شد ...! چه فریادهایی که ارمیا برسرش هوار نمی کرد...چه تحقیرهایی که برایش پشت سرهم نمی کردواما حالا ...بعد از دوسال...

صدای ارمیا اورا ازافکارش بیرون کشاند:

- الو؟! شمیم ؟!هستی هنوز؟!

شمیم با صدای لرزانی گفت :

- چرا این جوری داد می زنی ؟!

آن طرف خط ارمیا که به خاطر ورود غیرقابل پیش بینی خاله ودختر خاله اش به زندگی خود هنوز درگیرافکارش بود با صدایی گرفته وخش دارگفت :

- معذرت می خوام ...ترسیدی ؟!

شمیم با صدای آرامی گفت :

- کم مونده بود غش کنم ...بیچاره این کی بود سرش هوارمی زدی؟!

- یکی ازکارمندای تازه کاره ...احسان آوردتش ولی هیچی حالیش نیس...همش خراب کاری می کنه ...اومده بودمثلا ماکت درست کنه ازبس هوله زد هرچی چسبه ریخت روطرح وهمه !...

نفس عمیقی کشید وبعدازسکوتی گفت :

- تو مگه قرارنبود لالا کنی؟!تازه ساعت هفت ونیمه دخترخوب ...

شمیم ازلحن مهربان ارمیا لبخندی زد وگفت :

- داری تنبل بارم میاریا...دیگه خوابم نمی بره فقط زنگ زدم ببینم ...

حرفش را خورد وساکت شد...ارمیا گفت :

- ببینی رفتم دعوا راه بندازم یانه ؟!!!

شمیم با نازگفت :

- خب...خب می ترسم دیگه...

ارمیاباهمان لحن ملایمش گفت :

- شمیم جان ...گلم ...خانومم...عزیزم...نفسم...من به تو چی بگم آخه ؟! شده من قول بدم وبزنم زیرش ؟!نه توروخدا شده ؟!...آخه من صبح به این زودی برم دم خونه اون دوتا عفریته که چی ؟!

- خب ...محض احتیاط بود .تازه یه کاره دیگه هم باهات داشتم ولی اون باشه براشب ؟!

- چی؟!

- ولش کن...وقتی اومدی برات میگم ...مزاحمت نشم به کارت برس...

- شمیم زنگ می زنی مخمو مشغول می کنی بعد نصفه نیمه ول می کنی ؟! بگو دیگه ؟! نکنه ده قلو ازآب دراومد ؟!

شمیم سکوت کرد ومقداری به این حرف ارمیا اندیشید...اولش نفهمید اما بعد که متوجه شوخی اوشد با خنده ی بلندی گفت :

- مسخره...برو به کارت برس ولی... جون شمیم زود برگرد که هم دل من انقدرشور نزنه .هم تو زود بفهمی چیکارت دارم خب ؟!

ارمیا به لحن بچگانه ی شمیم خنده ای کرد وگفت :

- موندم دوتا بچه رو چجوری باهم بزرگ کنم ...!

وباصدای جیغ شمیم خنده اش دوبرابرشد ....

******

ساعت از هفت شب گذشته بود که ارمیا به خانه بازگشت ...طبق معمول وقتی وارد خانه شد شمیم با خنده ازاو استقبال کرد وپالتویش را ازاو گرفت وآویزکرد...ارمیا درحالی که آستین های پیراهنش را بالا می زد با لبخندنگاهی به شمیم کرد وگفت :

- چه خبرا ؟!

شمیم موهایش را پشت گوشش زد وبا همان لبخند گفت :

- هیچی سلامتی منو نی نی...

ارمیا که تا پشت دردستشویی رفته بود و وقصد ورود را داشت برگشت وبا خنده گفت :

- ای جونم...فدای تو اون ونی نیت !

شمیم ریز خندید وبه آشپزخانه رفت ...بعدازمدتی ارمیاهم به او پیوست ...شمیم درحال کشیدن بشقاب غذا برای ارمیا بود ..ارمیا ناخنکی به سالاد روی میز زد وگفت :

- قرار بود یه چیزی بهم بگی ؟!

شمیم بشقاب به دست همان طور با تعجب برگشت وروبه ارمیا گفت :

- من ؟!

- نه پس من! کی بود پشت خط می گفت :ارمیا جون توروخدا زود بیا خونه یه چیز بهت بگم خب؟!

شمیم که ازاداهای ارمیا خنده اش گرفته بود خنده اش را قورت داد وبا حرص گفت :

- دفعه آخرت باشه ادای منو درمیاریا!

پشتش رابه ارمیا کردوبا خودش زیرلب غرغر می کرد...ارمیا به رفتارهای اولبخندی زد ونزدیک رفت ...شمیم هنوزهم اخم کرده بود...ارمیا پشت سرش ایستاد واورا ازپشت بغل کرد...شمیم جیغ کوتاهی کشید اما ارمیا با سماجت اورا بیشتر به خود فشرد وهمانطورکه دهانش را به گوش شمیم نزدیک می کرد زمزمه کرد:

- من غلط کردم...شکر خوردم...اصلا هرچی تو بگی خوردم...ازجمله گـــ....

شمیم فوری بشقاب راروی گازگذاشت وبه سمت ارمیا برگشت...انگشتش را محکم برروی لبهای اوگذاشت وبا اخم گفت :

- ارمیا...

ارمیا خیره به چشمان اوهمان طورکه انگشت شمیم برروی لبهایش بود...لبهای داغش را بازو بسته کرد...بوسه ی کوتاه اوشمیم را داغ کرد...هنوزهم...هنوزهم مانند روزهای اول ازدواجش بود...از ارمیا خجالت می کشید وگونه هایش رنگ می گرفت...هنوز هم تشنه ی محبت های بی پایان اوبود...

دستش را ازروی لبهای ارمیا پایین نیاورد...فقط آرام آرام انگشتش را برروی لبهای داغ ارمیا کشید :

- ارمیا من...من ...خیلی می ترسم ....!

ارمیا ابروهایش رادرهم کشید :

- ازچی ؟!

شمیم نگاهش راتاروی خاکستری نگاه ارمیا لغزاند وبانگرانی که ارمیا هم آن را حس می کرد گفت :

- می ترسم بازم ...بازم...گذشتم تکرارشه ومث دوسال قبل...

این بارارمیا بود که دستش راروی لبهای شمیم می گذاشت ...همانطورکه بایک دست اورا به خود می فشرد با انگشتش کارهای شمیم را تکرارمی کرد ولبهای اورا نوازش می داد:

- دیگه نشنوم این حرفارو شمیم ...

شمیم چیزی نگفت وارمیابعدازمدتی سراورا روی سینه اش فشرد ونزدیک گوشش زمزمه وارگفت :

- تو اون شمیم گذشته نیستی...یادته ؟!...دوسال پیش...یه دختری ...به زورهمه وارد زندگیم شد...هه...نه نمی خواستمش تازه ازش متنفرم بودم ...اما اون چی ؟!...توخوب می دونی اون چقدر امید داشت ...تو خوب می دونی اون با من وزندگیم چه کرد ...!

شمیم ساکت به ارمیا خیره شده بود...ارمیاسکوت کرد....هنوزهم محکم اورا گرفته بود وبه لبهایش خیره بودبعدازسکوتی نسبتا کوتاه ارمیا بازهم ادامه داد:

- مث سگ توی مهمونیا ومجالس مشروب می خوردم...شب گردیام تمومی نداشت...ه ر ز ه بودم...یه ه ر ز ه ی به تمام معنا...ه ر ز ه بودم وعاشق یه ه ر ز ه شده بودم...هه...میگن دوتا علف هرزکه باهم بیفتن هیچی بارنمیارن! ...داشتم به زور اونو وارد زندگیم می کردم...شکستم شمیم یادته ؟! قلب بابامامانمو...حتی...حرمتشونو ...احترامشونو..به خاطرکی ؟!چی ؟! اون ه ر ز ه ای که اگه مال من میشد....

ارمیا حرفش را قطع کرد وآب دهانش را قورت داد...شمیم حس کرد بیشتر بغضش را قورت می دهد تا آب دهانش را...ارمیا بازهم می گفت...شاید فقط برای برگرداندن قوه ی مبارزه وامید شمیم:

- من شکستن قلب همه ازیادم رفت...حتی مامان وبابام...گفتم اونا پدرومادرن...اگه نبخشن خودشون عذاب می کشن...باخودم عهد کرم انقدرتاآخر عمرجورشونوبکشم که ...ببخشنم...

اما...هنوز قلب یه نفرمونده بود...یکی که به زورهمه وبا میل خودش اومد توخونه ی من...اسمش تو شناسنامم بود وازم سیلی می خورد...به پای زجرکشیدنام اشک می ریخت ودم نمی زد ...منوبا هرخری می دید ومی ریخت توخودش...هرچی اذیتش می کردم اون فقط ساکت اشک می ریخت...اشکاش...تموم جونمومی گرفت...قلبشو شکستم ...وجودشو نادیده گرفتم ...یه صورت قشنگش سیلی می زدم ..نه یکی نه دوتا....اما هرچی ام زدم بازم موند...موند وهمدمم شد...موند وحتی کمکم کرد که به اونی که می خواستم برسم...

هه...تا آخرش به پام بودی یادته ؟! تاآخرش شمیم ...حتی تا عروسی روژان...وقتی حالم بد بود وقتی داشتم ور رفتن واونو با شهرام می دیدم تو به دادم رسیدی...ازمیون اون همه خفقان کشوندیم بیرون...شمیم من ...هیچ وقت نوازش دستتو فراموش نمی کنم...مث یه مادر داشتی ازم مواطبت می کردی...من محتاج بودم وتو...

نگاهی به چشمهای خیس شمیم کرد واورا محکم تربه خود فشرد واشکهایش راپاک کرد:

- اینارو نگفتم که بازم اذیتت کنم خانومم...توهمه زندگی منی ...فقط خواستم بهت بفهمونم هیچ وقت هیچ کس نمی تونه توروازمن بگیره ...

صدای زنگ تلفن نگاه هردورا به سمت خودکشاند...ارمیا نگاهی به شمیم کرد و دستانش را ازاو جدا کرد وازآشپزخانه بیرون رفت ...شمیم بی رمق روی صندلی نشست ...صدای ارمیاراازبیرون می شنید:

- الان داری ایناروبه من می گی؟!

- ......

- احسان کجاس مگه ؟!

- ای خدا لعنتش کنه . هروقت لازمش دارم غیب می شه !خیلی خب گوش کن چی می گم .برو پیش سمیعی بگو ارمیا اجرامی کنه ...گوش کن دارم می گم گوش کن علی ...می گی ارمیا اجرا رو به عهده می گیره اما به شرط قرارداد ...!

- ......

لحظاتی بعد بازهم صدای داد ارمیا بلند شدکه می گفت :

- اون هیچ غلطی نمی تونه بکنه...الان محتاج منه ...اگه قبول نکنه امشب اجراش می مونه ...

- .....

- من اگه قرارداد نبندم پس فردا این ارکستره رو برمی داره میاره منوبا لقت می ندازه بیرون !بعدم انگار نه انگار...

- .....

- من آرومم ...توبرو اون سمیعی رو راضی کن وگرنه به خدا پامو هم نمی ذارم تواستودیو...کارکردن با سمیعی مث قمارکردنه ...کافیه خرباشی همه رو ازت می زنه !

- ....

- اکی ...آره پس حتما خبرشو بهم بده .

- ....

- نه قربونت کاری ندارم ...منتظرما ...خدافظ ..باشه باشه خدافظ...

شمیم منتظرارمیابه درآشپزخانه چشم دوخت اما او داخل نیامد...ازجایش بلند شد وبیرون رفت ...ارمیا روی مبل نشسته بود ودرحالی که سرش رابه پشتی مبل تکیه داده بود سقف را خیره وبدون پلک زدن از نظر می گذراند ...شمیم کمی اورا نگاه کرد وگفت :

- چیزی شده ؟!

ارمیا سرش را ازروی پشتی مبل بلند کرد وبه او چشم دوخت ...بعد از مدتی سکوت گفت :

- نه مهم نیس ...

شمیم با لبخند محسوسی گفت :

- آهان برا همین همه خونه رو گذاشته بودی رو سرت ؟!

ارمیا خنده ی ریزی کرد وخیره به چشمان شمیم ساکت ماند ...شمیم که حوصله اش سررفته بود رویش را برگرداند تا به آشپزخانه برود ...ارمیا با جهمشی کوتاه ازجا بلند شد وخودرا به اورساند .ازپشت سراورا محکم گرفت وگفت :

- عین خورسای بی محل ! داشتیم دو کلوم با خانموممون اختلاط می کردیما!

شمیم سرش را برگرداند وهمانطورکه صورتش نزدیک صورت او بود گفت ":

- توانقد دادو بیداد نکن ...اختلاط کردنت پیش کش!

صدای خنده ی ارمیا به هوارفت ...ودرهمان حال گفت :

- من کی سرتو داد زدم ؟!

شمیم با اخم وتعجب مشتی کوچک به بازوی ارمیا زد وگفت :

- کی ؟! عزیزم می خوای از صبح تا حالا تعداد داد وهواراتو برات با ماشین حساب بشمرم ؟! بچم کرگوشی گرفت به خدا!

ارمیا دستانش را ازپشت داخل موهای بلند وپریشان شمیم فرو برد وپیشانی اش را به پیشانی او چسباند وگفت :

- جونمو برا جبرانش بدم خوبه ؟!

- شمیم خیره درچشمان طوس ارمیا لبخند زدو درزیر هرم نفس های داغ او گفت :

- جونت برا من ونی نیت لازمه ...اما همیشه پیشم بمون !

ارمیا سرش را به صورت او نزدیک تر کرد وآرام گفت :

- اونی که باید حرف ازموندن بزنه منم گوگولی ...منم که می ترسم یه روز ازدستت بدم ...وگرنه خودم که تا عمرداری غلام حلقه به گوشتم...

شمیم بازهم با خجالت لبخندی زد وهمانطور که با دکمه ی پیراهن ارمیا بازی می کرد گفت :

- امشب اجرا داری ؟!

- براخوندن نه ...اما ارگ آره

- یعنی بازم مث هفته پیش تا دوازده ویک نیمه شب تنهام ؟!

- نه این بلیطش ازهشت تا دهه ...فوقش یازده ...سعی می کنم زودتر بیام ...

شمیم سرش را ازسر ارمیا جدا کرد وگفت :

- پس بیا قبل رفتن شامتو بخور ،ضعف نکنی 

تقریبا نیم ساعت بعد ازشام خوردنشان بودکه صدای پیامک گوشی ارمیا به گوش رسید ...دوستش به او خبرداده بود که سمیعی با همه چیز موافق است وارمیا خود را به استودیو برساند ...ارمیا سریع ازجا برخاست وبعد ازتشکرازشمیم به اتاقش رفت ...شمیم هم بدون جمع کردن میز بیرون رفت وبه دنبال ارمیا به اتاق رفت ...ارمیا درحال بازکردن دکمه های پیراهنش بود ...شمیم روبروی او و روی تخت نشست ...همانطور که به اندام برنزه وبراق ارمیا چشم دوخته بود گفت :

- یه چیز ازت بخوام قول می دی نه نگی ؟!

ارمیا پیراهنی سفید رنگ برتن کرد و درحال بستن دکمه های پایینی پیراهنش روی تخت کنار شمیم نشست وگفت :

- تو جون بخواه ...

شمیم دستش را جلو برد وشروع به بستن دکمه های پیراهن او کرد :

- عجله که نداری ؟!

ارمیا نگاهی برروی ساعت مچی اش انداخت وگفت :

- فک می کنم هنوز یک ساعت وقت دارم ...

شمیم لبخندی پیروز مندانه زد وگفت :

- یادته وقتی تازه باهم ازدواج کرده بودیم ...؟

مکثی کوتاه کرد ودرهمان شاید یه ثانیه به چشمان کنجکاوارمیا نگاهی انداخت وادامه داد:

- اون موقع ها تو زیاد تو پارتی ها وتولدا می رفتی یادته ؟

ارمیا ابروهایش را درهم کشید وگفت :

- چیزی شده شمیم ؟!

شمیم بی توجه به سوال او بازهم ادامه داد:

- یادته یکی ازهمون شبایی که تو می خواست بری تولد دوستت من سرخود رفتم آماده شدم وموقعی که داشتی جلو آینه موهاتو مرتب می کردی جلوت ظاهرشدم ؟!

ارمیا لبخندی زد وگفت :

- خب ؟!

شمیم دکمه ی آخر ارمیا را بست ویقه اش رامرتب کردوگفت :

- می خواستم به زور همرات بیام اما نمی بردیم ...منم انقده پاپیچ شدم که آخرش تسلیم شدی یادته ؟!

دستش را ازروی یقه ی ارمیا کشید وهمانطور که به موها وصورت سفید وبراق او نگاه می کرد گفت :

- الانم مث اونشب دلم می خواد همرات بیام ارمیا...هرچند این جور جاها رو کم نبردیم ! ولی همیشه به درخواست تو بود...امشب بازم مث اول زندگیمون...من دوس دارم خودم بخوام ازت...اما بدون پاپیچ شدن !

ارمیا لحظه ای با سکوت درچشمان مشکی او خیره شد ...ناگهان ودریک حرکت اورا درآغوش کشید ونزدیک گوشش با صدای آرام وهرم داغ نفس هایش زمزمه کرد:

- شاید جاهایی که من میرم جهنمه ...اما مطمئن باش هرجا که قرارباشه تو همرام باشی بهشته خانومم ...پاشو آماده شو که دیرنشه ...

شمیم با لبخند ازاو جدا شد وبه سمت کمد لباسهایش رفت ...چون هنوز شکمی دست وپا گیر نداشت یکی ازهمان پالتوی های تنگ قبلی اش را پوشید ...شال سفید رنگی را با حجاب وبه وسیله ی سنجاق تزیینی برسر کرد ....با آرایشی ملیح صورت رنگ پریده ی خودرا آب ورنگ داد ...به خودش درآینه نگاه کرد...زیبا وخوش پوش وبا حجاب ...!

هیچ چیز کم نداشت ...چادرعربی وبراقش را برروی سرانداخت و آن را طوری تنظیم کرد که شال سفید رنگش به خوبی پیدا باشد ...مقداری عطر برروی مچ دستانش زد تا فقط خوشبو باشد وبیرون رفت ...ارمیا دست درجیب های شلوارش تکیه به دیوار اپن آشپزخانه منتظراو ایستاده بود...بادیدن شمیم محو چادر وحجاب زیبای او شد ...درحالی که هیچ تاری ازموهایش پیدا نبود وحتی آرایشی زننده نداشت زیبا بود وخواستنی! انقدر که ارمیا لبخندش را به زور کنترل می کرد...صدای تحسین برانگیز ارمیا درگوش های شمیم طنین اندازشد :

- توتکی به خدا...

شمیم لبخندی زد وسرش را زیر انداخت ...ارمیا نگاهی روی ساعتش انداخت وگفت :

- بریم دیگه

باهم ازخانه بیرون رفتند...ارمیا کمری سفید رنگش را که به تازگی خریده بود بیرون آورد وشمیم سوار شد...ارمیا پیاده شد وبعدازبستن درپارکینگ حرکت کرد...

تارسیدن به تالاروحدت شمیم فقط درخاطره هایش سیرمی کرد...خاطره هایی که شاید به نظرش ازخیلی وقت پیش بود اما انقدر برایش شیرین بود که همه ی تلخی اش را ازبین می برد ...

"- ميگم داداشي پليس مليس دنبالته؟

ارميا خونسرد خواهرش را نگاه کرد ودنده را جابه جا کرد.الميرا که سرعت را بيشتر ديد ازحرص گفت:

- تو که بدتر کردي! ارميا گلي ..گلي ..گلي ....

ارميا که ازلجبازي خواهرش هم خنده اش گرفته بود وهم ازاسم خودش حرص مي خورد بازهم دنده را بيشتر کرد وپدال گازرا محکم ترفشرد.الميرا خودش را به صندلي ماشين چسباندوآب دهانش را قورت داد.

- ارميا حالا ما دوتا هيچي به اون دختر بيچاره که دست ما امانته رحم کن

ارميا ازآينه نگاهي به شميم انداخت وگفت:

- اون خودش يه پا شيطونه الانم داره کيف مي کنه مگه نه خانم خرسند؟

شميم نگاهي به چشمهاي خاکستري قاب شده درآينه انداخت وچيزي نگفت.الميراگفت:

- هيچکي مث توخل نيس...ارميا چرا داري ويراژميري ؟...وويي الان مي خوريم به اين ماشينه...بازديشب کبري يازده نگاه کردي؟

شميم آروم مي خنديد..."

- تو فکری خانومی !

شمیم به سمت چپش که ارمیا نشسته بود نگاهی کوتاه کرد وبعد هم نگاهش را به جلو انداخت وخیره به راه گفت :

- یاد دوسال قبل افتادم ...وقتی برادفعه اول داشتم با تو والمیرا می رفتم تالار وحدت !

ارمیا هم که انگار همه ی آن خاطرات را درذهن تداعی می کرد گفت :

- آره اون شب که حسابی از خوندن من غافلگیر شدی ...!

- اوهوم...ولی اصلا به روم نیوردم ...فقط مات مونده بودم رو صورتت...خداییش خیلی بلا بودی..به خاطر اذیتات دل خوشی ازت نداشتم ولی اونشب که رفتی رو سن دلم می خواست ...

شمیم حرفش را خورد وبه ارمیا نگاه کرد...ارمیا با چشمک وخنده گفت :

- هان...دلت می خواست ببوسیم آره ؟!!! من هلاک تو اون بوسه هات عزیـــــــــــــــــزم ...

وسرش رادرحین رانندگی به سمت شمیم خم کرد ...شمیم با اخم سرش را به سمت دیگری هل داد وبا ترس گفت :

- ارمیا فکرمن نیستی...فکربچت باش...داری به کشتن می دیمون !

ارمیا خنده ی ریزی کرد وچشمک زد ...شمیم زیر لب غرمی زد ...

تارسیدن آنها به مقصد تقریبا باهم کل کل می کردند...شاید مانند قبل ...مانند دوسال پیش...آن روزهایی که ارمیا شمیم را اضافی می دانست وشمیم خود را دل شکسته وبی پناه ...

اما این روزها...

این روزها برایشان بهترین بود...حالا ارمیا بود که خود را بی پناه ودل شکسته می دید و شمیم را بهترین پناهگاه برای خود...

فرقشان فقط همین بود...که این بار برخلاف دوسال قبل با عشق کل کل می کردند ...

جلوی تالار وحدت طبق همیشه ارمیا ماشین را پارک کرد وبا شمیم به سمت در ورودی راه افتاد...شمیم نزدیک در ورودی ازپله های ساختمان بالا می رفت که با پوستری بزرگ برروی سر در آنجا مواجه شد ...با بهت ایستاد وبه آن خیره شد ...

- ارمیا ...

ارمیا ایستاد وبه شمیم نگاه کرد...رد نگاهش را دنبال کرد ...با دیدن عکس..خنده ای کرد وقبل ازآن که چیزی بگوید شمیم گفت :

- تو همش منو غافلگیر کن ...خب ؟!!!

ارمیا با قدمی خود را به او نزدیک کرد وگفت :

- به جون عزیزت انقد عجله داشتم یادم رفت بهت بگم ...بعدم تو انقد شیطونی می کنی مگه می ذاری من حواسم به این چیزا باشه ...بیا بریم دیرشد ...

شمیم به دنبال ارمیا راه افتاد وهمانطور که به داخل سالن می رفت گفت :

- کنسرت جدیدشه یا می خواد درخواستی بخونه ؟!

ارمیا تند تند قدم برمی داشت وروی ساعتش نگاه کرد وگفت :

- به گمونم درخواستیه ...آلبوم جدیدش دوسه ماه دیگس...

- پس تو چه جوری می خوای آهنگاشو بزنی ارمیا ؟! خل شدی ؟!

- برا اونم یه کاری می کنم ...هنوز وقت برا تمرین هس...مهم سمیعیه که پوزشو بمالم به خاک...

شمیم با تعجب به ارمیا نگاه کرد...باورش نمی شد ارمیا انقدر خونسرد باشد ...آبروی خواننده ای معروف در دستان او بود ودرحالی که یک ساعت دیگر مردم به آنجا می ریختند ارمیاتازه به تمرین کردن فکر می کرد....!!!

شمیم زیر لب شروع به دعا خواندن کرد...طبق همیشه هرچه برزبانش می آمد خوش بود...فقط نگران این بود که ارمیا با سوتی ناگهانی آبروی خود وخواننده را پایمال کند....

هرچند ازاین نکته هم مطمئن بود که ارمیا حرفه ایی ترین وبااستعداد ترین آهنگسازوخواننده ای است که واقعا دوستش دارد....

ارمیا جلوی در اصلی تالار ازشمیم جدا شد و به داخل استودیو رفت ...شمیم هم نگاهی دزدکی به داخل سالن انداخت و واردشد ...مانند آن شبی که با المیرا وارمیا آمده بود...بدون پرداخت هزینه ی بلیط ...وزودترازهمه ی تماشاچیان ...

هنوز صندلی های سالن خالی خالی بودند وفقط تعدادی تک وتوک از دست اندر کاران روی سن چرخ می زدند ...روی یکی ازصندلی های ردیف سوم نشست وبه بعد از سلام واحوال پرسی اندکی با همکاران ارمیا به تماشایا به قولی فوضولی هایش مشغول شد ...

همه ی افراد آنجا کم وبیش اورا می شناختند ...خدارا هم شکر می کرد که مجبور به سوال پیچ شدن توسط دیگران نیست...!

تقریبا ربع ساعتی گذشت تا این که ارمیا با تیپی متفاوت روی سن ظاهرشد ...شمیم به تیپش به خوبی دقت کرد...او فوق العاده بود...درهمه لباسی ...حتی این بلوز تنگ واندامی مشکی رنگش ...آن شلوار کبریتی ومخمل سیاهش وهمان شال گردن نخی وتزیینی همیشگی اش...او دربین همه تک بود..لااقل برای شمیم تک بود...

شمیم لبخندی رو به ارمیا زد وارمیا هم جوابش را با لبخند داد وبه تمرینش برروی ارگ مشغول شد ...شمیم ازارمیا مطمئن بود اما بازهم شروع به دعا خواندن کرد....

تا یک ساعت ونیم بعد تقریبا همه ی سالن پرشده بود ازافرادی که برای تماشای کنسرت آمده بودند ....همه منتظربه پرده ی مخمل قرمز رنگ روی سن چشم دوخته بودند وهمه ی برق ها خاموش بود...شمیم سعی کرد دلهره اش را کاهش دهد وزیر لب با خود تکرارمی کرد:

- خدایا خودت کمکش کن ...

همان موقع صدای موزیک شاد وبلند همه ی سالن را فرا گرفت ...پرده کم کم ازجلوی چشمان مردم کنار می رفت ونمای روسن پدیدارمی شد ...بعد ازآن مجری برروی سن آمد وبا گفت وگویی کوتاه همه را دعوت به شنیدن صدای رضا صادقی خواننده ی محبوب جوان هاکرد...

جوان های داخل سالن با دست زدن وجیغ وسوت های فراوان خود مجری را همراهی کردند ...مجری به پشت پرده رفت وکمی بعد آهنگ سازها به ترتیب وارد می شدن وبعد ازتعظیم کوتاهی سرجاهای خود می ایستادند ...اول سنتور زن ...بعد گیتاریست ...ودرآخر ازهمه ارکستر که ارمیا بود...با ورود ارمیا صدای جیغ وسوت ها بیشتر شد....دختری کنار شمیم با لباسها وتیپی نه چندان جالب نشسته بود ...که همان موقع با جیع وسوت زدن با لا وپایین می پرید وتند تند به فرد کناری اش می گفت :

- سهیل ببین ...ببین ارمیا دادفره ها....عاشـــــــــــقتم ....عاشقتم....هووووووو....

وبازهم شروع به جیغ زدن کرد...ارمیا روبروی همه برروی سن تعظیمی کرد وبا لبخند دستی برای همه تکان داد...فقط این میان شمیم بود که حرصش را برسرفشردن چادرش دردستان ظریفش خالی می کرد...کاش می توانست آن دخترک جلف بغل دستی اش را با پنجه های خود خفه کند...!

سعی کرد حواسش را به ارمیا بدهد وآن دختر بی چشم ورو را نادیده بگیرد ...ارمیا به پشت ارگ رفت ودر جایگاهش قرار گرفت ...پس از آن هم خواننده ی اصلی وارد شد ...صداها درهم پیچیده بود و همه ی سالن را هیجان گرفته بود ...جیغ وسروصدا بود که گوش شمیم را می آزرد ...نگاهی به خواننده ی عصا به دست وهمیشه مشکی پوش انداخت ولبخند زد ...صدایش زیبا بود ودرعین حال آرامش بخش .کمتر کسی پیدا می شد که اورا تشویق نکند ...روی صندلی وسط سن که جایگاه اصلی خودش بود نشست .هنوز صداها نخوابیده بود .اما اوبا صحبت های آرامش بخشش همه را به سکوت دعوت کرد...ودرآخر هم با تشویق بلند بالای جوان ها آهنگ اول توسط ارمیا وخواننده شروع به گوش نوازی کرد .....همه ی دختروپسران همخوانی می کردندوبا صدای بلند خواننده را همراهی می کردند...انگار فقط شمیم بود که روی صندلی اش آرام نشسته بود:

یه باری آرزوم این بود که با قلب تو همسو شم

نذارهوای عشق زمشتون شه تو آغوشم

تو این حالم رو می فهمی ،همین که باشی آرومم

نرو ازپیش من حتی اگه حس کردی خاموشم

نرنجی از دلم بانو،یه وقتایی اگه سردم

آخه این بارغم گاهی زیادی میشه رو دوشم

یه روز گفتی میری اما یقین دارم که می مونی

به جون تو که بعد از تو دیگه مشکی نمی پوشم ...

انگار ارمیا هم کارش را به خوبی بلد بود...کم صدای رضا صادقی را گوش نمی داد...همه ی ترانه هایش را حفظ بود وریتم آهنگ هایش را می دانست ...شمیم به او نگاهی کرد...ارمیا همان طور دستش روی ارگ به چپ وراست می رفت چشمکی کوچک همراه با لبخند به شمیم زد ودوباره سرش را پایین گرفت ...هنوز هم دل شمیم را می لرزاند...هنوز هم بعد از دوسال ...

ندارم ناله وآهی شراب غم نمی نوشم

نمی گیرم گل وگلدون غمت می شه فراموشم

نمی مونم منم اینجا تو این دنیایی که تو نیستی

چیکار کردی که نتونستم با چشمای تو جادو شم ؟!

بگو که باورت می شه چقدر ساده دوست دارم

بااین که خیلی ازحرفات هنوز مونده توی گوشم

به جون تو قسم خوردم بری ازپیش من مردم

واسه رفتن ازاین دنیا دیکه مشکیــــــــــــی نمی پوشــــــــــم .....

با تشویق بلند همه آهنگ اول تمام شد ...هنوز صدای دست زدن ها به گوش می رسید که ارمیا شروع به زدن آهنگ دوم را کرد....اینبار ناخن هایش با حرکت تند تری روی ارگ حرکت می کرد وگاهی با پای چپش هم روی زمین ضرب می گرفت ...ریتم آهنگ تند بود وهمه ی تماشاچیان را به هیجان درآورده بود...

منو تو آغوشت بگیر خدا می خوام بخوابم

آخه تو تنها کسی بودی که دادی جوابم

منو آغوشت بگیر می خوام برات بخونم

روی زمین چقد بده می خوام پیشت بمونم

کی گفته باید بشکنم تا دستمو بگیری ...

خسته شدم ازعمری غربت وغم واسیری

کی گفته باید گریه ی شبامو دربیاری

تالحظه ای وقت شریفت واسم بذاری

توی آغوش تو آرامش محظه

منو با خودت ببر حتی یه لحظه

بغلم کن منو بردار ببرم دور

ببرم ازاین زمین سرد وناجور ...

تقریبا یک ساعت ونیم بود که آنجا بود وآن صدای سرسام آور را تحمل می کرد...اما بالاخره خواندن تمام شد وکار ارمیا به اتمام رسید ...شمیم ازجایش بلند هم نشد ...فقط منتظر به درقهوه ای رنگ چرم چشم دوخته بود که ارمیا ازآن بیرون بیاید...

ارمیاهم ده دقیقه نگذشت که پیدایش شد وشمیم خوشحال بلند شد وبه سمتش رفت ...با خنده نگاهی به ارمیا که یقه ی کت چرمش را درست می کرد گفت :

- خسته نباشی ...

ارمیا هم خنده ای کرد وگفت :

- گند زدم نه ؟!

- خودت می دونی پنجه هات معجزه اس...

ارمیا بازهم چشمکی زد وگفت :

- چاکر شما...

******

ارمیا ازماشین پیاده شد تا آن رادرپارکینگ پارک کند که شمیم فوری پیاده شد وگفت :

- ارمیا ...

ارمیا درپارکینگ را بازکرد وبرگشت روبه او :

- بله ؟!

- بریم پیاده روی ؟!!!

ارمیا نگاهی به آسمان کرد .ابری ابری...بدون هیچ ستاره ای ...نگاهش را به نگاه مظلوم شمیم دوخت وگفت :

- تو این هوا؟! یخ می زنی شمیم

شمیم با قیافه ی مظلومانه خود سرش را کج کرد وگفت :

- بابایی...اذیت نکن دیگه ...برام خوبه ...

ارمیا سری به طرفین تکان داد وگفت :

- بیا برو اول یه چیز گرم بپوش تا من ماشینوپارک کنم ...

شمیم خوشحال چشمانش برقی زد وبه سمت خانه جهش کرد...خیلی زود داخل رفت وبدون معطلی پیراهنی گرم را زیر پالتویش پوشید تا به خوبی ازنوزادش محافظت کند...ساق دست های مشکی وکامواییش را هم به دست کرد...با پوست دستش تضاد جالی به وجودآورده بود...انگشترش ازنگین های برلیان بود وبا آن ساق دست وپوست سفیدش زیبا وظریف ترین دست را نشان می داد!

چادرش را ازروی سربرنداشت ...حوصله ی اخم وتخم ارمیارا نداشت ...هرچند همیشه همه چیز را به شمیم واگذرا می کرد...اما به خوبی می شد بفهمی که چادرپوشیدن شمیم را می پرستد!

طبق پیاده روی های همیشگی اشان کفش های ورزشی اش را برداشت وبا کمی سختی بند آن را بست وبیرون رفت ...ارمیا تازه ماشین را پارک کرده بودوقصد ورود به خانه را داشت که با شمیم مواجه شد :

- بریم ؟!

ارمیا با خنده وکمی تعجب گفت :

- آماده شدی؟!

- آره دیگه...اگه تورو ول کنن زود می پری تو رخت خواب وخروپفت بالاس..

ارمیا ریز ریزخندید وباهم هم قدم شدند ...طبق همیشه ...مقصدشان پارک نزدیک چهارراه بود...خیلی هم راه زیادی نبود اما همان نیم ساعت رفت وبرگشت هم برای شمیم ونوزادش کلی مفید واقع می شد ...ارمیا هیچ گاه حرف شمیم را پس نمی زد ...درواقع همه ی حرفهایش را مطیع بود...چون همه ی حرفهای شمیم منطقی وحق بود!

شمیم به ماشین های رد شونده وخیابان نگاه می کرد وارمیا درحالی که راه می رفت گاهی سنگ ریزه ای را با نوک پایش به جلو پرت می کرد وبازهم آسفالت جلویش را پیش رو داشت ...صدای شمیم سکوتشان را شکست :

- راستی امروز المیرا بهت زنگ نزد ؟!

ارمیا سرش را بالا آورد وروبه شمیم گفت:

- نه چطور؟!

شمیم لبخندی زد وگفت :

- خوبه ...

- چی خوبه ؟!

- هیچی امروز زنگ زده به من که از تو برا احسان مرخصی بگیرم ...اجازه هس رییس ؟!!

ارمیا ایستاد وبا حرصی آشکار گفت :

- الله اکبر

شمیم به سمت او که ایستاده بود برگشت وگفت :

- چیه حالا؟! بیچاره گناه که نکرده زیر دست تو کار می کنه !

ارمیا راه افتاد وبا قدمی به شمیم رسیدوگفت :

- آخه کدوم رییسی به معاونش تو یه ماه سه بار مرخصی میده که من دومیش باشم ؟

شمیم اول با تعجب وبعد هم خنده ای به نسبت بلند گفت :

- چه بلاییه این احسان ! من می گم چرا زنگ می زنن به من میگن؟! نگو خودش سابقش خرابه ...

- رو که نیس لامصب سنگ پا قزویینه ! حالا این دفعه رو براچی می خواد ؟!

- المیرا که می گفت می خوان برن شمال...پیش مامان بزرگتون

ارمیا سری تکان داد وگفت :

- این دوتا عقلشون پارسنگ برداشته به خدا...این موقع سال ،شمال ؟!

- حالا بهش سخت نگیریا...من صبح زنگ می زنم به المیرا می گم ارمیا رو راضی کردم...

- نه بذار این دفعه رو نذارم بره ...تا دفعه دیگه از نقطه ضعف من استفاده نکنه !

- مگه چیکارکرده بیچاره...خب ازبس اخم وتخم می کنی اونم ازت ترسیده !

- اون ازمن بترسه ؟! والله این بشری که من می شناسم دولپی قورتم میده ...می دونه من زن زلیلم تورویه ریز می ندازه وسط ...

شمیم بازوی ارمیا را گرفت وبه آن چسبید وبا صدای آرامی نزدیک گوش اوگفت:

- عیب نداره بابایی ...همه می دونن منوتو یه حرفو یه بار بهم می زنیم !

ارمیا سرش را رو به شمیم برگرداند وبا لبخند خاصی گفت :

- شمیم

- جان؟!

- حاضرم ده بار بابا بشم ولی تو این جوری صدام بزنی !

شمیم خنده ای ازته دل کرد وروبه ارمیاگفت :

- لوسـسسسسسسسس

وبعد ازمکثی کوتاه گفت :

- پس احسان والمیرا برن دیگه خب؟!

ارمیا نگاهی به چشمهای مشکی وپر ازبرق شمیم انداخت وگفت :

- مگه می تونم رو حرف تو حرف بزنم ؟! اونم وقتی که اون دوتا تو رو کشیدن وسط...

شمیم سرش را پایین انداخت وبا لبخند همان طور که زمین زیر پایش را دید می زد گفت :

- دلم می خواد منم یه روز برم شمال...المیرا می گفت مامان بزرگتون خیلی مهربونه.می گفت خونه اش ازاون خونه های خوشکل ومخصوص شمالیائه ...چرا تو منو تاحالا نبردی پیشش؟!

ارمیا نگاه طولانی اش را ازشمیم گرفت وبه زمینی که روی آن قدم برمی داشت چشم دوخت وگفت :

- مامان بزرگ هرچی بیاد اینجا قدمش رو چشم ولی من دوس ندارم برم تو اون خونه...

- چرا؟!!!

ارمیا سکوت کرده بود...شمیم تقریبا از حرفهایش دلیل ارمیا را حدس می زد اما بازهم کنجکاوی دلش را بی قرار کرده بود...با دستش کمی فشار روی بازوی ارمیا وارد کرد وآرام گفت :

- ارمیا ؟!

ارمیا بدون اینکه بخواهد جوابی بدهد نگاهش را به چشمان غمگین شمیم دوخت ...حدسش درست بود...بازهم روژان ...لعنتی !

خودش را بیشتر به ارمیا نزدیک کرد وبا همان صدای آرام گفت :

- من اصراری ندارم دلیلتو به من بگی ...ولی چون چشمای خوشکلتو غمگین می کنه اصرار دارم فراموشش کنی ...

ارمیا هنوزهم خیره درمشکی چشمان شمیم مانده بود...خدای من ...این دختر فرشته بود یا انسان ؟!!!!شمیم وقتی سکوت غمناک ارمیا را دید سرش را کج کرد وبا ادای بچه گانه ای گفت :

- باشه بابایی ؟!!!قول می دی ؟!

ارمیا هنوز هم مسخ چشمان شیطان او بود...همیشه به این فکر می کرد که عشقش هرچقدر هم بزرگ باشد وقتی هردو برای هم تکرار شوند روز به روز ازشدت عشقشان کم می شود...اما...درمورد شمیم ...برعکس بود...شمیم روز به روز ارمیار ا عاشق تر می کرد ...هر روز یک نفربود...یک آدم جدید ویک روحیه ی تازه...هر روزش بهتر ازدیروز بود واین ارمیارا دیوانه می کرد...با تمام شوقی که داشت ..با آن اشک شوق چشمانش...وبا آن خشونت همیشگی اش وسط خیان ...درآن تاریکی شمیم را محکم درآغوش کشید ...

شمیم بدون اینکه بخواهد مقاومت کند خودش را درآغوش او بیشتر فرو می کرد....می دانست آخر شب است وتردد خیلی کم است...فعلا سردی هوا مهم بود وگرمی وعطر آغوش ارمیا...نفس عمیقی کشید ولبخند زد ....

کاش همیشه خودش باشد وخدای خودش وارمیایش.....

*******

- شمیم جان خدافظ ...

شمیم فوری وباشتاب ازاتاق بیرون آمد وگفت :

- ارمیا ..ارمیا صبرکن ...

ارمیا برگشت و با دیدن شمیم که تقریبا درحال دوبود با عصبانیت صدایش را بالا برد :

- صدبارگفتم بااین وضعت پا نذاربه دو ...

شمیم لحظه ای ایستاد...بعد با لبخندی گشاد آرام آرام به سوی ارمیا قدم برداشت ...با ناز وادایی که درراه رفتنش می آمد عصبانیت ارمیا را به لبخندی با عشق تبدیل کرده بود.. همانطورکه شال گردن بلند ارمیا رادردست داشت با ناز تکانی به سرکمر وخود داد وبازهم قدم برداشت وگفت :

- این جوری خوبه جناب دادفر؟!!!!

ارمیا با نگاهی خیره به تن واندام اوکه فرق زیادی نکرده بود گفت :

- کو گوش شنوا؟!

شمیم روبرویش قرار گرفت وبا نگاه خیره اش روی پنجه های پا ایستاد وشال را به دور گردنش انداخت وگفت :

- تو امر کن خوشکلم ...

ارمیا خندید...اما ریز ریز...شمیم با شیطنت گفت :

- شمیم فدای اون خنده هات...

ارمیا لحظه ای ساکت شد وبا چشمای درشت شده به او نگاه کرد...وبعد باصدای بلند زد زیر خنده...شمیم که ازخنده های او خنده اش گرفته بود گفت :

- چیه خب ؟!

ارمیاهمانطورکه می خندید سرش را تکان داد وبازهم ...

شمیم اخم کرد ودست به کمر گفت :

- توکه روزی صد وبیس باراینجوری قربون صدقم میری چی ؟! ...من که باید ازخنده پکیده باشم دیگه !

ارمیا نگاهی به شمیم وحالتش انداخت وبازهم صدای قهقهه اش بلند شد ...شمیم بازاخم ونازلبهایش راروی هم فشارداد وگفت:

- ارمیا...

ارمیا دربین خنده هایش سرش را جلو آورد وگفت :

- جون دلم ؟!

- خب چرا بهم می خندی؟!

ارمیا هنوز سرش نزدیک صورت شمیم بود وته مانده ای ازخنده را برلب داشت...چشمانش شیطان شده بود وشمیم با نازواخم اورا نگاه می کرد...همان موقع لحظه ای چشمانشان درهم قفل شد...شمیم ساکت ومحجوب ...وارمیا با خنده وشیطنت ...درآخر این صدای ارمیا بود که می گفت :

- الهی من قربون دوچشمون سیاهت...براچی اخم کردی؟!

- حالا من بخندم برات ؟! نه ارمیا بخندم ؟!

- خب تو هیچ وقت این جوری بامن حرف نمی زدی...منم دیدم بهت نمی خوره شیطون بشی خندم گرفت ...

- دروغ نگو...

- اِ....من ودروغ ؟!به جون ...

شمیم زود به میان حرفش آمد وهمانطورکه برای دیدن صورت ارمیا سرش را بالاگرفته بود گفت :

- باشه باشه باورکردم ..نمی خواد جون کسی رو قسم بخوری...

ارمیا سرش را جلوتر برد وزیر گلوی شمیم را بوسه ای کوتاه زد وگفت :

- آی قربون اون بچتو وخودت برم من ...

راه افتاد تابرود...جلوی در شمیم کت اورا برداشت وبالاگرفت...ارمیا پشته به او قرارگرفت وشمیم کت را به اوپوشاند...وبعدهم یقه وشال گردنش را مرتب کرد ...درهمه حال ارمیا ازآینه به شمیم ورفتارهایش که مانند مادران نگران بود خیره نگاه می کرد...کارهمیشگی اش که نه...اما بیشتر اوقات که بیدار بود نمی گذاشت ارمیا خودش کارهایش را انجام دهد...شاید این هم نوعی ابراز عشق بود!!!

- خب حالا می تونی بری به سلامت...

ارمیا نگاهی به خودش درآینه وبعد هم به شمیم انداخت وگفت :

- دست خانوم گلم درد نکنه...عزیزم امروز کلاست ساعت چنده ؟!

شمیم کوتاه فکری کرد وگفت :

- امممم...ده ونیم تا دوازه .

- خیلی خب پس دوازه میام دنبالت...

- نمی خواد احسان میاد...

- احسان واسه زن خودش میاد کی واسه زن ما؟!

شمیم خنده ی کوتاهی کرد وگفت :

- باشه بابا تو بیا...ولی به شرط یه ناهارخوشمزه !

- احیانا که یادت نرفته داری نی نیمونو پرورش می دی؟! غذابیرون چیه ؟!

شمیم اخم کرد وسرش را کج کرد وگفت :

- اِ...ارمیا...

- اِ و او نداریم...تاموقعی که حامله ای غذای بیرون ممنوع ...اینو مث همه ی حرفام صدباربهت گفتم منتها خانوم ما گوششونو دادن باد هوا....! برو تا دیرنشده یه چیزخوب بپزکه هیچی مث دست پخت خودت نمیشه ...

شمیم کمی درچشمان ارمیا مکث کرد ولی چون می دانست ارمیا اورا بیشترازخودش دوست دارد کوتاه آمد وگفت :

- باشه ...

ارمیا لبخند زد وگفت :

- فدای تو...مواظب خودت ونی نی باش...خدافظ

- توهم ...خدافظ...

ارمیا رفت وشمیم با خمیازه ای طولانی سلانه سلانه به سمت آشپزخانه حرکت کرد...درفکر بود که برای ناهار چه غذایی درست کند...ناهاری که هم ناهارشود وهم شام !!!

هرچقدر فکر می کرد چیزی که هم سریع باشد وهم خوش مزه به ذهنش نمی رسید ...! بیشتر غذاهایی که سریع تهیه می شدند فست فود حساب می شدند ...هوس کرده بود...هوس یک غذای سنتی ومرغوب ...غذایی که بی ارزش وفقط شکم پر کن نباشد ...نگاهی به تلفن کرد وبعداز مکثی کوتاه فوری گوشی آشپزخانه را برداشت وشماره خانه احسان را گرفت ...بعد ازچند بوق :

- بفرمایین ؟!

- اِ...سلام آقا احسان ...

- به به سرصبحی گل آمد وبوی انبرآورد...شمیم خانوم ...خوب هستین ؟!

- به لطف شما...شما هنوز نرفتین ؟ ارمیا رفتا؟!

- جون من ؟! ای داد...الانه که برسه ببینه من نیستم ...نیس تحمل دوریمو نداره می زنه زیر گریه !

شمیم ریز ریزمی خندید.می دانست احسان اگردورهم برود عین خیالش نیست ...فقط او بود که از ارمیا نمی ترسید ...اما روی حرفش هم نمی توانست حرف بزند !

شمیم گفت :

- حالا ازمن گفتن بود ...دیشب قرارشد بذاره برا تعطیلی هفته جدید برید شمال اگه خودتونو سفرو المیرا رو می خواین دست بجمبونین !

- ای وایـــــــــی...شمیم خانم خب زودتر می گفتی ننم قربونت ...

احسان هنوز حرفش را کامل نزده بود که صدای جیغ المیرا ازپشت تلفن به گوش شمیم رسید :

- سرصبحی قربون صدقه کی میری هان ؟!

- عزیزم بیدار شدی ؟!

- دارم می گم داری قربون صدقه کی میری؟! کی پشت خطه ؟!

- چرا داد می زنی فدات شم ....شمیم خانومه .لطف کردن سفرشمالو راه انداختن !

- جدی ؟! پاشو ببینم ..گوشی رو بده من ...

احسان خطاب به شمیم گفت :

- عذرمی خوام شمیم خانوم ...دستون طلا ایشالله بتونیم جبران کنیم ...بااجازه ...

- خواهش می کنم کاری نکردم ... به سلامت ...

المیرا گوشی را ازشمیم گرفت وبا خوشحالی گفت :

- شمیمی احسان راس می گه؟!

- سلام...المیرا سلام ...بمیری که هیچ وقت یاد نمی گیری ...

- خب بابا سلام ...میگم راضیش کردی یانه ؟

- به ...نشناختی منوهنوز؟ شمیم ارمیارو راضی نکنه کی راضی کنه ؟!

- خب آره دیگه می دونه اگه بگه نه شب جمعه ها بیکاره اینه که محض صواب مجبوره قبول کنه !

شمیم با صدای بلندی جیغ کشید والمیرا خندید ...

- المیرا دستم بهت نرسه به خدا...

- دروغ می گم بگو دروغ میگی !

- خفه ...واسه کلاس میای دنبالم ؟!

- آره ...نه ونیم باش میام

- باشه .انقد حرف می زنیا یادم رفت بگم واسه چی زنگ زدم؟!

- مگه واسه خبرخوشت نبود خیرت سرت ؟!

- نه بابا ..زنگ زدم ببینم یه غذا خوشمزه سنتی که هم زود تهیه میشه هم مفیده بلدی یانه ؟!

- اوووووووه کی میره این همه راهو ؟! چیزی دیگه لازم نداری عزیزم ؟بپزم بیارم دم خونت ؟!

- میگی یازنگ بزنم ازمامانت بپرسم ؟!

- درحال حاضر هیچی تو مخم نیس بگم می خوای یا تو زنگ بزن یا خودم بپرسم ازش بهت بگم ؟!

- المیرا قطع نکنی ساعت نه زنگ بزنیا ...می خوام به دانشگام برسم !

- خب حالا...دودیقه ای می پرسم بهت خبرمی دم

- خداخیرت بده . نگو برا شمیم می خوام آبروم میره .کاری نداری فعلا ؟!

- باشه توهم . خدافظ

- منتظرم خدافظ...

هنوز ده دقیقه از پایان مکالمه شان نگذشته بود که تلفن به صدا درآمد ...شمیم درحالی که دستانش راکه توسط پرتقال کثیف شده بود را زیر شیر آب شست وتند تند با حوله آشپزخانه خشک کرد وگوشی را برداشت :

- بله ؟!

صدای معترض المیرا ازپشت گوشی به گوشش رسید :

- ای بمیری ...مصطراح رفتن هم انقد طول نمی کشه! عین حلزون کارمی کنی بدبخت !

شمیم که حرصش گرفته بود گفت :

- خــــــــــــب ؟؟؟؟ غذارو پرسیدی ؟!

- پ نه پ زنگ زدم دوتا جک بگم دوتایی هرهر کنیم !

- المیرا !!!!

- ببین توخونه اینارو که می گم داری؟! ماهی ،برنج پخته شده ،پیازداغ ،سیب زمینی ،تخم مرغ وسبزی خشک

شمیم فکری کرد وگفت :

- اومممم خب آره همش جز ماهی دارم ...

- تن ماهی ام نداری ؟!

- نه ...

- پس تو چی داری ؟!

- حالا تو بگو هرچی نداشتم زنگ می زنم سوپری برام بیاره

- فقط همینایی که گفتم .برو یه تن ماهی بخراول تو پیازداغ یه کم تفتش بده بعد با سیب زمینی رنده شده وتخم مرغ وسبزی خشک وبرنج پخته قاطیش کن بعدم مواده رومث کوکو سرخش کن همین !

- همین ؟! اسمش چیه ؟!

- کوکوی ماهی

- چه جالب تاحالا نشنیده بودم !

- اینا غذای ماتهرانیاس...شما شیرازیا فقط بلدین با کشک وکره ومحصولات گوسفند غذا درست کنین ...!

شمیم که خنده اش گرفته بود گفت :

- قطع کن حالا...دفعه بعد که اومدی خونمون کالجوش(غذایی درست شده ازکشک مخصوص استان فارس) بخوری به موس موس کردن می ندازمت !

المیرا دقایقی بعد ،بعد ازکلی کل کل کردن تماس را به پایان رساند وشمیم به نزدیک ترین سوپر مارکت محلشان زنگ زد ودرخواست تن ماهی وچند جنس دیگررا کرد...خودش سریع دست به کارشد وتا ربع ساعت بعد پیاز داغ را آماده کرده بود که تن ماهی اش هم رسید ...خوشحال بودکه همیشه برنج پخته شده دارد ...تن ماهی هارا تفت داد وبعد همه مواد را فوری باکمی نمک وفلفل باهم مخلوط کرد وتا نیم ساعت بعد کوکوهایش آماده شد...

آخر کار تکه ای ازآنهارا تست کرد...کمی مزه مزه کرد ...ای بدک نبود...برای دفعه اول خوب ازآب درآمده بود...

خوشحال دیس پیرکسش را برداشت وکوکوهارابا خیارشور وگوجه وسبزی تازه ودلمه های نارنجی وسبز تزیین کرد...کمی هم سس مایونز وگوجه فرنگی روی آنها ریخت وغذاراآماده داخل ماکروویو گذاشت تا گرم بماند...

به ساعت نگاه کرد... کل همه ی کارهایش یک ساعت طول کشیده بود...فقط مانده بود آماده شدنش ودانشگاه...

فوری به سمت اتاقش خیز برداشت ....

لباس هایش بوی پیاز داغ می داد...فقط نیم ساعت وقت داشت وبه دوش گرفتن نمی رسید...مجبورشد لباس هایش را عوض کند ویک دوش ادکلن بگیرد ...هرچند خودش حالش بهم می خورد اما لااقل دیگر بوی پیازداغ نمی داد...

مانتوی خردلی ...مقنعه مشکی وخردلی وکیف وکفش مشکی ...همه را با هم ست کرد وبا آرایشی ملیح چادر براق وساتن مشکی اش را که به طرح عربی دوخته بود رابه آرامی روی سرانداخت...درآینه به خود نگاه کرد...لبخندی ملیح زد ...جای ارمیا خالی بودتا با قربان صدقه هایش نازش را بخرد...!

ازاتاق بیرون رفت که المیرا همان موقع به گوشی اش تک زنگ زد ...ازخانه بیرون رفت وخرامه خرامه ازپله ها پایین رفت ...حرف ها وتاکید های ارمیا درگوشش زنگ می خورد...پله ها همیشه دشمن زن های باردارند...!

بالاخره به زحمت پایین رفت...المیرا برعکس همیشه با ماشین آمده بود...سوارشد وتا دررا بهم زدکه با نگاه طلبکار او مواجه شد ...با تعجب گفت :

- چته تو؟!

المیرا با لحنی عصبی گفت :

- حالام نمی یومدی ؟! سه ساعته اینجا خروپف کردم تا خانوم افتخاردادن !

- المیرا توجه کردی جدیدا خیلی غرغرو شدی ؟

المیرا بی توجه گازماشین را گرفت وگفت :

- شدم که شدم ...

شمیم با خنده سرش را جلو برد وگفت :

- کلک...نکنه خبریه ؟!

المیرا با تعجب نگاهی کوتاه به شمیم کرد وگفت :

- هوم ؟!

- شوورم داره دایی میشه به سلامتی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

المیرا با ترس پایش را روی ترمز کوبید ...وماشین با صدای جیغ مانندی وسط خیابان کشیده شد وسپس ایستاد!

شمیم ازوحشت دستانش روی صورتش گرفته بود تا جلویش را نبیند...وقتی احساس کرد که آرامش دارد وهنوز زنده است ...دستانش را به آرامی والبته کمی ترس ازروی صورتش برداشت ...صدای بوق ممتد ماشین های پشت سربه گوش هردو رسید ..شمیم با صدایی بلند مانند گفت :

- دیـــــــــوانه !اگه می کشتیم خونت واسه ارمیا حلال میشد !

المیرا ماشین را فوری به حرکت درآورد وگفت :

- این به اون در که دیگه زر مفت نزنی ! خاک تو سرت نکنم با این حرفات .داشتی سکتم می دادی !یه لحظه خودمم باور کردم گند زده باشم !

- تو معلومه چه مرگته ؟! فقط یه شوخی بودا

المیرا همان طورکه روبرو رانگاه می کرد ..دنده را عوض کرد وبا حرصی آشکارگفت :

- همش تقصیر این احسانه ...ازبس شب و روز تو گوشم می خونه بچه بچه بچه ...دیگه تا اسم بچه میاد رم می کنم!

شمیم لحظه ای سکوت کرد...اول دل برای المیرا سوخت...اما بعد با فکراین که احسان هم هوس باباشدن دارد نتوانست خنده اش را کنترل کند وبا صدای بلند زد زیر خنده .....

المیرا با همان قیافه عصبی نگاهی به شمیم کرد وگفت :

- مرگ ! چته ؟!

شمیم درمیان خنده هایش گفت :

- آخه دیوانه بچه دارشدنم عزا گرفتن داره که تو روش آلرژی پیدا کردی ! به خدا سخت نیسا دوساعت ساختنش طول می کشه و...

المیرا سریع به میان حرفش آمد وگفت :

- یه عمر بدبختی بزرگ کردنش ! هوم همینو می خواستی بگی دیگه ؟!

- ببینم اصلا مشکل تو با این بچه چیه هان ؟!

- نه حوصله دارم نه وقتشو...تازه مایه ساله ازدواج کردیم هنوز برا بچه داری زوده !

- ببخشید قانونه که ده سال بعد ازازدواج بچه دارشن ؟! بدبخت دوسال دیگه تخمکات ازکارمی افتن باردارنمی شی اگه هم شدی یه بچه می سازی که به درد هیچ جا نخوره ! فک نکن مردا مث مائن .نه .مردا تو صد وبیس سالگیشونم می تونن بچه بسازن عین هلو! ما زنای بدبختیم که سرسی چهل سال دیگه تخمک سالم نداریم ! یه ذره عقلتو به کاربندازی می فهمی احسان خوبیتومی خواد.

المیرا پوزخندی زد وگفت :

- یعنی الان تو ازنی نی دارشدنت راضی دیگه ؟!

شمیم لحظه ای احساس شوق کرد...ودلش می خواست احساسش را با تمام انرژی به المیرا بازگو کند...اول خندید ...اما به ثانیه نکشید که لحظه ای بعد چهره ی یک دختر جلوی رویش ظاهرشد...لبخندش ماسید...بغض گلویش را فشرد وسعی کرد اشکش را ازچشم المیرا پنهان سازد...المیرا که اول شوق وبعد سکوت شمیم را دید ...نگاهی با تعجب به او انداخت وبعد گفت :

- چرا حرف نمی زنی ؟!

شمیم هنوز هم ساکت به ناخن های دستش خیره بود...المیرا جلوی دردانشگاه ماشین راپارک کرد ودستی را محکم کشید وروبه شمیم برگشت ...چانه شمیم را دردستانش گرفت وصورتش را روبه خود بالا آورد :

- شمیم..ببینمت...

تاچانه شمیم را با دست خود بلند کرد اشکهای شمیم مانندی رودی زبیا برروی گونه هایش جاری شد...المیرا که دست وپایش را گم کرده بود با هزاران فکروگمان درذهنش گفت :

- توروخدا چت شد یهو ؟!چرا گریه می کنی ؟! من چیز بدی بهت گفتم ؟!جاییت دردگرفت آره ؟!نکنه ارمیا بهت نمی سازه ؟!هان شمیم باتوائم ؟!

شمیم تند تن سرش را به نشانه نهی تکان می داد...المیرا گفت :

- پس چته ؟!

شمیم نفس عمیقی کشید...کمی بیرون را نگاه کرد...سعی کرد آرامش قبلی اش را بازیابد ...بعد چشمان خیسش را به المیرا دوخت وآرام فقط گفت :

- روژان ،المیرا ...روژان برگشته ...! 

المیرا لحظه ای سکوت کردتا حرف شمیم را هضم کند...وبعد با وحشت روبه او داد زد :

- چی ؟!

شمیم سرش را زیر انداخت وبا چشمانی که بازهم اشکهایش درآن می جوشید گفت :

- هفته قبل اومدن ...اومدن خونمون ...

المیرا فوری حرف شمیم را قطع کرد وگفت :

- اومدن ؟! یعنی چی اومدن ؟مگه روژان با کی بود ؟!

شمیم سرش رابه نشانه منفی به طرفین تکان داد وگفت :

- نه مامانش هم بود...

سکوت کرد...المیرا با عصبانیت نگاهش رابه روبرو دوخت ...زیر لب حرفهایی تکرار می کرد...انگاراوهم مانند برادرش به خاله ودخترخاله اش فحش می داد...شمیم ازسکوت به وجود آمده استفاده کرد وگفت :

- اول که زنگ خونه رو زدن وقتی ازتو آیفون دیدم نشناختم کیه ! آخه باورم نمی شد روژان دیگه دورو برمن وارمیا پیداش شه !ولی وقتی گوشی رو برداشتم ازصدای نحسش فهمیدم بدبخت شدم ...

المیرا با حرص درحالی که دندانهایش را روی هم می سایید برگشت روبه شمیم ومحکم گفت :

- شمیم تو بدبخت نشدی می فهمی ...نشدی! تووارمیا هیچ وقت عشقتونو به خاطریه دختره هرزه ازدست نمی دین ...شما الان دارین بچتونو...میوه عشقتونو می چینین ...مطمئن باش کار روژان همون موقع که تو وارد زندگی ارمیا شدی تموم شد!هه !حالا که دیگه هیچی ...ارمیا یه موی گندیده ی تو رو به صدتا مث روژان عوض نمی کنه ...حالاکه دیگه داری بچشو به دنیا میاری...من ازارمیا مطمئنم شمیم .. حاضرم روش قسم بخورم اون روبه روژان نمی ده . روژان هیچ غلطی نمی تونه بکنه !

اشک های شمیم بی مهابا می ریخت...بعد ازدوسال..بعد ازآن همه سختی چندماهه که دربدست آوردن ارمیا کشید...خیلی کم پیش می آمد که گریه کند...زندگیش با ارمیا سرتاسر عشق وشادی بود...اما حالا...بازهم ...!

المیراباغم به زن برادرخودنگاه کرد وبه سمتش کشیده شد...اورا با ملایمت درآغوش کشید وگفت :

- قربون اون اشکات برم عزیزم ...گریه نکن نی نیت اذیت می شه ..می دونی اگه ارمیا بفهمه واسه اون روژان دربه در داری اشک می ریزی سرشو تودستاش می ذاره ؟!تو اون شمیمی هستی که تواوج بدبختیای ارمیا عاشقش کردی...اون هیچ وقت دیگه اشتباهات قبلشوتکرارنمی کنه ...

شمیم راازآغوشش بیرون کشید واشکهایش را بادست پاک کردوگفت :

- حالام دیگه گریه نکن...ده دقیه دیگه کلاسمون شروع میشه اگه بچه ها چشماتو این جوری ببینن آتو ازمون می گیرن ..!نمی خوام بفهمم اون روز روژان اومد تو خونت وچی بارت کرد..ولی می دونم که داغونت کرده ...فقط دوس دارم فراموش کنی ...تو تا خدا وبعدشم ارمیا رو داری غمت نباشه ..پاشو بریم که دیرمون شد...

شمیم دستمالی ازکیفش بیرون آورد واشکهایش را درآینه ماشین پاک کرد...قبل ازاینکه المیرا پیاده شود روبه اوبا صدایی گرفته که حاصل گریه ی زیاد بود گفت :

- الی ...

- جونم ...

- راجع این موضوع به مامانت چیزی نگو خب ؟!

المیرا کمی فکر کرد وبعد گفت :

- یعنی می گی کاردرستیه ؟شاید اون وبابام بهتربدونن ماباید چه جوری با اینا تا کنیم !تازه تاحالا دیگه مامانم فهمیده اون دوتا عجوزه برگشتن ایران !

- من می گم دلم نمی خواد بفهمه دارن دوباره توزندگیم دخالت می کنن...نمی خوام بازم مث قبل حرص وجوش بخوره ...براقلبش خوب نیس!

المیرا لبخندی زدوگفت :

- بابا مادرشوهردوست...بابا باقلو...شفتالو...عروس بانمک...کم خود شیرینی کن...

شمیم درمیان چشمان پف آلود وقرمز زد زیرخنده وگفت :

- کوفت توهم ...حواست باشه پیش احسان سوتی ندی که سه سوته همه رو خبرمی کنه

المیرا چشمانش را گشاد کرد وگفت :

- بله بله ؟! شوهر من همه رو خبرمی کنه ؟!مث اینکه خبرنداری شوهرگرامیتونه که همه خبرارو به احسان گزارش می کنه...وگرنه دیوارکوتاه ترازاحسان بدختم مگه پیدامیشه؟!

شمیم انگشت اشاره اش را به سمت المیرا دراز کرد وبا تهدید گفت :

- به هرحال گفته باشم ...بفهمم یکیتون پیش مادرجون وباباجون سوتی دادین ازشمال ممال خبری نیس...

بعدهم بدون اینکه منتظرعکس العمل المیرا باشد ازماشین پیاده شد وبه سمت ورودی دانشگاه راه افتاد...خدارا شکرکرد که تا ظهر کلاس داشت ووقت فکرکردن به روژان ومادرش را نداشت !

****

تا ظهر دوکلاس بیشتر نداشتند...هردو را گذرنداند ودراین بین بازهم درمورد روژان بحث می کردند...بیشتر تلاششان این بودکه بتوانند اورا سنگ روی یخ کنند...هردو دلی پرازخون داشتند ...یکی برای برادر خود وزندگی اش ویکی برای شوهروعشق وزندگی اش !

همزمان باهم قدم برمی داشتند تابه درخروجی دانشگاه برسند...شمیم آرام تر ازالمیرا قدم برمی داشت...معمولا وقتی قدم هایش را تند می کرد نفسش بالا نمی آمد ...هرچند المیرا دیگر ازآن همه لاک پشت بودن شمیم خسته شده بود..ولی دیگر اعتراض هم نمی کرد...یکی دوهفته بعد فرجه ها وبعدهم امتخاناتشان بود...اگر این ترم را به خوبی پشت سرمی گذاشتند شمیم ترم های بعد را مرخصی می گرفت تا بعد ازبه دنیا آمدن نوزادش!...

- شمیم اونجارو...

شمیم نگاهش را ازروی صورت المیرا به سمت خروجی دانشگاه کشاند...همان جایی که نگاه المیرا میخ شده بود...! المیرا با دهان باز نگاه می کرد وچشمانش مانندهمیشه به دوگردو درشت شباهت پیدا کرده بود...شمیم با بی خیالی سرش رابه سمت المیرا چرخاند وگفت :

- خب که چی ؟!

المیرا دریک لحظه نوع نگاهش تغییرکرد ولب هایش را روی هم فشارداد وسرش رابه سمت شمیم برگرداند وگفت :

- که چی وزهرمار! نمی بینی یارو دوباره رفته تو لکت ! بدبخت این نگاه شکم گندت که نمی کنه...اگه روش بدی همین الان میاد خواستگاریت !

شمیم دستش راتکان داد وگفت :

- بروبابا..یارو مگه اسکول بزنه که دیگه رو زن حامله مردم چشم داشته باشه ! این همه دخترترگل ورگل تو این دانشگاه ریخته...خدارو شکرتو این یکی دوسال ارمیا انقده بدنگاش کرده که حساب کاردستش بیاد...مطمئن باش ازترس غلط می کنه دست ازپاخطا کنه

وبدون اینکه دیگر اجازه ای برای حرف زدن به المیرا بدهد دست اورا گرفت وکشان کشان به بیرون دانشگاه رفتند...حتی وقتی ازکناراو گذشتند شمیم عین خیالش هم نبود! المیرا هنوز نگاه بددلانه اش راروی امید کریمی انداخته بود که شمیم با سلقمه اش به پهلوی او گفت:

- بسه دیگه ...توکه طرفو زهرترک کردی به خدا... اصلا این کی به من خیره شد که تو رم کردی؟!

المیرا باحرص دستش را ازدست شمیم بیرون کشید وگفت :

- فک کردی من واسه عمم جوش می زنم ؟! من واسه خودت وارمیا نگرانم که ازهرطرف دست ازسرزندگیتون برنمی دارن ! این کریمیومن می شناسم شمیم ...یه جونوریه که حدنداره ...به خدا من نگاهاشومی شناسم تا توروبدبخت نکنه دست برنمی داره ...حالا صبرکن !

- خدانکنه ...من دوسال پیش جوابش کردم بیچاره دیگه هم نیومد طرفم...پسرا تاوقتی عشقشون مجرده دنبالشن اما تااین که دختره ازدواج کنه دیگه چشمشون دنبال زن مردم نیس...این تومرام همشونه المیرا...باورکن ارمیاهم تاروژان نامزد شد دیگه چشم ازش برداشت...حالامن که جای خوددارم...بااین بچه توشکمم به نظرت کریمی میاد بیفته دنبالم ؟!

المیرا همانطورکه بی حوصله به سمت ماشینش می رفت گفت :

- شب درازه شمیم خانوم ..ازمن گفتن بود..بیا سوارشو..

- من منتظرارمیامی مونم قراره بیاد دنبالم ..

- چه کاریه ؟صبح بامن اومدی الانم می رسوندمت دیگه

- صبح فکرکردم احسان میاد دنبالمون.به ارمیا گفتم ظهرخودش بیاد ...دست دردنکنه...توبرو

- باش...راستی امشب نمیای خونه بابااینا !؟

- نمی دونم اگه شد میایم...خبرت می دم اتفاقا منم دلم براشون تنگ شده...

المیرا خداحافظی کردوماشین راازپارک درآورد وبا تک بوقی برای شمیم رفت...ارمیا همان موقع به شمیم خبرداد که پنج دقیقه دیگر می رسد...شمیم زیردرختی جلوی نگهبانی دانشگاه ایستاد ومنتظربه ماشین های درحال عبورومرورنگاه می کرد...

فکرش درچندجا سیرمی کرد...روژان ومادرش ...المیرا واحسان ...کریمی و نگاهی که ازاو ندیده بود...!

بایاد کریمی ..با شتاب برگشت روبه در ورودی دانشگاه...باچشم دنبال کریمی می گشت...شاید پیدایش می کرد ونگاه هایش را ارزیابی میکرد...المیرا همیشه یک قضیه را خیلی بزرگ می کرد....اما شمیم این راهم خوب می دانست که المیرا دخترتیزهوشی است وهیچ چیز ازدیده های تیزبینش پنهان نمی ماند...!اما کریمی که دوسال به شمیم کاری نداشت ...! تازه ازوقتی فهمید شمیم ازارمیا طلاق نگرفت وحامله هم شد رفتارش سرد وسردترشد...حتی دیگربه عنوان هم کلاسی به همدیگرسلام هم نمی کردند..پس حرفهای المیرا چه بود این وسط؟!!!!!

بی خیال سرش را برگرداند...نباید به حرفهای چرت المیرا اعتماد کند..آخرکه چه ؟! اصلا کریمی اوراهنوز هم بخواهد مگرمی توانست هیچ غلطی بکند ؟دیگر کارازکارگذشته وشمیم زن ارمیابود...المیرا فقط دل شوره شمیم رابااین حرفها بیشترمی کرد واین اصلا برای بچه ای که درشکمش نفس می کشید خوب نبود!

همان موقع صدای بوق ماشین توجه اورابه خود جلی کرد...سرش را بالاکرد...ماشین ارمیادرچندمتری اوبود...لبهایش به خنده بازشد...به سمت ماشینش حرکت کرد ودراین بین ارمیا باعشق به راه رفتن اونگاه می کرد...سوارشد ودررابست ...

- سلام ...

ارمیا بالبخند روبه اوگفت :

- سلام خانوم خانوما...خسته نباشی عزیزم

- مرسی...چه خبرا؟

ارمیا حرکت کردودرحالی که ماشین را وارد دوربرگردون می کردگفت :

- خبر؟هیچی سلامتی ،عشق ،شمیم ،نی نی شو زندگی ...

شمیم نگاهی به ارمیا کرد...خنده اش گرفته بود...آروم زد زیر خنده ...ارمیا بلافاصله فهمید وسرش را برگرداند..چشم درچشم شدند...ازخنده های شمیم ارمیاهم خندان شد...ودریک حرکت پرید ولبهای باریک شمیم را محکم بوسید ...شمیم ازترس دستانش رابرروی سینه ارمیا گذاشت واورا عقب کشید تاسرجای خود بنشیند...

- دیوونه ...توهمش باید موقع رانندگی قهرمان بازی دربیاری؟!

ارمیا نگاهش می کرد...خیره...باعشق واما ساکت...!شمیم باحرص گفت :

- ارمیا باتوئما...

اما ارمیا...فقط یک نگاه به جلو برای رانندگی ...ویک نگاه طولانی به شمیم می کرد...ساکت وبازهم با عشق ...!

شمیم سرش رابه نشانه تاسف تکان داد وبه سمت پنجره برگشت تا بیرون را تماشا کند ...ولی فهمید...حس می کرد که هنوز نگاه خیره ارمیا بررویش است ...گاهی اورا نمی فهمید...بیش ازحد عاشق بود...دفعه اول ودومش هم نبود...ارمیا همیشه همین بود...همیشه نگاه هایش انگارکه تازه عاشق شده اند...همیشه به شمیم خیره می شد ...باعشق به اوواندامش چشم می دوخت ...همیشه به شمیم چسبیده بود ...طاقت دوری اورا دریک روز داشت ...نه بیشتر! آن هم اگرفقط مجبورمی شد ...وگرنه همان یک ساعت راهم شمیم رادرجیب خود می گذاشت وهمه جابا خود می برد!

ازبس قربان صدقه اش می رفت گاهی شمیم گریه اش می گرفت ...ازآن همه عشق ...آن همه محبت ...نمی توانست جواب گوی عادلانه ای باشد...ارمیا ترازوی عشقشان را بیش ازحد پرازمحبت می کردوشمیم دراین بین بدهکاربود ...همیشه !!!!

گاهی باورنمی کرد که این ارمیا همان ارمیای دوسال قبل است ...ارمیایی که هرشب مست وارد خانه می شد...ارمیایی که برای روژان خودش رادرهرجمع کثیفی وارد می کرد..ارمیایی که بابددهنی هایش دل شمیم را ریزه ریزه می کرد...ارمیایی که برای یک دختردیگر رودرروی پدرش ایستاد وگفت شمیم سرباراست...ارمیایی که زمین تا آسمان بااین ارمیای حال فرق می کرد!وهمه ی این هافقط به خاطر یک نفرعوض شد...عوض شد ویک انسان را ازاین روبه آن رو کرد...ارمیارا عاشق وشمیم را خوش بخت...آن هم فقط خود شمیم بود...او خودش وخدای خودش باعث همه ی این هاشدند!

ارمیا نزدیک خانه اش ماشین را پارک کردوباهم ازماشین پیاده شدند ...به سمت خانه راه افتادند...هنوزهم هردوساکت بودند .ازپله های ساختمان بالا می رفتند ...فقط صدای کفش هایشان بود وبالا رفتن هایشان ...به درخانه رسیدند..ارمیا کلید راازجیبش بیرون آورد ودررابازکرد وکناررفت ...طبق همیشه شمیم باید جلوتر داخل می شد ...اماشمیم که ازسکوت ارمیا حرصش گرفته بود کنارایستاد وداخل نشد...ارمیا ابروهایش رابالا داد وبا لبخندی محو گفت :

- چرا نمی ری تو؟!

شمیم دست هایش رادرسینه قفل کرد وگفت :

- دلم می خواد این دفعه رو تو اول بری

- نمیشه ...

- چرا اون وقت ؟!!!!!

ارمیا خنده ی ریزی کرد وگفت ":

- خب عزیزم خانوما مقدم ترن ...

- می دونی حکمت این خانوما مقدم ترن چیه ؟!!!!

ارمیا به نشانه ی ندانستن با لبخند ابروهایش رادرهم کشید که شمیم گفت :

- اینه که آقایون قبلش یه دید بزنن وفیضشو ببرن !براهمینم هی می گن خانوما مقدمن خانوما مقدمن! دِ آخه یه کرمی به جونشونه دیگه وگرنه مردا که احترام حالیشون نیس!

ارمیا همان لحظه بلند زد زیزخنده ...صدای غش غش خنده هایش دل شمیم را می لرزاند ...چقدرچال گونه هایش گودترمیشد وقتی بلندمی خندید...!

ارمیامیان خنده هایش به سمت شمیم رفت وفوری ودریک حرکت اوراروی دست بلند کرد...صدای جیغ شمیم هم حتی اورا ازاین کاربازنداشت ...میان خنده هایش سرش رانزدیک شمیم کردوگفت :

- پدرسوخته ..حالا دیگه برامن فلسفه می بافی ؟که من می خوام یه جاییتو دیدبزنم ...آره ؟!

داخل شد ودرراباپایش بست وبه سمت اتاق خوابشان راه افتاد...شمیم با جیغ گفت :

- منو بذاززمین می افتم ...ارمیا بچم ...وویـــــــــــــــی...

ارمیا محکم اوراروی دست گرفته بود داخل اتاق خواب شد وشمیم را آرام روی تخت گذاشت ...شمیم ازترس دستش را روی صورتش گذاشته بود...ارمیا باخنده لبه ی تخت نشست ودستان اوراازروی صورتش کنارزد ...صورت هایشان نزدیک هم بود ...چشم درچشم شدند ...عدسی وقرنیه ی چشم هردوروی همدیگر ثابت شده بود...نفسهای ارمیا برروی دهان شمیم می خورد وبوی عطرخوش بوی همیشگی اش مشامش راپرکرده بود....دهانش را بازکرد وبانازگفت :

- ارمیا چرا توماشین سُکـــــــــ....

لبهایش کشیده شد...درهمان آن ارمیا اجازه ی ادامه ی حرفش رانداد ومحکم لبهایش راداخل دهان خود کشید...باولع همیشگی شمیم را می بوسید ...بوسه ای طولانی...بوسه ای که دیگر نفس شمیم بالا نمی آمد...بعد ازچند دقیقه اورا ول کرد وبرروی لبهای خیس شمیم بوسه ای کوتاه زد ...شمیم با اخم گفت :

- بذارحرفمو بزنم خو...

دستش راداخل موهای شمیم فروبرد ودرحال نوازشش گفت :

- جونم ...بگو گلم ...

- چرا تو ماشین سکوت کردی وجوابمو ندادی ؟!!!

ارمیا لبخند زد..بازهم خیره به شمیم ...سکوت!...شمیم که طاقت نگاه خیره ونزدیک اورانداشت با نازوادا گفت :

- ارمیا...

ارمیا درحالی که تند تند گردن اورا بوسه باران می کرد باصدایی آرام وزمزمه وارگفت :

- برااین که وقتی می خندی دیوونت می شم...برااین که خندت دنیاروبرام بهشت می کنه ...برااین که عاشق خنده هاتم...برااین که...

سرش رابالا آورد وچشم درچشم اوگفت :

- ارمیا خیلی می خوادت به خدا

به سمت کشیده شد که محکم درآغوشش بگیرد...ناگهانی .....................

صدای زنگ در.......

ازجا پراندش.....هردوبه دراتاق خیره شدند...آن موقع ظهر...چه کسی بود ؟!!!!!!

ارمیا گفت :

- ببین چه جوری می زنن توحال مردم...داشتیم توکلوم با خانممون اختلاط می کردیما!

- برو دروبازکن ارمیا ..شاید المیراباشه

- المیرا غلط می کنه ...سرظهرچه معنی میده بری دم خونه مردم ؟! برم ببینم شاید مامورشهرداریه ...

وازجایش بلند شد وبیرون رفت...شمیم هم بلند شد ...باید تاارمیا نیامده بود لباسهایش را عوض می کرد....

درکمدش را باز کرد ...نگاهی به داخل آن انداخت ...به دنبال یک لباس خوب می گشت ...ازبین لباسهایی که برایش مناسب بود یک لباس چشمش را گرفت ..دستش را به سمتش برد...دامنی تابالای زانو داشت وتاپی یقه قایقی وکشی مانند برروی آن می خورد...خوبی اش آن بود که جنسش نازک بود وازپلیسه ...به راحتی اندازه اش می شد وحتی شکمش نه چندان برآمده اش را پنهان ترمی کرد...با لبخند لباس را برداشت ودرکمد را بست که ...

- برو بیرون........

دلش هری فروریخت ...صدای فریاد ارمیا...ازترسش نوزاد داخل شکمش تکانی به یک گوشه ی شکمش پناه برد ...انگارکه نوزادش ازترس خودش را به گوشه ای جمع کرده باشد...نفس های تندش را ریتم آرام تری بخشید ودستش راروی نرم نرمک روی شکمش کشید ...باید گرم می شد ...باید نازش می کرد وترس راازبین می برد....هنوز به آرامش مطلقی نرسیده بود که بازهم صدای بعدی را شنید ...

لعنتی .....

دیگر تحمل کردن جایز نبود...ارمیا با چه کسی جروبحث می کرد؟...آن هم آن موقع ظهر!

کم کم قدم برداشت وبیرون رفت ...دراتاقش نیم چه بود...درراکه بازکرد...

خدای من .....

چه می دید ؟؟؟؟؟؟

یعنی بازهم ؟!

بازهم موقع خوشی شان ؟!

بازهم موقعی که قرار بود ارمیا را برای چندساعت دراختیارخود داشته باشد ؟!

اخمهایش درهم رفت ...لبهایش راازحرص روی هم فشرد...هنوز هیچ کدام ازافراد داخل سالن اورا ندیده بودند...فقط چشمانش را بست ونفسی عمیق کشید ...این بار نمی گذاشت اوبازی را ببرد...نه ارمیا همیشه مال خودش بود..!

چشمانش را بازکرد وبا جدیت قدم به سمت آنها برداشت...هنوز ارمیا درحال جرو بحث کردن با او بود:

- ببین دارم بازبون خوش بهت می گم تو زندگی من سرک نکش ... ببینم پاتو ازگلیمت درازترکنی بدمی بینی ...

- ارمیا؟ من ؟ من تو زندگی تو سرک می کشم ؟! من که الان تازه دو روزه اومدم ایران! من چیکاربه تو وزندگیت دارم ؟!

ارمیا پوزخندی تلخ زد وباعصبانیتی مهارشده گفت :

- هه خودتی !

- حرف دهنتو بفهما...هرچی هیچی بهت نمی گم پررو ترمی شی ...مث اینکه یادته رفته این توبودی که...

دیگر نمی خواست بشنود...فوری جلو رفت تا خودش را نشان دهد...باهمان جدیت صدایش رابالا برد...طوری که صدایش ازصدای روژان بیشترباشد :

- می تونم بپرسم اینجا چه خبره ؟!

صداها دریک ثانیه قطع شد...هرسه ساکت بودند...نگاه هاروی هم می چرخید...ارمیا برروی شمیم وشمیم وروژان برروی هم...خصمانه وباتعجب !

نگذاشت سکوتشان توسط کسی دیگر بازشود لب گشود وباهمان لحن اما صدای آرام تری روبه روژان گفت :

- اینجا طویله نیس که همین طوری سرتو انداختی زیر وسرظهری اومدی داد وقال می کنی !همه بلدن مث تو داد بزنن ...منتها فرهنگ آپارتمان نشینی سرشون می شه !اگه می خوای صداتو به رخ بکشی برو بیرون ...تو کوچه وخیابون داد بزن که همه بفهمن ...اونجوری طرفدارم پیدامی کنی !

ونگاهی پرازغضب را به او تحویل داد وبه سمت درخانه رفت...دررابازکرد ومنتظرایستاد تا روژان بیرون برود...

روژان هنوزهم سرجای خود میخ ایستاده بود...چشم درچشم ارمیا دوخت ودندان هایش راروی هم سایید وزیرلب گفت :

- یادت باشه این تویی که همیشه به پای من می افتی !

وراه افتاد به سمت درخروجی ...قدم زنان وبا اشوه وادایی خاص...درچارچوب در...یک هو برگشت ...با یک ابروی بالا رفته وقیافه ای کاملا تعجب برانگیز...لبخندی زد وگفت :

- راستی اومده بودم که برامشب دعوتتون کنم...جشن تولدمن ومهمونی بازگشتمونه...اومممم خوشحال می شیم اگه....

مکثی کرد وبا پوزخندی مسخره کننده گفت :

- بیایین...

پاکتی که حاوی کارت دعوت بود راازهمان جابه سمت ارمیا پرت کرد وادامه داد:

- قول می دم اگه پسرخالم بیاد این دفعه رو به جای سرسوییچی یه عروسک واسش یادگاری بدم ...!

ونگاهی به قیافه اخمو وجدی شمیم کرد وبلند بلند خندید...خنده هایی که جلب توجه کردن ونازکردن ازآن می بارید...........

بیرون رفت ودرراهم محکم بهم کوفت...باصدای درارمیا نگاهش را به شمیم دوخت...

نگاه جدی اش به سکشت خورده ها تبدیل شده بود...مغموم وسربه زیر به پارکت های زیر پایش خیره شده بود...این نشانه ی خوبی نبود...شمیم ساکت بود واین برای ارمیا گران تمام می شد ...شمیم خوشحالی اش را همیشه با سرو صدا آشکارمی کرد وناراحتی اش را همیشه درون خود می ریخت ...ارمیا دهانش را بازکرد...بغض گلوی مردانه اش را می فشرد اما بازهم تلاش کرد وبا صدایی گرفته گفت :

- شمیم ...

منتظربه او نگاه کرد ...اما شمیم همان طور مغموم ...ساکت وبدون اینکه نگاهی به ارمیا بیندازد به سمت اتاق خوابشان راه افتاد...آرام آرام قدم برمی داشت ...انگار پاهایش سست شده بودند..هرچند جواب دندان شکنی نثارآن روژان بی حیا کرده بود اما بازهم زخم خورده بود...نمی دانست دیگر قلبش جای سالمی هم دارد یا نه ؟!!!!!!!!!!!!!

هنوز به دراتاق نرسیده بود که ارمیا به سمتش یورش برد وبازویش را کشید :

- شمیم تو نباید ببازی ...

شمیم بدون این که نگاهش کند دستش را آرام ازدست ارمیا بیرون کشید وگفت :

- من خوابم میاد ارمیا بذار برم ...

ارمیا بی معطلی بازهم بازویش را کشید :

- می فهمی من دارم چی می گم ؟! می گم نباید ببازی ...نباید جلو این عفریته کم بیاری...شمیم تو الان تو زندگی من حرف اولو می زنی این تویی که باید با عشقت ثابت کنی هیچ وقت نمی بازی...چرا بایه حرفش می شکنی ؟چرا به جای اون تو کم میاری ؟شمیم به خدا همون باش...همون دختر سرتق وزبون درازی که همه رو جذب خودش می کرد...پس کجا رفت اون همه اعتماد بنفست ؟...شمیم...من...می خوامت..به پیربه پیغمبرپات می مونم...فقط تو...

اشک هایش جوشید...اشک های مردانه وزلالش تا روی مژه هایش پیش آمدند...اما دریغ ...دریغ که شمیم بازهم بدون حتی نیم نگاهی یا حتی یک کلمه حرف زدن بازوی خود را آزاد کرد ودر اتاق را محکم بهم کوفت ...باصدای در...

اشک های ارمیا روی گونه اش ریخت...

جالب بود...درست همین واقعه ..سه سال قبل ...درست درهمین مکان به صورت برعکس تکرارشده بود...شبی که ارمیا شمیم را با خشونت ازاتاق بیرون کرد ودررامحکم بهم کوفت...واشک های شمیم بود که آن موقع بی ادعا برروی گونه هایش جریان یافته بود...وحالا ارمیا.....

انگار درست بود که زندگی تکرار لحظات واتفاق هاست ...

با دستان مردانه اش اشک هایش را روی گونه هایش پاک کرد وبه سمت گیتارش رفت ...مثل همیشه فقط با خواندن ونواختن می توانست عوض شود...باید درد دلش را ابراز می کرد...باید می گفت تا خالی شود...پنجره ی سالن رابازکرد...نسیم خنکی که به صورتش خورد حال وهوای دلش را عوض کرد...باخود به یه چیز فکرمی کرد که شمیم چرا انقدر زود می شکند؟!

هنوز که چیزی نشده بود...اصلا روژان دراین میان مطرح نبود...هیچ غلطی هم نمی توانست بکند ...درهرحال شمیم زن قانونی وشرعی ارمیا بود...پس چرا شمیم انقدر زود احساس شکشت می کرد...

سرش رابه طرفین تکان داد...حوصله ی فکرکردن نداشت ...روی کاناپه روبروی پنجره نشست...برق هاراخاموش کرده بود .هوا ابری بود وتاریک.کم کم به گیتارزدن پرداخت..دستانش راروی تارهایش می کشید وبااشک می خواند...با صدای شکسته وگرفته ...با بغضی مردانه وغمی آشکار...برای خودش ،زنش وخدای خودش..که ای کاش یکی ازآنها دردش را بفمند.......

به کی بگم حرفمومن ...

درد تنها شدنو...

من باکی دردودل کنم

هیچ کی نمی فهمه منو...

آروم نمی گیره دلم

به آخر خط رسیدم

حتی دیگه این گریه هم دردمو تسکین نمی ده ........

به کی بگم حالمو احوالمو من

باکی تحویل بگیرم بازعید امسالمو من ....

به کی بگم خونه دلم وای...

که پریشونه دلم ...

درد تنهایی بسه دیگه نمی تونه دلم...

ازدست کی گله کنم

ازتو ازاون یا ازخودم

تقصیر کی شد ای خدا

بازیچه ی دستش شدم

حتی به فکرم نرسید

این کارودرهم غم کنه

خوشیمو ازمن بگیره

منو اسیرغم کنه

به کی بگم حالمو احوالمو من

باکی تحویل بگیرم بازعید امسالمو من ....

به کی بگم خونه دلم وای...

که پریشونه دلم ...

درد تنهایی بسه دیگه نمی تونه دلم...

به کی بگم حالمو احوالمو من

باکی تحویل بگیرم بازعید امسالمو من ....

به کی بگم خونه دلم وای...

که پریشونه دلم ...

درد تنهایی بسه.....................

به ناگهان صدایش برید ...بغض درون گلویش حتی اجازه ی ادامه ی خواندن آخرین بیت شعرش را هم به اونداد...آب درون دهانش را قورت داد ...ای کاش می شد بغضش راهم قورت می داد!

تلاشش بیهوده بود...تازمانی که آن روژان لعنتی درزندگی اش دست وپا می زد این بغض درگلویش ریشه می دواند وبزرگتر می شد...می دانست که فقط شمیم است که می تواند باعشقش درد این بغض راکم کند...اما شمیمی که...

بایادآوری او آه بلند بالایی کشید....

باید به آرامش می رسید...می دانست سرچشمه ی آن کجاست...ازشمیم یادگرفته بود...باید به سمتش می رفت تاآرامش مطلقش را پیدا کند...برای روحیه دادن به شمیم واز رو بردن روژان به او احیتاج داشت...اصلا همیشه به او احتیاج داشت ...فکرکه می کرد می دید زندگی اش بی او هیچ معنایی پیدا نمی کند...!

وضویش را با وسواس خاص خودش گرفت وسجاده اش راروبه همان پنجره ی سالن پهن کرد ...ایستاد وقامت بست ...صدای الله کبر مردانه وبلندش تا اتاق شمیم رفت ...تنش را لرزاند وگریه اش را شدت دارتر کرد...همیشه عاشق نمازخواندن های ارمیا بود...نمازهایی که خودش به او یادداده بود وخودش اورا به سمت خدا کشانده بود...حالا انقدر ارمیا عاشق یگانه معبودش بود که گاهی شمیم به این رابطه حسودی می کرد! ارمیا وآن همه خلوص ! بعید بود اما شده بود...دوسال بود که ارمیا دیگر ارمیای سابق نبود...ارمیا عاشق زن وبچه وزندگی وخدایش بود...نه لب به مشروبات الکلی می زد ونه درمجالس آن شرکت می کرد...کارش به جایی کشیده بودکه حتی نمازهایش به ساعت ها طول می انجامید واین شمیم را بیش ازبیش خرسند ترمی کرد!

بوی غذای شمیم هنوز درخانه بود وصدای قاروقور شکمش نمی گذاشت که به آرامی بخوابد...اصلا درآن وضعیت نابسامان خوابیدن برایش معنانداشت...هم گرسنه بود وهم ناراحت...هم گریه می کرد وهم می ترسید...

اما این بین یک چیزرا هیچ وقت ازیاد نمی برد...توکل به خدای مهربانش...همان که ارمیارابه اوداده بود..پس می توانست ارمیایش راهم برایش نگه دارد...!

زیرلب تکرار می کرد واشک می ریخت...اشک هایی که دوسال خشکیده بودند وحالاباورود روژان بااولین تلنگرهایش شروع به جوشیدن کردند...می خواند با خود:

- فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ ( آل عمران / 159 )

صدای بهم خوردن دراتاقش....

یک لحظه یکه خورد...لعنتی چرا یادش نبود که دراتاق راقفل کند؟!...ارمیا چه راحت وارد ان شده بود....!!! ازجایش تکان نخورد...پشتش به ارمیا بود واو صورتش را نمی دید ....چندلحظه بعد ازبالا وپایین شدن تخت فهمید که کنارش دراز کشیده...صدای آه بلند ارمیا دلش را تا عمق وجودش سوزاند...بازهم تکان های تخت...حرارت بدن ارمیا و بوی عطر سردش!...

مطمئن بود...مطمئن بودکه نزدیکش شده...درست دریک سانتی او...نه شاید هم به کمرش چسبیده بود...فوری چشمانش رابست...اوه ...اشک روی گونه هایش راچه می کرد؟!

کاش ارمیا پتورا ازروی سرشمیم نکشد! اما آرزویش بیهوده بود...می دانست که ارمیا تا صورتش رانبیند آرام وقرار ندارد!

بلافاصله هم بعد ازکشیدن پتو...چشمانش را بازنکرد اما دستان داغ ارمیا روی گونه هایش سرخورد...بازهم خود را به خواب زد ...صدایش راشنید ...آرام وزیبا:

- لعنتی...دوساله نذاشتم غم تواین چشمات بشینه...حالا به خاطریه دختره عفریته بی صاحاب ...

بازهم داشت بد دهنی می کرد...خودش فهمید وفوری حرفش راخورد...کمی سکوت کرد ودوباره روی شمیم خم شد...نفس های داغش مثل همیشه شمیم را می سوزاند وازخود بی خود می کرد:

- شمیم توبراچی گریه کردی هان؟! براچی ؟! دلیل این همه ناراحتی چیه ؟! این که دوتامونو واسه خاطریه چیز بی ارزش می رنجونی ...این که همش ناامیدی...می ترسی...دلیل ایناچیه شمیم ؟!...

سکوت...............

ارمیا خسته وناامید خودش راروی تخت رها کرد...صدای گریه های ریزشمیم چندلحظه بعد به گوش رسید...صدای هق هقش قلب ارمیارا می آزرد...نمی خواست به طرفش برود...باید تنهایش می گذاشت تا با درد خود کنارآید...باید انقدر اشک می ریخت تا سبک شود...اما ای کاش طاقتش راداشت ! مسئله این بودکه ارمیا اصلاتحمل یک ثانیه رنج کشیدن شمیم رانداشت !

به طرفش رفت...مثل همیشه وهمیشه...همه ی قهر وآشتی کنان هایشان همین بود...ارمیا منت کشی می کردوشمیم ناز! زن مظهرنازبود ومرد مظهرنیاز!

شمیم رابه طرف خود برگرداند...دستش راازبالای سردرون موهای بلند وزیبای اوکرد...درحال نوازش بادست دیگرش دستان شمیم را ازروی صورتش برداشت ...شمیم هنوزهم هق هق می کرد ...ارمیا لبخند آرامی زد ونزدیک گوشش گفت :

- من همین جوری دیوونتم...به خدا که اشکات داره روانیم می کنه...می خوای نازکنی...نازکن...ولی بدون اشک... عمرم ...عزیزم...خودم نازتومیخرم...توفقط اشک نریز...ناراحت نباش ..خودم نازتومی کشم...!

شمیم یک لحظه درچشمان او زل زد وبعدهم سرش راچرخاند...ارمیابا بی قراری خودش رابه سمت دیگر تخت کشید...درست روبروی صورت شمیم :

- دیگه چیه ؟

شمیم هق هقی کرد وباناز گفت :

- رو...روژان ...

ودوباره ریز ریز اشک هایش شروع شد....

ارمیا کلافه دستش راداخل موهایش کشید وپوفی کرد...بعد ازیکی دوثانیه فکر کردن یا شاید سکوت بازهم روی شمیم خم شد...دستانش را دور کمراو حلقه کرد وصورتش را به او نزدیک کرد...انقدر که یک میلی مترهم باهم فاصله نداشتند...باهمان صدای آرامش روبه شمیم که هنوز نازمی کردگفت :

- روژان چی ؟! چیکارکنم دلت خنک شه ؟! می خوای امشب برم جلو همه سنگ رویخش کنم ؟!

- نه ...

- پس چی ؟! دِ آخه حرف نمی زنی که...فقط یه ریز اشک می ریزی !

شمیم باهق هقی کوتاه دماغش را بالا کشید وهمانطورکه ارمیا با لبخندش اشکهای روی گونه هایش را می زدایید گفت :

- من می خوام امشب برم تولدش !

ارمیا لحظه ای سکوت کرد...کمی درچشمان او زل زد...شاید حرفش را درست متوجه نشده بود...شاید هم داشت آن راتجزیه تحلیل می کرد...اما صدای فریادش دل شمیم را پایین ریخت :

- چـــــــــــــــی ؟همینم باقی مونده دیگه !بری خونشون با ننش بشینن هی وراجی کنن بعدم تو بیای اخم وتخمشو واسه من کنی !

شمیم با لجبازی کمی صدایش را بالا برد وگفت :

- ولی من.. مــــــــی ..رم ...

ارمیا هم با صدای بلندتری گفت :

- تو ...هیـــچ ..جــــا... نمـــــــی ...ری....

صدای فریاد ارمیا همه ی اتاقشان را فراگرفته بود...بازهم شمیم پشتش را به ارمیا کردوارمیا کلافه سیگاری رابا فندک آتش زد...اما هنوز پوک به آن نزده فوری پنجره اتاق را بازکرد وآن راخاموش کرد...اصلا حواسش به شمیم نبود!

بی حوصله از اتاق بیرون رفت ....به داخل آشپزخانه رفت وغذای روگاز رادید زد...کمی از کوکوهای داخل تابه را چشید...خوشمزه بود...درواقع بی نظیربود...تابه حال شمیم چنین غذایی درست نکرده بود...کاش یک روز بهتری برای خوردن این غذابود...حالا که میانشان شکراب بود...لعنت برآن روژان عفریته !

دستهایش راشست ...

غذارا کشید...اگرخودش وشمیم غذانمی خواستند بچه اش که می خواست...شمیم اگرمی خواست تا ماه های آخر این چنین غذابخورد مسلما بچه اش سالم که نمی ماند هیچ به دنیا هم نمی آمد!

میزرا مرتب چید...دوغ ..ژله انگور وآلبالویی که خود شمیم درست کرده بود ...بشقاب وقاشق وچنگال ولیوان هاراهم گذاشت ...نگاهی به میزکرد...چیزی کم نداشت ..اما به میل خود یک بشقاب سبزی هم روی ان گذاشت ...خیارشورهای داخل یخچال رابیرون آورد وخلال کرد و وسط میزگذاشت...اوه ..میزپرشده بود !!!

به سمت اتاقی که شمیم درآن بود رفت ...وارد شد وبدون هیچ حرفی پتورا ازروی سرشمیم کشید...جیغ شمیم بلند شد...ارمیا خیلی جدی گفت :

- پاشو غذاتو بخور...

شمیم پتوراروی خودش کشید وگفت :

- نمی خوام !

ارمیا باحرص گفت:

- نمی خوای آره ؟! که نمی خوای...

به سمتش رفت وپتورامحکم کنارکشید وشمیم را دریک حرکت ازروی تخت بلند کرد....صدای داد وبیدادکردن شمیم بلندشده بود...اماارمیا بی خیال اورابیرون برد ودرآشپزخانه با همان حالت صورتش را شست ...شمیم هرچقدر دست وپازد که ازدستش خلاص شود فایده نداشت...ارمیا زوری داشت مانندفیل!

بعدهم اورابه زور روی صندلی نشاند وخودش کنارش قرارگرفت...مچ دست شمیم رامحکم دردست گرفت وهمان طورکه ازغذاهای رومیزبرایش می کشید گفت :

- مث بچه آدم می خوری وگرنه مجبور می شم به زورمتوسل شم !

شمیم هرچند که ازآن میزپرملات متعجب بود اما با قیافه ای اخم کرده سرش رازیرانداخت وگفت :

- گفتم نمی خوام یعنی نمی خوام

- شمیم بامن لج نکنا....

- دلم می خواد...

چشم درچشم ارمیا حرفش رازد وحتی صدایش راهم بالا برد...می دانست ...درواقع مطمئن بود اگر سه سال قبل بود ارمیا آن چنان کشیده ای درگوشش می خواباند که دیگرنطق نکند ! اما حالا...ارمیا فقط سرش راروی یک دستش برروی میزگذاشت ...انگارهمیشه باخود همه ی عصبانیت هایش را خالی می کرد تا فقط شمیم مورد اصابت قرارنگیرد...ولی هنوزدستش رامحکم گرفته بود...صدای آرام شمیم به گوش ارمیا رسید که می گفت :

- ارمیا....

- .....

وقتی دید ارمیا جواب نمی دهد منصرف شد وخودش هم سکوت کرد...ارمیا چندلحظه بعد گفت :

- حرفتو بزن ...

به او نگاه کرد...هنوز هم سرش رادردستش گرفته بود...آب دهانش راقورت داد وبا صدای آرامش گفت :

- چرا...چرا اون سرسوییچی رو هنوز نگه داشتی ؟! اصلا چرا امروز درو روبه روژان بازکردی هان ؟چرا؟!!!!!

ارمیا یک مرتبه پیشانی اش را از روی دستش برداشت وکمی به شمیم زل زد وبعدهم گفت :

- واسه خاطرهمین سه ساعته جونمو به لب رسوندی ؟!

شمیم سرش راپایین انداخت وزیرلب گفت :

- اگه دیگه دوسش نداری...اگه می گی دیگه به یادش نبودی چرا این چندسال یادگاریشو نگه داشتی ؟!!!!

ارمیا هنوز خیره درچشمان او مات مانده مانده بود! خدای من ...شمیم درچه فکری بوده وارمیا درچه فکری!

یعنی این همه بدخلقی ها فقط برای همین دو سوال بود؟! ...

کمی فکرکرد وگفت :

- شمیم صدباربهت گفتم دلم نمی خواد هیچ مسئله ای روبریزی توخودت ...همیشه گفتم وتوعمل نکردی...انگارنه انگار...

شمیم به میان حرفش آمد وگفت :

- جواب سوالای من موند!

ارمیا بازهم سکوت کرد...شمیم که می دید اوحرف نمی زند...بااخم واشکهایی که شروع به جوشیدن می کردند دستش راازدست اوبیرون کشید وبه سمت اتاقش دوید.........

ارمیا بلافاصله ازجایش پرید وبه سمت او رفت ...دستش را کشید :

- ولم کن ارمیا ...ولم کن حوصله ندارم

ارمیا کمراورا گرفت ومحکم درآغوشش کشید سرش را نزدیک برد وبا صدایی آرام ولبخندی دلنشین گفت :

- خودم حوصلت می یارم عزیزم !

شمیم با اخم وزوری بچگانه دربرابر قدرت مردانه ارمیا دست هایش را روی سینه ی او گذاشت واورا به سمت مخالف هل می داد اما ارمیا بود ویک تن ورزشکار...زور شمیم مانند مورچه برایش اثری نداشت ...

- آخه براچی الکی زورمی زنی ؟ مگه نمی خواستی جوابتو بدم ؟!

شمیم با حرص گفت :

- نه الان دیگه نمی خوام

- جدی ؟!

- آره جدی ...مهم نیس اصلا دیگه هیچی برام مهم نیس

- شمیم بعدا نذاری تقصیر منا؟ بعدا نیایی هی این موضوع رو بکوبی تو سرم؟ خودت نخواستی !

شمیم کمی نگاهش کرد ...نگاهی عمیق به چشمان خاکستری وزیبای ارمیا...

شاید دلش می خواست ارمیا هنوز هم نازش را بکشد...هنوز به گرمای آغوشش نیاز داشت ...هنوز می خواست نازکند...هنوزمی خواست بد قلقی اش راادامه دهد تا ارمیا ثابت کند که واقعا اورا می خواهد ...بدون اینکه چیزی بگوید اشکهایش جوشید وآرام آرام شروع به گریه کرد ...

ارمیا همانطور که اورا درآغوش داشت محکم به خود فشرد ....درحالی که موهای شمیم را نوازش می کرد گفت :

- عزیز دلم ...چرا انقد خودتو زجر می دی ؟!من که گفتم دلیلمو بهت می گم ...این روژان نکبتم هیچ کاری نمی تونه ازپیش ببره ...فعلا یه خورده موس موس می کنه وقتی ببینه محل سگم بهش نمی دم می ره پی کارش...اون فقط ازبازی دادن پسرا حال می کنه...حالا دیده من یه بارخریت کردم گه خوردم رفتم التماسش دیگه همیشه همین طوره ...الانم از زور دلشه که این کارارومی کنه...توباید مقاوم باشی شمیم ...

شمیم خودش سرش راروی سینه ارمیا فشارداد وگفت :

- ولی اون همیشه مث یه کابوس تو زندگی من جولون می ده ارمیا...اون هیچ وقت نمی ذاره من مزه عشق توروبفهمم ...!

ارمیا سرشمیم رابادست بالاگرفت وگفت :

- ببینم شمیم تواز ازدواج با من پشیمونی ؟! ازاین که...ازاین که یه روز همه ی اشتباهاتمو دیدی؟ ازاین که جلوت اون همه آتیش به دلت زدم ! شمیم تو پشیمونی مگه نه ؟!

شمیم فین فینی کردوبه چشمان اوخیره شد...آهی ازته دل کشید...می دانست جوابش چیست...ارمیا ازهمان شبی که درمشهد عشقش را اعتراف کرد دنیارابرای شمیم بهشت کرده بود واین یعنی بهترین عشق ! یعنی برایش کم نذاشته بود...هیچ وقت ازعشق وعلاقه اش کم نشده بود ..حتی همیشه مانند بچه ها ی وابسته به مادر به شمیم وابسته بود...اگرشمیم یک باربه او محبت می کرد ارمیا جواب محبت اوراصدباره بهترازخودش پس می داد...ازلباس وپوشاک ومادیات هم کم وکسری نداشت ...اصلا او هیچ چیزکم نداشت ...ارمیا برایش همه چیز بود همه چیز!

بی انصافی بود...واقعا بی انصافی بود اگرمی گفت از ازدواج با اوپشیمان است ...بدون اینکه اول بخواهددلیل ارمیا را بداند با بغض وصدای گرفته اش آهسته گفت :

- اگه صدباردیگه هم اون اتفاقا برام بیفته وزجربکشم ...اگه حتی باهات بد بشم ولی حاضرم همیشه من زن تو باشم !

ارمیا لبخندی زد واورا محکم به خود فشرد ...صدای جیغ شمیم درآمد:

- ارمیا ...

- جون دلم ...عاشقتم به خدا...

- ارمیا حالا می گی ؟!

ارمیا ریز ریز خندید وگفت :

- مثلا برات مهم نبود دیگه ؟!

شمیم سرش را زیر انداخت وارمیا گفت :

- می گم ...چون می دونم اگه دلیلمو ندونی تاعمردارما می خوای هی این مسئله روپیش بکشی هی اخم وتخم کنی...شما زنا کلا همیشه باید یه دلیل واسه قهرکردنتون داشته باشین !

شمیم با لجبازی پایش راروی پای ارمیا کوبید...صدای فریاد وخنده ارمیا درآمد :

- ای نامرد...اووووف...چه زوریم کرده دختره...

- بگوارمیا جون به لبم کردی...

- چشم ...شما بیابشین اعصابتم کنترل کن من همه رو توضیح می دم ...

هردو روی مبل نشستند وارمیا دستش رادورکمرشمیم انداخت وگفت :

- تقریبایه سال قبل ازاین که تو بیای ووارد خانواده ما بشی ...روزتولد من بود.همیشه بابچه ها تواین خونه یه پارتی می گرفتم ودخترو پسرو می آوردم براجشن تولدم ...خب روژان هم که ازخداش بود ومی یومد...اونشب درواقع آخرین تولدی بودکه گرفتم...روژان برام یه زنجیرطلا آورد ویه سرسوییچی عروسکی ! مزخرف بود جلو همه داشت خودنمایی می کرد با یه لباس دکلته کوتاه وآرایش غلیظ همچین ازسروروم بالا می رفت که همه پسرا آب ازدهنشون پایین می ریخت...دختره جن...

حرفش راخورد وگفت :

- الله اکبر...بگذریم ...اونشب این کادورو بهم داد وگورشو باهربدبختی بود گم کرد...آشغال انقدرخورده بود که مث نعش کشا رسوندمش دم خونشون ! دوسه روزبعدش گذشت که المیرا اومد اینجا...تواون دوره ای بودم که با بابام زده بودیم به تیپ هم...دوهفته نرفته بودم خونمون...المیراهم که دلش برام تنگ شده بود اومد هم کادوشو بهم بده هم منوببینه ...وقتی ازدراومد تو سرسوییچی روژان بلافاصله چشمشو گرفت ...گفت ازکجا آوردی منم گفتم روژان برام خریده...عصبانی شد وعروسک رو پرت کرد تو سطل آشغال ...خیلی بهم برخورد سرش داد زدم اونم سرم داد زد ...باهم جروبحث کردیم بعدش اون به گریه افتاد والتماسم کرد...ازروژان متنفربود...هم اون هم پدرومادرم که می دونستن همیشه عامل قهرکردنای من ازخونه روژانه ! المیرا اون روزواقعا مث یه خواهردلسوز برام بااشک والتماس گفت که هدیه های اونو نگه ندارم ...اصلا دوروبرش نپیچم...خب حرفاش که تومخ پوکم نمی رفت ...فقط برا این که دلم براش سوخت والتماسم کرد چیزی نگفتم ...قول داد که یه سرسوییچی همون شکلی برام خودش بخره...رفت عروسک روبرداشت وخیلی راحت با فنک من آتیشش زد...بعدم انداختش توسطل! گفت حالا بقیه هدیه هایی که بهت داده ...دیگه داشتم طاقتمو ازدست می دادم ...عصبانی بودم ولی خودمو کنترل کردم ...اما المیرالج کرده بود...انگارمی خواست همه ی نشونه های اونو ازخونم پاک کنه.بازم داشت بحثمون میشد ...زوربود ولی حریفم شد وباهربدبختی بود زنجیروهم ازم گرفت وبرد...نمی دونستم زنجیروچیکارکرده ..وقتی چندروز بعد با یه سرسوییچی مث قبلی برگشت خوشحال شدم...دیگه این جوری روژان هی بهونه هدیه هایی که باهام نبودرو نمی گرفت ...المیرا قسم خورد که زنجیرو انداخته دوروباپول خودش یه زنجیروعروسک برام گرفته...باورکردم...حتی ازش تشکرهم کردم...چون محبت خواهرم دربرابر روژان هنوزهم اهمیت بیشتری داشت ! ...المیرا هیچ وقت دیگه نذاشت هدیه های روژا رو نگه دارم .تاالان که من فقط یادگاری های المیرارو نگه داشتم ...فقط همین !

ساکت شد وبه شمیم با لبخندی عاشقانه نگریست وشمیم هم کمی باتردیدبه اونگاه کرد...ارمیا که نگاه اورا می شناخت گفت :

- اگه باورنمی کنی همین الان زنگ می زنیم به المیرا خودت ازش بپرس تاباورت شه ...خوبه؟!

شمیم سکوت کرده بود وارمیا به سمت تلفن بی سیم رفت وشماره خانه احسان را گرفت ...

شمیم که دیگر می دانست کار از کار گذشته است ...هیچ نگفت ...تازه آن ته ته های دلش هم کمی راضی بود...دلش می خواست بداند المیرا چه می گوید !

همان موقع صدای المیرا از آیفون گوشی آمد :

- بله ؟!

- چطوری بی معرفت ؟!

- هههههههه...ارمیا تویی؟!سلام آجی قربون قد وبالات برم من ...کجایی این مدته اصلا ندیدمت ؟

- نگاه شما می کنم ...خوبی ؟

- بدنیسم ...حالا یه شب با مامان وبابا میایم خونتون ..به اون شمیم خسیسم بگو پس نیفته

- بروبچه برو به اون شوور ترسوت تیکه بنداز...اون که یه ماه درست وحسابی نمی تونه تو شرکت گیر کنه !امشب دارین می رین خونه این زنیکه ؟

- زنیکه ؟ کیومیگی خاله رو؟!

- آره ...دعوتین ؟

- آره مامان وبابام میان ...

- ببین المیرا یادته اون عروسکه که روژان برام هدیه داد ؟

- خب؟که چی ؟! نکنه باز فیلت یاد هندستون کرده ؟!

- می خوام برا تولدش امشب یه دونه بخرم ببرم!یادمه تویه دونه شبیهش داشتی ..می خوام قرض بگیرم ازت !

صدای جیغ المیرا بلند شد :

- خفه شو ارمیا...ببینم چشم شمیمو دور دیدی آره ؟ بازاین دختره اومد تو رو کردی دم خونشون ؟ ارمیا کاری نکن به بابا بگم بیاد کلتو بکنه ها...بی شعور زنت حامل...

ارمیا فوری به میان حرفش آمد وگفت :

- هو...هو ...یواش برو ماهم برسیم ...چه خبرته ؟!

المیرا نفس عمیقی کشید ولی با همان عصبانیت گفت :

- نه...حیف شمیم بود...حیفش بود که پای تو موند وبچتو تو شکمش نگهداری کرد...

المیرا همین طور پشت سرهم حرف می زد وبه برادرش بد وبیراه می گفت ...ارمیا با خنده نگاهی شمیم که لبخند می زد کرد وسری تکان داد وگفت :

- ببین اگه عروسکه رو داری حرف بزن وگرنه که خدافظ

بازهم المیرا جیغ زد ...همان موقع صدای اعتراض احسان بلند شد :

- اِاِاِ...کرمون کردی بابا...چته تو عین جیرجیرک...

المیرا گفت :

- ارمیا...یادته اون عروسک رو ازت گرفتم ...؟بابا من اونی رو که روژان داده بود آتیشش زدم ...خودم برات یه دونه خریدم ...من که عروسک ندارم...تو معلومه کجا سیر می کنی ؟!

ارمیا لبخندی عمیق زد وزیر چشمی نگاهی به شمیم کرد وبه المیرا گفت :

- آهان آهان یادم اومد...خب پس هیچی ...خدافظ...

صدای داد وفریاد المیرا هنوزهم میامد که ارمیا گوشی را گذاشت وبه شمیم نگاه کرد...

- حالا چی می گی ؟!

شمیم سرش را زیر انداخت وگفت :

- هیچی ...

- یعنی چی هیچی شمیم؟! من این جوری به المیرا وانمود کردم که فک نکنی باهاش قبلا هماهنگ بودم یا کلکی توکارمه ...دیدی که داشت پوستمو می کند...به جون همین بچه که برام مث نفس می مونه همشو راست گفتم ...

شمیم سرش را بالا کرد ولبخند زد :

- می دونم...

ارمیا به سمت شمیم رفت وبا خنده ای خوشحالی گفت :

- یعنی الان همه چی حله دیگه ؟! باورکردی؟راضی شدی ؟!

شمیم به نشانه موافقت سری تکان داد...ارمیا دستش را پشت گردن اوگرفت ...ونزدیکش شد...با عطشی وصف ناپذیر سرش راجلو می برد...لبهایش فریاد می زدند برای لمس لبهای شمیم ...

شاید یک میلی متر...شاید هم نیم ...

فاصله ای نبود بینشان که صدای تلفن آنها را ازجا پراند...ارمیا با حرص نگاهی به تلفن کرد وگفت :

- عجب غلطی نکردما...بی خیالش ...

وشمیم را محکم درآغوش کشید وبه عشقش پرداخت ...بی توجه به تلفنی که زنگ می خورد والمیرایی که ازکنجکاوی داشت پشت تلفن جان می داد!!!

******

******

شال گردنش را دور گردنش انداخت وروبروی آینه ایستاد...کمی ادکلن به زیر گردنش زد ودستش را به صورت ضربه ای برآن زد...شمیم آماده ازاتاق بیرون آمد:

- بریم ارمیا ؟!

ازآینه نگاهی به او انداخت وبا دیدن تیپ متعادل وزیبای او لبخند زد:

- بریم گلم ...بریم .

ازخانه خارج شدند وسوار ماشین شدند ...قصد داشتند آن شب را به خانه ی احسان بروند ...آخرین شبی که آنها تهران بودند و می توانستند با خانواده ی آقای دادفر دورهم جمع شوند ...

ارمیا کمی دورتر ازدرخانه احسان پارک کرد وباهم پیاده شدند ...شمیم زودتر به سمت اف اف رفت وزنگ را زد ...بلافاصله صدای پرازشادی المیرا درآیفون آن پیچید:

- بله ؟!

- بازکن ...

- چیو؟!

- المیرا شروع نکنا...

- بدبخت دارم یادی ازقدیم می کنم که می اومدی دم خونه بابام درو روت بازنمی کردم ! الان پیر شدی آلزایمری هستی یادت نیس..وگرنه قدرمنو...

صدای پرازحرص ارمیا پشت سر شمیم آمد که گفت :

- کم حرف بزن بچه ..بازکن درو تا نشکستمش..!

- اِ ...دادا فدات بشم ...بسکه زنت پرچونش خو...بیاین تو...

ارمیا نگاهی به شمیم کرد وبا لبخند سری تکان داد...المیرا دررا بازکرد وداخل رفتند...ازهمان فاصله ودرپله های ساختمان صدای قهقهه های خنده المیرا وسروصداهای احسان می آمد...خدای انرژی بودند آن دو...اصلا خدا آنهارا فقط برای هم ساخته بود!

با ورودشان به خانه احسان آقای دادفر وهمسرش هم به استقبال ازآن دوآمدند...همدیگر را ازسردل تنگی درآغوش کشیدند وآقا فرید همان طورکه پسرش را درآغوش داشت دستی به شانه اش زد وگفت :

- حالا دیگه بابا شدنم کلاس گذاشتن داره بچه ؟!! دوهفته اس یه سری به مانزدین ببینین مردیم زنده ایم !

ارمیا خنده ای کردوگفت :

- ایشالله همیشه سایتون بالا سرماباشه ...شما به پدربزرگی خودت ببخش..اصلا ازاین به بعد هرروز شمیم رومی سپارم به مامان !

زهره خانم لبخندی زد وگفت :

- خداازبونت بشنوه مادر...من که ازخدامه...

آقافرید روبه عروسش لبخندی زد وگفت :

- خوبی عزیزم؟! نوه ام چطوره سرکیفه ؟

شمیم سری تکان دادوباشرم گفت :

- به لطفتون باباجون...خوبیم...!

- خداروشکر...بیایین روپا وای نایستین ...بیایین بشینین ...

همه قدم ازقدم برداشتند که بلافاصله صدای زنگ خانه همه را متوقف کرد...نگاهی به یکدیگرکردند واحسان فوری گفت :

- شما برید بشینین...من بازمی کنم حتما کارگرشهرداریه .

وبه سمت اف اف رفت...بازهم بقیه به سمت سالن پذیرایی آنها رفتند ونشستند...آقافرید باعروسش والمیرا وارمیا ومادرش هم باهم صحبشان گل انداخته بود...لحظاتی طول کشید تا احسان در را بازکرد وداخل شد...ومتعاقب آن ...

صدای مزخرفی که شمیم ازآن انزجارداشت ...قهقهه های بی شرم دخترانه اش...فوری سرش رابه سمت در چرخاند...

لعنتی ...بازهم او....

- سلام به همگی ...

درآن ثانیه عین میگ میگ وسط سالن وجلوی همه ایستاده بود ! هرچند جواب گرمی ازهیچ کس نگرفت وهمه به نوعی با سردی جوابش رادادند...هرچند که کسی به احترام ازجایش برنخواست اما خب...

روژان بود دیگر...پررو و با اعتماد بنفس ...بدون اینکه توجه کند خودش را روی مبل دونفره کنار زهره خانم انداخت وگفت :

- چه خبر خاله جونم ؟خوش می گذره ؟!

زهره خانم سری تکان داد وگفت :

- خداروشکر می گذرونیم ...

روژان روبه احسان گفت :

- احسان شامت حاضره ؟! من شام نخوردما !

احسان ابرویی بالا انداخت وگفت :

- ببخشیدا روژان خانم ...توکوچه که می یومدین دم خونه ما تابلو زده بود رستوران ؟!!!

بااین حرف احسان ،ارمیا پخی زد زیر خنده ...روژان با حرص اول نگاهی به ارمیا وبعد به احسان کرد وزود خودش را به بی خیالی زد وگفت :

- ناسلامتی یه زن حامله میون مهموناته ها! برامن نمی خوای شام بدی لااقل برا اون که آماده کردی ؟!!!

ارمیا با شنیدن این حرف ته خنده اش به اخم تبدیل شد وبا نگاهی عصبانی به روژان نگاه کرد...اما روژان با نگاهی سرکیف جواب ارمیارا داد...همان موقع المیرا به جای احسان گفت :

- روژان جون تونمی خواد جوش زنداداش منو بزنی ...قبل ازاینکه همه بیان شامشونو خوردن ...

روژان که انگار دیگر عصبانی شده بود باخنده ای وبه ظاهرشوخی گفت :

- خدانکشدت المیرا...اگه دم خونه گدا رفته بودم بهترازتو ازم پذیرایی می کرد!

المیرا با چشم غره ای به او به احسان نگاه کرد ...احسان به نشانه حمایت دستش را پشت کمر المیرا قفل کرد وگفت :

- پس خاله اینا کجان ؟چرا اونا نیمدن ؟!

روژان تابی به سروگردنش داد وموهای رنگی توی صورتش راکنارتر زد وگفت :

- می دونین ...راستش...پیش خودمون بمونه ...امشب برام یه خواستگار سمج اومده بود ...

میان حرفش مکث کرد وزیرچشمی نگاهی به ارمیا انداخت...ودوباره ادامه داد:

- منم که حوصله نداشتم از دستشون در رفتم ...

وبازهم نگاهش را روی ارمیا انداخت...شمیم که فقط دلش می خواست عکسل العمل های ارمیارا ببیند ...سرش را به سمت اوچرخاند که ارمیا با پوزخندی مسخره کننده وخیلی بی خیال روبه روژان گفت :

- اتفاقاامروز عصرخاله اومده بود شرکت ...می گفت راهی شماله ! می گفت دلش برا مامان بزرگ خیلی تنگ شده با شوهرشون می خواستن برن شمال ...چی شد لغوشد رفتنشون ؟!!!

روژان تند تند با نخ های شالش بازی می کرد وانگارکه دست وپای خود را گم کرده بود..می دانست که اگر بازهم دروغ بگوید ...فردا که احسان والمیرا بروند وپدرومادرش را درخانه مادربزرگش ببینند اوضاع بدتر می شود..اما بازهم کم نیاورد ...با من من گفت :

- جدی؟!...اوممم.میدونین ...امشب قضیه مهمونامون یهویی شد ...بعد قرارشده دم صبح برن ...

احسان با خنده ی موزیانه وعمیقی گفت :

- اِ چه خوب...ماهم دم صبح راه میفتیم ..چطوره باهاشون هماهنگ کنیم باهم بریم !

روژان فوری گفت :

- نه نه ...الان زنگ نزنینا...اگه ...اگه بفهمن من اینجام غوغامیشه...شایدم نخوان دم صبح برن...شایدبلافاصله بعد مهمونامون رفتن...

آقای دادفرکه اوضاع را بد پیش بینی می کرد...و می دید که دختر بیچاره میان جواب دادن به گوش وکنایه های ارمیا واحسان مانده است ..با جدیت روبه احسان گفت :

- احسان جان لازم نیس زنگ بزنی ...شاید دوس داشته باشن تنها برن شمال!

احسان که آتش بس را ازطرف آقافرید احساس کرده بود...بالبخند همیشگی اش گفت :

- چشم پدرجون ...هرچی شمابگین ...

درواقع از خر شیطان پایین آمد وبه دنبال المیرا به آشپزخانه رفت ....حالامانده بودند یک مبل دونفره که ارمیا وشمیم رویش نشسته بودند ویک مبل یک نفره روبرویش که روژان نسشته بود!!!

آقا فرید وزهره خانم هم که مهره سوخته حساب می شدند ...بود ونبودشان فرقی نداشت ......

- ارمیاراستی توچرا اونشب نیومدی خونمون ؟!حالا شمیم بااین وضعش نمی تونست بیاد توکه دعوت بودی !

ارمیا فوری سرش رابالا کرد...چشم درچشم روژان با نگاهی پراز خون به او زل زد...حرفهایش بوی شروع می داد...شروع آتش زدن ...آتش زدن خرمن یک زندگی ...زندگی شمیم وارمیا...!

ارمیا پیش خود فکر می کردچقدر این دختر پرروست ! بااین که اون روز ظهر دیدکه شمیم وارمیا با او بد رفتار کردن وحتی شخصیتش کوچک شد ..اما بازهم دست برنمی دارد!

ارمیا باحالت تمسخر همیشگی اش دربرابر روژان گفت :

- من وشمیم یه نفریم ...وقتی اون دعوت نیس ونمی تونه بیاد منم نیستم !

همان موقع زهره خانم با ببخشیدی از جایش بلند شد وبه آشپزخانه رفت ...المیرا درحال چیدن فنجان های چای بود واحسان درحال دست کاری کردن ظرف میوه ...به عنوان اینکه آن را می چیند اما درحقیقت بیشترخراب کاری بود تاچیدن !

- المیرا بیابرون این دختره رو رد کن بره...

المیرا روبه زهره خانم گفت :

- مامان من ردش کنم ؟! به نظرت این به حرف کسی گوش میده ؟!

احسان گفت :

- می خواین برم خودم محترمانه وخیلی راحت عذرشو بخوام ؟

زهره خانم گفت:

- نه عزیزم ..این جوری جلو خواهرم زشت می شه ...نمی خوام دیگه با اون بحث وجدلمون بشه ...شماکه می شناسین اینارو ...خدا ساختتشون واسه شربه پا کردن !

المیرا گفت :

- ولش کن مامان ایشالله که چیزی نمیشه ...

- چی چی رو چیزی نمیشه ! بیابرو ببین ...راست راست زل زده توچشماش باپررویی جلو شمیم می گه من که زنتو دعوت نکردم لااقل توکه دعوت بودی می خواستی بیای مهمونی!

المیرا با چشمانی گشاد لحظه ای مکث کرد وبعد ناباورانه گفت :

- واقعا همینا رو گفت مامان ؟!

- آره به خدا...بیابرو بشین چرت وپرتاشو گوش بده...هرچند ارمیا خوب می زنه تو دهنش ولی می دونم شمیم اذیت میشه ...برا بچش خوب نیس...!

احسان با نگرانی گفت :

- المیرا بیا برو شمیم رو به یه بهونه ای ببرتواتاق ...

المیرا به نشانه تایید سری تکان داد وبیرون رفت ...داخل اتاق خوابشان رفت وآلبوم های دوران مجردی احسان را بیرون آورد ...حدس می زد شمیم هرآلبومی ازالمیرا دیده باشد آلبوم مجردی احسان را دیگر ندیده بود...!ازهمان جا بلند گفت :

- شمیم ...شمیم جون یه لحظه میای تواتاق ...

شمیم نگاهی به ارمیا کرد...ارمیا به نشانه ی تاییدسرش را تکان داد...شمیم با بی میلی ازجایش بلند شد وبه داخل اتاق رفت ...

- بله ؟!

المیرا بالبخندی تلخ گفت :

- حالت خوبه ؟!

- مگه قرار بود بد باشم ؟!

- شمیم خودتو به اون راه نزن..منظورم حضور روژانه !

شمیم سرش را پایین انداخت وگفت :

- اصلا برام اهمیت نداره

- مطمئنی ؟!

شمیم سرش رابالا کرد وفقط چشم درچشم المیرا خیره ماند..المیرا گفت :

- حالا بی خیال ...بیا این آلبومو ببین ...چندوقتی بود می خواستم بهت نشون بدم هی یادم می رفت ...آلبوم قبل ازازدواج احسان ودوستاشه...ارمیاهم به وفور توش پیدا میشه ..جالبه بیا...

شمیم کنارالمیرا روی تخت نشست وگفت :

- می خواستی فقط منو ازاون دور کنی ؟!

المیرا شانه ای بالا انداخت وگفت :

- به قول تو اون اصلا اهمیت نداره...!هوم ؟!

شمیم لبخند زد ومشغول دیدن شد...می دانست المیرا خوبی اش را می خواهد وبرای خودش هم بهتر بود...اما هنوز حواسش آن بیرون ومیان ارمیا وروژان می گذشت ...یعنی میانشان چه بحثی بود اکنون ؟!!!

المیرا یکی یکی عکس هارا نشان می داد وروی هرکدام توضیح می داد...شمیم می شنید می دید ولی خیلی کم ...!

بیشتر درفکر بیرون بود تا عکس ها...

المیرا گفت :

- ای وای خدا مرگم بده یادم رفت برا تو چای وشیرنی بیارم...

- نمی خوادبابا...من که غریبه نیستم دیگه..

- نه توادامه بده من الان برمی گردم ...

شمیم چیزی نگفت ومشغول دیدن عکس هاشد ..المیرا درباز کرد وبرگشت :

- شمیم

- هان ؟!

- نری بیرونا خب؟!

شمیم سری تکان داد وگفت :

- نترس...هستم ...

المیرافوری بالبخند بوسه ای برایش فرستاد وبیرون رفت...شمیم ناخوداگاه آهی بلند بالا کشید وسرش رازیر انداخت ...دراتاق همان موقع بازشد وفوری هم بسته شد...باخود فکرکرد المیراهم بند تمبان است !چه زود برگشت ...سرش را بالا کرد...

- مزاحم نیستم ؟!

سرش ناگهانی تیری کشید وهمان طور خیره به او مانده بود..خدای من اودیگر چه موجودی بود!!! ازکجا یک هو پیدایش شد..؟مثلا شمیم ازدستش فرارکرده بود! 

شمیم دندانهایش راروی هم فشار داد ...سعی کرد حرص بیش ازحدش را نشان ندهد ...لبخندی کج وباتمسخر زد وگفت :

- حوصلت سررفت نه ؟!

روژان باخنده شانه ای بالا انداخت وخودش را روی تخت ،کنار شمیم رها کرد وگفت :

- آخه دیدم ارمیا واحسان رفتن سراغ نقشه وکارواین چیزا...منم که باخاله وعمو زیادی حال نمی کردم ...اینه که گفتم بیام پیش شماازهمه بهتره ..

شمیم ابرویی بالا انداخت وگفت :

- آهان یعنی با ارمیا واحسان حال می کنی دیگه ؟!

وبدون اینکه منتظرجواب روژان باشد ...پوزخندی به او زد وخیره درچشمان روژان جسورانه نگاه کرد...روژان لحظه ای جا خورد...کمی من من کرد...بعد گفت :

- .منظورتو نمی فهمم !

شمیم خونسرد گفت :

- خب به عنوان یه دوست ازمن می شنوی این اتاق رو هم ترک کنی بهتره !

روژان که حسابی کنجکاوشده بود ابروهایش رادرهم کشید وگفت :

- چرا؟!!!

- می دونی من زیاد نمی شناسمت اما توهمین مدته فهمیدم توبا آقایون خیلی بیش ازخانوما حال می کنی ..خب البته این ممکنه خصلت هرآدمی باشه...!پس میون ماهم چیزی گیرت نمی آد!!!

روژان نفس بلند بالایی کشیدونگاه پرازخشم کنترل شده ای را نثار شمیم کرد وخندید...اما چیزی نگفت...انگارکه کنف شده باشد...جوابهایش حالا که تنها وبدون مادرش بود درمقابل آن خانواده ای که چشم دیدنش را نداشتند به ته دیگ خورده بود!شمیم دیگر نگاهش نکرد که آب بشود ودرزمین برود هرچند او پررو ترازاین حرف ها بود ! نگاهش را به زیر دوخت وعکس هارا مشاهده می کرد...وقتی روژان دید که بیکاراست وشمیم هم ذره ای اجازه دیدن به او نمی دهد با لحنی دوستانه وظاهرانه گفت :

- شمیم جون اجازه که میدی منم ببینم ؟!

شمیم بدون این که سرش رابالا کند همان طورکه به صفحه ی بعد آلبوم می رفت گفت :

- فک نمی کنم به درد تو بخوره ...

روژان لبش را ازحرص جوید ...لحظه ای مکث کرد وبعد باصدای کش داری گفت :

- چـــــــــــرا ؟

- چون خصوصیه...!

روژان ابرویی بالا انداخت وآرام گفت :

- آهان ...

دیگر حرفی زده نشد... شمیم هرچند مشغول دیدن بود ولی بیشتر حواسش به روژان بود ...روژانی که از بیکاری تند تند پاهایش را تکان می داد ...نفس های بلند بالایی می کشید ...گاهی تکان می خورد...گاهی نگاه شمیم می کرد...گاهی به جایی خیره می شد ...اما درهرحال شمیم بی خیال به کارش مشغول بود...در فکر بود که یکی ازعجایب جهان است که روژان با او دریک اتاق مانده وبیش از نیم ساعت را طی کرده است ! آن هم با کمترین صحبت و بحث وجدل! ...لبخندی تمسخر آمیز برروی لبش آمد...پس امکان سرکوب روژان هم وجود داشت و او نمی دانست ...هنوز ازاین فکر خود بیرون نیامده بود...وحتی هنوز درفکر شاد وپیروزی خود سپری می کرد...که صدای جیغی وحشتناک کنار گوشش تمام تنش را لرزاند ......احساس کرد بچه درونش تکانی خورد وگوشه ی شکمش گلوله شد ...قلبش به شدت می زد ونفس بالا نمی آمد...به روژان که وبا وحشت به زمین زیر پایش خیره شده بود نگاه کرد...کاش می توانست حرف بزند...اما حتی صدایش هم بالا نمی آمد...

همان موقع ارمیا با صدای جیغ ازاتاقی که شمیم درآن بودباترس این که شمیم بلایی سرش آمده باشد ...بااحسان دوان دوان به آنجا رفتند..ارمیا فوری وزودترازهمه دررا با صدای وحشت ناکی بازکردوبادیدن شمیم درآن حال دادزد:

- شمیم ...

وبه سمتش رفت ...کنارش نسشت ودستش را گرفت...

- چته شمیم ؟!حالت خوبه ؟!

شمیم همان طورکه عرقش زده بود...دستش را روی شکمش قرارداد ونالید:

- آییی...آ..آآآآ......

ارمیا که وضعیت اورا وخیم می دید ...با خشم ودرحالی که رگهای گردنش به شدت بیرون زده بود وصورتش به رنگ خون می زد رو به روژان داد زد:

- چیکارش کردی کثافت ؟!

روژان با ترس و همان طور که دهانش از اضطراب بازو بسته می شد گفت:

- به ..به.. خ...خدا م ...من ...من کاری ...

ارمیا بازهم داد زد:

- خفه شو...

و روبه احسان وبقیه که تازه به اتاق آمده بودندگفت :

- احسان برو ماشینمو روشن کن ببرمش بیمارستان ...یالله ..

وسوییچش را روبه او پرت کرد...احسان دوان دوان بیرون رفت ...والمیرا وزهره خانم برای شمیم آب قند وآب طلا درست می کردند ...درهمان حین ..روژان که اوضاع را وخیم می دید ، بهتر دید که ازمهلکه فرارکند..آرام آرام وپاورچین ازاتاق بیرون رفت ...هیچ کس درآن اوضاع حواسش به او یکی دیگر نبود!

بیرون که رفت ...با دو به سمت کیفش که روی مبل بود رفت وآن را فوری روی شانه اش انداخت وبه سمت در حرکت کرد...با قدم هایی سریع ...

همان لحظه که دستش را به دستگیره درگرفت ودررابازکرد...دستی روی درقرار گرفت ودررامحکم بهم کوفت ...

- کجا؟!!! فعلا تشریف داشتین ؟!

سرش راکم کم از روی کفش هایش به روی کمربند وپیراهن وبعدهم سرارمیا بالا آورد...بادیدن صورت او نفسش گرفت ...بازهم سرش را زیر انداخت که ارمیا گفت :

- فک کردی من می ذارم در بری آره ؟!

- من...ولی من که در نمی رفتم ...من می خواستم ...

ارمیا میان حرفش آمد وداد زد :

- ببند دهنتو آشغال...

آقا فرید درحالی که شمیم را دربرداشت باقدم هایی سریع وخشمی مهارناپذیر روبه ارمیا داد زد:

- ولش کن بچه...نمی بینی زنت داره جون میده...بیابریم ...

ارمیا برگشت وبادیدن شمیم درآن حال زار...رنگ پریده وبی هوش بودنش...خشم وجودش افزایش یافت وتمام وجودش راگرفت ...یاد آن روزهایی افتاد که شمیم به خاطر اوچه ساعت هایی راکه اشک می ریخت وچه زجرهایی که کشیده بود...سیلی های پی درپی ای که ازارمیا می خورد وزخم زبان های ارمیا را تحمل می کرد..اما بازهم به پای عشقش ماند وفداکاری کرد...همه ی گذشته ارمیا وزجردادن های شمیم به خاطر اوبود..آن روژان بی شرم ...حتی حالاهم شمیم ازدست اوزندگی نداشت...حالا کاربه جایی کشیده بود که دیگرروژان بچه ارمیا راهم به آسیب می رساند...لعنتی...

باشدت وبدون توجه به پدرش به سمت روژان برگشت وهمان طورکه لبهایش راروی هم فشارمی داد درآن ثانیه بدون این که روژان حتی فکرش را بکند دستش را بالا برد ومحکم برروی صورت او خواباند...صدای سیلی اش آن قدر گوش خراش بود که برق ازسرهمه به خصوص خود روژان پرید ...دستش راروی گونه اش گذاشت وباخشم که نه ،باترسی آشکاربه ارمیا چشم دوخت...صدای بوق زدن های احسان ازماشین بیرون ازخانه به گوش می رسید...آقافرید فوری با زهره خانم شمیم رابیرون بردند...ارمیا هم چنان ایستاده بود...روبه روژان که مات ومبوت بودگفت :

- اینوزدم که ازاین به بعد یادت بمونه تو زندگی من پاتو بیشترازگلیمت که نه ،پاتو اصلا درازنکنی...اون موقع هایی که من غلط می کردم خربودم نمی فهمیدم وبه دست وپات می افتادم گذشت ...الان زندگی من رویه اسم می چرخه ...اونم شمیم !فقط شمیم !اونه که منو تومشت خودش داره...می فهمی؟! ازاون وخانوادم که بگذره هرکی بخواد چوب لای چرخم کنه مث سگ به پاش می پیچم ...خیال نکن این چندوقته که اومدی ایران می تونی زندگیمو ازهم بپاشی وکارتوپیش ببری...فقط یک باردیگه ...یک باردیگه ...ببینم دور وبرمن وزن وبچه وزندگیم می چرخی خداشاهده ...خداشاهده پوستتو قلفتی می کنم همچین کبابت می کنم که خودت به گه خوردن بیفتی !حالام تا نزدم بیشترازاین کجت کنم گمشو ازجلو چشمام ...فقط برو دعاکن دیگه نبینمت...اگه هرجا دیدمت ....

روژان باگریه نگذاشت ارمیا بیش ازاین حرفش را ادامه دهد ودررابازکرد وبیرون پرید ...دوان دوان ازحیاط گذشت وازجلوی ماشین ارمیا که همه درآن بودند گذشت وپیاده به خیابان زد...احسان دستش رابه صورت ممتد روی بوق گذاشت که ارمیا دوان دوان ازخانه بیرون آمد سوارماشین شد.....

*****

ساعتی بعد...

دکترپرده را کنار زد ...هنوز قدم ازقدم برنداشته بود که ارمیا جلویش را گرفت ...

- ببخشید خانم ...

دکتر برگشت و گفت :

- بله؟!

- من همسر این خانمم میشه بگین حالش چطوره ؟!

دکتر لبخندی زد وپرده را بازهم کشید وشمیم ازدید ارمیا پنهان شد...دستانش را درجیب های روپوش سفیدش فروبرد وروبه ارمیا گفت :

- چه بلایی سرش آوردی ؟!

ارمیا که تعجب کرده بود...ابروهایش رابالا برد وگفت :

- من ؟!

- نه پس من ! پسرجون زنت تا حد شوک ترسیده شده...این یکی از خطرناکترین عوامل برای ازدست دادن مادروفرزنده ...ترس واظطراب برای یه زن حامله یه نوع ریسک صد درصد حساب میشه !

ارمیا که حسابی ترسیده شده بود با نگرانی واظطراب گفت :

- یعنی الان ...بچه ..بچه ...دیگه ...

دکترباپوزخندی به میان حرفش آمد وگفت :

- نگران نباش...هردوشون سالم وسلامتن...برو خدارو شکرکن چیزیشون نشده ...وگرنه برا مرگ هردوشون یقه تورو می گرفتن !

- ولی من کاری نکردم ...اون دراثر یه جیغ این طوری شد !

دکتر بی حوصله دستی تکان داد وگفت :

- به هرحال من نمی دونم ...حالا تو زدیش یا جیغ زدن یا اتفاق دیگه ای ...باعث شوک خیلی خطرناکی برا دوتاشون شده ...ازاین به بعد اگه می خوای واقعا یه پدر بشی مواظبش باش...

وبدون اینکه منتظرجواب دیگری ازارمیا باشد...راهش را گرفت ورفت...ارمیا زیرلب باحرص درحالی که هنوز چشمش به آن دکتر غرغرو بود گفت :

- خاک تو سر اونی که مدرک پزشکی رو داده به توی عصا قورت داده!

هنوز از فکر دکتر بیرون نیامده بود که بقیه با دستانی پراز آب میوه وشیرینی و...برگشتند ...المیرا فوری گفت :

- ارمیا تو اینجا چیکا می کنی ؟! شمیم کو ؟حالش خوبه ؟!

ارمیا نگاهی عاقل اندر سفیه به المیرا کرد وگفت :

- اهِِِــــــه...چه خبرته بیمارستانو گذاشتی روسرت ...!بیابریم اینجاس...

وهمراه با زهره خانم وارد اتاقک پرده ای شدند...شمیم چشمانش نیمه بازبود...وصورتش بی رمق...ارمیا جلو رفت ...بغضش را قورت داد وبه چهره ی رنگ پریده ی همسرش خیره شد...شمیم هرچند بی حال بود اما لبخندش را فراموش نکرد وروبه ارمیا لبخندی نیمه جان زد...ارمیا دستش را گرفت وفشار جزیی داد...

- خوبی خوشکلم ؟!

شمیم به سختی لب باز کرد وگفت :

- بهترم ...

وسرش را چرخاند وبه مادرشوهر وخواهر شوهرش سلام کرد...زهره خانم جلو رفت ودستش را روی سرعروسش کشید وبا اشکی درچشمانش حلقه بسته بود گفت :

- نباشم که ببینم تو این طوری ازدست دختر خواهر من زجر می کشی ! همش تقصیرماست ..به خدا تقصیرمنو فریده که توروبه زور با ارمیا عقد کردیم ...تو نباید بعد پدرومادرت که امیدشون به ما بود انقد اذیت می شدی...ولی ازوقتی اومدی توی خونه ما...

نتوانست بقیه ی حرفش را ادامه دهد وجلوی هرسه نفر دیگر زد زیرگریه ...ارمیا سرش رازیرانداخت والمیرا جلورفت وگفت :

- اِ مامان ...تازه حالش داره بهترمیشه ها! هنوز ازتوشوک درنیمده شما جلوش گریه می کنی ؟! خوب نیس واسش!

- دست خودم نیس مادر...وقتی می بینم داره مث گل خودشو بچش پرپرمیشن نمی تونم ببینم ...ارمیا ...

ارمیا سرش رابالاکرد :

- جونم مامان

- نذار دیگه زنت اینجا بمونه برش دارببرش یه شهر دیگه ...ببرش شیراز خودشون...ببرش که لااقل ازدست اون ناکسا نجات پیدا کنین ...به خدا این جوری باشه زنت تانه ماهشم دووم نمیاره ...!

شمیم بی رمق وباصدایی آرام گفت :

- توروخدا غصه نخورین مادرجون ...من چیزیم نیس...دیگه نمی ذارم اونا تو زندگیم دخالت کنن ...

ارمیا دندانهایش را روی هم فشارداد وگفت :

- غلط می کنن بی شرفا...هم چین دختره رو نشوندم سرجاش که گریه افتاد بدبخت ! عقده داره بیچاره ...فقط اگه یه زندگیو بهم بزنه اون موقع روزش عیده !

المیرا روبه شمیم گفت :

- ببینم شمیم این دیوونه واسه چی هم چین جیغ زد؟! اصلا من که نفهمیدم کی اومد تواتاق؟!

شمیم لبخند تلخی زد وگفت :

- نمی دونم ...خودش که عین عزراییل ظاهر شد ..بعدم اومد کنارم یه خورده حرف زد ...من درست جوابشو ندادم ...می خواست آلبوم ببینه نذاشتم ...رفت مثلا خودشو سرگرم کنه ..یه ریزه سوسک دید ازقصد درگوش من بدبخت آنچنان جیغی زد که زهرم آب شد...!

ارمیا زیرلب فحش می داد والمیرا گفت :

- ای خدا لعنتش کنه...ببین چیا ازاین بشربرمیادا!!! دست برنمی داره ...

ارمیا گفت :

- کافیه بازم دست ازپا خطا کنه ..خودم خرخرشو می جوم ...

*****

تاآخرشب سرم تمام شد وشمیم مرخص شد واورا به خانه آوردند...هرچقدر زهره خانم اصرارکرد که پیش شمیم بماند ارمیا نگذاشت ...او خودش دایه ای بود بهترازمادر!!!

آنها رفتند وارمیاخود شمیم را روی تخت خواباند...با اخم دستش را به کمرش گرفت وگفت :

- آخــــــــــخ...ماشالله وزن که نیس...شاه غول شده بچمون !

شمیم با ناز گفت :

- ارمیا !

ارمیا با شنیدن صدای پرازناز شمیم مانند موم رام شد ونزدیکش شد ...

- جون دل ارمیا ...

شمیم تکانی به سروگردنش داد وگفت :

- خرم نکن !

- اِ این چه حرفیه خانومم !

- حرف قبلیتو هنوز یادم نرفته ها! من شاه غولم ؟! بنده دارم بچه شمارو توشکمم پرورش می دم !

مکث کوتاهی کرد وبا کنایه ادامه داد:

- البته اگه بچم میون این قوم یعجوج ومعجوج شما جون سالم به درببره !

ارمیا با لبخند نگاهش می کرد وچیزی نمی گفت ...شمیم گفت :

- باتوئما...حواست کجاس؟!

- بگو عزیزم ...

- اصلا فهمیدی چی گفتم؟!

- شمیم داری تپلی می شی خیلی نازشدی !

شمیم اخمی کرد وتاخواست که حرف بزند ارمیا محکم وفوری اورا درآغوش کشید...مثل همیشه ..با خشونتی خاص وپرازعشق...شمیم درمیان آغوشش همان طورکه سرش راروی گردن ارمیا بود با لبخندی شیطنت بار زبانش راچندین بار زیر گلوی او کشید...صدای غش غش خنده ی ارمیا بلند شد:

- اذیت نکنا...من خودم خدای قلقلکم ...بیفتم رولج کارت ساخته اس!

شمیم خندید وگفت :

- مث اولای زندگیمون...یادته همش با قلقلک بیدارم می کردی؟!

ارمیا آهی کشید وگفت :

- شمیم بهترین روزای من همون روزایی بودکه توبه زور وارد زندگیم شدی..یه حسی داشتم بهت ...مث یه شیرینی که هیچ وقت آدمو نمی زنه ...تویه هدیه بودی شمیم ...یه هدیه ازخدا برامنی که تنهاترین بودم !

- ارمیا میشه منو بعد ازامتحانام ببری شیراز؟!مامان جون خیلی اصرار داشت که الان بریم ولی من وسط ترمم نمی تونم بیام ...!

- چشم عزیزم ...هرچی تو بگی ...منم الان اوضاع شرکت خیلی مناسب نیس...تازه این احسانم که داره امشب داره میره شمال دیگه شرکت همین جوری می مونه! ایشالله یکی دوماه دیگه که امتحانای تو تموم شه ومن شرایط کارم بهتر شه میریم همه ی تابستونو اونجا می مونیم ...خوبه ؟!

- اوهوم...اگه روژان بازم بیاد...

ارمیا فوری به میان حرف شمیم رفت :

- روژان غلط می کنه با جدوآ...

شمیم دستش راروی دهان اوگذاشت وبانگاهی بد به اوچشم دوخت...ارمیا کمی سکوت کرد وبعدگفت :

- معذرت می خوام...کثافت امشب نزدیک بود کار دستم بده !اگه بلایی سرشما اومده بود...

به شمیم خیره شد...شاید یک ...دو...سه ..وچهاریا پنج ثانیه...شمیم اشک روی گونه ارمیا راپس زد وگفت :

- تو به اندازه کافی اونو ادب کردی...المیرا گفت چه کشیده خوشکلی زدی زیرگوشش...ولی خب...می دونی اون خیلی روداره !

- روشو کم کردم فعلا...کافیه دست ازپا خطاکنه...به جون عزیزخودت شمیم می دمش دست پلیس...کم ازش آتو ندارم هرزه رو!

شمیم با نگاه عاقل اندرسفیهی به ارمیا خیره شد...ارمیا آرام گفت :

- هرچند شوهرتوهم دست کمی ازیه هرزه نداشت ...ولی توآدمش کردی!

شمیم لبخند آرامی زد وگفت :

- لیاقت تو هرزه ای نبود عزیزم ...تو لیاقتت پاکی وجوون مردی بود که الان بدست آوردی...

ارمیا که نسبت به بوسیدن شمیم حریص شده بود همان طور که سرتاپای اورا بوسه باران می کرد گفت :

- ای جووونم....کم مزه بریز...دیوونم می کنی با این حرفات...

******

- شمیم من نخوندم !

شمیم همان طور که سرش روی جزوش بود بی خیال گفت :

- جهنم ! می خواستی یه شبو ازبغلی احسان بگذری بخونی که حالا کاسه چه کنم چه کنم دستت نگیری !

- آخی ...یعنی تو دیشب بغلی شوهرت برات ورود ممنوع بود دیگه ؟!

شمیم شانه ای بالا انداخت وگفت :

- من دیروز یه ریز داشتم می خوندم مث تونیستم که فقط بلا ازجونم بریزه !

المیرا با اخم زیرلب گفت :

- بروبابا توهم ..

وسرش راداخل جزوه نهج البلاغه فرو برد...هرچند جزوه اش ازپنجاه صفحه دست نویس رد کرده بود...هرچند همه حفظی بود وموردی ...اما خب عمومی بودومی توانست با توجه به تقلب هایی که ازبقیه بچه ها می گرفت نمره قبولی را پاس کند... نمی دانست ارمیا با شمیم چطور کارمی کند ...ازچهارپنج امتخانی که تابه حال داده بودند شمیم همه اش را یا خوب داده بود یا می گفت :بدنبود!.. مطمئن بود همه ی این درس خواندن های شمیم زیر سر ارمیاست ! اوبود که همیشه با شمیم درهردرسی که می توانست کارمی کرد وساعت ها حتی وقتش را به پای او می گذاشت ...بالاخره مقداری ازدرس هاراخودارمیا دردانشگاه پاس کرده بود ...صدای شمیم همان موقع آمدکه:

- خدابه خیرکنه...

المیرا سرش را بالا کرد ...ملیسا دوان دوان به سمتشان می آمد...شمیم گفت :

- بازمی خواد بیاد بعد امتحان گیر بده که خونه ماباشه !

- بابا خب یه بارکه درست جوابشو یه نه کامل بدی دیگه انقد پررو بازی درنمیاره

شمیم پوزخند زدوگفت :

- والله این ملیسایی که من می بینم کارش ازنه که هیچی، ازکتکم گذشته هرچی بازبون بی زبونی ام ردش کنم آخرش چمبره می زنه توخونه ما! فقط منتظرم ننه باباش زود پاشن ازاین شمال گوربه گوری بیان که راحت شم !یه هفته اس روانیم کرده دیگه...

المیرا گفت :

- خدارو صدهزارمرتبه شكرکه خونشون ازما خیلی دوره وبهونه خونه مارو نمی گیره دیگه...

- صبرداشته باش...شب درازه ...!

ملیسا بالاخره رسید :

- سلام سلام ...

هردو جواب ملیسارا درحالی که نفس نفس می زد دادند و او گفت :

- خوندین ؟!

شمیم چیزی نگفت والمیرا گفت :

- هیچی حالیم نیس...الهی خودم با چارچرخ ماشینم برم رو شاهدی...اینا جزوس یا شاهنامه فردوسی ؟!!! لامصب بسکه سخته مخم هنگ کرده به خدا...

شمیم با خنده گفت :

- کم حرف بزن المیرا...همین انرژی که به فحش دادن به کارمی بری اگه برا درس خوندن به کارببری دوتا سوالو بیشتر می تونی جواب بدی !

ملیسا گفت :

- راس می گه خب بدبخت ! من دو روزه شب تاصبح دارم خرمی زنم ولی الان هیچی یادم نیس...خیلی زیاده ...

شمیم به سمت سالن امتحانات حرکت کرد وگفت :

- حالا بیاین بریم وسایلامونو بذاریم الان درو بازمی کنن ...

هرسه به طرف کمدهای وسایل هایشان که نزدیک در ورودی امتحانات بود رفتند والمیرا وملیسا هنوز هم غرمی زدند.......

تایکی دوساعت بعدهم هرسه امتحانشان را دادند وشمیم آخرازآن دوبیرون آمد ..المیرا با اخم ودست به سینه روبروی در سالن ایستاده بود :

- می خواستی هنوزم بشینی به خدا...آخرکارکه به همه شام وناهارمی دن !

ملیسا پقی زد زیر خنده وگفت :

- بیچاره لَغَتم بهش ندادن !

شمیم بی خیال شروع به پوشیدن چادرش کرد وگفت :

- شماهاخفه ...من همه ی امتحانامو تاآخروقت می شینم ...!

المیرا پشت چشمی نازک کرد وگفت :

- انقد بشین که زیرپات چمن سبزشه ....حلوا که خیرات نمی کنن.سوخیم تو آفتاب !

شمیم شانه ای بالا انداخت :

- می خواستین منتظرواینستین ...مگه من گفتم ؟!

ملیسا دستش را به دهانش گرفت وبا حیرت گفت :

- هــــــِـــ...المیرا...ببین ...ببین چی مگه !نمک نشناش...

المیرا بی توجه شروع به قدم زدن کرد وگفت :

- جهنم ..ازحالا به بعد خودش تنها تواین گرما جون بکنه بیاد ...بچم افتاد که افتاد به من چه ؟!

شمیم وملیسا هم به دنبالش راه می رفتن ..شمیم نزدیک گوش ملیسا گفت :

- بدجور قاتیه ها! امتحانشو گند زده ؟!

- آره فک کنم گفت تشریحی هارو بلد نبوده...

شمیم نگاهی به المیرا که جلویش بود کرد وگفت :

- الان ازدست من عصبانیه ...تنهاش بذارم بهتره..توبرو پیشش...

ملیسا قدمهایش را تند تربرداشت وبه سمت المیرا رفت وبا اوهم قدم شد...شمیم هم آرام آرام قدم برمی داشت تا آنها بروند ...با این وضعیتی که می دید برگشتن با المیرا را صلاح نمی دانست ...گوشی اش را بیرون آورد وبه ارمیا پیامک داد...ارمیا هم بلافاصله جواب داد که می آید...گوشه ای زیر درخت ایستاد دوروبرش را کمی نگاه کرد...اوه اوه کریمی هم که کناردرخروجی ایستاده بود...پشتش را به کرد وجوری ایستاد که هیچ کدام همدیگررانبینند...

خداراشکرکرد که المیرا انقدر بهم ریخته بودکه کریمی را نبیند وگرنه بازهم سروصداهایش شروع می شد! ملیسا والمیرا که اصلا حواسشان نبود ازدانشگاه خارج شدند...تااین که درپارکینک نزدیک ماشین تازه نبود شمیم را احساس کردند ...المیرا با تعجب با چشمانش کمی دنبال شمیم گشت وبعد روبه ملیساگفت :

- پس شمیم کو؟!

- مگه پشت سرمون نبود؟!تا الان که همراهمون می اومد...

المیرا با حرص وصدایی گفت :

- دنبالمون می اومد؟! یعنی تویه نگاه پشت سرت نکردی ببینی کجا رفت ؟!

- اوم...خب...خب خودش گفت من همراه تو باشم خودش میاد...

- مرض وخودش میاد! بی شعورفکروضعشونکردی تو؟! کی زن پنج ماهه رو ول می کنه آدم عادی رو می چسبه ؟!

- ای بابا..به من چه خب؟! خودت ول کردیش به امون خدا..من که مسئول بچه اون نیستم ...اصلا می خواست مرخصی بگیره بااین شکمش دانشگاه نیاد!

- خیلی نامردی ملیسا...خیلی...وایسا همین جا برم دنبالش...

وراه افتاد تا به دنبالش برود...ملیسا هم که نمی توانست بایستد به دنبال المیرا روان شد...در راه المیرا فکر می کرد..شمیم هم خوب ازدست ملیسای سه پیچ فرار کرد...این باردیگرملیسا نمی توانست بهانه تنهایی ودرس خواندن را بیاورد وبه خانه ارمیا برود...اما بدبختی این بود که احتمالا این بار دیگر ملیسا خودش را درخانه احسان جا می کرد....!

ارمیا نزدیک دردانشگاه به شمیم تک زنگ زد وشمیم راه افتاد که بیرون برود...سرش رامثل همیشه زیر انداخته بود ومی رفت که......

- سلام ...

سرش رابالا کرد...دهانش بازماند...دفعه اول بود...بعد ازدوسال دفعه اول بود که امید به او سلام می داد...!چادرش را کمی روی شانه اش جابه جا کرد وزیر لب گفت :

- سلام ...

شاید خودش هم جواب سلامش را نشنید...فوری وفوری ترقدم برداشت...چیزهایی دوروبرش رقم میخورد که متعجبش می کرد...حالا که روژان دوماه بعد ازآن حادثه خانه المیرا وسیلس خوردنش توسط ارمیا دست ازسرشان برداشته بود ..امید کریمی وارد بازی شده بود... نمی فهمید دوروبرش چه خبراست ...!

خودش را به بی توجهی زد...باید نسبت به همه چیز بی توجه می شدوگرنه بچه ای سالم برایش نمی ماند.

به سمت ماشین ارمیا رفت و بدون هیچ فکر دیگری سوار شد ....

ازآن ور المیرا وارد دانشگاه شد ...با دلشوره ای وصف ناپذیر ایستاد و دور وبرش را خوب دید زد ...ملیسا گفت :

- شاید داخل ساختمونه ...

المیرا با خشم برگشت وروبه ملیسا گفت :

- داخل ساختمون بره که چی؟! نه کسی توساختمون اصلیه نه تو سالن امتحانات راش می دن !

وزیر لب غر زد:

- اگه ارمیا بفهمه دودستی خفم می کنه ...

ملیسا بازهم گفت :

- بابا حالا دختر بچه که نیس گم شده باشه ...زیادی شلوغش می کنی تو....

المیرا یک هوداد زد :

- خفه شو ملیسا...

- سلام ..

المیرا ساکت شد و با ملیسا سرشان را به سمت طرف مقابل چرخاندند..امید با احترامی خاص گفت :

- راستش من الان نیم ساعته منتظر سرویس اینجا ایستادم ...دیدم شما وخانوم ...

مکثی کرد وبه المیرا نیم نگاهی انداخت ...انگار هنوز هم با نام بردن شمیم ازنگاه های او می ترسید...باکمی مکث او ونگاه کنجکاو المیرا ادامه داد:

- خانوم خرسند انگار دنبال هم می گردید...گفتم بهتون بگم ایشون با شوهرشون رفتن...

المیرا باشنیدن این حرف نفسش را بلند بیرون دادوبا نگاهی مشکوک گفت :

- شما مطمئنین ؟

امید لبخندی زد وگفت :

- به چشمای خودم اعتماد دارم ...

ملیسا فوری وبا کمی مِن مِن گفت :

- دیدی...هـِ ...دیدی گُ..گفتم چیزی نشده المیرا...

المیرا با همان نگاه قبل روبه امیدسری تکان داد وگفت :

- خیلی خب ...ممنون اطلاع دادین ...

- وظیفه بود...با اجازه ...

ورفت ...المیرا با نگاهش امید را می پایید ودنبال می کرد...چند ثانیه ای همان طور نگاهش را به دنبال او فرستاد تااین که ملیسا خسته شد وگفت :

- المیرا...

المیرا نگاهش را به او دوخت:

- هوم ...

- بسه دیگه...بیا...بیا بریم ...

المیرا چشمانش روی او ریز کرد :

- چرا تو همچین شدی ؟!

ملیسا چشمانش درشت شد وصاف ایستاد..دستی به سروصورتش کشید وگفت:

- چی شدم مگه ؟!

المیرا پوزخند زد :

- یعنی انقد ازم ترسیدی ؟! رنگت عین گچ سفید شده !

ملیسا با اخم گفت :

- نخیرم...من هیچیم نشده ...

المیرا دستش راجلو برد وبا لمس دستان یخ کرده ملیسا خنده بلندش را برهواداد وگفت :

- جون عمت ...!

*****

ارمیا آخرین قاشق غذا را دردهان گذاشت وبرای خود یک لیوان آب ریخت...آن را چند دقیقه بعد یک سره بالا رفت وبعد ازگذاشتن لیوان روی میزهمان طور به شمیم خیره مانده بود...شمیم که چند لحظه ای سنگینی نگاه اورا روی خود می دید سرش را بالا کرد وبه او نگاه کرد...با تعجب گفت :

- چیزی شده؟!

ارمیا فقط لبخند زد...شمیم گفت :

- پس حتما چیزی شده !

ارمیا گفت :

- امروز شریه مزاحم ازتوخونمون کم شده !

- منظورت ملیسائه ؟!

ارمیا گفت :

- دیگه خودم می خواستم این آخریا بیام با لگد بندازمش بیرون...ننه باباش برگشتن ؟!

شمیم خندید وگفت :

- نه ...امروز احتمالا مهمون المیراس...

- چطور؟!

- یه کم من دیرتر از اونا ازسالن اومدم بیرون ملیسا با المیرا رفته بود...

ارمیا ابرویی بالا انداخت وگفت :

- آهان...چندتا امتحان دیگه دارین ؟!

- می خوای برام جایزه بخری ؟!

ارمیا با عشق گفت :

- تو جون منو بخواه عزیزم ....

شمیم با مرموزی گفت :

- البته کیه که بده ؟!!!

ارمیا لبخند زد :

- اِاِ ...نشدا...

شمیم لیوان دوغی برای خود ریخت وگفت :

- خودت اون موقع ها می گفتی !

- اون موقع اون موقع بود والان الان !

شمیم چیزی نگفت ولیوانش را سرکشید...ارمیا گفت :

- می خوام برا بعد ازمتحاناتت یه برنامه خوب بریزم ...باید ماه های آخرتو کلی به خودت برسی ...

- منظورت همون شیراز رفتنمونه دیگه ؟!

ارمیا سری تکان داد وگفت :

- اونم به اضافه همه برنامه ها...

- اووووووو...مگه چیکارمی خوای بکنی ؟!

ارمیا ابرویی بالا انداخت :

- باشه سوپرایز...

شمیم می خواست بازهم از ارمیا سوال کند که صدای تلفن بلند شد...

ارمیا زودتر ازجایش بلند شد وگفت :

- من برمی دارم

وبه طرف تلفن رفت وشمیم مشغول غذا خوردنش شد..صدای خنده هاو حرف زدن های شادو بلند ارمیا باعث شد که شمیم کنجکاو شود که پشت تلفن چه کسی است...ودرست بلافاصله که شمیم قصد رفتن به بیرون را داشت ارمیا صدایش زد:

- شمیم جان ...تلفن ..

شمیم بیرون رفت وباچشم وابرو پرسید که کیست ؟!

ارمیا آرام گفت :

- المیرا...

شمیم سری تکان داد وگوشی را گرفت ...المیرا هرچند که کلی حرف بار زن برادرش کرده بود وکمی هم عصبانی شده بود اما هیچ گاه راضی به آسیب دیدن او نبود...شمیم هم می دانست که المیرا برایش جان می دهد وبه همین دلیل بود که هیچ وقت قهرهایشان حتی ازهمان اول هم کاری نبود! المیرا کمی که منت کشی شمیم را کرد وهی قربان صدقه اش رفت ..قضیه ی صبح وترسیدن خودش را به اضافه کریمی را هم تعریف کرد ...هم چنین درآخر به شمیم خبر داد که ملیسا گفته که عصررا قصد دارد با المیرا برای درس خواندن به خانه ی شمیم بیاید...شمیم هرچند بازهم دلگیر شد ونتوانست چیزی بگوید اما برای خاطرخواهرشوهرش هم که شده بود ابراز خوشحالی کرد...که بازهم المیرا باور نکرد!

* * *

صدای زنگ اف اف پشت سرهم زده می شد ونشان ازعجله افراد پشت درمی داد... شمیم با غرغر کردن زیرلب گفت :

- خدایا به امید تو..باز این اومد اینجا...

در را برایشان بازکرد وبه داخل آشپزخانه رفت ...المیرا وملیسابا خنده وشادی وارد خانه شدند...اولین صدا صدای ملیسابود که بلند گفت :

- سلام سلام ...صابخونه..مهمون نمی خواین ؟!

المیرا پوزخندی زد وروبه ملیسا گفت :

- صابخونه باشه یانباشه تواز درو دیوار می ریزی به جون خونه مردم !

ملیسا جیغی کشید وبا کیفش یک ضربه برروی سر المیرا فرود آورد...شمیم ازآشپزخانه بیرون آمد وبا لبخندی آرام روبه آن دو گفت :

- دیوارا داره می لرزه شما می دونین ازچیه ؟!

المیرا فوری دستش را روی ملیسا دراز کرد وگفت :

- این این بود جیغ زد...

ملیسا بازهم جیغ کشید وگفت :

- دروغ می گه خودش وقتی ازپله ها می اومد بالا انگار با پاشنه هاش یه کلنگم می زد روپله ها ومی اومدبالا...راه پله که نذاشت براتون ...همشو تمبوند!

شمیم ریز ریز خندید وقبل ازاینکه بحث وجدلی بین آن پیش بیاید آن را دعوت به نشستن کرد...کمی باهم حرف زدند ودرواقع بیستر مسخره بازی های المیرا را تماشاکردند...شمیم میوه ، چای ،شربت ، ژله وشیرینی رابرایشان می آورد وآنها می خوردند ...یا حرف می زدند یا درسروکله هم !به حساب خودشان هم برای درس خواندن واشکال برطرف کردن آمده بودند...فقط جلویشان یک کتابی باز بود...آنهم برای اثبات حرفشان ...وگرنه درس کجا وآنها کجا....!ملسا فقط بادوربین فیلم برداری که آورده بود ورمی رفت ...ویا فیلم می گرفت ویا عکس...المیرا هم که خدا ساخته بودش برای عکس گرفتن ...خدای شکلک بود ومسخره بازی های جلوی دوربین ملیسا!

هرچقدر هم شمیم اصرار می کرد که درسشان را درست بخوانند تا اشکال هایشان را برطرف کنند آنها ده دقیقه حرف گوش می دادند ودرس می خواندند ویک ساعت می خندیدند ومسخره بازی درمی آوردند...شمیم باخود فکرمی کرد جای ارمیا خالیست ...اگر اوبود! مسلما گوش المیرا را که اول ازهمه می پیچاند وزهرچشمی هم که ازملیسا می گرفت باعث می شد آنها مثل آدم درسشان را تاآخر بخوانند ..حیف ...حیف که ارمیا چند ساعت زودترازآنها به شرکت رفته بود...!

ساعت ازهفت عصرگذشته بودکه خمیازه ها بلند شد وهرسه خسته وبی رمق روی تخت ونفره شمیم وارمیا دراز کشیده بودند...شمیم خیلی زودتر ازآن دو خوابش برد چون به دلیل درس خواندن وکارکردن باتوجه به سنگینی وزنش بیشترخسته بود ...ملیسا زودترخودش را کنار شمیم پرت کرد وبا گلوله کردن خود درکمر شمیم قصد خواب را کرد که همان موقع ضربه ای برپشتش خورد...اوفی کرد وبه پشت سرش نگاه کرد...روبه المیرا که کنارش خوابیده بودگفت :

- دست قلم شه ! چته ؟!

- بیا کناریه وقت توخواب می ندازیش پایین ...

- بروبابا مگه من مث توام تو خواب الا کلنگ بازی کنم...!

- ملیسا وای به حالت...وای به حالت یه دست وپا بندازی...ارمیا خون خودشو بچشو ازتو حلقومت می کشه بیرون...

ملیسا چشمانش را درشت کرد وگفت :

- اوهههههههه ...چه خبره بابا؟ اصلا من غلط کردم دست زدم بهش...رو زمین بخوابم که بهتره...لااقل یه چیزیش شد یقه من بدبختو خفت نکنین!

وبالشش را برداشت وروی زمین کنار تخت خوابید...اما تا خوابش ببرد کلی با خود غرغر کرد و بدوبیراه نثار المیرا!!!

* * *

ساعت از هشت شب گذشته بود ...ارمیا وارد خانه شد و بازهم با مهمانان همیشگی اش روبرو شد ...ملیسا والمیرا وشمیم خیلی سریع جلوی پای ارمیا ایستادند وبه ترتیب سلام کردند ...ارمیا جوابشان را با خنده داد وشمیم برای کمک به ارمیا جلو رفت ...کتش را گرفت و وآویز کرد...وبعد هم کیف ارمیا را به اتاق برد ...ارمیا همانطور که آستین های لباسش را بالا می زد روبه المیرا وملیسا که هنوز ایستاده بودند گفت :

- شما نمی خواین بشینین ؟!

المیرا نگاهی به خودش وملیسا کرد و فوری نشست ...بعد از اوهم ملیسا...

المیرا گفت :

- از بس خر زدیم دیگه مخم، نشسته وایستاده و خوابیده رو تشخیص نمی ده به خدا!

ارمیا خنده ی آرامی کرد وملیسا با ببخشیدی روبه ارمیا نشست ...ارمیا گفت :

- ببینم شما مطمئنین درس خوندین ؟!

المیرا گفت :

- پ نه پ اومدیم درس خوردیم !

ارمیا با اشاره ای مسخره کننده بر روی میز که پر از پوست پفک وچیپس ولواشک و... بود گفت :

- کاملا معلومه داشتین درمورد کشف هسته ی اتم نمونه برداری می کردین !

وبدون اینکه حرفی بزند وارد دستشویی شد...شمیم از اتاق بیرون آمد که المیرا با اضطراب گفت:

- شمیم بدبخت شدیم ؟!

- چرا؟!

- ارمیا سرووضع اینجارو دیده می گه شما درس نخوندین ! احتمالا می خواد بیاد کارمونو بسازه !

شمیم با جدیت خودش را به فکرکردن زد ...وبعد ازمکثی گفت :

- اینجوری که نمیشه !

- چه جوری؟!

- خب نمیشه که ارمیا سه تامونو همراه هم یعنی ؟!!!!!!

المیرا نگاهی نامفهوم به ملیسا کرد ...انگارملیسا داشت ازخنده روی زمین وا می رفت ...مکثی کرد وبه حرف شمیم فکر کرد...یک هو با جیغ نگاهی به شمیم کرد...وکوسن روی مبل را به سمت او پرت کرد...همان لحظه که کوسن را پرت می کرد ارمیا هم ازدستشویی بیرون آمد...بادیدن کوسن پرت شده به سمت شمیم ...با یک حرکت به سمت شمیم پرید وکوسن را روی هوا گرفت ...با عصبانیت رو به ملیسا والمیرا فریاد زد :

- کار کی بود؟!!

المیرا وملیسا که ازترس پاهایشان را روی زمین میخ کرده بودند ساکت سرهایشان را پایین انداختند...ارمیا بازهم گفت :

- گفتم کارکی بود؟!

شمیم جلورفت وبازوی ارمیارا آرام گرفت وباآرامش برای آرام کردن ارمیا گفت :

- گوش کن ارمیا جان...

ارمیا همان طور که هنوزم نگاهش به المیرا وملیسا بود گفت :

- نه ...تو صبر کن شمیم جان...من اگه نرسیده بود این کوسن لعنتی تو شکمت فرو رفته بود! اونوقت اگه یه چیزی می شد کی بدبختیشو جز منوتو تحمل می کرد؟!مگه شما بچه این که به جون هم می افتین ؟ دو روز دیگه که نتیجه هاتون اومد مجبورشدین نصف درساتونو ازنو پاس کنین اونموقع به غلط کردم می افتین...این چه طرز درس خوندنه آخه ؟! یا نیاین پیش هم ...یا اگه هم میاین مث آدم درستونو بخونین ...

شمیم گفت :

- آخه کاری نکردیم که...باور کن تقصیرمن بود...

المیرا با نارحتی که ناشی از ترسیدن بود گفت :

- کار من بود...معذرت می خوام ...

وکیفش را برداشت وبا اشک هایی که می جوشید...به سمت دررفت...شمیم به سمتش رفت :

- المیرا...المیرا یه دقه صبرکن...

بازویش را گرفت والمیرا گفت :

- ولم کن توروخداشمیم ...

- آخه ارمیا که چیزی بهت نگفت...

المیرا اشکهای جاری اش را ازروی گونه اش پاک کرد و روبه شمیم اما طوری که ارمیا بشنود گفت :

- حق با اون بود...نزدیک بود من بچتو بکشم...!قول میدم تا به دنیا اومدن بچت دیگه کارت نداشته باشم ...

بدون خداحافظی دررا بازکرد ورفت..شمیم با دهان باز وخیره به در مانده بود...برگشت رو به ارمیا که اورا به دنبال المیرا بفرستند ...اما ارمیا نبود...روبه ملیسا گفت :

- کوش ؟!

- رفت تو اتاق...

شمیم به سمت اتاقشان می رفت که ملیساهم وسایلش را جمع وجورکرد:

- شمیم جون منم دیگه زحمتو کم می کنم...

- تو دیگه چرا میری؟! شام نخوردیم هنوز!

- نه دیگه ممنون اوضاع شوهرت خوب نیس...برم بهتره..

شمیم چیزی نگفت وملیسا را تا پشت دربدرقه کرد ...وملیسا رفت...شمیم دررابست ونفس عمیقی کشید...ارمیا واقعا زیاده روی کرده بود! سری تکان داد وبه آشپزخانه رفت 

غذای ارمیا را کشید ..میز را چید...وبه سمت اتاقشان راه افتاد...بدون درزدن وارد شد...چراغها خاموش بود...حتی آباژور کنار تخت...

- ارمیا جان...شام آماده اس...

سکوت....

شمیم کمی مکث کرد وبعد گفت:

- گشنت نیس؟!

ارمیا چشمانش را آرام بازکرد وگفت :

- نمی خورم ...

- چرا؟ به خاطر اتفاق امشب؟

بازهم سکوت ارمیا ...

شمیم گفت :

- من فک می کنم دلت ازشرکت پر بود درسته ؟

ارمیا مکثی کرد وگفت :

- آره

- پس چرا اینجوری سرالمیرای بیچاره خالی کردی؟ خودتم قبول داری که المیرا خیلی هم تقصیری نداشت...؟

ارمیا با خشم برگشت روبه شمیم :

- نه ...اون کارش خیلی بچگانه بود...اصلا این دختر فقط قد دراز کرده هیچی تومخش نیس!

- این چه حرفیه ارمیا؟ناسلامتی خواهرته ها...! همون که قبل ازمن وهرکس دیگه ای شریک درد وغمت بود! یادت رفته ؟ قرار نیس واسه یه اتفاق که ازقصد هم نبوده انقد جوش بیاری ورابطتتونو خراب کنی...فردا بیابرو یه هدیه کوچولو براش بگیرازدلش درار خب؟

ارمیا بازهم پشتش را به شمیم کرد وگفت :

- حالاتافردا...

- شام نمی خوری ؟من میزو واسه توچیدم !

- نه سیرم ..

شمیم کمی دلخورشد...اما سعی کرد منطقی فکرکند...شاید اعصاب ارمیا واقعا انقدربهم ریخته بود که نتواند یک لقمه هم دردهانش بگذارد! وقتی خودش گفت که دلش از شرکت پراست یعنی درشرکت اتفاق افتاده است دیگر!تنهاراهش تنها گذاشتنش بود ...

ازاتاق به آرامی بیرون رفت ومیزرا جمع کرد...دلش نمی سوخت که خودش شام خورده است ...دلش کمی می گرفت ازاینکه ارمیا سرد رفتارکرده بود...آهی کشید ودور وبرآشپزخانه اش را جمع کرد وبه سراغ درسش رفت ...هنوز ازهشت فصل دوفصل را نخوانده بود...وقت داشت تمامش کند...بهتر هم این بودکه فعلا ارمیا تنها باشد ...هم شمیم درسش رامی خواند هم ارمیا با تنها بودنش آرام می شود وخوابش می برد...

سرش رادرکتابش فرو برد ومشغول مطالعه شد...

بعد از چندساعت نگاهی به ساعت روی دیوار کرد 2:45 دقیقه ی نیمه شب را نشان می داد...خمیازه ای کشید ومدادش رابین صفحات مورد نظرکتاب گذاشت وکتابش را بست وکنار گذاشت... مسواکش را زود زد وبا چشمانی قرمز شده وپرازخواب به اتاق مشترکشان پناه برد...

لباسش را عوض کرد ویک دست ازلباس خواب هایش را انتخاب کرد وپوشید...به خودش درآینه نگاه کرد...لباسش کوتاه وتاروی زانوهایش بود وبندی...نازک وبه رنگ آبی نیلی ...وپرازگل های ریز ودرشت سفید وآبی ...به عطرش که روی میزبود خیره شد...وبعد برگشت وبه ارمیا که خواب بود نگاه کرد...نفسی آرام کشید وعطرش را برداشت ...می دانست بیهوده عطرمی زد وبی موقع ...

اما خب وقتی دلش ازارمیا پر بود دلش هم می خواست به هرنفعی اورا پشیمان کند...عطر را زیر گلو ،گوش ، وبین سینه ها و روی مچ دستش زد وموهای بلند وصافش را ازداخل کش مو بیرون آورد...شانه ی توی موهایش راهم روی میزگذاشت ودستی به موهایش کشید تا بهتر حالت بگیرند... چراغ خواب راروشن نکرد و روی تخت خزید...پتورا تاروی گردنش بالا کشید ومانند ارمیا پشت به او خوابید...بازهم آهی کشید و چشمانش را روی هم فشارداد...ارمیا هیچ چیزش نبود...اوفقط درشرکت اعصابش دگرگون شده بود...باید می فهمید باید به خود می قبولانید که ارمیا سرد رفتارنکرد...همان ارمیا بود...همان همیشگی...

فکرکرد دوسال است ازبس ارمیا نازش را کشید وخرید وبا جون ودل اورا دوست داشت چقدر لوس شده است که یک امشب با یک رفتار عصبی ارمیا آن هم برای کارش رنجیده شده...نه نباید بازهم اشک بریزد..یعنی چه ؟!!! زن هم،نه...مادر..مادرآینده هم انقدر آبغوره گیر؟!!!!

لبش راکمی گازگرفت تا شدت رنجشش کم شود وخودرابه فکرهای دیگرمشغول کرد...حتما حالادیگرساعت سه بود! شروع کرد طبق توصیه ی ارمیا موقع خواب به مرورکردن درس های خوانده شده اش درذهن خود...انقدر که...خواب اورابالاخره درآغوش کشد.....

نیمه های شب بود...شاید هم نزدیکیهای صبح...شمیم احساس می کرد درحال حرکت است ...توان چشم بازکردن نداشت ...فقط چندبار نفس های شخصی را روی صورت وگردنش حس می کرد وبعدهم ...

بوی همیشگی عطر سرد ارمیا...

بوی همان عطر چشمانش را بازکرد...صورت ارمیا به اندازه چند سانتی متری اوبود وبرق چشمانش...!شمیم به روبرویش نگاه کرد...سینه ی مردانه وبرنزه ی ارمیا !خدای من !

ارمیا اورا درآغوش کشیده بود...مثل همیشه ...همیشه وعادت همیشگی اش! میان خواب شمیم ...! شمیم سرش را که روی سینه ی ارمیا بود را بالا گرفت وبه ارمیا نگاه کرد...بیدار بود !!!می خواست حرف بزند...دهانش را بازکرد که ارمیا سرش را نزدیک کرد وبا عشقی خاص ازیر گردن تاروی موهای شمیم بو کشید وسرش را درمیان موهای شمیم فروبرد ...انگار که با لطافت موهای او بازی می کرد وبا عطرش لذت می برد...

- ای جونم .. فدای این موهات ....چه کردی با خودت ...

شمیم بانازتکانی به سروگردنش دادو با همان خواب آلودگی وچشمانی نیمه باز...گفت :

- ارمیا...

- جون دلم ...سردت نبود عزیزم ؟! چرا پتوتو انداخته بودی کنار؟

شمیم سرش را در سینه ارمیا فرو کرد وچشمانش را بست ...حتی توان حرف زدن بیش ازاین را نداشت ...ارمیا لبخندزد وپتویشان راتا روی دست های شمیم بالا آورد وشروع به نوازش کردن موهای صاف وپرپشت او کرد......نمی خواست به چیزی فکر کند...نمی خواست فکرکند که درشرکت چه چیزهایی شنیده است...می دانست ...نه ،مطمئن بود که شمیم همان شمیم خودش است وعشقشان همان عشق !

اگر به حرفهای خاله اش دامن می زد وباور می کرد که ارمیا نبود! خاله اش هم یکی مانند دخترش روژان...نباید به آنها توجه می کرد...نباید اثرات حرفهای مزخرف آن زن را بر روی شمیم وبقیه خالی می کرد...ارمیا خودش وسابقه اش مقصر اصلی این بدبختی ها بودند...او باید همه ی سختی هارا خودش تنها...به جان می خرید !

******

ازسالن امتحانات بیرون آمد و برگه ی چک نویسش را درسطل زباله انداخت...به سمت در خروجی دانشگاه حرکت کرد...چند قدم بیشتر نرفته بود که المیرا وملیسا را از دور دید...زیر آلاچیق های نزدیک کتابخانه نشسته بودند...سرعت قدم برداشتنش را بیشتر کرد ...المیرا وملیسا پشتشان به او بود و اورا نمی دیدند...نزدیک آنها رفت وبه آرامی گفت :

- سلام ...

المیرا وملیسابا تعجب به او نگاه کردند...قبل ازامتحان اصلا همدیگررا ندیده بودند...شاید هم المیرا خودش ازدست شمیم فرارمی کرده !

ملیسا با لبخند جواب سلامش را داد والمیرا با اخم سرش را چرخاند ...شمیم با سماجت جلو رفت وکنارالمیرا نشست ...صورتش را جلو برد ویک بوسه محکم برروی لپ المیرا چسباند...المیرا خودش را کنار کشید وگفت :

- اِ بروکنار...لوس بازی درنیار...

- قربونت برم من...می دونم دلخوری...ولی بامن که دیگه نباید قهربچسبونی !

- مث اینکه یادت رفته شوهرجونتون واسه خاطرتو منو سنگ رو یخ کرد!

- خب اون اعصابش ازیه جا دیگه خراب بوده ...باورکن خودشم پشیمونه...

- لازم نیس توجیه کنی...من رو حرفی که زدم وایمیستم شمیم جون... تابچت به دنیا بیاد رنگ منم نمی بینی ...

ملیسا به جای شمیم گفت :

- پاشو جمع کن بابا...مگه تویه دونه خوار چشم خاک برسرو بیشتر داره که حالا دورت خط بکشه ؟

شمیم که ازاین اصطلاح ملیسا"خوارچشم " به جای" خواهر شوهر" خوشش آمده بود خنده ای ریز وبی صدا کرد ...المیرا با اخم بلند شد وگفت :

- بیا، ببین چه نیشاشو هم بازمی کنه...نه همون بهتر که منو تو مث خواهرشوهر،زن داداشای دیگه باهم ضد باشیم ...

وکیفش را روی شانه اش انداخت وباسرعت ازآلاچیق بیرون رفت ...ملیسا با دهانی بازبه رفتن او خیره شد وگفت :

- بابا این دیوانه اس...!

شمیم بی خیال گفت :

- بگو یه پله اون ورتر...

ملیسا هم بلند شد وگفت :

- برم ببینم کجا رفت ...تونمیای؟!

- نه می بینی که ...چشم دیدن منو نداره...مامان بابات اومدن یانه ؟

- نه هنوز...هفته دیگه میان...امتحانتو چه جور دادی؟!

- خوب بود...

ملیسا لبخندی حرص آمیززدوگفت :

- خب اگه غیرازاین بود جای شاخ درآوردن داشت...ماکه مث همیشه گند زدیم ...نمره خوبش باشه خوش خوشان تو...خدافظ...

- خدافظ...

رفتن ملیسا را نگاه می کرد که زیاد از او دور نشده بود...به این فکرمی کرد که احتمالا شرملیسا ازخانه شان کم شده بود...چون دیگر اسمی ازآمدن به خانه شمیم نبرده بود ! اگرچه ارمیا بیش ازحد عصبانی شده بود اما شمیم خیلی هم خوشحال بود که لااقل ملیسا ترسیده شده و رویش هم کم !

صدای زنگ گوشی اش نگذاشت به ادامه افکارش ادامه دهد...ازفکراینکه ارمیا به دنبالش آمده فوری گوشی را ازکیفش بیرون آورد...اما بادیدن شماره غریبه...

- بله ؟!

- سلام ...

- سلام بفرمایین ؟

- خانم خرسند نمی شناسین ؟!

- نخیربه جانمی یارم ...

- کریمی هستم ...خوب هستین ؟

جاخورد...بیش ازحد جا خورد...درواقع قلبش ،نبضش ونفسهایش به ریتم افتاد....اما با صدایی کنترل شده جواب داد:

- کارتونو بفرمایین...

کریمی مکثی کرد وبعد گفت :

- اممم...غرض ازمزاحمت ...می خواستم تویه کارخیر شریک شین !

شمیم نفسش عمیقی کشید وگفت :

- عذرمی خوام ...چرا تواین دانشگاه،بین این همه دانشجو... همه ی کارخیرای شمارو فقط من باید شریک بشم ؟!!!!

امیدوار بود امید کنایه اش را ازدوسال قبل بفهمد...روزی که شمیم رابه بهانه خواهرش به کافی شاپ برده بود!!! انگار امید هم می دانست شمیم چه می گوید که گفت :

- این دفعه واقعا یه کارخیره...واقعا هم بهتون احتیاج دارم ...بدون هیچ بهونه ای...!

- سوال منو جواب بدین ..چرامن ؟!!!

- چون شما ...

- من چی ؟!!!

- شما دوست صمیمی ملیسا هستین !

چشمان شمیم ازتعجب گرد شد...

- ملیسا؟؟؟ همین...همین ملیسای خودمون ؟!

- والله من نمی دونم ...همون دوستتون همش باهاش هستین !

- شما قصد خواستگاری دارین ؟!یا...

- خانم خرسند این چه حرفیه...؟اگه قصدم غیرازخواستگاری بود که باشما تماس نمی گرفتم !

شمیم پوزخند زد وگفت :

- آهان...بله ...ولی من نمی تونم کاری براتون انجام بدم

صدای ناامید کریمی درگوشی پیچید:

- چرا؟؟؟

- چون به غیر ازمن ملیسا دوستای دیگه ای هم داره ..

وگوشی را قطع کرد...دستش را روی سینه اش گذاشت ونفس گرفته اش را بیرون داد...لعنتی ...همین یکی را توی این اوضاع کم داشت !

گوشی اش بازهم زنگ خورد...حواسش به این یکی دیگر نبود که گوشی را خاموش کند ...بدون اینکه شماره را نگاه کند تماس را جواب داد:

- میشه لطف کنین انقد مزاحم نشین ؟

- کی مزاحمت میشه مگه ؟!

باشنیدن صدای غیرتی و عصبانی ارمیا.. دلش درسینه فرو ریخت...در دل امید کریمی را لعنت می کرد...حالا جواب ارمیا را چطور بدهد...!!! بازهم صدای ارمیا بود که ازپشت گوشی عصبی به نظرمی رسید:

- باتوام شمیم ...می گم کی مزاحمت شده بود؟!

شمیم زبانش را بیرون آورد ولبهایش را ترکرد وباقلبی که گرومپ گرومپ می زد گفت :

- چیزه ...امروز یه نفراشتباه گرفته بود...

ارمیا به میان حرفش آمد:

- اشتباه گرفته بود یا مزاحم شده بود؟ ببینم تومزاحم داشتی وبه من نمی گفتی ؟

شمیم دستش را روی سرش گذاشت وعاجزانه گفت :

- ارمیاتوروخدا گیرنده ها...هیچی نیس به خدا...طرف یه غلطی کرد دست برداشت!

ارمیا خنده ای کرد وگفت :

- سلام

- سلام

- اومدی خونه شمارشو می دی حالش و جا بیارم...

- مگه تونمیای دنبالم ؟

- نه امروز توشرکت سرم خیلی شلوغه...راننده شرکتو فرستادم دنبالت

شمیم آهی کشید وگفت :

- ارمیا...قرار بود بریم سرویس خواب بچه رو بیاریم !

وبا اخم سرش را پایین انداخت وگفت :

- من می خواستم امروز اتاقشو بچینم !

- عزیزم...! باورکن وقت سرخاروندنم ندارم ...فردا پس فردا ایشالله ...

- باشه ...

- کاری نداری الان ؟!

- نه خدافظ

- خدافظ..

گوشی را قطع کرد وبااخمی بزرگ به سمت خروجی دانشگاه راه افتاد...درحالی که سلانه سلانه می رفت تا با راننده شوهرش به خانه بازگردد صدای پیامک گوشی اش بلند شد...گوشی دردستش بود..بلافاصله پیامک را بازکرد...بازهم کریمی ! هرچند عصابش ازدست این پسر به شدت متشنج بود اما سعی کرد با آرامش پیامکش را بخواند:

- خانم خرسند به جون مادرم من قصد بدی ندارم ...من فقط می خوام کمکم کنید...راستش بچه های دانشگاه به من گفتن فقط شمایین که می تونین ملیسارو راضی کنین ...اون دخترکله شقیه اصلا اجازه حرف زدن به من نمی ده...راستشو بخواین من چندبارهم از خانم دادفر تقاضا کردم اما انگارایشون به شدت ازمن متنفرن! حتی حاضرنشدن به حرفام گوش کنن...منم نه شماره ای ازایشون داشتم نه تلاش زیادی برای پیداکردن شمارشون کردم...مطمئن بودم ایشون هیچ وقت حاضرنیستن برا یه کمک کوچولو هم منو تحمل کنن...

شمیم لبش را به شدت گازگرفت وایستاد...به روبرویش وبه ماشین هایی که رد می شدند خیره شد..درواقع درفکرفرو رفت...اصلا مگر کریمی پدرومادر نداشت که به دخترهای دانشگاه متوسل شده بود؟!!! چرا المیرا هیچ حرفی درباره کریمی نزده بود؟!!! این یکی را حق با کریمی بود که المیرا چشم دیدنش رادریک ثانیه هم نداشت !هنوز به افکاراولیه اش سامان نداده بودکه بازهم پیامک رسید:

- ولی شما فرق دارین خانم خرسند...شما اگه قبلا ...خب یه موضوع هایی بینمون پیش اومد ولی الان من قسم می خورم به چشم خواهرم نگاهتون می کنم ...من هدفم فقط ملیسائه...اون لجبازه...وجز شما کسی نمی تونه باهاش کناربیاد...من اصرار دارم که کمکم کنین ولی اجبارتون نمی کنم که فردا پس فردا بچه های دانشگاه یا اطرافیان پشت سرمون حرف بزنن...من به آبروی شما بیش ازهرچیزی احترام قائلم !فقط اگه حس کردین که می تونین هم کلاسی بودنمونوهنوزهم به همه ثابت کنین به همین شماره خبربدین...به امید دیدار...

شمیم پیامک هارا فوری درلیست حذف شده هاقرار داد تا آن هاراپاک کند...مبادا ارمیا ببیند و اوه ...غوغا به پا می کند...اما درلحظه ی آخر..دستش روی گوشی ثابت ماند...

یک حسی به او می گفت که این پیامک ها شاید روزی به دردش بخورد...هرچند می ترسید ولی آنها را تاتوانست درپوشه های تو درتو پنهان کرد وپاکشان نکرد...!جواب کریمی را هم نداد...فعلا به فکرکردن نیازداشت .

راننده ارمیا جلوی پای شمیم ترمز زد وشمیم سوارشد...

- سلام آقای نادری

- به به سلام عرض شد...خانم رییس ...خوب هستین ؟

- آقای نادری !

- جانم خانوم ؟

- چندباربهتون گفتم من رییس نیستم ! منو دخترم صداکنین قشنگ تره ها!!! ...

آقای نادری خنده ای کرد وگفت :

- چشم چشم دخترم ..شمام خانوم رییس هستین دیگه فرقی نداره ...

شمیم خندید وبه منظره های بیرون ازماشین خیره شد...یادپدرش دردل دلتنگش غوغا می کرد!

آقای نادری مردی میانسال وخوش مشربی بود که ازیک سال پیش درشرکت ارمیا به عنوان راننده استخدام شد...شمیم هربارکه با او رودررو شده بود چیزی جزلبخند درصورت او نمی دید...همیشه اورا جای پدرش می دید وخوش خنده بودن آن مرد شمیم را به یاد پدرش می انداخت ...پدری که...

سعی کرد فکرش منحرف غمهای گذشته نشود...حالا هرچند پدرو مادرش نبودند اما خانواده ی جدیدش ازهرخانواده ای بیشتر به اومحبت داشتند وازاین بابت خدارا صدهزارمرتبه شاکربود...

- چرا ساکتین؟!

شمیم سرش را به سمت اوچرخاند وگفت :

- چی بگم ؟

- هرچی دلتون می خواد...حرف بزنین جَوِمون سنگینی نکنه...من عادت به سکوت ندارم ...

شمیم لبخندی زد وگفت :

- امروز ارمیا خیلی کارداشت که نتونست خودش بیاد نه؟

- خانو...ببخشید دخترم ...خدانصیب گرگ بیابون نکنه...ازصبح یه خورده آدم نفهم ترکیه ای براقرارداد ریخته بودن توشرکت...درعرض یه ساعت شرکت داشت عین بمب منفجرمی شد...هم تعدادشون زیاد بود هم یه ریز ترکی حرف می زدن ..! این بااون...اون بااین ...اصلا آخریه دیگه خودمم قاتی کرده بودم با مش کریم ترکی حرف می زدم ...رییس بیچاره که یه سرداشت وهزارسودا ! نمی دونست باکدومشون تاکنه !!!

شمیم لبخندروی لبش به خنده تبدیل شده بود وباشوق گوش می داد...تا رسیدن به خانه آقای نادری یک ریز ازشرکت وارمیا وآن ترکیه ای ها حرف زد وشمیم خیالش راحت بود که ارمیا برای این که به دنبالش نیامده بهانه الکی نیاورده بود!

*****

اصرارهای امید کریمی همچنان ادامه داشت وبی اعتنایی های شمیم بیشتر...

ارمیا بعد ازآن روزکه فهمید شمیم مزاحم تلفنی داشته سیم کارتش رابادودستش به راحتی خرد کرد ویک سیم کارت جدید برای اوگرفت...! اوحتی یک بارهم سعی نکرد بفهمد که این مزاحم کیست وبه زنش چه کاری دارد! فقط می خواست دیگر شماره اش را روی گوشی شمیم نبیند!

درآن مدت ارمیا تادیروقت درشرکتش می ماند وکارهایش را سامان می داد...شمیم اورا هرچند کمترمی دید اما درهربارهم که با اوروبرو می شد ارمیا باهمه ی خستگی هایش با عشقی خاص اورا پذیرا بود...گاهی هم سوال هایی ازشمیم می پرسید که اورا متعجب می کرد...مانند شبی که ارمیا خسته ازشرکت برگشت وخودش رابا همان لباسهای کارروی کاناپه ولو کرد...شمیم ازاتاق بیرون رفت وسلام کرد...ارمیا با لبخند جوابش راداد ودستانش را برای به آغوش کشیدن همسرش بازنمود...شمیم سروگردنی تکان داد وبا نازگفت :

- با اون لباسات !؟پاشو عوضشون کن !

ارمیا دستانش را به سمت شمیم گرفت وبا چشمک گفت :

- بیا دیگه...

- آخه...

ارمیا با تمنا نگاهش می کردوشمیم با این نگاه ازپادرمی آمد...اگر نمی رفت ..خودش هم بی قرارمی شد! باناز وکرشمه ای خاص خودش را درآغوش ارمیا فروکرد وموهایش هم زمان که به دورش می ریخت باعث نوازش دستهای مردانه ارمیا برروی سرش شد ...

- امروز کجا بودی؟

شمیم همان طورکه با دستش زیرگلوی ارمیا راقلقلک می داد گفت :

- خونه!چطور؟!

- حوصلت سرنرفت ؟!

- چیکارکنم؟تومیای ببریم بیرون ؟توکه یه سرداری وهزارسودا ...منم که تنهام ...پدرجونم که توکارخونه اس همش...مامان جون هم که پاهاش درد می کنه...المیرای نامردم که باهام قهره ...!دیگه عمم واسه بیرون رفتن من مونده !

ارمیا پیشانی شمیم را بوسید ...نگاهی خیره به چشمانش کرد وگفت :

- خودم نوکرتم به خدا...همین فردا می برمت هرجا بخوای خوبه ؟!!!

- اگه می خوای ازکارت بزنی واسه خاطرمن نه ! می یای بیرون واسم اخم وتخم می کنی فایده نداره

- من کی واسه کارم به تواخم کردم ملوسم ؟هان کی اخم کردم ...؟

شمیم لبخندزد وشانه ای بالا انداخت وچیزی نگفت ...ارمیا خیره به چشمان اوماند...شمیم نمی فهمید چرا انقدر ارمیا نگاهش می کند...هرچند همیشه همین طوربود ولی این دفعه نگاهش ازنوع غم بود نه عشق !

- دیگه کسی مزاحمت نمیشه ؟!!

شمیم کمی جاخورد...با خود فکرمی کرد که نکند ارمیا قضیه ی کریمی را می داند ؟!...کریمی که با عوض کردن سیم کارت شمیم بازهم شماره اش را یافت وهنوزهم زنگ می زد!

- نه...یعنی ازروزی که سیم کارته رو عوض کردی دیگه نه!

ارمیا بازهم ساکت به اوخیره شدوکمی بعد گفت :

- مطمئن باشم دیگه ؟نکنه بترسی بازاینو بشکنم ونگی ؟

شمیم اخمی کرد ودستانش را به دورگردن ارمیا حلقه کرد:

- ارمی ...اذیت نکن دیگه...توبه من اعتماد نداری؟!

- این چه حرفیه عزیزم !من می گم تو ازترس ازدست دادن این سیم کارتتم که شده ممکنه مزاحمارو ندیده بگیری وبهم نگی...فقط همین !من نگرانتم.. استرس برات خوب نیس..به خصوص که من حسابی به این مزاحمه شک کردم...

دلش فرو ریخت...پس هنوز ارمیا نمی داند!اما تیزهوشی اش کاردستش داده بود!!!...شمیم سعی کرد درقیافه اش تغییری ایجاد نشود وباخونسردی بگوید:

- براچی شک ؟!

- فک می کنم هرکی بود آشنابود...اونطور که توتعریف می کردی طرف می شناختتمون !

شمیم بی حوصله سری تکان داد وگفت :

- بی خیال توروخدا...این چه فکراییه تومی کنی ارمیا؟هرگی ندونه فک می کنه ازاین پسرای ترسوی تیتیش مامانی ! این چیزا براهرکسی ممکنه پیش بیاد...فک نکن دیگه بهش...بسکه کارکردی مخت هنگ کرده ها...توجه کردی؟

وازآغوش ارمیا جداشد وبه آشپزخانه رفت ...ازهمان جادادزد:

- تاشامو آماده می کنم لباساتو عوض کن یه آبم به سروصورتت بزن ...

ارمیا هنوز نگاهش خیره به آشپزخانه وشمیم بود...نفس بلندوعمیقی کشید وازجایش برخاست وبه اتاقش رفت...درراجوری بهم کوبید که شمیم از ترس لحظه ای دست ازکارکشید...پیش خود وباخدای خود استغفارمی کردکه به شوهرش دروغ گفته ...نباید می دانست نباید دروغ می گفت..اما اگرراستش راهم می گفت شری به پامی شد که دیدن داشت ! ارمیا آدمی نبود که مانند سیب زمینی بی رگ باشد...اگرمی فهمید که بازهم پای مزاحمی درمیان است وآن هم کریمی است...قشقرقی راه می انداخت که فکرکردنش برای شمیم هم عذاب آوربود...غیرت ارمیا وخشمش اصلا شوخی بازی نبود...! همیشه با عصبانیت هایش همه چیزرا بهم می ریخت...پس شمیم کارش درست بود یا غلط؟!! آیا باید می گفت که هنوزهم مزاحم دارد یا همان دروغش بهتربود؟!!! سرش رادرمیان دستانش گرفت وروی صندلی نشست ...گاهی فکرمی کرد که چقدر راحت روژان کناررفت ودوماه به راحتی زندگی کرده است...مسلما اگرارمیا قبلا هم روژان راهمان طور محکم سرجایش می نشاند اکنون روژان حتی ازترس به ایران هم بازنمی گشت !اما حالا که روژان نبود...زندگی اش به یک نحو دیگر دگرگون شده بود!!! ان شب گذشت ودیگر اتفاق خاصی نیفتاد...شمیم امتحاناتش را به خوبی پشت سرگذاشت وازآن همه دغدغه نفس راحتی کشید...بعد ازآن ترم بعدش را مرخصی گرفته بود وتصمیم داشت چندماه را فقط به بچه اش اختصاص دهد...

آخر هفته بود وارمیا هنوز ازسرکار نیامده بود...شمیم درحال چیدن عروسک های اتاق نوزادش بود...نزدیک ده عروسک کوچک ومختلف را به ارمیا داده بود وارمیا قبلا آنها را از سقف آویز کرده بود ...اما کمد عروسک ها واسباب بازی هایش هنوز مانده بود...جعبه عروسک ها ودانه دانه اسباب بازی هایی که برایش خریداری کرده بود را باز کرد ...با شوق ولبخند ملیحی که برلب داشت یکی یکی اشان را درکمد می چید ویک قدم عقب می رفت ،می ایستاد ،نگاه می کرد ومی خندید ...وقتی کار کمد تمام شد تخت کوچکش را که با کمد عروسک هایش یک ست کامل صورتی وسفید رنگ بودندرا هم باپتوی کوچک وگل بافت قرمز رنگی تزیین کرد...دور وبرآن را با عروسک هایی ریزتر چید...و بالای سرتخت قبلا یک آویز چند عروسکی آویز کرده بود...دستی به عروسک های آویز زد وآن را چرخ داد ...صدای موسیقی آرام وکودکانه ای درفضا پیچید وشمیم را غرق شادی کرد...لبخندی زد ودستش را روی شکمش کشید وگفت :

- مامانی قربونت بره ...کی میشه ببینم داری تو این اتاق ورجه وورجه می کنی ؟!!!

گوشی اش را برداشت وشماره موبایل ارمیا را گرفت ...

- سلام ...اگه گوشی رو برنداشتم مطمئن باشین بعدا حتما باهاتون تماس می گیرم ...لطفا خودتونومعرفی کنین وپیغامتونو بذارین ... ارمیا!

شمیم نفس آرامی کشید وزودگفت :

- ارمیا جان نیستی عزیزم ؟! سلام ...خواستم فقط یه حالی ازت بپرسم وبگم اگه امشب کارداری کاراتو انجام بده .دیر اومدی عیبی نداره ...یه خورده کارای اتاق بچه مونده بود داشتم به اون می رسیدم اینه که غذا درست نکردم...تا تو کاراتو سروسامون بدی منم شام رو درست می کنم ...مواظب خودت باش ازطرف منو نی نی هم خودتو ببوس..خدافظ!

قطع کرد ونگاهش را به دور وبر اتاق چرخاند تا ببیند چه چیزی کم وکسر دارد...در ودیوار اتاق ! فقط چند برچسب بچگانه را کم داشتند...همه وسایلش جور بود..ازساک لباسهایش گرفته تا سرویش خواب و کالسکه و ظروف غذاخوری اش...همه را چیده بود واتاقش تکمیل بود...بایک نگاه کلی به اتاق راه افتاد تابیرون برود ...با خود می گفت یادش باشد که به ارمیا بگوید حتما برچسب را بخرند .دراتاق رابست که صدای زنگ درخانه آمد...نگاهی به ساعت دیواری کرد ...پنج عصر ! باتعجب گفت :

- ارمیا که انقد زود نمی یومد!

به سمت در رفت وقبل ازاینکه دررا باز کند ...فکری به ذهنش رسید...اصلا ارمیا که همیشه کلید داشت ..شاید کسی دیگر باشد ...چادرش ازچوب لباسی برداشت وروی سرانداخت ...دررا باز کرد ...

اما کسی پشت درنبود ...

سرش را چرخاند اما بازهم نبود...با تعجب بیرون رفت ...شاید فرد مورد نظر به خاطرلفت دادن شمیم رفته ! ازپله ها پایین را نگاه کرد...اما کسی درراه پله ها هم نبود...قیافه اش حالت نفهمی به خود گرفته بود..

- یعنی چی ؟!

وشانه ای بالا انداخت وداخل خانه شد ...تا دررابست ...

صدای جیغش به هوا رفت .....دستش را به دهانش گرفت تا بیشتر ازاین پیش همسایه ها آبروزی نکند ...چادرش داشت ازسرش می افتاد اما چشمانش هنوز درشت ودرحال درآمدن بود...ازترس قلبش محکم به درودیوار سینه اش می کوبید...او جلو آمد وناخنش را روی دماغش گذاشت وگفت :

- شششششششش...شما که نمی خواین آبروی دوتامون بره ...نه ؟! حالا من هیچی ...اگه سروصدا کنین بیشترازمن خودتون ضربه می خورین !

شمیم درحالی که نفس نفس می زد خودش را به درپشت سرش چسباند وگفت :

- تو ...تو...خیلی پستی...یه پست نامرد!

امید خنده ای کرد وسری تکان داد...نگاهی عمیق به چشمان شمیم کرد وگفت :

- سلام عرض شد خانم خرسند ...

شمیم لب هایش را روی هم فشار داد وبا خشم گفت :

- تو چه جوری اومدی تو؟

امید دستانش را درجیب شلوارش فرو برد و درست روبروی شمیم ایستاد وخیلی جدی اما خیره درچشمان شمیم گفت :

- خیلی آسون ترازاونی که فکرشوبکنی !

شمیم خودش را کنارکشید وگفت :

- آشغال ...ازخونه من برو بیرون ...

امید یک قدم جلو رفت ...شمیم عقب تر...امید خندید :

- ازمن می ترسی ؟!

شمیم آب دهانش را قورت داد ودردل خدارا صدا زد ...مثل همیشه ...با قوت قلبی که ازیاد خدا گرفت تقریبا داد زد:

- ازجون من چی می خوای ؟

امید خیلی خونسرد گفت :

- ببین ...منم می تونم مث تو داد بزنما...تازه صدای من خیلی قشنگ ترازتوئه...منتها فکرآبروتومی کنم ...می دونی چرا ؟!

شمیم با ترس وچشمانی گشاد به او نگاه می کرد..درواقع توان حرف زدن را نداشت ...امید همان طور که به شمیم خیره بود غمگین سری تکان داد ،عقب عقب رفت وخودش را روی مبلی تک نفره انداخت ...سرش را دردستانش گرفت وگفت :

- لعنتی...توهمه زندگی منو بهم ریختی ...

شمیم که انگار ازدست یک هیولا آزاد شده باشد ...نفس راحتی کشید وخودش را ازدرجدا کرد...چادرش را جمع کرد وسعی کرد تواناییش را بازیابد...امید هنوز سرش زیر بود ...صدایش به گوش شمیم رسید:

- می دونی چرا فکرآبروتو می کنم ؟

شمیم برای صدمین بارآب دهان خشک شده اش راقورت داد وچیزی نگفت ...امید که جوابی ازشمیم نشنید ...سرش را بالا کرد وداد زد :

- می دونی یانه ؟!

شمیم یک هو سه متر ازجا پرید ...با تته پته سرش را به نشانه منفی تکان داد...وبه سختی دهانش را باز کرد وگفت :

- نَ...نَه...!

امید ازجا برخاست ...شمیم دلش ریخت وبازهم عقب رفت ...امید خندید وگفت :

- چون هنوزم ...شمیم من هنوزم ...

به شمیم خیره شد واشک چشمانش جوشید...شمیم دستانش را اززیر چادر مشت کرد وسرش را زیر انداخت ...خدیا بایدچکارمی کرد؟ به کی خبر می داد؟پلیس یا ارمیا ؟! ارمیا ؟؟؟ اوه اوه ...بدترازاین نمی شد..اگر کسی موقع آمدن امیدبه خانه ارمیا اورادیده باشد چه ؟ تمام سوالات به مغزش هجوم آورده بود ونمی دانست چکارکند...فقط خدا ..او بود که درهمه حال یاری دهنده اش درهر مکان وزمانی بود...زیرلب می خواند...هرچقدر که آیه ودعا را بلد بود...مثل همیشه !

امید دماغش را بالا کشید وبازهم دستانش رادرجیب شلوار جینش فرو برد وگفت :

- نه اشتباه نکن...آره دوست دارم ...اما قسم خوردم ...قسم می خورم ازدوسال قبل مث...مث خواهرم ...خواهرکوچولویی که می ترسم یه خار به پاش بره !

شمیم با تعجب وچشمانی ازحدقه درآمده سرش را بالا کرد وامید ادامه داد:

- نیومدم اینجا که این حرفارو تحویلت بدم ...

مکثی کرد وبعد گفت :

- اومدم فقط برا این که راضیت کنم ...

شمیم به میان حرفش آمد وفوری وباخشم گفت :

- من براتو هیچ کاری انجام نمی دم !

ازشدت خشم بدنش می لرزید...امید غمگین نگاهش کرد وگفت :

- مطمئنی ؟!

شمیم چشمانش را ریز کردبه معنی این که حرفش را بفهمد...امید گفت :

- می دونی ..من ارمیا رو خیلی خوب شناختم ...خیلی غیرتیه ..هروقت منو دیده ...حتی همون شب اولی که اومدیم خونه باباش خواستگاری تو..همون شب هم چاره نداشت ازروغیرت پاشه منو سیربکوبه !..می دونی که روی تو خیلی حساسه نه ؟!

شمیم ازمیان دندانهای قفل شده اش گفت :

- حرفتو بزن ...

امید شانه ای بالا انداخت وگفت :

- اگه بفهمه ...

شمیم داد زد :

- خفه شو...توداری منو تهدید می کنی ؟!

- هرچی می خوای فک کن...

- توبراچی انقد اصرار داری که به ملیسا برسی ؟!اصلا چرا گیر دادی فقط به من ؟! چرا نمی ذاری زندگیمو بکنم ...؟!

امید با صدای به نسبت بلندی گفت :

- برا این که منم دل دارم ..منم حق زندگی دارم ...منم حق دارم ازدواج کنم !من ملیسارو چندماهه که دوس دارم...باهام دوس بود دوسم داشت می فهمی ؟دوسم داشت ! اما تااومدم خواستگاریش تا موقع ازدواجمون شد یهو زد زیرش...یهو رنگ عوض کرد ...! من چه گناهی دارم که نمی تونم با اونی که می خوام ازدواج کنم ..؟تادست گذاشتم رو تو ارمیایی که تره هم برات خورد نمی کرد ازم گرفتت...بعدتوهم که ملیسا بااون نگاهای مرموزش منو به طرف خودش کشید...لعنتی ...مطمئنم دوسم داشت ...اصلا اون بیشترمشتاق ازدواج بود...چندماه تمام قرارمدارامونو گذاشتیم ... برنامه ریختیم وبه خانواده هامونم گفتیم ...شناختیم ..رفت وآمد کردیم ..اما تا موقع ازذواج شد ...

امید سکوت کرد وسرش را زیر انداخت ...آرام گفت :

- شمیم من فقط به کمک تو می تونم به اون برسم ...فقط تو...

شمیم با همان عصبانیت قبلی گفت :

- این به من ربطی نداره که تونمی تونی با دختر مورد علاقت ازدواج کنی !من فقط دختر مورد علاقت بودم وتمام شد ! نه دینی بهت داشتم ونه دارم ...

امید به میان حرفش آمد وگفت :

- مگه من می گم دین داری؟ من می خوام کمکم کنی می فهمی ؟

- نه نمی فهمم ...من فقط اینو می فهمم ...اگه شوهرمن بفهمه که توالان توخونه ی منی ...اگه بدونه من الان توخونه ی اون با توتنهام !..

شمیم لب پایینش را گازگرفت وحرفش را ادامه نداد...امید درحالی که به سمت درمی رفت گفت :

- خیلی خب ...خیلی خب..من میرم ...به خدا نمی ذارم شوهرت بفهمه من خونتون بودم ...تو فقط قبول کن ...بابا فقط یه جمله اس...زبونتو یه چرخ بده وبگو باشه !

شمیم ناتوان گفت :

- ارمیا...می ترسم اون بفهمه...!

- من نمی ذارم شمیم...کارمون یه هفته بیشترنمیشه...تویه هفته می تونیم همه چیزو تموم کنیم ...این فقط به تو بستگی داره..اگه قبول کنی...من بهت احتیاج دارم !

شمیم مقداری سکوت کرد ...امید به دنبال سوسوی امیدی درچشمان او خیره شده بود..اماشمیم گفت :

- بهم فرصت بده فکرکنم ...

امید ناباورانه لبخندی زد..وبعدهم یک هو ازته دل خندید:

- یعنی...یعنی قبوله دیگه...شمیم من فقط تورو دارما...قبوله خب؟!

- برو خواهش می کنم ..برو ...

- باشه...پس بهت زنگ می زنم..همین سیم کارت جدیدت دیگه ؟

شمیم سرش رابه نشانه مثبت تکان داد وامید بازهم لبخندی زد وگفت :

- خدافظ...

ودررابازکرد که برود ..همان لحظه سینه به سینه ی یک نفر شد...چشمانش ازخشم به خون می زد ورنگ پوست سفیدش به تیرگی...رگ گردن وپیشانی اش ازروی غیرت کاملا متورم شده وعرق شرم ،روی صورت او...نشسته بود...دسته کیف سامسونتش را دردست هرچقدرهم فشارمی داد کم بود...کم بود دربرابر آتشی که ازوجودش برمی خواست ...امید با دیدن ارمیا که درچندسانتی متری اش بود ازترس سرجایش میخ شده بود وشمیم ...

او دستش را به دیوار گرفت که فقط پس نیفتد...نفسش که بالا نمی آمد ودستانش هم ازفشارخون افتاده اش...یخ زده بود! تکان بچه اش راحس کرد...اوهم ترسیده بود...اوهم یک گوشه شکمش گلوله شده بود ...انگارکه قلبش می گرفت ..اصلا می مرد بهتر بود...!

ارمیا نگاه به خون نشسته اش را ازامید گرفت وبه شمیم نگاه کرد...بادیدن رنگ پریده اش پوزخندی صدا داری زد...! امید دستانش را جلو برد ...اوه...بدجور می لرزید...باصدای لرزانی روبه ارمیا گفت :

- ب..ببین...دو..دوست عزیز بذارتوضِیـ...

هنوز حرفش تمام نشده بود که یک سیلی محکم ازارمیا خورد...حرفش دردهانش ماسید...دستش راروی لب پاره شده اش گذاشت وگفت :

- قضاوت بی جامی کنی داداش...

ارمیا بازهم پوزخند زد وخیلی خونسرد...آرام ...جدی...گفت :

- من داداش تونیستم !

امید دهانش را بازکرد که توضیح بدهد...ارمیا فوری کیفش را به وسط سالن پرت کرد ویقه امید را چسبید...با اولین مشتی که روی صورتش خواباند صدای جیغ شمیم بلند شد ...ارمیا انگار بیدارشد...برگشت ونگاهی به شمیم کرد ...امید را به طرفی هل داد وبه سمت دررفت ..درخانه را بست ..قفلش کرد وکلیدش را درجیبش گذاشت ...به طرف امید رفت یقه اش را کشید کشان به اتاف برد...بی توجه به داد وبیداد های شمیم ..اشک های او..توضیح هایی که به ارمیا می داد...امیدی که التماس می کرد وبازهم شمیمی که از او خواهش می کرد...فقط کمی گوش کند !

امید را به داخل اتاقی هل داد...خودش هم داخل شد ودررا ازپشت قفل کرد...به طرفش رفت ...اورا بلند کرد ودراولین ضربه به دیوار کوفت وجای مشتش پای چشم امید ماند...

صدای آخ بلند امید بلند شد ودرحالی که دستش راروی چشمش گرفته بود گفت :

- بابا دو دقه مهلت بده حرف بزنم ...به جون همین بچتــ....

ارمیا باخشم به سمتش حمله کرد وبا مشتش فک امید را محکم بالا کرد وفشرد..درحالی که دندانهایش را ازروی حرص روی هم می سایید گفت :

- خفه شو بی شرف...اسم زن وبچه من تو دهنت باشه دهنتو خورد می کنم !

امید اورا به عقب هل داد وخون کنارلبش را پاک کردو داد زد :

- باشه ...من بی شرف ...من بی غیرت ...اصلا هرچی تو میگی ...اما اون چیزی که تو فک می کنی اشتباهه ...به پیراشتباهه ..به پیغمبراشتباهه ...

ارمیا پوزخندی زد وگفت :

- باشه ...منم که دوتاشاخ دارم نه ؟!!!

وبه سمتش رفت ...امید با ترس عقب رفت وفوری گفت :

- ببین ...ببین ...گوش کن ...اصلا من دروغ می گم خب ؟! ...ولی...تو به زنت که دیگه اعتمادداری نه ؟ از..ازاون بپرس...خودش میگه ..به خدا من..من فقط اومده بودم یه درخواست ازش بکنم ...

ارمیا نگاهی عاقل اندر سفیه به امید کرد ...موهای صاف ولختش کاملا خیس عرق شده بود ودرپیشانی اش ریخته بود..سفیدی چشمانش خون بود وپوستش تیره ...با همان حرصش طوری که شمیم ازبیرون بشنود گفت :

- من به هیچ کس اعتماد ندارم ..

شمیم که گوشش را پشت درگذاشته بود با این فریاد ارمیا ازجا پرید وبا ترس دستش را به دهانش گرفت ...دستانش هم می لرزید...نمی دانست باید چکار کند ...اشکهایش می ریخت وصدای دعوا وکتک کاری های ارمیا هم دلش را می ریخت ..

سرش رابه دور وبر چرخاند ...تا شاید چیزی پیدا کند...وسیله ای که بتوان به دربکوبد...شاید بتواند آن را بازکند...اگر ارمیا را ول می کرد...یقینا تا یک ساعت دیگرامیدرامی کشت وخلاص!

چشمش به تلفن خورد ..نگاهش روی آن ثابت مانده بود...چرا به فکرش نرسیده بود؟ارمیا که دیگر آن را برنداشته بود!

به سمت تلفن یورش برد...زود گوشی را برداشت وناخوداگاه شماره احسان را گرفت ...یک بوق...دو بوق...سه بوق...

- بردار احسان ..بردار...خدایا...

چشمانش رابست ودعاکرد...موقعیت خوبی نبود...واقعا به کمک احتیاج داشت..صدای داد وفریاد ارمیا وامید هنوزهم می آمد...هنوزهم همدیگررامی زدند...

- بله ؟!

صدای احسان بود...چشمانش را بازکرد..باصدایی که ازگریه می لزرید گفت :

- اَ..الو...آقا احسان ...

- شمیم خانوم ...شمایین ؟!

- توروخدا کمک...ارمیا...ارمیا می کشتش...

وصدای گریه اش بلند شد...احسان که نمی فهمید شمیم چه می گوید با تعجب گفت :

- آروم باشین شمیم خانوم...فقط درست توضیح بدین چی شده...

شمیم دماغش را چندباربالا کشید وبا هق هق گفت :

- امید..کری...کریمی اینجا..اینجابود...ارمیا...دار ه..داره می کشتش...تورو..توروخداکمک...

احسان ازجاپرید:

- یاابوالفضل...

روبه شمیم گفت :

- ...برو تویه اتاق دم دستش نباشی...من الان میام ...

وگوشی راقطع کرد...

شمیم گوشی را گذاشت ...هنوز هق هق می کرد..بچه اش تکان نمی خورد...حالت تهوع داشت ...اویی که درحاملگی اصلا ویار نداشت ! اویی که مثل زن های حامله یک ریزعق وعق نمی کرد! حالا واقعا به گلویش رسیده بود...یک چیز سفت وسخت....اگر نمی رفت ...اگر خالی نمی شد...

دوان دوان به سمت دستشویی دوید ...

تمام محتویات معده اش را خالی کرد...پیشانی اش کاملا سرد وعرق زده بود...دهانش را شست ...آبی به صورتش زد وسرش رابالا آورد...قیافه اش را درآینه می دید ...بی رنگ وبی جان ...چشمانش سیاهی رفت...شیرآب را بست ...دستش را به شیرآب گرفت وچشمانش را بست تا سیاهی چشمانش ازبین برود...کاش احسان زودتر بیاید...کاش می رسید...

به آرامی چشمانش را بازکرد...خوب شده بود...همه جارا می دید ... بدون اینکه صورتش را خشک کند ازدستشویی بیرون رفت ...تاقدم بیرون گذاشت ...اوه...بازهم جلویش سیاه شد...سرش رادردست گرفت ...صدای فریاد ارمیا وامید درسرش کوبیده می شد :

- نزن...نزن دیوانه...من کاری نکردم...

- دهنتوببند مردک...تویه نامردی...تو واون زن من که بهم نارو زدین...خیانت کردین...

خیانت کردین...خیانت کردین ..خیانت کردین ...

صدای ارمیا درگوشش می پیچید...چشمانش روی هم افتاد...دستش رابه دیوارگرفت ...پوزخند زد ...ارمیا ...اومی گفت ...تو واون زن من ! حتی دیگراسم شمیم راهم نمی آورد...نارو...به او نارو زده بودند !...دیگرنمی توانست بایستد...کاش احسان می آمد..دستش داشت شل می شد...نمی توانست خودش را کنترل کند...دستانش را روی شکمش گرفت...بچه اش...کاش چیزیش نشود...اما تادیوار را ول کرد...

روی زمین سرخورد وبرروی سرامیک ها افتاد.......

چشمانش بسته شد...

انگارکه خیلی خوابش می آمد....

******

صدای شخصی را می شنید ...گریه می کرد...انگاراسمش را صدا می زد وگریه می کرد...نمی توانست چشمانش را بازکند...دوست داشت پلک هایش راازهم بازکند اما نمی شد ...هرچقدر تلاش می کرد نمی شد !

- شمیم ...شمیم توروخدا چشماتو بازکن ...الهی من قربونت برم ...چی شدی یهو؟ خدا ازباعث وبانیش نگذره که این طوری به سرت آوردن!

- بسه المیرا ...دوساعته داری بالا سرش زارمی زنی ..دکترگفته هیجان براش خوب نیس...

المیرا اشک هایش را پاک کرد ودماغش رابالا کشید وبا صدایی که گرفته بودگفت :

- هنوزکه به هوش نیومده ...

شمیم برای اینکه نشان دهد به هوش است ...سعی کرد لب هایش را تکان دهد...حتی یک کلمه ..کلمه هم بگوید کافی بود! به سختی لب هایی که محکم بهم چسبیده بودند را ازهم بازکرد...

- اِ...اِ...ارم...مممممم...

- احسان ..احسان داره ..داره حرف می زنه ! احسان ببین به هوش اومد...

- الان دکترشو صدا می کنم ...

- بدو احسان بدو...وای خدا ...شمیم ..می شنوی صدامو؟ ...چشماتو بازکن توروخدا..

شمیم آرام آرام پلک هایش را ازهم گشود...تقریبا دور وبرش تاربود...یک اتاق سفید وبی روح ویک شخص که نمی فهمید قیافه اش چه طوراست ...!

- ا..ارمیا...

- ارمیا نیس شمیم جون ...رفته داروهاتو بگیره ...خوبی ؟!

شمیم نگاه بی رمقش را به المیرا دوخت وباصدایی که ازته چاه درمی آمد گفت :

- من کجام ؟!

المیرا از ریختن اشک درچشمانش جلوگیری کرد وگفت :

- بیمارستان ...

- بچم ...المیرا بچم چیزیش شده ؟توروخدا راس بگو

المیرا درمیان گریه لبخندزد وگفت :

- خدا به هردوتون رحم کرد..میگن باید بازم بری آزمایش ! ولی اگه چیزیتون می شد خودم اون امید لعنتی رو خفه می کردم !

المیرا قیافه اش عصبی می زد وشمیم تازه همه ی اتفاقات چند ساعت بعد را به یاد آورد ..چه می دانست شاید واقعا هم چیزیش شده باشد وفعلا نشان ندهد...اگرنتیجه آزمایش هایش بد باشد چه ؟..چشمانش را روی هم فشار داد...ازیادآوری آن لحظات مو به تنش سیخ می شد ...با هراس روبه المیرا گفت :

- خون جلو چشماشو گرفته بود به خدا...نکنه زد کشتش بدبخت شدیم ؟! چی شدن المیرا ؟امید وارمیا چی شدن ؟

المیرا روی صندلی کنارنشست ودست شمیم را دردست گرفت :

- نگران نباش...دکترت گفت هیجان برات خوب نیس...نباید الکی حرص بخوری...هیچی نشد...می گم که ...برو خدارو شکرکن فقط به موقع رسیدیم وگرنه هم تو خدایی نکرده یه چیزیت شده بود هم اون دوتا همدیگرو لت وپا کرده بودن !

- یعنی چی چیزی نشد ؟! داشت دستی دستی می کشتش!

- والله ما پلیسو خبرکردیم ..اومدن امیدو گرفتن بردن ..ارمیا هم ...خدا نصیب گرگ بیابون نکنه! یه قیافه ای کرده بود به خدا...ازترس داشتم می مردم ازبس عصبانی بود...چشماش که عین گردو بیرون زده بود...دکمه های پیرهنش کنده شده بود ..داداشی بی حیا با اون سینه خوشکلش همین جوری اومده بود جلو پلیسا...اگه بدونی چه وضعی بود شمیم ...دلم براش کباب شد...بعد چندسال یه لحظه توچشماش تنهایی رو دوباره خوندم ! مث اون موقع ها...

شمیم به میان حرفش آمد وبا بغض گفت :

- من بی گناهم المیرا...

المیرا سکوت کرد وبعد با شک روبه شمیم گفت :

- امید خونه شما چه غلطی می کرد ؟!

شمیم دهان بازکرد وازسیرتاپیاز قضیه را برای المیرا تعریف کرد..از آن باراولی که امید به او سلام داده بود تا آن زنگ ها وپیامک ها...ازآن اصرارهایش تا مشکوک زدن های ارمیا..ازآن شکستن سیم کارت تا آن ورود وحشت ناک امید به خانه شان ...همه وهمه را تعریف کرد والمیرا ناباورانه گوش می کرد ....

- پس چرا ایناروبه ارمیا نگفتین که انقد قاطی نکنه؟ خدا این کریمیو ذلیلش کنه...ببین چه جوری زندگیتونوبهم ریخت !

- المیرا

- جونم

شمیم لبخندی زد وگفت :

- به حساب تو تا به دنیا اومدن بچم باهام قهربودی دیگه ! نیگاچه جوری قربون صدقم میری !

المیرا اخمی کرد ودستش را به کمرش زد وگفت :

- تازه همینم که اومدم باید بری کلاتو بیست متربندازی هوا!!!می دونی دیدم اگه من نباشم واقعا توزندگیتون مشکل ایجادمیشه اینه که بی خیال حرفم شدم !

شمیم لبخند آرامی زد وگفت :

- ببینم امید می گفت یه باراومده ازتو درخواست کرده با ملیسا حرف بزنی آره؟!

المیرا سرش را به نشانه مثبت تکان داد وگفت :

- آره بی شعور...هم چین زدم تو پرش دیگه ازشصت متریمم می ترسید رد شه !

شمیم درفکرفرو رفت وچیزی نگفت ...باصدای تقه ای که به دراتاق خورد وصدای آقای دادفر که می گفت :

- مزاحم نمی خواین ؟!

ازفکربیرون آمد وبا کمک المیرا سرجایش نشست ...شمیم به همه سلام کرد...اول پدرشوهرش...بعد مادرشوهرش...بعد احسان که با دکتری به داخل اتاق آمد وآخر ازهمه ...

دلش ریخت ...خدای من ارمیا !!!

روی سربالا کردن را نداشت ...بعد ازآن همه دروغ به او...حتی بی گناه هم که بود مانند مجرمان می ماند...کم گناه نکرده بود که به شوهرش دروغ گفته بود...گناهش کمترازخیانت نبود!

مادرشوهرش اشک می ریخت ...مثل همیشه دلسوز ومهربان ...المیرا خود هم گریه می کرد هم سعی داشت مادرش را تسلی دهد واحسان پشت به شمیم وهمه روبه پنجره بیرون را تماشا می کرد تا بیمار معذب نباشد ...

ودرآخر ارمیایی که کنارپدرش ایستاده بود وکاملا مغرور وبااخمی پررنگ بدون اینکه هیچ نگاهی به شمیم بیندازد به حرفهای دکترگوش می داد...شمیم به تیپ ولباس های او نگاه کرد...اتوکشیده...منظم ..مرتب ..شیک ومردانه! مثل همیشه...پس لباسهایی که المیرا می گفت درب وداغون شده بودند را عوض کرده بود...

- خوبی دخترم ؟!

نگاهش را ازارمیا به خانومی که باروپوش سفید بالای سرش ایستاده بود دوخت وگفت :

- بله

- جاییت درنمی کنه ؟سرگیجه ،حالت تهوع ، احساس سنگینی سر...یا علائمی که اذیتت کنه رو نداری؟!

- نه...فقط...

زیرچشمی نگاهی به ارمیا که هنوز جدی به دکتر نگاه می کرد کرد وادامه داد :

- فقط یه کم پهلوم درد می کنه...

دکتر گوشی اش را درگوشش گذاشت ودرحال معاینه شمیم گفت :

- من فک می کنم زنده موندن بچت یه معجزه بوده...حتما پیش خدا یه چیزی داشتی ...هرچند خودت هم موقع زمین خوردنت ازشکمت محافظت کردی وباکمر وپهلو خوردی زمین ولی بازم اگه ضربه ای که می خوردی به بچت وارد می شد ممکن بود یا خدایی نکرده کیسه آبت پاره شه یا بچت ازبین بره...

وگوشی را ازبین لباسهای شمیم بیرون آورد ودرجیب روپوشش گذاشت ولبخند زد :

- خدارو شکر..علائم خوبی داری...ولی بازم برات یه سری آزمایش کامل سونوگرافی رو می نویسم ..برو انجام بده ایشالله که حدسمون درست باشه وچیزی نباشه...داروهاتو به موقع بخور ..ازاین به بعد ،هم خودت مواظب باش هم آقاتون باید مواظبتون باشه ...درسته آقای دادفر؟!

ارمیا دستانش را درجیب شلوارش فرو برد وخیلی جدی گفت :

- بله چشم ...

دکتر بازهم لبخندی زد وبیرون رفت ..شمیم همان طورخیره به ارمیا مانده بود...اوبازهم ...نکنه بازهم ارمیای دوسال قبل برگشته بود وشمیم خبرنداشت ؟!!! خدای من ...این یکی را دیگر تحمل نداشت ...اشک درچشمانش حلقه زده بود...همه فهمیده بودند که شمیم چقدر به محبت ارمیا نیازدارد وارمیا ! خشک وبی روح ایستاده بود...فقط یک لحظه ...یک ثانیه شاید...ارمیا چشمش درچشم خیره واشکبارشمیم افتاد...دلش ریخت! لعنتی چشمان شمیم چه کرده بود باارمیا که این طور ازپا درمی آوردش؟!!خیلی وقت بود که اشک های اورا ندید ه بود وامروز بازهم ! دید ...

ارمیا کلافه رو به همه گفت :

- من می رم بیرون یه کاری دارم برمی گردم ...

زهره خانم والمیرابا تعجب نگاهی بهم کردند وزهره خانم هرچقدر ارمیارا صدا زد او بی توجه رفت ...فقط می خواست فرار کند ...ازآن مهلکه...ازآن جو سنگین وآن چشمها...چشمهای بارانی شمیم ...

با عجله به بیرون دوید ...خودش رابه پای حوض وسط حیاط بیمارستان رساند ...دستش رادرآن فرو برد وتا توانست آب به صورتش پاشید ...زد ..پاشید ..زد ...پاشید...سیلی به گوشش زد وآ ب صورتش پاشید ...اوباید بیدارمی شد...ازخواب عشق ناکامش...او باید بیدارمی شد ...

ازجایش بلند شد ..برروی صندلی روبروی حوض نشست ...درحالی که آرنج دستهایش برروی زانوهایش بود دستی به صورت خیسش کشید ونگاهش را به زمین زیرپایش دوخت...اوباید چه می کرد با شمیم ؟! شمیمی که مادربچه اش بود!نمی دانست ..درحقیقت اصلا نمی فهمید او واقعا گناه کاراست یانه !تمام شواهد برعلیه شمیم بودند...ارمیا هرچقدرهم تلاش می کرد که شمیم را بی گناه بداند آخرش یک چیز برعلیه شمیم درمغزش اخطار می داد ! اوهیچ چیز را باورنمی کرد..حتی امید کریمی ووجودش درخانه خودش ! تنها وبا زن خودش ! اگر باور می کرد به زودی ازفکر آن دیوانه می شد وخلاص!

دست کسی برروی شانه اش قرارگرفت...سرش رابالا کرد...المیرا با لبخند به او نگاه می کرد...خواهرش...اویی که سرش فریاد کشیده بود وهنوز عذرخواهی نکرده بود! اویی که تاهمین چندسال پیش همدم تمام لحظاتش بود..چطور انقدر زود تمام محبت هایش را فراموش کرد؟!!! ..چقدر پشیمان بود ازاین که حرف شمیم را پشت گوش انداخته بود وبه عذرخواهی ازخواهرش نرفته بود...نگاهش را درچشمان پرازخنده المیرا انداخت ...دست المیرا را ازروی شانه اش برداشت ...آرام آرام به سمت دهانش برد...ودرآخرین لحظه ای که المیرا فهمید او می خواهد چیکارکند ودستش را کشید اما ارمیا بوسه اش رابرروی دست او جا گذاشت ...! المیرا دست پاچه وسریع دستش را پشت سرش پنهان کرد :

- ارمیا

ارمیا سرش را زیر انداخت والمیرا کنارش نشست ...با همان لبخند شیطانش دست برگردن برادرش انداخت وگفت :

- این چه کاری بود انجام دادی؟!

ارمیا همانطورکه سرش زیربود وهنوز هم زمین زیرپایش را نگاه می کرد گفت :

- زودترازایناباید انجام می دادم ...

المیرا ابرویی بالا انداخت وبعد زد زیرخنده وصورت برادرش را محکم بوسید...صدای اعتراض ارمیا بلند شد وخودش را کنارکشید :

- اَاَاَ...صد دفه بهت گفتم بدم میاد ...

المیرا خندید وگفت :

- خب بابا حالا ده سالی یه بارمایه ماچت می کنیم تموم میشه میره...فک کردی مث شمیم میام با نازوادا وکلی قروفر یه بوسه کوچولو ازلبت بگیرم ؟!!!

ارمیا سرش رابالا کرد ونگاه چپ چپی به المیرا کرد..اما المیرا بی خیال شانه ای بالا انداخت وگفت :

- چرا یهویی زد به کلت ازاتاق پریدی بیرون ؟!

- شمیم تنهاس؟

- جواب سوال منو بده ارمیا...

- توجواب منو بده

- من اول پرسیدم ...چت شده تو؟! نکنه فک می کنی واقعا شمیم بهت خیانت کرده ؟!

ارمیا آرام گفت :

- نکرده ؟!

المیرا ناباورانه گفت :

- ارمیا ...معلوم هس چی می گی ؟!

المیرا دستش را داخل موهایش فرو برد وگفت :

- پاشو برو پیش شمیم ...

- مامان وباباپیششن...یکی باید پیش تو باشه ...والله حال تو بدتراز شمیمه !

ارمیا به ساعتش نگاهی انداخت وگفت :

- یه ساعت دیگه مرخصش می کنن ...

المیرا گفت :

- کلید خونتونو بده ...مامانو می فرستم بره خونتون تخت شمیم و آماده کنه...دکترگفته یکی دو روز استراحت کنه حالش خوب خوبه ...

ارمیا دسته کلید خانه اشان را به المیرا داد ..والمیرا ازاوگرفت وبازهم کناربرادرش نشست ...ارمیا با نگاهی به او گفت :

- پس چرا نشستی هنوز؟!

- توحالت خوب نیس...

ارمیا با عصبانیت گفت :

- پاشو کلیدو ببر الان مرخصش می کنن...توبه حال من چیکارداری؟!

المیرا ایستاد وکمی با غصه به برادرش نگاه کرد وچند قدم رفت ...بازبرمی گشت نگاه می کرد وبازهم چند قدم می رفت...دلش برای برادرش کباب بود...در سن بیست وپنج سالگی ...هرزجری راکه فکرش را می کرد کشیده بود...!

*******

یک ساعت ونیم بعد شمیم ازبیمارستان مرخص شد وبه کمک المیرا همه ی لباسهایش را پوشید وبا ماشین ارمیا همه برگشتند...زهره خانم همه ی خانه ارمیا را جمع وجور وتمیز کرده بود...بلافاصله بعد ازورود شمیم که به کمک المیرا راه می رفت، زهره خانم جا اسفندی راکه اسفندهای درون آن جلز ولزکنان می سوخت را دور سرشمیم تاب داد :

- چشم حسود کوربشه ایشالله ...الهی برا خودت وبچه وشوهرت همیشه شادی وسلامتی باشه مادر...خدا نگذره ازهرکی که چشم نداره زندگیتونو ببینه

المیرا شمیم را به داخل اتاق بردو بعد ازعوض کردن لباس هایش روی تخت خواباند...داروهایش را به کمک مادرش به او داد وبعد ازاینکه شمیم خوابش برد از اتاق بیرون آمدند ...المیرا دراتاق رابست وباسینی داروهای شمیم به آشپزخانه رفت...همه درسالن جمع بودند...زهره خانم روبه ارمیا که باحالی دگرگون ساکت نشسته بودگفت :

- ارمیامادر...نه خودت نه زنت حال درست وحسابی ندارین ...اگه تنهاتون بذاریم ممکنه نتونی ازعهده نگه داریش بربیای...اگه اجازه بدی چندروز اینجا پیشش می مونم...حالش که سرجای خود اومد میرم...

ارمیا باصدایی که انگار ازته چاه می آمد گفت :

- شما قدمت رو دوتا چشمای من مامان...تاهروقت دوس داری اینجا بمون...ولی من به شما والمیرا زحمت نمی دم ..خودم ازپسش برمیام ...الانم که می بینین هیچیم نیس...فقط یه کم خسته ام ...

المیرا ازآشپزخانه بیرون آمد وگفت :

- تو اون دفعه ام که شمیم حالش بد شد نذاشتی پیشش بمونیم ...بابا دوسه روز که بیشتر نیس...یه روز من می مونم یه روز مامان ...به خدا زنت خیلی تنهاس...

ارمیا باصبوری گفت :

- شما اینجا بمونین ولی خودم بهش می رسم ...

المیرا زیرلب گفت :

- ای بابا ...

زهره خانم گفت :

- مرغت مث همیشه یه پاداره مادر...باشه هرجور دوس داری هیچ کس ازتو به اون محرم ترنیس...باز میایم بهش سرمی زنیم ...ایشالله که زودتر فارغ شه ودیگه غصتون نباشه...

بعد با اشاره ای به آقا فرید بلندشدند...احسان والمیرا هم به طبعیت ازآنها... ارمیا بعد ازیه شنیدن یه تومار نصیحت وسفارش های المیرا هرچقدر اصرار کرد که حداقل شب را تاصبح همان جابمانند قبول نکردند وبالاخره رفتند...

ارمیا به سمت اتاقشان رفت ...دررا آرام بازکرد...وارد شد ودررابست ...شمیم خواب بود ...ارمیا پالتوی مشکی اش را درآورد وباهمان بلوز وشلوار بیرونی اش کنارشمیم روی تخت نشست ...چقدر آرام نفس می کشید ...مانند بچه ها...صورت گرد وسفید ..چشمانی درشت ومشکی ومژه هایی مشکی اما فر...لب های گوشتی وقلوه ای...دماغی متوسط وسربالا...ودرآخر چانه ای مربعی اش که صورتش را جلوه می داد ...دستش ناخوداگاه به سمت صورت شمیم کشیده شد...با نوازشهای آرامش که ازروی اختیارش نبود شمیم به آرامی چشمانش را گشود...ارمیا سریع دستش را کشید ...شمیم بادیدن ارمیا بالای سرش چند بارپلک زد وناباورانه به او نگاه کرد...باصدای آرامش گفت :

- ارمیا

ارمیا کمی درچشمان او خیره شد وچیزی نگفت ...ازجایش بلند شد وبه سمت کمد لباسهایش رفت ...شمیم با نگاهش کارهای اورا دنبال می کرد...ارمیا کلید برق را زد واتاق تاریک شد....لباسهایش را عوض کرد وبا بالا تنه ی بدون پیراهنش روی تخت خزید.....

برخلاف آنچه شمیم حدس می زد پشتش را به شمیم نکرد...فقط روی کمرخوابید ...ساعدش راروی پیشانی اش گذاشت وبه سقف خیره شد...شمیم بغضش را فروداد ...دهانش را بازکرد ...خواست حرفی بزند وهمه چیزرا بازهم برای ارمیا توجیه کند...اما زود پشیمان شد وساکت ماند...تصور داد زدن های ارمیا وآن عصبانیت های وحشت ناکش تنش را می لرزاند...اگرهم می خواست حرف بزند آن شب وآن موقع موقعیت خوبی نبود...! شمیم مطمئن بود ارمیا اکنون مانند مارزخم خورده است که فقط منتظریک تلنگرازطرف مقابل باشد ...اگر حرف می زد ..ممکن بود بازهم مثل چندساعت قبل ..همان آش وهمان کاسه ! زمان همیشه همه ی عصبانیت هادرگذرزمان فرو می ریزد وشمیم فقط می ترسید ازروزی که هیچ وقت این عصبانیت ارمیا دربرابر اوکم نشود ! به خود امید واری داد که درطول زمان ارمیا هم آتش خشمش فرو کش می کند ومی تواند به خوبی همه چیزرا دریک شرایط مناسب برای او توضیح دهد ...!

نفس عمیقی کشید وچشمانش را بست ...صدای نفس های آرام ارمیا را می شنید ...حتی آن عطرسردش راهم حس می کرد...می دانست اوهم بیدار است وحتما به شب وحشت ناکی که گذرانده بود فکرمی کند! اما کاش کمی حرف می زد تاشمیم صدایش را بشنود...اصلا کاش می شد که درآغوشش بگیرد ..مثل همیشه ...نازکشیدن ها وبوسه های سرتاپای شمیم ...بوکشیدن های عطرارمیا و سربرسینه برهنه اش گذاشتن ...کاش می شد ....!!!

آهش را انقدر درخود فرو برد که مجبورشد بغضش را محکم قورت دهد...دردل امید کریمی را لعنت می کرد که باعث همه ی این بدبختی هایش شد !

*****

باصدای ارمیا که انگارباکسی حرف می زد ازخواب بیدارشد...چشمان خواب آلودش رابه دور وبر اتاق چرخاند...نور آفتابی که ازپنجره به داخل عبورمی کرد کمی چشمش را زد...چشمانش راروی هم فشارداد ودستش راروی صورتش گذاشت وبا کرختی روی تخت نشست ...موهای بلندش ژولیده شده بود ودورش ریخته بود... برس روی میزکوچک کنارتخت را برداشت وموهایش راآرام آرام شانه زد..درآخر دستی به موهای بلندش کشید ولبخند زد...

" وسشوار را به برق زد وموهايش را خشک کرد.ارميا وارد اتاق شد وروي تخت نشست ومثل هميشه اورا تماشا مي کرد.سشوار را خاموش کرد وبرس را برداشت وجلوي آينه به موهايش کشيد.انگار روي سيم برس مي کشيد ..موهايش درهم پيچيده بود وشانه نمي شد..صداي ارميا راازپشت سرش شنيد:

- بيا اينجا

به سمتش برگشت وگفت»

- کاري داري ؟

- آره بيا

نزديکش شد وروي تخت نشست.ارميا برس را ازدستش گرفت وگفت:

- برگرد

- ارميا موهام شونه نمي شه درد مي گيره ...ولش کن

- من شونشون مي کنم برگرد

پشتش را به ارميا کرد .واو دستهايش را درون موهاي شميم فرو کرد وکم کم موهايش راشانه زد.چيزي که شميم احساس نمي کرد کشيده شدن موهايش بود.با هر دستي که ارميا درموهايش فرو مي کرد هزاران بار مي مرد وزنده مي شد.ارميا انقد آرام موهايش راشانه مي کرد که شميم خوابش گرفته بود.

- ارمي قلقلک نده

ارميا دست ازشانه کردن برداشت ودريک حرکت اورا بغل کرد .موهايش را ازصورتش کنار زد وبه چشمان مشکي شميم خيره شد.

- مي دوني چقد دلم برا اين ارمي گفتنات تنگ شده بود؟

- خب اگه دوس داري هميشه اسمتو نصفه صدامي زنم

- هميشه ؟

- خب آره ديگه ..تاهروقتم که ازدواج کرديم ..."

صدای دراتاق باعث قطع مرور خاطرات زیبایش شد...حدس می زد کسی اول صبحی برای ملاقاتش آمده است ...آهی ازسرحسرت کشید وگفت :

- بفرمایین

دراتاق بازشد ومتعاقب آن ارمیا با کت وشلوار مشکی ورسمی مخصوص کارش وارد شد...وبعد ازآن خانمی تقریبا میانسال وغریبه !

شمیم خیره خیره نگاهی به آن زن ونگاهی به ارمیا می کردتا قضیه رابفهمد...زن میانسال تاشمیم را دید فوری گفت :

- سلام خانوم

شمیم آرام ...به طوری که خودش هم به سختی صدای خودش را می شنید جواب سلامش را داد...بدجورکنجکاوبود بداند آن زن کیست !ارمیا دستش را به سمت شمیم دراز کرد وروبه آن زن گفت :

- اینم همسرم شمیم ...

وروبه شمیم باقیافه ای عادی گفت :

- اگه یادت باشه آقای نادری راننده شرکت رویادت باشه ایشون ملوک خانم همسرشون هستن ... ازامروز به بعد خدمتکارخونه ماهستن...بهش سپردم که همه ی کارهارو خودش انجام بده...ازصبح تا شب بعدازشام، میاد اینجا..هم غذادرست می کنه هم به خونه واوضاعش می رسه وهم به تو...

شمیم با دهانی بازنظاره گربود...آخر به خدمتکارچه نیازی بود دیگر...دهانش رابه سختی بازکردوگفت :

- ارمیا جان...

ارمیا که مشغول صحبت وتوضیح دادن به ملوک خانم بود بااین طرز صدا زدن شمیم ازحرفش بازایستاد ولحظه ای مکث کرد...بعد روبه شمیم برگشت وبانگاهی عصبی ،تمسخر آمیز پوزخند زد وگفت :

- جانم ؟

شمیم که طاقت نگاه های بی رحم ارمیا را نداشت سرش را زیرانداخت...آب دهان خشک شده اش را به زور قورت داد وگفت :

- من که خدمتکارلازم نداشتم ! من خودم می تونم ازپس همه کارام بربیام !

ارمیا نگاهی به ملوک خانم کرد وباهمان پوزخندش روبه شمیم که به او نگاه می کرد گفت :

- عزیزم ...! توممکنه خیلی چیزارو نخوای...اما می دونی که...من صلاحتومی خوام..دوس ندارم تابه دنیا اومدن بچه یه خارتوپات بره...

وبرگشت روبه ملوک خانم وگفت :

- شنیدی چی گفتم ملوک خانم...اگه یه تارمو ازسرش کم شه...

ملوک خانم فوری به میان حرف ارمیا آمد وگفت :

- بله ..بله آقا فهمیدم......مث مادر بهش می رسم به خدا...

ارمیا دستانش را به زیرکتش ودرجیب های شلوارش برد ولبخندی پیروزمندانه زد وگفت :

- خوبه..اگه کارتو خوب انجام بدی...پاداش هم می گیری...

ملوک خانم که برق شادی ازچشمانش می جهید با لبخند سرش رازیرانداخت وگفت :

- خداحیرتون بده آقا...خداسایتونو ازسرمن وشوهرم کم نکنه...

ارمیا بدون اینکه نگاهی به شمیم بیندازد روبه ملوک خانم گفت :

- صبحانشو آماده کن ملوک خانوم...من دیگه رفتم ..درضمن توصیه هایی که کردم و یادت نره !

- چشم ..چشم آقابه سلامت...خیالتون راحت باشه ...

ارمیا سری تکان داد ورفت...ملوک خانم پشت سرارمیا تاجلوی در اورا بدرقه کرد ...شمیم درحالی که اخم کرده بود وباموهای صاف ونرمش بازی می کرد....فکرمی کردکه اصلا ازکارارمیا راضی نیست ! اوکه هیچ گاه از بودن غریبه هادرخانه اش ،حتی یک خدمتکارهم متنفربود؟!!! چطورحالا خودش خدمتکاراستخدام کرده بود ؟! شاید شمیم اشتباه می کرد...ارمیا هنوزهم دوستش داشت...اصلا شاید همه ی اتفاق های شب قبل را فراموش کرده وبازهم باگذشت کردن خواسته که مثل قبل وحتی بیشتربه شمیم برسد وعشقش را ابرازکند! ازاین فکر شمیم یک لحظه قلبش مالامال ازشادی وامید شد...اما لحظه ای بعد بایادآوری نگاه های چنددقیقه قبل ارمیا !!! بازهم اخمهایش را درهم کشید وباخود گفت :

- هرچیو بتونه پنهان کنه...نگاه های عصبیشو نمی تونه ...خوب می شناسمش...اون هنوزم عصبانیه...نگاه هاش تمسخرداشت ! شمیم چه کردی با زندگیت که ارمیای دوسال قبل برگشت ؟!!!!!!!

آرام به خود گفت :

- کاش...کاش می تونستم همه چیوبهش توضیح بدم...

وآرام آرام زد زیرگریه....

- اِ وا...اِ وا خانم ! چرا گریه می کنین ...چی شده ؟ می خواین آقارو خبرکنم ؟

شمیم سرش رابالا آورد...ملوک خانم کنارتختش ایستاده بود...درحالی که اشک هایش را ازروی گونه پاک می کرد با صدایی گرفته گفت :

- لطفا تنهام بذار

- چشم خانم ...چیزی لازم ندارین ؟!

- نه

- پس من می رم صبحانتونو آماده کنم ...

وخنده ای کرد وگفت :

- نگران نباشین ..آقا همه وسایل وجاهاشو برام نشون دادن

شمیم فقط نگاهش می کرد ...ملوک خانم بیرون رفت و شمیم به سختی دستش را به سمت کیف روی عسلی دراز کرد وگوشی اش را ازداخل آن برداشت ...قصد داشت المیرا را خبرکند...باید پیشش می آمد...تاشب اگر می خواست انقدر تنهایی بنشیند دیوانه می شد ...!

شماره گوشی اش را گرفت ...چند بوق خورد وبعد از آن اشغال !!!

بازهم زنگ زد...باید گوشی را برمی داشت ...چند بوق آزاد ودوباره اشغال ! زیرلب غرغری کرد وهمین که می خواست دوباره شماره را بگیرد ...ازالمیرا یک پیامک رسید که می گفت سرکلاس دانشگاه است !

گوشی را به کنارش پرت کرد وسرش را روی پشتی تخت گذاشت ...اصلا یادش نبود خودش مرخصی گرفته و المیرا ترم جدید را شروع کرده ...! با خود فکر می کرد که چه بهتر ! هم ازدست آن کریمی راحت است هم ازآن درسهای جان فرسا!

بابه یاد افتادن کریمی ...یک لحظه نگاهش ثابت ماند...یعنی هنوز او دربازداشتگاه بود؟! بیچاره چه تهمتی به او خورده بود؟! لبش را گزید ...اوهرچند شمیم را اذیت کرد ..اما حقش بازداشت نبود دیگر! کاش می توانست برایش کاری کند...کاش می توانست با ارمیا حرف بزند ونگذارد اوضاع این چنین پیش برود ...! اگر با ارمیا درمورد کریمی حرف می زد چه می شد ؟!!! اوه ..! غوغا به پا می کرد حتما....! اصلا جرئت نداشت حرفی درمورد آن موضوع بزند وخودش را تبرئه کند ..چه برسد به تبرئه کردن کریمی بدبخت ! اصلا تقصیرخودش بود...اگر دیگر دست ازسرشمیم برداشته بود..اگر داخل خانه اش نیامده بود الان هم بازداشتگاه نبود...حتما ارمیا هم ازشکایتش نمی گذشت دیگر...دوروز دیگرکریمی می بردنش زندان وبعد ازآن هم دادگاه واین حرفها!!! چه اوضاعی بود وبدتر هم داشت می شد...لعنت به کریمی !

صدای دراتاقش آمد...

- بفرمایین

ملوک خانم دررا باز کرد وبا سینی پراز شیرو آب میوه وتخم مرغ عسلی ونان بربری وپنیر وکره عسل وارد شد ...شمیم با دیدن آنها با تعجب گفت :

- چه خبره ! من که انقد شکمو نیستم !

ملوک خانم سینی را روی تخت گذاشت و یکی از عسلی های کنارتخت را برداشت ونزدیک تخت شمیم گذاشت ...همان طور که غذاهای داخل سینی را برروی عسلی منتقل می کرد گفت :

- می دونم خانم ..من جسارت نکردم ...آقا فرمودن منم اجرا می کنم ...خودشون صبح همه چی خرید کرده بودن ...به منم گفتن ازهمش براتون آماده کنم ...والله دوس ندارم یه لقمه ازنونی که می خورم پشتش نارضایتی یکی باشه ...بخورین خانم ...هم من نونم حلال باشه هم آقا راضی باشن ...

شمیم مات ومبهوت به لقمه هایی که ملوک خانم ازهمه آنها برایش می گرفت مانده بود...ملوک خانم یک ساندویچ کره وعسل را به دست شمیم داد وبادیدن قیافه پکر شمیم که فقط به لقمه دستش نگاه می کرد گفت :

- بخورین خانم ...به خدا ضعیف هستینا...حتما آقا یه چیزی می دونن که انقد بهتون می رسن ...هیچ مردی دوس نداره زنش به خاطر بچش ازپا بیفته...شما بااین چثه لاغرتون فردا که بچتونو ایشالله به دنیا آوردین خدایی نکرده ممکنه هرازتا درد بگیرین ..اگه به خودتون نرسین ومقوی نشین هم خودتون هم بچتون ضعیف می شین ...بخورین بخورین دیگه...

شمیم دهانش را بازکرد وساندویچ را یک گاز کوچک زد ...ملوک خانم خنده ای کرد وگفت :

- ماشالله نازتونم که زیاده...معلومه آقا بدجور نازمی خره ...

شمیم با تعجب نگاهش کرد وملوک خانم یک هو زد روی صورتش وگفت :

- خدا مرگم بده ...چقد فوضولی کردم ..خانم ببخشین توروخدا...دست خودم نبود!

شمیم لبخند ملیحی زد وگفت :

- خودتو ناراحت نکن ...عیبی نداره

ملوک خانم هم لبخندی دل نشین به شمیم زد ومشغول لقمه گرفتن شد...شمیم فکرمی کرد...آن قدرهاهم که ازخدمتکار خوشش نمی آمد...بدنیس! لااقل مثل یک مادر ...یک همدم کنارش است ...مخصوصا این روزهایی که هم ارمیا ازش دورشده بود هم بقیه ی افراد ...آهی کشید وآرزو کرد کاش پدرو مادرش بودند ...!

******

- ملوک خانم داری عصبانیم می کنیا...برو کنار دیگه

- خانم الهی قربونت برم ...منو ازنون خوردن ننداز...من ازآقا پول می گیرم

- ازآقا پول می گیری که می گیری...منم زن آقا...چه فرقی می کنه !

ملوک خانم همان طور که خودش را محکم به در چسبانده بود سرش را زیر انداخت وگفت :

- نمیشه خانم ...شرمندتونم ...آقا قدغن کردن نذارم تنهایی برید بیرون

شمیم پوزخندی زد وعقب عقب رفت وروی مبل نشست ...

- جالبه ...دیگه زندانی نشده بودم که زندانی شوهرم وکاگراش هم شدم !

ملوک خانم لبش را به دندان گرفت ...کمی سکوت میانشان برقرار شده بود...ملوک خانم با صدایی که انگار رویش نمی شد حرف بزند گفت :

- من تواین یه هفته آقا رو خوب شناختم ...باورکنین همش ازعشقشه که نمی ذاره شما یه لحظه تنها باشین ...دوس نداره اتفاقی براتون بیفته ..!

شمیم درحالی سرش رادردستش گرفته بود به زمین خیره شد وگفت :

- اگه این بچه هم توشکمم نبود این جوری بهم می رسید ؟!

وسرش را بالا کرد وباجدیت گفت :

- نه می رسید ملوک خانم ؟! اگه بچش تو شکمم نبود این جوری مراقبم بود ؟!

ملوک خانم بازهم لبش را به دندان گرفت وبعد گفت :

- این حرفا چیه شمیم خانوم ؟!آقا فقط...

شمیم با فریاد به میان حرفش آمد وگفت :

- انقد برامن آقا آقا نکن ملوک خانم ! من نوبت دکتر دارم ...متخصص زنان وزایمان ...! اگه نرم نوبتم می ره برا نه ماهگیم ! من حق دارم بفهمم بچم الان تو چه وضعیتیه ! یک هفته اس دارم انتظارمی کشم فقط جواب آزمایشام بیاد که خدایی نکرده با اون ضربه ای که خوردم چیزیش نباشه ...بعد تو اون آقاتون منو یه هفته اس زندانی کردین که چی ؟! فقط شکممو پرمی کنین وبخورم وبخوابم ؟!؟بابا منم آدمم ...می پوسم خب ...

ملوک خانم حرفهای شمیم را می شنید وسرش را زیر انداخت ...شمیم دستهای لرزانش را به سمت وگوشی اش برد وشماره دکترفرجام را گرفت ...دیگر نمی توانست ازپس ملوک خانم برآید...حوصله ی کل کل کردن را هم نداشت ..به دکتر گفت که هرموقع توانست به خانه اش بیاید ...آدرس را داد وقطع کرد...پوفی کشید وبا خود فکر کرد...گیریم دکترفرجام هم بیاد..اون که دیگه نمی تونه دستگاه وتشکیلاتشو همراه خودش بیاره ! بدبخت ازکجا بفهمه بچت خوبه یانه !...ازجایش بلند شد وبه اتاقش رفت ...دررابهم کوفت ولباسهایش را عوض کرد...

یک ساعت بعد ...

صدای زنگ در باعث شد شمیم ازجا بپرد ...حتما دکتر فرجام آمده بود...فوری لباسی مرتب پوشید وبیرون رفت ...روبه ملوک خانم گفت :

- درو بازکن

- بازکردم خانوم

- پس کو دکتر؟

- دکترنبودن خانوم ...

شمیم سرش را چرخاند ...بادیدن ارمیا که روی مبل نشسته بود وسرش را به پشتی مبل تکیه داد بود...وارفت ..! اصلا چه موقع آمدن بود ! آن وقت صبح ! سعی کرد به بی موقع خانه آمدن ارمیا اصلا فکرنکند ...ارمیا هنوز داشت خیره به او نگاه می کرد...شمیم نگاهش کرد وچشم درچشمش خیره شد...سلام نداد...وظیفه اش نبود...کوچکتربود..اما دیگر وظیفه اش نبود...هرکس بی منطق بود احترام هم لازم نداشت ! یک هفته ازآن اتفاق شوم گذشته بود وارمیا همیشه ساکت بود!!! حتی یک سوال کوچک وخشک وخالی ازشمیم نپرسیده بود واین موضوع شمیم را تاسرحد مرگ می برد ...خودش که اول می ترسیدحرف بزند حالا هم که ترسش ریخته بود لجبازی را پیش گرفته بود وسعی داشت انقدر سکوت کند تا خود ارمیا طاقتش را ازدست بدهد ! همیشه که نباید شمیم پا پیش بگذارد ! حتی اگر به ضررش هم تمام میشد باید تا ارمیا سکوت می کرد اوهم سکوتش را نگه می داشت !

ارمیا وقتی دید شمیم با جسارت ،جدی وخیره درچشمان او نگاه می کند گفت :

- سلام ...

شمیم بدون اینکه جواب دهد سرش را به سمت دیگری چرخاند ..دلش خنک شد !می فهمید که حسابی دُزحرص ارمیا بالا زده بود...روبه ملوک خانم گفت :

- ملوک خانوم ...هرموقع دکتر فرجام اومد منو خبرکن

ملوک خانوم سرش رابه سمت شمیم برگرداند ...این پاو اون پامی کرد...انگارکه می خواست چیزی به شمیم بگوید ..اما شمیم دیگر نایستاد وبازهم به داخل اتاقش رفت ...تا می خواست دررا ببندد ...پای شخصی میان در وچارچوب قرارگرفت ...سرش را بالا کرد..بادیدن چشمان عصبانی ارمیا دررا ول کرد ویک قدم عقب رفت ...

ارمیا داخل آمد ودررا محکم ترازشمیم بهم کوفت ...شمیم گوش هایش را گرفت ...ارمیا پالتویش را بیرون آورد وبر روی تخت دونفره شان پرت کرد...چند قدم نزدیک آمد...شمیم عقب رفت ...بازهم ارمیا نزدیک شد وشمیم باترس عقب رفت ...سعی می کردترس را درخود راه ندهد...با جسارت به ارمیا نگاه کند...مثل همان نگاهی که ارمیا را تامرز آتش گرفتن برده بود!

- کارت به جایی رسیده که جواب سلاممو هم نمی دی دیگه !

شمیم سرش را بالا کرد وطوری که انگار نمی ترسدوبا صدایی که تلاش می کرد نلرزد گفت :

- نمی دونستم براجواب سلام دادن باید ازتو اجازه بگیرم !

ارمیا پوزخند زد ...سرش را نزدیک صورت شمیم برد وگفت :

- داری زیرپاهات لهم می کنی شمیم ...!

شمیم با تعجب به چشمان خاکستری ودرشت ارمیا خیره شد...ارمیاهم ساکت به مشکی چشمان شمیم نگاه می کرد...شمیم باصدایی که این بارازتاثیر حرف ارمیا بود گفت :

- من همون کاری رو کردم که دوسال قبل باید می کردم ...فک کردی اگه زندانیم کردی تو خونه بازم مث دوسل قبل میام به پات می افتم ؟!نه ارمیاخان...نه جناب رییس...نه...دیگه توی خونه واسه من رییس نیستی ! من اون دیگه اون دختربچه بی عقل نیستم که تا ارمیا خان اخم کرد...قربون صدقه قد وبالاش برم .نازشو بکشم !..دیگه نمی خوام ارمیا...نمی خوام کوچیک بشم ! اینوهم تو مخت فرو کن ...اگه زندانیم کردی...دوروزه ..دوماهه..دوساله...ولی آخرش ازاین خونه می رم !

وخواست ارمیا را کناربزند که برود..اما ارمیا محکم ایستاد وشمیم را گرفت وخودش هم صورتش را جلو برد...طوری که نفس هایشان روی هم بود...ارمیا لحظه ای سکوت کرد وگفت :

- توخیلی بی جا می کنی که ازاین جا می ری! توهیچ جانمی ری ..می فهمی ؟هیچ جا!!!

سکوت کرد .شمیم را ول کرد...نفس عمیقی کشید وکمی بعد گفت :

-لعنتی...چی برات کم گذاشتم که این جوری با قلبم بازی می کنی ؟ من که گفتم تاآخر عمرم به پات می مونم..من که گفتم جونمو برات می ذارم ..من که ثابت کردم می خوامت ...من که هزاربار خودمو برات شکستم !!!

وداد زد :

- پس دردت چیه ؟!!!هان ؟چی می خوای بازم ؟! عشق ؟ ندادم ؟!!! غرور؟....ندادم ؟قلب ؟؟!!! ندادم ؟؟ دل ؟ ...ندادم ؟؟؟چی می خوای شمیم...جونمو؟!!!

پورخند تلخی زد وادامه داد:

- داری می گیری...باهمین دستای خودت اونو هم داری می گیری غصه نخور!

صدای دراتاق آمد...ارمیا همان طورکه نفس نفس می زد گفت :

- بله ؟

ملوک خانم ازپشت درگفت :

- آقا...تلفن باشما کارداره

- بگوبعدا تماس می گیرم

- نمیشه آقا می گن ضروریه !

- خیلی خب برو بگو الان میام

- چشم

روبه شمیم کرد وآرام گفت :

- آماده شو بریم مطب دکترفرجام ...امروز نوبت داری

ودستی به موهای لختش کشید وبدون هیچ حرف دیگری بیرون رفت...شمیم همان جاروی زمین وارفت ...یعنی ارمیا هنوزهم دوستش داشت ؟مثل قبل؟! هنوزهم عاشقش بود؟!...لبش رابه دندان گرفت...لعنتی...بازهم حرفی نزد..بازهم ازامید ..ازآمدن اوبه خانه..بازهم نه سوالی پرسید ونه توضیحی خواست...کاش اگرشمیم را کتک می زد می زد ولی اورابازخواست می کرد!

صدای دراتاق آمد...

شمیم باصدای گرفته اش گفت :

- بله ؟!

- خانوم اجازه دارم بیام داخل؟!

- بیاتو

ملوک خانوم داخل اتاق شد ...بادیدن شمیم درآن وضعیت با نگرانی گفت :

- خانوم...چرا اونجا نشستین..توروخدا پاشین سرامیکاسرده یخ می کنینا..

- حرفتو بزن ملوک خانوم

- چشم..همکارآقا دم درخونه ان...آقا رفتن بیرون...گفتن تا ربع ساعت دیگه که برمی گردن حتما آماده باشین برا دکتر

شمیم سرش را به نشانه "باشه "تکان داد وگفت :

- می تونی بری

ملوک خانوم دررابازکرد که برود شمیم فوری صدایش زد..ملوک خانوم برگشت وگفت :

- بله خانوم ؟!

- توبه ارمیا گفتی من نوبت دکتردارم ؟!

- نه به خدا خانوم ..به جون پنج تا بچم قسم من کلام نکردم..خانوم جسارت می کنم توزندگیتون..اذیتتون می کنم ولی خبرچین نیستم به والله ..

- خیلی خب باورمی کنم ..برو به کارت برس

ملوک خانم رفت وشمیم بازهم درفکرفرو رفت...ارمیا خودش می دانست شمیم نوبت دکتردارد؟!!! اوحواسش به همه چیز بود!!!همه چیز!!!.......

ازجایش بلندشد وبه سمت کمد لباسهایش رفت ...مانتوی خفاشی سفید رنگش را به تن کرد ویک مقنعه مشکی نخی هم روی آن !آرایش خفیفی روی صورتش بود...حوصله بیشتری هم نداشت. چادردانشجویی اش راروی آن مانتوی گشادش پوشید وباکیف دستی مشکی رنگش بیرون رفت .

ملوک خانم بادیدنش فوری گفت :

- خانم آماده شدین ؟! خانوم آقاگفتن بیرون منتظرتونن!

شمیم سری تکان داد وگفت :

- باشه خدافظ ...

- به سلامت .خدابه همراتون ...

ازخانه بیرون آمد ویکی یکی پله هارا به آهستگی طی می کرد....صدو خورده ای پله ! برای یک زن حامله کم نبود! یک طبقه را به بدبختی طی کرد...این اواخر حس می کرد حسابی سنگین شده است ...شش هفت ماه بیشتر نداشت ! امابه اندازه یک زن نه ماهه احساس سنگینی می کرد...هرچند شکمش هم خیلی دردست وپا نبود! دستش را به نرده ها گرفت وبه پایین رفتنش ادامه ادامه داد...فوق العاده می ترسید که یک وقت چیزیش نشود..این باردیگر حوصله بیمارستان را نداشت !بسکه رفته بود ازهرچه بیمارستان بود چندشش می شد ! ارمیا ازپایین پله ها سرش را چرخاند ...وقتی شمیم را دید که به سختی پایین می آید ...درماشینش را بهم زد ودوان دوان به سمت او دوید...خودش را با چند پله بالا رفتن به شمیم رساندوبازویش را به آرامی گرفت :

- چرا خبرم نکردی خب؟!

شمیم ایستاد وبدون اینکه به ارمیا نگاه کند دستش را محکم ازدست ارمیا بیرون کشید وگفت :

- چون خودم می تونم کارامو انجام بدم !

ارمیا دندون قروچه ای کرد وگفت :

- شمیم بازشروع نکنا

شمیم بدون اینکه به ارمیا جوابی دهد به پایین رفتنش ادامه داد...ارمیا که نمی خواست بازهم بحثی پیش آید ازپشت سر بدون اینکه به شمیم دست بزند یواش یواش درحالی که مراقبش بود پایین رفت ...بعدهم درماشین را برای شمیم بازکرد وخودش پشت فرمان نشست ...شمیم بدو اینکه به دربازشده جلو توجه کند ...درعقب ماشین را بازکرد وهمان جانشست !ارمیا ازداخل آینه نگاهی به چشمان معصوم اما گستاخ شده ی شمیم کرد وگفت :

- پاشو بیا جلو

شمیم شانه ای بالا انداخت وگفت :

- نمی خوام !

ارمیا یک هو داد زد:

- گفتم پاشو بیا جلو

شمیم هم مانند او کم نیاورد وداد زد :

- منم گفتم نمی خوام !

ارمیا باخشم برگشت ...دهانش را بازکرد تاهرچه حساب هس کف دست شمیم بگذارد...امایک لحظه با دیدن وضعیت شمیم ...مانند بادکنک خالی شد ! نفسش رافوت کرد وزیرلب گفت :

- خدا ازشون نگذره ...

وبازهم پیاده شد ورفت تادرسمت شاگردرا ببندد...شمیم باخود فکر می کرد..منظور ارمیاازاین جمله آخری اش چه بود؟!!" خداازشون نگذره "

ازکی ؟!! روژان ؟ کریمی ؟ المیرا ؟ ملیسا ؟خود شمیم ؟ارمیا؟..ازچه کسی...؟برای چه ؟ برای این که زندگی شان را بهم ریخته بودند ؟!!! شمیم آه عمیقی کشید ...کاش همین باشد واقعا!ارمیا درراکه بست سوارشد وگازش را گرفت ... عصبانیتش همیشه روی کارهایش تاثیرمی گذاشت وشمیم هم خوب می دانست دست فرمانش حرفه ایست..!اما درحدی که یک زن حامله رابترساند...!پشت یک چراغ قرمز ایستاده بودند...ارمیا دستش را به سمت کنترل کوچک برد وسیستم پخش را روشن کرد...لحظه ای بعد صدای دلنشین ارمیا درماشین پخش شد...شمیم با خود فکرکرد...صدایش صدبرابربهترازقیافه اش است ..وبعد بانگاهی زیرچشمی به قیافه ی مردانه او..پشیمان شد وبه خود گفت :نه قیافه اش بهتره ! لبش را گازگرفت ...لعنتی...همه چیزش میزان بود..ازصدا وقیافه وغیره ...

حتی عکستم ندارم که بذارم روبرم

انقَدَر نگاش کنم تابشکنه بغض گلوم !

خیلی وقته ازتودورم،کاش صدامو بشنوی

کاش تلسم این سکوت ِپرغروروبشکنی !

انقَدَر تنم گرفته که می خوام گریه کنم

این علاقه ی شدیدو به تومن هدیه کنم !

تورو باغریبه دیدم بگو اون یار تونیست !

اون همه دروغ ! می دونم کارچشمای تو نیست !

......

حتی عکستم ندارم که بذارم روبرم

انقَدَر نگاش کنم تابشکنه بغض گلوم !

تورو باغریبه دیدم بگو اون یار تونیست !

اون همه دروغ ! می دونم کارچشمای تو نیست !

شمیم غمگین چشم ازخیابان ومناظربیرون برداشت وبه ارمیا چشم دوخت...چشمان خاکستری ارمیا ازآینه برروی چشمان شمیم مانده بود...شمیم یک لحظه حس کرد چشمان ارمیا رابارانی دیده است !اما دفعه بعد که سرش را بالا آورد تا ازحرفش مطمئن شود ..دیگردیرشده بود..ارمیا دست چپش را که یک سیگاردربین انگشت های اشاره ووسطش قرارداشت را ازپنجره ماشین بیرون داده بود وسرش راازجلوی آینه می دزدید! هرلحظه ای یک پک عمیق به سیگارمی زد ودودش را ازدهانش به بیرون می داد...نگاه می کرد..اما دور ازچشم شمیم ...باغم وعشق ! حسرت وشاید ندامت !هنوز صدای غمگین وآهنگ دلنشین ارمیا درماشین پخش بود وهردو درخلسه !شمیم سرش را زیر انداخته بود که ارمیا پای رو ترمززد !شمیم با تعجب سرش رابالا کرد..ناخوداگاه نگاهش برروی آینه وچشمان ارمیا ثابت ماند..ارمیا گفت :

- پاشو بیا جلو

جوری این حرف را به شمیم زد که دیگر جای شک باقی نماند...باچشمان جدی اما غمگینش تمنایی را ازشمیم داشت که باعث شد شمیم بی اختیاردستش رابه سمت دستگیره برد ودررا بازکرد وپیاده شد وجلو نشست ...انگارخودش هم با آن آهنگ وصدای ارمیا ازخرشیطان پیاده شده بود! ارمیا پایش را روی گاز گذاشت وآهنگ دیگری ازارمیا درماشین پخش شد ...

اگه یه وقت توهم بری می میرم دیگه

زانوی غم بغل می گیرم دیگه

نگات که می کنم آروم میشه دلم !

وقتی توپیشمی ازگریه غافلم ،کم میشه مشکلم ...

می میرم برات !موندی هنوز ...

مگه میشه که نبینمت یه روز..

یه وقت نگی که باتنهاییات بسوز...!

تاریکه ...خونه بی تو! همیشه سرده

توی قلبم یه دنیا درده

می ترسم یه روز ،سرم بیاد آخر

بمونه رو دستم یه دل پرپر

سخته که برسم من یه روز به این باور!

بمونه رو دستم یه دل پرپر

سخته که برسم من یه روز به این باور!

ارمیا نگاهش رابه شمیم که سرش رابه سمت دیگری چرخانده بود دوخت...آه عمیقی کشید ودستش را آرام به سمت دست شمیم برد...بلافاصله بعد ازگرفتن دست شمیم ،شمیم مثل فنر ازجا پرید وبه ارمیا نگاه کرد..اما ارمیا بی خیال وبدون اینکه به شمیم نگاه کند دست شمیم را دردست راستش گرفته بود وبا انگشت شصتش اورا نوازش می کرد...! شمیم احساس می کرد داغ کرده است ...نگاه حیرت زده وخیره اش را ازارمیا گرفت وبه جلو چشم دوخت ..دستش هنوز دردست ارمیا بودوارمیا...

همان طورکه دست شمیم را نوازش می کرد..مانند عادت همیشگی اش ..دست شمیم را هرچند یک باربالا می برد وبوسه ای برروی آن می زد ! هرچند شمیم همه ی این رفتارهایش را ازبربود ! امابازهم ...بازهم مانند دختربچه ها رنگش به سرخی می زد ودستانش به سردی...!

هیچ حرفی میانشان رد وبدل نشد...جز همان صدای سیستم پخش ماشین وبوسه های ارمیا!

نزدیک مطب دکترفرجام ارمیا ماشین رابه داخل پارکینگ عمومی برد ازهمان جابه شمیم درپیاده شدن ،راه رفتن وبالا رفتن ازپله های مطب کمک کرد...داخل مطب کسی نبود...ساعت ازیک گذشته بود ومطب دکتر انگار که خلوت شده بود وهمه ی بیماران رفته بودند...حتی منشی دکترهم سرجایش نبود! ارمیا شمیم را روی صندلی نشاند وپشت دراتاق دکتر ایستاد ودرزد:

- بله ؟

- عذرمی خوام ...دادفرهستم ..

- بفرمایین

ارمیا به سمت شمیم رفت وبه او کمک کرد وباهم به داخل اتاق رفتند..بعد ازسلام واحوال پرسی های کامل دکترفرجام شمیم برای معاینه روی تخت آخر اتاق خوابید...دکترفرجام درحالی که لباس های شمیم را برای معاینه کنارمی زد وگوشی اش رابین شکم وسینه ی شمیم می چرخاند روبه ارمیا که کناری ایستاده بود گفت :

- جناب دادفر ازشما دیگه توقع نبود!

ارمیا لبخند ملیحی زد وگفت :

- چیزی شده دکتر؟!

- شنیدم خانومت ضربه بدی خورده ! شماکه ازاون باباهای خوب خوبش بودی چرادیگه ؟! والله من می گفتم اون دهاتیای بدبخت پامیشن تک وتنهاراه می افتن میان شهر...آخرشم بچشون براشون نمی مونه ! شماکه توشهرهستین دیگه چتونه ؟!بابا رو زمین صاف صاف دارین راه می رین نمی تونین دونفر ! یه بچه رو درست ودرمون بزرگ کنین ؟!

ارمیا سرش راپایین انداخت وگفت :

- حرف شما درست ...من اشتباه کردم ..! اما اون ضربه همش تقصیرمن نبود!

- حالا تقصرهرکی بود! شما مسئول نگه داری زن وبچتی ! شماباید بهشون برسی..همه ازتوتوقع دارن..!

ارمیا سرش رابالا کرد ونگاه جدی وکنترل شده ای به دکترفرجام کرد وچیزی نگفت ! باخودمی گفت :زنیکه فوضول! همتون سرتاپایه کرباسین ! مدرک که می گیرین عالم وآدمو می خورین یه آبم روش!!!

- اگه می خوای نی نی خوشکتوببینی بیا جلو

ارمیا باشنیدن این حرف...درواقع به سمت تخت شمیم پروازکرد... کنارتخت شمیم ایستاد وبه ال سی دی چشم دوخت...تصویر نامفهوم یک سرگردن ویک جفت دست وپای کوچک وگرد درون ال سی دی نمایش داده می شد وارمیابادیدن آن شگفت زده درمیان غمگینی لبخند تلخی زد ...سرش راازروی ال سی دی به سمت شمیم چرخاند ..شمیم خیره به تصویربچه اش اشک درچشمانش جمع شده بود ولبخند می زد...دکتر فرجام درحالی که چیزی راروی شکم شمیم چرخش می داد وتصویرنمایان می شد گفت :

- حال واحوال خوبی داره ...میشه گفت اون ضربه آسیب جدی بهش نرسونده ..درواقع آسیب جسمی رو مامی تونیم بگیم صد دردصد نخورده..اما آسیب مغزی ،فکری ویا روحی رو هیچ قولی بهتون نمی دم ! خیلی ازاین آسیب ها روخانوما موقع حاملگی به بچشون می رسونن وفکرمی کنن بایه معاینه وآزمایش تمومه..اما فردا پس فرداکه بچه هه به دنیا اومد..می بینن ای دل غافل! عقب موندگی ذهنی داره ! انشالله که بچه ی شما جزهیچ کدوم ازاین دودسته ای که گفتم نباشه وازهرلحاظ سالم باشه..اما منی که می گم آقای دادفر ازشما بعید بود یه حرفی دارم که می گم !

وعینک طبی اش را درآورد وبه ارمیا نگاهی سرزنش بارکرد...شمیم غمگین اشک می ریخت ..ارمیا دردرون حرص می خورد ودکترفرجام درحالی که به سمت میزش می رفت گفت :

- گریه نکن دخترجون...چیزی که شده ...آش کشک خالته ! نه می تونی سقتش کنی نه توسالم وناسالم بودنش شریک باشی! جزاینکه دعاکنین که ایشالله سالم سالم باشه ! شما ازقبل باید فکرمی بودین که نبودین !

وروی صندلی چرخ دارش نشست ودرحالی که برگه آزمایش های شمیم را بررسی می کردگفت :

- واما بریم سراغ جنسیت ! ازاون جایی که خانوم شما اصرار داشت بهتون نگم جنسیت بچه چیه من چندماهه که چیزی به شما نگفتم آقای دادفر وبه حرف خانومتون مثلا می خواستیم موقع تولد بچه سوپرایزشین !اماالان صلاح کارو می دونم که همه وضعیت خانومتونو بهتون گزارش کنم تااین دوسه ماهه آخرو خوب ازش نگه داری کنین ...بچتون دختره...

ارمیا به دنبال این حرف چشمان خندانش رابه شمیم گریان دوخت وبعد گفت :

- بعله ...وبعد..

دکترگفت :

- نتیجه آزمایش های بیمارستان هم خوب بوده وطبق معاینات من مطمئن باشین که بچتون ازنظرجسمی سالمه ...اما روحی..!

شانه ای بالا انداخت وگفت :

- خدابزرگه...فقط می مونه مراقبت های ویژه وغذاهای ویژه 

نزدیک نیم ساعت دکترفرجام ارمیاوشمیم را درمورد همه چیز راهنمایی کرد..حرف زد وارمیاهم چندین سوال پی درپی ازاومی پرسید واو جواب می داد...وبالاخره بعد ازیک الی یک ساعت ونیم بعد هرسه ازمطب بیرون آمدند وشمیم وارمیا به سمت پارکینگ ودکترفرجام به سمت ماشینش رفت !

******

ارمیا درخانه را با کلید بازکرد وکنارایستاد...شمیم بدون اینکه تامل کند داخل خانه شد وارمیاپشت سرش دررابست ...

- ملوک خانوم

ملوک خانم فوری با صدای ارمیا ازآشپزخانه بیرون آمد :

- سلام آقا..اومدین به سلامتی ؟

- سلام ...نارهارآماده اس؟

- بله آقا ...تالباساتونو عوض کنین میزو می چینم

ارمیا سری تکان داد وبه سمت اتاقشان رفت ...شمیم همان جاروی کاناپه ای نشست وفقط چادرش را کنارانداخت...نای بلند شدن هم نداشت ...ارمیا لحظه ای بعد با یک تیشرت آستین کوتاه سفید وشلوارپارچه ای همان رنگ ازاتاق بیرون آمد ..داشت برای شستن دست هایش به دستشویی می رفت که با دیدن شمیم که روی مبل وا رفته ایستاد...

- حالت خوبه ؟!

شمیم سرش رابه زور ازپشتی کاناپه بلند کرد وچشمانش را بازکرد وسری به نشانه مثبت تکان داد...ملوک خانم بادیدن این وضعیت زود جلو آمد وگفت :

- بذارین کمکتون کنم خانوم

بازوی شمیم را گرفت که اورابه اتاق ببرد اما ارمیاروبه ملوک خانم گفت :

- توبرو ناهاروآماده کن ..خودم می برمش...

ودستش را دور کمر شمیم حلقه کرد واورابه اتاقشان برد...کمکش کرد روی تخت بنشیند...بعدخودش مقنعه ومانتوی شمیم را ازتنش بیرون آورد...به سمت کمد شمیم رفت ویک دست لباس برایش انتخاب کرد ..یک بلوز وشلوار قرمزرنگ که مخصوص خانم های حامله بود...بلوزی بلند وشلواری برمدا وکوتاه !

ارمیا درکمد را بست وجلو آمد تا دکمه ی لباس شمیم را بازکند اما شمیم دستش را روی دست ارمیا گذاشت ...

- خودم می تونم لباسمو عوض کنم ...

ارمیاهم با جدیت گفت :

- ولی من می خوام خودم این کارو انجام بدم

شمیم با سماجت گفت :

- توفقط لطف کن برو بیرون

ارمیا یک لحظه چشمانش را خیره درچشمان شمیم انداخت..شمیم نمی فهمید...درک نمی کردنگاهش را...چه بود درآن نگاه زلال خاکستری ؟!!! عشق یا نفرت ؟! خشم یا ندامت ؟!!

سرش راپایین انداخت وهردوساکت...ارمیا هنوزهم به او خیره وساکت بود...کمی بعد باصدایی آرام گفت :

- قدیما صدای خندت خونه رو پرمی کرد...اماالان...!

پوزخندی تلخ زد وازجایش بلند شد...شمیم در دل فریاد زد :"نـــــــــــــه" اما ارمیا چند قدم برداشت ...به سمت دررفت وشمیم بازهم می خواست فریاد بزند"نرو ارمیا" ...ارمیا دررابازکرد ..شمیم ناامید شد ..دردل گریه می کرد"بمون وبازم ..." ارمیا دررابهم کوفت وشمیم تنها ماند..........

******

بعد ازتعویض لباس هایش ازاتاق بیرون رفت ...دست هایش راشست وبه سمت میز ناهاررفت ..ارمیا صندلی کنارش را بیرون کشید وگفت :

- بیا اینجا

شمیم بدون هیچ حرفی کنارارمیا نشست ..وقبل ازاینکه ملوک خانم بخواهد دست به غذاکشیدن بزند ..ارمیا خودش کف گیر رابرداشت وبرای شمیم کشید ..

- بسه زیادنمی خوام

- هرقدرمن می گم باید بخوری...ازبس ضعیفی جون حرف زدن هم نداری دیگه!

شمیم که بحث راجلوی ملوک خانم صحیح نمی دانست به ظاهر حرف ارمیارا قبول کرد وچیزی نگفت...! ارمیا بشقاب غذارا جلویش گذاشت ...ازدونوع خورشی که داشتند ارمیا هرپنج دقیقه یک قاشق به بشقاب شمیم می ریخت...ازشمیم انکار وازارمیا اصرار ..انگارنه انگارکه دیگر شمیم وبچه اش درحال ترکیدن بودند! ملوک خانم بالبخند هردفعه ای نگاهی به ارمیا ومحبت هایش می کرد وباساده دلی آهی می کشید ومی گفت:

- خدابراهم نگهتون داره ایشالله ...چقدرخدابزرگه...عین دوتاتیکه جواهر...چقدربهم میان !

- ارمیا!

شمم بانازناخوداگاه بدون اینکه خودش بفهمد ارمیا را مثل قبل صدازد ...واین حرکت اوارمیا را تا اوج برد...چشمان مشتاق ارمیا برروی شمیم ثابت ماند ...نزدیک چندهفته بود که انقدرشمیم ارمیارا زیبا ومثل قبل صدانکرده بود! برایش نازنکرده بود...درآغوشش نخوابیده بود...حتی بوسه ای هم به اونداده بود!وحالا...

شمیم که خودش فهمیده بود چه گندی زده است فوری درپس جبرانش برآمد وبه تندی گفت :

- خب دارم می پکم دیگه ...اِ...خیلی سریشی!

ارمیا سرش راپایین انداخت وچیزی نگفت...فقط ازجایش بلند شد وروبه ملوک خانم گفت :

- دست دردنکنه ملوک خانم ..

- نوش جونتون آقا...

به سمت اتاقش رفت ..لحظه ای بعد با پالتو وشال گردن وعینک آفتابی اش بیرون آمد وخانه را ترک کرد...واین شمیم بود که خودرا صدباره برای رفتارمزخرفش لعنت می کرد...امروزی راهم که به خاطرشمیم شرکت را ترک کرده وزود آمده بود! شمیم برای هردو زهرکرده بود!!!

*****

- خانوم ...الهی قربونتون برم...یه وقت سرما می خورین ..بذارین بیام کمک

- گفتم می خوام تنها باشم همین !

- اگه آقا اومدن...

شمیم ازداخل حمام داد زد :

- صدبارگفتم انقدبرامن آقاآقا نکن!

- چشم روچِشَم! شما دروبازکنین

- نمی خوام بروبه کارت برس...

ملوک خانم خسته روی مبلی نشست وباخود گفت :

- الله اکبر...چیکارکنم بااین دختره لجباز؟ اگه یه بلایی سرش بیاد چی ؟!

غرغر کنان به سمت تلفن می رفت که ارمیارا خبرکند...هنوز شماره اول را نگرفته بود که صدای چرخش کلید درآمد..با خوشحالی گوشی را سرجایش گذاشت ...

ارمیا وارد خانه شد ..ملوک خانم سریع خودش را به او رساند:

- سلام آقا

ارمیا متعجب درحالی که پالتویش را درمی آورد ودسته کلیدهایش را به جاکلیدی آویز می کردگفت :

- سلام !

- آقادستم به دامنتون ...خانم ...

ارمیا فوری به سمت ملوک خانم برگشت وسخن اورا قطع کرد..

- خانم چی ؟!چیزی شده ؟!

ملوک خانم که ازجدیت وعصبی شدن ارمیا کمی ترسیده شده بود با دستپاچگی گفت :

- نه نه..فقط..به خدا من ..آقا من هرچی اصرارکردم خودشون قبول نکردن...باورکنین ..

ارمیا که طاقتش را ازدست داده بود بانگرانی دادزد:

- چه اتفاقی افتاده خب؟!

ملوک خانم لحظه ای ازصدای فریاد ارمیا ساکت شد وسرش را زیرانداخت ..ارمیا که به اشتباهش پی برده بود..دستش را داخل موهای لختش فروبرد ولب به دهان گرفت...باصدای آهسته وکنترل شده گفت :

- عذرمی خوام ملوک خانم ...نباید صدامو بالا می بردم...این روزا نه توشرکت اوضاع خوبیه نه توخونه ! اون ازکارمندام اینم ازشمیم !دارم دیوونه می شم....!

روی مبلی نشست وسرش راداخل دستهایش گرفت...ملوک خانم به آشپزخانه رفت ویک لیوان گل گاوزبان ازقبل آماده شده برای ارمیا آورد..ارمیا لیوان را ازاوگرفت وتشکرکرد...ملوک خانم روی مبل روبروی ارمیا نشست وگفت :

- خانوم ازعصرتاحالا پاشونو کردن تویه کفش که می خوان برن حموم...منم گفتم بذارن همراشون برم کمکشون باشم ...اما انگارخانوم لج کردن باهام..انقده داد وبیداد کردن که آخرش دورازچشمم رفتن حموم!من حتی درحموم روقفل کرده بودم اما ایشون بایه کلید دیگه بازش کرده بودن..هرچی ام پشت درصدازدم که دروبازکنن انگارنه انگار...

ارمیا بدون این که حتی جرعه ای ازگل گاوزبان رابخوردازجایش بلند شد وگفت :

- تومی تونی بری ملوک خانم ...

ودرحالی که به سمت اتاقش می رفت ملوک خانم گفت :

- آقاشامتونو درست کردم روگازه...هروقت خانوم اومدن بیرون بکشین بخورین

ارمیا وارداتاقش شد وازهمان جاگفت :

- باشه ممنون..

ملوک خانم چادرش را پوشید ازارمیا خداحافظی کرد وکلید درحمام رابه ارمیا داد ورفت ...

ارمیا کلید درحمام را داخل قفل کرد...بازنمی شد...ازآن طرف درشمیم کلید رادرقفل گذاشته بود که کسی نتواند وارد شود...درزد ...

- شمیم ..شمیم دروبازکن ببینم

ودوباره درزد...صدای شرشرآب می آمد اما صدای جواب دادن ازشمیم نه...!شاید صدای ارمیا رانمی شنید ! ارمیا محکم تردستش رابه درچوبی کوفت وداد زد :

- شمیم ...شمیم بازکن این درو...

سکوت...!

چیزی داشت درون ارمیا رخنه می کرد...چیزی که دراین دوران زیاد تجربه اش کرده بود! ترس!!! کلمه ای که همیشه برای ازدست دادن شمیم همراهی اش می کرد...دستانش می لرزید...چندقدم عقب رفت...با شتاب جلو آمد...تنه ی قوی اش رابه درکوفت..درتکانی خورد وبازنشد...ارمیا بازهم عقب رفت ومحکم خودرابه درکوفت ..بازهم بازنشد..دفعه ی سوم محکم تر .واین بازباصدای شکستن قفل دربازشد...ارمیا باشتاب خودش راداخل حمام انداخت..حمام پربود ازبخار های سفید ودروپنجره بسته وتهویه خاموش!!!

به دنبال شمیم جلو تررفت وبادیدن بدن نیمه عریان شمیم درون وان که بی هوش افتاده است ...! باصدای دردناکی فریادزد:

- یاخدا...

شمیم را بلند کرد وبه آرامی درحالی که مراقب شکمش بود اوراروی کاشی های لیزکف حمام گذاشت ودهانش رابه آرامی به دهان شمیم نزدیک کرد..همان طورکه گریه اش گرفته بود لب هایش راروی لب های گرم شمیم گذاشت...تنش آتش گرفت...چقدر دلش برای بوسیدن این لب هالک زده بود! نفس داد...آرام وبدون عمق...می دانست ازتنفس مصنوعی درحدی که فردی را نجات دهد می دانست ...نفس داد وآرام آرام هواراوارد ریه های شمیم کرد..سرش رابالاآورد وبااشک دادزد:

- خدایا کمکم کن...

ودوباره نفس داد...صدای زجه مردانه اش بلند شده بود وشمیم نفسش بالا نمی آمد...برای دفعه چهارم درحالی که اشک های گرمش روی صورت شمیم می ریخت صورتش را جلو برد ونفس داد...این باربعدازیک نفس احساس کرد یک هرم گرمابه دهانش خورد..فوری سرش را عقب کشید...شمیم آهسته چشمانش را بازمی کرد وسرش راکمی تکان داد...بعدهم ابروهایش رادرهم کشید...ارمیا بابغض گفت :

- شمیم ...شمیم ببینم چشماتو..جون بچمون بازکن رنگ چشماتوببینم

شمیم صدای ارمیا را می شنید...باورنمی کرد..ارمیا بود که این طوربااو حرف می زد؟! ...شاید خواب می دید!چشمانش رابازکرد...آهسته وهمان موقع تصویر صورت مردانه ارمیا جلویش ظاهرشد...موهایش لختش نیمه خیس بود وبه پیشانی بلندش چسبیده بود...صورتش قرمز شده بود وچشمانش اشکی وخیس!باصدای آرامی شمیم گفت :

- ارمیا

ارمیا بادیدن به هوش بودن شمیم مردانه زد زیرگریه ...باصدایی آرام وریز...اشک هایش می ریخت...قطره قطره ..

- توکه جون به لبم کردی شمیم ...شمیم ...

وشمیم رادرآغوش کشید ...شمیم درحالی که نفسش هنوزهم بالا نمی آمدروبه ارمیا گفت :

- گرمه ارمیا...نمی تونم نفس بکشم ...

ارمیا فوری اوراازجایش بلند کرد وحوله ای به دورش پیچید وبیرون برد...شوفاژاتاق را روشن کرد وپنجره هارابست ...شمیم راروی تخت گذاشت وبه دورش یک پتوی گلبافت نرم وگرم پیچید...سشواری برداشت وبه برق زد ...شروع به خشک کردن موهای شمیم کرد...شمیم درحالی که حسابی گرم شده بود وموهایش به دست فشارسشوار به هواپرت می شد ...به ارمیا نگاه کرد...ارمیاکه سنگینی نگاه شمیم را حس کرد لبخندی ازروی عشق زد وبه کارش ادامه داد...انگارنه انگارکه چندمدت پیش شمیمی وجودداشته وبه ارمیا مثلا خیانت کرده! وانگارنه انگارکه آن امید بدبخت هنوز درزندان بلا تکلیف بود!

وقتی کارارمیا تمام شد سشواررا ازبرق کشید وسرجایش گذاشت ..برس را برداشت وموهای شمیم رامثل همیشه با ظرافت ونرمی وبه آرامی شانه کرد وبست.بعد یک دست لباس برایش آورد واین باربدون اینکه اصراری درپوشیدن لباسهای شمیم داشته باشد لباس هارا روی پاهای شمیم گذاشت وگفت :

- تالباساتوبپوشی یه شیرقهوه گرم برات میارم

وخواست که بیرون برود ..شمیم صدایش زد:

- چی شد فهمیدی من بی هوش شدم ؟

ارمیا برگشت ..سرش رازیر انداخت وگفت :

- مهم نیس...مهم اینه که ازحالا به بعد درس بگیری بادیگرون لجبازی نکنی!

- وازاتاق بیرون رفت...

شمیم خیره به درلحظه ای ماند ...نمی فهمید !ارمیا ورفتارهای چندگانه اش را نمی فهمید! لباسهایش را پوشید...ارمیا با لیوانی بزرگ ازشیرقهوه داخل شد وکنارشمیم نشست ولیوان رابه سمت اودرازکرد:

- بخورگرم شی

- گشنمه !

- اینو بخور غذاهم هس

- اشتهام می سوزه خب!

- بایه قلوپ شیر که اشتها نمی سوزه !معدت خالیه ...یه ذره بخورلااقل جون بگیری!

شمیم با بی اشتهایی لیوان شیررا گرفت وکمی ازآن رانوشید...داغ وشیرین ! طعم عالی داشت ...اشتهایش تحریک شده بود...ارمیا همانطور نگاهش می کرد ...شمیم بیشتر نوشید...یک آن در دل هوس یک شکلات کاکائوی خوشمزه را کرد که با این شیرقهوه بخورد ! به یاد روزهای اول زندگی اش ،آن موقع هایی که ارمیا دم به دقیقه برایش می خرید...

"- شمیم ... تنبل پاشو من صبحونه می خوام

چشمهایش را به زور باز کرد و به ساعت رومیزی اش نگاه کرد. باز هم سرش را زیر پتو کرد و خوابید. صدای ارمیا نگذاشت راحت بخوابد:

- خیلی خب مث اینکه خودت دوس داری، پا نمی شی نه؟!

به سمتش رفت و شروع به قلقلک کردن او کرد، شمیم از حرص جیغ می کشید و می خندید:

- ارمیا ... ارمیا نکن ... اِ ... خوابم می یاد ... وای چه زوری داری؟ اون چیه دستت؟ ... آخ جون کاکائو شکلاتی .... "

- تاتهشو بخور...

شمیم غمگین به ارمیا نگاه کرد ونخورد..درعین تلخی روزگارشان، چقدرخاطره های خوشی داشتند!سرش رازیر انداخت ...شاید رویش نمی شد ...شاید هم دلش نمی خواست خودش ازارمیا درخواست کند...ارمیا که نگاه شمیم رامی شناخت گفت :

- صبرکن الان میام ...

وازاتاق بیرون رفت ...شمیم باخود فکرکرد دیگر مثل آن موقع ها دلش به دل ارمیا راه ندارد! دراتاق بازشد وارمیا برگشت ..شمیم نگاهش نکردوفقط به لیوان شیرقهوه دردستش چشم دوخته بود...ارمیا لبخندی زد وکنارش نشست ...

- چرا نخوردی پس؟

شمیم شانه ای بالا انداخت وگفت :

- گفتم نمی خوام

- ولی اولش که خوب رفتی بالا!

شمیم سکوت کرد ...ارمیا دستش را جلو آورد وبسته ای را جلوی شمیم گرفت :

- هنوزم شیرقهوه بدون شکلات برات مزه نمی ده ...

شمیم سرش راباتعجب بالا کرد وبادیدن بسته شکلات های همیشگی اش چشمهایش برق زد...ارمیاگفت :

- تاتوبخوری من شام رو می کشم ...

شمیم شکلات را گرفت وارمیا بیرون رفت ...شمیم در دل قربان صدقه اش می رفت ...! لحظه ای بعد پشیمان شد که به خاطرشکلات قربان صقه ارمیا می رفت !ولی به خود حق داد...این روزها عجیب عوض شده بود....باولع یکی ازشکلات هارا بازکرد وخورد...ازخوش طعمی آن دلش غش می رفت ...!

صدای زنگ خانه آمد...شمیم به ساعت نگاهی انداخت ...هشت شب را نشان می داد..شاید مهمان بود..شاید هم المیرا یا مادرشوهرش آمده باشند...! بی خیال به خوردنش ادامه داد...ازصداهای بیرون می شنید ارمیا دررابازکرده وباکسی حرف می زند..کنجکاوبود بداند کیست اما کنجکاوی اش به اندازه شکموبودنش نبود! بیرون نرفت وبعد ازخوردن کامل شیرقهوه وشکلاتش پتوی جمع شده به دورش را برداشت ...تاکرد وروی تخت گذاشت ...لباسهایش خوب بود...موهایش را مرتب کرد تاجلوی مهمانی که شاید درخانه شان باشد ژولیده نباشد ...چادرسفید ونازکش را روی سرانداخت وبیرون رفت :

- ارمیا

سرش را چرخاند ...ارمیا روی مبل نشسته بود وتنها ! با تعجب گفت :

- کی بود پشت در؟!

ارمیا دودستش رابه داخل موهای سرش فروبرده بود وبرروی میز مبلها چشم دوخته بود...شمیم چندعکس را روی میز می دید اما نمی فهمید چیست ...

- اوناچیه اونجا؟!

ارمیا بازهم سکوت کرده بود وخیره به عکسها مانده بود...شمیم با کنجکاوی جلو رفت ...خم شد ویکی ازعکسهارا برداشت...................................... ............

دهانش بازمانده بود....صدای سکشتن چیزی را درونش می شنید...انگارکمرش شکسته بود...خورد شد...دستش رابه دسته ی مبلی گرفت تاروی زمین نیفتد...نفس هایش ریتم نامنظم به خودگرفت..انگارخفگی داخل حمام برایش بهتربود...کاش همان جاارمیا به حال خود رهایش می کرد ومی رفت ..می رفت تااین همه درد نبیند..نکشد! آبروریزی ازاین بدتر...آبروریزی...؟!!! هه ..! آبرو که خوب است ...باآن عکسها همه وجودش به فنارفته بود...اصلا آنهاچه بود...چه کسی آورده بود...؟!!! دست ارمیا چه می کرد؟!! ارمیا ! به او نگاه کرد...اشک چشمهایش جوشید...نمی توانست حرف بزند ..دهانش بازنمی شد...حتی توان یک کلام گفتن هم نداشت ...چرا ارمیا داد نمی زد ؟ چرا اودیگر عصبانی نمی شد ؟؟! مگر این زنش نبود که درعکسهای رومیز بود؟! مگراین شمیم نبود که بدون لباس وعریان عکسهایش را روی میز پخش کرده بودند...همه اش شمیم بود...دروغ که نبود...خودش بود..چطور این هارا انکارمی کرد...! هنوز قضیه ی امید بازنشده بود ! بسته نشده بود وحالا !!! این عکسها چه بود آخر........؟!!! چطور؟! شمیم چطور این عکسهارادست دیگران داشت وخودش نمی دانست !!!

یک قدم برداشت ... پاهایش هم سست شده بود ...روبروی عکسها قرار گرفت ...بدون اینکه بخواهد چادرش لیزخورد وازسرش افتاد...چه راحت ! آبرویش هم مانند چادرش یا مانند ماهی لیز خورد وازدستش رفت ! اما چراخودش نفهمید !؟!!!

تبری برداشته بودند وبه ریشه زندگی اش می کوبیدند...می کوبیدند ونهال زندگی اش را ازجا درمی آوردند...واین میان شمیم وارمیا بودند که ازهرطرف ضربه می خوردند ! روی دوزانو نشست ..روبروی میز وکنارعکسها...همه را دردست گرفت ..ارمیا سرش رابالا کرد...شمیم بااشکهایی که می ریخت ..ازپشت نگاه تارش اورادید...ارمیا وچشمهای به خون نشسته اش...صورت قرمز ازخشم و لبهای وارفته ! ارمیا دیگر ارمیا نبود...انگارکه سالها اورا شکسته بودند...! شمیم به عکسها چشم دوخت...خدای من ! شمیم واین عکسها..فاحشه بودند فاحشه !!!

ارمیا نگاه بی جانش را به شمیم دوخت وباصدایی پرازبغض ودردمردانه اش گفت :

- دروغه شمیم..دروغه..همش دروغه ...شمیم من پاک بود...شمیم من اومدمنو ازبی بندوباری نجات داد...شمیم من یه پا خانوم بود..شمیم من مرد بود مرد !!!!

کلمه آخرش را بادرد وفریاد گفت واشکهای شمیم بیشترفرو ریخت ...ارمیا بادودستش سرش گرفت وسرگردون ادامه داد:

- می دونی وقتی یه مرد شکست عشقی می خوره چی میشه ؟!! نه نمی دونی ! می دونی اون دیگه مرد نیس...می شکنه..فرو می ریزه ..اصلا برا لا جرز دیوار خوبه ! می دونی چرا ؟! نه نمی دونی ! چون وقتی یه مرد عاشق میشه همه وجودشو برا اون عشق می خواد..می فهمی شمیم همه وجودش ! وقتی شکشت بخوره همه وجودش شکشت می خوره ! هوس نیس که فقط پای خواسته هاش وسط باشه وتمام ! من دارم ازعشق می گم ..ازعشق ...عشق...

صدایش کم کم خاموش شد ودوباره بعدازیکی دوثانیه گفت :

- من ازاون مردا بودم ..ازاونا شکست خوردم ..وجودم شکست ،ریخت...داشتم نابود می شدم که...

نگاهش را به شمیم دوخت وگفت :

- تواومدی...می دونی چیکارکردی برام ؟! نه نمی دونی ..نگو صدباربهم گفتی ارمیا!!! نگو می دونم که نمی دونی ! برام گره زدی...نه بهتر بگم ..وصله زدی...قلبمو...جونمو...دلمو..

همه وجودمو ازنوساختی...یه آدم جدید مقابل آدم قبلی...همه چیزم باقبلی فرق می کرد...یادته ؟!...

یکی ازعکسهارا ازدست شمیم کشید وبا تمسخربه تصویرعریان شمیم نگاه کرد...شمیم حس کرد سرخی چشمان ارمیا بیشترشد...فکرکرد الان است که چشمهایش ازجادرآید ..اما ارمیا هنوزهم با درد به آن عکس خیره بود..

- یک ماه پیش توشرکت ازیه آدم بی شرف شنیدم زنم با یه پسردرارتباطه ..! نمی گفت پسره کیه..فقط می گفت من مطمئنم..من برات قسم می خورم ...من نشونت میدم ..اصلا ثابت می کنم که زنت ...!نذاشتم بقیه حرفاشوبزنه...باهمین دستم زدم تودهنش...

پوزخندی حرصی زد وعکسهاراروی میزپرت کرد..

...داد زد :

- باهمین دستم ...زدم زیرگوش خالم ! می بینی شمیم ..زدم تودهن خواهرمادرم !!! اونی که احترامش مث مادرم می مونه..به خاطرتو...زدم تودهنش که بفهمه چی می گه!

صدایش را پایین برد وگفت :

- گریش گرفت...انقدرکه نمی تونست حرف بزنه...نفرینم نکرد اما گفت واگذارت می کنم به همون خدا...می گفت من خوبیتو می خواستم که اومدم اینارو بهت گفتم..یه خورده هم عکس ازتوو ملاقات هات باامید رو ریخت جلوم .بازم منتظربود من یه واکنش نشون بدم...که مثلا غیرتی شم ازش معذرت خواهی کنم...!امامن اول، همه عکسهارو جلوش پاره کردم وبعدم مث سگ ازشرکت انداختمش بیرون..می دونستم اشتباه کردم..می دونستم زیادی پیش رفتم..اما لااقل مطمئن بودم که بااین کارم روشونو کم کردم!احسان همه چیزو فهمید...نمی تونستم ازش پنهان کنم ..اون زنیکه اومده بود تویه جای عمومی ! تومحل کارم واون آبروریزی رو راه انداخت !برام مهم نبود..بی خیالش شدم...مخصوصا که احسان ازم خواست اگه دفعه دیگه یه غلطی ازشون ببینم شکایت کنم ...منم قبول کردم...اون قضیه گذشت... داشتم فراموش می کردم...اصلا با خودم قرار گذاشته بودم نه به اون عکسهایی که ازتووامیدبود فکرکنم نه به این که ممکنه عکسای تو دست مردم باشه فک کنم !گذشت تااین که یه شب وقتی می خواستم ازشرکت بیام خونه گوشیمو توشرکت جاگذاشتم ...نیمه های راه بودم که دیدم نیس..برگشتم ..برگشتم شرکت ونگهبان بیچاره رو زابه راه کردم وگوشیم رو دوباره برداشتم...دیدم یه تماس ویه پیغام داشتم...گفته بودی دیربیام خونه ..نه نه...گفته بودی اگه دیرهم بیام عیب نداره..اگه مثل همیشه اضافه کاری داشتم وموندم عیب نداره..هنوز شام درست نکردی..اتاق بچه رو داشتی می چیدی نه؟!..

سری به طرفین تکان داد ...شمیم همانطورخیره ومبهوت گوش می داد..ارمیا گفت :

- اون شب بدون توجه به پیغامت فکرکردم حالا شام هم که درست نکرده ،نکرده باشه ! فوقش یه نون وپنیرمی خوریم ..اصلا یه چیزی حاضری ..یه شب که هزارشب نمیشه..نمی میرم که...! فقط می خواستم نه تو غذادرست کنی وخسته ترشی..نه من ببرمت تواون رستورانای بی خود...باسرعت اومدم...سرراه چندبارزنگ زدم خونه...فکرمی کنم یکی دوبار...می خواستم بپرسم اگه چیزی لازم داری برات بخرم...اما هردوبارو..خوب برنداشتی...باخودم گفتم حتما دستشوییه..شایدم حموم! همچنان بدون اینکه فکر دیگه ای به سرم بزنه اومدم...اومدم خونه و...

نگاهی به دهان باز وچشمهای اشکی شمیم کرد وگفت :

- می دونی چیا پشت درخونم شنیدم؟!!!...اومدم زنگ بزنم ...اما دستم موند...دستم توهوا معلق موند! صدای یه پسره بود..هرچند آشنا اما من دقت نکردم..مهم نبود...مهم حرفاش بود اون گفت :

- خیلی خب ...خیلی خب..من میرم ...به خدا نمی ذارم شوهرت بفهمه من خونتون بودم ...تو فقط قبول کن ...بابا فقط یه جمله اس...زبونتو یه چرخ بده وبگو باشه !

ودرجوابش گفتی :

- ارمیا...می ترسم اون بفهمه...!

امید با دلداری به توگفت :

- من نمی ذارم شمیم...کارمون یه هفته بیشترنمیشه...تویه هفته می تونیم همه چیزو تموم کنیم ...این فقط به تو بستگی داره..اگه قبول کنی...من بهت احتیاج دارم !

شمیم ...خیلی راحت ..راحت گفتی :

- بهم فرصت بده فکرکنم ...

بعدازاین حرفت..صدای خندش اومد..قهقهه مزخرفش رفت به هوا وگفت :

- یعنی...یعنی قبوله دیگه...شمیم من فقط تورو دارما...قبوله خب؟!

گفتی :

- برو خواهش می کنم ..برو ...

یادته..یادته چی گفت شمیم ..من یادمه..من دونه دونه کلمه هاشو یادمه...حفظ کردم..اصلا همیشه باهامه..توخوابم..توبیداریام ..تو کابوسام !اون گفت :

- باشه...پس بهت زنگ می زنم..همین سیم کارت جدیدت دیگه ؟

وتوگفتی :

- خدافظ..

شمیم سیم کارت جدید !!! سیم کارتی که من عوضش کردم برات ! اونی که گفتی دیگه مزاحم نداره ؟!! نداشت ؟!!! واقعا مزاحم همیشگیتو نداشت ؟!! می دونم داشت ..می دونم بااین که سیم کارتتوهم عوض کردم امابازم اون شماره مزاحمت شد وبهم نگفتی...دروغ گفتی ..هه ! اولین دروغ توزندگیمون شمیم...اولین هیزم آتیش زندگیمونو توگذاشتی !وقتی خودت اون روز پشت تلفن یک هو گوشی برداشتی وروبه من ،اشتباهی ! گفتی :میشه لطف کنین دیگه مزاحمم نشین ؟!! فهمیدم یه خبرایی هس ...شک کردم ...توخونه ازت سوال کردم..اما با نازو ادا گفتی :توبه من اعتماد نداری ؟!! منم که...نمی گم خرشدم...شمیم من خرهیچکی نیستم...هیچ وقت هم پیش هیچکی نمی شم ...اما پیش تو..

ارمیا به این جا که رسید ازجایش بلندشد ...پنجره ی سالن را بازکرد...لب آن نشست وسیگاری را ازپاکتش درآورد وبا فندک نقره ای وفلزی اش آتش زد..درهمان حال که کامی ازسیگارمی گرفت گفت :

- می بینی ! قبلنا یه سیگارکه می کشیدم جیغ می زدی...اماالان انقد کارم ازبیخ خرابه که همین سیگارکشیدنموهم بی اعتناشدی دیگه!

شمیم لب به دندان گرفت واشکهایش راازروی گونه اش پاک کرد...می خواست بگوید توهنوزهم مهمی ارمیا...توهنوزهم همان ارمیایی که بایک پک سیگارت انگارکه جان شمیم رابه هوا می دهی ! اما ارمیا همان موقع گفت :

- اون شب پشت درخونه..نفهمیدم چطوری دستم رفت به سمت کیفم..نفهمیدم چطوری کلیدو برداشتم ودرو بازکردم...حتی بودن تو وامید رو توی خونه اونم تنها نمی فهمیدم ! فقط اون موقع یه چیز جلوی چشمم بود..حرفای خالم وعکسایی که دیده بودم...پیغامی که توگذاشته بودی و منی که برخلاف میلت اومده بودم خونه ! ودرآخر اون سیم کارت لعنتی که من خریده بودم وتو دروغ گفته بودی مزاحم نداری...خون جلوچشماموگرفت..باخودم عهد کردم اول اونو بکشم بعد خودمو وخودتو!!! این جوری نگاه نکن شمیم...جای من نبودی بدونی وقتی بااین همه مدرک بازم زنتو توی خونه ی خودت تنها باکی ؟!! با خواستگار قبلیش ..یا..یاشایدم نامزد قبلیش توی خونه ببینی چه حالی میشی! دستم به طرف تو نرفت...اصلا بعد ازاین که اعتراف کردم می خوامت...واقعا می خواستمت...هیچ وقت دیگه دستم به زدنت نرفت شمیم..من هنوزم اون سیلی های ناروایی که توی گوشت خوابوندمو...

یک دست راداخل موهایش کرد وموهایش رامحکم کشیدوزیرلب گفت :

- لعنت به من ... اون شب تاتونستم امیدو زدم وقتی ام دوتامون آش ولاش افتادیم یه کناری صدای آژیرپلیس روشنیدم...باکله پریدم بیرون ببینم چه خبره...وقتی تورو دیدم که افتادی رو زمین...انگار آسمون روسرم خراب شد...همونجازنگ زدم به اورژانس ودو روبه پلیساباز کردم...امیدوگرفتن بردن...منم دستبند زدن...من ازامید شکایت کردم ..امید هم ازمن چون بد زده بودمس...احسان منوباوصیغه آزاد کرد ..اما امید رفت بازداشگاه...اومدیم بیمارستان ..وقتی فهمیدم حالت خوبه با خودم گفتم دیگه نمی ذارم کارت به بیمارستان بکشه...به خودم قول دادم دروغتوببخشم...همه چیو نادیده بگیرم تادیگه خارتوپات نره...نمی تونستم باهات رابطه برقرار کنم...نمی تونستم حرف بزنم...اگه صدبارغرورمو جلوت می شکستم عیب نداشت ..اما نمی تونستم بیام بهت بگم چرا ؟!!چرا توبایه پسرغریبه توی خونه ی من ! خونه ی من تنها بودی ؟!! مگه زن من نبودی تو؟!!...

آوردمت خونه..درسته نگاه همدیگه هم نمی کردیم ...اما دلم هنوز برات...

نگاهی به شمیم کرد وبعد نگاهی به خیابان زیرپایش وگفت :

- برات پرستار و خدمتکارگرفتم..زندانیت کردم..اما مراقبت بودم شمیم..فقط به خاطرخودت...به خاطراینکه دوباره نری بیرون یه انگ خیانت بهت بچسبونن..به خاطراین که دوباره نیان زندگیمونو بهم بریزن ..به خاطراین که بدون من نری بیرون یه وقت خدای نکرده بازم پات به بیمارستان بکشه !اما توبه بد گرفتی...مثل همیشه بد بین! فک کردی من توروبه خاطر گناه کاربودنت زندانی کردم..فک کردی ازت متنفرشدم...فک کردی به خاطر بچم !نه شمیم بچم نه ! بچمون ! تورو زندانی کردم ...!نمی دونم چرا...اما ازحرفایی که ملوک خانوم می زد می فهمیدم لج کردی...نمی خوای توهم زبون باز کنی وبگی که گناه کارنبودی ! اما بازنکردی..دفاع نکردی...سکوت کردی..لج کردی...نمی دونم چرا ..اما اشتباه کردی شمیم !

شمیم با صدای داد ارمیا کمی بالا پرید وخیره درچشمان اوماند وارمیا ادامه داد:

- احسان والمیرا که همه چیو می دونستن راهنماییم می کردن...باهام مخالفت می کردن هی می گفتن امید گناهی نداره..آزادش کنم ..ببخشمش..شمیم پاکه ...شمیمو زندانی نکن..اذیتش نکن...اما توگوشم فرو نمی رفت که نمی رفت...! اونا چه می دونستن ازمن وزندگیم ..ازمن واتفاقای جزبه جزیی که توزندگیم افتاده بود اونا چه می دونستن ! با صراحت کلام بهشون فهموندم دخالت نکنن وهمه چی رو به خودم واگذار کنم..هرچنددوتاشون توقع بیشتری ازم داشتن وحتی قصدشون کمک بود اما بااین حال دیگه کارم نداشتن ومن موندم وتو...

ارمیا به اینجاکه رسید کامی ازسیگارش گرفت ودودش را برای اینکه به شمیم نرسد به بیرون فوت کرد وگفت :

- بعدازیکی دوهفته دوری ازت...دوباره داشتم رام می شدم...بخشیده بودمت..همون اول ...جرمت یه دروغ بود ...که ازنظرمن خیلی کوچیک ترازبزرگی عشقمون بود...فقط می خواستم خودمو خودتو تنبیه کنم که دیگه هیچ وقت این اتفاقات روازیاد نبریم وتکرار نکنیم...اون روز وقتی نذاشتی لباساتوخودم تنت کنم دلم یه خورده..فقط یه خورده شکست..امابعدش گفتم زمان لازم داری...تااین که دوباره منو پیش خودت قبول کنی وکارمو ببخشی...اومدی سرمیز ناهارو بانازصدام کردی...مثل قبل...شمیم! نمی دونی تودلم چه غوغایی به پاکردی...بماند...اما آتیشش جوری بود که تمام گناه های کوچیک وبزرگمونوپیشم سوزوند...شد یه عشق...یه شمیم وفقط یه ارمیا! گور بابای هرچی وهرکی که چشم نداره زندگیمونوببینه! دوباره امیدوار شدم...که عاشق هم نباشی همون شمیم عاشق رو برمی گردونم به شرط فراموشی همه چیز..! هرچندبازم سکوت کردی وچیزی نگفتی..اما منم گفتم بذار چیزی گفته نشه ..بذار سکوت باشه تا باشه ! اصلا خاک شه بره جهنم این قضیه نحس! منم حرف نمی زنم که نمی زنم...روز بعد بازم توحموم یه اتفاق دیگه برات افتاد...ازلجبازیات عصبی شده بودم...حرصم دراومده بود امابازم ازاین بدبختی گذشتم وچیزی نشد...حس می کردم خداداره امتحانم می کنه توزندگی...که همه رو می دونستم باختم...نمره امم صفر! ناامید نشدم گفتم بازم ازنو...

نگاهش را خیابان گرفت وبه شمیم وعکسها دوخت وگفت :

- ببین ...همین که من گفتم بازم ازنو..دوباره بدبختیام هم بازم ازنو...

شمیم لب به دندان گرفت وسرش رازیر انداخت ...عکسهارا روی میز گذاشت وبه ارمیا نگاه کرد...ارمیاهم به او...شمیم ساکت بود اما چشمانش حرف می زدند...شاید هنوزهم درشوک عکسها وحرفهای ارمیا بود...دهانش خشک شده بود ...ازجایش بلندشد ...ارمیا فوری گفت:

- بشین ...

شمیم همان طور ایستاده بود...ارمیا نگاهش کرد...انگارنه انگار...بازهم حرفش را تکرار کرد :

- بشین شمیم ...بشین

شمیم باصدایی که خودش وارمیا به زورمی شنیدندگفت :

- می خوام..برم شام بکشم !

ارمیا دستی راسیگارش بین دوانگشتان آن بود را تکان داد وگفت :

- شام توسرم بخوره..بشین حرفاتو بزن.نمی خوام دفاع کنی نه ..فقط خودتو خالی کن شمیم ...لجبازی بسه به خدا...!

شمیم همانطور خیره به ارمیا مانده بود وارمیا آرام ترگفت :

- نمی خوام زندگیمون بهم بریزه !

شمیم سرش را پایین انداخت وگفت :

- تو..تو..این ..این عکسهارو..

سرش را بالا کردوادامه داد:

- باور داری؟!

ارمیا آخرین پک سیگارش را زد واز لب پنجره پرید پایین وسیگارش رادرجا سیگاری خاموش کرد...شمیم ازهرثانیه سکوت ارمیا بیشتر می ترسید وضربان قلبش بیشتر می شد..ارمیا با آرامش به طرف عکسها رفت ..همه آن هارا دردست گرفت بادودستش همه راباخشمی آشکار ریز ریزکرد وبه هوا پرتاپ کرد...تیکه تیکه های عکس ها مانند باران برسرشمیم وارمیا فرود می آمدند وآن دوخیره بهم مانده بودند...ارمیا عاشقانه با لبخندی محزون شمیم را می نگریست وشمیم ناباورانه به چشمان او چشم دوخته بود...باورش نمی شد ارمیا آنهارا نادیده گرفته باشد...

- فقط تو وحرفای تو ،برا من سندن !

شمیم گفت :

- برات مهم نیس اگه این عکسها پخش شده باشه ؟! اگه دست یه مردی غیرازتو باشه نه ؟!! مهم نیس ارمیا ؟!!

ارمیا سرش رازیر انداخت وشمیم با جسارت جلو رفت ...دستش را به زیر چانه او گرفت ومحکم چانه شوهرش را بالا آورد :

- هان ؟!! باتوئم... مهم نیس عکس لخت زنت توگوشی ولپ تاپ های مردم بلوتوث بشه ؟! نه دیگه اینجا هم عشق مهمه نه ؟! گور بابای آبرو ..بگو ارمیا..بگو عاشقیم ..غیرت هم به کنار..توی عشق همه کور وکرن ! باداباد نه ؟! نمی گی فردا که عکسای زنم پخش شد چی میشه ! نه فقط می گی عشق مهمه ! نمی گی فردا که راه افتادم بازنم تو خیابون نگاه های هیز ودرنده پسرا چیه ! نه فقط می گی عشق مهمه..

یک هو صدای آرامش را بالا برد ودادزد :

- حرف بزن خب...فردا که آبروی زنت رفت می خوای چی بگی ؟! بازم بگی عشق مهمه ؟!! نمی گی چه بی ناموسی بوده که این پاپوشو برا زنم درست کرده ؟! نمی گی کیه که داره تیشه به ریشم می زنه ؟!!! ارمیا باتوئم !

ازصدای فریاد هایش اشکهای خشک شده اش بازهم جوشید وباصدای بلند گریه کرد...ارمیا سکوت کرده بود تا او حرفهایش را بزند...می خواست او خوب داد بزند..اشک بریزد تا همه بغض های یک ماهه اش خالی شود..اما شمیم سری تکان داد وباگریه به سمت اتاقش رفت...تاارمیا متوجه شود وبه دنبالش برود او داخل اتاق رفت ودررابست .پشت درنشست وباصدای بلند درآن تاریکی گریه کرد...ارمیا اصراری برای داخل رفتن نکرد همان جانشست ودرحالی که تکیه به درداده بود به صدای گریه های او گوش می داد...گریه هایش درد داشت ! اویی که طاقت گریه های شمیمش را نداشت حالا به وضوح یکی دوماه بود که هرروز وهرشبشان باگریه سرمی شد ...صدای گریه های زنانه شمیم دلش را بیش ازبیش نمک به زخمش می پاشید ..دستانش را ازحرص مشت کرد وچشمانش را روی هم فشارداد...نه ! نمی توانست ...اگر کمی دیگر می نشست وبه گریه هایش گوش می کرد یا دیوانه می شد یا آخر کنترلش را ازدست می داد وبرای آرام کردنش به داخل اتاق می رفت...! فوری ازجایش بلندشد و به آشپزخانه رفت ...فکرکرد بایک شربت گلاب اعصابشان بهترمی شود...به دنبال گلاب داخل کابینت هارا می گشت ودرهارا بازو بسته می کرد ...درآن موقع واقعا به ملوک خانم نیاز داشتند! کابینت های بالا چیزی نیافت دراولین کابینت پایین را که باز کردبطری شیشه ای گلاب را دید ...با خوشحالی آن را برداشت که درکابینت را ببندد..همان موقع صدایی شنید...قلبش یک لحظه ازترس ایستاد...صدابلندتر وشدیدترشد...صدای جیغ شمیم !!! دیگر نفهمید...هیچ چیز وهیچ جارا ...بدون این که بفهمد شیشه را روی سرامیک های آشپزخانه ول کرد ...بطری با صدای نهیبی شکست و تیکه تیکه های کوچک وبزرگش کف آشپزخانه ریخت...ارمیا باعجله ازکنارآنهارد شد که برود..امایک هو..پایش برروی چندتکه بزرگ پرت شده ازبریده شیشه هارفت ..صدای فریادش به هوا رفت ...ایستاد وپایش را بالا اورد...عین تیغ پایش را خراش داده بود...خون بود که ازدست وپایش روان شده بود...صدای جیغ های ممتد شمیم می آمد ...بدون توجه ،پایش رابالا گرفت وهمانطورکه خون ازجاری بود وکف خانه وسرامیک های سفید را قطره قطره قرمز می کرد به سمت اتاق شمیم رفت ..دررابا شتاب بازکرد...

- شمیم ...شمیم جان

شمیم روی جلوی در وروی زمین افتاده بود..مانند ماربه خود می پیچید وازدرد می نالید...ارمیا لنگ لنگان خودش را به او رساند...سرش رادرآغوش گرفت

- شمیم ...شمیم حالت خوبه ؟!

شمیم درحالی که هریکی دوثانیه یک بار جیغ می زد درمیان نفس نفس زدن هایش به سختی یقه ارمیا راکشید...طوری که سر ارمیا به سمتش خم شده بود...

- ار..ار...م...میا..د..دا..دارم...م

.ی..میمی ..رم..ت..تو روخدا..به دادم...برس...

ارمیا دست پاچه شده بود..نمی دانست چه کاری درست است وچه کاری غلط ! با آن پای زخمش !بی خیال راه می رفت ودردش را به جان می خرید...فقط به خاطرشمیم ...

زود بالشی زیرسرشمیم گذاشت که سرش روی زمین نماند...فقط سرسری پیراهنی سورمه ای را به تنش کرد وباهمان شلوار پارچه ای سفیدی که به پاداشت راه افتاد..باهمان دمپایی های چرم روفرشی اش!پایین رفت وسریع ماشینش را روشن کرد ..درآن را قفل کرد وبازهم بالا رفت شمیم را روی دودستش گرفت وازخانه بیرون زد...باهرپله ای که پایین می رفت هردو درد می کشیدند..شمیم از بچه اش و ارمیا ازپای بریده ای که فشارسهمگینی به آن وارد می شد..اما شمیم جیغ می زد وارمیا باعرق های سردی که ازپیشانی بلندش می ریخت...باآن همه درد صدای مردانه اش هم درنیامد...!

به هرنحوی بود شمیم را به بیمارستان رساند ... شمیم رابعد ازمعاینه متخصصش ،بلافاصله بابرانکارد به داخل بخش زنان وزایمان بردند... وارمیا دوان دوان همراه پرستارها وشمیمی که روی برانکارد داد وهوارمی کرد می رفت ..! دست یخ زده شمیم را دردستهای گرمش گرفت وروبه چشمهای نیمه بازشمیم گفت :

- شمیم ...توروخدا طاقت بیار...شمیم تو هنوزحرفاتو نزدیا...قول بده وقتی اومدی همه چیو برام تعریف کنی...شمیم من منتظرتما...شمیم جانـ....

هنوز حرفهایش تمام نشده بود که شمیم را وارد اتاق عمل کردند وارمیا را بیرون کردند...دستش ،دستی که دردست شمیم بودهنوز معلق درهوا مانده بود...به درهای بسته اتاق عمل نگاه کرد...خدای من ! او مانده بودو یک دربسته بزرگ ،یک علامت ورود ممنوع قرمز ویک راهرو طویل سرتاسرسفید ویک ساعتی که دردناک ترین ثانیه های عمرش را نشان می داد! روی صندلی کناردیوار نشست و گوشی اش رابیرون آورد...بی رمق شماره احسان راگرفت وهمه چی رامختصرگفت وقطع کرد...

نیم ساعت بعد احسان والمیرا وآقای دادفر وهمسرش درحالی که دوان دوان ازته راهرو نزدیک می شدند،ارمیا را وارفته برروی صندلی دیدند...کنارش رفتند وارمیا که سرش رادردستانش گرفته بود..سرش رابادیدن آنهابالاکرد وباصدایی خسته سلام کرد...زهره خانم بادیدن حال زار پسرش گفت :

- الهی دورت بگردم مادر..چرا غمبادک گرفتی...؟! چیزی که نشده ..توباید الان دعا کنی بایدخوشحال باشی...

ارمیا چشمان سرخش رابه مادرش دوخت وگفت :

- مامان...مامان هنوز خیلی زود بود...شمیم قبلا ضربه خورده بود...حال خوبی نداشت...می ترسم ...

صدای جیغ المیرا مانع از حرف زهره خانم شد..همه به المیرا نگاه کردند..المیرا بااشاره به پای خونی وزخم ارمیا که ازتوی آن دمپایی های چرم به خوبی معلوم بود گفت :

- پات چی شده ؟!!

وفوری جلوی برادرش زانو زد...زهره خانم هم بانگرانی جلو آمد...المیرا پاچه ی شلوار سفید رنگ ارمیارا که قرمزشده بودرا بالا زد..صدای جیغش هوا رفت...ارمیا فوری گفت :

- اِ مرض ! بیمارستانه ها!

احسان بی خیال گفت :

- می گیم چرا شمیم خانوم انقد زود دارن بچه دار می شن ! خب وقتی شوهرگرامیشون زده پاشوباشیکم خانومشو نصف کرده ..توقعی نیس دیگه!

ارمیا والمیرا چپ چپی به احسان نگاه کردند وآقا فرید لبخندی زد وگفت :

- پات چی شده ارمیاجان ؟!

- باشیشه بریده..چیزی نیس...

احسان آرام نزدیک گوش ارمیا گفت :

- ای بسوزه پدر هرچی عشقه !

ارمیا باهم نگاه جدی به احسان انداخت وزهره خانم گفت :

- یعنی چی چیزی نیس مادر؟! پاشو پاشو بااحسان برو تو بخش اورژانس برات پانسمان کنن..هنوز تاشمیم رو بیارن دوسه ساعت طول می کشه

ارمیاهرچه بی اعتنایی کرد ونمی خواست که برود اما آخر احسان والمیرا اورا با زور بردند وپایش را اول چندبخیه وبعد پانسمان کردند...مسکنی هم برای تسکین دردش به او زدند وارمیا چنددقیقه بعد روی تختی به خواب رفته بود...

******

صدای نق ونقی را می شنید...چشمانش را بازکرد..اما نور سفید رنگی فوری چشمانش را زد...چشمانش را بست و چندبارپشت سرهم بازوبسته کرد...انگارکسی بالای سرش بود..صدای نق ونق ..صدای مبهم ..یک صدای بامزه...شایدهم ..صدای نوزادی توی گوشش بود...

- بابایی...بابا ارمیا...نمی خوای پاشی منو ببینی ؟!!! انقده خوشملم ...مث خودت !

ارمیا چشمانش را سریع بازکرد...بادیدن المیرا که بچه به دست بالای سرش ایستاده بود ...فوری ازجایش بلندشد ...ارمیا یک قدم عقب رفت وبااخمی گفت :

- چه خبره بابا...بچه می ترسه

ارمیا باهیجان گفت :

- شمیم ..شمیم حالش چطوره ؟!!

المیرا ابروهایش رابالا داد وگفت :

- ارمیا این بچته ها!

ارمیا صدایش رابالا برد:

- می گم شمیم حالش چطوره ؟!!

پرستاری ازصدای ارمیا فوری به اتاق آمد روبه ارمیا گفت :

- آقای محترم اگه می خواین دعواکنین بفرمایین بیرون ...این جا مکان هوارکشی نیس!

وبانگاه بدی به المیرا وارمیا بیرون رفت ..المیرا درحالی که بانگاهش پرستاررا دنبال می کرد روبه ارمیا گفت :

- بیا..همینو می خواستی ! آخه دیوانه..اگه شمیم طوریش بود من باخیال راحت این خوشکله رو دست می گرفتم بیام پیش توی بداخلاق؟!!

ارمیا باشنیدن این سخن المیرا..وقتی فهمید که شمیم واقعا خوب است..وقتی خیالش راحت شد لبخندی ازته دل زد ودستانش رادراز کرد تاالمیرا بچه رابه اوبدهد..المیرا کمی عقب رفت ،اخم کرد وباصدای بچگانه ای وگفت :

- نخیرم ...تا بابایی هدیه تولدمو نده من نمیام ...!

ارمیا درحال خنده ابروهایش رادرهم کشید وگفت :

- لوس نشو ...بیارش نی نیمو...

المیرا که می دانست دردل برادرش چه غوغایی است دیگر او را اذیت نکرد وجلو رفت ونوزاد را درآغوش پدرش گذاشت ....

ارمیا محکم اوراگرفت ...باورش نمی شد!!! مهمان ناخوانده ! اصلا فکرش راهم نمی کرد انقدر زود ازراه برسد! به دست های کوچک وسفیدش نگاه کرد ...خنده ای کرد ورو به المیرا گفت :

- چقده کوچیکه...

المیرا دست به سینه ایستاده بود ...گفت :

- پ نه پ ! فک کردی رستم برات میارن ؟!! من موندم همین توپولوئه هم چه جوری تو شیکم زن تو جاشده !

ارمیا درحالی که انگشت اشاره اش رادردست کوچک نوزادش قرارداده بود با نگاه چپی روبه المیرا گفت :

- یه ماشالله ای ! چیزی ! چشمای تو فیل و ازریشش درمیاره !

المیرا زد روی صورتش وگفت :

- وای راس می گیا...چشش نزدم ملوسمو...بسم الله الرحمن الرحیم ..وان یکاد...

وشروع کرد به خواندن آیه چشم زخم ...ارمیا همانطور به بچه نورسیده اش چشم دوخته بود وبا لبخند با دست ها وصورت او بازی می کرد...چشمهایش درشت بود ..با آن که تازه پابه این دنیاگذاشته بود اماانگار هیچ گریه کردنی درکار نبود..! آرام بود وبا آن چشمان رنگی درشتش به ارمیا چشم دوخته بود..ارمیا ازآن صورت گرد دلش غش می رفت وفقط می خندید...المیرا که می دانست اگرتاصبح هم آن جابایستد ارمیا دیگر دست ازسر آن بچه برنمی دارد گفت :

- می گم زنت هم برگ چغندرشد دیگه نه ؟!!

ارمیا با اخم سرش رابالا کرد وگفت :

- المیرا توامروز دلت کتک می خواد نه؟!!

- خب بابا! دوساعته بس نشستی رواین تخته جُم نمی خوری...پاشو برو زنت چشم به راه توئه ها!

- مگه به هوش اومده !؟

- به اوسارو باش ! ببخشید پس رییس بیمارستان به این خوشکلتون شیرداده آروم شده ؟!!

ارمیا که ازحرفهای بی سروته المیرا خنده اش گرفته بود سری تکان داد وازجا بلندشد ...

- پس من میرم خونه وبرمی گردم

- خونه براچی دیگه ؟!

- کاردارم ..برمی گردم ..

وراه افتاد که ازاتاق بیرون برود...المیرا همان طوربه رفتن اوکه با بچه می رفت خیره شده بود..دست به سینه ایستاد وازپشت سرارمیارا صدازد :

- ارمیاجان !

ارمیا برگشت ..

- هان ؟!

- هان و...الله اکبر..بچه رو بارکردی کجا می بری؟!!

المیرا نگاهی به نوزاد روی دستش انداخت وباتعجب نگاهی به المیرا کرد وزد زیرخنده ...

- نمیدمش...بچه خودمه !

المیرا سری به طرفین تکان دادوجلو آمد ..دستهایش رابه سمت ارمیا دراز کرد وگفت :

- بدش به من عزیزم بدش...

ارمیا کمی این پا واون پا کرد والمیرا گفت :

- بابا یک ساعت دیگه برمی گردی می بینش ..بده بچه رو ...

ارمیا سرش راجلو برد ودستهای نوزادش را بوسه باران کرد ..درهمان حال المیرا بچه را به زور ازدست اوگرفت ودورشد...

ارمیا کمی ایستاد ورفتن خواهرش را نگاه کرد وبعد به خانه رفت ...

المیرا ازدر اتاق وارد شد ...بلافاصله چشمهای شمیم به سمت اوچرخ خورد...منتظربود..که پشت سرالمیراهم ..اما المیرا تنها وارد اتاق شد وشمیم نفس عمیقی کشید وسکوت کرد ...المیرا بچه را آرام توی گهواره ی کنارتخت شمیم گذاشت وگفت :

- قراره بیان نی نیو ببرن !می دونستی ؟!!

شمیم سرش را به نشانه مثبت تکان دادوگفت :

- آره ..امروز که بچه روازدست پرستاره دزدیدی دیگه بهمون بدبین شدن...! المیرا باورکن دیگه کل بیمارستان بااین کارت شناختنت!

المیرا ریز ریزی خندید وگفت :

- برن بمیرن ..خو نمی ذارن آدم دودقه مث بچه آدم نی نیشو دید بزنه..یه ریز می خوان این بیچاره هارو هم زندانی کنن! ازتوزندان دراومدن باز می افتن توزندان !مامان خیلی سرزنشم کرد اما بابا وارمیا که دیدنش خیلی خوشحال شدن !

شمیم ازشنیدن صدای ارمیا یک هو قلبش پایین ریخت..شده بود عین دخترهای عاشق هجده ساله !باحالتی که سعی کرد کنجکاوی ولرزش صدایش را پنهان کند گفت :

- ا..ارمیا وقتی...بچه رو دید چیکارکرد؟!!!

المیرا خنده ای ازته دل کرد وبا آب وتاب همه قضیه ی ساعت قبل را به شمیم تعریف کرد ...شمیم گاهی می خندید وگاهی اشک چشمانش را پرمی کرد...درعین غمگینی خوشحال بود...بالاخره او وارمیا! بالاخره پدرو مادر شدند..وبالاخره میوه عشقشان رادیدند...

- راستی حالت چطوره ؟! درد نداری ؟!

شمیم لبخند غمگینی زد وگفت :

- ای ...یه نفسی میاد ومیره دیگه

المیرا دستش را به کمرش زد واخمی کرد و باقیافه ای بامزه وصدای تغییر داده شده ادای شمیم را درآورد:

- یه نفسی میاد ومیره !!!

وبعد باصدای خودش سرش را تکانی داد وگفت :

- زر نزن بابا...! حالا ننه شدی واسه ما تاقچه بالا نذاردیگه !

شمیم لبخندی زد وگفت :

- مامان وبابات رفتن ؟!

- اوهوم..

- احسان کجاس؟!!

- بمیرم براش...بیرون توماشین !

- خب چرا نذاشتی بره خونه ؟!!!!

- آخه قراره ارمیا بیادببینتت!

شمیم چشمانش گشاد شد وگفت :

- نمی ذارن که بیاد توبخش...

المیرا به میان حرف شمیم آمد وگفت :

- می دونم بابا...باسرپرستارهماهنگ کردم...قراره بیاد ازاین پشت شیشه نگات کنه وبره...منم تواین مدت میرم خونه ومیام

المیرا خندید وشمیم دستان یخ کرده اش را درپتویش مشت کرد...

- المیرا

المیرا درحالی که سرش رادرگهواره نوزاد شمیم فرو برده بود وبااو بازی می کرد گفت :

- هوم ؟!

- نگفتن کی مرخصم می کنن؟!!

- فک کنم فردا صبح...

- ساعت چند؟

- نمی دونم

- تونباید می پرسیدی ؟!!

المیرا سرش رابه سمت شمیم چرخاند وگفت :

- چته تو؟!! حالا گیریم تافردا ظهر...اصلا فردا عصر..مرخص میشی دیگه..چه عجلیه !

شمیم گفت :

- عجله ندارم...فقط حالم دیگه ازاین بیمارستانا بهم می خوره ...! دلم می خواد فقط زود مرخص شم ...

- یه کم تحمل کنی فردا صبح زود کارای مرخصیتو انجام میدیم می بریمت خونه...

- تو پیشم می مونی امشب؟!

- آره..مامان خیلی اصرار کرد بمونه ولی من نذاشتم ..زور فرستادمش خونه..

شمیم گفت :

- خوب کاری کردی...پس به احسان بگو امشب بره خونه ما خب؟!! ارمیا تنهاس!

المیرا نگاهی مرموز به شمیم کرد وباادایی خاص گفت :

- آخی...! لولو می خورتش!

شمیم لبخند زد والمیرا سری به طرفین تکان داد ونچ نچ کنان گفت :

- بدبخت شوهر زلیل !

شمیم بازهم لبخندزد والمیرا گفت :

- ببینم اسم این ملوس خانومو چی می خواین بذارین ؟!

شمیم گفت :

- قراره اگه بچمون دختربود ارمیا اسمشو انتخاب کنه !

المیرا سوتی آرام زد وگفت :

- اونوقت ماهم شلغمیم دیگه ؟!

- هرجور خودت دوس داری!

المیرا با حرص به شمیم نگاه کرد وبعد ازیکی دوثانیه هردو زدند زیرخنده.

یک ساعت بعد صدای زنگ گوشی المیرا بلند شد...المیرا فوری تماس را جواب داد:

- اومدی ارمیا؟!

شمیم باشنیدن نام او سرش رابه سمت المیرا چرخاند..المیرا می گفت :

- باشه باشه بیا جلوی بخش زنان وزایمان خودم الان میام می برمت داخل

وگوشی را قطع کرد وروبه شمیم گفت :

- من برم ارمیا رو بیارم ...

شمیم سری تکان داد والمیرا رفت...ضربان قلبش بالا گرفت...انگارکه تازه می خواست خواستگار غریبه ای راببیند...دستان یخ کرده ورنگ پریده اش را زیر پتویش برد تاگرم شود...نگاهی به گهواره خالی نوزادش کرد ...کاش نبرده بودنش! نمی خواست فکرش را منحرف فردا کند...امابازهم نمی شد...! لعنتی...هرکارمی کردآخرش به این فکرمی افتادکه فردا روز بدبختی اش است..!فردا خودش رابا دستهای خودش درچاه می اندازد...! فردا...فردا...

لب به دندان گرفت ..چشمانش را بست...کاش تاتنهامی شد انقدرزود به عذاب وجدان فردایش دچارنمی شد...اوتصمیمش را گرفته بود..دیگرشکی درآن نبود...همانی می شدکه می خواست..ارمیا ونوزادش...تصویرهردورا جلوی چشمانش مجسم کرد...خدای من! آنها واقعا بهم می آمدند..ارمیا واقعا پدر شده بود؟!!...خنده ای کرد وبه صورت نوزادش فکرکرد...هنوزکه معلوم نبودشبیه کیست..اما کاش به ارمیابرود...صورتی گرد و زیبا!

- شمیم جون...خوابت برده ؟!!

شمیم باشنیدن صدای المیرا ازجاپرید ...المیرا فوری گفت :

- اهه..توکه تافردا صبح هم رواین تخت بدبخت دووم نمیاری...کم وول بزن!

شمیم نگاه حرص داری به المیراکرد وگفت :

- تواومدی منو دق بدی یا مراقبم باشی ؟!

المیرا شانه ای بالا انداخت وگفت :

- آش کشک خالته دیگه!!! ببین ارمیا دم دره..الان پشت این پنجرهه وایساده داره بال بال می زنه پرده رو بکشم کنارکه ببینتت..فقط توروخدا تاهمو دیدین یه وقت جوگیرنشی ازرو تخت شیرجه بزنیا...هنوز بخیه هات خشک نشدن !

شمیم خنده اش را کنترل کردوگفت :

- خفه شو المیرا...مگه تونمی خواستی بری پیش احسان بیابرو

- اون که مطمئن باش می رم..فقط بذاراول این پرده سینمارو بزنم کنار...داداشم جمال منور بادکرده زنشو ببینه بعد...

شمیم کمی تکان خورد وسعی کرد درست بنشید وروسری آبی روی سرش رادرست کرد وکلاهش رامرتب...المیرا پرده آبی رنگ روی شیشه بزگ اتاق راکنارزد وتصویر ارمیاپشت به شیشه وبایک دسته گل بزرگ وزیبا آنجا ایستاده بود نمایان شد...ارمیا سرش راچرخاند وبادیدن شمیم ازداخل اتاق چشمانش برقی زد وکامل به سمت اوچرخید...شمیم آب دهانش راقورت داد ودستان یخ کرده اش را مشت کرد..هردو درچشم هم خیره بودند ...ارمیا دست چپش راکه خالی بودروی شیشه گذاشت وپیشانی اش رابه شیشه چسباند...شمیم ازنگاه خیره اوآب می شد امابازهم نگاهش می کرد...می دانست که باید سیراب شود..ازنگاه وعشقش انقدر بنوشدکه سیراب شود...ایم سیرابی را لازم داشت !

ارمیا لبخندی زد ودستش را مشت کرد وبه سمت سینه اش برد..بعد دست مشت شده اش راروی قلبش گذاشت ..بازبان بی زبانی..وبا یک اشاره کوچک به شمیم فهمانده بودکه هنوز عاشقشش است...شمیم هم به تقلید ازاو دست راستش رامشت کرد وروی قلبش گذاشت وروبه ارمیا لبخندزد...! باید جوابش رامی داد...وگرنه می دانست که اگربه ارمیا بی اعتنایی می کرد ..دلش تاعمرداشت اوراسرزنش می کرد..!

المیرا بیرون رفت ودسته گل راویک بسته را ازارمیا گرفت وفوری داخل آمد...

- وای صدای سرپرستاره دراومده...برم ارمیارو بیرون کنم که الان بیمارستانوروسرم خراب می کنه..

شمیم نگاه آخرش رابه ارمیا کرد ولبخند زد..ارمیاهم درجواب او به اضافه لبخند زیبایش چشمکی زد وچال گونه اش رابه نمایش گذاشت...چیزی دردل شمیم فرو ریخت...چال گونه ارمیا!! چشمک هایش...اشک چشمانش را نادیده گرفت وچشمانش را بست...همه رادرذهن سپرد....

وقتی چشمانش را بازکرد...دیگر نه ارمیا بود ونه خنده ای...نه چال گونه ای ونه چشمکی ...! خیره به دیوار شیشه ای روبروش مانده بود...شاید به دنبال ارمیا...که یک باردیگر...فقط یک باردیگر اورا ببیند...نگاهش را به دسته گل روی میز کنارتختش دوخت...دسته گل بزرگ پراز غنچه های گل رز سرخ و گل های لیلیوم و مریم ...رویش یک کارت کوچک زده بودند ونوشته شده بود:

- تقدیم به بهترین مادر دنیا

شمیم لب به دندان گرفت...نگاهش رابه بسته مخمل سورمه ای چشم دوخت..ازظاهرش پیدا بود که طلا وجواهر است...نمی توانست زیاد تکان بخورد وبسته را بازکند...دلش پرپر می زد بداند داخل آن جعبه چه هدیه ای است..اما به دستور پزشک تا فردا صبح شمیم حق نداشت تکان بیش ازحد بخورد...!

حوصله اش سررفته بود...کاش بچه اش را می آوردند...المیراهم که احتمال می داد بااین دیرکردنش به خانه رفته باشد..نمی توانست منتظرآمدن المیرا بماند.هم خوابش می آمد وهم اضطراب داشت ..سرش راروی بالش گذاشت وپتوراتاروی شانه هایش بالا کشید...چشمانش را بست ...باوجودی که چراغ های داخل اتاق چشمانش را می زد اما خوابش برد...فردا روز خوبی را پیش رو نداشت...مطمئن بود!

******

باسروصدای داخل اتاق چشمانش را به زور بازکرد...خداروشکر کردکه کنار پنجره نبود که چشمانش از نور ورودی اذیت شود...به دور وبرش نگاه کرد...یکی ازخانم هایی که مثل خودش بچه دارشده بودند درحال مرخص شدن بودند و یکی دوهمراه کنارش بودند تابه او کمک کنند...نگاه خیره اش را به آنها دوخت...اگر امروزش روزی عادی بود مسلما اوهم تایکی دوساعت دیگر مانند همین زن مرخص می شد...آهی کشید وساعت روی دیوار رانگاه کرد...هشت صبح را نشان می داد...المیرا نبود..اصلا نمی دانست دیشب برگشته بود یانه...او فقط ازشب را دردهای بی پایانش را به یاد داشت و پرستارهایی که دوروبرش یک ریز به او مسکن می زدند...! اصلا المیرا را ندیده بود...!

همان موقع المیرا وارد اتاق شد و بایک سینی پرازمحتویات صبحانه بادیدن شمیم که بیداراست خوشحال سلام بلند وبالایی به شمیم کرد وکنارتختش ایستاد:

- صبح بخیر..مامانی زر زرو...

شمیم لبخندی زد ...به یاد روزهایی افتاد که درخانه ارمیا یک موجود اضافی بود ...وقتی به گریه می افتاد وارمیا به او می گفت : زر زرو !!! چقدر خواهر وبرادر مثل هم بودند ! روبه المیرا گفت :

- میری بچه رو بیاری شیرش بدم ؟!

- من برم ؟ بابا حالا گفتیم بلدیم یکی دوبار قاپش بزنیم ...ولی نه دیگه تااین حد...!خودشون میارنش غصه نخور

- خب توبرو به یکی ازپرستارا بگو...دیشب اصلا نیاوردنش شیربخوره...

وزیر لب گفت :

- بمیرم براش...

المیرا لبخندی زد وگفت :

- بابا بچه دوست ...فداکار...مامان گلی...مهربون..بااحساس...! مث اینکه یادت نیس دیشب تاصبح اینجارو روسرت گذاشته بودیا! دیگه بچه رو هم می آوردن باهم نق می زدین هممون بهره می بردیم به خدا!

شمیم باتعجب گفت :

- من ؟!

- نه پس عمه من ! خواب برامون نذاشته بودی...کل این زنای بدبخت به خاطرتو تاصبح احیا داشتن!

شمیم لب به دندان گرفت وگفت :

- یادمه درد داشتم ولی نمی دونستم انقد اوضام خرابه...

- حالا اخم نکن...گذشت دیگه...دکترفرجام می گفت به خاطرضربه ای که خوردی انقد درد وخون ریزی داری...امروز دیگه می برمت خونه راحت میشی...

شمیم به المیرا خیره شد وچیزی نگفت...المیرا سینی صبحانه را روی پاهای شمیم گذاشت وشمیم آرام آرام شروع به خوردن کرد...

المیرا بیرون رفت تا کارهای ترخیص شمیم را انجام دهد...شمیم تانیمه های صبحانه اش را خورد وسینی اش را کنارگذاشت ..دیگرنمی توانست...همان حرص خوردن ها برایش بس بود!

نگاهی به ساک پایین تختش انداخت...خداراشکرکرد المیرا شب قبل لباس هایش را برایش آورده بود...کمی تکان خورد...درد داشت ولی مجبوربود..خودش را جلو کشید ولب تخت نشست...به خانم های دور وبرش نگاه کرد...بیچاره ها!!! به خاطر بی خوابی های شبانه شان همه خواب هفت پادشاه را می دیدند...بازهم به ساک نگاه کرد...حالاچطور آن را بردارد؟!!؟!

هنوز دراین فکربود که پرستاری با گهواره ی بچه وارد اتاق شد...شمیم دقت کرد...پرستارداشت به سمت اومی آمد...درست کنارتخت شمیم قرارگرفت وبادیدن شمیم درآن وضع گفت :

- جایی می خواستی بری عزیزم ؟!

شمیم سری به نشانه منفی تکان داد وگفت :

- قراره مرخص شم..خواستم لباسامو بپوشم !

پرستارخندید وگفت :

- چه عجول! هنوز نی نی خوشکلت که صبحونه نخورده !

وبچه را ازجایش به آرامی برداشت ونزدیک شمیم آورد وگفت :

- درست بشین تا بذارمش توبغلت

شمیم به بالشی که پرستارپشت کمرش گذاشت تکیه داد وگفت :

- ببخشید میشه اون ساک پایین تخت روهم بذارین نزدیکم ..نمی تونم خم شم !

پرستارسری تکان داد وبچه را دردست شمیم گذاشت وساک راهم روی تخت جلوی شمیم ! گهواره را هل داد وکناری گذاشت وروبه شمیم گفت :

- خوب سیرش کن...شاید مجبورشین بذارینش توبیمارستان بمونه...زردی داره!

شمیم درحالی که بچه اش را شیرمی داد بابهت به پرستارنگاه کرد:

- یعنی نمی ذارین ببرمش ؟!!!

پرستارباخوش اخلاقی گفت :

- تاسه چهارروز نه !

شمیم احساس کرد یک پتک محکم را برسرش کوبیدند...! همین یکی راکم داشت !...حالا که همه چیز جورشده بود...چرا حالا؟!!...

پرستاربی توجه به حال شمیم بالبخندی گفت :

- نترس...اگه بذاری بمونه خیلی خطری نداره..ولی اگه ببریش خونه خدایی نکرده ممکنه سلولای مغزبچت عقب مونده بشن !

شمیم چشمانش را ازترس گرد کرد وگفت :

- ی...یعنی ...هیچ..هیچ راه دیگه ای نداره ؟!!

پرستارگفت :

- وای چه مامان خوبی ! یعنی به این دوروز انقد وابسته نی نی شدی ؟!!

شمیم ازشدت ناراحتی به دخترکوچکش نگاه کرد وسکوت کرد..پرستاربازهم گفت :

- می تونی بیای بهش سربزنی ..یابرا شیردادنش ببینیش..اما تاچندروز باید زیر نور باشه...نگاش کن چه رنگی کرده...!

شمیم چشمانش را روی هم فشارداد تا اشک درون چشمانش جلوگیری کند...یعنی چه ؟!! این زردی گرفتن چه بود آخر؟!! آن هم درست درآن روزی که.....

صدای پرستارباعث شد زود چشمانش را بازکند:

- سینتو محکم بگیر...یه وقت شیرت می پاشه بچت خفه میشه !

شمیم فوری همان کاری را که پرستارگفت را کرد ...پرستارگفت :

- قبل اززایمانت آموزش ومشاوره نرفتی ؟!!

شمیم نگاهی به بچه اش کرد وگفت :

- هفت ماهه بودم...یهویی شد..قراربود تونه ماهگیم برم آموزش که نشد!

- آهان...پس بگو چرا بچت انقد زود زردی گرفته !...حالا عیب نداره...توبیمارستان هم فیلم آموزشی می ذارن براتون...خبرت می دن..

شمیم در دل پوزخندی زد وچیزی نگفت...وقتی خوب بچه اش را شیرداد پرستارنزدیک آمد تااورا ازدست شمیم بگیرد...شمیم محکم بچه را گرفت..پرستارگفت :

- میارمش دوباره..نترس..هروقت خواستی بری میارمش ببینیش!

- نمیشه بذارین بمونه؟من هنوز درست وحسابی ندیدمش!

- ببین عزیزم همین یکی دوساعت هم بچتومیاریم بیرون خودش خیلی براش ضررداره..بچه ای که زردی داره کل روز رو باید زیر مهتابی باشه! ولی دکترت گفت چون مادرش نمی تونه ازجاش تکون بخوره بیاریمش اینجا...

- خب من تانیم ساعت دیگه مرخصم..نیم ساعت...یه خدا نیم ساعت بمونه بیاین ببرینش..

پرستارکلافه پوفی کرد وگفت :

- من اینجا کاره ای نیستم ..باورکن برام مسئولیت داره..توبه فکربچت باش..بیرون موندن ازاتاق مخصوصش براش خطرجدی داره !

شمیم بالاخره اشک داخل چشمانش را پایین ریخت وگفت :

- خواهش می کنم...لااقل ده دقیقه اینجاوایساخوب ببینمش!

وزد زیرگریه...پرستارکمی عصبی شده بود اما باصدایی کنترل شده گفت :

- خیله خب...خیله خب...گریه نکن توروخدا..بقیه خوابنا..! وایمیستم ..ولی فقط چنددقیقه..بعدش باید بدی ببرمش...

شمیم بالبخنددرمیان اشک هایش سری به نشانه باشه تکان داد وبه دخترش چشم دوخت...اشکهای آرامش تمومی نداشت...حالاکه تازه حس ناب مادرشدن را چشیده بود باید آن را کنارمی گذاشت! چقدر مزخرف ! مادرشدن فقط برای دو روز...! حس مادری...لمس دستان نرم ومخملی وسفید وکوچک بچه فقط برای چندبار! این چه سهمی بود که شمیم ازمادربودن می برد؟! باپشت دستش نوازش گونه برروی صورت تپل وسفید وگرد بچه اش کشید وفکرکرد مجبورکه نیست !هست ؟!! می توانست بماند..بماند وهمه بدبختی هارابه اضافه داشتن بچه اش به جان بخرد...همه آن بی آبرویی هارا..همه آن توطئه وحسادت های کمین شده برای زندگی اش..! می توانست..اما می شد ؟!..لبهایش راروی پیشانی نوزادش گذاشت وآرام تر ازهمیشه اشک ریخت...! یعنی ارمیا اسمش راچه می گذاشت ؟! کاش دردوران بارداری اش ازارمیا پرسیده بود..کاش انقدر سهل انگارنبود و می دانست لااقل اسم بچه اش چه می شود...کاش همه ی نقشه هایش برآب نشده بود وبچه اش را باخود می برد...می برد بهتربود تاازغم دوری اش دیوانه شود..لااقل یک یادگاری ازارمیاراداشت...می دانست تنهایی که درانتظارش است به اندازه کافی پراز نبود ارمیا ودلتنگی اش است...اگربچه اش رامی گذاشتند..اگرمی شد ومی بردش..حتما دردش کمتربود..! سرش را ازروی پیشانی بچه اش برداشت ودستهای کوچکش را بوسه باران کرد..دردل ازکاری که می خواست انجام دهد استغفارمی کرد وبه نوزادش می گفت :

- خوشکل مامان....دخترکوچولوی مامان...منوببخش...من مامان خوبی نبودم برات...من ظالمم..می دونم، مامان مث من برا مردن خوبه...همون بهترکه ترکت کنم..بذارمت پیش بابایی...بابایی خوبه..خیلی خوب...خوب ترازخوب...اون دوست داره...بهت میرسه.. بابات نمونه اس..مطمئنم دختری هم که زیردست ارمیا تربیت شه یه دخترنمونه س...من می رم..اما همیشه به یادتم..همیشه یادم می مونه که یه روز مامان بودم برات..یه روز ونصفی! شایدم دو روز...اما همین دوروز به اندازه دوسال بهم خوش گذشت...یادم می مونه که منم دوروز مامان بودم..برایه کوچولوی تپلی ...یه مامان بدبودم !خدامنوببخشه...فقط خداازم بگذره ...شاید صلاحت همین بوده عزیزم ..که مریض شی و توپیش بابات باشی...شاید اون واقعا شایسته نگه داشتن توبوده...من که هرکاری کردم نتونستم ببرمت..حاضرنیستم داشتنو با یه عمرزجر وبدبختی خودت عوض کنم ...خیلی دوست دارم..اینو یادت باشه...یه مامان تنهاداری که خیلی دوست داره...

- خب دیگه بسه...مگه کجامی خوان ببرنش که انقدگریه زاری راه انداختی ! من که گفتم می تونی بعدابیای ببینیش!

ودستش رادرازکرد تابچه رابگیرد..شمیم بچه اش رانداد ودستش راعقب کشید..پرستارعصبانی اما آرام گفت :

- اگه این دفعه لجبازی کنی به خدامی رم رییس بیمارستانو برات میارم ...

شمیم غمگین گفت :

- یه کم دیگه..فقط..

پرستاربه میان حرفش آمد وتندگفت:

- نمیشه..برا من مسئولیت داره وبرای بچت خطر..لااقل به خاطربچت قبول کن

شمیم نگاهی به بچه اش کرد وغمگین دستش رابازهم بوسه ای زد وبویش کرد...بوی عشق می داد! بوی ارمیا...! بوی عشق شمیم وارمیا!

خودش درحالی که بانگاهش بچه اش را همراهی می کرد اورادردست پرستارگذاشت وگفت :

- توروخدا خوب مواظبش باشینا

پرستاربچه راداخل گهواره گذاشت وگفت :

- هستیم..مااینجامراقب همه ی بچه هاهستیم ...خیالت راحت

شمیم خیره به گهواره مانده بود واشک هایش خشک شده...! پرستارآرام آرام باگهواره بیرون رفت وشمیم مات ومبهوت ماند که ماند....

******

- المیرا برو دیگه

المیرا چندتراول راازدست ارمیا گرفت وبابی حوصلگی گفت :

- ای بابا...چلم کردی بسکه گفتی برو برو..خب دودقه دندون رو جیگربذارببینم پوله درسته یانه!

وشروع به شمردن کردن وبعد ازاین که دید از حساب بیمارستان هم بیشتراست باخیال راحت سرش را ازپنجره داخل ماشین کرد وروبه احسان وارمیا گفت :

- پس شما بمونین اینجامن میرم میارمش

ارمیا گفت :

- مامان وبابادارن میان...نمی خوای مامان بیادکمکتون؟!!

المیرا سرس تکان دادوگفت :

- حالا تامامان بیادمنم تسویه حساب کردم..بفرستش داخل ...

ارمیا باشه ای گفت والمیرا داخل بیمارستان شد...

وارد بخش زنان وزایمان شد...فوری به قسمت حسابداری رفت ومقدار پول لازم را به حساب صندوق بیمارستان ریخت وبعد ازتقریبا ربع ساعت بالاخره ازآن تسویه حساب لعنتی راحت شد وخوشحال به سمت اتاق شمیم راه افتاد...حالا دیگر فقط مانده بود عوض کردن لباس های شمیم وبردنش به خانه...! ازفکراینکه ارمیا بالاخره زن وفرزندش رامی بیند دلش مالامال ازشادی شد...با لبخند وارد اتاق شمیم شد...اما یک لحظه مبهوت ایستاد...!

شاید سرش گشته بود واتاق را اشتباه آمده بود...! به تخت های کناری وآدم هایش نگاه کرد...انگاراشتباه نکرده بود...اتاق همان اتاق بستری شمیم بود..پس خودش کجا بود؟!!! با خود گفت :شاید اورا برای کاری برده یاشند..مثلا دستشویی!

بعد خودش را ملامت کردکه چرا کنارشمیم نایستاده! شاید کمک ضروری لازم داشته ! هنوز یک ثانیه هم ازاین فکرش نگذشته بود که یکی اززنان زائویی که درآن اتاق بود وهواسش کاملا به المیرا بود گفت :

- دیراومدی !

سرش را فوری به سمت آن زن چرخاند...صورتی چاق ویک غبغبه زیرگلویش...! دماغی به نسبت متوسط ولبهای گوشتی ..موهای مشکی که اززیر روسری مخصوص بیمارستان بیرون زده بود ..می شد گفت سنش ازسی وپنج رد کرده بود...المیرا با تعجب گفت :

- کجا بردنش ؟!

زن گفت :

- نبردنش...بدبخت هرچی نشست دید کسی به دادش نمی رسه خودش لباساشو پوشید رفت!

المیرا یک هو با فریاد گفت :

- رفت ؟!

زن زائو بااخم به المیرا نگاه کرد وچیزی نگفت..! همه ی آن اتاق تقریبا خیره به المیرا وآن زن حرفهایشان را کنجکاوانه گوش می دادند...المیرا سردرگم به سمت تخت شمیم رفت وداخل کمد کناری وزیر وروی تخت شمیم را دید زد...همان موقع روی بالش او یک کاغذ دید..! مقوایی که اسم شمیم ودکترش رابالای سرشمیم زده بودند! روی آن نوشته شده بود:

شمیم خرسند

نام دکتر: ناهید فرجام

ودرزیر این خط درشت ومشکی ،یک خط ریز وبا خودکاردیده می شد:

- انتخاب اسمش بمونه سهم ارمیا...نتونستم ببرمش وگرنه توهمین دو روز حسابی وابستش شدم ! ولی...فقط دعامی کنم زردیش خوب شه ...به ارمیا بگین مث من بهش برسه ..مث یه مادر وپدر...من از بی آبروشدنم فرار کردم...ارمیا نمی خواست می دونم ..شاید اگه بفهمه تامرز سکته بره ..می شناسمش..اما بعدش که بگذره می فهمه من بهترین کارو کردم...برای دوتامون این فرصت لازم بود...نمی گم ازش جدا می شم..! فقط می رم که از آبروریزی وتوطئه ها فاصله بگیرم..میرم که وقتی برگردم همه چی صاف وپاک باشه! همه چی آروم !

المیرا مقوا را به پشت کرد...شمیم بازهم پشت آن نوشته بود:

- بدترین روزای زندگیم همراه شد با تولد دخترم ..! برای این روزای غافلگیر برنامه های زیادی داشتم امانشد! به ارمیا بگین ..بگین که گوشمیو خوب بگرده...توی اون گوشی همه مدارک بی گناهی من اثبات میشه..بگین امید رو آزاد کنه ورضایت بده..بگین می رم اما وقتی برمی گردم که هردومون خوب قدر هم رو بدونیم وخوب همدیگه رو بهترازهروقتی بشناسیم !که دیگه هیچ احدی نتونه تو عشقمون شک بیاره ! فقط برای یه فرصت کوتاه...چون دیگه تحمل این زندگی برای هیچ کدوممون ممکن نبود..اگه می موندم ممکن بود ارمیا هیچ وقت نتونه باخودش ومن کناربیاد..مخصوصا با وجود بچه ممکن بود اعتمادش بی اعتمادی بشه ونتونه سرشو جلو دیگران بالا ببره اما حالا درنبود من بهترین تصمیم رو می گیره...

به امید روزی که آرزو دارم هردوشونو ببینم !

شمیم

المیرا درمانده ..با دهانی باز ومبهوت خیره به نوشته های شمیم مانده بود..باور نمی کرد ...نگاهش روی نوشته ها ودست خط شمیم مانده بود امابازهم باورنمی کرد...شاید خواب می دید! شمیم رفته باشد؟!! رفته ؟!! برای چه ؟!! شمیم که باارمیا مشکلی نداشت ! آنها همه مشکلشان روژان بود وبس! پس چرا شمیم رفته بود؟ آن حرفهایی که نوشته بود چه بود؟!

- یا باب الحوائج

لبش را محکم به دندان گرفت ...باعجله کاغذرابه همراه خود برداشت وازاتاق بیرون زد ...نمی گذاشت ...نمی گذاشت این اتفاق بیفتد...باید برش می گرداند...به سمت ایستگاه پرستاری می دوید وهمه آدم های حاضر درراهرو بادید دیوانگان به او نگاه می کردند...یکی ازپرستارها که المیرا را عصبی وعجول وگریان دید گفت :

- چه خبره خانوم ؟!

المیرا نفس زنان لباس زن را گرفت و گریه کنان باصدای بلند وعاجزی گفت :

- تو..تورو خدا...زن ...زن داداشم ...رفت...رفته...

دماغش را بالا کشید وزجه زد :

- بچشو...گذاشته ورفته !

پرستار گفت :

- آروم باش...الان زنگ میزنم پیگیری می کنم ...

المیرا باخود حرف می زد واشک می ریخت :

- خدا جواب ارمیا رو چی بدم ...ای خدا الان برم چی بهش بگم ؟! بگم زنش کجاست ؟!! سکته می کنه به خدا...اون دیگه تحمل زجرکشیدن رو نداره...نداره ...

و دستهایش را روی چشمهایش گذاشت وگریه کرد..پرستار داشت تند تند به نگهبانی و سرپرستارها و... خبر می داد تاشاید خبری پیدا کند...المیرا گوشی اش را درآورد وباصدایی که سعی می کرد نلرزد...ضایع نباشد واحسان نترسد اورا خبرکرد که به داخل بیمارستان بیاید ...بدون اینکه ارمیا بداند یا شک کند!

******

عصریک روز زمستانی بود واو تنها..دریک مکان غریب با جسمی پراز درد به دنبال یک آدرس می گشت ...فقط دعا دعا می کرد بتواند پیدایش کند..وگرنه اگر شب می شد باید تنها چطور شب را بیرون ازخانه سرکند؟!!!

سرگردان چادرش را جلوتر کشید ودرد شدیدی که در زیر دلش راحس کرد را نادیده گرفت...کم توی اتوبوس جاده تکان نخورده بود! می دانست دیگر تمام لباس هایش را خون گرفته است ! آخر چه زنی بود که بلافاصله بعد اززایمانش دراتوبوس بنشیند چندساعت راه را تحمل کند ؟آن هم با آن تکان های سختی که می خورد ؟!!

دستش را به دیواری گرفت وکم کم جلو رفت ...می دانست کوچه را درست آمده است ...فقط مانده بود خانه که نمی دانست کدام یک ازاین خانه های دور وبرش است ...درد امانش را بریده بود...جلوی خانه ای ایستاد ... زنگ را زد ...تکیه به دیوار داد ومنتظرشد...صدای یک زن را شنید که داد زد :

- کیه ؟!

شمیم با بی رمقی کمی صدایش را بالا برد وجواب داد:

- میشه ...بیاین.. دم در؟!

دستش را روی شکمش گذاشت...دردش امانش را بریده بود...صدای زن آمد:

- شما؟!!

- یه ..آدرس... می خواستم

- الان میام

صدای خلش خلش راه رفتن یک نفر را روی شن شنید...وبعد ازآن درطوسی رنگ باز شد ومتعاقب آن یک زن جوان ،لاغر اندام وباپوستی سفید وچشمهایی درشت ظاهرشد...شمیم سلام کرد...اوهم باتعجب روبه شمیم که رنگش پریده بود وقیافه اش ژولیده وبی حال بود، جواب داد وگفت :

- بفرمایین

شمیم بابی حالی عکسی را جلوی اوگرفت وگفت :

- ببخشید..شمااین خانومو می شناسین ؟!!

زن جوان عکس را گرفت ونگاهی به آن کرد...روبه شمیم گفت :

- این که حمیده خانوم خودمونه ! می شناسیش ؟!

شمیم باشنیدن این حرف انگاردنیارابه او دادند... لبخند زد......به سختی خودش را کنترل کردولی چشمانش بسته شدند وصدای جیغ زن بلندشد...اورا گرفت وشمیم روی دستهایش بی هوش شد...

******

- الو ...خانوم ...المیرا خانوم ...توروخدا به دادم برسین...

المیرا باترس ازپشت تلفن دستش را روی قلبش گذاشت وگفت :

- بازچی شده ملوک خانم ؟!

احسان که صدای ازحرف زدن المیرا فهمیده بود خبری است..کنارالمیرا آمد وبادقت گوش داد..ملوک خانم با ترس وتند تند می گفت :

- آقا در اتاقو رو خودشون قفل کردن و دارن همه چیو می زنن می شکنن...به خدا صدای داد وفریادش همه خونه رو برداشته...بیاین خانوم..من نمی دونم چه غلطی بکنم...می ترسم یه بلایی سرخودش بیاره

المیرا فوری گوشی را قطع کرد وبرای عوض کردن لباس هایش به سمت اتاقش دوید...احسان به دنبالش رفت :

- چی شده ؟!

المیرا درحالی که مانتویی را به تنش می کشید گفت :

- باز ارمیا عصبی شده ...

احسان نفسش را فوت کرد وگفت :

- صبرکن منم میام..

المیرا درحالی که ازریزش اشک هایش جلوگیری می کرد روبه احسان گفت :

- می ترسم احسان...می ترسم دیوونه شه!

احسان جلو رفت ویک قطره اشک روی چشم زنش را گرفت وبادلداری گفت :

- حالا موقع این حرفا نیس...بهتره مانذاریم چیزی بشه..بیابریم...

المیرا سری تکان داد وچند دقیقه بعد هردو جلوی درخانه ارمیا بودند...راست می گفتند...صدای فریاد های ارمیا وصدای شرق وشرق شکستن وسایل اتاقش به وضوح شنیده میشد !

المیرا با اضطراب نگاهی به احسان کرد ولبش را گازگرفت...احسان با آرامش دستش را دور گردن همسرش انداخت وآرام نزدیک گوشش گفت :

- فقط این دفعه دیگه خونسردیتو حفظ کن...!

المیرا نگاه خیسش را به احسان دوخت و بالب هایی که از غم روی هم فشارداده می شد گفت :

- اگه...اگه...

احسان چشمانش راآرام بازو بسته کرد وگفت :

- بچه که نیست...بالاخره باید کناربیاد.باید منطقی برخورد کنه...الان حق داره ...فشار زیادی روش بوده...!

المیرا ساکت ماند واحسان زنگ را زد...ملوک خانم باشنیدن صدای زنگ در باعجله به سمت در رفت وآن را برروی احسان والمیرا بازکرد...با ورود احسان والمیرا ...صدای شکستن اشیاء داخل اتاق بیشتر شنیده می شد...المیرا با رنج دستانش را روی گوش هایش گرفت وملوک خانم روبه احسان گفت :

- از روزی که ازبیمارستان اومدن همش ساکت بودن...همش تو اون اتاق کز کرده بودن ویه ریز سیگارمی کشیدن..حتی شام وناهارشونو هم می بردم تو اون اتاق..همش چراغ اتاقش خاموش بود...یه بارم اعتراض کردم..گفتم آقا دردتون به جونم..این وامونده دودش براتون مرضه...شما جوونی ..نباید جوونیتونو باایناحروم کنین..اما ایشون فقط سرم داد زد..والله بااون دادی که زدن زبونم بسته شد...زهرم آب شد به خدا...دیگه جرئت ندارم پیششون کلام کنم !! ماشالله صدهزار ماشالله خودشون سراپا جذبه ان ! دیگه اگه اخم کنن وداد بزنن که واویلا !!!..

احسان سری به نشانه فهمیدن به حرفهای ملوک خانم تکان داد وگفت :

- بذارین خودشو خالی کنه...اون الان فقط با این کارها می تونه منطقی شه ..وگرنه اگه حرص وعصبانیتشو رو وسایل خونه خالی نکنه ممکنه روی آدما خالی کنه !

ملوک خانم ساکت مانده بود والمیرا دستش راازروی گوش هایش برداشت وبا عجله به سمت اتاق ارمیا حرکت کرد که برود :

- من نمی ذارم دیگه..دیگه نمی تونم تحمل کنم ..

یکی دوقدم برداشته بود که احسان بلافاصله بایک قدم سریع وبلند خودش را به او رساند وگفت :

- من باتو حرف زدم المیرا!!! قرارمون این نبود..

المیرا چشمانش را درچشمان درشت ومشکی احسان انداخت...احسان با جدیت به او نگاه می کرد..المیرا با درماندگی وصدایی پرازبغض گفت :

- اون داره خودشو ازبین می بره...اگه...احسان اگه اون چیزیش بشه....به خدامن دیگه دووم نمیارم...کم نکشیده..کم بدبختی ندیده !

احسان به دست همسرش فشاری وارد کرد وگفت :

- این دفعه فرق می کنه عزیزم !

احسان سکوت کرد و المیرا منتظر ادامه حرف احسان به چشمهایش زل زد..احسان با آرامش گفت :

- این دفعه ارمیا اون جوون خام چندسال پیش نیس...اون دقیقا داره بزرگترین امتحانات زندگیشو پس میده...بذار خودش تنهایی پاس کنه...همه رو بلده..من مطمئنم..اون مردترازاین حرفاس!

المیرا بی رمق خودش راروی کاناپه انداخت وباصدایی که زمزمه می کرد گفت :

- پس مابرای چی اینجاییم؟ هروقت ارمیا عصبی شده مااومدیم ونتونستیم جلوشو بگیریم ! اصلا ما به عنوان نزدیکاش چه فایده ای داریم براش؟!!

احسان باخونسردی گفت :

- مابرای وضعیت الان ارمیا نیومدیم..مابرای وضعیت بعد ازعصبی شدنش اومدیم..بعدازاونه که باید تنها نمونه وباهاش صحبت کنیم..اون موقع دیگه فکرش کمتر به مسائل مربوط به شمیم میره و امکان عصبی شدنش برای دفعه های بعد کمتره !

المیرا سرش رادردستانش گرفت وگفت :

- فردا بچشو مرخص می کنن! بااین اوضاع فک می کنم آوردن بچه تواین خونه اصلا ممکن نیس...

احسان کنارالمیرا نشست وگفت :

- اتفاقا بهترین کارممکن همینه !

المیرا باناباوری لحظه ای خیره به زمین زیر پایش ماند..بدون این که چشمک بزند..یک هو سرش رابالا کرد وبه احسان نگاه کرد:

- معلوم هس چی میگی تو؟!!

احسان کتش را درآورد وگوشه ای ازمبل گذاشت وگفت :

- شمیم نیست...نمی دونیم کجا رفته ..بدون این که هیچ نشونی ازش داشته باشیم وامکان برگشتش رو اصلا نمی تونیم حدس بزنیم ..پس اگه یه نشونی ازشمیم یا نه..بهتربگم یه یادگاری..ازاون بیاد وکم کم توی این خونه ارمیا رو بیدار کنه...ارمیا زودتر به خود میاد وزندگیشو برمی گردونه!

المیرا بادهان بازبه احسان خیره مانده بود..احسان مانند روانشناش ها حرف می زد...! شاید هم حق داشت...المیرا خواهر ارمیا بود واین وضعیت مغز وروح وروانش را ازبین برده برده بود! پس احسان به عنوان یک عضو تقریبا دورتر وبی طرف تر حق داشت منطقی وعاقلانه فکرکند..المیرا خدارا شاکربود که لااقل شوهرش را کنارش داشت...

ملوک خانم با سینی قهوه برگشت وآنهارا به احسان والمیرا تعارف کرد..احسان تشکر کرد والمیرا برنداشت ...احسان دستی به معنای بی خیال شدن ملوک خانم تکان داد وملوک خانم رفت ...صداهای درون اتاق تقریبا خوابیده بود...ارمیا داد وبیداد نمی کرد...ولی هرچندلحظه یک بار صدای خش وخشی ازاتاق می آمد وبعد سکوت ...

همان لحظه که همه فکرمی کردند دیگر همه چیز تمام شده وارمیا ازخرشیطان پایین آمده است..صدای گیتارش بلندشد..انگارکه قصد خواندن داشت.المیرا این بار باحرص ازجا بلند شد...احسان هم به دنبالش...المیرا روبه احسان که دنبالش می آمد برگشت وباخشم گفت :

- احسان تو دخالت نکن خواهش می کنم !

احسان گفت :

- ولی المیرا جان ..

المیرا به میان حرفش دوید وگفت :

- گفتم خواهش می کنم !!!

احسان دستش راکه برای توضیح دادن درهوا معلق مانده بود را پایین آورد وآرام گفت :

- فقط خواستم بگم بذار خودش بیاد بیرون...مزاحم خلوت وخوندش نشو..

المیرا نفس عمیقی کشید وبه سمت اتاق برادرش قدم برداشت...فوری دستش را به دستگیره در گرفت..چندبارآن را به حساب اینکه قفل است بالا وپایین کرد..اما درهمان موقع به راحتی بازشد! المیرابا تعجب به در نگاه کرد..مگر ملوک خانم نمی گفت که ارمیا دررا قفل کرده است !!!

داخل شد..با قدم های سست ولرزان..می ترسید ازتصویری که شاید ازبرادرش می دید...چشمانش درتاریکی عادت نداشت ..چراغ اتاق خاموش بود و المیرا هرقدمی که می گذاشت روی زمین ! زیرپایش صدای قرچ وقروچی را می شنید ..انگارهمه اتاق ووسایلش برروی زمین هوارشده بودند...از صدای گیتار ارمیا با کنجکاوی درتاریکی به پشت سرش برگشت..ارمیا زیر نور چراغ خواب ..روی زمین وارفته بود وگیتاربه دست چشمان اشکی اش را بسته بود ومی نواخت...المیرا جلو رفت...حدس می زد ارمیا اصلا ورود خواهرش را نفهمیده !...المیرا بازهم جلو رفت وبه صورتش دقت کرد..بادیدن رگه ای ازخون جاری شده روی پیشانی اش ..باآن موهای ژولیده وبهم ریخته اش ...بادست روی دهانش را فوری گرفت وصدای جیغش را درگلو خفه کرد...خدای من ! او چه کرده بود باخودش...مثل آوار روی زمین کنار برادرش فرو ریخت.احسان تکیه به چارچوب درزده بود وباتاسف آن صحنه هارو می دید...المیرابا اشک هایی آرام ..به صورت تکیده اش زل زد وبه خواندن سوز ناکش گوش داد...

درخونه چرا بازه ..چرا این خونه دلگیره ...

دارم یخ می کنم انگار...داره خون ازسرم میره..

دارم دلواپست می شم ...اگه هستی بگوهستم..

کجارفتی بدون من که می لرزه همش دستم ؟؟

چرا حلقت توی خونس ؟ چرا اینو رهاکردی؟

دارم حس می کنم کم کم که پیشم برنمی گردی ...

بهم ریختش چرا خونه ؟دلت عزم سفرداره ؟

هوا تاریک شد برگرد...آره برگرد خطرداره !

نگهداری ازت واسم به زیر سقف این خونه

مث کبریت توباد و مث شمع توبارونه

اینم ازآخرین کبریت ، کشیدم تومسیرباد...یابرمی گردی یا میری الا الله ...باداباد...

...........

صدای ارمیا پایین رفت وبه صورت دکلمه می خواند :

توی این خونه می پیچید همیشه بوی عطرتو...بازم باختم تواین بازی...بازم یکی به نفع تو...شاید یک روزی این حرفهامنویادتو بنداره...بفهمی عاشقت بودم بدون حد واندازه ...

..........

توکه رفتی ...ولی قلبم پرازدرده...

آخه کی مثل من حق داره ...مث پروانه می گرده ؟

اصلا چی شد به این زودی شدم دلداده و ولگرد!

کی دستاشو گرفت این بار..؟ که دستای منو ول کرد!

وبعد صدایش را اوج داد وخواند :

چیکار کردی که بعداز تو تموم خونه داغونه !

نه انصافا چیکارکردی که ازدنیا دلم خونه !

فضای خونمون بی تو..مث انبار اندوهه !

چیکارکردی که بعدازتو تموم خونه بی روحه ؟

شبا فکر وخیال تو...چرا خوابم نمی گیره..؟

نه تنها لحظه هام ..حتی تموم خونه دلگیره

حالا که شب به شب رفت وتوام تنهایی سرکردی...

توی تنهایی می پوسم ...می خوام که برگردی...

.......

می خوام که برگردی...توکه تنها نمی مونی ...ولم کردی به جرمی که خودت حتی نمی دونی !...

.......

دستهای ارمیا برروی گیتار از حرکت ماند ولی چشمهایش را بازنکرد...المیرا اشک های روی گونه اش را پاک کرد ...ارمیا همانطور که سرش را به دیوار پشت سرش تکیه داد وبا چشمهایی بسته شروع به زدن آهنگی دیگرکرد...المیرا باعصبانیت به اونگاه کرد...ارمیا دیوانه نشده بود؟!!! ...آخر کنج خانه نشستن وعزا گرفتن که نمی شد زندگی ! نمی شد عشق ! نمی شد شمیم ! با حرص نگاهی به احسان کرد و لب های لزرانش را روی هم فشار داد ...با خشم دستش را به گیتار ارمیا گرفت وبافریادی اورا کنار پرت کرد..ارمیا یک هو با صدای المیرا چشمانش را بازکرد...المیرا با خشم دستش را بلند کرد ومحکم زیر گوش برادرش کشید...احسان با عصبانیت جلو آمد وهمسرش را کنار کنارکشید...اما المیرا با فریاد روبه ارمیا که مات ومبهوت وبا چشمانی خیس به خواهرش خیره شده بود گفت :

- فک می کنی با این کارا برمی گرده ؟!! یا میاد به دست وپات می افته !؟ فک می کنی با این کارا می تونی دهن همه رو ببندی؟! می تونی جواب همه اون ناکسایی که این بلا رو سرتون آوردن رو بدی؟! آره می تونی بدی ؟!! آخه چرا نمی خوای قبول کنی اون رفته ! چرا نمی فهمی زندگیت داره به فنا می ره..یه هفته اس کنج این اتاق کز کردی که چی ؟! که شادی اون زن ودخترو براخودت بخری...!

احسان روبه المیرا تذکرداد:

- بس کن المیرا..اون خودش به اندازه کافی داغون هس!

المیرا بازویش را ازدست احسان بیرون کشید وگفت :

- گفتن تو دخالت نکن احسان...من باید به این بابای نمونه نشون بدم ..داره بااین کاراش لوح افتخارو برا خودش می خره...بهترین ونمونه ترین همسر...بهترین پدر دنیا!

ودرمیان اشک هایش خنده ای تلخ کرد وشروع به دست زدن کرد...احسان وارمیا با تعجب به او خیره شده بودند..المیرا یک هو درمیان دست زدن هایش فریاد زد وگفت :

- پدر نمونه ! تواصلا ازبچت خبرداری؟!!! اصلا می دونی جنسیت بچت چیه ؟!!! اصلا می دونی قراره فردا ازبیمارستان مرخص شه ؟!! می دونستی رنگ زردش خوب شده ؟! می دونستی بهش شیرخشک می دیم !؟!؟!

صدایش را پایین برد وبا پوزخندی گفت :

- نه براچی بدونی ! براچی ؟!! مهم اون مادرشه که با بی رحمی گذاشت ورفت ..مهم تویی که نمی تونی بدون اون سرکنی ! بچه کیلو چنده ؟!! به جهنم که شبا دل درد داره ..به جهنم که هنوز یه اسم براش نذاشتی ...به جهنم که بی پدو مادر بزرگ شه..به جهنم که شیرمادرشو نمی خوره..اصلا همه اینا به جهنم..مهم اینه که بشینی کنج این اتاق و داد وفریاد کنی...بخونی وعزا بگیری..اون موقع شمیم خانومت برمی گرده...آره بشین بدبخت ..برمی گرده...!

ارمیا چشمانش را روی هم گذاشت وباز کرد...ازبین پلک هایش ...یک قطره اشک ..قطره ی آخر اشکهایش فرو ریخت ومژه های بلندش را به نمایش گذاشت ...

به سختی ازجایش بلند شد و نزدیک المیرا رفت ...با صدایی که کاملا گرفته وبغض دار بودگفت :

- اگه مشکل تو نگه داری ازبچه است...! نگران نباش ..براش پرستارمی گیرم ..

المیرا با جدیت روبه المیرا گفت :

- خفه شو...

ارمیا با چشمانی ناامید به او نگاه کرد ...المیرا گفت :

- تو فک می کنی برا من یا مامان نگه داری یه بچه سخته ؟!! برا منی که شوهرم آرزوی بچه داشت ! برامنی که احسان با اصراراش برای بچه داری دیوونم کرده بود!!! فک می کنی بچه برای من مشکله ؟!! نه عزیز من..نه داداشم...بچت تو زندگی منو مامان وبابا واحسان یه هدیه اس...! از روزی که وارد زندگیمون شده هممونو به جنب وجوش انداخته..! می دونی مامان وبابا با اومدن اون بچه توخونشون چقد ذوق دارن ؟می دونی دیدن صورت بچت رفتن شمیمو ازیادشون می بره ؟!! نه نمی دونی...این وسط تویی که من براش نگرانم ..این تویی که با بی فکریات داری منو می ترسونی...تودیگه نباید عین شمیم بی عقلی کنی..شمیم اگه رفت برا خودش دلیلای مزخرفی داشت..اما توچی دیگه ؟!! تواین وسط براچی اززندگی وبچت غافل شدی؟!! یه هفته سرکارنرفتی که چی ؟!! چی درست میشه آخه؟!!

المیرا سرش را زیر انداخت وساکت مانده بود...احسان با فشار دادن بازوی همسرش به او اشاره داد که چیزی نگوید ...المیرا نفس زنان بیرون رفت وارمیا را به حال خود باقی گذاشت ....

******

زن ماما پتو را روی او انداخت و گفت :

- وضعیتش اصلا خوب نیس...خون ریزیش خیلی شدیده...اگه همین جوری بمونه وتا صبح خوب نشه باید بستریش کنین..

زن جوان همسایه ، که نامش سایه بود ...با تعجب گفت :

- توی بیمارستان ؟!

زن ماما تکانی به سر داد وگفت :

- بله...توی خونه ریسک زیادی داره...اگه ببرینش بیمارستان بهتره..به خصوص که شاید بخیه هاش عفونت هم کرده باشن..!

حمیده خانم که تااین لحظه ساکت بود نگاهی به صورت رنگ پریده وبی هوش شمیم کرد وگفت :

- بااین حال خوب شدنش توی خونه ممکن نیس؟

ماما گفت :

- گفتم که بستگی به شرایط خودش داره...براش فاکتورهشت تزریق کردم...اگه خونش بند نرفت بیارنش بیمارستان...داروهاشو هم می نویسم بگیرین وبه موقع بهش بدین..تو ازبین رفتن خون ریزیش خیلی موثرن !

عینکش را زد وشروع به نوشتن نسخه دارو کرد...حمیده خانم ازجایش بلند شد وعصا به دست ازاتاق بیرون رفت تا برای ماما چیزی برای خوردن بیاورد...سایه فوری دوان دوان به دنبال او ازپله های طبقه دوم به پایین دوید وگفت :

- حمیده خانوم...اگه خوب نشد چی !؟ شرش گردن شما رو نگیره یه وقت ؟!

حمیده خانوم با جدیت اززیر عینک شیشه گردش نگاهی به زن جوان کرد وگفت :

- توچرا اومدی دختر؟! برو پیش دکتره...زشته تنهاش بذاریم ...

سایه اخمی کرد وچادررنگی اش را روی سرجابه جا کرد وگفت :

- خب گفتم شاید کمک لازم داشته باشین ...!

- من کمک لازم ندارم...خودم ازپس کارام برمیام..برو منم میام..

سایه باهمان اخمش که ناشی از ارضا نشدن کنجکاوی اش بود سلانه سلانه ازپله ها بالا رفت و وارد اتاق شد...حمیده نفس عمیقی کشید و به سمت آشپزخانه رفت ...بادستهای پیرش کنار سماورش ایستاد و دو استکان را با قوری وسپس سماور پرازچای کرد..آنهارا توی سینی گذاشت وقندان را درسینی کنار استکان هاگذاشت..درهمه حال دراین فکر بود...جمله ای ازشمیم شنیده بود چه دلیلی داشت ؟!...هرچند شمیم حال خوبی نداشت هرچند درد بسیار داشت ..هرچنددرحال غش کردن بود...اما درآخرین لحظه ..به سختی چشمانش را بازکرده بود...فقط برای این که حمیده خانم را ببیند..و وقتی اورا دیده بود..بادیدن قیافه اش لبخندی زده بود...درحالی که دست حمیده خانم رادردست گرفته بود با صدایی که به زور تلاش می کرد بیرون بیاید وبتواند حرف بزند گفته بود:

- پ...پناه...پناه آوردم بهتون...از ش...شر...شر...

وجمله اش را قطع کرده بود...حمیده خانم به معنای فهمیدن سرش راتکان دادبود ودست شمیم را فشارداده بود...وشمیم بازهم بریده بریده گفته بود:

- فقط...کسی...کسی نفهمه...ن..نمی...نمی خوام...آخــــــــخ....نمی خوام بریزن...رو...روسرم ...!

حمیده خانم به چشمهای منتظر شمیم که درحال بسته شدن بود نگاه کرده بود وبرای این که خیال آن دختر جوان راحت شود بازهم با دلگرمی گفته بود فقط خودش می داند وشمیم !

وشمیم با خیالی راحت ازهوش رفته بود..برای چندمین بار...!

وحالا بعد ازیک هفته...حالا که هنوز خون ریزی اش ادامه داشت وشمیم به هوش می آمد وازهوش می رفت باید چه کار می کرد..شاید دده بار دستش به تلفن رفته وشماره خانه ارمیا را گرفته بود ..! اما بایادآوری چشمان معصوم شمیم ..دوباره گوشی را گذاشته وپشیمان شده بود...نمی دانست حرفهاومعصومیت شمیم را طرفدار باشد یا زندگی شوهرش را ؟!!!!!!!!!!

******

المیرا درحالی که قاشق کوچک را به دهان دختر کوچک برادرش می برد وآب را دردهان او خالی می کرد با او حرف می زد :

- قربون اون دهن خوشکلت بره عمه...جیگر من ...عسلی ...فدات بشم ...

آقا فرید ازاتاقش بیرون آمد وبادیدن المیرا ونوه اش که روی مبل نشسته بود گل ازگلش شکفت وگفت :

- به به ..اینجارو...می بینم که بالاخره دخمل بابا بیدار شده ...

المیرا لبخند زد وگفت :

- سلام عصربخیر...

آقا فرید جلو آمد ودرحالی که به نوه اش چشم دوخته بود گفت :

- سلام ...چی شده بالاخره ما چشمای این خانوم گل رو بازدیدیم؟!

المیرا خندید وگفت :

- ازهمین الان تنبلیشو نشون داد...طبیعیه دیگه باباجون دخترا از باباشون ژن می گیرن !

آقا فرید خنده ای بلند کرد وگفت :

- احسان کجاس ؟!

المیرا درحالی که سعی می کرد خنده اش را روی صورتش نگه دارد و ناراحتی اش را به روی خودش نیاورد گفت :

- هنوز شرکته...این روزا دست تنهاس...کارای شرکت همش ریخته رو سراون !

آقا فرید دستی به صورت مردانه وپر ازته ریش مشکی وسفیدش کشید وگفت :

- درسته میشه بابا...درست میشه ...

المیرا سکوت کرد وبه نوزاد روی دستش چشم دوخت...آقا فرید با خنده برای اینکه جو را عوض کند گفت :

- ای بابا ...پس کی گل دخترو میدین به من؟! من که هروقت میام هواش یا خوابه یا داره شیرمی خوره..!

المیرا لبخندی زد وگفت :

- الان فقط تشنش بود...آبشو بخوره دیگه میاد بغل بابا بزرگ ...

آقا فرید با شوق کنارالمیرا روی مبل نشست وبه آنها چشم دوخت...همان موقع زهره خانم ازآشپزخانه بیرون آمد وروبه المیرا گفت :

- المیرا مادر تلفن کارت داره

المیرا با کنجکاوی گفت :

- کیه مامان ؟!

زهره خانم گفت :

- نمی دونم والله ..میگه دوستته!

المیرا بچه را باحتیاط دست بابا بزرگش داد وقاشق را داخل لیوان آب روی میزگذاشت و گوشی تلفن را برداشت درهمان حال روبه مادرش که درآشپزخانه بود گفت :

- مامان شما گوشیو بذار..ازاینجا برداشتم ...الو

- المیرا ...سلام ...

المیرا با تعجب ابروهایش بالا رفت وگفت :

- ملیسا...تویی ؟!! خوبی ؟!! چه عجب !

ملیسا باحرص گفت :

- بازتو جواب سلام یادت رفت !

المیرا بی توجه گفت :

- چه خبر؟ دانشگاه میری ؟!

ملیسا گفت :

- اوهوم...من زنگ زدم دقیقا همینو بپرسم ..توچرا یه هفته اس پیدات نیس؟! می ندازنتا...!

المیرا دستی درهوا تکان داد وگفت :

- غلط می کنن...شاید حالا حالاها نتونم بیام..شایدم اومدم حذف کردم...

- یعنی چی حذف کنی؟! چرا؟ شمیم که مرخصی گرفت ..تودیگه چرا ؟!!

المیرا با ناراحتی گفت :

- قصش مفصله ...!

ملیسا با نگرانی گفت :

- چیزی شده المیرا ؟!

المیرا گفت :

- پشت تلفن نمیشه گفت...

ملیسا فوری گفت :

- اتفاقا می خواستم بیام ببینمت...هرچی به این شمیم بی معرفت زنگ می زنم که جواب نمیده..بیام لااقل خودشو ببینم...یه خبر دست اولم دارم ...

المیرا باشنیدن اسم شمیم نفش عمیقی کشید وگفت :

- چه خبری؟! خوبه ؟!!

ملیسا خندید وگفت :

- اوهوم...بیست ..توپ...

المیرا درحالی که خیلی کنجکاو شده بود گفت :

- چی ؟!

ملیسا با صدایی پراز شادی گفت :

- دارم ازدواج می کنم ...!

المیرا لبخندی کوتاه زد وگفت :

- جدی ؟!! مبارکه...بالاخره توهم رفتی قاطی مرغا! حالا کی هس؟

ملیسا گفت :

- باشه برا وقتی که اومدم ببینمتون ..!

المیرا به فعل هایی که ملیسا به کار می برد فکرکرد ودردل پوزخند زد : "ببینمتون " حتما فکر می کرد شمیم هنوز هست!به همان روال گذشته ...

المیرا درجواب ملیسا گفت :

- باشه هروقت خواستی بیای خبربده...

ملیسا قبول کرد وقطع کرد...المیرا گوشی را گذاشت ولحظه ای درفکر فرو رفت ...جالب بود ..ملیسا چقدر خوشحال بود والمیرا چقدر غمگین ! یادش آمد به عروسی ارمیا وشمیم ...وقتی که با آن جشن بزرگی که درتالار آرمادا تهران گرفته بودند همه را دست به دهان باقی گذاشته بودند...بخصوص موقعی که ارمیا وشمیم با ابهت از ماشین مشکی رنگ وبراق ارمیا پیاده شده بودند وشمیم با آن لباس بلندی که چندمتر دنباله داشت وروی بالاتنه دلکته اش را بایک شنل سفید پوشانده بود دست دردست ارمیا ازروی فرش قرمز رنگ وباریک پهن شده برروی زمین که تا داخل تالار فقط مخصوص آنها بودحرکت کردند وازمیان فشفشه ها ونورپردازیهای دوروبر وتشویق ها وهلهله مهمان ها وارد شده بودند...المیرا هیچ وقت ازیاد نمی برد..نگاه های پرازحسادت روژان وخاله اش که برروی شمیم زوم مانده بود..! می دانست..شاید هم ازهمان شب فهمید ومطمئن شد که بالاخره آن نگاه ها کار خودشان را می کنند..! هرچند هنوز هم نمی دانست منشا اصلی آن عکسها وتوطئه ها که بوده !!!

- بخند دخملم ! بخند عزیزم ..دختر خوشکلم ...آره بابایی..بخند..قربون دستای کوچولوت برم ...

المیرا با صدای پدرش به خود آمد وبه پدرش که آن طور با ذوق نوه اش را ناز می کرد خندید وگفت :

- بابا جون اگه دوروز دیگه به این منوال پیش بره ازکارخونه وزن وزندگی می ندازتتون !

آقا فرید خندید وگفت :

- زندگی من اینه باباجون..زندگی من این دخمل کوچولوئه...زن وکارخونه رو می خوام چیکار!!!

زهره خانم درحالی که ازآشپزخانه بیرون می آمد همان موقع حرف آقا فرید را شنید وبا اعتراض گفت :

- فریــــــــــــــد...!!!

آقا فرید بادیدن چشمهای درشت شده همسرش لبخندی مصنوعی زد وگفت :

- یا قمربنی هاشم...

صدای خنده بلند المیرا به هوا رفت و زهره خانم حرص خوران به آقا فرید خط ونشون می کشید...

******

غلتی روی تخت زد وچشمانش را بازکرد وبست ...نور خورشیدی که ازپنجره به داخل اتاق می تابید اتاقش را زیادی روشن کرده بود...دستش را روی چشمانش را گرفت وچشمانش را به سختی بازکرد...ازتصویری که کنارش می دید ....

چشمانش را بست ..حتماازبس فکر کرده بود داشت خواب می دید ...چشمانش را بست ودوباره چند بار بازوبسته کرد...اما..تصویر ازبین نمی رفت .....باسرعت ازجا پرید ...

باورش نمی شد ...با دهانی باز به او خیره شده بود...خدای من ...چه می دید ! صورتی گرد وسفید ...چشمانی درشت و رنگی...مژه هایش هرچند شاید یک میلی متر بود ..اما تک وتوکی مژه را داشت ...لبهایش کوچک ودماغش به اندازه یک نخود صورت تپلش را زیباتر کرده بود...دستهای کوچک وظریفش ازسفیدی به برف می زد و با آن تن بدون لباسش کنار ارمیا برروی تخت خوابیده بود ودست چپش را باصدای ملچ ومیلیچی می مکید وچشمان درشتش را ازاین ور به آن ور می چرخاند...ازصداهایی که هربار درمی آورد ودست وپایش را درهوا تکان می داد ارمیا مات شده بود....چه می دید پیش رویش ...؟!!!!

باکمی تردید دستش را جلو برد...فقط کمی...آن هم برای نوازش...نوازش دستهای کوچکش که مانند دستهای عروسک سفید وبرفی بود...با انگشت اشاره اش روی دستهای لطیفش را نوازش کرد...نرم بودند..عین پنبه ..شاید هم پر! لبخندی برروی صورت ارمیا ظاهرشد...المیرا که ازبین درنیمه باز دزدکی این صحنه هارا دید می زد..روبه ملوک خانم که کنارش ایستاده بود با شوق ولی صدایی آرام وهیجانی شروع به بالاوپایین پریدن کرد وگفت :

- خندید...ملوک خانوم ارمیا خندید...

ملوک خانم هم خوشحال دستانش را بالا گرفت وگفت :

- خدایا شکرت..خودت مهر این بچه رو تودل پدرش بنداز...

ارمیا که تازه آن بچه کوچک ..ازآن جسم کوچک وعروسکی اما زنده ومتحرک خوشش آمده بود...دوست داشت بیشتر اورا نگاه کند..بیشترحسش کند...دستش را به سمت صورتش برد و آرام آرام باپشت دست لپ های نرمش را نوازش کرد...همان لحظه بچه کمی لب ها وسرش راتکانی خفیف داد و باصدای نق ونق کردنش ارمیا را مشتاق ترکرد...ارمیا با خنده سرش را نزدیک اوگرفت ونگاهش کرد...دلش غش رفت...این بچه ! این نوزاد دوست داشتنی ..واقعا بچه ی خودش بود...بچه ی خودش وشمیم ؟!!!...باشوق دستش را خیلی حتاط وآرام به زیر کمر کوچکش برد ویک دستش را به زیر گردنش گرفت واورا هرچند سخت..اما ازجا بلند کرد...

المیرا که ازاین اتفاق هیجان زده شده بود بااشکی که درچشمانش بود ولی با خنده ملوک خانم را محکم درآغوش کشید:

- وای خدا...وای ملوک خانوم..بالاخره بغلش کرد...بغلش کرد...

ملوک خانم که از ورجه وورجه های المیرا به ستوه آمده بود..به زورکی لبخندی زد وکمی از المیرا فاصله گرفت..المیرا بازهم سرش رابین در وچارچوب درقرار داد ونگاهش را به ارمیا دوخت...ارمیا باهمان لبخند آرامش بچه اش را بایک دست بغل کرده وبه سینه اش چسبانده بود وبایک دست اورا نوازش می کرد...حتی صورتش را هم یک لحظه جلو برد و روی لپ هایش را بوسید...بعد سرش را نزدیک گوش بچه برد وباصدایی آرام شروع به خواندن اذان کرد...مطمئن بود هنوز درگوش بچه اش کسی اذان نگفته است ..اگر هم گفته اند او می خواست خودش فقط خودش یک باردرگوش دخترش اذان بگوید......

******

- حمیده خانوم..حمیده خانوم...کجایین پس ؟حمیده خانوم...

حمیده خانم با صدای سایه با نچ نچ کردن به سمت پله هارفت ودرحالی که به سختی هریک ازپله هارا بالا می رفت گفت :

- دختره خونه رو روسرش گذاشته..انگارمن فرارکردم...

پله هارابالارفت ودراتاق را بازکرد..سایه بلافاصله با ورود پیرزن جلوی اوپرید وگفت :

- به هوش اومد..به خدا خودم دیدم..چشماشو بازکرد..تازه حرفم زد..

حمیده خانم باصبوری سرش راتکان داد وسایه را کنارزد وجلو رفت...کنارتخت شمیم روی صندلی نشست وروبه سایه گفت :

- دختر برو یه لیوان آب بیار..

- چشم ..

سایه فوری بیرون رفت وحمیده خانم درحالی که دودستش را روی عصایش گذاشته بود وبه شمیم نگاه کرد...صدایش زد:

- بیداری دخترم ؟!!

شمیم هیچ عکس العملی نشان نداد...حمیده خانم بازهم گفت :

- اگه می تونی چشماتو بازکن..می دونم صدامو می شنوی..سعی کن پلکاتوازهم بازکنی..

وبازهم به شمیم نگاه کرد ...شمیم ابروهایش راتکانی داد...ویک صدای کوچکی ازبین لبهایش که به سختی بازمی شد راشنید وبازهم بی حرکت وبی هوش ماند...سایه باعجله لیوانی آب را درحالی که نصفی ازآن را ریخته بود را داخل آورد ...حمیده خانم گفت :

- بده بهش بخوره ..

- چشم ..

وقاشقی را درلیوان آب برد وکم کم به دهان شمیم نزدیک کرد..شمیم که درحال هوش وبی هوشی به سرمی برد با تماس جسم سردی به لبهای گرمش دهانش را نیمه بازکردو سایه آب داخل قاشق رادردهان اوریخت...شمیم باخوردن حتی همان یک ذره آبی که مانند جان به او تزریق شده بود به هوش شد...انگار روح را دراودمیدند...سایه بازهم آب راقاشق قاشق به اوداد وشمیم کم کم چشمانش را بازکرد....

بادیدن سایه وحمیده خانم ..چند بار چشمانش را باز وبسته کرد وبازهم به آنها خیره شد..حمیده خانم دست اورا گرفت وبالبخند گفت :

- خوبی ؟

شمیم هم به سختی لبخندی زد وگفت :

- بهترم...

ونگاهش را به سایه دوخت ولبخندش را بیشتر کرد...سایه با دست پاچگی گفت :

- سلام ..

شمیم باصدایی گرفته گفت :

- سلام ...من به شما..خیلی زحمت دادم نه؟!

سایه سرش را زیر انداخت وبا خنده گفت :

- این چه حرفیه !

حمیده خانم گفت :

- خدارو شکر خون ریزیت قطع شد...خیلی نگرانت بودم...دکتراومد معاینت کرد چند بار! اما می گفت باید ببریمت بیمارستان..این آخریا دیگه تصمیم گرفته بودم ببرمت بستریت کنم اما انگارخدارو شکر لازم نشد...

شمیم به نشانه تشکر دست حمیده خانم را فشاری خفیف آورد ونگاه نگرانش را به حمیده خانم دوخت...حمیده خانم که می دانست او چه می خواهد بگوید ساکت ماند ...اما شمیم چندبار دهانش را باز وبسته کرد ..می خواست چیزی را بگوید که نمی توانست ...

- شما...شماکه ..کسی رو خبر نکردین نه؟!

حمیده خانم گفت :

- خیالت راحت باشه...تومهمون منی وتاهروقت هم بخوای قدمت رو چشمام ! چیزی نمی گم ...

شمیم با خیالت راحت لبخندی عمیق زد وگفت :

- مدیونتونم ..همیشه ...

حمیده خانوم دستش را درهوا تکان داد وگفت :

- اما یادت باشه سرفرصت همه چی رو برام تعریف کنی...باید منو قانع کنی !

شمیم لبخند کم رنگی زد وگفت :

- چشم ...ولی مطمئن نیستم بتونم قانعتون کنم...

حمیده خانم به چشمان گود رفته و صورت گرد شمیم کمی خیره شد ونفس عمیقی کشید وگفت :

- کم کم سعی کن بشینی...یه کمم که بهتر شدی راه برو...سایه کمت می کنه...منم میرم غذاتو بیارم...

سایه به کمک شمیم رفت وحمیده خانم بیرون رفت ...شمیم به کمک سایه ازجایش بلند شد وبه پشتی تختش تکیه داد...سایه بالشی را پشت سرش گذاشت وپتو را تابالای زانوهایش کشید ..کنارش نشست وبالبخند به شمیم نگاه کرد..شمیم گفت :

- ممنون

سایه هم لبخند دوستانه ای زد وگفت :

- خواهش می کنم...شمیم گفت :

- اون روز که من بی هوش شدم ..چه جوری حمیده خانومو خبر کردین؟!

سایه گفت :

- وقتی دیدم تو غش کردی انقد دست وپامو گم کردم که فقط باجیغ وداد همه همسایه ریختن بیرون..خداروشکر حمیده خانوم بغل دستمه..هروقت صدام درمیاد به دادم می رسه ..اون روزم تا تورو دید گفت بیارینش خونه من...

شمیم سرش را پایین انداخت ودرحال گوش دادن با انگشتان دستش بازی می کرد..با خود فکر کرد...چقدر خوشحال است که حمیده خانم جلوی دیگران به روی خود نیاورده است که شمیم را حتی یک بارهم ندیده ونمی شناسد! چقدر خوب بود که حمیده خانم آبروی شمیم را خریده بود وگذاشته بود شمیم خودش را معرفی کند..چقدر حمیده خانم خوب بود..!مانند..درست مانند...با تصویر ایجاد شده ازفردی که درذهنش بود لبخندنش به تلخی تبدیل شد .....

******

باصدای زنگ اف اف ..زهره خانم که به خیال خود المیرا پشت در است زود به سمت اف اف رفت ودکمه را بدون اینکه بداند چه کسی پشت دراست زد...به سمت آشپزخانه رفت وکف گیردردستش را داخل برنج های درحال قل قل درآب قابلمه تاب داد ...باصدای درسالن بلندگفت :

- المیرا ! اومدی مادر؟!بیا خورشو تو درست کن من برم یه سربه ارمیا وبچش بزنم ...

صدایی نشنید ...حتما المیرا رفته بود لباس هایش را عوض کند...یک دانه برنج را در دستش بین دوانگشت اشاره وسبابه اش فشار داد ...نه خوب بود..دیگر موقع آب کش کردن برنج ها بود...آب کش رادر سینک گذاشت وبرنج را آب کش کرد وبعد درقابلمه ریخت..کمی روغن وکمی هم آب برنج به زیر وروی آن داد وبعد درآن را بایک دم کش گذاشت وزیرش را زیاد کرد تا بخارکند...برای دیدن المیرا بیرون رفت وهمان طور که بیرون می رفت حرف می زد:

- حالا من یه امروزی می خوام برم خونه نیستما..ببین چه جوری خودتو قایم کردی غذا درست نکنی ...

کمی ساکت شد ودوباره گفت :

- المیرا ...چرا جوا.....

دیگر درسالن ایستاده بود..قلبش ریخت...بادیدن تصویر روبروش...خواب بود یا بیدار؟!! بادهان باز با بهت وچشمانی اشکی به آنها نگاه می کرد..پسرجوانش...باهمان تیپ های مردانه اش..همان ابهت مهندس بودنش..همان جذبه اش..اما کاملا درجلدی پدرانه !پدری که واقعا پدرشدن به او می آمد! بایک قنداق بچه دردست..! ویک کیف سامسونت مشکی دردست دیگرش...بهترین ...قشنگ ترین ...وهیجانی ترین تصویری بود که پیش رویش می دید...

- سلام مامان جون

زهره خانم با اشک هایی که روی گونه می ریخت ..باشوق وقدم هایی سریع به سمت آنها رفت وگفت :

- سلام به روی ماهت عزیزم...قربونت برم ...فدای تو بچت...زودتر می اومدین مادر..زودتر...

وسر پسرش را درآغوش گرفت واورا بویید...بوی مردانگی می داد..می دانست ...اودیگر آن پسربی بند وبار آقای دادفر نبود که تانصفه شب ها درمهمانی وپارتی ها سرکند ودم صبح با لباس هایی پراز دود ودهانی بدبو وتنی آش ولاش وارد خانه شود! اودیگر آن ارمیا نبود...او حالا مرد بود..یک پدر مَرد!

زهره خانم خواست که بچه ارمیا را بگیرد که ارمیا گفت :

- خودم می برمش مامان ..فقط شما یه جای خوب به من نشون بدین بخوابونمش..!

زهره خانم با دهانی بازبه ارمیا نگاه کرد..او چقدر عوض شده بود! انگار واقعا به جای یک پدر یک مادر بود ! چقدر قشنگ بادخترش کنارآمده بود..یک کنارآمدن زیبا...یک کنار آمدنی که عشق پدر به دختررا به راحتی می شد درآن حس کرد..! به این زودی...واقعا معجزه بود..!زهره خانم درحالی که بامن من سعی می کرد بهت خودش را کنترل کند به طرف یکی ازاتاق هاراه افتاد وگفت :

- ب..بیا..بیا مادر..بیارش اینجا..

ارمیابه سمت آن اتاق رفت وبچه اش راهم همراه خود برد ...زهره خانم باحرکاتی که دست پاچگی به خوبی درآن پیدا بود تشکی را برای بچه پهن کرد ویک پتوی مسافرتی را برای زیر سربچه تاکرد وگذاشت ..ارمیا بچه رادرجایش خواباند وبدون این که ازمادرش کمک بخواهد ..پتوی دور بچه را بازکرد...بچه اش را به آرامی بلند کرد وپتو را اززیرش برداشت وپتوی دیگررا به رویش کشید..کلایش را برنداشت...! خودش می ترسید..ازسرما خوردن بچه اش..! هرچند دیگر هوا به بهار نزدیک بود وسردی کمتری داشت ...!

اما بهتر بود که فعلا رعایت کند...زهره خانم که بالبخند به ارمیا ونوه اش نگاه می کردگفت :

- خیلی تودل بروئه ..

ارمیا درحالی که پالتویش را درمی آورد لبخند زد..زهره خانم بازهم گفت :

- مث خودت مادر! وقتی به دنیا اومدی همه رو جذب خودت می کردی...انقدر شیرین بودی که توی فامیل همه دوست داشتن...وقتی ام که بزرگ شدی همه...

ارمیابه میان حرف مادرش آمد وگفت :

- وقتی ام که بزرگ شدم هیچ کی چشم دیدنمو نداشت !

زهره خانم اخمی کرد ودستی تکان داد وگفت :

- خودت خوب می دونی همه دخترا سرو دست برات می شکستن ! منتها توخودت گیرداده بودی به یه آدم بی خود...

ارمیا با این حرف مادرش سرش را زیر انداخت وزهره خانم گفت :

- خدامرگم بده..اصلا حواسم نبود توحال وروزت خوش نیس...بیا بریم ..بیا بریم یه جوشونده دم کنم برات اعصابت آروم ترشه..

ارمیا به دنبال مادرش راه افتادوهریکی دوثانیه برمی گشت وبچه اش را نگاه می کرد...وقتی هم که زهره خانم می خواست دراتاق را ببندد ارمیا گفت :

- بازش بذارین مامان

- یخ می کنه بچم ...

- پتو روشه کلاهشوهم برنداشتم ..می خوام اگه بیدارشدصدا گریشو بشنویم ...

زهره خانم مخالفتی نکرد ودراتاق را بازگذاشت وباارمیابه سمت آشپزخانه راه افتادند ...زهره خانم گفت :

- هنوز نمی خوای براش اسم انتخاب کنی ؟!

ارمیا وارد آشپزخانه شد ودرحالی که یکی ازصندلی های زیرمیزناهارخوری را برای نشستن بیرون می کشید گفت :

- انتخاب کرده بودم ..اما..

مکثی کرد وآرام ترگفت :

- رفتن شمیم همه چیزو بهم ریخت...

زهره خانم گفت :

- نمیشه که تاابد به خاطر نبود اون به فکر بچت نباشی...مطمئن باش اون خودشم یه روزی پشیمون میشه..توالان تنها کاری که باید بکنی اینه که فقط به فکربچت باشی..

ارمیا گفت :

- یعنی شما می گین دیگه دنبال زنم نگردم ؟!

زهر خانم لیوان جوشاندنی را جلوی ارمیا گذاشت وگفت :

- نمی گم نگرد..می گم به فکربچت بیشترباش..تو پنچ شش روز همش دنبال شمیم ازاین ور به اون ور رفتی ..یادت رفته ؟! یادت رفته شبا باچه وضعی می امدی خونه؟! یادت رفته تااومد حالت بهتر شه چقدر بدبختی کشیدی ؟! همش کنج اون اتاق عین جنون گرفته ها کزکرده بودی!به فکرزنت باش ولی بیشتر بچت...حالا اسمشو چی می خوای بذاری؟!

ارمیا لیوان رادردست گرفت وخیره به روبرویش گفت :

- می خوام برم شیرازمامان...احتمال می دم اونجا باشه...

زهره خانم باصبوری گفت :

- من هیچ مخالفتی با تو نمی کنم ..توباید زنتو پیدا کنی...باید بهش اطمینان بدی که نمی ذاری زندگیتون دیگه به دست هیچ بنی بشری خراب شه...اما قبل ازهرکاری سعی کن اول آفت های توزندگیتو ازبین ببری..همه چیزرو سامان بدی بعد زنتو بیاری..بعد بری دنبالش...

ارمیا کمی به مادرش خیره شد وگفت :

- ولی...آخه این بچه بدون مادرش.....؟!!

- این دوهفته چه طور بچت بزرگ شد ؟! بقیش هم باخدا...منو المیرا هم هستیم ...

ارمیا کمی درفکر فرو رفت وچیزی نگفت ...زهره خانم بازهم گفت :

- حالا خودت اسمشو چی می خوای بذاری ؟!

ارمیا گفت :

- اول می خوام با بابا صحبت کنم..نظرشماهم برام مهمه...اسم انتخابی من وشما همه رو قرعه می ندازیم ..

زهره خانم صندلی را بیرون کشید وکنارارمیا نشست وگفت :

- مانظرخودتو قبول داریم ...مطمئن باش پدرتو و المیرا هم همینو می گن..

ارمیا یک قلوپ ازمحتویات لیوان را خورد وگفت :

- همین که گفتم مامان...امشب همه باهم انتخاب می کنیم ...

*****

آرام آرام دستانش را به نرده ها گرفت ازپله ها پایین می رفت ...

ازهمان بالا وازبین نرده ها حمیده خانم را می دید که روی مبل تک نفره ای نشسته است و درحال تماشای تلوزیون است ...شمیم با لبخند گفت :

- سلام ...

حمیده خانم سرش را با شوق به سمت اوبرگرداند وبادیدن شمیم که ازاتاق بیرون آمده وراه می رود...! به سمتش رفت و همان طور که قصد کمک به اورا داشت گفت :

- سلام به روی ماهت عزیزم ...توبالاخره ازجات پاشدی؟

شمیم دست اورا گرفت وهمان طور آرام به سمت یکی ازمبل هابرای نشستن رفت وگفت :

- اگه خدابخواد...

حمیده خانم که سرازپا نمی شناخت شمیم را روی مبلی نشاند وخودش هم کنارش نشست...دستی برروی صورت شمیم کشید وگفت :

- هنوز رنگ به رو نداری...باید خوب بهت برسم .

شمیم لبخندی ازروی تشکر زد وگفت :

- سایه کجاس؟پیداش نیس!

- خونه خودشونه...این دختر وقتی بچه های من دور وبرم نیستن جای همشونو برام پر می کنه..

شمیم سری تکان داد وگفت :

- خداروشکر...به نظردخترخوبی میاد...

حمیده خانم گفت :

- به از شما نباشه دختر بدی نیس...هم خودش هم شوهرش آدمای ساده این ..

شمیم گفت :

- بچه نداره ؟

- نه ..تازه یه ساله اومدن این جا...اونام مث من تک وتنهان..خانوادشون تهرانن..

شمیم درجواب حمیده خانم سری تکان داد وچیزی نگفت...حمیده خانم گفت :

- میرم برات چای ومیوه بیارم..قول دادم حسابی بسازمت ...توهم قولی که دادیو توفکرش باش..

شمیم با ابهام به حمیده خانم نگاه کرد وگفت :

- چه قولی ؟

حمیده خانم خنده ای بامزه کردوگفت :

- به این زودی یادت رفت دختر؟ قرار بود منو قانع کنی ...من هنوز خانوادتو خبرنکردم !

شمیم با شنیدن این حرف لبخند غمگینی زد وسرش را زیرانداخت..حمیده خانم دستش را زیرچانه شمیم گذاشت وسرش را بالا آورد...

- قرار نیس کسی ازکسی دیگه خجالت بکشه..من فقط دلیلتو می خوام بشنوم...!

شمیم نگاهش را به چشمان آن زن مهربان دوخت..چقدر نگاهش را دوست داشت..چقدربرایش آشنابود..چقدر اورا یاد کسی می انداخت ...بازهم لبخند زد وگفت :

- چشم ..می گم .

******

- اِهکی...!!! مگه من مُردم ؟!

ارمیا با بی حوصلگی گفت :

- بفرما مامان جان..اینم ازگل دخترت که انقدتعریفشومی کردی...!

المیرا فوری برای دفاع ازخود گفت :

- خب منم ازاین بچه سهم دارم دیگه..هم عمشم ..هم فعلا پرستارش...!

ارمیا بااخم گفت :

- منت نذارا...

المیرا که ازاین حرف برادرش حسابی عصبی شده بود جیغی کشید وبه سمتش یورش برداشت که احسان فوری جلوی اورا گرفت ...

- اِاِ...المیرا عزیزم ! این کارا ازتوبعیده !

ارمیا پوزخندی زد وروبه احسان گفت :

- نه بابا این یه روز خل بازی درنیاره آدم باید شاخ دربیاره !

المیرا بازهم جیغ کشید ..احسان گوش هایش را گرفت وگفت :

- ارمیا جان جون هرکی دوس داری..بذار یه موردو این اسم بگه بعد قرعه کشی می کنیم !

ارمیا نگاهی به مادرش کرد وزهره خانم گفت :

- راس میگه مادر..همه یکی یه اسم می گن ..به برکت قرآن همه رو می ذاریم بین قرآن ویکی رو انتخاب می کنیم ..ایشالله که هرچی صلاحه پیش بیاد...

ارمیا دستی میان موهایش کشید وگفت :

- باشه پس صبرمی کنیم بابا هم بیاد..

وبلند شد وبه سمت اتاقش رفت..هرچند خودش ناراضی بود..هرچند دوست داشت لااقل خودش یک اسم را روی بچه اش بگذارد وبه احترام پدر ومادروخواهرش یک اسم منتخب آنهارا به عنوان اسم دوم برای بچه اش انتخاب کند! اما حالا که انگار مجبور شده بود اسم خودش راهم بین اسم های قرعه کشی بگذارد..کمی ..شاید کمی دلگیر بود...

ساعتی بعد ارمیا که درحال نگاه کردن به شیرخوردن بچه اش ازشیشه شیر دردست زهره خانم بود باصدای سلام آقای دادفر سرش را بالا کرد...آقای دادفر با ذوق به سمت بچه ی ارمیا رفت وباصدای بلندی گفت :

- دختر بابا چطوره ؟!!

زهره خانم شیشه شیر را ازبچه دور کرد تا شوهرش به خوبی بچه را ببیند ...آقای دادفر دست بچه را بوسید وگفت :

- بچم داره روز به روز بیشتر رنگ ورو میاد...

زهره خانم زیرلب گفت :

- صدهزار ماشالله ...

آقای دادفر که صدای زهره خانم را شنیده بود سری به طرفین تکان داد وگفت :

- خانوم یعنی به چشمای ماهم اعتماد نداری؟!

زهره خانم نگاهی به نوه کوچکش کرد وگفت :

- من به چشمای پدرشم اعتماد ندارم ..شما که جای خود داری...باید براش اسپند دود کنم امشب...هزارماشالله خیلی تو دل بروئه...می ترسم بچم توچشم باشه ..!

المیرا با ذوق دستانش را به هم کوفت وگفت :

- بابا جون می خوایم اسم براش انتخاب کنیم !

ارمیا گفت :

- بذار بابا ازراه برسه !

المیرا بی توجه روبه پدرش گفت :

- بابا قربون شکل ماهت..زود برو لباساتو عوض کن که من دیگه طاقت ندارم ...!

آقا فرید لبخند عمیق زد وگفت :

- به به به به ..به سلامتی بابا جون...یعنی نمیشه اول شام بخوریم بعد ...

المیرا فوری وسط حرف آقای داد فرپرید وگفت :

- بابا!

آقای دادفر خندید ودستانش را به نشانه تسلیم بالا برد وگفت :

- خیلی خب..خیلی خب..هرچی شما بگین..لااقل اجازه دارم برم دست ورومو بشورم که ؟!

المیرا فوری گفت :

- نه!

ارمیا چشم غره ای به بچه بازی های المیرا رفت واحسان ریز ریز می خندید..زهره خانم گفت :

- فرید جان تو به حرف این دختره نکن...اگه دنیا دست این باشه دو روز رو سرمون خرابه..برو کاراتو انجام بده بعد بیا..

آقا فرید رفت والمیرا اعتراض کنان دست مشت شده اش را باشدت پایین کوبید وبه جای ران پای خود روی ران احسان کوبید :

- مامان !

صدای آخ احسان بلندشد...المیرا یک لحظه به خود آمد...اول به احسان که قیافه اش را درهم کشیده بود وبعد به مشتش که روی پای او بود نگاه کرد ولبش را گاز گرفت ...

- ای وای...احسان...

احسان درمیان درد گفت :

- چیزی نیس عزیزم ..فقط نمی دونم چرا جدیدا زیادی رستم شدی!

زهره خانم با سرزنش به المیرا نگاه کرد وارمیاسرش را به طرفین تکان می داد می خندید ..!

وقتی پدر خانواده برگشت و روی مبلی نشست ..همه به دورش جمع شدند...او کمی به بچه هایش نگاه کرد...ارمیا ..بزرگترین فرزندش! پسر زجرکشیده اش و یک تازه پدر جوان ! المیرا...دختری که هنوز بچه بود وهمان شادی وسرزنده بودن بچگی اش را داشت ! ...احسان ..دامادی که به اندازه ارمیا دوستش داشت ! ودرآخر همسرش که بعد ازخدا ازهمه به او نزدیک تر بود...روی یک مبل تکی را نگاه کرد..خالی بود...آه عمیقی کشید واشک چشمان مردانه وپدرانه اش را ازچشم همه دور کرد..سرش را زیر انداخت وگفت :

- تواین شادی جای یه نفرخیلی خالیه ! ...شادیمون کامل نیس...اینو هممون می دونیم ! با اومدن این بچه ما بیشتر دور هم جمع شدیم یه خانواده صمیمی شدیم..اماشمیم ...

سرش رابالا کرد وبه ارمیا که کنارش نشسته بود نگاه کرد...سرش زیربود وغمگین...انگار که تمام غم های عالم روی سرپسرش ریخته بود..دستش را روی شانه پسرش گذاشت وگفت :

- هیچ وقت اون شب رو یادم نمی ره ارمیا...وقتی با شمیم اومدی خونمون وگفتی این دختره ای که بسته بیخ ریش من مال خودتون ! نمی خوامش! می گفتی من فقط...

حرفش را ادامه نداد و دستی به صورتش کشید وگفت :

- انگار سیلی که اونشب خوردی واقعا کاری بود...همون شب رفتی که دیگه نه شمیم و برگردوندی نه خودت گفتی که کسی دیگه رو می خوای!...اما هیچ وقت فک نمی کردم یه روز گذشتت کاردستت بده!...باباجون می دونم درعین خوشحالی همه ما توازهممون داغون تری...درکت می کنم..آدم وقتی زنش توخونه نباشه انگارنفسش بالا نمیاد..مخصوصا اگه عاشقش باشی!.نمی خوام داغتو تازه کنم نه! فقط می خوام امشب جای عروسمو ،مادراین بچه رو خالی کنم...من نمی گم مقصره ..نمی گم چرا رفت وتنهاتون گذاشت اونم تواین موقع ؟من می گم فقط تو پسرم..تووظیفته هرچه زودتر دنبال زنت بگردی...حالا این یکی دوهفته حالت درست وحسابی نبود که بخوای پی گیرشی می دونم .ولی الان که بهترشدی..الان موقعشه..برو هرجایی رو که می دونی بگرد...مادرت می گه نه.ممکنه اوضاتون بدترشه..اما من فک می کنم هرچی هم بشه اوضاعت بدترازاینی که هس نمیشه ! برو ویه مدت پیش زنت بمون..هرجا هس...نیا تهران ارمیاجان..نیا تا همه این دوز وکلکا بخوابه..این طوری هم برا خودت خوبه هم زن وبچت..

المیرا گفت :

- باباآخه ارمیاازکجا بدونه شمیم کجاست ؟ بیچاره کجارو بگرده ؟

آقای دادفر با حوصله گفت :

- مطمئنا اونم یه جایی رفته که تنها نباشه وبهش جابدن...پیداکردنش خیلی سخت نیس

وروبه ارمیا کرد وگفت :

- فقط این دفعه رو مواظب باش آبروت ازدستت سرنخوره ارمیا جان...آبرو مث یه ماهی تازه ازآب گرفته می مونه..هرلحظه که ازش غافل شی ازدست می دیش !

زهره خانم گفت :

- منم موافقم مادر..حالا که فکرمی کنم با پدرت موافقم..به خدا منم خوبیتو می خواستم..فقط دلم می خواست اول شرایطتت مساعد ترشه بعد بری دنبالش...دلم نمی خواد شمیم بازم اذیت شه...

ارمیا هیچ نمی گفت..سکوت کرده بود وغمیگن...همه دریکی دوثانیه درغم فرو رفتند...انگار که ماتم مرگ کسی را گرفته باشند...ساکت ..ساکت بودند تااین که...

صدای گریه ی بچه بلندشد...المیرا سرش را بالا کرد...

- وای بیدارشد...

وازجا پرید که برود وبچه را ازداخل اتاق بیاورد...ارمیا بادیدن این اشتیاق المیرا برای بچه ! روبه احسان گفت :

- فک کنم باید دست پا کنی...

احسان چشم غره ای به ارمیا که این حرف را جلوی پدرومادرش زده بود رفت وسرش را زیر انداخت...المیرا ازاتاق بیرون آمد و به همراه بچه که تکانش می داد وقربان صدقه اش می رفت یک کاغد و خودکارهم به دستش بود...جلو آمد وسر جایش نشست وگفت :

- خب همه یکی یه اسم بنوسن به انتخاب خودشون..اگه معنیشوهم بلدین بنویسین...بعد تامی کنیم ومی ذاریم بین قرآن..

همه موافقت کردند به جز احسان...اوقبول نمی کرد وتاآخرهم زیر بار نرفت که درانتخاب اسم بچه ارمیا دخالت کند..بیشتر این حق را به خانواده بچه می داد..! المیرا بچه را به مادرش داد واسم هارا بدون اینکه کسی بداند دیگری چه نوشته است گرفت وبین قرآن کریم گذاشت ...هرکدام ازاسم هارابین یک صفحه وبافاصله..قرآن را بوسید وآن را بست..حالا میان قرآن چهار برگه بود...! باید یکی انتخاب می شد...المیرا که مانده بود چه کسی اسم انتخابی را بیرون می کشد..به پیشنهاد آقا فرید قرآن را جلوی ارمیا گرفت ...زهره خانم فوری گفت »:

- بسم الله بگو مادر

ارمیالبخندی زد وچشمانش را بست ویکی ازبرگه هارا بیرون کشید ...المیرا قرآن را روی رحل گذاشت ...با شوق گفت :

- وی ارمیا زودباش بازش کن...

ودستانش را ازهیجان بهم کوفت...ارمیا با آرامش کاغذ را باز کرد وبه اسم انتخابی داخل کاغذ نگاه کرد...چشمانش می خندید...المیرا بی تحمل گفت :

- بخون دیگه اَه ...

ارمیا باصدای گیرایش خواند:

- تمنا:آرزو ، خواستن چیزی همراه با تواضع و فروتنی ، دختری که وقارش همه را در مقابلش به فروتنی می کشاند...

المیرا هینی کشید وازذوق شروع به دست زدن کرد..وبقیه چندثانیه بعد المیرا را همراهی می کردند...المیرا گفت :

- اسم انتخابی کی بود؟!!

به تک تک ..پدر ومادر وبرادرش نگاه کرد...ارمیا چشمکی زد وچیزی نگفت...المیرا با جیغ وسروصدا به سمت ارمیا رفت ...ارمیا که موقعیت را خراب می دید ازجا دررفت والمیرا به دنبالش :

- پسره تقلب کار...تواز اول خلقتت خلاف بودی...وایسا بینم...

زهره خانم بالبخند به نوه کوچکش که باچشمان درشت وبراق رنگی اش به این ور وآن ور نگاه می کرد چشم دوخت وزیرلب گفت :

- تمناخانوم ...همون چیزی شد که پدرو مادرت می خواستن !

******

اطرافش رابه خوبی دید می زد...بعد ازآن بیست روزی که ازآمدنش به آن خانه می گذشت ...تازه وقت کرده بود که خوب ببیند...یک سالن کوچک ...یک قالیچه ابریشم زیبا کف سرامیک های قهوه ای رنگ ...یک شومینه درست روبروی مبل ها و یک صندلی چوبی ،رو رووَکی روبروی شومینه...یک دست مبل سلطنتی ویک قاب عکس که ازبچه های حمیده خانم روی دیواره ی بالای شومینه قرار داشت...سمت چپ در ورودی سالن هم آشپزخانه به سالن اپن می شد و تقریبا وسایلش جدید وشیک بود...روبروی در ورودی یک راه پله به طبقه بالا می خورد وچند اتاق درطبقه دوم بود...یک پنجره بزرگ ودلبازهم درسالن بود وباپرده های توری ویالان های مشکی سالن خانه کوچک حمیده خانم را زیبا کرده بود...شمیم لبخندی زد وروبه حمیده خانم که درآشپزخانه بود گفت :

- خونتون مث خونه نوعروسا می مونه ماشالله !

حمیده خانم درحالی که درظرف میوه خوری میوه می چید خندید وگفت :

- همش کار بچه هامه...چون خودشون برا تفریح میان اینجا..می خواستن خونه منم براشون حکم ویلارو داشته باشه !

شمیم لبخند زد وسرش را زیر انداخت...حمیده خانم گفت :

- انداختمت توفکر نه ؟

شمیم سرش را بالا کرد وچیزی نگفت..حمیده خانم گفت :

- دیگه وقتشه نه؟

شمیم با کنجکاوی گفت :

- وقت چی ؟

حمیده خانم با مرموزی گفت :

- به ارمیا خبردادم ...

شمیم یک لحظه قلبش درسینه فرو ریخت...بادهان بازبه حمیده خانم نگاه می کرد...حمیده خانم ظرف میوه را دردست گرفت ودرحالی که بیرون می آمد باخنده گفت :

- نه مث این که هنوز دوسش داری...

شمیم نفس راحتی کشید وگفت :

- شوخی بود نه ؟

حمیده خانم یک بشقاب وکارد میوه خوری وظرف را جلوی شمیم گذاشت وگفت :

- شوخی که بود..اما مطمئن نباش همیشه همین بمونه...

شمیم غمگین گفت :

- من به شما اعتماد کردم..قول دادین

حمیده خانم کمی سکوت کرد وبعد گفت :

- فعلا میوه تو بخور...

شمیم بدون این که به حرف او توجه کندگفت :

- اگه ارمیا منو پیدا کنه همه چی خراب میشه !

حمیده خانم سری تکان داد وگفت :

- متاسفانه دلیلای خوبی نداری عزیزم !

شمیم درحالی که نخ های شالش بازی می کردگفت :

- برای من یکی دلیلام خیلی منطقیه...

- برای ارمیا چی ؟برای بچت ؟!

شمیم بایادآوری آن دو دلش گرفت...بچه اش..دخترش..نوزاد کوچولوی تپل وسفیدش! یعنی اکنون حالش چطور بود؟!

بابغض گفت :

- بااین کارم دوتاتیر زدم...یکی برا رد کردن دشمنام..یکی ام..

مکثی کرد وبا صدای لرزانی گفت :

- یکی ام به قلب ارمیا

حمیده خانم سکوت کرد تاشمیم راحت باشد وتوضیح دهد...

- شما جای مادرم..نیستش که باهاش درد ودل کنم ..اما شما هم مث اون ...ازروزی که اومدم توخونتون مث یه مادرازم نگه داری کردین..خیلی خوشحالم کردین که ارمیا رو خبرنکردین..می دونین اگه من نمی اومدم خیلی از شرایط دیگه توی زندگیمون ممکن بود به وجود بیاد که بدتربینمونو می ذاشت...من توی شرایط بدی بچه دارشدم ..نمی دونم چرا...اما خودم فک می کنم حکمت خدا بود...شاید خدا می خواست با این کارش جلوی رفتن منوبگیره..اما من حتی به خاطر زندگیم ازبچمم گذشتم !شاید الان شما پیش خودتون بگین من چقدر بد ذاتم..ولی باورکنین جداشدن از بچم به اندازه جداشدن جون ازجسمم بود...خیلی دلم می خواست ببرمش امانشد...زردی داشت..بازم اینو گذاشتم رو حکمت خدا...شاید خواست خدابود...ولی حالا دارم ازنگرانی ..ازدلتنگی و بی قراری دیوونه میشم ..روزی صدبار خودمو لعنت می کنم..ولی بازم نمی تونم هیچ کاری بکنم...ازآبروم می ترسم ...

حمیده خانم که تقریبا چیزی از حرفهای شمیم نمی فهمید گفت :

- حالا که داری تعریف می کنی از اول بگو...اززندگی مجردیت..ازپدر ومادرت تا ازدواجت با ارمیا...من دلم می خواد همشو بدونم...

شمیم لبخندی زد وگفت :

- یه رمانه مادرجون ...!!!

- نترس ..من گوششو دارم ... فقط قبلش میوه تو بردار بریم بیرون ..هم بگردیم هم حرف بزنیم ...

- چشم ...

ازجایش بلند شد وبه همراه حمیده خانم برای گشتن درآن خانه کوچک وزیبای سرسبزش به راه افتاد...بیرون رفتند وحمیده خانم گفت :

- حالا تعریف کن..

- راستش ...من شیرازی ام...توی یه خانواده متوسط بزرگ شدم..یه پدر ومادر و یه تک دختر که من بودم ! پدرو مادرم ایرانی نبودن ..اما عاشق ایران بودن..بااین که هردوتاشون ترکیه ای بودن اما یه مذهب کامل ایرانی داشتن...ازهمون اول ازدواجشون اومده بودن ایران وپدرم به خاطر کارش تو شیراز می مونه برای همیشه !مادرم خونه دار بود ویه اخلاق فوق العاده عالی داشت..صبور مهربون وباگذشت...پدرمم خوب بود..یه مرد شوخ وخندون..هیچ وقت خنده ها وشوخی هاشو یادم نمی ره...همش بامن لج بود..همش اذیتم می کرد ومی خندید..اما پشت اون کل کل ها واون لجبازیای پدرو دختری عاشق هم بودیم !..پدرم یه شرکت داشت ووضعش بد نبود..!یه خونه بزرگ تو شیراز داشتیم با یه ماشین ویه زندگی آروم... می دونین من ازکوچیکی کنار مادرم تربیت شدم ...مادرم بیشتر تو خونه بود واخلاق منو روز به روز مث خودش بار می آورد...منتها این وسط من یه شیطونی هایی داشتم که مادرم هیچ وقت خبردار نمی شد...بچه های مدرسه ودوستام بیشتر عامل این شیطونیا بودن ..البته طبیعی بود که یه بچه هرقدرهم خوب باشه تو مدرسه خیلی چیزا روش اثرمی ذاره..منم که یه دختر ساکت و مذهبی بودم توی دبیرستان یک هو تبدیل شدم به یه دختر شیطون وزبون دراز...درسم بد نبود..خوب خوب نبود اما بدهم نبود..درسمو می خوندم اما شیطونیه رو بیشتر می کردم...اهل پسر وپسر بازی نبودم ...اینم ازتربیت خوب مادرم بود که توی مخم فرو کرده بود یه دختر اگه باپسری معاشرت داشته باشه دیگه هیچ وقت نه خدا داره نه زندگی ! همیشه این جمله تو ذهنم بود وبه قول بچه ها توی مدرسه تنها بچه مثبتشون من بودم..اما زبون درازی رو متاسفانه خوب ازبرشده بودم...مامانم نمی دونست ومنم خودمو نشون نمی دادم..تااین که گذشت وسالی که کنکور داشتم بابا ومامان به خاطر یه ماموریت کاری رفتن تهران ...اما نرسیده به تهران تصادف کردن و...

شمیم بغضش را قورت داد وسکوت کرد...حمیده خانم به نشانه حمایت دستش را آرام روی دست شمیم گذاشت ..شمیم دستان گرم حمیده خانم را گرفت وبا آرامشی که ناشی ازآن دستان پیر وچروکیده بود ادامه داد:

- مامانم همون موقع به خاطر پرت شدنش به بیرون ماشین مرده بود..اما پدرمو به بیمارستان منتقل می کنن..اونم بعد یه روز مرگ مغزی شده بود..رفت توکما...بعد یه هفته هم که گذشت گفتن برنمی گرده و...دستگاه ها رو ازش جدا کردن...خیلی زجر کشیدم ..توی سالی که کنکور داشتم ...یه دختر تنها..نه حامی داشتم نه آشنای درست وحسابی...

حمیده خانم میان حرف های شمیم گفت :

- یعنی تو دایی خاله یا عمویی هم نداشتی ؟!!

شمیم سری به نشانه منفی تکان داد وگفت :

- تک وتوک اقوام دور بودن ولی همه این عمو ودایی وخاله هام خارج ازکشور بودن...همشون حتی پدربزرگا ومادربزرگ هام هم ترکیه ان...ما توشیراز خیلی غریب بودیم ..!

حمیده خانم سری به نشانه همدردی تکان داد وشمیم گفت :

- وقتی پدرو مادرم مردن دلم می خواست منم بمیرم ..یه دختر هجده ساله تک وتنها..تویه کشوری که هیچ کس رو درست حسابی نداشت واقعا دیوونه کننده بود...برای خاکسپاری پدر ومادرم همه آشناهامون اومدن ایران...سرنگه داشتن من دعوا بود..می فهمیدم..هیچ کدوم دوس نداشتن منو نگه دارن..خیلیا ادعای حامی بودن می کردن اما ته دلشون به مردن منم راضی بودن! خیلیا خواستگار وخواهانم بودن اما تا اون شرایط به وجود اومد وبی کس شدم دیگه نگامم نمی کردن..! منم که دیدم همشون دارن به خاطر من بهم می پرن حرف هیچ کدومشونو قبول نکردم ...یه ماه بعد که قرار بود مثلا باهمشون برم ترکیه درست شبی که فرداصبحش پرواز داشتیم رفتم خونه همسایمون...توی اتاق دختر همسایمون موندم تا آبا ازآسیاب افتاد وفهمیدم همشون رفتن...دلم می خواست فقط زودتر ازشرشون خلاص شم ! خدارو شکرمی کردم سند خونه وماشین وشرکت بابامو پیش خودم نگه داشتم تا اونا دستشون بهش نرسه..مطمئنا اگه دستشون به مال واموال پدرم می رسید همه رو می کشیدن بالا ومنوهم آواره این خونه واون خونه می کردن..اما خداروشکر می کردم که سنم به اندازه ای بود که همه چی رو بفهمم ! خلاصه اونا رفتن ودیگه پیداشون نشد...خودم زنگ زدم به مادربزرگم ،مادرپدرم وگفتم من خوبم ..می خوام تنها باشم وتوی ایران زندگی کنم...بماند که چه قشقری به پاشد وتایه سال ازدست اونا چه کشیدم اما مهم این بود که این میون یه نفر غریبه اومد ومنو نجات داد...

حمیده خانم با خنده گفت :

- فرید !

شمیم لبخند غمگینی زد وگفت :

= دلم برا عمو تنگ شده..خیلی هواشو کردم...

- خب می تونی بهشون زنگ بزنی ! جوری که هیچ کس نفهمه جز فرید وخانوادش!

شمیم سری به نشانه منفی تکان داد وگفت :

- می ترسم ...این دفعه دیگه ریسک نمی کنم...من این راه رو انتخاب کردم ...دارم سختیاشو به جون می خرم که شاید همه چیز درست شد! دیگه کاری نمی کنم که یه وقت به ضررم تموم شه...!

حمیده خانم گفت :

- من که نمی فهمم توچی داری می گی !

شمیم خندید وگفت :

- موقعی که عمو فرید اومده بود شیراز درواقع هم عمو هم ارمیا توی مراسم خاکسپاری و چهلم حضور داشتن اما خب...من اوضاع خوبی نداشتم اون موقع ..نفهمیده بودم کی هس کی نیس! عمو فرید رو نمی شناختم اما همیشه بابام ازیه دوست صمیمی که درتهران زندگی می کنه حرف می زد... من وقتی فهمیدم عمو همون دوست قدیمی باباس که خود عمو فرید اومد وگفت که من موقع مرگ پدرت بالای سرش بودم ...می گفت بابام بیمارستان تهران بود وتواون یکی دو روز عمو فرید فهمیده ورسیده...می گفت بابام وقتی همون اولا بهوش بوده وصیت کرده عمو فرید مواظب من باشه...ازاون موقع هم عمو دیگه ازشیراز برنگشته بود..البته من دیگه ارمیا ندیدم...انگار اون موقع اون رفته بود تهران...منم اصلا نمی دونستم عمو هم چنین پسری داره ! تو اون شرایط درگیری اقوام طماع من ..البته نه همشون ..بعضیایی که چشمشون دنبال پول وشرکت بابام بود عمو همه سند ومدارک رو نشون داد و وبا وکالت نامه ای که بابام ازجانب خودش قبلا تنظیم کرده بود همه اونا رو سرجاشون نشود...خوشحال بودم ولی گاهی به عمو هم شک می کردم...اما بازم اعتماد کردم..به خدا نمی دونم چه جوری..گاهی هم ازخودم می پرسم واقعا چقدر خدابزرگه...اصلا اون روزا به چشم دزد نمی تونستم به عمو نگاه کنم ونکردم...فقط گاهی شک ویه ترس غریب دخترونه سراغم می اومد...ولی هیچ کاری نمی تونستم بکنم ..من سندو زندگی ومال واموال پدرمو دست عمو داده بودم ! جالب بود دست نزدیکانم ندادم و یک راست گذاشتم تودست یه مرد غریبه ازراه رسیده..همیشه برام این کارم جالب بود...یه اعتماد قشنگ کردم ..می دونم اینم حکمت خدابود...عمو فرید مرد فوق العاده ای بود...خیلی زود بدون این که بخواد مث بقیه منتی سرم بذاره شرکت رو بایه آدم دیگه قول نامه کرد وپولشو تو حسابم ریخت...مونده بود خونه وماشینمون که من می خواستم نگهشون دارم تا بعد ازاعلام نتایج کنکورم ..عمو خیلی اصرار کرد که برم خونه خودش..می گفت بیاخونه ما زندگی کن..می گفت خانوادم بد نیستن..مطمئن باش از اومدن تو خوشحال می شن..اما من قبول نکردم ...فقط می خواستم بمونم وبخونم برای دانشگاه...عمو وقتی دید مرغم یه پاداره مخالفتی نکرد وگذاشت بمونم شیراز..من موندم وتنهایی...شبا فقط دخترهمسایمونو می آوردم پیشم وروزا همش درس می خوندم..عموهم هرازگاهی بهم سرمی زد ویه کاره به خاطر من می اومد تهران..با یه عالمه خرید برای خونه ومن یه نفر! خیلی خوشحال بودم که توی ایرانم و یکی هس که همیشه به فکرمه..عین پدرم ...!

کنکورمو به نسبت بد ندادم ..هرچند خیلی هم راضی نبودم اما بد هم نشد...به پیشنهاد عمو هرچی تونستم اول رشته های تهران رو انتخاب کردم که خوش بختانه هم قبول شدم وعمو خیلی راحت بعد ازفروش خونه وماشین این دفعه دیگه منو به خونه خودش برد...

شب از راه رسیده بودیم ..ساعت یازده بود فک کنم...عمو منو اول به خانوادش معرفی کرد..که من فقط یه خانومو دیدم به اسم زهره خانم ..! عمو زیاد ازخانوادش برام تعریف نکرده بود ...اولش فک می کردم عمو هیچ بچه ای نداره اما وقتی نمی ساعت گذشت و یه پسر وارد خونشون شد به اشتباهم پی بردم...ارمیا ... همون اول ..مادرجون ...باورکنین همون اول با اون چشمای جدیش جذبش شدم ...

حمیده خانم لبخند زد وشمیم سرشو پایین انداخت...کمی سکوت کرد تا خودرا بازیابد...چقدر دلش اورا می خواست...ارمیای خودش را...آغوش مسخ کننده اش وعطر مردانه اش...آن دستهای قوی که به دور کمرش گره بخورد وآن سینه برجسته ومردانه ای شمیم سرش را روی آن بگذارد...صدای مهربانش وقربان صدقه هایش...شمیم بغض کرده بود..اشک چشمانش فقط منتظریک تلنگر بود...دلش می خواست گریه کند اما نه جلوی حمیده خانم ...حمیده خانم چیزی نگفت...شمیم هنوز سکوت کرده بود...نمی توانست حرف بزند..می دانست اگر دهان باز می کرد باید یک گریه زاری درست وحسابی راه می انداخت...حمیده خانم که دید او حالش خیلی خوب نیست..خیلی آرام از شمیم دور شد واورا تنها گذاشت ...شمیم به رفتن او نگریست...اوهم خوب بود..حمیده خانم هم مانند آنها خوب بود...! ازجایش برخواست وبه اتاقش رفت ..خدارا شکر می کرد که نمی خواهد ازتوی سالن وازجلوی حمیده خانم رد شود...! خیلی راحت ازپله های داخل اتاق به تراش اتاقش رفت وازآن بالا غروب زیبا ودرختان سرسبززیرپایش را دیدمی زد..دلش هوای صدای ارمیارا کرده بود...خوشحال بود که سایه قبلا همه چیزرا برایش فراهم کرده بود...هم دستگاه سی دی را ...وهم یک سی دی که پر ازصدای ارمیابود...!!! هرچند پیدا کردن دومی خیلی سخت بود تا دستگاهش ! شمیم به داخل اتاق رفت و سی دی را داخل دستگاه گذاشت ..صدایش را تنظیم کرد وبیرون آمد...کنار تراس ایستاد وبه آسمان چشم دوخت...صدای ارمیا بلندشد...این بار فروریخت ...اشک چشمانش فرو ریخت وبغضش راسبک کرد...دیوانه اش بود...دیوانه !....

به آغوش تو محتاجم ....

برای حس آرامش...

برای زندگی باتو ....

پر ازشوقم پرازخواهش !

به دستای تو محتاجم

برای لمس خوش بختی...

واسه تسکین قلبی که ...

براش عادت شده سختی ....

به چشمای تو محتاجم واسه تعبیر این رویا

که بازم میشه عاشق شد تو این بی رحمی دنیا

تواین بی رحمی دنیا...

به لبخند تو محتاجم ..که تنها دل خوشیم باشه

بذار دنیای بی روحم به لبخند تو زیبا شه

به لبخند تو زیبا شه

به لبخند تو زیبا شه

به تو محتاجم وباید

پناه هق هقم باشی ...

همیشه آرزوم بوده که روزی عاشقم باشی...

که روزی عاشقم باشی...

صدای گریه آرامش در صدای زیبای ارمیا گم شده بود...حمیده خانم آن بیرون درحالی که به صدای ارمیا با علاقه ای خاص گوش می داد می دانست اکنون حال شمیم چگونه است ! درکش می کرد...سرش را به تاسف تکان داد ودستانش را برای دعا بلند کرد:

- خدایا خودت به خیرش کن ...!

*****

ملوک خانم درآشپزخانه مشغول بود وارمیا با آن لباس های رزمی اش برروی تاتومی ها داخل اتاقش تمرین می کرد...هراز گاهی با عشق نگاهی به تمنا که روی تخت بدون لباس وفقط با یک مای بیبی رها شده بود ودست وپا می زد می کرد و لبخند می زد...قراربود به عنوان مربی یک باشگاه برای یک سال قرار داد ببندد ! احتمال می داد حسابی مشغول شود...باید سرخودش را گرم می کرد..خودش هم راضی بود..هم شرکت رادردست داشت هم عصربعضی از روزها به باشگاه می رفت وهم تمنا را برای ازیادبردن غم شمیم انتخاب می کرد...هرچند هنوز از فکر شیراز رفتن بیرون نرفته بود..همین روزها...می رفت ...برنامه ریزی کرده بود..به خصوص که پدرش هم تاکید کرده بود !

یک فرم را زد ...فرم دو..همانی که به شمیم روزهای اول یاد می داد...بازهم شمیم ! اول وآخر به هرچه فکر می کرد به او می رسید..مثلا داشت تلاش می کرد با غم نبودنش کناربیاید! درحال زدن همه حرکات رزمی اش..به یاد اومی افتاد..به یاد دوسال قبل ..به یاد لوس بازی های شمیم ...جیغ زدن هایش..به یاد حرف گوش نکردن هایش وبه یاد جدیت های ارمیا وتنبیه های سختش ...!

"""""

- محکم محکم کار کن این چه وضعشه!

- دیگه محکم تر از این نمی تونم بزنم

- شمیم دستاتو محکم بکش جلو مگه رو خار راه میری محکم هان سوهان بزن ببینم

- اِ ... دلتم بخواد

- بزن می شمرم

- خوبه؟ این دفعه دیگه تمام تلاشمو کردما

ارمیا در حالی که حرکات رزمی شمیم را نگاه می کرد مرتب با صدای بلند می شمرد.

- خیلی خب بسه فرم دو رو برو ببینم

- وای ارمیا خسته شدم

- زودباش می شمرم

شمیم بالاجبار شروع به زدن حرکات کرد ... ارمیا در حالی که نگاهش می کرد سرش را به طرفین تکان داد:

- بشین دراز نشست بزن

- اِ ... چرا؟

- اصلا خوب کار نمی کنی بيست تا زود باش

- ارمیا

- سي تا

- توروخدا

- چهل تا میت میزنم تو شکمتا زود باش

- اصلا نمی خوام ...

- وایسا ببینم دختره پررو کجا میری؟

شمیم سمت اتاقش رفت وگفت:

- میرم لباسامو عوض کنم اصلا استاد بداخلاق نمی خوام

ارمیا به دنبالش رفت و بازویش را کشید و او را به سالن برد. شمیم در حالی که تلاش می کرد از دست او رها شود گفت:

- ولم کن زور که نیس نمی خوام.

- زود باش دستاتو بزن پشت سرت شکمتو محکم بگیر بيست تا میت..

- نمی خوام می ترسم

- بشین صدتا درازنشست

شمیم جیغ کشید ... و ارمیا می خندید ... و در آخر هم به دنبالش گذاشت و با چند ضربه میت روی شکم شمیم خواباند ...""""

غمگین شد..اما دست وپاهایش را باحرص ومحکم فرم می زد...چشمانش را بست...نفس عمیقی کشید وسعی کرد یادش را منحرف کند..فکرنکند..باردیگر به تمنا نگاه کرد وفرم دو را تمام کرد ودرآخر بایک صدای فریاد رزمی اش...حرصش را خالی وفرمش را به اتمام رساند...ملوک خانم که ازصدای فریاد ارمیا گمان کرده بود که او عصبانی شده است با شتاب وترس برای نجات دادن تمنا داخل اتاق شد.....

- آقا...

یک هو بادیدن ارمیا درآن لباس ها وتمنا که ساکت چشمان درشت ورنگی اش رابه پدرش دوخته بود مبهوت گفت :

- وای خدا مرگم بده...فک کردم چیزیتون شده خدای نکرده..!

ارمیا باتعجب اول به ملوک خانم نگاهی کرد وبعد خندید :

- داشتم تمرین می کردم ملوک خانم...!

ملوک خانم نفس راحتی کشید وگفت :

- معذرت می خوام آقا...نباید بگم ولی توی خونه...اونم جلوی دختر کوچولوتون..جای خوبی برای این چیزا نیس...!

ارمیا سری تکان داد ومیت دردستش را روی زمین پرت کرد ودرحالی که کمربند مشکی اش را ازروی لباسش بازمی کرد گفت :

- بدبختی می دونی چیه ملوک خانم ؟! من نمی تونم تمنا روباخودم ببرم باشگاه...هم می خوام جلوم باشه هم کارمو بکنم..اینه که این وضع پیش اومده..عیب نداره...تمناهم عادت می کنه ! ...

ونگاهی به نوزاد کوچکش انداخت وخندید...ملوک خانم گفت :

- المیرا خانوم زنگ زدن گفتن تایه ساعت دیگه میان اینجا...تاشما برید حموم وبرگردین من تمنارو نگه می دارم ..خیالتون راحت باشه..

ارمیاگفت :

- ممنون ...باشه ..می تونی بری ملوک خانوم..فقط من رفتم حواست به کوچولوی من باشه ..

- چشم ... 

ملوک خانم بیرون رفت وارمیا لباسهایش را بیرون آورد...شلوارک سفیدش را پوشید وحوله اش را روی شانه اش انداخت...درکمد را بست که چشمش به تمنا افتاد...چشمان زیبایش راروی ارمیا زوم کرده بود! ارمیا خندید وگفت :

- فدات شم بابایی...به چی نگاه می کنی ؟!

وبه طرفش رفت وبا همان بالا تنه برهنه اش روی تخت خزید...دستان بچه اش را بوسه باران کرد..صدای اوق و ووق کردن تمنا بلندشده بود...انگار که می خواست با پدرش حرف بزند! انگاراوهم پدرش به همان حد دوست داشت که ارمیا تمنا را !!! از صدای تمنا ارمیا بیشتر مشتاق می شد و بیشتر با او بازی می کرد..

- جون دلم ...چقده تونازی آخه..بخورمت من ..

کف پاها وکف دستان ..روی شکم ..روی سر ...همه را می بوسید..دستان کوچکش را به صورت خود می کشید...پای کوچش را دردست می گرفت وقلقک می داد..صدای تمنا بلند می شد وارمیا قهقهه می زد...عشق می کرد ازپدر بودن !

بعد ازساعتی بالاخره خودش را راضی کرد که ازتمنای کوچکش دل بکند..آن هم با اخطار ملوک خانم که ازبیرون داد وبیداد می کرد...تمنارا یک باردیگر بوسید وبه داخل حمام رفت..ملوک خانم وارد اتاق شد ویک دست بلوز وشلوار صورتی برتن تمنا کرد ویک کلاه همان رنگ هم به سرش گذاشت ...اورا روی تخت گذاشت وشیشه شیرش را به دهانش برد...انگارکه تمنای کوچک حسابی گرسنه بود...تند تند می مکید ومی خورد...!

ساعتی بعد ارمیا ازحمام بیرون آمد...تمناخواب بود...نزدیکش شد و روی دستش را محکم بوسید وبعد حوله حمامش را بیرون آورد...صدای دراتاق آمد...وبعد ملوک خانم گفت :

- آقا ..خواهرتون اومدن ...

ارمیا گفت :

- خیلی خب الان میام ...

بلوز وشلواری سفید رنگ ازجنس کتان را که زیبا ترش می کرد رابرتن کرد..جلوی آینه رفت...موهایش را بابورس شانه کرد ..عطرهمیشگی نیوباسش را زد وبیرون رفت ..در اراتاق را بازکرد وآرام بست تا تمنا بیدار نشود..بلافاصله بعد ازبیرون رفتنش ...

ازدیدن کسانی که جلوی دیدش بودند...مات ماند...

خدای من ! المیرا چه کرده بود؟!!! همه ی تعجب وحیرتش جای خود را به خشمی آشکار درچشمان جدی اش داد وباعث دندان قروچه کردنش شد...هردو بادیدن ارمیا خیلی سریع ازجا بلند شدند ...سرهایشان به زیر بود وسلام کردند...ارمیا با حرص وبه آرامی جوابشان راداد...المیرا هم آخر ازهم باترس روبه برادرش سلام کرد...ارمیا نگاه زخمی اش را به او دوخت و المیرا سریع گفت :

- اومم...ارمیا جان..دوستانمون اومدن تمنارو ببینن و...

مکثی کرد وسرش را زیر انداخت..آرام ادامه داد:

- عذرخواهی کنن...

ارمیا پوزخندی زد ...که ازچشم امید دور نماند...ارمیا بدون اینکه تعارفی برای نشستن آنهاکندخودش روبروی آنهاروی مبلی نشست ...امید و ملیسا همان طور ایستاده بودند...المیرا آب دهانش را قورت داد وباکمی من من گفت :

- چرا ایستادین ؟!بشینین...

ملیسا وامید قصد نشستن را کردن که ارمیا خیلی جدی گفت :

- لازم نیس...!

امید وملیسا یک هو راست ایستادند...باتعجب به ارمیا نگاه می کردند...ارمیا گفت :

- شما ...

ونگاهش را به امید انداخت وگفت :

- آقای کریمی ...این دفعه دومته بدون خواست من وارد خونه ام شدی...حواست باشه ..دفعه سومت برت می گردونم تو همون حلفدونی که بودی !

امید دستانش را ازفشار وارد شده برااعصابش مشتی کرد وچیزی نگفت ...المیرا گفت :

- ارمیا جان ...اینا تقصیری ندارن !می خواستن اول اجازه بگیرن ولی من خودم خواسـ...

ارمیا که حسابی جوش آورده بود یک هو داد زد:

- توهم خیلی اشتباه کردی!

المیرا ساکت شد وملیسا با ترس ویک شرمندگی خاص گفت :

- باورکنین ماهم به اشتباهمون پی بردیم که اومدیم عذرخواهی...از روزی که امید آزاد شده وگفت که شما رضایت دادین من شرمنده ترشدم...من به شمیم بدکردم..به شما بدکردم...اصلا همه تقصیرا گردن منه به خدا..امید چوب ندونم کاریای منو خورد...! حالام اومده بودم همه چیزو براتون بگم ...بگم که گول اون روژان لعنتی رو خوردم...بگم که...

ملیسا بغض کرد وبه گریه افتاد...درمیان گریه هایش ادامه داد:

- وقتی فهمیدم کارای منو امید باعث رفتن شمیم شده...به خدا...به خدا دلم می خواست خودمو بکشم..فک می کردم اختلاف بینتون پیش بیاد ولی نمی دونستم که باعث رفتن شمیم میشه...!

بازهم گریه ای کرد وگفت :

- حالام هرچی شما بگین ...ما تاشما نخواین این جا نمی مونیم...

وروبه امید گفت :

- بریم...

تادم در حرکت کردند که بروند...تادستشان به سمت دستگیره در رفت...صدای ارمیا آمدبدون اینکه به آنها نگاه کند گفت :

- روژان به ازای این کارا چی بهتون داد؟!!

ملیسا برگشت وبا صدایی گرفته گفت :

- پول ! پول ازدواجمون !

ارمیا سرش رابه سمت آنها برگرداند وگفت :

- بیاین بشینین ...

ملیسا خوشحال لبخندی زد ودماغش را بالا کشید...سریع با امید روی مبل سه نفره روبروی ارمیا نشستند...ارمیا باکینه ای عمیق به هردوی آنها نگاه می کرد...دوعاملی که باعث بهم خوردن زندگی اش شده بودند! دونفری که شمیم را به رفتن کشانده بودند...! مطمئنا اگر ارمیا ازجرمش نمی ترسید هردو را درهمین خانه خودش می کشت ! روبه ملیسا که ساکت بودگفت :

- خب ؟!!

واز میز کنار مبل جعبه فلزی سیگارش را برداشت وبایک فندک آن را روشن کرد...ملیسا هنوز می ترسید حرف بزند...ارمیا کامی عمیق ازسیگارش گرفت ودرحالی که دودش را بیرون می داد گفت :

- من منتظرم ...

ملیسا گفت :

- از اولش می گم ...از همون اولی که ...منو امید باهم آشناشدیم ...!

ارمیا سری تکان داد و ملیسا شروع کرد...

- چندماه پیش امید ازم خواستگاری کرد...شمارمو ازبچه های دانشگاه گرفته بود ومی خواست اجازه بگیره با خانوادش بیاد خواستگاری...منم که می دونستم امید ازاولش خواهان شمیمه قبول نمی کردم..گاهی بدوبیراه بهش می گفتم ...گاهی فک می کردم حتما بازم می خواد ازطریق من به شمیم برسه وبه شمیم ضربه بزنه...وگرنه براچی باید ازشمیم بگذره به دوست صمیمیش گیره بده ! خلاصه حسابی زدم توپرش...چندبارهم موبایلمو تا یکی دوهفته خاموش می کردم اما انگار نه انگار...! دست برنمی داشت ...دلم نمی یومد به پلیس خبربدم..دلم برا امید می سوخت..می دونستم سرقضیه شمیم بدجور دل شکسته شده...براهمین کاری نکردم که پشیمون شم...باخودم گفتم که من که می دونم خودم دارم چیکارمی کنم ...یه مدت سرکارش می ذارم بعدش می ذارمش کنار..لااقل این جوری شاید ازم خسته شه ! ...وقتی ام بازم بهم گیر داد وزنگ زد باهاش خوب حرف زدم ویه جورایی نشون دادم خواستار ادامه رابطه ام ...گذشت تااین که مایکی دوماه باهم بودیم...دوستیمون درحد یه کافی شاپ وپارک بود...منم دیگه خیلی با امید مخالفتی نداشتم...رفتاراش خوب بود..ازاون پسرای سبک سری که فک می کردم نبود..یه جورایی خوشم اومده بود ازش! اصلا جلوی من حرفی ازشمیم نمی زد...محبتاش جوری بود که واقعا درک می کردم شکسته واحتیاج به یه حامی داره ! بااین که اصلا قصد دوستی نداشت واصلا هم اذیتم نمی کرد امامن بهش شک داشتم ..رفتاراش همیشه مث اونایی بود که فقط قصد ازدواج دارن ! هیچ وقت به فکر خودش وسو استفاده نبود...خوب اینارومی فهمیدم...باخودم درگیر شده بودم ...نمی دونستم واقعاهدفش همینه یا همش نقش بازی کردنه ؟!! باخودم عهد کردم امید رو کسی بدونم که همش داره جلوم نقش بازی می کنه ومن پسش بزنم..گول نخورم..! فقط به خاطرشمیم ..به خاطر خودم که بدبخت نشم..! یه کاردیگه هم کردم..یه مدت امتحانش کردم...حسابی باچندتاشماره سربه سرش گذاشتم..مزاحمش شدم...بدون این که حتی یه ذره سوتی بدم...زیاد پانمی داد...نمی گم مثبت مثبت بود...ولی همون بودکه فکرشومی کردم..زیادی اهل دوست ودوست بازی نبود..! خلاصه تایک ماه هم من احتیاط می کردم وامتحانش می کردم ...حالا به غیرازتلفن زدن بایه راه های دیگه هم ...خدایی خوب امتحاناشو پس می داد..داشت بهم ثابت می شد واقعا علاقه ای توکاره و قصد ازدواج داره...این باربدون شک وبا علاقه ای که فک می کردم بهش پیدا کردم وارد شدم ...دیدم نه ..انگاری راستکی راستکی داره جدی میشه...واقعا بهم علاقه داشت..البته من هیج وقت نپرسیدم تاچه حد عاشق شمیم بودی...! اما مطمئن بودم به من فقط علاقه داره..اگه شمیم عشق بوده من علاقه بودم! برام سخت بود..حالا که باورش کرده بودم برام سخت بود که من علاقه باشم وشمیمی که توی زندگی امید نیست عشق! وقتی ام که تصمیم گرفتم امید رو بذارم کنارنتونستم...حالا من بودم که علاقه داشتم...شایدم...عاشقش شده بودم..! بدترین درد بود..این که کسی الکی وارد زندگیت بشه و الکی جدی بشه...تازه وقتی الکی وارد شده به جایی برسه که این الکی بودن باعث بشه تو یه پله بالا تر از اون قرار بگیری...! من عاشق باشم واون علاقه داشته باشه فقط! سخت بود خیلی سخت...توهمین هیر و ویر روژان پیداش شد...نمی دونم چه جوری زاغ سیاه منو امید رو چوب زده بود..نمی دونم چجوری ازهمه چیز خبرداشت! اما اینو خوب می دونم ارمیا خان ! روژان حاضره برای بدست آوردن شما جونشو هم وسط بذاره...من می دونم اون قبلا نامزدی کرده وشما رو به بدترین شکل ها پس زده...

ارمیا با شنیدن این حرف ملیسا...سرش را که پایین بود فورا بالا آورد وبه ملیسا چشم دوخت...با اخم ..ملیسا گفت :

- روژان همیشه شما رو دوست داشته ...حالا نمی دونم واقعا دوست داشته یا مال واموال وموقعیتتونو..اما اینو مطمئنم اون نامزدی دوسال قبل هم برای کشوندن شما به پای خودش بوده..اون همیشه به من می گفت اگه کاری کنی که ارمیا ازشمیم متنفر بشه زندگی منو امید رو به بهترین شکل تامین می کنه! منم خام حرفاش شدم..تو بدشرایطی بودم ...امیدو دوست داشتم .می خواستم باهاش ازدواج کنم ...امید هم پول داشت..اما نه به اندازه اونی که روژان بهم وعده داده بود...اگه یه جشن عروسی باپول روژان می گرفتیم یه شبه تو تهران صدا می کرد...اما من خر نمی دونستم دارم جشن عروسیمو...همه آرزوهامو رو ویرونه های زندگی بهترین دوستم بنا می کنم !

ارمیا ته سیگارش را درجاسیگاری پرت کرد وازخشم ازجایش بلند شد ...که فقط داد نزد وچیزی نگوید...پشت پنجره سالن رفت و دستی به صورت شش تیغه اش کشید...نفس عمیقی کشید ...چقدر توطئه پشت زندگی شان بوده ونمی دانستند! چقدر حسود..چقدر طماع !!!

ملیسا می گفت ومی گفت :

- کم کم ملاقات هام با روژان خیلی جدی شده بود...اون بهم دروغ می گفت..می گفت شمیم زندگیشو خراب کرده ..می گفت با ارمیا نامزد بودم وشمیم اومد همه چیزو به خاطر پول ارمیا خراب کرد..می گفت می خواد ازش انتقام بگیره...اونم یه کوچولو ...فقط بایه ترس..! می گفت هیچی نمیشه..فقط می خواد یه کم ارمیا رو بترسونه...یا یه کم شمیم ازارمیا متنفرشه...! منم باور می کردم..باورکردم با این که شمیم بهم گفته بود قبلا قضیه شما وروژان چی بوده ! انقد روژان گفت وگفت تا این که قبول کردم..فقط توی سرم یه چیز می دیدم ..یه جشن عروسی هزارنفره ویه تالار توی بهترین جای تهران یه ماشین مدل بالا ویه خونه ولباس عروس ...

ملیسا به اینجا که رسید ساکت شد ولبش را گاز گرفت وبا اشکی که درچشمانش می جوشید گفت :

حالا می فهمم آدمایی که حاضرن برا پول جون یکی دیگه رو بگیرن یعنی چی ! منم مث اونا به خاطر پول هنگفت روژان نکبت دوستیو شرافت ومعرفت رو کنار زدم وبه شمیم ضربه زدم..خیلی راحت هم بااین قضیه کنار نیومدم ! یکی دوهفته خیلی باخودم کلنجار رفتم ..خیلی با خودم درگیر بودم ولی آخرش به پیشنهاد روژان پادادم..! قرار بود من امید رو خیلی جدی کناربزنم فقط به دلیل گذشته ای که با شمیم داشته...روژان می گفت این جوری امید مجبور میشه خود شمیم رو وسط بکشه تا منو راضی کنه وکافیه این وسط ارمیا امید و شمیم رو باهم ببینه! اون موقع انتقامشو ...

- بسه ...

ملیسا والمیرا باترس کمی ازجاپریدند..ملیسا ساکت شد وارمیا بعد ازآن فریاد به آهستگی گفت :

- بسه ..دیوونم کردین...بسه...!

ارمیا یک دستش را به لب پنجره گرفت وبایک دستش درموهایش کشید...عادت همیشگی مردها...یاشایدهم عادت همیشگی ارمیا! باصدایی خش دار همان طور که پشتش به آنها بود گفت :

- چه کردین باشمیم من...چه کردین شما...

وسری تکان داد وپیش خود فکرکرد همه ی این زجرهای شمیم به خاطروجود ارمیااست ! همش خودش...باصدایی آرام طوری که افراد پشت سرش هم می شنیدند گفت :

- لعنت به من...لعنت...

المیرا گفت :

ارمیا جان تو چرا خودتو ملامت می کنی؟...همه بدبختیاتون فقط به خاطر وجود اون نکبته !

ارمیا نفس عمیقی کشید وبرگشت وبه المیرا نگاه کرد...در دل نقشه ها می کشید برای آن دختر! دیگر این بار دست برنمی داشت...دست برنمی داشت تا انتقامش را بگیرد...!

ارمیا سرجایش نشست و سیگاری دیگررا آتش زد...ملیسا بابغض گفت :

- شمیم همیشه واسه سیگارکشیدن شما حرص می خورد!

دستها وچشمان ارمیا یک لحظه مات ایستاد! ارمیا نیم نگاهی به ملیسا که ازترس سرش را زیر انداخته بود کرد وباحرص سیگار را به کناری پرت کرد..المیرا لبش را می گزید..اصلا جو خوبی نبود...! ارمیا بی قرار بود...هم دوست داشت بقیه ماجرارا بداند هم دیگر ظرفیت نداشت ! خودش شک داشت که دیوانه می شود یانه !

باصدایی که دودلی درآن مشهود بود گفت :

- امید ...

امید که درفکر بود...یک هو سرش رابالا کرد وبالاخره به زبان آمد:

- بله

ارمیا گفت :

- درسته که تو ازاین قضیه اصلا خبر نداشتی ؟

امید بغضش را قورت داد وگفت :

- درسته...

وساکت شد..ارمیا هنوز منتظر بود...گفت :

- ادامه بده..می خوام از زبون تو بشنوم...

امید با تعجب نگاهی به ارمیا انداخت...بعد ازکمی مکث سرش را زیر انداخت وگفت :

- من هیچ وقت به اندازه شما عاشق نبودم !

ارمیا ناخوداگاه یکی ازابروهایش رابالا برد وامید گفت :

- اگه من جای شما بودم ...اگه بودم واین همه اتفاق توزندگیم می افتاد..زنم می رفت ویه بچه رو دستم می موند ...من..مطمئنم جامی زدم...ازهمون عشق وعاشقی هم جامی زدم...

حالا به جزارمیا..ملیسا والمیرا هم بادهانی بازبه او نگاه می کردند...امید بازهم گفت :

- خوشحالم...خوشحالم که اگه شمیم ...اگه قسمت من نشد..ولی..مال یکی شده که...

حرفش را نیمه رهاکرد وبه ارمیا نگاه کردوگفت :

- شما واقعا لیاقت شمیم رو داشتین...!

ارمیا پوزخند زد...لیاقتش را داشت یا نداشت مهم نبود! مهم این بود که حالا شمیمی درکارنبود! اوکجا بود!خدا می دانست فقط !

امید ادامه داد:

- روزی که من دوباره بعد از دوسال مجبور شدم با شمیم روبرو شم واقعا سخت بود..دلم نمی خواست فکرکنه دوباره می خوام شروع کنم ...مخصوصا ازوقتی که فهمیدم بارداره..! ولی بدبختی من این بود که یک ماهه تموم ملیسا ازم بریده بود ...من یه بارشکست خورده بودم...یه بارپس زده شده بودم..دیگه این دفعه نمی تونستم..اینه که روی آوردم به خواهرتون...می دونستم خانم دادفر چشم دیدن منوهم نداره اما مجبور شدم ازشون خواهش کنم که پا وسط بذارن و ملیسا رو راضی کنن...ولی ازاونجایی که یه باردیگه هم قبلا من به خاطرشمیم خانوم این درخواست رو ازشون کرده بودن خب...فوق العاده عصبانی شدن و دیگه جوابمو ندادن ! مجبور شدم با هزار تا لعن ونفرین به خودم بالاخره برم سراغ شمیم...اول به موبایلش زنگ زدم...خیلی محترمانه ازش خواهش کردم ودرخواستمو گفتم...ولی اون به بد گرفت...طبیعی بود فک کرده من قصد اذیت وآزار یا شایدم انتقام دارم..امامنم چاره ای نداشتم...چون ازروحیه مهربون ودلسوز شمیم خبرداشتم فقط اون می تونست کارمو راه بندازه...اینه که خیلی بهش زنگ وپیام میدادم..اصرار می کردم...توضیح میدادم..قسم می خوردم که به چشم خواهرم بهش نگاه می کنم..فقط کمکم کنه..اما..بازم باورنمی کرد و ردم می کرد..مجبور شدم به زور متوسل شم...چون سیم کارتشو عوض کرد افتادم دنبال آدرس خونشون وبعدم که خداروشکر ازبچه های کلاس هم شماره سیم کارت جدیدش هم آدرسشو گیر آوردم..خوبی دخترای هم گروهی مااینه که زود خام پسرا می شن وهمدیگه رو لو می دن ! من بازم به شمیم زنگ زدم واصرار کردم اما شمیم قبول نمی کردکه نمی کرد...وقتی هم که اومدم تواین خونه..فقط قصد داشتم یه کم بترسونمش..یه کم باتهدیدام دیگه راضیش کنم ...اما بدترشد...فکرهمه جاشو کرده بودم جزاین که شما..ارمیاخان زودتر ازموعد برسین خونه و...

امید ساکت شد وسرش را زیر انداخت..ارمیا نفس عمیقی کشید وبه ملیسا نگاه کرد...

روبه اوگفت :

- مطمئنی فقط به خاطر پول این کارو کردی؟

ملیسا با شدت سرش رابالا کرد وگفت :

- پس فک می کنین من واسه چی دیگه ...

حرفش را نیمه تمام گذاشت وارمیا گفت :

- مثلا به خاطر امید !

ملیسا دهانش ازتعجب بازماند وارمیا ادامه داد:

- شایدم روت نمیشه بگی به خاطر حسادت زنانه ات به شمیم که قبلا به جای تو بوده این کارو کردی!

ملیسا با فریاد گفت :

- نه...

ارمیا خونسرد به میان حرفش پرید وگفت :

- تواین خونه بچه خوابه !اگه یک باردیگه داد بزنی دیگه انقد صبور به حرفات گوش نمی دم..! ملیسا ساکت شد وباحرص کیفش رادرچنگ خود فشار داد...ارمیا ازجایش بلندشد وگفت :

- صبرکنین الان میام ...

به اتاقی رفت وچنددقیقه بعد بایک گوشی دردستش بیرون آمد...هرسه نفری که نشسته بودند آن گوشی را شناختند...گوشی شمیم !

ارمیا روبرویشان نشست ودرحالی که درگوشی می گشت گفت :

- شمیم گفته بود مدرک بی گناهیش توگوشیشه ! امید...

نگاهی به امید کرد وگفت :

- - تویه مدت پیش این پیام رو به شمیم داده بودی : خانم خرسند به جون مادرم من قصد بدی ندارم ...من فقط می خوام کمکم کنید...راستش بچه های دانشگاه به من گفتن فقط شمایین که می تونین ملیسارو راضی کنین ...اون دخترکله شقیه اصلا اجازه حرف زدن به من نمی ده...راستشو بخواین من چندبارهم از خانم دادفر تقاضا کردم اما انگارایشون به شدت ازمن متنفرن! حتی حاضرنشدن به حرفام گوش کنن...منم نه شماره ای ازایشون داشتم نه تلاش زیادی برای پیداکردن شمارشون کردم...مطمئن بودم ایشون هیچ وقت حاضرنیستن برا یه کمک کوچولو هم منو تحمل کنن...

ارمیا مکثی کرد وروبه ملیسا گفت :

- امید تبرئه است...قبلا همه چیزو توزندان برام تعریف کرده بود..گفته بود همه بدبختیای ما ازطرف توو اون دختره اس!.تازه کلی هم ازمن کتک خورد دیگه حسابش پاکه پاکه...این وسط می مونه تو واون روژانٍ...

ملیسا ازترس لبش را گاز گرفت...وارمیابازهم گفت :

- دوراه داریم : یا کمکم می کنی تاروژان رو گیربندازیم ..یا...یا من تورودست پلیس میدم وحسابت بااوناس!

ملیساباچشمانی پرازترس اول به امید وبعد به المیرا ودرآخرهم نگاهی به ارمیا کرد وآب دهانش را قورت داد...

ارمیا بامرموزی گفت :

- می دونی که...هم شاهد دارم هم مدرک!

وبه امید وگوشی نگاه کرد...ملیسا دلش ریخت...ارمیا بلدبود...بلد بود حرف بکشد وبا آن نگاه جذبه دارش همه را وادار به کاری کند که می خواهد...ملیسا سرش را زیر انداخت وآرام آرام زد زیر گریه ...

- همه چیز کارمن...همش خرشدم وبه خاطر پول...حسادت وطمع زندگی دوستمو نابود کردم...حتی اون عکسای لعنتی هم کارمن بود...روژان قبلا بهم گفته بود باید یه خورده عکس براشمیم درست کنیم..ازاونجایی که من به خونه وزندگی شمیم راه داشتم این کارو کردم...روزایی که هی پشت سرهم می اومدم خونتون ومی موندم موقع خواب شمیم هرجور بودبهش یه لیوان آب یا یه فنجون قهوه ودیاسپام می دادم اونم بی هوش می شد...

ارمیا باخشم یک هو به ملیسا نگاه کرد..چشمانش داشت ازحدقه بیرون می آمد...ملیسا ساکت شد و المیرا ازکنارملیسا بلند شد وکنارارمیا نشست وبازویش را گرفت تا آرام باشد..ملیسا باتته پته ای که خودش هم می فهمید برای ترسش است ادامه داد:

- دوربین داشتم ...بهونه آورده بودم که می خوام عکس یادگاری بندازم اما وقتی شمیم بی هوش می شد ازش اون عکسارو می گرفتم وبعدم براتون فرستادم !...

ارمیا دیگر نتوانست تحمل کند...دیگر خشمش را فرونخورد...دیگر حرصش را بامشت کردن دستش کم نکرد...دیگر ننشست تا تماشاکند...باهمان زور مردانه اش دریکی دوثانیه بازویش را ازدست المیرا بیرون کشید وبه سمت ملیسا یورش برد..تا ملیسا می خواست خودش را عقب بکشد وواکنشی نشان دهد ارمیا رسید سیلی محکمش را درگوش اوخواباند...صدای سیلی درخانه پیچید...المیرا فوری به طرف برادرش رفت واورا عقب کشید..ملیسادستش را روی لب خونی اش کشید وبیشتر اشک ریخت...امید مات مانده بود..فقط با چشمانی گشادنظاره گر بود..انگار اوکه یک بار ضرب دست ارمیا را تجربه کرده بود این بار دیگر از ترس خشک شده بود...! ارمیا این بار بدون توجه به خواب بدون تمنا خودش فریاد کشید:

- بی شرف...اون دوستت بود آشغال...اون به توخوبی می کرد وتو ...

صدای گریه ی تمنا بلند شده بود...ارمیا می خواست بازهم خودش را ازدست المیرا آزاد کند که بازهم اورا به ضرب کشت بزند المیرا باگریه هایی که تازه می جوشید بازوی ارمیا را محکم گرفت و ملیسا ازجایش بلندشد وبا صدایی گرفته وبااشک هایی که صورتش را کاملا خیس کرده بود دماغش رابالا کشید و گفت :

- زدن من وحتی کشتن من هیچ نفعی براتونداره...مطمئن باش اگه ..اگه شمیم برگرده روژان عکساشو پخش می کنه...الان کاری نداره...ولی اون فقط دنبال بهم ریختن زندگیتونه..اول ازهمه باید روژان رو گیربندازی...

وبه طرف دررفت تابرود...امیدهم به دنبالش...درراباز کرد که ارمیا دادزد :

- صبرکن...

ملیسا به ارمیا نگاه کرد وبازهم دماغش را بالا کشید...ارمیا باخشمی که باعث لرزشش شده بود وبا چشمانی به خون نشسته گفت :

- کافیه فقط بفهمم در رفتی یا به روژان خبردادی...به همین یه دونه بچم قسم زندت نمی ذارم...دمار ازروزگارت درمیارم... یادت باشه پلیسا شمارو درنظردارن...فکر هرغلطی روازذهنت بیرون کن..!

ملیسا لحظه ای مکث کرد وبدون گفتن چیزی ازخانه خارج شد وامید هم به دنبالش...باصدای بسته شدن در...المیرا فوری به سمت اتاقی که تمنا درآن بود رفت تا به دادش برسد وارمیاروی مبلی وارفت ...

******

چهل روزه ازرفتنت می گذره ...

چهل روزه که بی تو تنها شدم

تورفتی ومن موندم ودر ودل

به جای تو حرف می زنم باخودم

تورفتی وازشدت گریه هام

دارم سوی چشمامو ازدست می دم

من ازلذت عشق ودلبستگی فقط گریه ودوری وفهمیدم !

فقط گریه و دوری وفهمیدم ...

من واین شب واین تب زیرصفر...

من واین ترانه که هذیونمه..

نمی دونی حالم وخمیه چقد ! که حتی خداهم پریشونمه...

من واین شب واین تب زیر صفر...

من واین ترانه که هذیونمه..

نمی دونی حالم وخمیه چقد ! که حتی خداهم پریشونمه...

.....

چهل روزه ازرفتنت می گذره ...

دل عاشقم تازه آدم شده...

نمی گم ازت دست شستم ولی...

امیدم به برگشتنت کم شده...

میدونم برات سخته باورکنی

هنوزم همون آدم سابقم ...

باچشمای خیسم قسم می خورم ...

هنوزاون پسربچه ی عاشقم ...!

هنوزاون پسربچه ی عاشقم .....

من واین شب واین تب زیرصفر..

من واین ترانه که مدیونمه..

نمی دونی حالم وخمیه چقد ! که حتی خداهم پریشونمه...

من واین شب واین تب زیر صفر...

من واین ترانه که هذیونمه..

نمی دونی حالم وخمیه چقد ! که حتی خداهم پریشونمه...

ارمیا دست ازگیتارش کشید وسرش را روی دست چپش که روی دستی مبل بود گذاشت ودرتاریکی شب..درآن نور کم آباژور کناردستش... با بغضی مردانه گریه کرد..آرام وبی صدا...بایک درد سنگین ویک دل شکسته..ودراین میان جزخودش وخدای خودش... 

خواهرش هم با چشمانی خیس وبچه به دست بادلی پر ازکینه به صدای گریه های مردانه برادرش گوش می کرد...

*****

دراتاق را کوبید...

- شمیم..شمیم جان..مگه شام نمی خوای؟!

صدایی نشنید...سری تکان داد ومی خواست برود که دراتاق شمیم بازشد واو بیرون آمد...

- سلام...

حمیده خانم برگشت وبه او نگاه کرد..اما لبخندش روی لب های چروکیده اش ماسید! شمیم باخود چه می کرد؟!! پای چشمانش پف کرده بود رنگش پریده به نظرمی رسید..موهایش ژولیده بود وچشمانش داد می زد که زیادی اشک ریخته است ...حمیده خانم به طرفش رفت ودستش را دردست خود گرفت :

- شمیم مادر..!

شمیم که منتظریک تلنگر بود بغضش رابازهم شکست وبا شتاب خودش را درآغوش حمیده خانم انداخت وباصدای بلند گریه کرد...

- دارم دیوونه می شم مادرجون...دارم ازدوریش پرپر می زنم...دیگه بدون ارمیا نمی تونم ...به خدا دیگه صبرندارم...

صدای زجه هایش بلند شده بود وحمیده خانم ساکت گوش می کرد وموهای بلند ومشکی شمیم را نوازش می کرد..شمیم بازهم می گفت :

- همش می ترسم نکنه بچم گشنه بمونه...نکنه ندونن وشیرشوندن...نکنه الان جاشو خیس کرده وگریه می کنه..نکنه دل درد داشته باشه وندونن چشه...نکنه ...

دیگر ازبغض نتوانست ادامه حرفش را بدهد وبازهم گریه کرد...

******

شیشه های حاوی ویسکی وآب جو را روی میز گذاشت وبه ساعتش خیره شد...هنوز وقت داشت..اما امیر دیرکرده بود...! گوشی اش را ازجیب شلوارش بیرون کشید وشماره اش را گرفت ...

- الو امیرکجایی؟!

- توراهم دارم میام..

- گیر آوردی برام ؟!

- ارمیا جون وقتی دارم میام یعنی گیر آوردم دیگه...! منتها فقط یکیشو...

- چی ؟!

- تِکیلا ...

ارمیا گفت :

- بابا من خالص می خواستم ...!

- به جون تو گیرم نیومد...همینم کلی برام گرون تموم شد...

ارمیا سری تکان داد وگفت :

- باشه حساب می کنم باهات...فقط زودتر بیا

- باشه خدافظ...

- خدافظ..

گوشی اش راروی میز پرت کرد و به زمین زیرپایش خیره شد...کمی فکر کرد وبعد دوباره گوشی اش رادردست گرفت وشروع به پیام نوشتن کرد:

- سامی جون تایکی دوساعت بیتشتر کارم طول میکشه دیرتر بیا لطفا

دوستش فوری جواب داد:

- اصلا توبگو تا یه ماه...مال خودت رفیق!قابل نداره

ارمیا بازهم نوشت :

- قربونت همون چندساعت بسه..می بینمت..

وبازهم گوشی اش را روی میز پرت کرد ودرفکر فرو رفت...او می آمد..مطمئن بود که به زودی پیدایش می شد...! 

ازجایش بلند شد وبه طرف آینه ی قدی که درسالن نصب بود رفت ..جلویش ایستاد...به خودش وتیپش نگاه کرد...کت کنان سفید رنگ واندامی اش بازوهای ورزش کارش رابه خوبی برجسته نشان می داد...شلوار سفید کنان وچسبان وکفشهای مشکی وبراق مردانه ! یک بلوز اندامی وخوش حالت وحوش رنگ آبی فیروزه ای هم به زیرکت سفیدش پوشیده بود...موهای خوش حالتش را به سمت بالا زده بود وطبق همیشه پراز ژل وتافت وواکس مو!بود ...به صورت خودش نگاه کرد...چشمان خاکستری ودرشتش ازخوشحالی می درخشیدند...! می دانست امشب موفق می شود...می دانست که بااین تیپ وقیافه دل هر دختری را به زمین گرم می زد! می دانست...حالا اوکه جای خود داشت...چشمهایش را بست ویک نفس عمیق کشید...اعتماد بنفسش را ازنو بدست اورد...ازنو لبخند زد وازنو همه چیز را مرور کرد...همه را پس زد..همه را جز یک نفر...جز یک نفری که منتظرش بود...بازهم به ساعتش نگاه کرد..نه انگار واقعا دیر کرده بود...! فوری شماره ملیسا را گرفت ...

- سلام ارمیاخان...

ارمیا بدون این که جواب سلام ملیسا را بدهد با حرص دستش را درجیب شلوارش کرد وگفت :

- ببین چی بهت می گم ...وای به حالت سرکار باشم ملیسا...وای به حالت فقط..

ملیسا باحالت زاری گفت :

- به خدا دروغ نگفتم...من راضیش کردم...به خدا راس می گم...گفت ساعت هشت میاد اونجا..!

ارمیا پوزخند زدو گفت :

- معلوم میشه...

- من تلاشمو کردم...امید هم شاهده..

ارمیا باجدیت داد زد:

- امید هم بدتر ازتو...فک کردی دیگه می تونم بهتون اعتماد کنم ؟!

ملیسا لب زیرینش را گازگرفت وچیزی نگفت...ارمیا بدون هیچ حرف دیگری تماس را قطع کرد وزیرلب غرید :

- دختره لجن !...چرا امیر دیرکرد دیگه!

وبه سمت در رفت وباشدت در رابازکرد که بیرون برود...همان موقع امیرداشت ازپله ها بالا می آمد...بادیدن ارمیا که انگارعصبی به نظرمی رسید با آن تیپ فوق العاده اش ایستاد وبا نگاهی به سرتاپایش سوت بلندی کشید وخندید:

- جووونم...چه خوشکل شده لامصب ! نخورنت دخترا!!!

ارمیا بی حوصله گفت :

- امیرجان اصلا حوصله شوخی ندارم...!

امیر پله های آخر را بالا آمد وداخل شد وگفت :

- چرا عزیزم ؟!! امیرت نباشه که تو حوصله نداشته باشی ...

ارمیا بی توجه به حرف های امیر کوله پشتی اش را ازدستش کشید و زیپش را بازکرد...یک شیشه مشکی رنگ که یک چوب پنبه هم برروی آن بایک مارک انگلیسی خورده بود درون کیفش بود..آن را برداشت ونگاهش کرد..لبخند مرموزی زد که امیر گفت :

- چی توسرته ناقلا ؟!

ارمیا نگاهش را ازروی شیشه تکیلا برروی امیر انداخت وکوله اش رابه سمت امیر پرت کرد...امیر کوله را درهوا گرفت وارمیا گفت :

- هیچی ..یه کم خوش خوشیه !

امیر کوله پشتی اش را برپشتش انداخت وپوزخند زد:

- نگو راس می گی که باور نمی کنم ! تودیگه اون ارمیای قبلی نیستی وحاضرم روحرفم قسم بخورم...رنگ چشمات خیلی وقته عوض شده !

ارمیا خنده ای کرد وچیزی نگفت ...امیر بازهم گفت :

- دخترکُشی بازم ؟!؟!

ارمیا اخمی کرد وگفت :

- خفه ...توکارتو کردی..بزن به چاک الان مهمونم میاد!

ودستش را به طرف کیف پولش برد وچند تراول خشک ازآن بیرون کشید وروبه امیر نشون داد:

- بسه ؟!

امیر به طرف ارمیا رفت پول را ازدستش کشید وگفت :

- بیچاره زنت...!

و پشتش را به ارمیا کرد که برود...یکی دوقدم برنداشته بود که ارمیا باخشم به سمتش خیزبرداشت ویقه اش را کشیدازپشت کشید...موهایش راچنگ زد وباصدایی که عصبانیت درآن موج می زدگفت : :

- دیگه هیچ وقت اسم زن منو نیارفهمیدی؟!!

امیر که حسابی ازآن رفتار ارمیا شکه شده بود دستش رابه دستان ارمیا گرفت وگفت :

- یقه رو ول کن حالا! ..چته تو؟ خب دارم می گم آدم بازن وبچه که نمیاد این غلطارو بکنه ! حتما یه مرگت هس دیگه..

ارمیا که کمی آرام شده بود یقه امیر را ول کرد وگفت :

- به توربطی نداره..نبینم بری به بچه ها راپورت بدیا! ...همین یه کارتوهم لو می دم حواست باشه...!

امیر پوزخندی زد وگفت :

- به من چه بابا...!

و به سمت در رفت وبدون خداحافظی دررابازکرد وبیرون رفت..باصدای بهم زدن درارمیا تازه به خود آمد...باخود فکر می کرد..حتی آوردن اسم شمیم هم درآن مکان ...! حتی اسم پاکش راهم حیف است !

روی میز را نگاه کرد...دو گیلاس ..یک جعبه سیگارمارک ! سه بطری حاوی مشروب ویک ظرف پایه دارشیشه ای پرازمیوه های مختلف ...یکی دوبشقاب میوه وشیرینی ...!

صدای زنگ در...ازجاپرید..به سرووضعش وبه اوضاع دور وبرش نگاه کرد..همه چیز خوب بود..به طرف در رفت وازداخل چشمی در بیرون را نگاه کرد..خودش بود..! دررا زود باز کرد وبه طرف راهرو رفت وفوری داخل اتاقی شد...دربازشد واوبا تعجب وارد خانه شد ..

- سامی ...سامی کجایی؟!!

ارمیا ازلای دری که نیم چه بازش کرده بود اورابه خوبی می دید..

- قایم موشک بازیه ؟!!

کنجکاوانه سرش رامی چرخاند وخونه را دید می زد..به طرف میزپرازمحتویات مورد نظررفت وبا جیغ کوتاهی خندید وگفت :

- ..سامیــــــــی..! چیکا کردی تو؟!!

بازهم خندید وباشوق روی مبل نشست وبطری های مشروب را یکی یکی بادقت ازنظرمی گذراند ومارک هایش را که می دید باذوق می خندید :

- وای خداجونم ...اینجارو ببین ..عشقمه..!

و جعبه سیگاررانگاهی کرد وخندید وگفت :

- اووو چه ول خرج هم شده ...پول اینارو ازکجا آوردی تو؟!!

وجعبه سیگاررا روی میز پرت کرد وشال ومانتویش را ازخود جدا کرد وکناری انداخت وبا آن تاپ قرمز جیغ رنگ وبا آن شلوار جین آبی وچسبانش کمی راه رفت وگفت :

- خیلی خب دیگه...بازی بسه بیابیرون ببینم ...

وکمی مکث کردوگفت :

- ببینم تو ازکجا می دونستی من خیلی تکیلا ...

ویک خیارسبز را ازداخل ظرف برداشت ویک گاز بزرگ زد وبا آن لبهای فوق العاده آرایش شده وبزرگ وقرمزش به طرزبدی خیارسبزرا می جوید...ارمیا صاف ایستاد ودرراباز کرد وازداخل اتاق بیرون آمد ...

وخونسرد درجیب شلوارش کرد وگفت :

- فهمیدنش خیلی سخت نبود!

روژان باترس به اونگاه کرد...دهان پرازخیارش بازمانده بود..ترس درتک تک چشمان آرایش شده اش خوانده می شد..عقب عقب رفت...وانقدر دستپاچه شده بود که باپایش به پایه ی مبل گیر کرد وباشدت روی مبل افتاد...امابدون چشم برداشتن ازارمیا همانطور مات به او مانده بود...!

ارمیا که قیافه ی وحشت زده ی او را دید پوزخندی زد ونگاه پرحراتی برروی او انداخت ...

- آخی ...عزیزم ! ترسیدی ؟!!

روژان خودش را کمی جمع وجور کرد وبامن من گفت :

- تو...تو...اینجاچه غلطی می کنی ؟

ارمیا چند قدم جلو آمد وخونسرد گفت :

- خونه دوستمه عیبی داره ؟

روژان پوزخند صداداری زد وگفت :

- تو الان باید لباس بچه می شستی که...! چی شد؟...

ارمیا دندان هایش را روی هم فشار داد ...خواست بلند شود ودستانش راروی خرخره ی دخترک بگذراد وتامی تواند فشاردهد تا جان دهد وارمیا راحت شود...! اگر این کاررا می کرد هم خودش راحت می شد هم یک مشت آدم بدبخت که گرفتارآن لعنتی شده بودند! تازه صواب هم می کرد! ..اما خودش را انقدر خونسرد نشان داد وواکنشی نشان نداد که روژان تعجب کرد وبه روی خود نیاورد...ارمیاگفت :

- مگه من حق خوشی ندارم ؟ حق ندارم ازعلایقم لذت ببرم ؟!!!

ونگاهی خیره دیگر به روژان انداخت وچشمانش را خمارکرد ...لبخندی محو هم برروی لب هایش زد ...روژان که زیر نگاه های ذوب کننده وگرم ارمیا داغ کرده بود آب دهانش را قورت داد وگفت :

- حا...حالا..حالا که..اون...زنت رفته اومدی... سراغ من ؟

ارمیا خنده ای مستانه وبلندی سرداد ...می دانست ...مطمئن بود روژان همیشه ازخنده هاوچال گونه هایش غش می کرد... روژان بانگاهی خیره به لب ودهان زیبای ارمیا..وآن بوی عطرمست کننده اش وآن خنده های مردانه اش...تنش لرزید...ارمیا جلو آمد وهمان طور که روی مبل کنار روژان می نشست گفت :

- گور بابای هرچی زن وزندگیه ...!

روژان بازهم تعجب کرد..اما فوری وناباورانه گفت :

- فک کردی تموم توهینا وحرفهای قشنگی که بار منو مامانم کردی رو یادم رفته ؟!!

ارمیا غمگین اول نگاهی عاشقانه به روژان انداخت وبعد آرنج دستانش راروی زانوهایش گذاشت و بادستانش شقیقه هایش را گرفت ...ساکت ...هیچ نمی گفت...روژان باریزبینی نگاهش می کرد...روژان که می دید انگار حالش خوب نیست گفت :

- چت شد تو؟!

ارمیا آرام گفت :

- روژان ...

روژان گفت :

- بله ...

ارمیا سرش را فوری بالا کرد...با نگاهی خیس ازاشک وصورتی قرمزرنگ به روژان خیره شد وگفت :

- من فقط به خاطرپدرت باتو ازدواج نکردم !

روژان مبهوت گفت :

- چی ؟!

ارمیا سری به طرفین تکان داد وگفت :

- یادته بعد نامزدیت باشهرام من دیگه نیومدم طرفت..؟یادته نامزدیتو بهم نزدم ؟یادته ازدواج کردم وهمش ادا درآوردم که نمی خوامت ؟!!

روژان باصدای بلندی که ازتعجب زیادی اش نشات گرفته بود گفت :

- ادا درمی آوردی ؟

ارمیا پوزخندی زد وهمان طورکه یک قطره اشک ازچشمانش بروروی گونه هایش می ریخت باآن چشمان فوق العاده اش به روژان زل زد وگفت :

- همش به خاطر منفعت های پدرت..به خاطرپول ..به خاطرتهدیداش...اون ازهمون اول هم منو هیچ موقع قبول نداشت !

روژان که کاملا سردرگم شده بود گفت :

- چی می گی تو ؟! درست حرف بزن منم بفهمم !

ارمیا گفت :

- چرا توهیچ وقت فک نکردی اون عشقی که من به تو داشتم هیچ موقع به این راحتی تموم نمیشه..دیوانه مگه یادت نیس به خاطررسیدن به تو چقدربه این درو به اون درزدم..؟!! چطوری فک کردی من ازت دل کندم ؟! اونم با یه ازدواج ؟!!

روژان چشمانش را ریز کرد وگفت:

- یعنی چی ؟!

ارمیا کمی خود را به روژان نزدیک ترکرد وگفت :

- یعنی من همیشه عاشقت بودم وبه خاطرخواسته های بابات ازتو دست کشیدم !

روژان بدون اینکه خود عقب بکشد یا واکنشی دربرابرجلو آمدن ارمیا نشان دهد گفت :

- اونوقت توچرا قبول کردی ؟می تونستی به من بگی! اصلا بزنی زیرش...

ارمیا باغم به روژان نگاه کرد وگفت :

- بی انصاف !

روژان تعجبش بیشتر شد وارمیا ادامه داد:

- اون تهدیدم کرده بود اگه باتو ازدواج کنم ودیگه هیچ وقت نمی ذاره دستم به تو برسه ! اون فقط برا منفعتی که توتجارت بدست می آورد شهرام روبرات جور کرد!

روژان داد زد:

- جور کرد؟ خفه شو...شهرام خودش عاشق من بود..دیوونم بود..اون خودش اومد خواستگاری ..اصلا اون یه مدت دنبالم بود!!!...

ارمیا پوزخندی تمسخرآمیز زد وسرش راکمی به روژان نزدیک کرد وگفت :

- اشتباه نکن عزیزم ...! اوناهمش نقشه باباجونت بود..برااین که بااین ازدواج به وسیله شهرام وثروت پدرش اسمی توی اسما درمی آورد ...! شهرام بدبخت هم یکی مث تو..قربانی طمع کاریای پدرت شد..!

روژان که خشمش را تابه حالا به وسیله فروکردن ناخن های بلند ولاک خورده اش دردستش خالی کرده بود...با حرص وچشمانی لرزان دادزد:

- خفه شو...دروغ میگی...دروغه همش...

وارمیا را کنار زد وازجا پرید وگفت :

- ثابت می کنم ..ثابت می کنم که یه دروغ گوی پستی...

و گوشی اش را ازروی میز برداشت وبادستهای لرزانش شروع به شماره گرفتن کرد...ارمیا خیلی خونسرد درحالی که گیلاس روی میز را پرازجین می کرد گفت :

- تونمی تونی این کاروبکنی ...!

روژان ازشماره گرفتن دست کشید ونگاه یخ زده اش را به ارمیا دوخت..ارمیا گفت :

- می دونی اگه باباجونت بفهمه کنارمنی چی میشه ؟!!!

روژان لحظه ای فکر کرد..ارمیا موزیانه خندید..شاید هم مستانه..این بار خنده های ارمیا برایش یک تنفر شد..باخشم به سمتش حمله کرد وبامشت برروی سرو صورت وسینه اش می زد ویک ریز بااشکهایی که می جوشید گفت :

- کثافت...تو آشغالی..یه پست..یه عوضی..همش تقصیر توئه ..همش..همش ...

ارمیا ناگهانی مچ هایش را محکم درهوا گرفت وبا چشمانی خشمگین به اوزل زد وداد زد:

- خفه شو...

روژان فریادش را درگلو خفه کردوباترس به ارمیا نگاه کرد وبازهم اشک می ریخت..ارمیا آرام ترگفت :

- تقصیرمن نه...تقصیرپدرت! همه این حرفارو اون لایقه که نذاشت منو تو بهم برسیم..تورو شیرمی کرد که بگی ازمن متنفری و منو تهدید می کرد که نیام طرفت ! من باید این وسط چه غلطی می کردم تابه تو برسم هان ؟!!

یادت رفته به خاطراین که منوبه زانو بکشی خودت بیشتر مشتاق شهرام شده بودی؟! یادت رفته چقدر غرورمو شکستی وبازم دست بردار نبودی ؟

وبازهم داد زد :

- هان ؟!! یادت رفت همشو؟!! فقط این وسط من بدهکارشدم ؟

روژان بااین داد ارمیا ازجا پرید وکمی به ارمیا که عصبانیت درچشمانش موج می زد نگاه کرد وبعد مانند ابربهارآرام آرام گریست...دستانش راروی صورتش گذاشته بود ودربین گریه هایش جمله هایی می گفت :

- لعنتی ..لعنتی ها..ازش..ازش متنفرم..ازهمشون..ازاون شهرام ..ازاون پدرش..ازمادرش..ازپدرم..مادرم ..اصلا ازتو..ازهمتون متنفرم...

وباصدای بلندتری گریه کرد..ارمیا زیرچشمی نگاهی به اوکرد...خودش روی مبل نشسته بود روژان پایین پایش...درست نزدیک پاهایش...خندید..یک خنده ی راضی روی لب هایش نشست ..چقدر راحت احساسات دختر بدبخت را به بازی گرفت...! یادش آمد به دخترهای قبلی درزندگی اش! واقعا سنگدل بود که همه شان را تااین حد عاشق می کرد وبعد به امان خدا ولشان می کرد! وحالا...

روژان ...!

بازهم خندید..بی صدا وبا عشق...

به حرف شمیم ایمان پیدا کرد..قبلا به ارمیا گفته بود..اگر ارمیا یک بار..فقط یک باربا جدیت ومغرور با روژان برخورد می کرد واورا پس می زد مسلما روژان به پایش می افتاد..! ارمیا قبلا خیلی اشتباهات کرده بود..ولی ..اکنون..

ارمیای اکنون دیگر ارمیای قبل نبود...!

می دانست حالا که به خوبی نزدیک روژان نشسته عطر مست کننده اش دردماغ روژان پیچیده ..می دانست روژان دیوانه آغوشش است..مطمئن بود با دیدن آن گیلاس ها وآن بطری ها ازخود بی خود شده وچه فکرهایی کرده..اما ارمیا بود دیگر..باید به خواسته اش اول ازهمه می رسید..گیلاس پرازجین را کناری زد وباخشم گفت :

- بسه دیگه ...

روژان یک هو ترسید وازجاپرید..دستانش را ازروی صورت پرازاشک وسرخ شده اش برداشت وبه ارمیا نگاه کرد..ارمیا عصبی گفت :

- به جا این که یه امشبو خوش بگذرونیم بااین گریه های توزهرمارم شد..!

روژان مبهوت به ارمیا نگاه می کرد...ارمیا ازجایش بلندشد وگوشی اش را ازروی اپن آشپزخانه برداشت وبه قصد بیرون رفتن به طرف در رفت وگفت :

- من رفتم..هروقت حالت خوب شد توهم برو خونتون...سامی خودش میاد اینجارو جمع می کنه..

روژان احساس کرد دلش ریخت...باسرعت ازجا بلند شد وبازوی ارمیاراکشید:

- نه ارمیا..

ارمیا نگاهی بی حوصله به روژان کرد وگفت :

- ول کن روژان ..ول کن دستمو اعصابمو بهم ریختی...

روژان اشک هایش را بایک دست پاک کرد وفوری گفت :

- نه ..دیگه ..به خدا دیگه گریه نمی کنم...قول می دم..

ارمیا گفت سری تکان داد وگفت :

- دیدم ! هرچی نازتو می کشم بدتر می شی..اصلا امشب به ما خوشی نیمده ..!

روژان جلوی گریه ی خود را گرفت وباالتماس به چشمان ارمیا چشم دوخت وگفت :

- توروخدا...نروارمیا..من...من...

- خیلی شکستم..بذار..امشبو..یه امشبو داشته باشمت...

وبالاخره بازهم بدون اینکه بخواهد اشکش ریخت وگفت :

- بذاریه امشب سهم من باشی...بذاربعد ازاین همه سال یه شب مال من باشی...!ارمیای من..

وزد زیرگریه..ارمیا درپوست نمی گنجید...جلوی خنده ی مسخره کننده اش را به زور گرفت ..هرچند روژان دیگر به چیز خوردن افتاده بود..اما هنوز کم بود..هنوز برای ارمیا کم بود..برای آن زجرهایی که شمیم کشیده بودکم بود..برای آبروی که شاید می رفت کم بود..برای اشک های شمیم ..تک تک دل شکستگی هایش کم بود..برای تمنا کم بود..برای زجرهایی که تمنا بدون مادر می کشید کم بود..برای گرسنگی هایش..برای زجرهای ارمیا کم بود..برای همه بدبختی هایی که می کشیدن کم بود...!

ارمیا بازویش را ازدست روژان کشید وگفت :

- اه ..بازم که آبغوره گرفتی...هرچی من آسون می گیرم تو روت زیاد میشه..ولم کن بابا..

وبه درنزدیک ترشد..ارمیا دررا بازکرد..روژان جیغ خفیفی کشید وبه طرف ارمیا دوید..فوری خود را روی پاهایش انداخت..پاهایش را محکم دردستان لرزان وسردش گرفت...:

- قسمت می دم..توروهرکی دوس داری..نرو..من دیوونه می شم ارمیا..حالا که امشب بهم رسیدیم..حالا که زنت درکارنیس..حالاکه مزاحمی نداریم..حالاکه خیالمون راحته..بذار امشب..امشب باهم باشیم..آرزموبرآورده کن..من..من وتوعاشق همیم ...خواهش می کنم نرو...

ارمیا نگاهش رالذت به پاهایش دوخت..ای کاش..ای کاش شمیم بود ...شمیم بود ومی دید این لحظه را..ای کاش بود وارمیا حتی روژان را به پای شمیم هم می انداخت..انقدر زجر کشش می کرد تا بمیرد...! ای کاش شمیم بود ومی دید که روژان چقدر راحت به زانو کشیده شده است ..آن وقت ارمیا جلوی چشمان شمیم با پادردهان روژان می کوفت وشمیم می خندید وروژان گریه می کرد...چقدر لذت داشت..چقدر بهتر بود اگر بود..اما نبود..همان نبودنش هم به خاطر آن روژان احمق بود..هنوز زجر کشیدن برایش کم بود..ارمیا هنوز انتقامش را کامل نگرفته بود..هنوز مانده بود..هنوز با روژان کار داشت ..باید تقاص عکسهارا می داد..

پاهایش را محکم ازدست روژان بیرون کشید وگفت :

- خیلی خب..بسه..پاشو..نمی رم..پاشو ببینم چیکارمی کنی برام !

روژان خوشحال ازجایش بلند شد ودماغش را بالا کشید وباعشق خندید وباهمان صورت خیسش دستانش را برگردن ارمیا آویز کرد و خواست که لبهایش را ببوسد که ارمیا فوری خود را عقب کشید وگفت :

- ای بابا..!

وبه نگاهی به کت سفیدش که به وسیله اشک های روژان لکه شده بود کرد وگفت :

- گند زدی توکتم !

روژان لبهایش را جمع کرد وغمگین شد..ارمیا با مرموزی خندید و گفت :

- اصلا گور بابای هرچی لباسه ..روژان خانومو عشقه !

وبازیرکی ونگاهی عاشقانه به روژان گفت :

- درست نمی گم ..!

روژان بعد ازاخمی خندید وبه طرف دررفت ودررا بست ودست ارمیا راگرفت وبه طرف مبل برد..

- بیا یه کم کنارهم باشیم ..بدون اینکه دعوامرافعه داشته باشیم !

ارمیا سری به نشانه موافقت تکان داد وگفت :

- گشنت نیس؟!

روژان بی حوصله سری تکان داد وگفت :

- نه..خونه یه چیزایی خوردم..

ارمیا خندیدوگفت :

- عالیه..! منم شکمم پره..پس بریم که یکی دوپیک بزنیم تو رگ !

روژان باشوق خندید ودستانش را بهم کوفت وگفت :

- بگو صد پیک !

ارمیاهم با تایید گفت :

- کنارعشق باشی ولذت نبری !؟

و گیلاس روژان را اول ازهمه دردست گرفت وکمی جین داخل آن ریخت...روژان بااخم مصنوعی بطری جین را گرفت وفوری همان مقدار کم داخل گیلاس را سرکشید وگیلاس را جلوی ارمیا گرفت وباخنده ی خاصی گفت :

- من ازاونا می خوام ..ازاونا که خرج زیادی براش کردی!

وبه بطری تکیلا نگاه کرد..ارمیا باتعجب گفت :

- بذار کم کم شروع کنیم ! به اونم می رسیم !..همین جوری حالت بدمیشه یهو!

روژان با اخم وپافشاری گفت :

- دست کم گرفتی منو؟!! بریز بابا...

ارمیا خنده ای کرد وگفت :

- اونوقت اگه کار دست من دادی چی ؟!!

روژان که کمی ناراحت شده بود خود را لوس کرد وگفت :

- ارمی ...اذیت نکن دیگه بریز...بریز برام ...

ارمیا سری تکان داد وگیلاس روژان را پر کرد و روژان باصدای بلندی گفت :

- اکی ..همینه ...

ونگاهی به گیلا س ارمیا کرد وگفت :

- خودت چی ؟

ارمیا گیلاسش را بالا آورد وبایک چشمک خاص گفت :

- ازمن قبلا پرشده !

روژان گیلاسش را جلو آورد وبا لبخند منتظر ارمیا شد...ارمیا هم آرام گیلاسش را به گیلا س روژان زد وباهم گفتند :

- به سلامتی ...

روژان گیلاسش را به دهان خود نزدیک کرد ویک هوا بالا رفت ...ارمیا باتعجب وبادهان باز به روژان نگاه کرد ...اما روژان بازهم گیلاسش را جلوی ارمیا گرفت ..ارمیا لبخند شادورراضی زد وگفت :

- نه بابا ...ترشوری نخوری یه چیزی میشی ...

روژان گفت :

- می خوام خوشی امشبم کامل شه..!می خوام هیچ کدوم ازدردای گذشتموبه یاد یاد نیارم !

ارمیا مرموزانه دردرون قهقهه می زد...انگار همه چیز دست دردست هم داده بود تا ارمیا را به هدفش نزدیک کند...!انگار خود روژان هم همکاری می کرد..خود اوهم ارمیا را امیدوارتر ازپیش می کرد...ارمیا گیلاس روژان را پر کرد وگفت :

- اینم برا اینکه منم توخوشیت شریک شم!

این بارروژان بدون اینکه همه ی محتویات جام دردستش رابنوشد...کمی ازآن را مزه مزه کرد وباچشمانی که سعی می کرد فقط خیره درچشمان ارمیا باشد گفت :

- خب ؟! حرف بزن..

ارمیا گفت :

- ازچی ؟!

روژان کمی مکث کرد وبا پوزخندی گفت :

- از زنت ! رفتنش ! بچت...زندگیت! ...وحالا من..!

ارمیا بازهم جلوی خشم خود را گرفت ...این بارهم باید ازانفجارخشمش جلوگیری می کرد..فقط همین بار..بار آخر بود...نمی گذاشت دفعه ی دیگری وجود داشته باشد...اوهم مانند روژان نیش خندی زد وگفت :

- منوتو باهم مجبور به ازدواج شدیم ..منتها توتانامزدی پیش رفتی ومن یه کم بیشتر !

روژان ابرویش را بالا انداخت وبعدازکمی مکث قهقهه ای سرداد وگفت :

- یه کم ؟!!! فقط یه کوچولو آره ؟!!

ارمیا به جام دردست خود که هنوز لب به آن نزده بود نگاه کرد وآن را یک دور دردستانش چرخاند وگفت :

- مهم الانه!

- اگه برامن گذشتت مهم باشه چی ؟

ارمیا سرش رابالا کرد وبه اوچشم دوخت...کم کم چشمان روژان به سرخی می زد وخمار می شد...کم نخورده بود..کم الکلی هم نبود...تکیلای 85%!!! ارمیا با صدای آرامی کمی خودش را جلوکشید وبه روژان گفت:

- من مطمئنم توگذشتمو فراموش می کنی...توهمون روژان منی...من به تو وعشقت ایمان دارم..

وحرارت دهانش را به سمت گوش روژان برد وطوری که روژان بفهمد امابازهم باصدایی آرام گفت :

- توبه خاطرمن همه چیزو فراموش می کنی...

روژان که ازحرارت دهان ارمیا که به گوش وگردنش می خورد لذت می برد لبخندی زد وچشمان خمارش را به ارمیا دوخت و به اوخیره شد..ارمیا لبخندی دل فریب زد..روژان دستانش را جلو آورد وروی دستان ارمیا گذاشت..ارمیا فوری دستش را کشید...اما روژان نفهمید...! اوحالش خوش نبود..! خیلی زودتر ازآنچه ارمیا فکر می کرد درعالم هپروت وارد شده بود..ارمیا گفت :

- بازم بریزم ؟

وبه بطری ها اشاره کرد...روژان مستانه خنده ای سرداد وهمان طور که سرش را تکان می داد مرتب می گفت :

- بریز..عالیه ...

بعداشاره ای به ارمیاکرد وبازهم آرام خندید ...

- بیشتروبیشتر عزیزم..بریز..بریز...

ارمیا این باربرای این که روژان یکباره جان ندهد از آب جو برایش ریخت..این خوب بود..لااقل فقط بدتر داغ می شد دیگر جان نمی داد!

روژان این بارهم باخنده ی کش داری ودرحالی که لب هایش ازمشروب چرب وبراق شده بود همان طور جام را مثل لیوان آب بالا رفت..دستانش شل بود وتمام محتویات ازداخل گیلاس برروی لباس وگردنش می ریخت اما اوبازهم خندید ...ارمیا بادقت نگاهش کرد.حالش داشت بهم می خورد...هرچنددیگر اوفعلا خوب شدنی نبود تا فردا ظهرکه یک دل سیربخوابد اما ارمیا باخود فکرکرد نباید اعتماد کرد! این بشر موزی ترازاین حرفها بود...روژان که کمی سکسکه گرفته بود خودش را به سمت ارمیا کشید...دستانش را برگردن ارمیا انداخت وباآن لب های چربش وحالا باصدایی که کم کم کشیده می شد گفت :

- ب..بریم...

وسکسه ای کرد وبازگفت :

- بخ..بخخخخ..اااااااا..بیـــم.. .

وبازهم سکسه ای وباچشمانی که درهوا چرخ می خورد خنده ای سرداد وگفت :

- اگـــــــــــ....ه...بیای...بخ خخخ...بخخخییی...ابیم ...من می گم...می گگگگ..م که عاشششش..عاشقت ..بودم..

سکسکه سوم را کرد وبلند خندید...درست مانند دیوانه ها...ارمیا فوری اورا ول کرد...روژان بازهم بلندتر خندید...خوب موقعی بود..ارمیابه سمت گوشی اش رفت...فوری روی دوربینش تنظیم کرد و آن را روی روژان گرفت..روژان همانطورکه حالش بدترو بدتر می شد حرف می زد:

- ارمممم...یییییاااا...ههه..ههه ..عشقم..من..من...اون عک...عک..عکسارو ساخخخخییی...تم...تازه..

خنده ای کردوهمان طورکه روی مبل ولو شده بود دستی به برروی میز کشید ویکی ازگیلاس هاافتاد وشکست...! روژان خندید وارمیا فیلم می گرفت..

- من ..به ..خخخاطر..تو..امید و..مل..ملی..یسا رو گ..گ..گول زدم...هه ..هه گول زدم ..گول زدم ...

کمی خندید..کمی دستش را درهوا تکان داد..بعدبازهم به حرف آمد:

- بدبخت..من..من بدبخخخ..خختم ! ...ششش...ششمیم..ت...توروداش..ت! هه ..ولی من..خخخ..خخخیلی..خرم !..هیچ...چچچچ کسو نداشتم..من..خرم...

قهقهه خنده اش رابرهواداد وبازهم گفت :

- من..من ..عکسارو از..ملی..ملیسسس..ااا..گگگ..گگر فتم...ههه..گگذاشتم تو..تتتتتو...ککک...مدم ! ههه..هیچچچچ..هیچچچ کسی نمی فههمه ..دیگگگ.دیگههه..شششمیم..رففف

خنده بلندش را سرداد ودستانش را تکان داد ...ارمیا باحرص فیلم را قطع کرد وبه سمت او رفت ..اول ازهمه سیلی محکمی به او زد..بعدهم لگدی به پاهایش ..اما روژان خندید وگفت :

- بزن..باززززم..بززززن...!

ارمیا پوزخندی زد وگفت :

- هرزه آشغال !

زود درون کیف لباس های تنش ومانتویش را گشت ...بالاخره هم درجیب پشت کیف پولی اش دسته کلیدخانه شان را پیدا کرد...دسته کلید را بالا وپایینی انداخت وبانگاهی به روژان که مست وپاتیل روی مبل وارفته بود خندید:

- کاری می کنم روزی هزاربار به غلط کردم بیفتی !

دسته کلیدهارادردست گرفت وازخانه بیرون رفت..به ساعتش نگاه کرد..هنوز وقت داشت..ماشینش را جلوی درخانه سامی زد و بازهم داخل خانه شد ...مانتو روژان را تنش کرد وشالش را روی سرش انداخت و اورا بلند کرد..حتی ازاینکه دست روژان به دستش می خورد چندش داشت ...دیگر ازهرچه آدم شراب خوار و هرزه بود متنفر بود..!روژان باخودش حرف می زد..می خندید..گاهی داد وبیداد می کرد..گاهی سرفه می کرد ...گاهی هم سکسکه ! اما ارمیا هیچ توجهی نمی کرد..اورا روی صندلی عقب ماشینش انداخت ودررابست..به خانه دوستش برگشت درعرض پنچ ثانیه همه بطری وظرف ها ومحتوات روی میز را درون کیسه ای انداخت وازخانه بیرون آمد ...سوار ماشینش شدو گازش را گرفت ...در راه کیسه رابا تنفر به بیرون ودرکنار جاده ای که فقط بیابان بود انداخت وآب دهانش را هم به بیرون پرت کرد..روژان فوق العاده حالش را بهم زده بود! ربع ساعت بعد جلوی درخانه خاله اش بود..به چراغ هایش نگاه کرد...خاموش بود...یا نبودندیا ازخوش شانسی ارمیا خواب بودند! هرچه بود اگربودندهم ارمیاکارخودش رامیکرد..فعلا شمیم مهم بودوآبرویش که درآن اتاق لعنتی بود! فعلا شمیمش در راس قرار داشت !

ماشینش را کناری پارک کرد و پیاده شد...روژان را این باربا خود همراه کرد اما جلوی دهانش را آرام گرفت که فقط صدایش بالا نرود...به درخانه نزدیک شد...ایستاد دور وبرش را خیلی محسوس دید زد..کسی نبود..فعلا که کوچه خلوت بود...کلید را درقفل انداخت و دررابازکرد ...آرام وارد خانه شد...روژان هم به دنبالش کشیده می شد..انگار صدایش داشت ک کم کم می خوابید وروژان هم به خواب می رفت..اما ارمیا همچنان اورابه دنبال خود می کشاند..حیاط خانه هم مانند داخل سوت وکور بود...دررابه آرامی بهم زد و قدم زنان وآهسته به درسالن نزدیک شد...بازهم آن را بایک دور چرخاندن کلید هادرقفل بازکرد و وارد شد...بادیدن آباژور روشن وسط سالن ترسید...نکنه خواب بودند وفکر کرده بود که نیستند! اما ماشین شوهر خاله اش که نبود! پس حتما نبودند دیگر!

به سختی تن روژان را دنبال خود کشید وزیرلب گفت :

- تکون بخور دیگه..تن لش...

روژان باصدای بلندی گفت :

- تتتتن...لشششششش!!!

وخندید..ارمیا یک هوجهش کرد وجلوی دهانش را گرفت ...لعنتی همه چیزرا خراب می کرد..اگر خانواده اش خانه بودند چه ؟!

نگاهی به دور وبرش کرد..وبعد اورا به سمت اتاقش کشاند وبازهم روی دهانش را بادستش پوشاند..جلوی دراتاق روژان ایستاد بایم دستش روژان راگرفت که روی زمین نیفتد وبایک دست دررابازکرد وداخل شد..روژان راروی تختش انداخت و به سمت کمدش جهش کرد...ازداخل دسته کلید ها همان کلیدی که بیشتر به کمد می خورد را پیدا کرد..نقره ای تر وبراق تر بود و روی دسته اش نقش کارشده بود وکوچک ترازبقیه کلید هابود..داخل قفل کرد وچشمانش را روی هم گذاشت :

- ای خدا..بازشه ..بازشه ..

کلید را چرخاند و کمد باصدای تیکی بازشد...صورتش درآن تاریکی شاد شد وچشمانش برق زد..! کشوی کمدرا کشید ومحتویات آن را زیرو رو کرد..همه را ...هرچیزی بود جز عکس!

غرغرکنان باخود حرف می زد ...صدای خرو پف روژان بلند شده بود..همان طور روی تخت خوابش برده بود..ارمیا بازهم گشت ..کشوی زیری وکمد میز تحریرش را ...! اما روژان می گفت آن را درکمد گذاشته ! پس حتما درکمدش است ..اما کدام کمد؟!! ایستاد ونفس عمیقی کشید...نگاهش رابه دور اتاقش چرخاند..چشمش روی کمد آرایش روژان ثابت ماند به طرفش رفت..فوری کشویش را کشید ..شروع به گشتن کرد...نبود! جز خط چشم وریمل ورژلب و ازاین وسایل ها چیز دیگری نبود...! کشو را محکم وباعصبانیت به داخل فرستاد وزیرلب گفت :

- اَه !

وروژان نگاه کرد وگفت :

- می کشمت اگه پیداشون نکردم..!

نگاهش را بازهم گرداند..تاشاید چیزی پیدا کند...روی قاب عکس ..روی میزکامپیوتر..روی کمدهایش که تک تک گشته بود روی تختش..پایین تختش..تختش!!1تختش!

به سمت آن رفت ..زانو زد زیر تخت را دست کشید ..چیزی نبود..سرش را بالا آورد..به پایین تخت نگاه کرد..یک کمد کوچک قسمت چوبی پایین تخت می خورد...به سمت آن رفت وکشویش را کشید...بسته ی سفید رنگی جلوی چشمش ظاهر شد..قلبش ریخت..خودش بود؟!! یعنی خود عکسهایش..؟! ممکن بود ؟! ممکن بود امشب همه کارهایش بروفق مرادش پیش می رفت وکلید بازگشت شمیم را پیدا می کرد؟!! ممکن بود که بدبختی هایشان امشب به اتمام می رسید؟

دست لرزان وهیجانی اش رابه سمت پاکت برد وآن را بیرون کشید..درش را بازکرد ومحتویاتش را بیرون کشید..بادیدن عکسهای شمیم ...اشک درون چشمانش را پرکرد..درمیان دروغم اما خندید..خوشحال لبخندی زد وگفت :

- خدایا چاکرتم !

وخواست که کشو را بکشد بازهم چیزی دید..اینبار سفید اما متوسط...به اندازه یک بسته پنیر!کم نبود!شاید درآن تاریکی هم به سختی دیده می شد..اما چشمهای تیزبین ارمیا دید..آن رابرداشت ..پوزخند زد..حدس می زد اما باید مطمئن می شد..با ناخنش یک تکه ازآن پلاستیک را پاره کرد وکمی ازآن رابرسرزبان زد..! فوری آب دهانش را به داخل سطل زباله کنارتخت وانداخت وزیرلب به روژان فحش داد:

- خاک تو سر نحست ! خودت راهو برام باز کردی...!

وسری به طرفین تکان داد وگفت :

- بدبخت عملی نبود عملی هم شد!

مواد را سرجایش گذاشت و کشو را کشید...پاکت را زیر کتش گذاشت وقدم زنان وآهسته ازخانه خارج شد...درکمتر از چندثانیه وبعدهم شوار ماشینش شد ..پاکت را روی صندلی کنارش انداخت ..گوشی موبایلش را بیرون آورد و شماره مورد نظررا گرفت :

- الو سلام ..ببخشید می خواستم یه مورد رو گزارش بدم که فک می کنم توی خونشون مواد مخدرردو بدل می شه ...

- بله آدرس رو بنویسین ...پاسداران ..

ودقایقی بعد بود که ارمیا ازدور نظاره گر آژیرهای ماشین های پلیسی بود که به دور خانه خاله اش می ریختند..پوزخندی زد وماشینش را روشن کرد ودور زد وگفت :

- بدرود روژان خانوم ...

***

پوزخندی زد وماشینش را روشن کرد ودور زد وگفت :

- بدرود روژان خانوم ...

*****

خسته وکوفته ازکلی راه رفتن در کلانتری به خانه بازگشت ...باصدای بهم خوردن در ...همه نگاهشان را به سمت او چرخاندند...ارمیاروبه همه گفت :

- سلام..

همه جوابش را دادند وزهره خانم والمیرا فوری ازجا بلند شدند وبه سمت او رفتند...زهره خانم با دلشوره ای که ازنگاهش پیدا بود گفت :

- چی شد مادر؟!

ارمیا کیفش را به دست المیرا داد ودرحالی که دسته کلید هایش وسوییچ ماشینش را آویز می کرد گفت :

- مامان جون صبرکن برسم قربونت برم...

قبل ازاین که زهره خانم جواب دهد آقا فرید گفت :

- راس می گه خانم ...بذار بیاد خستگی دراره ..یه چیز بخوره..دیر که نمی شه..می گه چی شده

زهره خانم نگاه نگرانش را روی ارمیا انداخت وگفت :

- دلشوره داشتم مادر..می ترسیدم همه چیز خراب شه رو سرخودت !

ارمیا خنده ای کرد وگفت :

- من تسلیم !

ودر ادامه حرفش گفت :

- شکایت کردم ازش ...ملیسا وامید رو هم به عنوان شاهد بردم ...اون خودش به خاطر مواد مخدر ومستیش پاش گیر هس...اما چند سال بیشتر نیس...! هنوز حکمش نیومده..وقتی ام من رفتم که شکایت کنم گفتن روژان خیلی اسم منو می برده وگفته همش تقصیر پسرخالشه ..اما خب..چون مدرک نداره حرفش سند نیس..

المیرا گفت :

- پس ملیسا وامید چی شدن ؟

- هیچی ..قول داده بودم اگه کمکم کنن رضایت می دم ..انگاری خیلی ترسیده شده بودن..همش رو زبونشون چشم چشم بود! منم دیدم واقعا کمکم کردن رضایت دادم رفتن..فقط مونده شکایتم.. هفته دیگه دادگاه داریم ...

همه تعجب کردن ..آقا فرید گفت :

- دادگاه دیگه برای چی ؟

ارمیا گفت :

- قضیه روژان خیلی بزرگ شده ..ازیه طرف ازش مواد مخدر گرفتن ازیه طرف من شکایت کردم که زندگیمو خراب کرده ...براهمین تایه اعتراف درست وحسابی ازش نگیرن براش حکم صادر نمیشه !

همه ساکت شدند...هرکسی با خود یک فکر می کرد...انگارهنوز هم می ترسیدند...المیرا هم خیره به برادرش مانده بود ونگران ! اما درفکر روژان وعاقبتش...

ارمیا روبه المیرا گفت :

- تمنا کجاس ؟

المیرا که تازه ازفکر بیرون آمده بود گفت :

- هان ؟

- صبح بخیر! می گم تمنا کجاس؟

المیرا گفت :

- تواتاقت..روتخت خابوندمش...

ارمیا خندان انگار که به سمت اتاق جهش کرد...المیرا زود گفت :

- بیدارش کردی نکردیا! تازه خوابیده ..

ارمیا بی توجه فقط می رفت ...المیرا با حرص رو به زهره خانم گفت :

- مامان ..توچیزبهش بگو..

زهره خانم گفت :

- ولش کن مادر..بچشه ..الان دوسه روزه به خاطر این دختره اصلا وقت نکرده طرف تمنا بره !

وبا نگرانی گفت :

- بمیرم..بچم حتما دلش خیلی هوای تمنارو کرده

المیرا زیرلب گفت :

- کاش شمیم بود!

اما زهره خانم شنید وگفت :

- حالا جای خالی زنداداشتو حس کردی؟

المیرا نگاهی با تعجب به مادرش کرد وزهره خانم گفت:

- ازهمون روز اولی که تمنارو آوردیم خونه من جای خالیشو به وضوح حس کردم...! اون یه نعمته توی زندگی ما..هم برای ما هم برای ارمیا که نفسش به نفس شمیم بنده !

المیرا با ناراحتی گفت :

- دلم براش یه ذره شده..برا اون مسخره بازیا..برا خنده هامون ..برا اون کل کل هامون..برا همه چیش...

و روبه مادرش گفت :

- مامان ..همین روزا ارمیا رو بفرس شیراز..بره دنبالش بگرده باشه ؟

زهره خانم لبخندی زد وگفت :

- باشه ...قبل ازدادگاه می فرستمش بره...

المیرا خندید وگفت :

- ممنون

زهره خانم باشنیدن آقای فرید که اورا به نام می خواند به طرف شوهرش رفت ...المیرا هم آنهارا تنها گذاشت وبه اتاقی که ارمیا وتمنا درآن بودند رفت ...دررا به آرامی بازکرد و اول ازهمه سرک کشید ...ارمیا درحال بازی با تمنا بود...همان قربان صدقه های همیشگی اش و همان بوسه های پیاپی روی دست وپای او...تمنا واقعا وجودش ارمیا را تغییر داده بود..مسلما اگر تمنا نبود ارمیا هم دیگر بعد ازشمیم نبود ! اما حالا که تمنا بود..انگار که شمیمی دیگر بود وارمیا یک شمیم کوچولو را می پرستید !

- اجازه هس بیام تو؟

ارمیا بدون این که سرش را به عقب برگرداند همان طور که با تمنا بازی می کرد واورا می بوسید گفت :

- توکه یه ساعته داری دزدکی دید می زنی...دیگه اجازت واسه چیه ؟

المیرا فوری داخل آمد ولگد آرامی به پای برادرش زد وگفت :

- توپشت کلتم چشم داری؟

ارمیاسری تکان داد وگفت :

- فقط خواهرمو خوب می شناسم !همین

المیرا لبخندی زد وبا نگاهی به تمنا گفت :

- جای شمیمو برات گرفته نه ؟!

یک لحظه لبخند برروی لب های ارمیا ماسید...!خیره برروی زمین وساکت مانده بود...المیرا کناربرادرش نشست ودستش را روی شانه های او گذاشت ...قبل ازاین که چیزی بگوید ارمیا به آرامی وباصدایی که بغض را به خوبی نشان می داد گفت :

- هیچ کس جای شمیم رو برامن نمی گیره المیرا...هرگلی به بویی داره ! تمنا بچمه...ازگوشت وخون خودمه درست ! اما شمیم نمیشه برا من ...!

المیرا گفت :

- خب پس برو دنبالش

ارمیا سری به نشانه موافقت تکان داد وگفت :

- خیلی وقته بهش فکرمی کنم ..امابااین اوضاع...

المیرا حرف ارمیا را برید وگفت :

- من همین الان داشتم به مامان می گفتم ...قبل ازاین که دادگاه هاتون شروع بشه برو ...هرچه زودتر بهتر...

ارمیا ساکت نگاهی به المیرا کرد وبعد ازکمی مکث گفت ":

- می ترسم شیراز موندم طول بکشه...پیدا کردن شمیم آسون نیس!

- ولی همون یه هفته هم خودش کلیه ...توبرو ..شاید نتیجه گرفتی ...

ارمیابا سماجت گفت :

- فقط بعد از معلوم شدن اوضاع روژان می رم..اگه تاآخرعمرمم دنبالش بگردم.می گردم .اما انقد که پیداش کنم...

المیرا گفت :

- ببینم حالا توخودت مطمئنی پات گیر نیس؟روژان که مرتب اسم تورو میاره...بعدم که تو مستش کرده بودی..بعدش هم تو زنگ زدی به پلیسا...تازه اگه اثرانگشتت رو درو کمدشون یا روهمون بسته مواده مونده باشه چی ؟!

ارمیا پوزخندی زد وگفت :

- فک کردی برا چی رفتم یه کاره ازش شکایت کردم ؟ فقط می خواستم شک نکنن که من بودم...! من قبل ازاین که دست به کار بشم فکر همه جارو کرده بودم ...نه اسممو به پلیسا گفتم نه خط گوشیم خط اصلیم بود که بهشون زنگ زدم ..! یه خط جدید به نام یه آدم مرده جورکرده بودم !

المیرا با تعجب به سمت ارمیا چرخید وگفت :

- تواینارو ازکجا آوردی بچه ؟نمی گی برا خودت بدتره ! خب ازراه قانونیش وارد می شدی که راحت تربودی! فقط برا خودت الکی دردسر درست کردی!

ارمیا گفت :

- از راه قانونیشو که مطمئنا وارد می شدم ...اما موقعش الانه ! من باید زهرمو به روژان می ریختم ... هنوزهم دلم خنک نشده..تا نندازمش حلفدونی وحکم حبس ابدش معلوم نشه آروم نمی شم !

المیرا گیج وسردرگم گفت :

- ببینم یعنی چی ؟! من نمی فهمم...توکه اثرانگشتات جلو پلیسا بوده !

ارمیا خندید والمیرا رادرآغوش کشید وگفت :

-عزیزم !مخت خیلی تعطیله ها ..

المیرا اخمی کرد وارمیا گفت :

- قبل از خارج شدنم ازخونه خاله همه اثرانگشتامو پاک کردم..حتی رواون بسته ودسته کلیدای روژان...!فقط حواست باشه خواهرکوچولو...مبادا مامان بابا بو ببرن...که اگه..خدایی نکرده بفهمم زبون باز کردی پیششون، جلو همون احسان جونت زبونتو ریزه ریزه می کنم !

المیرا کمی فکرکرد وبعد گفت :

- روژان مسلما می فهمه توازش شکایت کردی واگه همه چیزو بگه که تومستش کردی وگولش زدی چی ؟!

- خب پلیساهم مسلما باورنمی کنن چون اولا که اونو بایه یه کیلومواد توخونشون دستگیرکردن..دوما که روژان شدیدا مست بود! سوما که اگه حتی پلیسا حرفشو هم باورکنن چون اون یه کیلو مواد به پرونده روژان وصله پس حرفهای روژان هیچ کاری رو پیش نمی بره وکمکش نمی کنه..می دونی این جا فهمیدم خدا هنوزهوامو داره...خود این مواده خیلی کمکم کرد !

المیرا با ته خنده ای که کم کم روی صورتش پیدا می شد سوتی زد وگفت :

- میگم توجه کردی چه جو پلیسی گرفتت !خوبه پلیس نیستی حالا!

ارمیا کمی درچشمان خواهرش خیره ماند وبعد صدای شلیک خنده اش درهوا پخش شد...با صدای خنده او تمنا که مثل همیشه ساکت بود ترسید وآرام آرام زد زیرگریه !المیرا دستپاچه بدوبیراهی نثار ارمیا کرد وبه سمت تمنارفت وبرای آرام کردنش اورا درآغوش کشید...

*****

- توهنوز یه مقدار پول توحسابت داری دخترم ...پول کمی نیس...لازم نیس کارکنی ..! تازه منم که نمردم تومث دختر خودمی خرجت با من !

شمیم با شرمندگی سرش را زیر انداخت وگفت :

- نفرمایین مادرجون..شما بیش ازاینا به من لطف کردین..من همون موقعی هم که اومدم توخونه عمو دلم می خواست همش کارکنم وخرجیمو خودم درارم ...! هرچند پول زیادی به حسابم بود اما اونو هیچ وقت دلم نیومد دست بزنم..ارمیا هم هیچ وقت دخالت نکرد ..همیشه همه چیزو به خودم واگذار می کرد...

- خداروشکر مادر..اما حالا هم همون موقعی که تو به اون پول نیاز پیدا کردی..اما می خوای دست بهش نزنی نزن ..من خرجتو می دم..تویه نفر بیشتر نیستی..چی می خوای مگه ؟! مگه چقد خرج داری!

شمیم با سماجت همیشگی اش اما باآرامش گفت :

- راستش عمو فرید هم دوسه سال پیش همین حرفهای شمارو می زد...اما من به شرطی توخونشون موندم که خودم خرجیمو درارم که همین طور هم شد..الان هم من بیشتر برااین که سرگرم شم می خوام یه جایی کارکنم وگرنه خودتون که می دونید..ازفکردیوونه می شم !

حمیده خانم سری به نشانه تایید تکان داد وگفت :

- می فهمم مادر...می فهمم..حالا چاییتو بخور...الانه که سایه پیداش شه...کارپیداکردن هم آسون نیس..بگرد یه کار خوب پیدا کن..باهمین امروز گشتنتون هم پیدا نمیشه..باید یکی دوهفته تک ودو کنی ..

شمیم درحالی که فنجان چای را به دهانش نزدیک کرد وبالبخند گفت :

- سایه گفته یه آشنا داره که برام کارخوبی پیدا کرده...

ویک قلوپ ازچایش را خورد که صدای زنگ در آمد...شمیم با سرعت ازجا پرید..حمیده خانم گفت :

- ای بابا..بشین دختر..چه خبره حالا؟ چاییتو تموم کن بعد میری...

شمیم چادرش را ازروی دسته مبل برداشت وبرروی سرش انداخت وگفت :

- ممنون بهتره سایه رو منتظر نذارم ...بااجازه ..

حمیده خانم گفت :

- مواظب خودتون باشین ..

شمیم درحالی که کفش هایش را می پوشید گفت :

- چشم ..

حمیده خانم دوباره گفت :

- به سایه بگو ببردتت جاهای دیدنی رو خوب بگردین..براروحیه ت خوبه ..

- اونم چشم..امری دیگه نیس؟

- یادت نره زنگ بزنی !

شمیم لبخندی غمگین زد وگفت :

- بهش فکرمی کنم ...خدافظ

- خدا به همراهتون ..

شمیم بیرون رفت وحمیده خانم لبخند زد...شمیم این مدت کوتاه بدجور دردل پیرزن رفته بود...باخود فکرمی کرد بودن اولاد درکنار آدم واقعا چه نعمت بزرگی است ! کاش هیچ وقت شمیم ازکنارش نمی رفت ...

حمیده خانم نگران شمیم وروحیه اش نبود...مطمئن بود وقتی شمیم با سایه است حتما به او خوش می گذرد..درطول این مدت حسابی باهم گرم وصمیمی شده بودند ..انگار که سایه یک المیرای دیگر بود برای شمیم..! وحمیده خانم ازاین بابت حسابی خوشحال بود..

شمیم درحیاط را بست وهمون طور که مقنعه اش را تنظیم می کرد گفت :

- می گم ...تومطمئنی دستیار می خواد ؟!

سایه کیفش را روی شانه اش جابه جا کرد وبانگاهی به شمیم گفت :

- آره بابا..ده بار پرسیدی گفتم آره مطمئنم ...

- حقوقش چقده ؟

- نمی دونم..اما یارو خرپوله ...به نظرم دستمزدت بد نیس...

شمیم کمی سکوت کرد ودوباره پرسید :

- سایه ...

سایه همان طور که دور وبرش را دید می زد گفت :

- هوم؟

- گفتی که ما الان داریم می ریم پیشش ؟

- پ نه پ بدون خبر می ریم غافلگیرش کنیم !

شمیم بدون این که توجهی به شوخی های سایه کند گفت :

- متاهله ؟!

- نه ! وای ...شمیم کچلم کردیا..داریم میریم ببینیمش دیگه..انقده سوال برا چیه ؟!

شمیم با بهت ایستاد....باچشمانی گشاد به سایه نگاه می کرد ...سایه برگشت روبه او وگفت :

- چته تو؟!

شمیم با عصبانیت گفت :

- توداری منو می بری پیش یه پسرجوون مجرد کارکنم ؟!!!

سایه نفس عمیقی کشید وزیرلب گفت :

- ای خدا !

وروبه شمیم بلند گفت :

- آخه دیوانه..تو به جوون بودن ومجرد بودنش چیکار داری!تومی خوای چندساعت براش کارکنی بعدشم برگردی خونت !تومحل کارش که نمی تونه کاردستت ب...

شمیم فوری به میان حرف سایه آمد وگفت :

- سایه !

سایه با خنده گفت:

- هان ؟

- رو آب بخندی...من نمیام ...

وبرگشت که برود سایه فوری بازویش را کشید :

- توخیلی بی جا می کنی ...مگه دست خودته ؟

شمیم با عصبانیت گفت :

- بابا زور که نیس..نمی خوام ..اصلا کار نخواستم ..دستت درد نکنه

- من به یارو قول دادم ! منتظرمونه ! دوست رییسمه..می خوای ازکاربی کارم کنن !

شمیم گفت :

- خب پس بهتر...اخراجت می کنن میری پیش همین دوست رییست دیگه..

سایه کشان کشان اورا می برد ومی گفت :

- توحرف نزن لطفا..فقط راه بیای بسه ..

شمیم ازحرص نفس بلندی کشید وگفت :

- خدا لعنتت کنه سایه !

تادقایقی بعد دریک تاکسی نشسته بودند و سایه همه ی شرایط را برای او توضیح می داد :

- توکه نمی خوای با اون کار کنی ؟! اون اگه استخدامت کنه سالی یه بار میاد تو عکاسیش...تو فقط عکس بگیر وطراحی کن ..همین ! اونم هردفعه ای برای پول دادن یا بررسی میاد سراغت...

شمیم بادلشوره گفت :

- مطمئنی ؟

سایه نچی کرد وگفت :

- بازگفت ...اِ بازگفت !

شمیم زیر چشمی نگاهی به سایه که حرص می خورد کرد وخندید ..سایه سقلمه ای به پهلوی او زد وگفت :

- مرض..

روبه راننده گفت :

- آقا نگه دارین ...ممنون

ازتاکسی پیاده شدند وشمیم به دنبال سایه که تند تند راه می رفت راه افتاد ...کمی بعد وقتی ازیک چهارراه شلوغ رد شدند سایه روبروی یک عکاسی ایستاد...

تابلوی بزرگی برسردرآن بود :

- عکاسی شایان ...

وزیر آن با خط ریزتری نوشته شده بود :

- عکس برداری وفیلم برداری ازمجالس...عکس فوری در15 دقیقه ...و...

سایه نگاهی به شمیم کرد وگفت :

- آماده ای ؟

شمیم که درفکر بود نگاهی به سایه کرد وگفت :

- هان ؟!

- هان وزهرمار...چته توامروز ؟می گم میای بریم تو یا برم خودم ؟

شمیم چشم غره ای به سایه رفت وباهم داخل شدند ...یک آتلیه فوق بزرگ عکاسی...پارکت های آبی سیر ودر ودیوار دقیقا همان رنگ...پر بود ازعکس های بزرگ وکوچک..قاب عکس های مختلف از بچه ،پسر،مرد ونوزاد...درسمت چپ عکاسی هم یک میزکار ام دی اف آبی سیر ویک کامپیوترکه روی آن قرارداشت ، بود...هفت هشت پله هم درسمت راست آتلیه قرار داشت که انگار اتاق عکس بود..کسی هم آنجا نبود انگار..همان طور که شمیم آن جارا با کنجکاوی دید می زد سایه صدا زد :

- ببخشید...

سکوت...

- کسی این جا نیس...

بازهم جوابی نشنیدند...

- آقای کیانفر؟

همان لحظه ازآن پله ها یک نفر باآرامش پایین آمد...سایه با خوشحالی سرش رابالا کرد...

- سلام آقای کیانفر...

شمیم به او نگاه کرد..اول کفش هایش..مشکی براق ومردانه..بعد شلوار جینش ..آبی کمرنگ وتنگ واسپرت ! بعد به کت مخمل مشکی اش...چسبان واندامی ..یک تیشرت سفید هم که به خوبی اندامش ورزشی اش را به نمایش می گذاشت پوشیده بود...وبعد به صورتش چشم دوخت ...دلش ریخت! چشمهایش ماند...باورش نمی شد ..درست می دید؟ خدای من...

ارمیا ....!!!

آب دهانش را به زور قورت داد ...قلبش به تپش افتاده بود...ارمیایش بود واقعا ؟!! او؟؟ این جا ؟! آخر دریک عکاسی ! آن هم دریک شهر غریب چه می کرد!

- سلام خوش اومدین ...

باصدای او به دنیای خودش برگشت ...چهره اش زیر نور آتلیه به خوبی روشن شد...چشمانش آبی بود نه خاکستری ! موهایش طلایی بود نه مشکی ولخت ! چشم وابرویش حالت چشم وابروی اورا داشت ! لبهایش باریک بود نه قلوه ای !اماحالت صورتش فوق العاده عین ارمیا بود ! انقدر که قلبش یک لحظه ایستاد..انقدر که فکر می کرد ارمیایش پیدا شده..انقدر که درعین ناراحتی خوشحال شد...انقدر که ازترک کردنش درحدمرگ پشیمان شد ...بازهم به او نگاه کرد...دماغش عمل کرده بود درست عین ارمیا !صورتش سفید بود درست مثل ارمیا وپیشانی وموهایش هم حالت پیشانی وموهای ارمیا را داشت ! درست یک پیشانی بلند وسفید که برق می زد وموهایی که به سمت بالا حالت داده شده بود...ورزش کار وهم هیکل ارمیا ! هم تیپ ارمیا ..! اما ارمیایش چیز دیگری بود...او فقط یک پسربود که تصادفی شبیه ارمیایش درآمده بود...فقط تصادفی ! همین ...

سقلمه ای که به پهلویش خورد باعث شد ازجا بپرد..با ترس اول به سایه وبعد به کیانفر که متعجب به او چشم دوخته بود نگاه کرد وگفت :

- ب..بله..چ..چیزی شده ؟

سایه با حرصی که سعی می کرد پنهانش کند لبخندی ظاهری زد وگفت :

- آقای کیانفر باشما بودن !

شمیم آب دهانش را قورت دادوگفت :

- ببخشید ..

وسرش را زیر انداخت ...

آقای کیانفر لبخندی محجوب زد وگفت :

- بفرمایین بشینین ...

شمیم وسایه روی کاناپه چرمی و سورمه ای که روبروی میز کیانفرقرارداشت نشستند وکیانفر هم روی صندلی گردانش وپشت میزش نشست ...کمی سکوت کرد ...خودکاری را دردستش چرخ می داد وفقط به آن نگاه می کرد...شمیم داشت دیوانه می شد..حتی حالات مغرورانه اش هم عین ارمیا بود!بعد ازآن لختی سکوت که هردودختر حسابی هول کرده بودند کیانفر گفت :

- شما خانم خرسند هستین ؟

شمیم باشنیدن اسمش ازدهان او سرش رافوری بالا کرد..آه ازنهادش برخواست ...! خیره های نگاه آن پسر...!خیره های نگاه ارمیا بود! خدای من ..! این چه بلایی بود که برسرش می آمد..ارمیا حالا هم که نبود انگار همزادی برای خود گذاشته بود ..! انگار شمیم درهرمکانی باید ارمیایی داشته باشد...سرش را زیر انداخت..درحالی که با آن دست های یخ کرده ورنگ پریده اش با دسته کیف چرمی وبراقش بازی می کرد گفت :

- بله !

کیان فرگفت :

- می تونم یه بیوی مختصر ازتون داشته باشم ؟! البته ..دوستتون ..منظورم خانم مسعودی همه چیز رو برای من توضیح دادم ..اما مایلم اززبون خودتون بشنوم ..!

شمیم چشمانش را روی هم فشار داد..دردل تکرار کرد: خدایا کمکم کن..خدایا نذار کم بیارم..این ارمیا نیس خدا..این فقط یکی شبیهشه که می خواد منو دق کنه..خدا نذار ..نذار یه وقت خطا برم ..خدا..

نفس آرامی کشید وچشمانش را باز کرد وسرش را بالا کرد وبدون این که به او نگاه کند شروع به توضیح دادن کرد ...از سنش ...تحصیلاتش ...شیرازی بودنش و این که موقتی است که درآن شهر است ! ودرآخر هم متاهل بودنش ! کیانفر به خوبی گوش داد وگفت :

- ازفتوشاپ چی می دونین ؟

شمیم نگاهی به سایه کرد وبعد گفت :

- حرفه ای نیستم امایه چیزایی رو بلدم! فک می کنم درعرض یکی دوروز بتونم راه بیفتم ...اگه..کمکم کنین !

کیانفر سری به نشانه تایید تکان داد وگفت :

- چه برنامه هایی رو کارکردین ؟

شمیم کمی فکرکرد وگفت :

- cs2…cs5 و adobe 7.0

کیانفر یکی دوثانیه فکرکرد وبعد گفت :

- خوبه..یعنی برا شروع بد نیس..چون سفارشتونو کردن قبول می کنم..فقط می مونه یه چیز..

شمیم منتظر به او چشم دوخت ..اما زود نگاهش را به درو دیوار دوخت..وکیانفر ادامه داد:

- من در قبال عکسهای مردم مسئولم ..لطفا اگه میشه یه تعهد به من بدین وشناسنامه یا یه مدرک شناسایی قابل اعتماد رو برای من بیارین ..

شمیم بدون این که نگاهش کند گفت :

- بله ..چشم ..

کیانفر گفت :

- نمی خواین درمورد حقوقتون بدونین ؟!

شمیم سری به نشانه تایید تکان داد وگفت :

- خیلی برام مهم نیس..

کیانفر که حسابی تعجب کرده بود ابرویی بالا انداخت وبه شمیم نگاه کرد..پشت آن صورت معصوم ..پشت آن چادربراق ومحجوب ..انگار که خیلی دردها خفته بود..! کیانفرحقوق ثابت شمیم را گفت وسایه پنهانی اززیر چادر شمیم طوری که آن پسر نفهمد دست شمیم را محکم فشارداد...کم حقوقی نبود! برای یک دستیار عکاس ! فوق العاده زیاد بود..! برای چه ! خدا عالم بود...شمیم گفت :

- ببخشید من یه سوال دارم ...

کیانفر با خوش رویی گفت :

- بفرمایین

- میشه بگین دلیل این حقوق زیاد چیه ؟! اونم برا یکی مث من که هنوز کارم درست معلوم نیس! واین که عکاس نیستم وبرای عکاس می خوام کار کنم؟؟!!

کیانفرباتعجب نگاهی به شمیم کرد وبعد به سایه ..بعد خنده ای کرد ...مردانه ! وآرام ...شمیم دقت کرد..نه نداشت ..چال گونه ی زیبای ارمیا را دیگر نداشت ..همین یه مورد ارمیا را ازکیانفر خیلی بیشتر سر می کرد...کیانفرگفت :

- جالبه ..واقعا برام جالبه ..من دستیارای زیادی داشتم تاحالا اما وقتی دستمزدشونو می گفتم هیچ کدوم اعتراض که نمی کردن هیچ تازه کلی ام خوش اخلاق تر می شدن وتا می تونستن تلاش می کردن رضایت منو جلب کنن تا این جا بمونن ..اماشما..

نگاهی مرموز وریز به شمیم کرد ...چشمانش را کمی ریز کرد وبعد گفت :

- شما خیلی بابقیه فرق دارین خانم !

شمیم چیزی نگفت وسایه باپایش یا ضربه های دستش علامت می داد که "خاک برسرت !"

اما کیانفر گفت :

- این جا شما کارزیادی رو متقبل می شین..ازجمله عکاسی توی مجالس ..فیلم برداری ..وعکس گرفتن توی آتلیه وطراحی عکس ها...! درواقع همه ی کارهای یک عکاس رو شما انجام می دین ..پس به ازای همه ی کارهاتون من این حقوق رو خدمتتون تقدیم می کنم ..واگه..اگه نخواین که حتی یکی ازاین کارهارو مثلا فیلم برداری رو انجام بدین..متاسفانه من شرمندتون میشم ! چون فقط یه خانم لازم دارم که همه ی کارهارو پیش ببره...!

شمیم متعجب به سایه نگاه کرد..می خواست بلند شود وباکیفش محکم بکوبد روی سرش ! او فقط یک حقوق یک نفره ای می خواست ویک کار کوچک که سرش گرم شود همین ! این دنگ وفنگ ها چه بود دیگر!

سایه ساکت بود وچیزی نمی گفت ..کیانفربازهم گفت :

- شمامی تونین تاآخر این هفته به من خبربدین ..راستش دروغ نباشه ازچهرتون فهمیدم که تردید دارین..می تونین تصمیمتونو بگیرین..من منتظرم خبرم بدین..اگه شد بعد کارتونو ارزیابی می کنم وبقیه مرحله هارو پیش میریم چطوره ؟

سایه فوری موافقت کرد وشمیم را نجات داد..شمیم تشکری کرد وازجا بلند شد..سایه تعجب کرد که انقدر زود بلندشده اما مجبور بود دنبالش راه بیفتد..! اوهم بلندشد وهردو باتشکری دیگر ازشایان کیانفر ازعکاسی بیرون رفتند ...

- توبرا چی سرخود مث فنر پریدی بالا و د برو که رفتی ! مثلا داشتم حرف می زدم خیر سرم ...

شمیم بی حوصله نگاهی کوتاه به سایه انداخت وچیزی نگفت ...فکرش درگیر بود...درگیر اتفاق دقایق قبل...چقدر خوب بود آن لحظه ای که فکر می کرد ارمیا را پیدا کرده..چه حس نابی را بدست آورده بود وچقدر هم سریع آن حس را ازدست داده بود!

- باتوئما...! شمیم !

شمیم سرش رابالا کرد وبه سایه نگاه کرد..قبل از این که سایه بخواهد حرفی بزند شمیم گفت :

- سایه ..میشه بریم یه جای دنج؟

سایه کم کم لبخندی مرموزبرروی لبش پیدا شد وبعد ابرویی بالا انداخت وباشیطنت گفت :

- خونه ی من چطوره عزیزم ؟!!!

شمیم با حرص به سایه چشم دوخت وبعد که هردوچشم درچشم شدند یک هو پقی زدند زیرخنده..شمیم گفت :

- مسخره ..جدی گفتم !

سایه درحالی که ریز می خندید ...گفت :

- اومممممم...خب بذار فک کنم ..

وقیافه اش را حالت تفکر گفت ...کمی ساکت شد ...شمیم نفس عمیقی کشید ومنتظر شد ...یک هو سایه با شتاب بالا پرید وداد زد :

- آها گرفتم ...!

شمیم سه متر ازجا پرید ..باترس به او نگاه کرد وباحرص گفت :

- نمی تونی مث آدم حرف بزنی ! حتما باید میگ میگ بودنتو به همه ابراز کنی ؟!!

سایه درحالی که می خندید دست شمیم را گرفت ودرحالی که به کافه تریای مورد علاقه یا همان جای دنجی که سایه درنظر داشت رفتند ودرهمه وقت آن روز شمیم درخود فرو رفته بود...

******

با صدای تلفن بادست به ملوک خانم اشاره کرد که دست نزد..به طرف ملوک خانم رفت وتمنا را به سمت اوگرفت :

- شما بچه رو داشته باشین ..من جواب می دم..

- چشم آقا.

ملوک خانم با لبخند وقربان صدقه های همیشگی اش تمنارا ازآغوش ارمیا گرفت وارمیا به سمت تلفن رفت..گوشی را برداشت ..با همان صدایی که جدیت وجذبه درآن موج می زد جواب داد:

- بله ؟

- ........

اخمی برروی پیشانی اش خوابید ..بازهم گفت :

- بله ؟!

- .....

- الو؟

بازهم صدایی نشنید وسکوت ...!

گوشی را نگه داشت ...گوش داد بادقت ...هیچ نبود..هیچ صدایی...ناخوداگاه بدون این که بخواهد پوزخند زد...فقط پوزخند !!!

نمی فهمید چرا آن طرف خط هم قطع نمی کند...خودش هم نمی خواست ...درواقع نمی توانست ...! انگار نیرویی آن گوشی را به گوشش چسب کرده بود!

همان موقع صدای گریه ی ریز وآرام تمنا بلند شد ...ملوک خانم ..آن زن باتجربه ..! درحالی که بچه های خودش را بزرگ کرده بود ..اما ...انگار که چیزی درگلوی تمنا گیر کرده بود..باترس درحالی که به پشت کمر کوچک تمنا می زد روبه ارمیا داد زد:

- یا ابوالفضل ..آقا...آقا..

ارمیا با نگاهی به رنگ تمنا که کبود می شد بدون این که بفهمد گوشی را روی دستگاه کوبید وبه سمت ملوک خانم پرید...! تمنا را با سرعت ازملوک خانم گرفت ..روی مبلی نشست .اورا به حالت عمودی گرفت ودستش را پشت سر وگردنش گرفت ..بادست دیگرش برپشت کمر تاگردن تمنا زد..خیلی آرام ..تمنای کوچک کمی سرفه کرد...سرخ شده بود..ارمیا درصورتش فوت کرد...قلب پدرانه اش برای اولین بار وبا ترس می کوبید ..! حس می کرد نفس تمنا بالا نمی آید..بچه اصلا تنفس نداشت ..کبود بود ..وساکت...دست پاچه شده بود..دستانش می لرزید ویخ کرده بود...!خدا می دانست در دلش آن لحظه چه می گذشت ..خدا می دانست ...فقط خدا می دانست که اگر بلایی سرتمنایش می آمد...خدامی دانست که ملوک خانم را به خاک سیاه می نشاند! ..تند تند اما به طوری که تمنا اذیت نشود به پشت کمرش می زد..تمنا بعد ازیکی دودقیقه سرفه کردن ..انگار که نفسش بالا آمده باشد شروع به گریه کرد..رنگش ازسرخی وکبودی برگشت وآب دهانش برروی پیش بند کوچکش می ریخت...! ارمیا با لبخندی که همراه با اشک حلقه زده درچشمانش بود زیرلب گفت :

- خدایا شکرت ..!

وپیشانی کوچک تمنارا بوسید...ملوک خانم درحالی که ازبس ترسیده بود همان طور که اشک می ریخت گفت :

- خدارو صدهرازمرتبه شکر..خدا منو مرگ بده ایشالله ..خیرسرم بچه بزرگ کردم ..خیر سرم مادربودم ..این دورانو گذروندم آقا...

وهق هقی کرد وبازهم گفت :

- آقا به جون بچه هام قسم نفهمیدم چی شد...حواسم رفت به شما..به اون تلفن لعنتی..خدا ازسر این مزاحما نگذره...داشتم بهش آب می دادم..فک کردم تشنشه ..

ودوباره اشکی ریخت وباصدایی که ازداخل دماغش بیرون می آمد گفت :

- همین که قاشق اول آب رو بردم تودهنش دیدم به سرفه افتاد..خدا مرگم بده..

وبازهم گریه کرد..ارمیا خیره به تمنا وعصبی ساکت بود...ملوک خانم همان طور که اشک می ریخت وبه خودش بد وبیراه می گفت چادرش را ازروی اپن آشپزخانه برداشت وباهق هقی که می کرد گفت :

- دسته کلیدای خونتونو گذاشتم این جا آقا..غذاتونوهم گذاشتم تو ماکرو گرم شه..بااجازتون!خداحافظ شما..

ارمیا سرش را فوری بالا کرد..تا خواست اورا صدا بزند..دیر شده بود!

ملوک خانم دررابهم زد وصدای گریه اش که انگارهمین طور ادامه داشت ازداخل راه پله ها وآسانسور بیرون هم به گوش ارمیا می رسید..ارمیا به تمنا که داشت گریه می کرد نگاه کرد وبلند شد تا آرامش کند...به داخل اتاق تمنا رفت ..به دنبال شیشه شیرش...چشمانش دور اتاق را گشت ..بادیدن شیشه شیرخشک آماده شده برروی کناری چوبی تخت تمنا...با سرعت آن را برداشت ودردهان کوچک اوگذاشت ...! همان طور که تمنارا آرام آرام تاب می داد شیشه شیررا هم طوری دردهانش گذاشته بود که تمنا به خوبی شیر می خورد وتقریبا آرام شده بود..ارمیا همان طور که دخترکوچکش را آرام می کرد به چهره اش خیره شد وپوزخندی زد :

- دیدی بابایی؟ دیدی مامانت چه طوری تنهامون گذاشت ؟! می بینی بی کسیمونو؟ توهم برا همین گریه می کنی نه ؟ برا تنهایی خودت وبابات !

تمنابا چشمان درشت ورنگی اش به پدرش خیره شده بود وانگار که گوش می داد...شیرهایش را قلوپ قلوپ وباصدای نفس های آرامی می خورد وارمیا حرف می زد:

- اگه مامانت بود الان این اتفاق برا تونمی افتاد..شاید مامان شمیمت خیلی قشنگ ترازمن ازت نگه داری می کرد...

وباانگشت شصتش کمی پیشانی تمنارا نوازش کرد وادامه داد:

- توهم مث من دلت هواشو کرده نه ؟! دلت می خواست الان جای این ملوک خانم بدبخت یااین بابایی زشت مامان شمیم رو داشتی ؟ اگه بود الان توبغلی مامان می خوابیدی...برات شیرمی داد..تپل مپلی می شدی..جاتو زود به زود عوض می کرد...حتی ..ممکن بود تومامان شمیم رو بیشتر ازمن دوست داشتی !

خندید ..وبعد غمگین به تمنا خیره شد...تمنا ساکت بود وآرام ..ارمیا کناری ..گوشه ی همان اتاق پراز عروسک واسباب بازی تمنا نشست وتکیه به دیوار داد..درحالی که تمنارا به خود می فشرد ..اما آرام ..سرش را به او نزدیک کرد ونوزاد کوچکش را بویید...! لبخندی زد ونزدیک گوش دخترکش آرام زمزمه کرد:

- ولی توقول بده هیچ وقت مث مامانی منو ترک نکنی...

******

- بله ؟!

باشنیدن صدای کیان فر ازپشت گوشی هول شد وفوری تماس را قطع کرد...! نفس عمیقی کشید که صدای داد سایه بلندشد :

- پس چرا حرف نزدی؟

شمیم سرش رابه سمت اوچرخاند وبانگاهی سرزنش آمیز گفت :

- صددفعه گفتم آروم حرف بزن سایه جون!

سایه بی حوصله دستی تکان داد وگفت :

- بروبابا...یه ساعتی برا من مودب شده..جواب منو بده..

شمیم بدون این که جواب سایه را بدهد روبه حمیده خانم که ازآشپزخانه با یک ظرف میوه بیرون می آمد نگاه کرد وگفت :

- ببینین مادرجون..شما یه چیز بهش بگین ..

حمیده خانم نزدیک شد وظرف میوه را روبروی آن دو روی میز گذاشت ودرحالی بشقاب هارا هم تقسیم می کرد گفت :

- سایه ..توچیکاربه کاراین دخترداری آخه ؟بذار هرطور راحته جواب بده

سایه اخمی کرد وگفت :

- شماهم حمیده جون ؟ داشتیم آخه ! بدکردم براش کارپیدا کردم ؟ نه توروخدا شما بگین .بدکردم ؟اونم یه کاری که حرف نداره..حقوقش ..اوه...توپ!

شمیم گفت :

- قربون دستت..همون حقوق توپشه که برا من مشکله !

سایه با حرص برگشت وروبه شمیم گفت :

- توهم که همش ادای درویشارو درار! آخه دختر خوب..کی اون همه پول خوشکل رو ول می کنه دنبال دوزار جون کندن می افته ؟ حیف ..حیف که استخدامم وقرار داد دارم وگرنه رو هوا میزدمش نمی ذاشتم یه قرونشم به تو برسه !

شمیم خنده ای کرد وآرام نزدیک گوش سایه گفت :

- کدومشو ؟! پوله رو یا کیانفرو؟!!

سایه با تعجب وعصبی به سمت شمیم برگشت وشمیم ریز خندید ...سایه گفت :

- خفه شو ..یه تارموی سيناروبه صدتا مث این کیانفر نمی دم !

شمیم با مرموزی خندید وگفت :

- پولشو چی ؟! اینو دیگه مطمئنم با سينا عوض می کنی!

سایه لگدی به پای شمیم زد وزیر لب فحش می داد وشمیم باخود فکر می کرد...شاید هم قبول کرد..شاید !!!

*****

زنگ خانه را زد ...صدای یک پسر بچه آمد...

- کیه ؟!

ارمیا باصدایی بلند که به گوش بچه برسد گفت :

- میشه درو بازکنی ؟!

- شما کی هستین؟

- من؟...من یه دوستم !

- نمیشه درو بازکنم ..اول باید بگی کی هستی ...

ارمیا سری تکان داد ولبخندی زد ..همان موقع صدای زن آشنایی به گوش ارمیا رسید»:

- باکی داری حرف می زنی بچه ؟

بچه جواب مادرش را داد":

- مامان ..یه آقا غریبه پشت درخونه اس..اسمشو نمی گه ..منم درو بازنمی کنم !

- برو کنارببینم بچه ...

وبعدازآن صدای قدم ها ودمپایی هایی که خلش خلش روی موزاییک کشیده می شد آمد ..چندثانیه بعدهم ..دربازشد وملوک خانم چهره ی زیبای ارمیا را با یک تیپ مردانه وشیک ویک دسته گل زیبا وبزرگ دردستش دید...لبخند شادی برروی لبهای زن جا خوش کرد...!

- آقا !

ارمیا با همان لبخند گفت :

- سلام ...

ملوک خانم درحالی که دستپاچه شده بود سرش را زیر انداخت وگفت :

- سلام آقا...شما چرا اومدین ؟ شرمندم کردین آقا..روم سیاه ..

ارمیا با همان خوش رویی گفت :

- ملوک خانم ...

ملوک خانم فوری سرش رابالا کرد ...

- بله آقا..

- می خوای همین جوری دم در وایسم ؟

ملوک خانم فوری کنار رفت وارمیا وارد خانه شد...یک حیاط موزاییکی کوچک که یک حوض پنج گوش آبی هم وسطش قرار داشت ...گوشه وکنار حیاط هم خرت وپرت هایی مثل اسباب بازی بچه ها ویک تنور فلزی ویک دوچرخه به چشم می خورد...

- بفرمایین ...بفرمایین آقا ...قدم رو چشممون گذاشتین ..بفرمایین ..

ارمیا همان طور که اوضاع نابسامان خانه ی آقای نادری را ازچشم می گذراند وارد خانه شد ..یک سالن کوچک که فقط یک قالی دوازده متری کهنه وفرسوده بر کفش پهن بود...نه هیچ مبلی بود ونه وسایل تزیینی وتجملاتی! برروی همان قالی فرسوده ،پتوهایی کنار دیواربه صورت تاخورده پهن شده شده بود وپشتی هایی روی پتو وتکیه به دیوار قرار داده بودند...که انگار برای مهمان بود..یک آشپزخانه داشتند وفقط یک اتاق ! ارمیا هرچند زیادی کنجکاوی اش برانگیخته شده بود...اما خیلی خونسرد سرش را زیر انداخت وازنگاه کردن زیادی به دور وبر آن خانه دست برداشت ...رو به ملوک خانم گفت :

- قابل شمارو نداره

ملوک خانم شرم زده دستش را جلو آورد وگل را گرفت :

- خدا مرگم بده آقا...این چه کاریه ...وظیفه من ِ...

ارمیا فوری میان حرفش آمد وگفت :

- ای بابا ...ملوک خانم منو شما که این حرفا رو نداشتیم! همش شما می اومدی خونه ما حالا یه بارمن خواستم بیام ! کاری نکن دفعه دیگه پشیمون شما !

ملوک خانم لبخندی زد وگفت :

- شما صاحب اختیارین آقا...

ارمیا روی یکی ازهمان پتوها نشست وگفت :

- لطف می کنی یه چای برام بیاری!

ملوک خانم با خوشحالی ناشی از خوش رفتاری ارمیا گفت :

- رو چشم آقا...

وبه سمت آشپزخانه رفت ..

ارمیا گفت :

- شوهرت کجاس؟

ملوک خانم ازتوی آشپزخانه گفت :

- رفته سرکار آقا...صبح ها وعصرها براشما کار می کنه..شب هاهم برایه بنده خدا دیگه...

ارمیاچیزی نگفت...واقعا باورش نمی شد آقای نادری برای خرج زندگی اش انقدرزجر بکشد ! نگاهش را برروی دیوار های کاه گلی خانه دوخت وبه بچه های ملوک خانم که یک پسر ودختر هشت ساله وپنج ساله بودند چشم دوخت وافسوس خورد...! آقای نادری چه زندگی داشت وارمیا خبرنداشت ! واقعا چه قدر از افراد دور وبرانسان های ثروتمند این طور زندگی می کنند وهیچ کس به آنها توجهی ندارد؟!! مانند ارمیا...چند سال بودکه آقای نادری راننده اش بود واو حالا ازوضع زندگی اش باخبرشده بود! ارمیا دستی به صورت مردانه اش کشید وبه قاب عکس های روبرویش درتاقچه چشم دوخت..یک عکس ازآقای نادری که بسیار جوان بوده ! ویک عکس هم ازیک دختر نوجوان که انگار پانزده شانزده سال بیشتر نداشت !

- دخترمه...

ارمیا سرش را چرخاند ...ملوک خانم با یک سینی چای به سمت ارمیا می آمد..ادامه داد:

- بچه اولمه ...اسمش ترمه اس...کلاس دوم دبیرستانه...الان خونه نیست...ازشما خلی براش تعریف کردم ...مشتاق دیدن شما وتمنا کوچولو ئه...اگه بدونه شما اینجایین باسرمیاد خونه !

ارمیا لبخند آرامی زد وگفت :

- کجاس مگه ؟

- رفته کلاس جبرانی...درساش خوبه...صبح می ره مدرسه ..عصراهم یه ریز می ره کلاس جبرانی...خستش کردن به خدا آقا...همش جبرانی...گاهی تا ساعت ده شب هم نگهشون می دارن..بسکه درساشون سخته !

ارمیا اخمی کرد وگفت :

- چه رشته اییه مگه ؟

- ادبیات آقا

- ادبیات ؟!!! ادبیات که آسون ترین رشته اس! چه نیازی به کلاس واین چیزاس! خودش می تونه خیلی بهتر ازاین کلاسا بخونه ..!

- چه می دونم آقا ..می گه مدرسمون اجبارکرده...

ارمیا گفت :

- پول کلاساشو چقدرمی دین ؟

- پول نمی خواد...ترمه خیلی وقته می ره...مجانیه خدارو شکر...

ارمیا تعجبش بیشترشد...کلاس جبرانی ! آن هم کلاس هایی که آن همه به دانش آموزان درس می دادند پولی بابتش نمی خواستند !!!

ارمیا چیزی نگفت ومشغول خوردن چای اش شد ودرمیان خوردن گفت :

- فک کنم یه هفته ای هس بهمون سرنزدین نه ؟

ملوک خانم سرش را زیر انداخت وارمیا گفت :

- تمنا شمارو دوست داره..مطمئنم دلش براتون تنگ شده !شوهرت هم از اون روز تاحالا خیلی باهام سرد شده ..می فهمم روش نمیشه باهام حرف بزنه..اما قرار نیس واسه یه اتفاق که دست خودت هم نبود..انقدر خودتو سرزنش کنی..چیزی بود که گذشته..خدارو شکر به خیر گذشت ..!

ملوک خانم با اشک هایی که درچشمانش می جوشید با صدایی گرفته گفت :

- شرمندم می کنین آقا...

ارمیا لبخندی زد وگفت :

- من دارم برایه مدتی میرم شیراز...می دونی که نمی تونم تمنا رو ببرم ...! یعنی اگه می شد حتما می بردم ..اما فکرشو که می کنم می بینم اون بیشتر زجرمی کشه وبودن یه زن حتما براش لازمه..می خوام تواین مدت خونه خودم باشی...به بچه هات سربزن..کاراتو بکن ..غذاتو هم بپز..اما همه وقته خونه خودم باش...تمنارو فقط شبا به مادرم بده تا ازش نگه داری کنه..به المیرا هم می گم بیاد کمکت...حقوقتونو هم نگران نباشین..هم ازشما وهم از شوهرتو دوبرابرمی کنم...

ملوک خانم که نمی دانست چه بگوید فقط یک ریز اشک های آرام می ریخت...ارمیا نگاهی به دور وبر خانه کردوبا خود تصمیم گرفت که به فکر خرید یک خانه برایشان باشد..اصلا جای مناسبی برای یک خانواده نبود!درواقع فوق العاده خراب بود...!

بعد ازمدتی ارمیا نگاهی به ساعتش کرد...نه شب را نشان می داد...ازجایش بلند شد که برود..

- کجا آقا...نادری الان میاد...می خوام شام درست کنم..!

ارمیا تشکرآمیز گفت :

- ایشالله دفعه های بعد...مزاحمت می شم ملوک خانم ..به شوهرت سلام برسون..

- سلامت باشین آقا...خوش اومدین..دلم می خواست امشبو اینجا بدمی گذروندین!

ارمیا بیرون رفت وکفش هایش را پوشید...بچه های ملوک خانم هنوز درحال بازی کردن بودند...ارمیا دستی برروی سرهرکدامشان کشید وبه سمت در رفت وگفت :

- برو تو ملوک خانم ...دوس ندارم در وهمسایت ببینن ..یه وقت پشت سرت چرت وپرت می گن...

ملوک خانم ایستاد وبازهم برای هزارمین بارتشکرکرد وارمیا گفت :

- فردا یادت نره بیای..تمنا منتظرته ! خدافظ

- روچشم آقا..به سلامت...

ارمیا بیرون رفت ودررا بست..درخانه با صدای گوش خراشی بهم خورده شد! حتی درخانه شان هم پوسیده به نظرمی رسید!

ماشینش را سرگوچه پارک کرده بود..متاسفانه درآن کوچه هاومحله های پایین شهر تهران حتی جای پارک یک متورهم به زور می شد ! چه برسد به ماشین شاسی بلند ارمیا وآن جسه بزرگش !

دستانش رااززیر اور کتش،درجیب های شلوارش کرد وآرام آرام قدم برمی داشت ودرآن تاریکی هرباریک سنگ ریزه را باپایش به جلو پرت می کرد...وضع زندگی آقای نادری بیش ازحد اورا درفکر واداشته بود...همیشه فکر می کرد بدبختی هایش بزرگتر از همه ی غم های آدم های دیگراست ..! اما حالا...بادیدن خانه وزندگی آقای نادری...

نه ..ارمیا انگار که اوضاعش بهتر ازآنهابود..! لااقل دستش به دهانش می رسید! اما آقای نادری زنش راداشت ! بچه هایش مادرشان را داشتند ...ارمیا که شمیم را نداشت چه ؟!! تمنایی که هنوز بوی آغوش مادری را به خوبی درک نکرده بود چه ؟!!!

- خفه شو ...خفه شو فقط حرف نزن...

صدای بهم خوردن در ماشین و ارمیا که نگاهش را به روبرویش دوخت...یک پراید مشکی که یک پسرپشت فرمان آن بود ویک دختر که بیرون آن ماشین با خشم روبه آن پسرفریاد می کشید :

- آشغال...

وبازاری واشک ریزان گفت :

- توقول داده بودی نامرد...

ارمیا ایستاد...کناری درتاریکی که دیده نشود...پسر آرام ازداخل ماشین گفت :

- ببین ...ببین گوش کن..به مرگ خودم نمی خواستم این طور بشه...بیا عزیزم ..

دختر با فریاد بازهم گفت :

- دروغ می گی...تو یه دروغ گوی پستی...دروغ گو...!

- انقدر داد نزن ! همه همسایه هاتون می فهمن میریزن بیرون..بیا سوار شو..بیا خانومم..من نمی ذارم آبروت بره..نمی خوام...بیا..

دختر درحالی که فین فین می کرد گفت :

- من دیگه باتو هیچ جا نمیام !هیچ جا...

- گفتم داد نزن ترمه ! برا خودت بد میشه..

ارمیا با شنیدن آن نام جا خورد...با کنجکاوی به دختر نگاه کرد...چهره اش زیاد پیدا نبود..اما مطمئن بود ..مطمئن بود خودش است ..دختر ملوک خانم !

حالا می فهمید کلاس های مجانی اش که تا نیمه شب طول می کشد برای چه بوده ! هه ! کلاس های دوستی ! صدای پسر بازهم شنیده شد:

- ببین الان اگه این جا داد وبیداد کنی همه چی بدتر خراب می شه .! ولی اگه سوارشی وبریم توشهرآروم تر که شدی برت می گردونم ..اون وقت آب ازآب تکون نمی خوره ..تایه مدت دیگه هم میام خواستگاریت ..

ترمه به میان حرف پسر آمد وداد زد :

- تو دروغ می گی ..مث همیشه داری خامم می کنی...بعدم می زنی زیرش..مث همیشه ..

وبازهم صدای گریه دخترآمد...

ارمیا با دست آرام برپیشانی اش کوبید وزیر لب زمزمه کرد:

- پسره بی شرف!

همان موقع پسر ازماشین پیاده شد وبه طرف ترمه رفت ..ترمه عقب رفت ..پسر گفت :

- نترس..به خدا کاریت ندارم...

- نیاجلو..نیا آرین جیغ می زنما...

- من فقط می خوام باهات حرف بزنم..می خوام آرومت کنم..ترمه من ! ..عروسکم...بیا جلو..نترس..من تورو باهمه وجودم می خوام...بیا گلم..بیا..

ترمه عقب تررفت وگفت:

- من دیگه هیچی برام مهم نیس..اگه دست بهم بزنی همه رو خبرمی کنم ..به خدا راس می گم آرین..

آرین بی توجه جلو آمد وبا یک حرکت به طرف ترمه پرید که اورا بگیرد..دستش را که به سمت او گرفته بود درهوا ماند...آرین نفس زنان به کنارش نگاه کرد ...پسری قد وبالا بلند ترازخودش...! خوش تیپ وخوش بو بود...ارمیا به پسر که هفده هجده ساله بیشتر به نظر نمی رسید گفت :

- دست بهش نمی زنی ..

پسر که حسابی غفلگیر شده بود نگاهی به ارمیا کرد وپوزخند زد :

- خرکی باشی؟!!

ارمیا دستش را پیچاند ..صدای آخ پسر درآمد ...ارمیا گفت :

- تو خرکی هستی ؟!!

وداد زد :

- هان ؟

ترمه با وحشت به آن دو نگاه می کرد...چهره ارمیا حکم یک فرشته را برایش داشت ..بااشک هایی که خشک شده بود وبا نبضی که تند تند وازهیجان می زد بی حرکت مانده بود...کوله اش را به دهانش نزدیک کرده بود تا فقط جیغ نزند..

پسر که دردستان ارمیا گیرکرده بود روبه ترمه نگاهی کرد وپوزخند زد :

- آها...پس اون آقا خوشکل خوشکلی که می کردی این بود دیگه ؟!!...

وسرش را محکم تکانی داد وتا ازدست ارمیا خلاص شود وگفت :

- کور خوندی..تودیگه یه هرز...

ارمیا بادستش محکم بردهان پسر کوفت...خون ازدهانش بیرون ریخت..ارمیا نزدیک گوش پسر آرام گفت :

- ببند دهنتو بچه ! نمی ذارم قسردر ری...!

ویقه پسر را کشید واورا به سمت ماشین خودش هل داد...

- برو..یالله..برو...

پسر تلوتلو خوران به سمت ماشین ارمیا رفت..ارمیا فوری اورا باهرچند زور سوار کرد ودستهایش رابایک تناب درون ماشینش بست...بعد درهارا قفل کرد وبه سمت ترمه راه افتاد...ترمه ترسید ویک قدم عقب رفت..ارمیا بازهم جلو رفت..ترمه قصد فرار را داشت که ارمیا بازویش را محکم گرفت ...ترمه خواست که جیغ بکشد ارمیا فوری دستش را جلوی دماغش گرفت :

- ششششش...

ترمه فریادش رادرگلو خفه کرد وباترس وچشمانی که درشت شده بود به ارمیا نگاه کرد...ارمیا گفت :

- به کسی چیزی نمی گی فهمیدی؟! به هیچ کس..!

ترمه با تته پته گفت :

- ش..شما...

ارمیا آرام گفت :

- کاری به این چیزا نداشته باش ..همون کاری رو که گفتم انجام میدی فهمیدی ؟

ترمه باخشم گفت :

- من دیگه به هیچ کس اعتماد نمیکنم..

ارمیا دندان هایش را روی هم سایید وکمی جلو رفت..ترمه بازهم قدمی به عقب برداشت که ارمیا با عصبانیت فک اورادردست گرفت وبه بالا کشید...

- ببین بچه...اگه این کارونکنی..اون موقع خودت باید گندکاریاتو ماست مالی کنی ..پس مث یه دختر خوب حرف گوش بده وبذار کمکت کنم اکی ؟

ترمه همان طور که با چشمان گریان روبه ارمیا مات مانده بود سرش را تکان داد...به معنی قبول کردن! ارمیا لبخندی زد وعقب رفت تا ازوحشت دختر کم شود..دخترک ازترس نفس عمیقی کشید وبه ارمیا وبعد به تیپ وقیافه اش وبعد نگاهی به ماشینش کرد ...ارمیا باکمی نرمی گفت :

- آفرین دخترخوب...حالا سرووضعتو درست کن وخیلی خونسرد برو خونه...

ترمه که انگار تازه متوجه سرووضعش شده بود نگاهی به خودش کرد...مانتوی پاره شده...دکمه هایی که کنده شده بود وصورتی ورم کرده واشکی وموهایی ژولیده که اززیر شالش به بیرون زده بود...! کاملا حال آشفته اش را نشان می داد...ارمیا بازهم گفت :

- خیالت راحت باشه..من نمی ذارم آبروت بره..اگه خودت کمک کنی وبه کسی چیزی نگی ! فکرپدرتوبکن...فک کن به کارکردن وزجرکشیدناش!..تونباید اونوبیشتر ازاین زجربدی..پس نباید به کسی..چیزی بگی..حتی با رفتارت..نگران نباش..من کمکت می کنم..

دختربا دهان بازبه او چشم دوخته بود..! واقعا اویک فرشته نجات بود..باورش نمی شد...

ارمیا گفت :

- حالام بیشترازاین این جا واینستا..برو...

ارمیا به سمت ماشین خودش رفت وسوارشد..ماشین را روشن کرد وبایک تک گاز حرکت کرد...باسرعت دور می شد وترمه باسرعت اورا ازنظرمی گذراند..یک فرشته نجات ..باسرعت آمد وباسرعت رفت !

*****

کامپیوتررا خاموش کرد وازپشت میز برخاست...کیفش را روی دوشش انداخت ودسته کلید های آتلیه را برداشت..نگاهی به دوروبرش کرد..همه چیز سرجایش بود..چادرش رادردست گرفت وخواست بیرون برود که دربازشد...نگاهش را به در دوخت..آه ازنهادش بلند شد...بازهم کیان فر...!اوکه گفته بود هریک ماه یه باربه شمیم وآتلیه سرمی زند!

- سلام ..

شایان با خنده ای نامحسوس جلو آمد وگفت :

- سلام ...خانم خرسند! خوب هستین ؟

- بله ...به لطف شما...

- همه چی خوب پیش میره ..

- بدنیس...

شایان نگاهی به شمیم انداخت وابرویی بالا انداخت :

- بفرمایین خانم خرسند...

شمیم بدون این که بازهم نگاهی به او کند باببخشیدی سر جایش نشست .سرش رادرکامیپوترروبرویش گرم کرد و شایان گفت :

- اومدم یکی از پروژکتورا رو ببرم براتعمیر...

شمیم گفت :

- بعله..بفرمایین ...

شایان به سمت پله های اتاقک عکاسی رفت ..یکی دوپله بالا رفت که یهو برگشت وگفت :

- راستی امروز مشتری داشتیم ؟

شمیم بازهم بدون اینکه به او نگاه کند گفت :

- بله ..یکی دونفر برا چاپ عکساسون اومده بودن ..یه نفرم اومد سه درچهار گرفت ..

شایان سری تکان داد وگفت :

- آهان...

وپله هارا بالا رفت...شمیم انگارکه راحت شده باشد نفس عمیقی کشید ودستش را برروی پیشانی اش گذاشت ...خدای من ! حتی غافلگیری هایش هم مانند ارمیابود!

کاش اصلا نمی آمد که به عکاسی اش سربزند...یا اصلا پروژکتوری وجودنداشت که او بخواهد به خاطر آن به آتلیه بیاید..نه اصلا کاش شمیم نیامده بود...کاش قبول نکرده بود...لعنت..لعنت به سایه که اصرار کرد...لعنت ..اصلا لعنت به قلبی ناخوداگاه به طرف کیان فر کشیده می شد...ارمیا نبود! اما لااقل شبیه ارمیایش که بود!

آه عمیقی کشید وبا خود فکر کرد" همش تقصر خودش است..هیچ کس هم دخالتی نکرده بود..اگر خودش نمی خواست که سایه نمی توانست کاری ازپیش ببرد...خودش می خواست ..به خودش که نمی توانست دروغ بگوید! چهره شایان کیانفر...

ازاین که می توانست ارمیایی دیگر را درکنارخود داشته باشد نمی تواست بگذرد...! می دانست دلیل قبول کردنش فقط چهره ی کیانفر است ...مطمئن بود...وگرنه درآن شهر پر بود ازکارهایی که حقوقش برای شمیم خوب بود!

- چیزی شده خانم خرسند ؟

باشدت ازجا پرید ...! با دست پاچگی ایستاد...صندلی پشت سرش هم روی زمین سرخورد وکنار رفت ...شمیم درحالی که ضربان قلبش رابالا می دید نگاهی به پشت سرش کرد ونگاهی به کیانفر که کنجکاوی ونگرانی درصورتش موج می زد وگفت :

- ع..عذرمی خوام ...

ودوباره سرش را زیر انداخت...کیانفر با تعجب ونگاهی نگران گفت :

- حالتون خوبه ؟

- بله...خوبم ..حالم خوبه ممنون...

کیانفر گفت:

- چیزی به شب نمونده اگه خسته اید می تونین تعطیل کنید...

- نه ..نه گفتم که خوبم ...

- مطمئنین؟ می خواین برسونمتون ؟

یک لحظه شمیم قلبش ریخت...همین را کم داشت دیگر! بازهم گفت :

- زحمت نمی دم ..خودم یه ساعت دیگه میرم..مرسی..

کیانفر به شمیم که همیشه سربه زیر بود نگاهی کرد وپوفی آرام کرد...یادش نمی آمد اولین جلسه ای که شمیم را دیده بود خیلی هم سربه زیر وکم رویی نبود..به نظردختر اجتماعی می آمد..اما حالا نمی فهمید...! نگاهی دیگر به شمیم کرد وگفت :

- خیلی خب..پس من میرم...شمام اگه خوب نیستین نمونین..خدافظ

شمیم بازهم ازجایش بلندشد وگفت "

- بله...نیم ساعت دیگه میرم ..به سلامت..

شایان سری تکان داد وبیرون رفت ...شمیم با خیالی راحت خودش را روی صندلی چرخ دار انداخت ودرحالی که چشمانش را می مالید صدای گاز ماشین شایان را شنید...! می دانست پول زیادی درجیبش چرخ می خورد...ماشینش هم ازهمان مدل های روز دنیا !پوزخندی زد ! مثل ارمیا...دیگر حالش ازهرچه پول وثروت بود بهم می خورد...مهم ترین عامل بدبختی آدم ها...! لااقل آدم هایی که ندارند همیشه یک دل خوش را در زندگی دارند که اغلب ثروتمندان ازآن بی بهره هستند !

یادش آمد به روزهایی که درشرکت ارمیا کار می کرد...چه جالب! امروز هم برای کیانفر! نکند روزی هم با کیانفر.......؟!!!

سرش را تکانی داد وسیلی آرام به زیر گوشش زد وبه خود گفت :

- دفعه آخرت باشه ازاین فکرامی کنی !

ویادش به سمت ارمیا چرخ خورد وروزی که مثل امروز درشرکت با ارمیا هم چنین اتفاقی را داشتند...

"""""

- سلام خانم ببخشيد

منشي ازپشت کامپيوتر سرش را بيرون آورد وبه شميم نگاه کرد...شمیم لبخند زد ...خداراشکر کرد که آن دختر متکبر وازخود راضی جوان قبل نبود...منشی گفت :

- بفرمايين؟کاري دارين؟

- اِ....منو آقاي دادفر فرستاده

- رئيس؟

- نه منظورم پدرشونه

- آها نکنه شما منشي جديدهستين؟

- بله درسته

- بفرمايين بشينين تا به رئيس خبربدم.

- نه نه

- چرا؟

- خودم بهشون مي گم

- ولي من بايد ازشون خدافظي کنم ...

- امروز رو بي خيال شين مي دونين چيه ؟مي ترسم رئيس مخالفت کنه من به اين کا رنيازدارم مي خوام تو عمل انجام شده قرارش بدم اينجوري نمي تونه روحرف پدرش حرف بزنه

- چي بگم والله باشه به خاطر شماکه همسن دختر خودمي

- ممنون خيلي لطف کردين

- خواهش ميکنم .من ديگه برم پس فردا که اومدم به رئيس مي گم

- باشه.راستي ميشه يه کم درباره کارم توضيح بدين؟

خانم ياري شميم را تاحدي باکارش آشنا کرد ووسایلش را بعد ازنیم ساعت جمع کرد .خداحافظي کرد ورفت.شميم پشت ميز نشست ونفس عميقي کشيد.چشمانش را براي لحظه اي روي هم گذاشت.با خود برنامه ریزی می کرد(اين طوری که بوش مياد بايد نصف روز رواينجا باشم نصفشو توکلاس.بعدم که برم خونه وسه ساعت بخوابم وبقيه رو درس بخونم..به به چه برنامه اي!نمي دونم تهش هيچي برام مي مونه ياتموم مي شم؟؟؟) ازفکرش لبخند روي لبهايش نشست.

- بدنگذره

مثل فنر ازجا پريد .صداي ارميا بود.درست روبروي اودست به سينه وبااخمي بزرگ وشايدعصباني شميم رانگاه مي کرد. 

- سلام

ارمیا بی توجه به سلام شمیم خیلی جدی گفت :

- خانم ياري کوش؟انداختيش بيرون؟

- خانم ياري رفتن گفتن که چندروز ديگه که بازم اومدن ،ازتون عذرخواهي مي کنه

- خانم خوبي بود حيف........

ارميا بقيه حرفش را ادامه نداد.اما شميم ادامه آن را دردل گفت:( حيف من جاشوگرفتم!)

ارمياخیلی جدی شمیم را با کارش آشنا کرد...تمام شرایط وضوابط آنجارابا تمام جزییات توضیح داد...بدون این که حتی لحظه ای به صورت شمیم نگاه بیندازد...اخمهایش درهم وصدایش جدی وخشک !شمیم بیشتر ازاینکه یادبگیرد ترسیده بودو تند تند سرتکان می داد...می شد گفت یک ساعت وپنج دقیقه وبیست وسه ثانیه ،یکریز ارمیا صحبت کرد وهمه ی جنبه های کارشمیم را توضیح داد...وبعد هم بدون هیچ حرف دیگری به داخل اتاقش رفت.شميم به سختی نفسش را بیرون داد...کارکردن با آن پسر صبرایوب را می خواست ...با خود فکر می کرد...رییس هست که هست ...چرا عصا قورت داده و از همه ارث پدرش را طلب کار است ؟؟؟؟؟؟؟ بی حوصله درهمان حال برگشت و روبه اتاق دربسته ارمياشکلکی آورد.به حساب خود بااين کار ارميا را مسخره مي کرد...""""""

ازتصور خاطره هایش با ارمیا خنده ای برروی لبش نشسته بود...دلش هوای اوراکرده بود..برای هزارمین بار!...آهنگی را ازداخل کامپیوتر باصدای خود ارمیا انتخاب کرد وبا اشک هایی که اصرار به ریختن داشتن ولبخند تلخی صدای عشقش را تمام وجود می بلعید ...! خدارو شکر که آهنگ های ارمیا را روی کامیپوتر آتلیه ریخته بود! وگرنه دق می کرد...

*****

با صدای زنگ ترمه با ترس ازجا پرید...کتاب عربی اش دردستانش می لرزید..نگاهی به مادرش که چادر می پوشید تا درراباز کند کرد ودستانش را محکم مشت کرد...آب دهانش را قورت داد...ملوک خانم نگاهی به ترمه کرد وگفت :

- دختر چرا وایسادی منو بروبر نیگا می کنی..برویه چیزبپوش زشته...

ترمه بادلهره فقط به مادرش خیره شده بود..ملوک خانم گفت :

- وا...چته تو؟! برو دیگه آقا اومد...برو بچه اِ!

ترمه که انگارتازه به خود آمده بود دوان دوان به اتاقش رفت ودررابهم کوبید...پشت درنشست وباصدایی آرام زد زیرگریه ...

ارمیا به او قول داده بود که چیزی به پدر ومادرش نگوید...اما به شرطی این قول را داده بود که ترمه دیگر هیچ گاه به سمت اشتباهات قبلی اش نرود...دریک هفته بعد ازتحویل دادن آرین توسط ارمیابه پلیس ورد کردن کلی بدبختی که پدرو مادر ترمه نفهمند وکلی این ودرو ان در کردن اوضاعش کمی بهترشده بود! تازه شانس آورده بود ارمیا آشنایی درکلانتری داشت وگرنه کارترمه به دادگاه وازدواج با آرین می کشید..بازهم خداروشکر کرد که ارمیا پولش همه جا پذیرا بود!ارمیا ان قدر به ترمه کمک کرده بود که ترمه فقط پناه خود را آن پسر خوش قدو هیکل می دید...جدیدا هم فهمیده بود یکی ازخواننده هایی است که بسیار کم می خواند وبسیاردوستش دارند...می دانست زن دارد ..مادرش قبلا همه چیز را به او گفته بود...اما نمی توانست از او بگذرد..هرروزمنتظر دیدن دوباره اش بود..انگار ازآن شب تابه حال ارمیا فقط شده بود دوچشم دختری به نام ترمه ! فقط ارمیا را می دید!..حالا هم مثل قبل مشتاق دیدن او بود..اما هیچ گاه فکر نمی کرد بااین وضع اورابه خاطر اتفاقات مزخرف زندگی خودش ملاقات کند..

ازاین که اوبازهم آمده بود دلش مالامال ازشادی شده بود...

صدای درآمد...کسی پشت دراتاقش می کوبید...با سرعت ازجا برخاست..درحالی که نفس نفس می زد اشک هایش را فوری پاک کرد وگفت :

- ب..بله ..

صدای مردانه ارمیا را شنید :

- می تونم بیام داخل ؟

ترمه نگاهی به دور وبرش کرد ونگاهی به سرو وضع خودش...گفت :

- یه لحظه صبرکنین ...

کتاب فیزیکش را فوری داخل کمدش گذاشت وپتوهای روی زمین را بهم ریخته بودمرتب کرد ودست پاچه چادرسفیدی را پوشید وگفت :

- بفرمایین..

ارمیا دررابه آرامی بازکرد وداخل شد...ترمه با دیدن او قلبش ضربان محکمی گرفت وفوری سلام کرد..ارمیا لبخندی ملیح زد وگفت :

- به به ..دخترخوب...چطوری؟

ترمه که بوی عطر سرد ارمیا شامه اش را پرکرده بود سرش را زیر انداخت وگفت :

- سلام ..

وبعد ازمکثی گفت :

- بدنیستم ..

ارمیا گفت :

- نشد دیگه..نشد!قرار بودهمیشه خوب باشی...!

ترمه سرش را بالا آورد ولبخندی ملیح زد ...همان طور ایستاده بودند..هردو! ارمیا با شیطنت گفت :

- چادرت کجکیه ! اگه دعوتم می کردی بشینیم من اینو نمی دیدم !

ترمه بادست پاچگی بیشتر به خودش وچادرش که کج بود نگاه کرد ولب به دندان گرفت..سعی می کرد درهمان حال چادرش را درست کند...ارمیا همان طور نگاهش می کرد...بچه بازی های این دختر اورا به یاد بچه بازی های شمیم می انداخت..شاید هم فقط به همین دلیل کمکش می کرد..به دلیل شمیم وبه دلیل پدر ترمه !

ترمه گفت :

- ببخشید..ب..بفرمایین..

وبه سمت پتویی که تاخورده کنار دیوار بود اشاره کرد..ارمیا روی زمین نشست وترمه هم سربه زیر روبرویش ! اما درهمان گیر ودار سکوتشان ترمه اززیر چشم به تیپ ارمیا نگاه می کرد..اوه ..فوق العاده بود..مثل همیشه ..! شلوار تنگ وچسبان کتانی که به رنگ مشکی بود !پیراهن سفیدی و یقه ای که تا یکی دو دکمه بازبود..! ودرآخر یک کت مشکی اندامی که برروی پیراهنش پوشیده بود...! درخوابش هم چنین پسری را نمی دید...چه سوژه ای بود برای پز دادن بین هم کلاسی هایش!

- ببینم آماده ای که ؟

ترمه فوری سرش را بالا کرد..با ترسی که به چشمانش بازهم راه پیدا می کرد...ارمیا بازهم با آرامش گفت :

- نترس من به مامانت چیزی نگفتم..بهش گفتم داریم میریم توتمنارو ببینی...!

ترمه نفس راحتی کشید وسرش را بازهم زیرانداخت...ارمیا گفت :

- اگه امروزو هم تحمل کنی همه چیز به خوبی حل میشه..فقط بستگی به تو داره ! ببین تو بعد ازاون عمل ..خب فک می کنم نمی تونی تا چندروز سروپا باشی...من یه بهونه ای جور کردم وبه مادرت می گم که با خواهرم رفتین شمال! خونه ی مادربزرگم ! خوش بختانه پدرو مادرت به من خیلی اعتماددارن..می تونم راضی نگهشون دارم..فقط تا اون موقع تومی تونی خونه ی خواهرمن بمونی..مطمئن باش کسی چیزی نمی فهمه...براهمشون بهونه ی دیگه ای میارم..چطوره ؟

ترمه بغض کرده سرش رابالا آورد وبه ارمیا نگاه کرد...اشکانش روی گونه هایش ریخت..خیره به ارمیا مانده بود..ارمیا نگاهش را برروی زمین دوخت وچیزی نگفت...ترمه وحشت داشت ! هرچند با یک عمل می شد آبروی رفته اش را برگرداند...هرچند ارمیا گفته بود جای مناسبی است ..هرچند پول زیادی ازارمیا می گرفتند..اما..هنوز هم در دل دختر نوجوان یک واهمه وجود داشت ! واهمه ی فهمیدن پدرو مادرش ازموضوع !

واهمه ی آینده و روزی که شاید مردی که به عنوان زن ترمه را بپذیرد این موضوع را بفهمد! واهمه ی رفتن آبرویی که پدرو مادرش با چندین سال بدبختی کشیدن بدست آورده بودن ..اگر پدرش می فهمید ؟!!! چه می شد ؟! ترمه را می کشت یا نه ؟! ...مسلما هم خودش را وهم ترمه وآن آرین لعنتی را می کشت وخلاص ! کم نبود یک پدربود ودنیایی غیرت مردانه !

ارمیا که می دید ترمه مرتبا اشک می ریزد بازهم گفت :

- ببین من یه هفته مرتب با توصحبت کردم که ازاین گریه زاریا دست برداری...چیزی بود که خودت خواستی ! خودت غفلت کردی..حالا هم باید چوبشو فقط خودت بخوری ! برا همین به پدرو مادرت چیزی نمی گم ! اگه این دفعه چوبشو بخوری دیگه دفعه بعدی درکارنیس! البته ازحالا به بعدهم من نمی ذارم دست ازپا خطا کنی..آسه می ری آسه میای! حواسمم بهت هس..یه وقت فکرگول زدن منو به مغزت نیاری..پدرومادرت به من خدمت می کنن..درجواب همه ی اون خدمت های صادقانشون من می خوام نذارم آبروشون بریزه..توقع دارم توهم درک کنی وکمک کنی ...اکی ؟

ترمه سری به معنی موافقت تکان داد .. ارمیا گفت:

- پاشو آماده شو..هرچی هم لازم داری باخودت بردار...دست وصورتتو هم یه آب بزن مادرت نگران نشه..من توی ماشین منتظرم ...

وبه دنبال این حرف ارمیا ازجا بلند شد..ترمه هم فوری ازجا بلندشد ..ارمیا راه افتاد تا بیرون برود...دستگیره دررا گرفت وولی قبل ازاین که در را باز کند وبیرون برود برگشت وروبه ترمه گفت :

- ترمه

ترمه با نگاه خیسش به ارمیا چشم دوخت ..وارمیا گفت :

- تو ارزشت بالاتر یه صدفه ..دیگه هیچ وقت نذار کسی جزشوهرت یه نگاه کوچیک هم به تو وحریمت بنداره ..! اینو همیشه یادت باشه...

وبدون این که منتظر واکنش یا جوابی از ترمه باشد بیرون رفت وترمه رابازهم در وجدان درد وندامتش تنها گذاشت !ترمه ازخدا کمال تشکررا داشت ..خوشحال بود که خدا کسی را برای کمکش فرستاده که یک مرد به تمام معنا بود ! ارمیا همیشه عکس پیش بینی های ترمه رفتار می کرد..هروقت که ترمه فکر می کرد ارمیا الان است که داد وبیداد کند وبراو خشم بگیرد ارمیا باخونسردی ومهربانی اش مردی اش را به اثبات می رساند وهرموقع هم که ترمه فکر می کرد ارمیا به زودی آبرویش را می برد برعکس ارمیا همان موقع شروع به صحبت هایی می کرد که ترمه بیش ازپیش به ارمیا اعتماد می کرد..واین عاقل بودنش را می رساند...ترمه فکر می کرد او بلد است چطور رفتارکند...چون درست مانند یک روانشناس با ترمه رفتارمی کرد..انقدر حساب شده که ترمه یک هو به یک مرد غریبه بیش ازهرکس دیگری درآن اوضاع اعتماد کرده بود وبه حرفهایش نه نمی گفت ! وحالا هم راحت به دنبالش می خواست برود...ارمیا واقعا یک روانشناس بود!

لحظاتی بعد ترمه مرتب وآماده شده کیفش را دست گرفت وبیرون آمد..سربه زیر وآرام با پاهایی لرزان قدم برمی داشت که صدای مادرش اورا میخکوب کرد:

- ترمه جون داری میری مادر؟!

ترمه بغضش را فروخورد ودسته کیفش را درچنگ هایش فشرد وگفت :

- آره مامان ...

ملوک خانم گفت :

- آخه چرا انقد یهویی؟! می ذاشتی بعدا باهم میرفتیم خونه مهندس تمناکوچولو رومی دیدی!

- ترمه لب به دندان گرفت وچشمانش را روی هم فشرد وبعدهم بازکرد...گفت :

- عیب نداره مامان میرم وبرمیگردم..بعدا ممکنه وقت نکنم ..منوکه می شناسی طاقت ندارم هیچ وقت ..

ملوک خانم خندید وگفت :

- می شناسمت..همون وقتا هم واسه دیدن مهندس همین جوری بی طاقتی می کردی..باشه برو شب به بابات می گم بیاد دنبالت ..یه وقت به مهندس زحمت ندیا..بچشو نگه دار..جای من به خونش برس..تونستی یه غذاهم واسشون درست کن..ما نمک گیرمهندسیم به خدا...

ترمه که ازحرافی های مادرش کلافه شده بود سری تکان داد وراه افتاد:

- باشه ..

ملوک خانم به دنبال ترمه راه افتاد وبازهم تانزدیک ماشین ارمیا که ترمه می رفت می گفت ومی گفت ومی گفت ....!

اما این ترمه بود که با تک گاز ارمیا وحرکت با سرعت ماشینش هرلحظه ترسش دردل بیشتر می شد ورنگش می پرید..ازفکر این که قرار است کجا برود پشتش می لرزید...یعنی چه اتفاقی برایش می افتاد ؟!حل می شد یا مشکلش صدبرابر می شد ؟! یعنی درست می رفت یانه ؟

******

ارمیا نگاهی به دختری که تمام صورتش پربود ازآرایشی غلیظ نگاهی با اکراه انداخت وگفت :

- پس کجاس این خانومتون ؟

دخترسرش راازروی کامپیوتربه سمت ارمیا چرخاند وبه موهای عسلی اش تابی داد وبا عشوه ای که معلوم بود برای ارمیا بود گفت :

- میانشون..یه کم صبرکنین..یه نفر جلوتون بوده..

ولبخندی به ارمیا زد ..ارمیا چپ چپی نگاهی به آن دختر کرد ونگاهش را ازاوگرفت ومشغول بازی کردن با سوییچ ماشینش شد..ترمه با اظطراب مرتب دستان یخ زده اش را مشت می کرد ...پاهایش را تکان می داد وبه در ودیوار تمیز ومرتب وشیک آن خانه نگاه می کرد..قبل ازدیدن آن جا فکر می کرد ارمیا اورا به آن خانه های درب وداغونی که درفیلم ها دیده بود می برد..اما حالا با دیدن دیوار هاوسقف ام دی اف..با آن سرامیک های سفید کف اتاق ومبل های چرم قرمزوبا آن درهای چوبی براق ودکوراسیون زیبا کمی فقط کمی راحت شده بود!

همان طور درفکر بود که دختر منشی ازجایش بلند شد ...ترمه به راه رفتنش نگاه کرد..! کاملا توجه برانگیز بود..کاملا غربی وتقیلدانه ! با کفش های قرمز وبراق پاشنه ودوازده سانتی ویک مانتوی همان رنگ بالای زانو وچسبان !

ترمه به ارمیا نگاه کرد..دلش می خواست عکس العملش را درمقابل آن دختر ببیند..ارمیا حتی به سرش هم زحمت بلند کردن نداد! ترمه روبه دختر پوزخند زد ...! معلوم بود که دارد برای جلب توجه ارمیا خودکشی می کند...! ازجلوی ارمیا رد شد وبه داخل آبدارخانه رفت ومدتی بعد با یک سینی که حاوی یک فنجان قهوه ویک بشقاب کیک بود برگشت ...نزدیک ارمیا شد ویک یهو جلوی ارمیا خم شد! صورتش درست روبروی صورت ارمیا قرارداشت..ترمه لب به دندان گرفت..ارمیا یک لحظه چشمانش را بالا آورد وبه قیافه مضحک دختر نگاهی کرد..اوه لبهایش فوق بزرگ وسرخ سرخ بود..چشمهایش را ازبش مشکی کرده بود مانند جن شده بود...دختر لبخندی زد وگفت :

- بفرمایین ...برای شما آوردم ..

ارمیا سرش را زیر انداخت ودیگر نگاهش نکرد ...خونسرد گفت :

- ممنون ..نمی خورم ..

دختر لبخندش به خنده ای تبدیل شد وگفت :

- کارشما طول می کشه..ممکنه خسته شین ...

ارمیا بازهم خیره ومشغول با گوشی اش گفت :

- گفتم که ممنون..نمی خوام ..

دختر گفت :

- ما به همه مشتریامون ازاین لطفها نمی کنیم..می دونین من ارادت خاصی به شما وصداتون دارم آقای دادفر..

ارمیا دیگر عصبانی شده بود..اگر کارترمه گیر نبود بلند می شد وآن دختر وآن ساختمان را روی سرشان خراب می کرد!چاپلوسان خلاف کار!

ارمیا نگاه عصبی وجدی اش را به شدت بالا آورد وروبه دختر که کمی ترسید وعقب تر رفت گفت :

- پس لطف کنین برا همراهمم بیارین..مادوتایی میل می کنیم !

دختر ابرویی بالا انداخت وسینی را جلوی ارمیا گذاشت وگفت :

- متاسفانه به من گفتن به مشتریها اصلا رو ندیم ...

واشاره ای به ترمه کرد وگفت :

- متوجه که هستین ؟!

ترمه با بغض وناراحتی به ارمیا نگاه کرد وارمیا به ترمه که اشک درچشمانش جمع شده بود چشم دوخت وآرام گفت :

- تحمل کن..به زودی همش تموم میشه..!

وروبه دختر منشی چشم غره ای رفت ..همان موقع در اتاق باز شد ویک دختر که سروضعی ناموزون وقیافه ای اشک آلود و ورم کرده داشت با کمک یک دختردیگر ازاتاق بیرون آمد..منشی روبه ارمیا گفت :

- نوبت شماست..می تونه بره داخل...

ترمه آب دهانش را قورت داد...ارمیا به ترمه نگاه کرد..ترس و واهمه درچشمان دخترک خوانده می شد...ارمیا گفت :

- آروم باش..خب ؟!

ترمه که حلقه ای اشک درچشمان می لرزید ...بازهم آب دهانش را قورت داد...ارمیا گفت :

- به این فکر کن که همه چی درست میشه..به چندساعت دیگه...

- به به ..به به ..ارمیا خان گل گلاب...چه عجب ما بالاخره شمارو زیارت کردیم ..مشتاق دیدار..

ارمیا سرش را روبه صدای که می شنید چرخاند..زن قد بلند وفربه ای که همانند منشی اش قیافه اش را زرق وبرق داده بود..منتها بایک تفاوت که آن زن به عنوان دکتر روپوش سفیدی برتن داشت ..ارمیا پوزخندی زد وگفت :

- اما من اصلا فک نمی کردم بازم تورو..اونم تودفترت ملاقات کنم !

زن خنده ای کرد وگفت :

- خب دیگه روزگاره..خیلیارو باهم روبرو می کنه که تو مخشونم نمی گنجید بهم نیازپیدا کنن !..مثل منو تونه ؟!

ارمیا بازهم پوزخند زد وخیلی بی خیال گفت :

- من به تو نیازی ندارم ..می دونی که چیزی که توی این شهرزیاده آدمای خلاف مث تو..منتها امیر سفارشتو کرد منم نخواستم التماساشو زمین بزنم ..

زن بازهم خندید وبا اشاره چشم وابرویی روبه ترمه که دست پاچه ولرزان بود گفت :

- ریختی روهم ؟!گندزدی بالاخره؟

ارمیا سرد وعصبی گفت :

- خفه شو ...من تومجردیم ازاین غلطا نمی کردم ..حالا که زن وبچه دارم برم دنبال کثیف کاری؟

منشی که با شنیدن حرفهای ارمیا رنگش پریده بود وانگار توذوقش خورده بودبادهان بازبه ارمیا نگاه می کرد..ارمیا ادامه داد:

- زود کارشو تموم کن..لطفا سعی کن پارتی بازی کنی.کارتو خوب انجام بده.وگرنه می دونی که..من آدمی نیستم که بترسم ..اولا که پولتو نمی دم..دوما همه این خونه کوچولو ودار وندارتو تویه فوت به باد می دم !

زن پوزخندی زد وگفت :

- هنوزم یه دنده ومغروری آقای دادفر...بیچاره زنی که با تو سرمی کنه..!

ارمیا گفت ":

- یادمه... همتون ازتنفر!چقدرموس موس می زدین...برو ..برو هنگامه ..نذار اون روم بالا بیادا...

هنگامه با حرص لب هایش را روی هم فشردوداخل اتاق شد ...

ترمه با پاهایی لرزان ازجا بلندشد و به سمت اتاق راه افتاد..ارمیا هم بلندشد ..ترمه را تا نزدیک اتاق همراهی کرد..ترمه درآخرین بار باترس اما انگارکه به حامی اش وتنها پناه گاهش نگاه می کند برگشت وروبه ارمیا درچشمانش زل زد...خاکستری چشمان آن پسر غوغا می کرد با دل یک دختر نوجوان ! انقدر که نیروی وارد شدن به آن اتاق وحشت را به اوداد واورفت..ودرذهنش ماند که ارمیا خیلی مهربان مثل همیشه گفت :

- من منتظرم خیالت راحت ..هستم..

ترمه داخل اتاق شد ودربسته شد...ارمیا نفس عمیقی کشید ودستانش را در جیب شلوارش فرو برد...سرش را برگرداند که بالبخند جلف منشی مواجه شد..! چشم غره ای به او رفت وبه طرف حیاط راه افتاد..نه حوصله ی ماندن درآن ساختمان را داشت نه حوصله ی آن دختره ی منشی را ...

آرام آرام قدم برداشت وبیرون رفت ..نفس های عمیقی می کشید وبه درختان وشکوفه هایی که برای رسیدن بهار شکفته می شدند چشم دوخته بود...شاید چنددقیقه ..فقط چند دقیقه چشم هایش را روی هم گذاشت ...اگر درست میشد ...دیگر تمام بود...دیگر می رفت ...دیگر می توانست به دنبالش بگردد..دیگر هی مرتب بلیط هایش را کنسل نمی کردآن هم به خاطرکمک به دیگران ..کمک به راننده اش وآبروی زن وبچه بدبختش!...شایدالان دیگر می توانست پیدایش کند وبرش گرداند..دیگر تمنا شب ها ازدل درد بی قراری نمی کرد ..دیگر خانه اش خاموش نبود..دیگر مجبورنبود همیشه زحمت تمنارا به مادر وخواهرش بدهد..دیگر همیشه خودش بود وشمیمش وتمنایش...

- ولم کن...آییی..دستم..

- وایسا ببینم...دختره آشغال ..

ارمیا با صدای جیغ دخترانه سریع به پشت سرش برگشت ...درست می دید ؟!! این ترمه بود؟! ترمه بود که با سرعت به سمتش می دوید وفرارمی کرد؟!! صدای جیغ ترمه ؟...هنوز درست متوجه اطرافش نشده بود که ترمه خودش را یک هو درآغوش ارمیا پرت کرد..دستانش را محکم دور کمر ارمیا حلقه کرد وبا صدای بلند گریه کرد..ارمیا مات مانده بود...ترمه چرا فرار کرده بود؟!! ارمیا نگاهی به هنگامه کرد که باپوزخند ومانند جلاد ها به ترمه نگاه می کرد وبعد نگاهی به ترمه ...هنگامه گفت :

- رفته گند زده تو آبروش حالاهم می ترسه برش گردونه...!

وخنده ای تمسخر آمیز کرد..ارمیا که عصبی شده بود بازوهای ترمه را گرفت وگفت :

- ببینمت ...

ترمه ازاو جدا نمی شد..عین چسب ارمیارا گرفته بود...ارمیا بازهم گفت :

- ترمه باتوام !

ترمه فین فینی کرد وگفت :

- نمی خوام ..من می ترسم ..ازاون دم ودستگاهاش می ترسم ..اونا منومی کشن..توروخدا..بریم ..

وبازهم گریه کرد...ارمیا که حسابی کفرش بالا آمده بود وازچسبیدن ترمه به خودش اکراه داشت بازوهایش را محکم گرفت واورا به شدت ازخود جدا کرد وکمی به عقب هلش داد :

- وقتی می گم برو کنار برو کناردیگه...

ترمه با تعجب به ارمیا زل زد...گریه اش یک هو بند آمده بود...ارمیا داد زد:

- وقتی خودت یه غلطی کردی خودتم باید پاش وایسی..نگفتم بهت ؟! نگفتم باید ترس رو کناربذاری؟ نگفتم تاوانشو به خاطرپدرو مادرت خودت پس بده ؟!! گفتم یا نگفتم ؟!!

ترمه سرش را زیر انداخت وساکت چیزی نگفت ...هنگامه که حوصله اش سررفته بود بی خیال به اتاقش رفت اما منشی هم چنان مانند تماشاچیان کنجکاو به آن دو نگاه می کرد..انگار تازه خوشش هم آمده بود! ارمیا بالاخره جوش آورده بود وهمه ی عصبانیت هایش را سر ترمه خالی کرد...هرچقدر توانست حرف زد..ازپدرومادر بدبخت ترمه..ازبی پولی شان..ازاین که ترمه اشتباه بزرگی انجام داده بود..ازاین که آرین درزندان بود و..انقدر گفت که ترمه باچشمانی که اشک هایش خشک شده بود به طرف حیاط حرکت کرد..قدم زنان به میان درختان آن جا رفت وحتی یک کلمه هم جواب ارمیا را نداد..ارمیا روی مبلی نشست ودستان را درموهایش فروبرد..این دختر همه ی وقت وزندگی اش را گرفته بود..کاش تمام می شد...ولی یه جورایی مطمئن بود که حرفهایش کاری بود وترمه وقتی به اوضاعش فکرکند بهترمی شود وکنارمی آید...

- آقای داد فر..

صدای پرازعشوه منشی بود...ارمیا سرش را بالا کرد وبه او چشم دوخت ..منشی که ازنگاه جدی وخشمگین ارمیاترسید کمی روی صندلی اش جابه جا شد وبا من من گفت :

- می ..میگم ..یه وقت ..درنره ؟..اممم...خیلی ترسیده بودا...

ارمیا جعبه فلزی سیگارش را ازجیبش بیرون آورد وبا فندکش سیگاررا آتش زد وکامی محکم ازآن گرفت وگفت :

- نه ..می دونم برمی گرده...

*****

- حواست باشه بهت چی گفتم المیرا...نمی ذاری ملوک خانم بیاد دیدن دخترش...خوب ازش نگه داری کن..تا من برگردم...این دختر دست من امانته...

المیرا دستی درهوا تکان داد وگفت :

- خیلی خب بابا..صدبار گفتی...! اتفاقا مامان خیلی بیشتر ازتو حواسش به این دختره اس..هرچند که نگفتی چی شده ..ولی باشه ..بهم می رسیم ارمیا خان...

ارمیا خنده ای کرد والمیرا را درآغوش کشید ..المیرا جیغ خفیفی کشید که ازآغوش برادرش بیرون برود اما ارمیا اورا محکم گرفته بود :

- قربون آبجی خلم برم...چقده تو به من کمک می کنی..من اگه تورونداشتم چیکارمی کردم ؟!

المیرا غر غر می کرد که ارمیا اورا ول کند واحسان که نزدیک ارمیا ایستاده بود نزدیک گوشش آرام گفت :

- داداش این زن منه ها..اشتباه نگیری یه وقت !

ارمیا با آرنجش به پهلوی احسان زد وگفت :

- قبل ازاین که زن تو باشه خواهرمن بود..کاری نکن طلاقتو ازش بگیرما...

احسان خنده ی بلندی کرد ودستش را روی شانه ی ارمیا زد:

- دیوانه..

- ارمیا دیرت نشه مادر...

ارمیا نگاهش رابه مادرش که با تمنا که درآغوشش بود دوخت ولبخند زد :

- ای جونم...آوردیش مامان ؟

والمیرا را کنار زد وبه سمت مادرش پروازکرد...تمنایش را که درلباس هایی خز دار نرم وصورتی پیچیده بودند درآغوش گرفت وبه اوخیره شد...

- نمی دونم ازدوریش طاقت میارم یانه؟

وباغم به چشمان باز ودرشت دخترکوچکش خیره شد...چقدر آرام ودوست داشتنی بود این دختر!!! چقدر به مادرش رفته بود وچقدر درد نبود شمیم را کمتر می کرد وارمیا حالا ازاوهم باید جدا میشد..المیرا گفت :

- مامان مجبور بودی بچه روآوردی؟!! حالا مگه ولش می کنه..! تا سه ساعت باید اینو ازبچش جداکنیم !

زهره خانم نگاهی عاشقانه وپرازمهر به فرزند ونوه اش انداخت وگفت ":

- حق داره بچم...می خواد بره یه شهرغریب..دور ازپاره تنش...اونم حالا که بهش وابسته شده...!

آقای دادفر که تابه حال ساکت بود گفت:

- سفرقندهارکه نمی خواد بره خانوم..هروقت هم دلش تنگ شد یه زنگ بزنه..صدا بچشو گوش کنه..فعلا مهم ترازهرچیزی پیدا کردن شمیمه ! برو پسرم..برو معطل نکن به شب برمی خوری...

ارمیا سرش را درپتوی نرم وخزدار دخترش کرد واورا عمیق بویید! بازهم بوی عشق...بوی شمیمش را ازتمنایش حس می کرد...دستان کوچک تمنا را دردست گرفت وچندین باربوسید...با غم به چشمان باز وکنجکاو تمنا که مثل همیشه می چرخید نگاه کرد وآرام گفت :

- قربون اون چشمای درشتت بابایی...

المیرا به طرف ارمیا آمد وگفت :

- ای بابا..بده ببینم بچه رو...گفتم این مث چسب دوقلوئه ها...ازصبح تاحالا ده بارباهاش خدافظی کردی!

ارمیا لبخندی غمگین زد وتمنارا به المیرا داد...روبه زهره خانم گفت :

- می دونم خیلی مراقبشین..ولی مامان..توروخدا...ازچشماتون بیشتر...

المیرا با حرص به میان حرف برادرش آمد وگفت :

- خبه خبه! دیگه به مامان هم درس بچه داری بده...! بعد این همه سال تجربه...

زهره خانم گفت :

- المیرا ..

وروبه ارمیا ادامه داد :

- حق داری مادر...مث تخم چشمام ازش نگه داری می کنم..خیالت راحت..به سلامت برو وبازنت ایشالله برگرد..

ارمیا جلو رفت ومادرش را درآغوش کشید وبعد دستش را فوری بوسید...بعد هم بابقیه خداحافظی کرد وبه بیرون رفت..قرار بود به شیراز برود...با ماشین خودش بهتر بود..خانواده اش اصرار داشتند که باماشین خودش برود..چون درهرصورت دریک شهرغریبه به ماشین احتیاج پیدا می کرد...همه برای همراهی او به بیرون ازخانه رفتند وارمیا درماشینش را بازکرد..قبل ازاین که سوار شود برگشت روبه همه وگفت :

- برام دعا کنین پیداش کنم...

همه انشالله را زیرلب گفتند..ارمیا خنده ای مرموز کرد وخواست بازهم به طرف تمنا که درآغوش المیرا بودبرود که المیرا فوری گفت :

- دست بهش زدی نزدیا!! اِ...هرچی بهش هیچی نمی گم بدترمیشه...

ارمیا التماس آمیزگفت :

- یه کوچولو..یه بار..یه بوس فقط...

- نخیر..نمیشه...

- ارمیا!

آقای دادفر وهمسرش با المیرا مخالفت کردند وآقای دادفر روبه ارمیا گفت :

- بیا پسرم..یه باردیگه بچتو ببین..کاری به المیرا نداشته باش..

المیرا اخم کرده بود ارمیا یک باردیگر کامل بچش را بوسید وسوار ماشین شد...همان موقع گوشی اش زنگ زد.شماره دیبیت کارت بود!.همان شماره ای که مدتی بود به خانه وگوشی اش زنگ می زد..دیگر عادت کرده بود به بی حرفی هایش ! اما بازهم انگار دوست داشت جوابش را بدهد...باعذرخواهی ازهمه تماس را جواب داد:

- بله ؟!

- .........

- الو؟!

- .......

- بفرمایین ؟؟

انگار کسی بود پشت تلفن وفقط گوش می کرد..ارمیامکثی کردوبعد عصبی وزیرلب گفت:

- کاش همونی نباشی که حدس می زنم !

وتماس را قطع کرد...المیرا گفت :

- کی بود؟

ارمیا سری تکان داد وگفت :

- مزاحم..! خب من برم..همگی خدافظ...

وسوار ماشینش شد وماشین راروشن کرد...دستی برای همه تکان داد وحرکت کرد...زهره خانم کاسه ای آب را پشت سر ماشین پسرش ریخت وشروع به خواندن آیت الکرسی کرد..به امید این که شمیم شیراز باشد وارمیا پیدایش کند...! همه نگران بودند ودوست داشتند شمیم پیدا شود وبا ارمیا برگردد..المیرا روبه تمنای کوچک با زبان بچگانه ای گفت :

- دیدی عمه جون..بابایی هم تنهات گذاشت ؟!! من بمیرم براتو عمه..مگه من مردم..؟ خودم تروخشکت می کنم..

وآهی کشید وگفت :

- فقط خداکنه که مامانت شیراز باشه وپیداشه !

*****

شش ماه بعد....

ارمیا وارد خانه شد وکیف سامسونتش را کنار گذاشت ..

- ملوک خانم..خونه ای؟

وروبه آینه ایستاد ویکی دوتاازدکمه های پیراهنش را بازکرد...ملوک خانم فوری وکف گیر به دست بیرون آمد وگفت :

- سلام آقا..خسته نباشین ..

ارمیا برگشت وبا لبخند ملیح وخسته ای گفت :

- سلام..ممنون..تمنا کجاس؟

- تواتاقشه آقا...

- بیداره ؟

- بعله آقا..تازه بردمش اونجا...می خواستم برم خوابش کنم ...

- خودم میرم ..توبه کارت برس..

- چشم..

ارمیا به طرف اتاق بچه اش راه افتاد ...دراتاق را اول نیم چه ای باز کرد وازلای در اورا نگاه کرد...دلش غش می رفت ازدیدن او...دررو رووکش نشسته بود ومرتب بالا وپایین می پرید...دستش را هی برروی بوق رو رووک می زد وخودش غش می کرد ازخنده ...انگار خوشش می آمد..هی تکرار می کرد ومیخندید وباخودش صداهایی درمی آورد که انگار حرف می زد..ارمیا خنده ای کرد ووارد اتاق شد :

- بلای بابا..چیکا می کنی باخودت ؟؟؟

تمنا یک هو ساکت شد وکمی ترسید وبه پدرش زل زد...بعد بادیدن قیاقه آشنای ارمیا وذوق زده غش کرد ازخنده وشروع به دست زدن کرد..بادستهای کوچک ووسفید وتپلی که به زورهم دست می زد وتلاش می کرد...اما خیلی زیبا خوشحالی اش را بابت آمدن پدرش نشان داده بود..ارمیا که ازخنده های او لذت می برد وبادیدن چال گونه ی کوچکی که دخترش موقع خنده ازخودش به ارث برده بود دلش مالامال ازشادی شده بود با عشق به طرف اورفت وگفت :

- جون دلم بابایی...فدای خنده هات ...بیاببینم ..

وآغوشش را برای تمنا بازکرد اما بغلش نکرد..تمنا باذوق وخنده هایی که تقریبا درآن جیغ می زد ازهیجان بالا وپایین می پرید که پدرش اورا درآغوش بگیرد..ارمیا که رفتارهای مشتاق اورا می دید ..خنده ای کرد واورا ازداخل رو رووکش بغل کرد وگفت :

- شیطون...حسابی بغلی شدیا...لوست کردم..

ناخن شصتش را آرام روی چانه تمنا فشار داد..تمنا غش می کرد ازخنده وارمیا ازاتاق بیرون رفت...ملوک خانم با لبخند وراضی از رابطه ارمیا وبچه اش گفت :

- آقا ناهار حاضره ...

- دست درد نکنه ملوک خانم..بیا این وروجکو بگیر من برم دستامو بشورم ...

ملوک خانم به طرف ارمیا رفت تا تمنا را بگیرد...ارمیا تمنارا به سمت ملوک خانم می کشید اما تمنا رویش را برمی گرداند وسرش را روی شانه ی پدرش می گذاشت ودستان کوچکش را برروی گردن ارمیا محکم می چسباند...ارمیا خندید وگفت :

- اِ..بابایی..خاله ملوکه ها..برو بغلش...برو ته ته داره ها..

تمنا همون طور چسبیده به آغوش پدرش بی توجه سرش را روی شانه ارمیا چسبانده بود..ارمیا اورا به زور ازآغوشش جدا کرد که صدای نق ونق تمنا بلند شد...

- بدینش به من آقا..

ارمیا تمنارا به دست ملوک خانم داد که تمنا صدای جیغ وگریه اش بلند شد...ارمیا با تعجب به او زل زد ولبخند زد ...ملوک خانم گفت :

- وای آقا باز شروع شد..شما اومدین وهواییش کردین ..!

تمنا باگریه واشک های ریز دستایش را به سمت ارمیا دراز کرده بود که ارمیا بغلش کند...ارمیا گفت :

- برمی گردم گوگولم..بابا من ازدست تو یه دست به آبم نمی تونم برم ؟!

ملوک خانم درحالی که تمنارا تکان می داد تا آرام شود گفت :

- شما برید آقا ..برید وزود برگردید که هلاک شد..

ارمیا رفت وملوک خانم هرکاری می کرد تا بچه را ساکت کند...! ازصداهای جورو واجور درآوردن تا شکلک های خنده دار...اما تمنا به چیزی که توجه نداشت ملوک خانم بود..یک ریز جیغ های ریز می زد واشک می ریخت...ملوک خانم باخود فکر می کرد اگر الان شمیم پیدا شده بود..اگر بود..اگر نرفته بود ..اگر ارمیا شش ماه قبل اورا پیدا کرده بود والان سرخونه وزندگی اش بود این اوضاع را نداشتند !که تمنا شدیدا وابسته پدرش بشود وهرروز بعد ازآمدن پدرش به خانه دیگر ازاو جداشدنی درکار نباشد..!

ارمیا چنددقیقه بعد دربا حوله ای صورتش را خشک کرد وبیرون آمد...ملوک خانم اصلا حواسش به ارمیا نبود...زن بیچاره..هرشکلکی درمی آورد تا تمنا ساکت شود...با آن سنش زن بیچاره شکلک هایی درمی آورد که ارمیا خنده اش گرفته بود...اما تمنای کوچک ! لحظه ای به ملوک خانم نگاه می کرد وشاید فقط یک ثانیه ساکت وخیره به شکلک های او می شد بعد که انگار نبود پدرش را یادش می آمد می زد زیرگریه !

ارمیا به سمت ملوک خانم رفت وگفت :

- بدش به من ..بدش به من ملوک خانم..خیلی اذیتت کرد..

ملوک خانم خوشحال گفت :

- اومدین آقا..خدا خیرتون بده...داشت هلاک می شد بچه...

تمنا بادیدن پدرش دستانش را با بهانه واشک به سمت او دراز کرد که به آغوشش برود...همزمان یک هو صدایی ازدهانش خارج شد ..

- همممم..بب...باب...

ارمیا سرجایش میخ ایستاد...نگاه خیره اش را به دهان تمنا دوخت ...روبه ملوک خانم گفت :

- چی گفت ؟!

ملوک خانم که شک کرده بود..گفت :

- نمی دونم والله..یه چیزایی انگار میگه...

ارمیا لبخند عمیقی زد وروبه تمنا گفت :

- اگه یه باردیگه بگی بغلت می کنم...بگوعزیزم ..بگو قربونت برم...چی گفتی..

تمنا با گریه ..همان طور که دستانش را به سمت ارمیا دراز کرده بود تکرار کرد:

- ..بب..ببه..

وهمزمان ازلبهایی کوچک وصورتی اش آب دهانش برروی پیراهنش می ریخت واین منظره ارمیا را فوق العاده شگفت انگیز کرد ..

- ملوک خانم داره حرف می زنه..ببین..گفت بابا!...دیدی..گفت بابا!

- بله آقا..خدارو شکر...خدارو صد هزارمرتبه شکر..بسکه باهوشه ماشالله..

ارمیا باشوق تمنا را درآغوش کشید :

- ای جونم ...بابا قربونت...داری زبون باز می کنی...به این زودی..فدات شم !

تمنا سرش را درگردن پدرش فرو برد ولب های خیسش را برروی گردن او چسباند وکم کم صدای گریه اش آرام می شد..ارمیا نازش می کرد واو آرام می شد...ملوک خانم گفت :

- بیاین آقا..میزو چیدم..

ارمیا روی صندلی پشت میز ناهارخوری نشست وملوک خانم گفت :

- صبح که ترمه اومده بود این جا خوب بودا..اصلا تا وقتی شما نیستین آرومه وباخودش بازی می کنه..واویلا زمانی که شما رو ببینه..مث اسفند رو آتیش می شه دیگه...

ارمیا تمنارا روی پایش نشاند وهمان طور که بایک دستش اورا گرفته وبایک دستش ظرف غذای تمنارا که جدا بود را جلو کشید وبا قاشق کوچک کمی آن را هم زد...ملوک خانم گفت :

- می خواین من بهش بدم...؟ شما غذاتونو بخورین ؟

ارمیا همان طور که قاشق را به سمت دهان تمنا می برد گفت :

- می دونی که پیشت گیر نمی کنه ملوک خانم..بی خودی خستت می کنه..خودم بهش می دم...

ملوک خانم سری به معنای تاسف تکان داد ومشغول کارهای دیگرش شد..واین تمنابود که ازبودن درکنارپدرش کمال خوشحالی راداشت وخیلی آرام وبامزه غذایش را ازدست پدرش مزه مزه می کرد ومی خندید..حالا که همه چیز به خواست خودش بود می خندید..دخترک وروجک !

صدای زنگ تلفن بلند شد...ارمیا دست ازغذادادن به تمنا کشید وبه تلفن نگاه کرد ..ملوک خانم فوری گفت :

- من جواب می دم آقا...

وبه سمت تلفن رفت ...

- بفرمایین ؟

- الو..ملوک خانوم ..سلام !

- سلام خانوم ...خوب هستین ؟!آقا احسان خوبن ؟! خوش می گذره ؟

- مرسی...همه خوبن...می گم ارمیا خونه اس؟

- بله ..کارشون دارید ؟

- اگه میشه گوشی رو بهش بدین..

- چشم ...ازطرف من خدافظ...

ملوک خانم گوشی را به دست ارمیا داد وخودش بالای سر تمنا ایستاد تا هوای اورا داشته باشد...

- الو ..

صدای شاد المیرا درگوشی پیچید ..

- سلام خوبی داداش ؟

- سلام ..ممنون .توخوبی ؟

- قربونت برم ..تمنا چطوره ؟! خوبه ؟

- خوبه ..بدنیس..

- کجاس؟

- همینجا...داره ناهارشو می خوره ..

صدای جیغ المیرا بلند شد :

- وای مامان !فداش بشم من...گوشیو بذاردرگوشش...

- فقط براهمین زنگ زده بودی؟

درهمان حین که ارمیا با تلفن حرف می زد...تمنای کوچک با شیطنت تلاش می کرد که هرچقدر بشقاب ووسایل روی میزاست را پایین بکشد..واین ملوک خانم بیچاره بود که یک ریز با قربان صدقه دستان کوچک اورا کنارمیزد...المیرا گفت :

- نه کارت داشتم...حالا تواول گوشیو بده به تمنا..

- المیرا...!

- توروخدا..جون من ...دلم براش لک زده..

ارمیا سری تکان داد وگفت :

- خوبه دیشب یه ریزور دلت بوده ها!گوشی داشته باش..

وگوشی را نزدیک گوش تمنا برد ..آرام روبه تمنا که به پدرش وبا کنجکاوی نگاه می کرد گفت :

- حرف بزن بابایی..حرف بزن برا عمه...

تمنا فقط به پدرش نگاه می کرد وحرفهای عمه اش را آرام می شنید...المیرا خودش را پشت تلفن می کشت ازشدت قربان صدقه تا تمنا حتی یک صدایی کنداما تمنا ساکت وبانفس های آرامش فقط گوش می داد وهربار لبخندی می زد وبس!

ارمیا گوشی را برداشت وگفت :

- بسه بابا ..انقد داد زدی بچه کر شد!

- این بچه تو لال نیس یه وقت ؟!بابا نزدیک بود حنجرم جر بخوره...اونوقت صداازش درنمیاد!

ارمیا اخمی کرد وگفت :»

- لال اون شوهرته ! بچه من زبون داره..منتها برا خودم..امروز بابا صدام کرد...

بازهم المیرا باشوق جیغ زد وگفت :

- توروخدا ؟!! راس می گی ؟

- دروغم چیه ...

المیرا داشت ازهیجان خودش را پشت تلفن می زد وارمیا می خندید وگفت :

- اصلا حواست هس برا چی زنگ زده بودی؟

- تقصیربچه توئه ..هوش وحواس نمی ذاره برا آدم که...خواستم بگم ما فردا داریم میرم سفر...

ارمیا اخم هایش را درهم کشید وگفت :

- بازاحسان مرخصی می خواد؟

- خب ...توهم بیا بریم...

- کجا اونوقت ؟! مامان بابا چی می شن ؟

- مامان بابا گفتن اگه توبیای اونام میان...یه هفته ای میریم ومیایم ! بابا تابستون گذشت وماپوسیدیم توخونه..!

- اگه من بیام احسان هم بیاد..بابا هم که می آد ..شرکت می مونه دست عمه من ؟!

- خب حالا توهم ! انگار می خواد بره قندهار...یه هفته مرخصی بگیر...یه آدمم بذار حواسش باشه تا بریم وبرگردیم دیگه...

- حالا کجا می خواین برین؟

- اگه گفتی ؟حدس بزن...

ارمیا فکری کردو گفت :

- مشهد ؟

- نه !

- شیراز که دوهفته پیش بودیم !پس جنوبه ؟

- نه ..یه جا که دلت همش غش می رفت واسش...خیلی وقته نرفتی ها...

رنگ ازصورت ارمیا پرید...خاطرات مزخرفش...روژان واو ومادربزرگش!...باصدایی آرام گفت :

- شمال؟

المیرا با خنده گفت :

- زدی توخال !نه نیارکه خراب قاطی می کنما...

ارمیا چیزی نگفت والمیرا بازهم ادامه داد:

- مامان بابا خیلی دلشون واسه مامان بزرگ تنگ شده...به خاطرتمنا نمی خواستن بیان..یعنی می دونستن تو نمیای گفتن ماهم نمیآییم ..منم به حساب زنگ زدم راضیت کنم ..لااقل به خاطر مامان وبابا ..به خاطر مامان بزرگ بیا بریم..خیلی وقته ازش خبرنداریم..حتما گله می کنه ازمون..

ارمیا گفت :

- من حتی یه تلفن بهش نکردم..روم نمیشه المیرا...

- توکه مادربزرگو می شناسی...اگه بریم اونجا همه چیو فراموش می کنه...بیشترازاینادوست داره..بذار تمنارو هم ببینه حتما خیلی ذوق زده میشه..

ارمیا باغم گفت :

- شمیم که نیس چی ؟! چی بگم ؟

المیرا سکوت کرد..کمی بعد گفت :

- خبری نشد؟ اون دوستت کی بود..سروان ناصری...چیزی بهت نگفت ؟

ارمیا آه عمیقی کشید وگفت :

- نه ازاون ..نه ازهیچ کدوم کلانتری های دیگه...هیچ خبری بهم نمی دن...فک می کردم این دفعه با اون آگهی که توی روزنامه دادم یه خبری بشه بالاخره..اما..انگار نه انگار...چشمم به تلفن خشک شد به خدا...نمی دونم دیگه چیکارکنم !

- ببینم اون مزاحمه چی ؟! ته توشو دارآوردی؟

- شمارش ازدیبیت کارته..هرکاری کردم نتونستم ردی ازش بگیرم...من مطمئنم شمیمه ! ولی وقتی حرف نمی زنه ناامید می شم ...دیگه بهش عادت کردم..نه دستم بهش می رسه نه می دونم کجاس..فقط ازصدای نفساش می فهمم زنده اس..می فهمم خوبه...حواسش به مائه ..اما نیس!

- هنوزم زنگ می زنه ؟

- آره ..مرتب...

المیرا ازشدت ناراحتی لبش را گزید تا برای برادرش اشک نریزد..خدا می دانست که ارمیا دراین مدت که شمیم نبود چه کارها برای پیدا کردنش کرده بود واو نبود ! نبود که نبود! انگارکه قطره آبی شده بود ودرزمین فرو رفته بود! بعد ازمدتی حرف زدن ودلداری های المیرا به برادرش قرار گذاشتند که فردا صبح آماده حرکت باشند ...قصد داشتند به مادربزرگشان خبرندهند...قصد داشتند اورا غافلگیرکنند...!

*****

صبح ..ساعت پنج وده دقیقه ...

- مامان ..هنوزچیزی مونده توخونه ؟

زهره خانم نگاهی به داخل خانه کرد وگفت :

- نه پسرم..همشو بردین دیگه..برو تو ماشین من درارو قفل بزنم میام..

- بده من خب قربونت برم..توبرو توماشین بشین..خودم درارو قفل می زنم ..

وکلید را ازمادرش گرفت وزهره خانم به سختی سوار ماشین شاسی بلند ارمیا شد ...درهمان حال غرغر می کرد:

- صدباربهش می گم مادر..فدات بشم..این ماشین گنده هارو ننداز زیرپات..عین نره غول می مونه به خدا..نگاه کن..انگار آدم می خواد سوار شتر بشه بسکه بلنده...

آقای دادفر که با تمناجلوی ماشین ارمیا نشسته بودند وباهم می خندیدند وآقای دادفر مشغول بازی با نوه اش بود اصلا متوجه زهره خانم نشدند...

زهره خانم سری به طرفین تکان داد وگفت :

- خوب با نوت گرم گرفتی! ماهم که برگ چغندرشدیم !

آقای دادفر که تازه متوجه همسرش شده بود...سرش را به عقب برگرداند وباهمان ته مانده لبخندش گفت :

- اِ شما کی اومدی خانوم ؟! من نوکر شماهم هستم...دیدم با این دخترکوچولو تنهایی حوصلمون سررفته گفتم یه کم بگیم بخندیم جو عوض شه...

زهره خانم چیزی نگفت وسرش را به سمت تمنا چرخاند وگفت :

- جونم دخترکم..بیا بغل مامان بزرگ..بدو گلم..بیا..

ودستانش را دراز کرد که تمنا را درآغوش بگیرد..انگارتمناهم رغبت داشت..خیلی زود به سمت مادربزرگش کشیده شد..آقای دادفر اورا درآغوش مادربزرگش گذاشت وهمان موقع ارمیا سوار ماشین شد...دسته کلید را به سمت مادرش گرفت وگفت :

- بیا مامان..همه رو قفل زدم...فقط این درانباریتون انگاری خراب بود...! عیب نداره ؟

- نه مادر..می دونستم..هی به بابات گفتم پشت گوش انداخته..چیزآنچنانی نداریم توانباری..

- می خواین اگه مهمه برم قفل سازبیارم ..حالا یه ساعت دیرشه بازم محکم کاریه ها!

آقای دادفر گفت :

- نمی خواد بابا..برو ..برو که ازخواهرت اینا عقب نمونیم...

ارمیا چشمی گفت ومی خواست سرش را بچرخاند که چشمش درچشم های رنگی تمنا ثابت ماند...تمنا با بغض به پدر جوانش نگاه می کرد..ارمیا با لبخندی سرش را جلو کشید وگفت :

- جونم بابایی...به چی نگاه می کنی ؟

تمنا که فهمید پدرش بالاخره به اوتوجه کرد وخندید..درآغوش زهره خانم همان طور که پاهای گوچکش را تند تند خم وراست می کرد دست وپامی زد وبا خنده ودوق تلاش می کرد که پدرش درآغوشش بگیرد...زهره خانم با عشق به نوه اش نگاه می کرد وگفت :

- ارمیا ببین..می خواد بیاد بغلت..

ارمیا سرش را جلو برد وبوسه ای روی لپ تپل دخترکش زد وگفت :

- مامان یه چیز بده دستش باهاش بازی کنه...اگه حواسش پرت من بشه دیگه آروم نمی مونه..

زهره خانم گفت :

- خب تقصیرخودته مادر..بسکه توخونه بهش ورمی ری..بغلی شده بچه !

ارمیا ماشین را روشن کرد ودرحالی که کمربندش را می بست وحرکت می کرد گفت :

- والله این ملوک خانم که می گفت نذارم دق کنه واین حرفا! ..هرکدوم یه حرف می زنین ..

زهره خانم آهی کشید وگفت :

- اگه الان مادرش کنار این بچه بود دیگه این حرفا وسط نبود...

ارمیا ازآینه نگاهی غمناک به دخترکش که سرگرم یک اسباب بازی کوچک دردستش بود انداخت وآهش را برای بار هزارم فرورخورد! سرماشین را به سمت جاده چالوس کج کرد که آقای دادفر گفت :

- ببینم مگه قرار نبود بری دنبال ترمه ؟

ارمیابااین حرف پدرش ترمزی زد وبادست برپیشانی اش کوفت!

- اه یادم رفت ..!

وهمان طور که دوباره حرکت می کرد وماشین را وارد دور برگردون می کرد...زهره خانم گفت:

- این دختره دیگه زیادی پررو شده ها..حواست هست ارمیا؟! داره دوروبرت زیادی ور میاد..!

قبل ازاین که ارمیا جواب دهد آقای دادفر گفت :

- نگو خانوم..نگو گناهش به گردنته..بیچاره هاندیدی وضع زندگیشونو..اگه ارمیا دستشونو نمی گرفت الان گوشه خیابون بودن ! دخترشم مث اونا..ساده اس به خدا..قصد بد ندارن..

ارمیا درتاکید مادرش گفت :

- بابا راست می گه مامان..من خودم خواستم ..توخونه می پوسن ..اوناهم دل دارن..پول ندارن..یعنی مث ماحق گردش هم ندارن؟ به خدا هنوز بیرون تهران نرفتن !

زهره خانم هرچندکمی ناراضی بود ولی چیزی نگفت وبا تمنا مشغول شد وارمیا به سمت خانه ی ملوک خانم راند..هرچند ملوک خانم حسابی ارمیا را قسم داده بود که نیاید دنبال ترمه..ونمی خواست بیش ازاین شرمنده ارمیا شود..اما ارمیا خودش دلش می خواست درمدتی که تهران نبود ترمه را تنها نگذارد که یک وقت فکرهای گذشته به مغز آن دختر هجوم ببرد وبازهم روز ازنو وروزی ازنو...پدر ومادر بدبختش گناهی نداشتند..خود ترمه هم کم دربه دری نکشیده بود ! حالا ارمیا نمی گذاشت آن دخترک نوجوان بازهم به بیراهه کشیده شود..شاید بااین سفرها وحمایت ها کمی سربه راه ترازقبل می شد...

*****

بین راه ..ارمیا به خاطر المیرا که برای تمنا بی قراری می کرد ایستاد و زهره خانم وآقای دادفر به داخل ماشین احسان رفتند...ترمه هم خیلی راحت جلو نشست و ارمیا بایک نگاه چپ به او گاز ماشینش را گرفت وحرکت کرد...درست بود که به این دختر کمک کرده بود اما نباید به او رو می داد..باید کمی اورا سرجایش می نشاند ..باید به او می فهماند ارمیا با دیگر پسرهای زندگی اش اشتباه نگیرد..ارمیا یک نفر جدا ..وفقط یک حامی ویا یک نجات دهنده بود وبس!

ترمه که سکوت را طولانی می دید گفت :

- اِ..مم..راستی ممنون بابت این که منوهم آوردین..

ارمیا خیلی سرد عینک آفتابی اش را به چشم زد وگفت :

- خواهش می کنم...

ترمه نگاهی به نیم رخ جذاب اوکرد ..موهای لخت وخوش حالتش که به طرف بالا زده شده بود...آن تیشرت مشکی جذبش..آن بازوهای ورزشی ومردانه اش که درتیشرت افتاده بود...شلوار کتان مشکی اش وکفش های اسپرتش..عالی بودند...واقعا به حال شمیم غبطه می خورد..هرچند شنیده بود شمیم قبلا ازدست همین ارمیای خوش تیپ زیادی بدرفتاری شنیده بود واذیت شده ..ولی الان مطمئن بود ارمیا حاضراست برای زن وبچه اش جان بدهد...آهی کشید وفکرکرد..کاش زن نداشت..یا کاش من هیچ گاه اورا ندیده بودم..یا ..شاید..کاش..زنش پیدا نشود..!

یک هو خودش ترسید..به فکرخود لعنت فرستاد..چه می گفت ؟! ..اگرشمیم پیدا نمی شد ارمیا داغون می شد..داغون ترازاینی که بود!..این را خیلی ها می دانستند..خیلی هامثل ترمه وپدرومادرش..که ارمیا این چندماهه چه خون جگرهایی که ازنبود شمیم خورده بود وبا همان ها بچه اش را بزرگ کرده بود..اما همیشه صبور بود و با بچه اش فوق العاده مهربان ! همه می دانستند که ارمیا هنوز برای پیدا کردن شمیم امید دارد..می دانستند به خاطرشمیم خانه اش را عوض کرده است..به خاطراین که وقتی شمیم برگشت دیگر خاطرات قبلی را حتی به یادهم نیاورد..می دانستند ارمیا همه ی خانه اش را..همه درو دیوارش را پرکرده است ازعکسهای تمنا وشمیم ! عکس های بزرگ وکوچک..همه می دانستند ارمیا چقدر شب ها بالای سردخترک کوچکش بیدار می ماند واز دوری زنش غصه می خورد...همه می دانستند او دیگر پوست واستخوان شده ..دیگر تاب ندارد..می دانستند که برای پیدا کردنش زمین وزمان را گشته وبازهم گم شده اش پیدا نشده بود!

شاید بقیه..کمی ..فقط کمی ناامید شده بودند..اما این ارمیا بود که همیشه می گفت..برش می گردونم..من خودم پیداش می کنم "

ترمه نفس عمیقی کشید وسرش را به طرف پنجره دوخت وبه بیرون مناظرسرسبزوزیبای بیرون چشم دوخت...ارمیا دستش را به سمت سیستم پخش ماشینش برد وریموتش را برداشت..روشنش کرد وآهنگی را تنظیم کرد ...هردو بی توجه به همدیگر درخلسه ای ازتوع غم خودشان فرو رفته بودند..ارمیابه یاد گذشته...به یاد شمیم وآهنگی که خودش برایش می خواند..می دانست شمیم عاشق این آهنگ است..درواقع عاشق تمام ترانه های خاطراتشان بود..تمام آهنگ هایی که ارمیا برایش زده بود وخوانده بود..مثل آن شب...دوسه سال قبل...شب خواستگاری شمیم..امید می خواست شمیمش را از او بگیرد..ارمیا بغض کرده بود..دلش میخواست جلوی همه چیز را بگیرد ..دلش می خواست اشک بریزد وریخت..درون اتاقش ..با خواهرش المیرا..اشک ریختند وارمیا خواندودرد ودل کرد..وآن بیرون شمیم بود که به حرفهای آن دو گوش می داد وازدرون می سوخت... به یاد آن روزها..ارمیا با تمام وجودش گوش می کرد..به یاد شمیمش:

هرجوري بگي ميشم فقط پيشم بمون نگو مي خواي بري نگو دوست ندارم

اشک چشممو ببين، ببين چه حاليم مي خوام سرم رو باز رو شونه هات بذارم

انگاري تموم اون روزاي خوبمون تمومه داري مي ري

اون کيه داري مي ري به جاي دست من دست اونو بگيري

اوني که عاشقي رو ياد من داده داره مي ره

نمي دونه کسي به جاي من براش نمي مي ره

آخه کي فکرشو مي کرد يه روزي خسته شه ازم

داره مي ره نمي دونه ديگه نفس نمي کشم

يادش نمونده که مي گفت باهام مي مونه تاابد

دلم تمومه غصه هاشو مي نويسه خط به خط

حالا سياه شده ازاسم اون دوباره يک صفه

مي ميرم ازنبودنش تمومه کارم اين دفه .............

التماسمو ببين بيا پيشم بشين نذار ديوونه شم نرو نذاربميرم

زل بزن توچشم من ببين دوسِت دارم مث همون روزا تودست تواسيرم

گريه هاي من داره تاآسمون مي ره چه جوري بي خيالي

قول دادي نري بمون به پاي عشقمون نگو دوسم نداري

اوني که عاشقي رو ياد من داده داره مي ره

نمي دونه کسي به جاي من براش نمي مي ره

آخه کي فکرشو مي کرد يه روزي خسته شه ازم

داره مي ره نمي دونه ديگه نفس نمي کشم

يادش نمونده که مي گفت باهام مي مونه تاابد

دلم تمومه غصه هاشو مي نويسه خط به خط

حالا سياه شده ازاسم اون دوباره يک صفه

مي ميرم ازنبودنش تمومه کارم اين دفه..........

ترمه بغضش را قورت داد وبه ارمیا نگاه کرد..یک لحظه دلش ریخت...چهره ی زیبای ارمیا فوق العاده غمگین بود...انگار که به یک تلنگر نیازداشت ..به یک تلنگر که بزند زیرگریه...ترمه نگاه طولانی اش را ازارمیا گرفت وبا خود فکرکرد...مگر شمیم با دل او چه کرده است ؟ که این طور.......

******

کلید را درقفل انداخت ودررابازکرد...یک دفعه جا خورد...تمام چراغ های حیاط وخانه حمیده خانم روشن بود !باتعجب وارد خانه شد ودررابهم زد...هنوزیک قدم برنداشته بود که یک هو حس کرد دارد خفه می شود! کسی دستش را محکم برروی دهان او گرفته بود واورا به زیر درختی برد ..شمیم دست وپا زنان می خواست خودش را نجات دهد که صدای آن شخص درگوشش پیچید :

- سسسسسس...

ودستش را ازروی دهان شمیم برداشت وگفت :

- منم ..سایه ..

شمیم نفس عمیقی کشید..نزدیک بود به درک واصل شود!...با حرص لگدی به پای سایه زد وگفت :

- مرض داری مگه ؟

سایه با استرس نگاهی به چشمان شمیم کرد وچیزی نگفت...انگار این پا وآن پا می کرد...شمیم گفت :

- هان ؟

- چیزه...شمیم...

شمیم دستش را به کمرش زد وبا همان حرص قبلی گفت ":

- میشه لطف کنی زرتوبزنی ...به اندازه کافی از دست اون کیانفر خوشکلت عصبی هستم !

سایه دستهایش را هی درهم قفل می کردوبازمی کرد..با حالتی که شمیم را مشوک کرده بود گفت :

- یه چیز بگم قول می دی داد نزنی..عصبانی نشی..یا..

شمیم فوری به میان حرفش آمد وگفت :

- چی شده سایه ؟

- هی..هیچی..هیچی به خدا...

بعد مکثی کرد وآب دهانش را قورت داد وگفت :

- یعنی..یه چیزی شده...ولی...

شمیم عصبی گفت :

- سایــــــــــه !!!

- باشه..باشه..می گم..می گم..فقط..تو عصبانی نشو باشه؟

- جون به لبم کردی؟نکنه..نکنه حمیده جون طوریش شده هان ؟؟!

وانگار که ازاین حرف خودش ترسیده باشد..راهش را گرفت که برود ...سایه با عجله بازویش را گرفت واورا به طرفی کشید :

- وای نه نریا...

شمیم گفت :

- بذاربرم ببینم چی شده..توکه جون نمی کنی!

سایه با التماس گفت :

- نه به خدا..می گم بهت..بیاتو...

شمیم صاف ایستاد ودست به سینه گفت :

- بفرمایین

سایه سرش را زیر انداخت ولبش را به دندان گرفت وگفت :

- عصری که نبودی...

- حرفتو بزن سایه..

- عصری که نبودی...اِ..اِرمیا اومد اینجا!

وفوری سرش را بالا کرد تا به واکنش شمیم نگاه کرد..باشنیده شدن اسم ارمیا برق ازسر شمیم پرید...رنگش پرید وبی رمق شده بود...انگار که پاهایش سست شده بود..یک ثانیه دستش را روی سرش که گیج می رفت گرفت ودرمعرض پرت شدن روی زمین بودکه سایه اورا گرفت :

- وای خدا مرگم بده..شمیم...شمیم چت شد؟

شمیم که هنوز به هوش بود ولی دنیای پیش رویش را تارمی دید ..دستان یخ زده ولرزانش را که ناشی ازترس بود را دردست سایه گذاشت تا زمین نخورد وتکیه به سایه چشمان اشکی اش را به او دوخت ..باصدایی که ازته چه شنیده می شد گفت :

- نمی تونم...

وزد زیرگریه...ودربین اشک هایش گفت :

- نمی تونم باهاش روبرو شم سایه ! رو ندارم...چطور توصورت قشنگش نگاه کنم ؟

وفوری ازجا پرید وانگار چیزی یادش آمده باشدنگاهش را میخکوب چشمان سایه کردوگفت :

- بچم ..بچمم هس؟ اونو دیدی سایه ؟توروخدا بگودیدیش؟

وبازهم گریه کرد..انگارکه ماه ها خودش را برای این لحظه آماده کرده بود وحالا...چقدر چشمانش آماده فروریختن بودند..!

سایه باغم وبابغضی که داشت به گریه تبدیل می شد گفت :

- آره ...دیدمش..به خدا دیدمش..مث ماه می مونه...یه دختر سفید وکوچولو وتپلی ...مث خودت بانمکه..تازه چهاردست وپاهم میره !

شمیم با شنیدن این حرف روی زمین آوارشد وفرو ریخت...سایه فوری کنارش نشست واورا درآغوش کشید...صدای زجه های زنانه ودرعین حال آرام شمیم درگوش سایه پیچید....فقط خدامی دانست دردل آن مادر تنها ودل تنگ چه غوغایی به پا شده بود...سایه هم همان طور که خیلی کمترازشمیم اشک می ریخت گفت :

- هنوز نمی دونن تواینجایی...یعنی حمیده خانم چیزی نگفته...دراتاقتو قفل کرده تاوسایلتونبینن...می ترسید یه وقت تونبودت دعوا مرافعه راه بندازن..آخه خانواده ارمیا هم هستن...

شمیم هق هق کنان گفت :

- حالا من چیکارکنم سایه ؟دارم پرپرمی زنم برا دیدنشون ومی ترسم ...روندارم برم ...

سایه بازهم اورا به خود فشرد وگفت :

- آروم باش عزیزم ..آروم...خدا بزرگه...توبالاخره باید با ارمیا مواجه می شدی...حالاهم که خودت می خواستی بری اون زودتر اومد دنبالت...این خواست خدائه..شاید یه حکمتی بوده ..بعد شش ماه..حالا اومدن خونه مادربزرگشون..نباید دیگه ردش کنی شمیم ...نباید به خطابری..این بارو خوب فک کن..مث سه سال قبلت باش..توروخدا..مث اون موقعی که قلب یه پسر خوش گذرون رو به خودت جلب کردی...مث اون موقع هاباش..شمیم اون سال ها که یه پسرو ازاین رو به اون رو کردی...حالاهم...

دستش را زیر چانه شمیم برد وسرشمیم را بالا کرد وچشم درچشم او گفت :

- شمیم من تو چشمای ارمیا خوندم که چقدر شکسته است ! اون خیلی باعکسهایی که حمیده خانوم به مانشون داد فرق داره...باورکن پیرترشده..سنش بیست وهفت هشت سال می زنه !یه غمی توچشماشه که فقط موقع نگاه کردنش به تمنا می تونی اونو بفهمی !...

شمیم چشمان اشکی اش را گشاد کرد وبا صدای گرفته اش گفت :

- تمنا ؟!

با نگاه سوالی ومشکوکش به سایه خیره شده بود که سایه گفت :

- مگه نمی دونستی ؟ اسم نی نی خوشکته ...وای مامان...خیلی نازه..عین پفک نمکی می مونه !

شمیم درمیان اشک هایش خندید ودوباره انگار که یاد دلتنگی وشوق دیدن تمنا شده باشد گریه کرد...

- چه اسم خوبی براش انتخاب کرده..خدای من...ارمیای من...

سایه لبخند غمگینی زد وگفت :

- خوش سلیقه هم بوده ناکس !

شمیم سرش را ازآغوش سایه بیرون کشید وگفت :

- می خوام برم پیششون...

چشمان سایه ازهم گشاد شد :

- چی ؟!

- آخرش که چی ؟باید که منو ببینن..بذار کارو یه سره کنم..به جون دوتاشون اگه امصب نرم تا صبح ازبی قراری می میرم !

- ولی الان ؟یهویی؟...یه وقت..یه وقت نزنی همه چیزو خراب کنی ؟.بذار خود حمیده خانومو خبرکنم..شاید اون بهتربدونه بایدچیکارکنی ! اصلا پاشوبریم خونه ما..پاشو اینجانمونی بهتره...

شمیم فوری خودش را کنارکشید وگفت :

- نمی خوام...همین که گفتم...من می خوام برم..یعنی باید برم...مادرجون هرچی گفته برااین بوده که یه وقت بحث وسروصدا پیش نیاد..ولی من خانوادمو بهترازخودم می شناسم..جزالمیرا که یه کم جو گیره همشون فهمیده ان..

وچادرش را ازروی سرش برداشت وتازد وروی دستش انداخت...مقنعه اش را درست کرد واشک هایش را پاک کرد وخودش را تکاند وصاف ایستاد ..روبه سایه گفت :

- من خوبم؟

سایه گفت :

- می خوای بری ؟مطمئنی ؟

- آره ...هیچ وقت به اندازه الان مطمئن نبودم...

وبرگشت وپشتش را به سایه کرد که برود...سایه گفت :

- شمیم ..

شمیم برگشت روبه او..سایه گفت :

- یه چیزی رو بهت نگفتم...! یه..یه دخترجوون هم ..باهاشونه !

چیزی دردلش ریخت...احساس کرد درسرش چیزی آتش زدند..صورتش گرگرفت...انگارکه همه اعتماد نفسش فروریخته باشد گفت :

- روژان ؟!!!

سایه سرش را به نشانه منفی تکان داد وگفت :

- فک کنم اسمش ترمه بود...یعنی من این طور شنیدم ...همشم..می دونی دور وبرتمنا وارمیا می چرخید...

شمیم دسته کیفش را که برروی کولش بود را محکم درمشتش فشرد...ودرمیان دندان هایش صدایش بیرون می آمد که می گفت :

- مرگ یه بارشیونم یه بار...!

وراه افتاد وچند قدم رفت که سایه گفت :

- اگه زنش باشه چی ؟

شمیم ایستاد...دیگر توان این یکی را نداشت ..به خدا که نداشت ..! با خشم برگشت وروبه سایه گفت :

- سایه ! حرفایی رو که قبلا شنیدی رو دور بریز !

سایه با صدای آرام که انگار هم می ترسید وهم دوست داشت حرفش را بزند گفت :

- خب من می خوام یه وقت تو کوچیک نشی...می خوام اول مطمئن بشی اون دختره کیه همراشون بعدبری ...

شمیم به میان حرفش آمد وگفت :

- حتی اگه زنشم باشه..حاضرم تا ابد پیشش بمونم !می فهمی سایه ؟! فقط پیشش باشم...کنارم داشته باشمش..دیگه هرشب نفساشوحس کنم ! فقط همین..همینو می خوام..

وبعد پشت به سایه کرد وگفت :

- شش ماه بدبختی نکشیدم که حالا انقد راحت کنارش بزنم..حالا که اومده دیگه نمی ذارم همه چیز خراب شه..لطف کن توهم پشت سرمن بیا تو ودیگه حرفای مفتتو تکرارنکن..

وبدون حرف دیگری راه افتاد..بدون این که اجازه ی حرف دیگری به سایه دهد..با قدم هایی محکم وعزمی راسخ..هرچند درآن ته ته های قلبش هراسی وجود داشت..هراس ازدواج ارمیا با آن دختر! اگر واقعا حرفهای سایه درست بود چه ؟!

روبروی در سالن ایستاد ..چشمانش را روی هم گذاشت ..نفس عمیقی کشید وتوکل برخدا کرد! مثل همیشه..فقط باید خدایش می بود.وگرنه او تابه حال نابود بود!

همان موقع هم دستگیره دررا گرفت ودررا بازکرد...سایه هم فوری ودوان دوان به پشت سر شمیم رسید ..باهم داخل شدند ...شمیم نگاهی به سایه کرد..سایه ازشمیم بدتر می لرزید واضطراب داشت ! شمیم خونسرد بود اما ظاهری...در درونش غوغایی به پا بود! دیگر نایستاد وقدم برداشت و راهرو را طی کرد...هنوز به قسمت سالن اصلی مهمانان نرسیده بود که .........

چشم درچشم شدند ! ...شمیم ایستاد...قلبش به شدت درسینه می کوفت...سایه باترس واضطراب مرتب نگاهش را بین دونفر رد وبدل می کرد...شمیم آب دهان خشک شده اش را قورت داد که صدای جیغ بلند المیرا بلند شد...سینی چای ازدستش افتاد وخیره به شمیم ماند! شاید همه ی این اتفاق ها درسه ثانیه اتفاق افتاد وشمیم از شدت استرس داشت جان می داد..چه موقعیت بدی با المیرا روبرو شده بود..تمام لیوان ها وچای ها روی سرامیک های کف سالن ریخته وخرد شده بود..اما هم چنان المیرا با دهان بازوچشمان ازحدقه درآمده به شمیم نگاه می کرد..انگار باورش نمی شد اوباشد...شاید فکر می کرد روحش است !

همان لحظه با شنیده شدن صدای المیرا همه ی افراد درخانه با واهمه به طرف المیرا دویدند..هرکسی چیزی می گفت :

احسان – اِ اِ..خانم ! چیکارکردی..؟زدی جزغاله کردی لیواناروکه...

آقای دادفر- چی شده دخترم ؟

زهره خانم – مادر قلبم ایستاد..چت شد؟

المیرا هم چنان به شمیم خیره مانده بود وکسی اورا که پشت دیوار راهروی ورودی بود نمی دید! شمیم باقدم هایی آرام وباتمانیه جلو رفت وجلوی همه افراد حاضر درسالن قرار گرفت وگفت :

- سلام

وسربه زیرانداخت...

دیدنی بود آن لحظه ...قیافه هایشان که یکی یکی ازتعجب ومات زدگی تغییرمی کرد..یکی بادهان باز..یکی چشمان گشاد ...یکی بادستش برروی صورتش می زد...یکی هم مانند حمیده خانم به نشانه افسوس سرش را به طرفین تکان می داد...زهره خانم زودتر ازهمه زبان بازکرد:

- خدای من..یعنی من زنده ام ؟!! من درست دارم می بینم ؟!! توشمیمی ؟!! عشق ارمیا ی من ؟! خودشی ؟!؟! باورکنم ؟

وجلو رفت وبا اشک هایی که می جوشید دستش را جلو برد وآرام بر روی صورت شمیم کشید..شمیم هم که اشک های خشک شده اش ازنو می بارید دست مادرشوهرش را که کنارصورتش بودرا گرفت وبوسه ای برآن زد وبا گریه خودش را درآغوش او پرت کرد...صدای گریه بلند دو زن بلندشد...المیرا باحرص وصدای بلندی گفت :

- بسه مامان ! براچی گریه می کنی ؟ برا نامادری کردناش؟برا نارو زدناش؟برا رفیق نیمه راه بودنش ؟!! ..بیا کنارمامان..این آدم ارزش یه سیلی هم نداره..بیاکنار..

با زجه ها وگریه های بلند المیرا احسان همسرش را گرفت تا آرام شود...اما هم چنان المیرا می گفت وگریه می کرد..زهره خانم از شمیم جداشد وبه المیرا چشم غره رفت..شمیم به سمت عمویش رفت ..عموفرید سرش را زیر انداخته بود...ساکت بود وچیزی نمی گفت..انگار دلخوربود اما یک دلخوری عاشقانه ! شمیم با اشک نزدیکش شد وهمان جا به پایش افتاد وزانوزد..سرش را روی پاهای او گذاشت وگریه کرد..

- عمو...عموبه خاطربابام منو حلال کن...من لیاقت نداشتم عمو..عمو حلالم کن..به روح بابام عمو..

آقای دادفر بااشک مردانه ای که اجازه به فرو ریختن به آنها نمی داد نشست وبازوی عروسش را گرفت واورا بلندکرد..باصدایی فوق العاده بغض آلود وگرفته ..گفت :

- بسه دخترم..بسه...

شمیم همان طور گریه می کرد...وترمه ای که تمام مدت به این صحنه ها خیره بود با یک دلسوزی دخترانه به شمیم زل زده بود..به ارمیا حق می داد..معصومیت بیش ازحد صورت آن دختر..یک مردی مثل ارمیارا واقعا ازپا درمی آورد!

آن وسط یک چیز برای سایه وشمیم مبهم بود..این که نه تمناونه ارمیا نبودند!

شمیم با اشک روبه خانواده اش گفت :

- بچم کجاس؟..توروخدا بذارین ببینمش..دلم براش پرپرمی زنه..

المیرا که ازاین حرف شمیم حرصی شده بود بازویش را ازدست احسان محکم بیرون کشید ودادزد :

- خفه شو...

شمیم با بغض به المیرا نگاه کرد..چقدر با المیرای قبل فرق داشت ! اما حق می داد به او..او که چیزی نمی دانست ...اوکه شمیم نبود وچیزی را نمی دانست !

المیرا به سمت شمیم یورش برد ونزدیکش ایستاد وبا حرص دندان هایش را روی هم سایید ودستش را بلند کرد وخواست بکشد زیرگوش اوکه....

- دستتو بکش کنارالمیرا !

صدای فریاد یک نفر!!!...شمیم دلش ریخت...! المیرا با ترس سرش را به عقب چرخاند...خدای من ! ارمیا !!! او چه طور ازخواب بیدار شده بود؟!!؟ ..چطور این موقع پیدا شده بود؟!!!...المیرا آب دهانش را قورت داد ودستش را آرام پایین انداخت وارمیا آرام آرام ازپله ها پایین آمد..درحالی که همچنان ]چشمانش دردوجفت چشم قفل بود...! نگاه جدی وزخمی اش را ازشمیم برنمیگرفت وبه سمتش می رفت...دراین بین همه ازترس این لحظه واتفاق ناگواری که ممکن بود به وسیله عصبانیت ارمیا بیفتند برروی زمین میخ شده ونطق بسته شده بودند...

شمیم با ولع به او نگاه می کرد..بانگاهی پراز حسرت..با نگاهی که اورا ازسرتا پا می گذراند ودوباره ازنو..نگاهش ازسردیدن بود وخواستن ..! سایه راست می گفت ..او شکسته بود...یک مرد جا افتاده شده بود تایک پسر بیست وپنج شش ساله ! چقدر پدربودن برازنده اش بود..یک پدرجوان..یک پدر عاشق..! او وتمنا چقدربه هم می آمدند...

ارمیا می آمد وشمیم با لبخند واشک هایی که ازسرحسرت بود به او نگاه می کرد..به قد وبالای بلندش وبه اندام مردانه اش...چقدر دلش هوای اورا داشت...چه قدر دیوانه اش بود ونمی دانست !

هرلحظه که ارمیا به شمیم بیشتر نزدیک می شد المیرا بیشتر می ترسید ودست احسان را بیشتر می فشرد..! جالب این بود که هیچ کس چیزی نمی گفت ...ارمیا بالاخره رسید...بالاخره روبروی شمیم ایستاد وبا نگاه جدی اش به او چشم دوخت...قلب شمیم داشت ازسینه اش بیرون می زد...نگاه ارمیا مانند خنجری بود که قلبش را پاره پاره می کرد...نگاهش غریبه نبود..اما پرازسرزنش بود..پرازخشم..پرازجر..پراز کینه..پراز حسرت..وپراز حرفهایی که یک مرد شش ماه درون خود ریخته بود ودم نزده بود!

ارمیا چشم درچشم او پوزخند زد :

- به به ..به به ..! آب درکوزه وماتشنه لبان می گردیم !

ولبخندی تمسخر آمیز زد وروبه مادربزرگش گفت :

- مامان بزرگم که باهات هم دست شده !

نگاهش را ازمادربزرگش گرفت وروبه شمیم بازهم گفت :

- مادرفداکار!خوش می گذره شمال؟! دریا ؟!گشتن ؟! !!!ماکه توآسمونای شیراز دنبالت بودیم !...روزمین شمال پیدات کردیم !

شمیم سرش را پایین انداخت ویک قطره اشک بر روی صورت خیسش غلت خورد وپایین آمد...همان موقع ارمیا فریاد دلش را ازجا کند :

- باتوام لعنتی !

شمیم با ترس سرش را بالا کرد ویک قدم عقب رفت ..سایه لبش را ازدلهره واضطراب گاز گرفت ...اما ارمیا با نگاه زخمی بازهم جلوتر رفت وروبه شمیم آرام گفت :

-هان ؟می ترسی ؟! خب حق داری..حق داری نشناسی...

وصدای دادش را بالا برد وگفت :

- حق داری شوهرتو بعدهشت ماه دیگه نشناسی..!

همان لحظه آقای داد فرگفت :

- ارمیا جان..پسرم..آروم باش..بذاربعدا باهم صحبت می کنیم ..

ارمیا بی توجه به پدرش روبه شمیم بازهم صدایش را پایین آورد وگفت :

- ببینم اصلا تومی دونی بچه داری ؟!! اصلا یادته دختره یا پسر؟!!! تو مادری خیر سرت !؟ سرت می شه بچه یعنی چی ؟! می فهمی گریه یعنی چی ؟! دل درد یعنی چی ؟!بی قراری یعنی چی ؟شیریعنی چی ؟!! گشنگی یه بچه یعنی چی ؟

بازهم داد زد :

- می فهمی یا نه ؟!

شمیم تکانی خورد وبازهم چیزی نگفت..ارمیا خنده ای تمسخر آمیز کردوگفت :

- دِ نمی فهمی دیگه..نمی فهمی! اگه می فهمیدی که یه بچه دو روزه رو به امون خدا ول نمی کردی بیای اینجا خوشی !

صدایش را بالا برد وگفت :

- حقته بزنم کبودت کنم یانه ؟!! هان ؟! حقته ؟!! آخه بی انصاف...چه طوری رحمت اومد اون بچه رو ول کردی واومدی؟!..

ودستش را بالا برد وتا آنچنان کشیده ای زیر گوش شمیم بخواباند که دیگر حتی فکر ترک ارمیا وبچه اش را نکند...شمیم بی حرکت وبدون ترس ایستاده بود...انگار سیلی خوردن را حقش می دانست..انگار واقعا دوست داشت انقدر کتک بخورد تا بمیرد...ارمیا با همان خشم دستش را بالا برد وخواست زیر گوشش بکشید که نیمه راه دستش ازحرکت ایستاد..

با نفس های عمیق وعرق هایی که ازسروصورتش می ریخت دستش را درهوا نگه داشت وبه شمیم خیره ماند...شمیم نگاهش را به روبرو میخ کرده بود وبدون حرکت هنوز هم آماده بود که ارمیا گفت :

- حیف...حیف که قسم خوردم دیگه دست روت بلند نکنم....حیف که پدرت تورو...

حرفش را نیمه کار رها کرد ودستش را پایین انداخت وبانگاهی جدی به شمیم گفت :

- ازجلو چشمم دور شو...

وراهش را گرفت که بازهم به اتاقش برود ...صدای جدی مادربزگش اورا متوقف کرد:

- ارمیا

حمیده خانم مکثی کرد وگفت :

- وایسا ومث یه مرد با زنت صحبت کن...! این داد وقال کردنا هیچ فایده ای نداره..هردوتون باید حرفای هموبشنوین...

ارمیا پوزخندی زد وهمان طورکه پشتش به همه بود گفت :

- من حرفی برا زدن ندارم مامان بزرگ!هرکی رفته..خودشم با پاهای خودش برمی گرده وهمه چیزو درست می کنه..

وباسرعت پله های ساختمان را بالا رفت ووارد اتاقش شد ودراجوری بهم کوفت که صدای گریه ی تمنا بلند شد..شمیم اشک هایش شدت گرفت وخودش را درآغوش سایه انداخت وبا صدای بلند گریه کرد...المیرا با دست درصورتش زد وگفت :

- وای خدا مرگم بده...الان بچه دق می کنه..

واوهم به سمت اتاق ارمیا راه افتاد ...بقیه همچنان ایستاده بودند وبه شمیم زل زده بودند...حمیده خانم گفت :

- بسه شمیم ..بیابرو دست وصورتتوبشور..

وروبه بقیه گفت :

- شمام برید بشینین ..خیلی حرفا مونده که باید زده بشه..دوس نداشتم الان این قضیه روشه ..

ونگاهش را به شمیم دوخت وگفت :

- ولی حالا که خودش خواسته ...باید همه چیز حل شه...

ترمه خیره به شمیم مانده بود وچیزی نمی گفت..اما سایه وشمیم به سمت روشویی رفتند وترمه تا لحظه آخر نگاهش برروی شمیم بود...!

لحظاتی بعد شمیم بیرون آمد وبه کمک سایه روی مبلی روبروی پدرومادرشوهرش نشست...احسان هم به خود جرات داد ونشست...ترمه هم آن گوشه کنارها تماشا می کرد...شمیم سرش را تاآخرین حد پایین انداخته بود وچیزی نمی گفت..حق داشت..روی سربلندکردن نداشت ! اما آقای دادفروهمسرش فقط به اوخیره شده بودند وشاید میشد گفت با خوشحالی به اونگاه میکردند ونه ازسرخشم وکینه ! حمیده خانم روبه آقای دادفر گفت :

- یه کم صبرکنین شام رو حاضرمی کنم..دخترامم زیاد شدن...میان کمک...

آقای دادفر نگاهی به او کرد ولبخندی محو زد وگفت :

- نه مادرگشنه نیستیم..زودترازهرچیزی دلم می خواد با شمیم حرف بزنم..

شمیم فوری ودر حالی که چشمانش گشاد شده بود سرش را بالا کرد ! آقای دادفرگفت :

- خیلی دلم می خواد یه خورده ازحرفاتوبشنوم! مادرمن کسی نبود که عقلشوپای بقیه بذاره...مطمئنا یه چیزی بوده که اون نه خبری به ماداده این چندماه! نه ازموندن تو خرده ای گرفته!

شمیم بازهم سرش را زیرانداخت وچیزی نگفت..حمیده خانم گفت :

- حالا موقعش نیس فرید ...بذار یه خورده اعصابابیاد سرجاش... ارمیا اصل کاریه..المیرا هم که دیدی..هنوز مونده تاازخرشیطون پایین بیاد!

احسان گفت:

- راستش..به نظرمنم اگه بذارین خودارمیا هم باشه بهتره..الانم فک نمی کنم راضی شه بیاد وپای حرفهای شمیم بشینه !

آقای دادفرسرش رازیرانداخت ودستی برصورت زبرش کشید ونفسش رابیرون فوت کردوگفت :

- خداخودش بخیرکنه...من که صلاح این دوتارو می خواستم...

زهره خانم سکوت خودرا شکست وبالاخره گفت :

- مادرجون من میام کمکتون..همین بهتره که بساط شام رو بچینیم..

وزیرلب گفت :

- هرچندمی دونم کسی لب نمی زنه !

******

میزشام تایکی دوساعت دیگر چیده شد ودراین میان همه ساکت بودند..شمیم وسایه یک گوشه باهم حرف می زدند...احسان وآقای دادفر یک گوشه وترمه ومادربزرگ وزهره خانم هم درآشپزخانه مشغول کاربودند...شمیم که بغض درگلویش مانده بود..ویک ریز درآن ساعت ها رفتاروقیافه ی ارمیا را پیش رومی آورد ازحرفهای سایه هیچ چیزنمی فهمید..

- باتواما...

سرش رابالا کرد وگفت :

- چی؟!

- تاقبل ازاین که ارمیا بیاد که دوری وعشقش دیوونت کرده بود..حالا که خودش اومده..دیگه واویلا...کلا تعطیل شدی!

شمیم بی حوصله گفت :

- اصلا حوصله شوخی ندارم سایه..

- خب منم می خوام حوصلت بیارم خره !

شمیم چیزی نگفت وسایه که می فهمید شمیم درحال گوش دادن است گفت :

- مگه نمی گی دوس داری تمنارو ببینی؟

شمیم باحسرت ویک آه عمیق گفت :

- کاش می شد...

- خب همین که من می گم..امشب نصفه شب برو تواتاقشون..ارمیا که خوابه..نی نیتو بردارو د برو که رفتی!

شمیم نگاه عاقل اندرسفیهی به سایه انداخت وباحرص گفت :

- چقدربه مغزت فشارمیاری درروز؟!

سایه اخم کرد وگفت :

- مگه بدگفتم ؟

شمیم نفس عمیقی کشید وگفت :

- پاشو برو یه دقه من خاک برسرو تنهابذارببینم چه غلطی می تونم بکنم...

سایه دست به کمرزد وباطلب کاری گفت :

- مث این که خودت این آشو گذاشتی رو بارا! خودتم درستش کن..این طور که بوش میاد اینا قصدندارن فعلنا روی تمنارو هم به تونشون بدن ..!هرچی می گم نرو..نرو!بدبخت..حمیده خانوم یه چیزی میدونه که وسایلتوقایم کرده..هی واسه من ادای لیلیارو درمیاره که تاصبح بدون عشقشون جون میدن به عزرائیل!

شمیم چیزی نگفت وسایه بازهم تکرارکرد:

- من رفتم کمکشون توهم تاصبح بشین اگه بهترازراهی که من می گم پیدا کردی اسمموعوض کن!

شمیم بازهم چیزی نگفت ودرفکرفرورفت..سایه ازجایش بلند شد ودوقدم ازشمیم دورشد ودوباره برگشت وآرام نزدیک اوگفت :

- اگه بری نصفه شب تمنارو برداری..بدون این که ارمیا بیدارشه..می تونی یکی دوساعت بعد هم بذاریش سرجاش...

وخنده ای مرموزکرد وگفت :

- چه معلوم..شاید تواون تاریکی یه فرجی شد وهمه مشکلاتون حل شد!

وچشمکی به شمیم زد..شمیم خواست که بلندشود وسایه را ادب کند که سایه بایک قدم بلند دررفت وشمیم نفس عمیقی کشید وسرجایش نشست...! سرش رادردستانش گرفت ...حالاباید چه کارمی کرد؟!!! ارمیا ؟تمنا؟!! المیرا ؟! چطور می توانست آن رابطه قبل را برگرداند..چطور به غلط کردن می افتاد درحالی که غرورش لطمه ای نخورد! ارمیا..ارمیا ..ارمیا...کاش نرفته بود ومی ماند..همین امشب..همین امشب شمیم خودش..اگراوبود همه چیز را درست می کرد..همه چیزرا..آن وقت..هم ارمیایش را داشت ..هم تمنایش را! تمنا! ازیادآوری او دلش غنج می رفت..هیچ چیز به یاد نداشت! جزیک تصویر محوازیک صورت گرد وتپل یک نوزاد دو روزه که فقط! دوروز مادری اش را کرده بود! یعنی الان او دراین خانه بود!؟! یعنی شمیم خواب نمی دید؟!!بالاخره نوزاد کوچک درون خواب ها وکابوس های هشت ماهه اش به درون واقعتیش راه پیدا کرده بود؟!! این وضعیت چه بود؟!! خوب یابد؟!شمیم باید می خندید وشکرمی کرد یا اشک بریزد وغم بخورد؟؟! دستانش را جلوی صورتش گرفت وسرش را به طرفین تکان داد..همان موقع صدایی شنید...

- شمیم جان..پاشوبیا عزیزم..پاشو بیاشامتوبخور...

شمیم دستانش را آرام ازجلوی صورتش برداشت وقامت یک زن روبروش پدیدارشد...زهره خانم لبخند زد وگفت :

- غصه نخور...خدابزرگه...همه چیزدرست میشه..

شمیم بغض کرد...باصدایی گرفته گفت :

- بچم..من..من..

زد زیرگریه...زهره خانم اورا درآغوش کشید وشمیم ناخوداگاه خودش را به چسباند وعطرش رابویید..بوی مادرخودش را می داد..یک بوی آشنا..آرامش بخش بود..حس آغوش یک مادر!

زهره خانم درحالی که عروسش را نوازش می کردگفت :

- ماه محرم داره شروع میشه دخترم...این روزا خیلی مقدسه..ازشون بخواه..بهشون تکیه کن تا دستتو بگیرن..من دلم روشنه..من ازدل پسرم خبردارم ...

وچانه شمیم را بالا گرفت ودرحالی که اشک های اورا پاک می کرد چشم درچشم اوگفت :

- اون هنوزم می خوادت...مث قبل! مطمئن باش...خدامی دونه که بعد رفتن تو اون ارمیا دیگه ارمیا نیس..الانم که می بینی رفتارش این طوره حق بده بهش...اون مونده بود ویه بچه نوزاد شیرخواره..هرچند منوالمیرا بودیم..ولی مث مادرخود بچه که نمی شیم..! ارمیا زیادی سختی کشید ..دلخوره..اما این دلخوری رو به حساب تنفرنذار..هرچندمن نمی دونم قضیه تو ورفتنت ازچه قراره..ولی توفقط سعی کن..سعی کن دلشو بدست بیاری...این ازهمه مهم تره..حتی بچت!

شمیم سرش را بالا کرد وبا چشمان اشکی به مادرشوهرش زل زد ولبخند ملیحی زد...همین بس بود برای امیدواری اویی که تمام امیدش داشت ازبین می رفت ! اما ...حالا می فهمید...نه ! هنوزهم خدایش هوادار اوست !

*****

آن شب هیچ کس درست وحسابی شام نخورد..ارمیا والمیرا که اصلا ازاتاق بیرون نیامدند..شمیم وپدرشوهر ومادرشوهرش هم فقط باهم صحبت می کردند ...واحسان وسایه هم گوش می دادند...ترمه هم که می دید حسابی گرسنه است فقط چندقاشق ازغذای حمیده خانم را خورد !

حمیده خانم هم ناچار میزرا دست نخورده جمع کرد وروبه آقای دادفروهمسرش گفت که بروند واستراحت کنند...آنها هم ازخداخواسته به سمت اتاق هایشان رفتند وشمیم ماند وسایه !حمیده خانم هم درآشپزخانه مشغول جمع وجور کردن بود...

سایه – می گم منم برم دیگه...تو هم انقد نشین فک کن..برو بخواب ...

شمیم بدون این که نگاهی به سایه بیندازدگفت :

- من خوابم نمیاد...توبرو...

- یعنی چی خوابت نمیاد؟ فردا باید بری سرکار!

شمیم یک لحظه با یادآوری کیانفر دلش شورگرفت ! سرش را فوری به سمت سایه چرخاند وگفت :

- اگه ارمیا بفهمه من میرم سرکار می کشتم !

سایه چشمانش درشت شد وگفت :

- براچی ؟!

- چون با یه پسرجوون کارمی کنم دیگه..! وای..

ودستش را روی سرش گذاشت وبه زمین خیره شد...سایه گفت:

- خب ازفردا سعی کن ازش مخفی کنی...یه جوری هم به کیانفربفهمون..من به رییسم می گم تاباهاش صحبت کنه که دیگه نری...

شمیم نگاه بی رمقش را به سایه دوخت وگفت :

- سایه ...

- هوم ؟

- چه طوری تمنامو ببینم ؟

سایه نفسش را فوت کرد وبه سقف خیره شد وگفت :

- این بازشروع کرد !

*****

ساعت ازدو نصفه شب گذشته بود...شمیم غلتی درجایش زد و به دیوار روبرویش خیره ماند..حرفهای سایه درگوشش زنگ می زد...مرتب تکرارمی شد وشمیم هرلحظه ترسش ازبین می رفت ومصمم ترمی شد..فکرش را که می کرد..می دید سایه راست می گفت..اگر می خواست همین امشب تمنا را ببیند تنها راه همان بود! الان که همه خواب بودند وخانه خاموش ! دیگر چه راهی برای دیدن تمنا وجود داشت ؟! آن هم با آن اوضاعی که به وجود آمده بود! به قول شمیم فعلا ..شاید تاچند وقت نمی توانست تمنایش را درست وحسابی لمس کند...چاره ای نبود..اگر نمی دیدش شب را تاصبح می مرد وزنده می شد...کوچولویش دراتاقی آن طرف تر نفس می کشید وشمیم راحت بخوابد؟!! آن هم بعد هشت ماه دوری؟!

ازجا بلند شد..نشست ..نه نمی توانست..تا نمی دیدش..نمی توانست چشم برهم بگذارد...بلند شد وروبوشامبدور سفید کاموایی اش را برروی تاپ صورتی بندی اش انداخت وموهایش را همان طورروی آن رها کرد...کسی که نبود اورا ببیند..پس باهمان شلوار تنگ وچسبان برمودای مشکی اش بیرون رفت وپاورچین پاورچین درتاریکی قدم برداشت وهمان طور که ازترس دور وبرش را نگاه می کرد که کسی نباشد خودش را به دراتاق ارمیا رساند...سرش را به درچسباند وگوش داد...کاش ارمیا درخواب خروپف می کرد که لااقل شمیم می فهمید بیداراست یا خواب! یا کاش ..قفل های درطوری بود که شمیم می توانست داخل را ببیند..اما حیف! هیچ نشانه ای ازخواب یا بیداربودن ارمیا نبود!شمیم آرام دستگیره ی دررا بالا وپایین کرد وچشمانش را بست وزیرلب گفت :

- خدایا خودت کمکم کن..

دربازشد وشمیم چشمانش برق زد..آرام دررابه جلو هل داد واول ازهمه به درون اتاق سرک کشید...ازلای درروی تخت را می دید...انگارارمیا بود..تمنارا نمی دید اما پتوی ارمیا را می دید..درآن تاریکی مبهم بود اما می فهمید که خواب است ..هرچند هیچ وقت ارمیا پتو را روی سرش نمی کشید..اما انگاراین بار ازشانش شمیم پتورا روی سرش کشیده بود واین کارشمیم را راحت ترمی کرد...آرام وپاورچین وارد شد وسریع دررا بست وتکیه به آن نفس عمیقی کشید...

- آخیش...

راحت شده بود...فقط یک قدم دیگرمانده بود ..یک قدم تا تمنا...نگاهش را به تخت دوخت..خدای من..یک عروسک...انگار که یک عروسک آن جا خوابیده بود...قدم برداشت تا نزدیک شود..یک قدم ..قدم اول را به سمتش برداشت که...

- دم دربده ! بیا تو...

سه مترازجا پرید...باصداس هین بلندی به پشت سرش برگشت ...خدای من ! ارمیا مگرنخوابیده بود؟نگاهش را هی ازروی تخت برروی ارمیا که پشت میزی بایک چرغ مطالعه نشسته بود چرخ می داد !...نه انگار اشتباه کرده بود..به معنای واقعی دربرابر ارمیا کم آورده بود! اوبیدار بوده واین پتویش بوده که روی تخت مانند یک آدم خوابیده گلوله شده بود!!! دستانش را بهم فشرد وآب دهانش را قورت داد! حالا چه کارمی کرد ! عجب غلطی کرده بودها! به مغزش هم یک درصد خطور نمی کرد ارمیا درحال مطالعه باشد !

ارمیا نگاهی عاقل اندر سفیه به او کرد وپوزخند زد :

- راتو گم کردی ؟!

شمیم خیره به او ماند وچیزی نگفت...ارمیا نگاهی به تیپ وقیافه ی شمیم کرد ...پاهای سفید وکشیده اش درآن شلوار براق مشکی افتاده بود...آن شنل سفیدی که موهای مشکی اش روی آن رها شده بود..صورت گردش..! بازوهای سفیدش که اززیر شنل دیده می شد...ارمیا نگاهش را روی اندام او چرخاند ونگاه خمارش را برروی چشمان شمیم انداخت...شمیم یک لحظه احساس کرد نوع نگاه ارمیا تغییرکرد...خمارشده بود...انگار که بی تابی وحسرت ازنگاهش می بارید...شمیم که می دید او ساکت است وخیره ..سعی کرد چیزی بگوید...با من ومن ..گفت :

- من ..من می خواستم ...می خواستم ..

سکوت کرد وبه ارمیا نگاه کرد..حقیقتا می ترسید..ازواکنش ارمیا می ترسید...واقعا می ترسید بگوید برای چه آمده وارمیا این باردیگرآنچنان بکشد زیر گوشش که برق ازسرش بپرد! اما آخرش که چه ؟باید چه می گفت اگرراستش رانمی گفت ! هرچه بهانه هم می آورد ..ارمیا تیزبود..مطمئن بود می فهمید شمیم دروغ می گوید وحتما درجوابش می گفت : آره جون خودت تو گفتی ومنم باور کردم !

ارمیا ازسکوت شمیم بهره برد وگفت :

- حرفتو بزن...

شمیم دستانش را درهم قفل کرد وبازهم بهم فشرد...باصدای آرامی که می شد ترس را درآن خواندگفت :

- می خواستم ...یعنی..اومده بودم ..که...که ..

سرش را بالا کردوچشم درچشم ارمیا گفت :

- تمنارو..ببینم !

ومنتظر واکنش ارمیا ماند..اما نفس راحتی کشید..هرچه می خواهد بشود بشود..این میان تمنایش مهم بود...او مهم بود ودیدارش..لمسش وبو کشیدن عطرتن کوچکش...

ارمیا خیلی خونسرد به او خیره ماند وچیزی نگفت..ازجایش بلند شد..کتابش را کناری گذاشت وجلو آمد ...شمیم یک قدم عقب رفت..ارمیا ایستاد..دستانش را درجیب شلوارش که هنوز همان شلوار کتان سفید بیرونی اش بود کرد وپوزخند زد :

- توکه انقده می ترسی ...چطوری دل کردی اومدی تواتاق من ؟!

شمیم غمگین گفت :

- به خاطر..بچم !

ارمیا ریز ریزی خندید ...خنده ای تمسخر آمیز وگفت :

- بچت ؟!!!!!

شمیم با حرص گفت :

- نامرد نباش ارمیا...هشت ماهه ندیدمش..

وصدایش را پایین برد وآرام گفت :

- اصلا نمی دونم چه شکلی شده...

ارمیا هم که انگارخشمش بیدارشده باشد ..به شمیم نزدیک شد ودریک ثانیه اورا به دیوار کوباند...شمیم ازترس چشمانش را بست..قلبش دردهانش بود...ارمیاهمیشه غیرقابل پیش بینی بود!همان طور که محکم جلوی اورا گرفته بود چانه شمیم را بالا گرفت وباصدایی که ازمیان دندان هایش بیرون می آمد گفت :

- من نامردم ؟!!من ؟!! من گذاشتم رفتم وهشت ماه پشت سرم نگاه نکردم ؟ من بچه دو روزمو ول کردم به امون خدا! من بی خیال شوهر وزندگیم شدم وولشون کردم ! من بودم که نامردی کردم ؟!من بودم ؟...

وداد زد :

- آره ..من بودم !

شمیم چشمانش را با ترس بازکرد وبا اشک به ارمیا خیره شد..درحالی که نمی گذاشت اشک هایش بریزد...ارمیا خیره به چشمان مشکی او وشمیم خیره به چشمان خاکستری ارمیا !

لب های شمیم می لرزید...اشک هایش دم ریختن بود..اما نمی گذاشت...جلوی ارمیا نه! موقعش نبود! ارمیا بانگاه تب داری وباصدای آرامش گفت :

- لعنتی...تو قول داده بودی...قول داده بودی هیچ وقت ترکم نکنی!..تومی دونستی قلب من شکسته..اما..توبازم ..شمیم بازم باقلبم بازی کردی؟!

شمیم چشمانش را روی هم گذاشت واشکانش ناخوداگاه ریخت...ارمیا که انگار مثل همیشه طاقت اشک های اورا نداشت شمیم را ول کرد وکناررفت وپشتش را به او کرد که چشمان اشک بارشمیم را نبیند ...باصدایی که سردی ازآن می بارید گفت :

- بیا ...بیا بچتو ببین..می تونی پیشش بخوابی..من میرم بیرون...

شمیم خوشحال درمیان اشک هایش لبخند زد ..نگاهی به تخت دونفره که عروسکش روی آن خوابیده بود کرد وبه سمتش پرواز کرد..ارمیا همانجا ایستاده بود وبه آن دو زل زده بود! به واکنشی که شمیم نشان می داد وبه بی قراری هایش...هرچند دلخوربود..هرچند غمش بیش ازحد قلبش را محاصره کرده بود..امابازهم ..بازهم بادیدن آن تصویر...شمیم وبچه اش..شمیم ونوزاد کوچکش...دلش مالامال ازشور وهیجان شده بود...باید خدارا شکر می کرد یا ازشمیم پیش خدا گلایه می کرد ؟! 

شمیم با حلقه ی اشکی که جلوی دیدش را تارکرده بود روی تخت خزید وخودش را به آرام آرام به سمت تمنا کشید...یک موجود کوچک..سفید وتپل می دید که به اندازه یک عروسک بود..نه شاید کمی بزرگتر...آرام نفس می کشید ودست کوچکش را انگارکه زیر سرش گذاشته بود...شمیم نمی فهمید..خواب می دید آیا ؟!!! چشمانش را بازو بسته کرد..قطرات اشکش روی پیراهن صورتی تمناریخت وشمیم بازهم جلویش تارشد...با لبهایی لرزان زیرلب گفت :

- وای خدا...عزیزم...کوچولوی مامان...

دست لرزانش را به سمت اوبرد وآرام آرام روی صورتش کشید...نرم ولطیف! مثل پنبه ..دلش مالامال ازعشق شده بود..عشق دخترک هشت ماهه اش...چه کرده بود شمیم ؟!! چه کرده بود با رفتنش ؟!! اگرمی فهمید خدا هم چنین هدیه ای به او داده که ولش نمی کرد وبیاید..!!! هشت ماه ! کم نبود..دردانه اش هشت ماه شیرخودش را نخورده بود! هشت ماه بود که بوی مادرش را نمی دانست چیست ! حالا شمیم آمده بود چه بگوید ؟! بگوید من مادرت هستم ؟!! مادر بی رحمت ؟!!

به صورت تمنایش نگاه کرد..لبهای صورتی وغنچه ای که مثل یک قلب کوچک درصورتش می درخشید...مژه هایی درست مانند مژه های ارمیا بلند وفر...ودماغی کوچک وپوستی سفید ولپ هایی برجسته...چشمانش را می دانست..نه مطمئن بود هم رنگ چشمان ارمیاست...لباسهایش یک بلوز وشلوار صورتی بودکه جلوی آن عکسهای بچگانه خورده بود...یک لحظه دلش غش رفت..خدا چه داده بود به آنها ؟!!! یک فرشته کوچولوی کوچک !

نگاهی به ارمیا کرد...تکیه به میزمطالعه اش داده بود ودست به سینه اورا تماشا می کرد..شمیم فین فینی کرد وگفت :

- میشه..میشه بغلش کنم ؟!

ارمیا کمی درچشمان اشکی شمیم خیره شد ...شاید دلش برای اشک های همسرش می سوخت...شاید دلش می خواست اورا درآغوش بگیرد وبگوید"زندگی من...نریز این اشکارو..." شاید می خواست ونمی شد...اما فقط لبخندی...خیلی محو زد وگفت :

- تومادرشی...!ازمن اجازه می گیری؟

شمیم اول متعجب وبعد با عشق به ارمیا خیره ماند...نه ! ارمیایش نه تنها تغییرنکرده بود..بلکه مردترهم شده بود!

باخوشحالی لبخند زد ودستانش را به زیرکمرکوچک تمنابرد واورا دریک حرکت..هرچند بادستهای بی جون ولرزان بلند کرد...تمنارا درآغوش گرفت ومحکم به سینه فشرد...نفس های تند تند وگرم دخترکش به سینه اش می خورد ودلش می ریخت...با لبخند به به صورتش نگاه کرد ودرمیان لبخندش زد زیرگریه...آرام آرام وبی صدا..سرش را روی سینه کودکش گذاشت وتاتوانست خودش را خالی کرد...چه کشید آن هشت ماه را بدون بچه اش..بدون شیردادن به او..بدون بوییدن او..بدون گریه هایش..بدون خنده هایش...حالا...باوجود او...دیگر نمی گذاشت..نمی گذاشت کسی اورا بگیرد....

******

باصدای نق ونقی چشمانش رابازکرد...نور اتاق چشمش را زد...چشمانش را روی هم فشارداد ...اما صدارا می شنید..دقت کرد..نمی فهمید..صدای چه بود...دستانش را روی چشمانش گذاشت وکمی چشمانش را مالید ...بعد کم کم چشمانش را بازکرد..صدا واضح ترشده بود..انگارداشت یک چیزهایی می فهمید...یک هو ازجاپرید..

فوری نگاهش را به کنار دستش دوخت..

دلش ریخت...

تمنایش !!!...خدایا!!!

چه می دید ؟!...

یعنی واقعا شب را پیش کودکش سرکرده بود؟!! پیش او بود وهیچ اتفاقی نیفتاده بود! گریه نکرده بود...نق نزده بود...بیدارنشده بود! ...به ساعت نگاه کرد..هفت صبح بود...لبخند زد وبه تمنا خیره شد..تمنا همانطور که دست وپا می زد نق نق می کرد..شمیم با عشق اورا بغل کرد:

- جونم مامانی...جونم عزیزم ...قربونت برم که سحرخیزی...فدای اون چشمات...

به چشمان درشت وخاکستری تمنا چشم دوخت...خنده اش عمیق شد وبا شادی وعشق تمنارا محکم به خود فشرد:

- وای خدا ...عزیییییزمامان..

همان لحظه صدای گریه تمنا بلند شد ...شمیم دست پاچه یک آن جا خورد...با بهت وتعجب به تمنا خیره شد...اوه! اشک های کوچکش برروی صورتش روان شده بود...عین دانه های مروارید..ریز وگرد وبلوری!...

شمیم فوری ازروی تحت پایین پرید واوراهمان طور که دربغل داشت تند تند تکان می داد...ازاین وربه اون ور...

- جونم مامان..نه نه..گریه نکنه...آروم آروم خوشکلم...

اما گریه ی تمنا بیشتر می شد...شمیم با نگرانی به صورت قرمز تمنا چشم دوخت ودر دل گفت :کاش ارمیا می آمد...می ترسید صدای تمنا همه را بیدار کند وشمیم کمی..فقط کمی رسوا شود! ..یا شاید هم اگر می فهمیدند بهش می خندیدند!

وقتی دید که تمنا آرام نمی شود...سرش را درگوش او برد وصداهایی نه چندان بلند درمی آورد...اورا بالا وپایین می کرد..ازاین دست به آن دست می کرد..اما تمنایش انگار سرلج افتاده بود..آرام شدنی درکارش نبود...

شمیم خسته گفت :

- آخه چته قربونت برم ؟!!

ودستش را نوازش گونه روی صورت اوکشید که صدایی را شنید..ازجا پرید وبه پشت سرش برگشت :

- بدش به من...

ارمیا! شمیم غمگین به ارمیا که نگاهش تمسخر آمیز بود نگاه کرد وتمنارا به خود چسباند...ارمیا جلو آمد وگفت :

- بدش به من..دق می کنه ..

شمیم یک قدم عقب رفت وبچه را بازهم به خود چسباند...درحالی که تمناهنوز هم گریه می کرد..ارمیا گفت :

- بدش شمیم ..الان بقیه رو بیدارمی کنه..گناه که نکردن بیچاره ها!...

- نمی خوام ..

شمیم اخم کرد وبچه را نداد...ارمیا با حرص جلو آمد وگفت :

- هنوزم لجبازی! خیلی خب..نمی دیش دیگه! ...

نگاهش رابه تمنا کرد وباصدایی مهربان گفت :

- تمنای بابا...عسل من...ببینمت گوگولم ...

تمناهمان موقع فوری گریه اش قطع شد وسرش را ازروی شانه شمیم بلند کرد وباهق هق کوچکی تا ارمیا را دید زد زیرگریه وبه طرف ارمیا خودش را پرت کرد...شمیم که فوق العاده ترسیده بود ..یک آن فکرکرد بچه ازدستش افتاد...اما ارمیا تمنارا که به سمتش کشیده شده بود را ازآغوش شمیم گرفت وسراورا روی گردنش گذاشت...تمنامثل همیشه بابوی پدرش آرام شد..هرچندهرلحظه هق هقی می کرد امایک هو صدای گریه اش قطع شد ولبهای خیسش را مثل همیشه روی گردن پدرش چسباند وچشمانش را روی هم گذاشت...ارمیا آرام آرام تاب می خورد ومی گفت :

- جون دلم بابایی...خوشکل بابا..

شمیم مات به آن دو خیره مانده بود...هنوز دستانش در هوا معلق مانده بود...به جای خالی تمنا برروی دستانش خیره ماند وحلقه اشک جلوی دیدش را تارکرد...نگاه تارش راروی تمنا که دستان کوچک وسفیدش را به سینه وگردن پدرش چسبانده بود گرداند و انگارکه همان موقع پاهایش سست شده باشد روی زمین وارفت..همان جا...نشست وبانگاهی تار..ثابت وخیره به زمین ...ماند!

بچه اش...بچه اش با اویی که نه ماه گوشت وخونش را پرورش داده بود غریبی می کرد!!!

ارمیا کمی تمنارا روی دستش تاب داد تا آرام شود...تمنا لحظه ای بعد خوابش برد...ارمیا اورا روی تخت خوباند وبه شمیم نگاه کرد...شمیم همانطور که مات نشسته بود خیره به روبرویش بدون پلک زدن مانده بود...ارمیا به سمتش رفت...جلوی روی همسرش ایستاد...آرام جلویش زانو زد وبه چشمان گریان شمیم نگاه کرد وگفت :

- باگریه چیزی درست نمیشه ...

شمیم هیچ واکنشی نشان نداد...ارمیا بازهم گفت :

- هنوز اول راهه...بچتو می گم...اگه...اگه بخوای مادری کنی..هنوز وقت داری!

شمیم سرش را به سمت ارمیا چرخاند وچشمانش را درچشمان ارمیا قفل کرد..ارمیا لبخندی زد وگفت :

- اونم مث خودت دل نازکه...زود دل می بنده به غریبه ها...فقط این بارتویه غریبه آشناهستی براش...

ارمیا مکثی کرد وادامه داد:

- شمیم ...تمنا هشت ماهه شیرخشک خورده ! این موضوع هشت ماهه به دلمه ! ...دلم می خواد ببخشمت..ولی..وقتی یادم میاد به زجرها وگرسنگی های تمنا..به نیمه های شب وگریه هاش..به بی قراریاش..دلم سنگ میشه ! نمی خوام برات سخت بگیرم..تومادرشی..برش داروببرش مث یه مادر! بهش برس...دلم می خواد شیرخودتو بهش بدی...امیدوارم بتونی..امیدوارم قبولت کنه...به خداشمیم..به خدا اگه تمنارو باشیرخودت! سیرکردی..اون وقت...

مکثی کرد وگفت :

- می بخشمت!

وسرش را زیرانداخت...ازجابلند شد ودستش را به سمت شمیم گرفت :

- پاشو...

شمیم نگاه اشکی اش را به ارمیا دوخت ومتعجب به دستش نگاه کرد..ارمیا با لبخند گفت :

- بگویاعلی وپاشو...پاشو عزیزم ...پاشوومادریتو ثابت کن...

شمیم ازشنیدن کلمه ی "عزیزم " بعد ازاون همه ماه ! بعد ازدوری ها..بعد ازنبود یک روز عاشقانه..قلبش به تپش افتاد ودلش! یک هو فرو ریخت...دست لرزانش را دردست ارمیا گذاشت وازجا بلندشد ...ارمیا دربلند شدنش به او کمک کرد ودست شمیم را درستان داغش گرفت وگفت :

- دیگه ام نبینم اشک بریزی...

به شمیم خیره شد وچیزی نگفت...شمیم یک آن دلش برای آغوش مردانه او پرزد...کاش..کاش..اما دریغ..ارمیا هنوز که اورا نبخشیده بود! آغوش کجا بود این وسط؟!! نگاهش را برروی تمناکه روی تخت آرام خوابش برده بود کشاند وفکرکرد..حالا همه چیز به او بستگی دارد...به این دخترکی که انگارزندگی ارمیا شده بود!

******

آن روز تاشب شمیم یک ریز دور وبرتمنا ور می رفت..وقتی المیرا برای دفعه اول تمنارا درآغوش شمیم دید آمد که سروصدا کند اما ارمیا با یک غرش مردانه اورا سرجایش نشاند..المیرا هم دیگر ساکت شد وچیزی نگفت...اما انگارهمه راضی بودند...همه حتی المیرایی که کمی ازشمیم دلخوربود وکینه اش بیش ازارمیا بود!

شمیم می فهمید...ارمیا آن ارمیای قبل نبود..او قبلا ارمیایی را می شناخت که وقتی ازکسی خشمگین با نارحت می شد تا تلافی نمی کرد وخشمش را بیش ازحد خالی نمی کرد دست برنمی داشت...اما حالا!..انگاریک ارمیای دیگر وارد جریان شده بود...یک ارمیای کامل! یک مردپخته...خشمش درحد همان دیدار اول بود وحالا حتی به شمیم هم لبخند می زد...دربچه داری هایش کمکش می کرد..راهنمایی های پدرانه اش شمیم را بیش ازپیش مشتاق می کرد...

تمنای کوچک هم هنوز به سمت ارمیا بیشتر گرایش داشت تاشمیم ..اما درطول چندروزی که شمیم مرتب اورا نازو نوازش می کرد انگارکه به شمیم عادت کرده باشد آرام بود وحتی به او می خندید!امااین میان...چیزهایی شمیم را آزار می داد...!این که مخفیانه ازکیانفر مرخصی چندروزه گرفته بود وهی سرکاررفتنش را پشت گوش می انداخت ..هی می ترسید حرفی بزند وسکوت می کردویکی هم این که ترمه فقط به عنوان دخترملوک خانم به همراه خانواده شوهرش آمده بود...زیادی دور وبر ارمیا می چرخید وتمنارا بیش ازشمیم به دست می گرفت...هرچند می دید که ارمیا هیچ دید مثبتی به اوندارد واعتنایی هم نمی کند ..اما نمی فهمید ...آن دختر به چه عنوان درآن خانه وبه همراه ارمیا آمده بود...برای چه انقدر دور وبر شوهر وبچه اش می گشت ؟!! دید خوبی نسبت به اونداشت..هرچندهربارکه بااو روبرو می شد نمی توانست رفتاربدی با دخترنوجوان داشته باشد..ولی..بازهم یک واهمه ازیک وجودیک دخترک نوجوان داشت !

روز سوم ماه محرم بود...ساعت هشت شب..صدای هیئت های بیرون ازخانه ودرکوچه وخیابان های آن شهر به گوش می رسید...همه دور هم شامشان را خوردند وارمیا زودترازهمه ازسرمیزبرخاست وتشکرکرد وبه اتاقش رفت...چنددقیقه بعدهم میزشام جمع شد وزن ها ودخترها مشغول کمک به حمیده خانم شدند ...همین روزها بود که نذری اش را مثل هرسال محرم دربین عزادارن پخش می کرد...یکی سبزی پاک می کرد ویکی برنج ...یکی ظرف هارا مرتب می کرد ویکی گوشت خرد می کرد...هرکسی مشغول به کاری بود...شمیم هم درحالی که تمنارا روی پاهایش نشانده بود کم کم به او غذا می داد...هنوز موفق به شیردادن به بچه اش نشده بود...شیرش کمی خشک بود وتمنا هنوز غریبه ! ولی شمیم مثل همیشه...امیدش به خدایش بود..انقدر پیش می رفت تا بالاخره تمنا بوی آشنای مادرش را بفهمد!

همان موقع که کمی برنج وخورش له شده ونرم دردهان تمنا می گذاشت دید که ارمیا تند تند ازپله ها پایین می آید...شمیم دهانش ازتعجب..ازعشق..از شوق بازماند...واقعا این ارمیا بود!؟!با آن تیپ؟با آن پالتوی مشکی که تابالای زانویش بود وبا آن شال سبزی که دور گردنش انداخته بود...آن یاحسینی که با مشکی روی شال سبزبود وآن یا ابوفاضلی که روی قسمت دیگر شال نوشته شده بود!...نه باورنمی کرد...ارمیا واقعا ارمیا بود!؟!!

ازجایش بلندشد...تمنارا روی دستش گرفت وجلو رفت...ارمیا داشت با عجله بیرون می رفت واصلا حواسش به تمنا وشمیم نبود:

- احسان کجاموندی پس...بدو دیرشد!

صدای احسان ازداخل آشپزخانه آمد:

- اومدم اومدم...

احسان هم بیرون آمد وشمیم دید که نه! انگاراین ها همه قصد کرده بودند...احسان هم تیپی درست همانند ارمیا زده بود وقصد رفتن را داشتند..به حیاط رفتند ودرحال پوشیدن کفش هایشان بودند که شمیم دم دررفت ودرتاریکی که زیاد دیده نمی شد آرام اوراصدا زد :

- ارمیا ...

ارمیا یک آن دلش ریخت!..پشتش به شمیم بود...یک لنگه کفشش دردستش مانده بود...نگاهش را همان طور به سمت شمیم برگرداند وبه شمیم نگاه کرد...احسان که می دید جو مناسبی برای ماندش نیست بیرون رفت تا منتظرآمدن ارمیا شود...شمیم چیزی نگفت..ارمیا کفشش را کامل پوشید ونزدیکش رفت :

- بله

همان موقع تمنا بادیدن پدرش ذوق کرد وخندید ...خودش را به سمت ارمیا کشاند وارمیا با عشق اورا درآغوش گرفت :

- کجا میایی بابایی..قربونت برم..

تمنا بازهم خندید...چقدر خوشحال می شد وقتی درآغوش ارمیا قرارمی گرفت..انگارکه بوی ارمیا فوق العاده براش روح بخش بود...! شمیم بالبخند به آن دونگاه کرد وارمیا گفت :

- کاری داشتی ؟

شمیم خیره به چشمان ارمیا لحظه ای ماند وبعد گفت "

- میشه ...منم ..یعنی منوتمناروهم ببری؟

ارمیا کمی مکث کرد...شمیم ترسید...نکند که عصبانی شود..اما وقتی لبخند ارمیا را دید خیالش راحت شد..ارمیا گفت :

- من ازخدامه ...زودترمی گفتی خب! برو آماده شو...

شمیم خوشحال لبخند زد وخواست که فوری بپرد وبرود آماده شود...ارمیا باخنده گفت :

- شمیم ...

شمیم برگشت...

- بله ..

- پس این وروجک چی میشه ؟

شمیم خنده ای کرد وبه سمت ارمیا رفت وتمنارا گرفت ..ارمیا گفت :

- خوب خودتونوبپوشونین..هوا سردشده...

شمیم لبخندی زد وگفت :

- باشه..زود میام..

وخواست که برود...ایستاد وروبه ارمیا گفت :

- به المیرا هم بگو...سرشب می گفت خیلی دوس داره بیاد هیئت...حالا که من هستم اونم بیاد بهتره..

ارمیا کمی خیره به شمیم ماند...شمیم سرش را زیر انداخت...نگاه های آب کننده ارمیا داشت شروع می شد!...صدایش را که شنید :

- باشه می گم بهش...

دیگر نماند وبه سمت اتاقش پروازکرد ...دل دل می کرد فقط برای شنیدن صدای عزای حسین !..برای اشک ..برای بغض های این ماه

خیلی زود خود وتمنا را آماده کرد...اول تمنارا کناری نشاند واسباب بازی کوچکی را روی پاهایش گذاشت تا سرگرم شود..پالتوی مشکی اش را همراه با روسری لبنانی اش که براق بود ومشکی را پوشید..روسری اش را بایک سگک زیبا بست و چادر دانشجویی براقش را که بسیار به روسری اش می آمد را پوشید وبه سمت تمنارفت...تمنا با خود مشغول بود وانگار که با عروسک دردستش حرف می زد یک ریز صدا درمی آورد ..! شمیم خنده ای ریز کرد ولپ تمنارا محکم بوسید...دلش غش می رفت از کارهای بامزه او!

تمنا با تعجب به مادرش خیره شد وبعد که انگار یادش آمده باشد لپش دردگرفته ریز ریز زد زیر گریه! شمیم فوری اورا بغل کرد وهمان طور که سعی می کرد اورا مشغول کند گفت:

- نه نه!..غلط کردم مامانی...غلط کردم...ببین..ببین اینو...نیگا چه خوشگله...

ودسته کلیدی را دردستش تکان می داد تا تمنا آرام شود...حالا درگیر ودار این وضعیت که عجله داشت چه غلطی نکرده بود! تمنا کمی به کلید ها که صدا می کرد ودردست شمیم بود خیره می شد وساکت !.بعد دوباره که یادش می آمد می زد زیر گریه...شمیم خسته گفت :

- ای بابا...یه بوسی زدیم رو لپتا!..چرا انقد نازنازی شدی خوشگلم ؟ببین..اگه گریه نکنی..بابا میادا...بابایی ..بابا...

تمنا ازشنیدن اسم بابا ساکت شد وبه در خیره شد...همان طور که نفس نفس می زد واشک های کوچکش روی لپ های تپل وسفیدش مانده بود منتظربود ..وشمیم گفت :

- الان بابا ارمیا میادا...باهم بریم ددری. بابایی..بابا ارمیا.....الان میاد تمنا کوچولوشو بغل می کنه...می برتش ددری..

تمنا ساکت گوش می داد وهی سرش را ازمادرش به دراتاق می چرخاند...منتظر پدرش...انگار سرگرم شده بود..شمیم هم درهمان میان فوری لباس های تمنارا پوشید وکلاهی را برسرتمنا گذاشت ...شلوارش مخمل مشکی بود وبرای بیرون خوب بود...فقط پتوی کوچک تمنارا برداشت تا اگر سرد بود به دور او بپیچد...اورا بغل کرد وتمناراروی دست گرفت که برود...صدای دراتاق آمد...

- شمیم ...آماده شدی؟

صدای ارمیا...شمیم دررا بازکرد وگفت :

- آره..بریم...

ارمیا به نگاهی به تمنا که اشک هایش روی گونه هایش بود گفت :

- چشه ؟

شمیم نگاهی به تمنا کرد وگفت :

- هیچی...فقط باباش زیادی نازنازی بارش آورده !

ارمیا ابروهایش را درهم کشید ودستانش را به سمت تمنادراز کرد وگفت :

- چاکرشم به خدا...بدو بیا ببینم ...

تمنا دست وپا زنان به سمت ارمیا می پرید...شمیم اورا درآغوش ارمیا گذاشت وباهم راه افتادند..وقتی ازپله ها پایین می آمدند..سه تایی همراه هم ! همه ازپایین با تعجب به آنها خیره شده بودند...ترمه زیرچشمی به آنها نگاه می کرد هرچند خودش را به نفهمی می زد! ارمیا ازهمه خداحافظی کرد وشمیم هم پشت سراو خداحافظی کرد وبیرون رفتند...اما هردو..هم شمیم وهم ارمیادرچشمان بقیه شوق وتعجب را می خواندند..! حمیده خانم پشت سرآنها دستانش را به سمت آسمان دراز کرد وگفت :

- خدایا شکرت...

وروبه آقای دادفر گفت :

- ارمیا خیلی بزرگ شده فرید...فک نمی کردم هنوز چیزی ندونسته...به این زودی ازخطاهای شمیم بگذره !

زهره خانم آه عمیقی کشید وگفت :

- اون خیلی وقته تغییرکرده مادر...دیگه کاراش برا ما تعجبی نداره !

بیرون ازخانه شمیم با تعجب با المیرا روبرو شد که منتظر درماشین ارمیا نشسته بود...شمیم تمنارا ازارمیا گرفت وکنار المیرا نشست وگفت :

- ببخشید معطل شدین

المیرا آرام جوابی نداد و احسان گفت :

- خواهش می کنم شمیم خانوم...دیرنمی شه..ازحالا تاآخرشب وقت داریم...

شمیم لبخند زد وارمیا پشت فرمان نشست ودستانش را کمی به هم سایید وگفت :

- اوووف ...چه شبیه سرد شده !

ماشین را روشن کرد وحرکت کرد...آینه ماشین را روی شمیم وصورتش تنظیم کرد...شمیم به یاد گذشته اش چشمانش را ازآینه خیره درچشمان ارمیا کرد ..همان موقع صدای احسان آمد که باخنده می گفت :

- می گم دیگه ازت گذشته ها...پیری ومعرکه گیری!

ارمیا چپ چپی به اونگاه کرد وبعد زد زیر خنده وگفت :

- توبرو به فکر سن وسالت باش که کپک زدی ویه بچه دست وپا نکردی !

المیرا درآن میان اعتراض کنان گفت :

- اِ...ارمیا...! بازاینو سرلج نندازا!

ارمیا چیزی نگفت واحسان گفت :

- نخیر..دیگه نمیشه ...دیگه قبول نیس المیرا خانوم ..

المیرا باحرص پایش را برکف ماشین کوبید وروبه ارمیا گفت :

- ارمیا !

ارمیا خندان گفت ":

- بده دارم برام دخترم دوماد جور می کنم ؟!

وازآینه نگاهی به شمیم کرد وروبه او چشمک زد ...شمیم خندید وگفت :

- اوه اوه...بیچاره دخترمن ! چه مادرشوهری هم قراره گیرش بیاد! قهرقهرو...

المیرا با حرص نگاهش را به شمیم دوخت ونفس عمیق وبلند بالایی کشید وسرش را به سمت پنجره چرخاند وچیزی نگفت...صدای خنده ارمیا واحسان درماشین پیچیده بود...

خیلی زود به مکان مورد نظرشان رسیدند...ارمیا ماشین را جایی مناسب پارک کرد وهمه پیاده شدندوباهم به سمت هیئتی که هیئت حضرت عباس نام داشت حرکت کردند...جلوی در ورودی خانم ها ارمیا تمنارا به شمیم سپرد وخودش با احسان وارد قسمت مردانه شدند...یک حسینه دوطبقه که طبقه پایین مردها بودند وباسینه زنی هایشان عزاداری می کردندوطبقه بالا دور تادور خانم ها نشسته بودند وازبالا عزاداری را تماشامی کردند...شمیم والمیرا بالا رفتند وجایی مناسب را که به راحتی هم می توانستند پایین را ببینند پیدا کردند ونشستند...البته المیرا حرفی نمی زد...فقط هرکاری که می خواست می کرد وشمیم هم چیزی نمی گفت...!

شمیم پتوی تمنارا کناری تازد وتمنارا درآغوشش خواباند...المیرا خیره به سینه زنی ها مانده بود وشمیم نگاهش به المیرا بود...هرچند دلش می خواست المیرا زودتر اخلاقش را درست کند امابازهم سعی کرد صبور باشد...به تمنا نگاه کرد وباغم در دل گفت :

- خدایا چه جوری بهش بفهمونم مادرشم ؟چطوری شرط ارمیا رو عملی کنم ؟چه شیری بهش بدم ؟خدایا..چه جوری به ارمیا بگم ؟چه طوری باهاش حرفاموبزنم ؟بگم چی ؟بگم برای چی تو واین فرشته رو ترک کردم ؟خدایا...خدایا...من به کی پناه ببرم ...؟!!

چشمان اشکی اش را از روی صورت تمنابلند کرد ویک لحظه ! روبرویش...روی دیوار بلند هیئت...پشت اشک هایی که دیدش را تارکرده بودند...تابلوی مردی را دید ...

اشکهایش شدت گرفت...ریخت وبرروی گونه هایش شدت گرفت...تابلوی بزرگ رنگ وروغن ...مردی زیبا..باچشم وابرویی آسمانی ...با لبهایی خشک ...با کلاه خودی که روی آن دو تاج پرمانند سبزبود...با یک لباس سبز بلند ودستانی که پرازآب بود و...اما لبهایش خشک !

نزدیک جوی آب زانو زده بود ومشکش کناردستش بود...هرکس آن تصویررا می دید می فهمید...حیرانی حال آن مرد...آب بخورد یا نه ! ...بنوشد یا ببرد ؟!!! اول خودش یا بچه ها؟!؟!...

شمیم زیرلب آهی کشید وگفت :

- یا ابوفاضل!...

دردلش غوغا به پا شده بود...مراسم شور وهیجان گرفته بود وچراغ های هیئت تقریبا کم نور وبعض هاخاموش شده بود..مردها وجوان ها دور تادور چند دایره بزرگ زده بودند ودست هارا محکم بالا می بردند وبرسینه هایشان می کوفتند..مداح می خواند وبقیه باصدای بلند جواب می داد :

- یاحسین ...

شمیم به دنبال ارمیا نگاهش را به پایین دوخت وچشمانش را گشت داد...درمیان آنهایی که ایستاده بودند اما درجمع سینه زنان نبودند...معمولا ارمیا اهل سینه زنی نبود! ...شمیم نگاهش را پیچ وتاب می داد دربین جمعت..هرچند نورکمی بود اما چهره ها واضح بود...نه نبود! ارمیا نبود!...شمیم فکرکرد توی این سرما نکند بیرون رفته باشد ؟!!...درمیان جمعیت ودایره سینه زنان نگاه کرد...شاید احسان را پیدا کند...خیلی زود اورا دید...حسابی درگیرسینه زنی بود وباصدای بلند می زد وجواب می داد...لبخندی زد وروبه المیرا ..نگاهش را چرخاند ...تعجب نکرد..آن عزاداری ها هرکس را گریان نمی کرد تعجب داشت !...المیرا با چشمان اشکی به عزاداران نگاه می کرد..اما شمیم روبه او باصدایی آرام نزدیک گوشش گفت :

- افتخارکن به مردت ! ببین چه طوری سینه می زنه...

المیرا چیزی نگفت وشمیم ادامه داد:

- نذار چیزی به دلش بمونه..اگه بچه دوس داره..خب براش بیار...کافیه توهمین ماه بخوای ازشون...

المیرا پوزخندی زد وگفت :

- نیس مرد تومرد نیس...نیس به خاطرکارای مزخرفت اومد زیرلگدت گرفت ! اون که مردترازشوهرمنه..اون خالص ترازاحسان می زنه...

شمیم نگاه حیرانش را باسرعت به سمت جمعیت سینه زن چرخاند...به احسان ..نه به نفربعدی نگاه کرد...دلش ریخت...خدای من !...چرا ندیدش...چرا نشناختش..

چقدر زیبا بود وقتی عزاداری می کرد..چقدر باآن شال سبز وآن پیراهن مشکی ..با آن سینه زدن ها...چقدر که این لباس ها به او می آمد...با آن ته ریشی که روی صورتش را پوشانده بود...واقعا ارمیایی دیگر شده بود...شمیم نگاه اشکی اش را به سمت المیرا کشاند ولبخندی زد وگفت :

- همیشه غافلگیرم می کنه...

المیرا چیزی نگفت...هنوز به عزادار ها...به برادر وشوهرش خیره بود...شمیم باغم نگاهش را به تمنا که خواب بود انداخت وگفت :

- می دونستی برا بخشیدنم شرط گذاشته ؟

المیرا چیزی نگفت...شمیم گفت :

- المیرا من به کمکت نیاز دارم ! ارمیا می دونست من شیر درست وحسابی ندارم...اما شرط گذاشته فقط درصورتی می بخشمتم که ..تمنارو باشیرخودم سیرکنم ..!

المیرا باتعجب سرش را به سمت اوبرگرداند وبه شمیم زل زد...شمیم زد زیرگریه وگفت :

- من هشت ماهه از بچم دور بودم...چطوری شیرمو برگردونم ؟!! این انصاف نیس المیرا ...

المیرا هنوز دربهت به شمیم خیره شده بود..شمیم درمیان اشک هایش گفت :

- به خدا من مجبور شدم برم المیرا...مجبور شدم ترکشون کنم...تمناهمون موقع زردی داشت ...نمی دونستم هیچ کاری بکنم..اگه باتمنا وارمیا می موندم زندگیم ازهم می پاشید...به خدا دوسشون داشتم که اومدم اینجا...دوسشون داشتم المیرا!...

سرش را زیر انداخت وگریه ی آرامش را ادامه داد...برای خالی کردن بغض های چندماهه اش..نیاز داشت..نیازداشت که حرف بزند واشک بریزد..هرچند دیگر چشمانش به اشک های همیشگی عادت کرده بود!

المیرا دلش یه لحظه سوخت...یک لحظه دلش هوای همان شمیم را کرد...شمیمی که هم خواهرش بود وهم زن برادرش!...اویی که قول داده بود به خودش دیگر شمیم را مثل همیشه به دل خود راه ندهد...آن هم فقط به خاطربرادرش...حالا ..همراه با شمیم اشک می ریخت...دست لرزانش را آرام آرام به سمت او برد ..وباکمی نوازش ..شمیم را نرم نرمک درآغوش گرفت..شمیم سرش را روی شانه المیرا گذاشت وگریه کرد...المیرا صدای اورا ازکنار گوشش شنید که گفت :

- چقدربه بوت احتیاج داشتم...بوی همدلیات..بوی خواهریات المیرا...

المیرا دست شمیم را فشرد وشمیم گفت :

- من جز شما کسی رو ندارم ...دیگه نگاهتو ازم نگردون...

المیرا چیزی نگفت وشمیم درآن چند ساعت ...درآن عزاداری...خودش را خالی کرد...هم با خدایش درد ودل می کرد وهم ازصاحب آن مجلس حاجتش را می خواست ...هم گریه می کرد وهم همه ی حرفها..قضیه ها..اتفاق ها...وهشت ماه گذشته را برای المیرا تعریف کرد...وآن میان بود که المیرا هم مانند حمیده خانم ...بین همه ...به شمیم حق داد...!

*****

ساعت از دوازده گذشته بود که به خانه برگشتند...همه خواب بودند وفقط چراغ خوابی درسالن روشن بود...المیرا واحسان شب بخیر گفتند وخیلی زود به اتاق هایشان رفتند...شمیم نگاهش را به ارمیا که تمنارا درآغوش داشت وتازه داشت به داخل می آمد انداخت وگفت :

- اگه خستت کرد بدش به من...

ارمیا روبروی شمیم ایستاد وتمنارا درآغوش اوگذاشت وگفت :

- خسته که من هیچ وقت ازش خسته نمی شم...می دونی که...وقتی من یکی رو دوس دارم..تاآخرش هستم...! من با نفس کشیدن های تمنا نفس کشیدم...توقع نداشته باش ازش خسته شم!...اینی که می بینی می دمش به تو..چون مادرشی وباید...بهش برسی...

شمیم با غم به چشمان ارمیا درآن تاریکی زل زد ...چشمان خاکستری مردش...برق می زد ...درآن تاریکی ..عین یک پروژکتوربود...!

شمیم به خوبی می فهمید منظور ارمیا ازرسیدن به تمنا شیردادن به اوست ! آخر چطور ؟!! هرچند شیرش خشک خشک هم نبود...هرچند درآن چندماه حمیده خانم هی به شمیم توصیه می کرد..توصیه هایی که مثل توصیه ها ونگرانی های یک مادربود! ..هرچند شمیم بعضی اوقات پشت گوش می انداخت ویا یادش می رفت..اما حالا...

حالا باعث شده بود لااقل شیرش به طور کامل خشک نباشد! اگر مراقبت ها وتوصیه های آن زن باتجربه نبود..

شمیم واقعا ازاوممنون بود...!

نه می توانست باارمیا مخالفت کند نه می توانست به تمنا شیر بدهد! بازهم سکوت کرد وفقط به سمت راه پله ها راه افتاد که برود...صدای ارمیا باعث شد بایستد...

- شب بخیر..

شمیم برگشت ونگاهی غمگین به ارمیا انداخت وزیرلب گفت :

- شب بخیر...

وبه اتاقش رفت ...تمنارا روی تختش خواباند ...جوراب های کوچک وکاپشن وکلاه تمنارا به آرامی به طوری که بیدار نشود بیرون آورد وکناری گذاشت..لباس های خودش را عوض کرد..چراغ را خاموش کرد که بخوابد..صدای دراتاقش را شنید..

- شمیم ...بیداری؟

شمیم به سمت دررفت ودرابازکرد...المیرا درتاریکی ایستاده بود...سرش را زیر انداخت وگفت :

- من بیام امشب پیش تو بخوابم ؟

شمیم اول با تعجب وبعد با خنده گفت :

- پس شوهرت چی میشه ؟

- یه شب که هزارشب نمیشه !

شمیم چشمانش را ریز کرد وگفت :

- ببینم ..نکنه باز سربچه ...

المیرا فوری به میان حرفش آمد وگفت :

- اگه نمی خوای بیام پیشت میرم پیش ارمیامی خوابم !

شمیم ساکت وعصبی به او نگاه کرد وگفت :

- من به فکرخودتم ..چرا انقد اذیتش می کنی المیرا ؟!برو ...برو بخواب پیشش..الان اون بیشترازهرکسی به تو احتیاج داره ..

المیرا بدون حرفی برگشت که برود..شمیم فوری بازویش را گرفت :

- خیلی خب..فقط همین امشب...ولی مطمئن باش من نمی ذارم انقد اون پسر بیچاره رو خون به جیگر کنی...

المیرا داخل اتاق شد وگفت :

- آخی...دیگ به دیگ میگه برو من هستم جات !اگه تو بیل زنی باغچه خودتو بیل بزن..داداش بدبختم همش تنها! تواون اتاق نم کشید!

شمیم دررا بست وبی توجه به حرف المیرا گفت :

- توروتخت بخواب منو تمناهم رو زمین ...

المیرا گفت :

- باشه ولی خر خودتی !

شمیم باحرص گفت :

- المیرا ...می ذاری کپه مرگمونوبذاریم یانه ؟

المیرا خودش را روی تخت انداخت وشمیم هم جای خواب خود وتمنارا درست کرد وخوابید...المیرا همان طور که به سقف خیره شده بود گفت :

- شمیم ...

شمیم همان طور که با تمنا ونفس های آرامش خیره بود گفت :

- هوم...

المیرا گفت :

- می گم ..می خوای بریم دکتر..شاید یه دارویی چیزی باشه که شیرتو روون کنه..

- لازم نیس...من آخرش به بچم شیرخودمو می دم ...

المیرا با ناامیدی گفت :

- چه جوری آخه !؟ اصن شیرت نمیاد..به زود دوسه تا قطره..تمناباید قسمشون بده..

شمیم لبخندی زد وگفت :

- درست میشه...

- می خوای برم به مامان بزرگ بگم با ارمیا حرف بزنه ؟شایدازخرشیطون پایین اومدا!

شمیم خونسرد گفت:

- ارمیا حق داره..خودمم ازکارم پشیمونم..شاید براجبرانه..نمی دونم..ولی شرطشو بی چون وچرا پذیرفتم..نمی خوام دیگه فک کنه کم آوردم..من بالاخره تمنارو شیرمی دم...!

المیرا گفت :

- شمیم ...

- هوم ؟

- دلم می خواد یه چیزایی بهت بگم ولی ازارمیا می ترسم ...

شمیم نگاهش را به المیرا دوخت وگفت :

- چی ؟

- می دونی...تو ازوقتی مارودیدی اصلا هیچی نپرسیدی! نمی خوای بدونی ارمیا تواین چندماه چیکارا کرد؟! عکسات چی شد ؟! آبروت چی شد ؟روژان چی شد ؟

شمیم نگاهی به تمنا کرد ودرحالی موهای زیبای اورا نوازش می کرد گفت:

- رفتاراتون نمی ذاشت من حرفی بزنم..ارمیا جدیه..خیلی جدی..هنوز نبخشیدتتم..توهم قهربودی..مامان وبابات هم که خب...من روم نمی شد سرمو جلوشون بلند کنم..احسان هم..یه جورایی می ترسیدم به توبگه وتوهم که جوگیر...

المیرا باتعجب به شمیم نگاه کرد وبعد غمگین گفت :

- وقتی یادم میاد که بعد رفتنت ارمیا چه کشید دلم ریش میشه..شمیم اونم یه کم...یه کم بیشترازتو زجرکشیده...حق بده بهم..سختی های زندگی ارمیا زیادی بود براش..قبل ازدواجش که اون روژان احمق..بعد ازازدواجش هم که تو...

خودت خوب می دونی چقدرمی خوادت...یعنی..یه جورایی نبود تو ..نبود اونه !...وقتی رفتی اون تایه مدت عین دیوونه ها تواتاقش کزکرده بود..فقط گیتارمی زد..می خوند..توتاریکی..می زد می شکست..اشک می ریخت..درو روبه هیچ کس بازنمی کرد..به زود عذا می خورد..هیچ کس رو نمی دید..اصلا اوضاش وخیم بود...حتی یادش هم نبود یه بچه نوزاد داره! ...دیگه خسته شده بودم..یه روز رفتم وبه زورباهاش ملاقات کردم...برا دفعه اول کشیدم زیرگوش برادربزرگترم...باید بهش می فهموندم ..می خواستم بیدارشه..اول سیلی زدم بعد یه خورده دعوا کردم وحرف بارش کردم..بعدش هم تمنارو کنارش خوابوندم...می دونی ضربه نهایی رو با تمنا زدم..اگه بودی شمیم..اگه بودی ومی دیدی..موقعی که ارمیا ازخواب بیدار شد وتمنارو دید...

المیرا مکثی کرد وانگار که درآن لحظه گذشته غرق شده باشد..مدتی بعد گفت :

- ازاون روز به بعد ارمیا بهترشد...کم کم شد همون ارمیا..اما یه چیزایی تغییرکرده بود..ارمیا زیادی حس انتقام داشت..زیادی خشمگین بود..یه کارایی می کرد..می فهمیدم اما نمی دونستم دقیقا چیکارمی کنه...تااین که یه روز فهمیدم..روژانو انداخته زندان !

شمیم با تعجب چشمانش درشت شد وگوش هایش تیزتر...المیرا گفت :

- توخیلی چیزارو نمی دونی..ملیسا..امید ..روژان...اینا همشون تو بدبختیتون دست داشتن..البته امید نه..امید بدبخت فقط قصدش همونی بوده که به توگفته..می خواسته توملیسا رو راضی کنه باهاش ازدواج کنه..اما ملیسای نامرد..

شمیم زیرلب گفت :

- باورم نمی شه...ملیسا ؟!!!!

المیرا پوزخندی زد وگفت :

- اگه حوصلشو داری همه رو برات بگم !یه گوش پرصبروحوصله می خواد...

شمیم گفت :

- توکه می دونی دارم ازفوضولی می میرم...تاصبح هم بشه گوش می دم..فقط بگو توروخدا...

المیرا شروع کرد وتعریف کرد...همه وهمه را...ازملیسا ودسیسه هایش..ازروژان وکارهایش..ازعکسها..ازارمیا وملاقاتش با روژان..ازخانه دوست ارمیا..از گول زده شدن روژان توسط روژان..ودرآخرگیرافتادن روژان ودادگاه هایی که حکم آخرش به زندان افتادن روژان بود به مدت ده سال!..

شمیم با قیافه ای باور نکردنی به حرفهای المیرا گوش می داد...مرتب به میان حرفهای المیرا می پرید وبا هیجان سوال می پرسید...باورش نمی شد همه ی آن اتفاق ها درعرض هشت ماه افتاده باشد ! فکرنمی کرد ارمیا انقدر جدی همه مسائل را دنبال کرده باشد وهمه چیز را روشن کرده باشد...درواقع ازخوشحالی باور نمی کرد...انقدر باور این قضیه برایش سخت بود که..

المیرا همه ی حرفهایش را زد...خوابش گرفت ...خوابش برد وشمیم ...

تادم دمای صبح بیدار ماند وفکرمی کرد....!

*****

باصدای پیامک گوشی اش بیدارشد...چشمانش را چندبار باز وبسته کرد...انگارصبح شده بود...با بی جانی بلند شد ونشست ...گوشی قرضی درب وداغون سایه را که چندماه دردستش بود را برداشت وپیامک را نگاه کرد...بادیدن اسم روی گوشی ..چشمانش گشاد شد !

- کیانفر!!!

پیامک را خواند...

- سلام خانم خرسند...امیدوارم حالتون خوب باشه...راستش خواستم بگم که مهلت مرخصیتون تموم شده.. دیدم خبری ازتون نیست نگران شدم...لطفا حتما یه خبربهم بدین...

شمیم خیره به گوشی ماند وفکرکرد باید کاررا یکسره کند...دیگر به آن مغازه نمی رفت بهتربود...ازهرلحاظ بهتربود!

وشروع به نوشتن پیامکی به کیانفرکرد:

- سلام ...من خوبم...نگران نباشین..فقط یه خورده سرم شلوغ شده...همین امروز میام خدمتتون...

گوشی را کناری گذاشت وبه جای تمنانگاه کرد...تازه متوجه نبود او شد...حدس می زد المیرا اورا بیرون برده باشد..نگاهی به ساعت کرد...10صبح !

چقدر خوابیده بود!

پتویش را جمع کرد ...موهایش را شانه زد..آن هارا بالا برد ودم اسبی بست...یک تونیک مشکی وسفید وشلوار چرم مشکی اش را پوشید وروسری مشکی اش را هم به سرکرد وبیرون رفت...از درکه بیرون رفت..ازبالای پله ها...همه را درجنب وجوش می دید...اوه چه خبربود !

همه دررفت وآمد بودند...بوی آش نذری تمام خانه را پرکرده بود...آرام آرام ازپله ها پایین رفت..درهمان حال زهره خانم ازآشپزخانه بیرون آمد..بادیدن شمیم لبخند زد :

- اِ شمیم جان بیدار شدی

- سلام زن عمو..چه خبره اینجا؟

- سلام عزیزم...برو دست وروتو بشور بیاآش بخور

شمیم لبخند زد وگفت :

- چشم...

خیلی زود دست ورویش را شست وخشک کردو به آشپزخانه رفت...زهره خانم واحسان آن جا بودند...شمیم گفت :

- سلام..

احسان که مشغول خنده وسرگرم تمنابود سرش را به سمت شمیم برگرداند...

- سلام شمیم خانوم...ظهرتون بخیر ایشالله ...

شمیم روبه احسان خندید وگفت :

- من تانصفه شب به حرفای چرت خانوم شما گوش می کردم...چونه که نیس لامصب..مخمو خورد...

احسان گفت :

- مال بد بیخ ریش صاحبش!من حاضربودم به خاطرشما نگهش دارما..خب به زور می فرستادینش پیش خودم دیگه...

شمیم مرموز به احسان نگاهی کرد وهرسه بلند زدند زیرخنده...شمیم گفت :

- یه شب ازدستش راحت بودی آقا احسان..برو خداروشکرکن..

زهره خانم کاسه ای ازآش رشته تازه وداغ را جلوی شمیم گذاشت وگفت :

- المیرا فعلا افتاده رو دنده لج...خدارو همیشه شکرمی کنم احسان هیچ وقت ازگل بالاتربهش نمیگه..به خدا اگه یه مرد دیگه بود زیرلگدش می گرفت...

احسان با خجالت گفت :

- خجالتم ندین مادرجان...من عاشق المیرام...

شمیم روبروی تمنارفت وبا عشق بوسه ای برگونه او زد وگفت :

- واقعیته آقا احسان...شما واقعا صبورین...

احسان لبخندی تلخ زد وگفت :

- ولی نه بیشترازارمیا!

شمیم ساکت شد! نگاهش را مدتی به احسان انداخت وبعد سرش را زیر انداخت ...بوی پیازداغ ونعناداغ روی آش اشتهایش را تحریک کرده بود...اما بااین حرف احسان ! دیگرنه مزه کشک را روی زبانش می فهمید ونه نعناداغ وپیازداغش را ...با بی میلی مشغول خوردن آش رشته اش شد...

احسان بیرون رفت وتمنارا به زهره خانم داد..زهره خانم گفت :

- ازحرفاشون ناراحت نشو ...اونا ارمیا رو خیلی دوس دارن..دلشون می خواد رابطتون مث اول شه...فقط خوبیتونو می خوان..هم احسان هم المیرا وهم بقیه...

شمیم سری به نشانه مثبت تکان داد وگفت :

- می دونم زن عمو..می دونم..اما منم...

حرفش را نیمه کاره رها کرد وساکت شد..زهره خانم گفت :

- حرفتوبزن عزیزم...توهم حق داری ازخودت دفاع کنی..هرچی تودلت داری بگو..به همه..این طوری شاید همه چیز تغییرکرد...

شمیم کمی مکث کرد وگفت :

- چشم..سعی می کنم...

وبه تمنا نگاهی کرد وخندید...تمناهم درجواب مادرش لبخند کوچکی زد...شمیم گفت :

- قربونت برم ...

روبه مادرشوهرش گفت :

- شیرشو خورده ؟

- آره..صبح ارمیا درست کرد بهش داد...

شمیم باتعجب گفت :

- مگه کی بیدارشده ؟

- دخترکم سحرخیزه ماشالله...ساعت هفت...

شمیم خندید وتمنارا ازآغوش مادرشوهرش گرفت وگفت :

- برم یه کم آش بگیرم بهش بدم بخوره...

وهمانطور که تمنارابازهم می بوسید وبا او بچگانه حرف می زد بیرون رفت.. حیاط سرسبز خانه حمیده خانم پربود ازبوی آش نذری... ویک دیگ مسی که سایه وحمیده خانم والمیرا دورش ایستاده بودند وحمیده خانم بایک ملاغه آش را هم می زد...شمیم لبخند زد وجلو رفت ...

- سلام به همگی...اوه اوه...چه بویی راه انداختین!...

هرسه نفر جواب سلامش را دادندو المیرا گفت :

- توبرو بخواب کم خوابیدی!

سایه ریزخندید...شمیم اخمی کرد وبالای سردیگ ایستاد وگفت :

- خوبه تودیشب فکت گرم شده بود ...امون نمی دادی!

المیرا باحرص دستش را به کمر زد وگفت :

- کی می گفت تاحرف نزنی برام خوابم نمی بره !

حمیده خانم به وسط بحث آن دوپرید وبا آرامش گفت :

- بس کنید دخترا...بهتره به جای این بچه بازیا..کمک کنین آش رو بکشیم ...

همان موقع ازدرحیاط ارمیا وارد خانه شد...شمیم نگاهش روی او خیره ماند...بلافاصله پشت سرش ترمه هم بالبخند شادی وارد خانه شد ودستانش را بهم زد وروبه حمیده خانم گفت :

-همه رو پخش کردیم...!

حمیده خانم گفت :

- آفرین به تو دختر...

ارمیا با اخم وحرص گفت :

- اِ دروغ نگو بچه ! خوبه همش توماشین نشسته بودیا!

حمیده خانم گفت :

- دعوا نداره که...دست دوتاتون درد نکنه مادر...

المیرا زیرلب ایشی گفت ونگاهش را ازترمه برگرفت ...زیرچشمی به شمیم خیره شد..شمیم اصلا نگاهی به ارمیا وترمه هم نمی انداخت...روبه حمیده خانم گفت :

- مادرجون..ممکنه یه کم ازاون قسمتای آبکیش برا تمنا بکشین؟

ارمیا که انگار تازه نگاهش متوجه شمیم شده بود...جلو آمد وروبروی صورت تمنا خندید :

- چطوری کوچولم ؟

تمنا ذوق زده همراه با یک جیغ بچگانه روبه پدرش خندید...حمیده خانم کمی آش برای تمنادرظرفی کوچک ریخت وشمیم بی توجه به ارمیا وحتی بدون سلام راهش را گرفت ورفت...وارد آشپزخانه شد وقاشقی کوچک را برداشت وبیرون رفت..روی مبلی نشست وکمی آش را با قاشق هم زد تا سرد شود...قبلا شنیده بود برای دادن غذا به بچه نباید غذای داخل قاشق را برای سرد شدنش فوت کرد...چون ممکن بود هرمیکروارگانیسمی را ازدهانش وارد غذاکند...! همان طور که آش را هم می زد تمنا هی باشیطنت هایش تقلا می کرد که ظرف آش را بریزد ...شمیم هی دستش را پس می زد ولی تمنا مرتب شیطنت می کرد...شمیم تصویر خنده ترمه را جلوی چشمش آورد وباغم خشمش را فروخورد...تمنا بازهم اذیت می کرد...دستان تپل وسفیدش را می کشید جلو...شمیم اورا عقب می کشید وبازهم درفکر فرومی رفت...صدای شاد ارمیا...اِ دروغ نگو بچه ! خوبه همش توماشین نشسته بودیا!...پس باهم رفته بودند بیرون !...بغضش را قورت داد ...صدای خنده ی بلند ترمه درگوشش پیچید...تمنا دستش را درون آش زد وشمیم باترس این که دستش سوخته باشید ...یک هو ازعصیانیت منفجر شدوداد زد :

- اِ انقد اذیت نکن بچه ..

تمنا کمی ساکت به مادرش خیره شد ...باهق هقی کوچک لبهای سرخ وکوچکش را بیرون داد ...لب آمدنش هم زیبا بود..اشک های کوچکش جوشید وشمیم هم همراه بااواشک هایش جوشید..تمنا یک هو زد زیر گریه ودادش بلندشد....

- چته تو؟به بچه چیکارداری ...

نگاه گریانش را به ارمیا دوخت...اوکی آمده بود...! ازجایش بلند شد وتمنارا کمی درآغوشش فشرد وهمان طورکه آرام اشک می ریخت زیرلب گفت :

- ببخش عزیزم ..ببخشم...غلط کردم...

تمنا هنوزهم گریه می کرد...شمیم اورا هی درآغوشش تاب می داد اما بی فایده..ارمیا فوری نزدیک آمد وگفت:

- بدش به من..بدش ..نمی خواد مادری کنی...

شمیم دستش را پس کشید وباخشم گفت :

- نمی خوام...

ارمیا داد زد:

- توغلط می کنی نمی خوای! تواین هشت ماهه که بزرگش کردم یه بار توروش اخم نکردم ! بعد توهنوز ازراه نرسیده سربچه داد می زنی !

شمیم هم دادزد :

- به خودم مربوطه !بچمه !

ارمیا دست به کمرزد وگفت :

- اِ؟جدی ؟!! بچته ؟!!! موقعی که دوسه روزه بود وگشنه وبدون شیر کجا بودی مادرفداکار؟!!! بچته ؟!!!

ازصدای دادهای آن ها همه به سالن هجوم آورده بودند...هرکسی چیزی می گفت تا آن هارا ازهم جدا کند..اما ارمیا وشمیم بدترلج کرده بودند..شمیم ازروی عصبانیت ...وارمیا به خاطرتمنا که گریه اش شدید ترشده بود وتقریبا دق کرده بود! المیرا جلو آمد وبه زوربچه را ازشمیم گرفت تا آرامش کند واحسان ارمیا را کنارکشید ...

- بیاکنارپسر..آروم باش..

- ولم کن احسان...دیگه به اینجام رسیده به خدا...

وهمزمان دستش را زیرگلویش زد...حمیده خانم گفت :

- زن توهم کم نکشیده ارمیا خان !

ارمیا با تعجب به سمت مادربزرگش برگشت وحمیده خانم کمی جلو آمد وگفت :

- موقعی که من داشتم تواین خونه جون می دادم وکسی نبود به دادم برسه !توکجابودی ببینی ارمیا خان ؟!!

چشمهای همه به جز سایه وشمیم گشاد شده بود!

ارمیا با تعجب به مادربزرگش نگاه می کرد...همه گوش هایشان تیز شده بود..شاید فکر می کردنداشتباه شنیده اند...اما حمیده خانم خیلی محکم ادامه حرفش را زد..چشم درچشم ارمیا ادامه داد:

- شمیم از همون اولی که وارد خونه من شد احساس کردم خدا این دخترو برا من فرستاده که نذاره ازتنهایی بمیرم ...

درهمان میان ..آقای دادفر بالاخره بعدازمدتی سکوتش را شکست وگفت :

- دور ازجون مادر..این چه حرفیه ..

حمیده خانم بازهم ادامه داد:

- نه بذاربگم فرید...بذار بگم که انقد پسرت دو نگیره واین دختربی گناه رو محکوم کنه!این من بودم که نذاشتم شمیم تواین هفت هشت ماهه برگرده خونش !

همه دهانشان بازمانده بود...وارمیابا صدایی بی رمق گفت :

- مامان بزرگ !

حمیده خانم گفت :

- شما سالی یه بارم زور به من دربه در سرمی زدین...باز وقتی بچه بودین دلم خوش بود به هوای شمال وسرگرمیاتون پدرومادراتونو مجبور می کردین که بیاین خونم..اما چندسال بود که حسابی تنها بودم...حتی یه تماسو هم به زورباهام می گرفتین...یادته ارمیا..یادته مادر...

- قبل از ازدواجت چقدربا روژان می اومدین اینجا..یادته دوتایی هرهفته ایجابودین..بااذیتاتون. شیطنتاتون ..دلم خوش بود که تنها نیستم..

حمیده خانم اشک چشمش را پاک کرد والمیرا جلو رفت ودستش را برگردن مادربزرگش انداخت..ارمیا سرش را زیر انداخت وحمیده خانم گفت :

- ارمیا مادر...دلم برات خیلی لک زده بود...انقدر که همه عکساتو قاب کردم وتو اتاقت زده بودم...می دونم اوضاع خوبی نداشتی این چندسال...تو آخرین باری که ازخونه من رفتی با روژان دست تودست بودی! باهم خوشحال می گفتین که می رین ودفعه بعد برای دعوت عروسیتون برمی گردین...اما رفتین و..

حمیده خانم سکوت کرد وارمیا که انگارپاهایش سست شده باشد روی مبلی نشست وسرش را دردست گرفت...حمیده خانم گفت :

- وقتی فهمیدم روژان باهات چیکارکرده دلم داشت پرپرمی شد به خدا...تو بیش ازاونی که فک می کردی برام مهم بودی پسرکم...عاشقت بودم..جوونیتومی پرستیدم...وقتی فهمیدم ضربه خوردی...فقط ازته دل دعا کردم که خدا یکی رو بهت بده که جبران همه بدی های روژان شه...نتونستم روژانو نفرین کنم..نه می تونستم کاری بکنم نه می تونستم بچمو نفرین کنم..فقط زنگ زدم وباهاش حرف زدم..انقدر نصیحتش کردم که باگریه گوشی رو روم قطع کرد...کله شق بود..جوون بود وخام...! خیلی شکستم مادر..شکستم وقتی نتونستم براتون کاری انجام بدم...

المیرا بااشک درچشمانش مادربزرگش را به خود فشرد وحمیده خانم دست اورا دردستش فشرد وگفت :

- خدارو شکر که المیرا کم وبیش بهم خبرارو می داد..اما ارمیا تو...دیگه یادم نکردی ...جزاین که عیدا مجبوربودی...یا وظیفه داشتی وبهم زنگ می زدی برا تبریک! همین...می فهمیدم انقدر داغونی مادر..که حتی یادت نیس..یه مادربزرگی هم داشتی یه روز...

ارمیا باغم وبغض گفت :

- مامان بزرگ...به مرگ خودم نه ..باورکنین ...

حمیده خانم به میان حرف او آمد وگفت :

- صبرکن مادر...من ازت گله نمی کنم..حق بهت می دم...هرکسی هم جای توبود داغون می شد وهمه چیزو ازیادش می رفت...تو،تواوج جوونیت ضربه های بدی خوردی..حق می دم بهت...اما همه اینا رو گفتم که به یه جا برسم .....! به شمیمت ارمیا خان !

یادمه عروسیت دعوت شدم اما نیومدم...چون نه خودت زنگ زدی...نه یادم کردی.! ولی بازم به دل نگرفتم وگفتم سرش این باربه زنش گرمه ..نمی رم که بفهمه ازش دلخورم...عروسیت هم گذشت...رفتی سرخونه وزندگیت ومنویاد نکردی...اون روژان که رفت وپشت سرشم نگاه نکرد...نه خودش نه مادرش...اازاونا توقعی نبود اما ازتو خیلی توقع داشتم...ازتهران تااینجا راهی نیس..ولی خب فراموشی راه کم وزیاد نمی شناسه..خلاصه مادر...انگارخدا دردمو فهمید...یه روز که مث همیشه با همسایه ها ودور وبریام سرگرم آش پختن بودیم فهمیدم صدای جیغ وداد میاد..رفتیم بیرون خونه دیدم یه دختر رو دست سایه افتاده...

سایه می گفت دنبال من بوده ...آوردمش خونمون..تایه هفته سرپا نشد...تادم مرگ رفت وبرگشت...

ارمیا باشنیدن این حرف سرش را با شدت بالا کرد ونگاهش را به شمیم دوخت...شمیم با خجالت ازنگاه خیره ارمیا سرش را پایین انداخت ...حمیده خانم گفت :

- چندتا دکتر اومدن بالاسرش...می ترسیدم تکونش بدم..دکتراهم می گفتن تازه وضع حمل کرده براش خوب نیس...خلاصه که این دختر یه بار تو زایمان جون داد ویه بارم توخونه من ..به خاطر...

نمی دونم به خاطرچی...مقصرکی بوده...ولی وقتی فهمیدم این دختر...زن ارمیاس..! انگاردنیارو بهم داده بودن..با جون ودل ازش مراقبت کردم...چندبارم خواستم بهتون خبربدم که اینجائه...نمی دونستم براچی به من پناه آورده اصلا منو ازکجا می شناسه وآدرسمو ازکجا آورده..ولی مهم جونش بود ونگرانی شوهر وخانوادش...اما همش خودش مانع می شد...توحال زارش ..باهربدبختی بود بهم گفته بود نذارم شوهرش بفهمه...منم وقتی می دیدم بهم پناه آورده...دل نمی کردم بهتون بگم..

ارمیا یک هو داد زد :

- یعنی چی مامان بزرگ !؟!! یعنی چی که هشت ماه تموم می دونستین وماروخبرنکردین !...شما اصلا خبرداشتین ما چه وضعی داریم ؟!!

حمیده خانم با صبوری وآرام گفت :

- صبرکن پسرم...هنوز نرسیدیم...من گفتم که خدا زنتو برامن فرستاده...نگو نه !

همه با کنجکاوی گوش می کردند...حمیده خانم نگاهی به شمیم کرد ولبخند زد ...

شمیم هم بالبخند جواب اوراداد وحمیده خانم روبه همه گفت :

- یکی دوماه بعدازاومدنش به خونم،من افتادم گوشه خونه ...!

چشمها بازهم گشاد شد . آقافرید فوری گفت :

- چی می گین مادر؟!!!مگه مامرده بودیم که شما افتادی گوشه خونه !

حمیده خانم گفت :

- می گم مادر،می گم .

نفس عمیقی کشید وادامه داد:

- چندماهی بود که می رفتم دکتر هی می گفتن پوکی استخون دارم،دوا درمون آنچنانی نداره .فقط باقرص کلسیم ولبنیات واین حرفا خودمو سروپا نگه می داشتم. خلاصه توهمین گیرودار یه روز دم خونمون خوردم زمین ،ازبس دستم پربود روبرومو ندیدم ،رو دوتا پله اول بودم که چادرم گیر کرد بین پاهام وخوردم زمین ...!

زهره خانم بادستش به صورتش کوفت وگفت :

- وای خدا مرگم بده

حمیده خانم گفت :

- خدا نکنه مادر. هیچی دیگه،این پاها دیگه برامن پانشد،همیشه خدارو صدهزارمرتبه شکرمی کنم که شمیم وسایه بودن، شمیم پیشم بود وگرنه من دیگه جون سالم به درنمی بردم . شمیم وسایه توخونه بودن اومدن کمکم وبایه بنده خدا دیگه بردنم دکتر...

همان موقع سایه نزدیک گوش شمیم گفت :

- اوه اوه! اگه ارمیا بفهمه این بنده خدا کیانفربوده !

شمیم چپ چپی به سایه نگاه کرد وبه حرفهای حمیده خانم گوش کرد:

- خدابهشون خیربده ، من که نمی تونستم حتی راه برم ! اومدن وباماشین بردنم دکتر، خدابه جوونیشون خیروبرکت بده،همیشه دعاشون می کنم

المیرا باتعجب گفت :

- باماشین کی مامان بزرگ ؟

حمیده خانم نگاهی به شمیم که ترسیده بود کرد وگفت :

- گفتم که ،یه بنده خدا! شاید دوس نداشته باشه اسمشو ببرم! فقط همیشه دعاگوشم..

هیچ کس چیزی دیگرنگفت، وحمیده خانم بازهم ادامه داد:

- بردنم سی تی اسکن ،جوابش که اومد فهمیدم قسمت مچ پاهام ترک برداشته، پوکی استخونم کم بود..، دیگه این یکی هم اضافه شد!

آقافرید عصبی گفت :

- پس چرا ماروخبرنکردین ؟!

- شمارو خبرکنم که چی مادر؟ازکارو زندگی می نداختمتون فقط ! وقتی می گم شمیم برامن فرشته نجات بود دروغ نگفتم ،شش ماه پام توگچ واتل بندی بود واین دخترنذاشت من تکون بخورم . اگه نبود هم من دوتا پاهامو ازدست می دادم هم تواین خونه ازتنهایی می مردم.

درحالی که اشک چشمانش را پرکرده بود گفت :

- به خدابهش خرده نگیرین، این دخترعین یه پرستارشش ماه مث دخترخودم منو ضبط وبند کرد، هیچ وقت بهم غرنزد، عصبانی نشد ،هم غذامی پخت هم به خونه می رسید هم به من !

وگریه اش شدت گرفت وآرام آرام گریه کرد. المیرا اورا درآغوشش فشرد وگفت :

- مامان بزرگ !

همه انگارکه وارفته بودند جز ترمه که نمی دانست چه خبراست وشمیم وسایه که همه چیز را می دانستند! حمیده خانم ازجایش بلند شد وگفت :

- من دیگه حرفی ندارم، اگه می خواین به هفت هشت ماهی که اینجا مونده ایراد بگیرین اول بیاین پیش من! من خودم نخواستم خبرتون کنه! خودم نخواستم بیاد مزاحم کاروزندگیتون بشه !شماها همیشه سرتون شلوغه ! وقت واسه این جور چیزا ندارین که !

احسان باخجالت گفت :

- نگین به خدا مادر،این چه حرفیه !

- دروغ می گم پسرم ؟نه اگه دروغ می گم بگین دروغ می گم !کدومتون می تونستین شش ماه تموم به من برسین ؟دکترگفته بود اگه شش هفت ماه بدون حرکت بودم که بودم ،وگرنه دیگه سروپا نمی شم!

ارمیا گفت :

- خب می بردیمتون تهران مادربزرگ ! این که غصه نداشت !

حمیده خانم دستش را تکان داد وگفت:

- من نصف عمرمو تواین خونه گذروندم، اگه قراربود بمیرم دوست داشتم توخونه خودم باشم وتکونم نمی خوردم !

تک تک افراد باخجالت هی می گفتند :

- خداسلامتیتون بده

- خدا سایتونو ازبالا سرمون کم نکنه

حمیده خانم گفت :

- حالاهم که خداخواست وخودتون بعدازمدت ها سرازخونه من درآوردین !خداروشکر،گذشته هاروبریزین دور! باتوهم هستما ارمیا خان

ارمیا سرش را زیر انداخت ومادربزرگش گفت :

- من گفتنیای خودمو گفتم! اگه هنوزم چیزی ازنظرتون عیب وایراد داره که به من مربوط نیس ازخودشمیم بپرسین، ولی گفته باشم،کسی دیگه حق نداره شمیم رو سرزنش کنه !اون به اندازه شماهایاحتی بیشترازشماها زجرکشیده! می فهمی آقای پدر؟بیشترازتوشاید!

ارمیا چیزی نگفت ،می فهمید حرف مادربزرگش بااوست اما بازهم چیزی نگفت وحمیده خانم گفت :

- حالاهم نشینین ..پاشید برید نذریارو پخش کنید...همش یخ کرد!

به دنبال حمیده خانم همه ازجابلند شدند ،درحالی که باهم پچ پچ می کردند ویا درمورد حرفهای مادربزرگشان حرف می زدند،نظرمی دادند ،اما خوبی اش به این بود که کسی حق مخالفت وحرف زدن ناحق نداشت ! حرف حمیده خانم یک کلام بود ! حق وبه جا!

همه بیرون رفتند ومانده بودنددونفر درسالن : ارمیا وشمیم !

ارمیا همانطور که روی مبل نشسته بود ودستش را زیر چانه اش گذاشته بود به شمیم خیره ماند.شمیم دسپاچه نمی دانست دقیقا درآن موقع باید چه کاری انجام دهد! ارمیا آرام وخونسرد وخیره به شمیم ...! وشمیم دستپاچه ،پرازاسترس و باحالی دگرگون دستان یخ کرده را مرتب درهم قفل می کرد وآب دهانش را قورت می داد.! ارمیا خونسرد نگاهش را ازشمیم گرفت وازروی میزروبرویش بسته سیگار فلزی اش را برداشت ویک سیگارباریک ازداخل آن برداشت. شمیم زیرچشمی نگاهی به او کرد. کاش می توانست ، کاش می توانست برود وبا تمام توانش زیرگوشش بخواباند! ..پسره دیوانه ! چقدرشمیم باید می گفت سیگارنکش ! نه انگارواقعا چندماه نبودش ارمیا خیلی تغییرکرده بود.! ازجمله درپیش گرفتن عادت های قدیمش !

ارمیا سیگاررا بین لبهایش گذاشت وبافندکش آن را آتش زد ، مثل همیشه کام عمیقی ازسیگار گرفت ودودش را بیرون داد...نگاه جدی وخیره اش را برروی شمیم میخ کرد، شمیم فوری سرش را زیر انداخت ،ارمیا پوزخند زد ،کامی دیگر ازسیگارگرفت وهمانطور که دستش را که سیگاررابا آن گرفته بود را روی دسته مبل به صورت ایستاده قرارداد وسیگاررا بادوانگشتش گرفته بودو دودها موقع حرف زدن ازدهانش بیرون می آمد وگفت :

- بچه ای ...،هنوزم بچه ای..

شمیم ابروهایش را درهم کشید وچیزی نگفت ،ارمیابازهم گفت :

- بشین

شمیم سرش را بالا کرد وبی اعتنا گفت :

- راحتم

ارمیا بازهم کامی دیگرازسیگارگرفت .ابرویی به نشانه تاکید بالا انداخت گفت:

- گفتم بشین

شمیم با اخم وکمی بلندترگفت:

- نمی خوام، می خوام برم بیرون

ارمیا خندید ،خنده ای آرام ودربین دودهای سیگار..،باآن چال گونه ها..،اوه لعنتی...،چه می کرد با دل شمیمش!

درمیان خنده ی آرامش گفت :

- پس دوساعته منو خودتو خرفرض کردی که همین جوری عین علم ایستادی اینجا!

شمیم عصبی به اوتوپید:

- خیلی بی ادبی ارمیا !

ارمیا پوزخندی زد وهمان طور که به او نگاه می کرد گفت :

- می دونم، پیش زنم بی ادب نباشم پیش کی باشم !

وزیرچشمی بازهم به شمیم نگاه کرد.،شمیم خودش را به آن راه زد..،انگارکه نشنیده باشد..،اما شنید!

ارمیا داشت با زبان بی زبانی خاطراتشان را به یاد می آورد،مواقعی که ارمیا شیطنت می کرد وحرفهایی را به زبان می آورد وشمیم با خنده وداد می گفت :خیلی بی ادبی ! وارمیا جواب می داد:پیش زنم بی ادبی نکنم پیش کی کنم !؟!! دلش غنج می رفت..، دلش همان ارمیا را می خواست..،همان زندگی ،همان عشق،همان حرفها وکل کل ها...

ارمیا بی مقدمه پرید وسط فکرها وحسرت های شمیم :

- چرا تواین هشت ماه یاد منو بچت نکردی؟!

شمیم گفت :

- کردم

ارمیا گفت :

- کی اونوقت ؟!!! پس چرا ما جمال منورتونو حس نکردیم !؟!!

شمیم باحرص گفت :

- لازم نبود کسی بفهمه !

ارمیا باصدایی که بالا بود گفت :

- این مسخره بازیاچی بود درآوردی؟!!عین بچه آدم می اومدی سرزندگیت که حالا نخوای دروغ بگی !

شمیم هم عین ارمیا ازکوره دررفت وگفت :

- من دروغ نگفتم !

ارمیا آرام شد وباپوزخندی تمسخرآمیزگفت :

- آهان...گرفتم! درسته ، دروغم نمیگی..،توهمش به یادمابودی ! بامزاحمتای تلفنی وقت وبی وقتت ! درسته ؟!!باکارای مزخرفت !

شمیم لب هایش را روی هم فشار داد وحرص زنان نگاهی عصبی به ارمیا کرد وگفت :

- نه جناب دادفر! اون فقط به خاطر مادربزرگت بود،به خاطراین که اصرارمی کرد ازشما غافل نشم ..

ارمیا به میان حرفش پرید وگفت :

- خوبه بازهمینوهم مادربزرگ بهت یاد داده !

شمیم یک هو ازحرص داد زد :

- اما من تو این هشت ماه صدبار اومدم تهران وبرگشتم !

ارمیا باصدای داد اوساکت ماند...نگاهش رابه چشمان خشمگین شمیم دوخت ،شمیم هم خیره درچشمان خاکستری شوهرش ...،همان طور که حرصش تبدیل به اشک می شد گفت :

- نامرد نباش ارمیا، بی انصافی نکن...من یه مادرم ...

ارمیا باحالتی ناباور که تمسخر هم درلحنش پیدابود گفت :

- توقع داری باور کنم ؟!

شمیم باخشم وجدیت گفت :

- می تونم روش قسم بخورم ! حتی شاهد هم دارم ! سایه همیشه بامن می اومد تهران !

وصدایش را بالا برد وروبه سایه که درحیاط مشغول کمک بود داد زد :

- سایه ...،سایه بیاببینم ..

ارمیا گفت :

- خیلی خب..،حالا گیریم که چندباری هم می اومدی تهران ...

شمیم فوری به میان حرف ارمیا پرید وباحرص گفت :

- چندبارنه ! بگو صدبار..هرهفته ! هرماه !...

ارمیا درحالی که باورنکرده بود گفت :

- خب حالا همون که خودت می گی...گیریم می اومدی تهران ! براچی می اومدی؟ مهم دلیلته ! نگو به خاطرمنو تمنا که خندم می گیره ! حالا من که رفتم به جهنم !به حاطرتمنا..،نمی تونم باور کنم به خاطراون اومده باشی تهران وحتی یه بارم برا دیدنش نیومده باشی !

سایه همان موقع داخل سالن آمد وروبه شمیم گفت :

- بامن کارداشتی ؟

شمیم آرام وبی رمق گفت :

- همه چیو بهش بگو

سایه باتعجب ونامفهومی گفت :

- چیو ؟

شمیم صدایش رابالا داد وگفت :

- همه دربه دریامو...همه چیزایی که توهشت ماه دیدی...همه اون رفت واومدام..همه بی قراریام..! بگو به خاطر ترسم ازآبرو جرئت نمی کردم پا توخونم بذارم..بگو به خاطر اون دختره نکبت به خاطراون عکسابه خاطر غیرتش ..به خاطر آبروی خودش ..ترکش کردم...بگو سایه ..بگو توروخدا...چراساکتی ..بگو ازدوری تمنا داشتم جون می دادم..بگو تواین هشت ماه شب وروز نداشتم...

وزد زیر گریه وهمانطور که اشک می ریخت روی زمین آوارشد ...سایه به طرفش دوید ،اوراگرفت وکنارش نشست ...ارمیا مات مانده بود..هیچ نمی گفت..شمیم گریه می کرد ومی گفت :

- همش باید می اومدم ازدور می دیدمتون..بچمو..شوهرمو..خونمو ..همه عشق هایی که داشتمو..همه چیزو باید ازدورفقط می دیدم! اونم شاید هرهفته یه بار! هریه ماه یه بار!...وقتی ام که نمی دیدمتون باید انقد زنگ می زدم انقد صداتونو گوش می کردم تاشاید دلم آروم بگیره..!من چاره ای نداشتم ..، می دونستم روژان رو زندگیم چنبره زده تا تورو بالاخره ازم بگیره..،دوست نداشتم پس بکشم ..،شاید فکرمی کرد کم آوردم،اما درواقع می خواستم فک کنه پس کشیدم،گول بخوره که دیگه احساس خطر نکنه..اون وقت ممکن بود دیگه ازریختن آبروم وپخش کردن عکسا دست برمی داشت...

ارمیا باصدایی که معلوم بود آرام شده گفت :

- مگه می خواستی بچه گول بزنی !خب می تونستی همه ایناروبهم بگی..بعد جوری نشون می دادیم که انگارترکمون کردی...لازم به این همه بدبختی نبود!

شمیم سرش رابه نشانه منفی به طرفین تکانی داد وگفت :

- اگه تومی فهمیدی..یا هرکس دیگه ای..اگه می دونستید که من کجاهستم وباهم ارتباط داشتیم هیچی درست نمی شد! ارمیا!

مکثی کرد ودرچشمان پرازخستگی شوهرش خیره شد وگفت :

- توچون منوازدست داده بودی نیروی انتقام درونت زنده شد! چون خشمگین شدی وواقعا روژان رو اززندگیت برای همیشه بیرون انداختی !

- ولی اگه توهم بودی من بازم...

شمیم نگذاشت حرف ارمیا ادامه پیدا کند وگفت :

- نه ..نه ! اشتباه نکن..این بارفرق داشت..! تویه بچه هم داشتی ارمیا! سختی هایی که بااون می کشیدی وبی مادری های اون ! سختی هایی که خودت به پای بزرگ کردنش می کشیدی..همشون باعث نیروی انتقامت شد..شاید اگه من بودم وتواین سختی هارو تحمل نمی کردی بازم روژان بود وبه اذیت وآزارش ادامه می داد! اما من تصمیم گرفتم برایه بارم که شده اونو درست وحسابی دک کنم..هرچی فک می کردم آخرش به همین راه می رسیدم که الان اومدم ! به ترک تو..به سختی کشیدنت..به انتقامت..به خشمت ارمیا !نبود من تورو آتیشی می کرد واین ازهمه چیز مهم تربود!همه اینا دست به دست هم داد وتورو برعلیه روژان پیروز کرد...ازتویه مرد ساخت ارمیا! می فهمی ! توحالا ...تازه ! یه مرد صبور شدی !

وصدایش را آرام کرد وگفت :

- من به خاطرپایداری زندگیمون رفتم !نه نابودی زندگیمون!

ارمیا آرنج های دستش را روی زانوهایش گذاشت وهمان طور که روی مبل نشسته بود پنجه دستانش را درموهایش کشید ونفس عمیقی کشید...

لحظه ای جوساکت شد...سایه دستان شمیم را دست گرفته بود وسرش را روی شانه اش گذاشته بود...خوبی آن جو این بود که حمیده خانم نمی گذاشت کسی داخل بیاید..!هرچند ازبیرون پیدا بود که همه بانگاه هایشان بدجور کنجکاو هستند!

ارمیا ازجایش بلند شد کمی کنارپنجره ایستاد ودستانش را درجیب شلوارش فروبرد..شمیم وسایه هم ازجابلندشدند...شمیم قصد رفتن به بالا راداشت که ...

ارمیا دستش را به سمت جعبه سیگارش برد ..خشم شمیم دیگرسرریز شد...دندان هایش را روی هم فشارداد..سایه دست شمیم را کشید به معنی این که بی توجه باشد..اما شمیم ایستاد..ارمیا یک نخ سیگار را بین دوانگشتش قرارداد..شمیم دستش را ازدست سایه بیرون کشید ...ارمیا سیگاررا بین لبهایش گذاشت..شمیم به طرف ارمیا فوری قدم برداشت..ارمیا فندک را نزدیک سیگارکرد تا روشنش کند..همان موقع ! تا خواست پیستونش را فشاردهد..

شمیم با شدت سیگاررا ازروی لبهایش کنارکشید وباحالتی عصبی آن را درسطل زباله کنارش پرت کرد وبرگشت روبه ارمیا..خیلی جدی گفت :

- احمق !

وراهش را گرفت وباسایه پله هارا یکی دوتا طی می کردند که بالا بروند...صدای ارمیا یک لحظه آن هارا ازرفتن باسرعت بازداشت..بدون اینکه به ارمیا نگاه کند فقط درپله هاایستاد..ارمیا پوزخندی زد وگفت :

- زیاد دور نگیرشمیم خانوم ! من هنوز سرقرارمون هستم...هیچی عوض نشده...!

شمیم لبهایش را روی هم فشارداشت وبدون اینکه دیگربایستد راهش را گرفت وتند تند پله های بعدی را بالا رفت ..سایه هم به دنبالش!

ارمیا دستانش رادرجیب شلوارش فرو کرد ودرحالی که ازپنجره افراد داخل حیاط را تماشا می کرد زیرلب گفت :

- هنوز هم نگرانمی ...

وخنده ای محو روی لبهایش نشست وفکرکرد اوهنوز شمیم خودش است !مال خودش... 

ترمه که ازداخل حیاط ارمیا را زیر نظر گرفته بود..وقتی دید شمیم به بالا رفت ..،فوری تمنارا که درآغوشش بود را محکم بوسید وزیر گوشش آرام گفت :

- دوس داری بریم پیش بابایی ؟!!!

وکف دست تمنارا قلقلکی کوچک داد..تمنا ازخنده غش کرد و ترمه با شوق به سمت سالن پرواز کرد...تااین که روبروی در قرار گرفت وقصد داخل شدن داشت ..،صدای حمیده خانم اورا ازرفتن بازداشت :

- کجا دخترم ؟

ترمه برگشت..کمی حول کرده بود..،آب دهانش را قورت داد ولبخندی زورکی زد وگفت :

- می خواستم ..می خواستم برم تمنا رو ببرم پیش پدرش..آخه هی بابا، بابا می کنه..

حمیده خانم کمی مکث کرد وبعد گفت :

- خیلی خب..ببربچه رو بده خودت زود برگرد..به کمکت نیازدارم

ترمه لبخندی گشاد زد وگفت :

- چشم

ونگاهش را بی اعتنا ازچشمان خشمگین وقیافه حرصی المیرا گرفت وداخل شد..، ارمیا کنارپنجره ایستاده بود..وانگارکه درفکربود..خیره به بیرون مانده بود..!

ترمه آرام آرام به سمتش قدم برداشت وپشت سرش ایستاد ..،تمنا بادیدن پدرش جیغی بچگانه کشید ودستانش را باذوق بهم کوفت..ارمیا باصدای کوچولویش به عقب برگشت..بادیدن تمنا ولبخند روی لبش..،لبخندی آرام زد وگفت :

- جونم عزیزم..بیا بغل باباببینم

ترمه تمنارا به دست پدرش داد وگفت :

- خیلی گریه کرد..بچه دق کرده بود..چشماشوببینین ..بادکرده بسکه اشک ریخت..بایه بدبختی آرومش کردم..

ارمیا بی توجه به ترمه ..وبدون اینکه حتی نگاهی به او بیندازد ویا جوابی بهش بدهد...نگاهش را به صورت وقرمز واشکی تمنا که می خندید انداخت ودست کوچکش را بوسید وگفت :

- بمیرم بابایی...

تمنا سرش را درسینه پدرش فرو کرد ومثل عادت همیشگی اش یک دستش را به گردن او گرفت ولبهایش را به گردن پدرش چسباند...ارمیا اورا به خود فشرد وآرام گفت :

- نمی ذارم بابا..دیگه نمی ذارم کسی روت نگاه چپ بندازه..همشونو می کشم ..خودم می کشمون..!

تمنا که انگار می فهمید پدرش چه می گوید هق هقی را بایک نفس عمیق کشید وهمانطور بی حرکت به پدرش چسبیده بود..انگاردوست نداشت هیچ وقت ازآن آغوش بیرون بیاید...

همان لحظه شمیم وسایه درحالی که آماده شده بودند ازاتاق بیرون آمدند..شمیم داشت تند تند ازپله هاپایین می آمد که برود ..یک ثانیه سرش را ناخوداگاه گرداند وبا دیدن آن صحنه...حرف های ارمیا..ترمه که کنارآن ها ایستاده بود وآن لبحند وقیحش!قدم هایش انگارسست شد...سرعتش را آرام کرد ونگاه حسرت بارش را به تمنادوخت...اوبازهم چه باشوق به آغوش پدرش پناه برده بود! یک آن شمیم به شدت ازخودش بیزارشد ! خودش با دست خودش چه کرده بود! چرا وقتی داشت تمنارا به خود نزدیک می کرد با یک دعوای الکی بچه اش را ازخود راند ؟!!! حالا اگر تمنادیگر به طرفش نمی آمد چه ؟!!

سایه که تازه رسیده بود پشت سرشمیم ایستاد ونزدیک گوشش گفت :

- بی اعتنا..بی اعتنا باش شمیم..نباید اون دختره بفهمه توضعف داری..نباید حضورشو جدی بگیری..اون یه بچه اش که فقط چشم وابروی ارمیا هوسیش کرده ! محکم باش وبدون هیچ عکس العملی بیا ازجلوشون رد شو...

شمیم آب دهانش را بابغض قورت داد وهمان طور آرام آرام ازپله ها پایین رفت..بدون اینکه دیگر حتی یک نگاه به آنها بیندازد..ازسالن رد می شد که ارمیا نگاهش به او افتاد..نگاهش را فوری از او گرفت..وشمیم باسایه بیرون رفتند وبعدازخدافظی ازهمه برای رفتن به عکاسی راهی شدند...

اما درخانه ..صدای حمیده خانم ترمه را خواند:

- ترمه جان ..دخترم کجا رفتی ؟!

ترمه یک هو دستپاچه نگاهی به ارمیا کرد وبه بیرون دوید..روبه حمیده خانم گفت :

- بله ..ببخشین..نمی دونم چرا یادم رفت ! کاری دارین ؟

حمیده خانم گفت :

- بیا برو این سینی آش رو بین همسایه هام پخش کن دخترم..

ترمه این پا وآن پایی کرد وگفت :

- اممم..چشم ..کفشامو بپوشم اومدم..

المیرا چپ چپ نگاهی به ترمه انداخت وسریع خودش را به ارمیا رساند...ارمیا درحال حرف زدن ونازکشیدن تمنا بود...المیرا با حرص دندان هایش را روی هم فشرد...زیرلب روبه ارمیا گفت :

- انگار خیلی خوش به حالیت شده نه ؟!!

ارمیا باخنده بدون اینکه به المیرا نگاه کند گفت :

- برمنکرش لعنت...

المیرا پوفی کرد وگفت :

- آها حتما من منکر زندگی خوشکلتم !

ارمیا یک هو با جدیت سرش را بالا کردوگفت :

- زندگیم مگه چشه ؟!

المیرا پوزخند زد :

- هیچی ..هیچی ...فقط این خوشی زیادی نزنه زیردلت !

ارمیا نگاهش را روی المیرا ریز کرد وگفت :

- چته المیرا ؟چرا طعنه می زنی؟

المیرا بازهم با پوزخندی تلخ گفت :

- مگه برات مهمه !؟

ارمیا اخم کرد ...والمیراگفت:

- هه! اگه فرق می کرد که الان به جای بازی کردن با این بچه و کل کل کردن با ترمه خانومتون می رفتی دنبال زنت ببینی تنها کجارفت تو این شهرغریب!

ارمیا ابروهایش را درهم کشید :

- مگه شمیم رفت بیرون ؟!

- نه پس ...وایساده لاو ترکوندن ترمه خانومو باشوهرخودشو تماشامی کنه !

ارمیا عصبی وباسرعت ازجا برخاست ...تمنارا به دست المیرا داد وگفت :

- بگیر بچه رو لطفا...حرف مفت هم نزن ..!

ودوان دوان ازپله ها بالا رفت ...المیرا سری به طرفین تکان داد وبیرون رفت..

*****

- یعنی شما می فرمایین دیگه اصلا نمی خواین کارکنین ؟

شمیم نگاهی به سایه کرد وبعد روبه کیانفرگفت :

- بله ..نمی خوام دیگه کارکنم .

- خانم خرسند ماقرارداد داریم ! هنوز چهارماه مونده !

سایه به جای شمیم جواب داد:

- آقای کیانفرخانم خرسند فقط برای اینکه سرگرم باشن به کار رو آوردن..خودتون که درجریانین !

کیانفر روبه شمیم گفت :

- یعنی الان دیگه به کاراحتیاج ندارین ؟

سایه آرام پوفی کرد وزیرلب غزغری کرد که فقط شمیم شنید وشمیم درجواب کیانفر گفت :

- نخیر...

- می تونم بپرسم چرا ؟

شمیم خیلی راحت وباآرامش گفت :

- خب یه شرایطی پیش اومده که دیگه کارکردنم صلاح نیس...

کیانفر ابروهایش را درهم کشید...انگاربه چیزی که می خواست نرسیده بود...نفس عمیقی کشید وگفت :

- نکنه اتفاقی برای مادرتون افتاده ؟

- نه نه ...ایشون حالشون اززحمت ها ولطف های شما خیلی هم خوبه ..من خودم یه مشکلات شخصی پیدا کردم که بهم اجازه نمی ده دیگه کارکنم ...

کیانفربا سماجت گفت :

- یعنی ..

سایه با بی حوصلگی گفت :

- یعنی این که شوهرشون اومدن دنبالشون وایشون دیگه اجازه کارکردن نداره..شوهرشون ماشالله به اندازه کافی دستشون به دهنشون می رسه ..

شمیم چشمان متعجبش را به سایه که خیلی راحت حرف می زد دوخت وکیانفر چشمانش ثابت وبی حرکت روی شمیم مانده بود..شمیم سرش را زیر انداخت...چندلحظه سکوت برقرارشد...سایه لبخندی زد وباخود فکرکرد..آخیش...راحت شدند..ازدست این آدم سممج فوضول !

کیانفر آب دهانش را قورت داد وباصدای آرامی گفت :

- خوشحالم ...

ومکثی کرد وادامه داد:

- که شوهرتون اومدن دنبالتون..خب ..دراین صورت من حرفی ندارم..شما می تونین قرارداد رو لغوکنین..فقط..من درآمد این ماهتونو طبق همیشه آخر ماه وکامل بهتون پرداخت می کنم ..عیبی که نداره ازنظرشما؟

شمیم فوری گفت :

- من ازدرآمد این ماهم می گذرم..لطفا اگه میشه بدین به خیریه ای چیزی که صوابش بهم برسه..فقط نمی خوام کسی بفهمه که من اینجا کارمی کردم...می دونین کارعیب نیس..اما ممکنه شوهرم خوشش نیاد..معمولا ازکارکردن من با مردای جوون اونم توی هم چین مغازه ای نفرت داشت...

کیانفر سری به نشانه فهمیدن تکان داد وگفت :

- بله ..می فهمم..حق دارن البته..خیالتون راحت باشه ..من سعی می کنم طبق گفته شما پیش برم ..

شمیم لبخندی ملیح زد ..انگار خیالش راحت شده باشد ...گفت :

- ممنون 

کیانفر هم لبخندی تلخ زد وگفت :

- بیاین این فرم رو امضا کنین لطفا ...

*****

دررا با شدت بهم کوفت وهمانطور که ریموت ماشینش را می زد یک قدم برداشت که برود ...اما صدایی ازپشت سرشنید :

- ارمیا خان...برگشت روبه صدا..بادیدن قیافه ترمه ...خشمش صدبرابرشد ونفسش را به بیرون فوت کرد...تاخواست حرفی بزند ترمه گفت :

- راستش..دیدم ..دیدم خیلی پریشونین..گفتم همراتون بیام ..یه وقت خدای نکرده دارین رانندگی می کنین ...

ارمیا نگذاشت اوحرفش را ادامه دهد وازبین دندان قروچه اش گفت :

- برو تو که حوصله تو یکی رو ندارم به خدا...ترمه چشمانش ازتعجب گشاد شد وارمیا باسرعت ازاو دورشد ...سوارماشین شد وآن را فوری روشن کرد وبا یک تک گاز حرکت کرد...ترمه متحیرازرفتار ارمیا به رفتن ماشینش که کم کم دور می شد خیره ماند ...باخود فکرمی کرد ارمیا هیچ وقت این طور با اورفتارنکرده بود...دلش گرفت ...بغض دخترانه اش را قورت داد وقطره اشکی ازچشمش پایین ریخت...واماارمیا...باسرعت می راند تافقط بتواند شمیم را درهمین خیابان های دور وبر پیدا کند..شاید هنوز دیرنشده باشد...شاید پیدایش کند...شهر ساحلی کوچکی بود..آنقدر بزرگ نبود که نشود یک آدم را پیدا کرد...امابدشانسی که داشت این بود که هیئت های مذهبی ازخیابان ها درحال عبور بودند وتردد به سختی ممکن بود...ارمیا سرعتش را کم کرد وگوشه ای ماشینش را پارک کرد وباحرص وبا مشت محکم برروی فرمان زد :- لعنتی !وهمان طور که نفس نفس می زد به هیئتی که ازدور جلو می آمد نگاه کرد ...دلش شورمی زد..نمی دانست برای چه ...اما حس خوبی نداشت..لعنت به آن المیرایی که ترس را دردلش کاشت !...نگاهش را کمی دور وبرچرخاند...نه ..انگار نه شمیمی بود ونه سایه ای !فایده نداشت ..باید فکری می کرد...ماشین را روشن کرد..وفوری دنده عقب گرفت..با سرعت!وبعدهم فرمان را چرخاند وماشینش را وارد یک کوچه فرعی کرد...هرچه باداباد...باید می رفت..فقط خدا خدا می کرد که این کوچه های پیچ درپیچ باریک نشود که راهش بسته شود...اما یک چیزی را هم یادش بود ..آن هم اینکه همیشه وقتی به شمال می آمد با روژان ازهمین کوچه های پیچ درپیچ ازترافیک وشلوغی فرارمی کردند..پس می شد امید داشت که به خیابان های اصلی برسد...!همان لحظه انقدرمشغول فکرکردن بود که ...ناگهان ...صدای وحشت ناک ترمزی درون گوشش پیچید...سرش را با شدت بالا کرد...نور چراغ ماشینی که علامت می داد وصدای بوقش...باشدت پایش را روی ترمز کوبید....بازهم صدای گوش خراش لاستیک های ماشینش که روی آسفالت ها کشیده می شد ...

فوری پایین پرید ...

عصبانی بود...باید یقه طرف را می گرفت ...باید به او حالی می کرد که او مقصر بوده ...فوری به سمت ماشین او رفت ...در سمت راننده را باز کرد ویقه اورا گرفت وداد زد :

- مرتیکه مگه کوری؟!!

یک هو دلش ریخت....چشمانش برروی سرنشینان ماشین ماند...دستانش ازروی یقه آن پسرکم کم سست می شد...خیره برروی چشمان اشکی وترسان شمیم مانده بود...جالب این بود که پسرراننده هیچ عکس العملی ازعصبانیت ارمیانشان نمی داد...اما ارمیا فقط برروی صورت شمیم مانده بود..باورش نمی شد...شمیم درماشین یک غریبه چکارمی کرد !یعنی برای همین بیرون رفته بود ؟!! وارمیا هم انقدر باشدت به دنبالش آمده بود ؟!!!

پوزخندی زد ویقه پسر را ول کرد ویک قدم عقب رفت...لبخند تلخش صورتش دهان کجی می کرد...عقب رفت ودرماشین کیانفررا به شدت بهم کوفت وبه سمت ماشینش رفت..شمیم نفس عمیقی کشید..وسایه گفت:

- فک کنم به خیر گذشت...شمیم بدو...بدو بریم تا پشیمون نشده...

کیانفر گفت :

- کجا حالا ؟!!

سایه باحرص گفت :

- آقای کیانفر تاهمین جا هم این لطف های بیش ازحد شما براتون دردسرسازبوده..برید خداروشکر کنین ارمیا خان ازخرشیطون گذشت ...

کیانفر بااخم گفت :

- مگه من چه کار خلافی انجام دادم ؟!!!

همان موقع سایه بادیدن ارمیا که برمی گشت جیغ خفیفی زد..:

- یاخدا!دیدین گفتم برمی گرده!...شمیم..شمیم ببین زنجیر دستشه !بدبخت شدیم ...

کیانفر آب دهانش را قورت داد وگفت :- یعنی چی بدبخت شدیم خانوم ؟!! منکه گناهی مرتکب نشدم...می تونم با صحبت کردن ایشون رو آروم کنم..من فقط می خواستم همسرشونو برسونم !...دعوا نداره که...سایه گفت :

- آقای کیانفر لطف کنین هرچی مامی گیم انجام بدین..الان ماهم به نفع شماکارمی کنیم هم خودمون ...لطفا دنده عقب بگیرین ...کیانفر هم که انگار رگ قلدری اش گرفته بود با حالتی که انگار نمی ترسد گفت :

- من هیچ وقت فرار توکارم نیس خانوم..بذارین خودمون حلش کنیم ...همان موقع ارمیا رسید...درماشین کیانفر را بازکرد...تاکیانفرخواست عکس العملی نشان دهد ..ارمیا یقه را محکم گرفت واورا ازماشین بیرون کشید "

- اجازه بدید آقای محترم ...سو تفاهم شده...ارمیا انگار نمی شنید...کیانفر را محکم گرفت وبه بدنه ماشینش کوفت ..آرام نزدیکش ..باچشمانی خونی مانند گفت :

- خفه شو مردک ...

شمیم فوری ازماشین پیاده شد...ارمیا زنجیر دور دستش را محکم ترگرفت وروبه کیانفرگفت :

- چهارساله که درست وحسابی دعوانکردم...می دونی..امروز تو واین خانوم ..واشاره چشمی به شمیم کرد وگفت :

- خونمو به جوش آوردین دیگه.

.ویقه کیانفر رامحکم فشرد ...کیانفر داشت خفه می شد وارمیا درمیان دندان های بهم فشرده اش گفت :

- می خوام حسابی امروز خودمو خالی کنم...شمیم روبه ارمیا گفت :

- بس کن ارمیا...ارمیا نگاهش را به او دوخت..پوزخند زد :

- می دونی چیه ...من دیگه به خودمم اعتماد ندارم ! به چشمای خودم دیگه اعتماد ندارم ! دیگه خرت نمی شم !..اکی ؟!!! دیگه خرت نمی شم ..پس لطفا کناروایسا...

شمیم با غصب جلو آمد وگفت :

- اون هیچ ربطی به من وزندگیم نداره ارمیا...بذار برات توضیح بدم...ارمیا داد زد ..یک هو از کوره دررفت :

- حرف نزن شمیم ...نمی خوام هیچی بشنوم..تو دیگه هیچ راهی برا خودت نذاشتی...

شمیم هم داد زد :

- ولی این مرد فقط صاحب کارمه...می فهمی ...فقط صاحب کار!!!

ارمیا پوزخند زد ...باتمسخر گفت :

- آها...منم که دوتا گوش این ور واون ور سرم دارم...توهم که یه حساب پرپول تو بانک داری!شمیم باحرص گفت :

- ارمیا...بفهم ..من پیش این مرد کارمی کردم...فقط برااین که سرگرم شم...به خدا راس می گم ..به هرکی که دوس داری راس می گم ...

ارمیا دستش را که زجیرآهنی را دور آن پیچیده بود را بالا آورد وبی توجه خواست کیانفر را کبود وسیاه کند که شمیم گفت :

- به جون تمنام قسم دروغ نگفتم ...

ارمیا ماند...دستش درهوا ثابت وچشمانش برروی زمین خیره ماند...

شمیم ادامه داد:

- می دونستم اگه بفهمی مث الان جارو جنجال راه می ندازی...براهمین چیزی دراین مورد نگفتم ..باورکن منم مث خودت دیگه حوصله این بازیا رو ندارم...!

کیانفرهم درتصدیق حرفهای شمیم سری تکان داد وگفت :

- خانومتون راس می گن...ایشون چندماهه توی آتلیه بنده کارمی کنن..امروز هم برای تصفیه حساب اومده بودن...!

ارمیا چپ چپ نگاهی به کیانفر کرد ویقه اش را ول کرد وکمی عقب رفت...کیانفرنفس عمیقی کشید وخودش را درست وراس کرد..سایه که تازه ازماشین پیاده شده بود دربحث به وجود آمده دخالت کرد وگفت :

- ارمیا خان اشتباه ازمن بود که پیشنهاد این کارو به شمیم دادم ..اصلا شمیم قبول نمی کرد..من اصرارکردم...

ارمیا نگاه زخمی اش را روی سایه چرخاند..سایه باترس آب دهانش را قورت داد ...وباترسی آشکار نگاهش را ازارمیا دزدید...کیانفر گفت :

- اگه باورتون نمی شه می تونیم بریم پیش مادرتون..حتی ایشون هم شاهد این قضایا بودن...منو کامل می شناسن ...

ارمیا کمی جاخورد ...شمیم درادامه حرف کیانفر گفت :

- آقای کیانفر درست می گن...اصلا کسی که این چندماه همش کمک حال مابود تا مادربزرگ رو مداوا کنیم آقای کیانفربودن..ایشون لطف بزرگی به مادربزرگ کردن ارمیا...

وروبه کیانفر گفت :

- لطف کنین حالا که قضیه رو شده تاخونه بیاین و به ارمیا همه چیزرو ثابت کنین..من دوس ندارم هیچ شکی تودلش باشه..مادربزرگ هم حتماازدیدنتون خوشحال میشه ..

کیانفر روبه شمیم لبخندی زد وگفت :

- بله ...هرچی شمابخواین ...

شمیم روبه ارمیا که آرام شده بود وانگاردرفکربود گفت :

- چطوره ؟ موافقی ؟!!

ارمیا سرش را بالا کرد ودرحالی که به سمت ماشینش می رفت گفت :

- سوارشین ...

وزود تردر ماشین رابرای شمیم باز کرد وخودش هم پشت فرمان نشست...شمیم نگاهی به سایه که هاج وواج مانده بود کجاسوارشود کرد وگفت :

- توبرو باکیانفرفعلا...می ترسم نصفه راه بزنه به کلش پیادت کنه...

سایه پشت چشمی نازک کرد وگفت :

- ایششششششش..

شمیم لبخندی زد وسوار ماشین ارمیا شد...ارمیا گازش را گرفت وکیانفرهم پشت سراو....

******

شمیم نگاهش را به صورت جدی ارمیا دوخت وگفت :

- سرعتت خیلی زیاده ...

ارمیا بدون اینکه به شمیم نگاه کند گفت :

- عیبی داره ؟

- عیب که خیلی داره...منتها من به فکر اون دختربچه ایم که منتظرآدمایی مث منوتوئه !

ارمیا نگاه خصمانه ای به شمیم کرد وگفت :

- چراتو هرچی میشه پای اونو وسط می کشی؟!

شمیم لبخندی غمگین زد وگفت :

- چون نقطه ضعفت فقط تمناس...قبلنا...نقطه ضعفت یکی دیگه بود...فقط اون روت تاثیرداشت !ولی حالا... همه می دونن دیگه فقط تمنائه که رو تو تاثیرداره...

وسرش را زیر انداخت وبغضش رابدون اینکه فروکندگفت :

- خوشحالم ..این خیلی عالیه ..

ارمیا می فهمید شمیم منظورش چه بود...می فهمید نقطه ضعف همیشگی اش شمیم بوده...یادش بود که فقط شمیم روی اوتاثیرداشت...اما این دلیل نمی شد که حالا فقط تمنا همه زندگی اش باشد !!

نگاه خیره اش رابرروی شمیم که غمگین بود انداخت ...دلش می خواست تمام دنیارابهم بریزد...فقط زمین وزمان را بهم بریزد وداد بزند...که فقط ثانیه ای دختری که کناردستش بود دیگر چشمانش اشکی نشود..دیگرنشود!

انقدرنگاهش کرد که شمیم هم ازسنگینی نگاه اوسرش رابالا کرد و...یک هو..صورتش حالت وحشت را گرفت وجیغ زد :

- ارمیا مواظب باش....

ارمیا نگاهش رادرآن ثانیه به جلو دوخت ومتوجه پاترول غول پیکری که ازروبرو می آمدشد...سریع وباتمام توانش پایش را برروی پدال ترمزکوبید...ماشین با آن سرعت درآن خیابان شلوغ شاید دریک سانتی متری سپرماشین روبرویی ایستاد...وآن قدر وحشت ناک ترمزگرفته بود که شمیم درحال پرت شدن به جلو بود که ارمیا با دستش شانه اورا گرفت واورا محکم گرفت وروی صندلی خواباند...خیلی زود شمیم ازخطر اثابت سرش به جلوی ماشین گذشت ...ارمیا درحالی که نفس نفس می زد نگاهش را به شمیم که روی صندلی هنوز خوابیده بود کرد ووحشت زده گفت :

- شمیم ...شمیم حالت خوبه ؟

شمیم دستش را به سرش گرفت وبا قیافه ای گرفته به زور بلندشد..ارمیا باترس وناراحتی گفت :

- حالت خوبه ؟!!چیزیت نشد؟!!جاییت دردنمی کنه !؟!

شمیم دلش ریخت...بازهم نگرانی های ارمیا..! دلش می خواست ازخوشحالی خودش را ازماشین به بیرون پرت کند...!

صدای مردمی که به رانندگی ارمیا بدوبیراه می گفتن ازبیرون ماشین می آمد...انقدر ارمیا سرگرم نگاه کردن به شمیم بود که حتی نمی فهمید دوروبرش چه خبراست !

- شمیم می خوای بریم دکتر؟!! چرا حرف نمی زنی ؟!حالت خوبه ؟!

شمیم ازشدت ذوق نمی دانست چه بگوید..کاش بیشترنازمی کرد..بیشتروبیشتر..تاارمیا بازهم بیشتروبیشترنازبخرد...فقط سری تکان دادوبه آرامی گفت :

- خوبم..فقط زودتربرو راه بیفت تاسایه ایناندیدن...

ارمیا باسماجت گفت:

- مطمئنی دکترنمی خوای؟!

شمیم چپ چپی به اونگاه کرد وگفت :

- ولی فک کنم تودیگه الان دکترلازم شدی!

ارمیا لحظه ای اخم کرد وبعد لبخندی ملیح زد وحرکت کرد..بایک بوق به ماشین روبرویی اش وبقیه خیلی باسرعت مهلکه را ترک کرد وبه سمت خانه مادربزرگش راند...این دومین تصادف اجباری بود که ازبیخ گوششان به خیرگذشت ...سومی اش چه بود! فقط باید خدا بخیرمی کرد...

دقایقی بعد هردوماشین یکی پس ازدیگری نزدیک خانه حمیده خانم پارک کردند...ارمیا ماشین را خاموش کرد وساکت کمی صورت شمیم را بررسی کرد وبعد گفت :

- می تونی پیاده شی ؟کمک لازم نداری؟

شمیم اخمی کرد وگفت :

- بابا فلج که نشدم دیگه ! خیرسرم هنوز سالمما!

ارمیا شانه ای بالا انداخت وگفت :

- والله ازاین تن وبدن تو بعید نیس...آدمای نازنازی همیشه ی خدا یه چیزیشون هس!

وبدون هیچ حرفی دیگرازماشین پیاده شد...شمیم دندان هایش را روی هم فشارداد وفوری ازماشین پایین پرید وجلوی ارمیاایستاد ودستش را به کمرش زد وسد معبرش شد:

- منظورت ازآدمای نازنازی کی بود؟!!

ارمیا نگاهی به چشمان خشمناک اما درعین حال معصوم شمیم کرد وریز خندید وسری به طرفین تکان داد ...شمیم لگدی به پای او زد ..وارمیا یک هو خنده اش را قورت داد وگفت :

- اِ...خوبه سنی ازت می گذره ها! قد تخت جمشید سن داری !

شمیم پوفی کرد وخواست جواب ارمیا را بدهد..تادهن باز کرد که ارما با دیدن کیانفر وسایه که می آمدن چشم وابرویی آمد وگفت :

- ششش...دارن میان اینا..

شمیم لبهایش را روی هم فشارداد وزیرلب طوری که ارمیا بشنود گفت :

- دارم برات جناب دادفر!

ارمیا لبخندی زد وچیزی نگفت...یادش به چندسال قبل وکل کل های خودش وشمیم افتاده بود! درست مثل همین حالا!

اما فرقش تنها دراین بود که آن موقع سایه همدیگررا باتیرمی زدند و حالا مطمئنا همدیگررا با جون ودل می خواستند!

هرچهارنفر باهم وارد خانه حمیده خانم شدند واز دیرحیاط که وارد شدند همه چشمها با سلام بلند وبالای سایه روی قیافه های ارمیا وکیانفر ماند!

شاید جز حمیده خانم وسایه وشمیم بقیه پیش خودشان جلل خالق می گفتند به آن شباهت ! ارمیا وکیانفر انگارچیزی نمی فهمیدید..اما اطرافیان ..

مانند دفعه اول شمیم همه دست به دهان مانده بودند!

ارمیانگاه چپ چپی به کیانفرکرد و گفت :

- معرفی می کنم ...آقای کیانفر..یکی ازدوستان قدیمی که لطف زیادی به ماداشتن ..

شمیم با تعجب به ارمیا نگاه می کرد..می فهمید...درواقع ارمیا را می شناخت..مارموزی بود برای خودش...می فهمید که بااین معرفی می خواسته درواقع واکنش مادربزرگش را درمقابل همه ببیند..!که آیا کیانفر را می شناسد یا نه! حمیده خانم با لبخند وشوق جلو آمد وگفت :

- خوش اومدی پسرم ...خوشحالم کردی...خیلی وقت بود ازت خبری نداشتم ..فک نمی کردم یادی ازما کنی!

ارمیا نگاه تیزبینیش را روی مادربزرگ وکیانفر به خوبی رد وبدل می کرد وکیانفر یاسرتعظیمی روبه مادربزرگ کرد وگفت :

- سلام خانوم ..خواهش می کنم نفرمایین ..ازکم سعادتی بنده بوده ...ما همیشه خدمتتون ارادت داریم ..

حمیده خانوم با خوش رویی لبخندی را تحویل شایان داد واورا با بقیه به داخل تعارف کرد...درآن میان المیرا که چشمانش ازتعجب داشت درمی آمد فوری نزدیک شمیم آمد ونزدیک گوشش گفت :

- پس بگو خانوم چرا هشت ماه یادی هم ازبچه وشوهرش نمی کرد! زاپاسه کارخودشو کرده !

شمیم نیشگونی ازبازوی المیرا گرفت ودندان هایش را روی هم فشارداد وگفت :

- خفه لطفا...هرچی بدبختی کشیدم همش زیر سرهمون داداش خوشکلته ! هیچ ربطی هم به این پسربیچاره نداره..تازه خداخیرش بده که یه کاری برا مادست وپا کرد ونذاشت ویلون وسیلون بمونم !

المیرا دستش را ازدست شمیم بیرون کشید ودرحالی که جای نیشگون را می مالید تا دردش کمترشود گفت :

- دروغ می گم سایه ؟..پسره کپی ارمیائه !

وروبه شمیم گفت :

چه جوری تورش کردی ناقلا ؟!!

سایه با خنده زود گفت :

- شمیم راس میگه..خودشم اون اولا فک کرده ارمیا سرکارش گذاشته اومده اینجا! باورکن تا یه مدت توهم می زد این یارو ارمیائه! ولی خب...یه تفاوتایی هم دارن ..تشخیصشون تابلوئه !

المیرا گفت :

- لامصب...انگارهمزاد همن ! میگن هرکسی تودنیا یه همزاد واسه خودش داره ها...قصه ایناس..!

شمیم گفت :

- جالبه خودشون اصلا نمی دونن !

المیرا سری به نشانه تایید تکان داد وگفت :

- جالب اون ترمه بدبخته که الان ازخواب پا میشه وبه جا یه ارمیا بادوتا ارمیا روبرو میشه !

سایه با ذوق گفت :

- ایـــــــــی جونم ..!

وصدای شلیک خنده هرسه نفریک هو بالا رفت ...

لحظاتی بعد دخترها هم به جمع داخل سالن اضافه شدند ...هرکدام روی مبلی یا صندلی که می دیدند می نشستند...المیرا وشمیم کنارقرار گرفتند...شمیم زیرچشمی به ارمیا وکیانفر که کناریکدیگر نشسته بودند نگاه کرد...خنده اش گرفته بود اما خنده اش را قورت داد..واقعا قیافه های اطرافیان بادیدن آن شباهت خنده داربود...

هنوز این فکر ازمغزش کاملا رد نشده بود که صدای پوک خنده المیرا شنید...با اخم به کنار دستش نگاه کرد وبا آرنجش سلقمه ای به پهلوی او زد :

- زهرمار

المیرا سرش را نزدیک گوش شمیم برد وآرام گفت :

- به خدا قیافه هارو نیگا..هرکدومشون عین شکلکای یاهو مسنجرشدن !

شمیم خنده اش را به زور قورت داد وبااخم روبه المیرا گفت :

- المیرا نیشتو ببند توروخدا...مادربزرگ پیش این یارو خیلی آبرو داره..زشته !

المیرا سعی کرد خنده اش را قورت دهد وچیزی نگوید..اما درحقیقت نمی توانست...واقعا قیافه ها دیدن داشت !

سایه درآن حین ازهمه پذیرایی می کرد و مادربزرگ ازگذشته وجریان های آشنایی خودشان وکیانفر تعریف می کرد..ازتمام لطف هایی که شایان مانند یک پسر برای درمان حمیده خانم کرده بود ودرقبال آن هیج نخواسته بود!

بااین تعاریف ارمیا لحظه به لحظه سرش را بیشتر زیر می انداخت وبا سوییچ ماشینش بازی می کرد..شمیم می فهمید او با غرورش درگیراست...حالا که به کیانفر یک معذرت خواهی مفصل بدهکاربود !

حمیده خانم روبه شایان گفت :

- پسرم ماآخرهفته رو قراره بریم توی جنگل..بعد ازعزاداریا ایشالله..دوس دارم توهم توی جمعمون باشی..مادرتوهم بیار..بیچاره تنها توی خونه نمونه بهتره ...

شایان لبخندی موقر زد وگفت :

- شرمندم می کنین خانوم..من مزاحم جمع خانوادگیتون نمی شم !

- چه مزاحمتی پسرم ؟ توهم جزیی ازخانواده ما...مطمئن باش بچه های من نمی ذارن بهت بد بگذره !

شایان سرش را زیر انداخت وتشکری کوتاه کرد...المیرا به شمیم گفت :

- ببینم قضیه جنگل چیه مانمی دونستیم ؟!!!

شمیم شانه ای بالا انداخت وگفت :

- والله منم تازه شنیدم..حتما مادربزرگ خودش برنامه ریزی کرده

المیرا ابرویی باشادی بالا انداخت وگفت :

- ای جونم ...عاشق این برنامه هاشم من !

شمیم پوزخندی زد وگفت :

- باوجود شایان و ترمه !چه شود ...

وفکرش را به دور دست ها فرستاد...انگار خوشحال بود ازآن برنامه..المیرا چشمانش را روی شمیم ریز کردوگفت :

- چه نقشه ای داری بلا گرفته ؟!

شمیم لبخندی زد وگفت :

- هیچی...مطمئن نیستم ..

- نگو همونیه که من حدس می زنم شمیم ...

شمیم نگاهی به المیرا کرد وریز خندید وگفت :

- من چه می دونم توچی فک می کنی!

ومکثی کرد وادامه داد :

- راستی فردا میای بریم مهدیه ؟روضه شیراخوارگانه !! می خوام تمنارو سبزپوش کنم ببرمش...

المیرا که حواسش به کلی پرت شده بود با ذوق گفت :

- وای خدا..راس می گی ؟!!! ای عمش به فداش ...چی بشه پفک نمکی...!

*****

- شمیم اومدی ؟!! دیر شدا...

شمیم ازداخل اتاق داد زد :

- اومدم ..یه کم صبرکن بابا...

المیرا غرغر کنان زیرلب گفت :

- خوبه خودش می خواسته صبح زود بره ..اگه قصد ظهرو کرده بود کی می رفت ؟!!

احسان گفت :

- انقدر غرنزن عزیزم ..بچه کوچیک داره ..حتما آماده کردنش طول کشیده !

المیرا که انگار هنوز با احسان قهرش را تمام نکرده بود ... بدون این نگاهش را به احسان بندازد گفت :

- ایشششش...تونمی خواد طرفداری اونو کنی به خدا!

هیچ کس جز آن دونفردر سالن نبودند...المیرا منتظر شمیم بود واحسان مشغول تماشای تلویزیون درحقیقت المیرا ازنظر می گذراند ...خنده ای کرد وگفت:

- من دارم طرفداری حق رو می کنم ...!

المیرا دستش را به کمرش زد و ادای خاصی در آورد ...احسان خنده اش شدت گرفت ودرمیان خنده اش گفت :

- آخه توکه هنوز خودت بچه ای چه جوری من میخوام برات بچه بسازم ؟!!! دوتایی خفم می کنین ...

المیرا چشمانش را ازحرص درشت کرد وگفت :

- احســـــــــــان !

- فدات !

المیرا درمیان حرص واخم ازقیافه خندان احسان خنده اش گرفت وبه زوربااخم گفت :

- صدبارگفتم انقد بچه بچه نکن جلو من !...

هنوز احسان جواب المیرا را نداده بود که ارمیا وارد سالن شد ..وانگار که آخرین صحبت های آنهارا شنیده باشد روبه خواهرش گفت :

- یعنی چی بچه بچه نکنه ؟!! می زنم لهت می کنما المیرا..! اِ دختره نفهم ! خب وقتی شوهرت بچه دوس داره تو چته هی نق می زنی ؟!! خوبه فردا بره ده تا هوو وچهل تا بچه سرت بیاره !؟!!!

المیرا اخم کرده گفت :

- داداش ...تودیگه چرا!

ارمیا گفت :

- داداش و کو...الله اکبر...!بسه المیرا به خدا..بچه بازی بسه..به جای خودخواهی یه کم به شوهرت هم فک کن..

المیرا چیزی نگفت وسرش را زیرانداخت ...همان موقع ارمیا شمیم را با تمنا ازبالای پله ها دید چشمانش برق زد ..وبا ذوق گفت :

- ای جانم ...!

وبا شوق به سمت پله ها پرزد ...المیرا واحسان نگاهشان را به آنها دوختند...صدای جیغ المیرا ازشوق ودیدن تمنا با آن لباس ها درآمد :

- وویییییی ...چی کردیش شمیم ...هلو شده ...

و اوهم با عشق به طرف آنهارفت ..ارمیا با اخم روبه المیرا گفت :

- بزن کناربابا...

المیرا داد وبیداد می کرد اما ارمیا تمنارا که کاملا سبزپوش شده بود را از شمیم گرفت وتند تندمی بوسید :

- بابایی قربونت بره ...چقده تو خوشکل شدی ...احسان ببین تربچمو...

احسان بادیدن تمنا لبخندی باحسرت زد وغرق درنگاه کردن به او شد...یک بلوز وشلوار سبز وازجنس ساتن پوشیده بود...ویک چپیه هم به همراه یک سربند "یا ساقی عطاشا " روی سرش بود...صورت تپل وسفید تمنا درون آن لباس ها فوق العاده زیبا نشان می داد واورا بیش ازپیش عزیزتروجذاب ترکرده بود!

شمیم روبه المیرا وارمیا گفت :

- خوبه بابا شما دوتاهم ! بیاین بریم دیرشد! الان تموم میشه ها! تابریم ظهرشده...

المیرا با زور تمنارا ازارمیا گرفت...طوری که تمنا ترسید وبه گریه افتاد ..المیرا گفت :

- اِ..مرد گنده...بچه رو چسبیده ول نمی کنه ! خجالت بکش...

ارمیا با تعجب گفت :

- خوبه بچه منه ها! حالا خودت آرومش کن...ببین اشکاشوبه خدا..

شمیم سری به نشانه تاسف تکان داد وجلو آمد وتمنارا گرفت واورا به آغوش فشرد وآرام آرام نوازشش کرد...نزدیک گوشش قربان صدقه رفت ...ودقایقی بعد او آرام شد...ارمیا لبخندی زد وبا تشرروبه المیرا گفت :

- ببین ...اینو می گن مادر! ولی تو فردا بچتو مچاله می کنی تحویل جامعه می دی !

المیرا ازحرص جیغی سرارمیا زد وارمیا با خنده ای شیطنت بارفرارکرد ...احسان فوری زنش را گرفت تا فقط باآن سنشان بازهم کل کل ها وبچث هایشان را شروع نکنند!

ساعت 9 صبح بود که بالاخره ارمیا آن هارا ...المیرا وشمیم را نزدیک در ورودی مهدیه پیاده کرد ورفت ...

المیرا فوری به داخل رفت وحتی درماشین را ازحرص محکم بهم کوفت ! اما شمیم نگاهی به المیرا کرد ولبخند زد...سرش را گرداند که با نگاه ارمیا مواجه شد...به آرامی گفت :

- ممنون ..خدافظ..

وبدون اینکه منتظر جواب باشد راه افتاد که برود...چندقدمی بیشتر برنداشته بود که صدای بوق ماشین ارمیا را شنید...برگشت وبه او نگاه کرد..ارمیا اشاره می کرد که بیاید..شمیم باآرامش به سمت ماشین او رفت وگفت :

- بله ؟

ارمیا لبخندی زد وگفت :

- نکنه خودت دست پا کردی داری به تمنا شیرمی دی ؟!!!!

شمیم که منظور ارمیا را درآن موقعیت وازآن حرف نمی فهمید ..ابروهایش را درهم کشید وگفت :

- چی ؟!!!

ارمیا بازهم لبخند زد وشیشه شیر تمنارا جلوی شمیم گرفت وگفت :

- اینو جاگذاشته بودی...فکرکردم یه وقت خبراییه !

شمیم باحرص دندان هایش را روی هم فشرد ...ارمیا هنوز هم سرآن حرف مزخرفش بود..پس هنوزهم می خواست که شمیم به تمنا شیر بدهد...پس هنوز بازی ادامه داشت...

شیشه شیررا عصبی ازدست ارمیا گرفت وگفت »:

- نترس ...بالاخره شیرخودمو که بهش می دم هیچ..جونمو هم فداش می کنم...تاچشم حسوداش دراد!

وراهش را گرفت ورفت...بدون اینکه حتی بخواهد واکنش ارمیا را ببیند!

داخل سالن که شد با دیدن آن همه جمعیت وآن همه بچه سبزپوش روی دست ماند! خدای من...غوغایی به پا بود...!

جمعیت هزاران نفری وهزاران بچه ی سبزپوش وشیرخواره ...! واقعا صحنه ی شگفتی بود...جایی بود که یک مادر بی بچه را ازپا درمی آورد! جایی بود که می شد درک کرد تیر فرو رفته درگلوی سفید وبلوری یک شیرخواره یعنی چه ! می شد زجه های مادرانه را دید وگریه های شیرخواره ها..درک واقعی آن روز بود...!

جلو رفت وازبین خانم ها رد می شد تا المیرا را پیدا کند...تمنا را به سینه چسبانده بود تمنا خیلی عمیق خوابش برده بود..شمیم بادیدن هرکدام ازبچه ها یک لبخند می زد ودر دل به زیبایی های آن ها خدارا شکر می کرد..هرکدام یک جور در دل می نشستند...دنیای عروسک ها بود آنجا...

- شمیم ...

باشنیدن صدای المیرا سرش را برگرداند...المیرا کنار ستونی انگار که جا گرفته بود وایستاده بود تا شمیم را ببیند...شمیم به سمت المیرا رفت وگفت :

- کجا رو کردی رفتی دختر؟!! ترمز بریدیا!

المیرا اخمی کرد وگفت :

- بسکه شوهرت مسخره اس!

شمیم نشست ودرحالی که جای تمنارا درآغوشش درست می کرد گفت :

- مسخره تویی که اون شوهربیچارت شده عروسک دست تو!

المیرا هم نشست وگفت :

- چرا نشستی ؟!! پاشووایسیم ...اینجوری که چیزی نمی بینیم ..تمنارو بگیر رو دست پاشو وایسا...

شمیم شیشه شیر تمنارا نگاهی کرد وباغم گفت :

- کاش شیرشو داده بودم...گشنه بود خوابش برد...

المیرا گفت :

- اوهه بابا...حالا بیدارمیشه می خوره دیگه...پاشوانقد جوش نزن..ده روزه بچتو دیدی به اندازه ده سال جوش زدی وپیرشدی !

شمیم نگاهش رابرروی صورت سفید وتپل تمنا انداخت وباپشت دستش صورت اورا نوازش کرد ...عاشقش بود...البته بعد ازپدرتمنا !می شد گفت بعد ازارمیا عاشق تمنابود...خودش هم می فهمید...حتی بچه اش با آن همه شیرینی بازهم وسعت عشقش به اندازه عشق ارمیا نبود!

آهی کشید وازجایش بلندشد ...المیرا هم همین طور...تمناراروی دست گرفت وشروع به تکان های آرام اوکرد..مداح به زیبایی روضه علی اصغررا می خواند ومادرها گریه زاری مفصلی را راه انداخته بودند..بعضی ها هم مانند شمیم خیلی آرام وبدون صدا فقط اشک می ریختند...دردل با شیرخواره امام حسین درد ودل می کرد واشک می ریخت..یک نگاهش به تمنا بود ویک نگاهش به مداح که می خواند...المیرا خیلی زود انگار که دلش شکسته باشد شروع به گریه های بلند کرد وشمیم در دل برای او هم دعا کرد..برای راضی شدنش...برای بچه دارشدنشان..برای اینکه مهر یک بچه درون دل المیرا بیفتد ودل احسان هم شاد شود! دلش برای احسان می سوخت..پسرآقا وخوبی بود...اما المیرا زیادی اذیتش می کرد...شمیم درمیان اشک هایش لبخند زد..عشق احسان فوق العاده واقعی بود..چون هیچ وقت اعتراضی نسبت به لوس بازیهای المیرا نداشت ...شمیم نگاهش را به المیرا کرد وزیرلب گفت :

- خدایا هرچی صلاحه براهممون پیش بیار...

وآهش را بیرون داد وبازهم در دل گفت :

- یعنی میشه منم یه روز شیرخودمو به بچم بدم؟!! میشه ؟!!...

*****

- سلام به همگی مااومدیم !

همه جمع جواب المیرا وشمیم را دادندو مادربزرگ با لبخند ازبین جمع بچه هایش روبه شمیم وارمیا که تازه وارد خانه شده بودگفت:

- قبول باشین مادر..

شمیم والمیرا باهم گفتند :

- قبول حق..

مادربزرگ جلو آمد وروبه شمیم گفت :

- تمنارو بده به من می خوابونمش..توبرو دست وروتو بشور

شمیم تمنارا به خود فشرد وگفت :

- نه..ممنون..به شما زحمت نمی دم..خودم زود می خوابونمش ومیام ..

وزود ازپله هابالارفت...زهره خانم که کناردست ارمیا بود ونظاره گرآن منظره بود نزدیک گوش ارمیا گفت :

- شمیم داره گل می کاره ها..حواست باشه ارمیا خان..نازکردی براش خودم حسابتومی رسم ..

ارمیا بی توجه گفت :

- هنوز نه !

زهره خانم گفت:

- حالا تومرغتو یه پاکن ! ببین چه جوری مادریشو توروت می زنه..این دختری که می بینی مادری رو بهترازاین حرفا بلده..

ارمیا زیرلب گفت :

- لااله اله الله ...

زهره خانم چپ چپی به اونگاه کرد وچیزی نگفت!

فقط نمی دانست این اخلاق های خاص ارمیا به چه کسی رفته که هیچ گاه قابل پیش بینی نبود!

*****

نیمه های شب بود،ساعت ازدو گذشته بود واوهنوز خوابش نبرده بود!ازبس روی تختش غلت زده بود دیگر کمرش خشک شده بود...بی حوصله پتورا ازرویش کنارزد وروی تخت نشست ...!کلافه دستش را درون موهایش کشید وبه جایی خیره شد...لعنتی ...نمی دانست چه مرگش است ..نه دردی داشت نه مریضی..اما نه خوابش می برد نه آرام می گرفت..انگار که بی طاقت شده باشد..نگاهی به کناردستش انداخت..بغضش را قورت داد...جای تمنا خالی بود..بالش کوچک وطریفش کناربالش ارمیا واما خودش !...

نبود ! تمنا کوچولویش نبود ..اوکه هشت ماه را کنارنفس های تند ریتم دخترش گذرانده بود حالا با چندشب دوری دیگر طاقتش را ازدست داده بود...دردل به وضع خود پوزخند زد...هیچ کس برایش نمانده بود..حتی تمنا هم رفت کنارشمیم !

نه تمنایی داشت ..ونه ..

نه شمیمی...

شمیم ؟!

ازفکرش اعصابش بهم ریخت وبالشی را ازروی تخت برداشت ومحکم وباحرص به دیوار پرت کرد ...

- لعنتی !...اه ..

وچشمانش را که حسابی قرمز شده بودند را مالید ...نه نمی شد...دیگر خوابیدن فایده نداشت...ازروی تخت با کوفتگی بلند شد ودرکمدش را بازکرد ...حمام فکربدی نبود..همیشه بعد ازحمام انسان ها احساس سبکی خاصی را دربدن احساس می کنند واین باعث خواب آلودگی می شود...بین لباس هایش گشت...یک تیشرت اندامی به رنگ سفید ویک شلوار اسپرت را ازدرون لباس هایش روی تخت پرت کرد...حوله اش را برداشت ووارد حمام اتاقش شد...خیلی حوصله حمام نداشت ...اما یک خصلتی که شاید بد بود وارمیا داشت این بود که حمام هایش همیشه بدون استثنا دوساعت طول می کشید...! حالا اگر می خواست به خودش تخفیف بدهد کم کمش یک ساعت وخورده ای شاید آن هم به زور می توانست خلاصه اش کند...

آب داغ را روی تنش بازکرد ونفسش را حبس کرد وزیردوش ایستاد...بانفس حبس شده اش چشمانش را بست...همان موقع یادش پرشد ازیاد او...شمیمش...

- ارمیا پوسیدی توحموم ...بابا فکر این پوست بدبختم باش...من نمی دونم می ری حموم ،زن مَن توکاره که انقد طول می دی! ..بابا یه دست بکش به تنت بیا بیرون دیگه...چه خبره...آدمم انقد وسواس !

ازفکر خاطره هایش ...حرفهایش.. لبخندی برروی لبش پدیدار گشت ..نفسش را بیرون داد وسعی کرد این باررا طول ندهد...

ظرف یک ساعت بیرون آمد...رکورد زده بود..همانطور که حوله اش را دور تن خیسش پیچیده بود وموهای خیسش را باحوله ای دیگر خشک می کرد در فکر بود ...دمپایی های حوله اش را پوشید ویک قدم برداشت که...

باصدای جیغ نفر سه متر به هوا رفت ...با تعجب به عقب برگشت...نگاه متعجبش برروی شمیم که باترس وچشمانی تقریبا ازحدقه درآمده به دیوار روبروی ارمیا چسبیده بود ماند...اودیگر اینجا چه می کرد! آن هم این وقت شب!...

شمیم آب دهانش را قورت داد وارمیا ازآن همه ترس او وقیافه اش پوزخندی زد وگفت :

- راه گم کردی؟!!!

شمیم چشمانش را باآرامش بست وکمی بعد بازکرد وچیزی نگفت...کمی راست وریس ترایستاد وارمیا همانطورکه با نگاه ریزبینش اورا ازنظر می گذراند گفت :

- آهافهمیدم...شب بود تاریکی باعث شد اشتباهی بیای اتاق من ! ...نه !؟

شمیم خیلی فوری گفت:

- نه !

ارمیا بازهم پوزخند زد ...شمیم لباس های تمنا که دردستش بود را به ارمیا نشان داد وگفت :

- اگه به خودت زحمت می دادی یه کم چشاتو به کارمی نداختی می فهمیدی برا چی اومدم !

ارمیا حوله ای که موهایش را خشک می کرد را دور گردنش انداخت وباخنده گفت :

- اِ؟؟! پس نصفه شبی تمنا لباس لازم شده ! من که گفته بودم بیا ساکشو ببرپیش خودت نگفتم ؟!

- شیرخورده بود استفراغ کرده بود روپیرهنش...بوش اذیتم می کرد نمی تونستم بخوابم اومدم یه دست لباس براش ببرم...

ارمیا نگاهی تیزبه شمیم کرد وابرویی بالا انداخت وگفت :

- آهان..حالا برو خداروشکرکن من بیداربودم ..وگرنه اگه می اومدی خواب زدم می کردی..

شمیم فوری به میان حرف ارمیا آمد وطلبکارانه گفت :

- خواب زدت می کردم که می کردم !که چی ؟چی میشد ؟!

ارمیا لبخند زد ودرحالی که جلو می رفت گفت :

- وگرنه چیزی می شد که نباید می شد...

شمیم که می دید ارمیا درحال نزدیک شدن به اوست ..یک قدم عقب رفت وپوزخند زد :

- حنات پیش من رنگی نداره ارمیا خان..لازم نیس بااین اداها منو بترسونی...!

ارمیا ریزریزی خندید وگفت :

- بامن لجبازی نکن شمیم ..بدمی بینیا...!

شمیم هم لبخندی زد وگفت :

- جدی ؟!حالا گیریم که لجبازی کنم ! بالا ترازاینه که بگیریم زیر کتک ؟!!بالا ترازسیاهی رنگی نیس..من سیاهو رد کردم دیگه...

ارمیا دندان هایش را روی هم فشرد وبا حرص به شمیم حمله کرد..دریک آن..اورا محکم به دیوار چسباند وبا خشم گفت :

- لعنتی...من کی توروگرفتم زیرکتک که الان دفعه دومم باشه ؟!!

شمیم نگاهش برروی سینه برجسته وبرنزه ارمیا ثابت ماند... سکوت کرد...موهای ارمیا خیس بود وازتارتارهای لختی که روی پیشانی اش ریخته بود قطره هایی آب برروی صورت شمیم می چکید وشمیم نمی دانست به صورتش نگاه کند یا به تن وسینه ای که هشت ماه درحسرتش می سوخت !

- باتوام ؟!! کی دست خورد شدمو روت بلند کردم ؟!! جزاون سیلی های مزخرف که صدباربه جاش عذرخواهی کردم..؟!!ازاون موقعی که قسم خوردم دست روت بلند نکنم کی بلند کردم ؟!!هان ؟!شمیم باتوام..؟!!..

شمیم بغضش را قورت داد وسرش را زیرانداخت..بوی تن ارمیا درمامش پیچیده بود.یک بوی قدیمی مست کننده..بویی که خودش حس می کرد وخودش!.حسابی دلش هوای آغوش ارمیارا کرده بود..کاش اصلا به اتاقش نیامده بود..کاش ارمیا خواب بود..کاش لااقل حمام نرفته بودکه انقدربخواهد با آن اندام وموهایش دلبری کند..بدون اینکه بفهمد ..فقط به آرامی گفت :

- برو کنارارمیا...

ارمیا محکم تراورا به دیوارفشرد وگفت :

- نمی خوام ! نمی ذارم بری...تاجوابمو نگیرم نمی ذارم بری...

ودستش را زیر چانه شمیم برد وسرش را بالا گرفت ..چشم درچشم او گفت :

- منو نگاه کن..

شمیم بی رمق نگاهش رادرخاکستری نگاه ارمیا چرخاند ویک هو زد زیرگریه ...

ارمیا جاخورد..یک مرتبه جاخورد وکمی ازفشاربرروی شمیم کم کرد...شمیم با حالت زاری گریه می کرد..ارمیا با تعجب گفت :

- شمیم ؟!...چت شد یهو؟!..

دهانش بازمانده بود! اوکه نه زده بودش نه حرف بدی بهش زده بود! فقط می خواست ثایت کند هیچ گاه دستش را روی شمیم بلند نمی کند ...! اما شمیم همان طورکه تکیه به دیوار داده بود انگارکه ویران شده باشد برروی دیوارکشیده شد وکم کم روی زمین نشست وچشمانش را درون لباس های کوچک تمنا فروبرد واشک ریخت..ارمیا جلو رفت واورا بلند کرد ...

- این چه وضعشه ! پاشو بشین روتخت لااقل..

واورا روی تخت نشاند وخودش هم کنارش نشست...شمیم آرام اشک می ریخت..ارمیا نگاه خیره اش را ازروی اوبرنمی داشت ...

- شمیم ...

شمیم باصدای گرفته اش پاسخ داد:

- بله ؟

- انقد وحشت زده شدم برات که ..

پوزخندی زد وگفت :

- قبلنا...عاشق موهای خیس واندام ورزشکاریم بودی...

شمیم چیزی نگفت وآه کشید..ارمیا ازجایش بلند شد وگفت :

- هروقت چیزی تواتاقم لازم داشتی به یکی دیگه بگوبیاد برات ببره ..این جوری لااقل انقد اشک نمی ریزی..!

شمیم نگاه گریانش را روی بالاتنه برهنه ارمیا انداخت ...جلوی کمدش بود ومی خواست تیشرتش را تنش کند...شمیم یک هو ازجا بلند شد...با شتاب جلوآمد وتیشرت دردست ارمیارا ازاو گرفت..ارمیا باچشمانی درشت شده ازتعجب گفت :

- چیکا می کنی ؟!!

شمیم باکمی شرم حوله دورگردن ارمیا را برداشت وگفت :

- تنت هنوز خیسه..سرمامی خوری...

وخودش حوله را روی سینه ..گردن ودورکمروشکم ارمیا کشید ...ارمیا لبخند می زد ودرهمان حال یک هو شمیم را دریک آن درآغوش کشید...

قلب شمیم ایستاد...

دستانش ازحرکت ماند ونگاهش را کم کم به بالا وبرروی صورت ارمیا برد...ارمیا آرام نزدیک گوش او زمزمه کرد :

- همیشه نگرانم باش..التماست می کنم همیشه نگرانم باش...!

شمیم خودش را ازآغوش ارمیا بیرون کشید ویک قدم عقب رفت...ارمیا اخم کرد..انگارکه درذوقش خورده باشد..شمیم با شتاب به سمت دررفت...دستش را به دستگیره درگرفت وقبل ازاین که آن را بازکند برگشت وگفت :

- هنوزنه! یادت نره که هنوز منو نبخشیدی ارمیا...من هنوز بچتو ازشیرخودم سیرنکردم !

وبااشک وکمی به ارمیا نگاه کرد وباشتاب بیرون رفت وارمیارا مات ومبهوت تنها گذاشت !درون اتاقش شد وخودش را روی تختش که خالی بود پرت کرد وگریه اش را سرداد..باورش نمی شد بالاخره آغوش اورا بعد ازآن همه دوری..بعد ازهشت ماه تجربه کرده باشد...گرگرفته بود...عین دختربچه ها...قلبش میزد..اوه خدای من..بوی تن مردانه اش هنوز درمشامش بود..بااین بوچطور تا صبح باید میخوابید؟!!..به تمنا که روی زمین آرام خوابیده بود نگاه کرد وگریه اش شدت گرفت ...

******

چشمانش را نورمی زد..حدس می زد آفتاب زده وصبح شده...چندبارچشمانش را بازوبسته کرد تااین که توانست دوروبرش را به خوبی ببیند..ساعت موبایلش را نگاه کرد..هشت صبح بود!

ازجایش بلندشد..پیچ وتابی به تنش داد..خورد وخمیربود!...احساس کرختی می کرد...نمی دانست چرا اما احساس می کرد خیس عرق شده !

صدای دراتاق اومد ..

- شمیم منم المیرا بیام تو؟!

- بیا تو..

المیرا وارد اتاق شد وسلام کرد..همان لحظه بلافاصله بعد ازسلامش اخمهایش درهم رفت وبعد هم صدای جیغش بالا رفت...

شمیم کمی بالا پرید وباترس گفت :

- زهرمارچه مرگته ؟!!

تمنا ازصدای جیغ المیرا بیدارشد وگریه می کرد..المیرا نزدیک آمد وتمنارا برای آرام کردن بغل کرد وبا تته پته می گفت :

- اینا چیه رو پیرهنت ؟!!شمیم چراانقد خیس شدی؟!!

شمیم نگاهی به خود کرد...جاخورد..با دیدن پیراهن خیس وچغلش چشمانش ماند ...دستش را روی پیراهنش کشید که خیس خیس بود ..زبانش بند آمده بود...تازه داشت می فهمید چه شده..

المیرا همانطور که تمنارا روی دست های خود تکان می داد تا آرام شود ...روی زمین کنارشمیم زانو زد وبا حیرت وتقریبا همان صدای هیجانی گفت :

- ببینم ! نکنه اینا شیره..؟؟!!..

وسخنش را قطع کردوبه چشمهای خیس ازاشک شمیم خیره شد...مردمک چشمهای شمیم می لرزید...یک خوشحالی عمیق درپس چشمان زن برادرش می دید که باعث می شد خودش هم بیش ازحد هیجانی شود وبا جیغ کوتاهی شمیم را درآغوش کشید :

- ای جانم ...شمیِِِِِِِِِِِِِـــــم...شمیم باورم نمی شه..الهی من قربونت برم...آخرش بازی رو بردی...ارمیا رو زدی کنار...

وخودش را دور کرد وبه تمنا که درآغوشش بود نگاه کرد..ازبس جیغ وداد کرده بودتمناازتعجب آرام شده بود وبه عمه اش خیره مانده بود! المیرا ازنگاه بچگانه ومبهوت اوخندید وصورت تمنا را غرق دربوسه کرد:

- ای الهی عمت پیش مرگت...بخورم این صورتتو...

شمیم دراوج اشک لبخندی زد وگفت :

- کشتیش بچمو...

وکمی مکث کرد وگفت :

- یعنی می تونم دیگه خودم شیرش بدم ؟!!

ونگاهش را برروی پیراهنش دوخت...المیرا دست ازسرتمنابرداشت وگفت :

- یه دقه بگیرش تامن بیام ..

شمیم تمنارا ازاوگرفت وگفت :

- کجامی خوای بری؟!!نری جاربزنیا!

- نه بابا توهم ! می خوام برم فقط مامان ومامان بزرگ رو خبرکنم ..اونا بهترمی دونن الان بایدچیکارکنی..

- یعنی الان نمی تونم شیرش بدم !؟!به خدا طاقت ندارم !

المیرا گفت :

- نه اینکارونکنی ها..شاید اول شیرت باشه هنوز شیرت سفت باشه..یعنی من این جوریا شنیدم..برم مامان اینا روخبرکنم بهتره..توهم یه کم دندون رو جیگربذار!

شمیم نگاهی به تمنا کرد ولبخند زد وگفت :

- کاش می شد...باورم نمیشه...

وبه طرف دررفت که شمیم بازهم گفت :

- المیرا

المیرا برگشت به طرف شمیم :

- هان ؟

- نمی خوام ارمیا بفهمه..

المیرا فوری به میان حرفش آمد وبلند گفت :

- چرااااااااااا؟!!!

شمیم سرش رازیرانداخت وگفت :

- همین که گفتم المیرا...حواست باشه..!

المیرا لبهایش را روی هم فشارداد وگفت :

- روانی !

وبیرون رفت ...

شمیم تمنایش را درآغوش کشید...آرام نوازشش می کرد ودردل خدارا به خاطر بزرگیش شکرمی کرد...می دانست همه این نعمت هارا ازخدادارد..تمناوارمیا را ازخدادارد..وحالا بازهم خدایک لطف دیگر به او کرده بود..! آمدن شیردرسینه هایش..یعنی عمیق شدن عشق مادری اش..یعنی تمنایش را با عمق وجود خودبزرگ کردن،یعنی معجزه ..یعنی رحمت...رحمت یک شیرخوراه ..رحمت آن شش ماهه..شش ماهه ای که خیلی زود حاجتش را داد !

*****

یک هفته دیگر گذشت وخانواده دادفر هنوز هم خانه مادربزرگ را ترک نکرده بودند...دراین مدت همه سرگرم عزاداری ها شده بودند وارمیا پشت سرهم برای خود مرخصی جور می کرد وشرکتش را به این وآن می سپرد! شمیم هم بدون اینکه ارمیا بفهمد بچه اش را شیرمی داد انقدر راحت که انگار هیچ گاه شیرش خشک نشده بوده ! انگارکه تمنا تازه به دنیا آمده باشد وشمیم تازه شیرش می داد! هیچ مشکلی دیگرنداشت وهمه این هارامدیون یک شش ماهه ای بود که بادستهای کوچکش دست شمیم را گرفت !

المیرا هم تقریبا آرام شده بود...انگاراوهم ازآن روز که درحسینیه ی شیرخواره ها رفته بود دگرگونی خاصی درونش پدیدارشده بود...کمترنسبت به حرفهای احسان واکنش نشان می داد ودربرابرتمنا بیشترعلاقه نشان می داد وحتی دیگرشب ها درون اتاق شمیم نمی خوابید!

همه این خا باعث خوشحالی دیگرافراد می شد ...اما هنوز یک مورد بود که حل نشده بود...هنوز ارمیا به درخواست شمیم نمی دانست تمنا شیرمادرش را می خورد وهنوز ازآن شب به بعد ازشمیم دلخور بود وبااوحتی حرف هم نمی زد..شمیم هم که نمی خواست دیگر غرورش را بشکند به هیچ وجه توجهی به ارمیا نشان نمی داد فقط درفکربودکه یک باربالاخره ارمیا را باشیردادن تمنا غافلگیرکند..همین بس بود برای ارمیا که به اشتباهش پی ببرد وبه طرف شمیم برود!

******

آخرهفته بود وقراربود که روز پنج شنبه عصررا همگی طبق قرار قبلشان به جنگل ودریا بروند ...دیگر واقعا بعدازآن همه تشنج وجو غم انگیز درخانه وبعد ازآن عزاداریها..یک تجدید روحیه نیازبود..همه موافق این قضیه بودند!

شمیم به درخواست مادربزرگ کیانفررا هم خبرکرد ..شایان که به حمیده خانم قول داده بود با خوشحالی وتشکر قبول کرد که بامادرش به جمعشان می پیوندد!

صبح ساعت 7:15 دقیقه ...

ارمیا خمیازه کشان ازروی تخت خود بلند شد ونشست ..کمی چشمانش را مالید وساعت مچی اش را ازروی عسلی کنارتخت برداشت ونگاه کرد...بادیدن ساعت ازجا پرید :

- ای وای خواب موندم...

زود وارد روشویی شد وصورتش را شست ..موهایش را یک شانه کشید ..بدون هیچ ژل وتافت وحتی واکسی! مرتب وخوش حالت بالا می ايستادند..البته چون لخت بود چندتارهم روی پیشانی اش برمی گشت وآویزمی شد واین جذابیت چهره اش را دوچندان می کرد!

یک شلوارسفید کتان چسبان ویک تیشرت چسبان مشکي رنگ پوشید..تیشرتش کلاه داربود وآستین هایش به حالت تاخورده تا آرنج هایش قرارداشت..اندام ورزشکاری اش به خوبی بیرون افتاده بود.. شیشه کریستال عطرش را برداشت وکمی از Love را به زیرگردن ومچ دستش زد..اوه بویش فوق العاده بود..شمیم همیشه عاشق این عطربود..وقتی ارمیا ازآن استفاده می کرد شمیم بی اختیار به اونزدیک می شد وهمیشه سرش درگردن ارمیا بود ودرحال بوکشیدن بود...ومزیتش این بود که شمیم اکثرا به بهانه عطرارمیا هم که می شد درآغوش او قرارمی گرفت !

ازیادآوری او..لبخندی برروی لبش نقش بست..ساعت مچی اش را روی دستش بست ..پالتو مشکی بلندش را به دست گرفت ...عینک آفتابی اش را برروی پیراهش وصل کرد وبیرون رفت..ازپله ها پایین رفت..چشمانش را می چرخاند..انگارکسی درخانه نبود..نه صدای می آمد ونه کسی رفت وآمد می کرد ..نکنه رفته بودند ؟!!..یعنی هیچ کس یادش به اونبوده ؟!!..

ازاین فکرخنده ای برروی لبش نشست..چقدر اهمیت داشت وخودش خبرنداشت ..همان طور که باسرعت پله هاراپایین می رفت وطی می کرد فوری قصد کرد که بیرون برود وباماشین خودش پیس آنهابرود..همین که دستگیره دررا گرفت ..صدای کسی را شنید ..صدای نق نق یک بچه ..انگارپشت سرش بود...باتعجب برگشت وبه پشت سرش نگاه کرد..نگاهش مات ماند ودستانش ازروی دستگیره سست شد وکنارش قرارگرفت ..شمیم وتمنا!

آنها تنها! ...ازتعجب چشمانش برروی شمیم مانده وشمیم هیچ نمی گفت..اما تمنا که پدرش را تازه دیده بود..مرتب باخنده وذوق برای پدرش دست وپامی زد وصداهایی ازخود درمی آورد تا ارمیا درآغوشش بگیرد...ارمیا آرام گفت :

- بقیه کجان ؟!!

شمیم نگاهش را به تمنا دوخت واوهم آرام جواب داد:

- رفتن..

ارمیا باصدای بلندتری گفت :

- یعنی چی رفتن ؟چرا تورو نبردن ؟!

شمیم نگاهش رابه سمت ارمیا چرخاند وخیلی سرد گفت :

- اگه سربارتم به آقای کیانفرمی گم بیاد ببرتم ..اونم اتفاقا هنوز نرفته !

ارمیا چشمانش گشاد شد وبا خشم به طرف شمیم شورش برد که شمیم با عجله ازروی مبل بلند شد وگفت :

- اومدی طرفم نیمدیا!..

ارمیا ایستاد ونفس حرصی اش را بیرون فوت کرد وزیرلب گفت :

- لعنت به هرچی کیانفره وامثال اون !

شمیم شنید اماچیزی نگفت..اما ارمیا با حالت تهدیدانه ای گفت :

- وای به حالت ..وای به حالت شمیم ببینم یه باردیگه اسم اون مرتیکه روبیاری..من می دونمو..

شمیم سریع به میان حرفش آمد وگفت :

- حتما می خوای بازم بدبختو زیرکتک بگیری دیگه نه ؟!!

ارمیا مکثی کرد وپوزخند زد :

- چرا که نه ! حالا گفتم حواستو جمع کنی که اون بدبخت کتک بی حواسیای تورو نخوره !

شمیم باحرص به ارمیا نگاه کرد وارمیا بی خیال سوییچ ماشینش را ازتوی پالتویش بیرون آورد وبه طرف شمیم رفت..شمیم یک قدم با ترس عقب رفت ..ارمیا عصبی گفت :

- بابا می خوام تمنارو ازت بگیرم !

شمیم آرام شد..و واکنشی نشان نداد..ارمیا دستش را پیش برد وتمنای کوچک باذوق خودش را درآغوش پدرش رهاکرد..ارمیا همان طور که سروصورت تمنارا می بوسید روبه شمیم گفت :

- برو لباس گرم بردار توجنگل سرده..!

شمیم بدون اینکه جواب بدهد به سمت پله هارفت که بالابرود ..ارمیابازهم گفت :

- شمیم ..

شمیم برگشت ومنتظربه ارمیا نگاه کرد..ارمیا گفت :

- براهردوتاتون..براهردوتاتون لباس بردار..

شمیم فوری بالارفت وارمیا بیرون رفت تاماشینش را بیرون ببرد ..تمنارا هم درصندلی مخصوص خودش توی ماشین گذاشت ومنتظرشمیم شد...

دقایقی بعد شمیم هم به آنها اضافه شد ..وقتی به ماشین رسید لحظه ای مکث کرد...بین عقب وجلو مانده بود...تمنا عقب نشسته بود...پس باید کناراو می نشست..!

درماشین عقب را باز کرد که ارمیا گفت :

- بشین جلو..

شمیم تمنارا ازروی صندلی اش بلند کرد وگفت :

- می خوام پیش تمنا باشم...

ارمیا ازتوی آینه نگاهی به شمیم کرد وبعد ازمکثی کوتاه گفت :

- تمناکه جاتو پرنمی کنه! می تونی تو بغلت نگهش داری نه ؟!!!

شمیم چیزی نگفت وتمنارادرآغوش گرفت وهمان عقب سوارشد! حرصش درآمده بود! نه انگارارمیا خوشش می آمد! انگارلجبازی های گذشته هایشان را هنوز ازیاد نبرده بود...بالجبازی روی صندلی عقب نشست ودررامحکم بهم کوفت وگفت :

- دلم می خوام عقب بشینم !

ارمیا نگاهی ازآینه به او کرد ویک هو مثل بمبی که منقجر می شود ازماشین پایین پرید..دل شمیم ریخت! باخود فکرکرد:باز زدبه کلش!

ارمیا باشتاب وعصبی درعقب ماشین را بازکرد وگفت :

- پاشو بشین جلو..

شمیم آرام گفت :

- نمی خوام !

ارمیا هنوز هم لحنش آرام واما عصبی بود:

- بیا پایین شمیم ..بامن لجبازی نکن..!

شمیم چیزی نگفت ..انگارکه می خواست دیگر به ارمیا اعتنا نکند...ارمیا بی حوصله همان موقع داد زد:

- مگه باتو نیستم !؟!!

شمیم یک لحظه ازجاپرید وبه ارمیا نگاه کرد..خنده ازروی لبهای کوچک تمنا پاک شد وبا حیرت به پدرش خیره شد..دخترک کوچک..هیچ گاه پدرش را این طور عصبانی ندیده بود! اوکه همیشه بابا ارمیایش را خندان وخوش اخلاق دیده بود حالا با دیدن داد وفریادش انگارکه فیلم سینمایی می دید..باغم ولبهایی غنچه شده درچشمهای پدرش خیره شده بود!...ارمیا بی توجه باشمیم بلند حرف می زد:

- دو زارآبرو برامون مونده اونم ازبین ببردیگه!این مسخره بازیا چیه درمیاری؟! اگه نمی تونی تحملم کنی لااقل جلو بقیه یه کم آبرو داری کن!

شمیم چشمانش را روی زمین انداخت وبازهم چیزی نگفت ...ارمیا نفسش را فوت کرد ویک لحظه نگاهش درنگاه غم آلود تمنا وآن لبهای غنچه اش گره خورد...قلبش ریخت! خدای من..نگاهش پربود از گریه ودلخوری ازپدرش..!

این بچه انگار که به اندازه یک آدم بزرگ می فهمید!..ارمیا لبخندی زد ودستانش را به سمت او دراز کرد:

- توچته گوگولم؟!

تمنا خودش را درآغوش پدرش رها کرد وصدای جیغ وگریه ی ازته دلش بلندشد...لبهایش را این باربه گردن ارمیا نچسبانده بود.ارمیافهمید...اوقهرکرده بود!. اورا نوازش کرد وهرچقدر تلاش می کرد صورت تمنارا مقابل صورت خودش بگیرد..اما تمنا سرش به طرف خلاف صورت ارمیا می گرفت وگریه می کرد..شمیم درتماشای این صحنه مانده بود! ارمیا چقدر زیبا ناز تمنارا می کشید..! انقدر زیباکه...

با خود به تمنا حق می داد که عاشق ارمیا باشد وشمیم را حتی نادیده بگیرد..ارمیا تمنارا باخنده هی قلقلک می داد ومی گفت :

- فسقل بابا..ببینم صورتتو...توکه قهرقرو نبودی...ببین ببین اونجارو..

وحرکت کرد وجلورفت تاباسرگرم کردن تمنا ونشان دادن چیزهایی اورا آرام کند..شمیم فقط تماشامی کرد..نه ! ارمیا مادربود! ارمیا هم مادربود هم پدر..بلد بودو پدرو مادری را تمام وکمال درحق تمنا تمام کرده بود!

شمیم می دید که ارمیا مرتب تلاش می کرد تا تمنایش را سرگرم اشیای بیرون کند وتمنا باچشمان اشکی مدتی به حرفهای پدرش گوش می داد وبعد درمیان اشک هایش لبخندمی زد ولبهایش را درون گردن وسینه ارمیا می فشرد..واین نشانه آشتی بود!

شمیم ازخرشیطان پایین آمد وماشین پیاده شد وجلو نشست...ارمیا هنوز درحال نازکشیدن تمنابود..شمیم لبخندتلخی زد...ارمیا به همین زیبایی روزهایی را هم به نازکشیدن های شمیم پرداخته بود!!!

*****

درراه هیچ حرفی بین شمیم رد وبدل نشد! وفقط این تمنا بود که مرتب دستان کوچکش را به نشانه شیرخواستن وگرسنه بودنش روی سروسینه شمیم می کشید وشمیم باخنده ونازکردن اورا سرگرم می کرد وشیشه شیررابه دهان تمنا نزدیک می کرد..تمناازشیرهای داخل شیشه کمی می خورد وبعد دوباره که یادش می آمد شروع به اذیت کردن های قبلش می کرد ودراین بین ارمیا مرتب بازیرچشم وبانگاهی شکاک آن دورا زیر نظرداشت..اما هیچ نگفت !

نیم ساعت بعد آن سه نفر هم به جمع موردنظرشان پیوستند...آنها جایی را انتخاب کرده بودند که هم تقریبا به خانه جنگلی حمیده خانم که توسط ارمیا وآقای دادفرساخته شده نزديک بود بودند وهم نزدیک دریا!

زیراندازها وپتوهای گلبافت روی زمین جنگل انداخته شده وهرکسی درمیان آن انبوه سرسبزی مشغول یک کاری بود...وهرچنددقیقه یک بارهم صدای خنده جمع به هوا می رفت...

ارمیا همان طور که باشمیم پیش می رفت بلندسلام کرد...همه بادیدن آنهابه احترام ازجابلند شدند...ارمیا جلو رفت وبا مردهای آن جمع دست داد...

پدرش ...شوهرسایه (سینا) و احسان که پای هیزم ومشغول به پاکردن آتش بود ودرآخرهم ...

نه هرچه نگاهش را تاب داد شایان نبود.!

شمیم هم بعد ازسلام دادن به همه کنارجمع زن ها نشست وارمیا تاخواست بنشیند صدای احسان آمد ..همان طورکه بایک دستش بابزن را تاب می داد تا آتش را روشن کند گفت :

- ارمیاجون نشین که هیزما توروصدا می زنن...

المیرابا اخم روبه شوهرش گفت :

- احسان ! بذار داداشم ازراه برسه ! هنوز یه چای نخورده ها..

احسان بالودگی گفت :

- چایشو هم می خوره بچم..بیا دادا..بیا چایتوهم پای آتیش بخور.بدو پسرم..بدوکه ازاین صوابا کم گیرمی آد!...

ارمیا لبخند زنان چیزی نگفت وکنار احسان قرارگرفت...

همان طور که لبخندش را حفظ کرده بود کنار گوش احسان آرام گفت :

- دارم برات عزیزم !

احسان غش کرد ازخنده ...ارمیا بااخم گفت :

- چه مرگته ؟

احسان باذوق گفت :

- وقتی می گی عزیزم دلم غنج می ره !

ارمیا چپ چپی نگاهش کرد واحسان گفت :

- اوه اوه ...نیگا که نیس لامصب...عین سگ پاچه می گیره...نه به اون عزیزم عزیزم گفتنت نه به این پاچه جویدنت ..!

ارمیا باحرص گفت :

- احسان کاری نکن که یه هفته المیرا رو ازت جدا کنما! اونوقت شبا بایدبه جا اون بالش بغل کنی بدبخت !

احسان ریزی ریزی خندید وگفت :

- لااقل مث خواهرتو شنلگ تخته نمی ندازه آدمو سوراخ سوراخ کنه !

ارمیا ابرویی بالا انداخت وگفت :

- اِ؟!! این طوریه ؟!

ویک قدم برداشت که به سمت المیرا برود ..احسان بایک جهش دستش را کشید :

- غلط کردم غلط کردم بابا...اه اه چه آدم نچسبی هستی تو!

ارمیا لبخندی محو زد وچیزی نگفت...

همان موقع ترمه با یک سینی چای به سمت آنها رفت وسینی را جلوی ارمیا گرفت..

- بفرمایین ..

ارمیا نگاهی به ترمه کرد وگفت :

- مرسی نمی خورم ...

ازهمان فاصله ..سایه که این صحنه را می دید آرنجش را به پهلوی شمیم زد وگفت :

- اونجارو...

شمیم که قبلا دلبری های بی جا وبچگانه ترمه را دیده بودبدون اینکه به آنها نگاه کند گفت :

- دیدم...

سایه عصبی گفت :

- دیدم وزهرمار ..پاشو برو یه واکنشی نشون بده ..اصن برو بزن توصورت دختره !

المیرا که حرف های آن دورا به زور وبافوضولی همیشگی اش گوش داده بود سرش را نزدیک آن دو آورد وروبه شمیم گفت :

- راس می گه...

شمیم نگاهی عاقل اندرسفیهی به المیرا کرد والمیرا کمی راست وریس نشست وگفت :

- خب بابا...سایه بلند حرف زد منم شنیدم !

سایه پقی زد زیرخنده ..المیرا بی خیال روبه شمیم گفت :

- شمیم من می گم پاشو توهم برو یه ظرف میوه پوست بکن خردکن ببربراارمیا..ارمیا که ازت بگیره یعنی زدی توپوز ترمه !

سایه بااخم گفت :

- بی ادب ! پوز چیه ! دهن !

المیرا شکلکی برای سایه درآورد وشمیم گفت :

- برید کناربابا...خفه شدم بین شما دوتا..

سایه والمیرا کمی خودرا کنارکشیدند والمیرا زیرلب گفت :

- ایش..ازخداتم باشه خواهرشوهرت طرف توروگرفته ! اگه ندیدی برم همین ترمه رو واسه ارمیا خواستگاری کنم !

شمیم زد زیرخنده والمیرا باتوجه به خنده های اوفقط سری به طرفین تکان داد...

چندمترآن طرف ترترمه هنوز کنارارمیا واحسان ایستاده بود وچای درون سینی هنوز برنداشته شده بود! ترمه باخنده ای عمیق روبه احسان گفت :

- آقا احسان قیافتون شده عین لبو..خب برید یه کم استراحت کنین ..منو ارمیاخان هستیم !

احسان یک لحظه ازپررویی این دختر چشمانش گشاد شدوبه ارمیا نگاه کرد که ساکت بود ..بعد کمی سعی کرد خودرا خونسرد نشان دهد وبالبخند مصنوعی گفت :

- نه..من خودم چاکر ارمیا جون هستم..خودم همه کارا انجام می دم..اون فقط وایسه دستور بده !

ارمیا پوزخند زد وگفت :

- جون من ؟!!

وبدون اینکه منتظرجوابی ازاحسان باشد حرکت کرد وگفت :

- پس من برم یه چیزی لازم دارم ازتو ماشین بیارم !

احسان باحرص اول به ارمیا که رفت وبعد به ترمه که مبهوت رفتن ارمیارا تماشا می کرد نگاه کرد ...دلش می خواست باپا می زد زیر آن سینی وچای دردست ترمه تا می پاشید به سروصورتش ودلش خنک میشد ! همش زیر سرترمه بود که ارمیا فرارکرددیگر! روبه ترمه با جرئت گفت:

- حالا که رفت چرا وایسادی؟..چایت هم یخ کرد..خودت می خوردیش که بازسنگ رو یخ نمی شدی!

ترمه لبهایش راروی هم فشار داد وبا اخم به احسان نگاهی انداخت وسینی را کناری روی زمین کوفت وتنها نشست..واین سایه والمیرا بودند که ازخوشحالی با دمشان گردو می شکستند..المیرا زیرگوش شمیم ونزدیک سایه گفت :

- داشته باشین الانو که کیانفرمیاد و...

سایه باشوق گفت :

- ای جانم ! اون دفعه که خواب موند..این دفعه دیگه حسابی می خندیم !

شمیم هم لبخندی زد ولی چیزی نمی گفت..منتظربود..واقعا منتظربود این صحنه راببیند!

صدای احسان باعث شد همه به او نگاه کنند..روبه جمع ایستاده بود ومی گفت :

- کیا اهل والیبالن ؟! اگه ده نفرجمع شن ...میشه دوتا تیم خوشکل راه بندازی..خودمم تورشو راست وریس می کنم ..

ترمه زودترازهمه دستش را بلند کرد وبا شوق گفت :

- من ..من هستم !

المیرا زیرلب ایشی گفت ونزدیک شمیم وسایه گفت :

- من که عمرا دیگه بیام !

سایه هم باشوهرش نفرات بعد بودند که دستشان را بالا کردند..احسان گفت :

- خب ..شدیم 4 نفر...3 یا4 نفردیگه هم باشن کفایت می کنه ها....المیراجان...تو نمیای عزیزم ؟!!

المیرا سری به نشانه منفی تکان داد وبا اکراه گفت :

- نه حوصله ندارم !

احسان گفت :

- چرا ؟!! دلت میاد امروزو انقد بدون هیچ هیجانی بگذرونی ؟! الان ارمیا هم میاد ..اونم که تو والیبال پنجه طلاس بازی باحالی میشه ها..

المیرا چیزی نگفت وبه جای او شمیم گفت :

- اگه کسی باشه که یه کم تمنارو برامن نگه داره منم هستم !

احسان با شوق شروع به دست زدن کرد وگفت :

- بفرما المیرا خانوم..تحویل بگیر..الانه که مادربزرگ هم اعلام حضور می کنه وتو بازم می ترسی !

المیرا بااخم گفت :

- هیچم نمی ترسم ..!

احسان خنده ای ریز کرد وگفت :

- این یعنی میام دیگه ؟!!

المیرا درمیان اخم باتعجب به شوهرش نگاه کرد وخندید..زهره خانم روبه شمیم گفت :

- شمیم جان بچتوبیاربده خودم..خیالت راحت باشه..تاهروقت خواستین برین همه ای خوش باشین من نگهش می دارم..

شمیم به نشانه تشکرسری تکان داد وگفت :

- ممنون مادرجون..

ترمه همان موقع با ذوق وباصدای بلندی گفت :

- اِ ارمیا خان هم اومد...تیممون کامل شد!

همه باصدای ترمه سرشان را به سمتی که ارمیا رفته بود گرداندند..وبادیدن کیانفر..یک لحظه صدای خنده جمع درهوا پیچید...

ترمه با تعجب به جمع نگریست وگفت :

- به چی می خندین ؟!!

هنوز صدای ریز ریز خنده چندنفر می آمد..المیرا وسایه که ازخنده روی زمین ولو شده بودند..کسی چیزی نگفت وهمان موقع کیانفربا مادرش ازراه رسید...شمیم خوب نگاه کرد..یک زن تقریبا پنجاه ساله که باتیپی شیک وموهایی رنگ شده وآرایشی ملیح به خود سن خودرا کمترکرده بود!

همه به احترامشان ازجا برخواستند! ترمه مات ومبهوت مانده بود ! وحتی بلند هم نشد ! سایه نزدیک گوش شمیم گفت :

- توروخدا یه لحظه ترمه رو نیگا کن...دهنش شیش متربازمونده !

وبازهم خندید..شمیم نگاهی به ترمه کرد وبعد روبه سایه اخمی کرد وگفت :

- مسخره نکن سایه !

سایه لبخندش را قورت داد وادای شمیم را درآورد..شمیم جلو رفت وبا مادرشایان وخود او سلام واحوال پرسی کرد..وبعد ازخوشامد گفتنش همه جمع را به مادرشایان معرفی کرد..مادرشایان که انگارازاین بودن درآن جمع خیلی خوشحال بود یک ریز تشکرمی کرد ..!

همه نشستندوشایان روبه شمیم گفت :

- پس آقای دادفر کجا تشریف دارن ؟!

شمیم اشاره ای به پشت سرشایان کرد وگفت :

- دارن میان !

شایان که انگاریک لحظه جاخورده باشد به زور لبخندی زد وچیزی نگفت.حقیقتا کمی ترسید...نگاه جدی ارمیارا هیچ وقت ازیاد نمی برد!.ارمیا قدم زنان آهسته پیش می آمد...ازدور شایان را می دید که پشت به اونشسته است ! هرچند آن بیچاره هیچ گناهی نداشت ! اما ارمیا نمی دانست چرا بادیدن او یک حس مزخرف به سراغش می آمد!

جلو رفت وسلام کرد ..شایان به احترامش ازجا بلند شد وبا کمال ادب با اواحوال پرسی کرد..هم چنین خود ارمیا..طوری عاقلانه رفتارمی کرد که اصلا آن حس مزخرفش را به شایان نشان نداد! ارمیانگاهش لحظه ای به ترمه خورد...خنده اش را قورت داد...قیافه اش واقعا با آن دهان باز مانندشکلک های یاهو مسنجر شده بود! ...حتما ازدیدن شباهتش با شایان که هیچ وقت خودش تشخیص نمی داد این طور مبهوت مانده بود!چیزی نگفت ..اما می فهمید ترمه نگاه زوم شده اش را حتی یک ثانیه هم ازروی شایان برنمی دارد...! ارمیا با خود فکرکرد اگر نزدیک ترمه بود که حسابش رامی رسید...آنچنان گوشی ازاو تاب می داد که دیگر هوس عاشق شدن را نکند...می دانست اگر جلوی آن دخترک رانگیرد حتما بازهم روز ازنو وروزی ازنو! دیگر کم مانده بود جلوی کیانفرآبرویش نرود که می رفت ! نمی گذاشت ترمه آن طور پیش برود...دخترک خودسر! واقعا دلش برای ملوک خانم با آن دختربی هوا می سوخت!اگر برادرش ارمیا بود...فقط اگر بود...

ترمه که انگار نگاه خیره ارمیارا روی خود حس کرده بود نگاهش را برروی صورت ارمیا چرخاند که...

بانگاه جدی...عصبی وفوق العاده تحدید آمیز ارمیا روبرو شد...دلش ریخت..! آب دهانش را قورت داد ولبخندی محوبه ارمیا زد وسرش را زیرانداخت...

ترمه پیش خود فکرمی کرد...نه ارمیا سرتراست ..با آن شباهت هنوزهم ارمیا ده پله ازشایان کیانفربهتراست...موهای ارمیا خوش حالت ترو مشکی ترازموهای شایان بود..اندام شایان ورزشی و ورزیده بود اما به برجستگی سینه ها وبازوهای ارمیا نمی رسید..! ارمیا چال گونه ای داشت که شایان بانداشتن همین یک چال گونه ازنظر قیافه خیلی پایین ترازارمیا قرارگرفته بود..! پوست ارمیا سفیدتروچشمانی خاکستری داشت اما شایان کمی سبزه تربه نظرمی رسید وچشمانی تیره داشت.! ولی هم چنان هرکسی بادیدن آن دو به ته چهره مشابهشان پی می برد!

این صحنه ها...هم چنان ازچشمان تیزبین شمیم والمیرا وسایه دورنمانده بود واین شمیم بود که مرتب ازحرص لب پایینش را می گزید والمیرا زیرلب غرغر می کرد:

- پسره بی حیا! راس راس جلو زنش نشسته با دخترمردم نگاه رد وبدل می کنه ! ..خوبه بچش قد حافظیه سن کرده ها!...اون بی شعورم که ازخداخواسته ! ببین شمیم ..لبخند می زنه مث خــ....

شمیم با بغض وسط حرف المیرا پرید وگفت :

- بسه المیرا ! خودم دارم همه چیو می بینم ! لازم نیس نمک روزخمم بپاشی!

المیرا دندان هایش را روی هم سایید وگفت :

- خودم طلاقتو ازش می گیرم ...صبرکن ..! این ارمیا آدم بشو نیس..!

شمیم پوزخندی زد وچیزی نگفت..اما سایه به جای شمیم گفت :

- ولی به نظرمن که شما دوتا اشتباه می کنین ..ارمیا نگاهش ناپاک نیس..من فک می کنم یه چیزایی هس که مانمی دونیم ..شمیم ..

نگاهش را به شمیم دوخت وگفت :

- من اون اولا فک می کردم ارمیا ترمه رو دوس داره..یعنی چون باهاشون بود گفتم حتما تو این مدت که تو نبودی ترمه حسابی میخشو محکم کرده ! ولی الان..کاملا به اشتباهم پی بردم..ارمیا مرد فوق العاده عاقلیه ! بچه نیس که عقلشو پای یه بچه بذاره ! حتی می تونی بفهمی نوع نگاهشم به تو باترمه زمین تا آسمون فرق داره ! اینوتو باید بهترازمن بدونی شمیم خانوم! نه این که بعد ازچند سال به مردت..به تکیه گاهت..به عشقت شک کنی!

شمیم درفکرحرفهای سایه خیره برروی زیرانداززیرپاهایش مانده بود وگاهی با دستش هم نخی ازروی آن می کند وباآن بازی می کرد..المیرا هم باشنیدن حرفهای سایه ساکت شد..اوهم شاید شک کرده بود که سایه درست می گوید یانه ؟!!!

احسان که آخرین گره های تور ساختگی والیبال را به درخت های دوروبرش می زد گفت :

- خانوما وآقایون والیبالیست به خودشون یه تکون بدن ایشالله ..بازی داره شروع میشه ..

ترمه مثل همیشه ازجا پرید ...

- من نفراول بودم..من پاسور می شم !

سایه هم اشاره ای به سینا کرد وباهم بلندشدند...ارمیا گفت :

- موضوع چیه ؟!!

احسان گفت :

- عزیزم ..شما بدون اینکه بخوای اسمت رفته جز تیم ..باورکن عاشق اون اسپک زدنتم من !..

همه بااین حرف احسان خندیدند وارمیا گفت :

- اِ؟!! اونوقت اگه من افتخارندم چی ؟!!

المیرا ازجایش برخاست وبازوی ارمیارا گرفت وبه زور اورا بلند کرد:

- افتخارندی خودم چکیت می کنم قربونت برم ...

- ای بابا..ولم کن المیرا جون..خودم بلدم راه برم ...

احسان بلند گفت :

- ببینین ..این همون المیرا خانومه که نازمی کرد برا بازیا!!...تماشاکنین..

همه بازهم خندیدن !..المیرا دست به کمرزد وروبه شوهرش گفت :

- بیا وخوبی کن ! بشکنه دست بی نمک ! می خوای برمی گردما؟!!

ارمیا این باربازوی المیرا راکشید وگفت :

- بیابابا...خوبه اومده بودی منو راضی کنی !

احسان با لبخند روبه شایان گفت :

- آقای کیانفر..بااجازتون ماقبلا روشما هم حساب کردیم !

شایان باتعجب یک ابرویش را بالا داد وگفت :

- من ؟!! ولی من که..

حمیده خانم نگذاشت او حرفش را ادامه دهد وگفت :

- پاشو پسرم ..پاشو برو توجمع جوونا...نشستن مال شماها نیس..

شایان نگاهی به مادرش کرد...مادرش با رضایت گفت :

- راس می گن مادر...حرفشونو زمین ننداز...

شایان چشمی گفت وکت چرمش را ازتن درآورد وازجا بلندشد..درحالی که آستین های لباسش را بالامی زد روبه بچه هایی که برای والیبال ایستاده بودند گفت :

- آماده باشین که همتونو باتوپ له ولورده کنم !

بچه ها خندیدند..شایان گفت :

- والیبال دارم درحد المپیک !

احسان گفت :

- عیب نداره داداش..بالاخره بایدیکی هم توپ جمع کن باشه دیگه !

کیانفرسری تکان داد وهمه زدند زیرخنده...

تیمشان تکمیل بود انگار...ترمه و ارمیا و المیراواحسان دریک طرف ایستاده بودند وسینا وشایان وسایه هم دریک طرف دیگر...

احسان نگاهی به تیم مقابل کرد ...یک نفرکم داشتند..روبه شمیم گفت :

- شمیم خانوم شما که جاموندی هنوز ؟!

شمیم لبخندی زد وگفت :

- اگه میشه دور منوخط بکشین ..

سایه گفت :

- لوس نشو...توکه گفتی میای!

شمیم که بی حوصله بود ازجابرخاست وگفت :

- برااین که دیگه مث بقیه نازنکنم مجبورم بیام !

همه شروع به دست زدن کردند واحسان گفت:

- برید تو تیم روبرو شمیم خانوم..

شمیم نگاهی به ترمه وارمیا که دریک تیم بودند کرد وبعد قدم برداشت وکنارشایان قرارگرفت..درست روبروی ارمیا درتیم مقابل ! .

شایان گفت :

- خانوم خرسند دستم به دامنتون ! من اینجا عین نخودی ها می مونم !

شمیم ریز ریزی خندید وگفت :

- عزمتونو جزم کنین ببریمشون..کاپیتان اونا واسه بازوندن ده نفرمث منوشما بسه !

وباسربه ارمیا اشاره کرد..شایان سری تکان داد وگفت :

- ازهمین الان برنده حسابمون کنین !

شمیم بازهم خندید وسرش را چرخاند که..

اوه..نگاه عصبی وچشم غره ارمیا ازرویش برداشته نمی شد...بی اعتنا سرش را ازروی صورت ارمیا گرداند وباخود فکرکرد این نگاه هارا برود به همان ترمه بیندازد بهتراست !

احسان بایک سرویس بازی را شروع کرد..توپ بین دوتیم پاس داده می شد...

دراولین پاس وارد شده توسط ترمه به داخل زمین مقابل شمیم با یک ساعد محکم توپ را به داخل زمین حریفشان منتقل کرد...همان موق ارمیا با یک پنجه سریع درحالی که توپ را به ترمه پاس می داد اورا صدا زد :

- بگیر ترمه !

ترمه برگشت وتوپ ارمیا را ازتور رد کرد...توپ به زمینی که شمیم درآن ایستاده بود منتقل شد ودرست وسط شمیم وشایان قرارگرفت ..شمیم خواست که به زیر توپ برود اما همزمان شایان هم همراه باشمیم به سمت توپ می آمد ویک هو این باعث شد که هردو روی زمین بخورند وتوپ هم ازدستشان دربرود!

صدای دست زدن های تیم ارمیا به گوش می رسید...سینا وسایه نزدیک آمدند...شایان فوری ازجا بلند شد وروبه شمیم با نگرانی گفت :

- خانم خرسند حالتون خوبه !؟

شمیم لبخندی زورکی زد وازروی زمین خودرا بلند کرد ولباس هایش را تکاند وگفت :

- نگران نباشین ..چیزی نیس..

سایه گفت :

- اگه جاییت آسیب دیده برو بشین ..

- حالا گفتیم حوصله نداریم ! به این زودی که جانمی زنم دیگه !

سایه آرام گفت :

- نگاش نکن..ولی ارمیا داره ازنگرانی می ترکه..

شمیم طبق گفته سایه سرش رابالا نکرد اما دلش غنج می رفت .یعنی واقعا سایه راست گفته بود؟! کاش می توانست ..کاش می توانست و زل می زد وقیافه ارمیا را آن لحظه که زمین خورده بود را بررسی می کرد!..دستانش را محکم مشت کردتا به خود مسلط شود..

صدای فریاد احسان آمد »:

- یک – هیچ..به نفع ما..ادامه می دین ؟!!

سینا گفت :

- نه پس ! وایمیستیم قیافه های کج شمارونگاه می کنیم !

همه خندیدند...ارمیا گفت :

- احسان نوبت منه سرویس بزنم ..

شمیم زیرلب گفت :

- اوه ..اوه ! ازهمین الان دو به هیچ شدیم!

احسان توپ را به سمت ارمیا پرت کرد وارمیا آن را روی هوا گرفت...بیرون زمین ایستاد وبایک سرویس پرشی سه متربه هوا پرید و روی سرتوپ کوبید..توپ با شتاب به سمت زمین مقابل درحال سقوط بود وشمیم خیره به آن مانده بود..سایه داد زد :

- یکی بره زیرش...

شمیم هنوز خیره مانده بود...انگارارمیا ازقصد توپ را به سمت شمیم زده بود...انگارکه قلب شمیم را نشانه گرفته باشد...شایان گفت :

- شمیم ..

شمیم باتعجب به شایان نگاه کرد..اوکه هیچ وقت اسمش را این طور صدا نمی زد !شایان گفت :

- داره می اد رودست تو...آماده باش..

شمیم به توپ نگاه کرد..یک ثانیه بعد توپ روبرویش بود وشمیم تمام حرصهایی که ازارمیا داشت را درخود جمع کرد وبایک ساعد محکم توپ را به بالا پاس داد وشایان یک قدم جلو رفت وبایک پنجه توپ را به زمین ارمیا پاس داد...ترمه که کاملا غافلگیرشده بود ناخوداگاه توپ را روی دست گرفت وبعد به بیرون پرت کرد...ارمیا روبه ترمه داد زد:

- حواست کجاس ؟!

ترمه لبش را ازپشیمانی گازگرفت وسایه ازخوشحالی جیغ زد وبالاوپایین پرید..سینا وشمیم وشایان هم شروع به دست زدن کردند..شایان روبه شمیم سرش را نزدیک برد وگفت :

- کارت عالی بود..

شمیم لبخند زد وسرش رابالا کرد...! بازهم ..نگاهش این بارفرق می کرد..به جز عصبی بودن ..به جزغیرت وخشم ..یک غم هم به خود اضافه کرده بود! ...

شایان دادزد:

- یک – یک ...بدین توپ و نوبت مائه سرویس بزنیم ...

ترمه توپ را بااخم ازکنارزمین برداشت وبه سمت شایان پرت کرد...شایان توپ رابه سینا که نفر اول بود داد وسینا بایک سرویس توپ را به زمین مقابل انتقال داد...

شایان نگاهش را به شمیم دوخت وگفت :

- دلم می خواد این دفعه هم گل بکاری..

شمیم شانه ای بالا انداخت وگفت :

- من که چشمم آب نمی خوره ! فک نکنم دیگه بشه ...

شایان یک لبخند زد وگفت :

- نترس چشت نمی زنم..اگه ارمیا کاپیتان اوتیمه ..توهم کاپیتان این تیم !هوم ؟!

ومنتظرنشد تا عکس العمل شمیم را ببیند..چشمکی کوچک زد وسرش را برگرداند که...

توپ اززیر دست ارمیا وازبالای تور باشدت به سمت شمیم سقوط می کرد وشمیم حواسش نبود...شایان مانده بود وسایه داد زد :

- شمیـــــــم..

شمیم سرش رابالا کرد که..تازه توپ وارد شده به زمینشان رادید...دستپاچه شد..توپ ازسرعت زیادی که داشت محال بود بشود کنترلش کرد..مخصوصا درآن موقع !شمیم فقط توانست خودش را جلوی توپ بیندازد واما توپ با همان سرعت وشدت درشکم شمیم فرو رفت وشمیم یک لحظه دردی وحشتناک درتمام قسمت شکمش احساس کرد دستش را روی شکمش گرفت وبه صورت دوزانو روی زمین افتاد...

همه دست ازبازی کشیدند وبه سمت شمیم راه افتادند...شایان به پای شمیم زانو زد :

- چی شد خانم خرسند ؟!حالتون خوبه ؟!

حتی دیگرافرادی که دربازی شرکت نداشتند هم متوجه این قضیه شده بودوازبین آنها خانم دادفر ومادربزرگ به سمت شمیم می آمدند...سایه کنارشمیم نشست وگفت :

- خیلی درد گرفته ؟!!

شمیم بی حال چشمانش اشکی اش را بالا آورد ودرحالی که لبهایش را ازدرد روی هم فشارمی داد گفت :

- چیزی نیس..

سینا گفت :

- رنگتون پریده خانم خرسند..مطمئنین خوبین ؟!

شمیم سرش رابه معنی تایید تکان داد وخواست بلند شود که شایان گفت :

- صبرکن شمیم ..

وروبه سایه والمیرا گفت :

- خانوما..شما کمکشون کنین..

همان موقع احسان نزدیک گوش ارمیا که با چشمان خیره وکلافه به شمیم نگاه می کرد آرام گفت :

- بیا! اینم از اسپک زدن مزخرف آقا! ده باربهت گفتم لااقل اگه می خوای حرصتو خالی کنی با پنچه بزن نه اسپک ! زدی شیکم خانومتوپاره کردی خوب شد؟!!

ارمیا عصبی گفت :

- خفه شو احسان..

- خفه شم که تو همین طوری اینجا مث الم وایسی ماتم بگیری! من که می دونم داشتی شایان وشمیمو می پاییدی ..من که می دونم ازقصد اون توپ رو زدی تو شیکم شمیِـ...

ارمیا میان حرف احسان پرید وگفت :

- اونش به توربطی نداره ..

وبا قدم هایی محکم وسریع به سمت جمعی رفت که شمیم را احاطه کرده بودند...

- برید کنارببینم..برید کنار...

ودیگران را کنارزد وروبروی شمیم زانو زد..اول ازهمه نگاهی چپ به شایان انداخت ..که باعث شد شایان کمی خود را جمع وجور کند وبعد هم بلند شود وبایستد...روبه شمیم گفت :

- می تونی راه بری؟!

شمیم درحالی که محکم شکمش را فشارمی داد هرچند دلش می خواست جواب ارمیا را ندهد تابیشترجلوی همه کنف شود! اما درآن اوضاع وقتش نبود! باتکان داد سرش جواب مثبت داد...ارمیا بازویش را گرفت واورا بلند کرد وشمیم به سختی روی پاایستاد..ارمیاگفت :

- می برمش توماشین استراحت کنه..

حمیده خانم گفت :

- مادربذارماهم بیایم یه نگاه بندازیم یه وقت چیزیش نشده باشه ..

- نمی خواد مادربزرگ ..اگه چیزی بود خودم میام می برمتون..

زهره خانم هم فوری گفت :

- پس بذارمن یا المیرا بیایم ارمیا جان!

ارمیا محکم وجدی روبه مادرش گفت :

- گفتم نمی خواد مامان ! خودم هستم !

وراه افتاد وآرام آرام شمیم را به سمت ماشینش که بیرون ازجنگل قرار داشت برد!

وقتی به ماشین رسیدند...ارمیا درعقب را بازکرد وخواست دوباره دست شمیم را بگیرد که شمیم دستش را باخشم کشید وخودش را روی صندلی عقب کشید...ارمیا زیرلب گفت :

- لجباز!

شمیم که شنیده بود ارمیا چه می گوید..خود پوزخند زد وگفت :

- من یا توکه حرصتو روتوپ وشکم بدبخت من خالی می کنی !

ارمیا هم سوار ماشین شدوپایین پای شمیم نشست وگفت :

- همش تقصیرخودتو واون شایان جونته !

شمیم عصبی وتقریبا باصدای بلندی گفت :

- اون شایان جون من نیس! اون فقط...

ارمیا پوزخند زد وگفت :

- آها فقط صاحب کارت بوده ؟!! ازکی تاحالا این صاحب کارا واسه منشیای متاهلشون چشمک می زدن ماخبرنداشتیم ؟!

شمیم یک آن دردلش چیزی خالی شد...دلش ریخت...ارمیای تیزبین ! اوهمه چیزرا زیرنظرداشته !...نطقش کورشده بود..نمی دانست جواب ارمیا را چه بدهد که ارمیا بازهم ادامه داد:

- والله ماهم پنچ شیش ساله رییسیم منتها اگه هرغلطی هم کردم توشرکت به زیردستام نخ دادم دیگه !..

شمیم فوری گفت :

- پس من برگ چغندربودم سه سال پیش..

ارمیا باخشم وعصبی روی شمیم خم شد ونزدیک صورتش حرفش را قطع کرد وگفت :

- تو زن من بودی احمق !اون موقع هایی که من بهت چشمک می زدم به زنم چشمک می زدم نه زن متاهل زیردستم ! اونم جلو شوهرش!

شمیم خیره درچشمان ارمیا ساکت ماند..خدای من ! دردشکمش فراموشش شده بود دراین چنددقیقه ای که ارمیا نزدیکش شده بود...بوی عطر لاوَش ..فوق العاده بود!.داشت ازهوش می رفت..ارمیا عطر مورد علاقه شمیم را زده بود؟!شمیم بی طاقت آب دهانش را قورت داد ودرد دل آرزو می کرد..این لحظه ها به هیچ وجه پایان یافتنی نباشد ! حتی اگرارمیا اورا زیرکتک بگیرد!ارمیا کمی درچشمان شمیم نگاه کرد وصاف نشست ...شمیم دردل می گفت :

- نه ..خواهش می کنم..بذار عطرت تو مشامم باشه ..

اما فایده ای نداشت..این باردیگر ارمیا حرف دل شمیم را نشنیده بود..نکند دل هایشان انقدر ازهم دور شده بود که دیگر تله پاتی های قدیمی شان هم ازبین رفته بود؟!!!

باخود لعنت می فرستاد به هرچه شایان بود وکیانفر وامثال آن که باعث وبانی این اتفاق هاشده بود!

ارمیا گفت :

- بهت گفتم..توخونه..قبل ازرفتنمون بهت گفتم شمیم ! گفتم وای به حالت اگه ببینم بازم با این یارو...

حرفش را ادامه نداد وکلافه دستی درموهایش فرو کرد وگفت :

- لجبازی..شدی درست عین همون اولایی که وارد زندگیم شده بودی!

شمیم با تعجب چشمانش را درشت کرد وارمیا گفت :

- ولی من اینو نمی خوام ! من مادربچمو می خوام ..همون دختر عاقلی که باسن کمش ..باصبوریش..بافهمش..منوعاشق خودش کرد...

وحرف آخرش را محکم زد وبه شمیم نگاه کرد..شمیم لب به دندان گرفت وچشمانش را بست ..ارمیا سکوت کرد وچیزی دیگرنگفت...!

شاید یک دقیقه ..شاید بیست ..یا سی! ..نمی دانست ..شمیم نفهمید که چه مدت ارمیا همان طور نشسته بود وبه جایی خیره بود اما بالاخره بعد ازان سکوت طولانی روبه شمیم گفت :

- حالت بهتره ؟!

شمیم سرش را به معنی "آره "بالا وپایین کرد..ارمیا جدی گفت :

- جواب نشنیدم ..گفتم حالت بهتره ؟!!

شمیم بی حال جواب داد:

- آره ...

ارمیا گفت :

- مانتوتو بزن بالاببینم چی شده !

شمیم روی شکمش را گرفت وگفت :

- نمی خواد..گفتم که چیزی نیس.!

ارمیا کمی مکث کرد ودرنگاه شمیم پوزخند زد :

- چیه ؟! می ترسی ازم ؟! ازشوهرت ؟! ازارمیا ؟ارمیایی که ازسروکولش بالا می رفتی !

جمله آخررا باتمسخری گفت وسرش را به طرف پنجره ماشین گرداند ...شمیم باصدایی که سعی می کرد نلرزد گفت :

- برااین که ثابت کنم اونی که فک می کنی والان گفتي درست نیس..باشـه من...

هنوز حرفش تمام نشده بود که صدای محکم بهم خوردن درماشین را شنید...! صدایش مانند پتک روی مغز شمیم بود! ...به جای خالی ارمیا نگاه کرد...دیگر نبود!...دستش هنوز برروي لباسش خشک شده بود !لبش را به دندان گرفت ودرحالی که بادستش شکمش را ماساژمی داد بوی عطراورا با نفس های عمیقش تا عمق وجودش فرو کرد...کاش اصلا به ارميا یکبارهم نه نمی گفت ! کاش می شکست طلسم این جدایی بدقلق !

به سختی ازجایش بلند شد ونشست ...درآینه کوچک ماشین شال روی سرش را مرتب کرد ...دیگر حوصله اش سررفته بود نمی توانست تنها تحمل کند...درماشین را بازکرد وپیاده شد...یکی دوقدم راه رفت...نه خوب بود..شاید یک درد جزیی فقط آزارش می داد...که آن هم اگرمیان جمع قرار می گرفت یادش می رفت..نباید خیلی نازخودش را می کشید...زیادی اش هم خوب نبود!

- شمیم حالت خوب شد ؟

به پشت سرش نگاه کرد..المیرا وسایه باخنده پیش می آمدند..شمیم گفت :

- شما دیگه چرا اومدین ؟

سایه گفت :

- ارمیا اومده درگوش المیرا گفته پاشو برو مراقب زنم باش که ندزدنش !

شمیم اخمی کرد وگفت :

- چرت نگو!

المیرا گفت :

- راس می گه..خودش ول کرده اومده به من میگه توبرو پیشش...می خواستم بگم خب داداش من،مامان که همون اول گفت بذارما بیایم پیشش منتهاتوصدا کلفت کردی گفتی ...

وبعدالمیرا صدایش را کلفت کرد وگفت :

- خودم هستم !

شمیم وسایه زدند زیرخنده والمیرا بدون اینکه بخندد گفت :

- والله !

شمیم گفت :

- جوش نزنین حالا بیاین بریم ..من چیزیم نیس!

سه نفرباهم قدم برمی داشتند...شمیم گفت :

- تمنا دست کیه ؟

المیراگفت :

- ارمیا بغلش کرده ..نترس آرومه آرومه ..

- بمیرم حتما گشنش شده ..!

سایه گفت :

- الان که رفتیم زود برو یه جایی که پنهون باشی شیرش بده بعدبیا قراره همه ای یه بازی جمعی راه بندازیم ..

شمیم گفت :

- نمی دونم شماها خسته نمی شین ؟!همین الان داشتین بالا وپایین می پریدین !

المیرا گفت :

- همیشه که مث امروز نیس..هممون مشغله داریم ..یه امروزیو که دور هم جمع شدیم باید کمال استفاده رو ببریم ..

شمیم چیزی نگفت ودیگرسکوت شد ..تا به جمع رسیدند!

صدای احسان بلند بود وجمع درپی حرف های او می خندیدند ..ارمیا بادیدن شمیم چشمان نگرانش را روی المیرا چرخاند..المیرا که سنگینی نگاه برادرش را می دید ..بااشاره گفت که خوب است !

ارمیا نفس راحتی کشید وتکه نانی را که دردست داشت را به دست تمنا داد تا مثل همیشه کم کم ازآن نان سق بزند وروی لثه هایش بکشد...شمیم بادیدن این صحنه خیالش راحت شد..اگرتمنا شیرش را نخورده بود لااقل ارمیا باسوپ ونان واین چیزها سیرش می کرد...

احسان که دید المیرا وشمیم وسایه برگشتند گفت :

- خب خانوما هم که اومدن...حالا اگه موافق باشین بریم سراغ بازی...

آقای دادفرگفت :

- پسرم بذارعرق بچه ها خشک شه ..تازه ازراه رسیدن..

احسان باخنده گفت :

- نه پدرجون ..همه راضی ان..اصلا هرکی موافقه دست بزنه ...!

لحظه ای سکوت شد...احسان نگاه متعجبش را روی جمع دوخت...یعنی انقدر استقبال گرم ؟!!! داشت ناامید می شد که همه باخنده شروع به دست زدن کردند..احسان خندید ودستی به صورتش کشید وگفت :

- می خواستم بلند شم فرارکنما...به دادم رسیدین ..

زهره خانم گفت :

- یه ساعت به ظهره ..هنوز تاناهارآماده بشه وقت داریم ..پسرم اجازه می دی ما بزرگترا هم توبازیتون شرکت کنیم؟!

احسان باتعجب به مادرزنش نگاهی کرد وبعدگفت :

- اجازه مادست شماس مادر! منتهااین ورپریده ها می خوان گرگم به هوا بازی کنم میاین!؟!

صدای شلیک خنده جمع بلند شد...

ارمیا که کناراحسان نشسته بود باضربه آرامی به پشت سراحسان گفت :

- سربه سرمامان من نذاربچه !

- من غلط بکنم سربه سرمامان بذارم..اصلا به خاطرحضور مادرهم که شده یه بازی می کنیم که همه بتونن شرکت کنن هوم ؟

زهره خانم لبخند زد واحسان گفت :

- ببینین ..یه بازی جالبه که هرنفر روی کاغذ یه چیزی می نویسه..مثلا شعر،جوک یا حتی یه کلمه ..هرچی دلش بخواد..منتها زیر18 سال بنویسین که بشه توجمع خوند !

صدای ریزریزخندیدن بعضی ها می آمد واحسان گفت :

- بعدم که همه نوشته هاشون تموم شد کاغذهارو تامی زنیم ومث قرعه میگیریم جلو همه..هرکسی یه دونه برمی داره ومی خونه..اونوقت اون کاغذبانوشتش هرچی باشه می شه فالش!

المیرا گفت :

- اِ یعنی چی ؟!! شاید مایه چیزنیت کنیم یه چیزدیگه دراومد!

احسان گفت :

- خانوم شما به نیت کاری نداشته باش..شما وقتی فک کنی می خوای فال بگیری باهرچیزی بالاخره جوابتو می گیری..

سینا گفت :

- باید خیلی جالب باشه من هستم ..

احسان گفت :

- هرکی عضوه دست نزنه !

همه شروع کردند به دست زدن آن هم فوری وبدون مکث !

احسان باخنده گفت :

- دارم به این نتیجه می رسم که خیلی آدم مهمی ام !

ارمیا ریز ریزمی خندید وسرتکان می داد!...

بازی با عضویت همه ی جمع شروع شد...احسان به هرنفر تکه ای کاغذ داد ویکی دو خودکارهم به آنها داد تا دست به دست شود ونوشته هایشان را بنویسند...

همه باهم پچ پچ می کردند وگاهی صدای خنده کسی بلند می شد..احسان بلندگفت :

- دِ..تقلب نداشتیما..هیچ کس نباید نوشتشو به کسی دیگه نشون بده..

حمیده خانم گفت :

- مادرمن سواد ندارم ..باید بدم به یکی برام بنویسه !

- حالا شما استثنا مادربزرگ...بقیه که سواد دارن حواسشون باشه..اگه نوشته ها لو بره بازی اصلا فایده نداره !

ترمه ازجا بلند شد وگفت :

- من نوشتم..حالا چیکارکنم ؟!

احسان گفت :

- بدین به من ..

وکیسه فریزری را وسط گذاشت وگفت :

- هرکی نوشته بندازه تواین ..

درعرض ده دقیقه بعد همه نوشته هایشان را توی کیسه انداخته بودند...احسان کیسه را مرتب تکان می داد تا کاغذ ها درهم شود..روبه جمع گفت :

- به همه تعارف می کنم ..هرنفرکه کاغذشوبرداره بدون اینکه بازکنه صبرمی کنه تا نوبت خوندنش برسه ..

المیرا با اعتراض گفت :

- اِ..احسان این چه قانوناییه ازخودت درمیاری!

- عزیزم ..ببین تواین جمع فقط تو سرمن غرمی زنی !..صبرداشته باش می فهمی من به نفعتون می گم ..!

جلو رفت وهرکس یک کاغذ برداشت ..احسان آخرین کاغذی را که مانده را هم خودش برداشت وگفت :

- خب ازهمون اول..ازمادربزرگ شروع می کنیم چون بزرگ همه ی ماهستن..

انگارهمه موافق بودن وحمیده خانم گفت :

- ممنون پسرم ..من که نمی تونم بخونم..!

ارمیا گفت :

- بدین مامان براتون بخونه ..

حمیده خانم کاغذش را به زهره خانم داد واوکاغذرا بازکرد وخواند:

- برایت یک بغل گندم

دلی خشنود ازمردم

برایت سفره ای ساده

حلال وپاک وآماده

برایت یک غزل احساس

دوبیتی های عطریاس

برایت هرچه خوبی هست دعاکردم ...!

همه لبخند زدند وباهم بلند گفتند:

- آمین !

مادربزرگ هم لبخند می زد ..احسان گفت :

- بفرما المیرا خانوم..حالا بگو فالا درست درنمیاد!

نفربعدی آقای دادفربود که کاغذش را بازکرد وگفت :

- بااجازه جمع..

واگذارت می کنم به روح نادرشاه !...اگه بلند نشی یه قر بدی!...

صدای غش غش خنده های نفرات بلند شده بود...

آقافرید لبخندی زدوگفت :

- آقااحسان تحویل بگیربازیتو!

احسان سرش را کمی خاراند وگفت :

- پدرجون عیب نداره که حالا..شما اگه روتون نمیشه جلو جمع می تونین برین خونه جلو مامان جون انجام بدین هان !؟!

ارمیا سقلمه ای به پهلوی احسان زد وگفت :

- خفه شو لطفا!

هنوز ته مانده ای ازخنده روی لب ها باقی مانده بود که نفرسوم زهره خانم بود...که خواند:

- یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور

کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن

دین سرشوریده بازآید به کنعان غم مخور...

زهره خانم لبخند غمگینی زدوسرش را بلند وکرد وبه شمیم چشم دوخت...شمیم که می فهمید زبان شعرونگاه مادرشوهرش ازچیست سرش را پایین انداخت ..احسان گفت :

- حالا نوبت خانوم کیانفره..خانوم بفرمایین..

مادرشایان کاغذش را بازکردوگفت :

- ازهمه عذرمی خوام ..

وخواند:

- یارب ازدلهای ماسوز محبت را مگیر

این تجمع این توسل این ارادت را مگیر

هستی مابستگی دارد به حب دوستان

هرچه می خوای بگیر امارفاقت را مگیر..

وبازهم همه باهم گفتند:

- آمین ..

احسان گفت :

- ازاین جابه بعد جمع میشه بچه گونه! کی اول می خونه ؟

سینا گفت :

- من من..البته اگه جسارت نباشه

- بخون دادا..بخون حالشو ببریم ...

سینا کاغذش را بازکردوبا دیدن کلمه روی کاغذ!...ماند..باتعجب ومات روی کاغذ...بعدهم بانیش خندی سرش را بالاکرد وگفت:

- زرشـــــــک !!!

همه باتعجب به سینا نگاه می کردند..سینا گفت :

- به جون خودم نوشته زرشک !

صدای خنده ها بلند شد ...احسان گفت :

- نه خوشم اومد...مختص خودت بود سینا جون..نفربعدی؟!!

سایه گفت :

- من !بخونم ؟!

- بفرمایین ..

- زندگی را باید اززود پزآموخت..درحالی که پشتش می سوزه بی خیال نشسته رو آتیش سوت می زنه !

همه زدند زیرخنده...سایه گفت :

- خدانکشدتون بااین نوشته هاتون !به خداهنرمندین همه...

شمیم گفت:

- ایناهمش ازکوچیکترائه..جوونا ازاین چرتا می نویسن !

احسان گفت :

- نفربعدی رو خودم می گم..شایان جون افتخارمی دی عزیزم ؟!

شایان گفت :

- والله من بااین اوضاع ترسیده شدم..می ترسم یه چیزباشه آبرو نذاره واسم !

ارمیاگفت :

- عیب نداره شمابخون..همه ازخودن !قول دادن زیرهجده سال بنویسن !

شایان گفت :

- بعله..چشم ..پس بااجازه ..

وکاغذش را بازکرد:

- یکی بود که اونم رفت !...کاش ازاول غیرازخدا هیچ کس نبود....!

وبه شمیم نگاه کرد ولبخند وروبه جمع گفت :

- خداروشکرچیزی نشد..

ارمیا چپ چپ به اوخیره شده بود وشمیم سرش را تاآخرین حد پایین انداخته بود...احسان گفت :

- نوبت عشق خودمه...

المیرا گفت :

- بخونم ؟!!

احسان گفت :

- نه عزیزم ..منظورم ارمیائه!

المیرا بااخم گفت :

- یعنی چی ؟!حتما منم مامان بزرگتم !؟

دیگرافراد به بحث آن دو وحرفهای احسان می خندیدند..ارمیا گفت :

- بحث نکنین حالا..المیرا بخون..احسان شوخی می کنه..

والمیرا خواند:

- یارب آن دلبرشیرین که سپردی به منش ..می سپارم به ننش بابت اخلاق بدش!

بازهم صدای شلیک خنده همه! المیرا بااخم روبه احسان گفت :

- این دست خط توئه احسان!

احسان باچشمانی درشت شده گفت :

- ای بابا...فالت بداومده گلم چرا گردن من می ندازی ؟!!

- دارم میگم من دست خطتو می شناسم ..! تونوشتیش!

آقای دادفر گفت :

- بس کن المیرا جان..حالا هرکی نوشته..اینا جدی که نیس..براسرگرمی وشادیه ..! احسان جان بگو نفربعد بخونه قائله روختم کنین ..

- چشم پدرجون..ارمیابخون..

ارمیا کاغذش را ازمیان دستان کوچک تمنا که مچاله اش کرده بود به زور بیرون کشید وبازش کرد:

- چشم گذاشتم رفتی ! یادت هست ؟! تاهمیشه شمردن شرط بازی نبود!!!

ارمیا آه عمیق وغمگینی کشید ولبخند کجی زد..هیچ کس چیزی نمی گفت..انگارهمه یک هو دلشان گرفت..برای ارمیا..برای جمله ای که خواند..برای شمیم ..برای هردویشان..همه می فهمیدند وچندثانیه غم برروی تک تک چهره هانشست...شمیم سکوت را شکست وگفت :

- آقا احسان من می تونم بخونم ؟

- بله ..بله شمیم خانوم اجازه گرفتن نداره که بفرمایین..

شمیم تکه کاغذش را بازکرد وخواند:

- یکباره دلم فروریخت..! لعنت به کسانی که تو نیستند! اما عطرتورامی زنند...

ونگاه اشکی اش را به ارمیا دوخت..ارمیا سرش را بالا کرد .کلافه بود انگار.چشم درچشم شدند..شمیم فوری سرش را به سمت دیگری گرداند ...سایه نزدیک گوش شمیم گفت:

- شمیم ! شعرخودت بوده مطمئنم ازخودت به دست خودت رسیده !

شمیم لبخندی کج زد وچیزی نگفت..به قول احسان نیتش مهم بود که درست درآمده بود!

ترمه فوری گفت :

- آقااحسان من موندم وشما...حالا کی بخونه ؟!

احسان گفت:

- معلومه دخترخوب..من دیگه..اینم سوال کردن داره !

همه خندیدند..وترمه اخم کرد..احسان خواند:

- روزی آویز شدم ازشاخ پسته

بدیدم دختری روی خرنشسته ..

بهش گفتم به مابوسی نمیدی؟

بگفت می دم ولی خر وای نمیسته !

احسان خودش ریز ریزشروع کردبه خندیدن وهمه به دنبال او...دراین میان المیرا بود که بااخم گفت :

- احســـــــــــــان !!!

احسان درمیان خنده هایش گفت :

- به جون خودم این یکی رو دیگه من ننوشته بودم..ای دمتون گرم بااین شعراتون...

المیرا چشم غره ای به احسان رفت وباحالت قهرسرش را برگرداند وحمیده خانم گفت :

- ناراحتی که نداره دخترم..بابات گفت که..اینا همش واسه شادیه..به دل نگیر..ازبس شوهرت بانمکه نوشته های بانمک گیرش میاد!

ترمه گفت :

- حالا من موندم فقط بخونم ..

حمیده خانم گفت :

- بخون دخترم ..بخون توهم تابعدش بریم سراغ ناهاردیگه..

ترمه باشوق کاغذش رابازکرد وبلند خواند:

- مهدکودک لاله شیش تاپسرداله

یکی ازاون پسرا خیلی منودوس داله

سیبیل میبیل نداله..گفته که درمیاره ..

منم دندون ندالم خداکنه دلالم !

بازهم برای چندمین بار همه یک صدا وغش غش می خندیدند..مخصوصا المیرا که ازته دل می خندید ...حتی شمیم وارميا هم آرام لبخند می زدند...واقعا این یکی را دیگرنمی شدنخندند..درحالی که خود ترمه اخموی اخمو بود!

شایان نگاهی به قیافه دلخور ترمه کرد ودرمیان جمع گفت :

- شما که نباید به دل بگیرین ! ..دیدین که خیلی ازبچه ها حتی بدترازشما نوشته های مسخره ای داشتن..اما هیچ کدوم ناراحت نشدن ! ایناروباید جزخاطرات خوبتون بدونین که باهم انقدشادوخوش هستین !

ترمه سرش رابالا کرد وبه چشمان شایان نگاه کرد...خدای من ! یک آن دلش ریخت...چشمان ارمیا !نه نه ...ارمیا چشمانش خاکستری بود...پس چرا شایان انقدرحالت چشمانش مانند ارمیابود؟!! نگاهی به ارمیا کرد وبعد به شایان !چیزی دردلش پیچ وتاب می خورد...اخمش را تبدیل به لبخندی آرام روبه شایان کرد ودیگرسعی کرد نگاهش نکند...شاید ازارمیا می ترسید...شایدهم ازحرفها وتهدیدهای قبلش...گفته بود دیگرنباید حالا حالاها چشمش هیچ پسری را بگیرد!

حمیده خانم صدایش زد ..ازجایش بلند شد تا برای تدارکات ناهارکمک کند...اما درهمه حال یک جفت چشم را انگارکه روبروی خود می دید...یک جفت چشم ..نه خاکستری...! چشمانی قهوه ای رنگ که مرتب واتفاقی با آن چشم درچشم می شد !

*****

دوساعت بعد ازناهاربود ...هرکسی مشغول کاری بود...بعضی ها هم کناری دراز کشیده بودند تابرای دقایقی استراحت کنند...اما بیشتربزرگترها بود که برای استراحت خوابیده بودند...جوان ترها انگارکه هنوز نیرویی درتن داشتند بیداربودند..

المیرا وسایه وشمیم دورهم جمع بودند ...ترمه وشایان ومادرشایان هم بایکدیگر صحبت می کردند..وارمیا واحسان هم کنارآتش ایستاده بودند وحرف می زدند...

شمیم باحرص نگاهی به سیگار درمیان انگشت های ارمیا انداخت ولبهایش را روی هم فشارداد وروبه المیرا گفت :

- ببین اگه نری این کوفتی رو ازش بگیری خودم میرما..!

سایه روبه المیرا گفت :

- داری می بینی سه ساعته داره به خاطریه سیگارکشیدنش جون می ده !پاشوبرو !

المیرا لبخندی زد وگفت :

- خب خودش که میگه..اگه من نرم خودش میره !

وباشیطنت روبه شمیم گفت :

- حالاکه انقد نگرانشی خودت برو ازش بگیر!

شمیم گفت :

- من نگران اون نیستم !نگران تمنائم که خوابیده وداره دودای سیگاراین آقارو تنفس می کنه !

ودستی روی صورت کوچک تمناکه درآغوشش بود کشید...المیرا پوزخند زد :

- ارواح عمت ! توگفتی ومنم که الاغ! باورکردم !

شمیم چشمان چپ شده اش رابالا آورد وروی المیرا انداخت :

- المیرا میری یا ...

- یاچی ؟!یاچی هان ؟!! خب خودت برو بگو..بگو وقال قضیه رو بکن دیگه..به خدا مسخره کردین خودتونو! هی این قهرو کش می دین که چی بشه !

وزیرلب گفت :

- مزخرفا!

شمیم باهمان حال عصبی گفت :

- باشه من میرم ! من میرم ولی خودت داداشتو می شناسی نه ؟!! پوزخندای مسخره ومغرورشو! اگه یه ذره براش اهمیت داشتم اون سیگارلعنتی رو که من بارهاازش متفربودمو کنارمی ذاشت ! نه این که جلو چشمم اونم نزدیک بچه شیرخوارش هی پک بزنه هی دود کنه هوا حالشو ببره !

سایه بامیانجی گری گفت :

- بس کنین بابا! الان همه رو بیدارمی کنین..نیگا ارمیا واحسان هم زل زدن به شما دوتاخل!

شمیم بدون این که نگاه کند سرش را زیرانداخت والمیرا گفت :

- شمیم تودرمورد ارمیا خیلی اشتباه می کنی...من می گم مغروره ..می گم عصبیه ..می گم تواین هفت هشت ماه عصبی شده ! سیگارمی کشه ونمی تونه بذارتش کنار...اما نمی گم به توو تمنا بی اهمیته ! چون مطمئنم که شماهارو ازجونش بیشترمی خواد..اگه نمی دونی بدون شمیم خانوم..اون اگه نمی تونه سیگارشو ترک کنه..اگه یه ریز دود می کنه هوا اگه باحرص پک می زنه همش زیرسرتوئه...توورفتنت !عصبی شدنش!زجراش! خوبه یادت بیاری وقتی تو زندگیش بودی..سیگاراش به یکی دوتا درماه رسیده بود! اما حالا به پنج تا در روز!

وازجایش بلند شد وبه طرف ارمیا واحسان حرکت کرد...شمیم لبش را به دندان گرفت ...دیگربه هیچ رسیده بود..نمی فهمید..نمی دانست ..چه فکری درست است وچه فکری غلط!

المیرا کنارآتش و وسط شوهر وبرادرش جایی باز کرد وایستاد.دستانش را روی آتش گرفت وروی هم کشید...ارمیا با نگاه عاقل اندرسفیهی روبه المیرا گفت :

- راحتی عزیزم ؟!!

المیرابا لبخند گشادی گفت :

- اوهوم !

احسان لبخندی زد وارمیا گفت :

- رو که نیس لامصب!

احسان گفت :

- چیکارش داری عشقمو! مگه فقط تو سردت می شه ؟!

المیرا بااخم روبه ارمیا زبانی کوچک درآورد ...احسان خندید..ارمیا با جدیت گفت :

- خجالت بکش ...کیانفرومامانش می بینن زشته !

المیرا گفت :

- زشت اونه که یه بابا وایسه بالا سربچه شیرخوارش سیگاربکشه !

وبه سیگاردردست ارمیا اشاره کرد ..ارمیا مکثی کرد وبعدابروهایش را درهم کشیدوگفت :

- من که بالاسرتمنا نیستم !

المیرا دستش را به کمرش زد وگفت :

- زنتونگاه کن..یه مترهم باهات فاصله نداره ..تمناتوبغل شمیمه ..!

ارمیا نگاهش را به سیگاردوخت وبعد ازمکثی آن را درآتش پرت کرد..سیگارباصدای پیفی سوخت وسایه که ازآن فاصله این صحنه را دیده بود نزدیک گوش شمیم گفت :

- المیرا کارخودشو کرد..سیگاره پرت شد تو آتیش..

******

- دخترپسرای گل هرکی پایه دریائه پاشه !

همه به احسان نگاه کردند ...احسان گفت :

- چرااین جوری نگاه می کنین ؟!! همه ای با ماشین ارمیا میریم وغروب برمی گردیم هوم !؟!

ارمیا با لحنی شوخ گفت :

- ماشین خودت کج شده ازماشین من مایه می ذاری؟!

- نه می دونی ..ماشین توشاسی بلنده می تونه یه خروار آدمو ازجابکنه..منتها ماشین بدبخت من دونفرکه سوارشن می کشه روزمین !

همه جوان هازندند زیرخنده وازجابلند شدند...حمیده خانم گفت :

- لااقل یه خورده خوراکی ببرین گشنه نمونین !

ارمیا گفت :

- توماشین من همه چی هس مامان بزرگ ..

آقافرید گفت :

- پس تاهروقت خواستین بمونین قبل ازغروب یه خبربه مابدین ..ماخواستیم بریم تکلیف خودمونو بدونیم !

احسان گفت :

- چشم ..ولی به احتمال زیاد تا یکی دوساعت بعد ازغروب بیایم !

وبلند گفت :

- بچه ها عیبی نداره ازنظرشماکه !؟!

همه گفتند :

- نـــــه !

احسان گفت :

- خب خدارو شکر...بزنین بریم ..

جوان ها شامل همان هشت نفر عضو تیم والیبال بودند که باهم راهی شدند...شمیم تمنارا با اصرارزیاد حمیده خانم ومادرشوهرش پیش آنها گذاشت ..چون نمی خواستند نه تمنا اذیت شود ونه شمیم !

همه سوار ماشین شده بودند که شمیم سلانه سلانه درحالی که هنوز درفکرتمنابود پیش می رفت ...احسان ازداخل ماشین داد زد :

- شمیم خانوم سرعت بدین لطفا...دیرشد!

شمیم لبخندی زدوبه پشت سرش برگشت ونگاهی ازدوربه تمنا که دردستان مادرشوهرش خواب بودنگاهی انداخت ونگاهش را برگرداند...گره خورد ! همان لحظه نگاهش درنگاه نگران ارمیا گره خورد..انگاراوهم حسی مانند شمیم داشت ! هردو نگران بچه شان ! سرش را زیر انداخت وراه افتاد..این بارباسرعت بیشتری...

به ماشین وظرفیت آن نگاه کرد وخنده اش را فرو خورد !ایستاد... دیگرکه جایی برای اونبود! احسان والمیراکه جلو نشسته بودند...شایان وسایه وسینا وترمه هم عقب ! ارمیا هم که پشت فرمان ! روبه احسان گفت :

- انگارمی رفتین بهتربود آقا احسان ! من نمی تونم روسرماشین بشینم !

احسان گفت :

- شما که لاغر اندامین شمیم خانوم ..جایی نمی گیرین ..بپرین بالا بریم ..سخت نگیرین !

ارمیا زیرلب گفت :

- چرت نگو! جانیس می گه بپربالا!

احسان زیرگوش ارمیا گفت :

- حالا نگفتم که بپرتو بغل شایان جوش آوردی..!گفتم بپربالا!!!

ارمیا با آرنجش محکم درپهلوی احسان کوفت ...که احسان صدای دادش بلند شد ..ارمیا بی توجه به او سرش را ازپنجره ماشین بیرون کرد وروبه شمیم گفت :

- بیا بغل دست من بشین ..

شمیم سرش را روبه ارمیا چرخاند ..ارمیا درماشین رابازکرد وشمیم لحظه ای بین رفتن ونرفتن ماند! ..ارمیا آرام طوری که کسی نشنود گفت :

- بیا نمی ذارم له شی !

وبه دنبالش با لبخندی چشمکی کوچک زد ..شمیم پرکشید...هم خودش هم دلش...هرچند سعی می کرد راه رفتنش را کنترل کند تا ارمیا شوق وذوقش را نفهمد اما نمی شد ! دیگر گذشتن ازچشمک های ارمیا غیرممکن بود...به آرامی برروی صندلی ارمیا خزید وارمیا خودش را کنارکشید تاشمیم راحت تربنشیند... طوری که صدای داد احسان درآمده بود:

- بابا بیا بشین رودنده دیگه! خفم کردی ..یه ذره برو کنار!

ارمیا نزدیک گوش احسان با جدیت گفت :

- وقتی گدابازیات نمی ذاره ماشین خوشکلتو تکون بدی حالام بخورش!

شمیم با خنده ای که قورت می داد بازوی ارمیا را گرفت وبه طرف خودش کشید..آرام گفت:

- من جام خوبه ..بذارراحت باشن..

وارمیا را به طرف خود کشید ..ارمیا ازبرخورد هرم نفس های شمیم تنش داغ شد ونگاه ذوب کننده اش رابه سمت شمیم دوخت ... احسان که فهمیده بود گفت :

- یاحضرت عباس !الانه که بریم تو دیوار!!!

ارمیا با حرص وخنده نگاهش را به روبرو دوخت وگفت :

- زهرمار! دیوار کجابود وسط جنگل !

همه خندیدند...! شمیم هم لبخند زد وعطرلاو درگردن ارمیا را بوکشید...درآن فاصله کم ..به خوبی به مشامش می رسید...

تادقایقی بعد ارمیا ماشین را درست روی ماسه های ساحل متوقف کرد ...همه با شوق پایین پریدند وبه سمت دریا می دویدند..ارمیا وشمیم لحظه ای به آنها که درآن ثانیه ازکنارشان رفتند چشم دوختند وبعد ارمیا نگاهش رابه شمیم دوخت ...شمیم سنگینی نگاه اورا حس می کرد ..ذوب می شد ...داغ می کرد هم نگاهش را نمی گرداند...همانطوربه بچه ها نگاه می کرد که صدای ارمیا را شنید :

- اذیت که نشدی ؟!!

بدون اینکه نگاهش کند فوری وخلاصه گفت :

- نه !

ارمیا دستش را زیرچانه اش گذاشته وسرش را با انگشتش چرخاند وچشم درچشم اوگفت :

- حالا بگو...جات که بد نبود ؟!!

شمیم بامردمک های چشم های لرزانش دستپاچه گفت :

- نه ..

مکثی کردوادامه داد:

- خوب بود!

ودرماشین راباز کرد وفوری پایین پرید...ارمیا لبخند زد..باخود فکرکرد..اوهرچند هم مادرشده باشد...هرچند هم سالها بزرگ شود..اما هنوز برای ارمیا همان دختربچه نوزده ساله کم رو وعاشق ودلبربود!اوهنوز همان دخترکی بودکه با وقاربچگانه اش..باآرامشش ..ارمیارا عاشق کرده بود...!

ازماشین پیاده شد وپاچه های شلوارش را بالا زد ...پاهای سفیدش را بدون کفش وبرهنه کرد وبرروی ماسه های نرم وداغ ساحل قدم برداشت ..به سمت جمعی که ازشادی آب پاشیدن به هم داد وبیداد می کردند رفت ...شمیم هم داشت توسط سایه مورد حمله قرارمی گرفت..جلو رفت ..هنوز درست پاهایش آب دریا را لمس نکرده بود که احساس کرد تمام بدنش ، ازسرتا پاخیس شد...سرش را گرداند ..بادیدن سطل دردست احسان به سروروی خود نگاه کرد ...آب ازروی موها وپیراهنش شرشرمی کرد..صدای خنده پسرها وبعدهم دخترها بلندشده بود...ارمیا نگاه تهدید آمیزی به احسان کرد وپا گذاشت به دو...احسان که خطرراحس کرده بود سطل را زمین انداخت وگفت :

- اَی یا خدا! رو کرد...

واوهم دوید و ارمیا باسرعت به دنبالش ...همه سرگرم دیدن آن دو شده بودند...ارمیا داد می زد :

- مردی وایسا...

احسان هردفعه ای برمی گشت وبه پشت سرش که ارمیا نزدیک ونزدیک ترمی شد نگاه می کرد وگفت :

- غلط کردم ..به جون خودم غلط کردم ..

- نه دیگه دیرشده...

احسان سرعتش را بیشتر کردوداد زد :

- المیــــــــرا..به داد شوهرت برس که دادا لولوت خوردش!

المیرا که احسان را تشویق می کرد داد زد روبه احسان :

- بدو احسان ...داره بهت می رسه ..بدوووو...

شمیم ازارمیا مطمئن بود..اوهمیشه وقتی سرلج می افتاد تا لج طرف را درنمی آورد دست برنمی داشت ! می دانست آخر تلافی می کند..روبه المیرا گفت :

- بی خودی گلو پاره نکن..داداشتو می شناسی که...

المیرا گفت :

- وای نه ! احسان بدوووو...

شمیم سری به طرفین تکان داد وخندید ..ترمه هم که انگارازآن بازی طرفدار ارمیا بود مرتب بالا وپایین می پرید وزیرلب ارمیا را تشویق می کرد..اما حواسش نبود که یک جفت چشم اورا درنظردارد...

همان موقع ارمیا با یک پرش احسان را روی زمین انداخت وخودش هم روی سینه اش افتاد..با پیروزی گفت :

- می کشمت احسان !

احسان گفت :

- عزیزم من شمیم نیستم اینطوری روم چمبره زدیا !؟

ارمیا با خنده بلند شد واورا هم بلند کرد وگفت :

- خفه شو!اون کجا وتوکجا !

احسان ازسرخنده دادی زد :

- واوووووو ...

که همان موقع ارمیا با یک هل اورا در دریا انداخت...احسان خیلی راحت زیر آب ها خوابید وقرار گرفت ..صدای جیغ المیرا بلندشده بود..ارمیا مرتب احسان را زیرآب می برد وبعدهم بالا می کشید..احسان با سروصورتی که آب ازآن می چکید سرش را که ازآب بیرون می آورد داد می زد وکمک می خواست وبعد هم که سرش زیر آب می رفت قلوپ قلوپ آب می خورد..ارمیا با شیطنت می خندید ...المیرا با ترس به سمت برادرش دوید ...می ترسید احسان را خفه کند وخلاص ! بازوی برادرش را کشید وداد زد گفت :

- بسه توروخدا...خفش کردی..

ارمیا که چشمان نگران خواهرش را دید ...احسان را ول کرد واحسان خودش را ازآب بیرون کشید وهمان جا خوابید...ارمیا لگدی به پای او زد وگفت :

- پاشو الکی واسش نازنیا..من که می دونم اون زیرنفس می گرفتی..

وروبه المیرا گفت :

- یه بازیگریه برا خودش! گولشو نخوریا...

وراه افتاد به سمت بچه های دیگر...سینا بانزدیک شدن ارمیا گفت :

- حالش خوبه ؟!!

ارمیا لبخند زد :

- آره بابا..منتها الان داره واسه خانومش فیلم میاد..

شمیم بااین حرف ارمیا خندید ..اما بی صدا ..ارمیا خنده اش را دید..چشم دوخت..به لبها ودندان های ردیف سفیدش...چقدردلش برای این خنده ها لک زده بود!

احسان والمیرا نیم ساعت بعد آمدند...هوا داشت تقریبا روبه تاریکی می رفت ..همه به ردیف روبه دریا نشسته بودند ..احسان گفت :

- جمعتون جمعه فقط احسانتون کمه !

ارمیاروبه احسان گفت :

- برو لباساتو عوض کن سرما می خوری!

احسان پوزخند زد وگفت :

- مث اینکه خودت ازمن بدتریا!

المیرا گفت :

- پاشین ..پاشین دوتاتون برید پشت ماشین لباساتونو عوض کنین ..

ارمیا واحسان ازجا بلند شدند وباهم رفتند...احسان گفت :

- من که لباس نیوردم ! داری به منم قرض بدی ؟!

ارمیا نگاه چپی به احسان کرد وایستاد!گفت :

- حتما اون زیرزیریا رو هم من باید بدم !؟!

احسان کمی سرش را خاراند وگفت :

- خب همشون خیس خورده دیگه ! بعدم من کف دستمو بونکرده بودم تواین جوری می زنه به کلت وبدبختمون می کنی !

- خوبه تو شروع کردی!

- حالا بی خیال این حرفا!اون زیر زیریاروهم برامن داری دیگه ؟!

ارمیا به زور خنده اش را قورت داد وگفت :

- بیا بریم ...

احسان باخوشحالی به دنبال ارمیا دوید ..هردوپشت ماشین قرارگرفتند وارمیا ساکش را کنارپایشان قرارداد وگفت :

- تواول پشتتو به من کن من عوض کنم بعدتو...

احسان ابرویی بالا انداخت وگفت :

- جمع کن بابا عین دختربچه ها!

وادایش را درآورد :

- اول پشتتو به من کن !

ارمیا زد زیرخنده:

- خب ازتوی خاک برسرکه بعید نیس..می ترسم یه کاری کنی آبرو نذاری واسم !

صدای خنده احسان بلند شد ..درمیان خنده اش گفت :

- نه ..قول میدم...مردونه کاریت ندارم ..

- وای به حالت احسان..

- خب بابا گفتم کاریت ندارم دیگه زودباش ..الانه که فکربدمی کنن درموردمون !

ارمیا پیراهنش را درآورد...احسان چشمانش درشت شد ...بادیدن عضلات برجسته وبرنزه ارمیا صوتی زد وگفت :

- ای جوووووونم !

صدایش ازآن فاصله به گوش دیگرافراد رسید ..المیرا نزدیک گوش شمیم گفت :

- این دوتا خل دارن اوپشت چیکارمی کنن !؟

شمیم باخنده شانه ای بالا انداخت وگفت :

- شوهرتو به به به وچه چه افتاده ازمن می پرسی !

المیرا لب به دندان گرفت وگفت :

- روانیا!

آن طرف ماشین ارمیا به احسان بدوبیراه می گفت واحسان بی توجه می گفت :

- لامصب روبه روز داری برجسته ترمی شی..چیکارکردی باخودت ! ..منونیگا..عین مورچه دربرابرفیل !

ارمیا گفت :

- مرض احسان ! وقتی می گم روتو کن اونور برااین چیزاس!

احسان خودش را روی ارمیا رها کرد وگفت :

- به خدا شمیمو طلاق بده بیا منو بگیر...قول میدم خوش بختت کنم ...!

ارمیا با خنده اورا به عقب هل داد وگفت :

- ببند دهنتو!

وپیراهنی سبزرنگ اندامی پوشید ودرحالی که لباسهای خیسش را برمی داشت گفت :

- هرچی کنارتو واینسم واسه آبروم بهتره !زود عوض کن بیا..

ورفت ...

المیرا بادیدن ارمیا که پیش می آمد ..چشم غره ای به او رفت وچیزی نگفت..ارمیا گفت :

- چرا همتون غم بادک گرفتین ؟!! آب بازیتون همین بود ؟

المیرا گفت :

- همین که شما دوتا خودتونو سرما بدین بسه ! ماهمه ای یه تصمیمی گرفتیم ...

ارمیا دستانش را درجیب های شلوارش فروبرد وگفت :

- خب؟!!

سایه گفت :

- البته برا سرگرمیمون !

ارمیا گفت :

- حتما بازمی خواین این بازیهای مسخره رو راه بندازین ؟!

المیرا گفت :

- نه بابا!اولا این که داره غروب میشه وهوا سرد !

ارمیا کلافه گفت:

- خـــب ؟!

سینا گفت :

- خب نداره که ارمیا جون..یه آتیش می کنیم وتوهم برامون می خونی !

ارمیا چشمانش درشت شد...هنوز حرفی نزده بود که صدای احسان درحالی که نزدیک می شد آمد :

- آقا موافقم ! بزن قدش...

وجلوآمد ودستش را روبروی دست سینا گرفت !...ارمیا عصبی دست احسان را عقب کشید وگفت :

- چی چی رو موافقم ؟!!! به من پیشنهاد دادن تو قبول می کنی؟!

احسان گفت :

- مگه تو قدرت تصمیم گرفتن هم داری ؟!! خب گفتم حتما زرتی قبول می کنی دیگه !

ارمیا خیلی جدی روبه بچه هاگفت :

- هنوز ماه محرم تموم نشده ! می خواین سازتنبک راه بندازین ؟

المیرا گفت ":

- حالا کی گفت سازتنبک؟ ماهممون می دونیم هنوز ماه محرمه..اصلا تواین غروب آهنگ شاد حال نمیده..می خوایم غمگین بزنی..واسه ماه محرمم بزنی عیب نداره..ولی یه چی بزن جون خودت !

احسان به دنبال حرف المیرا گفت :

- راس می گن..اینا کرم به جونشون افتاده..بشین دوتا آهنگ غمگین بزن گریه کنن کرمشون بریزه !

المیرا چشم غره ای به احسان رفت وسایه می خندید...ارمیا گفت :

- نه !

احسان گفت:

- ای بابا! شمیم خانوم شما یه چیز به این شوهرت بگو..می گن خانوما رو مخ شوهرا خیلی تاثیردارنا!!!

شمیم بدون این که به ارمیا نگاه کند گفت :

- چی بگم والله ! هرجور خودتون دوس دارین !

احسان گفت :

- آقا من رفتم گیتارو بیارم ...اصلا ارمیا هم نزد خودم براتون می زنم ...

وراه افتاد به سمت ماشین ...ارمیا باحرص احسان را صدازد :

- احسان !

احسان بی توجه می رفت...ارمیا زیرلب گفت :

- دیوانه !

سیناباخنده گفت :

- من نمی دونم تواینو چطوری توشرکت تحمل می کنی؟!

ارمیا سری به طرفین تکان داد وگفت :

- یه هفته میاد سرکار پنج روزشو مرخصی می گیره ! یه روزشم که جمعه اس..می مونه یه روز..اونم به زورمیاد !

سینا بلند می خندید..احسان همان موقع دوان دوان با گیتارارمیا پیش می آمد ...همانطور که نفس نفس می زدگفت :

- ارمیا انگلیسی بخون !

سایه اعتراض کنان گفت :

- نه ..چی چی رو انگلیسی بخونه ! یه چیز بخونه بفهمیم چی می گه ! مگه می خوایم خودمونو مسخره کنیم !

ارمیا گیتاررا ازدست احسان گرفت وگفت :

- تا من کوکش می کنم شمام یه آتیش به پا کنین ...

سینا واحسان ازجا بلند شدند تا هیزم جمع کنندوارمیا به گیتارش ورمی رفت ...دخترها هم باهم صحبت می کردند..شمیم ازجا بلند شد...ارمیا ناخوداگاه نگاهش را به او دوخت..سایه گفت :

- چرا بلندشدی؟!

شمیم گفت :

- میرم رو اون تخته سنگ بشینم ..

- خب پس ماهم میایم !

شمیم گفت :

- بشینین سرجاتون توروخدا..می خوام تنها باشم ..

المیرا "ایشی " کرد وگفت :

- برو انقد بشین که ازتنهایی یخ بزنی !

ونگاهش را چرخاند...اوه ! ارمیا با ابروهایی درهم پیچ خورده به المیراچشم غره ای رفت که ارمیا نطقش کور کور شد وسرش را زیرانداخت...شمیم بدون هیچ حرفی راه افتاد...ارمیا نگاهش را به دنبال او فرستاد...درآن غروب نارنجی ! درآن هوای گرفته وباآن فاصله..اندام ظریف شمیم که ازاو دورتر می شد درنظرش زیباترین بود..

شمیم روی تخت سنگ های سرد نزدیک دریا نشست وموهایی که دراثر باد اززیر شالش برروی صورت ریخته بود را کنارزد...دستان را درسینه اش قفل کرد..نسیم خنکی می آمد وکمی سردش شده بود..هرچند ارمیا گفته بود لباس گرم بپوشد...اما ..شمیم فقط آنهارا آورده بود...کاش می توانست برود وپالتویش را ازتوی ماشین بردارد..اما دلش نمی خواست آن تخت سنگ های سرد وآن منظره دریارا ازدست بدهد..فقط یک چیز کم داشت ..درآن موقعیت ...فقط یک آغوش گرم ویک عطر لاو را به وضوح کم داشت ...! اگر بود...اگرتنشی بینشان نبود...الان شمیم هم گرم بود...آهی کشید وخودش را جمع وجورترکرد...بازهم دسته ای ازموهای لختش به دست باد برروی صورتش ریخت...این بارتلاشی برای برگرداندنشان نکرد...! فقط به دنبال بویی که به مشامش خورد سرش را گرداند...

درست شنیده بود...! بوی لاو...ارمیا ! کنارش ایستاده بود...هنوز نگاهش را ازاو نگرفته بود که ارمیا پالتوی مشکی خودش را برروی شانه های شمیم انداخت وگفت :

- پاشوبیا کنارآتیش سرده ...

- همین جا خوبه

- آره ..دیدم داشتی می لرزیدی!

شمیم چیزی نگفت...ارمیا کنارش نشست ..شمیم با تعجب به اونگاه کرد..ارمیا گفت:

- خیلی خب..پس دوتایی سرمامی خوریم !

ودرپی این حرفش لبخندی روبه دریا زد و مشغول تماشای دریا شد...شمیم به موهای نمناک ارمیا که دردست باد گرفته شده بود نگاه کرد...براق وخوش رنگ ...لخت وخوش حالت ..!

فوری ازجایش بلند شد...ارمیا نگاهش کرد..شمیم گفت :

- بریم پیش بچه ها!

- مگه نمی خواستی تنهایی این منظره روببینی ؟

شمیم پوزخندی زدوگفت :

- خودت می گی تنهایی! اما حالا که تنهانیستم دوس دارم بریم پیش اونا...

ارمیا ابرویی بالا انداخت وگفت :

- آها..پس من مزاحمت شده بودم !

شمیم به راه افتاد وگفت :

- هرجور دوس داری فک کن..

ارمیا هم به دنبالش راه افتاد که صدای احسان را که کنارآتش نشسته بود را شنید :

- چه عجب آقا افتخاردادن تشریف فرما شدن !

ارمیا باپایش به احسان زد وگفت :

- بزن کنارببینم ..جاخوش کرده...

احسان خودش را کنارکشید وارمیا نشست..شمیم هم درمیان المیرا وسایه نشست ...جمعشان کامل شد...هشت نفری دور آتش را محاصره کرده بودند...هوای آسمان دریا روبه نارنجی وبنفش رنگ می رفت...روبه غروبی زیبا...که با آتش گرم میان آن جوان ها هرکدام را درخلسه ای فروبرده بود..ارمیا نگاهی به تک تکشان کرد وخندید:

- هنوز که نخوندم انقد رفتین توحس!

شایان گفت :

- آخه می خوان ازاول حس بگیرن وسطاش گریشون بیاد!

احسان بلند خندید وگفت:

- زدی توخال شایان جون !

ترمه گفت روبه ارمیا گفت :

- میشه من یه آهنگی رو بگم بزنی ؟! خیلی دلم هواشو کرده !

ارمیا یک ابرویش رابالا داد وباخنده بانمکی گفت :

- ترمه حواست باشه ها..!..

ترمه باغم گفت :

- می دونم بابا!..می زنی یانه !؟

ارمیا خندید وگفت :

- می زنم ..بگو...

شمیم خیره به چشمان ترمه مانده بود! نمی دانست بگوید او وقیح است یا نه ! چون خودش تاچندساعت قبل تقریبا همین رفتارهارا با کیانفرداشت آن هم جلوی ارمیا! ...

به ارمیا نگاه کرد...نکند داشت تلافی می کرد ؟!! از ارمیا بعید بود! تلافی درکارش نبود..این ارمیا عاقل ترازاین حرفهابود که بایک بچه به خاطرتلافی رفتارهای شمیم گرم بگیرد! پس چرا انقدرباهم راحت حرف می زدند؟! منظور ارمیا ازآن حرفش که به ترمه می گفت :حواست باشه ها!!! چه بود؟!!..انقدرفکرکرد که وانقدر به ترمه خیره ماند که ترمه هم سنگینی نگاه شمیم را تشخیص داد وناخوداگاه لب به دندان گرفت وسرش را زیرانداخت...ارمیا شروع به زدن آهنگ درخواستی ترمه کرد وترمه همان طورکه زانوهایش را دربغل گرفته بود ازمیان شعله های آتش به صورت ارمیا وچشمان بسته اش خیره شده بود:

انگاری من زیادی ام

یاواسه تو عادی ام

دیگه منودوس نداری

بگو واسه تو من چی ام ؟

چرا فرق نداره بود ونبود من برات ؟

دیگه تمومه بازیمون ...حرفی نمونده توچشات !

می خوام برم ازپیش تو ..

بازم نمی خوای بمونم

دوسم نداری به خدا...

دوسم نداری می دونم ...

چرابرات فرق نداره بهم نمی گی که نرو

اونیکه تنهات می ذاره هنوز دوست داره تورو...

ترمه باشنیدن صدای ارمیا..آن هم ازنزدیک...آن هم با خواندن آهنگ مورد علاقه اش...درآن غروب ..درآن شعله های آتش...بی اخیتار اشک هایش ریخت..بدون اینکه حرکت کند یا ..

یا بخواهد اشک هایش راپنهان کند...چشمان ثابت شده اش برروی ارمیا می بارید ودراین بین فقط یک نفر اورا درنظرداشت! وبا ادامه دادن رد نگاه ترمه ! ..وقتی به ارمیا رسید...تعجب کرد...نمی دانست اشتباه می کند یانه..اما ..فوری نگاهش را به شمیم دوخت..نگاهش بانگاه شمیم تلاقی کرد..شمیم سرش را روی بازوی المیرا تکیه داد وبه آتش خیره شد! شایان نمی فهمید...این بین ..دردل این هفت نفرچه خبراست ! ..

انگاری ازگذشتمون ..

ازاون دل شکستمون

چیزی یادت نمونده و..

دلت می خواد بگی برو...

دیگه بازی بسه...

می رم ،یه دنیا عاشقم..

دیگه توراحتی گلم ..

تمومه من دارم میرم.

میخوام برم ازپیش تو..

بازم نمی خوای بمونم

دوسم نداری به خدا...

دوسم نداری می دونم ...

چرا برات فرق نداره بود بهم نمی گی که نرو ؟

اونیکه تنهات می ذاره هنوز دوست داره تورو

....

می خوام برم ازپیش تو ..

بازم نمی خوای بمونم

دوسم نداری به خدا...

دوسم نداری می دونم ...

چرابرات فرق نداره بهم نمی گی که نرو

اونیکه تنهات می ذاره هنوز دوست داره تورو...

هنوز آهنگ های پایانی ارمیا تمام نشده بود...هنوز دستش ازروی تارهای گیتاربرنداشته شده بود که ترمه ازجایش بلند شد ودوان دوان ازآن جادور شد...ارمیا دست ازگیتارکشید...صدای گریه های دخترونه ترمه بلندشده بود...همه به سمتی که اومی دوید نگاه کردند...روی زمین افتادو هنوز گریه می کرد..سایه خواست ازجایش بلند شود که به کمکش برود ..ارمیا فوری گفت :

- بشینین شما...

سایه باتعجب نشست..ارمیا گیتاررا روی زمین گذاشت وروبه احسان گفت :

- یه چیزی بزن براشون من برمی گردم ..

وازجایش بلند شد ...شمیم بغضش را قورت داد...المیرا بازوی شمیم را به معنای" آرام باش"فشارداد واورا درآغوش کشید..شمیم سعی کرد به هیچ چیز فکرنکند..به رفتارهای دوگانه ارمیا! به ترمه..به هیچ !احسان شروع به زدن آهنگی کرد و ارمیا کم کم نزدیک ترمه رفت ..ترمه آرام ترشده بود اما هنوز گریه هایش ادامه داشت..ارمیانزدیکش رفت وکنارگوشش گفت :

- توکه بازم بازی رو باختی دختر!

ترمه با شتاب سرش را بالا کرد...بادیدن ارمیا همان طورکه خیره به اوبود اشک هایش روان شد وگفت :

- هیچ وقت این جوری نباخته بودم !

- پاشو...

ترمه دماغش را بالا کشید وگفت :

- تنهام بذار..

ارمیا گفت :

- منو عصبی نکن ترمه..می گم پاشو...اگه می دونستم بازفیلت یاد هندستون می کنه اصلا به حرفت گوش نمی دادم!

ترمه بازهم آرام گفت :

- نمی خوام..برو به شمیم جونت دستوربده..

وخشمگین نگاهی به ارمیا انداخت وگفت :

- توهیچ مسئولیتی درقبال من نداری!

ارمیا یک هو باخشم بازوی اورا گرفت وبالا کشید ودرحالی که محکم بازوهای دخترک رافشاروارد می کرد گفت :

- احمقی ! احمق ترمه ! چیه ؟ دلت می خواد بگم دوست دارم !؟ به تو؟!! تویی که این جوری ازپاافتادی ؟!

هرشش نفر بادیدن آن صحنه ها..بادیدن ارمیا وتماس دست هایش با ترمه..چشمانشان درشت شده بود!..

ترمه ازشنیدن این حرف ها از ارمیا لب به دندان گرفت ..ارمیا بازویش را ول کرد وکمی عقب رفت..ترمه خودش را روی تخته سنگ پشت سرش ول کرد..ارمیاگفت :

- وقتی یه بار ازته دلت! باتموم وجودت عاشق یه نفربشی! دیگه نمی تونی دلتوبه کسی دیگه بدی! ترمه توهنوز بچه ای! نگو نه! نگو شونزده هفده سالمه ! نه..چون حتی بیست سالگی هم شاید یه سن بچگونه باشه برا خیلیا!..من اون شبی که وارد زندگیت شدم وکمکت کردم..اون روزایی که تلاش کردم ازدست اون پسره وبی آبروییت فرارکنی..فقط به خاطر...

کمی مکث کرد وگفت :

- به خاطرپدرو مادرت بود! نه عشقی درکاربود نه چیزی که توالان این جوری به خاطرش داری خودتو زجرمی دی...یادت باشه ..من از اولی که وارد زندگیت شدم یه مرد متاهل بودم..الان هم وضع هیچ فرقی نکرده..! من قبلا..مث توعاشق بودم..عاشق دخترخالم که فک می کردم عشقم تکه وهیچ کس مث من عاشق نیس..اما من توهمون سالها..بایه ازدواج اجباری..فهمیدم عشق ! اونی نیس که من فک می کردم وبراخودم ساخته بودم..تازه بعداز22 سال سن شاید من یه کم سرعقل اومدم..وقتی شمیم وارد زندگیم شد من عشق واقعی رو فهمیدم..فهمیدم که اون عشق قبلی کورم کرده بود..باچشم وگوش بسته نمیشه عاشق شد..همیشه سعی کن قبل ازاینکه دلت گیرکنه کسی رو به دلت راه بدی که بعده ها به اسم عشق کور خونده نشه ! الان منی که زن وبچه دارم چیکارمی تونم براتو بکنم !؟!جز این که فقط راهنماییت کنم نذاربیشترازاین گیرکنی! ..ببین ..من همیشه کمکت می کنم..هم به توهم به پدرومادرت..اما اگه قرارباشه تواین طوری پیش بری ..

بازهم مکثی کرد وگفت :

- مجبورم عذرپدرومادرتوهم بخوام ! من اوناروخیلی دوس دارم..دلم نمی خواد بیکاربشن..واسه خاطرتوخواهربرادرات خیلی زحمت می کشن..دلم می خواد قدرشونو بدونین..نه این که روزبه روزبه بدبختی هاشون اضافه کنین !

ترمه سرش را مرتب پایین ترمی انداخت ولب به دندان گرفته بود وآرام اشک می ریخت..ارمیا گفت :

- گریه هاتوخوب بکن..دلتوخالی کن..نمی گم همین الان همه چیزو فراموش کن نه ! زمان می بره یه مدت ..اما دلم می خواد ازدلت یه دل مردونه بسازی..نذاری همه توش رفت وآمد کنن..بذارمخصوص یه نفر! یه نفرکه عشق باشه..ترمه عشق نه هوس!..ببین الان که این رفتارهاروکردی..بااین رفتارهای من نه فقط شمیم که بهم شک داشت بلکه همشون دیگه به ماشک کردن! شاید الان پیش خودشون فک می کنن بین ماچیزی بوده..من می تونم دل شمیمو بدست بیارم..اما نمی تونم به همه نشون بدم که بین ماچیزی نیس..دلم می خواد توبارفتارومتانتت اینو نشون بدی..دیگه بهم نگاه هم نکنی ترمه..حتی یه نگاه ساده ! ازم متنفرنباش..! نه چون تنفربه درد نمی خوره..اما خیلی راحت می تونی دوست داشتنتوبه دوست داشتن خواهربرادری تغییربدی..به عنوان برادربزرگترت بهم نگاه کن..ببین ..من حامی توام..خیلی وقته..اما به عنوان برادرخیلی قشنگ تره تا یه هوس یا یه شکست ! سعی کن..می تونی..توهمونی هستی که خیلی راحت از اون مهلکه چندماه قبل فرارکردی..می بینی ؟الان اصلا ذهنت درگیراون اتفاقانیس! الان هم می تونی مث همون موقع ازاین مهلکه بگذری..فقط ازاین به بعد سعی کن خودتو الکی تو این مهلکه ها نندازی..آزادی قیمتش خیلی گرونه!..بذاریک وارد زندگیت شه به نام عشق !نه هوس...

وراهش را گرفت که برود..تاپشتش را به ترمه کرد..ترمه فوری گفت:

- ارمیا...

ارمیا برگشت وترمه باچشمانی خیس..دماغش را بالا کشید وگفت :

- مامان وبابام..او..اونا..

ارمیا لبخندی زدوگفت :

- نترس...فعلا هواشونودارم..ولی بازم بستگی به توداره..دلتوجمع وجورکن..مرد شو..!

وبازهم درنگاه مبهوت ترمه لبخندی زدورفت..ترمه روی تخت سنگ روبروی دریا نشست وبه فکرحرفهای ارمیا افتاد..

ارمیا درمیان جمع جایی گرفت..همه با تعجب وسکوتی غیرقابل تحمل به اونگاه می کردند..به جز شمیم..اوفقط خیره به آتش بود..ارمیا بی خیال گفت :

- خب حالا چی بزنم براتون ؟

شایان گفت :

- ترمه خانوم حالشون خوب شد ؟

ارمیا به چشمان نگران شایان نگاهی انداخت ولبخندی زد وگفت :

- خوب هم نباشه ..بالاخره خوب میشه..!زیادی دلش واسه مامان باباش لک زده..

شمیم پوزخندزد..ارمیا فهمید..المیرا واحسان سرشان را زیرانداختند..انگارهمه فهمیدندارمیا این یکی را راست نگفته !

ارمیا روبه همه که سکوت کرده بودند گفت :

- بااجازه..حالاکه کسی چیزی نمی گه خودم آهنگ موردنظرمو می زنم..شاید تعریف کردن گذشته ها بد باشه..اما دوس دارم یه کم ازگذشته های خودم بخونم..

کسی چیزی نگفت ..ارمیادستانش رابرروی تارهای گیتارلغزاند....این بارارمیا چشمانش را نبست..درمیان شعله های آتش..درآن سرخی ونارنجی که تکان می خورد..صورت درهم شمیم را درنظرگرفت...اوانگارلحظه به لحظه غمگین ترمی شد...ارمیا زد..زد ویاصدای گرفته وبمش خواند :

- بده دستاتوتا فالت بگیرُم !

عزیزت یه سفردرپیش داره

این اسمی که کف دستت نوشتی ..

می خواد ترکت کنه تنهات بذاره !

اینارو گفت ورفت اون فال گیره ...

سه بارم زیرگوشم گفت میره !

بهش خندیدم وگفتم :هه ولش کن..

یه چیزی گفت بیچاره فقیره !

صدای ارمیا اوج گرفت وداد زد :

- حالا من موندم واسمی که کم کم ...

داره ازکف دستم پاک میشه !

دارم کابوس فالم رو می بینم !

داره این قصه وحشت ناک میشه ...

....

صدای ارمیا بم وآرام شد وخواند:

چقدر بی رحمه این دنیای بی تو

چه حالی دارن این چشمای خیسم

بااشکام وسعت دلتنگیامو

دارم روآستینم می نویسم !

اگه گریه بذاره می نویسم ...

جدایی داغ عاشق سوزمیشه

عزیزم نیستی پیشم ببینی ...

شبم باگریه کردن روز می شه !

عزیزم نیستی پیشم ببینی ..

شبم باگریه کردن روز میشه ..

شمیم همن موقع چشمانش را بالا آورد وباغم به چشمان اشکی ارمیا خیره شد..ارمیا فوری دستی به چشمانش کشید تاکسی نبیند ..احسان گفت :

- ایول ناز نفست !..خیلی توپ بود..

شایان هم گفت :

- ممنون..دلمون گرفته بود دیگه حسابی بااین آهنگ شماپرشدیم !..

ارمیا خندید..شمیم دید..مژه هایش هنوز خیس بود..مژه های بلندی که همیشه با اشک بهم دیگرمی چسبیدند وتیزتیزمی شدند...

المیرا گفت :

- بیاین حالا ارمیا آهنگ بزنه ما همه ای بخونیم ..

ارمیا گفت:

- اجازه هس من بازم یه درخواست بدم ؟!

سیناگفت :

- بابا بذاراین یکی روخودمون انتخاب کنیم دیگه..شاید اونی که تومی خوای مابلدنباشیم بخونیم!

ارمیا گفت :

- بلدین مطمئنم!

المیرا گفت :

- نزنین توذوق داداشم..بگودادا..چی می خوای بخونیم ؟

ارمیا گفت :

- آهنگ نرو مهرنوش!..

احسان باخنده سوتی بلند زد وگفت :

- او له له ! آقا مهرنوشم گوش می کنه !

ارمیاباآرنجش زد به پهلوی احسان و گفت :

- نه خیلی توروضه گوش می دی!اصلا حالا که این طوره" نرو "کامران مولایی رو بخونین !

وروبه همه گفت :

- خوبه توگوشیش پره ازگوگوش وهایده و..

احسان فوری جلوی دهان ارمیا را گرفت وگفت :

- ای سیمان بگیرم این دهنتو..

المیرا بااخم گفت :

- ولش کن احسان..راس می گه خب..همتون سرتاپایه کرباسین..ولش کن بذارآهنگشوبزنه..

احسان غرغرکنان دستش را ازروی دهان ارمیا برداشت وارمیا خنده کنان شروع به زدن آهنگ کردوگفت":

- "نرو" کامران مولایی رو می زنم..همتون بلند بخونینا...دلم میخواد این غروب خاطره خوب هممون بشه..

موقع خواندن بچه ها که رسید ارمیا بادستش علامت داد وهمه باهم خواندند..ارمیا خودش بلند ترازهمه ..طوری که صدای زیبایش درمیان بچه ها شنیده می شد..گاهی هم که بچه ها کم می آوردند تک خوانی می کرد..درگروه جالبی ازموسیقی ساخته بودند:

نگومیری نمی مونی

که می دونم تومی دونی

که من بی تونمی تونم

توهم بی من نمی تونی ..

ارمیا نگاهش را به شمیم به ارمیا نگاه می کرد و نمی خواند دوخت وبابچه هاخواند:

- مگه من ازتوچی خواستم ؟

که تورنجیدی ازدستم ؟

کجامن اشتباه کردم ؟

کجاچشمامو روت بستم ؟

صدای بچه ها بالا رفت :

نرو نرو..نرو نذار دل بشکنه..

نذارکه بگم آخرعشق شکستنه ..

تنهام نذار..رفتن تومرگ منه..!

نرو نرو..نرو نذاردیونه شم..

بیاببین ..که من دارم چی می کشم ..

بارفتنت..ازمن نگیرآرامشم !...

ارمیا دستانش را روی گیتارحرکت می داد وهمه سکوت کرده بودند...دوباره بااشاره دست ارمیا خواندند:

- بگو رفتن فقط حرفه..

بهم نریزدنیامو...

دارم دق می کنم ازغم ..

بگیر دستای تنهامو..

توکه حالم رو می دونی

که چه حسی به تودارم!..

می خوای تنهام بذاری تو...

نمی خوام ونمی ذارم !

نرو نرو..نرو نذار دل بشکنه..

نذارکه بگم آخرعشق شکستنه ..

تنهام نذار..رفتن تومرگ منه..!

نرو نرو..نرو نذاردیونه شم..

بیاببین ..که من دارم چی می کشم ..

بارفتنت..ازمن نگیرآرامشم !...

یاسکوت یک ثانیه ای همه واتمام آهنگ همه شروع به دست زدن کردند..باشادی برای تشویق خود..ارمیا لبخند تلخی زد وباصدایی که انگارگرفته بودگفت :

- عالی بود..

وازجایش بلند شد وپشتش را به جمع کرد وشروع به قدم زدن به طرف جنگل کرد..سیناگفت :

- چش شد ؟!

احسان گفت:

- عیب نداره یه کم تنهاباشه حالش جا میاد..

همان موقع ترمه نزدیک شد وکناردخترها روی زمین نشست ولبخندی زد وگفت :

- خیلی قشنگ خوندین !آفرین !

احسان گفت :

- کجاشو دیدی ترمه خانوم ! حالا اگه این گل دخترابرن یه کم هیزم واسه ما جمع کنن تا آخرشب واستون می خونیم ..

ترمه روبه شمیم گفت :

- شمیم خانوم میاین منوشمابریم هیزم جمع کنیم ؟!

به جزشمیم که هیچ چیزدرقیافه اش پیدا نبود..همه باتعجب به آن دو نگاه می کردند..اماشمیم لبخندی آرام زد وازجابلندشد..دستش را جلوی ترمه گرفت وگفت :

- پاشوبریم..

ترمه باخوشحالی دستش رادردست شمیم گذاشت وقدم زنان ازآنهادورشدند...

المیرا تمام کنجکاوی خود را کور کرد که فقط به دنبالشان ندود...درواقع احسان هم بازویش را گرفت تا اویه وقت هوس فوضولی به سرش نزند..!

ترمه همان طورکه سعی می کرد قدم هایش را با قدم های شمیم همانگ کند زیرچشمی به او نگاه کرد..چشمایی مشکی ودرشت .پوستی سفید،موهایی مشکی ولخت !لبهایی متوسط ودماغی کوچک...زیبا نبود..درواقع قیافه اش به دل می نشست..اما! ارمیا ازاوسربود! .دردل به اوحسادت کرد...نمی دانست ارمیا عاشق چه چیز این دخترشده است اما خودش هم فکرمی کرد ارمیا اصلا برایش ظاهرمهم نیست!

شمیم که متوجه نگاه خیره ترمه شده بود ..سرش را چرخاند ونگاهشان درهم گره خورد...شمیم لبخند زد وگفت :

- بررسیم می کردی؟!

ترمه کمی خودش را جمع وجورکرد وبامن من گفت :

- ن..نه ..می دونین...

وسکوت کرد..! نمی دانست چه بگوید..شمیم که می دید اومعذب است حرف را عوض کرد وبا نگاهی به دوروبرگفت :

- به نظرت کجا چوب خشک گیرمیاریم ؟

ترمه با تعجب به اونگاه کرد...شمیم که می دید ترمه فقط مات است خندید ودستش را کشید وگفت :

- بیا بریم فک کنم بدونم باید کجابریم ..

ترمه گفت :

- آقا احسان گفت خیلی دورنشیم..خطرناکه !

- باشه ..ماهم که نمی خوایم بریم وسط جنگل! یه کم می گردیم وقبل ازاینکه هوا تاریک شه برمی گردیم هوم ؟!

ترمه لبخندی زد وگفت :

- باشه ..

شمیم گفت :

- خب پس شروع کنیم به گشتن...ازهمین جا!

ترمه قبول کرد وهردو همانطورکه جلومی رفتند هرتکه چوبی راکه می دیدند برمی داشتند...ترمه گفت :

- یه چیزبگم ؟

شمیم بالحنی مهربان گفت :

- بگو!

ترمه گفت :

- شما ازمن بدتون میاد؟!

شمیم ایستاد..کمی باتعجب به ترمه نگاه کردوبعد خندید ...ترمه گفت :

- حرفم خنده داشت ؟!

شمیم سعی کرد خنده اش را کنترل کند وگفت :

- چرا همچین فکری کردی؟!

ترمه سرش را زیر انداخت وگفت :

- گاهی وقتا همه چیز گفتنی نیس!

شمیم راه افتاد وجلوترازترمه قدم برداشت وگفت :

- اصراری به گفتنت ندارم ..اما فک کنم جواب سوالتو خودت بهترمی دونی !

دل ترمه فروریخت! پس درست فکرکرده بود..شمیم به رابطه ارمیا وترمه شک کرده بود !ترمه گفت :

- ولی من نمی فهمم شماچی می گین ؟

شمیم بازهم ایستاد وبرگشت روبه ترمه وگفت :

- توخودت طرف من وسایه والمیرا نمی اومدی..! یه جورایی کناره گیریت باعث شد منم کاری به کارت نداشته باشم ..! معلوم بود هیچ ازما خوشت نمیاد!

وبازهم لبخندی زد وبه راهش ادامه داد...ترمه مات مانده بود...چقدر این زن راحت حرف می زد! وچقدرهمه چیز را عادی جلوه می کرد...یعنی واقعا اودراین مدت هیچ وقت به ترمه بدنگاه نمی کرده ؟! همیشه نگاهش به خاطرواگذارکردن ترمه به حال خودش بوده ؟!!!

ترمه هم قدم برداشت وکمی تند تررفت وخودش را به پشت سرشمیم که مشغول جمع کردن هیزم بود رساند وگفت :

- ولی من باورنمی کنم که شما هم حس خوبی نسبت به من داشته باشین !

شمیم یک تکه چوب را روی هیزم های دردستش گذاشت وایستاد وگفت :

- چه اصراری داری برا این که بدونی من حسم به توچی بوده ؟

ترمه چشم درچشم شمیم خیره ماند وکمی مکث کرد..بعد گفت :

- خب..نمی خوام ازحالا به بعد نگاه قبلی رو بهم داشته باشین !

شمیم ابرو درهم کشید وگفت :

- چرا ؟!!توچه می دونی من چه نگاهی به توداشتم !؟

ترمه گفت :

- وقتی یه زن دختری رو آویزبه شوهرش می بینه مطمئنا هیچ وقت حس خوبی نسبت به اون دخترنداره !

شمیم چیزی نگفت..خیلی عادی فقط بالبخند به ترمه نگاه می کرد ..ترمه بازهم ادامه داد:

- من ..من..

مکث کرد...لب گزید..بعد سرش را زیرانداخت وگفت:

- من عاشق ..ارمیا شدم !

وسرش را زیرترانداخت ...شمیم نفسش را مثل آه بیرون داد...ترمه خودش را برای یک کشیده..یاشایدهم چیزی سنگین ترآماده کرده بود...فقط دلش نمی خواست دیگرنگاهش را درنگاه شمیم بیندازد...شایدهم رویش را نداشت! ..شمیم جلو رفت..دستش را زیرچانه ترمه برد وسرش را بالاکرد..ترمه نگاهش نمی کرد..چشمانش خیس بود ونگاهش را می دزدید..شمیم آرام گفت :

- خجالت نداره که...همه عاشق می شن...سرتوبالاکن...!

ترمه چشمانش را روی هم فشارداد...اشک هایش ریخت...شمیم دست ترمه رادردست گرفت وهمان طورکه بادستش دست اورا نوازش می کرد گفت :

- من اینو خیلی وقته می دونم...حرفاتوبزن...عیب نداره..هرچی هس بریزبیرون..نترس نمی زنمت!

ولبخند زد...ترمه فین فینی کرد ونگاهش را باخجالت به شمیم انداخت...لبخندش همه شخصیت آرامش را نشان می داد...بی خودنبود که ارمیا دیوانه اش بود! ...شمیم گفت :

- من نگاهم به توهمیشه به عنوان نگاه یه غریبه بود...نگاه بد نه ! اما یه نگاه غریب..یه نگاه که هیچ حسی نسبت بهت نداشتم..!یه جورایی سعی می کردم نگاهت نکنم تا حس بدی هم نسبت بهت پیدانکنم..نمی گم حرص نمیخوردم ..نه می خوردم اما بدم نمی اومد ازت ! شاید براهمین هیچ وقت باهم درست حرف هم نزدیم !

ترمه لبش را محکم ترگازگرفت ویک هو باگریه خودش را درآغوش شمیم پرت کرد وباگریه گفت:

- خیلی ماهی به خدا...توخیلی مهربونی..همین اخلاقات ارمیا روشیفته کرده...توروخدا کمکم کن...با ارمیا حرف بزن...اون می خواد پدرومادرمو اخراج کنه..

ودماغش را بالا کشید وکمی آرام ترگریه کرد...شمیم اورا ازخود دورکرد وگفت :

- آروم باش...نترس...چیزی نمیشه...

ترمه باصدایی که به خاطرگریه اش گرفته بود گفت :

- اگه ..اگه بابا مامانم اخراج بشن دیگه هیچ کجانمی تونن کارکنن..ماهمه امیدمون به شوهرشماس..بابام سابقه زندان داره..هیچ جابهش کارنمی دن..سوادهم نداره..مامانمم همین طور..اگه اخراج شن ..

وزد زیرگریه..شمیم آرام اورا نوازش کرد وگفت :

- ارمیا همچین کاری رونمی کنه مطمئن باش...

ترمه اشک هایش را بادست کنارزد وگفت :

- اونابه خاطرمن اخراج می شن..اگه من ارمیاروندیده بودم الانم اونا اخراج نمی شدن!

شمیم گفت :

- ولی اونا که هنوز اخراج نشدن..! تازه..ارمیا برای چی باید همچین کاری بکنه ؟

ترمه گفت :

- برا ..برا این که من عاشقش شدم..برااین که شما فک کردی منوشوهرتون رابطه داریم..یا مثلا بقیه..به خدا ارمیا گناهی نداره..اون یه آقاس..من پشیمون نیستم ازعاشقیم..نمی خواستم هیچ وقت این اعترافاروپیش شمابکنم..من انقد مغرورم که هیچ وقت این کارو نمی تونستم انجام بدم..اماوقتی ارمیا تهدیدکرد مامان بابامواخراج می کنه..

بازهم گریه کرد ودرمیان گریه هایش گفت :

- کاش هیچ وقت ارمیا منوندیده بود...

وسرش رابالا کرد وروبه شمیم که باصبوری ولبخند به اونگاه می کرد گفت :

- می دونی ارمیا چطوری بامن آشناشد؟

شمیم گفت :

- لازم نیست حتما بدونم!همین که گفتی چیزی بینتون نبوده بسه !

ترمه گفت :

- نه !بذارحالا که همه چی رو شده همه چی رو هم تعریف کنم...من عاشق شدم ..من به ارمیا علاقه مند شدم..من شوهرتو خواستم..من باعث همه این قضایاشدم ! اصلا ارمیا همیشه قصدش بامن فرق داشت..اون به من کمک کرد تا ازبی آبرویی نجات پیداکنم..اما من کمکشوبه حساب علاقه گذاشتم..اون به خاطرپدرومادرم به من کمک می کرد اما من فک می کردم به خاطرخودمه...اون زنشو گم کرده بود ومن فک می کردم دیگه تمومه ! زنش هیچ وقت برنمی گرده !

سکوت کرد وبه شمیم نگاه کرد..شمیم سرش را زیرانداخت..ترمه گفت :

- یه چیزی رومامانم همیشه می گفت حالا فهمیدم حرفش درست دراومد می گفت مردای خوشکل هیچ وقت مال زناشون نیستن !یعنی نمی ذارن که باشن !...خدا خیلی تورودوست داشته که همچنین پسری بهت عطاکرده..وانقدرم عاشقته..! اما یادت باشه..باوجود اون زیبایی شوهرت...هیچ وقت نمی ذارن خودتووشوهرت یه نفس راحت بکشین..

پوزخندی زد وگفت :

- همیشه می گن مرد خوشکل ازهمه اس! وجود هم سن وسالای من وشاید هم جنسای امروزی مث من همیشه دنبال کسایی مث شوهر توان ! من هنوزم عاشق شوهرتم..می خوای بزنیم بزن..حتی بکشم...اما نمی تونی به هیچ وجه عشقشو ازدلم بیرون کنی...به قول خودش شاید..اگه تلاش کنم طی زمان...

وچیزی نگفت...شمیم هم سکوت کرده بود وبه چوب های دردستش نگاه می کرد...ترمه گفت :

- ازاین جاکه رفتیم تهران..قسم می خورم دیگه طرف خونتونم نیام..اما توروجون هرکی دوس داری نذارمامان بابام بی کاربشن..اونا بی گناهن !..

یک قطره اشک ازکنارچشمش سرخورد وپایین رفت...شمیم جلو رفت وبازوی اورا گرفت وگفت :

- هرکاری بتونم می کنم تابابامامانت بیکارنشن..! می دونی قبلا فکرمی کردم توبچه ای..اما الان بااین اعترافات..بااین جسارتت وبه خاطرعشقت به پدرومادرت..فهموندی که نه ! به اندازه کافی بزرگ شدی...

ترمه به چشمان مهربان شمیم نگاه کرد ولبخند زد...شمیم داشت لبخندش را بالبخند خود جواب می داد که یک هو خنده ترمه ازروی لب هایش خشکید...باچشمانی خیره به پشت سرشمیم گفت :

- تکون نخورشمیم !

وشمیم را محکم گرفت...شمیم گفت :

- چی شده؟!

ترمه آرام وباترس گفت :

- توروخدا برنگرد...بی حرکت وایسا فقط...

شمیم باتعجب گفت :

- خب به منم بگو چی شده !

- آروم حرف بزن ...تکون نخور..وای خدا..

شمیم کلافه شده بود...ترمه چه می گفت که نمی فهمید ونمی گذاشت تکان بخورد ؟!!! ..خواست سرش را برگرداند که ترمه محکم ترفشاری به اووارد کردوگفت :

- نه!..نه فقط یکی ازاین چوبای تودستتو آماده کن..وقتی گفتم بدو..بدو...

شمیم ترسی دردلش افتاد...به آسمان نگاه کرد..هوا داشت روبه تاریکی می رفت وهنوز درجنگل بودند!..

- ترمه هواداره تاریک میشه !

- یه گرگ پشت سرته !

چشمان شمیم گشاد شد ...! ازترس قلبش شروع به زدن کرد...خدای من ! چه موقع گرگ آمدن بود حالا !؟! آن هم آن موقع غروب ؟!! آن هم دو دخترتنها!؟!! چه باید می کردند ؟!!...

- ی..یعنی چی گرگ پشت سرمونه ؟!!

- باهات شوخی که ندارم ...وایساده داره دنبال طعمه می گرده..هنوزماروندیده ولی.اگه قدم برداریم تیکه تیکمون کرده !

شمیم گفت :

- خب اگه فرارنکنیم که بدتره !

ترمه گفت :

- من یکی ازچوبارو برمی دارم وتوهم یکی...تودویدن همشو بنداززمین که سرراه دویدنش قراربگیره ..فقط وقتی گفتم بدو با تموم قدرتت بدو !

شمیم سری تکان داد وگفت :

- باشه..

ترمه آرام یکی ازچوب های بزرگ رابرداشت وکمی ازشمیم فاصله گرفت ونگاهی به گرگ که هنوز پشتش به آنها بود کرد وروبه شمیم آرام گفت :

- برو..

شمیم گفت :

- پس تو..

ترمه فوری گفت :

- بدوشمیم ..بدو..

شمیم گفت :

- آخه تودست ارمیا امانتی.!.توبرو..

ترمه خشمگین وآرام گفت :

- بذاربرا یه بارم که شده به ارمیا ثابت کنم اونی نیستم که فک می کنه !

- یعنی اگه این گرگه یه لقمت کنه توبه ارمیا ثابت کردی؟

- نه ! لااقل بازنده موندن تو یه کم دینمو بهتون اداکردم..

وآرام ترگفت :

- شاید ازگناهم کم شه !

شمیم گفت :

- باهم میریم !باهم حرکت می کنیم ...

ترمه عصبی شد..وگفت :

- کاری نکن خودمو بندازم جلوشا! برو دیگه..من پشت سرت میام..

- قول می دی؟

- قول می دم !

شمیم گفت:

- ترمه !

ترمه گفت :

- برو شمیم ..برو معطل نکن..

شمیم باسماجت گفت :

- تواصلا بد نیستی !

ترمه به زور لبخندش راقورت داد وچشم غره ای به شمیم رفت..شمیم با حرکت چشمان او یک قدم برداشت وبعد هم شروع به دویدن کرد...بلافاصله بعد ازاو هم ترمه...!

باصدای دویدن آن دو...گرگ گوش هایش تیزشدودرآن ثانیه به دنبال آن دو حرکت کرد...

خدارا شکرمی کردند که لااقل درطی آن حرف زدن به اندازه ای چوب جمع کرده بودند ...شمیم با سرعت می دوید و چوب هارا روی زمین می ریخت...ترمه مرتب ازکناریاازروی چوب ها می پرید...اما بودن چوب ها درسرراه گرگ باعث می شد کمی سرعتش کمترشود وتعادل دویدنش بهم بخورد...! شمیم داد زد :

- ترمه هستی ؟!

ترمه هم داد زد :

- بدو...بدو فقط..داره نزدیکمون میشه...

- وای ترمه داره چوبا تموم میشه...

ترمه نفس نفس زنان گفت :

- اون موقع باید سرعتتو بیشترکنی!

- اوو نه نمی تونم !

- چاره ای نیس...برو فقط..

گرگ هم چنان به دنبالشان بود وشمیم چوب هایش تمام شد...ازبس دویده بودند وبه جایی نرسیده بودند شمیم احساس می کرد ساق پاهایش کم کم دارد ازتوان می افتد وحتی نفسش بالا نمی آمد!

همان طور که می دوید برگشت وبه پشت سرش نگاه کرد..ترمه نزدیکش بود اما گرگ هم فاصله ای باآنها نداشت ...ترمه با وحشت گفت :

- شمیم مواظب جلوت باش...

اما هنوز جمله ترمه کامل نشده بود که شمیم احساس کرد درهوا معلق است...جیغ بلندی کشید وبعد هم باشتاب روی زمین خورد...تنه درخت جلوی راهش پایش را خراش داده بود..ترمه سریع خودش را به او رساند...

- پاشو...

- نمی تونم ..پام زخم شده !

ترمه داد زد :

- پاشو داره بهمون نزدیک میشه ..!

شمیم گفت :

- برو ..برو توروخدا خبربده ...یکیمون باید بره خبربده..

ترمه زد زیرگریه وزیر بال اورا گرفت وفوری اورا بلند کرد..گرگ رسید...شمیم داد زد :

- ترمه مواظب باش ..

ترمه باوحشت به پشت سرش برگشت وبا چوب دردستش محکم روی سر گرگ کوفت..گرگ کمی گیج شد وناله ای کرد..اما نیفتاد..ترمه بازهم زد..ضربه دوم وسوم باعث شد گرگ با خشم چوب را بادهان خود بگیرد...ترمه داد زد :

- لعنتی ...

وتلاش کرد تا چوب را ازدهان گرگ بیرون بکشد...شمیم باوحشت گفت »:

- ولش کن ترمه...ولش کن وفرار کن...

ترمه چوب را ول کرد ویکی دوقدم عقب رفت...گرگ خیلی راحت چوب را ازدهانش به بیرون پرت کرد وبه ترمه نزدیک می شد..ترمه با ترس آب دهانش را قورت داد وعقب تررفت..گرگ وحشیانه دهانش را بازکرده بود وخشمش را به ترمه نشان می داد...شمیم که تقریبا پشت سرگرگ بود بادیدن این منظره لنگان لنگان خودش را به چوب روی زمین افتاده رساند وآن را برداشت...آرام آرام جلو رفت..ازهمان جا به ترمه علامت داد سرو صدا نکند..ترمه همان طور آرام عقب می رفت وازترس رنگش پریده بود...شمیم به گرگ نزدیک شد وباضربه ای محکم برروی سرگرگ کوبید وفریاد زد...گرگ با شتاب به عقب برگشت..شمیم عقب رفت..ترمه جلو پرید واوهم با یک تکه سنگ به سرگرگ کوبید..این بارگرگ نتوانست حرکت کند..فقط ناله ای بیرون داد..شمیم وترمه خیره به او مانده بودند..گرگ روی زمین زانو زد وترمه بازهم ضربه ای برروی او زد تا مطمئن شود اوبی هوش شده ! یا شاید هم مرده بود..! شمیم نفس راحتی کشید..ترمه نزدیک شمیم رفت اورا کشان کشان کناری کشید وبه زیرتنه درختی برد...تنه درخت بزرگ پهنه دار وتوخالی بود..شمیم را درونش نشاند وکمی شاخه وبرگ جلوی اوقرارداد...شمیم باچوبی که دردست داشت گفت :

- برو...اگه به هوش اومد می زنمش..

ترمه باگریه گفت :

- مگه فقط همین یه دونه اس..اینجا پره ازاین جونورای وحشی ! بیابریم..کشون کشون می برمت..

شمیم گفت :

- من دستگیرتم..هواداره تاریک میشه..اونجوری راهو گم می کنیم دوتایی بدبخت می شیم..من می مونم اینجا..نترس..جای پنهونیه..فقط بهشون خبربده بیان پیدام کنن..!

ترمه مرتب وپشت سرهم گریه می کرد..شمیم گفت :

- برو دیگه..زودباش تا شب نشده..!

ترمه به سختی ازجایش بلند شد ودورو برشمیم را پرازشاخ وبرگ کرد..باصدایی پرازبغض گفت :

- موبایل داری؟!

شمیم گفت :

- آنتن نمی ده که!

- لااقل نورداشته باشی که ..بیا موبایل منو بگیر..

وموبایل خودش را به شمیم داد..شمیم لبخندزد وترمه بوسه ای برروی گونه اوگذاشت وگفت :

- منوببخش..!

- بروترمه!

ترمه مکثی کرد وگفت :

- باشه..

ترمه بلندشد ورفت..باسرعت می دوید وشمیم زیرلب دعامی خواند...

******

- گریه نکن عزیزم ..چیزی نمیشه !

المیرا باخشم داد زد سراحسان :

- همین الانم خیلی بی خیالی احسان ! اگه شمیم طوریش بشه ارمیا اول ازهمه تورو می کشه !

سایه همان طور که شانه های المیرا را گرفته بود تا آرامش کند گفت :

- انقد داد وبیداد نکن دختر..ایشالله صحیح وسالم برمی گردن..

المیرا با زاری گفت :

- داره شب می شه...اونا تنهان..! ای خدا جواب ننه بابای اون دختره رو چی بدیم ؟!! بمیرم برا داداشم ...

وبا خود حرف می زد :

- الهی که هرچی هیزمه بخوره توسرمن!! اگه تمنابی مادرشد چی ؟! هشت ماه کشیدن بس نبود؟!

وباخشم روبه احسان گفت :

- هرچی شد یقه تورومی گیرن !

احسان پوفی کرد وسعی کرد چیزی نگوید...خودش به اندازه کافی درب وداغون بود! ..همان موقع صدای فریاد سینا همه را ازجا پراند :

- اومد..اومد...داره میاد..اون دختره داره میاد...

المیرا با شتاب ازجا بلندشد ...بقیه هم همین طور...شایان گفت :

- پس شمیم کجاس؟!

المیرا که می دید ترمه تنهاست بازهم زد زیرگریه...سایه گفت :

- ای بابا...بازشروع کرد! دخترصبرکن بیاد ببینیم چی شده ! شاید شمیم باارمیاس...

ترمه همان موقع خودش را به آنها رساند ...همان طور که نفس نفس می زد بااشک هایی که می جوشید برید بریده می گفت :

- ت..تورو..خدا کمک...ش..شمیم ...

المیرا با فریاد گفت :

- یاامام زمان !

احسان عصبی گفت :

- شمیم چی شده ؟!

ترمه زبانش را بیرون آورد وروی لبهایش کشید وگفت :

- زخمیه...تو..توجنگل موند...ششش..شب میشه...شمیم ..توروخدابریم ..شمیموبیاریم...

المیرا باشنیدن این حرفهابازاری روی زمین افتاد..احسان زد توی سرش وگفت :

- بدبخت شدیم!

شایان گفت :

- بهتره اگه ارمیا رودیدیم چیزی بهش نگیم..

سینا گفت :

- اون الان رفته دنبال زنش..اگه اونجابااون وضع پیداش کنه که بدتره !

سایه گفت :

- حالا موقع این حرفا نیس...باید بریم دنبال شمیم..ترمه بلده ببرتمون !

احسان گفت :

- این که هول کرده حرفم نمی تونه بزنه ! چجوری می خواد ببرتمون پیش شمیم ؟!!

شایان گفت :

- به هرحال ماباید بریم بگردیم..یکی هم باید بمونه توماشین ..

احسان فوری گفت :

- المیرا وسایه خانوم می مونن..ماسه نفربا ترمه می ریم ..

المیرا یک هو گفت :

- نه..منم میام..من نمی تونم صبرکنم..

احسان گفت :

- المیرا لج نکنا! نمیشه که باسه تا زن بزنیم به جنگل ! شما که بیاین ما باید یه هواسمون پیش شماباشه یه هواسمون پی پیداکردن شمیم !..ترمه رو هم فقط برا پیداکردنش می بریم !

سایه روبه المیراگفت :

- راس می گه عزیزم..انقد جوش نزن..دعاکن چیزیشون نشه..پاشوبریم توماشین یه کم استراحت کن پاشو..

المیرا اول قبول نمی کرد..اما بایک فریاد جدی احسان سکوت کرد وباگریه ای که شدید شده بود به همراه سایه سوارماشین ارمیا شدند ودررا ازداخل قفل کردند...احسان وشایان وسینا به همراه ترمه هرکدام یک تکه چوب یا سنگ یا چاقویی را بدست گرفتند برای دفاع خود وپشت سرهم درحالی که ترمه ناخوداگاه درپناه شایان راه می رفت به سمت جنگل حرکت کردند..احسان زودترازهمه می رفت وباچراغ قوه ای که داشت می توانستند همه جارا ببینند..هوا هنوزانقدر تاریک نشده بود اما بازهم جنگل به وحشت وتاریکی می زد! احسان پیش خود فکر می کرد اکنون شمیم وارمیا کجاممکن است باشند ؟!! آخرچه می شد ؟!یاد خشم ارمیا افتاد که موقعی که ازقدم زدن برگشت و فهمید شمیم وترمه تنهابه جنگل رفته اند..! اوه ..چه کرد وچقدر دادوبیدارکرد بماند! اگرحالا شمیم پیدا نمی شد چه ؟!!

*****

خسته وبی رمق چراغ قوه اش را روی درختی گرفت وبه آن تکیه داد..یک ساعت بود که داشت می گشت وهنوزپیدایشان نکرده بود!سرش رابالا کرد...آسمان تاریک می زد...صدای جغدها داشت کم کم بلند می شد و زوزه گرگ رعشه ای برتنش می انداخت ! نگاهی به دوروبرش که به طور وحشت ناکی خوف ناک شده بود کرد وزیرلب گفت :

- خدایا خودت کمکم کن...

بغضش را قورت داد وگفت :

- خدایا...هشت ماه بسم نبود ؟! خدایا خودت فرستادیش..خودت عاشقم کردی...خودت ماروبهم وصل دادی..خودت میوه زندگیمونودادی..

مکثی کرد وگفت :

- خودتم بهم برش گردون!

وره افتاد وبازهم همانطورکه بلند صدا می زد وصدایش دیگرگرفته بود بسکه داد زده بود جلو می رفت تاشاید نشانی ازاو پیدا کند...!

به جز شمیمش..یک دغدغه دیگرهم داشت ! ترمه ! اگراوچیزیش می شد چه ؟!! جواب ملوک خانم را چه می داد؟!! چه غلطی باید می کرد !؟! اوکه انقد پیش ملوک خانم وشوهرش آقای نادری آبرو واعتبارداشت ! وآنهاچقدرباامید واعتماد ترمه را به اوسپرده بودند !

چراغ قوه اش را روبرویش گرفت وراه رفت نباید معطل می کرد..ممکن بود هرآن اتفاق بدی برای آنهابیفتند وارمیا نتواند کاری انجام دهد!

- شمیم ...شمیم ...ترمه...

آب دهانش را قورت داد...اوفقط جزصدای خودش وصدای جیرجیرک هاوجغدها چیزی نمی شنید...کاش صدایی آشنا می شنید ! کاش جوابی برای صدا زدن هایش بود!..

زیرلب گفت :

- کجایین آخه شما!؟

وبازهم راه رفت...چراغ قوه را مرتب می گرداند..به هرسویی که می توانست ..مهم نبود اگرحیوانی به اوآسیب برساند! مهم این بود که شمیمش را پیدا کند...فقط او..مهم بود!

- شمیــــــــم...شمیم کجایی؟!! ترمه ...ترمه ..شمیــــم...

بازهم صدایی نشنید ...نفسش را مانند آه وازسرخستگی بیرون داد ودستی به صورتش کشید...گوشی اش را بیرون آورد ...آنتنی نداشت ! فقط مجبور بود پیامک بدهد...شاید دراثرراه رفتنش یا جلو عقب رفتنش آنتن تغییرمی کرد وپیامک به احسان می رسید! آن دراحتمال یک درصد!

- سلام..شما ماشینو ببرین خونه..من امشب توخونه جنگلی مامان بزرگ می مونم..به بقیه هم بگین شمیم وترمه بامن هستن...

وپیامک را درلیست ارسال گذاشت...کاش برود !کاش...

گوشی را توی جیبش گذاشت وخواست قدم بردارد که صدایی شنید...درجا ایستاد...گوش هایش را تیزکرد..یک صدای خش خش...صدای حرکت چیزی..تکان نخورد...شاید ماریا شاید هم گرگ یا حیوانی درنده باشد...چراغ قوه اش را فوری با یک اشاره دستش خاموش کرد...نور دور وبرش خاموش شد...این طوری بهتربود..چشمانش عادت نداشت ..فوق العاده تاریک بود..هیچ نمی دید !

چشمانش را بست..بیشتردقت کرد..گوش داد..شاید بازهم آن صدا رامی شنید...

- آخخخخ..آیی..خدا..

چشمانش درجابازشد...صدای یک نفر! صدای یک زن ! صدای آشنا! ...شمیم ! ..صدای اوبود..چراغ قوه اش را فوری روشن کرد...چراغ را گردش داد روی درخت های دور وبرش...به سمت صدایی که می شنید برگشت...همان موقع زیرنور چراغ درفاصله ای چندمتری یک چیزرادید..چراغ را ثابت نگه داشت...دقت کرد..جلوترفت ..یک حیوان روی زمین افتاده بود..انگاربی هوش بود یاشاید هم مرده بود..!..ارمیا دستانش وارفت وکنارش افتاد! پس آن صدا همش توهم بود ؟!! یعنی انقدر خیالاتی شده بود ؟!!...

- اَ..چی ..

چشمان ارمیا درشت شد...باشتاب برگشت به سمت صدایی که شنیده بود..کناردرخت نشست ..همان نزدیک حیوان افتاده روزمین !..آرام صدا زد :

- کسی اونجاس؟!!..

صدایی نشنید...چراغ قوه اش را روی درخت وشاخ وبرگ پایینش گرفت..چیزی انگارزیرآن بود..شاخ وبرگ را کنارزد..کم کم..چراغ را روی آن گرفت..چشمهای درشت شده ازترسش ودستش را که به زور روی دهانش فشارمی داد...یک هو..صدای جیغش بلند شد...

ارمیا بی رمق لبخند زد..جیغش را دوست داشت..جیغ آشنایش..جیغی که نشان ازسالم بودنش بود...دوست داشت انقدرجیغ بزند تا ارمیا مطمئن شود اوزنده است !

دستش را نزدیک صورتش برد..شمیم خودش را عقب کشید...ارمیا آرام ترنزدیکش شد واورا گرفت..شمیم بازهم جیغ کشید ..وچون چهره خودش زیرنور بود وچهره ارمیا را نمی دید یک ریز سعی می کرد ازدست اوفرارکند..ارمیا آرام گفت :

- شمیم..منم..نترس..

شمیم ماند...چشمانش روی صورت فرد ماند ..فقط یک صورت را درتاریکی به صورت محومی دید ! همین وبس!چراغ قوه دردست ارمیا را گرفت وروی صورت ارمیا چرخاند..ارمیا ازشدت نور چشمانش را بست ..شمیم بادیدن صورت او...بادیدن اوکه نزدیکش وکنارش ..آن هم درآن وحشت جنگل بود..اشک هایش ریخت وچراغ راکناری انداخت...خودش را درآغوش ارمیا پرت کرد واورا محکم گرفت..مبادا پناه گاهش را ازدست بدهد!باصدای بلند گریه کرد...ارمیا اورابه خود فشردو نزدیک گوشش آرام می گفت :

- عزیزم !...دیگه نترس.. تانفس دارم نمی ذارم دیگه آسیبی بهت برسه..تاهمین جاشم حماقت کردم..دیگه نمی ذارم..

ودستش را روی صورت شمیم که سرش روی سینه اش بود کشید وگفت :

- نمی ذارم ازدستم بری...

واشک های شمیم را پاک کرد وگفت :

- حالام دیگه گریه نکن..زودترباید بریم خودمونو به یه جای امن برسونیم !

شمیم باترس به ارمیا خیره شد وباصدایی که به زوردرمی آمد گفت :

- پ..پس ..بقیه ؟!

- اوناهم احتمالا تاحالا برگشته باشن خونه مادربزرگ..

شمیم ترسید...ارمیا این را ازقیافه اش خواند..آرام اورا به خود فشارداد وگفت :

- گفتم که دیگه نترس عزیزم..ماهم میریم توخونه جنگلی تاصبح ..صبح هم زنگ می زنیم بیان دنبالمون ..

- خونه جنگلی..اوممم..یعنی اونجا دیگه امنه ؟!

ارمیا لبخند زد :

- امنه امن ! نزدیک همین جاهاس..فقط باید عجله کنیم ..

شمیم سری تکان داد وخواست به همراه ارمیا راه بیفتد.که دردپایش را به یاد آورد..

- ارمیا !

ارمیا برگشت روبه او..

شمیم شلوارش را بالا زد وگفت :

- پام زخم شده !

ارمیا کنار شمیم زانو زد وگفت :

- براهمین اینجاموندی !؟

شمیم سری به نشانه مثبت تکون داد وگفت :

- ترمه رو هم فرستادم بیاد پیشتون !

ارمیا باتعجب گفت :

- ولی اون که نیومد!کی فرستادیش؟!

- همون نیم ساعت بعد ازاومدنمون به جنگل..هنوز هوا روشن بود..!

ارمیا باکف دستش روی پیشانی اش کوبید وگفت :

- اگه دخترمردم بلایی سرش اومده باشه چی !؟

وزیرلب گفت :

- لعنت به تواحسان!

شمیم گفت :

- این گرگه گذاشت دنبالمون دوتایی داشتیم فرارمی کردیم که من خوردم زمین ..به زور فرستادمش بیاد شمارو خبرکنه..!

ارمیافکری کرد وگفت :

- شاید بعد ازمن رسیده باشه ..

وبازهم مکثی کرد وگفت :

- شایدم اصلا نرسیده باشه !

شمیم باوحشت گفت :

- خدانکنه ! نگو ارمیا..بدبخت می شیم..اونو به توسپرده بودن..

ارمیا به پای شمیم نگاه کرد وگفت :

- حالا دیگه نمیشه هیچ کاری کرد..باید تافردا صبرکنیم..پاشو بیا روکولم..

شمیم باتعجب گفت :

- چی ؟!!

ارمیا کلافه گفت :

- شمیم اگه عجله نکنی ممکنه هرآن لقمه یه حیوون بشیم وخلاص ..پاشودیگه..

شمیم با لجبازی گفت :

- من رو کولت نمیام !

ارمیاکه داشت کم کم عصبی می شد گفت :

- پس میخوای تاصبح همین جابمونیم ؟!!

شمیم زیرلب گفت :

- سرم داد نزن !

ارمیا نفس عمیقی کشیدوباصدایی آرام ترگفت :

- خودت باعث داد زدن من می شی...من به فکرتوام..خودم به جهنم ..می خوام زودترتوازاین مخمصه نجات پیداکنی..سرما خوردی..پات زخمیه..بعد لجبازی می کنی که روکولم نیای؟!

شمیم لب هایش را غنچه کرد وگفت :

- پس لااقل رو دست بلندم کن..روکولت معذبم !

- چه فرقی داره شمیم !؟!الان موقع این حرفانیس...!

- نمی خوام..اصلا دلم می خواد توبغلت باشم !حرفیه ؟!!

ارمیا باتعجب به شمیم زل زد..شمیم سرش راپایین انداخت..خدای من ! این دخترعجب موجودی بود دیگر! نه به آن لجبازی هایش نه به این عشق های بی گاهش..!ارمیا درمیان تعجبش زد زیرخنده..شمیم اخم کرد.. ارمیا نوازش گونه اورا درآغوش گرفت وگفت :

- فدای اون دلت ..

ودستانش را زیرتن شمیم که سبک ولاغربود برد واورا بلند کردگفت :

- خب از اول می گفتی ..من که ازخدامه !

شمیم سرش رادرسینه ارمیا فروکرد وارمیا راه افتاد...

*****

- المیرا..المیرا...

المیرا باصدای هراس گونه وپرازهیجان احسان به داخل اتاق شد وگفت :

- چته ..چرا داد می زنی زشته!

احسان همانطورکه روی گوشی موبایلش خیره بود گفت :

- بیاببین..ارمیا اسمس داده..بیا..

المیرا باشنیدن اسم برادرش به سمت احسان پروازکرد وگوشی را ازدستش کشید:

- بده ببینم ..

وباهم پیامک اورا خواندند...المیرا باخواندن پیامک نفس راحتی کشید وگفت :

- خدارو شکر!...خداروشکر...

وبااشک شادی خودرا درآغوش احسان انداخت وگفت :

- باورم نمیشه...حل شد..حتی حالاآشتی هم می کنن..وای احسان..

احسان بالبخند موهای همسرش را نوازش کرد وگفت :

- خداروشکر..خوشحالی توخوشحالی منو صدبرابرمی کنه..

المیرا خندید واحسان گفت :

- باید به مامان بزرگ اینا بگیم..صبح می ریم دنبالشون..توبرو به اونابگومنم بایدبه ارمیا خبربدم ترمه پیش ماست...

المیرا ازجایش بلندشد وگفت :

- باشه پس من رفتم..اگه خبری شد بازم بهم بگو...

احسان سری به نشانه مثبت تکان داد والمیرا با شوق خبردادن به بقیه بیرون رفت...

*****

شمیم را آرام کنارشومینه روی پتویی که پهن بود خواباند وپتویی دیگررویش انداخت...فوری کمی نفت را درقوطی کنارشومینه بودرا روی هیزم های شومینه ریخت وکبریت زد...شومینه آتش کشید وشروع به سوختن کرد..ارمیا دراتاق را محکم بست وکنارشمیم نشست...به صورتش نگاه کرد..مثل همیشه که درخواب مانندفرشته ها می شد..!آرام وفوق العاده زیبا...موهای پریشانی که درسروصورتش بود وپوستش که درخواب سفید ترمی شد ..!

ارمیا دستش را روی صورت شمیم کشید ..خوشحال بود..سالم بودن او انگاربرایش نفس بود!..باکشیده شدن دستش روی صورت شمیم ..شمیم چشمانش را به نرمی بازکرد..ارمیا دستش را پس کشید..شمیم باچشمانش به سقف وچراغ ودرو دیوارچوبی اتاق خیره بود..ارمیا گفت :

- خوبی خانومم ؟!!

شمیم را سرش را چرخاند..بادیدن ارمیا همه چیز یادش آمد..بالبخندگفت :

- اینجاخونه جنگلیه ؟!

ارمیا لبخند زد وگفت:

- اوهوم !

شمیم سعی کرد ازجایش بلند شود..ارمیاگفت :

- بخواب..توباید استراحت کنی..

شمیم گفت :

- نه ..می خوام باهات حرف بزنم..

ارمیا چیزی نگفت..فقط بالش را برداشت وپشت کمرشمیم گذاشت..شمیم به آن تکیه داد وبه ارمیا نگاه کرد...

ارمیا باعشق نگاهش کرد..شمیم سرش را زیرانداخت..ارمیا گفت :

- رومی گیری؟!!

شمیم زیرچشمی نگاهی به ارمیا کرد وچیزی نگفت..ارمیا ادامه داد :

- مث امروز که توماشین می ترسیدی لباستو کناربزنی !

شمیم آرام گفت :

- من که گفتم باشه ..ولی توانقد عصبی شدی که نذاشتی من حرفمو بزنم ..!

- اون موقع دیگه فایده نداشت..توازروترست می خواستی اینکاروبکنی!

شمیم چیزی نگفت...ارمیا بعدازسکوتی کوتاه گفت :

- سردت نیست ؟!

شمیم به ارمیا که دور ترازشومینه قرارداشت نگاه کرد وگفت :

- اگه تولرزت نگرفته باشه من نه !

ارمیا لبخندی زد وگفت :

- من جام خوبه ..حرف بزن برام ..

- چی بگم ؟!

- ازهمه چی...ازرفتنت...ازدلیلت..ازاین که اتفاقی باهم روبرو شدیم..ازدوریمون..ازلجبازیای تو..

شمیم میان حرفش آمد وگفت :

- ازغرور تو..ازشرطای مسخره تو...از پوزخندات..ازرفتارهای عصبیت..ازنگاه های جدیت...آره ..ازاینا بگم ؟!!

ارمیا باتعجب وبعد هم خنده ای کوتاه گفت :

- آره ..ازهمه اینا بگو..

شمیم گفت :

- خیلی طولانیه..نمی دونم ازکجا شروع کنم..توبگو..

ارمیا فکری کرد ویک هو ازجا پرید..شمیم باتعجب به رفتارهای اونگاه می کرد..ارمیا گوشی موبایلش را بیرون آورد ونزدیک شمیم نشست..درست کناراو..کمی ازپتوی روی پاهای شمیم راروی پاهای خود کشید وگفت :

- بذاراول من یه چیزی رو نشونت بدم ..

ودستش را روی گوشی لمسی اش می کشید به دنبال فایل مورد نظرش...شمیم خیره به نیم رخ اومانده بود..لبخند زد...چقدرنزدیکش بود...وچقدر خوب بود که تنها بودند ومی توانستند همه حرفهایشان را باهم بزنند! دیگرنه شایانی بود ونه ترمه ای که آرامششان را برهم بزند...مشامش را تیزکرد..آرام طوری که ارمیا نفهمد بوکشید...نه هنوز بود..هنوز بوی لاو را می فهمید..اصلااگر عطرهم نمی زد بوی خودش را همیشه باخود داشت !

- آهان ..پیداش کردم..

شمیم به گوشی او چشم دوخت..ارمیا گوشی را کنارکشید وگفت :

- چیزی رو که می خوای ببینی خیلی خوب نیس..! دلم می خواد بفهمی اینو فقط به خاطرتوگرفتم..فقط به خاطرتوشمیم !

شمیم خیره درچشمان ارمیا ماند وارمیا آرام گفت :

- چون نبودی ببینی !

شمیم گفت:

- خب چه لزومی داره ببینم ؟

ارمیا نیش خندی زد وگفت :

- شاید راضیت کنه برگردی پیشم..

شمیم آب دهانش را قورت داد وفکرکرد دیگر زمین وزمان هم بایستد کسی نمی تواند جلوی برگشتنش رابگیرد!..

ارمیا فیلم مورد نظرراروی پخش گذاشت وگوشی را دست شمیم داد...شمیم اول ازهمه قیافه نحس روژان را دید که باوضع وقیحی روی مبلی ولو شده وبعدهم...خدای من..شیشه های مشروبات الکی...باشتاب وخشم نگاهی به ارمیاکرد..ارمیا باآرامش گفت :

- تاآخرشو ببین..هنوز زوده براعصبانیت..

شمیم سرش رابه سمت گوشی چرخاند وروژان رادیدکه مست وزار حرفهایی می زد..ارمیا صدای فیلم را زیاد کردوشمیم می شنید..تمام اعترافات روژان را..این که اوهمه عکس هارا ساخته..او باملیسا وامید دست داشته..اوآنها را برای بهم ریختن زندگی ارمیا فرستاده بود واو باعث همه بدبختی هابود...

شمیم لحظه به لحظه حالش بدترمی شد وبغضش را مرتب قورت می داد..یعنی یک دختر..یک نفر...تاچه حد می تواند پست باشد؟!! ..که زندگی دونفررابه این راحتی بهم بریزد !؟!حالا..حالاهم..همه این دردسرها ازسرهمان روژان وکارهایش بود..شروعش دست اوبود..اگراودرزندگی شان توطئه نکرده بود که الان شمیم اینجا نبود...الان بعد ازهشت ماه دوری این همه بدبختی نمی کشیدند!!!

گوشی را باخشم دردستان ارمیاپرت کرد وبا بغض زد زیرگریه ..باخود زمزمه می کرد:

- لعنتی...آشغال..کثافت...همش زیرسراون بود..همه بدبختیامون..همه دربه دریامون...

وبلندترگریه کرد..سرش رادرپتوی روی زانوهایش کرده بود وباتمام وجود اشک می ریخت...ارمیا نزدیکش شد ودستش را دورشانه های اوانداخت وگفت :

- اینو نشونت ندادم که عزابگیری...

شمیم سرش رابالا کرد وچیزی نگفت ..ارمیا گفت :

- این فیلم مال شش هفت ماه قبله..من اون موقع فقط به فکرانتقام بودم وبالاخره هم همون شب روژان روبرای همیشه ازخودم وزندگیم انداختم بیرون..المیرا گفت همه چیزو برات تعریف کرده..لازم نیس بهت همه روبگم..ولی الان که اینو نشونت دادم براثابت کردنش بود...من حتی اونو به زانوکشیدم شمیم..به خاطرتووتمنا...انداختمش زندان..به خاطرزجرای تووتمنا...به خاطرلحظه ای مث الان که بهت بفهمونم هنوزم ...

ارمیا به این جا که رسید سکوت کرد وشمیم سرش را پایین انداخت...گفت :

- یعنی توهنوز شرطتو یادت نیس؟! یادت نیس که گفتی فقط درصورتی منو می بخشی که تمناروشیربدم !؟با شیرخودم !؟!

ارمیا پوزخند زد وگفت :

- گور پدرهرچی شرطه ! ..اون موقع دلم می خواست بیشتربه تمنا اهمیت بدی..فکرمی کردم دوستش نداشتی که راحت ولش کردی ورفتی..شایدم می خواستم یه جورایی لج کنم باهات..هنوز ازت عصبی بودم ..ازهشت ماه دوریت وراحت رفتنت ..نمی خواستم اذیتت کنم..می خواستم ببینم مادری رو بلدی یانه ؟!!

مکثی کرد ونگاهی به شمیم کرد وگفت :

- تومادری رو خیلی قشنگ ترازهرمادری بلدی ! من همینو می خواستم..که به تمنا بیشترازمن اهمیت بدی..اصلا اونو بیشترازمن بخوای..که..

خنده ای تلخ کرد وگفت :

- دیدم همین طورشد...خوشحالم تمناهم بهت عادت کرده وقبولت کرده..واسه من همین مهم بود که درست شد..شیرخودت یا شیرخشک مهم نیس..مهم مهریه که تمنا ببینه..تربیتش..حامیش وپناهگاهش فقط مهم بود...

شمیم سکوت کرده بود...باورش نمی شد ارمیا همه ی آن شرط ها وآن لجبازی هارا فقط برای امتحان شمیم به کاربرده باشد..وشمیم چقدرتلاش کرد که تمنارا ازشیرخود بدهد..غافل ازاینکه ارمیا قبلا! خیلی راحت اورا بخشیده بوده واوبی خبربوده..

ارمیا ازسکوت ایجاد شده بهره برد وگفت :

- دیگه فکرتودرگیراون شرط نــکـ..

هنوز حرفش تمام نشده بودکه شمیم گفت :

- ولی من تمنارو شیردادم..!

ارمیا باتعجب یک ابرویش را بالا داد..شمیم ادامه داد:

- باشیرخودم ! شیری که چندماه خشک شده بود!..

ارمیا کم کم تعجبش تبدیل به خنده می شد وگفت :

- ی..یعنی چی شمیم !؟!

- چندوقتی هس که شیرم دیگه خشک نیس..یه جورایی شفابود..یه جورایی هم مادربزرگ کمکم کرد..اون همش می گفت سینو بدوش..یا جوشونده بهم می داد یا دارو..خیلی بهم می رسید..همه این مدت مدیون مامان بزرگم..

ارمیا باشوق صورت شمیم را دردست گرفت ونزدیکش گفت :

- پس ..پس چرا بهم نگفتی ؟!!

شمیم لبخندی آرام زد وگفت :

- می خواستم سوپرایزت کنم..مث الان !

ارمیا محکم اورا درآغوش خود کشید :

- ای جونم فدات بشم من..

صدای جیغ شمیم بلند شد :

- اییی له شدم ارمیا!..

ارمیا کمی اورا ازخود دور کرد وبااشکی درچشمانش حلقه بسته بود گفت :

- کاش الان تمناهم کنارمون بود..به خدا تاصبح می نشستم وشیرخوردنشومی دیدم !

شمیم خندید ...گفت :

- وقت زیاده ..انقده ببینی که دلتوبزنه !

ارمیا دستش را نوازش گونه روی صورت شمیم کشید وگفت :

- یعنی باورکنم برمی گردی؟!!

شمیم باخجالتی زنانه گفت:

- اگه رام بدی!

ارمیا دستش را روی مژه های شمیم کشید وگفت :

- قدماتوروچشمام می ذارم ...توفقط اراده کن...

شمیم گفت :

- ارمیا..

- جون دلم..

- امممم...اون..اون..

مکثی کردوارمیا گفت :

- اون کیه ؟!!

شمیم آرام گفت :

- ترمه !

ارمیا ابروهایش را درهم کشید وشمیم گفت :

- دوست داره ..خیلی!

ارمیا باخشم گفت :

- به جهنم !

شمیم گفت :

- توهم دوســ...

ارمیا سرش را باشتاب به سمت شمیم برگرداند وگفت :

- شمیم کاری نکن برم بزنم هم اونو بکشم هم خودمو که راحت شی آ!

شمیم اخم کرد وچیزی نگفت..می دانست ارمیا یک نگاه هم به ترمه نمی اندازد..می دانست فقط وفقط خودش را می خواهد...اما ناخوداگاه انگارکه می خواست نازکند آن حرف را زده بود..ولی با آن واکنش ارمیا وخشمش بغض کرد وباحالت قهردرجایش درازکشید..پشتش را هم به ارمیا کرد...آن موقع که منتظرنازکشیدن های ارمیا بود ارمیا داد می زد! اصلا رفتارهایش را هیچ وقت نمی شناخت!...

ارمیا دستش رادرمیان موهایش فرو کرد..طبق همیشه !..دستش را درجیب هایش فروکرد وجعبه سیگاررابازکرد تا سیگاری آتش بزند که یاد شمیم افتاد..هیچ وقت ازسیگارکشیدنش خوشش نمی آمد..همیشه بااومخالف بود..اما ارمیا یک مدت بود که زیادی می کشید...

سیگاردردستش را مچاله کرد وکناری پرت کرد...برگشت روبه شمیم ..همان طور خوابیده بود..اوهم به تقلید ازشمیم کنارش درازکشید..شمیم حرکت های اورا حس می کرد امابه روی خود نمی آورد..ارمیا نزدیکش شد وزیرپتویش قرارگرفت..شمیم یک لحظه بویش را حس کرد...لبخندش را کنترل کرد وخودش را به خواب زد..ارمیا ازپشت اورا بغل کرد وسرش را بالا کرد ودرگوش شمیم بانفس های گرمش گفت :

- قهری ؟!!

شمیم تنش لرزید..اما چشمانش را بازنکرد..خودش را کمی کنارکشید وچیزی نگفت..ارمیا بازهم اورا گرفت ودرگوشش گفت :

- نازکن..می خرم به خدا...عقده همین نازکردناتوکردم...

شمیم سکوت کرده بود..خودش هم عقده داشت..عقده نازکردن..عقده محبت های او..فقط او ودست هایش..فقط ارمیا!..

ارمیا که می دید او بازهم قصد دارد سکوت را ادامه دهد دستش را به سمت شال اوبرد وآن را ازسرش برداشت..موهایش شمیم پخش شدروی بالش وارمیا سرش رادرآن هافروبرد وبوکشید :

- ای جانم...کجابودی تو آخه ؟!! توواین موهات ؟؟!!این دلبریات..نازکردنات...

شمیم قلقلکش می شد..انگارتازه می خواستند بهمدیگربرسند..یا مثل همان شب درمشهد که تازه ارمیا ابراز علاقه کرد..عین همان حس هاراداشت..یاشایدهم بیشتر!..هیچ وقت فکرنمی کرد احساسش را دوبارتجربه کند...صدای زوزه گرگی آمد..شمیم آب دهانش را قورت داد..یاد آن گرگ چندساعت قبل افتاد..ترسش را کنارزد...همان موقع درآسمان رعد وبرقی زد ورعشه ای برتنش انداخت که باآن زوزه گرگ ها ناخوداگاه باعث شد باشتاب برگردد وخودش را درآغوش ارمیا پرت کند...ارمیا اول متعجب شد ..ولی بعد خندید واورا محکم به خود فشرد ..پتورا بالاترکشید ونزدیک گوشش باصدایی زیبا وآرامش بخش زمزمه کرد:

- چرا حس می کنم هستی کنارم ؟

چرااین رفتنو باورندارم ؟

چرا گم می کنم روزوشبامو؟

چرا حس می کنی داری هوامو؟

چرا هستی میون خواب ورویام ..؟

چراپرمی شی توهرم نفس هام ؟...

دارم نفس نفس نبودنت رو کم میارم

می خوای بری توروبه این ترانه می سپارم ..

ولی نرو..نرو بمون ...

نرو که جز تو چاره ای به جز خودت ندارم

نرو بمون نرو ...نرو "بمون کنارم" ..

آخه ترانه هام همش بهونتو می گیرن ..

اگه بری همه..کهنه می شن بی تو می میرن..

اگه بری چشاموپشت جاده جا می ذارم ..

اگه بری خود بارون می شم برات می بارم !!!

دارم نفس نفس نبودنت رو کم میارم

می خوای بری توروبه این ترانه می سپارم ..

ولی نرو..نرو بمون ...

نرو که جز تو چاره ای به جز خودت ندارم

نرو خیال نکن بدون تودووم میارم....

نرو بمون نرو ...نرو "بمون کنارم" ..

******

چهارماه بعد...

شب پنج شنبه ..

جشن یک سالگی تمنا..

- ملوک خانوم لطف کن اون اسفندرو دود کن..

- چشم خانوم ...

شمیم به اتاق برگشت وروبه ارمیا که درحال درست کردن موهایش بود گفت :

- الان همه میان توهنوز لباس نپوشیدی !؟! سه ساعته داری چیکارمی کنی ؟!

ارمیا ازآینه دور شد ونگاهی به خود وموهایش که پرازژل و واکس بود کرد وگفت :

- تموم شدم..دو دقه دیگه آماده جلوت ایستادم !

شمیم دست به سینه زد وگفت :

- خیلی خب ازحالا می شمرم ..

ارمیا باتعجب برگشت روبه شمیم وگفت :

- بی خیال شو قربونت برم ! حالامایه چیزپروندیم!

شمیم خنده ای کرد وگفت :

- الان گروه ارکستتم می رسنا..من دیگه ازاونا نمی تونم پذیرایی کنم..!

- باشه..گفتم که الان میام..

شمیم بیرون و وارد اتاق تمنا شد...تمنا سرگرم عروسک بازی هایش بود..روی زمین نشسته بود وباعروسک های دور وبرش با زبان بی زبانی خودش..هی صدا درمی آورد وباهرکدام حرف می زد..شمیم با لبخند طوری که دیده نشود ایستاد واورا تماشاکرد..فوق العاده بود..این بچه انگارکه جدا ازهربچه ای بود..هیچ وقت به خاطرتنهابودنش گریه نمی کرد..فقط کافی بود چیزی جلویش بگذارند تاسرگرم شود..دیگرتمام بود..صدا ازدیوارهم درمی آمد اما تمنا فقط ساکت بازی می کرد..! وشاید هم اذیت..که تمام اسب بازی هایش را درهمان یک سالگی با دستهای کوچکش انقدر به زمین ودر ودیوار می زد که دیگراسباب بازی نبودند!

- چی رو می بینی شمیم ؟!

ارمیا ازکنارسرشمیم هی سرک می کشید..ارمیا دستش را روی دماغش گذاشت ومعنی ساکت بودن آرام روبه ارمیا گفت :

- هیس..بیا تمنارو ببین به خدا..

شمیم با کنجکاوی سرش را به داخل اتاق برد وتمنارا دید..درحالی که یک عروسک کوچک دستش بود..دستش را به دیوارگرفته بود وتلاش می کرد بایستد..شمیم ذوق زده شده بود..ارمیا لبخندی زد وگفت :

- بچم شده عین فنر! هی می پره بالا ازاون ور زرتی میاد روزمین !

شمیم اخمی کرد وگفت :

- دلتم بخواد..انقد تلاش می کنه راه بره بده ؟!

ارمیا باخنده وباصدای بلند رو به تمنا که به کمک دیوار ولق ولق کنان ایستاده بود گفت :

- جیگربابا..چیکارمی کنی ؟!!

تمنا باترس کمی ازجاپرید وسرش را به سمت پدرش برگرداند...همان موقع تعادلش را ازدست داد وبه قول ارمیا عین فنر توپی روی زمین نشست ...ارمیا ریزی ریزی خندید وتمنا که اول مبهوت بود با دیدن خنده پدرش ذوق زده خندید ..شمیم گفت :

- وای برو کنارارمیا .وایساده هرهربابچش می خنده عین خیالشم نیس اصلا!

وزیرلب گفت :

- لباساشوهنوز نپوشیدم دیرشد..

وداخل اتاق تمنا شد..لباس پفی وکوچک وقرمزش را ازداخل کمدش برداشت وشروع به تعویض لباسهایش کرد..ارمیا بیرون رفت وروبه ملوک خانم که داشت اسفند روی گاز دود می کرد گفت :

- کمک نمی خوای ملوک خانوم ؟!!

ملوک خانوم ظرف اسفند را برداشت وبیرون آمد وگفت :

- نه آقا..من خودم همه کاراروکردم..دست شما دردنکنه.

وظرف را کمی دور وبرارمیاچرخاند وگفت :

- چشم حسود کورشه ایشالله ..خدا خوشی رو براهمیشه تودلتون بکاره..الهی عاقبت بخیربشی مادر..

ونگاهی به تیپ وقدوبالای ارمیا کرد وگفت :

- صدهرازماشالله ..الهی خوش بخت شی ودیگه هیچ وقت غم توچشمات نشینه..

ارمیا لبخندی زدوگفت :

- ممنون..ایشالله شماغم نبینین..

وروبه اتاق اشاره کرد وگفت :

- ملوک خانوم تواتاقم هستنا..اونا مهم ترازمن هستن !

ملوک خانم به طرف اتاق رفت وارمیا نگاهی به دور وبرخانه اش کرد..درودیوارهاوحتی روی زمین پربود ازبادکنک های رنگارنگ...شاید حدود دویست سیصد بادکنک توی سالن بود وحتی ازسقف هم آویزشده بود..همه این ها با رمان های رنگی واکلیلی آویزبه درودیوار فضای جالبی را به وجود آورده بود...مبل هایشان دردوطرف سالن بزرگ خانه ارمیا چیده شده بود برای مهمان ها ویک مبل دونفر ویک میزهم درراس آنها وجود داشت که جایگاه شمیم وارمیا وتمنا بود! ...سالن پربود ازعکسهای شمیم ...عکسهای بزرگ وکوچکی که به صورت پوستر وشاسی چوب توسط ارمیا به دیوار نسب شده بود..همان موقعی که تازه خانه اش را عوض کرده بود...فقط به خاطرشمیم ..یک خانه بزرگ وزیبا..خانه ای که دیگر شمیم درآن خاطرات بدگذشته اش را به یادنیاورد..خانه ای که دیگرروژانی نگوید چطور دراین خانه ای که من بودم توزندگی می کنی !؟!..خانه ای که نه دیگرآپارتمانی بود ونه مخصوص دونفر...بزرگ ودوطبقه بود وویلایی..باوسایل هایی زیباتر وشیک ترکه درطول چندماه ارمیا ترتیب همه را داده بود...دیگرجای رد پای گذشته نباید باقی می ماند..باید این بارشمیمش طعم بهتری می چشید..طعم شیرین تروراحت تری ازعشقشان !دیگرنمی گذاشت حتی یک باردیگرکسی فکرتوطئه زندگی شان را بکند..! نه دیگرنه..

- صابخونه..! مهمون نمی خوای؟ بابا یه گوسفندم جلوم می کشتین بس بود به خدا!...

ارمیا که ازصدای آشنا فهمید احسان درحال بالا آمدن ازپله های حیاتشان است رفت جلوی درورودی وگفت :

- من جلو تو شترمرغم سرنمی برم !

احسان والمیرا باخنده داخل شدند واحسان درحالی که دسته گل بزرگی دردست داشت نزدیک ارمیا آمد وبایک مشت به شکم ارمیا زد وگفت :

- بده تواین لامصبو..معلومه خسیس بازیات رفته توشیکت باد کرده !

ارمیا بانگاه عاقل اندرسفیهی گفت :

- خوبه من باشگاه میرم وتو داری وزن کم می کنی !!!

المیرا بی توجه روبه برادرش سلام کرد ووارد شد ..بادیدن سالن که کف سنگی وبراقش پربود ازبادکنک های جور واجور وازدیوار وحتی راه پله های طویل هم وصل شده بودند با خنده وشوق دستانش را بهم کوفت وگفت :

- وای خدا!...چیکاکردین شما! معرکه شده اینجا...

ارمیا به زور دست گل را ازاحسان گرفت وگفت :

- بده من بابا! انگارجون عمشو گرفته توبغلش! ..توکه زورت میاره دسته گل بخری مرض داری دست میگیری راه میفتی؟!

احسان گفت :

- حالا شاید اصلا مال شما نبود...

ارمیا بی توجه به احسان روبه المیرا گفت :

- اینجاروهمش شمیم گل کاشته..پدرم دراومدبسکه بادکنک بادکردم!

المیراخندید وگفت :

- کجان حالا؟

ارمیا روبه پله ها اشاره کرد وگفت :

- دارن آماده می شن..

المیرا به طرف پله ها رفت واحسان گفت :

- پس بگو چرا باد کردی!..بسکه به خاطراین بادکنکاباد انداختی تولپات برگشته توخودت !

ارمیا چشم غره ای روبه احسان رفت وگفت :

- زر نزن پاشو بلندگوهارو تنظیم کن..

احسان گفت :

- نه بابا! می بینم که رقص نورآوردین..! ارگ وبلندگو و..چه خبره نکنه تمناروشوورش دادی؟!!

ارمیا درحالی که بادستانش سعی می کرد بلندگویی را روی پایه اش محکم تنظیم کند گفت :

- نه خیالت راحت..گذاشتم برا پیرپسرتو!

احسان خندید وباذوق وچشمک گفت :

- آفرین..زدی توخال! خودم نوکرشونم..

ارمیا اول متوجه حرف احسان نشد ومشغول کارخودش بود..اما لحظه ای بعد به خود آمد وکمی به حرف احسان فکرکرد..نوکرشون !یعنی نوکردوتاشون !...باخنده ای که روی لبش نقش بسته بود برگشت وگفت :

- ببینم منظورت چی بود؟!!

احسان خندید وشانه ای بالا انداخت وگفت »:

- اخبارویه بارمی گن..!

- ناکس نکنه کارخودتوکردی بالاخره ؟!!

احسان گفت :

- اووووو دوماهه عزیزم ! ..

ارمیا با شوق لبخند زد وگفت :

- جون من ؟!! یعنی الان المیرا...؟!

احسان به نشانه مثبت سری تکان داد وارمیا گفت :

- ایول بابا! پس بالاخره توهم زدی توخط عیال باری...!

احسان خندید وملوک خانم که برای احسان چای می آورد ..همان جا سلام کرد وگفت :

- آقا ببخشید..ناخوداگاه حرفاتونوشنیدم..تبریک می گم..

احسان باتشکرجواب ملوک خانم را داد وچای را برداشت..ملوک خانم به ارمیا هم تعارف کرد اما ارمیاگفت :

- نمی خورم.ممنون..

ملوک خانم باسینی چای بالا رفت وپشت دراتاق تمنا ایستاد ودرزد..شمیم جواب داد :

- بفرمایین..

ملوک خانم داخل شد وسلام کرد..المیرا جواب داد وبا شوق وذوق مشغول رژلب کشیدن به تمنا وآرایشش شد..شمیم گفت :

- بسه المیرا...عین جنش کردی بچمو!

المیرا بی خیال روبه شمیم دستی درهوا تکان داد وگفت :

- خفه تو...شب تولدش می خواد عین ماست ببره بنشوندش روصندلی...

ورژلب قرمز جیغی را روی لب های قلوه ای وغنچه تمنا کشید وکمی رژگونه برسرلپ های سفید وتپلش..بعدهم موگیرهای هم جنس وهم رنگ لباس تمنارا برروی موهای جلوی سرش که اصلا کوتاه نشده بود زد ...موهای لخت تمنا همانند ارمیا روی پیشانی اش می ریخت واین باعث زیباترشدنش می شد..یکی ازصفت هایی که به اضافه رنگ چشمانش ازارمیا به ارث برده بود!

المیرا تور قرمز وزربرقی تمنارا که مخصوص لباس سرخش بودرا پشت سرش وصل کرد وکفش های همان رنگش راهم نوبود را برایش پوشاند..بعد اورا روی تختش بلند کرد وروی زمین گذاشتش ..تمنا همین طورکه مات ومبهوت به عمه اش می نگریست ایستاده بود والمیرا باذوق جیغ زد :

- ای الهی تصدقت بشم..چی شدی ؟!!هلووو...

تمنا ترسید وبازهم روی زمین نشست ! المیرا خندید واورا چالاپ چالاپ بوسید..شمیم سری به طرفین تکان داد وگفت :

- توخودت دیوونه ای بسه ! بچمو مث خودت نکن دیگه..

المیرا بی توجه گفت :

- خودتم بیا یه آرایش بزن روصورتت..بسکه کارکردی شدی عین کچ !

شمیم بی حوصله گفت :

- ولم کن به خدا..من که کارنکردم ..بیچاره ملوک خانوم همه رو انجام داد..

المیرا تمنارا روی تختش نشاند وگفت :

- به من ربطی نداره..تاآرایشت نکنم دست برنمی دارم..پاشوببینم ..

شمیم هرچند تمایل نداشت اما یه جورایی هم دوست داشت قیافه اش انقدر بی رنگ ورو نباشد..المیرا فوری دست به کارش شد...سعی داشت هم رنگ کت وشلوارشمیم که به رنگ مشکی وخردلی بود اوراآرایش کند ..وهمان طور هم شد...بایک آرایش غلیظ..وترکیب چند شال وروسری ساتن ست بالباس شمیم با مدلی جالب وامروزی وباحجاب تقریبا..آنهارا بست که فقط چندتار ازموهایش پیدا بود کارش را تمام کرد...

- خب..فک کنم تموم شدی..پاشو بچرخ جلوم ببینمت..

شمیم بلند شد وکمی کمرخودرا که ازنشستن روی صندلی خسته شده بود را مالید والمیرا گفت :

- چی کارکردم بابا!...خیلی نایس شدی..باحجاب ،شیک وخوشکل!...مطمئنم ارمیا کیف می کنه!..

شمیم خودش را درآینه نگاه کرد...بادیدن قیافه ی خودش که واقعا زیباترشده بود لبخندی زد وگفت :

- مرسی..خیلی بهترشد!..

دقایقی بعد المیرا هم لباس هایش را عوض کرد وسه نفری باهم پایین رفتند...انگاردرآن یک ساعت نبودشان همه آمده بودند...سالن پرشده بودازمهمان ها...شمیم باتعجب گفت :

- ایناکی اومدن ماخبردارنشدیم؟!

وسریع پایین رفت تابه همه خوشامد بگوید...

سایه وسینا..حمیده خانم..وشایان ومادرش ...

شمیم نزدیک رفت وباهمه سلام واحوال پرسی کرد..خوشحال بود که همه ی آن افراد بازهم دور هم جمع شدند ...گروه ارکستی که ازدوستان ارمیا بودند هم آمده بودند وبادیدن تمنا که درآغوش المیرا بود وداشتند ازپله ها پایین می آمدند شروع به آهنگ زدن کردند...ارمیا لبخندی زد ونگاه تحسین شده اش را به شمیم دوخت..! حجاب اورا بیش ازحد زیبا می ساخت..وبیش ازحد ارمیا را ازخود بی خود می کرد..چون همیشه باحجاب ومتانتش به ارمیا یادآوری می کرد که شمیم با همه دخترهایی که قبلا درزندگی اش بوده اند فرق می کند !!!

المیرا نزدیک رفت وتمناراروی مبلی که جایگاه نشستنش بود ،نشاندبعدبه سمت ارمیا آمد وگفت :

- دوربینتو بده ازش عکس بگیرم..نگاه چه عروسی کردم دخترتو!

ارمیا دستش را درجیب های شلوارش کرد وگفت :

- هان !گفتم این بچه چراعین گیلاس شد یهو! پس کارای توئه !

المیرا اخمی کرد وگفت :

- گیلاس چیه ؟!!بگو هلو !

ارمیا گفت :

- چیزسرخ رنگ دیگه نداشتین آویزش کنین ؟!! فک کنم دستگیره های آشپزخونه هم قرمزه ها...!!!

احسان که کنارارمیا ایستاده بود باشنیدن این حرف پقی زد زیرخنده..المیرا باحرص روبه ارمیا گفت :

- بشکنه دست بی نمک !اگه دیگه به بچت رسیدم !

ارمیا با شیطنت وته خنده ای که روی لبش بود گفت :

- توبرو دیگه فکرنی نی خودت باش عزیزم ..بچه من قدیمی شد!..

وروبه احسان که به ارمیا چشم غره می رفت چشمک زد...المیرا نگاهی بد به احسان کرد ودرحالی که ازخجالت سرخ شده بود وسعی می کرد درچشمان ارمیا نگاه نکند گفت :

- م ..من برم پیش شمیم وتمنا ازشون عکس بگیرم ..

وفوری ازپیش چشمان ارمیا فرارکرد..ارمیا ریزریزی خندید وگفت :

- عجب قدرتی داره این حاملگی ! المیرای پررو که اینطوری قرمزبزنه دیگه وای به حال دخترای کم رو!

احسان بانگاهی تند روبه ارمیا گفت :

- بی تربیت ! مسائل مربوط به خودتو تجزیه تحلیل کن ..!

شمیم ازهمان فاصله به ارمیا اشاره داد که برود...ارمیا دیگربحث بااحسان را ادامه نداد وکنارشمیم قرارگرفت :

- جونم ؟!

شمیم گفت :

- راستش یه چیزی ازت می خوام..

ارمیا فوری گفت :

- جونمو؟!

شمیم گفت :

- لوس نشو..قول می دی قبول کنی؟

- شمیم شدی عین اون موقع ها که می خواستی به زور همرام بیای پارتی!

شمیم ازیادآوری آن خاطره هالبخندی زد وگفت :

- درمورد خودم نیس..ولی شاید درهمون حد مخالفت کنی..

ارمیا نفس عمیقی کشید وگفت :

- پس بی خیالش..

شمیم بازویش را گرفت واورا کنارکشیدوگفت :

- ارمیا مسخره بازی درنیارا..زشته جلو مهمونا..

ارمیا خیره به چشمان آرایش شده ولبهای غنچه شمیم که باسبک بستن روسری اش عالی شده بود لبخندی زد وشمیم گفت :

- چته ؟!

- ماه شدی...می گم نمیشه تاصبح همین جوری صورتت بمونه ؟!

شمیم ابرو درهم کشید وگفت :

- که چی ؟!!

ارمیا نگاهش را خیره درچشمان شمیم که دست به کمرزده بود کرد ویک هو هردوکه می دانستند منظور ارمیا چه بود زدند زیرخنده ..شمیم گفت :

- ببین چه موقعی چه حرفایی می زنی..بذارمن حرفمو بزنم راحت شم..!

- بزن بزن فدات شم..اصلا من لال می شم..

- دور ازجون..راستش می خواستم اگه موافق باشی بفرستم دنبال ترمه ؟!

وبه ارمیا نگاه کرد...ارمیا خیلی جدی وساکت روی صورت شمیم مانده بود..شمیم می ترسید یک وقت داد بزند اما محکم وسخت مانندارمیا ایستاد وگفت :

- اون روی قولش موندودیگه طرفمون نیومد..اما امشب دلم می خواد توجمعمون باشه..گناه داره..گذشته ها گذشته..تازه شایان هم یه ریز می گه چرا ترمه نیومده؟!

ارمیا باهمان جدیتش گفت :

- نه ..حرفشو نزن دیگه..

شمیم گفت :

- خواهش می کنم..

ارمیا گفت :

- شمیم گفتم حرفشوهم نزن!

شمیم باخواهش به چشمان ارمیا خیره شد وگفت :

- جون من ؟!همین امشب؟! نمی ذارم پاش به خونمون بازشه..فقط می خوام امشب اینجاباشه..شایان به خاطرخواستگاری ازاون اومده تهران !

ارمیا چشمانش گشاد شد وگفت :

- توروخدا تو ازدواج این دختره دخالت نکن که هیچ خوشم نمیاد!

شمیم گفت :

- من که کاری ندارم...اینا ازهمون شمال به بعد همش باهم رابطه داشتن..تازه مادروپدراشونم می دونستن..حالام می خوان رسمیش کنن..ربطی به من نداره..!

ارمیا درفکرفرو رفت وسکوت کرد..می ترسید...دیگرواقعا نمی دانست چه درست است وچه غلط ! فقط نمی خواست دیگرهیچ دختری ازهم جنس روژان وترمه زندگی اش را یک خدشه وارد کند!..

روبه شمیم که باچشمانی خواهش واربه اونگاه می کرد گفت :

- خیلی خب..برو بگوشایان خودش بره دنبالش ..

شمیم باخوشحالی بالا پرید که ارمیا فوری گفت :

- اِ اِ..جلو مهمونا..

شمیم خودش را کنترل کرد وباخنده روبه ارمیا گفت :

- خیلی مردی..عاشقتم ..!

ارمیا لبخند زد وشمیم به سمت شایان رفت.. 

شایان بادیدن شمیم که به سمت اومی آمد تعجب کرد..به سرتاپای شمیم دقت کرد..چقدرباآن دختری که درآتلیه اش کارمی کرد وهمیشه کم رو بود فرق داشت !شمیم روبروی شایان ومادرش قرارگرفت وگفت :

- امممم...آقای کیانفر راستش یه عرضی داشتم خدمتتون..

شایان گفت :

- من در خدمتم ..

شمیم با لبخندی خاص گفت :

- راستش خواستم اگه مادرتون راضی باشن واجازه بدن بفرستمتون دنبال یه نفر...

شایان باشنیدن این حرف شمیم کمی ته دلش خالی شد..وبه مادرش نگاه کرد..مادرشایان گفت :

- کی دخترم !؟

شمیم گفت :

- ترمه !

ومکثی کرد وگفت :

- انگار یه جورایی بهونه آورده که نیاد..منم دستم بنده ..خواستم آقای کیانفرزحمت راضی کردنشو بکشن !..

شایان خوشحالی اش را کنترل کرد وگفت :

- والله چی بگم ؟!

مادرش گفت :

- خوبه حالا ازخداشه ها! شمیم جون شمال که بودیم کلمو کند بسکه گفت بریم خواستگاری.بریم خواستگاری..!!!

شایان باخنده وتعجب روبه مادرش گفت :

- اِ..مامان !!!

شمیم خندید ومادرشایان گفت :

- پاشو..پاشو می دونم تودلت قند آب می کنن..!

شایان ازجا بلند شد وگفت :

- چشم ..بااجازه پس..

وحرکت کرد به سمت در ورودی...شمیم هم بدرقه اش می کرد..

- لطف کنین به ترمه بگین شمیم خواسته که حتما بیاد! بگین اگه دعوتشو بازم پس زد پدرومادرشو اخراج می کنیم !

شایان باتعجب ایستاد وگفت :

- شمیم خانوم این بی انصافیـ...

شمیم به میان حرف شایان آمد وگفت :

- شما خیالتون راحت باشه..این تنهاراحیه که می تونم اون دخترو ازخونشون بکشم بیرون !

شایان لبخند زد وگفت :

- یعنی تهدید توخالی خودمون دیگه ؟!

شمیم هم خندیدوگفت :

- دقیقا!..ولی نازکشیدن های طرف مقابل هم می تونه روخانوما خیلی تاثیرداشته باشه !

شایان بااین حرف شمیم سرخ شد وسرش را زیرانداخت وته خنده ای برلبش ماند..آرام گفت :

- ممنون ازشما...ازشما وارمیا خان که همه چیزوقبل ازاینکه دیربشه بهم گفتن..ایشون مرد فوق العاده ای هستن..قدرشونوبدونین ..!

شمیم لبخند زد وشایان خداحافظی کرد ورفت..شمیم درفکر ماند..منظور شایان ازهمه چیزی که ارمیا برایش گفته بود چه بود؟!!! یادش باشد ازارمیا حتمابپرسد!

به جمع مورد نظرنگاه کرد..همه باشوق به تمنا وعمه اش المیرا که باهم عکس های جور واجورمی گرفتند نگاه می کردند..وگروه ارکست هم یک ریز می زدومی خواند...

شمیم برای سرزدن به کارهای ملوک خانم به داخل آشپزخانه رفت..مادرشوهرش وحمیده خانم هم آنجا بودند..

- خسته نباشین خانوما...مامان بزرگ شما چرا !؟!شما برید بشینین ...

حمیده خانم گفت :

- کاری نمی کنم مادر..والله دوتابشقاب پاک کردن بهتراز اون سروصداهای بیرونه..

شمیم خندید وگفت :

- عیب نداره امشبو به خاطرتمنا شما بزرگی کنین تحمل کنین..

- من که حرفی ندارم مادر.. ایشالله کوچولوت صدساله شه..

- ممنون ..باسایه ی شمابالا سرمون !

وروبه ملوک خانم گفت :

- ملوک خانم کیک رو آوردن !؟

- بله خانم گذاشتم تویخچال..

- خیلی خب..هروقت خبرت کردم بیارش..

- چشم خانوم..

شمیم کمی بعد ازاین که خوب کارها را بررسی کرد وتوصیه هارا برای ملوک خانم تکرار کرد بیرون رفت...

همزمان باخروجش ازآشپزخانه ..ترمه وشایان هم وارد سالن شدند...ترمه وشمیم چشم درچشم شدند...ترمه ایستاد...مات روی شمیم مانده بود...شمیم هم کمی مکث کرد...بعد جلو رفت وبا لبخند مهربانی گفت :

- به به ! خانوم می گفتین جلوتون پای اندازبیاریم !؟

ترمه سرش را زیرانداخت وگفت :

- سلام...

شمیم دستش را زیرچانه اوبرد وسرش را بالا کرد وگفت :

- سلام ..به روی بداخلاقت ! خوش اومدی..

ترمه لبخندزد وچیزی نگفت..شمیم گفت :

- برو لباساتو عوض کن بیا توجمع..دوس ندارم گوشه گیری کنیا!..آبروتومی برم اگه دیدم بازم کشتی غرق کردی!

ترمه بازم هم ساکت لبخند زد وشمیم روبه شایان گفت :

- ببینم بله رو گرفتین ازش یانه ؟!!

ترمه باتعجب به شمیم نگاه کرد وشایان گفت :

- والله ماکه اُرزشو نداشتیم..!

شمیم گفت :

- ای بابا..! نازکشی ام بلد نیس آقاشایان..

ونزدیک گوش ترمه گفت :

- باید یه دوره بفرستمش پیش ارمیا! به دردتون می خوره آینده !

ترمه لبخندش رابه زور جمع کرد وشمیم روبه ترمه گفت :

- نترس..کسی جزمنو ارمیا نمی دونه..ایشالله هرچی قسمتتونه بشه..حالام برو معطل نکن..

ترمه رفت وشمیم ملوک خانم را که درآشپزخانه بود را صدازدو گفت :

- ملوک خانوم ..ملوک خانوم ..

ملوک خانم فوری درحالیکه دستش را باحوله ای خشک می کرد ازآشپزخانه بیرون دوید وگفت :

- جونم خانوم ؟!

شمیم بالبحندگفت :

- بالاخره ترمه رو راضی کردم آوردمش..برو یه اتاقی نشونش بده لباساشو عوض کنه..!

ملوک خانم باخوشحالی وصف نشدنی گفت :

- واقعا خانوم ؟!! دست شما درد نکنه..خداخیرتون بده..

وبا عجله به سمت ترمه رفت تااورا راهنمایی کند...

چنددقیقه بعد ترمه درحالی که لباسش را عوض کرده بود ..مانتووکیفش را به چوب لباسی آویز کرد وخودش را درآینه کمی بررسی کرد وبه سمت درراه افتاد...دلش نمی خواست درآن جمع قرارگیرد! ولی خب!..مجبور بود وبه خاطرشمیم وفقط شمیم بود که آمده بود..نه به خاطر هیچ کس دیگر...فقط شمیم ..

ایستاد..با خود فکرکرد واقعا به خاطرشمیم بود که آمده بود؟!! دلش را زیرو رو کرد..باخجالت به خود تشرزد..! دیگرنباید دل می داد..! بعد ازارمیا..نه دیگر نباید..

اما..

اما ارمیا که عشق نبود..به قول خودش..ارمیا یک هوس بود..یک هوس که باید دورش می انداخت وآن را بایک عشق واقعی جایگزین می کرد..همانی که ارمیا می گفت..فقط یک نفر خاص...که ؟!!..

ناخوداگاه چهره شایان جلویش جان گرفت...ترمه لبخندزد..!

ازجایش بلندشد وبه سمت دررفت..باخود نتیجه گرفت..نه یه کم..یعنی چند درصد..چنددرصد هم به خاطر اوآمده بود..به خاطرشایان !..این بهتربود..هرچند حس می کردنه هنوز هم وسعت عشقش یا علاقه اش به علاقه ای که به ارمیا داشت نمی خورد..اما به قول ارمیا ! دلش را فقط باید به یک نفرخاص می داد..خاص خاص!

دستش را به دستگیره گرفت ودررا بازکرد ودرحالی که هنوزدرفکربود قدم برداشت..یک قدم برداشت که..

گرومپ !...

به شخصی خورد...

سرش را بالا نکرد...

قبلش یک بورا حس کرده بود..

بوی عطری آشنا..آشنای قدیمی...

آب دهانش را قورت داد..واهمه ی سربالا کردن داشت..اما مجبور شد..وبالاخره باهزار بدبختی سرش رابالاگرفت..

دلش ریخت..همان طور که حدس می زد...! ارمیا...!

ارمیا بادیدن او که مات ومبهوت مانده بود..پوزخندی زد وگفت :

- به به ..! خانوم نادری..! شما کجا این جا کجا ؟!!

ترمه به لباسهای اونگاه کرد...آه ازنهادش بلند شد..! نه هنوز هم بود..هنوز درمغز ودل وقلبش بود وخبرنداشت..یک بلوز سورمه ای اندامی ..یقه هایی تقریبا باز..ویک شلوارهمان رنگ کتان بایک کراوات سفید وسورمه ای که به صورت شل روی پیراهنش بسته بود..ساعت استیلش..وآن موهایش..

ترمه چشمانش را زیرانداخت وآن هارا روی هم فشرد..نه ! نباید دیگر فکرمی کرد..به او دیگرنه !..

باصدای آرامی گفت :

- اگه اجازه بدین من برم ...

وازکنارش رد وفوری خودش را به پله هارساند وپایین رفت..ارمیا ایستاد وکمی رفتن اورا نظاره کرد..لبخند زد...نه انگارواقعا سرعقل آمده بود وخبرنداشت !خوشش آمد..از اول باید رابطه شان همین می شد ونشد !..

صدای ارکستر می آمد که ازپشت میکروفن صدایش می کنند..فوری هدیه شان را ازتوی اتاق برداشت وبه پایین رفت...

اوه چه خبربود...برق هارا خاموش کرده بودند ورقص نور ودود وفلش نور بود که برسرمهمان های درحال رقص بود..هرکسی برای خودش مشغول بود..

جلوتررفت وروی مبلی نشست...به دنبال شمیم دربین مهمان های درحال رقص گشت...نه ! نبود..سایه والمیرا ..وترمه وشایان..درحال رقصیدن بودند...شمیم نگاهی به ترمه کرد که خیلی نرم با شایان می رقصید ..همان موقع هم اتفاقی با ترمه چشم درچشم شدندوترمه باخجالت سرش را زیرانداخت وارمیا بالبخند سرش را به سمت دیگری گرداند..چشمش به تمنا خورد..درآغوش زهره خانم بود وشوق وخنده های غش غشش دست های کوچک وتپلش را مرتب وتند تند بهم می زد به معنی دست زدن !..

ارمیا خندید..دلش غش می رفت برای این دختر...

- ارمیا جان افتخارمیدی عزیزم ؟!!

به دستی که جلویش دراز شده بود نگاه کرد وبعد سرش رابالا کرد..شمیم باشیطنت چشمک زد..ارمیا خندید..یاد سه سال قبلش افتاد...یاد آن موقعی که شمیم درمهمانی پارتی جلوی آن دخترها با جسارت به ارمیا تقاضای رقص داده بود..وچقدر ارمیا با شوق اورا همراهی کرد...بایک لذت که داشت کم کم به عشق تبدیل می شد...وحالا ! بازهم انگار داشت تاریخ تکرارمی شد..شمیم اخمی مصنوعی به صورت انداخت وگفت :

- دل دل می کنی مهندس!؟!

ارمیا دست شمیم را گرفت واورا به طرف خود کشاند..بعدم شمیم را روی مبل کنارخودش نشاند...نزدیک گوشش گفت :

- من غلط بکنم دل دل کنم..! اصلا بگوتاصبح باهام برقص..من نوکرتم هستم..!

شمیم سرش را کنارکشید وگفت :

- پس چرانیومدی!؟

ارمیا گفت :

- نه دیگه ! نشد..دیگه نمی ذارم جلو بقیه برقصی...مروارید بودی منتها من الان به وجودت پی بردم!

شمیم باتعجب ابرویی بالا انداخت وبعدخندید وگفت :

- نه بابا! غیرت ..!

ارمیا گفت :

- آخرشب درخدمتتون هستیم !.

وچشمکی زد که باخنده وبیرون افتادن چال گونه اش همزمان شد...شمیم گفت :

- یه چیزبگم راستشو می گی ؟!

- دیگه چی شده !؟

شمیم گفت :

- نه دیگه این دفعه فقط سواله !

ارمیا گفت :

- آها اگه اینه حله..

شمیم گفت :

- شایان وقتی می رفت دنبال ترمه می گفت ارمیا خیلی به من لطف کرده که همه چیزوبهم قبل ازهرکاری توضیح داد! خیلی ازت تعریف می کرد..چیکارکردی ناقلا؟!!

ارمیا یک ابرویش رابالا داد وباخنده محوی گفت :

- مهره ماردارم !

شمیم گفت :

- اون که برمنکرش لعنت! بی خودنیس بعد سه سال زن داری هنوز کشته مرده پس می دی!یه نفری..یه روزی بهم گفت شوهرت بااین قیافش هیچ وقت ازخودت نیس!

ارمیا بااخم ابرو درهم کشید وگفت :

- یعنی انقد کجم !؟!

شمیم بانگاه عاقل اندرسفیهی به ارمیا نگاه کرد....وبعد گفت :

- من جوابمو نگرفتما...

ارمیا گفت :

- هیچی بابا..اون روزی که توجنگل بودیم..همون وقت که شما رفته بودین مثلا هیزم جمع کنین شایان اومد بامن درمورد ترمه حرف زد..یه چیزایی بوبرده بود که ترمه رومن نظرداره..بعدم می خواست ازمن همه چیزو بفهمه..من اول نمی دونستم براچی می خواد بدونه ..ولی وقتی خودش گفت یه کم ازش خوشش اومده سعی کردم ازیه دردیگه واردشم..قضایای خودمو ترمه روبهش گفتم..گفتم روم نظرداره اما بچه اس..نیازبه کمک وراهنمایی داره..گفتم خیلی زجرکشیده وباید یه جورایی دلش وصله پینه بخوره..نگفتم ازگذشتش که چی بوده وچی شده..اما یه جوری بهش توضیح دادم که نه خودم بعدا گردن گیربشم نه ترمه پیشش بدشناخته شه..! بالاخره هرآدمی یه روز یه خطاهایی داره..درست مث خودم..ترمه الان حال دوسه سال قبل منوداره...درکش می کنم! براهمین سعی کردم کمکش کنم تااین که بخوام باتهدید واین چیزابترسونمش..

شمیم لبخندزد وگفت :

- بی خود نیس شایان ازت تعریف می کرد..

ارمیابازهم چشمک زد وگفت :

- ماچاکرشمام هستیم !

شمیم گفت :

- نمی خوای یه دور برامون بخونی ؟!! من ازکلاغا شنیدم آهنگ آماده کرده بودی براامشب!

ارمیابا حرص به احسان که درحال رقصیدن با المیرا بود نگاه کرد وگفت :

- گردن این کلاغه رو بشکنم ایشالله !سوپرایزبود مثلا!..عین بلوتوث می مونه لامصب!

شمیم خندید وارمیا ازجایش بلند شد وگفت :

- بگو المیرا ازتون فیلم بگیره..دلم می خواد تمنا توبغل خودت باشه..

شمیم باشه ای گفت وارمیا به سمت ارکستررفت..او بادیدن ارمیا باخوشحالی اعلام کرد که ارمیا خودش می خواهدبخواند!..اول ازهمه المیراجیغ کشید وبعد ازاو همه با دست زدن خوشحالی خودرا ابرازکردند..ارمیا پشت ارگ قرارگرفت ومیکروفون رابدست گرفت وگفت :

- عذرمی خوام اگه وسط شادیتون من یهو پریدم وسط..چون قراره کیک وهدیه من وشمیم رو بیارن ..خواستم همون موقع خودم آهنگی رو که براش آماده کرده بودم رو بخونم ..اجازه هس؟!

همه باصدای بلند گفتند :

- بعـــــــــله...

ارمیا لبخندزد وگفت :

- ممنون..قبل ازهرچیزی اگه بازهم اجازه بدین من یه چیزی بگم وبرم سراغ آهنگ..امشب این جشن با نیت تولد تمنا گرفته شد..منتها این جشن چند منظوره شد...می دونین شاید اگه نمی گفتم رو دلم می موند امشب خوابم نمی برد..

همه خندیدند..ارمیا ادامه داد:

- امشب علاوه براین که یادم اومد من یه ساله پدریه فرشته کوچولوهستم...به یادآوردم که سه ساله دارم مادراون فرشته رو توی خونه قلبم زندانی می کنم!..مادری که شاید به خاطرمن ..فقط وفقط من ! هشت ماه ازدست دادمش..اما امشب خداروشکرمی کنم که بازهم..بازهم شد همون عشق وهمون زندگی خوبمون ..

وروبه شمیم گفت :

- توشاه قلبمی شمیم جان..همیشه بمون کنارم!

صدای جیغ وسوت زدن هابه همراه دست هابلندشد..ارمیا گفت :

- واما درمورد بعدی..امشب بعد ازهمه اینا..یه چیزوفهمیدم که دلمو واقعا قلقلک داد...

ونگاهی بامهربانی به المیرا انداخت وگفت :

- می دونین امشب خبردادن بهم من دارم دایی می شم ...!

همه اول سکوت کردند وبعد بابهت به المیرا واحسان چشم دوختند..آن دو باخجالت سربه زیرانداخته بودند وظهره خانم باشوق المیرا رامی بوسید...صدای دست زدن های بعدی بازهم بلندشد...ارمیاروبه خواهرش گفت :

- تبریک می گم عزیزم ! تومسلما مادرخوبی می شی..

وباشیطنت گفت :

- البته اگه واسه تمنا مادرشوهربازی درنیاری!

وخودش وبقیه خندیدند..!المیرا درمیان خجالتش خندید وارمیا گفت :

- واماسومین خبر...این یکی رو خدایی می ترسم بگم سرم روهوا بره !..

وباخنده گفت :

- ولی خب می دونین..باید گفته بشه تا حل شه دیگه...

وبانگاه به ترمه وشایان که بافاصله ای معین روی مبل نشسته بودند گفت :

- امشب دوتا جوون خوب داریم که عروس ودومادای آیندمونن..یه جورایی امشب مراسم خاستگاری اوناهم هس!..لطف کنین به افتخارشون یه دست خوشکل بزنین ..

همه رد نگاه ارمیا را دنبال کردند وبادیدن ترمه وشایان..باخوشحالی وحتی دخترهابا زدن کل ! به آنها تبریک گفتند..ملوک خانم که کناری ایستاده بود اشک چشمش را آرام کنارزد ولبخندی روبه ترمه زد...بعضی هاهم بلندشده بودند وباالمیرا وترمه روبوسی می کردند...

ارمیا گفت :

- ایشالله که شاهد بله ترمه خانوم ومراسم عقد آقاشایان باشیم ..! من دیگه عرضی ندارم ..

ومیکروفون را درپایه اش گذاشت..بازهم همه برای ارمیا دست زدند وارمیا دستانش را روی ارگ حرکت داد..آهنگ تند ریتم وشادی شروع شد وارمیا طبق عادتش پایش را مرتب باریتم روی زمین ضرب گرفته بود...شمیم تمنارادرآغوش گرفت وروی مبل نشست ..روبروی کیک بزرگ وقلبی شکلی که باعکس زیبای تمنا تزیین شده بود...المیرا دوربین راروی آن هاگرفته بود وشمیم کلاه مخروطی شکل وبراقی را برای تمناوتولدش خریده بودند را سرش گذاشت وباچاقویی کوچک که هم دردست خودش بود وهم دردستان تمنا اول آن شمع تک روی کیک به وسیله تمنا فوت شد ..همه دست زدند وتمناهم خودش بادستهای کوچکش شروع کرد باخنده به دست زدن ..شمیم خندید ودستان اورا به زور دردست گرفت وگفت :

- ببین مامان..کیک رو ببین..باید بِبُریمش..بگیرکارد رو..

به زور کارد را دردست تمنا قراردادوخودش دست تمنارا گرفت وکیک را آرام برش دادند...همزمان ارمیا می خواندوبقیه دست می زدند والمیراازلحظه لحظه هایشان فیلم می گرفت :

تودنیای منی، ماه شب های منی

توشب بی کسیام ،شب عاشق شدنی

باستاره چشمک بهش بگو عروسک ..

پری خوب قصه تولدت مبارک..تولدت مبارک...

دخترگیسو کمند...شیرینی مثل قند..

بادلم قهر نکن..اخماتو بازکن بخند..

آروم آروم اومدی..یه روزی توی دلم ..

واسه ی تولدت می خونم ای خوشکلم ..

تولدت مبارک ...

...

فدای نازوادات..قربون قدوبالات...

من به دنیا نمی دم حتی یک لحظه نگات

باستاره چشمک.بهش بگو عروسک..

پری خوب قصه تولدت مبارک..تولدت مبارک...

ارمیا آهنگ را تمام کرد وهمه اورا بادست زدنی طولانی تشویق کردند...ارمیا کنارشمیم وتمنا نشست ویک جعبه کوچک را به دست شمیم داد...شمیم جعبه را بازکرد ویک جفت نگین گوش طلا ویک گردنبدی که اسم تمنارا به انگلیسی نوشته بود ودوالنگوی طلا بسیارکوچک واندازه دست تمنابه اوآویخت..تمنا مرتب وباتعجب گردنبد وگل گوش هایش را دستکاری می کرد وگاهی هم باالنگوهایش بازی می کرد..برایش عجیب بود ...چنداسباب بازی کوچک به اوآویزکرده بودند واومی توانست فعلا سرگرم باشد...

*****

- ارمیاخدافظ داداش..شمیم خدافظ..

ارمیا بانفرات آخر که المیرا واحسان بودند خداحافظی کرد وباشمیم تانصفه های حیانشان آنهارابدرقه کردند...شمیم داخل آمد وروبه ملوک خانم که درحال جمع آوری ظرفهای روی میزبودگفت :

- ملوک خانم خسته شدی ولش کن بذاربرافردا..

- خانوم خسته نیستم!

- مگه میشه خسته نباشی..ازصبح تاحالا یه ریزدویدی! برو ملوک خانوم برو به ارمیا بگو برسونتت تاماشینونزده تو..

ملوک خانم که ازخدایش بود وواقعا شمیم حالش را فهمیده بود فوری چادرش را روی سرش انداخت وبایک خداحافظی بیرون رفت..شمیم روی مبلی نشست وپاهایش را ماساژداد..کفش های پاشنه بلندش را ازپاکند وبه کناری انداخت ...بسکه باآن هاراه رفته بودپاهایش عین توپه شده بود!

سرش را روبه تمنا که روی مبل سه نفره خوابش برده بود چرخاند ولبخند زد..دخترک کوچکش!..چقدر امشب خوشحال بود وچقدردست زدبرای خودش!..

بلندشد واورا بلند کرد وهمان طورکه می بوسیدش بالارفت..وارد اتاقشان شد واورا روی تخت کوچکش که کنارتخت ارمیا وخودش بود گذاشت...پتویش را رویش پهن کرد ولباسهایش را که المیرا یک ساعت قبل برایش عوض کرده بود را درکمدش آویزکرد..چراغ خواب را روشن کرد وچراغ اتاق را خاموش کرد وبیرون رفت...

راه می رفت ونورهای خانه را هی کم می کرد..چراغ های راهرو وسالن طبقه بالا..بعد پله ها..وبعد سالن طبقه پایین که فقط یک چراغ کم سو درآن روشن مانده بود...جلوی آینه قدی ایستاد ودستش را زیرروسری اش برد وآن را بازکرد..موهای بلند ولختش روی شانه هایش پخش شد...دستی به موهایش کشید وزیرلب گفت :

- اوف...کنده شدن بدبختا..!

همان لحظه دستی ازپشت سرکمراورا گرفت واورا بغل کرد..شمیم باوحشت جیغ زد وخودش را عقب کشید ..

ارمیا خندید وجلورفت وگفت :

- ترسوندمت ؟!

شمیم آه عمیقی کشید وگفت :

- چرااین جوری میری ومیای! سکته زدم!

ارمیا نزدیکش شد واورا درسینه خود کشید ونزدیکش باصدای آرامی گفت :

- خواستم موهاتوکه بازمی کنی بخورن توصورتم !

شمیم لبخند زد ودستش را بالا آورد وآرام روی لبهای قلوه ای ارمیا کشید وگفت :

- امشب کولاک کردی شیطون !

ارمیا دست شمیم راکه روی لبش بود را گرفت وبوسید وگفت :

- همش فدای یه تارموی تو...

شمیم باعشق خندید وسرش راجلوبرد..نزدیک گوش ارمیا...بانفس های گرمش..باصدای آرامش بخشش گفت :

- دوست دارم کم است..کم است برای مردی که مردبود وبادشواری هایم ساخت..برای اوکم است دوستت دارم..دوستت ندارم..من عاشقانه هایم باتوست...می ستایمت...

وارمیا سرش رادرگوش اوکردوخواند..اوهم آرام ..باصدای مردانه وجذابش..طوری که تن شمیم می لرزید:

-

The day that I,ll die,when death replaces birth,I,ll recognize angels,faces,cus I live with one on earth..i love you my dear

روزی که بمیرم و روزی که مرگ من با تولد عوض شود (روز قیامت) صورت فرشته هارا خواهم شناخت چون روی زمین با یکی ازآنها زندگی می کردم....عاشقتم عزیزم !

شمیم که ترجمه شعرارمیا را نمی دانست سرش را عقب کشید وبااخم گفت :

- هان ؟!

وبعدازمکثی گفت :

- من فقط جمله آخریشو فهمیدم !

ارمیاباشیطنت گفت :

- خودت برو ترجمشو پیداکن..

وبازهم سرش رادرگوش شمیم کرد وادامه اش را خواند..درحالی که به نرمی اورا به رقصی دونفردعوت می کرد...

پایان...

به سرانجام رسید این دفتر..اماقصه هاهمچنان باقیست..

گیسو (ز.ق)

اسفندماه 92