www.forum.98ia.com

www.negahdl.com

نگاه دانلود

قصه ی من و کوآلا | مامان صمد کاربر انجمن نودهشتیا

یا الله یا الله خواهران و برادران گرامی من امدم خوش امدم جنابان.سلام و علیکم خدمت شما.به نام خدا زهرا راد هستم .{هه هه انگار اومدم مصاحبه ی برنامه تلویزیونی}20سالمه.از یه خونواده ی متوسطم.یه داداش دارم 17سالشه ماشالا عین هاپو می مونه ماشالا ماشالا.اسمش مهرداده حسابی هم دختر کشه اخــــــــــی نازی.بعدش بگم از مامانم اسمش سمیه هست.بابامم اسمش علی عه. وضیعت مالیمونم متوسطه یه خونه ی 75 متری تو شهریار کرج.به قول بابام شهره یار.خب از خودم بگم چشمام عسلیه مایل به قهوه ای روشن و بعضی وقتا قهوه ای سوخته.موهامم بلنده تا روی باسنم.4 رنگه.یعنی جلوش مشکیه،بعدش قهوه ای سوختس بعدش خرمایی و نوکش طلایی عه.خعــــــــــلی با حاله همه عاشق موهامن.پوستمم گندمیه.ممخامم نه یاد بزرگه نه زیاد کوچیک به صورتم میاد لبامم کوچولوعه ولی یک کم برجستگی داره زیاد قلمبه نیست .اکثرا میگن خوشکلم ولی به نظر خودم متوسطم .خب بریم سراغ توضیحات اخلاقی:بعضی وقتا خوبم بعضی وقتا سگم،بضی وقتا شوخم بعضی وقتا جدیم در کل متعادل نیستم .اون روز خونه تنها بودم حوصلم پوکیده بود.مامان که خونه ی خالم پلاس بود من نرفتم.بابامم سر کار بود .مهردادم که طبق معمول با دوستاش رفته بود ولگردی .منم که دانشگاه نداشتم اون روز این شد که گوشی رو برداشتم زنگیدم به هانیه ،البته لازم به ذکره که هانی دختر عممه خیلی دوسم داره،خیلی دوسش دارم،خیلی عاشقمه،خیلی عاشقشم،جونشو میده واسم ولی من جونمو نمیدم واسش چون خودم مهمترم یوهاهاهاهاها!

خلاصه میگفتم زنگ زدم به هانی بعد از دوتا بوق جواب داد انگا حلوا پخش میکنم پشت خط همیچین هوله.

-سلام هانی

-سلام بر عشقم

-چطوری یا نه؟

-چطوریم یا اره عالیم

-چرا عالی نکنه تو هم اره؟

-گمشو باو نخیرم مامانم رضایت داد فردا با نیوشا اینا برم شمال .

-منم میام

-داد کشید :چــــــــــــــــــی؟

-چیه نکنه کاری میخوای بکنی سر خر نمیخوای هان هان هان؟

البته داشتم اذیتش میکردما هانی هم عین خودمه کلا بیخیاله بی اف نداره 

-مرض ،درد،حناق باشه بیا ولی نمیذارن مامانتینا که

-اگه زهرا ساربونه میدونه شتر رو کجا بخوابونه منو نشناختی هنوز هه هه مخشونو میزنم سه سوت خدافظ

-خدافظ

یهو یه فکر پلید رسید به سرم ها البته زیادم پلید نبود ولی به نوبه ی خودش بود.

پاشدم یه ماکارونی درست کردم یه سالاد شیرازی هم زدم تنگش.یه دستی رو سر و گوش خونه کشیدم ساعت 7 و نیم بود که ننم از خواهرجونش دست کشید و تشریق اوورد خونه

-سلام مامان گلی خودم خوبی؟چطوری؟خواهر محترم خوبه؟دلم واست یه ذره شده 

-من که میدونم یه چیزی ازم میخوای بگو چیه؟سلام گرگ بی طمع نیس

-منم حالت ناراحت گرفتم به خودم و گفتم:یه دفعه من خواستم ادم باشما خودت نخواستی اووووف.

بعدم رفتم ننم که اومد دید خونه رو مرتب کردم غذا هم امادس مشکوک نگام کرد.منم یه نیشخند ژکوند ناناز زدم بهش و پریدم تو اتاقم.

تصمیم داشتم موقع شام بهشون بگم 

بلاخره بابا و مهرادم اومدن منم تا می تونستم قربون صدقشون می رفتم و دورشون می چرخیدم.شام رو کشیدم و صداشون کردم.

بابا-به به ببین دخترم چه کرده فدات بشم چه بویی داره

مهرداد_اه اه اه این چیه دیگه حالم بد شد پیف پیف جمع کن غذاتو ایشششش

-ناراحتی نخور 

مامان - برو سر اصل مطلب

منم فهمدیم چی میگه خودمو زدم به اون راه 

-کدوم اصل مطلب هانی من ؟عسلکم هان؟

بابا_هرچی بگی بی چون و چرا قبول ولی شرط داره

همشون منو شناخته بودن میدونستن که وقتی چیزی میخوام مهربون میشم

-میخوام با هانی و دوستاش برم شمال

کلی مخالفت کردن مامانمینا ولی بابام پشتم بود مهردادم میگفت برو یه چند روزی راحت شم از دستت این شد که بلاخره با کلی کلنجار رفتن با مامان راضی شد.اخر شب هم اس دادم به هانی که میام و گفت قدمت رو چشم ساکن رو جمع کردم و با کله رفتم تو تخت .

سریع چشمام گرم شد رفتم تو عالم بی خبری

فصل دوم

صبح با صدای زنگ موبایلم بیدار شدم .حالا بگید زنگش چیه؟اهنگ عمر گل لاله رو گذاشتم روش صبح با ارامش بیدار میشم هه هه.رفتم دستشویی و بعد از انجام فعالیت های مربوطه که دیگه نمی گم حالتون بد نشه خودتون میدونید کدوم فعالیت ها رو میگم.یه مسواک و دست و صورت شستن یک کم شیر و وهای بای خوردم بعد تو اتاق که حاضر بشم.یه مانتوی جذب ابی اسمانی با شلوار مشکی که دمپای ناناز داشت رو پوشیدم نه از این دمپا ضایع ها ها نه

شال مشکیمم انداختم سرم موهامم جمع کردم بالا.عینک افتابی سفیدمم زدم.با کتونی سفید و ابیم که دوراش رنگ و وارنگ بود ارایشم که فقط یه ریمل و فرمژه و یک کم رژگونه ی صورتی و برق لب.خب تیپم عالی شد .عجیب بود این ساعت صبح مامانم بیدار باشه داشت با ساکم ور می رفت

-ننه جون چیکار میکنی؟

-به تو چه

-ععع واقعا دست شما درد نکنه لطف داری صبح شما هم بخیر عسلم

-زهرا نرو رومخم اعصابم خرده ازدستت دیشبم من راضی نبودم ولی این بابات پشتت بود درست نیستش که یه دختره تنها بره شمال.............

دیدم رفته بالا منبر گفتم:بیخیال مادر من دوباره جر و بحث دیشب رو راه ننداز بابام یعنی به من اعتماد داره که میگه برم دیگه 

بعدم رفتم بیرون حوصله نداشتم گوش بدم ععععع دیدی چی شد اخرم نفهمیدم با ساک بیچارم چیکار داشت؟؟؟بیخیال شونه انداختم بالا رفتم نشستم رو مبل به هانی اس دادم:کجایی خبرت تن لش؟

اس داد:بیا پایینیم

راستی یادم رفت بگم اولش قرار بود 5 نفر باشیم با خود من ولی این نیوشا قبیله ی معو معو جمع کرده این شد که منم باید ماشین ببرم در حالی که کتون ی هامو میپوشیدم داد زدم:مامان ملت پایین منتظر منن ها بیـــــــــــــــآ

-اومدم مادر اومدم 

-راستی با ساکم چیکار داشتی 

-خودت برو به سلامت می بینی بعدا 

بعدم انگار که دارم می رم سفر قندهار از زیر قران ردم کرد منم با سرعت دو رفتم پایین خداروشکر اسانسور که نیس باید از این پله ها برم به پاهای نازنینم فشار بیارم فکر منو نکردن که اه بی پدر های جاخالی هااای عوضی ها همینجوری داشتم به سازنده های اپارتمانمون فحش میدادم که ماشین نانازمو دیدم انرژی مضاعف گرفتم اصلا نمیدونم چرا عاشقانه این ماشینمو دوس دارم ماشین رو از پارکینگ در اووردم با همشون سلام و علیک کردم جز هانیه کسی رو نمی شناختم به نظر دخترای خوبی میومدن خدا واسه دوست پسرشون حفظشون کنه والـا الهه که خودش ماشین اوورده بود هانیه رفت سریع چشسبید دم دوستاش رو سارا و شیوا و فاطیما و نگین اومدن تو ماشین من .

-بر و بچ نظرتون با به اهنگ باحال چیست؟

همه با هم جیغ زدن .واااا کلا ذوق زده ان ها انگار کل تهران رو بخشیدم بهشون والا.

تو خوبی همه بچه بازیا از من بود

و حق داری نباید که ناراحت شم زود

ولی خب هنوز که هنوزه

فکر کردن به تو کار هر روزه

تو راست میگفتی بعضی اخلاقام بد بود

و یکمی گنگ بودم و رفتارام مرموز

حالا نیستی حس میشه کمبودت

میدونم که تقصیر من بوده

من خوابم نمیبره

خاموشی ولی میخوام بازم بگیرمت

دلم میخواد بگم دوسم داری بازم بگی بله

بازم ببینمت هوووو

♫♫♫

من و تو خیابون میبینی پات و میذاری

رو گاز میری میگی ندیدم

تا ازت ناراحتم داد میزنی

جلو جمع میتوپی میگی مریضم

من اصلاً نمیدونم نه نمیفهمم

حتما یسری دریدند که بهم بگی غریبم

خنده هام مثل عطر تنت از رو تختت

از رو زندگیم پریدند

صدای پاهات تو خونه کمه

من یه گوشه تنها چت رو کاناپه

تو معلوم نیست که کجایی با کی

من تنها کارم فکر رو کاراته

دل شکـوندی فدای سرت

ولی خب فکرت مونده باهام

یجوری زدی دل منو شکستی

نمیشه وایسم دیگه روی پاهام

خوابم نمیبره

خاموشی ولی میخوام بازم بگیرمت

دلم میخواد بگم دوسم داری بازم بگی بله

بازم ببینمت هوووو

من خوابم نمیبره

خاموشی ولی میخوام بازم بگیرمت

دلم میخواد بگم دوسم داری بازم بگی بله

بازم ببینمت هوووو

فصل سوم

تا خود شمال باور کنید ده بار این اهنگه رو گذاشتم دیگه صبرم سر اومده بود باو.

سارا-دوباره دوباره بذار زهرا

ابروهامو انداختم بالا:نوچ نمیشه

همه با هم گفتن:وااااا چرا؟؟؟

-بابا مگه عقده دارید خو متن اهنگ رو حفظ شدم این همه اهنگ سر اولین اهنگ حتما نباید صد بار گوش کنید که اصلا یه کاری؟

همه با هم-چه کاری؟؟؟

دست بردم ضبط رو خاموش کردم و گفتم:ببینید الان همه با هم خاطره می گیم نفری یدونه خاطره ی هر کی بهتر بود برندست اون اکی؟

شیوا-وااااااااای زهرا عاشقتم عالیه

خلاصه که همه موافقت کردن

-خیلی خب خودم شروع میکنم:چند وقت پیش مریض شده بودم فجیع رو به موت بودم

فاطیما-خب خدارو شکر

-اره میگفتم شرمنده که پریدی وسط حرفم رفتم دکتر تو مطبم همه پر پسر خلاصه که رفتم امپول بزنم پرستار همین که امپول رو زد از درد به خودم پیچیده بودم یهو داد زدم ایـــــــــــــــــــــــ ـی بکش بیرون بکش بیرون همینجوری داد میزدماااا اقا ملت ترکیدم از خنده صداشون از بیرون میومد پرستار بیچاره مونده بود امپول بزنه؟بخنده؟دهن منو بگیره شر و ور نگم اصلا یه اوضاعی بود .یه نیگا کردم از تو اینه دیدم همه دهناشون اندازه غار علیصدر باز مونده گفتم :هان چیه؟ یهو ترکیدن از خنده هر کی یه چیزی میگفت 

خب بریم یعدی نگین که جلو بقل دسته من نشسته بود شروع کرد به گفتن:اقا چند سال پیش داییم فوت کرد دو روز بعدم تولدش بود تو جمع نشسته بودیم همه داشتن گریه و زاری میکردن خونشون.منم شروع کردم به گریه کردم یهو همه ساکت شدن گفتم بذار قپی بیام با زای گفتم{بعدم قیافش رو یه جوری کرد که مثلا داره گریه میگنه}گفتم:ای مامان ای مامان یادته هرسال بهش تبریک میگفتم بهش ؟امسال دیگه به کی تبریک بگم همینجوری میگفتم و گریه میکردم که دیدم ننم شبیه علامت سوال شده گفت:کی تو بهش تبریک میگفتی؟منم دیدم اوضاع خیته گفتم خب نمی گفتم ولی امسال که میخواستم بگم یه دید زدم دیدم همه از سوتیم خندشون گرفته ولی جون عزادار بودیم نمیشد بخندن این شد که جیم زدم .هممون مرده بودیم از خنده اخه با یه لحن باحالی میگفت .خلاصه که تا وسطای راه از بس چرت و پرت گفتیم و خندیدیم که اصلا اهنگ یادمون رفت. 

-ععععع اینا واسه چی زدن کنار؟؟؟

سارا-خو عقل کل میخوایم ناهار بخوریم

-راست میگیا بعدم نیشمو واسش شل کردم و زدم کنار .با اینکه تازه باهاشون اشنا شده بودم ولی زود جوش خورده بودم باهاشون کلا خونگرمم ولی از حق نگذریم اینا هم باحالن ها

فاطیما-میگم هانی عجب دختر دایی باحالی داری دمت گرم

هانیه هم فقط سرش رو تکون داد و اومد پیش من

-باز چیکار کردی؟ابروم رو بردی؟

-اخه اســــــــــکل مگه ندیدی گفت باحال اگه باحال نبودم که میگفت خل و چل 

هانیه هم نفسشو فوت کرد .توی رستوران از همینا که پله میخوره میره پایین تو جاده چالوس نشستیم من که کباب سفارش دادم بقیه هم به من مربوط نیست والا خدا وکیلی عجب هوایی بوداااا.هانیه هم روبروم نشست ماشالا اینقدر زیاد بودیم ها انگار لشکر شکسته خورده ایم.یهو رفتم تو نخ ترسیم چهره ی هانی خب بذار ببینم.چشمای قهوه ای سوخته.هیکل توپولی لب هاشم خوبه بد نیست موهای مشکی؟اووووومممم دیگه چی موند اها دماغش اونم بد نیست فقط نوکش احتیاج به عمل داره اصلا به من چه والا. ولی در کل خوشکله من که دوسش دارم .یهو دیدم هانی دستش رو داره جلوم تکون میده 

هانی-هووووی چه مرگته؟

ده متر پریدم بالا هول شده بودم گفتم:هان؟چی ؟نه تو باغ نبودم

هانی خودشو لوس کرد و گفت-معلومه ده ساعته زل زدی به من نمی گی تموم میشم واسه اقامون نمی مونه چیزی؟

-واسه من صداتو اونجوری نکن که نازت خریدار نداره

الهه رو به معصومه گفت-معصوم بیا بریم لب رودخونه یک کم قدم بزنیم میخوام باهات بحرفم 

معصومه-بریم عزیزم

-اوووووق کبوترهای عاشق رو نیگا کن اه اه توالت کجاست حالم بد شد

نیوشا-توالت واسه چی بیا خودم دربست خدمتتم 

معصومه و الهه رفتن منم که مردم ازار یه فک شیطانی زد به سرم پاشدم

-من میرم دستشویی

نیوشا-منم بیام؟

-کجا میخوای بیای سرپام بگیری یا بشوریم؟خب بیا خود دانی؟

نیوشا-بزن بریم

عجبااااا چه رویی داره دختره

رفتیم که وسط راه گفتم -نیوشا جونی؟

نیوشا-من که میدونم نمی خوای بری دستشویی بگو چیکار داری بریم؟

-ایـــــــــــــــــول بزن بریم

رفتیم نزدیک رودخونه دیدیم کبوترهای عاشق{منظورم الهه و معصومست}نشتن رو سنگ دارن اختلاد میکنن در گوش نیوشا گفتم:ببین نیوش با شماره سه من جیغ می زنی بعد با هم پرتشون میکنیم تو رود خونه؟اکی؟

نیوشا-بیخی باو این الهه اعصابش خط خطیه ها 

-نمیای خودم برم

نیوشا-نه بریم پــــــــــــــــــوف

بعدم جیغ کشیدم و پرتشون کردیم تو رود ولی جریان اب شدید نبود و فقط خیس شدن بماند که چقدر فحشمون دادن ولی در کل خوش گذشت غذا رو خوردیم شیوا هم که مادر خرج بود رفت حساب کرد پول رو.رفتم دم ماشین که دیدم یه تیوتا عه مشکی پارک کرده پشتش .

-اه این واسه کدوم احمقیه پارک کرده اینجا الان من چحوری عروسکم رو از پارک در بیارم؟لعنت بهت عوضی کثافت ایشالا بمونی زیر بارون خیس بشی.ایشالا کپک بزنی ایشالا سوسک بشی عوضی.اه. بعدم یه لگد زدم به ماشینش که جیغ دزدگیرش در اومد.یهو یه صدای غریبه از پشت سر اومد

پسر دافه-ببخشید خانم با ماشین من مشکلی دارید؟

به صدا برگشتم پشت که دیدم یه چند تا ازاین داف های از نوع پسر اونم جیگرش پشت سرم وایسادن .بچه ها هم دورمون وایساده بودن انگا معرکس والا.

-بله مشکلی دارم واسه اینکه پشت ماشین من پارک کردید.

پسردافه-خب صدام میکردید میومدم عوض میکردم جاشو

-علم غیب دارم یا پسرخالمی که بشناسمت

فاطیما-بیخیال بابا ماشینتو بردار بریم

پسردافه-البته خانم اگه ایشون اجازه بدن

کی من؟یهو به خودم اومدم دیدم وایسادم جلوش عین لات های چاله میدون.

رامو کشیدم رفتم اون سه تا هم سوار ماشینشون شدن و رفتن فقط موقع سوار شدن یه نیگا به ماشینم انداختن با پوزخند سوار شدن.یچه سوسول های مامانمینا فکر کردن چه خبره.احمقای کثافتا ایشالا لنت ماشینت تموم شه وسط راه پرت شی ته دره که ماشین من نخندی

خلاصه که سوار شدیم و راه افتادیم به سمت ویلای الهه اینا تو راه بودیم که با دقت فراوان بخاطر هوش بالایی که دارم متوجه شدم که ماشین الهه یه جیلی عه بامجونی رنگه منم با این ابو قراضه عین بچه گدا ها دنبالشم هه هه.میگما از گوشت سگ حروم ترش یعنی چی یه دختر 22ساله همچین ماشینی داشته باشه؟اصلا مبارکش باشه منکه بخیل نیستم والا. بلاخره بعد از چند ساعت بکوب رانندگی کردن رسیدیم ویلای الهه اینا که ما همچین ویلایی رو تو خواب ببینیم که واسه خودمون باشه .دم ماشین که پیاده شدم ان کف موندم.یه سوت زدم

-الهه جـــــــان من ویلای خودتونه؟

هانی هی چشم غره رفت بهم که واجب التویض التنبان شدم .منم که بچه مظلوم راه افتادیم رفتیم تو ویلا.اولالالا کی میره این همه راهو .چه خبره اینجا ویلا نبود که قصر بود.هــــــــــی خدا .مبارک صاحبش باشه.خیلی بزرگ بودش حیاطشم که نگو دیگه دورتادور درختای بلند و ناناز از گل میمون گرفته تا گل خرزهره همه نوع گل توش بود .یه استخرم یه گوشش بود که از این تخته ها وساه شیرجه زدن داشت .چقدرم که شنا بلدم الهه به قربونم بره .اینقدر اتاق داشت که هر کی یه جا مستقر شد. ولی من به زور پینه بستم به هانی که یه اتاق با تخت دوخوابه برداریم ولی اون راضی نبود یه چی میگم بین خودمون بمونه ها اخه من شبا که میخوابم شبیه یه موجود چهار پای گوش دراز میشم و جفتک میندازم بلاخره هانی رضایت دادش که یه جا بخوابیم .رفتم تو اتاق منم که معتاد خواب لباسام رو در اووردم با همون لباس زیر شیرجه زدم تو تخت.ای جــــــــــان عجب تختیه ایول بابا.دمت گرم الهه جونم.البته بگما خیلی خوابم سنگینه توپ هم بترکه بیدار نمیشم.

احساس کردم از خواب سیر شدم ولی هنوز کلافه بودم.اول که پاشدم هنگ بودم.یهو موقعیت شناسیم حسش گل کرد فهمیدم تو قصر خانم خوشبختم هـــــــی.وااااای خاک بر سرم شب شده.ای وای خاک بر سر مرغا با لباس زیرم.وای خاک بر سر الهه با این ویلاشون نماز ظهرم رو نخوندم.کورما کورمال رفتم برق رو روشن کردم اولش که اومدم اصلا حواسم به اتاق نبودش هااااا عجب اتاقیه.باور کنید یه اتاق بود اندازه ی پذیرایی خونه ی ما.با دکور سبز و لیمویی.ولی سرویس چوبش سفید بود .یه تخت سفید با روتختی اسپرت سبز و لیمویی و اونورتر یه پنجره ی تمام قد مخصوص کاخشون بود .یکی درمیون پرده های بلند لیمویی و سبز زده بود رو لیمویی ها ستاره ی سبز رو سبز ها هم ستاره ی لیموی داشت.از خیر انالیز کردن اتاقشون نه نه ببخشید اتاق دربارشون گذشتم رفتم یه در بود رفتم دیدم بـــــــــله!!!یه سرویس دستشویی داشت همه چیزش صدفی.چشم چرخوندم وای اخ جـــــــــــــون وان هم داشت.بیخیال وان شدم رفتم wcکردم و یه ابی یه دست و صورتم زدم.تو ورشویی وضو هم گرفتم یهو دیدم هی وای من لباس تنم نیست رفتم سر ساکم بازش کردم که دیدم مامانم پول گذاشته واسم اخی قربونش برم چه مهربونه.نـــــــازی ولی یک کم دقت کردم دیدم توش یه برگه هم هست.کاغذه رو برداشتم خوندم حدس بزنید چی نوشته بود؟یه لیست نوشته بود پولم داده بود واسه فامیل سوغاتی بخر .حالا انگار اومدم ترکیه.بیخیال همه رو برق میگیره ما رو ننه بزرگ ادیسون اینم روش .پول رو گذاشتم تو جیب ساکم که در باز شد و نیوشا و هانیه اومدن تو .عین این پسرای هیز داشتن دیدم میزدن عوضی ها و سوتم میکشیدن.

نیوشا-ماشالا چی خلق کرده خدای قربون عظمتت.بعدم صداش رو مردونه کرد و گفت:زنم میشی عروس مادرم؟

-مرض نیوشا تازه از خواب بیدار شدم ساعت چنده؟

هانی-9

نیوشا-عین خرس خوابیدی ها خجالت نمیکشی؟

-خودتی خو خسته بودم برید بیرون لباس بپوشم

نیوشا -نه فدات شم جلو خودم بپوش

هانی-بیخیال زهرا این شر و ور زیاد میگه لنگه ی خودته اومده بودیم صدات کنیم شام

- باشه برید یه 20مین دیگه میام

-باشه 

بعدم هانی رفت نیوشا رو هم با خودش برد.نیوشا خیلی خوب بود مهرش به دلم نشست تقریبا عین خودم بود.

بیخیال باو.یه جوراب شلواری مشکی پوشیدم با تونیک مشکی هم پوشیدم که چهار تیکه شده بود از وسط و به صورت مورب دوجاش چرم بود دوجاش پارچه ی ساده .پاپوش هامم پوشیدم من که گاو نیستم عین بعضیا با کفش تو خونه راه برم {البته از بعضی ها اشاره ی مستقیم به بچه ها داشت با کفش اومده بودن }نمیگن میخوایم نماز بخونیم.والا.موهامم دم اسبی بستم یه نمازم زدم تو رگ رفتم پایین شام خوردم.با اینکه خوب خوابیده بودم بازم خوابم میومد ساعت 12 بود که باز حمله کردم به تخت نازنینم.

فصل چهارم

صبح زودتر از همه بیدار شدم و البته بایدم زودتر بیدا میشدم خیر سرم عین خرس خوابیده بودم روز قبلش خو.بیدار شدم رفتم مستراح بعد از اتمام فعالیت های مربوطه صورتم رو شستم اومدم بیرون.صبح هم که خیر سر نازنیم واسه نماز صبح بیدار نشدم که پوووووف.لباسام همون دیشبی ها بود ما که باکلاس نیستیم که لباس خواب بپوشیم یعنی از این سوسول بازی ها خوشم نمیاد اصولا.

یک کم فکر کردم دیدم منکه لباس اووردم اینا هم باکلاسن بذار هر روز یه لباس بپوشم بگن منم با کلاسم والا.مال بابام نیس که خسیس بازی در بیارم

دیگه خواستم خیلی کلاس بذارم یه شلوارک تا روی زانوی سرمه ای با یه تی شرت استین سرخود زرد پوشیدم.دمپایی رو فرشی دخترونه هامم که خیلی خوشکل بود هم پوشیدم .جلوی موهامو کج ریختم رو صورتم بقیشم کشیدم بالا جمع کردم که ابرو هام رو کشید چهرم باز شد.یه فرمژه و یک کم ریمل و رژگونه ی کم رنگ اجری هم زدم با یه برق لب.یک کم هم از این عطر اکلتم زدم خیلی خوش بو بودش همیشه از این عطره میزدم یه انالیز کردم اتاق رو سبز و لیمویی به سرویس چوب سفید بود اتاقش تقریبا اندازه ی پذیرایی خونه ی ما بودش با پرده های سبز و لیمویی که به پنجره های تمام قدش زده بودن .در کل ترکونده بود اتاقه..بعدم که فضولیم تموم شد رفتم پایین به خیال اینکه خدمتکار ندارن رفتم تو اشپزخونه ی صبحونه ی توپ اماده کنم که یه خانوم مسن رو دیدم رفتم یه سلام بلند بلا کردم 

-سلـــــــــــــــــام خانوم جون

خانومه-سلام دخترم صبحت بخیر چه زود بیدار شدی

-از قدیم گفتن سحر خیز باش تا کامروا باشی{اره جون عمم چقدرم که سحر خیزم اصلا من سحر ها کلا میخیزم اونم شدید اخر سر به یه جایی می رسما}

خانومه-چیزی میخوری؟

-نه مرسی ولی یه سوال ؟

خانومه-جانم؟

-شما خونه ی الهه اینا کار میکنی؟

خانومه-بله

-میشه اسمتونو بهم بگید و باهام دوست بشید؟{بعدم سرم رو کج کردم که یعنی تمنا میکنم}

خانومه خندید و گفت:اره عزیزم چرا که نه من اسمم ثریاست و تو این خونه کار میکنم یعنی چندیدین سال پیش شوهرم فوت کرد منم از اقوام دور اقا هستم منو اوورد اینجا اکثرا تنهام اینجا .شما اسمت چیه گل دختر؟

-خندیدم و گفتم:مامان ثریا دمت گرم چه بیوگرافی ای بهم دادی اسم این گل دختر ناناز هم که می بینی زهراست.راستی ثریا خانوم؟

-جانم ؟

-کمکم میکنی بچه ها رو بیدار کنم

ثریاخانوم-ولی بیدار میشن قاطی میکنن ها 

-شما فقط کمکم کن بقیش پای من اکی؟

ثریا خانوم-چه کنم که مهرت به دلم نشسته بگو ببینم

{اول میخواستم اب بپاشم صورتاشون بعد دیدم روشش خز شده گفتم که برم جیغ بزنم بیخ گوششون که خوشم نیومد باید از این ثریا عه هم کمک می گرفتم یهو یه فکر پلید اومد تو سرم و یه لبخند شیطانی زدم

بذارید اول بریم سراغ تفسیری از ترکیب ثریا خانوم بعد بریم سراغ نقشم خب وایسا ببینم یه خانوم مسن و تپل مپل .موهای خاکستری و مشکی ،چشمای ابی دقیقا رنگ چشمای بابابزرگم ،بینی بزرگ و لبای نازک تو کار تفسیرش بودم که باصدای ثریا خانوم از فکر در اومدم:دخترم نقشتو کشیدی؟

-اره مامان ثریا جونی بیا بریم بالا

بیچاره رو برداشتم کشیدم بردم بالا با خودم وقتی همه چیز رو بهش توضیح دادم خندید و گفت ای امان از دست تو.

رفتیم تو اتاق هانیه اینا و من خودم رو انداختم زمین .یه صدایی بودش تو گوشیم صدای سرفه بودش انگار یارو داره خفه میشه پلی اش کردم صداشو گذاشتم اخر گذاشتم پشت گوسن مبل اتاق هانی و نیوشا.منم که فیلم شروع کردم به نقش بازی کردن که چی دارم مثلا خفه میشم ثریا خانومم هی میزد تو سر و کلش و جیغ جیغ میکرد که بچم خفه شد .خداوکیلی چه فیلمی بودیم ما هم ها ترشی نخوریم یه چیزی میشیم ها.هانیه و نیوشا هراسون بیدار شدن بدبختا همه ی بچه ها از اتاق ریخته بودن تو اتاق اصلا یه ولوشو ای بوداااا.دیدم بخ بختا دارن سکته میکنن بلند شدم به ثریا خانومم اشاره زدم بپیچه به بازی بعدم با یه لبخند ژکوند که همه چی ارومه من چقدر خوشبختم گوشی رو برداشتم و قطع کردم اول همه هنگ بود بعد عصبی شدن و دعوام کردن بعدم کلی خندیدن .صبحونه رو که خوردیم به پیشنهاد بچه ها رفتیم لب ساحل .الحق و والانصاف ساحلش خیلی شیک بودش.کلی خوش گذشت بعدم اومدیم خونه و ناهار خوشمزه ی ثریا خانوم رو که سنگ تموم گذاشته بودش رو خوردیم.یه چرت هم زدیم عصر بودش که بیدار شدم.

فصل پنجم

عصری بود که از خواب بیدار شدم تصمیم گرفتم یه قلیون بچاقم که با بچه ها بکشیم رفتم سر ساک اخه قلیونم خیلی کوچیک بودش تو ساکم قشنگ جا میشد که دیدم ای داد بی دود نیستش هر چی گشتم نبود که اخر سر با کلی فسفر سوزندن یادم اومد اونرو مامانم سر ساک بوده نگو داشته قلیون رو بر میداشته بماند که چقدر ضد حال خوردم اصلا حالم بد شدش هـــــــی خدا.

بعدم رفتم پایین پیش بچه ها سه روز عین برق و باد گذشت .خیلی خوش گذشت اتفاق خاصی نیفتاد رفتیم جنگل،تلکابین،پیست اسکیت،خرید،با ثریا خانوم خیلی گرم گرفتم خیلی خوش گذشت در کل روزای خوبی بودش ولی اخر به این نتیجه رسیدم که بازم با خونواده بهتره

-زهــــــــــــــرا بیا دیگه

این صدای نگین بود که داشت غر غر میکرد.ساعت 9صبح بودش دقیقا سه روز گذشته بود از اون روزی که اومده بودیم خوشبختانه دور روزش رو دانشگاه تعطیل بود.به مامانم زنگ زدم خبر دادم که داریم میام برای اخرین بار یه نگاه به خودم کردم .یه مانتوی کوتاه سبز خوش رنگ که تا کمر تنگ بود بعد گشاد می شد جلوش زیپ میخورد بایه شلوار دودی و کتونی سه رنگم که مشکی و زرد و سبز و قرمز بود نه نه ببخشید 4 رنگ میشه .چه میشه کرد ریاضیم ضعیفه دیگه.با شال مشکی.با کیف هم حال نمی کردم مگر اینکه بارم زیاد بودش بر میداشتم.ساکمو و گوشیمم برداشتم و رفتم پایین همه منتظر منو الهه بودن.تا بچه ها جمع بشن رفتم اشپزخونه پیش ثریا خانوم.

-خسته نباشی مامان ثریا

-زنده باشی دخترم دارید می رید؟

-اره دیگه بریم به درس و دانشگاهمون برسیم 

بعدم بقلش کردم و بوسش کردم خیلی زن مهربونی بود و بعدم خدافظ و رفتم بیرون.راه افتادیم به سمت تهران همونجوری که اومدنی بودیم همونجوری هم رفتیم.دلم واسه خونمون تنگ شده بودا دارم پر پر میزنم برم خونمونا.

نگین که ایندفعه عقب نشست و خوابید.فاطیما و شیوا هم عقب بودن سارا جلو نشست.یه ساعتی همینجوری رفتیم خدا رو شکر جاده خلوت بودش.ولی فکر کنم ارامش قبل از طوفانه ها.

-سارا

-بله؟

نظرت چیه یک کم سرعتی برم؟

سارا-نه والا من هنوز جوونم به ننم رحم کن نمیخوام عزادار شه

-گمشو بابا 

اومدم پیچ رو بپیچم تازه میخواستم سرعت بگیرم که گــــــــــرومپ با ماشینم خوردم به یه چیزی.تازه به خودم اومدم دیدم بــــــــــله تصادف کردیم نگین که خواب بود یهو از خواب پرید و هول گفت:

-چی شد؟

من-هیچی عزیزم پسر شد رفت پی کارش 

بعدم از ماشین پیاده شدم اون یارو هم پیاده شد ماشنیش تویوتا بود

یـــــــــا خود خــــــــــــــــــدا به دادم برس این ماشینش با کلاسه که بیچاره میشم داشتم وا میدادم که وجدانم به دادم رسید

وجدان-زهرا محکم باش چیزی نیستش که

اخه می ترسم بابا خسارتش بخوره تو سرم از وسط نصف شه ماشین رو بگیرن ازم چی؟

وجدان -بیخیال برو نباید کم بیاری پررو بازی در اوورد حالشو بگیر اکی؟برو من پشتتم

بدرد عمت میخوری 

داشتم با وجدانم کلنجار می رفتم که یه قوزمیت پرید وسط صحبتمون

قوزمیت-اوهوم اوهوم خانوم

-بله؟؟؟

قوزمیت-زدی به ماشینم تازه میگی بله؟

-بیخیال اقا شما قیافت چه اشناس؟

همون موقع بود که بچه ها پیاده شدن

نگین رو به من گفت:الان زنگ زدم به الهه اونا جلوترن دارن بر میگردن

-باشه نگین بیخیال بود و نبودش فرقی نداره بعدم رو به پسره گفتم:

-خب گل پسر الان چه کاری از دستمون بر میاد

یک کم که تو چهرش دقیق شدم یادم اومد ععععع این همون پسرس که با دوستاش بود پشت ماشینم پارک کرده بودا قسمت رو ببین ای قوزمیت ناکس

یه نیگا کردم اینور اونور که شیوا گفت:

باز بلند بلند فکر کردی بعدم خندید

یارو خودش هم خندش گرفته بود

یارو-خانوم من عجله دارم الان وسط ماموریتم اگه شما شکایت نداری منم ندارم

-عععع پس دوستات کوشن؟اصلا به من چه ها؟میگم من از خدامه شما جون بخواه کیه که بده اشکالی نداره فدای سرم 

یارو-ولی شما مقصر بودی

-بودم که بودم اقا مگه عجله نداری خو برو دیگه باش؟

نگین خندید وگفت:جاش 

با این حرفش دخترا زدن زیر خنده

-نگین جان ببند دهنتو فدام شی تا نبستم براش بعدم یه چشم غره رفتم که حساب کار دستش اومد همون موقع الهه اینا هم رسیدن

یارو گوشیش زنگ خورد بعدم بدون خدافظی رفت مرتیکه ی گوسفند عوضی گاو.

یک کم هم با الهه اینا حرف زدیم در مورد تصادف بعدم رفتیم.تو راه بودیم ساعت حدودا 12 و نیم 1 بود همشون عین سگ خوابیده بودن منه بخ بخت عین الاغ رانندگی میکردم.ولی خدا رو شکر بخیر گذشت ها چیزی نشد ماشنیم یک کم کاپوتش غر شد فداش شم بر اثر ضربه دردش گرفته نانازم اخــــــــــــی.

میگم ولی عجب تیکه ای بودش این یارو ها چشمای عسلی و سبز داشت خیلی ناز بود موهای خرمایی روشن که دیزلی زده بود ولی از این مدل خوشکلاش .یه ته ریش خوشکلم داشت.دماغ و دهنشم جای برادری خیلی روم فرم بودش.خدا نگهش داره واسه پدر و مادرش.بیخیال 

دیگه نزدیک شدیما اخیش یه ساعت دیگه می رسیم تو کرجیم تا اندیشه راهی نیست.راستی بچه ها چجوری برن؟

وجدان:همونجوری که اومدن

-مرسی کمک وجدان جونم 

وجدان -فدات بشم عزیزم

هـــــــی منم خل شدم رفتا .

گوشیم زنگ خوردش سریع جواب دادم بچه ها بیدار نشن.ترانه بود.

-بله؟

ترانه-سلام زری چطوری؟

-مرض خوبه من بهت بگم تری؟

ترانه-نه عزیزم شکر خوردم کجایی؟

-از شمال دارم بر میگردم اینقدر به این نامزدت فکر میکنی ها دیگه یاد من نمیفتی همش با اونی

ترانه-تا چشت دراد

-اخ نگو که کور شدم 

ترانه-اینارو بیخیل زنگیدم تولد دعوتت کنم

-تولد کی؟

ترانه-تولد ننم.

-اخی تولدش مبارک ولی من وقتم پره نمی تونم بیام بای

بعدم قطع کردم از دسترس هم در اووردم بمونه تو خماری منو مسخره میکنی؟هه هه

نیم ساعت بعد رسیدیم دم خونمون اینا هنوز خواب بودن

-پاشید خبرتون تن لشا بیدار شید میخوام برم خونمون .

فاطیما-رسیدیم؟

-نه نرسیدیم همینجوری گفتم دلمون شاد شه پیاده شید ماشینم خسته شد بس که تمرگیدید توش

تا ماها پیاده شیم الهه اینا هم رسیدن.کسایی که با من بودن اژانس گرفتن رفتن .اخه همشون خونشون اسلامشهر بود فقط الهه زعفرانیه بودش.هــــــی خدا شانس داده بهش. وای اینا رو بیخیال با کلید در رو باز کردم رفتم تو خونه.ساک رو گذاشتم دم در تو خونه.خونه ساکت ساکت بود حالا خوبه میدونستن عزیز دلشون داره میاد ها از این استقبال گرم ممنون واقعا

فصل ششم

-اهـــــــــــــای اهل خونه کسی نیست؟باد امد و بوی زهرا خانوم گل اود مــــــــامان بـــــــــــابا مهرداد

به من چه اصلا کسی نباشه والا 

رفتم تو اتاق لباسام رو در اووردم مستقیم چپیدم تو حموم بعد از یه دوش اب گرم اومدم بیرون.خداوکیلی هیچ جا خونه ی خود ادم نمیشه ها حتی قصر الهه اینا.لباس زیر مشکی و صورتی عه رو که تازه خریده بودم پوشیدم یه شلوارک زیر زانو خونگی مشکی جذب هم پوشیدم با یه تیشرت گشاد مشکی.همیشه عاشق مشکی بودم ولی همیشه مامانم غر می زنه که چرا همش مشکی می پوشی؟به قول رضا صادقی مشکی رنگ عشقه.موهامم خشک کردم و باز گذاشتم رفتم یک کم کیک تلخ خوردم حالم جا اومد اخــــــــیش.وایسا گوشیمو بزنم شارژ.زدم به شارژ و ردیفش کردم.دیگه ترانه بسشه هر چی موند تو خماری.تلفن رو برداشتم و شماره ی ندا رو گرفتم یه نیگا به ساعت کردم .خب 5 بودش .الان بیداره احتمالا.

-بله؟

-سلام خانوم بامرام نمی گی دوستم مسافرته یه زنگ بهش بزنم

ندا-ولم کن بابا اخر هفته امتحانا شروع میشه هیچی نخوندم کلافم .راستی اخر هفته تولد ترانست میای دیگه؟

-نوج

ندا-چـــــــی؟؟؟دیوونه شدی ترانه میکشتت 

-ولش کن بابا اگه جایی دعوت نبودم میام منم یکی دو ساعت پیش رسیدم.ببین ندا جون من برم ننم اومد کاری نداری؟

ندا-نه گلم قربونت بای

-ایششش لوس خدافظ

وقتی قطع کردم شیرجه رفتم تو پذیرایی پریدم مامانمو بقل کردم و کلی ماچ و موچ و این حرفا 

-یه کوسن از رو مبل ورداشتم دراز کشیدم جلو ی تلویزیون یه ذره بالا و پایین کردم مامان اومد بیرون.

مامان-زهرا جان میخوام باهات حرف بزنم

-بگو

مامان-فرداشب مهمون داریم

- خو به من چه.

دیدش که میخوام سر به سرش بذارم رفت تو اشپزخونه.رو صندلی میز ناهارخوری نشسته بود که کرمم گرفت.

-پــــــــــــــــــــــــ ــــــخ

مامان نیم متر پرید بالا و دستشو گذاشت رو قلبش و فحش های ناموسی کشید به جونم منم داشتم میخندیدم

-تموم شد؟

مامان-چی تموم شد؟

-فحش دادنتون

مامان -اره تموم شد

-خب کی هست مهمونتون کیه؟

مامان- دوست بابا سرهنگ شرفی 

-این بابا هم بلا شده ها چه دوستای کله گنده ای داره دمش گرم به مولا 

مامان -فردا بمون کمکمون کن این دوستای بابا از اون کله گنده ها اند هه جا نفوذ دارن 

-من دانشگاه دارم ولی اومدم کمکت میکنم عسل 

مامان - باشه پاشو برو

منم که مل گوسفند مطیع پاشدم رفتم تا شبم بیکار بودم ،شب بابا و مهردادم اومدن خونه دلم واسشون یه ذره شده بود .شام رو در محیط گرم خونواده کوفتمون کردیم و بعدم رفتیم جیش ،بوس ،لالا

صبحش دانشگاه داشتم ساعت 10 صبح دو تا کلاس داشتم 10تا12 1تا2 و نیم.صبح با چک و لگد ها مامان نازم بیدار شدم.قربونش برم که چقدر با محبته.رفتم wcبعدشم رفتم.دست و رومم شستم یه مسواکم زدم.طبق معمول هم واسه نماز صبح خواب موندم بیخی بابا.صبحونمو خوردم بعد رفتم که برم که حاضر بشم.یه مانتوی راسته ی مشکی پوشیدم با یه شلوار لوله ی مخمل طوسی و کتونی طوسی و کوله ی مشکی و مقنعه ی مشکی.تصمیم گرفتم امروز ارایش کنم. فرمژه زدم.ریملم از روش زدم .مژه هام دوبرابر شد ریملش خیلی خوب بودش.یه مداد پشت چشمم کشیدم اصلا مدل چشمامو عوض کرده بود خیلی تو چشم بود.رژگونه ی صورتی هم زدم بایه رژ کم رنگ صورتی.سوییچ و گوشیمم برداشتم از خونه زدم بیرون باید عروسکم رو بذارم صافکاری .به مامانینا هم میگم دست دوستمه.به ندا و ترانه هم گفتن خودشون میان.دانشگاهمون بالا شهر بود خیلی تلاش کردم تا قبول بشم اونجا .اسم دانشگاشم نمیگم ریا نشه هه هه.

خلاصه روندم و روندم تا رسیدم دانشگاه.یه راست رفتم تو کلاس البته بعد از اینکه تیپم رو چک کردن.اه چقدر مسخره ان اینا.زنگ اول با ابراهیمی کلاس داشتیم.خیلی باحال بود منکه خیلی دوسش داشتم.قشنگ میذاشت سر کلاس همدیگه رو تیکه بارون کنیم بعضی وقتا خودشم با بچه ها همکاری میکرد.

رفتم تو کلاس.اخی دلم واسه دانشگامم تنگ شده بوداااا.رفتم نشستم پیش ندا و ترانه اکثرا به پسرا محل سگ هم نمیذاشتیم .هم من هم ندا هم ترانه.

-سلام به دوستام ژیگول خودم حالتون چطوره؟

پاشدن روبوسی کردیم .دلم واسه اینا هم تنگ شده بودااااا.

از دوران راهنمایی با هم بودیم به زبان علاقه مند بودیم درس هر سه تامون هم خوب بود این شد که خودمون رو کشتیم تا اینجا قبول شدیم البته ترانه داییش پارتی بازی کرد انتقالی گرفت اینجا ها.هر جفتشونم خوشکل بودن.ترانه چشمای خمار مشکی با موهای مشکی و لبای خوشکل داشت.فقط عیبش قدش بود که کوتاه بود.ندا هم پوست سفید با چشمای عسلی خیلی روشن مایل به کهربایی.لباشم خیلی خوشکل وبد کوچولو و قرمز با موهای طلایی و خرمایی.لپ هاشم که نگو دیگه واااااااای.نرم نرم بود عین پنبه.فقط عیبش دماغ تو افسایدش بود که میشه عملش کرد و قدش که کوتاه بود ولی من از اولم قدم بلند بود.

با صدای ندا از فکر در اومدم

-هووووی کجایی چته؟

-هیچی راستی ترانه شرمنده ها اونروز کرمم گرفته بود رو چشمم میام تولدت کی هست؟

ترانه-اخر هفته ساعت 7 شب تا 1 ولی شما زودتر باید بیاید کمک کنید

-ایششش کم بخور نوکر بگیر

ندا-بچه ها هیسسس استاد اومد.

اون دوساعت مضخرف هم تموم شد بلاخره داشت خوابم می بردا سر کلاس خدا بخیر گذروند وگرنه پرتم میکردبیرون .جزوه هامو پرت کردم تو کولم و کوله رو انداختم دوشم با ندا و ترانه از کلاس زدیم بیرون.

ندا-بریم بوفه یه چیزی بخوریم

-بریم اجی

رفتیم بوفه دوتا چایی کوفت کردیم و کلاس بعدی رو هم گذروندیم .برگشتنی ندا و ترانه رو رسوندم خونشون بعدم ماشینم رو بردم صافکاری دادم درستش کنن خودمم اژانس گرفتم رفتم خونه.ساعت 6 و نیم ،یه ربع به هفت خلاصه این حدودا بود که رسیدم خونه تمام خونه رو بوی غذا برداشته بود.اووووووووم دمش گرم چه بویی راه انداخته این ننمون.

فصل هفتم

کفشامو در اووردم و بلند گفتم-سلام 

همه جوابمو دادن البته همه شامل بابا و مهرداد و مامان میشه.ننمون که تو اشپزخونه مشغول بود بابا و مهردادم داشتن ایکس باکس جی تی ای وی بازی می کردن.

مهرداد-زهرا

-هووووم؟

مهرداد-زهرا این سرهنگ ، دوست بابا رو میگم 

-خب

بابا میگه یه پسر داره هولو تونستی مخشو بزن

-خوشا به غیرتت بردار

مهرداد-نـــــــــه ای بابا اخه پدر من بیا سوخت..........

دیگه واینستادم به حرفاشون گوش کنم و رفتم تو اتاق.نمیدونم چرا همیشه از دانشگاه میومدم دلم میخواست بیام ولی امروز شارژ بودم.بیخیال شونه بالا انداختم و رفتم سمت توالت.کمی تا اندکی به کارهای اولیه رسیدم و یه ابی هم به صورتم زدم اومدم بیرون .تصمیم داشتم تیپ بزنم این همه ساده گشتیم چی شد؟والا.

رفتم سر کمد تو اتاق مامانینا.لباس هامو در اووردم اویزون کردم خیر سر بابام مهمون داشتیم نباید به هم می ریختم خونه رو.یه دیدی تو کمد زدم.یه بلوز جذب استین بلند سبز شبرنگ پوشدم.جلوش زیپ نگین دار میخورد روشم نگین های مات خوشکل کار شده بود.خیلی جذب بود قشنگ کمر باریکم رو به رخ می کشید.یه شلوار دودی پوشیدم یه کمربند باریک همرنگش هم پوشیدم.کفش هایی رو هم که واسه مهمونی بود و عروسکی و تخت بودش.سبز و سرخابی شبرنگ بودش .پشتش سبز بود بقیش سرخابی شبرنگ جلوش یه پاپیون سبز داشت.یه النگو پهن سبز شبرنگ هم انداختم یه جفت گوشواره ی سرخابی شبرنگ هم انداختم.موهامم ژل زدم کشیدم و جمع کردم بالا.یه شال هم مدل حجاب پوشیده ی خوشکل سر کردم.همه چیز عالی شده بودش.همه جا ی موهام و گل و گردن هم پوشیده شده بودش فقط گوشواره هام از شالم افتاده بود بیرون.بعد رفتم سراغ ارایش.فرمژه و ریمل زدم.یه مداد هم کشیدم پشت چشمم توشم یک کم کمرنگ مداد زدم.رژگونه یه صورتی هم زدم.با برق لب.از رژ خوشم نمیومد.

داشتم عطر میزدم که صدا اومد .عطرم رو زدم و رفتم دم در استقبالشون.یه خانم 45 ساله،شایدم بیشتر یا کمتر بود .چهره ی جذابی داشت و کت و دامن دودی شیکی هم پوشیده بودش.رفتم جلو باهاش دست دادم که یهو منو محکم کشید تو بقلش.داشت اشکش در میومد بغض کرده بود.منم که ذاتا هنگم.بازم رفته بودم تیریپ هنگ بودن.بعد از اون یه اقای 53،4 ساله بود.خوش چهره و خوشتیپ بود .حتما سرهنگ بودش.که بعدا فهمدیم اسمش مرتضی هستش. دستش رو دراز کرد سمتم که دیدم سه میشه که دست ندم ناچارا دستمو دراز کردم.یه پسری هم بودش که همسن و سال خودم بودش .اینم عجیب شبیه باباش بودش.بعد از اون یه ادم چهار شونه ی خوش هیکل اومد تو.یا قمــــــــــــــــر ببین عجب هیکلی داره.کوفتش بشه با مامان و بابا و مهرداد که جلوتر از من بودن سلام علیک کرد و به من که رسید چشمام شد 10 تا.

-ععععععع تو که تو که همونی.

یه لبخند زد و گفت -تو اینجا چیکار میکنی 

-ایول بابا میای خونمون بعد میگی تو خونت چیکار میکنی؟میخوای برم بیرون تعارف نکن ها باور کن والا

خندید و گفت :مهیار هستم پسر سرهنگ

-خوشوقتم منم دختر بابامم اسمم زهراست. 

خلاصه سلام و علیک کردیم رفتیم نشستیم .به کمک مامان چایی و میوه اووردم و رفتم روبروی مهیار نشستم.رفتم تو بهر چهرش چشماش عسلی و سبز بود پوست گندمی داشتش و موهای خرمایی روشن با یه ته ریش شیک همرنگ موهاش که قبلا تو شمالم رو صورتش بود.انگار تیغ نداره خو اختراع شده قبلاها ها والا به خدا.تیپشم که دیگه نگو یه پیرهن اسپرت سفید پوشیده بودش با شلوار کتون نوک مدادی خوش دوخت.کفشاشم یادم باشه دم در ببینم.یهو مهرداد زد تو پهلوم.

مهرداد-من که بهت گفتم خیلی هلوعه

-ببند به من چه

مهرداد-واسه این که بهت مربوط نیستش داشتی با چشمات میخوردیش

-نه باو داشتم انالیزش میکردم

مهرداد-اها اون وقت به نتیجه ای هم رسیدی؟

رومو برگردوندم اونطرف که چشم تو چشم این یارو شدم اخم کرده بودش.ولی خدا وکیلی خیلی جذابه ها یهو وجدانم پا برهنه پرید وسط افکارم

وجدان-چشماتو درویش کن هیز کثیف

ولم کن میزنم چیپست میکنما وجدان حوصلتو ندارم

وجدان-ولی نیشتو ببند بد داری نگاش می کنی

باشه بابا

با صدای زهرا خانوم از فکر در اومدم

-دخترم بیا بشین بقل دستم کارت دارم

بعدم بقل دستش واسم جا باز کرد.ببینی چه نقشه ای تو اون کلشه.رفتم نشستم بقل دستش اونم شروع کرد از خودش حرف زدن. میگما راستی این مهیار چرا نه شبیه مامانش بود نه شبیه باباش؟شاید بچشون نباشه

که سریع به خودم نهیب زدم .تا موقع شام 

بابا-راستی زهرا و اقا مهیار شماها از کجا همدیگه رو میشناختید؟

وای نکنه لو بده تصادفمون رو ای خدا 

مهیار-دم رستوران بعدم جریان رستوران رو بهش گفت خوشبختانه تصادف رو نگفت اخیش خیالم راحت شدا.

بعد رو کرد به من-راستی عروسکتون کجاست؟

-مسخره می کنی؟

مهیار-نه والا اخه خودت داشتی غر غر میکردی گفتی عروسکم و نانازم و این حرفا

-دست دوستمه بیخیال

مهیار-اهان

تا موقع شام بحث هاشون چرند بودش.منم پاشدم حسن فریم رو گذاشتم تو گوشم نشستم رو صندلی و همزمان بازی هم میکردم.

با احساس تکون خوردن هندزفری رو از گوشم در اووردم.داداش مهیار بودش.وایسا ببینم اسمش چی بود؟اومممم اهان یادم اومد سالار.

-چیکار داری؟

سالار-شنیدم بلدی هک کنی؟

- از کی شنیدی؟

بادستش به مهرداد اشاره کرد.ای پسره ی گاو دهن لق.

-خب که چی؟

سالار-بیا بریم تو اتاقت بهت میگم

پاشدیم رفتیم تو اتاق .اول اون رفت پعدش من .در رو نبستم .لپ تاپ رو روشن کردم گفتم :خب کیو میخوای هک کنی؟

سالار-دوستمو

-خو مگه کرم داری بچه؟

سالار-سر یه جر و بحث سادس.

-خیلی خب ادرس ایمیلی؟رمزی؟فیس بوکی چیزی؟

سالار ادرس رو داد.یه دختره بودش حتما دوس دختر سابقشه. دیگه به من چه.یه نیم ساعتی مشغول بودم که تموم شد . رفتیم سر شام.نمیدونم این زهرا خانوم چش بود دم به دیقه اشکش دم مشکش بود داشت گریه میکرد.به من چه والا.ولی خو از این ادم های زر زرو بدم میاد دست خودم نیست.شام رو خوردیم و جمع کردیم.جو خودمونی تر شده بود.ظرفا رو جمع کردم زهرا خانوم و مامان داشتن تعارف میکردن سر شستن ظرفا.بیخیال شدم اومدم بیرون .بابا و سرهنگ داشتن شطرنج بازی میکردن.مهرداد و سالار هم مشغول ایکس باکس بودن.مهیار هم اخمش تا زیر نافش اویزوون بود.اینم یه چیزیش میشه ها.

عجب خونواده ی عجیبی انا.رفتم رو مبلی که دو تا فاصله داشت ازش.ولی تکون نخوردش.اروم گفتم:مرسی که تصادف رو نگفتی.

سرش رو گرفت بالا و گفت:یه پیشنهاد دارم واست.

یه لحظه فکر های بد اومد تو سرم ولی بهش نمیخورد پیشنهاد نارجور بده.وقتی دید ساکتم گفت:راستش تو ی یه ماموریتیه که ازت کمک میخوام؟

-از من؟

مهیار-اره به بابا هم گفتم موافق بودش

-ولی بابات که منو ندیده بود تا حالا؟

مهیار-بابام به من اعتماد داره گفت هر چی تو بگی

-من خودم اینقدر دوس دارم پلیس بشم بچه که بودم ارزو بودش عاشق کارای هیجانی ام تو دزد و پلیس بازی کردن همیشه من پلیس میشدم شده بود جرزنی هم میکردم که دزد نشم.همه ی اینا رو با شوق و ذوق و یه لحن باحال داشتم میگفتم واسش.دیدم داره با لبخند نگام میکنه گفتم:واسه چی اونجوری نیگا میکنی؟

مهیار-چجوری؟

-یه جوری

مهیار-حالا ولش کن بگو فقط میای خونوادت با من

-جریان چی هست؟

مهیار-بگو میای یا نه که من بعدش بگم بهت

-پایه ام ایول اخ جون بعدم دستامو کوبیدم به هم .همه برگشتن سمتمون مامان و زهرا خانومم انگار تازه اومده بودن بیرون از اشپژخونه با تعجب عین بوزینه همشون زل زدن بهم.بعدم مهیار به سالار اشاره داد اونم با سرش گفت باشه.

مهیار-زهرا خانوم با سالار برید تو حیاط.

-واسه چی؟

یهو یادم افتاد واسه چی .یه جوری نگام کرد که یعنی خیلی خری.منم رفتم یه مانتو تنم کردم عین بزغاله دنبال این سالار رفتم حیاط.

رفتیم تو حیاط از اونی که گفت هکش کنم پرسیدم دلم طاقت نیاوورد پرسیدم بلاخره.یه نیم ساعتی حرف زدیم گفتش که دوس دخترش نیست و دوست اجتماعیشه و از این حرفا بعدم اس ام اس اومد واسش و بعدم یهو گفت بریم بالا ما هم رفتیم.

فصل هشتم

ععععع باز که این زهرا خانوم داره گریه می کنه .ایندفعه مامان هم چشماش بارونی بودش.

-ای بابا اقا مهیا چی گفتی بهشون ؟نمیخوام برم بمیرم که یه ماموریت کوچیکه.راستی مگه میذارن کسایی که پلیس هم نیستن بیان و برن ماموریت؟

مهیار-نه منتفی شدش .

-چـــــــــــــــی؟اقا یعنی چی که منتفی شد .بابا من کلی ارزو داشتم واسه این جریان؟

بابا-زهرا بشین سرجات بسه

همشون اخماشون تو هم بودش بد گرفته بودن.حالا خوبه اولین دفعس اومدن خونمونا.جریان چیه اصلا؟یه جای کار میلنگه .منم که ناراحت بودم.بلاخره وقت رفتنشون رسید موقع رفتن مهیار شمارمو ازم گرفت و گفتش یه روز تو یکی از ماموریت هاش که یه روزه باشه می برتم.منم ناراحت رفتم تو جام.فردا چها شنبه بود و یکشنبه تا سه شنبه کلاس داشتم.نمیدونم چرا همش فکر درگیر این یارو شدش مهیار رو میگم شاید بخاطر خوش چهره بودنش تاثیر گذاشته روم.ولش کن بابا به من چه .نمیدونم چی شد که خوابم برد.پنجشنه و جمعه هم گذشت بی هیچ اتفاق خوب یا بدی .امروز جمعست و تولد ترانه.ساعت 12 از خوب بیدار شدم.یه صبحونه ای زدم تو رگ و حاضر شدم برم خرید واسش نمیدونم چی بگیرم.بلاخره بعد از یکی دوساعت گشتن موفق شدم یه بلوز خوشکل بگیرم واسش.یدونه از این فلافل کثیف ها هم خریدم اومدم خونه.یه چرت هم زدم پاشدم یه شلوازک و تاپ سر هم از این لی ها هستن می پسبن به هم .از اونا با یه جوراب شلواری مشکی از زیرش اخه شلورکه کوتاه بودش جشنم قاطی بود.با یه تیشرت جذب مشکی و کفش عروسکی مشکی موهامم از فرق لخت لخت کردم ریختم دورم با یه ارایش توپ .رفتم .در کل جشنش خوب بود تا اخر جشن با ندا رقصیدیم.اخر شبم خسته و کوفته رسیدم خونه و لالا.صبح با هزار بدبختی بیدار شدم.وای نه دوباره با این یارو که تازه اومده بودش کلاس داشتم.پاشدم سر سرکی یه چیزی پوشیدم بدون صبحونه خواب الود خواب الود راه افتادم سمت دانشگاه.خوب شد ماشینم ها دلم واسش یه ذره شده بودش.چند ساعت کسالت بار دانشگاه هم به سختی تموم شدش.با ندا و ترانه از در که اومدم بیرون تویوتای مهیار رو دیدم .شایدم توهم زدم.ولی خیلی شبیهشه.اخه اون دم دانشگاه من چیکار داره ؟نمیدونم بیخیال.رفتیم سوار ماشین نانازم که سوار شیم که یکی صدام کرد.برگشتم عقب دیدم که مهیاره.سلام و علیک کردیم با ندا و ترانه هم احوال پرسی کردش.

-اینجا چیکار می کنی ؟اصلا اینجا رو از کجا می شناسی؟

مهیار-میخواستم باهات حرف بزنم

-در چه مورد؟

مهیار-میشه بریم یه کافی شاپی جایی؟

-اخه دوستام.......

مهیار-خب ماشین رو بده بهشون برن من خودم میرسونمت.

خلاصه که کلید رو دادم به ندا و رفتن.ما هم سوار ماشین مهیار شدیم و راه افتاد.

-خب

مهیار-خب چی؟

-چیکارم داری؟

مهیار-مگه ماموریت نمی خواستی؟

-دستمامو کوبیدم به هم و گفتم :وای اخ جـــــــــــــــــون اره اره.

مهیار-پس بزن بریم

-کجا؟

مهیار-کافی شاپ که پرونده رو بهت توضیح بدم.

با مهیار رفتیم یه کافی شاپ طرف دانشگامون که خورد و خوراکش قیمت خونه باباشون بود.نشستیم و کیک و قهوه سفارش دادش.عین گاو نپرسید که من چی میخورم شاید دوس نداشته باشم خو{اره جون عمم چقدرم که دوس ندارم}.

مهیار-خب بگم؟

-بگو

مهیار پروندمون واسه یه کسیه که الان حدود بیست ساله که تو گروه قاچاق مواد مخدرن.یعنی پدرش هم اینکاره بوده .باباهه زندانی میشه و حبس ابد .اما حالا پسرش داره کارش رو ادامه میده.

-خب وظیفه ی من چیه؟

مهیار-میدونم خوب می تونی فیلم بازی کنی واسه این ازت کمک میخوام

-خب عوضش چی بهم میدی؟

مهیار-مگه خودت دوس نداری هیجان داشته باشه زندگیت اینم هیجانه دیگه

-نمیدونم والا فکر بدی هم نیست حالا نقش من چیه؟راستی تو از کجا میدونی من خوب بلدم نقش بازی کنم؟

-دیگه اونش به شما مربوط نیستش خانوم کوچولو .باید نقش دختر اون قاچاقچیه رو بازی کنی .اخه درموردش خیلی تحقیق کردن بچه ها.بیست و دو سال پیش ازدواج می کنه یارو.دوسالی که میگذره بچه دار میشه.اون موقع میفته تو کار قاچاق.وقتی زنش حامله بوده با هم دعواشون میشه اخه زنه می فهمه که شوهرش چه کارس.زنه رو در حد مرگ میزنه ولش می کنه میره بعدم همسایه ها میان زنه رو می رسونن بیمارستان. زنه می میره ولی بچه عه زنده می مونه.ولی هیچ وقت نمی فهمه که باباش کیه.الان مثلا تو اونی فهمیدی؟

-ایول چه باحال اره باو نفهم نیستم که فقط تو که گفتی منتفی شدش؟

مهیار-دیگه زیادی سوال پرسیدی پاشو بریم بعدم دور از جون عین گاومیش کتش رو برداشت و رفت حساب کردم منم عین بچه ی گاومیش دنبالش رفتم.منو رسوند خونه بعدم رفت.خیلی خوشحال بودم.ولی اگه مامانینا ندونن من میخوام کاراگاه گجت بازی در بیارم چی؟بیخیال شونه بالا انداختم و رفتم تو .حالا بعدا ازش می پرسم .یک کم درس خوندم و بعدم شام و بعدشم لالا.

صبح ساعت 10 تا 12 یکی هم 1 تا 3 بود کلاسام.با ابراهیمی و حیدری کلاس داشتم.ساعت 8 بیدار شدم.به ترتیبwc و مسواک و صبحونه .بعدشم حاضر شدم.یه مانتوی قهوه ای با یه شلوار سفید. و کیف وکفش و مقنعه ی مشکی و یک کم ارایش توپ شد تیپم.رفتم دنبال ندا و ترانه و رفتیم دانشگاه.ساعت اول کلاسمون با ابراهیمی تموم شد.من موندم این استادا این همه حرف میزنن فکشون نمیفته؟حتما نمیفته دیگه.جزوه هامو جمع کردم و با بچه ها راه افتادیم سمت بوفه.که اقا پلیسه{مهیار}زنگ زد:

-بلی؟

مهیار-سلامت کو؟

-شما باید سلام کنی ؟

مهیار-اصولا کوچیکتر ها باید سلام کنن

-یعنی میخوای بگی بزرگی؟

مهیار-نیستم؟

-نه

مهیار-بیخیال بحث کردن با تو به جایی نمی رسه.زنگ زدم یکی دو تا نکته بهت بگم.اول اینکه از فردا کارت شروع میشه.خونوادتم در جریانن نپرس چرا گفتم اون شب مخالفن که نمیگم بهت.بعدم اینکه کسی از دوستات نباید بفهمه.فردا هم می ریم سراغ ماموریت.همه ی کارها تموم شده.یادته تو شمال گفتم وسط ماموریتم؟این همونه فقط باید یکی دوتا مهمونی باهام بیای اکی؟

-چقدر حرف زدی فکت نیفتاد

مهیار-درست حرف بزن بچه افتاد یا نه؟

-خودت خنگی معلومه که افتاد درستم حرف بزن مرتیکه 

بعدم گوشی رو قطع کردم.

ترانه-کی بود؟

-به تو چه

ندا-حالا چرا سگ میشی؟

-به تو چه

بعدم کیفم رو برداشتم رفتم توکلاس.ادمت میکنم اقا مهیار به من میگی بچه؟مرتیکه ی یابو.کلاس دومم تموم شدش با بچه ها راه افتادیم سمت خونه.خیلی ازم پرسیدن که مهیار کی بود واسه چی اومده بود دنبالم و از این سوال ها ولی کیه که جواب بده.رسوندمشون بعدم خودم رفتم خونمون گوشیمو سایلنت کردم و یه دل سیر خوابیدم.

فصل نهم

با احساس دل درد شدید از خواب بیدار شدم.یعنی چقدر خوابیدم؟ولش کن بابا.اومدم بلند شم که زیر دلم تیر کشید.وااااااای خدا دلم.خاک بر سرم امروز چندمه؟وای نه بیست و سوم.همیشه عادت ماهیانم بیست و سوم به بیست و سومه.به زور خودم رو رسوندم به ابزار لازم بعدم رفتم دستشویی.

یه ابی هم به صورتم زدم اومدم بیرون. برقا همه خاموشه که.بازم کسی خونه نبود.اصلا من موندم اینا عادتشونه همیشه بذارن منو برن بیرون من ادم نیستم که.رفتم یه بروفن خوردم.یک کم هم البالوی فریز شده برداشتم رفتم پای لپ تاپ.روشنش کردم.داشتم رمان فرزند من رو میخوندم.داشتم البالو میخوردم به جای حساسش رسیده بودم همونجایی که دختره باران فهمید اردلان باباش نیست.واااای یعنی من اگه یه موقع بفهمم علی بابام نیست چیکار میکنم؟خدا اونروز رو نیاره.اره میگفتم رسیده بودم به جای حساس که تلفن خونه زنگ زد.پاشدم رفتم تو پذیرایی و جواب دادم.یعنی کی بود شمارش نا اشنا بود؟

-بله؟

مهیار بودش با داد گفت:کجایی تو دختره ی احمق چرا جواب نمیدی دلم هزار راه رفت؟هان؟

اقا همچین با داد گفت فکر کنم واجب التعویض التنبان شدم.ولی تمام جسارتم رو جمع کردم و گفتم:مرتیکه صداتو بیار پایین مگه من باید توضیح بدم به تو؟

مهیار-خجالت نمی کشی از عصری که زنگ زدم منو گذاشتی تو نگرانی یعنی چی من گفتم اتفاقی افتاده واست.

-گیریم که افتاده باشه تو رو سننه؟

مهیار-هه خانوم خوش خیال توهم نزن واسه خودت زنگ نزدم واسه ماموریت زنگ زدم فردا مهمونیه یاروعه.ارسلان راد.فردا صبح میام دنبالت.

-من فردا صبح کلاس دارم نمی تونم

مهیار-خودت قبول کردی که کمکم کنی تا اخرشم باید وایسی.

بعدم قطع کرد گوشی رو تو روم.واقـــــــــــــعا سرهنگ باید واسه این پسر بزرگ کردنش افتخار کنه به خودش.باریـــــــــک.میگم حالا که نزدیک تلفنم یه زنگ به این ننمون بزنم ببینم کجاست ایا؟

بعد از 4،5تا بوق جواب داد

-الو؟

-سلام مامان کجایی؟

مامان-سلام بیمارستانم

-وای خاک بر سرم بیمارستان واسه چی؟

مامان-هیچی مهرداد دعواش شده بود با شیشه زدن دستشو خط خطی کردم رو بدنشم کشیدن.انگشتشم در رفته.

-کدوم بیمارستان ؟منم میام.

مامان-نمیخوادش کارمون تموم شده داریم میایم 

بعدم قطع کرد.انگار کلا امروز مد شده همه گوشی رو قطع کنن تو روم.خدایا یه نمه بهم شانس میدادی لا اقل والا به خــــدا.اوه اوه رمانم .دوباره پریدم سر رمان.میگم راستی چرا واسم مهم نیستش مهرداد دستش اونجوری شده زدن ترکوندنش؟ول کن باو رمانم مهم تره.

نشستم ادامشو خوندم یه نیم ساعت بعد زنگ در رو زدن.پاشدم ایفون رو زدم.مامانینا بودن.بابا هم باهاشون بود.رفتم لپ تاپ رو هایبرنیت کردم.اومدم بیرون.خونواده ی گرامی تشریف اووردن تو.اوه اوه این پسره رو نیگا کن زدن چیپسش کردن.یه عمر کاراته رفته نتونست بزنتشون.

-اوه مهرداد چه کردن باهات؟زدن پوسترت کردن ایول.چه بادمجونی کاشتن واست دمشون گرم دستت خوبه؟هان ؟هان؟هان؟

بابا-دخترجون امون بده برو تو مهرداد جان برو تو اتاقت.مهرداد هم جوابمو ندادش ایششش چندش.شاممون رو نوش جون کردیم ایشالا گوشت بشه بچسبه به .........مون البته من نیمگم ها از قدیم گفتن.بعد از شام هم به بابایینا گفتم که فردا با مهیار میخوام برم مهمونی.کلی نصیحت کردن مواظب باش و این حرفا.به ندا هم اس دادم که فردا دانشگاه نمیرم بعدم خیلی شیک گرفتم کپیدم.صبح ساعت 9 با صدای زنگ گوشی بیدار شدم.اه یادم رفت ساعتشو خاموش کنم ها واسه ی دانشگاه کوک کرده بودم .این یارو مهیار هم نگفت ساعت چند میادش که؟ولش کن گوشی رو خاموش کردم دوباره خوابیدم تازه چشمام گرم شده بود که با تکون های دست بابا باز کردم چشمامو.

-هان بابا چیه؟ولم کن خوابم میاد

بابا-مگه نگفتی با مهیار میخوای بری بیرون؟اومده دنبالت تو پذیرایی نشسته.

همونجور خواب الود گفتم-بابا تو از کی با اینا دوستی؟

بابا-دو سه سالی میشه تو نمایشگاه باهاشون اشنا شدم.واسه یکی از فامیلاش مشکل محضری پیش اومده بود اومده بودن بفرستمشون پیش خانوم کریمی.حالا پاشو برو کم سوال بپرس.پاشدم رفتم تو راهروی روبروی اتاقم که دستشویی بود.مهیار نشسته بود رو مبل و داشت پاشو تکون میداد.قشنگ دیدمش.

-سلام اقا مهیار 

مهیار-سلام خانوم زود باش.منتظرم

رفتم دستشویی دوباره رفتم تو اشپزخونه مسواک زدم .اخه مسواک هامون از دستشویی به کابینت زیر ظرف شویی اشپزخونه نقل مکان کرده.مسواک زدم صورتمم شستم .ازجلوی مهیار رد شدم رفتم تو اتاق مامانینا.مامان و مهرداد خواب بودن .حرومشون بشه ها عجب غلطی کردم گفتم میام بابا خوابم میاد اه.

یه مانتوی تابستوی نخی ابی روشن پوشیدم.با شلوار سورمه ای و شال سورمه ای .حوصله ی ارایشم نداشتم.همونجور رفتم بیرون.

-بریم

مهیار-صبحونه نمی خوری 

-نه میلش نیست بریم

مهیار-بریم

با ،بابا خدافظی کردیم و راه افتادیم نشستیم تو ماشین.راه افتاد.سرمو تکیه دادم به پشت صندلی و چشمامو بستم.یک کم که رفتیم وایساد.

-ععععع کجا میری؟

مهیار بدون جواب دادن پیاده شد.با یه کیسه خوراکی برگشت.شیرکاکایو و کیک کاکایویی.اخ جـــــــــــون.نشست تو ماشین کیسه رو از دستش زدم و هول هولکی شروع کردم به خوردن.غذا خوردنم خیلی باحال بود.همه چیز می ریخت دور و ورم و دهنم کثیف میشد وقتی غذا می خوردم.

اونم با یه لبخند نشسته بود داشت نیگام میکرد.اخی نازی چه خوشتیپ شده.یه تیشرت سبز زیتونی با شلوار و کالج های خوشکل مشکی موهاشم حالت داده بود.ته ریشم رو صورتش بود.

-هوووم چیه خوشکل ندیدی؟

مهیار-نوچ ندیدم

-منم ابروهامو انداختم بالا و گفتم:پس نگاه کن سیر شی فقط بپا تموم نشم 

خندید و راه افتاد.

-اخی خدا خیرت بده سیر شدم حالا کجا داریم می ریم؟

مهیار-می ریم لباس مناسب بخریم

-اما من لباس دارم

مهیار-من نگفتم نداری

-پس چی؟

مهیار-جشن واسه منه و همه چیزشم پای منه بعدم یه چشمک زد روشو کرد سمت جاده.

منم عین الاغی که زل زده به یونجه ای که تو دسترسش نیست زل زدم بهش.

من فکر کردم حواسش نیست ولی نامرد حواسش بود و نگامو غافلگیر کرد منم رومو کردم اونور .بــــــــه بـــــــه چقدرم ریلکس.همه چیز ارومه من چقدر خوشبختم.

رفتیم و رفتیم تا رسیدیم دم پاساژ تیراژه.نگه داشت و پیاده شد .منم پیاده شدم.با هم رفتیم تو.تک تک شروع کردیم به دید زدن لباس ها.

-میگما یارو من دوس دارم لباسم پوشیده باشه.

مهیار-مگه من چی گفتم؟

-محض اطلاع گفتم

مهیار-باشه 

گشتیم و گشتیم تا یه لباس لمه ی قهوه ای رنگ چشممو گرفت .مدلش پوشیده بودش.پارچش خیلی ناز بودش.یقش ایستاده بود با استینای سه ربع .ساده ی ساده بود.رفتیم تو پوشیدمش .مونده بودم به این مهیار بگم بیاد ببینه یا نه که خودش در رو باز کرد عین یابود یهو.برق تحسین رو تو چشماش دیدم.ولی بدون اینکه چیزی بگه در رو بست.واااااااا بـــــــــــــی ذوق.

بد زد تو ذوقم ولی به روی خودم نیاووردم.لباس رو در اووردم رو به فروشنده گفتم همینو میخوام.بعد یه کفش سفید هم گرفتم خیلی پاشنه نداشت کوتاه بود که قدم بلند تر نشد زیاد.خیلی بی ذوق بود زدش تو ذوقم کصافط عوضی.

کفش رو که گرفتیم راه افتادیم سمت در.

مهیار-میگم زهرا بریم یه چیزی بخوریم تو این کافی شاپه

-فرق نمی کنه هر جور راحتی

رفت منم دنبالش رفتم.رفتیم نشستیم کیک کاکایویی با میلک شیکه رو که دیدم دست یکی بود اب از لب و لوچم اویزوون شد.زد نگام رو گرفت وقتی دید سرشو با خنده تکون داد رفت سمت میز سفارش داد اومد نشست البته نمیدونم چی بود.یه نظرم نخواست کلا مدلشه بدون نظر سفارش بده.

تو سکوت نشسته بودیم انگار روزه بودیم که سفارش هامون رو اووردن.با ولع شروع کردم به خوردن میلک شیک بود با کیک تلخ.عاشـــــــــق کاکایو ام ای جـــــــــــون.

مهیار-میدونستی خیلی باحال غذا میخوری؟

-با دهن پر گفتم :همه بدشون میاد بهم میگن کثیف.

مهیار-بس که بد سلیقن ادم اصلا اشتهاش باز میشه.

-مهیـــــــــار؟

-بلی؟

یه دفعه نشد من صداش کنم بگه جانم اخه اه.وای خاک بر سر مرغا چه صنمی داره با من بهم بگه جونم اخه

-چیزه یعنی چحوری بگم؟

مهیار-راحت باش بگو 

-میشه بریم شهربازی قول میدم دوتا دونه بیشتر سوار نشم اخه هر موقع میام تیراژه میرم شهربازی.نذار عهدمو با خودم بشکونم باشه؟

مهیار-ابروهاش رو انداخت بالا وگفت:نوچ

-خیلی بدی اصلا تقصیر منه غرورم رو گذاشتم کنار بهت گفتم

مهیار- من گفتم نوچ .چی نوچ خب؟گفتی دوتا منم گفتم نوچ بیشتر سوار شو.

-وای مهیار عاشــــــــــــقتم دمت گرررررررررررم

چشماش ده تا شد بد بخت.

یهو فهمیدم چی گفتم دستمو گذاشتم رو دهنم اونم خندید.قهقهه میزد هااااا.

سرمو انداختم پایین و گفتم:ببخشید منظوری نداشتم افتاده تو دهنم دست خودم نیست باور کن یعنی چیزه....

پرید وسط حرفم:بیخیال دختر.پاشو بریم .

با هم رفتیم شهربازی یک کم وسیله سوار شدیم و بهترین قسمتش اونجا بودش که همش می چرخید.کنترلش دست خودمون بودش.خوشم میاد مهیارم مثل خودم پایه بودش نمی ترسید.

-زهرا بیا بریم دیر شد.

-یه نگاه به ساعتم کردم و گفتم:بیا بریم این هواپیماعه رو هم بزنیم تو رگ بعد بریم باشه؟

بی توجه به من راهشو گرفت و رفت.بی ادب.بی ذوق.بی تربیت.

منم سالاخ و سلانه سلانه دنبالش راه افتادم.

مهیار-زهرا قهری؟

-نوچ چه دلیلی داره

بعدم روشو برگردوندش .پسره ی مغرور خربزه.یه نمیگه ببخشید.

مهیار-بریم ناهار بخوریم؟

-نه کار دارم

-داری تلافی می کنی؟

-نه کار دارم

مهیار-من میدونم داری تلافی می کنی

-نه کار دارم

مهیار-قرص من کار دارم خوردی؟

-نه کار دارم

یه نیگا بهم کرد و رفت سمت ماشین سوار شدیم .بعدم پیش به سوی اندیشهومن تعارف کردم کار دارم واسه چی تو جدی گرفتی؟دم خونه پیادم کرد بعدم رفت ایشششش

فصل دهم

پسره ی بی نزاکت بی ریخت شیطونه میگه بزنم دک و پوزش رو بیارم پایین ها هـــوف. پسره ی از خود مچکر،مغروره،عوضیه بی همه چیز اشغال.همینجور داشتم بهش فحش میدادم که رسیدم خونه.مهرداد مدرسه بود بابا هم سر کار مامانم رو زمین جلوی تلویزیون خوابش برده بود.اروم رفتم یه پتو انداختم روش .بعدم خودم لباسام رو در اووردم رفتم تو تخت.تازه چشمام گرم شده بودش که اس ام اس اومد.اه گوشی رو میز کامپیوتر مهرداد بود.خواستم جواب ندم که یهو یادم افتاد این مهیار خیلی سگه اگه جوابشو ندم هاپو میشه.غر غر کنون پاشدم رفتم سمت گوشی.اه ایرانسل بود .ای تـــــــــف تو ذاتت.اومدم برگردم که یه اس ام اس دیگه اومد.رفتم سمت تخت و دراز کشیدم و باز کردم اس ام اس رو.اخ جـــــــــــــون مهیار بود.اوا خدا مرگم بده من چم شده؟

وجدان-عاشق شدی عزیزم

-نه خل شدم از بس با این تو حرف زدم

-برو بابا بی لیاقت

خدا نوکرتم ناشکر نباشه ولی حداقل یه وجدان درست و درمون مینداختی گیر منه بدبخت اه.

بیخیال.اس رو باز کردم.فقط نوشته بود ساعت 7.خب یعنی چی؟زورت اومد بگی حاضر باش میام دنبالت .می میری؟این که اومده بودن خونمون لطافتش بیشتر بود چش شد یهو؟بیخیال نباید بد قول باشم .یه نگا به ساعت انداختم تازه 3 بود.ساعت رو گذاشتم واسه ی 5 و رفتم تو تخت.یک کم به امروز و مهمونی و این حرفا فکر کردم که خوابم برد.زنگ گوشی نشون از این داشت که ساعت 5 شده.ای خـــــــــدا من خوابم میاد صبح که نذاشت بخوابم که اه.ولم کن بابا.ایشششش

به زور بلند شدم رفتم حموم.یک کم اب سر بعدش اب گرم حالم رو جا اوورد.ساعت یه ربع به 6 بود اومدم بیرون.موهامو خشک کردم.نمی دونم همینجا لباس بپوشم یا اونجا.وایسا ننمو صدا کنم تز بگیرم ازش داد زدم

-ننــــــــــــه؟

جواب نداد 

بازم صداش زدم بازم جواب نداد.با همون حوله پاشدم رفتم بیرون که دیدم یه یادداشت رو میز وسط مبلیمونه.برش داشتم

-زهرا جان مامان خواب بودی دلم نیومد صدات کنم .امروز باید با مهرداد برم دکتر واسه اسکنش.میرم مدرسه دنبالش می ریم نگران نباش بیدار شدی زنگ بزن

مامان

گوشی رو ورداشتم شماره ی مامان رو گرفتم

-بله؟

-سلام ننه

مامان-سلام زشته نگو ننه 

-خب ننمی دیگه چی بگم؟بگم اقا بزرگ خوبه؟

مامان-ول کن بیخیال

-مامان ساعت 7 مهرداد میاد دنبالم میریم لباس خرید واسم صبح شما خواب بودی رفتم میگم لباسم بلنده همینجا بپوشم یه مانتو هم روش بندازم تنم؟

مامان-هر جور راحتی چقدر حرف میزنی مراقب خودت باش من با مهیارم صحبت کردم من باید برم خدافظ

به به گوشی رو قطع کرد.اینم عادت جدیدشه ایا؟

بیخیال ساعت 6 شد حاضر نشدم.

رفتم تو اتاق موهامو با تاپ تل بستم.خدا خیرش بده این مخترعه تاپ تل رو عین شینیون شد.انگاری که رفتی گرد از پشت بسته واست.تو این فیلم ترکیه ای ها دیدید موهاشون رو از پشت گرد می بندن همونجوری.یه ربعی با موهام ور رفتم.عالی شد ایول.بعد رفتم سراغ ارایش.نشستم پشت میز مامان.خب کرم.بعدش سایه ی مسی با سفیدم توش سایه انداختم.رژگونه ی مسی.حجم دهنده رژلب مسی خیلی خوشرنگ با برق لب همه چیزم تکمیل شد.وووویی ساعت 20 دقیقه یه هفته.سریع لباسام رو که امروز خریده بود با یه مانتوی سفید از روش که با کفشام میومد رو پوشیدم.یه شال قهوه ای سبک هم انداختم رو سرم.کیف هم که اصلا حال نمی کنم باهاش بیخیال گوشیمو میگیرم دستم یا اگه دیدم خیلی با کلاسن میدم مهیار بذاره تو جیبش.والا

ساعت 7 و 5 دقیقه بودش که زنگ در رو زدن.رفتم سمت ایفون خوش بود

-بله؟

مهیار-بیا پایین

ایفون رو گذاشتم.کفاشمو پوشیدم راستی عجب جیگری شده بودما الان کف خواهی کرد اقا مهیار.رفتم پایین در حیاط رو باز کردم.رفتم بیرون.خبری از تویوتا نبود یک کم اینور اونور رو دید زدم .نــــــــــوچ نیست.

مهیار-زهرا

-عععع تو اینجایی پس چرا من ندیدمت.

بدون اینکه نگام کنه روشو بر گردوند 

مهیار-بیا سوار شو

گفتم الان مثل این رمان ها که خونده بودم میام پایین نیم ساعت با دهن باز تو کفمه.ولی شانس ندارم من که.رفتم دنبالش نشستم تو ماشین.ععععع راستی ماشینش فرق داشت.یه پرادوی سفید بود.میگم اصلا من چرا تا حالا نفهمیدم خونشون کجاست؟چیکاره اند؟چرا اصلا خونشون نرفتم؟

من همینجور داشتم واسه خودم فکر میکردم که دستش رو دراز کرد ضبط رو روشن کرد.

اهنگ نیاز بودش از فریدون فروغی 

چه اهنگ های عتیقه ای گوش میده اینکه واسه 100 سال پیشه که.خواستم عوضش بگم عوضش کنه که دیدم میرنه تو ذوقم بیخیال سنگین نشستم سرجام.یه مسیری از راه گذشت ولی یک کلمه هم حرف نزد.بدون اینکه واضح اعلام کنیم کل انداخته بودیم به درک.منم چشمامو بستم رفتم تو فاز فکر کردن.

یه نیم ساعتی همونجوری بودیم که اقا تصمیم گرفت به حرف بیاد.

مهیار-ببین خوب گوش کن.اسم من تو باند ارشاویره.ارشاویر پارسیان.اینکار زحمت یه سال بد بختی و نفوذ و از زندگی زدنمه پدرم در اومدش که اینکار رو جو کنم.تو هم مثلا نامزدمی.اصلا خراب کاری نمی کنی.

یک کم حرف زد و توضیح دادش که من فقط باید باهاش برم بقیش که منو به عنوان دختر یارو معرفی کنه با خودشه.رفتیم و رفتیم که رسیدم زعفرانیه.دم یه قصر کاملا سفید با ستون های طلایی نگه داشت معلوم بود واسه بچه پولدار هاست.خوش به حالشون.از ماشین پیاده شدم خواستم راه بیفتم که اومد دستشو از این مدلی ها کرد که تو فیلما نشون میده که یعنی بگیر.یک کلام حرف هم نزد اخه غرورت میشکنه بگی دستمو بگیر؟منم ضایعش کردم راه افتادم رفتم جلو دستشو نگرفتم.حالا بکش اقا مغروره تا ادم باشی .داشتم رامو ادامه میدادم.که اومد دستم رو گرفت گفت-ادم باش

-مرسی دادا لطف داری

مهیار-دستمو بگیر یالا

-اخه نامحرمی نمیشه که

مهیار چپ نگام کرد که خودمو خیس کردم.رسیده بودیم به در کاخشون.یه کارت دادش به دوتا غولتشنی که جلو در بودن اونا هم یه تعظیم کوچیک کردن رفتن کنار.رفتیم تو حیاط دهنم 10 متر شدش.شده بود عین این فیلما.یه بشکون از بقل پام گرفتم که فهمیدم نخیر بیدارم.

فصل یازدهم

یه حیاط خیلی بزرگ بودش یعنی به جرعت می تونم بگم سر و تهش مشخص نبود.نرده های مشکی داشت دور باغش البته کوتاه بود.دورتادور پیچک های ناناز بودش.گل های قشنگ زمین چشمن.ولی استخر نداشت حتما زیر زمینشون استخره دیگه.

مهیار-تموم شد دید زدنت

منم با پررویی گفتم-اره بریم میگما حیفه خونشونه خلافکاره رو گرفتی خونشون رو بده به من باشه؟

مهیار خندیدش البته نه زیاد بلند بعدم دستمو کشید و برد تو خونه.دم در ورودی خونه یا همون قصر خودمون بودم که یکی از خدمه ها اومد جلو و پالتوم رو گرفت.منم که یهو احساس غرور کردم همچین فیس گرفتم واسش خودم خندم گرفته بود.تو خونشونم که نگم بهتره .کف بازار بود همه جا سفید و طلایی.دیگه توضیح نمیدم دربارش چون هر چی بگم کمه.با این که خیلی کفم بریده بودش ولی خودمو جمع و جور کردم که سه نشه.با مهیار رفتیم پیش یه مرد و دوتا زن.خیلی شلوغ بودش سالنشم بزرگ بود یه موزیک ملایم هم پخش میشد همه سر این میر سرپایی گرد ها وایساده بودن.رفتیم پیش اون یارو.

یه مرد قد کوتاه با موها و ریش های سفید بودش.خیلی هم خوش تیپ بود میگم همینو بزنم تو گوشش مایه داره ها.ولی نه خلافکاره میگیرن می برنش.بعدم مهیار من رو به عنوان نامزدش معرفی کرد و اشنایی های معمولی و این حرفا.یک کم گذشت همه داشتن با هم حرف میزدن مهیار هم داشت با این یارو حرف میزد.اخرم نفهمیدم که این دوتا دخترا کی بودن پیشش؟

حوصلم سر رفته بود فجیع شروع کردم به دید زدن اینور و اونور.یک کم نگاه کردم لامصبا همشون شیک پوش بود.وااااای این اینجا چیکار میکنه؟باربد بودش وای.همونی که تو دوران نوجوونی باعث شد من دیگه به پسرا نگاه هم نندازم همونی که باعث شد یه دختره خود ساخته و محکم و مغرور بشم.سریع رومو برگردوندم اونور .مهیار هنوز داشت با این یارو فک میزد.مونده بودم چیکار کنم.رو به اقا پولداره که اسمش قربانی بودش فتم:معذرت میخوام پریدم وسط صحبتتون مهیار جان یه دیقه میای اینور کارت دارم.

مهیار-صبر کن عزیزم

-نه اخه فوریه

اقای قربانی-برو پسرم حتما حوصلش سر رفته.

راستی وااااای مهیار بهم گفت عزیزم ای خدا.

وجدان -خاک بر سرت داره نقش بازی میکنه

راست میگی ها وجدان حالا بیخی کار مهم تر دارم.

مهیار-چیه؟مگه ندیدی کار مهم دارم.

-مهیار پسرخالم.مهیار باربد اینجاست.مهیار الان منو ببینه همه چیز لو میره.

مهیار-کدوم ؟باربدغفاری؟

-اره اره خودشه میشناسیش؟

مهیار-معلومه که میشناسمش دست راست قربانیه

-یعنی زده تو کار خلاف.

مهیار -اره عیبی نداره فوقش اینه که بهش میگیم رفیقیم باهم بیا بریم.

دوباره برگشتیم پیش قربانی.

نمیدونم چرا هنوزم نگاهم رو باربد بودش.ولش کن بره بمیره کصافط عوضی.

دوباره شروع کردن به حرف زدن تا موقع شام.با مهیار داشتیم می رفتیم سمت سالن غذا خوری که باربد دیدتم.وای ننه.بخ بخت شدم.اومد جلو.

باربد-ععععع زهرا تو اینجا چیکار میکنی؟عععع مهیار زهرا با توعه؟

مهیار-بله مشکلی هست؟

باربد-اره مشکلی هست زهرا دختر خاله ی منه

مهیار خیلی خونسرد گفت:میدونستم شب خوبی داشته باشی بعدم دستمو کشید و با خودش برد.منم که لال مونی گرفته بودم.شام هم که از همه نوع بودش.کلی غذا و دسر و این حرفا کشیدم واسه خودم.

مهیار-میخوای همشو بخوری؟غذات دوبرابر غذای منه که؟

-خسیس حالا خوبه مال خودت نیستش مال این قربانی گور به گو شدس.راستی کجا باید بریم بشنیم؟

مهیار-دنبالم بیا

رفتیم رو یه مبل دو نفره نشستیم البته تو این یکی نشیمنشون بودش هر کی سرش به کار خودش بود.داشتم تند تند غذامو میخوردم

مهیار-یواش تر بابا همش واسه خودته

-برو بابا

مهیار-مگه من باباتم؟

-مگه نیستی؟

مهیار-نه

-ولی خیلی اخلاقات شبیه بابابزرگمه.موهاتو سفید کنی میشی کپی پیرمردای غد مغرور غر غرو

مهیار-یعنی از پسرای مغرور خوشت نمیاد؟همه ی دخترا عاشق پسرای مغرورن که

-من کلا با پسرا حال نمی کنم.بعدم خیلی شیک بحث رو پیچوندم دوست نداشتم در موردش حرف بزنم.

-میگم کی ماموریتت تموم میشه؟

مهیار-هیــــــــــــس میشنون.اخر هفته تمومه دعا کن واسم

منم اروم مثل خودش گفتم -باشه

غذامون رو خوردیم و یه ذره دیگه مهمونی مضخرفشون ادامه داشت.اخه ما اصولا دیدیم تو مهمونی اهنگی بگو و بخندی چیزی هست اینجا همه عصا قورت دادن.مهمونی که تموم شد باربد اومد پیشم.

فصل دوازدهم

باربد-چطوری ؟

-ممنون

باربد-مهیار دوست پسرته؟

-برگشتم نگاش کردم و گفتم:فکر نکنم بهت مربط بشه هان؟

باربد-بگو

-به تو چه

باربد-زهـــــــــــرا

همچین با تحکم گفت سکته کردم از شدت تحکم.بابا جذبه ایول.

-اره

همون موقع مهیار رو دیدم که اومد سمتمون و یه لبخند شیطانی نقش بست رو لبام.

مهیار اومد دستشو انداخت دور شونم و گفت-عزیزم بریم خانومی؟

اوووووق حالم بد شد.ولی از لج باربد گفتم:بریم عشقم خیلی خستم

اونم دولا شدم گونم بوسید.جانـــــــــــم؟به بچه رو میدی پر رو میشه همینه ها ولی عجب مور مورم شدا.چیه نکنه دارم عاشقش میشم .واااای نه من نمیخوام. 

وجدان-حالا خواهشا این دفعه رو بخواه هه هه

-مرض مزاحم نشو نمیخوام

باربد هم دندوناش رو روی هم سایید و گفت شب بخیر بعدم رفت.

با مهیار از اون مهمونی چرند خارج شدیم.نشستیم تو ماشین ساعت 12 و نیم بودش.اوووووف.

مهیار-رابطتت با باربد در چه حده؟

-هووووووم؟

مهیار-گفتم رابطتت باهاش چقدره.

-در حد یه دخترخاله ،پسرخاله ی ساده.

مهیار-خانوم کوچولو بدون که من فرق دروغ و راست رو خوب میدونم همیشه سر و کار دارم باهاشون نمیخوای نگی نگو

منم که کلا اهل تکذیبم گفتم:اقا بزرگ ایندفعه رو سخت در اشتباهی

مهیار خندید و گفت:تکذیب هم خوب میکنی افرین.

-برو بابا امروز از دانشگام افتادم اه امتحان داشتم اه.

مهیار-فدای سرم

دیگه هیچی نگفتم حسش نبود بیخیال.راستی بذارید یه اعتراف کنم.من تازگی ها حس کردم مهیار رو دوست .دارم از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون.واسه چه الکی بخوام تکذیبش کنم ولی به خودش نمیگم.من که میدونم اون منو دوس نداره و نخواهد داشت.من از یه خونواده ی معمولی ام با یه قیافه ی معمولی. اخلاقمم که درست و حسابی عین ادمیزداد نیست به چی من دلشو خوش کنه .والا.اون دقیقا نقطه ی مقابلمه.همه ی چیزایی رو داره که دخترا دوسش داشته باشن.با صدای مهیار از فکر در اومده بودم.خیلی دپرس شده بودم دست خودم نبود.

مهیار-رسیدیم پیاده شو نی نی جون.

-هان؟

مهیار-پیاده شو میخوام برم بخوابم.

-باشه خدافظ.

کلا وقتی ناراحت یا نگران یا شادم از چهرم معلومه.بچه که بودم هر وقت مامان مچمو میگرفت تابلو رنگم میپرید.الان همونجوری بودم از چهرم معلوم بود ناراحت.

-خدافظ

پیاده شدم رفتم بالا.عععع مهمون داریم نصفه شبی؟این همه کفش واسه کیه؟وایسا ببینم1....2...3.....4....5...اوه 9 جفت کفش دم دره یعنی نه نفر مهمون داریم.یه نگاه به ساعت انداختم ساعت 1 و نیم بودش.عجــــــــــــب

اصلا ناراحتیم یادم رفته بودش در رو باز کردم رفتم تو دیدم که به ترتیب.عمه زهره{عمه بزرگم}،بابا،مهرداد{ععع این بچه نصفه شبی بیداره مگه مدرسه نداره؟}عمه فریده{مامان هانیه}،مامان،اقا بزرگ،دوتا شوهر خاله هام،پسر عمم سیعد کوالا {اه اه من چقدر از این بیریخت بدم میاد}تا حتی هانیه هم بود.تعدادشون زیاد بود پس چرا کفشای دم در زیاد بود.با خوردن چیزی به صورتم به خودم اومدم.دقیق خورده بود نوک بینیم.همه از قیافم خندشون گرفت.

مهرداد-کجایی بابا یه ساعته داریم صدات میکردم؟

-داشتم حساب میکردم دیدم که جلوی در نه جفت کفش بود پس چرا این همه اینجان؟

با این حرفم همه خندیدن جز کوالا .پسره ی یبس به درک خودمم خندم گرفت.

-راستی سلام

همه جوابمو دادن بازم به جز کوالا.درک.

-من برم لباسامو عوض کنم بیام ببینم جریان مهمونی نصفه شبی چیه ؟

مامان یهو با استرس بلند شد دوباره نشست سرجاش.این چش بود؟به من چه.بیخیال رفتم سمت اتاق.اخ که چقدر خسته بودم دلم میخواست میخوابیدم ولی نمیشدش که اینا اینجا بودن سه میشد.رفتم اتاق مامانینا سر کمد لباسامون.لباسام رو دراووردم یه تونیک قرمز که یه پاپیون بزرگ مشکی پارچه ایه ناز داشت روش رو پوشیدم.با یه جوراب شلواری بافت که پایین هاش قرمز کار شده بود.موهامم باز نکردم از اتاق رفتم بیرون.دهنمو اندازه ی کوالا باز کردم و رفتم نشستم رو زمین بقل دست سارا {دختر عمه زهره یا به عبارتی خواهر سعید}

عمو حجت{شوهر عمه زهره}گفت:خوابت میاد دخترم؟

- نه عمو جون.

با سرفه ی مصلحتی بابا بزرگ همه ساکت شدن.هر موقع از این سرفه ها میکرد یعنی اینکه فکر تو کلشه.شروع کرد به حرف زدن

بابابزرگ-خب حالا که دخترگلمم اومد بدون حاشیه میرم سر اصل مطلب.با ترس زل زدم به چشمای ابیش.رو به من ادامه داد:زهرا خانوم شما باید

بابا پرید وسط حرفش و گفت:اقا بزرگ الان زمان مناسبی نیست ما که با هم صحبت کردیم.

-اقا بگید دیگه من مردم از کنجکاوی این همه راه رو از تهرانسر پاشدید اومدید حتما موضوع مهمیه دیگه

اقابزرگ-علی تو دخالت نکن من خودم خوب صلاح دید بچه ها رو میدونم

بعد رو به من گفتش:تو و سعید با هم باید ازدواج کنید.سعید هم کاملا از این موضوع راضیه و میگه که دوستت داره.قرار عقد رو میذاریم واسه ی پس فردا.

جــــــــــــان؟این چی گفت؟من؟سعید؟ازدواج؟هان؟چر ا اینقدر ناگهانی و بی مقدمه؟اما من دوسش ندارم که هیچ ازش بدمم میاد.سعید خیلی زشت بودش.پوستش سیاه بودش. موهای فر و وز سیاه زشت.دماع گنده و چشمای سیاه{نکته:همچین شخصی واقعا تو اشناهای ما وجود داره}و ریز ز و لبای زشت.قدش اندازه شتر بود.بد هیکلم بودش.اخلاقم نداشت گوشتلخ بود در حدی که لقبشو گذاشته بودم کوالا اخه خیلی شبیهش بود خدایی من به چیه این باید دل خوش کنم اخه؟

همه خوشحال بودن جز مامان .بقیه هم دست میزدن و میخندیدن .هانیه داشت شیرینی پخش میکرد گفتم بهش :چی شد الان من تو باغ نبود

با افسوس سرشو تکون داد و گفت:خوبه حالا خوشت نمیاد ازش تو سکوت کردی اونام گذاشتن پای خجالت و شیرینی خوردن و شدی عروسشون در ضمن نیازی هم به موافقتت نبود تصمیم اقا بزرگ یکیه.بعدم رفت.

اقا من اعتراض دارم یعنی چی؟

پاشدم و گفتم:یعنی چی برای چی واسه خودتون می برید و میدوزید من نمیخوام این رو تمومش کنید.

اقا بزرگ با حرص گفت:بشین سرجات خوب میدونی که تو این خانواده من تصمیم میگیرم.بعدم عصاشو برداشت و رفت.

رو به همشون گفتم:یعنی چی ساعت دو نصفه شب اومدید خونمون به من میگید باید با این ازدواج کنم؟

بابا-زهرا بشین سرجات

-بابا یعنی من حق انتخاب ندارم؟حق اعتراض ندارم؟تو که مثل اقا بزرگ نیستی؟تو واسه این دوره زمونه این از شما انتظار نداشتم بعدم عصبی نفسمو فوت کردم بیرون.

همه ساکت شده بودن منم نشستم سرجام دستامو به صورت حایل گذاشتم رو پام و صورتم رو پوشوندم با دستام.که صدای زنگ در بلند شد فکر کنم اقا بزرگ بود.

اره خودش بود اومد تو و گفت-پاشید بریم فردا صبح خودم با سعید میایم دنبالت می ریم واسه ی ازمایشگاه.

با عجز نگاه کردم به صورت اقا بزرگ و گفتم:اقا بزرگ میدونی که من دختر گستاخ و بی ادبی نیستم .تا حالا هم تو روی شما واینستادم.ولی شما دارید می برید و میدوزید واسه من اقا بزرگ خواهش میکنم من هیچ علاقه ای بهش ندارم.

اقا بزرگ با تحکم یه قدم اومدش جلو وگفت:نکنه به کس دیگه ای علاقه مندی؟ تعارف نکن بگو ما به خواستت احترام میذاریم.

-اگه به خواستم احترام میذاشتید که نمیخواستید منو وادار به این ازدواج اجباری بکنید

اقا بزرگ-من با این سن و سالم خوب میفهمم از تو چشمات هم میفهمم.تجربم زیاده.تو دختری نبودی که رو حرف بزرگترت حرف بزنی و این یعنی پای کس دیگه ای در میونه هان؟

همه ساکت شده بودن و به ما نگاه میکردن.دوست نداشتم التماس کنم و کسی اشکم رو ببینه.دوست نداشتم کسی عجزم رو ببینه.

سرم رو انداختم پایین و با صدای تحلیل رفته ای گفتم:فقط میشه باهاتون صحبت کنم؟

اقابزرگ-بگو میشنوم

-الان فرصت مناسبی نیستش اگه میشه فردا میام خونتون تنها با هم صحبت کنیم.

اقا بزرگ-باشه منتظرتم.

منم از همه خدافظی کردم و رفتم تو اتاقم.یه نگاه به ساعت انداختم 4 صبح بودش.منکه تازه فهمیده بودم به یه پسری علاقه مند شدم اونم بعد از 7سال.چرا باید همه چیز خراب بشه چرا شانس ندارم؟هر چقد تو جام غلت زدم خوابم نبردش.بس که ذهنم درگیر بودش.فقط چشمامو بسته بودم.دیشب بعد از اینکه من اومدم تو اتاف اونا هم رفتن.خیلی فکر کردم .درمورد همه چیز و همه کس.

فصل سیزدهم

ساعت 7بودش که دیدم خوابم نمی بره.مهرداد که دیشب دیر خوابیده بود نمیخواست بره مدرسه احتمالا که بیدار نشده بودش.مامان هم که کلا بیکاره خواب بود.بابا هم که شغلش ازاده هرکی عشقش بکشه میره.همش تصویر سعید کوالا جلوی چشمم بودش.امروز 4 شنبه بودش.ساعت 10 کلاس داشتم دوباره اون یکیش عصر بود ،ولی نمیدونم چرا دلم میخواست برم دانشگاه.رفتم سر یخچال خیلی گشنم بودش.کلا ادمی نیستم که ناراحت باشم از قید شکمم بزنم.بی شکم هرگـــــــــز.نمیشه زندگی کرد.یه صبحونه ی توپ شامل خامه سفید پاک و چایی و شیرین خوردم رفتم تو اتاق شرتکی یه چیزی پوشیدم اومدم بیرون.حوصله ی گوشی هم نداشتم.سوییچ ماشینمو برداشتم و رفتم پایین.سوار ماشین خوشکلم شدم و حرکت کردم.پیش به سوی دانشگاه.رفتم تو محوطه.رفتم سمت کلاس و رفتم تو سلام کردم نشستم سرجام .جام پیش ندا و ترانه بودش.ندا که نیومده بودش ولی ترانه بودش.

ترانه-هــــــــــوی زهرا چته ؟چرا رنگ پریده؟

-ترانه تو رو جون اون نامزد دردونت ولم کن حالم خوب نیستش.

خدایــــــــــــا چی می شد به جای سعید کوالا مهیار بودش؟هم دوسم داشت هم به اجبار باید باهاش ازدواح میکردم.البته اون موقع از خدام میبود.تا اخر کلاس به ظاهر حواسم به استاد بود ولی درگیر بدبختی هام بودم.ترانه هم فهمید حالم خوب نیست دور و برم نپلکید.اخر کلاس داشتم جزوه هامو جمع میکردم البته جزوه نبودش که هیچی ننوشته بودم برگه رو خالی خالی اوورده بودم و خالی خالی برگردونده بودم.که کسری یکی از هم کلاسی هام اومد و گفت:ببخشید خانوم راد میشه جزوه هاتون رو بدید بهم؟

-نه نمیشه شرمنده

کسری-برای چی نمیشه اونوقت؟

-چون ننوشتم.خسته نباشید خدافظ.

با ترانه اومدیم بیرون.تصمیم داشتم کلاس بعدی رو واینستم و برم خونه ی اقا بزرگ.

-ترانه من باید برم کاری نداری؟

ترانه-من میدونم یه اتفاقی افتاده ولی تو نمیخوای بهم بگی.ولی تو از همون اول که اشنا شدیم خیلی محکم بودی.کلا بیخیال بودی و غم به دلت راه نمیدادی.الانم اشکالی نداره هر چقدر هم بزرگه همون دختر مغرور بمون.نذار که چیزی اذیتت کنه ارزشش رو نداره.

-حاج خانوم شما که خوب لالایی بلدی چرا خوابت نمی بره؟

ترانه-اخه منو عشقم میخوابونه

یه لبخند زدم و گفتم:اووووووق حالم بد شد.ترانه من باید برم کاری نداری؟شاید بعدا بهت زنگ زدم با ندا رفتیم بیرون دلم میخواد درد و دل کنم

ترانه-باشه عزیزم برو موفق باشی به حرفام خوب فکر کن.

-خدافظ

نشستم تو ماشین و راه افتادم به سمت خونه ی اقا بزرگ.دلم میخواست اشک بریزم وگریه کنم ولی من با خودم عهد کرده بودم اینکارو نکنم.پس بازم اشکامو پس زدم .حتی اجازه ی بغض کردن هم ندادم به خودم.رسیدم خونه ی اقابزرگ و پیاده شدم.رفتم زنگ خونشون رو زدم و در رو باز کردن و رفتم تو.خونشون ویلایی بودش.ولی خیلی بزرگ نبودش فوق فوقش 300متر با حیاطش.

مادربزرگ ناتنیم که بهش میگیم ننه اومد استقبالم اخه مادربزرگم وقتی بابام 9 سالش بوده فوت کرده.به این میگیم ننه.

-سلام ننه

ننه-سلام زهرا خوبی؟

-مرسی اقا بزرگ خونست؟

ننه-اره خونست دیشب خونه ی شما بودش دیر اومد خونه؟

-اره خونه ی ما بودش.

بعدم راه افتادم سمت پذیرایی.اقا بزرگ نشسته بود رو صندلی مخصوصش و داشت تلویزیون میدید.

-سلام اقا بزرگ

اقابزرگ-سلام دخترم خوبی؟

-خوبم ممنونم

اقابزرگ -بیا بشین

نشستم و به ننه گفت واسم چایی بیاره خودشم بره تو حیاط تا صداش کنه.

ننه هم وظیفش رو انجام داد و رفت.

اقابزرگ-خب دلیل مخالفتت چیه؟امیدوارم قانع کننده باشه چون میدونی که ازدواج عمه هات حتی سارا هم به انتخاب من بوده اونا هم هیج مخالفتی نداشتن امیدوارم دلیلت قانع کننده باشه.چون برام عزیزی گذاشتم نظرت رو بگی و باهام حرف بزنی که اگه دلیلت قانع کننده بود بهم بزنم ازدواجتون رو.

-راستش اقا بزرگ بی حاشیه می رم سر اصل مطلب.اینکه من اصلا از سعید خوشم نمیاد میدونم من نمی تونم خوشبختش کنم.

اقا بزرگ-همیــــــــن؟

-بله همین

اقا بزرگ-حالا خوب گوش کن میدونی که خونوادمون قانون داره .تو دوراه بیشتر نداری یا سعید رو انتخاب کن یا اینکه از خونوادت طرد میشی.میدونی من می تونم هر کاری بکنم اگه بخوام.حتی نمیذارم سایه ی هیچ کدوممون رو ببینی باید بری از پیشمون

-اما اقا بزرگ........

اقا بزرگ-اما و اگر و شاید نداره تا همینجاش رو هم که گذاشتم اعتراض کنی بخاطر اینه که عزیزی واسم.

این چی داره میگه چرا این بشر اینقدر نفهمه؟یعنی منی که این همه میگه عزیزم واسش مهم نیستم؟خواستم مهم نیست؟

اقابزرگ یه اخم وحشتناک رو صورتش بود.

فردا صبح خونه باش.سعید رو می فرستم دنبالت.میرید ازمایشگاه ترتیب یه جشن عقد رو هم واسه اخر هفته میدم.شیرفهم شد؟

سرمو تکون دادم.پاشدم ازش خدافظی کردم و زدم بیرون.ساعت 4 بودش.نشستم پشت فرمون.دلم میخواست مهیار رو ببینم ولی به چه بهونه ای؟به چه دلیلی؟

رسیدم خونه و رفتم تو مامان حموم بودش مهرداد هم داشت با لپ تاپ ور میرفت.سلام کردم و رفتم تو اتاقم.فهمید گرفته ام مزاحمم نشد.یه فکری زده بود به سرم دوس داشتم حداقل واسه یه روز هم که شده با مهیار برم بیرون و ببینمش چون وقتی ازدواج کنم صنمی باهام نخواهد داشت.الانم به واسطه ی باباست که می بینمش.هــــــــــی خدا دلم تنگه از همین الان واسش.

وجدان-پاشو جمع کن خودتو تو هم شدی عین عاشقای تو فیلما رو رمان ها ؟ادم باش تو دختر محکمی بودی از این به بعد هم باید باشی.فهمیدی؟باید سعی کنی نشون بدی که این موضوع واست مهم نیست و سعی می کنی باهاش کنار بیای.باشه؟

میگم وجدان تو هم ادم شدی ها به یه درد هایی میخوری یه وقتایی ها.

وجدان-ما اینیم دیگه.

تصمیم گرفتم به حرف وحدانم گوش بدم و محکم باشم و اقتدار مخصوص زهرا خانوم رو حفظ کنم.

فصل چهاردهم

گوشیمو ورداشتم خاموش بود.شارژش تموم شده بود زدم شارژ.وقتی روشن شد سیل اس ام اس اومد واسم .از سیل منظورم5تابود که سه تاش ایرانسل بودش.جا در جا پاکش کردم.

یکیش ترانه بودش که واسه دیروز بوده که چرا نرفتم.

یکیشم از ندا بود که خبر داده بود رفته شمال پیش مادربزرگش مریضه.دلم میخواست مهیار باشه زنگ زده باشه یه حداقل اس داده باشه اما دریغا.به درک میگم منم تازگی ها خل شدم ها.اه اه اه حالم به هم میخوره از این حرفا و کار ها ایشششش.من سر حرفم هستم تصمیم گرفته بودم نشکنم.مهم هم نبود واسم تو مرام زهرای مغرور این چیزا وجود نداشت.خیلی خوابم میومددیشب نخوابیدم اصلا.در اتاق رو بستم و گرفتم کپیدم.صبح افتاب وسط اتاق پهن بودش که از خواب بیدار شدم.ععععع ایول یعنی این همه ساعت خوابیدم.ساعت چنده اصلا؟شام هم نخوردم دیشب خیلی گشنم بود پاشدم رفتم اشپز خونه همه خواب بودن.ساعت هم 6 بود.هه هه تو رکورد های گینس باید ثبت بشه من ساعت 6 بیدار شم والا .اخه خوابم خیلی سنگین بود.به امید خدا امروز یه روز جدید بودش.خواستم صبحونه بخورم که یادم افتاد میخوام برم ازمایش باید ناشتا باشم ای داد شماره ی سعید رو از گوشی بابا برداشتم و به اسم کوالا سیو کردم.یعدم رفتم صبحونه ساعت 7 و نیم بود که بهش اس دادم :اقا بزرگ دستور داده بریم ازمایش ساعت 9 دم خونمون باش.

فکر کنم گل پسر خوبه اخی نازی ننش فداش شه اخـــــــی

بیخیال.رفتم نشستم پای رمانم مثلا داشتم خودمو سرگرم میکردم که اون لنده هوره مغرور رویادم بره.داشتم رمانم رو میخوندم که اس ام اس اومد واسم خو کوالاش بود:سلام صبح بخیر باشه ساعت9 دم خونتونم.

بچه پر رو مثلا خواست منو ضایع کنه که چی سلام بلد نیستی؟ بیخیال ساعت8 و نیم پاشدم حاضر شدم.اهل خونه هنوز خواب بودن.رفتم تو اتاق یه مانتوی راسته ی سفید کوتاه با شلوار سفید و کیف و کیف ورنی آبی بنتون با روسری کوچولوی سفید و همرنگ کیف و کفشم پوشیدم.یک کم فرمژه و ریمل و رژگونه ی صورتی و برق لب زدم.

همه چیز تکمیل بود .از جیب بابا یک کم پول برداشتم گوشیمم انداختم تو کیفم.ساعت 9 و 20 دیقه بودش که اومد.ته دلم یه جوری بودش دوس نداشتم برم ولی باید می رفم یه نفس عمیق کشیدم و رفتم نشستم تو پرشیاش.

سعید-سلام خانومی صبح بخیر

-سلام صبح بخیر خوبی؟

سعید-مرسی خوبم

بعدم راه افتاد

سعید-صبحونه خوردی؟

-اخه نابغه کی صبحونه خورده میره ازمایش میده؟

سعید-راست میگی منم وقت نشد بخورم 

-باشه راه بیفت

راه افتادش .نمیدونید چقدر چندشم شد از کنارش نشستن .اصلا قابل وصف نیستش.بلاخره رسیدیم به ازمایشگاه و با سرعت پریدم پایین.رفتیم ازمایش دادیم بعدم رفتیم صبحونه خوردیم.خدایا خودت کمکم کن بتونم این کوالا رو تحمل کنم .آمـــــــــــــین.

یه هفته عین برق و باد گذشت.دیگه از مهیار خبری نبود.حتی یه اس ام اس هم نداد.منم ندادم.دلیلی نداشت بهش اس بده وقتی دارم نامزد میکنم. امروز روز نامزدیمه.دیشب هانی اومد خونمون که با هم بریم ارایشگاه .جز من و مامان و هانیه همه از این وصلت راضین دیگه خبر ندارن که دارن منو میکنن زیر خاک با این کاراشون.

صبح ساعت 7 با مشت و لگد های مامان و هانیه بیدار شدم.قربونشون برم اینقدر من رو دوس دارن.امشب مهیارینا هم دعوتن وایـــــــــــی.به درک مهم نیست.با هانی حاضر شدیم و رفتیم ارایشگاه.مهمونی تو باغ اقا بزرگ بود.با اینکه ما مهمونی قاطی نداشتیم تو خونواده ی بابا اما نمیدونم تز کی بوده که قاطی باشه و چجوری مورد قبول واقع شده مهم هم نیست.

با هانیه رفتیم ارایشگاه.خانوم ارایشگر که حسابی زن خوش رویی بود حسابی ازمون استقبال کرد.بعدم منو برد تو ی یه اتاق مخصوص.

ارایشگر-خب عزیزم لباست چه رنگیه؟

-نباتیه تیره.یقه ایتادست وسط یقش یعنی بالای سینم یه حلال خورده.رو تاپش سنگ دوزی کار شده پایینشم پفه

ارایشگر خندید و گفت:من گفتم چه رنگیه این همه داستان واسه چی بود

خودمم خندیدم و گفتم نمیدونم.

ارایشگر هم مشغول کار شد گفتم بهش که میخوام خیلی خیلی ساده باشه.هم ارایشم هم موهام.اونم مشغول کار شد.موهامو فر خیلی خوشکل کرد بعدم جلوش رو فاکول کرد در کل خیلی خوب شده بودش.اصلاح و ابرو واین حرفا هر چند که ابروهام رو تمیز کرده بودم ولی خب ایندفعه کامل برداشت.یه ارایش نباتی و مسی و قهوه ای و کرم و ترکیب این رنگا رو هم مالید به صورتم به قول ترانه بتونه کاریی کرد.اخ گفتم ترانه یادم افتاد بهشون هیچی از جریان نگفتم.فقط گفتم نامزدیمه و دعوتشون کردم.هر چند خیلی سگ شدن از دستم .وقتی پاشدم خودمو تو اینه دیدم مثل هر عروس دیگه ای ذوق نداشتم یه نیگاه ساده انداختم که ارایشگر گفت:خوب نشده؟خوشت نیومده؟

-نه خوب شده ممنون.لباسمم تواتاق پوشیدم رفتم بیرون پیش هانی.اونم توی لباس ابی نفتی خیلی خوشکل شده بود.کلی هم ذوق کرد ولی واسه من مهم نبود.واسه چی بخاطر بد بخت شدنم باید بدبخت بشم؟سعید دم در بود رفتیم پایین با دیدنم کلی ذوق کرد و تو چشماش برق تحسین رو میدیدم ولی مهم نبود.بعدم رفتیم اتلیه چندتا عکس در مدل های مختلف انداختیم و رفتیم خونه ی اقا بزرگ.سعید تو راه کلی گفت وخندید ولی من دپرس بودم.وقتی رسیدیم مراسم اسفند دود کنون واین حرفا.تو باغ میز و صندلی چیده بودن.یکی از اتاق ها رو هم واسه ی سفره عقد خالی کرده بودن.قسمت پشتی حیاطشونم واسه مراسم پای کوبی اماده کرده بودن.رفتیم نشستیم سر سفره عقد 20 مین بعدم عاقد اومد.وقتی داشت عقد رو میخوند قلبم داشت از جاش کنده میشد دلم می شد

فصل پانزدهم

برای بار سوم می پرسم سر کار خانوم زهرا راد ایا بنده وکیلم؟

تمام توانم رو جمع کردم و با تحکم گفتم:با اجازه ی پدر و مادرم و بزرگترا بله.

بعدم از سعید بله رو گرفت.ای تو اون روحت عاقد بی همه چیز.بعدم مراسم های چندشی مثل عسل و خوران و کادو دهی وغیره.بعدش هم بلند شدیم رفتیم تو باغ.یه فیلمبردارم گذاشته بودن عین الاغ دنبالمون راه افتاده بودش مرتیکه ی ازگل.هی میگفت اینکار رو بکن اونکار رو بکن این سعید هم که از همه بدتر ویه نکته ی جالب مهیار اینا اومده بودن چون مراسم قاطی بود میدیدمش.مخفیانه میپاییدمش ولی تمام مراسم رو بخاطر مهیار که برای اخرین بار بمونم دیدمش.ترانه و ندا هم از دیدن سعید حالشون بهم خورد ولی بروز نمیدادن خو حقم دارن خو.کی از این کوالا خوشش میاد که اونا خوششون بیاد.تاحالا مطمین بودم مهیار بهم هیچ حسی نداره ولی دیگه یقینا به این باور رسدم.اصلا هیچ علایمی تو صورتش نبود.خیلی بی تفاوت بودش.هـــــــــــی خدا ما شانس نداریم که مثل تو این قصه ها عاشقمون بشن.هیچکی عاشقم نمیشه نمیشه وقتی هم میشه یکی شبیه کوالا میشه.اون شب با تموم بدی هاش تموم شد وخسته و کوفته رفتیم خونه.این سعیدم اصرار داشت که بمونه پیش من اه اه اه.بیخیال عشق است خواب رو.بلاخره گندترین روز توعمرم هم تموم شد و رفتیم خونه.

یک ماه از نامزدی من و سعید میگذره .اصرار دارن زودتر عروسی بگیریم بریم خونمون ولی من دلم نمیخواد میگم بذارید درسم تموم شه بعد.دلیل الکیه دانشگام دیگه واسم مهم نیستش.تو این یک ماه هم سعید هی سعی میکنه بهم نزدیک بشه ولی رو نمیدم بهش.نشون هم نمیدم که بی میلم چون دوس ندارم کسی فکر کنه زیر حرف زور رفتم.هـــــــی بریم سر اصل مطلب.فکر میکردم وقتی نامزد کنم مهیار رو یادم میره ولی نرفت که نرفت بلکه بدتر دل تنگش شدم.نامرد حتی یه زنگ هم بهم نزدش.ولش کن درک.

امروز پنجشنبه بودش و با ترانه و ندا قرار گذاشتیم بریم بیرون.هر سه تامون دوست و رفیق زیاد داشتیم ولی به خاطر وجه اشتراک های زیادی که با هم داشتیم اکثر اوقات با هم بودیم.عععع ایول ساعت رو نگاه کن 5 شد قراره ساعت6 بیان دنبالم.بیخیال رفتم توالت بعدم یه چیزی نوش جان کردم و رفتم حاضر شم.امروزم که 5شنبه بود و مدرسه ی مهرداد تعطیل با ننمون تو پذیرایی علاف نشستن.خلاصه که رفتم سر کمد.اووووم چی بپوشم؟

دیگه هوا سر شده بود رفته بودیم تو دی دیگه.راستی عععع بیست و سوم جشن تولدمه.مبارکم باشه اخی امروز چندمه؟وایسا ببینم نوزدهمه ولی نامردا هیچکی هنوز تبریک نگفته هر چند که خیلی زوده.بیخیال.

یه تونیک ساده ی مشکی با شلوار ورزشی ای که خیلی جنس خوبی داشتش پوشیدم.پانچو مشکیمو هم ازروش پوشیدم با بند ساده ای که به هم میخورد بستمش.شال مشکی و پوتین های تا زیر زانوی ناناز مشکیمو هم پوشیدم.شال مشکیمو انداختم سرم میخواستم برم ارایش کنم که گوشیم زنگ خورد.ععععع ترانه بودش چه زود اومدن هنوز یه ربع مونده.جواب دادم.

-جانم اجی؟

ترانه داشت گریه میکردش خدای من.ولی حرف نمیزد صدای هق هقش میومد.

-ترانه بگو چیشد تو که منو کشتی دِ بگو لعنتی.

ترانه-زهرا ...... ندا ندا 

-چیشده ندا؟

ترانه همینجوری که گریه میکرد گفت:بیمارستان ..... بیمارستان....

-اروم باش لامصب بگو کدوم بیمارستان؟

ترانه-سجاد شهریار

-اومدم اومدم وایسا.

داشتم از نگرانی میمردم حتی اشکم داشت در میومد ولی نه نباید گریه میکردم.سریع سوییچ و موبایلم رو برداشتم و بی توجه به مامان و مهرداد که صدام میکردن از خونه زدم بیرون.با سرعت دیوانه وار رانندگی میکردم و خودم رو رسوندم بیمارستان.سریع اسمش رو گفتم پرسیدم کدوم بخشه و رفتم سمت اتاق عمل.ترانه دم در نشسته بود و گریه میکرد.رفتم نشستم پیشش و سرش رو گرفتم تو بغلم .گریه میکرد .منم بغض داشتم یه درد شدید ولی نه من نمیذارم اشکم دربیاد.اینقدر گریه کرد که اروم شدش.{نکته ی قابل توجه:الان ندا تو اتاق عمله} با صدایی که از زور بغض میلرزید گفتم:خب ترانه جان بگو چیشد عزیزم؟

ترانه-داشتیم میومدیم دنبالت .دقیقا توی خیابون فامابتون بودیم که یکی زد به ماشین.خیلی خلوت بودش.صورتشم با ماسک پوشونده بودش.ندا زدش کنار..........دوباره زد زیر گریه و داشت با گریه تعریف میکرد:وقتی از ماشین پیاده شدش با تفنگ صدا خفه کن شلیک کرد بهش درست زد زیر قلب ندای من دکتر گفت شانس اووردیم که تو قلبش نخورده و پایین تر بوده.بعدم........بعدم منو نگاه کرد و و بعد {همینجوری هق هق میکرد و میگفت}یه نگاه هم ..... به من کرد و رفت انگار هدفش ندا بودش از قصد زد به ماشین که متوقفمون کنه.

بلاخره بغضم شکست بغضی که چند سالی میشد به هیچ دلیل نذاشته بودم بشکنه.شکست و جاری شد رو گونم.همین موقع بودش که خونواده ی ندا اومدن.اصلا نتونستم جو رو تحمل کنم بلند شدم رفتم .نمیدونم کجا ولی رفتم.وقتی به خودم اومد تو حیاط بیمارستان بودم.رفتم نشستم رو نیمکت.سرمو گرفتم بین دستام که با صدایی سرمو بلند کردم.با دیدنش هم خوشحال شدم هم ناراحت.هم متعجب،کلا خیلی حال و هوام عوض شده بودش.اخــــــــی چه دلم واسش تنگ شده بود.مهیارم بود.جـــــــان؟مهیارم ؟چه زود صاحبش شدی زهرا خانوم

مهیار-عععع سلام زهرا اینجا چیکار میکنی چیشده؟

چشمام بخاطر گریه سرخ شده بود زیر چشمم هم قرمز شده بود اخه خیلی به گریه حساسم هر موقع گریه میکنم کاملا مشخصه و میزنه تو ذوق دوس نداشتم اونجوری ببینتم.با صدای ارومی گفتم:دوستم ندا تو بیمارستانه.

با اووردن اسم ندا متعجب گفت:ندا یوسفی؟

گفتم اره میشناسیش؟

مهیار-معلومه که میشناسمش.دوست دختر سوگلی باربد بودش.مگه میشه نشناسمش.امروز هم تیر خورده.

باورم نمیشد این چی گفت؟ندا که اینکاره نبود؟اون؟اونم دوست دختر باربد؟

اون که جریان منو باربد رو میدونست .البته فقط اون میدونست ترانه نه.گوشیم باز داشت ویبره میرفت.اهمیت ندادم.تاحالا هزار بار زنگ خورده.مهیار دستم رو گرفت و باخودش برد تو.یه حالی شدم بعد از یه ماه دیدمش خب دست خودم نبودش.اینکه دستم تو دستش بود هم حالم رو دگرگون میکرد.خاک بر سر بی جنبم کنن.

وجدان-خاک بر سر دوستت زیر عمله اون وقت تو به چی داری فکر میکنی؟

رفتیم تو بیمارستان که دستم رو ول کرد و گفت:زهرا من با چند تا از مامورا اومدم.نمیخوام کسی بفهمه من و تو همو میشناسیم اکی؟

بی حال گفتم-باشه

خب اقا یعنی چی مگه من چمه؟ولش کن.بیخیالش شدم رفتم سمت خونواده ی ندا با ترانه{خونوادش شامل:پدر و مادر،یه داداش که 8سال بزرگتره ازش و یه خواهر که 3سال ازش کوچیکتره}باهاشون سلام و علیک کردم .خیلی حالم بد بود.بیمارستان رو گذاشته بودن رو سرشون.هی خودشون رو میزدن و گریه میکردن.مهیار و اون دوتا مامور ها هم داشتن با ،بابا و داداش بیچارش صحبت میکردن.ساعت نه شب بودش.از ساعت 6 زدم بیرون یه زنگ هم به مامانینا نزدم .مهـــــــم نیست ولش کن.ندا هنوز زیر عمله.یه یه ربع بیست دقیقه ای میشه که مهیار رفته.تصمیم گرفتم به مامان خبر بدم هر چند میدونم کلی جیغ جیغ میکنه.زنگ زدم بهش تو اولین بوق جواب داد انگار که تلفن رو بقل کرده نشسته.

-الو زهرا کجایی تو دختر نصفه جونمون کردی ؟

-سلام مامان جان من بیمارستان

داد کشید بیمــــــــــــارستان؟برا ی چی؟

دوباره گغض گلوم رو گرفت و گفتم:مامان ندا رو با تیر زدن.

-نمیخواد مامان ما رو هم به زور اجازه دادن بمونیم الان سه ساعته زیر عمله تموم که شد میام خونه کاری نداری؟

مامان-نه عزیزم مراقب خودت باش.

-باشه خدافظ

گوشی رو قطع کردم.رفتم رو میسکال ها 30 تا میسکال.دو تا از یه ناشناس بودش بقیشم از خونه . سعید.گوشی رو گذاشتم تو جیبم یه نگاه به دور و بر انداختم.ترانه که هنوز داشت گریه میکرد.اه گریه کردن خیلی رو نرومه.

مامان ندا و اجیش هم با صورت اشکی داشتن دعا میخوندن.باباشم نبود.حتما رفته مستراح دیگه.والا.داداششم سعی در اروم کردن نننش و اجیش داشت.یک کم ازشون فاصله گرفتم رفتم نشستم رو صندلی اونور تر و چشمامو بستم.نمیدونم چقدر گذشته بودش که دکتر اومد بیرون.همه یورش بردیم طرفش.

داداش ندا-دکتر چیشد؟

باز گریشون اوج گرفت.همون چند چیکه قطری هم که ریختم دست خودم نبود.ولی هر چی میخواستم بغضمو بشکونم نمیشد.

دکتر سرشو تکون داد و گفت:متاسفم خدا رحمتش کنه.همون موقع نامزد ترانه هم اومد.بعدم همشون شروع کردن به جیغ جیغ کردن.منم نشستم رو زمین و سرمو گرفتم بین دستام.همینجوری اشک بودش که از صورتم میومد.باورم نمیشد؟نـــــــــدا.خدای من ندای من بخاطر رفاقت با اون باربد عوضی افتاد تو خلاف .بخاطر اون کصافط.میکشمت باربد.همینجوری اشک می ریختم .مثل ابر بهار بخاطر دوست عزیزم اشک میریختم.بخاطر کسی که از دوران راهنمایی باهاش بودم.کسی که همدمم بود عزیزم بود.دوباره گوشیم زنگ خورد.نمی تونستم جواب بدم ولی به یکی احتیاج داشتم که بیاد و ببرتم از این بیمارستان کذایی.گوشیمو از جیبم در اووردم.سعید بودش.

جواب دادم.الو سعید؟

سعید-کجایی تو روانی بیچارم کردی کدوم گوری هستی......

داشت داد میزد که پریدم وسط حرفش.

-سعید بیا بیمارستان سجاد حالم خوب نیست.گوشی رو قطع کردم.بیمارستان رو گذاشته بود رو سرشون ولی من اروم و بی صدا اشک میریختم.پرستار اومد همه رو بیرون کرد از بیمارستان.منم به طبعیت از اونا بلند شدم رفتم بیرون.تو حیاط نشستم.بازم نمیدونم چقدر گذشته بودش که سیعد دویید تو.منم که تو دیدرس در ورودی بودم دویید سمتم و محکم بغلم کرد.ایــــــــــی ایش حالم بد شد.ولی الان اینا مهم نبودش مهم این بودش که من به یه نفر احتیاج داشتم که سرمو بذارم رو شونش و گریه کنم.داشتم گریه میکردم که گفت چیشده عزیزم؟چرا گریه می کنی؟هان؟

-سعید ندا مردش .مرد.بیا از اینجا بریم حالم بده.

دیگه چیزی نگفت ورفتیم خونه و منو رسوندش و خودشم اومد بالا ولی من رفتم تو اتاقم.یه قرص خواب اورم خوردم در اتاقم بستم و خوابیدم.

فرداش هم مراسم ختم ندا بودش.فقط روز تشییع جنازه گریه کردم.دیگه تو بقیه ی روزا گریه نکردم.اشکم نمیومد ولی دلم خون بودش.

چهلم ندا هم در اومد.هر پنجشنبه با ترانه می رفتیم سر خاکش و باهاش حرف میزدیم.دلم واسش یه ذره شده.با یاد اوردی خاطراتش و دیدن عکساش ذره ذره دارم اب میشم.حتی با اینکه گوشیش دست ابجیشه ولی هنوز شمارش رو پاک نکردم و بهش اس ام اس میدم.دلم واسه وقتایی که سه تایی با هم می رفتیم بیرون کلی میگشتیم به قول ندا جلب بازی در میاووردیم تنگ شده.

بعد از چهلم ندا اقا بزرگ گفتش معلوم نیستش که عمرش به این دنیا قد بده یا نه و میخواد مراسم ازدواجمون هر چه زودتر به پا شه.خیلی زود ترتیب کارها رو دادن.دلم نمیخواست به این زودی بعد از ندا جشن بگیرم دوست داشتم بذارم سالش تموم بشه ولی همه مخالف بودن خودشونم مراسم رو به پا کردن.بعد از ندا فقط یه بار مهیار بهم زنگ زدش و گفتش که میخواد ببینتم اما من مخالفت کردم و پشت تلفن از ندا ازم پرسید همین

فصل شانزدهم

بلاخره روز ازدواج فرا رسید.روزی که حکم شب اول قبر رو واسه من داشت.امید داشتم مثل توی این رمان ها عشقم بیاد دنبالم و مراسم رو به هم بزنه و دستم رو بگیره و بره.بخاطر همین هم امروز بیدار شدم به این امید از خواب بیدار شدم.صبح با هانیه و ترانه و مامان رفتیم بهترین ارایشگاه اندیشه.مراسم توی باغ بودش تو شهریار بازم مختلط بود و من اخر سر نفهمیدم چرا سر من قوانین خونوادگیمون عوض شده.خلاصه میگفتم بیدار شدیم البته بیدار شدند و منو با ناز و نوازش ها که البته به روش اونا میشه چک و لگد بیدارم کردند.پاشدم سرسرکی یه چیزی پوشیدم.صبحونه هم خوردیم قرار بود ترانه با 206 نامزدش بیاد دنبالمون.صبحونه خوردیم و بعدم با ترانه به سمت ارایشگاه راه افتادیم راستی بگم قرارمون ارایشگاه دیبا بودش.یه ارایشگاه بزرگ که سر فاز یک بودش و به قیمت خون باباشون میگرفتن. من که پول نمیدم به من چه.والـا.زیر دست های ارایشگره با گرمی ازمون استقبال کردن.اول رفتم واسه اپیلاسیون ،بعد ناخن.رو ناخن هام لاک جیگری با طرح های نقره ای زدن.بعد رفتم واسه ی ارایش.گفته بودم میخوام ملایم باشه و ساده دوس ندارم تو چشم باشم.البته چشمای اهالی ارایشگاه ده تا شده بود از حرف من دیگه خبر از دل من نداشتن که به این ازدواج راضی نیستم.وقتی نشستم واسه ارایش نوشین خانوم{ارایشگره}گفتش:دوسش نداری؟ازدواج اجباریه؟

منم که از این همه زرنگیش تعجب کرده بودم به شدت تکذیب کردم و گفتم-نه کی گفته خیلی هم دوسش دارم به خواست خودمم هست{اره جون عمم}

نوشین خانوم-به من نگو که عروس خانوم این زندگی خیلی پستی و بلندی داشته واسه من اینقدر مار خوردم که افعی شدم خودم ختم روزگارم.

سرمو انداختم پایین و گفتم :شما از کجا فهمیدید؟

نوشین خانوم-ادم کور هم ببینه از تو چشمات می فهمه غمگینی ولی متاسفانه .........هوف ولش کن.

منم بیخیال شدم سرمو گذاشتم رو صندلی و چشمامو بستم که به کارش برسه.اصلاح و ابرو و بعدم ارایش ساده.

نوشین خانوم-خب پاشو عزیزم نگاه کن ببین هر جا کم و کسر داشت بهم بگو

پاشدم تو اینه نگاه کردم.خیلی بی نقص بودش خدا وکیلی دست مریزاد.اخه توی دبی و عربستان و ترکیه و این ور و اون ور دوره دیده.مدارکش رو دیوار ها هست.یه سایه ی جیگری و نقره ای و قرمز ملایم زده بود واسم البته رنگ جیگریشم کم بودش.خط چشم و چی و چی و چی و چی.سایم خیلی قشنگ شده بودش.با رژگونه ی خوش رنگ گوجه ای کمرنگ و پر رنگ سایه روشن بودش.با رژلب جیگری و حجم دهنده که لبام رو دوبرابر کرده بود عالی شده بود.

بعدم رفتیم توی یه اتاق دیگه موهامو ویو کرد و خوشکل درست کرد انگار که تیکه تیکه گازش زده بودی خیلی ناز بودش.

بعدم رفتم لباسم رو بپوشم.یه لباس مدل ماهی با دنباله ی بلند و نقره ای بالا تنش مثل اینه کاری بودش البته فقط رو سینش بقیش ساده بودش.

بلاخره حاضر شدم و همسر اینده تشریف اووردش.از دیدنم چند لحظه مات موندش هه یادتونه چند وقت پیش با مهیار رفتیم مهمونی دوس داشتم ماتم بمونه نموند اونوقت این کوالا ماتم موندش.اه بیریخت ببند چشمای هیزتو ایکبیری.بلاخره رضایت داد که دست از دید زدن برداره.راستی بازم یکی از این فیلمبردار ها دنبالمون بودش.ایش

بازم کارای معمولی اتلیه و فیلم و از این اسکل بازیا.ساعت 7 و نیم بودش که رسیدیم دم باغ.مهمونا اومدن دم در.خاله اسفند دستش بود.همه میخندیدن و خوشحال بودن البته با لب هاشون نمی خندیدن ها چشماشون میخندید.ولی من تو چشمام مراسم ختم بودش.اخی.به امید اینکه مهیار میادش دنبالم.تمام توانم رو جمع کردم البته میدونستم دارم به خودم روحیه میدم که چـــــی؟مثلا عادی رفتار کنم.پیاده شدم و کوالا نه نه معذرت همسر گرامی اومد دستمو و گرفت و رفتیم تو.با همه سلام و علیک کردیم .مهیار و و خونوادش نزدیک جایگاه عروس دوماد بودن.محو تماشاش بودم مثل همیشه شیک بود.کوفت زنش بشه این ایشالا.دیدم سه داره میشه خودمو جمع و جور کردم چرا من خودمو داغون کنم واسش به درک.سعی کردم خودمو شاد نشون بدم.تا اخر شب مشغول رقص و پایکوبی بودیم.خداوکیلی از حق نگذریم خیلی خوش گذشت.خب چه کنم این کوالا هم روی پیشونی ما نوشته شده دیگه نمیشه عوضش کرد که میشه؟

بلاخره شب عروسی تموم شد .ننه بابام منو به کوالا.ننه بابای اونم کوالاشون رو به من سپردن.بعدم همشون گریه کردن ولی من حتی بغضم نکردم.چرا ایا واقعا؟

خونه ی سعید تو تهران پارس بودش یه خونه ی معمولی یعنی یه اپارتمان 60 متری کوچولو.منکه راضیم به رضای خدا هرچند که رهن بود ولی بازم خوبه.بعدم رفتیم بالا با هم.بقیه ی شب رو هم که خودتون میدونی چی میشه دیگه من به بد بختی دچار شدم دیگه رفتم قاطی مرغا هی خدا.

از فرداش زندگی دخترونه ی من عوض شد و وارد دنیای زنونه شدم.ایششش میخواستم صد سال سیاه نشم ولی نمیشد که بشه بیخیال.

دوسال از ازدواج من با سعید میگذشت و الان شده بود 22 سالم.درسم که تموم شده بودش.دربه در دنبال کار بودم که با مخالفت رو به رو شدم ولی دیگه نمیذاشتم کسی بهم زور بگه همون یه بار واسه جد و اباد اون بابابزرگ عزیز باعث این بد بختی شدش بسه.اصولا دختر بیخیالی بودم با این موضوع هم طی زمانی کنار اومدم یعنی اجبار بودش واسم.اهان اینم بگم که همه در تلاشن که من بچه بیارم ولی هم من هم سعید مخالفیم.اهان اقا بزرگم بعد از ازدواج ما ویلای شمالش رو به ناممون زد نصف نصف.راستی یه تغییر دیگه.دیگه بهش نمیگم کوالا.تقریبا بهش عادت کردم.اونم اخلاقش خوبه و معلومه دوسم داره ولی می خوام صد سال سیاه نداشته باشه.از بردیا هم که دیگه خبری ندارم کاش از اول نداشتم حتی شمارشم پاک کردم که یهو نزنه به سر بزنگم بهش.

اونروز صبح زود از خواب بیدار شدم.سعید که ساعت 8 میزد از خونه بیرون به سمت کار و زندگی منم قرار بودش برم یه شرکت واسه ی مصاحبه.شرکتشون طوری بودش که قرار داد هاشون با شرکت های انگلیسی بودش.واسه قطعات کامپیوتری و این حرفا به مترجم نیاز داشتن به عنوان مترجم قرار بود برم واسه مصاحبه.خلاصه که پاشدم از خواب و سفره رو انداختم زمین و روش یه صبحونه ی توپ چیندم و سعید رو صدا کردم.

-سعید هوووووی سعید بلند شو برو سر کار منم برسون سر راه پاشو 

داشتم از تو اشپزخونه داد میزدم و صداش میکردم.ولی هنوز نیومده بودش رفتم تو اتاق و به حالت گریه گفتم:جان مادرت بیدار شو این محاصبه رو به زور جور کردم نباید از دستش بدم بلند شو.خلاصه که به زور پاشد و رفتیم تو اشپز خونه.صبحونمو خوردم اونم خورد .رفتم که حاضر بشم.یه مانتوی مشکی تا روزی زانوی راسته با شلوار دمپای مشکی و شال ساده ی قرمز با کیف و کفش ورنی ستش پوشیدم.یک کم هم ارایش کردم و رفتم بیرون.هنوز عادتم تو سرم بود کم ارایش میکردم.با سعید راه افتادیم و منو رسوندش دم یه برج تو پاسداران.یه سوتی کشیدم و رفتم بالا.

فصل هفدهم

عجب ساختمونی بودش خدا وکیلی از این نما های امروزی به زنگ نوک مدادی و سفید .فکر کنم برج بودش.اره دیگه چه سوالیه برج بودش.20 طبقه ای میشد فکر کنم.رفتم تو .یه سالن نسبتا بزرگ بودش یه گوشش یه مرده پشت از این سنگ ها میذارن تو ساختمون ها یه نفر میشینه از اونا نشسته بودش پشت سرشم از این برد های راهنما بودش.اصلا به من چه من که میدونم کجا میخوام برم.رفتم سوار اسانسور شیشه ایشون شدم. با اسانسوره هر چی می رفتم بالاتر تهران می رفت زیر پام.خیلی نمای قشنگی بودش.محو تماشا بودم که اسانسوز یهو ززززززارت.تو طبقه ی هشتم وایساد .منم دست از نگاه کردن برداشتم و رفتم بیرون.اولالالا کی میره این همه راه رو.ایول بابا.یه سالن بزرگ مثل پایینیه با این تفاوت که همش در بودش.حتما واحدهاس دیگه بیخی.خواستم بشمرم ببینم چند تا دره که حوصلش نبود ولی زیاد بودن حدودا 10تا .رفتم زنگ واحد 80 رو زدم.بعد یه اقا که جای برادری بد هم نبود جلوم ظاهر شدش.

-سلام من برای مصاحبه اومدم.

مرده-بفرمایید.

رفتم تو یا امامزاده شلقم اینجا رو باش چه خبره.خیلی شیک بودش تو این قسمت یه سالن 30 متری بودش با چند تا از این مبل های اسپرت ناناز بادمجونی رنگ.دیوارهاش کاغذ دیواری سفید و بنفش بود یه طرف سنگ انتیک بودش.یه طرف رنگ سفید. یه میز منشی هم بودش که کنج گذاشته بودن.یه راهرو هم میخورد که توش اتاق ها بودش که بعدا میرم سرکشی میکنم حالا بیخی.با صدای منشی از هپروت اومدم بیرون

منیشی-خانوم؟

با گیجی سرم رو تکون دادم:بله؟

منشی-بفرمایید اقای رییس تو اتاقشون هستن

بلند شدم و رفتم سمت اتاق.عین گاو یه تشکر هم نکردم.در زدم و وارد شدم.یه اتاق بزرگ بودش با دکوراسیون ابی اسمانی با سفید.اتاق شادی بودش.یه مرد تقریبا 50 ساله نشسته بود پشت میز.جای پدری خیلی خوش چهره و خوش تیپ بودش.موها جو گندمی ،چشمای خوشکل مشکی .بینی خوشکل و لب های کوچولو اما غنچه ای مثل لب های خودم.با یه فکر مردونه ی خوشکل.قد و هیکلشم عالی بودش.رفته بودم تو کار انالیز که دیدم همونجور وایسادم.خودمو جمع و جور کردم و رفتم نشستم رو مبلی که روبروی میزش چیده شده بودش.مدارکم رو گذاشتم رو میزش و گفتم :سلام 

مرد نانازه-سلام خب بفرمایید

-برای مصاحبه اومدم دیگه.

بعدم شروع کرد به سوال های یامفت پرسیدن.خو مرتیکه استخدامم کن بره پی کارش دیگه.

منم جوابش رو میدادم هی اون میپرسید هی من میگفتم.بعدم مدارک رو داد دستم و گفت :شما کاملا به زبان انگلیسی 

مسلط هستید و خوش برخورد و خوش چهره اید .چهرتون به دل می شینه.فردا هم تشریف بیارید که مشاورم باشه با ایشون هم مصاحبه کنید.

و این یعنی هـــــــررررری برو گمشو.منم پاشدم و خدافظی کردم و قرار فردامون واسه ظهر ساعت 1 بودش.بعدم زدم از خونه بیرون.راستی چه دلم هوای ترانشو کره.یه دختر خوشکل 2 ساله به اسم توسکا هم داره اخـــــــی بذار برم خونشون.یه نگاه به ساعت انداختم 10 بود.بذار برم دم خونشون سورفریکش کنم .اخی یادش بخیر یه دورانی داشتیم ما هم ها.با این جیمبوی نازنینم می رفتم اینور و اونور که فروختنش دیگه این سعید نذاشت بیارم.یه دربست گرفتم و پیش به سوی توسکا جونـــــــم

**مهیار**

ساعت 10صبح با صدای زنگ بیدار شدم.خوابم نمیومد . کاملا سر حال بودم.اول رفتم یه دوش گرفتم.اومدم بیرون ،یه پیرهن اسپرت و جذبه مشکی پوشیدم.یه شلوار کتون خوشکل و خوش فرم قهوه ای.دستبند چرم و مردونه ی قهوه ایمو انداختم.با کفشای مشکی.موهامم مثل همیشه درست کردم و رفتم.پایین.همه اصولا تو خونه ی ما زود بیدار میشن اما من امروز که مرخصی بودم فردا باید برم.کسی خونه نبودش رفتم تو اشپزخونه صبحونم رو چیده بودن تو اشپزخونه رو میز.سنبل خانوم هم داشت ظرف میشست تو اشپرخونه.راستی بگم در کل دوتا خدمتکار داریم یه اقا با یه خانوم.زنه تقریبا 30 ساله و شوهرش هم 37 ،8 سالس.یه اخم نشوندم رو صورتم و رفتم تو .سنبل سلام کرد و جوابشو دادم و نشستم صبحونمو خوردم.امروز آفم بودش مثلا.یعنی آف که نه تازه یه ماموریت سخت رو تموم کردیم مرخصی دادن بهم اونم 8 روز .دوروز دیگه تمومه کارم.گوشیمو برداشتم و شماره ی سامان رو گرفتم بهش گفتم بیاد دنبالم بریم بیرون اونم که کلا چایی معطل قنده گفت یه ربع دیگه دم خونمونه.داشتم تو من و تو بیلی و جانواران نگاه میکردم که زنگ در خونه رو زدن.سنبل اومد جواب بده که مانع شدم.میدونستم سامانه.خودم رفتم بیرون .هنوز تو ماشین ننشسته شروع کرد:آآآآآآ من فدای اون قد و بالات بشم من.آآآآقربونت بره ننت.چقدر تو خوش تیپی عزیزم.چه تیریپ دختر کشی عزیزکم.فدام شی.ماشالا قد نیست که نردبون دزداست.چشم نیست که چشمای وزغه.فدات شم عین بوزینه می مونی با اون پوزه ی نانازت عین جسی سگ دوس دختر جدیدم با وفایی.........

-تعارف نکن یهو باغ وحش رو بکش بیار وسط

سامان-نه عزیزم کی چنین جرعتی داره.بعدم راه افتاد

راستی گفتی دوس دختر جدید مگه با وسمه به هم زدی ؟

سامان-نه کی جرعت همچین کاری رو داره داداش ؟

-پس چی؟نکنه با هردوتاشون هستی؟

سامان سرش رو تکون داد و گفت میخوای عکسشو ببینی؟

-نع

سامان چیزی نگفت و گوشیش رو دراوورد و داد دستم

-چیکارش کنم اینو؟

سامان چپ نگام کرد و گفت:شاف کن .......

نذاشتم بقیه ی حرفشو بزنه گفتم:باشه باشه عصبی نشو.

قفلش رو باز کردم از چیزی که دیدم زدم زیرخنده.سامان بودش که یه روسری سر کرده بودش موهاشو ریخته بود تو صورتش مدل چتری.رژ صورتی زده بودش لباشو غنچه کرده بودش و داشت بوس میفرستاد سمت دوربین.یه تیشرت سبز جذب هم تنش بود.

سامان گوشی رو از دستم گرفت و گفت:هی مردک هیز چشماتو درویش کن مگه خودت نامزد نداری.

منم که فقط میخندیدم و نمی تونستم جوابشو بدم.کل راه رو خندیدم که رسیدیم به رستوران همیشگی که با دوستام میومدیم که دوستام{شامل :شروین و شاهرخ و سامان البته دوست و رفیق زیاد دارم ولی با اینا از دبیرستان رفیقم.جلو اینا معمولیم ولی جلو بقیه خشک و مغرورم.بیشتر هم با سامان جورم و دوسش دارم}.

ناهار رو بین شوخی و خنده خوردیم و پاشدم حساب کردیم.تو راه بودیم داشتیم بر میگشتیم ایندفعه من نشستم پشت فرمون.

سامان-مهیار جونـــــــــم؟فدات شم؟

-هووووم چی میخوای؟چی تو اون کله ی پوکت میگرده.

سامان-مرگ تو هیچی میخواستم بگم با بچه ها یه هفته ای پلاسیم شمال ویلا میای؟

-اگه کار نداشته باشم اره ولی دخترا که نیستن؟

سامان-خب چیز دیگه یعنی جای حساسش همینجاست دیگه هر کی باید یکی رو با خودش بیاره یعنی طرف باید دختر هم باشه.

-برو بابا این دیگه چه صیغه ایه با کیا میرید؟

سامان-آراز و آراد و شاهرخ و شروین و ..........

-باشه بابا بسه نمیام

سامان-خواهش 

-نوچ

سامان-التماس

-نوچ

سامان-تمنا

-نوچ 

سامان-به درک نیا ولی فردا حتما باید باهام بیای شرکت.

-اولا بایدی در کار نیست دوما واسه چی؟

دیگه رسیده بودیم

سامان-پیاده شو بریم تو خونه بهت میگم

-خودتو اندختی خونه ی ما؟

سامان-اره منو تو نداریم که عسل پیاده شو

پیاده شدم و سامان ماشین رو پارک کرد و رفتیم تو

فصل هجدهم

فقط مامان خونه بودش باهاش سلام و علیک کردیم و رفتیم تو اتاقم.لباسام رو عوض کردم،ولو شدم رو کاناپه .سامان هم دراز کشید رو مبل.

-خب اقا سامان بگو ببینم گل پسر

یهو سامان جدی شد بلند شد نشست و گفت:خواهش میکنم کمکم کن

-چیشده؟

سامان-بیچاره شدم

-خو چی شده؟

سامان-یادته دبیرستان که بودیم بابام بهم پول داد که برم کلاس زبان؟

-اره

سامان-اون موقع وضع مالیمون در این حد خوب نشده بودش که ولی خدا رو شکر بد نبود.منم پول های بابا رو می پیچوندم الکی میگفتم دارم کلاس میرم هر دفعه هم میگفت دفتر و کتابت رو بیار میپیچوندمش تو دانشگاه هم که همیشه مشروط بودم 

-خب اینا به بدبختی چه ربطی داره؟

سامان-دِ اصل قضیه اینجاس.بابا واسه شرکتش یه مترجم لازم داره دیروز یکی رو از بین محاصبه هاش انتخاب کرده میگه که تو زبانت خیلی بهتر از منه بیا باهاش مشاوره کن بد بخت شدم

-خب چکاری از دست من برمیاد؟

سامان-داداشی قربونت برم بیا دیگه خواهش میکنم بیا بریم با هم میشینیم تو اتاق با یارو محاصبه می کنیم بابا رو هم دک میکنم اکی؟

-باشه میام

سامان-اخ قربون داداشم برم که منو از یه گرفتاری بزرگ نجات دادی بعدم اومد ماچ و موچ و اینور و اونو.اه حالم بد شد.

**زهرا**

صبح ساعت 11 و نیم بود که از خواب بیدار شدم.سعیدم سر کار بودش و خونه نبودش.پاشدم یه نیمرو زدم تو رگ.ساعت 1 قرار داشتم .تصمیم داشتم امروز خوش تیپ کنم دست خودم نبودا نا خود اگاه بودش.

یه مانتوی تنگ و راسته ی سفید با یه شلوار دمپای سبز خوشرنگ پوشیدم.یه شال مشکی با کیف و کفش مشکی هم برداشتم.بعد رفتم سر ارایش.یک کم سایه ی دودی پشت چشمم زدم.یه مدادم کشیدم.با ریمل و رژگونه ی صورتی و برق لب.تیپم عالی شده بودش.

ساعت 12 و ربع بودش که راه افتادم.ماشینم که تو خونه نداشتم یه اژانس گرفتم و پیش به سوی مصاحبه.

دیرم شده بودش پیاده شدم کرایه رو حساب کردم و به حالت دو رفتم سوار اسانسو خوشکله شدم .رفتم دستم رو گذاشتم رو زنگ بد نفس نفس میزدم.دوباره همون منشیه اومد دم در و در رو واسم باز کرد.

**مهیار**

سامان شب رو هم موند خونمون.یه تیشرت جذب خیلی خیلی خوشکل یشمی که چند وقت پیش از ترکیه خریده بودم رو پوشیدم.با یه شلوار کتون سبز کم رنگ خوشکل.کالج های سفیدمم پوشیدم.تیپم آس شدش موهامم خوشکل مثل همیشه درست کردم.یه دوشم با عطر گرفتم بعد از خوردن صبحونه با سامان به طرف شرکت باباش راه افتادیم.دقیقا راس ساعت یک بودش که رسیدم شرکت.وارد دفتر باباش شدیم و سلام و علیک کردیم.

باباش بلند شد وگفت:خب خدافظ بچه ها من باید برم یکی از شرکت های سایبری یه سری کار دارم خودتون باهاش مصاحبه کنید هر چی شما بگیر نظر منم همون خواهد بود

نیش سامان تا بناگشوش در رفت و گفت:کور از خدا چی میخواد دوتا چشم بینا خدافظ پدرجان

بابای سامان-یعنی چی این؟

من بلند شدم وگفتم:داره چرت و پرت میگه خدافظ به سلامت

بابای سامان-من این مارمولک رو میشناسم برم دیرم شد بعدم رو کرد به سامان و انگشت سبابش رو گرفت سمتش و گفت:وای به حالت اگه بیام و ببینم خراب کاری کردی خدافظ

بعدم رفت نفسم رو فوت کردم و ولو شدم رو کاناپه.سامانم اومد نشست روبروم.همون موقع در باز شد و یکی نفس نفس زنون اومدش تو.با دیدنش دهنم اندازه ی غار علیصدر باز موند.زهرا بودش.

**زهرا**

از دیدنش جفت کردم گرخیده بودم شدید.یه لحطه قلبم یه جوری شد یه حسی تو بدنم ایجاد شد.واقعا این بشر روز به روز خوشکل تر می شدا.بعد از مدت ها دوباره این وجدانه اومد سراغم از وقتی با سعید ازدواج کردم دیگه سراغی ازم نمی گیره.

وجدان-محکم باش جمع کن خودتو نباید ضعف نشون بدی جلوش تو شوهر داری و هیچی منظوری هم بهش نداری و واست مهم نیستش اکی؟

وجدان جون دلم واست تنگیده بودش نامرد کجا بودی این چند وقته

وجدان-حالا بعدا حال و احوال میکنیم برو جلو و به حرفام گوش کن.

باشه.

سریع خودم رو جمع و جور کردم.جفتشون وایساده بودن.یه پسری بودش هم سن و سال خود مهیار.قیافش هم متوسط رو به بالا بودش ولی خدایی مهیار یه جیز دیگه بودش.به پسره سلام کردم و رو به مهیار گفتم:سلام داداش کجایی تو نامرد درسته ازدواج کردم دلیل نمیشه که دیگه سراغی ازم نگیری

مهیار-من همیشه حالتون رو از پدرتون می پرسم

دیدم سه شدش من اینقدر صمیمی این اینقدر رسمی.اون یکی پسره هم که شبیه علامت سوال شده بود.حتی تعارف نکردن بشینم بیشعورا.خودم دست به کار شدم و نشستم رو کاناپه.

-ببخشید اقای افتخاری کجا هستن؟

پسره-من پسرشون هستم ایشون کار داشتن رفتن قراره دوباره ما باهاتون محاصبه کنیم.

بعدم رو کرد به مهیار و رو بهش گفت:شما هم دیگه رو میشناسید

مهیار-اره دختر دوست بابامه همون که بابام باهاش صمیمیه علی اقا

پسر افتخاری-همون که جریانش رو بهم گفته بودی

مهیار یه اشاره به پسره کرد و رو به من گفت:از زندگیت راضی هستی؟شوهرت خوب هست؟

-حالا زوده وای میستادی بچمون رو زن میدادیم بعد می پرسیدی

مهیار-عععع مگه بچه دار شدی؟

-بله که

مهیار مشکوک نگام کرد و سرش رو انداخت پایین.

پسره-خب شروع کنیم؟

-بله 

بعدم شروع کردن ازم سوال پرسیدن البته فقط مهیار می پرسید پسره خیلی باحال بودش فقط تیکه میومد و شوخی میکرد.دقیقا برعکس مهیار بودش اون شوخ و باحال این خشک و مغرور.

مهیار-خب به نظر من که زبانش عالیه نظر تو چیه سامان؟

سامان-کو؟

مهیار-چی کو؟

سامان-زبونش رو میگم من که ندیدم بعدم رو کرد به من و گفت :شما زبونت رو دراووردی کی در اووردی که من ندیدم 

اومدم جواب بدم که مهیار با تحکم گفت:سامــــــــــــان

سامان-جان داداش؟

مهیار-تمومش کن به پدرتم بگو که استخدامش کنه خیلی مسلطه 

بعدم بلند شد وگفت:من دیگه باید برم رو کرد به من وگفت:خوشحال شدم از دیدنت خدافظ

و این یعنی برو گمشو 

منم کیفم رو برداشتم و با سامان خدافظی کردم و گفتش که از فردا بیام شرکت و استخدامم مدارکم هم که دست باباش بود.راستی میگما عجب ذوق مرگ شدم از دیدنش هیچ وقت اینقدر خوشحال نبودم .ولی یه مشکلی هستش من تازه حسم رو سرکوب کرده بودم دوباره رفتم تو اوج بیچارگی.

فردای اون روز،روز اول کاریم بودش.باید راس ساعت 8 اونجا می بودم.ذهنم همش درگیر مهیار بودش همه جا جلو چشمم بودش.دلم میخواست کلم رو بکوبونم به دیوار دلم میخواست بازم ببینمش.با کلی شوق و ذوق حاضر شدم سعید منو رسوند خودشم رفت.دم در شرکت پیاده شدم.با ذوق رفتم تو برج سوار اسانسور شدم و پیش به سوی کار جدید.رفتم زنگ رو زدم و این شد اولین روز کاری من بودش.

خیلی زودتر از اون چیزی که فکر میکردم با کارم اخت شدم.با هیچ کس مشکل نداشتم ولی همونطور که فکر میکردم مهیار اینجا کار نمیکردش.سامان مدیریت بخش رو داشت چند تا شعبه داشت شرکته که سامان مسیول این بخش بودش.خیلی پسر رله و باحالی بودش .خیلی زود باهاش جور شدم.

تقریبا دو هفته ای از کارم میگذشت اونروز قرار بودش سعید بیاد دنبالم.

-بچه ها خسته نباشید خدافظ

بچه ها جوابمو دادن و من راه افتادم سمت پایین . سعید پایین بودش.نشستم تو ماشین.

-سلام بر اق سعید خودمون پسر عمه ی گل و گلاب

اخم که کرده بود شدیدتر شد و گفت :دیگه از این لفظ استفاده نکن

-واااا واسه چی پاچه میگیری؟

سعید-زهرا ساکت باش بشین سرجات تا برسیم.

اخماش شدید تو هم بودش.تا به حال اینجوری ندیده بودمش.مسیر خونه رو نمی رفت،منم ترجیح دادم خیلی ساکت و موقر و متین بشینم سرجام عین بچه های خوب.سرمو تکیه دادم و چشمام رو بستم.

فصل نوزدهم

با ایستادن ماشین چشمامو باز کردم.دم خونه ی عمه اینا بودیم.برگشتم رو بهش گفتم:اینجا چیکار می کنی؟

جواب نداد و پیاده شد.به جهنم سیاه.منم پیاده شدم و با هم رفتیم بالا.کفش های زیاد دم در خبر از این می داد که مهمون دارن.خب عین ادم نمی تونست بگه مهمونی دعوتیم؟بیخیال شونه ای بالا انداختم و دنبالش رفتم بالا.به به اینجا رو باش.مامان،بابا،مهرداد،عمه و شوهرش،داداشاش با زن و بچه و خواهرش با شوهر و بچه هاش.با همه سلام و علیک کردیم رفتیم نشستیم.میوه وچای اووردن ازمون پذیرایی کردن.میگم چرا اقا بزرگ نیستش>؟

-پس اقا بزرگ کو؟

بابا-نیومد گفت:« خودتون باشید بهتر»

-خودمون واسه چی باشیم دیگه؟

مامان که بقل دستم نشسته بود اروم گفت هیــــــــــس.منم خیلی شیک و مجلسی لال شدم.یک کم گذشت و خونواده ها چرت و پرت گفتن.که شوهر عمم یه اشاره به عمم کرد و اونم رو به من شروع کرد به سخنرانی کردن

عمه زهره-راستش زهرا جون شما الان دوسال که ازدواج کردید ولی هنوز بچه دار نشدید.بچه ها شیرینی زندگی اند.بچه بیارید زندگیتون از اینی هم که هست شیرین تر می شه.خب الان همه دوس دارن بچه هاتون رو ببینن

پریدم وسط حرفش و گفتم:ببخشید اونوقت اگه ما دوس نداشته باشیم چی؟

شوهر عمه-ولی سعید که خیلی راضیه

یه نگاه بهش کردم اونم داشت نگام میکرد گفتم:اومدی چغلی مو پیش خونوادت کردی؟دست مریزاد.دیگه امپر چسبونده بودم اینا پیش خودشون چه فکری کرده بودن یهو بلند شدم و با حالت نیمه داد گفتم:چیه ؟الان همتون میگید وای چه خوب شد اینا رو به زور به عقد هم در اووردیم وای که چه زندگی خوبی دارن فقط به زور یه بچه هم بندازیم خیکشون خیلی خوب میشه!!!شما ها نمیدونید یعنی چی که از کسی که بدت میاد باهاش ازدواج کنی میدونید؟میدونید چه حالی میشه ادم وقتی همه ی خونواده می ریزن سرش میگن یا باید با این یارو ازدواج کنی یا از خونواده طرد میشی؟حتی دلیل کارتون رو هم واسم نگفتید!!!که چـــــی اقا بزرگتون دوس داره واسه زندگی بقیه تصمیم بگیره.چطور این سنت تا سر من ادامه داشت به هانیه که رسید ور افتاد؟ میدونید چقدر واسه من سخت بود؟واسه دختری که زیر بار حرف زور نمی رفت .تا اون زمان ازادانه تصمیم میگرفت؟لجباز بود؟مغرور بود؟میدنـــــــید؟بلند تر داد کشیدم:دِ جواب بدید لعنتی ها.از همتون متنفرم حتی از پدر و مادرم متنفرم.حتی درصد نفرتم از اونا بیشتره چون اینقدر جربزه نداشتن تو روی پدرشون وایسن که بچشون به بدبختی و فلاکت نرسه فهمیدید؟

دیگه نفس کم اوورده بودم .نشستم رو صندلی و نفس نفس میزدم همشون همونجوری مات داشتن نگام میکردن ولی یه قطره اشکم از چشمام نیومد.چه بهتر حداقل عجزم رو ندیدن.بلند شدم کیفم رو برداشتم و از خونه زدم بیرون.هیچ کدومشون دنبالم نیومدن .چه بهتر.تصمیم داشتم نرم خونه تا عصبانیتم فروکش کنه.ساعت 9 شب بودش.گوشیمو برداشتم شماره ی ترانه رو گرفتم.بعد از 4تا بوق صدای شنگولش تو گشی پیچید؟

ترانه-بلی ؟

-سلام ترانه خوبی؟

ترانه-مرسی تو خوبی رفیق با مرام؟چه عجب یادی از ما کردی؟

-ترانه دارم میام اونجا خونه اید؟

ترانه-شنقل زنگ زدی خونه میگی خونه اید بیا قدمت رو چشم

-اومدم فعلا

ترانه-خدافظ

سر کوچه که رسیدم دست بلند کردم و با اولین ماشین که از قضا یه پسر جوون بود رفتم به سمت خونه ی ترانه اینا.وقتی رسیدیم کرایه رو حساب کردم و زنگ رو زدم و رفتم بالا.اول از همه توسکا دم در وایساده بودش.خیلی ناز بود توسکا تپلی و سفید،چشماش مثل چشای ترانه مشکی و بقیه ی اجزای صورتش به بابا علیرضاش رفته بود.توسکا رو بقل کردم و بوسش کردم یک کم هم زبون ریخت.بعدم ترانه رو بقل کردم و بوسیدم و رفتیم نشستیم رو مبل.

ترانه-چیشده نصفه شبی فیلت یاد هندوستان کرده رفیق؟

-علیرضا کو ترانه؟

ترانه-رفته ننش رو بیاره خونمون

-واااای همین رو کم داشتم

ترانه-داره میاد خونه ی ما تو همین رو کم داشتی؟

-ترانه سر به سرم نذار حالم خوش نیست میخواستم شب بمونم پیشت.

ترانه-چه ایرادی داره خو اون با ننه جونش یه جا بخوابه منو تو هم تو اتاق توسکا جا میندازیم رو زمین میخوابیم حالا چرا حالت خوب نیست؟

توسکا داشت جیغ جیغ میکرد و واسه اولین بار بودش که رو نروم بودش.

-ترانه اول این رو ساکت کن خیلی حرفا هست که واست بگم.

ترانه-باشه وایسا.......

هنوز حرفش تموم نشده بود که زنگ زدن.مادر شوهرش و علیرضا بودن.در ضمن بگم که توی این دوساله خیلی با علیرضا صمیمی شدم دقیقا مثل مهرداد باهاش راحتم.

مادرشوهر ترانه رو هم چند بار دیدمش.اشتباه نکنم اسمش شیرینه.زن خوبیه مهربونه.

اومدن بالا و اول از همه توسکا رو بقل کردن و مچالش کردن.هم علیرضا هم ننش.بعدم با ترانه روبوسی کردن که چشمشون به من افتاد.

علیرضا-بــــــــه ببین کی اینجاست ابجی کوچیکه.دلم واست تنگید بودش نامرد نمیای یه سر بهم بزنی

-برادر مگه نشنیدی شاغل شدم.

علیرضا-حالا نصفه شبی فیلت یاد هندوستان کرده؟

خندیدم و گفتم:اتفاقا زنت هم دقیقا عین همین رو گفت حالا اگه ناراحتی برم؟

علیرضا-چاره ای نیستش باید تحملت کنم دیگه وگرنه ترانه پوست از سرم میکنه بشین سرجات.بعدم رفت تو اتاقش.با شیرین جونم سلام و علیک کردیم.راستی خوب شد گوشیمو خاموش کردما وگرنه تا صبح رو مخم بودن.

شام رو خوردیم یک کم هم نشستیم تو پذیرایی میوه و این حرفا.ترانه هم میدونست اوضاعم به هم ریختش سریع جاهارو انداخت توسکا هم که خوابیده بود با هم رفتیم تو اتاق توسکا.

جریان مهیار و عشقم رو کسی نمیدونست حتی ترانه.تصمیم داشتم بهش بگم تا خالی شم.

ترانه-خب بگو ببینم چی شده 

اروم گفتم:هیس الان بیدار میشه بیا بشین بهت میگم

اونم نشست رو زمین و گفت:خب بگو

منم شروع کردم از اولین دیدارمون تا اخریش اینکه تو شرکت بابای دوستش کار می کنم حتی ازدواج بلاجبارمم بهش گفتم.اخرشم جریان امشب و از خونه بیرون زدنمم گفتم .

مات مونده بود بد بخت وقتی حرفام تموم شد نگاش کردم و گفتم:چیه چرا عین خری که زل میرنه به یونجه زل زدی بهم؟

ترانه همونجوری متعجب گفت:اخه میدونی چیه من اصلا فکرشم نمی کردم که تو زیر حرف زور بری

-وقتی از این می ترسوننت که از خونواده طردت میکنن معلومه زیر حرف زور میری تازه حرفای اقابزرگ حرفه.به نظرت چیکار کنم؟

ترانه-هنوزم دوسش داری؟

یه آه جان سوزی کشیدم و گفتم:مگه می شه نداشته باشم تمام این مدت دوسش داشتم ولی تلاش میکردم که بهش فکر نکنم.من با چند بار دیدن عاشقش شدم.اول فکر می کردم یه هوس سادس.اخه مگه ادم با یکی دوبار دیدن عاشق کسی میشه؟اما هر چی بیشتر فکر میکردم کمتر به نتیجه می رسیدم.اگه تو اون مدت به خودم اعتراف نمی کردم الان تموم شده بود رفته بود پی کارش.

ترانه-دیوونه الان خونوادت دارن از نگرانی می میرن تو سابقه نداشتی شب بیای بمونی خونه ی ما.

-اه نمیدونم ولم کن راستی فردا چند شنبس؟

ترانه-جمعه

-خوبه پس بذار بخوابم خیلی خوابم میاد.

ترانه-شب خوش

-شب بخیر

اینقدر باهاش حرف زده بودم که خالی شده بودم جایی واسه فکر کردن نبودش.ساعت 4 صبح بودش که خوابیدم.

فصل بیستم

صبح با صدای جیغ جیغ توسکا و ترانه از خواب بیدار شدم.صبح که چه عرض کنم یه نگاه به ساعت اتاق توسکا کردم 2 ظهر بودش.خاک بر سرم عین منگولا اومدم خونه ی مردم خوابیدم یه خبر ندادم.یه نگاه به لباسم کردم.یه بلوز بنفش بودش با شلوار لی دودی .شال مشکیمم انداختم سرم و رفتم بیرون.

-سلام صبح بخیر

همشون تو پذیرایی بودن و داشتن با توسکا ور می رفتن.جوابمو دادن.گفتم:شرمنده ها مزاحمتون شدم یه مشکلی پیش اومده بود واسم خیلی حالم بد بود نیاز به صحبت با ترانه داشتم.

شیرین خانوم:این چه حرفیه عزیزم خونه ی خودته

یکی نیست بهش بگه از داشته هات مایه بذار مگه خونه ی خودته اخه؟والا

علیرضا-واااا این چه حرفیه ابجی داشتیم؟

-داشتیم خوبشم داشتیم .خب دیگه من برم

ترانه-عععع کجا؟

-بهت گفتم که تا الان نگرانم شدن می رم خونه ی خودم

ترانه-اما.....

-اما و اگر نداره دستت درد نکنه که یه شب تحملم کردی

تارنه-زر نزن بابا

-نگاه کن چه زن بی تربیتی داری؟شیرین خانوم واقعا تو انتخاب عروس شکست خوردید از ته دل میگم

ترانه دمپاییش رو در اوورد پرت کرد سمتم ما داشتیم کل کل میکردیم توسکا هم ذوق میکرد و جیغ میکشید.بچه خله به ننش رفته دیگه.یک کم که دعوا کردیم و خندیدیم بی رمق افتادیم رو مبل.

-واخ خسته شدم ترانه بسه

ترانه-بگو غلط کردم

-غلط کردی

دوباره داشت یورش میاوورد طرفم گفتم-خودت گفتی بگم خو نیا جان توسکا نیا 

ترانه-چرا قسم میدی حالا دیوونه .

یک کم دیگه نشستم بعدم پاشیدم حاضر شدم و با یه اژانس رفتم طرف خونه.

بیخیال در رو باز کردم و رفتم تو.کسی خونه نبودش انگاری.رفتم تو اتاقم لباسام رو با یه لباس تو خونه عوض کردم.گوشیمم که حتما شارژش تاحالا تموم شده زدم شارژ.گشنم بودش صبحونه هم نخورده بودم.رفتم تو اشپزخونه نشستم یه نیمروی توپ زدم به بدن.داشتم سفره رو جمع میکردم که صدای گوشیم در اومدش انگار تازه روشن شده.بیخیال شونه انداختم بالا و رفتم سمت گوشیم.شماره ی مامان بودش.جواب دادم.

-بله مامان؟

مامان با صدای گرفته گفت:کجایی تو دختر نصفه جونمون کردی بیچارمون کردی میدونی از دیشب چی کشیدیم؟

-معذرت میخوام که این حرف رو زدم ولی اگه واستون مهم بودم میومدید دنبالم یا دنبالم میگشتید وقتی مهم نیستم واستون شما هم واسم مهم نیستید در ضمن من خونه ام.

مامان-دروغ نگو من میدونم خونه نیستی دیشب با سعید اومدیم نبودی

-مامان نرو رو مخم خدافظ

بعدم گوشی رو قطع کردم.دارن با زندگیم هر کاری میخوان می کنن اون وقت میگن تو لال شو هیچی نگو.بیخیال رفتم سراغ لپ تاپم که از خونه ی بابا با خودم اوورده بودم.نشستم یه ذره چت کردم .دیدم حال نمیده بیخیال شدم رفتم سراغ رمان.رمان تقاص از هما پوراصفهانی رو دان کردم نشستم به خوندن ی اهنگ هم گذاشته بودم هر کی نمیدونست و من رو تو اون حال میدید میگفت همه چی ارومه من چقدر خوشبختم.

داشتم رمان رو میخوندم که در با کلید باز شد و اول سعید بعدشم اقا بزرگ اومدن تو.منم که تو پذیرایی رو مبل دراز شده بودم قشنگ دیدمشون.اه بدم میاد از همشون.

سعید اومد جلو و یقم رو گرفت:کجایی تو؟نمی گی ما رو نصفه جون کردی ؟نمیگی ما از نگرانی مردیم؟گوشیت که خاموشه خونه هم که میایم خونه هم نیستی؟

-هووووی حاجی دستتو بکشاااا.به تو مربوط نیستش.فهمیدی؟در ضمن اگه مهم بودم واستون نمیذاشتید بیام بیرون و دنبالم بیاید.می مردم بهتر از این بود که با تو زندگی کنم .با نفرت نگاش کردم و گفتم:ازت متنفرم.هم از تو هم از خونوادت هم از خونوادم.حتی از اقا بزرگم متنفرم که باعث بدبختیم شدم ....

با عصبانیت دستش رو اوورد بزنه تو صورتم که اقا بزرگ که تاحالا ساکت بود ایفای نقش کرد و گفت:سعید دست روش بلند کردی نکردی ها فهمیدی؟

سعیدم دستش رو اوورد پایین و گفت:دختره ه.ر.ز.ه حرف دهنتو بفهم تا اسفالتت نکردم.

یه خنده ی عصبی کردم و گفتم:ریز میبینمت.

نمیدونم این همه عصبانیت رو از کجا اوورده بودم؟بعد از دوسال صبر و تحمل بلاخره منفجر شدم.نشستم رو مبل اقا بزرگم اومد پیشم خواست بقلم کنه که گفتم:به من دست نزن.

اقابزرگ-حد خودتو بدون دختر.هیچی بهت نمیگم پر رو نشو.

-هه حد خودتو بدون.اگه نمیدونستم که الان اینجا نبودم.پیش این پسره ی احمق نبودم.زندگیمو نمی سوزوندم.من اشتباه کردم باید قید خونوادم رو میزدم بیخیال خونوادم میشدم ولی اینقدر بدبختی نمی کشیدم اخه به شماها هم میگن خونواده؟؟؟

دیگه اقا بزرگ صبرش تموم شد دستشو برد بالا محکم خوابوند زیرگوشم.سرم قشنگ چرخید و گردنم رگ به رگ شد.چشمام سیاهی رفت و گوشم سوت کشید بس که محکم زد.ولی حتی دستم رو نبردم بالا که بذارم رو صورتم.

اقابزرگ با داد گفت:من الان میرم سعیدم با خودم می برم ولی فردا میام یه حرفایی بهت میزنم که امیدوارم پشیمون نشی از شنیدنش،پشیمون نشی از کارهایی که کردی.جوابشو ندادم.اونم دست سعید رو گرفت و برد.اینم روز جمعه و تعطیلی ما؟؟؟اینم زندگی ما!!!هــــــــی خدا شکرت.بعد از اینکه رفتن پاشدم رفتم جلو آینه.نگاه کن توروخدا ایشالا دستت بشکنه پیرمرد.قشنگ جای انگشتاش مونده بودش رو صورتم و میسوخت.رفتم یک کم اب زدم به صورتم.سرم درد میکرد.یه قرص خواب اور با یه مسکن انداختم بالا.تازه ساعت 6 عصر بودش.ساعتم کوک کردم واسه هفت صبح که اگه خواب موندم بیدار شم.

**مهیار**

امروز تصمیم داشتم برم شرکت دنبال سامان بعد باهم بریم اداره.پاشدم تیریپ سر کارمو زدم یعنی تیریپ اداری دیگه.رفتم سر کار تا ظهر ستاد بودم و به یکی دوتا از پرونده ها رسیدگی کردم.ساعت یک بودش که احساس کردم خسته شدم.گوشیمو برداشتم شماره ی سامان رو گرفتم.بعدم صدای خوشکلش تو گوشی پیچید.خودمونیما صداش خیلی قشنگ بود .وقتی هم میخوند خیلی به دل مینشست.باید می رفت تست خوانندگی می دادش.

سامان-جانم داش مهیار؟

-سلام سامی میای ناهار بریم بیرون؟

سامان-راستش میدونم دوس نداری کسی ردت کنه و وقتی کسی میگه نه بهت سگ میشی ولی قرار بود با زهرا بریم ناهار بخوریم.

-ای بابا

سامان-خب تو هم بیا باهامون.

-بیخیال بابا

سامان-زهرا غریبه نیستش که میشناسیش میای؟ما ساعت یک و نیم قرار بود بریم واسه ناهار رستوران روبروی شرکت وای میستیم توهم بیای بریم یه جای خوب هان؟

-باشه الان راه میفتم کاری نداری؟

سامان-نه مواظب خودت باش بای

-خدافظ

بعدم پاشدم و کتم رو پوشیدم و پیش به سوی سامانینا.

فصل بیست و یکم

داشتم یه ایمیل انگلیسی واسه یکی از شرکت هایی که باهاشون قرار داد داریم میزدم که هم گزارش کار رو بدم هم اینکه اونا هم گزارش کارشون رو بدن منم ترجمه کنم بدم به رییس.بد مشغول کار بودم که در باز شد و سامان با نیش شل اومد تو.

سامان-اجی زهرا 2 دیقه دست از کارت بکش بیا بریم بیرون ناهار ببین من با هرکسی صمیمی نیستم تو شرکتا تو این افتخار نصیبت شده پس پاشو بریم

-من راضیم نصف عمرم رو بدم این افتخار نصیبم نشه بعدم خندیدم

سامانم خندید و گفت:خدا از ته دلت بشنوه

-خدا از ته دلم نمی شنوه چون اگه می شنید تا حالا منو از دست تو نجات داده بود

سامان-خیلی بیشعوری پاشو بریم دیگه

-سامان داداش بذار ایمیلم رو بدم بعد می ریم.

سامان-نوموخوام من گشنمه

-ای بابا وایسا این رو هایبرنیت کنم بریم هووووف.

سامان-دمت طلا

سیستم رو هایبر نیت کردم پاشدم کیفم رو برداشتم که در باز شد و مهیار اومد تو.

مهیار-سلام

-سلام

سامان-خب بریم؟

-امّا مگه مهمون نداری؟

سامان-این خودش صاحب خونس هر سه تایی با هم میریم

خواستم مخالفت کنم که دست مهیار رو کشید برد و داد زد:بیا بریم

ناچار دنبالشون رفتم البته ناچار ناچار هم که نه بدمم نمیومدش که باهاشون برم.

نشستیم تو ماشین سامان.

سامان-خب کجا بریم؟

مهیار-نمیدونم بریم رستوران افتاب

-میشه من یه نظر بدم

سامان-چرا که نه ابجی

پس راه بیفت ادرسی رو که بهت میدم برو.ادرس رو بهش دادم یه ساعتی تو راه بودیم.

-خب خب همینجا وایسا.

هر دوشون با تعجب نگام کردن.

-خو اینجوری نگاه نکنید همیشه پاتوق منو دوستام بودش یه فلافل هایی داره که نگو می گیریم میارم انگشتاتونم بخورید باهاش.فعلا برید کوچه بالایی یه پارک هستش بشینید.

سامان-ساندویچ کثیف که میگن همینا اند ها

مهیار-بابا مریض میشیم ها

-وای وای مامانمینا برید برادران من برید تا من بیام

هردوشون راه افتادن منم رفتم تو ساندویچی.با یارو اشنا بودم.خیلی مهربون بودش.با اینکه ساندویچ هاش و مغارش تمیز نبوداما خوشمزه بودش.یادش بخیر چقدر با ترانه و ندا اینجا خاطره داریم.

-سلام عمو ضیا

عمو ضیا سرش تو ظرفشویی مغازش بودش همونجوری جواب دادش :سلام بفرمایید

-عمو برگرد ببین میشناسی منو؟

عموضیا برگشت با دیدنم گل از گلش شکفت.

-بــــــه ببین که اومده سلام دختر کجایید شماها نامردا میدونید دوساله که نیومدید تو دوستات شماها که هرجمعه میومدید.

-عمو جون رخصت بده خو

عموضیا-اون ندا و ترانه ی بلا گرفته کجان؟

-عمو جون ندا دوسال پیش فوت کرد

قیافش رو دیدم که متعجب بودش یهو غمگین شدش.اخه الان 7 سالی میشه میشناسیمش.اون موقع که ندا بودش ماهی چهار بار میومدیم با هم خیلی ما سه کله پوک رو دوس داشت.خلاصه که خیلی متاثر شدش.کلی غمگین شدش.حتی چند تا چیکه اشکم ریخت واسه ندا.منم ساندویچ هامو گرفتم و اومدم بیرون و راه افتادم سمت پارک کوچه ی بالایی.وقتی رسیدم به پارک نشسته بودن رو نیمکت.رفتم سمتشون.رو بهشون گفتم:ای بابا این سوسول بازی ها چیه خجالت بکشید بیاید بشینید پایین

مهیار-عمرا

سامان-بیخیال مگه همین رو چشه؟

منم رفتم نشستم رو چمن و شروع کردم به خوردن.سامان هم اومد نشست پیشم.ولی مهیار رو هر کاری کردیم نیومد.ولی ساندویچش رو خورد.معلوم بود خیلی خوشش اومده ولی به روش نمیاره.هر کی رو میارم این ساندوچیه خوشش میادش.لامصب ساندویچ هاشون ناب بودش.وقتی ساندیچ هامون تموم شد سوار ماشین شدیم و سمت شرکت راه افتادیم.

سامان-راستی زهرا؟

-هوم؟

سامان-بابا قراره با شرکت راین توی انگلیس قرارداد ببنده باید بریم .

سامان که این حرف رو زد مهیار قیافش یه جوری شدش.

-باشه ولی چند روزست؟

سامان-بستگی داره

-حالا کیا قراره برن؟

سامان-زورو و بتمن و پسر اقا شجاع و مترجمشون

-مسخره.جدی گفتم.

سامان-خو چه سوالیه می پرسی من و تو وبابا دیگه.

-اهان.

تموم راه رو فقط من و سامان حرف میزدیم.این مهیار عین بوق نشسته بودش.رفتیم مهیار رو دم در ستادشون پیاده کردیم خودمونم رفتیم شرکت.پامو که گذاشتم تو شرکت با قیافه ی پدر فولاد زره اشنا شدم.اون هم کسی نبود جز اقابزرگ.

اومد جلو وگفت:کجا بودی تو؟

-سلام رفته بودم ناهار

همون موقع سامان اومد تو شرکت.خواست حرفی بزنه که یه نگاه به اقابزرگ کرد که باعصبانیت دستم رو گرفته بود کرد و دید اوضاع خیطه پیچید به بازی

اقابزرگ-عه جدا"؟؟؟یه نگاه به ساعت بنداز ساعت چهار و نیمه از کی تاحالا با مدیر بخش میرن ناهار؟

-اقا بزرگ ول کن دستمو می ریم باهم حرف می زنیم.

اقابزرگ-زود باش بریم

-وایسا برم مرخصی بگیرم.

رفتم پیش سامان گفتم مرخصی ساعتی واسم رد کنه اونم کنجکاوی کرد درمورد اقابزرگ که گفتم بعدا بهش میگم.

بعدم با اقاجون رفتیم سمت خونشون.کل راه رو هم یک کلوم حرف نزد نامرد.منم حوصلم پوکیده بودش.تا اینکه رسیدیم خونشون.خودش پیاده شد منم دنبالش رفتم.

اقابزرگ شدید اخم کرده بود.با ننه بزرگمم سلام و علیک کردیم که اقا بزرگ رو بهش گفت:میخوام با زهرا تنها باشم

بعدم رفت تو اتاق منم دنبالش رفتم

فصل بیست و دوم

اقابزرگ نشست رو صندلی مخصوصش و گفت :خب؟

-خب به جمالت اقابزرگ جونم

چپ چپ نگام کرد و گفت:چه معنی ای میده یه دختری که شوهر داره با پسر غریبه بره بیرون؟

-ای باو بیخیال عزیزم اون زمان ها گذشته دیگه اونا هم دوتا دوست ساده بودن واسم همین و بس

اقابزرگ-درست توضیح بده ببینم.تو که گفتی اون پسره که بعد از تو اومدش تو مدیر بخشتونه زود باش.تازه چرا دوتا؟

-اه ببین اقابزرگ گفتم دوتا چون دونفر بودن اولا.دوما که با مهیار و سامان رفته بودم.مهیار پسر دوست باباعه باباهم میشناستش و کاملا بهش اطمینان داره سامان هم مدیر بخشمونه و دوست مهیاره.عین داداشم می مونه دلیلی نبود که نریم بیرون.تازه کار بدی هم نکردیم که رفتیم ساندویچ کثیف خوردیم و اومدیم.

اقابزرگ تقریبا داد کشید:ولی تو شوهر داری

-اقا بزرگ خودتم خوب میدونی من به این وصلت راضی نبودم و نیستم شوهر کیلو چنده تمومش کن.

اقابزرگ-باشه تمومش میکنم اما امیدوارم از شنیدن حرفام پشیمون نشی

-راستی دیروز گفتید میخواستی چیزی بگید بهم هان؟

اقابزرگ سرشو تکون داد و گفت:بشین بین حرفامم نپر

-چشم

اقابزرگ-تقریبا دوسال و نیم یا سه سال پیش بودش.یادته یدفعه سعید پروستاتش رو عمل کرد؟اما یدفعه نبودش،کار با یدفعه تموم نشدش.رفتیم 3،4دفعه دیگه هم عمل کرد.اما از بقیش کسی خبر نداشت.فقط من و پدر و مادرش بودیم که میدونستیم.دوست نداشت ضفعش رو کسی ببینه واسه همین به کسی نگفت.یه روز با خودم بردمش دکتر،دکتر همه چیز رو بهم توضیح دادش.گفتش که مشکل پروستاتش بدخیمه.میدونی یعنی چی؟یعنی سرطان.و این یعنی اوج فلاکت.یادته یه مدت از خونواده کناره گیری میکرد؟نمیخواست کسی تو اون حالت ببینتش.مشکلش خیلی جدی بود درد میکشید و رنگش زرد میشد.خیلی باهاش صحبت کردم هی چی نصیحت کردم گوش نکرد.عمّت هم روز به روز داشت باهاش آب میشد.داشت میدید جیگر گوشش چی داره میکشه.بهش گفتیم میفرستیمت پیش بهترین دکترا که درمانت کنن حتی می فرستیمت خارج از کشور.ولی میگفت که نمیخواد موش ازمایشگاهی بشه هر کاری کردیم حریفش نشدیم.یه روز اومد پیشم از علاقش به تو بهم گفتش.گفت که چقدر دوستت داره گفتش از همون بچگی زن رویاهاش بودی کسی که باهاش ازدواج میکردی میشد خانوم خونش گفت آرزوت رو داره.همون شبی رو که نصفه شب اومد خونه رو یادته همه اونجا بودیم؟به کل فامیل همون شب گفتم.همه راضی بودن جز مادرت کسی هم نمی تونست رو حرفم حرف بزنه.پریشب خونه ی عمه اینا شنیدم که چیا گفتی تمام حرفات مو به مو باعث شکسته شدن سعید میشد،اینکه از کسی که دوستش داری بشنوی که متنفره ازت یعنی بدبختی.دیروز تو خونتون که اومدیم با چشم داغون شدن سعید رو بعد از اون حرفا دیدم.بد کردی زهرا خیــــــــلی بد کردی.

وای خدای من .سرم رو انداختم پایین باورم نمیشد.سعید؟سعید سرطان داشت؟داره می میره؟الان میفهمم جریان رنگ پریدن ها مکررش چیه.یا خدا من چقدر بد کردم به سعید. ولی خب خودخواهی بودش اونا زندگی ای که ارزوش رو داشتک ازم گرفتن.اگه با سعید ازدواج نمیکردم میتونستم به مهیار برسم لی عیب نداره مهم الانه و سعید نباید بذارم نه.وقتی سرم رو گرفتم بالا اقا جون نبودش.تصمیم گرفتم جبران کنم.زندگی ای واسش میسازم که همیشه تو رویاهاش بوده.بلند شدم کیفمو برداشتم و رفتم بیرون.عزیز و اقابزرگ رو مبل نشسته بودن و اقا بزرگ سرش رو به عصاش تکیه داده بود و چشماش رو بسته بود.رفتم جلو با صدای تحلیل رفته گفتم:اقا بزرگ؟

با اینکه خیلی منو دوس داشت و تو نوه هاش سوگلیش بودم ولی تا به حال اینقدر باهام مهربون نبودش.بالحن مهربون گفت:جانم دخترم؟

-اقا بزرگ درسته خودخواهی بودش کارتون ولی من هم به سعید بد کردم درستش میکنم اقا بزرگ

اقابزرگ-موفق باشی بیخبرم نذار نوه ی خوشکلم.

-چشم

بلند شدم با عزیز هم خدافظی کردم و زدم بیرون.با اولین دربست رفتم سمت خونه.رفتم بالا و با کلید در رو باز کردم.

-سعید......سعید 

-سعیـــــــــد جونی کجایی؟

چه مهربون شدم من ولی هر چی بودش باید نمیذاشتم که با حسرت بمیره.همش دلسوزی بودش.

-سعید کجایی عزیزم؟

کل خونه رو گشتم نبود.ولی بیخیال حتما کار داره بیرونه دیگه.رفتم سر کمد.یه لباس خواب خیلی لختی بودش که خودش واسم خریده بود.دوست داشت بپوشمش ولی تاحالا نپوشیده بودم.کلا چندشم میشد.اونو پوشیدم کلی هم ارایش کردم.موهامم باز ریختم دورم.پاشدم رفتم سمت تلفن که بگم زود بیادش اما یه کاغذ زیرش بود.یاد این فیلما افتادم که یارو میخواد خودکشی کنه نامه مینویسه هه هه.

کاغذ رو برداشتم.یا خود خدا.این که شجره نامه ی کوروش کبیره.نشستم رو مبل و شروع کردم به خوندنش.

-به نام تک نوازنده ی گیتار عشق

سلام زهرای عزیزم.الان که داری این نامه رو میخونی میدونم که اقا بزرگ بهت همه چیز رو درمورد بیماریم بهت گفته.امیدوارم منو ببخشی میدونم خیلی خودخواهی کردم.دیروز که از پیشت رفتم،یه شماره ی ناآشنا بهم زنگ زد.ترانه بودش.دوستت گفتش که میخواد ببینتم رفتم پیشش همه چیز رو در مورد تو و عشقت به مهیار بهم گفت.واقعا خوش به حالش.بعد از مرگ من امیدوارم که بهش برسی.یعنی تمام سعیت رو بکن.میدونم که لیاقتش رو داری.ازت معذرت میخوام که نذاشتم بهش برسی همش بخاطر خودخواهیم بودش.ولی تمام سعیت رو بکن ارزوی من خوشبختی توعه.درضمن بخاطر تمام رفتار های زشتی که داشتم باهات هم معذرت میخوام و بخاطر رفتاری که اونروز که رفتیم خونه ی مامانینا باهات داشتم هم معذرت میخوام.من بهت بد کردم اشتباه از من بودش.الان که داری این رو میخونی من رفتم من دیگه نیستم.یادته یدفعه با هم رفتیم شمال.دفعه ی اول ؟همون موقع که رفتیم ویلای دوستم یه اتاقی رو برداشتیم واسه خودمون من همونجام.امیدوارم منظورم رو فهمیده باشی.در ضمن نگران من هم نباش اینجوری راحت ترم دوس ندارم بر اثر بیماری بمیرم.دیشب تا صبح تو که خواب بودی داشتم نگات میکردم.خیلی تو خواب معصوم میشی.مراقب خودت باش خدانگهدارت.

دوستدار تو سعید

فصل بیست و سوّم

باورم نمیشد.دستام سست شد ونامه از دستم افتاد.خدای من سعید؟اون....اون خودشو کشت؟یا خدا کمکم کن.سعید الان مرده؟؟؟

وای نه.الان میفهمم چقدر دوسم داشته اون وقت منه احمق تو این مدت باهاش چیکار کردم؟؟؟یکی،دوساعتی همینجوری نشسته بودم،مات و مبهوت بودم.بلاخره به خودم اومدم.یه قطره اشک از گوشه ی چشمم چکید.نیم ساعتی گریه کردم.با صدای زنگ تلفن به خودم اومدم.رفتم جواب دادم.با صدای تحلیل رفته گفتم:بله؟

اقا بزرگ بودش.

اقابزرگ-چیشدش ؟از دل آقا سعید ما در اووردی؟

دوباره زدم زیرگریه.

اقابزرگ-چیشده؟زهرا زهرا؟

باگریه گفتم:اقابزرگ توروخدا زودتر خودتون رو برسونید اینجا توروخدا

بعدم قطع کردم.با همون حال زارم پاشدم رفتم تو اتاق.اشکام رو پاک کردم.من باید محکم میموندم.لباسام رو با یه بلوز شلوار آدیداس قهوه ای عوض کردم.تمام آرایشمم پاک کردم.نیم ساعت بعد زنگ درخونه رو زدن.در رو باز کردم خودمم نامه رو گرفتم دستم داشتم دوباره میخوندمش و گریه میکردم.در بالا رو باز گذاشته بودم.اقابزرگ با عجله بعدشم،عمه زهره و شوهر عمم و عزیز اومدن تو.اقا بزرگ اومد جلو:چیشده دخترم؟

سرم رو گرفت تو بقلش.چون سال تا سال گریه نمیکردم وقتی هم گریه میکردم کرخت میشدم.خودمو انداختم بقلش.به گریه ی من عزیز و عمه هم داشتن گریه میکردن.نامه از دستم افتاد.شوهر عمم برش داشت و شروع کرد به گریه و زاری.زجه و مویه.یعدشم عمم نامه رو خوندش و بیهوش شد.شوهر عمم هم گریه میکرد هم اون رو داشت به هوش میاوورد .هی میزد تو صورتش و آّب ریخت روش.تا اینکه بهوش اومد.با دیدن من دوباره بیهوش شد.دیگه هیچی نفهمیدم.فکر نمیکردم اینقدر ناراحت بشم از مرگش.قبلا ها تا دیروز میگفتم راضیم به مرگش،اما الان حرفم رو پس میگیرم.من رو بردن تو اتاق تا استراحت کنم خودشونم موندن بیرون.رفتم رو تخت دراز کشیدم.یه جوری شدم.به سرعت بلند شدم و زدم بیرون.رفتم دستشویی.تو اینه یه نگاه به قیافم کردم.چشمام باد کرده بود.وقتی هم گریه میکردم زیر چشمام قرمز میشد.خیلی زشت شده بودم.از خودم بدم میومد.یه مشت اب پاشیدم صورتم و اومدم نشستم.اصلا یه اوضاعی بودش.نیم ساعتی گذشتش که زنگ رو زدن.کم کم کل فامیل ریختن تو خونه.عمه فریدم و هانیه و شوهرش،خواهر برادرهای سعید با اهل و عیال ،عمومینا،مامان و بابا و مهرداد ،خلاصه که خیلی شلوغ شد.همه داشتن گریه میکردن.شوهر عمه فریده که نامه رو خوند رو به من گفت:بلند شو

گیچ نگاش کردم گفتم:ها؟؟؟؟

شوهرعمم-سعید تونامه گفته که تو همون ویلا رفته پاشو بریم جز تو کسی بلد نیستش ویلا رو.کجا هست؟

-تو کلاردشته.

خلاصه که من و شوهر عمم و هانیه و شوهرش چهار تایی راه افتادیم سمت کلاردشت.شوهر عمم با سرعت دیوانه وار رانندگی میکرد.یعد از 4 ساعت رسیدیم.خوشبختانه ترافیک نبودش.دم در خونه که رسیدیم دلم نیمخواست پیاده شم.انگار با چشب دوقلو چسبونده بودنم کف ماشین.ساعت حدودا 1 نصفه شب بودش.هانیه دستم رو گرفت و بردتم وهی داشت دلداریم میداد.در حیاط ویلاشون باز بودش.رفتیم تو در خونه رو هم با گذاشته بودش.رفتیم تو .ویلای دوستش خیلی بزرگ بودش.شوهرعمم گفتش:کدوم اتاق؟

-بالا

چهارتایی راه افتادیم سمت طبقه ی بالا.من و هانی جلو جلو می رفتیم .رفتم دم در یکی از اتاق ها که سمت چپ بود وایسادم و گفتم:همینه.

شوهر هانیه که اسمش امیرحسین بودش گفت:وایسا نیا تو ما میریم.

ولی من گوش ندادم.بادی نبودم که با این بید ها بلرزم به قول مهرداد.رفتم تو.سعید روتخت افتاده بود و خون زیادی از دستش رفته بودش.همونجا زانوهام سست شد و نشستم زمین.امیرحسین رفت نبضش رو گرفت و گفت:تموم کرده.خلاصه با هواپیما جنازه رو بردیم تهران.شوهر هانیه هم با ماشین شوهر عمم برگشت.ما سه تا هم با هواپیما.تموم راه رو هانیه کنار گوشم ویز ویز میکرد و گریه میکرد.هر چند که اونم خیلی دوسش نداشت یعنی بدش میومد ازش اما بازم هر چی باشه سخته.ساعت 3صبح بودش که دم در خونه بودیم.اون شب رو هم به سختی تو خونه ی اقابزرگ صبح کردیم.هیچ کس نخوابیدش.همه بیدار بودن کسی خوابش نمی برد.صبح هم مراسم تشییع جنازه بودش تو بهشت زهرا.تو مراسم هم گریه کردم.اما دیگه بعد از دفنش گریم نمیومدی.

فصل بیست و چهارم

الان دقیقا 50 روز از مرگ سعید میگذره.منم تا چهلم به حرمت عممینا سیاه پوشیدم و ریش و سیبیل گذاشتم و این حرفا.سر کارمم که محفوظ بودش اخه اون موقع ها که مراسم ختم سعید بودش سامان بهم زنگ زد منم گفتم شوهرم فوت شده با مهیار و بابای سامان و ننه بابای مهیار اومدن ختم.بهم گفتش که کارم محفوظه یه مدت کار و بار رو ردیف می کنن تا من برم.منم 2روز بعد از چهلم رفتم سر کار.الان صبح شنبه تو اتاق نشسته بودم داشتم کارامو میکردم که در به شدت باز شد و سامان با کله پرید تو.اونم با چه وضعی نیشش تا بناگوش که چه عرض کنم تا پشت کلّش شل بود.

-چیشده سامان این چه وضعشه؟

سامان-یه خبر داغ دارم یه خبر داغ دارم

-بنال ای بردار عزیز ببینم جریان چیست؟

سامان-یادته قبل از فوت شوهرت قرار بود با شرکت راین تو انگلیس قرار داد ببندیم؟

-عععع اره خوب چیشد؟

سامان-هیچی دیگه کنسل شدش کنار نیومده بودن تلفنی با بابا.الان کارشون گیره شدید خلاصه که سه شنبه عازمیم.

از خوشحالی داد کشیدم:چـــــــی؟دروغ میگی ایول بابا

سامان-بشین سرجات بچه دختر باید سر و سنگین باشه.

-وای سامان دمت گرم خیلی خوشحال شدم دستت طلا برادر

سامان-خب رییست بهت دستور میده که چی بشینی کارتو بکنی من دارم میرم بیرون بای

-بیشین بینیم بابا سیست به این حرفا نمیخوره خدافظ

سامان خندید و رفت بیرون منم نشستم ادامه ی کارم رو انجام دادم تا بعد از ظهر سخت کار کردم.ساعت 7بودش که بلند شدم کیفم رو برداشتم و باگفتن خسته نباشید زدم از شرکت بیرون.یه دربست گرفتم و رفتم خونه.کلید انداختم و رفتم بالا.بابا که خونه نبود مامان و مهرداد تو پذیرایی بودن.مهرداد تا کمر تو گوشیش دولا بود.مامانم داشت جم میدید.میگما این مهرداد هم تازگی ها زیادی مشکوک میزنه ها نکنه آره؟؟؟به من چه.رفتم تو.

-سلام بر خونواده ی خودم

مامان-سلام مادر جان خسته نباشی

رفتم بوسیدمش و گفتم:درمونده نباشی عزیزم

مهردادم سرش رو گرفت بالا یه چیزی شبیه سلام بلغور کرد دوباره رفت سراغ گوشیش.بیخیال از زیر زبونش خواهم کشید.رفتم تو اتاق یه بلوز و شلوار آدیداس سبز پوشیدم موهامم که از صبح بسته بودم باز گذاشتم موهام استراحت کنه.رفتم نشستم پیش مهرداد دستم رو انداختم دور گردنش گفتم:داداشی؟

مهرداد-هووووم؟باز چی میخوای مهربون شدی؟

-هیچی عزیزم.بعد صدامو اروم کردم و گفتم:به کی اس میدی اینقدر مشکوکی؟

مهرداد-به بی افم.

-جـــــــون من؟؟؟

مهرداد-پس چی مامانم میشناستش.

-آررررره مامان؟

مامان-چی اره؟

مهرداد-هیچی گفت شام چی داریم منم گفتم فسنجون

-غلط کر..........

نذاشت بقیه ی حرفم رو بزنم چنان زد تو پهلوم که دلم میخواست زمین رو گاز بزنم.اروم دم گوشم گفت:هیـــــس بعدا میگم بهت

-باش

تا موقع شام دیگه پاپیچش نشدم و گذاشتم هر وقت خودش خواست بگه.

بعداز شام هم شب بخیر گفتم و بدون زدن مسواک رفتم تو جام.

سه شنبه زودتر از اون چیزی که فکرش رو میکردم سر رسید بابا اینا با رفتنم نه تنها مخالف نبودن بلکه موافقم بودن و میگفتن واسه روحیت خوبه.{آخــــی منم که چقدر بعد از مرگ کوالا افسرده شدم هه هه}.

مامان-زهرا همه چیز برداشتی؟لباس هات رو چک کردی؟

-اره مامان جان همه چیز اکی اکی عه.

مامان-زهرا به من قول دادی لباس لختی نپوشی ها .

-ای بابا باشه مادر من.من نماز میخونم خودم لختی نمی پوشم 

خلاصه بعد از کلی سفارش های مامان راه افتادم سمت شرکت.قرار بودش با سامان و باباش با هم بریم فرودگاه.یه ساعت بعد رسیدم شرکت.چمدون ها رو گذاشتم تو همون سالن خوشکله که عاشقشم و رفتم بالا .به منشی سلام کردم و گفتم:اقا سامان اینا کجان؟

منشی-تو اتاق اقای رییس اند.

-ممنون

راه افتادم سمت اتاق بابای سامان به قول خودشون رییس.در زدم و بعد از کسب اجازه وارد شدم.مهیار هم اونجا بودش.

-سلام

همه جوابمو دادن

-پس چرا اماده نشدید؟یه ساعت و نیم دیگه پرواز داریم ها زود باشید بریم دیگه

سامان- ای بابا یه دیقه دهن به کام بگیر دختر بشین ببین مهیار چی میگه؟

-به من چه خو؟

سامان-اتفاقا به تو خیلی مربوط میشه

-من؟؟؟

سامان-نه من بتمرگ دیگه

بابای سامان-عععع سامان

-بیخیال بابا

نشستم و گفتم:خب جریان چیه؟

سامان-ببین این شرکت راین هستش.

-خب؟

سامان-مهیار میگه که بزرگترین شرکت قاچاق مواد مخدره.با شرکت های بزرگ مثل شرکت ما قرار داد می بندن و به هر روشی که میشه متقاعدشون میکنن و با نفوذ و امنیت زیاد مواد رو وارد میکنن

-خب چی وارد میکنن؟

سامان-کوکایین

-اوووووه اولالالا ایبل بابا منم شریک

سامان-زهرا بی شوخی دارم میگم.

-خب الان ما باید چیکار کنیم؟

اقای رییس-ما هم باید با پلیس همکاری کنیم

-به چه دلیلی اونوقت؟مگه زوره؟

مهیار-بله زوره

عععع چه عجب ما حرف زدن این عتیقه رو هم دیدیم.یهو همشون زدن زیر خنده.تازه دریافتم جریان از چه قراره.

-واااای باز بلند فکر کردم؟

سامان با خنده گفت:وای بیخیال اجی

-حالا چه زوری هستش؟

سامان-چون تنها شرکتی که در حال حاضر بهش پیشنهاد کار شده ماییم .منو بابا هم اولش مخالفت کردیم اما دولت ما رو مجبور کرده که بریم.

اقای رییس-اوه خیلی دیر شدش بلند شید یه ساعت دیگه پرواز داریم ها بلند شید دیگه

-اقا یعنی چی من هنوز هنگم؟یعنی الان اقامهیار هم میادش باهامون؟

سامان-اره بلند شو بقیشم تو راه واست توضیح میدم.

-باش

سامان اومد دم گوشم اروم گفت:جــــــاش

-ای جــــــون

سامان-خوشم میاد کم نمیاری الان هر دختر دیگه ای بود میگفت خیلی بی تربیتی

-برو کم حرف بزن

سامان-ای به چشــــــــم

بقیه ی راه هم تا فرودگاه حرفای عادی بودش.بعد از کارهای مربوطه به پرواز سوار هواپیما شدیم و پیش به سوی انگلیس.راستش اولش یک کم استرس داشتم چون اولین بار بودش سوار هواپیما میشدم خو.ولی لو ندادم خیلی هم اسون بودش.بعدم چشمام رو بستم و خوابیدم.با تکون های دستی بیدار شدم.

-هـــــــــان؟چیه؟چی میگی؟

سامان-پاشو اجی رسیدیم

-کجا رسیدیم؟

سامان-عجب پرتی هستی ها رسیدیم انگلیس.

-عععع نه بابا ایول همین بقل بودش که ما درو فرضش میکردیم

سامان-پیاده شو کم زر بزن

-قربونت برم داداشی لطف داری.

پیاده شدم و تو فرودگاه چمدونا رو گرفتیم و سوار تاکسی شدیم.اقا رییس جلو نشست.منو سامان و مهیار هم به ترتیب از چپ به راست نشستیم.

-میگم سامی؟

سامان-هــــــوم؟

-الان ما میشیم جاسوس باید چیکار کنیم؟اصلا وظیفه ی من چقدره؟چقدر طول میکشه؟

سامان-ببین خیلی هول هولی شدش بذار بریم هتل بعد.

-اوفـــــــــــــ

نیم ساعت بعد رسیدیم جلوی یه هتل خیلی بزرگ که جد و ابادم هم تو خواب ندیدن فکر کنم.یه نمای خیلی خوشکل مدل قصرها از همه طرف گارسون ها و خدمتکار های سفید و مشکی یعنی مثل اینایی که تو فیلما نشون میده واسه شرکتا اند از همونا پر بودن و اینور و اونور میرفتن.رفتیم بالا دوتا اتاق گرفته بودن،چون از قبل رزرو کرده بودن خیلی هول هولی شده بودش.دوتا اتاق یدونه تخت دونفره یکی هم یه نفره.میگم چی میشد اگه من و مهیار با هم میرفتیم اون دونفره عه .هـــــــی خدا عجب حالی میداد.

وجدان-عععع منحرف نشو.

-چشم

خواستن یه اتاقم واسه مهیار بگیرن که جا نداشتن و پر بودش.بنابراین قرار شد من و سامان تو اتاق یه نفره عه باشیم به گونه ای که من رو تخت و سامان رو کاناپه بخوابه.رییس و مهیار هم تو اتاق خودشون.بابای سامان میدونست من با سامان راحتم گفتش که تو یه واحد باشیم.خلاصه که رفتیم بالا و مستقر شدیم.رفتم یه دوش گرفتم و یه بلوز شومیز مشکی با شلوار دودی پوشیدم.موهامم جمع کردم بالا سرم.رفتم از اتاق بیرون و همشون تو پذیرایی نشسته بودن و سخت گرم صحبت بودن.

فصل بیست و پنجم

-خب به منم بگید جریان چیه؟

سامان-خیلی ببخشیدا که پریدم وسط حرفتون

-خواهش میکنم اقا سامان راحت باشید

سامان-حقا که خواهر خودمی تو پررو بودن لنگه نداری

-قربونم بری 

مهیار-بچه ها خواهشا در طی این مسافرت بچه بازی و کل کل و شوخی رو بذارید کنار کار زیاده و وقت کم

-اوه چه جدی برو بابا حالا انگار وقتشو خوردیم

مهیار-زهرا بشین لطفا

درحالی که نشستم گفتم:از قدیم گفتن«کیشمیش دم داره»اقا مهیار زهرا نه و زهرا خانوم

سامان خندید و گفت:دمت گرم بابا پوزش رو مالیدی به خاک

مهیار یه نگاه چپ چپی از نوع کرگدنی کرد بهش که دهنش بسته شد.

مهیار-خب ببینید جریان از این قراره که من و زهرا خانوم با هم نامزدیم.یعنی نامزد نامزد هم که نه،من دوست سامانم و تو شرکت زهرا رو دیدم و از هم خوشمون اومده و از روی غیرتم نذاشتم با اینا بیاد خودمم اومدم که هم اب و هوایی عوض کنیم هم نذارم ناموسم با مرد غریبه بیادش.یعنی نامزد نامزد هم که نه دوست دختر و دوس پسریم خیل یهم عاشقیم.این نقشه رو کشیدم چونکه اونا صد در هزار در مودر همتون تحیقیق کردن.شرتکی نیست که یکی از بزرگترین باندهای قاچاقه.در ضمن زمانی که پیشنهاد اصلی بهتون شد با کله قبول نمی کنید باید خوب نقش بازی کنید و همه چیز رو با ایران هماهنگ کنیم.خیلی خوب باید توشون نفوذ کنیم طوری که بشیم یکی از خودشون.خب سوالی هست؟فکر نکنم باشه

-چرا هست 

مهیار-چی؟

-ببین ما نامزدیم و عاشق همیم باید عاشقونه رفتار کنیم نمیشه که؟

مهیار-خب رفتار می کنیم.

-نه بابا نچایی یه وقت ؟

مهیار-میدونی که من هیچ قصد و قرضی ندارم بهت در حدی که کسی شک نکنه من حد خودمو میدونم

اقا رییس-اما پسرم من تمام کار و زندگیم و خونوادم موندن.

مهیار-ترتیبی میدم شما زودتر برید یعنی یه چیزایی تو کلم هست

ای سنگ قبرت رو بشون هـــی با اون مخ پوکت

-اما من خونوادم کاملا مخالفن

مهیار-مگه شما بهشون گفتی؟

-نــــته 

مهیار-پس چی میگی؟

-میدونم که مخالفن

مهیار-نگران نباش اونش با من خب دیگه هر کی بره پی کار خودش

سامان-وایسا بینم باو

مهیار-چیه؟

سامان-تو اکیپ این مواد مخدری ها دختر هم دارن تو بساطشون؟

مهیار-میخوای چیکار؟

سامان-میخوام بگیرم واسه بابام میخوام چیکار؟بعدم رو کرد به باباش و گفت:نظرته بابا؟

همه خندیدن و بابای سامان گفت:ای پدر سوخته تو که واسه خودت نمیخوای؟

سامان با یه لحن باحالی گفت:اونش دیگه مهم نیستش که مهم اینه که نیتم خیره.

دوباره ما زدیم زیرخنده

بابای سامان-سامان جان پسرم یه دقیقه بیا

دیگه واینستادم ببینم چی میگن راه افتادم سمت اتاق.راه رفته رو برگشتم و گفتم:راستی مهیار؟

مهیار ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:کیشمیش دم داره

پسره ی عوضی پر رو شیطونه میگه خیطش کنم

-مگه شما کیشمیشِی؟

مهیار-مگه نیستم؟

-نمیدونم باید از ننه بابات بپرسم ببینم چی کاشتن

خندید و گفت:راحت باش بابا من به اسم صدات میکنم تو هم خودتو معذب نکن بیخیال

-باشه میگم موقع کار چقدر جدی ای اصلا نمیشه نگات کرد باز اینجوری قابل تحمل تری

مهیار-همینو میخواستی بگی که برگشتی؟

-اه حواس نمیذاری واسه ادم که یادم رفت.

مهیار-یعنی اینقدر خوشتیپ و خوشکلم که حواس نمیذارم واست؟

-مهیار در خواب بیند پنبه دانه میخواستم بگم به خونوادم خبر بدم؟

مهیار-نوچ خودم زنگ میزنم به بابات میگم

-باش

برگشتم رفتم تو اتاق همون موقع سامان و باباش هم دست از صحبت برداشتن و اومدن اینور.منم در رو بستم و ولو شدم رو تخت.یک کم فکر کردم و با وجدانم سر و کله زدم تا خوابم برد.

صبح با خوردن نور به صورتم از خواب بیدار شدم.اولش یک کم چشمام اذیت میشد اما بعد عادت کردم.بلند شدم یه نگاه به ساعت کردم.7بودش.جلل ملق من به این زودی من بیدار بشم؟باید تو تاریخ گنیس ثبت بشه به جون سامان.بیخیال.

پاشدم رفتم سریع یه دوش گربه شور گرفتم اومدم بیرون.یه سارافون کتون کرم با زیرسارافونی قهوه ای با شلوار 6 جیب رنگ سارافونم.موهامم همه رو محکم جمع کردم بالا یک کم فرق چپ ریختم رو صورتم.بعد رفتم سراغ ارایش.یک کم ریمل و فرمژه با رژگونه ی مسی زدم همین.رفتم بیرون.اخـــی مهیار چه ناز و مظلوم رو کاناپه خوابیده بودش.گوکول من.ایشالا ننت به قربونت بره نازی.چقدر قیافش باحاله تو خواب.شبیه هفت کوتوله میشه وقتی که خوابیدن.بیخیال.زنگ زدم واسم یه صبحونه ی چهار نفره ی توپ اووردن بالا.خودمم گفتم بیرن.میز رو چیدم رفتم سراغ مهیار.اروم صداش کردم:مهـــــیار؟

-مهیار پاشو صبح شده کلی کار داریما پاشو.

مهیار یه چیزی شبیه ولم کن بلغور کرد زیر لبش.

-بیدار نمی شی؟

-هووووی مهیار با توام اخه پاشو.

من اگه تو رو بیدار نکنم ها دختر بابام نیستم.خب چیکار کنم؟چیکار نکنم؟بذار ببینم جیغ زدن که خر شده؟اب ریختن رو سرش هم که سکته میکنه حیف میشه.با پر هم که حال نمیده.یهو یاد روشی که با الهه اینا رفته بودیم شمال افتادم.ولی نیاز به همدست داشتم.بیخیال.رفتم سراغ ام پی 4 ام.یکی دو تا صدای بچه داشتم که پشت سر هم بودش.صداش رو روی اخر تنظیم کردم رفتم بالا سرش.گذاشتم جایی که نبینتش.پلی رو زدم خودمم دوییدم سمت مبل.بیچاره 1000متر پرید بالا دستش رو گذاشت رو قلبش در حالی که نفس نفس میزد گفت:چیشد؟کی بود؟

-چی کی بود؟

مهیار-صدای جیغ رو میگم

-نه داداش بهت میگم که زیاد فیلم نبین روت تاثیر میذاره ولی کو گوش شنوا؟پاشو برو سامانینا رو صدا کن بیاید صبحونه

مهیار-ولی من شنیدم

-خواب دیدی حتما ایشالا که خیره برو 

اومد بره سمت اتاق که در رو زدن.رفت در رو باز کرد و اول سامان بعدشم اقای افتخاری{بابای سامان و رییس شرکت}اومدن تو.

سلام و صبح بخیر گفتیم و نشستیم پای میز.

اقای افتخاری-خب مهیار جان امروز چکاره حسنیم؟

سامان-نمیخوام

اقا افتخاری-چی نمیخوای بابا جان

سامان-من حسنی نمیخوام

-مسخره گفتم حالا چیشد

مهیار-هیچی دیگه امروز واسه استراحتمونه فقط زنگ می زنید و قرار رو میذارید واسه ی فردا صبح

اقای افتخاری-ساعت چند؟

مهیار-9صبح

اقای افتخاری-باشه

صبحونمون رو خوردیم و زنگ زدم اومدن جمع کردن.خودمم ولو شدم رو کاناپه.

مهیا-اخ کمرم مردم بابا من نمیخوابم رو کاناپه.رو تخت نخوابم میمیریم.

سامان-میخواستی حس زورو بودنت گل نکنه که بخوای پطروس بازی در بیاری که اینجوری بشی مهمون سرزده بندازیمت رو کاناپه خب کجا بریم؟

مهیار-کجا رو داریم بریم؟

سامان-نمیدونم زهرا نظرت چیه؟

-میگم سامان؟

سامان-هان؟

-بابام انگلیسی بوده یا ننم یا اینجا بدنیا اومدم که بشناسم جاهای مختلفش رو هان؟

سامان-نمیدونم والا حالا تو مطمینی بچه ی ننه باباتی؟

اقای افتخاری -ععع بچه ها بسه دیگه زشته.

سامان-راستی بی سواد انگلیس اسم کشورشه اینجایی که الان هستیم بهش میگن لندن

منم دیدم سه شد یه لبخند گل و گشاد تحویلش دادم 

خب اقای با سواد حالا شما بگو تو این فرنگستون کجا باید بریم؟

مهیار-من قبلا چند باری اومدم جاهای قشنگی داره حاضر شید بریم

مهیار رفت دوش بگیره اقای افتخاری هم رفت اتاق خودشون.رو به سامان گفتم:مگه قرار نبود تو بمونی اینجا چیشد؟

سامان-هیچی دیگه بابا دیشب گفت این مهیار خیلی هیزه منو دید میزنه خودت بیا

خندیدم و گفتم:پس منو دید نمیزنه؟

سامان اروم گفت:نه بابا از این بخاری بلند نمیشه که اگه بلند میشد الان جکوزی داشتیم این وسط 

-خب؟

سامان-خب به جمالت به اون فهم و کمالت بابا باهاش راحت نیست جاهامون رو طاق زدیم حالا برو حاضر شود.

-حاضرم خودت برو

سامان رفت.منم نشستم تو حال یک کم اهنگ گوش دادم نیم ساعت بعد همه حاضر بودن.بلند شدیم اول رفتیم پارک المپیک،بعد رفتیم خط هوایی امیران از این تلکابین مانند ها سوار شدیم،بعدم رفتیم باغ وحش و ناهار خوشمزه اخرم اومدیم هتل در کل روز خوبی بود.

فصل بیست و ششم

تا اخر شب با سامان زدیم تو سر و کله ی هم .خیلی پسر خوبی بودش.در کل خیلی باهاش حال میکردم.دقیقا نقطه ی مقابل مهیار.این سرد و خشک و جدی و مغرور این یکی شوخ و باحال و مهربون و خونگرم.یکی نیست بگه اخه دختره ی خل و چل تو که تو چند تا ملاقات اشنا شدی باهاش و عاشقش شدی واسه چی عاشق یکی مثل این سامان نشدی که لنگه ی هم باشید؟بیخیال هیچی مهیار خودم نمیشه.

وجدان-جانم؟مهیار خودم از کی تاحالا صاحب شدی.محلش ندادم.

با تکون دادن های مهیار به خودم اومدم:هان؟چیشده؟

مهیار خندید و گفت:عاشقی؟عاشقی هم بد دردیه حالا کی هست؟

وای خاک بر سرم نکنه باز بلند بلند فکر کردم شایدم میخواد یه دستی بزنه

اره حتما همینه

-ععع جدا؟ژس حتما عاشق شدی که حال عاشق ها رو میدونی؟

مهیار در حالی که مینشست رو کاناپه گفت:نخوردیم نون گندم/دیدیم دست مردم

بعدم خندید.

-اره جون عمت یکی تو نخوردی یکی من

مهیار دیگه هیچی نگفت معلوم بودش حسشو نداره که بحث رو ادامه بده.یک کم به سکوت گذشت دیدم نمیشه چیزی نگم گفتم:چیه چرا پکری؟

مهیار-هیچی

-چرا یه چیزی هست

مهیار-داشتم به این فکر میکردم که باز باید رو کاناپه بخوابم.بیخیال شونه بالا انداختم و رفتم تو اتاق.رفتم از تو ساکم.مامان پتو مسافرتی گذاشته بودش واسم.برش داشتم انداختم رو تخت.رو تختی رو هم برداشتم و رفتم بیرون.روتختی رو روی زمین پهن کردم طوری که بتونم یه طرفش رو بکشم روم.مهیار داشت با تعجب نگام میکرد گفت:چیکار میکنی؟

-به نظرت دارم چیکار میکنم؟

مهیار-نظری ندارم

-پس بشین سرجات.

جام که اماده شد یدونه از این کوسن های رو مبله رو برداشتم.شاناسا"بزرگم بود.انداختم زیر سرم و رفتم زیر پتو.

مهیار-نگو که میخوای اینجا بخوابی

سرمو تکون دادم

مهیار-پاشو دختر دیوونه نشو تا صبح بدنت خشک میشه

-هه اقا کجای کاری من رو زمین بدون پتو هم خوابیدم

مهیار-جدا"؟

-نه دروغا اصلا تو واسه چی نگران منی؟

مهیار-تو امانت علی اقایی دست من

-ننت قربون احساس امانت داریت بره.پاشو برو بخواب فقط بپا النگو هات نشکن

مهیار-زر نزن بابا

-عععع ایول اقا مغرورمون بی تربیت هم هست.

مهیار یه نگاه به ساعتش کرد و خمیازه کشید و گفت:بحث کردن با تو فایده نداره چون کم نمیاری بیخیال.

بلند شد بره بالا سرم بودش که کرمم گرفت.دو دستی پاشو گرفتم.اونم تالاپ.خورد زمین.منم نشستم دلم رو گرفتم.حالا نخند کی بخند.

مهیار خودش رو جمع و جور کرد در حالی که یه اخم از اون کروکدیلی ها رو پیشونیش بود عصبی نگام کرد و گفت:عععع واقعا دوس داری نرم و پیشت بخوابم؟عزیزم اینکار ها چیه دیگه لب تر میکردی من میومدم.

یه آه مثلا جان سوز کشیدم و گفتم :ارزو بر جوانان عیب نیست ارزو کن ایشالا بهش میرسی.

فاصلمون خیلی کم بودش نشسته بودیم رو پتوی من.دیدم دیگه نمی تونم جو رو تحمل کنم گفتم:حالا هم برو به مامانت شب بخیر بگو مسواکتم بزن برو لالا.امشب نمی تونم داستان بگم واست خوابم میاد.

بعدم پشتم رو کردم بهش و خوابیدم.اونم نفسشو فوت کرد و پاشد رفت.

فصل بیست و هفتم

**مهیار**

صبح با تکون های دستی بیدار شدم.چشمامو باز کردم.زهرا بودش نشسته بود کنار تختم داشت تکونم میداد.

مهیار-هـــوم؟چی میگی صبح خروس خون

زهرا-چیز خاصی نمیگم اقا خروسه میخواستم بگم بیدار شو حاضر شیم ساعت 9 قرار داریم با شرکتشون ها.

چشمامو بستم و گفتم:ساعت چنده؟

زهرا-7 و نیم روز اولی نباید دیر برسیم نیم ساعت دیگه بیرون باش صبحونه بخوریم بریم من میرم سامان اینا رو صدا کنم

بدون منتظر موندن واسه جواب رفت بیرون.منم پاشدم رفتم یه دوش گرفتن.یه شلوار پارچه ای مشکی خوش دوخت با یه کت طوسی و تیشرت آستین بلند مشکی و کفش مشکی پوشیدم.موهامم مثل همیشه ژل زدم دادم بالا.عطر هم زدم و رفتم بیرون.همه داشتن صبحونه میخوردن.من موندم واسه چی نمیرن پایین خو؟برید بشینید دیگه خیر سرمون خداد تومن پول هتل دادیم که بیارن بالا بشینیم رو زمین بخوریم؟؟؟بیخیال بابا.رفتم نشستم صبحونمون رو هم تو سکوت خوردیم.سامان و زهرا هنوز اماده نبودن.چقدر این دوتا شبیه همن والا به خدا اصلا باید با هم ازدواج کنن.خیلی به هم میان.پاشدن رفتن تو اتاقاشون و حاضر شدن.زهرا ده دقیقه بعد اومدش بیرون.وا عجــــــبا.این دختره چه زود اماده شدش.اولین دختریه که می بینم اینقدر زود اماده میشه.یه شومیز تونیک ابی با شلوار لی ابی اسمونی لوله پوشیده بود.بدون هیچ ارایشی.موهاشم جمع کرده بود بالا.واسه چی تیپش اسپرته پس؟باید مجلسی بپوشه که.رو کردم بهش و گفم:واسه چی تیپ اسپرت زدی؟

زهرا-مگه نباید میزدم؟

-خیرسرمون داریم میریم جلسه ها

زهرا-ای بابا بیخیال حالا انگار داریم میریم دیدن باراک اوباما

-برو عوضش کن زشته

زهرا-نمیرم

-بهت گفتم برو رو حرفم حرف نزن

زهرا-تو کی هستی که رو حرفت حرف نزنم

بعدم زبونش رو واسم در اوورد

-اه اه بکن تو حالم بهم خورد

زهرا-از بی سلیقگیته دیگه پسره ی تیتیش مامانی

در همین حین اردلان خان{بابای سامان}مداخله کرد و گفت:ععع بچه ها بسه دیگه اصلا تو چیکار داری به لباس اون مهیار؟زشته پسرم.

-نه اردلان خان اخه نگاه کن بابا زشته یه جلسه ی مهم داریم باید تیپ اداری بزنه

داشتیم با اردلان خان و زهرا سر لباساش بحث میکردیم که زنگ رو زدن.زهرا رفت باز کرد و سامان با یه تیپ اسپرت اومد تو.

نفسمو فوت کردم و گفتم:گل بود به سبزه نیز اراسته شد

سامان-کلمات قصارت از پهنا تو حلق زهرا داداش

زهرا-از داشته هات مایه بذار

اردلان خان-بیخیال مهیار جان بریم به کارامون برسیم این دوتا مثل همن.زهرا خانوم بفرمایید.

سامان-قربونت برم بابایی یعنی اینقدر خوبیم ما دوتا؟وای مامانمینا

دیگه واینستادم باهاشون سر و کله بزنم.این دختر چقدر لجبازه اه اه.هیچ صفت خوبی نداره.قیافش که معمولیه.اخلاقشم که چه عرض کنم نگم بهتره.هیچی نداره اصلا.اخه دخترم اینقدر ساده؟اه اه یه ذره قر و قمیش نمیاد یارو دلش خوش بشه.هر چند که نباید هم بیاد واسه من اصلا منو سننه؟

تو همین فکرا بودم که سامان ماشین رو نگه داشت.نگاه کردم یه برج بودش.واعجبا مگه نباید بریم کارخونشون؟پیاده شدیم و رفتیم بالا.خلاصه بگم که شیرین نیم ساعتی معطل شدیم تا اقای رییس تشریف اووردن.خیر سر مبارکش نمیگه که جلسه داره.پاشدیم چهارتایی رفتیم تو.راستی بگم اقا رییسه یه اقای مسن و ایرانی بودش. در اصل معاون رییسه بودش.خلاصه که یه ساعتی حرف زدیم و قرار مدار گذاشتیم.قرارداد قطعات رو بستیم ولی هیچی از قاچاق و این حرفا نگفت.پاشدیم رفتیم پایین.

-سامان سوییچ رو بده من بشینم؟

سامان-نه داداش دستت مرسی من هنوز جوونم و میخوام بابام رو زن بدم ارزو ها دارم رحم کن خودم میشنم.

اردلان خان یکی زد پس کلش و گفت:جلو مامانت هم جرعت داری همچین چیزایی بگی؟

سامان-چرا که نه پدر علم پیشرفت کرده.

بعدم کلید رو انداخت سمت من.منم رو هوا قاپیدمش و سوار شدیم.40 دقیقه بعد دم هتل بودیم.

زهرا-میگم نمیشه بریم بیرون بگردیم؟

مهیار-نخیر نمیشه ما واسه ی کار اومدیم نه گردش

زهرا-خیله خب بیا منو بزن اه اه بعد اروم زیر لب طوری که من نشنوم که چقدرم من نشنیدم گفت:گند دماغ

خیلی خیره بودش دمش گرم ولی من تو مرامم نیست کسی باهام اینجوری حرف بزنه

-خانوم کوچولو اونی که زیر لب گفتی خودتی

سامان-ععع شنیدی؟

-نه فقط خودت شنیدی

اردلان خان-سامان تو با زهرا برو بیرون تو که ول معطلی

سامان-فدات شم پدرجام لطف داری

اردلان خان-مهیار جان من کی می تونم برگردم؟

مهیار-فردا یه قرار دیگه میذارید ولی خودتون خصوصی کارها رو ردیف می کنید و واگذار میکنید به سامان بقیشم میشه جلب اعتماد که وظیفه ی ماست خودتون می تونید برید

اردلان خان-همش دل نگران خونواده و شرکتم

-ایشالا فردا بر میگردید.

دیگه رسیده بودیم پیاده شدیم و رفتیم بالا.سامان و باباش رفتن تو اتاق خوشون من و این عتیقه هم{منظور زهراست}رفتیم تو اتاق خودمون.

**زهرا**

بی توجه به مهیار و با حساب کردن اون به عنوان پشم رفتم تو اتاقم و در رو بستم.اه اه اه.پسره ی بیریخت جز زدن تو ذوق ادم کار دیگه ای بلد نیست.اصلا من عاشق چیه این شدم؟؟؟ولی خودمونیما عجب تیکه ای شده بودش امروز.لباسام رو عوض کردم و خودمو پرت کردم رو تخت.یهو یاد مامانینا افتادم.به ال دو در اتاق رو باز کردم خواستم بپرم بیرون که گـــــورومپ خوردم به یه چیز سفت و سخت.داشتم میخوردم زمین که از گوشه ی دیوار گرفتم.

-اخ اخ این دیگه چی بودش؟دیوار وسط خونه کاشتن؟ستونه؟ای تو اون روحت زدی ترکوندی منو

همینجوری داشتم سرمو با کمرم رو میمالیدم چشمامم بسته بودش.عععع نکنه عین این رمان ها خورده بودم به عشقم بعد اونم بهم بگه کوری مگه؟باهم دعوامون بشه.با این فکر چشمامو باز کردم که دیدم خود خودشه.خدایا شکرت.بلاخره یه چیز من شبیه رمان ها شد دمت گرم.

مهیار-هی یارو سه ساعته داری به چی فکر می کنی؟

-اولا هی تو کلات.دوما تو یافت اباد.سوما"وساه چی عین عجل معلق سر راهم سبز شدی که من بخورم بهت؟

مهیار-یه وقت کم نیاری ها باشه؟

-باشه

مهیار-واسه چی حالا داشتی میدویدی بیرون؟سر حلوا؟

-نه بابا داشتم سر تو میدوییدم که بپرسم ببینم به بابامینا گفتی یا نه؟

مهیار-خانوم کم حواس گفتم 

-اخ جون

حدود 10 ثانیه سکوت بر قرار شد که دیدم داره بر و بر نگام میکنه

-چیه خوشکل ندیدی داداش؟چشماتو بدرویش که تمام خواهم شد.

مهیار-برو کنار میخوام برم تو

بیخیال شونه انداختم بالا و رفتم رو تخت دراز شدم اونم از نوع دمر.تلفن هتل رو برداشتم و خلاصه که وصل کردن ،بعد از چند تا بوق صدای ننم پیچید توگوشی{اخیش چه دلم تنگولیده بود واسش}

مامان-بله؟

-سلام ننه جون

مامان-اوا زهرا مادر تویی؟

-نوچ کرام الکاتبین هستم قصد مزاحمت نداشتم باور کن......

مامان با گریه گفت:وای ببر صداتو بی معرفت بذار صداتو بشنوم دلم واست تنگ شده بود چرا زنگ نزدی؟چرا میخوای بمونی ماموریت؟

با خنده گفتم:من وقتی صدامو ببرم شما چجوری بشنوی صدامو؟در ضمن مگه بابا بهت نگفت؟

بلند شدم نشستم و متکا رو گرفتم بقلم که چشمم خورد به مهیار لخت شده بود یعنی پیرهن نداشت فقط داشت تیشرتش رو عوض میکرد.عجب هیکلی داره دمش گرم.البته منم 10 سال برم ورزش کنم کلی هم امپول بزنم از اینم بهتر میشم.همینجوری داشتم نگاش میکردم.چون دم اینه وایساده بود و پشتش به من بود نامرد از تو اینه نگامو غافلگیر کرد.یهو یاد مامان افتادم که پشت خطه.

-الو مامان؟مامان جان؟ای بابا واسه چی قطع کرد؟کی قطع کرد اصلا

مهیار برگشت و گفت:خدافظی کرد شما هم جوابشو دادی

-من؟کی ؟چجوری؟مگه میشه؟

مهیار یه لبخند خبیث زد و گفت:اخه مشغول دید زدن من بودی حواست نبودش هوش از سرت برده بودم

-برو بابا مهیار در خواب بیند پنبه دانه ولی خودمونیما البته پر رو هم نشی خوش هیکلی ها واسه خودت هرچند که منم امپول بزنم تو عضله هام میشم ارنولد دیگه

مهیار-اگه سخنرانیتون تموم شدش میشه تشریف ببرید بیرون میخوام شلوارمو عوض کنم یا میخوای بمون دید بزن هاااا؟

-خدایا ببین ما رو با کیا کردی 75 میلیون نفر دمت گرم

پاشدم رفتم بیرون.کاش میومدن میرفتیم بیرون.بذار برم ببینم سامان میادش اون خیلی پایس حتما میاد.رفتم در اتاقشون رو زدم.یه دو دقیقه ای معطل شدم که سامان با یه حوله که دور پایین تنش پیچیده بود اومد دم در.موهاشم داشت با یه حوله ی دیگه خشک میکرد.میگم اینم خوش هیکله ها.

وجدان-زهرا یدفعه یه غلطی کردی دیگه تکرار نکن زشته

چشم

-سامی

سامان-بیا تو زشته لخت اومدم دم در

-لخت لخت هم که نیستی که

سامان-چیه میخوای .........

نذاشتم حرفش تموم شه پریدم تو وگفتم:بابات کو؟

سامان-زهرا نبودی ببینی بابام عجب مخی میزنه.با یه زنه اشنا شده رفتن بیرون شیطون شده ها

-جون من؟

سامان-مرگ تو

-چقدر برات عزیزم داداشی مرسی

سامان-معلومه که عزیزی بذار برم لباس بپوشم بیام الان سرما میخورم.

نشستم رو مبل یه سیب برداشتم گاز زدم و گفتم :برو

سامان رفت 10 دقیقه بعد با لباس تو خونه اومد نشست رو مبل کنار من.

-خدایی بابات کجاست؟

سامان-نمیدونم بیخیال

-داداش سامان

سامان-جانم؟

-چه مهربون شدی؟

سامان-بیخی گفتم دلت شادشه

-داداشی میای بریم بیرون

سامان-کجا بریم؟

-ببین الان ساعت 6 عه.بیا بریم بیرون یک کم بگردیم بعد بریم شام بخوریم و خوش بگذرونیم

سامان-میام ولی شرط داره

-چه شرطی؟

سامان-باید مخ 9تا دختر رو بزنی واسم شمارمو بدی بهشون.

با حالت داد مانند گفتم:نـــــــــه تا؟حالا چرا 9تا؟

سامان-به نیت تولدم 9 مرداد

خندیدم و گفتم:باشه قبول ولی 9تا زیاده

سامان-باشه 5تا

-باشه برم حاضر شم؟

سامان-این نفله رو هم ببریم با خودمون؟

-کی مهیار رو؟

سامان-اوهوم

از خدام بود یه جا باشم باهاش ولی دوس نداشتم ضد حال بخورم بنابراین گفتم:نوچ میاد ضد حال میزنه خوش نمیگذره باهاش دوتایی بریم صفا سیتی

سامان خندید و گفت:باش برو حاضر شو

-جاش

سامان-نه بابا بی تربیت شدی حرفای خودمو به خودم تحویل میدی

دیگه جوابشو ندادم و رفتم سمت در و گفتم:نیم ساعت دیگه دم در واحدمون باش در ضمن تیپ اسپرتم بزن

رفتم بیرون در رو هم بستم.رفتم اتاق خودمو مهیار.داشت با لپ تاپش ور میرفت.بیخیالش رفتم سمت اتاقم.یه پیرهن تا روزی زانو ی استین بلند که یقش قایقی بود و سورمه ای بود رو پوشیدم.جوراب شلواری زرد که پایینش تا روی زانو گل های سورمه ای داشت هم پوشیدم.کفش های عروسکی زردمو هم پام کردم.موهامو باز گذاشتم دورم.یهو یادم افتاد نماز شب نخوندم.ولی نه میدونستم قبله کدوم وره نه اذون ساعت چنده؟.یه تل سورمه ای زرد که مدل عروسکی بود رو هم زدم به موهام.خیلی تیپم ناز شدش ها دمم گرم.رفتم بیرون و گفتم:مهیار

بدون اینکه نگام کنه گفت:بله؟

-اذون ساعت چنده؟

مهیار بازم نگام نکرد و گفت:مگه نماز میخونی ؟

-ن پ فقط تو میخونی

مهیار-من نمیخونم

-خاک بر سرت

مرتیکه ی عوضی سرشو یه تکونم نداد نگام کنه

مهیار-درست صحبت کن خانوم محترم

-برو بابا

بیخیال با سامان میریم پی گیر میشیم.رفتم تو اتاق.فرمژه با ریمل فراوون و یه مداد خیلی نازک پشت چشمم با رژگونه ی صورتی بدون رژلب زدم و رفتم بیرون.مهیار نشسته بود رو مبل داشت لپ تاپش رو جمع میکرد.

مهیار-کجا به سلامتی؟

-دارم میرم فوتبال بازی کنم میای؟

مهیار-واقعا اخ جون من خیلی دوس دارم فوتبال وایسا منم میام

-بشین سرجات کارم خصوصیه

مهیار-نه بابا

-اره بابا منتظرمه مخاطب فوق العاده خاصم بای بای داش شب خوش 

راه افتادم سمت در که از پشت بازوم رو کشید و گفت:وایسا ببینم

-محض اطلاع به این میگن بازو و هر لحظه امکان کنده شدنش هست

مهیار-یالا توضیح بده

-جــانم؟امر دیگه ای نبود؟بکش دستتو حاجی تا قلمش نکردم

مهیار پوزخند زد و گفت:ریز می بینمت کجا داری میری اونم تو این شهر غریب؟

-مطمین باش با کسی دارم میرم الانم باید بریم طرف نگرانم شده.

مهیار یهو عصبی شد و فریاد زد:غلط میکنی بری بعدم پرتم کرد رو کاناپه و گفت:بتمرگ سرجات

افتادم رو کاناپه ولی امپر چسبونده بودم.بلند شدم داد کشیدم:مگه تو کی هستی که به من دستور میدی هان؟با من اینجوری حرف میزنی؟واسه چی نمیذاری برم بیرون؟هان؟من عقلم میرسه صلاح خودمو میدونم.من بزرگ شدم بفهم.می تونم واسه خودم تصمیم بگیرم.اصلا واسه چی واست مهمم؟

اینقدر بلند داد کشیدم که به نفس نفس افتادم.نشستم سر جام و تند تند نفس میکشیدم.اینبار نوبت مهیار بودش با داد گفتش:فکر کردی واسم مهمی؟نه خانوم خوش خیال توهم نزن تو هیچی نیستی واسم.هیچکی نیستی.تو یه زن بیوه ای که سعی داره خودتو به این و اون قالب کنی بدبخت موندی میخوای هوار شی سر این و اون.وقتی عین مردای هیز منو دید بزنی میدونی یعنی چی؟خیلی احمقی که فکرای خام پیش خودت کردی حتما فکر کردی وای که چقدر واسم مهمی و منم عاشقتم و از رو غیرتم نیمذارم بری بیرون بلند تر داد کشید آررررررره؟نخیر تو فقط دست من امانتی همین و بس.والسلام.

از فرط عصبانیت نمیدونستم چیکار کنم.بلند شدم رفتم جلو.دیگه حرفاشو زده بود و خالی شده بود.برعکس خودش که با داد حرف میزد من خیلی اروم انگشت اشارم رو زدم تخت سینش و گفتم:تاحالا از من چیزی دیدی؟تا حالا دیدی با پسر دیگه ای بگردم؟تا حالا دیدی بخوام تیک بزنم یا سر و گوشم بجنبه؟بلند داد کشیدم:فکر کردی همه مثل خودتن همه اینجورین که با منظور باشه کارهاشون؟نخیرم اقا نـــــــه.معلوم نیست از چی تو زندگیت عقده داری که داری سر من خالی می کنی.در ضمن باید بگم که فکر میکنی که من یه زن خرابم؟باشه.تو درست میگی.اصلا هر چی که تو میگی هستم و نیازی واسه توضیح نمی بینم.باهات صنمی ندارمتو رویا پردازیات خوش باش.

اگه یه دقیقه دیگه وای میستادم میزدم زیر گریه.خیلی حرفاش واسم گرون تموم شدش.زدم از خونه بیرون.رفتم در اتاق سامان اینا رو زدم.به یه مین نکشیده سامان اومد بیرون.از عصبانیت داشتم نفس نفس میزدم،گفتم:سامان سامان تو رو خدا ببرم یه جای خلوت حالم خوب نیستش

هی بلند بلند نفس میکشیدم.سامان یه قدم اومد جلو و نگران گفت:چیشده زهرا هان؟

-بریم بهت میگم 

احساس میکردم از همه طرف داره فشار وارد میشه بهم.

سامان رفت سوییچش رو برداشت و راه افتاد و منم دنبالش.نشستیم تو ماشین.منم سرمو تکیه دادم به پنجره و چشمامو بستم.

فصل بیست و هشتم

سامان-زهرا پیاده شو رسیدیدم 

چشمامو باز کردم و گفتم-کجا رسیدیم؟

سامان-قله ی قاف خودت گفتی بیایم یه جا که آروم بشی پیاده شو

پیاده شدم.ساعت 7 و نیم بودش و زیاد تاریک نشده بود یعنی هوا بین تاریکی و روشنی بود.یه نگاه به اطرافم انداختم.یه زمین بزرگ کشاورزی بودش.تا چشم میپچرخید گندم بودش و گندم.اخرشم که گندم ها تموم میشد یه اسیاب بودش با یه کلبه کنارش.رو کردم به سامان و گفتم:تو اینجا رو از کجا میشناسی؟

سامان-جریان داره طولانیه بیخی فقط بگم قبلا که اومده بودم اینجا رو پیدا کردم

بیخیالش شدم.هوا خیلی تمیز بودش دستامو باز کردم چند دور دور خودم چرخیدم و با تمام وجودم نفس کشیدم.خیلی اروم شده بودم.سامان اومد نزدیک و دستم رو گرفت و برد رو گندم ها نشست و منم نشوند.

سامان-دوس دارم امروز همه چیز رو بهم بگی خیلی وقته می بینم یه غمی تو چشمای معصوم خانوم کوچولومون هست جریان چیه؟

-نه

سامان-به من دروغ نگو نمیخوای نگی نگو ولی دروغم نگو خب حالا چی اینهمه اذیتت کرد امروز که سگ شدی؟

الان که فکر میکنم می بینم نیاز شدید به درد و دل دارم بنابر این گفتم:

-میگم ولی باید قول بدی به کسی نگی جز تو کسی نمیدونه باشه؟

سامان-قـــول از نوع سامانی

یهو درد دلم واشد.از همه چیز بهش گفتم.از زمانی که مهیار رو دیدم.قرار هامون باهم .ماموریتمون،دوستی باباهامون،ازدواجم با سعید ،مرگ ندا،مرگ سعید حتی نامش رو هم بهش گفتم،گفتم که عاشق مهیار شدم و تو اون دوسال ازدواجم با سعید چی کشیدم.گفتم و گفتم تا رسیدیم به جریان سر شب.وقتی حرفام تموم شد سبک شدم و یه نفس راحت کشیدم.

خوب شد گفتم ها خالی شدم.حدودا 2،3 دقیقه ای بینمون سکوت بودش دیدم چیزی نمیگه گفتم:نمیخوای چیزی بگی؟

سامان-نوچ

-واسه چی؟خیر سرم اومدم درد و دل کنم باهات ها

سامان-اجی من شنونده ی خوبیم ولی گوینده ی خوبی نیستم.از دست مهیار هم ناراحت نباش اخلاقشه.در ضمن باید بگم عاشق بد سگی شدی و منم کمکت میکنم یعنی جاسوسی مهیار رو میکنم واست ایشالا که به این هاپوی ما برسی و دستشو بگیری و ببری تو خونه زندگیتون

نگاهی به ساعت انداختم.11بودش.پــــوف چقدر حرف زدم

-خیلی زر زدم سامی گشنمه پاشو بریم یه چیزی بخوریم برگردیم.

سامان-میریم هتل میخوریم دیگه.

-باشه بریم.نشستیم تو ماشین و پیش به سوی هتل.نمیدونم چقدر تو راه بودیم که رسیدیم.رفتیم یه چیزی گرفتیم خوردیم و رفتیم بالا.دم در اتاق بودیم باهم که سامان گفت:مواظب باش پاچتو نگیره ای عاشق دل خسته

-زهر مار ببین می تونی منو لو بدی یا نه؟شب خوش

سامان-شب بخیر

کارت رو زدم و رفتم تو.مهیار نشسته بود رو کاناپه و داشت تلویزیون میدید.حتی برنگشت نگام کنه.منم بی توجه بهش رفتم تو اتاقم.داشتم لباسام رو عوض میکردم و با خودم درد و دل میکردم.

**مهیار**

ساعت 12 و نیم بود که خانوم بلاخره تشریف گندشو اوورد.در رو که باز کرد حتی نگاشم نکردم.اونم بی توجه به من رفت تو اتاق.تلویزیون رو خاموش کردم.پاشدم برم دستشویی .از دم در اتاق داشتم رد میشدم که دیدم داره صدا میاد ولی خیلی ضعیف بودش.گوشم رو چسبوندم به در.داشت با خودش حرف میزد.

زهرا-پسره ی احمق.خیلی دلم شکست پر رو پر رو برگشته به من میگه بیوه.دیگه خبر نداره که من عاشق و دلباخته ی اون سعید نبودم و ازدواج اجباری بودش.من مقصر نیستم که بیوه ام.من مقصر نیستم که اون اینجوری در مورد من فکر می کنه.واسه چی تهمت میزنه اخه.قبول من داشتم نگاش میکردم صبح خب هرکسی هم جای من بود اینکار رو میکرد تازه غیر ارادی بودش.خو اگه منم با اون وضع جلوش راه برم زل میزنه بهم نمی زنه؟والا میزنه بلّا میزنه.هی خدا من چه بد بختم.می بینی وجدان.همه رو برق میگیره مارو ننه بزرگ ادیسون.اون همه با سامان درد و دل کردم اخرم هیچی نگفت حداقل اروم بشم.اصلا حقش بود میرفتم میزدم تو گوشش این مهیار عوضی رو........

دیگه واینستادم گوش بدم راه افتادم سمت دستشویی.کارامو کردم و اومدم بیرون.یعنی با سامان داشت میرفت بیرون؟رفتم گوشمو گذاشتم رو در دیگه صدایی نمیومد.در رو اروم باز کردم.اروم خوابیده بودش رو تخت.چقدر مظلومه تو خواب.خیلی اشتباه کردم باهاش اونجوری کردم.بیچاره زورش کرده بودن واسه ازدواج اما چه زوری اخه؟دراز کشیدم و چشمامو بستم.یه لحظه چشماش اومد جلو چشمم.موقعی که داشتم اون حرف ها رو میزدم بهش.چقدر مظلوم بودش.همیشه یه معصومیت خاصی توشون هست ولی امشب فرق داشت.یه جوری بودش.چرا اونجوری کرد باهام؟حداقل میزد در گوشم یک کم گریه و زاری و جیغ داد میکرد من اینجوری پشیمون نمیشدم.ولی عکس العملش خیلی اروم بودش.به درک.پاشدم رفتم پیش سامان در رو زدم که سامان خندون اومد جلو درگفت:چیشد هاپو پرتت کرد بیرون اجی؟پس چرا دیر اومدی؟

با دیدن من با اون اخم وحشتناک زبونش قفل شد.

سامان-س...س...سلام هاپ...یعنی مهیار جون خوبی؟

-بابات خوابه؟

سامان دوباره رفت تو جلد سامان اصلی و گفت:با بابای من چیکار داری بی شرف مگه خودت ناموس نداری؟بعدم صداش رو زنونه کرد و زد تو سر و صورتش و گفت:ای ایها الناس بیاید ببینید این میخواد جلو چشمم به ناموسم تجاوز کنه ای مردم

دستشو گرفتم و کشیدمش بیرون و گفتم:مرد حسابی نصفه شبی مردم خوابن بیا بریم میخوام باهات حرف بزنم

سامان-میدونم نقشه های پلید تو سرته کور خوندی من دیگه دختر خام 18 ساله نیستم نمیام ولم کن وگرنه جیغ و داد میکنم میگم بیان بریزن بگیرنت ها

خندیدم و گفتم:قربون اون صدای زنونت بیا بریم سامان بحث جدیه

سامان-همینجوری؟اشاره کرد به تیپش

یه نگاه کردم.تیشرت بنفش سیر با شلوار خونگی مشکی

-خوبه بیا بریم

رفتیم تو حیاط نشستیم بهش جریان سر شب رو گفتم و حرفای زهرا رو که تو اتاق زده رو.

سامان-همیـــــن؟

-دستتو بذار زمین چی همین؟

سامان-بشین برو اوین خواستی ننتم ببین.میخواستم بگم اینا رو میدونستم زهرا خودش بهم گفتش همه رو در ضمن قرار بود با هم بریم بیرون بد قضاوت کردی دادا

-خیلی پررو عه حقش بود

سامان-برو بابا برو ازش معذرت بخواه نباید بیوه بودنش رو میگفتی بهش مگه خودش خواسته؟

-نمیدونم سامان

سامان-برو بخواب فردا جلسه داریم این یارو ارمین خیری هستش معاون رییسه که امروز دیدیمش ظهر به بابا زنگ زده گفته رییسش میخواد ببینتمون.فردا ناهار باهاشون قرار داریم تو رستوران ......

-باش شب خوش

رفتم بالا رو کاناپه دراز کشیدم و بعد از کمی فکر و تامل خوابم برد.

**زهرا**

صبح با احساس سیر شدن از خواب بیدار شدم.رفتم دوش یه ربعه گرفتنم و اومدم بیرون.یه سوییشرت و شلوار مشکی ساده پوشیدم.موهامم با کش دم اسبی بستم.تصمیم داشتم بیخیال جریان دیروز بشم و مثل سابق با مهیار رفتار کنم.یه اخلاق بدی که داشتم بس که مشنگ بودم با هیشکی نمی تونستم قهر کنم.رفتم بیرون.اوه ساعت 10 بودش.راستی یه سوال این هتله چرا اینجوریه؟پذیرایی داره البته کوچیکه،یه اتاق خواب با تخت یه نفره با دستشویی و حموم.جلل ملق.کسی نبودش.بیخیال.رفتم بیرون.میگم چطوره با پله ها برم؟اری خوبه.هنوز پام رو روی اولین پله نذاشته یه دست اومد رو شونم که ده متر پریدم بالا.برگشتم باچهره ی سامان همراه با نیش شل روبرو شدم:زهرمار عتیقه میمیری ادم باشی؟

سامان-اره عزیزم کجا به سلامتی؟

-میرم صبحونه کوفت کنم خبر مرگم.

سامان-بابا و مهیار پایین اند بیا بریم اومده بودم صدات کنم.

دستمو گرفت و راه افتادیم سمت اسانسو.سوار شدیم و رفتیم پایین سمت سالن غذا خوری.

سامان-میگم زهرا الان با مهیار قهری؟

-نوچ واسه چی باید قهر باشم؟

سامان-عمه ی من بود دیروز دعوا میکرد

-این دعواها شیرینی زندگیه دادا پیاده شو رسیدیم

راه افتادم مستقیم.سامان-هــی کجا از اینور.دنبالش رفتم.رفتیم سر میز مهیارینا.سلام کردم و نشستم.سامانم نشست.

سامان-ما غذامونو خوردیم حناقت کن بریم

-کجا بریم برادر؟

سامان-سر قبر بابای خدا بیامرز من

اقای افتخاری یکی زد پس گردنش و گفت:چی گفتی پدرسوخته؟

سامان-اخ بابا دستت نشکنه گردنم مگه بده میگم خدا بابامو بیامرزه بگم نیامرزه خوبه دوس داری؟راستی بابا پاشو بریم کارت دارم

اقای افتخاری-کجا بریم

سامان پاشد دستشو کشید و بردش.تابلو بودش میخواست ما رو تنها بذاره.منم بیخیال مشغول صبحونه خوردن شدم.حدودا"5دقیقه ای سکوت بود بینمون که اقا مهیار زبون لشش رو تکون داد و با صدای تحلیل رفته به زور گفت:از من ناراحتی؟

ابروهامو انداختم بالا :نوچ واسه چی باید ناراحت باشم؟

مهیار-بابت دیروز

-ای بابا اون که چیزی نبود من بدتر از اوناشم دیدم ککم نگزیده بیخیال.لقمه ای که نمیدونم چی بودش از این غذا خارجکی ها بودش رو دادم دستش و گفتم:بخور برادر بخور کم جوش بزن شیرت خشک میشه

مهیار خندید و گفت:گفتم حالا یه ماهی باهام قهر میکنی با اون حرفا

-شعار من اینه تو زندگی بیخیال طی کن.تو هم بیخیال طی کن.راستی این سامی کوش؟رفت دنبال نخود سیاه؟

سامان-من اینجام

صدا زا پشت سرم میومد برگشتم نگاش کردم که نیشش رو شل کرد و گفت:افرین خوشم اومد خوب دختری هستی

-فالگوش وایساده بودی؟پس بابات کو؟

سامان-فرستادمش دنبال نخود سیاه.مزاحمم میخوای خودمم برم ابیشو بخرم بیارم هان؟

من و مهیار خندیدیم اونم نشست.صبحونمو هم بین شوخی ها و کل کل های سه تاییمون کوفت کردم و رفتیم بالا تو اتاق سامان اینا.اخرم نفهمیدم این بابای بدبختشو کجا فرستاد.تا ساعت 12 هم ول بودیم همینجوری.

از بیکاری داشتم گل های فرش رو میشمردم که مهیار گفت:پاشو بریم حاضر شیم فقط زهرا؟

-بله؟

مهیار-میشه تیپ رسمی بزنی؟

-واسه چی؟

مهیار-همونطوری

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:نوچ نمیشه

مهیار-چرا؟

-چون من هر چی عشقم بکشه می پوشم و الان عشقم کشیده تیپ رسمی بزنم اکی؟

دیگه جوابی نداد راشو کشید و رفت سمت اتاقمون.اخی میگم اتاقمون یاد این زن و شوهر ها میفتم هه هه.

رفت تو اتاق منم پشت سرش رفتم.رفتم سراغ کمد یه کت بادمجونی مخمل که جذب و اندامی و اسپرت بودش رو برداشتم.بایه شلوار دمپا دار مشکی و کفش های ورنی عروسکی.مهیار هم یه کت مشکی اندامی از این اسپرت ناناز ها هستن با یه شلوار پارچه ای برداشت و راه افتاد سمت در که بره بیرون {تو پذیرایی سمت کاناپه ها}بپوشه.منم لباسام رو پوشیدم موهامم با تاپ تل محکم کشیدم و بستم که چشمامو کشیده تر میکرد یه خط چشم نازک هم کشیدم البته با آکوآ.رژگونه ی صورتی کثیفم زدم البته خیلی کم که نمیزدم سنگین تر بودم.کیف مشکی خوشکلمم که ست کفشم بود البته کوچیکم بودش برداشتم و رفتم بیرون.منکه رفتم بیرون مهیار هم اومدش سمت اتاق فکر کنم داشت میرفت موهاش رو درست کنه.خلاصه که نشستیم تو ماشین رو راه افتادیم

فصل بیست و نهم

40 دقیقه بعد دم در یه کارخونه ی بزرگ ماشین رو نگه داشت و پیاده شدیم.راه افتادیم سمت کارخونه.کارخونش خیلی بزرگ بودش ،اینقدر بزرگ که با تابلو زده بودن و نوشته بودن مثلا سمت چپ فلش زده بود سرویس بهداشتی ، سمت راست فلش زده بود دفتر مدیر کل و الیفت آخر.

اینقدر رفتیم و رفتیم که رسیدیم به یه در بزرگ سفید از این در ها که تو فیلم های ترکیه ای نشون میده ها.خدایا به ما هم از این کارخونه ها با در هاش عطا بفرما آمــــــــین.

بابای سامان در زد و اول از همه وارد شد بعدش هم مهیار و سامان و من وارد شدیم.یه دفتر خیلی بزرگ بود با دکوراسیون اروپایی شیک دیگه.بالای دفتر یه میز بزرگ بودش با یه لپ تاپ و دم و دستگاه.یه اقای خوشتیپ و صدالبته خوش قیافه که بهش نمیخورد اروپایی باشه و چهره ی شرقی داشت.سنش هم حدودا 40 شایدم بیشتر میخورد.

خلاصه که نشستی فکر کنم الان انگلیسی حرف میزنه منم ترجمه میکنم واسشون اما ای دل غـــافل.ایرانی بودش.

سلام و علیک کردیم و نشستیم .خلاصه بگم که ازمون پذیرایی کردن البته با قهوه و کیک تلخ،که من فقط کیکش رو خوردم.یه نیم ساعتی گذشت این یارو هم مارو کاشته بودش ها.خب یه سوال؟این یارو که ایرانی بودش می تونست ترجمه کنه واسشون دیگه منو واسه چی اووردن؟خو حتما" نمیدونستن که ایرانی هم دارن تو شرکتشون دیگه.

خیلی شیک یه ربعی غاز چروندیم تا بلاخره یارو تصمیم به اومدن گرفت.در باز شد و یه مرد چهارشونه با چهره اروپایی یعنی موهای طلایی و چشمای عسلی و طوسی تو چارچوب در ظاهر شدش.قیافش بدک نبود ولی خو مهیار خودمون چیز دیگریست.اومد جلو سلام و علیک کرد و دست داد.ماهم به پاش بلند شدیم.مرتیکه سیمرغ{معاون شرکت همون ایرانیه} از پشت میز بلند شد و این یارو رفت نشست به جاش.بذار ببینم فکر کنم قبلا ها اسمش رو بهم گفته بودش.اسمش دنیل گابریل بود فکر کنم اره همین بود.

دنیلExcuse me Im so late{معذرت میخوام خیلی دیر کردم}

مهیار-No problem{عیبی نداره}

دنیل-I think mr.simorgh said every think to you am I right?{فکر کنم اقا سیمرغ همه چیز رو بهتون گفته باشن درست میگم؟}

مهیار-about our work?{درمورد کارمون دیگه؟}

دنیل-yes{بله}

مهیار-yes he said{بله گفتن}

دنیل-tomorrow night we have a party because of you and our work can you come?{فردا شب به مناسبت شما و کارمون مهمون داریم می تونیدتشریف بیارید؟}

مهیار-.that's well.we can.thank you{بله این خیلی خوبه می تونیم بیایم ممنون}

خلاصه بگم که کلی حرف زدن البته به من فرصت ترجمه نمیداد که مهیار خودش همه کاره بودش منم بوق بودم نشسته بودم یه گوشه.اقای افتخاری کار ها رو سپرد به ما سه تا و گفتش که تو ایران مشکلی براش پیش اومده و نمی تونه بمونه.به عبارتی یعنی وکالت دادش به ما سه تا.یک کم هم درمور کارشون صحبت کردن.در اصل شر و ور گفتن چیزی هم از حمل مواد مخد نگفتن.ماهم برگشتیم هتل.اون روز هم گذشت و شد فرداش که قرار بودش بابای سامان یا همون آق رییس خودمون برگرده.منم الان نشستم تو پذیرایی و از فرط بیکاری دارم گل های فرش رو میشمرم.به به.خیر سر ننشون بهم گفتن بشین ما بریم یه جایی کار داریم زود میایم.زودشون شده یه ساعت و نیم دیرشون چی میشه.گوشی رو برداشتم و شماره ی خونه رو گرفتم.مهرداد بودش گفت مامانینا نیستن بنابراین کمی اندکی تا قسمتی باهاش صحبت کردم بعدم گوشی رو قطع کردم.یه ذره هم کانال ها رو بالا و پایین کردم تا بلاخره تشریف گندشون رو اووردن.زنگ زدن عععع.پاشدم در رو باز کردم.هر سه تاشون پشت در بودن.سامان زودتر از بقیه اومد تو دستشو انداخت دور شونم و گفت: خواهر گل و گلابم ببخشید دیگه؟

-سه ساعته منو کاشتید اینجا بعد میگی ببخشید؟

مهیار و اقای افتخاری هم اومدن تو

سامان قیافشو مظلوم کرد و گفت:خو نگم؟

اقای افتخاری-دخترم کاری پیش اومدن حا

-عیبی نداره اقای افتخاری ساعت چند پرواز دارید؟

اقای افتخاری-اولا"به من نگو اقای افتخاری بگو اردلان هم خودت راحتی هم من دوما"که دوساعت دیگه پرواز دارم.بریم فرودگاه یالا حاضر شو

-چشم من حاضرم بریم

مهیار یه نگاه به سر تا پام کرد و گفت:با همین لباسا میخوای بیای؟

یه نگاه انداختم دیدم همون لباس ابی ها که سرشون با مهیار جر و بحثم شد تنم بود:اره مگه چشونه؟

مهیار-چشون نیست من از اینا بدم میاد

-بس که بد سلیقه ای

سامان-راس میگه دیگه مهیار مگه ما بهت میگم چی بپوش چی نپوش؟

اردلان خان-بچه بیاید بریم دیرم میشه ها

خلاصه که نشستیم تو ماشین و اردلان خان رو رسوندیم فرودگاه.بعدم خدافظی و این حرفا اونم سوار شد و پرید سمت ایران.ما هم از فرودگاه زدیم بیرون و نشستیم تو ماشین.سامان چون قبلا اومده بود اینجا چندیدن بار خوب بلد بود همه جا رو بنابراین نشست پشت فرمون مهیارم بقل دستش منم پشت نشستم.

سامان داشت کمربندش رو می بست که گفت:زهرا واسه شب لباس داری؟

-نه خیلی هول هولی اومدیم دو سه دست لباس اووردم اخه قرار بود یه هفته بیشتر نشه لباسم نیاووردم واسه شب 

مهیار-منم ندارم سامان برو پاساژ

سامان-منم ندارم پس پیش به سوی پاساژ.

یه ساعتی تا پاساژ راه بودش.دم یه پاساژ شبیه تیراژه خودمون نگه داشت و پیاده شدیم.از مغازه ی اول شروع کردیم به گشتن.نامروت ها همه ی لباس هاشون کوتاه بودش و لختی اونایی هم که بلند بودن یا استین نداشت یا دکلته بود یا کمرش باز بودش.حدودا یه ساعتی داشتیم می گشتیم که خسته شدم.همونجا وسط پاساژ عین کولی ها نشستم زمین و گفتم:بچه ها من خسته شدم چرا یه لباس پوشیده ندارن پس؟

مهیار-منم خسته شدم بلند شو زشته نشستی بازم میگردیم.

سامان-عععع زهرا اون لباسه رو ببین همون مشکیه هم پوشیدس هم خوشکل.

گیج نگاش کردم:کدوم سامان؟

برگرد دقیقا مغازه ی پشت سرت.

بلند شدم وایسادم و برگشتم سمت مغازه هه.راست میگفت خیلی خوشکل بودش.پوشیده هم بودش.یه پیرهن بلند مشکی که تا روی زانو تنگ بودش بعد گشاد میشد مدل ماهی بودش.جنس پارچشم ریون بود.کناراش سنگ دوزی های نقره ای خوشکل و خیره کننده داشت.از رو استینش خط نازک بودش وسط استین بودن.از زیر بقل هم مدل پاشیده بودن ولی تعدادش زیاد بود خیلی ناز بودش.

-راست میگی ها چه خوشکله ولی فکر کنم گرون باشه

مهیار- قیمتش هر چی باشه میخریم فقط بخر بریم

رفتیم تو به فروشنده گفتم سایز smallرو بیاره واسم .رفتم تو اتاق پرو پوشیدمش.خیلی بهم میومد دم سامان گرم خدایی عجب جیگری شدم.

عجب یقه ی قایقی نانازی داره واقعا دست مریزاد با این مدلتون ترکوندید.داشتم خودمو نگاه میکردم که صدای سامان بلند شد.

سامان-زهــرا مردی؟

-نه به کوری چشمت

سامان-پوشیدی بیایم ببینیم؟

-نه وایسا

لباس رو سریع از تنم در اووردم و لباسای خودم رو پوشیدم به جاش.پیرهنه رو برداشتم و رفتم بیرون.

-خوبه همینو میخرم

سامان-چرا نذاشتی ببینیم؟

-بیخی شب می بینی ساعت چنده؟

مهیار به جاش جواب داد:5 و نیم

-ساعت چند باید بریم؟

سامان-8

لباسو دادم به سامان دوس نداشتم بدم به مهیار دست گدایی دراز کنم جلوش غرورم قیدی ویدی میرفت خو.مهیار هم لباسو ازش گرفت و حساب کرد و رفتیم بیرون.یه کیف و کفش ست نقره ای هم پیدا کردم و خریدم .کیفش کوچولو بود خیلی به لباسم میومد.

مهیار هم کت و شلوار مشکی خوش دوخت که خیلی برازندش بود با پیرهن مشکی و کروات مشکی که روش طرح های نقره ای داشت گرفت.سامانم هر کاری کردیم کت و شلوار ست نگرفت به جاش یه کت قهوه ای مخمل کوبیده با شلوار مشکی و پیرهن مشکی گرفت.کرواتم گفت اصلا حرفش رو نزنید که بمیرمم نمیزنم.لباس های اونا رو هم خریدیم و اومدیم بیرون.

سامان-زهرا حتما ارایشگاه هم میخوای بری اره؟

-نه کی گفته؟ 

مهیار و سامان با تعجب نگام کردن و سامان گفت:جون من راست میگی؟اخه همه ی دخترا واسه ارایشگاه سر و دست میشکونن که ...

بیخیال راه افتادم و گفتم:نه من بدم میاد برم هفتاد قلم بمالم عروسیمم به زور بود که رفتم ارایشگاه حالا بیخیال بیاید بریم.سوار ماشین شدیم و رفتیم سمت خونه.ساعت 7 بودش که رسیدیم.

سامان رفت اتاق خودش منو مهیار هم رفتیم اتاق خودمون.قرار بودش که یه خونه بگیرن واسمون که بمونیم اونجا.تا خونه پیدا کنیم مهیار و سامان تو اتاق سامان منم که همونجای قبلی می موندم.علی الحساب با هم رفتیم سمت خودمون.ای کاش میشد جدا نشیم ها آخـــی.زودتر از مهیار پریدم تو حموم و یه دوش یه ربعه گرفتم.اومدم بیرون حولمو پوشیدم.

-مهیار

-مهیار بیا برو حموم دیرمون میشه ها

-هـــوی مهیارهـــــوی

هر چی صداش کردم جواب نداد.رفتم بیرون.اونجا هم نبود بیخیال برگشتم تواتاق.خشک کردم خودمو با حوله.بعدم موهامو سشوار کشیدم و با تاپ تل بستم بالا.والا کی حوصله داره بره ارایشگاه خدا خیر بده مخترع این رو خیلی گرد و خوشکل میکن که موها رو انگار که رفتی ارایشگاه.یک کم کرم زدم.خط چشم مشکی کشیدم یه سایه ی محو نقره ای هم زدم البته خیلی کم بودش.با رژگونه و رژ لب قرمز و حجم دهنده .کفشم رو پوشیدم کیفمم برداشتم رژمو انداختم توش یه نگاه تو اینه کردم.اولالالالا مهیار به قربونم بره عالی شدم و رفتم بیرون.حتما جفتشون اونورن دیگه.رفتم سمت سامانینا در رو زدم.سامان در رو باز کرد.همینجور خیره نگام کرد و گفت:خودتی؟

-نوچ عممه برو کنار بیام تو

-نه بابا؟

دستشو اوورد جلو و لمسم کرد و گفت:وای خدای من واقعیه این خانومه.خانومی میشه بیای زنم بشی

-نوچ نمیشه لوس نشو مهیار رو صدا کن دیر شدا ساعت هشته.

سامان-بیا تو مهیار داره موهاشو درست میکنه

رفتم تو.همون موقع مهیار هم اومد بیرون.با یه برق خاصی نگام کرد بعد روشو کرد اونور و بی تفاوت گفت:حاضری؟

-پ ن پ

مهیا-بریم

رفتیم سوار ماشین شدیم و پیش به سوی مهمونی.

فصل سی ام

دم در یه ویلای بزرگ با نمای سنگ مرمر سفید نگه داشت.یه در آهنی بزرگ سفید و صد البته خوشکل.به نظرم ویلا خونشون خیلی بزرگ بودش اخه از کناز در دیوار های نیم متری میخورد که میله های بلند سفید بود و روش گل های پیچک داشت تا بالا و نمای خوشکلی درست کرده بود.درم که باز بودش خواستم وارد شم که مهیار صدام کرد.

مهیار-زهرا کجا؟

-دارم میرم فوتبال بازی کنم میای؟

مهیار-بیا دستمو بگیر.

-جانـــــم؟امر دیگه ای نداری تعارف نکنا؟

مهیار یدونه از اون نگاه ترسناکاش نثارم کرد که دهنم بسته شد و رفتم.

مهیار-ما دوس دختر و دوس پسریم حواست باشه سوتی ندی گیج بازی هم در نمیاری ازپیش منم جم نمیخوری 

-اولا"خنگ خودتی و هفت جدت دوما"مگه مجرم گرفتی برو بابا

دستشو ول کردم اومدم رامو بکشم برم که از پشت بازومو گرفت و کشید

-هــــــوی چرا وحشی میشی دسته ها

سامان-اقا تموم کنید زشته دم در بیاید بریم تو به اندازه ی کافی دیر شده

مهیار با حرص گفت:حد خودتو بدون

بعدم محکم دستمو گرفت و با خودش برد تو سامانم دنبالمون اومد.رفتیم تو حیاطش خیلی بزرگ بودش و خیلی خوشکل ولی دیگه ذوقی نداشتم که نشون بدم بنابراین بی تفاوت دنبالشون رفتم.

وارد خونه که شدیم دیگه نمیشد که بی تفاوت بود.مستقیم که میرفتی اولین چیزی که میدیدی یه لوستر بزرگ اشرافی بودش.همه جا در و دیوار سنگ گرانیت نسکافه ای بودش.میزهای گرد بلند که با پارچه ی سفید روش رو پوشونده بودن دورتا دور چیده بودن وسط هم پیست رقص بود.هاج و واج داشتیم اینور و اونور رو نگاه میکردیم که یه صدای آشنا ما رو به خودمون آوورد.این مرتیکه ی هیز سیمرغ بودش.

سیمرغ-به به ببین کی اینجاست.خوش اومدید 

بعدم یه نگاه چندش کرد بهم و گفت:چه زیبا شدی زهرا 

جانم؟چایی نخورده پسرخاله شد قند برداشت.

به زور گفتم:ممنونم

سامان با حالت باحال و دهن باز گفت:اینجا کاخه یا خونس؟

سیمرغ خندید و گفت:قابل شما رو نداره

سامان-اون که صد در صد

بادستش به سمت یکی از اون میز گرد ها راهنماییمون کرد و گفت:تشریف بیارید سر این میز راستی چرا دیر اومدید؟

سامان-مشغول جنگ بودیم

سیمرغ با تعجب گفت:جنگ؟یعنی چی؟

سامان-هیچی دیگه.......

میخواست توضیح بده که چون نزدیک من بود یه سقلمه زدم بهش و گفتم:داره شوخی میکنه جناب سیمرغ 

دیگه رسیده بودیم سر میز.

سیمرغ-شما اینجا تشریف داشته باشید الان دنیل جان هم میاد پیشتون راحت باشید تورو خدا

سامان-شماها چرا مبل ندارید؟بدون مبل هم مگه میشه راحت بود اخه خو چلاق میشیم تا اخرش که

سیمرغ قهقهه زد و رفت.مرتیکه ی روانی.

همزمان مقدار نورها تغییر کرد و صدای دنیل از پشت میکروفون بلند شد.البته به انگلیسی حرف میزد من ترجمه میکنم حالشو ببرید.

:خب دوستان همه میدونید جمع شدن ما در اینجا به دلیل حضور و دوستان و همکاران و سهامداران بزرگ شرکتمونه به افتخارشون لطفا"

یهو همه برگشتن سمتمو و شروع کردن به تشویق کردن و دست زدن.یا خود خدا اینا چرا همچین نگاه می کنن؟خودت به داد برس

دوباره رفت بالا منبر:ازتون میخوام از خودتون بدونید دوستانمون رو و اینکه خوش بگذرونید مچکرم

دوباره همه دست زدن و صدای موسیقی لایت بلند شد.نیم ساعتی گذشت.چند نفر داشتن تانگو و عشقولانه میرقصیدن اون وسط بقیه هم سر میز ها داشتن زر میزدن باهم.

داشتم مگس میپروندم از بیکاری سامان و مهیارم که داشتن با این یارو دنیل حرف میزدن.شروع کردم از جپ به راست از راست به جپ وارسی کردن ملت.زناشون که همه تیپ های فجیع زده بودن.همه تنگ و ترش و کوتاه البته خانوم های مسنشون کت و دامن پوشیده بودن.

با صدای این مرد هیزه سیمرغ از فکر بیرون اومدم.

مرتیکه سیمرغ-چرا تو فکری؟

-تو فکر نیستم از بیکاری داشتم ملت رو دید میزدم

سیمرغ-این خانوم زیبا افتخار رقص به این بنده ی حقیر رو میدن؟

مهیار-نامزدم اگه قرار باشه با کسی برقصه اون منم نه شما

بعدم دستم رو کشید و با خودش برد وسط.دستشو گذاشت پشت کمرم من دستمو انداختم دور گردنش ولی یهو کشیدتم هنوز تو شوک بودم.همیشه فکر میکردم این رقص چندش ترین رقصه اما الان دیدم نه بابا اگه با مهیار برقصی عجب حالی میده.

مهیار آروم زیر لب گفت:مرتیکه ی عوضی شیطونه میگه بزنم اسفالتش کنم

-آروم باش بابا بیخی

مهیار-نکنه میخواستی قبول کنی درخواست رقصشو؟

-نه مگه من عروسک خیمه شب بازیم که راحت بیفتم بقل هرکس؟میخواستم قهوه ایش کنم بعدم جفت پا برم تو صورتش.

مهیار یه لبخند محو زد چه عجب ما لبخند اینم دیدیم.

مهیار با یه لحن مهربون که ازش عجیب بود و تاحالا ندیده بودم ازش گفت:خودمونیما امشب خوشکل شدی نمیشه ازت گذشت 

خواستم جواب بدم که همون موقع اهنگ تموم شد.بازم دستمو کشید و از پیست برد بیرون و گفت:حالا زیاد جو نزنتت ها محض دل خوشیت گفتم

-کاملا" مشخص بود تو حال خودت نبودی حرف دلت رو زدی الان دیدی بد گفتی اومد جمع و جورش کنی پیش خودمون میمونه نگران نباش.

دیگه رسیده بودیم سر میز پیش سامان مهیار گفت:تو اینجوری فکر کن

سامان-چی رو اینجوری فکر کن؟

مهیار-هیچی

سامان-ولی چقدر به هم میاید به پای هم پیر شید ایشالا

مهیار-فکر کن یه در صد

-جو زدتتا عمو جون نکنه جدی گرفتی؟

سامان گفت:دمت گرم که به موقع حرف میزنی و پوزه ی این مهیار رو میمالی به خاک

-ما اینیم دیگه 

مهیار راه افتاد و رفت.

سامان به نسبت بلند گفت:حالا چرا قهر می کنی دخترم؟میدونی به دختری که قهر میکنه چی میگن؟میگن شوهر دلش میخواد

مهیار عصبی برگشت سمت سامان و فجیع نگاش کرد.دیگه نتونستم جلو خودمو بگیرم زدم زیر خنده.

مهیار-سامان بیشتر از کوپنت زر نزن مگه نمی بینی دارن شام میدن؟من بعدا"باهات حرف دارم اقا سامان.تو ام نیشتو ببند زهرا

عصبی برگشت و رفت سمت غذار خوری.منم بیخیال دنبالش رفتم.بعد از خوردن غذا و صحبت کردن با چند نفر و آشنا شدن باهاشون زمان بازگشت رسید.خودمونو جمع و جور کردیم و بعدم خدافظی و رفتیم سمت هتل.

فصل سی و یکم

سه ماه از روز مهمونی میگذره.دلم واسه خونوادم لک زده اونا هم همینطور فقط تلفنی می تونیم باهم حرف بزنیم.تو این سه ماه اتفاق های زیادی افتادش.مهیار باهام خوب رفتار میکنه و مهربون شده.یعنی از اون سگ بودن در اومده و همین باعث میشه که هر لحظه بیشتر عاشقش بشم.بگم از سامان.سامان اخلاقش هیچ فرقی نکرده و هنوز خل و چله.با یه دختری به نام آرمینا دوست شده که ایرانیه و خونوادگی اینجا زندگی میکنن.دختر خوب و بانمکیه خیلی هم مهربونه.سامان رو هم دوس داره منم باهاش صمیمی شدم و از اون تنهایی در اومدم.مشکل از سامانه که هنوز نمیدونه با خودش چند چنده.دنیل و سیمرغ هم خیلی بهمون اعتماد پیدا کردن طوری که جریان قاچاقشون رو گفتن بهمون.الان سه ماهه یعنی از اون موقعی که ما اومدیم دارن رو یه پروژه ی بزرگ کار میکنن.شغل شرافتمندانشونم اینه که کوکایین وارد میکنن اعضای بدن خارج میکنن.دمشون گرم چه انسان های فعالین.پروژشون اینقدر بزرگه که خودشون به این خرپولی پول کم اووردن از ما کمک خواستن ما هم که دلـــــــــسوز ساپورتشون کردیم.فردای روز مهمونی رفتیم دنبال خونه گشتیم و یه خونه ی صدمتری پیدا کردیم که ویلایی و خوشکله به سلیقه ی خودمم چیده شده.

امروز یکشنبس و میدونید که تو خارجه یکشنبه ها تعطیله.آرمینا و سامان رفتن تولد یکی از اقوام ارمینا به ما هم گفتن بیاید که مهیار گفت کار داره و قبول نکرد منم نمی خواستم دله بازی در بیارم قبول نکردم البته بیشترین دلیلم هم مهیار بودش.اونم داشت گزارش از کارهای این هفته رو ایمیل میزد منم از بیکاری سرمو انداخته بودم پایین و داشتم به گذشته فکر میکردم.

مهیار-چرا پکری؟

-نیستم

مهیار-چرا بد تو فکری چی غمگینت کرده؟

-نوچ چیزی نیست

مهیار-نمیخوای نگی نگو ولی دروغم نگو

-ای بابا هیچی ازت نمیشه پنهون کردا داشتم به گذشته فکر میکردم

مهیار-به چی گذشته؟

-به اجبار اقابزرگ به اجبارش واسه ازدواج منو سعید به اون دوسالی که ازدواج کرده بودیم به مرگش

مهیار اخماش رو کشید تو هم و گفت:دوسش داشتی؟

-فکر کن یه درصد

مهیار-پس واسه چی ازواج کردی باهاش؟

-به زور بیخیال این داستان سر دراز دارد بخوام بگم بهت میشه یه کتاب گشنت نیست؟

مهیار-چرا خیلی 

-ساعت چنده؟

مهیار-9

-چه زود گذشت

مهیار-بس که تو فکر بودی زمان از دستت در رفت

-الان یه چی درست میکنم بخوریم

مهیار-نمیخواد دیر شده پاشو بریم بیرون بخوریم

-نماز نخوندم اخه

مهیار-بخون 

-باشید

پاشدم وضو گرفتم تو اتاق جانمازم رو پهن کردم و نمازم رو خوندم.جمعش کردم.یه دستی به موهام کشیدم.لباسام خوب بودش.یه تونیک اسپرت قرمز با شلوار لوله تفنگی مشکی.کتونی آل استار قرمزامم می پوشم.موهامم از بالا بسته بودم.یه رژ قرمز به یک کم عطر زدم و رفتم بیرون.

-بریم

مهیار-بریم خانوم کوچولو

-مهیـــــار

مهیار-بله؟

-میشه دیگه نگی بهم خانوم کوچولو؟اخه یاد رمان قرار نبود میفتم که آرتان به ترسا میگفت خانوم کوچولو

مهیار-نمیشه افتاده تو دهنم

-ای بابا بریم ولش کن

پیاده راه افتادیم سمت ساندویچی ای که سر کوچمون بودش.از در که اومدیم بیرون مهیار دستم رو گرفت.یه جوری شدم ولی خو مقاومت هم نکردم

بعد از 10 مین رسیدیم به ساندویچی.دوتا همبرگر گرفتیم.

-مهیار

مهیار-هوم؟؟؟

-بریم این دریاچه هه که تو اون میدونه که نزدیک خونمون هست اونجا بخوریم؟

مهیار-که چی بشه؟

-هیچی دیگه که پسر بشه به مراد دلت برسی

خندید و گفت:یخ میکنن اخه؟

-بابا مگه چقدر راهه؟یه ربع بیشتر نیست تا اونجا میدوییم بعدم میشینیم میخوریم اکی؟

مهیار-ای بابا بریم

زدیم از ساندویچی بیرون.

-بیا مسابقه هر کی مسابقه رو باخت باید همینجوری بره تو دریاچه قبول؟

مهیار-قبول

-بزن بریم

تا خود دریاچه دوییدیم نامرد سرعتش زیاد بودش عین اسب سرعت داشت بیشعور.بلاخره خودش برد.

مهیار-خب برو تو دریاچه یا نه بذار ساندویچمون رو بخوریم بعد برو

داشتم نفس نفس میزدم گفتم:تو با اون لنگ های درازت توقع داری نبری؟نمی بردی جای شک داشت

مهیار-من نمیدونم باید بریم الکی دلیل نیار واسه من

-باشه میرم بشین بخو سرد شد

ساندویچمون رو خوردیم چقدرم خوشمزه بودش.

مهیار-خب پاشو برو

-باشه باو سر حلوا نمیدویی که میرم دیگه

دریاچش یه جوری بودش که از خیابون میرفت پایین مثل رودخونه های خودمون تو جاده چالوش چجورین همونجوری بودش.پاچه های شلوارم رو دادم بالا و هنوز یه قدم برنداشته بودم که مهیار از پشت بازوم رو گرفت:وایسا سه بار بگو آٔقا مهیار تاج سر منه تا بیخیال شم که بری تو 

-عمرا 

مهیار-پس باید سرتم خیس کنی ها 

-باشه

مهیار-خواستم به جوونیت رحم کرده باشم حالا خود دانی

راستی این امشب چه شیطون شده ایول بابا پیشرفت داشت ها

بیخیال پاچه هام شدم و زدمشون پایین کتونی هامو در آووردم و زدم به آب.

آخیــــــــش عجب خنکه چه حالی میده.

فصل سی و دوم

××مهیار ××

وقتی از آب اومد بیرون موهاش تمام خیس شده بود ریخته بود رو صورتش.همیشه از دخترا این تصور رو داشتم که میرن حموم و میان تمام آرایششون بهم میریزه و نمیشه تو صورتشون نگاه کرد.اما زهرا که اومد بیرون وقاعا قیافش معصوم شده بودش.

زد به بازوم و گفت:آٔقا مهیار میخوای روی منو کم کنی؟به من میگن زهــــرا از مادر زاده نشده داداش دیدی رفتم

ولی من همینجوری میخ صورتش مونده بودم.

دستشو جلو صورتم تکون داد که بازم به خودم نیومدم.تو یه حرکت ناگهانی لب هامو گذاشتم رو لب هاش و بوسیدمش.با تمام وجودم بوسیدمش.هیچ کاری نمیکرد هنگ بودش.باورم نمیشد که عاشق شده باشم.دیگه نمیخوام قایمش کنم بهش میگم.

سرمو بردم عقب و گفتم:زهرا دوستت دارم با تمام وجودم میگم که دوستت دارم

××زهرا××

باورم نمیشد که من رو دوس داشته باشه .هنگ بودم تو پوست خودم نمی گنجیدم ولی عکس العملی هم نمی تونستم نشون بدم.دوباره لب هاش رو آوورد نزدیک و با ولع بوسیدتم.با اینکه دوست نداشتم اما دستمو گذاشتم تخت سینش و گفتم:مهیار لطفا"یکی می بینه زشته

مهیار-عزیزم این چیزا عادیه اینجا 

-بریم خونه؟

دستشو انداخت دور گردنم و گفت:بریم ولی تو یه چیزی رو بهم نگفتی؟

خودمو زدم به اون راه و گفتم :چیو؟

مهیار-خودت نمیدونی؟

-نه

مهیار-بگو به جون مهیار

-نمیگم

مهیار-این یعنی دوسم داری

-چه خوش خیالی

مهیار-بگو دیگه بگو بذار روزم کامل بشه

-چی بگم؟

مهیار روبروم وایساد و دوتا دستاش رو گذاشت رو صورتم و گفت:بگو دوس داری؟

تصمیم گرفتم اذیتش نکنم با تمام وجودم گفتم:عاشقتم

بقلم کرد و چند دور چرخوندتم که چنان عطسه ای کردم که بدبخت 10متر از جاش پرید.

مهیار-وای وای اصلا حواسم به لباسات نبود الان سرما میخوری بیا بریم

-بریم 

دستمو انداختم دور کمرش و تا خونه با هم رفتیم.دیگه رسیده بودیم دم در.

مهیار-سامان هم اومده

-مهیار

مهیار-جانم؟

خیلی وقت بود که منتظر همچین لحظه ای بودم.غرق در لذت شدم و گفتم:به سامان بگیم؟

مهیار-چیو؟

-اینو .....این ...اینکه چیز دیگه

خندید و گفت:اون زرنگ تر از این حرفاست بریم تو خودش میفهمه در ضمن خودم بهش میگم نگران نباش.

کلید انداخت تو در و رفتیم تو.از حیاط رد شدیم و رفتیم تو خونه.

دوباره عطسه کردم.داشتیم کفشامون رو در میاووردیم.

مهیار-فکر کنم سرما خوردی بیا بریم قرص بدم بخور

-نمیخواد نه بابا اینقدرام سوسول نیستم که

سامان-به به کجا بودید تا این وقت شب؟

-علیک سلام

مهیار-تو رو سننه؟رفتی تولد قرهاتو دادی الان از ما بازخواست میکنی؟

سامان-چه مشکوک میزنید شما دوتا؟تو چرا لباس هات خیسه؟

-اه سامان برو کنار نصفه شبی بیست سوالی می پرسی؟

مهیار رفته بود تو آشپزخونه از اونجا داد زد:زهرا بیا قرص

-نمـــــــیخورم.

رفتم تو اتاق لباس هامو عوض کردم داشتم موهامو خشک میکردم که مهیار اومد تو.البته با قرص و آب

مهیار-بیا بخور 

-نمیخورم بابا

مهیار-مگه دست خودته؟

-آره

مهیار-نیست

-باشه نمیخوام دلتو بشکونم بده

قرص رو داد خوردم.خودشم تکیه داد به میزتوالت و گفت:بهش گفتم

-جدا"؟چی گفت؟

سامان-هیچی گفتم به پای هم پیر شید

با تعجب بر گشتم عقب.

-تو اینجا چیکار می کنی؟

سامان-هیچی خواستم بگم من میام تو اتاق تو که تختش یه نفرست تو و مهیار برید اونور فقط من نمیخوام عمو بشم حواستون باشه.

برس رو پرت کردم سمتش و گفتم:زهرمار نمیخواد

مهیار-اذیتش نکن سامان بیا بریم شب خوش

سامان-شب بخیر نمیگی به مهیار زهرا؟

-شب خوش

سامان با شیطنت گفت :اینجوری؟

-پس چجوری؟

سامان-نمیدونم بستگی به میل و علاقه ی آقا داره

با حرص نگاش کردم بلند شدم که حمله کنم سمتش مهیار اومد جلوم وایساد.نگاش کردم.آروم لبامو بوسید و گفت:شبت بخیر خانومم

بعدم رو کرد به سامان و گفت:من اینجوری دوس دارم شب خوش زهرا بیا بریم بخوابیم سامی

اونم روش کم شده بود سرشو انداخت پایین و رفت.

منم یک کم به پررو گیزی مهیار خندیدم.دراز کشیدم رو تخت و با فکر کردن به امروز خوابم برد.

فصل سی و سوم

صبح با احساس کشیدن دستی رو موهام بیدار شدم.

مهیار-بیدار شدی؟صبحت بخیر

بلند شدم نشستم و گفتم-وای بکش دستتو از رو موهام مهیار چندشم شد این کارا چیه از تو بعیده؟

مهیار با اخم نگام کرد و گفت:تو چه بی احساسی

-همینه که هست راسی صبحت بخیر

اخماش رو در هم کرد.دیدم اوضاع داره خیط میشه پاشدم گونشو بوسیدم و گفتم:شوخی کردم آقای با احساس

سامان-اوهوم اوهوم یه موقع نگید این جا مجرد نشسته دلش میخواد ها

خندیدیم و گفتم:سامان خان شما که زودتر به آرمینا جونت رسیدی که.

سامان یهو جدی شد و گفت:مهیار بهش گفتی؟

مهیار-نه

سامان -زودتر بگو آمادش کن

-آقا جریان چیست چند چندیم با هم؟

مهیار-هیچی عزیزم برو دست و صورتت رو بشور بیا بهت میگم.

-باعشه

سامان-زهرا ما رو ندید حالا کن دارم میرم پیش آرمینا خدافظ

-مسخره خدافظ

رفتم دستشویی دست و صورتم رو شستم.داشتم میمردم از فضولی که چی میخواد بهم بگه.یا حوله دست و صورتم رو خشک کردم و رفتم بیرون.مهیار تو آشپزخونه نشسته بود پشت میز.

مهیار-بیا صبحونه بخور

-خب مهیار چی میخواستی بهم بگی؟

مهیار-بخور بهت میگم

نشستم رو صندلی دستامو قفل کردم تو هم و با اخم و لجبازی گفتم:تا نگی نمیخورم

مهیار-بخور بچه جون حرف گوش کن

-مهیار اسکلم کردید سر صبحی؟

مهیار-نه والا

-بگو دیگه

مهیار-ای بابا

لقمه ی تخم مرغ دستش بود گرفت سمت دهنم.منم دهنم رو باز کردم ولی عجب خوشمزه بودشا بد چسبید.

با دهن پر گفتم:خب؟؟؟

مهیار سرشو انداخت پایین و گفت:باید بری

لقمه رو قورت دادم و با تعجب گفتم:هــــــــان؟چی میگی؟

مهیار-باید برگردی ایران

داد زدم:چـــــــی؟برگردم ایران؟دیوونه شدی؟

مهیار-آروم باش توضیح میدم واست

-یعنی چی ؟میخوای منو از سرت واز کنی

با اخم گفت:زهرا درست حرف بزن یعنی چی فرصت بده حرف بزنم

پاشدم رفتم تو پذیرایی و گفتم:من هیچ جا نمیرم با تو هم هیچ حرفی ندارم والسلام

نشستم رو کاناپه و پاهامو جمع کردم تو شکمم.

مهیار اومد نشست پیشم دستشو انداخت دورم و گفت:اخه این چه حرفیه میزنی عزیزم؟باور کن واسه خودمم سخته.وایسا بهت توضیح بدم.

یک کلمه هم حرف نزدم.

مهیار-زهرا جان ببین فردا قراره محموله رو بیاریم ایران یعنی راه میفتیم.معلوم نیست چقدر طول میکشه کارمون.میدونی یعنی چی ؟این یعنی مرگ واسه من که ازت جدا بشم.من تازه تونستم به عشقی که خیلی وقته تو قلبم پنهونش کردم اعتراف کنم....

نذاشتم ادامه بده با تعجب برگشتم سمتش و گفتم:خیلی وقته؟

خندید و گفت:قیافتو اونجوری نکن آره خیلی وقته من همون موقع که دیدمت ازت خوشم اومد یعنی دوسال پیش.اول سعی میکردم بگم چیزی نیستش اما من که به هیچ دختری رو نمیدادم حتی فکر کردن بهشون رو هم واسه خودم ممنوع کرده بودم چون فکر میکردم دخترا دنبال پول و ثروت و قیافمن هیچکس خودمو دوس نداره و این حرفا کلا رابطه ی خوبی باهاشون نداشتم بخاطر همین واسم عجیب بود.دقیقا روزی که بهم خبر دادن میخوای ازدواج کنی تصمیم گرفتی ازدواج کنی تصمیم گرفته بودم بهت بگم دوستت دارم ولی نشد.دنیا رو سرم خراب شد و خلاصه اینکه تصمیم گرفتم ازت بدم میاد و متنفرم بشم به خودم میخواستم بقبولونم.تا وقتی که اومدیم اینجا.یادته چقدر باهات دعوا داشتم همش به خودم میگفتم این دختره هیچی نداره؟نه قیافه نه تیپ نه لوندی ولی خب دوستت داشتم و دیشب وقتی از آب اومدی بیرون تصمیم گرفتم بهت بگم.

دهنم اندازه ی غار باز شده بودش گفتم:جلل ملق دمت گرم خدایی عجب آدمی هستی

مهیار-زهرا ازت خواهش میکنم جون مهیار لج بازی نکن خطرناکه این عملیات واست

-چطور که واسه من خطرناکه واسه تو خطر ناک نیست

پیشونیم رو بوسید و گفت:من مردم شغلم اینه می تونم از خودم دفاع کنم ولی تو زنی خیلی خطرها واست هست

-برو بابا عمری رفتم کاراته می تونم از خودم دفاع کنم

بقلم کرد و گفت:قسمت دادم به جون خودم یعنی جون من واست مهم نیس؟

دستمو گذاشتم رو لبش و گفتم:این حرف رو نزن فقط نمی تونم ازت دور باشم

مهیار-واسه منم سخته ولی باید تحمل کنیم گلم باید تحمل کنیم که گیر بندازیمشون حالا نظرت بای دور دور حسابی چیه؟

-میام به شرطی که یه دوربین بخری واسم

مهیار-دوربین؟میخوای چیکار؟

-میخوام قاب کنم بزنم به دیوار با دوربین چیکار می کنن؟

مهیار-باشه عزیزم پاشو حاضر شو بریم

پاشدم رفتم تو اتاق یه زیر سارافونی مشکی با شلوار مشکی و سارافون سفید و کفش عروسکی سفیدام رو پوشیدم.موهامم بستم بالا سرم بازم طبق معمول دم اسبی.بدون آرایش عطر هم زدم و رفتم بیرون.مهیار تو پذیرایی نبود.حتما تو اتاقشه داره حاضر میشه دیگه.رفتم سمت اتاقش در رو باز کردم و رفتم تو.بلوز نداشت یه شلوار کتون مشکی تنش بود و پشتش به من بود داشت لباس انتخاب میکرد.عجب هیکلی داره ها دم ننش گرم چی زاییده.

با خنده برگشت سمتم و گفت:مادر کی چی زاییده؟

خندیدم و گفتم-باز بلند فکر کردم؟

مهیار-اره نگفتی کی؟

-مگه جز تو کسی هست اینجا؟

مهیار-مادر تو هم خوب زاییدتت جیگر

اومد جلو و بقلم کرد و گردنم رو بوسید.داغ کردم گفتم:مهیار الانه که پس بیفتما جون مادرت

مهیار از ته دل خندید و گفت:خیلی با حال و رکی.عاشق همین کاراتم دیگه.باشه تو پس بیفتی که من می میرم بذار تیشرتم رو بپوشم بریم.

رفت سر کمد یه تیشرت مشکی پوشید و رفتیم دم در کفشامون رو پوشیدیم و زدیم بیرون.اول از همه مجبورش کردم واسم یه دوربین بخره.بعد رفتیم دریاچه .همون دریاچه ای که عشقش رو بهم اعتراف کرد.بعدم رفتیم بستنی خوردیم.بعدم رفتیم خرید.میگفت دوس داره لباس بخره واسم.یکی دو تا تاپ خریدیم.یک کم هم گشتیم شام هم خوردیم ساعت 10 شب بود که هلاک برگشتیم خونه ولی سامان نبودش.به مهیار گفتم:سامان نمیاد؟

مهیار-نه می مونه خونه ی آروینا اینا واسه خدافی دیگه غشون کشی دارن می مونه از دلش در بیاره

-باشه

رفتم تو اتاق لباس هام رو با یه دست لباس تو خونه عوض کردم و رفتم بیرون.مهیار مستاصل نشسته بودش رو کاناپه.

با صدای بلندی گفتم:هوی چته تو فکری؟

مهیار-زهرا یه چیزی میخوام بگم موندم که بگم یا نگم

-بگو

مهیار-قول میدی ناراحت نشی؟

-قول

مهیار-میشه امشب یه جا بخوابیم؟ میدونم این درست نیست اما قول میدم کاری نداشته باشیم با هم اکی؟

یک کم نگاش کردم دودل بودم.نمیدونستم باید چیکار کنم.این درست نبود ولی خو اون عشقم بودش باید یه کاری میکردم ناراحت نشه.امشب شب اخره واسه مدت ها نمی بینمش یا شایدم کلا نیاد ارزشش رو نداره بخوام خاطره ی بد از خودم به جا بذارم واسش.

-باشه 

یه چایی دم کردم خوردیم و رفتیم خوابیدیم.

خیلی سخت بود واسم که فردا بخوام برگردم ایران.خیلی ناراحت بودم.

فصل سی و چهارم

یه ماه از اومدنم به ایران میگذشت اما هیچ خبری از مهیار نبودش.نه زنگ میزد نه چیزی منم روز به روز بیشتر نگرانش میشدم اینقدر استرس داشتم و گوشه گیر شده بودم که مامان میگفت<نکنه عاشق شدی کلک؟>.وقتی که از مهیار داشتم جدا میشدم ازش قول گرفتم بهش گفتم:به جون زهرا قسم بخور که بر میگردی.مهیار هم قسم خورد که بر میگرده اما هنوز خبری نشده ازش.

وقتی برگشتم ایران همه ی فامیل اومدن دیدنم از ماموریتم می پرسیدن حالا نیش و کنایه هایی هم که زدن به کنار.عمم{مامان سعید}از همشون بدتر بود انگار پسرشو من کشتم یا ارث باباش رو میخواد ازم اما هیچ کدومشون واسم مهم نبودن.راستی وقتی برگشتم فهمیدم هانیه حاملس و چهار ماهش یعنی وقتی من رفتم لندن حدودا یک ماهش بوده.بچشم پسره همیشه عاشق پسر بودش و بچه ها رو دوس داشت بر عکس من.

با ترانه هم که قهر بودم سر جریانی که من عاشق مهیارم رو به سعید گغته بودش.وقتی برگشتم مامان بهش خبر داده بود با شوهرش و توسکا اومدن دیدنم آشتی کردم ولی خو هنوزم باهاش سر سنگینم.

تو اتاق نشسته بودم دیدم مامان داره صدام میکنه .امروز مهمون داشتیم شامل :عمه فریده و عمه زهره و شوهر ها و بچه هاشون با عموم و زن و بچش .بلند شدم رفتم بیرون.

-بله مامان؟

مامان-زهرا بیا سالاد درست کن تا یکی دو ساعت دیگه مهمون ها میان.

-باشه

نگاه به ساعت انداختم.5 و نیم بودش.شروع کردم به سالاد درست کردن.حدودا نیم ساعتی طول کشید.

پاشدم برم تو اتاقم حاضر شم که مامان صدام کرد.

مامان-زهرا؟

-بله؟

مامان-امروز سر به سر عمت نذار ها هر چی گفت هیچی نگو باشه؟

-برو بابا یه دفعه دیگه حرف مفت بزن همچین جوابشو میدم که تا یه سال بمونه تو تجزیه و تحلیلش زنیکه رو رنگش میکنم که اینقدر با اعصاب من بازی نکنه

مامان با صدای بلند گفت:دختره ی نفهم یه جور حرف بزن به شخصیتت بخوره یه ذره احترام بذار بی تربیت احمق

با صدای مامان بابا و مهرداد هم دوییدن تو آشپزخونه.

بابا-چیشده؟

بدون اینکه جوابشون رو بدم رفتم تو اتاقم.

اصلا حوصله ی عمه رو نداشتم.اصلا حوصله ی هیچی رو نداشتم.دلم واسه مهیار تنگ شده بود.لندن که بودیم واسه خودش و سامان گوشی خریده بود ولی الان هر چی شمارشون رو میگیرم جواب نمیدن یعنی یه چیز انگلیسی بلغور میکنه و میگه خاموش است.

یادمه حدودا چهارده یا پونزده سالم بودش که اینترنت گرفتیم.اون موقع میشستم انلاین رمان میخوندم و هندزفری هم میذاشتم گوشم و اهنگ گوش میدادم مامانم میگفت<زهرا عاشق شده>اینقدر گفت و گفت تا بلاخره بد بخت شدم و عاشق شدم.همیشه سر این حرفش حرص میخوردم ولی هیچی هم نمیگفتم{البته این داستان واقعا جریان خودمه و حقیقت داره}.

با صدای مهرداد از فکر در اومدم:ولش کن از دستش ناراحت نشو

-بیخیال عادتشه

بلند شدم رفتم تو اتاق مامانینا حولمو برداشتم رفتم حموم.نیم ساعتی زیر آب داغ بودم.یه ربعه خودمو شستم و گمشدم بیرون.حوله تن پوشمو تنم کردم و رفتم تو اتاق خودم و در رو بستم.دیدم مهرداد نشسته رو تخت من و عکسایی که با مهیار در حالت های عاشقونه رو اخری انداخته بودم دستشه.حمله کردم سمتش و عکس ها رو از دستش گرفتم.

مهرداد-پس بلاخره عاشق شدی؟

-نه کی گفته؟

بلند شد و به عکس های تو دستم اشاره کرد و گفت:اونا میگن

-نه عکس های معمولیه

مهرداد-اگه تو هفتی من شب چهلم خانوم خانوما منو رنگ نکن که

-برو بابا دلت خوشه عاشقی کیلو چنده؟

مهرداد-بله بله مشخصه کیلویی چنده

-مهرداد سر به سرم نذار برو بیرون اعصابم به اندازه ی کافی از دست مامان خرد هست

مهرداد رفت سمت در.همین که رسید به من وایساد و سرش رو اوورد جلو و گفت:تقصیره منه که مثل خواهر و برادر های دیگه میخواستم مونس و همدم هم باشیم خودت نخواستی بعدم بلند داد زد:مامــــــان

-وای مهرداد.باشه باشه بهت میگم نگو به مامان توروخدا

مهرداد-خب منتظرم

-باشه برای فردا

مهرداد-اکی

رفتش بیرون.اصلا وایسا ببینم من واسه چی اومدم اتاق خودمون؟مگه لباس ها تو اتاق مامانینا نیست؟سریع عکس ها رو چپوندم زیر تخت و رفتم اتاق مامانینا.یه بلوز و شلوار سر همی کتون که شلوارش مشکی بود و تا زیر سینم بود بعد اونجا یه کمربند چرم عسلی میخورد با یه بلوز استین بلند شومیز که چهارخونه ی سبز و مشکی بود پوشیدم.موهامم سشوار کشیدم و محکم کشیدم و جمع کردم بالای سرم.روی کش رو هم با یه تره از موهام پوشوندم.یه خط چشم و رژ گونه و رژلب خوشرنگ اجری هم زدم البته با ریمل فراوون و رفتم بیرون.

مامان با دیدنم اخم کرد و گفت:تو مثلا شوهرت تازه مرده با این تیپ میخوای بیای؟این همه ارایش کردی خجالت نمی کشی؟

نفسمو فوت کردم و گفتم:مثل اینکه سی دیت گیر کرده رو من امشبا ولم کن دیگه.

فصل سی و پنجم 

حالا خوبه کم ارایش کردم.اه من که نمی تونم رژ نگه دارم زودی پاک میشه خودشم میدونه ها بازم گیر میده اه اه اه.اینقدر بدم میاد گیر میده بهم.همیچن شوهرت شوهرتی میکنه انگا نه انگار که خودش بود مخالف ازدواجمون بود.معلوم نیست از چی و کی می ترسه نمیذاره من جواب این عمه خانوم رو بدم بشونونمش سرجاش.همینجور تو فکر بودم و داشتم به آبا و اجدادم فحش خواهر مادر میدادم که آیفون رو زدن.بلند شدم رفتم تو اتاق.از حرصم رِژلبم رو محکم با دستمال پاک کردم.بعدم رفتم دستشویی کامل صورتم رو شستم و با حوله خشک کردم و اومدم بیرون.هانیه و شوهرش و عمه فریده{مامی هانی}با شوهرش اومده بودن.رفتم جلو سلام و علیک کردم و دست دادم.بعدم رفتم تو اتاق یه شال مشکی انداختم رو سرم و اومدم بیرون.بعد از پذیرایی از اینا سری بعدی مهمون ها که شامل:عمه زهره{مامان سعید}و شوهرش و دخترش و شوهرش و بچش و دوتا پسراش با زن و بچشون بودن اومدن.اقا بزرگ هم باهاشون بود.اومدن تو سلام و علیک و این حرفا.عمه زهره که سلام کردم بهش یه پشت چشم نازک کرد واسم و زیر لب خیلی اروم گفت<سلام>.

بیخیال بابا.رفتم نشستم رو زمین کنار هانیه.

در گوشش اروم گفتم:میگم هانی؟

هانیه-چیست ایا؟

-میگم فعالیت تو و شوورت اصلا خوب نبوده ها بعد از دوسال تازه بچه دار شدید. 

یهو چنان زد پس کلم که گفتم مغزم ریخت بیرون.با این حرکتش همه برگشتن سمتمون.دستمو گذاشتم رو سرم و درحالی که میمالیدم با یه لحن باحالی گفتم:ای سنگ قبرت رو بشورم هی.خاک بر سرت نکنن مگه من چی گفتم؟اخ اخ سرم 

عمه زهره -زهرا حالا چیزی نشده که دختر باید سنگین باشه این حرکات یعنی چی؟

-وااا عمه مگه من چی گفتم؟کس دیگه زده پس کلم من باید سر سنگین باشم؟

یه پشت چشم واسم نازک کرد و روشو کرد اونو.این از اولیش حالا اینو چیزی نگفتم سری بعدی چنان حالی ازش بگیرم که بره به بچه محل هاشون تعریف کنه.

خلاصه که تا موقع شام هیچ اتفاقی نیفتاد.بلند شدیم سفره رو انداختیم شام رو که سوپ ول میشه{همون ورمیشل}و قورمه سبزی و ژله ی هلو درست کرده بود ننم.

غذا رو خوردیم سفره رو جمع کردیم و با کمک هانی دوتایی ظرف ها رو شستیم.بعد از شستن ظرف ها رفتم پذیریی و نشستم رو زمین کنار دست زیبا{زن پسره عمه زهره البته پسر بزرگش}.

زیبا-خسته نباشی خانومی

عمه زهره و عمه فریده هم روبرومون رو مبل نشسته بودن و داشتن پچ پچ میکردن.معلوم نیس چی میگن.عمه زهره سرش رو تکون داد و یهو زد زیر گریه.

همه برگشتیم سمتش.با صدای بلند گریه میکرد.به پهنای صورتش اشک میریخت.

بابا رفت سمتش و گفت:آبجی آبجی چیشد؟

عمه زهره با گریه گفت:اخ که چقدر جای سعیدم خالیه امشب دارم دیوونه میشم داداش.

بعد بلندتر داد زد :همش تقصیر این دختر هرزست. با دست به من اشاره کرد.

کپ کرده بودم یعنی چی به من میگه؟

بلندتر از قبل ادامه داد:همش تقصیر اونه.چقدر به سعید گفتم بهش دل نبند.اون یه دختر حروم ........دختر زهرا و دوست پسرش به قول زهرا ثمره ی عشقشه.اگه بابا میذاشت وقتی رفت دخترش رو با خودش ببره الان باعث 

بدبختی من نمیشد.پسر من بخاطر اون خودکشی کرد اون.{اینا رو میگفت و داد میزد و گریه هم میکرد}

با خوردن سیلی ای که اقابزرگ بهش زد ساکت شد.چی؟زهرا؟زهرا کیه؟من ... من یه.... من یه ح..حروم زادم؟چی میگه این؟

جو تو بد سکوتی رفته بودش.هانیه از یه طرف دستم رو گرفته بود و زیبا هم از یه طرف.همشون برگشتن سمتم و منتظر عکس العمل از من بودن ولی من هیچی نمی تونستم بگم.هیچ کاری نمی تونستم بکنم شوک بزرگی بودش واسم.همشون ساکت بودن داشتم خفه میشدم.

یهو حمله بردم سمت عمم.وحشی شده بودم شدید.رٍٰم کرده بودم شدید به به عبارتی افسار پاره کرده بودم.هه هه

حمله بردم سمتش و با داد گفتم:چه زری زدی هان؟فکر کردی عممی هیچی بهت نمی گم؟تا حالا هر چی گفتی هر کاری کردی گذاشتم پای داغ دار بودنت و هیچی نگفتم .موهاشو ول کردم یه قدم رفتم عقب و ادامه دادم:زبون به دهن گرفتم که چی خانوم به دل نگیرن.دیگه به اینجام رسیده{با دست گلوم رو نشون دادم}خسته شدم از دستت.به من میگی حرومزاده؟اصلا این زهرا که میگید کدوم خری هست؟به من میگی بچه ی پدر و مادرم نیستم؟هرکی ندونه تو که خوب میدونی پسرت سرطان داشت.اینجا کسی که بهش ظلم شده منم نه تو و پسرت.منم که به زور وادار به ازدواجم کردید در حالی که عاشق کسی بودم. این یعنی اوج بدبختی برای من.میفهمید یعنی چی؟

اینقدر داد کشیده بودم گلوم میسوخت.نفس کم آووردم و نشستم رو مبل همه سکوت کرده بودن.یهو مامان زد زیر گریه.تند تند نفس میکشیدم نمی دونستم باید چیکار کنم.مهرداد داد کشید:چرا عین بز نشستید زل زدید بهش یکی یه لیوان آب بیاره؟

عمه فریده سریع یه لیوان آب آوورد داد دستم.همشون کپ کرده بودن.من سگ نمیشم سگ نمیشم وقتی که بشم هیچکس جلودارم نیست.

آبو که خوردم سوزش گلوم کمتر شد.

یه نگاه کردم بهشون.همشون با یه ترسی که تو چشماشون بود داشتن نگام میکردن.نه ترس از من.ترس از یه چیزی که نمیدونستم چیه.شایدم واقعا راست میگه زهره؟

یهو جیغ کشیدم:وای نــــــــــــه

مامان اومد بقلم کنه که محکم پسش زدم.

-بکش کنار دستــــتو از همتون بدم میاد همتون عوضی اید.

عمه زهره قاطی کرد بلند شد و با داد گفت:آره بهش بگید بهش بگید بچه ی پدر مادرش نیست بگید ننش چه گُ.... هایی خورده و کیه؟بگید بهش یالا بگید این همه سال ازش پنهون کردید......

اقا بزرگ پرید وسط حرفش و داد کشید:زهره گمشو بیرون دیگه نمیخوام ریختتم ببینم

بلند شدم که باز داد و بیداد رو شروع کنم که اقابزرگ با داد گفت:بشین سرجات.زهره برو بیرون تا نزدم ناکارت کنم بــــــــرو

هممون کپ کرده بودیم.خشم اقابزرگ چیز دیگری بودش.دختر عمه زهره با پسر بزرگش سریع دستش رو گرفتن و مانتوشم دادن دستش و بردنش بیرون.

از عصبانیت سرم داشت می ترکید.گلوم میسوخت و چشام قیدی ویدی میرفت.

آقابزرگ-همتون برید 

عمه فریده:اما بابا......

اقابزرگ-بهتون گفتم برید

مامان با گریه رفت پیش اقابزرگ و گفت:توروخدا بهش نگید خواهش میکنم 

اقابزرگ با تحگم گفت:بیـــــــرون

همشون دمشون رو گذاشتن رو کولشون و رفتن.دیگه داشتم به این نتیجه می رسیدیم که حرفای عمه زهره درسته.

فصل سی و ششم

اقابزرگ-بشین

عین ربات نشستم رو صندلی پشت سرم.

اقابزرگ-وسط حرفمم نپر

فقط سرمو تکون دادم.داشتم از استرس میمردم.که بلاخره تصمیم به گفتن گرفت..

اقابزرگ-دقیقا41سال پیش بودش که تمام مادر مادربزرگت سکته ی قلبی کرد و فوت کرد.مادربزرگت خیلی وابسته بود بهش.بعد از مرگ مادرش افسردگی شدید گرفت.من که هیچی حتی به 4 تا بچه هاش زهره و فریده و علی و مرتضی هم نمی رسید.اصلا گریه نمیکرد.یهو دیوونه میشد و جیغ و داد میکرد.خلاصه که خیلی اوضاعش خراب بودش.به هر دری که زدم نشد.تمام تلاشم رو واسه درمانش کردم ولی خوب نشد که نشد.به حضرت زهرا نذر کرده بودم اگه خوب بشه هر سال روز ولادتش خرج میدم .یکی از دوستام روانپزشک بودش اون موقع هم این رشته خیلی خیلی کم یاب بودش اینم تو خارج از کشور تحصیل کرده بود.خلاصه که خیلی باهاش کار کرد.درصد افسردگیش کم شده بود اما خوب خوب نشده بود.دکترش میگفت اگه حامله بشه خوب میشه.بچه روی روحیش اثر میذاره.خلاصه که زد و حامله شد.وقتی بچه به دنیا اومد دختر بود.تصمیم گرفتم اسمش رو بذارم زهرا.زهرا که به دنیا اومد شادی رو به خونمون آوورد.مادر بزرگت روز به روز بهتر میشد و علاقم به زهرا یه جور دیگه بودش.چون میدونستم باعث این خوشی و برگشتن دوباره ی مادربزرگت به زندگی اونه.خیلی دوسش داشتم و بهش محبت میکردم.با اینکه بچه ها حسودی میکردن ولی جفتمونم زهرا رو یه جور دیگه دوس داشتیم وفرق میذاشتیم بین اون و چهارتای دیگه.روزها میگذشت و شادی به زندگیون برگشته بود.زهرا روز به روز بزرگتر میشد و با شیرین زبونی هایی که میکرد دیگه زندگیون ایده آل ایده آل شده بود.هر چی میخواست واسش تهیه میکردیم و جوری که دوس داشتم تربیتش میکردم.یه دختر خانوم و با ادب.خیلی هم خوشکل بودش.خلاصه که همه چی تموم بود.16سالش که شد کم کم سر و کله ی خواسگارها پیدا شد.ولی نه من نه مادرش دلمون نمیومد شوهرش بدیم و از پیشمون بره.فریده و زهره که شوهر کرده بودن و رفته بودن سر خونه زندگیشون.زهرا میگفت دوس داره رشد کنه و پیشرفت کنه.درس بخونه.ماهم گذاشتیم درس بخونه همیشه هم نمره هاش خوب بود.گذشـــــت.تا اینکه شد 17 سالش.یه دوستی داشت به اسم مهناز.تازه باهاش دوست شده بود تو مدرسه.اصلا دختر خوبی نبود سر و گوشش می جنید.دختره رو ور میداشت میاوورد خونه.از سر و وضعش معلوم بودش که دختر خونواده دار و خوبی نیست.من و مادرش همیشه بهش گوشزد میکردیم که با این دختره نگرد ولی همیشه در جوابمون میگفت<اگرم خوب نباشه به من که کاری نداره ولی مطیمین باشید دختر خیلی خوبیه و رو من هم تاثیر نمیذاره من دوسش دارم نگران نباشید>

کم کم رفتار های زهرا عوض شد.سر به هوا شده بود.زهرایی که ارایش نمیکرد و لباس های بد مدل نمی پوشید کاملا فرق کرده بود.ارایش غلیظ میکرد و لباس های تنگ و ترش و کوتاه و تاپ و این حرفا.همش مهمونی بودش.بدون اینکه به ما بگه می رفت بیرون.اینقدر این کاراش رو تکرار کرد منی که از گل نازک تر بهش نمی گفت یه روز افتادم به جونش و اینقدر زدمش که کارش به بیمارستان کشید.فکر میکردم با اینکارم درست میشه و میشینه سرجاش.اما نه تنها درست نشد که بدتر هم شد.وقتی از بیمارستان برگشت به شدت عصبانی شده بود.همش دعوا میکرد با همه.چند دفعه باهاش حرف زدم ولی گوش نکرد که نکرد.گوشش خریدار نبود.تنها بودش خونه.علی که تازه ازدواج کرده بود.علی که اون موقع 23 سالش بود و تازه زنش داده بودیم.زهرا تهدید میکرد که فرار میکنه.ما هم از ترسمون انداختیمش تو اتاق و در رو روش بستیم.دختر کله شقی شده بود وقتی میگفت کاری میکنه یعنی میکنه.یه روز صبح که از خواب بیدار شدم به مادربزرگت گفتم صبحونه ی زهرا رو ببره تو اتاقش که بده بخوره.خودمم نشستم سر سفره که صبحونمو بخورم اما با صدای جیغ مادر بزرگت ده متر پریدم هوا.رفتم تو اتاق زهرا.مادربزرگت نشسته بود رو زمین و گریه میکرد.زهرا از خونه فرار کرده بود.باورم نمیشد.بلاخره به گفتش عمل کرده باشه.به مرتضی گفتم که حواسش به مادرش باشه و خودم زدم از خونه بیرون و در به در دنبالش گشتم.جلو خونه ی دوستش مهناز رفتم.خونشون رو گشتم دختره رو تهدید کردم اما اثر نکرد قسم میخورد که زهرا رو ندیده.بعد از اون ماجرا مادر بزرگت سکته ی قلبی ناقص کرد.دقیقا 11 ماه از فرار زهرا میگذشت.خیلی دنبالش گشتم اما هیچ اثری ازش نبود.یه روز جمعه خونه بودیم که زنگ درو زدن.زهرا همیشه که زنگ میزد دو ضربه زنگ میزد این نوع زنگ زدن فقط مخصوص خودش بود.قلبم ریخت از تصور اینکه زهرا باشه مردم و زنده شدم.مرتضی خواست بره در رو باز کنه که مانع شدم.خودم رفتم در رو باز کردم.زهرا بودش.سرش پایین بود و آروم اشک میریخت.یهو افتاد زمین و گریش شدت گرفت.خودم مونده بودم.هر کسی جای من بود میزد تو صورتش اما من از دیدنش شوکه بودم.آدمی نبودم که بد رفتار و عبوس باشم آدم منطقی ای بودم.نمیدونم چقدر اونجوری وایساده بودیم که مرتضی اومد حیاط و صداش در اومد.ولی از دیدن زهرا اونم شوکه شد.از جلوی در رفتم کنار که زهرا بیاد تو.درو بستم و رفتیم رو تخت تو حیاط نشستیم .مرتضی رو فرستادم تو و گفتم حواسش باشه مادرش نیاد بیرون.نشستیم رو تخت زهرا که فکر میکرد امن و امانه اشکاش رو پاک کرد و خواست شروع کنه به گریه و زاری و ببخشید و غلط کردم و این حرفا گفتن.بلند شدم رفتم جلوش وایسادم.تازه متوجه شکمش شدم که جلو اومده بود.فهمیدم که خاک بر سر شدم.بیچاره بودم بیچاره تر شدم.یه سیلی جانانه زدم تو گوشش و گفتم:اینی که زدم به جای تمام بلاهایی که سرمون آووردی و تو محل بی آبرومون کردی بود.یکی دیگه زدم تو صورتش و گفتم:اینم زدم برای اینکه باعث سکته ی مادرت شدی

یکی دیگه محکم تر از قبلی ها زدم و گفتم:اینم زدم برای اینکه نتونستی جلوی خودت رو بگیری و دیگه دختر نیستی و بارداری بعدم با داد گفتم:گمشو از خونم بیرون تو دیگه دختر من نیستی.

.اومد بلند شه که جیغش رفت هوا.وقت زایمانش بود.به هر دردسری که بود رسوندمش بیمارستان.وقتی بچه بدنیا اومد فهمیدم دختره.رفتم خونه.مادر بزرگت وقتی فهمید زهرا بارداره سکته کرد و فوت کرد.عشقم مرد و برای همیشه رفت زیر خاک.یه هفته از فوت مادر بزرگت میگذشت که بلاخره خودم رو پیدا کردم و یادم اومد که زهرا رو از بیمارستان مرخص نکردم.رفتم سراغش بیمارستان.بهش گفتم چه بلایی سر مادرش آوورده و دست مریزاد گفتم بهش.بهم گفت هر مجازاتی می خوای منو بکن ولی ببخشتم.منو بچمو منو جونمو ببخش و بذار بیام تو خونت زندگی کنم.فهمیدم خیلی بچش رو دوس داره.یهو یه فکری اومد به سرم.زهرا 16 سالش بود یه خواستگاری داشت که یکی از آشناهامون بود.خیلی زهرا رو دوس داشت.هنوز که هنوز بود حتی وقتی فهمید زهرا فرار کرده کمکم کرد تو پیدا کردنش.میگفت عاشق زهراعه و هر جوری باشه میخوادتش.ولی زهرا ازش خوشش نمیومد.تصمیم گرفتم زهرا رو بدم به اون.با اینکه اینکار واسم سخت بودش ولی بخاطر خوشبختی زهرا مجبور بودم.خلاصه که زهرا رو مرخص کردیم و برگشتیم خونه.روز بعد رفتم سراغش باهاش حرف زدم.بهش گفتم که خودت در جریان فرار زهرا هستی پیدا شده و یه بچه هم داره هنوز سر حرفت هستی؟اونم با جون و دل قبول کرد.به این میگن عاشق واقعی.خلاصه که خیلی بی سر و صدا فرستادیمشون سر خونه زندگیشون.این مشد عند خوشبختی برای زهرا.اون کم کاری نکرده بود.باید مجازات میشد و بزرگترین مجازات براش گرفتن بچش بود ازش.بچش رو ازش گرفتم اولش میگفت هر کاری میکنی بکن باهام ولی دخترم رو ازم نگیر.منم تهدیدش کردم به روح زنم قسم خوردم که دخترش رو میکشم اگه ندتش بهم.اونم قبول کرد.بهش گفتم شرط دیگم هم اینه که به هیچ عنوان دور و بر دخترش آفتابی نشه.تصمیم گرفته بودم بذارمت پرورشگاه ولی علی و سمیه باهام حرف زدن.سمیه میگفت راضیه تو رو بکنه دختر خودش و به اسم خودش واست شناسنامه بگیره.یه مدتی رو مخم کار کردن تا قبول کردم تو رو بدم بهشون......

دیگه بقیه ی حرفاش رو نفهمیدم و افتادم بعدشم همش سیاهی بود و سیاهی

فصل سی و هفتم

وقتی چشمامو باز کردم تو بیمارستان زیر سرم بودم.یه پرستارم داشت آمپول می زد به سرمم.

-خانوم پرستار من برای چی اینجام؟

پرستار-عععع بیدار شدی؟خونوادت که مرد از نگرانی.هیچی بیهوش شده بودی هرکاری کردن به هوش نیومده بودی آووردنت بیمارستان.

با اووردن اسم خونواده دوباره یاد بدبختیم افتادم.

پرستار-بذار برم بگم بیان تو.

-نه نه نمیخواد خواهش میکنم کی مرخص میشم؟

پرستار-نمیشه که امشب مرخص میشی چجوری میخوای بری؟

-چند نفرن؟

پرستار-نمیدونم عزیزم نشمردم که

بعدم یه چیزایی نوشت و رفت بیرون در رو هم بست.چشمامو بستم.یعنی چی زهرا؟اصلا این زهرا کی هست چرا من ندیدمش؟یادمه یه بار داشتن حرف میزدن من بچه بودم اسم زهرا رو اووردن من گفتم کیه؟عمه فریده گفتش که عمته گفتم پس کجاست؟همون موقع اقابزرگ اومد تو حیاط خونشون که نشسته بودیم و گفت:مرده.

خــــــــــدا.اصلا من برای چی وجود دارم چرا نمردم؟اگه مهیار بفهمه من یه ح.ر.و.م.ز.ا.د.ه.ا.م دیگه طرفمم نمیاد چون ح.ر.و.م.ز.ا.د.ه.ها نجس اند.

وای خــــــــــدا.

صدای در اومد ولی چشمامو باز نکردم ببینم کیه خودمو زدم به خواب.

هانیه-زهرا میدونم بیداری بلند شو حاضر شو بریم

لای چشمامو باز کردم ولی حس اینکه جواب بدم رو نداشتم.میخواستم مخالفت کنم بگم نمیام ولی دهنم باز نمیشد نمی تونستم چیزی بگم خودمم نمیدونستم واسه چی هیچی نمیگم.کمکم کرد اماده شدم و باهم رفتیم بیرون.از در که رفتم بیرون همه پشت در نشسته بودن.اقا بزرگ مامان ببخشید زندایی سمیه/دایی علی/شوهر هانیه/عمه فریده ای بابا خاله فریده و شوهرش و بچه های زهره.یه نگاه اجمالی کردم بهشون و سرم رو انداختم پایین.اقابزرگ اومد نزدیک و گفت:خوبی دخترم تو که ما رو نصفه جون کردی؟مردیم و زنده شدیم

هیچی نگفتم حتی اشکمم نمیومد.خیلی بی تفاوت بودم نسبت به همشون.با هم راه افتادیم سمت خونه.

××مهیار××

الان دم در خونه ی زهرا اینا وایسادم.دلم پر میکشه واسش ولی نمیدونم برم تو یا نرم؟وایسم خودش بیاد بیرون برم ببینمش یا نه؟میترسم برم بالا و خونوادش بد برداشت کنن.نمیدونم خیلی گیج شدم.دلم یه ذره شده واسش.الان یه ماه و نیمه که عشقمو ندیدم.حتی صداشم نشنیدم.بلاخره تصمیم گرفتم که برم بالا.یه نگاه به ساعت کردم.4بعد از ظهر بودش.اگه خواب باشن چی؟ولش کن نمی تونم تا جلوی در اومدم نرم ببینمش.

پیاده شدم و رفتم سمت آیفون.زنگ زدم و منتظر شدم.صدای سمیه خانوم اومد:کیه؟؟؟

-منم مهیار سمیه خانوم

سمیه خانوم-مهیار؟؟؟به جا نمیارم

رفتم جلو که قشنگ بتونه ببینتم اخه جلو دیدش نبودم.

سمیه خانوم-ععع مهیار تویی؟بیا بالا که خوب موقعی اومدی

در رو زد و رفتم بالا.سمیه خانوم در رو باز کرد.

سمیه خانوم-سلام مهیارجان خوبی پسرم؟بیا تو

کفشامو در اووردم و گفتم:سلام خوب هستید؟ببخشید مزاحم شدما

رفتم تو.

سمیه خانوم-بفرما بشین پسرم مراحمی این چه حرفیه؟چطوری خونواده خوبن؟ماموریت چیشد؟

-خوبن سلام دارن خدمتتون ماموریت هم جریانش مفصله

از تو اشپزخونه با یه لیوان چای اومد بیرون.

سمیه خانوم-بفرما بخور 

-ممنونم علی اقا خوب هستن؟مهرداد خوبه؟زهرا خانوم چطورن؟

سمیه خانو نفسش رو فوت کرد و گفت:هممون خوبیم ولی زهرا اصلا حالش خوب نیست

چایی جست تو گلوم و بانگرانی گفتم:چرا چیشده؟

سمیه خانوم-اصلا اوضاعم مساعد نیست که بهت بگم

-توروخدا بگید من دارم از نگرانی میمیرم زهرا کجاس؟

سمیه خانوم زد زیر گریه و گفت:تو اتاقشه

بی توجه بهش دوییدم سمت اتاق.در رو باز کردم و وارد شدم.نشسته بود رو تخت و زل زده بود به یه نقطه ی نا معلوم حتی متوجه حضورمم نشد.هووووف خداروشکر حالش خوبه.

در رو بستمو رفتم نزدیکش نشستم و صداش کردم:زهرای من ،عشقم

××زهرا××

سرمو بلند کردم.با دیدنش بلاخره بعد از دو هفته تونستم واکنش نشون بدم.پریدم بقلش.با تمام وجود می بوییدمش.اینقدر تو بقلش موندم سرمو گرفت بین دستاش و آوورد عقب سرم رو.

مهیار-عشق من چش شده بود؟مامانت میگفت ......

نذاشتم حرفش رو ادامه بده لبم رو گذاشتم رو لباش.اولین دفعه بود که من پیشقدم میشدم.خداجونم مرسی دلم چقدر تنگ شده بود واسش.اونم همراهیم میکرد.

سرمو اووردم عقب و گفتم:نمیدونی چقدر دلم واست تنگ شده بود نامرد کجا بودی پس چرا زنگ نزدی؟

مهیار-جریانش مفصله گلم بعدا" میگم بهت مامانت میگفت حالت خوب نیست؟

ایندفعه مانع حرفش نشدم .

-خواهش میکنم منو ببر از اینجا الان دو هفتس که تو اتاقمم تو رو خدا منو با خودت ببر بذار ارامش داشته باشم

مهیار-اخه چیشده گلم؟

-مهیار خواهش میکنم ازت ببرتم از اینجا

مهیار-باشه باشه عزیزم ولی مادرت

داد کشیدم:اینقدر نگو مادر مادر اون مادر من نیست

فهمید که حالم درست و حسابی نیست گفت:باشه عزیزم باشه اروم باش گل نازم من میرم بیرون تو هم حاضر شو بیا بریم دور دور اکی؟

با عجر گفتم:نرو تنهام نذار تو رو خدا تنهام نذار

اومد جلو و مهربون گفت:تنهات نمیذارم عشق من.کجا برم بهتر از پیش تو هان؟نکنه میخوای پیش من لباس عوض کنی؟میخوای من اماده ام ها

یه لبخند بی جون زدم و گفتم:برو منم الان میام

چشماشو باز و بسته کرد و رفت بیرون.منم همینجور شرتکی یه چیزی پوشیدم و رفتم پیشش.سمیه تا چشمش به من افتاد دولا شد زمین رو ماچ کرد و گفت:خدایا شکرت

مهیار-ما داریم میریم شب میارمش

سمیه-باشه پسرم زهرا جان مراقب خودت باش

بدون این که جوابش رو بدم دنبال مهیار رفتم.

فصل سی و هشتم

سوار ماشینش شدیم و راه افتاد.

با یه لبخند خوشکل گفت:خب خانوم خانوما کجا بریم؟

-نمیدونم با تو هر جا باشه میام

مهیار-نمیخوای بهم بگی چیشده؟

-اینجا؟؟؟

مهیار-پس کجا؟ای شیطون عجب کلک شدی نکنه دوس داری بریم خونه؟

یه لبخند بی جون زدم و هیچی نگفتم.

مهیار-آی آی آی ببین سکوت نشانه ی رضاست

یهو جدی شد و گفت:ببین از وقتی که برگشتی چقدر آب شدی؟چیکار کردی با خودت؟

-مهیار خیلی خوشحالم که اومدی

مهیار دم یه ابمیوه فروشی نگه داشت.

مهیار-خب خانومی پیاده بو بریم یه چیزی بخور انرِژی بگیری و بهم بگی چیشده که خانوم خوشکلم رو به این روز انداخته؟

بی حرف پیاده شدم و رفتیم تو ابمیوه فروشی.دوتا معجون سفارش داد با دوتا شیرموز.

مهیار-خب نمیخوای بگی؟

دلم میخواست درد و دل کنم.همین موقع سفارشامون رو اووردن.همزمان با خوردن معجون شروع کردم به گفتن.

همه چیز رو گفتم واسش از همون اول که برگشتم و گیر دادنای عمه، علاقه ی منو مهیار به هم که مهرداد فهمیده بود،تا روز مهمونی و دعوام با عمه و حرفای اقابزرگ و بدبختی ای که سرم اومده بود و افتادنم بیمارستان و افسردگیم و حرف نزدن با هیچکس و خلاصه همه چیز رو بهش گفتم.

تکیه داد به پشت صندلی نفسش رو فوت کرد و گفت:حالا میخوای چیکار کنی؟

-نمیدونم هیچی نمیدونم ولی میدونم دلم نمیخواد برگردم به خونه و ببینمشون به نظرت چیکار کنم؟

مهیار-نمیشه که برنگردی ولی میشه یه کاری کرد.

-چیکار؟

مهیار-من باهاشون صحبت می کنم ازشون میخوام بذارن 3 ،4 روزی با هم بریم شمال.وضعیت روحیت خیلی بده.هم ازشون دور میشی هم روحیت بهتر میشه و می تونی تصمیم بگیری هم اینکه من و تو چند روزی پیش همیم مدام و دلتنگیمون رفع میشه.با یه تیر سه نشون.

یه چشمک خوشکل زد و گفت:چطوره گلی؟

یک کم فکر کردم دیدم پیشنهاد خیلی خوبیه.

-خوبه

مهیار-اوه ساعت هفت و نیمه.کجا بریم؟

-میشه بریم سر خاک ندا؟

مهیار-واسه چی؟

-خیلی وقته نرفتم تازه اون بهترین دوستم بودش همیشه حرفام رو به اون میگفتم دلم واسش تنگ شده خیلی هم تنگ شده.هر موقع دلم میگرفت میومد خونمون تا صبح می شستیم تو اتاقم و با هم حرف می زدیم

مهیار-باشه عزیزم بریم

بلند شد کتشو برداشت پولش رو حساب کرد و راه افتادیم سمت بهشت زهرا.نمیدونم چقدر تو راه بودیم که ماشین رو جلوی دکه ی گل فروشی نگه داشت.یه شیشه گلاب با یه دسته گل مریم خرید و اومد.رفتیم سمت قطعه ی 378.

رفتیم سر خاکش قبرش رو با گلاب شستم و گل ها رو چیدم روش.فاتحه خوندم واسش یک کم هم حرف زدم.آروم که شدم بلند شدم به مهیار گفتم بریم؟

مهیار-بریم عزیزم

دستمو گرفت و رفتیم سمت ماشین.سوار شدیم و حرکت کرد.

-مهیار

با یه لحن شیرینی گفت:جانم؟

لبخند زدم و گفتم:هر موقع میگی جانم چه کیفی میده

مهیار-واقعا"؟

-واقعا"

مهیار-خب واسه چی صدام کردی؟

-میخواستم بگم کی میریم شمال؟

مهیار-چقدر هولی تو؟

-مهیار جای من نیستی نمی تونی درکم کنی

مهیار-راست میگی عزیزم حق با توعه امشب باهاشون حرف میزنم فردا میریم باشه؟

-باشه الان رسیدیم میای بالا؟

مهیار-اوهوم با یه شام تپل چطوری؟

-موافقم

فصل سی و نهم

شام رو که خوردیم راه افتادیم سمت خونه.بازم نمیدونم چقدر تو راه بودیم که رسیدیم.ماشین رو دم در نگه داشت و پیاده شدیم رفتیم بالا.سمیه و علی و مهرداد خونه بودن.یعنی همشون بودن دیگه.دست خودم نیست دیگه نمی تونم بهشون بگم مامان و بابا.

اومدن جلو سلام و علیک و این حرفا ولی من جواب هیچکدومشون رو ندادم رفتم تو پذیرایی.حس اینکه بشینم بیرون رو نداشتم.رو کردم به مهیار و گفتم:مهیار من میرم تو اتاقم بیا خبرشو بهم بده

دیگه منتظر جواب نشدم چون مطمئنا"اگه میموندم با مخالفت شدیدی روبرو میشدم.رفتم تو اتاق و در رو بستم و لباسامو با یه دست لباس تو خونه ی ادیداس عوض کردم و ولو شدم رو تخت.نمیدونم چیشد که چشمام گرم شد و خوابم برد.

صبح با تکون های دستی بیدار شدم.به زور چشمامو باز کردم.سمیه بودش.

غر زدم:اه ولم کن خوابم میاد

کلمو کردم زیر پتو.صداشو شنیدم که میگفت:مگه نمیخوای با مهیار بری شمال؟بیرون نشسته ها

با آووردن اسمش بلند شدم و سیخ نشستم سرجام.جــانم؟شمال؟اونم با مهیار؟

دوس نداشتم زیاد باهاش حرف بزنم بنابراین عین گاو کلمو انداختم پایین و رفتم دستشویی که تو راهرو بین پذیرایی و اتاق خواب بود.قشنگ مهیار رو دیدم که نشسته رو مبل اونم منو دید ولی من عین الاغ صمد بی توجه بهش عین گاو سرمو انداختم پایین و رفتم دستشویی.عملیات لازم رو انجام دادم.هنوز خوابم میومد.اومد بیرون.لنگون لنگون راه افتادم طرف اشپزخونه که دست و صورتم رو بشورم.وقتی داشتم از جلوش رد میشدم زیر لب یه سلام که خودمم به زور شنیدم رو گفتم و وارد اشپزخونه شدم.دست و صورتم رو شستم.سمیه اومد تو اشپزخونه.

سمیه-زهرا ماد صبحونه گذاشتم واست بخور.

جوابشو ندادم و رفتم تو اتاقم.ساعت 20 دقیقه به 10 بود.مهرداد که حتما دانشگاس باباشم که سرکاره.هه چه زود شد باباش.

تصمیم گرفتم خوشتیپ کنم شدید.بلاخره لازم بود دیگه واسه بعد از مدت ها عین جسد بودن.

دیه اواخر پاییز بود و هوا سرد شده بود.بنابراین یه تونیک مشکی ساده ی ساده که حالت زیر سارافونی داشت با یه شلوار لی لوله ی یخی.پانچو ی مشکی و شال پشمی مشکیمو هم انداختم سرم.با پوتین مشکی اسپرت هام تیپم کامل میشه.یک کم هم فقط در حد ریمل و برق لب ارایش کردم که از این بی روح بودن در بیام.رفتم بیرون.نشسته بود رو مبل.

خیلی بی تفاوت گفتم:بریم

مهیار-کجا صبحونه نخوردی

-یه چیزی تو راه میگیرم میخورم

سمیه اومد سمتم یه ساک دستش بود گرفت سمتم و گفت:بیا مادر ساکت رو جمع کردم بیا ببر با خودت مراقب خودتم باش

بی حرف ساک رو از دستش گرفتم.رو کرد به مهیار و گفت:مهیارجان پسرم توروخدا یدونه دخترم رو می سپارم به خودتا

بس که دخترم دخترم کرد از کوره در رفتم و داد زدم:بس کن هی دخترم دخترم میکنه من دختر تو نیستم میفهمی؟من یه ح.ر.و.م.ز.ا.د.ه.ام.کسی که معلوم نیست پدرش کیه؟معلوم نیست می تونه مادرش رو پیدا کنه یا نه؟کسی که نجسّه و هیچکس طرفش نمیاد.من هیچی نیستم هیچی.حتی آدمم نیستم که بخوام دختر تو باشم.

ساک رو پرت کردم زمین و زدم از خونه بیرون.پوتین هام رو پوشیدم و بی توجه بهشون راه افتادم.رفتم پایین.صدای مهیار رو میشنیدم که میگفت:زهرا،زهرا وایسا،توروخدا وایسا

ولی اهمیت ندادم بهش رامو کشیدم و رفتم.نمی خواستم باهاش برم شمال.من یه جور تحمیل میشدم نمیخواستم تُوف سر بالا باشم.

دیگه رسیده بودم سر کوچه اینقدر تند تند می رفتم خیلی زود رسیدم سر کوچه.

خوبم باورکنید...

اشکهارا ریخته ام....

غصه هارا خورده ام...

نبودن هارا شمرده ام...

این روز ها خالیم...ازخشم...نفرت...دلتنگی...وحتی عشق

اشکام سر باز کردن.نمیدونم این روزا واسه چی زرت و زرت گریه میکنم.دیگه کم آووردم نمی تونم محکم باشم بخدا نمی تونم اخه منم آدمم.منم یه دخترم.چرا همه ی بلا ها باید سر من بیاد.نمیدونم کجا بودم و چقدر رفته بودم که دستم از پشت کشیده شد و افتادم تو بقل یکی.سرم رو بلند کردم مهیار بودش.

مسکنی میخواهم ‎

مثل آغوش تو‎

سرم را درآغوش بگیر‎

این درد لعنتی امانم را بریده است ‎

هیچ آرامبخشی اثر نمیکند‎

تو دوای تمام درهایم شده ای

فصل چهلم

××زهرا××

بقلم کرده بود.از حق نگذریم خیلی آروم شده بودم.ولی نه باید از خودم دورش میکردم.نباید میذاشتم که از سر ترحم بهم نزدیک بشه.

یه قدم رفتم عقب و اشکام رو پاک کردم و در حالی که سعی میکردم محکم باشم گفتم:دست از سرم برداد.نمیخوام ببینمت.ولم کن بذار به حال خودم باشم.

یه قدم اومد جلو و فاصلمون رو پر کرد و داد کشید:ولت کنم که بازم عین مرده بری خودتو حبس کنی تو اتاقت؟

مردمی که دور و برمون بودن با تعجب داشتن نگامون میکردن.

عصبانی و بلندتر فریاد زد:ولت کنم که نفهمی داری چه بلایی سر خودت میاری؟مگه چیشده خیلی ها هستن که مثل تو.......

نذاشتم حرفشو ادامه بده مثل خودش بلند داد زدم:مثل من چی؟مثل من یه ح.ر.و.م.ز.ا.د.ه ان؟آره؟تازه میگی چیشده؟بگو چی نشده؟همه چی شده.یه خنده ی هیستریک کردم و گفتم:راستم میگی به تو هیچی نشده که همه ی بد بختی ها سر من اومده.هیچکی منو درک نمی کنه حتی تو که این همه داد از عشق می زنی.بعدم با حرص گفتم:متنفرم ازت متنفر.از همتون بدم میاد.

تند رامو کشیدم و رفتم.خودمم نمی دونستم چیکار میکنم اما دوس نداشتم پیشش وایسم.راه افتادم سمت خونه.

رفتم بالا.سمیه در رو باز کرد و رفتم تو.بی حرف رفتم تو اتاق.اونم هیچی نگفت.لباسامو کندم و با همون لباس زیر رفتم زیر پتو.نمیدونم چجور چشمام گرم شد و خوابم برد.

وقتی چشمامو باز کردم هوا تاریک شده بود.مهردادم نشسته بود رو تختش و داشت با لپ تاپ کار میکرد.پتو رو کشیدم بالا تر چون لباس تنم نبود.

مهرداد وقتی فهمید بیدار شدم برگشت سمتم و گفت:چه عجب خانوم خرس بیدار شدن.ساعت خواب.

بی تفاوت گفتم:برو بیرون

مهرداد-جانم؟برم بیرون؟

-لباس تنم نیس برو بیرون یه چیزی بپوشم

مهرداد-آهان

بعدم بلند شد و رفت بیرون.منم همون لباس هایی که صبح پوشیده بودم رو تنم کردم و رفتم تو پذیرایی.

نشسته بودن تو پذیرایی.

علی-کجا زهرا؟

-میرم قدم بزنم

علی-این وقت شب؟

بی حوصله برگشتم و گفتم:مگه ساعت چنده؟

علی-8

-میخوام در مورد یه مسئله ی مهم باهاتون صحبت کنم نیاز دارم یک کم فکر کنم

خدایا منو ببخش که دروغ گفتن.

سمیه-برو عزیزم 

بی حوصله پوتین هام رو پوشیدم و زدم از خونه بیرون.

رفتم پارک دوازدهم.البته اسمش آزادگان بود چون سر خیابون دوازدهم بود بهش میگفتن پارک دوازدهم.رفتم تو پارک.حدودا یه ساعتی قدم زدم و فکر کردم .به بدبختی هام.به مشکلاتی که پیش اومده.به سمیه و علی و مهرداد به مهیار و رابطمون.اینقد راه رفتم که خسته شدم و راه افتادم سمت خونه.

یه هفته از اون روزی که تصمیمم رو گرفته میگذره.دیشب بلاخره بهشون گفتم میخوام چیکار کنم.گفتم میخوام مادرم رو ببینم.علی گفتش که می شناستش.گفت حتی خودمم می شناسمش.امروز واسه عصر میخوام برم ببینمش.نمیدونم این زن کی هست که با بی فکریش من رو به وجود اوورد ولی بی هوا میخوام برم ببینمش تا امادگی نداشته باشه و دروغ واسم سر هم کنه.خودمم نمیدونم هدف واقعیم از این کارم چیه..خبری هم از مهیار نیستش این همه میگفت دوستت دارم و عاشقتم و این حرفا با یک کلمه ی من که از روی عصبانیت زدم بیخیالم شد.حتی یه اس ام اس هم نداد.

هیچ گاه كسي را دوست نداشته باش، چون دوست داشتن اسارت است و اسارت انسان را به جنون مي كشاند هر گاه کسی را دوست داشتي رهايش كن. اگر به سویت باز نگشت بدان كه از اول هم مال تو نبوده است.

داشتم حاضر میشدم که سمیه اومد تو.بی توجه بهش بافتم رو تنم کردم.

سمیه اومد کنارم وایساد و گفت:قبل از اینکه حرفای اون رو بشنوی باید به حرفای منم گوش کنی.

جوابی ندادم و خودم رو مشغول نشون دادم.با زمین و زمان قهر بودم.

سمیه-خودت تو این چند سال شاهد بودی که چیزی واست کم نذاشتم.عین مادر دوستت داشتم.واسم با مهرداد فرقی نمیکردی حتی عزیز تر هم بودی.خودت شاهدی که همیشه اول به تو محبت میکردم اول واسه تو وسیله میخریدم.هیچی واست کم نذاشتم مثل یه مادر واقعی بالا سرت بودم.نذاشتم هیچ کمبودی داشته باشی.15 سالت که شد تصمیم گرفته بودم بهت حقیقت رو بگم چون منتظر همچین روزی بودم.میدونستم یه همچین روزی میرسه و اون موقع ازم متنفر میشی ولی نذاشتن.اقابزرگ مانع شد گفت هیچ وقت نباید بفهمی.یادته رفته بودیم شمال با عمه اینا و عمو اینات؟یادته مهرداد هی بابات رو تهدید میکرد و میگفت به زهرا میگم اگه فلان کار رو نکنی؟اگه بیسار نکنی میگم بهش؟تو هی میپرسیدی چیه ما نمی گفتیم؟اخرم قهر کردی گریه کردی ولی بهت نگفتیم؟همین جریان بودش.بخدا قسم همون موقع میخواستم بهت بگم نذاشتن.

بی تفاوت شالم رو انداختم رو سرم.یهو زد زیر گریه.دلم کباب شد واسش.اون مقصر نبود که اینجوری شد باعث و بانی تمام بدبختی های من اقابزرگه.

رفتم جلو بقلش کردم و گفتم:گریه نکن تو همیشه مادرم بودی و هستی ولی منم درک کن سخته واسم.

گریش شدت گرفت.سرش رو بوسیدم و زدم از خونه بیرون.قرار بود برم خونش تا ببینمش.هم سمیه هم علی ازم خواستن تا باهام بیان ولی قبول نکردم.میخواستم تنها باهاش حرف بزنم.یه دربست گرفتم و به آدرسی که بهم داده بودش سمیه رو دادم به راننده.بالاشهر تهران بود خونش بابا دمش گرم.

اولالالا.یارو دم یه خونه ویلایی خیلی شیک که معلوم بود خداد تومن پولشه نگه داشت.پولش رو حساب کردم و پیاده شدم.داشتم از استرس میمردم.بلاخره زنگ رو فشار دادم.صدای یه زن بلند شد.صداشم خیلی جیغ و گوشخراش بود

زن-کیه؟

مونده بودم چی بگم.بنا بر این فکر که صد در صد خدمتکار دارن 

گفتم:زهرا خانوم هستن؟

زن-بله هستن شما؟

-بگید یه اشنا به نام زهرا اومده ببینتش بگید بیست و سه سالشه خودش میشناسه.

زنه معلوم بود تعجب کرده گفت:گوشی یه لحظه

همون موقع یه صدای اشنای زنونه بلند شد از پشت آیفون:بله؟؟؟

رفتم جلوی تصویر و گفتم:منم

حدودا 2،3 دقیقه ای طول کشید که در باز شد.

رفتم تو.یه حیاط خیلی خوشکل داشت.یه نگاه اجمالی انداختم و رفتم تو.در ورودی باز شد.از دیدن زنی که جلو روم بود میخکوب شدم سرجام.

فصل چهل و یکم

چــــی؟زهرا خانوم؟مامان مهیار؟یعنی منو و مهیار خواهر و برداریم؟همونجا زانوهام سست شد و نشستم زمین.بی حال شده بودم.دوس داشتم سرش داد و بیداد کنم ولی توانش رو نداشتم.

زهرا خانوم به سرعت دویید سمتم.

زهراخانوم-وای زهرا چت شده؟

از عصبانیت چنان دادی زدم که میخکوب شد سر جاش.

-دست به من زدی نزدی ها

زهراخانوم-ولی دخترم....

با تمام توانی که داشتم داد زدم:بکش کنار دستتو عوضی.

سر دلم باز شد.بلند شدم و گفتم:ازت متنفرم.تو چجور آدمی هستی؟نتونستی جلو خودت رو بگیری اینقدر بدبخت بودی که خودتو به باد دادی و منه بدبخت رو به وجود آووردی که این همه درد و رنج بکشم؟آرررره؟

زهرا خانوم اومد سرش رو انداخته بود پایین و شرمنده بود.مستخدم هاشون اومده بودن بیرون.

همزمان مهیارم اومد بیرون.چون زهرا خانوم جلوم بود منو ندید.

مهیار عصبانی داد زد:کدوم الاغی اینجوری داد و بیداد می کنه؟

با دیدن من کُپ کرد.یه نگاهی که پر از نفرت بود نصیبش کردم و داد کشیدم:تو می دونستی؟تو میدونستی منو تو خواهر برادریم اون وقت بهم نزدیک شدی؟یعنی اینقدر پستی که به خواهر خودتم......

کشیده ای که خورد تو صورتم باعث شد صدامو ببرم.گوشامو سوت کشید و چشمام سیاهی رفت.از سر گیجه نشستم زمین.

مهیار عصبانی با داد گفت:خفه شو اشغال چیزی رو نمیدونی زر نزن

زهرا خانوم رفت جلو وگفت:مهیار پسرم تو رو خدا

مهیار با داد گفت:خودت همه چیو به این زبون نفهم حالی کن بهش بگو من از اولم نمیخواستمش ولی اون خودشو راحت در اختیارم گذاشت بهش حال

کن

بعدم رفت.همونجا نشستم رو زمین دوباره.صدای خرد شدنم رو میشنیدم.

زهرا خانوم با یکی از مستخدم ها کمکم کرد و برد تو خونه.یه شربت شیرین هم یکیشون اوورد.منم نشستم رو مبل.یک کم که خوردم شیرینی شربته حالم رو جا اوورد.

زهراخانوم-حالت بهتره؟

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم.

زهرا خانوم-تا کجا میدونی؟

یه خلاصه از چیزایی که میدونستم و اقابزرگ بهم گفته بود رو بهش گفتم.

زهرا خانوم-خب حالا حرفای من رو گوش بده.

خواستم بلند شم که دستم رو کشید و گفت:خواهش میکنم ازت بشین باید حرفای منم بشنوی؟

-ولم کن من نیومدم که حرفات رو بشنوم فقط اومدم بگم خیلی پستی هم خودت هم پسرتا

زهراخانوم-زهراجان عزیزم خواهش می کنم گوش بده یه فرصت بهم بده حداقل برای حرف زدن.منم یه مادرم.حرفایی که اقابزرگ بهت گفته حدودا درسته ولی نه همش.

حدودا قانع شده بودم.از طرفی هم دوس داشتم حرفاشو بشنوم.

با توپ پر گفتم-بگو میشنوم فقط مختصر و مفید سعی هم نکن که خودت رو بیگناه جلو بدی که مقصر صد در صد خودتی

زهرا خانوم-باشه آروم باش 

ادامه داد:ته تغاری بودم و عزیزکردشون.خیلی دوسم داشتن همیشه حرف حرف من بودش.همه چیز واسم فراهم میکردن منم سعی میکردم جوری که اونا دوس دارن رفتار کنم.همه چیز خوب بود تا زمانی که شد 18 سالم.سر و کله ی خواستگار ها پیدا شد واسم.اقابزرگ میگفت من باید زن مرتضی بشم ولی من قبول نکردم.مخالف بودم.خب سنش از من بیشتر بود 32 سالش بود زن هم داشت.من رو به عنوان زن دوم میخواست.یه بچه ی 6 ساله داشت.

من نمیخواستمش از اونطرف هم صحبت های مهناز که میگفت زیر حرف زور نرو تو باید عاشق بشی و با اون ازدواج کنی.خلاصه نمیدونم اقابزرگ رو چجوری راضی کرده بود که اصلا به هیچکس دیگه راضی نبود و فقط میگفت مرتضی.تو همین گیر و دار بود که واسه اولین بار با داداش مهناز اشنا شدم.تو یه نگاه دل و ایمونمو دادم بهش.عاشقش شدم.قرار بود مرتضی با مرتضی عقد کنم یعنی به زور میخواستن اینکار رو بکنن میگفتش منو همه جوره میخواد ولی من خوشم نمیومد ازش.من مخالف بودم در حدی که کارمون به دعوا و کتک کاری کشید.تهدیدشون کردم که فرار میکنم ولی بدتر شد تو اتاقم زندانیم کردن.فقط میاوردن بهم غذا میدادن و میرفتن.نمیذاشتن از تلفن استفاده کنم.اردلانم میگفت عاشقمه منم مثل خودش بودم و بی تابش بودم.فردای روزی که فرار کردم روز عقدم بود.طبقه ی پایین بود اتاقم.مهناز فهمیده بود که زندانیم کردن.اردلان نصفه شب بود که اومد و دقیقا 5 تا میله ی نازک داشت پنجره ی اتاقم.میله ها رو برید.منم زدم بیرون از خونه با هم فرار کردیم و رفتیم نصفه شب بود نمیدونم کجا می بردتم.وقتی به خودم اومدم دیدم تو یه اتاق خالی ام با یه فرش 6 متری.همون شب بود که اردلان بهم تجاوز کرد و ولم کرد و رفت.دستم جایی بند نبود هیچ کاری نمی تونستم بکنم.خلاصه که رفتم سراغ مهناز ولی عین سگ باهام رفتار کرد.نه راه پس داشتم نه راه پیش.رفتم واسه خودم کار جور کردم.شبا هم همونجا می موندم شده بودم مستخدم یه خونه ی بزرگ .تا اینکه فهمیدم باردارم.9ماهم که شد شدید حالم بد بود نمی تونستم کاری کنم.اخراج شدم از اونجا.مونده بودم چیکار کنم؟رفتم سراغ اقابزرگ بقیشم که دیگه خودت میدونی.با مرتضی ازدواج کردم.مرتضی هم قبلا ازدواج کرده بود دیگه نگو یه بچه هم داشته که 8سالش بودش.همین اقا مهیاری که می بینی بچش بوده.خیلی با مهیار اُخت شدم سعی میکردم باهاش جای خالی تو رو پر کنم.مهیار مادرش بهش محبت نمی کرد.خیلی زن سنگدلی بودش همیشه هم ول بود اینور و اونور.خلاصه که وقتی باهاش ازدواج کردم از مرتضی جدا شد و برای همیشه گم و گور شد.من شدم مامان مهیار.هم اون بهم وابسته بود هم من بهش.تا چند وقت پیش که مرتضی با علی داداش طی تصادفی که مادرت با ماشین مرتضی داشته اشنا میشه.حتی نمیدونستم که کجا زندگی می کنی.اخه اقابزرگ از اون محل رفته بود یعنی همشون رفته بودن.از همونجا دوستی مرتضی و علی شروع شد.یه روز مرتضی اومد خونه و گفت دوستش رو دعوت کرده خونمون.با اینکه خیلی سال میگذشت مگه میشه برادرت رو نشناسی؟وقتی علی رو دیدم انگار دنیا رو بهم دادن از تو بهم گفت همه چیو بهم گفت.اون روزی که اومدیم خونتون به زور راضیش کردم.خلاصه بگم که بعد از اون اقابزرگ نمیدونم چجوری ولی مجبورش کرده بود که بیخیال ما بشه.اونم با مرتضی دعوا کرد و گفت دیگه دور و برت نپلکم گفت ملاقات ما از اول همه اشتباه بوده.مهیار ذره ذره آب شدنم رو میدید بهم گفت که تو رو بر میگردونه پیشم.بهت نزدیک شد بهش گفتم کاری نکن بیفته تو خط عاشقی ولی گوش نکرد.میگفتش که هیچ علاقه ای بهت نداره ولی کم کم عاشقت شد و این رو از چشماش میفهمیدم.روزی که داشتی ازدواج میکردی دیوونه شد به زور آرومش کردیم.اون هنوزم عاشقته ولی میدونی که مغروره.مهیار پسر خوبیه خودم بزرگش کردم میدونم خوش بختت میکنه.

بعدم به نشونه اطمینان کردن سرشو تکون داد و چشماشو باز و بسته کرد.

نمیدونم باید حرف کدومشون رو باور کنم خیلی درگیر شدم و هنـــــــــگ.

فصل چهل و دوم

نشسته بودم رو مبل روبروی زهرا خانوم.یعنی که چی ؟الان خو بابای من کیه؟چند چندیم باهم؟

گفتم:بابام کجاس؟هرچند که بهش نمیشه گفت بابا اون یه حیوون بیشتر نیست کسی که به یه دختر بی پناه تجاوز کرد

زهرا خانوم-مهیار وقتی دبیرستان بود با یه پسری به نام سامان دوس شد.یه روز خونه ی ما بود سامان که باباش اومد دنبالش منم از بیرون میومدم خونه.هیچ وقت چهرش رو یادم نمیره.با اینکه خیلی وقت گذشته از اون موقع ولی هنوزم از صد کیلومتری میشناسمش.اردلان افتخاری.الان اونم وضع مالیش خوب شده.

داد زدم:چــــــي؟؟؟ااردلان خان یعنی الان من....منو سامان خواهر....خوارهر برادریم؟وای خدای من

زهراخانوم سرش رو به نشونه ی تایید تکون داد و گفت-میدونم میشناسیش و تو شرکتش کار میکردی ولی بعد از ماموریتی که با مهیار رفتی بنا به خواست مهیار دیگه کار نکردی.همه چیز رو میدونم.

سرمو انداختم پایین و دولا شدم رو زانوهام و دستام رو حائل گذاشتم روش و سرم رو گرفتم بین دستام.این همه شوک یه جا خدایا؟مگه من چقدر توان دارم اخه؟نمیدونم چقدر تو فکر بودم.وقتی سرم رو بلند کردم چهره ی خندون مهیار رو دیدم که به جای زهرا خانوم نشسته بود و با لبخند داشت نگام میکرد.

-چی میگی واسه چی عین عزراییل نشستی بالا سرم؟

مهیار -میخواست اینقدر تو فکر نباشی خانوم خانوما من به مامان گفتم بره بیرون که باهات حرف بزنم اون وقت تو به من میگی عزراییل؟

تازه یادم افتاد که باهاش قهر بودم.

-راستی من باهات قهر بودم

مهیار خندید و اومد نشست پیشم و گفت:بگم ببخشید اشتی میکنی؟

-نوچ

مهیار اومد نزدیک تر و لاله ی گوشم رو بوسید و خیلی بی مقدمه گفت:زنم میشی؟

-چی ؟من؟زنه تو؟چی فکر کردی راجبهه خودت؟

مهیار سرشو برد عقب و جدی گقت:این یعنی نه؟

-من کی گفتم نه عشقم؟ با کمال میل اصلا همین الان پاشو بریم محضر جیگر.

مهیار زد زیر خنده و گفت:عاشقتم دیوونه

سرش رو آوورد جلو که لب رو بریم تو کارش که با سرفه ی زهراخانوم ده متر از جا پریدیم.

زهراخانوم کل کشید و گفت:مبارکه به سلامتی ایشالا

از خجالت داشتم آب میشدم می رفتم تو زمین.

مهیار پاشد رفت بقلش کرد و گفت:مامان خانوم پسرت داره دخترت رو میگیره ها این یعنی عند خوش بختی

زدیم زیر خنده.

زهرا خانوم اومد پیشم نشست و گفت:منو می بخشی؟

-من شما رو بخشیده بودم شما مقصر نبودی همش تقصیر اردلانه.ببخش اگه توهین کردم بهت

زهراخانوم-یعنی بهم میگی مامان؟

-وقتی مادر شوهرم شدی چرا که نه ؟ولی به عنوان مادر خودم شرمندم مادر من سمیّست پدرمم علی.

زهراخانوم-انتظار نداشتم که ببخشیم تو دلت دریاست دختر همین که به عنوان مادر شوهرتم دوسم داشته باشی قبوله

یه لبخند مهربون نثارش کردم

مهیار به زور اومد بینمون و دستش رو انداخت دور گردنم و گفت:مامان خانوم این زن خودم اگه زن میخوای برو یکی دیگه واسه خودت پیدا کن.بعدم پاشد و رفت.

زدم زیر خنده اخه خیلی باحال گفت.

ناهار رو خونه ی زهرا خانوم خوردم.نیم ساعتی هم نشستم و بلند شدم.

-خب دیگه من برم ببخشید زحمت دادم

مهیار-ععع کجا؟

-میخوام برم با اردلان هم صحبت کنم

مهیار سرش رو انداخت پایین و گفت:اردلانی وجود نداره

با تعجب گفتم:یعنی چی؟

مهیار-تو عملیات وقتی لو رفتیم که پلیسیم پیش اردلان بوده گروگان گرفته بودتش بعدم کشتتش.

نشستم رو مبل و گفتم:پس سامان چی؟

مهیار-اونم هست خدمتتون

-خیلی پسته خدا از سر تقصیراتش بگذره واقعا متاسفم که همچین پدری دارم

زهراخانوم-غصه نخور عزیزم 

زدم زیر خنده و گفتم:فکر کن من یه درصد واسه اون غصه بخورم خب دیگه من برم

مهیار-وایسا می رسونمت راستی زهرا کی بیایم خواستگاری؟

-حالا چه عجله ایه؟

مهیار-خیلی هم عجله دارم

زهرا خانوم-فردا چطوره؟

مهیار سریع گفت عالــــیه زهرا نظرت چیه؟

-باشه

خلاصه که از زهرا خانوم خدافظی کردیم و راه افتادیم سمت خونه.فرداش مهیار اینا اومدن خواستگاریم البته سامان هم باهاشون بود.خیلی زودتر از اون چیزی که فکر میکردم بساط سور و سات عروسی به پا شد.الان تو آرایشگاه زیر دست ارایگشر نشستم.تمام مدت داشتم به این اتفاقاتی که افتاد فکر میکردم.بعد از اینکه مهیار من رو رسوند خونه همون روز به مامان سمیه همه چیز رو درمود خودم و مهیار گفتم.تمام حرفای زهرا خانومم گفتم بهش و ازش معذرت خواستم.از بابا هم همینطور.اونشب زهرا خانوم زنگ زد و قرار خواستگاری رو گذاشت.اولش بابایینا مخالف بودن ولی وقتی دیدن که من کاملا مشتاقم قبول کردن.همون روز زنگ زدم به اقابزرگ و گفتم که میخوام ببینمش.خلاصه که قرار گذاشتم و رفتم پیشش.بهش گفتم که با زهرا خانوم حرف زدم و همه ی حرفایی که زد رو بهش گفتم.گفتم که بخشیدم زهرا خانوم رو البته گفتمم که باعث و بانی همه ی این اتفاقات اقابزرگه.اونم کاملا از کارهاش پشیمون بود.جریان خواستگاری رو هم بهش گفتم.گفتم اگه میخواد ببخشمش بابت تمام بلاهایی که سرم اوورده باید با زهرا خانوم اشتی کنه.اونم قبول کرد یعنی از خداش بود.با عمه زهره هم که کاملا قطع رابطه کردم.

با صدای ارایشگر از فکر بیرون اومدم.

ارایشگر-ببین چی شدی امشب حواست باشه اقا دوماد رو نکشی .پاشو لباست رو بپوش خودتو تو اینه بپوش.

لباس پوف دوس نداشتم بنابراین یه لباس عروس سفید مدل ماهی که پشت گردنی بود و بین جناق سینه تا رو نافم مدل حلال باز بود و بقیشم خیلی قشنگ مدل راه راه های حاشیه ای پولک کار شده بود.نه پولکی که بزنه تو ذوق ها نه.خیلی خوشکل بود.لباسم رو پوشیدم کفشامم پوشیدم.

ارایشگر-حالا برگرد.

خوشکل شده بودم موهام رو مدل خیلی نازی جمع کرده بود و یه ارایش ملیح نباتی و جیگری نشونده بود رو صورتم با رژ لب جیگری.درخواست خودم بود.وقتی رفتم بیرون.مامان سمیه و مامان زهرا بیرون بودن.با دیدنم اشک شوق تو چشماشون جمع شده بود.

خلاصه که یه مدتی هم گذشت و مهیار اومد بالا با فیلمبردار.مات هم شده بودیم که با تذکر فیلمبردار به خودمون اومدیم و خودمون رو جمع و جور کردیم.بعدم رفتیم آتلیه و بعدم تالار.مهمونیمون از هم جدا بود.ولی در کل شب خوبی بود.اخر شب هم برنامه ی عروس برون تا خونه و این حرفا.مهیار خودش نزدیک خونه ی مامانشینا یه اپارتمان 100 متری داشت که خیلی شیک جهازم رو چیده بودم توش.

خونواده هامون با گریه ازمون جدا شدن و بعد از کلی گریه و زاری بخصوص مامان زهرا رفتن.ما هم رفتیم بالا تو آپارتمانش که طبقه ی سوم بود.

کفشامو در اووردم و وارد شدم.

مهیار با شیطنت ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:حالا چیکار کنیم جیگر؟

-هیچی دیگه عین بچه ی خوب لباست رو عوض کن مسواکت رو بزن شماره ی خاله ستاره رو هم بگیر واست قصه بگه که خوابت ببره منم برم کار دارم.

اومدم جیم بزنم که از پشت دستمو گرفت.دستاشو دور کمرم حلقه کرد و گفت:چه کاری مهم تر از من؟

-چیز....یعنی چیز دیگه....

مهیار خندید و گفت:من به بابات قول دادم همیشه پیشت باشم نه من تنهات نیمذارم.

منم خندیدم و گفتم:دارم میرم دستشویی بابام نگفت باهام بیای توالت که گفت؟

مهیار خندید و گفت:تو اتاق منتظرتم 

بعدم راه افتاد سمت اتاقمون.

منم رفتم دستشویی کاری نداشتم الکی دستمو شستمو اومدم بیرون.داشتم از استرس میمردم.رفتم تو اشپزخونه یک کم هم اونجا وقت تلف کردم که صداش در اومد گفت:بیــــــا دیگه باید موهاتو باز کنیم ارایشتم پاک کنی،لباستو کمک کنم در بیاری بعدشم کلی کار داری

بعدم زد زیر خنده.

رو اب بخندی مرتیکه

ناچار راه افتادم سمت اتاق.چقدرم که بدم میاد هه هه

رفتم تو اتاق لم داده بود رو تخت.

با دیدنم نیشش شل شد و دستاشو باز کرد و گفت:بیا اینجا خانومی

رفتم تو بقلش سرمو تکیه داده بودم به سینش و سرم رو انداخته بودم پایین.سرمو گرفت بالا و گفت:تو از من خجالت میکشی؟

سرمو به نشونه ی منفی تکون دادم.با این حرکتم لباش رو اوورد جلو و این بود اغاز شب عاشقونه ی ما.بلاخره بعد از این همه رنج و عذاب به عشقم رسیدم.

خدایا صد هزار مرتبه شکــــــرت.

تو حیاط با ترانه و ندا و چند تا از همکلاسی هامون نشسته بودیم.زنگ ورزش بود.قانونمون بود همیشه زنگ های ورزش بعد از بازی واسشون رمان میگفتم.یکی از رمان هایی که خونده بودم ولی این یکی رو تو همین حین از خودم در اوورده بودم و بهشون میگفتم.

ترانه-وای زهرا دمت گرم عجب رمانی بود حالا نویسندش کی هست؟

خندیدم و گفتم:بفهمید منو میکشید

ندا-اه بگو دیگه الان باید بریم ها زنگ بعد علوم داریم

-هیچی از ذهن خودم گفتم بهتون

فرناز زد تو سرم و گفت:سه ساعته اسکلمون کردی؟

-حالا مگه بد بود؟

ندا و ترانه بقلم کردن و بوسیدنم و ترانه گفت:نخیر ترکوندی زهرا خانوم پیشنهاد میکنم بنویسش نویسنده ی خوبی میشی

-برو بابا شتر در خواب بیند پنبه دانه

بعدم راه افتادیم سمت کلاس

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستایش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

گریستم ، گفتند بهانه است

خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم

پایان

17/11/92

سه شنبه ساعت 12:48