رمان زندگیم سرتاسر شکست | lovingdeath کاربر انجمن نودهشتیاwww.forum.98ia.com

www.negahdl.com

نگاه دانلود

خدا ما رو براي هم نمي خواست ،

فقط مي خواست همو فهميده باشيم ؛

بدونيم نيمه ما مال هم نيست ،

فقط خواست نيمه مون رو ديده باشيم !!!

تموم لحظه هاي اين تب تلخ ،

خدا از حسرت ما با خبر بود ؛

خودش ما رو براي هم نمي خواست ،

خودت ديدي دعامون بي اثر بود

چه سخته مال هم باشيم و بي هم ،

مي بينم مي ري و ميبيني ميرم ؛

تا وقتي هستي اما دوري از من ،

نه ميشه زنده باشم نه بميرم .....

نمي گم دلخور از تقديرم اما ،

تو ميدوني چقدر دلگيره اين عشق ؛

فقط چون دير بايد می رسيديم ...

آره رو دست ما ميميره اين عشق .... 

فصل اول :

بابام : پویان برو بیرون

پویان : دایی تو رو خدا ...

بابام : تو رو خدا چی ؟ بس کن دیگه ... حداقل یه لقمه بردار اندازه دهنت باشه که وقتی گذاشتیش تو دهنت مردم بهت نخندن 

پویان : من مطمئنم ...

بابام : خوشحال شدم از دیدنت دایی جان در اونوره ...

عمه : آرش کارت به جایی رسیده که من ... خواهرتو ... همخونتو ...پسرشو ... داری از خونت میندازی بیرون ؟ ... پویان پاشو بریم ... هرچی نداری غرورتو داشته باش ... چون این داییت هرچی که جلوشرو داره له میکنه ... و نسبتارم یادش رفته ...

بابام : ببین آفاق خودتم میدونی که ... این دوتا به درد هم نمیخورن ... پس بذار همه چیز همین جا ...

عمه : به دختر خودت شک داری یا پسر من ؟

بابا : رک میگم ... پسرت

و فقط صدای یه سیلی اومد و بعدش در به شدت باز شد .

پویان : مامان تو رو خدا صبر کن ...  بابا تو یه چیزی بگو

عمه : پویان به همون خدایی که می پرستیش قسم ، اگه الان با من نیایی دیگه پسری به اسم پویان ندارم ... همونطور که دیگه برادری به اسم آرش ندارم 

تو تمام مدتی که عمه داشت حرف میزد صداش می لرزید لابد فشارشم افتاده بود . همیشه همینطور بود ، عصبانی که میشد صداش می لرزید و فشارش می افتاد .

پویان : از شما که خودتون حالمو میفهمین توقع نداشتم باهام اینجوری کنید 

و تنها صدایی که بعدش اومد صدای آروم بسته شدن در بود و بعد از اونم صدای بسته شدن یه در دیگه که به احتمال صد در صد صدای در اتاق مامانینا بود .

بالاخره از رو پله بلند شدم و راه افتادم سمت اتاقم ، تمام مراسم خواستگاریمو از پشت نرده های استیل راه پله ی مارپیچ خونمون دیدم ، البته به چز این سکانس آخر که فقط صداشونو میشنیدم ، چون بابام ، سعی داشت از خونه بندازتشون بیرون ، در اتاقو بستم و پشتش نشستم ، التماسای پویان تو گوشم زنگ میزد ، دفعه ی پنجمی بود که بابام داشت بهمون جواب رد میداد ولی این بار دیگه عملا از خونه انداختشون بیرون ، دفعه ی پنجمی بود که پویان برای خواستگاریم میومد ولی بابا حتی اجازه نمیداد بیام پایین و من چقدر متنفر بودم از این که زیر سلطه ی اون باشم ، دفعه ی پنجمی بود که داشت پویانو زیر حرفاش له میکرد ولی نمیدونست که بیشتر از پویان داره منو له میکنه .

چقدر با پویان خوش بودم و به لطف بابام دقیق به اندازه تموم اون خوشی ها داشتم زجر میکشیدم .

بلند شدم و رفتم طرف تخت خوابم و دراز کشیدم، اشکامو پاک کردم ، گوشیمو از روی عسلی برداشتم و روشنش کردم ، عکس دسکتاپم یه عکس از منو پویان بود ، توی اون عکس پویان پشت من واستاده بود و دستاشو دور کمرم حلقه کرده بود ، سرشو کج کرده بود و چونه شو گذاشته بود رو سرشونه من ، خیلی عکس قشنگی شده بود ، وقتی بهش نگاه میکردم یاد تمام خاطرات خوبم می افتادم و تو تموم اون خاطرات یا خود پویان بود یا به خاطر پویان بود ، از همون 16 سالگیم تا الان که 22 سالمه . وقتی پویان بهم گفت دوسم داره یه لحظه کوپ کردم یعنی در واقع باورم نمیشد که پویان این حرفو بهم زده باشه ، همیشه خیلی تو مسائل احساساتی محتاط بود ، انقدر که هیچوقت نمیتونستی از قیافش احساساتشو بفهمی ، اصولا علاقشو داد نمیزد ، با کاراش نشون میداد ، ولی تو این 6 سال نذاشته بود به علاقش شک کنم و این برام یه دنیا ارزش داشت ولی الان یکی داشت این ارزشو خورد میکرد و رفته رفته تحمل من هم داشت تموم میشد و چه بد روزی میشه روزی که من فوران کنم .

                                               ***********************************      

صبح با صدای ماشین بابا از خواب بیدار شدم ، ساعت 7:30 بود ، باید میرفتم با پویان حرف میزدم ، امروز باهاش کلاس داشتم ، وضع مالی عمه اینا معمولی بود یعنی میشد گفت نقطه ی مقابل ما بودن ، داییم یا همون شوهرعمم معلم بازنشسته بود و خود پویانم استادیار بود و یه جورایی دستش تو جیب خودش بود ، ولی بابای من یه شرکت بزرگ صادرات و واردات دارو و ابزارهای پزشکی داشت و شاید دلیل اصلی مخالفتش با ازدواج من و پویان همین وضعیت مالی بود ، دلش نمیخواست با پایین تر از خودش وصلت کنه ، براش افت داره که بگن اقلیما ، تک دختر آرش تهرانی ، صاحب یکی از بزرگ ترین شرکت های تجاری ایران ، با پویان حسینی ، پسر سجاد حسینی ، کارمند ساده آموزش و پرورش وصلت کرده ، حتی اگه طرفش از فامیل و یا حتی از پوست و خون خودش بود ، همه فکر و ذکرش پول بود .

کمد مانتوهامو باز کردم و یه مانتوی مخمل بلند و تنگ کرم برداشتم که دکمه های قهوه ایش کج سمت چپ دوخته شده بود و از بالای زانو به بعد دیگه دکمه نداشت ، با شلوار لوله تفنگی قهوه ای و مقنعه پاپیونی قهوه ای و ست کیف و کتونی کرم و قهوه ای ، کلید و جزوه و یه خودکارو کیف پولمو پرت کردم تو کیفم و بر خلاف همیشه حتی یه برق لب هم نزدم ، رفتم جلوی آینه و زل زدم به خودم ، چشمای درشت و وحشی مشکی که با مژه های بلندم قاب گرفته شده بودن ، ابرو های صاف که هیچوقت علاقه ای به نازک کردنشون نداشتم ، گونه های برجسته که زیرشون یکم گود بود و باعث میشد بیشتر به چشم بیان ، بینی و لبای متناسب با صورتم و موهای بلند مشکیم که فرهای درشت داشت جذابیت صورتم و چند برابر کرده بود قد بلند و خوش استیل بودنم هم یکی از دلایلی بود که جذابیتم رو بیشتر کرده بود .

پله ها رو با عجله طی کردم ، تو سالن پذیرایی همه چیز مثل قبل بود ، چایی ها و میوه ها و شیرینی ها دست نخورده مونده بودن و رو دسته ی یکی از مبلا یه چادر مونده بود ، حتما مال عمه بود ، چون تو خونه ی ما روسری هم به زور پیدا میشد . از طرف بابامینا که فقط عمه مذهبی دراومده بود و از طرف مامانمینا فقط مامانم غیر مذهبی دراومده بود ، البته تو هیچکدوم از خونواده ها اجباری نبوده ، خودشون راهشونو انتخاب کردن ، دلم برای آقاجون تنگ شده بود ، تنها کسی بود که پشت من و پویان بود و الان دقیق 2 ساله که کسی حمایتمون نکرده ، صداش و حرفاش تو گوشم زنگ میزد ، همیشه حرفاش با معنی بود ، کم میگفت ولی درشت میگفت . از همون اول باهامون مثل آدم بزرگا حرف میزد ، فقط اون بود که بهمون بزرگی یاد داد . 

باغو رد کردم و از خونه زدم بیرون ، رفتم سر خیابون و آژانس گرفتم و صاف جلوی در دانشگاه پیاده شدم ، پویانم داشت میومد سمت دانشگاه ، صبر کردم تا اونم بیاد و با هم بریم ، ساعت 8:45 بود کلاس اولم ساعت 9:30 با خود پویان بود . پس وقت داشتم باهاش حرف بزنم .

دیگه رسیده بود جلوم ، سریع گفتم : سلام

پویان : سلام ، خوبی ؟

من : اوهوم ، میایی با هم حرف بزنیم ؟

پویان : آره اتفاقا منم باهات یه کار مهم دارم 

من : بریم پارک بغل ؟

پویان : نه ، یکی از کلاسا خالیه ، بیا بریم اونجا ، بعدشم که دیگه کلاس شروع میشه مستقیم بریم همونجا 

من : باشه

راه افتادیم سمت ساختمون معماری و عمران ، رشته هردومون عمران بود . من سال سوم بودم و پویان سال آخر فوق ولی چون هم زمان استاد یار بود و هم درس میخوند داشت ارشدو سه ساله پاس میکرد .

رسیدیم به یه کلاس خالی ، رفتیم تو و نشستیم رو صندلی ها و من بی مقدمه شروع کردم به حرف زدن :

من : به خاطر دیشب ببخشید

پویان : مگه میتونستی کاری کنی و نکردی ؟

من : نه ، شاید حتی اگه می اومدم وضع از اینم بدتر میشد 

پویان : پس معذرت خواهی نکن 

من : خسته شدم ، نمیدونم این چیزا کی میخواد تموم بشه  

پویان : ازت سوال می پرسم جوابمو بده ، حقیقتو بگو ، کارم نداشته باش که بهم برمیخوره یا ناراحت میشم یا چمیدونم از اینجور چیزا ، رکِ رک ... قبول ؟

من : آره ، قبول

پویان : میتونی از اینایی که الان داری دست بکشی ؟

من : مثلا چی ؟

پویان : چمیدونم ، هر چیزی که الان داری ... پول ، ماشین ، خونه و هرچی که مربوطه به پول و اینجور چیزاس  

من : آره انقدر تا حالا داشتم که اشباع شدم ، اونقدر که دیگه بود و نبودشون برام فرقی نداره

پویان : میتونی تو یه خونه 60 متری اجاره ای زندگی کنی ؟ میتونی یه مدت طولانی بدون پول سر کنی ؟ تازه این مسخره ترین و قابل تحمل ترین قسمتاشه

من : اگه دقت کنی میبینی الانم وضعیت همینه 

پویان : آره ، میدونم ماشین 700 ملیونی زیر پاته ولی به خاطر من با تاکسی میری اینور اونور ، اتاقت با تمام دم و دستگاهش 60 متره ، پول نمیخوای چون همه چیز از قبل برات آماده شده ، پس دلیلی نیست پول ببری با خودت

من :داری تیکه میندازی ؟

پویان : نه ، دارم چشماتو وا میکنم ، قبول ... تموم این کارارو کردی ولی پشتت گرمه که پول داری ، ماشین داری ، خونه داری

من : منظورتو بگو ... مقدمه نچین 

پویان : میتونی بدون پول ، فقط با عشق زندگی کنی ؟ میتونی به خاطر عشق ، بیخیال همه چی بشی ؟

من : آره

پویان : حتی اگه از طرف خونواده ها طرد بشی ؟

من : آره

پویان : اول فکر کن بعد جواب بده

 من : اون موقع که باید فکرامو میکردم ، کردم

بلند شد جلوم واستاد ، دستشو کرد تو جیبشو یه جعبه ی کوچیک مخملی قرمز رنگ درآورد . از توش یه حلقه ی ظریف سفید رنگ درآورد و انداخت تو انگشتم . 

پویان : از این به بعد دیگه مال خودمی ، هر اتفاقی که میخواد بیوفته ، برام مهم نیست 

من : .....

همونطوری زل زده بودم به حلقه ی تو دستم ، خیلی ظریف و قشنگ بود ، وسطش یه مروارید درشت بود که دو ردیف نگین ریز از روش رد شده بود ، ساده و شیک 

پویان : چیزی نمیخوای بگی ؟

سرمو بلند کردم و زل زدم تو چشماش 

من : عاشقتم

یه لحظه چشاش برق زد 

پویان : منم 

من : خیلی خوشگله

پویان : خوشحالم که خوشت اومده ، اگه بدونی چقدر وسواس به خرج دادم ، یکم دیگه میگذشت یارو منو از مغازش پرت میکرد بیرون 

من : پویان ... این .... این ... خیلی گرونه

پویان :نیست ، در مقابل تو نیست ، برات هر کاری میکنم اقلیما !!! به خدا خودمم میدونم برام زیادی اقلیما ، ولی نمیتونم ازت بِبُرم

نگاهش کردم ، از اون نگاه های خریدارانه ، بدون اینکه معامله ای در کار باشه ، قد بلند و چهار شونه ، ولی لاغر ، نه خیلی استخونی و نه خیلی پر ، از نظر قیافه خیلی شبیه هم بودیم فقط با این تفاوت که چشمای من درشت تر و وحشی تر بود و پوست اونم تیره تر از من بود ، میشه گفت برنزه بود و موهاش لخت بود و زیر گونش گود نبود.

پویان : گیر نکنم تو گلوت

من : مثلا گیر کنی چی میشه ؟

پویان : خب چیز خاصی که نمیشه ( ولوم صداشو آورد پایین و شیطون گفت ) یعنی اینجا نمیشه توضیح داد ، بعدا شخصا متوجهتون میکنم 

من : اوه اوه خطری شد 

پویان : حالا مونده خطرشو ببینی 

من : ساعت چنده ؟

پویان : 9:15 . چیه ؟ میخوای فرار کنی ؟ 

من : نه واسه چی ؟ کلاس داریم آقای استاد حواس پرت  

پویان : اصلا یادم نبود 

من : حواس پرت شدی رفت 

پویان : حواس پرت مال یه ثانیشه ، وضعم خراب تر از این حرفاس 

من : دیگه زیادی گاز نده ، ترمز سخت میشه . من دیگه میرم سر کلاس 

پویان : یه بار جستی ملخک ، دوبار جستی ملخک ، آخرش که میگیرمت 

من : خدافظ ، زود بیا 

و از در رفتم بیرون ، یه راست رفتم سر کلاس ، همه اومده بودن و تنها جای خالی کنار هیرسا بود ، رفتم نشستم کنارش ، هیرسا دقیق سمت چپم بود .

" قضیه من و هیرسا تقریبا از روز اول دانشگاه شروع شده بود ، اون روز ماشین آورده بودم ، بعد از هزار تا بدبختی جا پیدا کردم ، همین که اومدم پارک کنم یه پرادوی مشکی پیچید بره پارک کنه ، منم که دیرم شده بود و سگ شده بودم دستمو گذاشتم رو بوق و تا جایی که توان داشتم بوق زدم . شیشه دودی بود و نمیتونستم توی ماشینشو ببینم ، شیشه رو داد پایین و گفت : جانم ؟؟؟؟؟؟

من : خیر سرت داشتم پارک میکردم

هیرسا : تو پارک میکردی ، اونوقت خیر سر من ؟

من : دیرم شده بذار پارک کنم برم 

هیرسا : نه که من از روی علافی داشتم جاهای پارک خالیو پر میکردم ، خب منم دیرم شده ها ، ولی خب ... میشه یه کاری کرد که تو دیرت نشه ، منم اگه دیرم شد جاش یه سودی ببرم 

من : بگو 

هیرسا : با من دوست شو

من : چییییییی ؟ 

هیرسا : با – من – دوس - شو

چشام از این همه وقاحت تا ته باز شده بود ، حیف که دیرم شده بود وگرنه میزدم شل و پلش میکردم

هیرسا : چیه زیر لفظی میخوای ؟ حالل دوس شو به اونجاشم می رسیم

دیگه داشت بیش از حد کوپنش پررو میشد و منم حال و حوصله نداشتم ، گاز دادم و یه جای پارک دیگه پیدا کردم . دیرم شده بود و داشتم می دویدم سمت کلاسم ، یهو توی راهرو یه پسره کوبید به سر شونمو گفت : آروم عزیزم ، کلاس هنوز شروع نشده 

برگشتم ببینم کیه که دیدم هیرساس ، خدا دانشگاه و با وجود این بشر به خیر برسونه ، چون این بخواد اینطوری پیش بره زندش نمیذارم . ابرومو انداختم بالا و زل زدم تو چشاش بلکه از رو بره ، اما نه ، این یارو پررو تر از این حرفا بود . زل زد تو چشامو گفت : میرم آب بخورم ، سر کلاس می بینمت

من با این یارو تو یه کلاس بودم ؟؟؟؟؟ عمراااااااا !!!!! اصلا این یارو مشخصات منو از کجا میدونست که فهمیده بود با هم تو یه کلاسیم ؟ اما وقت کم آوردن نبود ، منم باید مثل خودش میشدم ، برگشتم و بهش گفتم : پس لیوانت کو ؟

هیرسا : لیوان واسه تو دارم . می خوای بهت بدمش ؟

دیگه واقعا داشت رو روانم اسکی میکرد . تو اون لحظه کارد میزدی آب طالبی از رگام میزد بیرون . پشتم و کردم بهش و با غیظ گفتم : نــــکـــــبــــــت

و راه افتادم سمت کلاس ، ته کلاس اکیپ دخترا بود و سر کلاس پسرا ، راه افتادم طرف دخترا ، اصولا روابط اجتماعیم خیلی قوی بود و در عرض دو دقیقه با همه رفیق میشدم ولی به نظرم بچه های اون محیط یه جوری نچسب بودن .

من : سلام علیکم خواهران

یکی از دخترا که بعدا فهمیدم اسمش سویداس گفت : به خانم خوشگله ، میذاشتی یه ساعت دیگه می اومدی

خندیدم و گفتم : یه احمق نذاشت ماشینمو پارک کنم ، تا جا پیدا کنم دیر شد

سویدا : کی جرئت کرده بهت جا نده عزیزم

هیرسا : من .... حرفیه ؟

سویدا : نه اتفاقا خیلی کار شایسته ای انجام دادی

هیرسا که نیشش باز شده بود گفت : میدونم

من : عجب آدمایی هستینا

هیرسا : نگو آدم ، بگو گل ، فرشته

و رفت نشست سر جاش ، درست وسط پسرا 

سویدا : بیا بشین دیگه

بعدم دستشو دراز کرد جلوم و خودشو معرفی کرد و منم متقابلا همون کارو کردم

من : تو اینو میشناسی ؟

سویدا : کیو ؟

من : این پسررو 

سویدا : هیرسا رو میگی ؟

من : چمیدونم اسمش چیه

سویدا : آره ، میشناسمش . اسمش هیرسا راده . دو- سه سال بزرگتر از ماس . اول رفته سربازی بعد دانشگاه ، دیگه چی بگم ؟

من : از کجا میشناسیش ؟ 

سویدا : دوست پژواکه

من : حالا پژواک کیه ؟

سویدا : نامزد من

من : آهان 

خندید و گفت : خیلی پسر خوبیه تضمینش میکنم 

من : معلومه

سویدا : یه ذره شیطون هست ولی پسر خوبیه

من : همش یه ذره

سویدا : دیگه چونه نزن

برگشتم و به هیرسا نگاه کردم ، قد بلند و هیکلی بود ، قشنگ معلوم بود رو هیکلش خیلی کار کرده بود ، موهاش یه رنگی بین زیتونی و قهوه ای بود ، به نظرم رنگ موهاش خیلی تک بود و چشماشم یشمی بود و تو صورتش خیلی به چشم می اومد  مخصوصا که رنگ پوستشم سبزه بود .

دیگه با کسی نتونستم زیاد صمیمی بشم ، یعنی خیلی یخ بودن خوشم نیومد .

تا یه مدت هیرسا خیلی روم پیچ شده بود و ول کن نبود ، وقتی رفت و آمدامو با پویان دید سعی کرد به اون نزدیک بشه ، البته از طریق پژواک کارش خیلی راحت شده بود ، چون پژواک دوست صمیمی و همکلاسی پویان بود . دیگه انقدر صمیمی شده بودن که همه جا با هم بودن ، منم برام مهم نبود که دلیل نزدیک شدنش به پویان چیه ، همین که دیگه دست از سرم برداشته بود برام کافی بود.

 تقریبا وسطای سال اول بودم که یه روز چون پویان کار داشت ، هیرسا اصرار کرد که منو برسونه و منم قبول کردم . تقریبا وسط راه بودیم که هیرسا گفت : تو و پویان چه نسبتی با هم دارین ؟

 من : دو طرفه دختر دایی و پسر عمه ایم 

هیرسا : دو طرفش یعنی چی ؟

من : یعنی من هم دختر عمشم و هم دختر داییش و اونم هم پسر عممه و هم پسر داییم 

هیرسا : آهان ، فقط همین ؟

من : یعنی چی فقط همین ؟

هیرسا : یعنی چیز دیگه ای بینتون نیس ؟ آخه خیلی با هم صمیمی میزنین

من : بهت نگفته ؟ 

هیرسا : گفته بود که دیگه نمی پرسیدم

من : لابد دلیلی ندیده که توضیح بده

هیرسا : شایدم اشتیاقی از طرف من ندیده

 حالا هرچی: من

هیرسا : جوابم هیچکدوم اینا نبود 

 حالا به فرضم که بفهمی اوضاع چه فرقی می کنه ؟: من 

هیرسا : تکلیفم معلوم میشه 

ابروهامو انداختم بالا .

هیرسا : نگو نفهمیدی که ازت خوشم اومده و دارم به هر دری میزنم که بهت نزدیک بشم و ... 

صداش داشت هر لحظه بلند تر میشد و همزمان منم عصبی تر میشدم .  

من : حالا که چی ؟

هیرسا : چیزی بینتونه ؟ 

من : آره

هیرسا : شما که با هم ... 

من : چرا اتفاقا

یهو ترمز کرد و ماشین وسط اتوبان واستاد و صدای بوق ماشینای پشت سرش توصدای دادش که میگفت : چــــــی ؟ گم شد

دیگه نمیتونستم اون جو و تحمل کنم از ماشین پیاده شدم و درو کوبیدم بهم و آژانس گرفتم و رفتم خونه . بعد از اون جریان هیرسا تا دو هفته سر کلاس نیومد و وقتیم که اومد مستقیم اومد پیشم و گفت : به خاطر اونروز معذرت میخوام ، من از چیزی خبر نداشتم ، فراموشش کن ، به پویانم چیزی نگو ... لطفا

اونروز خیلی مظلوم شده بود ، وقتی ناراحت میشد خیلی آروم میشد . از اونروز تا حالا هم شدیم دوستای معمولی ، بعضی اوقات نگاه های خیرشو حس میکنم ، با اینکه بعضی اوقات واقعا اذیت میشم ولی به روم نمیارم یعنی کار دیگه ای هم نمیتونم بکنم "

یهو در کلاس باز شد و پویان اومد تو ، دو دقیقه بعد از اومدنشم شروع کرد به درس دادن ، همیشه عادتش بود یه ثانیه رو هم از دست نمیداد و همین اخلاقش بود که راهمون تو آینده عوض کرد ، بدون اینکه خودمون بخوایم .

پشتش به ما بود و داشت رو تخته می نوشت و منم داشتم وراندازش میکردم ، واقعا هیچی از درس نمیفهمیدم ، همونجور زل ده بودم به پویان که یهو هیرسا با صدای آروم ولی لرزون گفت : این چیه اقلیما ؟

عین منگا سرمو برگردوندم طرفش 

من : چی گفتی ؟ 

هیرسا : گفتم این چیه ؟

از لحن حرف زدنش معلوم بود عصبانیه ، رگ گردن و پیشونیشم زده بود بیرون و داشت عمیق نفس میکشید اما صداش همچنان آروم بود . 

هیرسا : لال شدی چرا ؟ 

رد نگاهشو گرفتم و رسیدم به حلقه ی دستم .

من : حلقس دیگه 

هیرسا : خودم میدونم حلقس ، مال کیه ؟ کی اونو انداخته دستت ؟ 

من : به نظرت به جز پویان مال کی میتونه باشه ؟ 

هیرسا : اون که گفت نشد ... 

و بلند شد و از کلاس رفت بیرون ، بدون هیچ حرفی فقط از کلاس رفت بیرون .  تعجب از صورت همه می بارید . معنی کارشو دلیل عصبانیتشو نفهمیدم ، اصلا بهم فرصت تجزیه کردن حرفاشو نداد ، اما اون لحظه انقدر خوشحال بودم که این رفتار عجیب هیرسا اصلا به چشم نمیومد .

بعد از یه ساعت کلاس تموم شد ، یه ساعتی که هیچی ازش نفهمیدم . داشتم وسایلامو جمع میکردم که یهو سویدا اومد پیشمو گفت : به نظرت این چش شده ؟ 

من : کی ؟

سویدا : تو چرا انقد منگی اقلیما ، من موندم تو و هیرسا چه طور یه سره تو این سه سال همش شاگرد اول دوم شدید

من : جملتو تصحیح میکنم من اول دوم میشم ، اون همیشه اول شده

سویدا : آره راست میگی ، یادم نبود اون یه دور بیشتر از تو کتاباشو میجواِ

من : بیا بریم کم غر بزن دختر ، من موندم این پژواک چی میکشه از دست تو

وارد راهرو شدیم و رفتیم سمت بوفه ، همیشه قرارمون همین بود ، من و پویان و هیرسا و پژواک و سویدا ، بعد از کلاس جمع میشدیم تو بوفه 

سویدا : آخ گفتی پژواک داغ دلم تازه شد دعا کن این سالای آخرم زود تموم شه بریم سر خونه زندگیمون ، خسته شدم . حالا اینارو بیخیال به نظرت هیرسا چش شده ؟

من : نمیدونم همین که حَلـ ...

پژواک : وای خدا ، چقدر تند میرین صبر کنین دیگه 

سویدا : وای عزیزم ندیدمت

سرمو کردم تو کیفمو ادای بالا آوردنو درآوردمو گفتم : عققققققق 

سویدا : ای کثافت

من : من یا تو ؟ 

سویدا : معلومه ... تو . این پویان کو ؟ بدم یه دستی تو تربیتت ببره

پویان : هروقت پژواک تونست تو رو تربیت کنه ، منم اقلیما رو تربیت میکنم

هیرسا : کدوم گوری این شما ؟ بیایین دیگه

پویان : چی شده ؟ 

هیرسا : هیچی 

پژواک : اصلا اینو بیخیال ... بیا بگو ببینم خواستگاری چی شد

پویان : هیچی با احترام تمام از خونه با اردنگی پرتم کردن بیرون

هیرسا : از حلقه دست اقلیما معلومه

سویدا : کو ؟

من : حالا بیایین بریم تو بوفه ، بعد  

رفتیم تو بوفه و طبق معمول گوشه ترین جا نشستیم .

سویدا : ببینم

من : چیو ؟ 

سویدا : وای خدا منو نجات بده ، حلقتو دیگه

دست چپمو گرفتم طرفش و اونم مثل این ندید بدیدا داشت با دهن باز نگاهش میکرد .

سویدا : اینکه خیلی خوشگله اقلیما 

من : مگه قرار بود زشت باشه ؟

سودا : نه ولی این از سرتم زیاده

من : هوییییییییییییی

سرمو بلند کردمو به هیرسا که رو به روم نشسته بود نگاه کردم ، دستاشو مشت کرده بود دور لیوان چاییشو لیوان و فشار میداد ، زل زده بود به حلقه ی دستم و حتی پلکم نمیزد .

سودا : فکر کنم این یه چیزی زده ها

یهو هیرسا بلند شد و رفت سمت در و گفت : بچه ها من کلاس دارم ، فعلا

و رفت .

پویان : مگه شما بازم امروز کلاس دارید ؟

من : نه

پویان : پس این چش بود ؟

من : نمیدونم ، اصلا حرف نمیزنه

سویدا : بچه ها من خیلی خستم دیگه میرم 

من : کلاس داری ؟

پویان : آره یکی دیگه دارم

من : برم یا بمونم با هم بریم ؟

پویان : نه بابا بمونی که چی ؟ برو

من : پس خدافظ 

پژواک : خدافظ

پویان : خدافظ رسیدی ..

من : حواسم هست زنگ میزنم

رفتار هیرسا به نظرم خیلی عجیب بود ، یعنی واقعیتش تا اون روز اونقدر جدی نگرفته بودمش ، نه خودشو و نه احساساتی که ازشون اسم میبرد . هفت روز هفته رو با یکی بود بعد توقع داشت میگه دوست دارم منم بگم منم عزیزم . وقتی بهم گفت بهم علاقه داره واقعا بهم بر خورد ، این حرفش برام از صدتا فحش بدتر بود ، یعنی من انقدر جلف و سبک بودم که یکی مثل هیرسا بهم اظهار علاقه کنه ؟؟؟؟؟

جلوی در دانشگاه واستاده بودم که یه فراری زرشکی که روش با رنگ قرمز طرح زده شده بود جلوی پام ترمز کرد ، محل ندادم و راهمو به موازات پیاده رو ادامه دادم .

- اقلیما ... یه دقیقه بیا ... کارت دارم

برگشتم ببینم کیه ، هیرسا بود ، چرا صداش این شکلی شده بود ؟؟؟؟؟ یه پاشو از ماشین آورده بود بیرون و دستشو گذاشته بود بالای ی در . موهاش آشفته بود و چشاش قرمز به نظر میرسید .

رفتم طرفش که گفت : بشین ، می رسونمت

 میخورد.  BLENDS   بود ولی بیشتر بوش به PRINCE یا شایدم   BLENDS سوار که شدم بوی سیگار زد تو دماغم فکر کنم  

در هر صورت هرچی که بود. بوش خیلی خوب بود ، شروع کرد به حرکت کردن ، 10 دقیقه ای میشد که راه افتاده بود ولی یه کلمه هم حرف نزده بود ، دیگه داشت کلافم میکرد ، سعی کردم به جای پاچه گرفتن من شروع کننده باشم .

من : ماشین جدیده ؟

هیرسا : مال من نیست 

من : پس لابد دزدیه ، نه ؟

هیرسا : من اگه جرعت این غلطارو داشتم که الان وضعم این نبود 

من : چت شد امروز ؟

هیرسا : یعنی واقعا نفهمیدی ؟ 

من : به نظرت فهمیده بودم میپرسیدم ؟

هیرسا : تو کی میخوای به علا....

من : چرا داری به چیزی که نیست تظاهر میکنی ؟ 

هیرسا : از کجا میدونی نیست ؟ 

من : اگه واقعا عاشق من بودی شنبه تا جمعتو با دخترای خرا ( از این لفظ متنفر بودم بنابراین سریع تعویضش کردم ) ... رنگ و وارنگ پر نمیکردی ، این چه جور عشقیه که هرروز حراج این و اون میکنیش ؟ اگه عاشقی نشون بده ، تظاهر نکن

هیرسا : تظاهر نیست اقلیما چرا نمیخوای قبول کنی ؟ 

من : هست ، سر زندگیم شرط میبندم تظاهره اگه تظاهر نیست ثابتش کن

هیرسا : مگه تو فرصت ثابت کردنو میدی ؟

من : چون ...

هیرسا : این شکارو به پویانم داری ؟ 

من : به جز من با کی دیدیش که توقع داری به علاقش شک کنم ؟

هیرسا : خریته بدونی نمیشه ولی پاش واستی

من : خریتم عالمی داره

هیرسا : باور کن اقلیما ... تظاهر نیست ... علاقس 

من : بابام که فهمید با پویانم هیچی نگفت ... هیچی ... فقط یدونه زد تو گوشم ... همین . منم زدم زیر گریه و رفتم خونه پدربزرگم ، بابای مامانم و بابای پویان ، اونجا دیگه ترکیدم ، افتادم رو زمین و زدم زیر گریه ، پدربزرگم اومد بالا سرمو گفت : گریه نکن اقلیما ، در حال حاضر تنها کاری که می تونی بکنی اینه که از دلت عشق بورزی و تظاهر نکنی ، این تنها کاریه که واسه اثبات خودت باید بکنی ، تظاهر فقط باعث میشه کمداشتات بیشتر جلوه کنن ، هر چیزی غیر از این باعث فاش شدنت میشه ، فاش شدن همیشه رسوایی نیست . عشقتو تو دلت نگهدار ، فقط برای خودت ، هم در برابر خطرات احتمالی حفظش میکنی ، هم تنهاییاتو برات پر میکنه . آدمی که چیزی واسه خلوتش نداشته باشه از درون پوک میشه ... پودر میشه . حرف اون موقش حکایت الان تواِ . اگه به گفته ی خودت عاشق منی بذار به زندگی که دوست دارم برسم نه اینکه هی بیای علاقه ی بی جاتو به رخم بکشی

هیرسا : چرا دوست داری همه چیو تفسیر کنی ؟

من : تفسیر نمیکنم ... تثبیت میکنم

هیرسا : تثبیتم یه نوع تفسیره 

من : واسه ی خودت میگم ... بشکنی بهتره تا خمیده بشی . شکستن یه باره ... اما خمیدگی یه عمره . با من بودن واسه تو مساویه با خمیده شدن تو قلب من فقط پویانه مهم هم نیست که با کی باشم ، با کسی باشی که قلبش مال تو نیست یعنی خمیده شدن تو زندگی . بعضی اوقات تنها راه حل اینه که دنباله رویه تقدیر باشی

هیرسا : این تقدیر نیست اقلیما ... تحمکه ... 

من : دارم از تو آتیش درت میارم ، نمیخوام تو آتیشی بسوزی که خودت درستش کردی ... 

هیرسا : تو چیکاره حسن منی ؟ فرض کن میخوام بسوزم 

من : میل خودته ولی بدون که اشتباهه 

هیرسا : داری یه درد دو ساله رو آوار میکنی سرم ؟  

من : واسه یکی باش که اونم بخواد واسه تو باشه ... من این حسو ندارم

با صدای گرفته گفت : یعنی تو منو نمیخوای ؟

دلم یه لحظه بهش سوخت ولی باید تکلیفشو معلوم می کردم : رک .... نه

هیرسا : سخته ولی باشه ... اولو آخرش حرف حرف خودته

من : اینم یه تجربه بود

هیرسا : تجربه نیست ، حماقته .... 

و سرشو برگردوند و بهم نگاه کرد .

من : اما من این حماقتارو دوست دارم ، بعضی اوقات حماقت ها باعث میشن از هر چیز کلیشه ای دور بشی ، از هرچیز درست و به جا کنده بشی . این این کنده شدنا و نابه جا بودنا دوست داشتنین . خودتو فردا نگاه کن ، فردا دیگه هیرسای امروز نیستی

دیگه رسیده بودیم دم در خونه ما ، دستم رفت سمت دستگیره که بعد از یه پوزخند گفت :

هیرسا : قبول کن که بی انصافی

من : بی انصاف نیستم ، لیاقت بالاترینارو داری

هیرسا : از کجا میدونی ؟ 

من : حالا . بابت امروزم ممنون

از ماشین پیاده شدم و رفتم سمت در ، ولی عقب گرد کردمو پشت شیشه ماشینش واستادم .

من : یه چیزیو دوستانه میگم ، دخترا هم به اندازه ی پسرا دست نیافتنی ها رو می پرستن ، سعی کن دست نیافتنی باشی و مغرور

هیرسا : داری بهم درس زندگی میدی ؟ 

من : قبول کن که تجربم از تو بیشتره

هیرسا : قبول نمیکنم چون نیست

من : حیف که حال کل کل ندارم ... 

هیرسا : دو سال ازت بزرگترم انقدر نصیحتت نکردم تا حالا

من : دلم میخواد فردا عوض بشی 

هیرسا : عوض بشم یا عوضی ؟

من : هر کدوم که بیشتر بهت میاد ، دوست دارم بشی همون هیرسایی که روز اول دانشگاه از وقاحتش دلم میخواست گردنشو بشکنم

هیرسا : خدافظ

لبخندی زد و گاز داد و رفت. با خودم گفتم : بلد بودی عوضی باشی که خوب بود ، بدبختی اینه که عوضی بودنتم تظاهره

فصل دوم : 

صبح با صدای زنگ گوشیم از خواب پاشدم .

من ( با صدای خواب آلود ) : بله ؟؟؟؟

پویان : تو هنوز خوابی ؟

یهو خوب از سرم پرید و سیخ نشستم سر جام و گفتم : نه ، اصلا به من میاد تا این موقع خواب باشم

نگاهی به ساعت انداختم . حالا خوبه ساعت 8 بود اینجوری میگفت ، 11-12 خوب لابد میخواست نصفم کنه .

پویان : نه اصلا ، تو همیشه از اذان به اینور بیداری ، فقط نمیگی ریا نشه

من : مرسی که به این نکات ظریف اشاره میکنی عزیزم

یه خمیازه عمیق هم کشیدم ، از اونایی که ریه و شُشا درجا جر میخوره

پویان : این خمیازه ها هم اصلا به خاطر تازه از خواب بیدار شدن نیست

من : ابدا ، فقط به خاطر کمبود اکسیژن

پویان : من موندم این زبون ریختنو از کی به ارث بردی که من نبردم 

من : راستشو بخوای یه واقعیتیو باید بگم ، من سر راهیم 

پویان : به دنیا اومدنتو ندیده بودم همین فکرو میکردم ، اخلاقت اصلا به ماها نمیخوره 

من : ای پسره ی بی حیا ، واستادی به دنیا اومدن منم نگاه کردی ، اونوقت واسه من سجاده آب میکشی ؟

پویان با صدای خندون گفت : ای بابا لو دادم 

من : آی دهن لق 

پویان : حالا اینارو بیخیال داره برف میاد ، میایی بریم بیرون 

 یه خمیازه دیگه کشیدم و گفتم : باشه الان حاضر میشم

پویان : پس فعلا 

من : فعلا

سریع از جام بلند شدم و رفتم تو سرویسی که تو اتاقمه صورتمو شستم و رفتم سراغ کمد لباسام ، عاشق برف بودم واسه همین ست لباسای زمستونیم همیشه کامل بود . یه پالتوی بلند مشکی که از وسط رونام به پایین دوطرفش چاک داشت و با یه ساپورت و بوت های پاشنه بلند اکلیلی مشکی پوشیدم و شال سفید مشکیمو هم سرم کرم و دو طرف آویزونشو انداختم تو پالتوم ، یقه ی بزرگ پالتومو مرتب کردم و زنگ زدم به پویان :  

پویان : جانم ؟ 

من : حاضر شدم

پویان : بیا سر کوچه الان می رسم 

من : باشه 

و قطع کردم و رفتم جلوی آینه و سریع یه رژ صدفی زدم و از در تو اتاقم که به حیاط پشتی خونه میخورد رفتم بیرون . اتاقم یه 35-40 متری میشد یعنی میشد گفت بیشتر سوییته تا اتاق ، ترکیبی از مشکی ، طوسی ، سفید و قرمز بود . یه تخت یکونیم مشکی با روتختی قرمز بود و دوتا عسلی ها هم دوطرفش بود ، تخت دقیق وسط چسبیده به دیوار بود و طرف راست گوشه هم میز طراحی و بغلشم میز تحریرم بود که روش یه لپ تاپ مشکی بود و . روبروی تختم یعنی جلوی دیوار رو به روییش هم میز توالتم بود و گوشه ی دیگه ی اتاقمم کمد لباسام و کشوهام بود و بینشونم یه آینه ی تمام قد با قاب طوسی بود  بین تخت و میز توالتم یه قالیچه ی ریش بلند بود که چهار تا دایره بود و با ترکیب بندی های اتاقم ست بود و طرف راست اتاقمم یه چنجره  بود که همون طرف گوشه تلویزیون و ظبطم اونجا بود و یه طرف دیگه هم دو تا مبل تک نفره بود و یه طرف اتاق هم کلا شیشه بود که میخورد به یه بهار خواب و یه پله و حیاط پشتی و در خروجی دوم ساختمون ، گوشیو کلیدامو برداشتم و گذاشتم تو جیبم و و حلقمو انداختم دستمو دستکشامو برداشتم و رفتم طرف بهار خواب ، پرده های سفید با دایره های بزرگ مشکی و طوسی و کنار زدم و از خونه رفتم بیرون .

پویان سر کوچه واستاده بود . سریع رفتم طرفش . یه پلیور طوسی – سفید پوشیده بود . با یه شلوار کتون مشکی و کت بلند و مشکی ، دکمه های پالتوشو باز گذاشته بود و دستشو کرده بود تو جیبای کج پالتوش . پشتش به من بود ولی همین که نزدیکش شدم از صدای پاشنه کفشام برگشت طرفم . 

پویان : سلام 

من : سلام . خوبی ؟

پویان : مرسی . انقدر زود حاضر شدی اصلا صبحونه خوردی ؟ 

من : نوچ . جناب عالی هم الان موظفید بنده رو ببرید یه جا و خندقمو پر کنی 

خندید و گفت : اوه اوه رحم کن حاج خانم

ایندفعه نوبت من بود بخندم .  

من : حداقل یه چیزی بگو بهم بیاد

تو خونه ما کلا آخرین چیزی که اهمیت داشت مذهب و هرچیز مربوط به دین بود ، نمیدونم چرا همه یه جورایی زده شده بودن ، انگار یه جورایی پاشونو بسته بود و این وسط من خنثی بودم و صرفا اینکه حواسم به روسری و شالمو این جور چیزا بود به خاطر پویان بود ، پویانینا یه جورایی برعکس ما بودن ، البته خشکه مذهب نبودن متعادل بودن .

پویان : کجا بریم حالا ؟ 

من : فرقی نداره

دستشو برای تاکسی تکون داد و سوار شدیم . تو ماشین دست چپمو گرفت تو دستش .  

پویان : کسی چیزی نگفت ؟  

من با حرص گفتم : کسی ندید که بخواد چیزی بگه ، ساره خانم که سرش به رفیقاش گرمه ، آقا آرشم به پولاش ، شبم به هم دیگه

 پویان که معلوم بود از حرفم و لحنم خندش گرفته گفت : اینجوری دربارشون حرف نزن ، پدر و مادرتن 

تا اون لحظه سرم رو به پنجره بود و داشتم بیرون و نگاه میکردم ولی همون که پویان اون حرفو زد سرمو با چنان شتابی برگردوندم طرفش که تا چند دقیقه گردنم گرفت و با حرص گفتم : به نظرت کسی به اونا هم میگه اینجوری نکنین ... دخترتونه ؟

پویان : در هر صورت پدر و مادرتن 

من : به جز حسابای بانکیمو شناسنامم چیز دیگه ای هم هست که حرفتو ثابت کنه ؟ من که یادم نمیاد

پویان : بی انصاف نباش ... خیلی ها آرزوشونه خونواده ی تو رو داشته باشن  

من : همین خیلی ها آرزوشون زیبایی ظاهره ... نه مشکلات داخل

پویان : الان مشکل عمده ی زندگیت چیه ؟ 

فقط ابروهامو دادم بالا

آخه خدایی مشکلی که ما داریم خیلی هم لاینحل نیست پویان :  

من : میشه قسمت قابل حلشو برام شرح بدی ؟

پویان : خیلی دلت پره ها 

من : یه چیزی فراتر از اون

رسیدیم جلوی یه کافی شاپ شیک ، پیاده شدیم و رفتیم تو یهو همه سرا برگشت طرف ما ، عاشق این قسمتش بودم ، یه جورایی بهم حس غرور میبخشید ، چقدر خوب شد که پاشنه بلند پوشیدم ، پاشنه بلند پوشیده بودم قدم تا سر شونش بود ، نمیپوشیدم چه خز میشد ، رفتیم و طبق معمول کنج ترین جا نشستیم ولی هنوزم میشد نگاه های سنگین دیگرونو حس کرد .

من : میدونی از چی زورم میگیره ؟

پویان : از چی ؟

عادتم بود سوال میپرسیدم تا ازم سوال بشه تا جواب بدم .  

من : از اینکه حتی نمیدونم چرا انقدر تو مخالفت کردن مصره

گارسون اومد سفارشارو بگیره که پویان قبل از اینکه اون بپرسه گفت : یه ترک ، یه اسپرسو ، دوتا کیک شکلاتی و یه بطری آب

گارسون : بله حتما

وقتی گارسون رفت پویان ادامه حرف خودمونو گرفت  

: همچین دلیل جالبی هم نیست که بخوای واسه دونستنش سر و دست بشکونی پویان 

من : تو میدونی ؟

پویان : آره 

من : از کجا ؟

پویان : آقاجون بهم گفته بود 

من : خب 

پویان : خب به جمالت 

من : وای پویان بگو دیگه

 چیو ؟ پویان : 

من : به خدا الان نگی بلند میشم میرم

پویان : از سر لجبازی 

من : کل قضیه رو میخوام بدونم

پویان : بی خیال شو دیگه اقلیما

از جام بلند شدم ، همین که اومدم از کنار پویان رد شدم مچمو گرفت و گفت : لوس شدی !!!

من : چیه زورت میاد ناز کشی کنی ؟

پویان : نه هر کاری ... 

من : زیاد به خودت فشار نیار ، میرم دستمو بشورم ، اومدم خودت شروع میکنی به حرف زدن ... مگه نه ؟

رفتم طرف دستشویی ، دستمو شستم و بعد از یکم وقت کشی برگشتم سر جام .

پویان : عمه ساره خیلی سلطنتی بارت آورده  

چشمامو ریز کردم یعنی منظور ؟

پویان : خیلی صاف راه میری و به زمین و زمان فخر می فروشی ، شق و رق میشینی ، آروم ولی محکم حرف میزنی ، هیچوقت حرص نمیخوری ولی بقیه رو حرص میدی ، همه رو وادار به اطاعت میکنی . 

من : درست مثل خودت

پویان : ولی یه تفاوت عمده داریم اونم اینه که تو رو آموزش دادن ولی من مادرزادی همینجوری بودم 

من : از خود راضی

پویان : یه شباهت عمده دیگه 

من : نپیچون ، قضیه رو تعریف کن 

پویان : مگه میشه تو رو پیچوند 

من : تو که میدونی نمیشه پس الکی وقتو تلف نکن

گارسون : ببخشید

سفارشارو گذاشت و رفت .

پویان : 35 سال پیش تو جنگ بابای من و تو و یکی دیگه که اسمش محمود بود با هم آشنا میشن . اون موقع دایی رو برای طرح می فرستن تو قسمت بهداری خط . روزای اولی که دایی میره اونجا مثل اینکه همون محموده تیر میخوره و بابام میبرتش بهداری و خلاصه چند روز بستریش میکنن تو این مدت دایی و محمود با هم رفیق میشن و به خاطر رفت و آمدای بابامم دایی با بابام دوست میشه و رفاقتشون صمیمی تر میشه تا این که آخرای جنگ محموده تیر میخوره و شهید میشه . ولی بعد از جنگم رابطه ی بابامو دایی بیشتر میشه تا اینکه به خونواده ها هم میکشه و بابام عاشق مامانم یعنی همون عمه ی جنابعالی میشه بعدم خواستگاری و عروسی و این حرفا ، روز بله برونشونم بابات ، مامانتو میبینه و عاشقش میشه ولی هرکاری میکنه بابام راضی نمیشه با هم ازدواج کنن و هی گیر میداده ، خلااااصه یه شب مامانت و بابات با هم فرار میکنن ....

من : چی ؟؟؟؟؟

فکم که چسبیده بود به زمین و چشامم 100 تا شده بودن .

پویان : بخوای وسطاش بگی چی و وای دیگه تعریف نمیکنما   

من : دیگه نمیگم ، بگو

پویان : هیچی دیگه بعدم میرن صیغه میکنن ، یه سال بعدم عمه حامله میشه ، برمیگردن که برن عقد کنن ، اول میرن پیش آقاجون ، آقاجونم همچین با روی خوش قبولشون میکنه . بابای من که میفهمه برگشتن میره خونه آقاجون ، میاد بره طرف مامانت آقاجون میبرتش تو اتاق بهش میگه : قبل از اینکه بخوای کاری کنی ازش بپرس ببین از وضع الانش راضیه یا نه ، اگه بود که دیگه به تو ربطی نداره، اگرم نبود بازم به تو ربطی نداره چون داره چوب ندونم کاریه خودشو میخوره ... بعدم که دیگه همه چی عین اولش میشه و مادر جونینا ( مامان و بابای بابام ) هم که از اول راضی بودن میرن اینا رو عقد کنن . عقد که میکنن قرار میشه تا چند وقت عمه بره خونه آقاجون بمونه ، یه روز که داشته از پله های ایوون میرفته بالا سرش گیج میره و می اقته پایین ، خون ریزی میکنه و بچه می افته . بعدشم دکتره میگه دیگه بچه دار نمیشه . بابامم میره پیش دایی و بهش میگه : هنوزم ساره رو میخوای ؟ با توجه به اینکه دیگه بچه دار نمیشه فکر کنم تو هم دیگه نخوایش . دایی هم میگه : من ساره رو به خاطر خودش میخوام نه بچه ای که میتونم ازش داشته باشم . سال بعدشم بنده چشم رو به جهان هستی باز کردم و 5 سال بعد از منم میزنه و معجزه رخ میده و تو به دنیا میایی . حالا هم دیگه بشین صبحونتو بخور یه وقت غش نکنی .  

من : فکر هرچیزی رو میکردم الا این

پویان : ولی خدایی خوبه که از هرطرف فقط ما دوتا نوه ایما 

من : بودیم مادر بزرگ پدربزرگا همه فوتیدن

پویان : تو باز اینجوری حرف زدی ؟  

من : حرص نخور پیر میشی ، منم شوهر پیر نمیخوام

پویان : مگه پیرا دل ندارن که برن زن جوون بگیرن 

من : البته بستگی به پیرش داره

پویان : به چیش اونوقت ؟ 

من : به یه سری معیارهایی که تو هیچکدومشونو نداری

پویان : یه کاری نکن چنان معیاری نشونت بدم که دست از معیار قرار دادن برداریا 

من : حالا اینا رو بیخیال ، اصلا باورم نمیشه مامانمینا با هم فرار کرده باشن

پویان : منم اولش باورم نمیشد 

من : پس به خاطر همین دایی سجاد هیچوقت تو مسائل ما دخالت نمیکنه ؟

پویان : آره تو که به دنیا میایی مثل اینکه مامانم بغلت میکنه و میگه ، عروس خودمه ، باباتم سریع جبهه میگیره و میگه مگه اینکه از رو جنازه من رد بشی  

من : پس باید از رو جنازش رد شم

 پویان : اقلیماااااا !!!! 

من : پویان قبول کن که هیچ حسی نسبت بهشون ندارم

پویان : مسئله ما سواست ، سوا از همه چی ، بخوایی به چیز دیگه ربطش بدی کلا رابطمون بهم میخوره

دیگه کاملا شناخته بودمش ، حرف آخرش غیر قابل تغییر بود

من : دلم برای آقاجون تنگ شده

و شروع کردم به خوردن اسپرسوم . پویانم دستشو دور فنجونش حلقه کرد و بعد از یه نفس عمیق تکیه داد به پشتی صندلی و گفت : منم 

من : هنوز حرفاش تو گوشم زنگ میزنه

پویان :  آخرین حرفی که بهم زد میدونی چی بود ؟

من : واسه خودتون کسی بشین و به دنیا بخندین ، نذارین کسی شدنو ازتون دور کنن . اون موقعست که دنیا بهتون میخنده ...

و پویان شروع کرد به ادامشو گفتن

پویان :اونجا که عشقو قسمت کنن فقط سلاخ خونس ، عشقتونو واسه خودتون نگهدارین و به شیوه خودتون عاشق بشین 

من : حرفاش خیلی قشنگ بود

پویان : خیلی 

من : بریم ؟

پویان : بریم

سوار تاکسی شدیم و رفتیم سمت خونه ما ، رسیده بودیم به خیابون اصلی که به راننده گفتم : نگه دارید لطفا و به پویان که با تعجب نگام میکرد گفتم : بیا بقیشو راه بریم 

پویان : باشه 

و کرایه رو حساب کرد و راه افتادیم

من : به هرکی بگم خندش میگیره که از سر لجبازی نمیذارن ازدواج کنیم

یه لبخند آروم زد و گفت : خب به کسی نگو 

من : هیچوقت نمیفهمی چی میکشم

پویان : چرا میفهمم ، اونی که من میکشم و هیچکس نمیفهمه ... درسته رابطه ای تا حالا با هم نداشتیم ، اما باهات یکی شدم اقلیما ... بحث تو فقط احساسات و وابستگیته ، اما من .... اصلا نمیخوام به این فکر کنم که این مخالفتا تهش باعث میشه از هم جدا ...

دستمو گذاشتم رو لبشو گفتم : نمیخوام حتی به عنوان احتمال هم بشنوم

I’m so lonely …

        از آرش . گوشیمو از تو جیبم درآوردم ، شماره خونه بود :  broken angel صدای زنگ گوشیم بود ، آهنگ 

بابام : تا ده دقیقه دیگه خونه ای ...

قطع کرد . فکر کنم توپش خیلی پر بود که اصلا فرصت حرف زدن بهم نداد

پویان : کی بود ؟ 

من : بابام

پویان : باز از در پشتی اومدی ؟ 

من : آره توپشم خفن پر بود 

پویان : بدو پس بریم

شروع کردیم تند تند راه رفتن ، سر کوچه که رسیدیم پویان گفت : خیلی عصبانی بود ؟ 

من : بیخیال بابا 

پویان : میخوای بیام باهات 

من : بابا مگه میخواد بخورتم ؟ دیگه برو 

پویان : وایمیستم تا بری

من : نمیخواد برو

پویان : بذا...

من : نمیخواد 

هلش دادم و گفتم : برو . خدافظ

پویان : زنگ میزنم

من : باشه خدافظ 

راه افتادم و رفتم طرف خونه . کلیدو انداختم تو قفلو درو باز کردم . یه نگاهی به خونه و آرامش قبل طوفانش انداختم . دو طرف خونه پر بود از درختای سرو و کاجای بلند و وسطشونم یه آلاچیق . تمام پنجره و نمای خونه به طرف حیاط جلویی بود به جز اتاق من . سنگ ساختمون سفید بود و توشم رگه های طوسی به چشم میومد ، یه محوطه جلوی در ورودی بود که میز و صندلی روش چیده شده بود . ساختمونو یه معمار ایتالیایی که برای درمان تومور مغزی پسرش اومده بود ایران و به خاطر دارو های درمانش با بابام آشنا شده بود برامون طراحی کرده بود . 

سه تا پله ی پهن جلوی ساختمونو رفتم و درو باز کردم . همین که درو باز کردم و رفتم تو طرف چپ صورتم سوخت و سرم به طرف راست کشیده شد . دو سه دقیقه طول کشید تا به خودم اومدم و سرمو برگردوندم طرف بابام . طرف چپ صورتم سر شده بود .

بابام : کجا بودی ؟

من : معلوم نیست ؟

بابام : اقلیما اون روی سگ منو بالا نیار . عین آدم جواب منو بده . با پویان بودی ؟

من : با اجازتون

بابام : فقط یه بار دیگه ، یه بار دیگه ببینم با این لندهور میگردی من میدونم و تو

من : از لندهور منظورت خواهرزادت یا به روایت دیگه برادرزاده زنته دیگه نه ؟

بابام : هر چی که هست

من : آخه همه میگن مثل خودته ، خلاصه بالا بری پایین بیایی حلال زاده به داییش میره 

بابام : به حلال بودنش شک دارم

من : چه حلال و چه حروم یه خونی کپیه خونه تو و زنت تو رگاشه 

تو تمام این مدت بابام داشت داد میزد ولی من آروم و با آرامش داشتم جوابشو میدادم و همین عصبانی ترش میکرد .

بابام : روت زیاد شده ، تو روی من وایمیستی

من : مگه تو کی هستی ؟ خارج از زندگی مادیت چه جایگاهی داری ؟ تا حالا به اینا فکر کردی ؟ اگه فکر نکردی بذار وادارت کنم به فکر کردن . خارج از اون شرکت فقط آرش تهرانی هستی بدون جایگاه و مقام . آرشی که 27- 8 سال پیش با ساره خانم فرار کرد و از هر طرف طرد شد ... میبینی ؟ از اول که این نبودی ... 

این حرفو که زدم مامانم و بابام جفتشون یهو چشماشون چهارتا شد ولی بی اهمیت ادامه دادم . 

من : دیدی ؟ عین همیم ... عاشقیم ولی جلومون گرفته شده 

بابام : آره این شباهتا درست ، ولی به این فکر کردی که با پویان ممکنه چه آینده ای داشته باشی ؟ من میشناسمت اقلیما ... دووم نمیاری ... دارم جلوی سقوطتو میگیرم 

من : صلاح مملکت خویش خسروان دانند 

بابام : واسه من ادیب نشو 

من : بدم میاد تا هرکی میفهمه ازم بزرگتره سریع میره بالا منبر ، اون موقعس که آموزش زندگی شرع میشه ... دست از سرم بردارین دیگه ... نوبن شما که بود خوب بود ... به من که رسید گناه شد .... همه سجاده آب بکش شدن ... 

بابام : دیگه نمیخوام با پویان ببینمت ... دفعه ی دیگه اینطور برخورد نخواهم کرد ... این حلقه رو هم از دستت درمیاری

من : هر وقت حلقه ی ساره از دستش دراومد ... این حلقه هم از دست من درمیاد

بابام : من جنازتم رو دوش پویان نمیذارم  

من : به نظرت چطوره منم دنبال رویه پدر و مادرم باشم و فرار کنم ؟

بابام : مگه از رو جنازه من رد بشی 

من : لازم باشه رد میشم ، اون موقع با یه گواهی فوت کارم راه میوفته

مامانم که تا اون موقع ساکت بود و داشت دعوای مارو نگاه میکرد گفت : دهنتو ببند اقلیما

من : نبندم چی میشه ؟ یه عمر خفم کردین

مامانم : لابد صلاحتو میدونیم

من : تا حالا به این فکر کردی که شاید دایی هم صلاحتو میدونست ؟

مامانم : تو چیزی که بهت ربطی نداره دخالت نکن

من : اینارو به خودتونم میگین ؟ 

یهو دست بابام رفت بالا

من : بزن ، چرا معطلی ؟ حداقل بزن این طرف

و صورتمو به سمت راست چرخوندم و ادامه دادم 

من : بزن حداقل دو طرف صورتم یه رنگ بشه کسی نگه نگاش کنین دختر تهرانیه ، صورتشو ببین .... اون موقعس که آبروی خودت میره

بابام : ننگم میاد بگم تو دخترمی

من : چرا ؟ شأنت میاد پایین ؟ خب نگو

رفتم طرف راه پله ی مارپیچ وسط خونه . چند تا پله ی اولو رفتم بالا و گفتم : فقط یه نکته ... یادت باشه افسار اسب رو هم هرچی بیشتر بکشی بیشتر رم میکنه

سریع از پله ها رفتم بالا و رفتم تو اتاقم و درو محکم پشت سرم بستم . نشستم لبه ی تخت و کفشامو درآوردم ، گوشیمو از تو جیبم    رو شماره پویانه .گوشی رو گرفتم کنار گوشمو گفتم : از کی وصله ؟on call در آوردم و دیدم که 

پویان : از اولش

من : چرا زنگ زدی ؟

پویان : خواستم بگم نمیرم اگه چیزی شد هستم

یهو زدم زیر گریه . همیشه همینطور بودم ، بحث که میکردم بعدش شارژم تموم میشد ، در طول بحث آروم بودم ولی بعدش که تنها میشدم منفجر میشدم و میزدم زیر گریه 

پویان : اقلیما خوبی ؟ چی شد یهو ؟؟؟؟

من : پویان میای اینجا ؟

پویان : سر کوچم الان میام

من : باشه

قطع کردم و لباسمو عوض کردم و به جاش یه شلوار تنگ قهوه ای با یه پولیور نارنجی که آستینش تنگ بود و تَنَش گشاد پوشیدم . همون موقع در بهار خواب تق صدا داد . برگشتم و پویانو دیدم که پشت در واستاده بود . درو باز کردم و اومد تو.

من : چجوری اومدی ؟  

پویان : از دیوار 

من : شوخی میکنی ؟ 

پویان : نه به خدا

من : یکی میدیدت چی ؟ 

پویان : هیچی ... چی میشد مگه ؟ 

داشت کفشاشو در میاورد که گفتم : در نیار

پویان : حواسم نبود

من : یادت رفت که با یه قوم کافر طرفی ؟

پویان : شدی شبیه این پیرزن غرغروها

من : شبیهشون نشدم یکی از خودشون شدم

دستشو گرفتمو کشیدم طرف تخت . رفت و نشست سمت راست و منم سمت چپ .

پویان : خیلی بد حرف زدی

من : به خدا بخوای فتوا بدی از پنجره پرتت میکنم پایین

پویان : اونوقت میشی تیتر روزنامه ها

من : خوبه معروف میشم

دستشو گذاشت طرف چپ صورتمو گفت : خیلی درد گرفت ؟ 

من : از کجا فهمیدی این طرفه صورتمه ؟

پویان : تو این وضعم دست از کارآگاه بازی برنمیداری ؟ اولا که دایی راست دسته پس با دست راست میزنه طرف چپ دوما که طرف چپ صورتت یکم قرمزه

من : خیلی معلومه ؟

پویان : نه زیاد

یهو بالاتنمو پرت کردم رو تخت و گفتم : چی میشد الان خونه خودمون بودیم ؟

پویان : اون موقع منم بابا میشدم

من : توام آب نمیبینیا وگرنه شنا کردنت از هیرسا هم بهتره

پویان : پسر به این خوبی

از پشت لباسشو کشیدم که باعث شد بیوفته رو تخت و گفتم : کیو میگی ؟ خودت یا هیرسا ؟

پویان : اون گله من از اون گل تر

زل زدم تو چشاشو گفتم : دوست دارم

پویان : من بیشتر

من : تو بیشتر چی ؟

پویان : عاشقتم

من : میترسم از اینکه جدا بشیم 

دست چپمو گرفت بالا و گفت : اینو بببین اقلیما ، وقتی اینو انداختم دستت یعنی هرچی که بشه ولت نمیکنم ، بخوای نخوای پشت قبالتم

من : بعد از عروسیمون خونه آقاجونو درست کنیم اونجا زندگی کنیم 

پویان : آره فکر خوبیه

سرمو گذاشتم رو شکمش که گفت : چه زندگی ای بشه فرض کن یه پسر شر و شیطونم داشته باشیم ، دیگه زندگی تکمیله

من : حالا چرا یه پسر شر و شیطون ؟ چرا دختر نه ؟ 

پویان : پسر دیگه

من : نه دیگه دختر

پویان : اصلا هرچی شد 

من : دختر میشه من میدونم

انگشت اشارمو رو شکمش کشیدم و گفتم : پویان ؟؟؟ 

پویان : تو رو خدا نکن اقلیما

سرمو بلند کردم و گفتم : ضد حال

پویان : واسه خودت گفتم

من : لطف کن واسه من چیزی نگو

پویان : 7 سال خودمو کنترل کردم نذار یهو همه چی بهم بریزه

من : 7 سال کنترل کردی مطمئن باش الانم میتونی

پویان : دِ اگه میشد که کرم نداشتم بگم نمیشه 

من : مطمئنی نداری ؟

پویان : چیو ؟

من : کرم دیگه

پویان : خودمم شک دارم

من : به خدا اگه بابا بازم بخواد گیر بده از اینجا میرم

پویان : کجا میری ؟؟

من : خونه آقاجون

پویان : سر و تهتو بزنن میگی خونه آقاجونا نه ؟

من : دقیقا

یهو گوشیش زنگ زد . از رو تخت بلند شد و دستشو کرد تو جیب کتش و گوشیش و برداشت 

پویان : جانم ... بگو

چشام چهارتا شد ، یهو بلند شدم و نشستم رو تخت ، این کی بود که پویان بهش میگفت جانم ؟؟؟؟ سرشو برگردوند و بهم نگاه کرد . فکر کنم خیلی قیافم ضایع شده بود چون یهو زد زیر خنده و منم با تعجب زل زدم بهش . خندشو جمع کرد و گوشیشو گذاشت رو اسپیکر 

- وااا خل شدی پویان ؟؟؟

صدای یه پسره بود که صداش اصلا برام آشنا نبود .

پویان : بگو 

- میگم پیدا کردم ، یه مجتمعه تو سعادت آباد همه واحداش شرکته ولی عمران و نداره جاشم خوبه ، واسه شروع عالیه ... نمیگم خیلی خوبه ، معمولیه ولی واسه استارت بهترینه . به هیرسا و رادمانم گفتم قرار شد برین ببینین 

پویان : قیمت گذاشته ؟ 

هیرسا گفت مهم نیس منم نپرسیدم -

پویان : هیرسا با توجه به جیب خودش گفته

 وقتی شراکته چه فرقی داره-

پویان : کار نداشته باش ، قیمت و بپرس

 خرید یا اجاره ؟-

پویان : فعلا اجاره اگه بعد یه سال گرفت کارمون ... خرید

 اوکی . دیگه امری ندارید آقای طلبکار ؟-

پویان : همینو انجام بده امرای دیگم پیشکش

 خدایا خودت شاهد باش وکیل جامعه به چه کاری گرفتار شده-

پویان : خدافظ

  چقدر هم هاپویی داداش من . خدافظ-

همین که قطع کرد شروع کردم

من : کی بود ؟

پویان : علی 

من : چی میگفت ؟

پویان : حالا ...

من : اصلا به درک نخواستم

پویان : خب حالا چرا داغ میکنی ؟ میخوایم ...

من : نمیخوام بشنوم

پویان : باشه فقط بعدش نیایی تو شرکت ادعای مالکیت کنیا

من : چی ؟؟؟

پویان : تو که نمیخوای بشنوی پس چه فرقی به حالت داره ؟ 

من : بگو دیگه

پویان : نچ

یهو قاطی کردم : تو یکی لطف کن دیگه رو روانم راه نرو ، واسه امروزم بسه

پویان : میخوایم با بچه ها یه شرکت بزنیم .  

من : اونوقت منظورت از بچه ها کیان ؟

پویان : من  و تو و هیرسا ، پژواک و سویدا ، رادمان و ونوس زنش با علی و خواهرش روا و ژرفا خواهر پژواک  

من : اونوقت اینا همه رشته هاشون عمرانن ؟

پویان : نه علی که وکالته قراره وکالت شرکتو قبول کنه و ونوس و رادمان عمرانن روا که گرافیکه و ژرفا هم که شبکه خونده

چشمامو ریز کردم و گفتم : اونوقت اینا رو از کجا میشناسی ؟

پویان : با رادمان ونوسم که همکلاسیم میمونه علی که دوست دوران دبیرستانمه و روا رو وقتی باهاش دوست بودم ندیدم و ژرفا رو هم که چند بار تو دانشگاه دیدم و پژواک گفت باهامون میاد کار می کنه

من : اونوقت چرا من اینارو ندیدم ؟

پویان : چه میدونم اقلیما ؟؟؟ لابد تا حالا دقت نکردی

زل زد تو چشامو بعد از چند ثانیه نگاه کردن گفت : تو به من شک داری ؟

من : من همچین حرفی زدم ؟

پویان : یعنی معنی این کارآگاه بازیات این نبود ؟ 

من : نه  

پویان : قبول کنم ؟ 

پشتم و کردم بهش و گفتم : مجبور نیستی

راه افتادم طرف آینه . پویان اومد و پشتم واستاد و گفت :چی شده ؟

من : هیچی ، مگه باید چیزی شده باشه ؟ 

پویان : من خودم بزرگت کردم اقلیما ، دیگه معنی رفتارات و کاراتو میفهمم . میفهمم وقتی اینجوری میپرسی از کجا میشناسیشون واسه آشنایی و دونستن نیس . واسه رفع شکته . میفهمم وقتی میگی پس چرا من تا حالا ندیدمشون واسه اینه که میترسی دروغ گفته باشم . 

جفت دستشو گذاشت رو شونه هامو برم گردوند و حرفشو ادامه داد : مگه تا حالا بهت دروغ گفتم ؟

سرمو انداختم پایین و جوابی ندادم . چی میگفتم ؟ میگفتم ببخشید یه ذره مخالفتا شک انداخته به جونم و دارم تو همه چی دنبال یه رد  به عنوان اثر جرمت میگردم ؟ خب ... حقیقتش تو این 6 سال ازش چیزی ندیده بودم اما این رفتارم هم دست خودم نبود

 سرشو خم کرد پایین و گفت : پس شک داری

من : نه

پویان : دلم نمیخواد سوء تفاهمی پیش بیاد اگه چیزی پیش اومد بهم بگو ... اقلیما شک یهویی میاد و تو وجودت لونه می کنه ... شک کردن به من شک کردن به خودته . تو که به خودت شک نداری ؟ 

به خودم که بیشتر از هرکسی شک دارم ولی با این حال سرمو تکون دادم و گفتم : نه 

پویان : مطمئن ؟؟؟

یه لبخندِ زورِ کجکی زدم و گفتم : مطمئن

پویان : میخوام برم واحدرو ببینم . میایی ؟

من : نه ... خستم

پویان : پس منم یه روز دیگه میرم که با هم بریم 

من : نمیخواد ، خودت برو ببین ، واجب نیس که حتما منم ببینم ، خودت برو اگه خوب بود صبر نکن ... بگیرش  

پویان : باشه ... پس فعلا

 من : خدافظ 

پویان : چیزی شد یا اگه کاری داشتی زنگ بزن

من : باشه

برگشتو به طرف در بهار خواب رفت که یهو بی هوا صداش کردم : پویان ؟

برگشت و گفت : بله ؟

چرا نگفت جانم ؟؟ حتما ناراحت شد . البته حقم داره ، بعد این همه مدت بهش شک کردم خب دردم داره دیگه .

من : به قیمتش اهمیت نده . اگه خوشت اومد بگیرش 

پویان : میخوام ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : قیمتش و تا هرجا که داشتین بدین . بقیشو میدم . بذار همه چی زودتر تموم بشه 

سرشو به معنی باشه تکون داد و رفت .

اگه کار شرکت میگرفت تنها بهونه بابا هم از بین میرفت . البته بیخیال هم نمیشد ولی حداقل از این بهونه های مضخرف و علی اللهی نداشت و بالاخره میشد راضیش کرد .

یه نگاه از تو آینه به خودم انداختم ، این لوس بازی های اخیر همه زندگیمو به هم ریخته بود و منو هم ناخواسته تحت شعاعش قرار داده بود و کاری هم از دستم برنمیومد .

برگشتم و رفتم طرف تخت و خودمو پرت کردم روش . هم گرمم بود و هم خسته بودم ، دیگه واسه امروزم بس بود . دکمه های یقه پولیورمو باز کردم و چشمامو بستمو عمیق خوابیدم . بیدار که شدم ساعت 7 شب بود یعنی دقیق 7 ساعت خوابیده بودم . گردنم خشک شده بود و درد میکرد . بلند شدم و نشستم رو تخت ، دستمو گذاشتم رو گردنم و گردنمو تکون دادم ، از درد یهو مغزم درد گرفت . بلند شدم و رفتم طرف حموم .

ست حموم طوسی و سفید بود . اول که وارد حموم میشدی روشویی و آینه بود ، سمت چپ و راست هم دوتا در بود که یکی میرفت حموم و اون یکی هم دستشویی . کف حموم طوسی بود و وان سفید بود ولی شیشه ی دور قسمت دوش حموم توش رگه های طوسی داشت و سنگ دیوار مثل صفحه شطرنج سفید و طوسی بود و کمد حوله ها هم سفید با خطای طوسی بود و دستشویی هم تقریبا مثل حموم .

 حال و حوصله وانو نداشتم فقط دلم میخواست یه دوش آب گرم بگیرم . لباسمو از تنم درآوردم و انداختم رو زمین و رفتم زیر دوش . آب رو تنم راه باز میکرد و میرفت ، یه کم که گذشت موهای فرم خیس شد و صاف افتاد پشتم . دستمو گذاشتم رو دیوار و سرمو انداختم پایین و به زندگیم فکر کردم ، واقعا از این گندتر هم میشد ؟ امروز بابام عملا بهم گفت قیدتو میزنم ولی نمیذارم با پویان ازدواج کنی . یعنی من اینقدر محتاج نظر اون شدم ؟ حتی حق انتخاب هم ندارم ؟

" زندگی و اتفاقاتش یه نشونس اقلیما ! آروم باش و فقط زندگیتو بکن ، یادت باشه اقلیما آتیش شک به جونت بیوفته بدبخت میشی ، اون موقس که پوچِ پوچی ... "

حرفای آقاجون با صدای شرشر آب یکی شده بودن و تو مغزم رژه میرفتن . داشت حرصمو درمیاورد ، شیر آبو بستم و با حرص یه حوله دور تنم پیچوندم و از حموم رفتم بیرون . وارد اتاق که شدم سرما افتاد تو جونم و یه لحظه لرزیدم ، نشستم لبه تخت و موهامو زدم پشت گوشام . سشوار و زدم به برق و گرفتم رو موهام و موهام باز فر شد . در کشو رو باز کردم یه بولوز و شلوار کرم رنگ پوشیدم و از اتاق زدم بیرون . از پله ها می رفتم پایین که صدای مامان باعث شد سر جام بایستم 

مامانم : آرش تو رو خدا 

بابام : ساره بس کن ، زندگی الانمونو ببین ... هیچی سرجاش نیست . هی گفتم بچن بزرگ بشن یادشون میره ، اما یادشون نرفت که هیچ جدی تر هم شد

مامانم : خب آخه مگه چیکار میتونن بکنن ؟ خودمونو یادت رفته ؟

بابام : قضیه ما فرق داشت ، این دوتا به درد هم نمیخورن ... باورت میشه اگه بگم به اقلیما شک دارم ؟ 

مامانم : این چه حرفیه آرش ؟ به فرض هم که به اقلیما شک داشته باشی ، میدونی که این کار از پویان بعیده

بابام : پویان عاشق اقلیماس ، از نگاهاش معلومه ، اگه اقلیما بخواد ... پویان راضی میشه  

مامانم : اگه کاری کرده بود نمیومد شرکت پیشت التماس کنه که بذاری با هم ازدواج کنن

پویان کی اینکارو کرده بود که من خبر نداشتم ؟ شایدم مامانم سیر داغ و پیاز داغشو زیاد کرده بود .

بابام که یکم آروم شده بود گفت : نمیدونم ساره ، نمیدونم . از یه طرف میگم پویانو میشناسم ... بهش اعتماد دارم ، عاشق همن ... اما فکر که میکنم میبینم اقلیما نمیکشه ، میگه ... میگه میتونه با قضایای مالی کنار بیاد ، اما میدونم که نمیتونه ، خارج از اینا یه سری مسائل دیگه هم هست که خودت ازشون خبر داری ... هرچی باشه خودم بزرگش کردم ... پویانو هم می شناسم آأمی نیست که از کسی کمکی قبول کنه 

مامانم : آرش کوتاه بیا ، اقلیما مثل باد سرکشه ... میترسم از روزی که طوفان بشه

بابام : ساره فعلا بیخیال ... الان فکرم کار نمیکنه ... بذار همچی آروم بشه بعد . میخوام فعلا برم یکم استراحت کنم 

مامانم : برو عزیزم منم الان میام

نرفتی هم نرفتی . ادامه پله هارو رفتم ، پامو رو آخرین پله که گذاشتم بابام از رو مبل بلند شد و رفت طرف اتاقشون . این یعنی تا اطلاع ثانوی صحنه جنگ پا برجاست . از وضعیت راضی بودم پس نیازی به پیش روی نبود ، همه چیز داشت به روش من پیش میرفت ، پس میتونستم آروم باشم .

انقدر گشنم بود که داشتم تلف میشدم ، مامانم تو آشپزخونه بود ، همین که رفتم تو آشپزخونه گفت : غذا رو میزه 

من : مگه من پرسیدم غذا کجاست ؟

مامانم : حد خودتو بدون اقلیما !!! بیخودی دور بر ندار ، چون هیچی نیستی

پشتشو کرد به منو از آشپزخونه رفت بیرون ، به در که رسید عقب گرد کرد و گفت : یه چیزی بخور حال و حوصله غش و ضعفتو ندارم

از آشپزخونه رفت بیرون که گفتم : خوش بگذره

مامان : اگه تو بذاری میگذره

رفت تو اتاق و در و بست . غذا فسنجون بود و دلم اصلا نمیخاست که چیزی بخورم ، یکم غذا ریختم تو بشقاب و نشستم پشت میز ، چند تا قاشق بیشتر نخورده بودم که احساس کردم راه گلوم بسته شد . قاشق و چنگال و کوبیدم تو بشقاب و بلند شدم و رفتم تو اتاقم ، درو محکم کوبیدم و نشستم پشت سیستمم و دم دست ترین آهنگو پلی کردم و صدا رو تا ته زیاد کردم :

منو انقدر عاشق کن به من برگرده احساسم

یه جوری که تو این دنیا کسی رو جز تو نشناسم

منو انقدر عاشق کن جهلن از حس من پر شه

هر احساسی به غیر از تو برام دور از تصور شه

منو انقدر عاشق کن تموم حرف مردم شم

اگه دستامو ول کردی تو راه خونمم گم شم

منو انقدر عاشق کن که با فکر تو دریا شم

به من خوبی نکردی هم نتونم با تو بد باشم

منو انقدر عاشق کن خدا برگرده رو به من

ببینم مردم دنیا نشستن ما رو می بینن

یه جوری که به غیر از تو ندونم فکر چی بودم

میخوام یادم بره یک روز که من قبل از تو کی بودم

منو انقدر عاشق کن ....

منو انقدر عاشق کن که با فکر تو دریا شم

به من خوبی نکردی هم نتونم با تو بد باشم

برای آخر هفته باید یه پروژه تحویل میدادم ، نرم افزارمو باز کردم و همون جور که همون آهنگ هی ریپیت می شد شروع کردم به طراحی پلان ، پلانو گرد کشیدم واسه همین خیلی وقت گرفت . 3-4 ساعتی پاش نشستم که خستم کرد و بلند شدم و رفتم خوابیدم ، امروز انقدر خوابیده بودم که فکر میکردم اصلا دیگه خوابم نبره اما همین که سرمو گذاشتم رو بالش خوابم برد .

صبح ساعت 6:30 از خواب بیدار شدم ، اولین کلاسمم ساعت 9 بود و دقیق سه ساعت بیکار بودم ، بلند شدم و روی تخت و مرتب کردم و رفتم پشت شیشه بهار خواب ، برفای دیروز آب شده بودن ، یعنی زیاد برفی نشسته بود که حالا بخواد آب بشه ، گوشه ی درو بازکردم ، هوا سوز داشت ، سرمو کردم لای در ، باد مستقیم میخورد تو صورتم ، چند تا نفس عمیق کشیدم ، چشمام داشت از سوز می سوخت . سرمو بردم تو و در و بستم .

رفتم نشستم پشت سیستم و پروژمو کامل کردم . ساعت 7:55 بلند شدم و رفتم پایین صبحونه بخورم ، سیما خانم خدمتکار خونمون اومده بود و میز آماده بود ، رفتم نشستم و سریع صبحونمو خوردم و بلند شدم و سریع رفتم بالا ، لباس پوشیدمو رفتم سمت در پایین .

بابا :  کجا ؟؟؟

من : مگه حکومت نظامیه که رفت و آمدامو چک میکنی ؟

بابا : با لطافت که نتیجه ای نگرفتم شاید با به قول تو حکومت نظامی نتیجه بگیرم 

من : صبر منم حدی داره و بدون پر که بشم میترکم ، اون موقس که دیگه هیچی جلودارم نیس

پشتمو کردم بهش و رفتم بیرون و درو محکم پشت سرم کوبوندم ، چنان صدایی داد که کل خونه با صداش لرزید 

- عجب جونی داره این بشر اَههههههه

سریع رفتم سر کوچه و سوار تاکسی شدم و یه راست رفتم دانشگاه . وارد محوطه که شدم دیدم یه سری از بچه ها نشستن رو یه نیمکت و دو سه تاشونم واستادن . رفتم طرفشون که یهو هیرسا گفت : به خانم بالاخره چشممون به جمال شما روشن شد

خیلی عوض شده بود ، دوباره شده بود همون هیرسای قبلی ، شر و شیطون ، همون هیرسایی که به خونش تشنه بودم

رفتم جلوشو دستم و زدم به موهای شاخ شدشو گفتم : زود زود دلت واسم تنگ میشه تیغی ؟

هیرسا : نکن دو ساعت داشتم درستش میکردم

من : اینجوری قشنگتره

برگشتم و رو به بقیه گفتم : چی شده اینجا جمع شدین ؟

سویدا : میگن این مرفهای بی درد ادب ندارنا باورم نمیشد ، سلامت کو بی ریخت ؟

من : سلام خب یادم رفت

پژواک بلند شد و گفت : بیا بشین

من : نه مرسی میخوام بغل شوورم واستم

و رفتم بغل پویان واستادم

پویان : خوبی ؟

من : آره ، تو خوبی ؟

پویان : بله مادمازل

من : ببخشید به خاطر دیروز

پویان : نه بابا بیخـــ ....

پژواک : چی میگین شما دوتا ؟

پویان : فوضولی تو ؟

سویدا : هویی با شوهر من درست صحبت کنا

هیرسا : سویدا گلادیاتور می شود

سویدا : کوفت

یه پسره که بغل پژواک نشسته بود گفت : خوب حالا بس کنید تکلیفمون چیه ؟

پویان برگشت طرفم و گفت : این رادمانه و اینم ونوس

و دختر بغل دستیشو نشونم داد باهاش دست دادم و گفتم : منم اقلیمام

ونوس : بله میدونیم ، پویان کچلمون کرده

پویان پشت سرشو خاروند و گفت : کی ؟ من ؟

ونوس یه دختر گندمیه چشم و مو قهوه ای با صورت گرد و یکم تو پر و رادمانم یه پسر سفید و چشم و مو مشکی و لاغر با قد متوسط بود .

هیرسا : دارا دارام واحدو خریدیم

رادمان : مگه نگفتین واسه اجاره میخواین ؟ 

پویان : چرا ولی قیمتش خیلی خوب بود ، یارو لنگ پول بود داشت زیر قیمت میفروخت

ونوس : چند داد ؟

هیرسا : 270

پژواک : کی میری دنبال کارا ؟

پویان : مجوز و باقی چیزارو که علی دنبالشه

سویدا : ما که هنوز مدرک نداریم

پویان : ما که داریم

سویدا : کی شروع میکنیم ؟

پویان : فعلا که باید یریم اونجا رو درست کنیم تا ببینیم چی میشه

سویدا : امروز بریم ؟

پویان : نه امروز که نمیشه ، تازه امروز قراره کامل سند بزنیم و تحویل بگیریم ، فردا که کلاس نداریم میریم

سویدا : ما که فردا کلاس داریم

پویان : جعفری و امینی جفتشون نمیان

هیرسا : مرده شور این جعفریو ببرن

من : باز چیکار کردی ؟

هیرسا : بابا من گه خوردم کاری کردم دختر این آویزون من شده ولمم نمیکنه جعفری هم فکر کرده من آویزون دخترش شدم به من میگه این ترم میندازمت

پویان : یعنی تو اصلا کرم نریختی ؟

هیرسا : نه به جون بابام

سویدا : حالا دخترش کدومه ؟

هیرسا : مهتاب

سویدا :همونی که همیشه مانتو رنگی میپوشه ؟

 هیرسا : رنگی نمیپوشه ، فقط سبز می پوشه

راست میگفت همیشه مانتوهاش سبز بود ، شنبه سبز کم رنگ ، یکشنبه سبز لجنی ، دوشنبه کاهویی ، سه شنبه فسفری ، چهارشنبه سبز ارتشی ، پنج شنبه هم مانتو سبز پیدا نمیکرد مشکی با خطای سبز می پوشید و اگر خدای نگرده جمعه کلاس برامون می افتاد یکی از اون 6تای قبلیو میپوشید .

سویدا : همون ، حاضرم شرط ببندم که خودت کرم ریختی

هیرسا : نه به خدا فقط ازش جزوه گرفتم

من : خب این همه آدم باید بری از اون بگیری ؟

هیرسا : بابا من گفتم دخترشه پس جزوه هاشم کامله دیگه

سویدا : نه عزیزم جزوه هاش کامل نیس ، سوالای امتحانیش کامله

من : حالا تو چرا حرص می خوری ؟

سویدا : خب آخه مگه دروغ میگم سوالای فضاییه جعفریو 2 سوته حل میکنه 20 میشه اونوقت تو و این هیرسای خرخون با 16-17 قبول میشید ، یه دقه فکر کن ببین خنگ ترین آدم کلاس چطوری میشه نفر سوم ، خب پارتیش کلفته دیگه گلم مث ما بدبخت بیچاره نیس که 

من : حالا تو چرا داری سنگ مارو به سینه میزنی ؟

سویدا : سنگ شماهارو به سینه نمیزنم ... وقتی شماها با 16-17 قبولید من بدبخت حتما افتادم

همون موقع یه پسره اومد و زد رو شونه پویان و گفت : به آقا پویان ، حال و احوال داداش

پویان برگشت طرف پسره و گفت : سلام تو کی اومدی ؟

پسره : دیروز کلا دیگه انتقالی گرفتم اومدم اینجا

پویان برگشت طرف ما گفت : بچه ها این میثمه ، از دوستای دوران دبیرستانمه ، اصفهان بوده انتقالی گرفته

یه پسر قد بلند و لاغر بود با موهای قهوه ای و چشمای عسلی ، صورتش لاغر بود و بینی استخونیش خیلی تو چشم بود و قشنگ معلوم بود که یکم ضربه دیده ولی در کل قیافش با نمک بود .

با تک تک بچه ها سلام کرد و پویانم همه رو بهش معرفی کرد ولی وقتی رسید به من میثم گفت : بذار حدس بزنم اقلیما خانمین درسته ؟

ابروهام یه بیست سانتی رفت بالا و برگشتم و به پویان نگاه کردم

هیرسا برگشت و رو به پویان گفت : تو چقدر فوضولی پسر ... بعد ما به این مونث جماعت میگیم طوطی صفت

سویدا : طوطی صفت اون عمته

هیرسا : من 4 تا عمه دارم مشخص کن کدومو میگی ولی زیادم مهم نیست چون از قضا همشون از دم طوطی صفتن

پژواک : شما احیانا کلاس ندارین ؟

من : چرا بابا با موسوی هم داریم

بعدشم سه تایی بساطمونو جمع کردیم و رفتیم سمت کلاس و اونا هم بلند شدن و رفتن سر کلاسشون ، موسوی یه پیرمرد چاق بود که موهاش ریخته بود و فقط بالای سرش یکم مو مونده بود و اونا هم جو گندمی شده بودن . کلا قیافش سوژه بود و با درس کسل کننده تاریخ معماری ، همه داشتن سر کلاسش چرت میزدن ولی اون همچنان داشت از فک مبارک کار می کشید .

بالاخره بعد از دو ساعت ختم جلسه رو اعلام کرد اما همین که اومدیم از کلاس بریم بیرون علی یکی از بچه ها که اونروز غیبت زده بود اومد و گفت بچه ها اینجور که بوش میاد تا ساعت 5 علافیم .

هیرسا : چرا ؟

علی : امینی و جعفری فردا نیستن امروزو دارن پر میکنن که فردا رو نیان

من : از کجا میدونی ؟

علی : رو برد زده بودن

هیرسا : ای بابا حالا یه روز اومدیم بریم پی عشق و حال خودمونا

من : چیه عیش و نوشت به هم خورده ؟

هیرسا : چه جورم ، حالا بیا بریم بیرون مخم داره می ترکه

سه تایی رفتیم سمت بوفه وارد که شدیم دیدیم پژواک و میثم و پویان نشستم پشت یه ست صندلی 6 تایی

هیرسا : ماشالا اکیپمون داره زاد و ولد میکنه

زدیم زیر خنده و رفتیم پیش بچه ها نشستیم .

پویان : شنیدم تا شب علافید

هیرسا : همیشه خبرای بد انقدر زود می پیچه ؟

پژواک : چیه باز قرار داری ؟

نمیدونم چرا توقع داشتم قبل از چواب دادن یه نگاه به من بندازه ولی همون موقع گفت : نازی باز قهر کرده

سویدا : لابد میخوای بری منت کشی

هیرسا : نهههههه دیگه ازش خسته شدم میخوام بهم بزنم

همون موقع گوشیش زنگ زد و بلند شد و رفت بیرون از بوفه

برگشتم طرف سویدا و آروم بهش گفتم : چته ؟

سویدا : هیچی 

من : هیچیت نستو اینقدر ساکتی ؟ منو رنگ نکن ، با پژواک دعوات شده ؟

سویدا : نه .... بابام به پژواک گفته اگه تا یه ماه دیگه تکلیف زندگیو کارشومعلوم نکنه به زورم شده طلاقمو می گیره

من : تو هم واستادیو نگاه کردی ؟

سویدا : چیکار میکردم ؟ تا همین الانم که به هم نزده به خاطر من بوده... دعا کن کار شرکت بگیره بابام رضایت بده 

من : کار شرکتم نگیره این پژواکی که من دیدم بیخیال تو نمیشه

سویدا : خدا کنه چون اینی که من الان می بینم عین خیالش نیس ... خدایی نگاش کن ، به قیافش اصلا به آدمایی نمیخوره که همه زندگی زناشوییشون داره بهم میخوره

برگشتمو نگاش کردم ، داشت با یه لبخند به حرفای پویان و میثم گوش میکرد ولی معلوم بود که حواسش جای دیگس 

من : این بدبخت که اصلا تو باغ اون دوتا نیس

همون موقع هیرسا اومد و سه تایی دوباره پاشدیم رفتیم سر کلاس ، قرار بود اول جعفری بیاد بعد امینی

سر کلاس بودیم که بعد از چند دقیقه جعفری اومد ، یه ربع از کلاس گذشته بود که یهو سویدا دستشو گذاشت جلو دهنش و اجازه گرفت و رفت بیرون

هیرسا : چی شد ؟

جعفری : هیرسا راد ، بیرون ، کلاس من جای بجث و مناظره های دوستانه نیست

هیرسا هم با چنان ضربی بلند شد که خودکارم افتاد رو زمین و قتی خم شدم که برش دارم جعفری باز داد زد و منم از کلاس انداخت بیرون و منم سریع بدون چک و جونه رفتم بیرون ، حتی وسائلامم برنداشتم. در کلاسو که بستم هیرسا که تو راهرو داشت میرفت برگشت و گفت : تو دیگه واسه چی اومدی بیرون

من : نیومدم بیرون ، بیرونم کرد

هیرسا : واسه چی ؟

من : چمیدونم مرتیکه دیوونه خودکارم افتاد اومدم برش دارم شوتم کرد بیرون

با هم از راهرو رفتیم بیرون که دیدیم سویدا جفت آرنجاشو تکیه داده به زانوش و با کف دستاش صورتشو پوشونده . رفتم طرفش و زانو زدم جلوشو گفتم : چی شدی تو ؟

سویدا هم سرشو آورد بالا و گفت : نمیدونم از صبح همش حالم بد میشه

همین که هیرسا اومد جلوشو گفت : چته ؟  سویدا بلند شد و دوید سمت دستشویی ، هیرسا برگشت و به من گفت : چش شد ؟

من : نمیدونم

بلند شدم و رفتم دستشویی بببینم چش شده که همون موقع از تو دستشویی اومد بیرون و گفت : حالت تهوع کم بود سرگیجه هم اضافه شد 

من : سویدا !!!!

سویدا : هان

من : نکنه ....

سویدا : وای نه !!!!

من : خوبه که خاک تو سر اینجوری مشکلتونم حله

سویدا همچین با حرص گفت : اگه خیلی مشکل حل کنه چرا مشکل خودتونو اینجوری حل نمیکنین ؟

و منم مثل خودش جواب دادم : احمق جونم شما که خلاف شرع نکردین ، محرمین عشقتون کشید ، بعدشم مطمئن باش این راه از طرف پویان بن بسته وگرنه امتحانش کرده بودم

سویدا : رسما بدبخت شدم

من : خفه بابا جوجه به این نازی ( بعدم خم شدم و یه دستمو گذاشتم رو شکمش و اون یکی دستمو تکیه دادم به زانوم و ادامه دادم ) ببین سعی کن اصلا به این مامان سگ اخلاقت نری ها خب ؟ به منم بگو خاله

سویدا : اقلیما انقدر چرت نگو با حدس و گمانای تو هیچی ثابت نمیشه

من : زنیکه کیفتو کردی حالا به من میگی خفه ؟ اون موقع که ...

پژواک : چته زن منو دوره کردی ؟

برگشتم و همین که پژواکو دیدم نیشم تا ته باز شد و سویدا کوبید پس کلم و گفت : نیشتو ببند مگه خودت ناموس نداری ؟

منم بی اهمیت به سویدا رو به پژواک گفتم : به خان بابا ، کم پیدایی ... چه خبرا ؟ 

پژواک : چی ؟؟؟

رفتم طرف دستشویی و گفتم : هیــــــــــــــــــــچــــــــــی حواسم نبود فوضولی کردم

رفتم پشت در و گوش واستادم

پژواک : چی گفت ؟

سویدا : نمیدونم از صبح حالم بده 

پژواک : ما که حواســـِ ...

سرمو از لای در بردم بیرون و گفتم : همه میگن حواسمون بود و جلوگیری و مراقبت و این چرت و پرتا ولی بعدا که تقش در میاد ، دیگه زیرش نمیتونی بزنی آقا پژواک ، دختر مردمو بدبخت کردی رفت

پژواک : تو داشتی گوش میکردی ؟

من : خب شما داشتین بلند حرف می زدین به من چه ؟

یهو پژواک شیرجه زد که حمله کنه که باعث شد سریع از دستشویی بدوام بیرون و یه جیغ خفه بکشم . همینطور داشتم تند راه می رفتم که یهو خوردم به یکی ، سرمو گرفتم بالا که دیدم هیرساس

هیرسا : والا دیگه از این نمیتونم بلندتر و گنده تر بشم که منو ببینی

من : خب حالا انگاه چی شده 

هیرسا : بچه پررو اومدی زدی دل و رودمو قاطی کردی تازه میگی مگه چی شده ؟

من : آخ که چقدرم به اون هیکل گندت فشار اومد

هیرسا : نازی بفهمه درباره هیکل من اینجوری حرف زدی خرخرتو می جواِ 

با مشت زدم به بازوشو گفتم : برو بمیر تواَم ... اه

هیرسا : پژواک اومد ؟

من : آره از کجا فهمید که اومد

هیرسا : من بهش اس ام اس زدم و گفتم بدو بیا زنت داره می میره ، اونم دو مین بعد عین چی اومد ، جات خالی عجب صحنه ای رو از دست دادی

من : بیچاررو چرا اینجوری کردی ؟ 

هیرسا : بیچاره ما دوتاییم نه اون

دوباره مشکوک نگاش کردم که گفت : منظورم به جعفره

من : وای خدا تازه یادم رفته بود ... اگه منم با تو بندازه که یه مشت و مال حسابی بهت میدم

هیرسا : من باید یه جوری حال این دختررو بگیرم اینجوری نمیشه

من : بییخیال تو رو خدا حوصله ندارم که ایندفعه ترس اینو داشته باشم که از دانشگاه اخراجم کنن ، تو هنوز اینارو نشناختی ؟؟ 

به ساعتم نگاه کردم ، ساعت 1 شده بود برگشتم  رو به هیرسا گفتم : من گشنمه

هیرسا : بذار کلاس پویانینام تموم شه میریم ناهار

من : من غذای دانشگاهو نمیخورما گفته باشم !!!

هیرسا : خب میرم از بیرون میگیرم چرا قاط میزنی ؟

من : این دوتا کجان ؟

هیرسا : کیا ؟

من : سویدا و پژواک دیگه

هیرسا گوشیشو درآورد وبه گوشی پژواک زنگ زد

هیرسا : الو کجایین ؟

- ......

هیرسا : کی میرسین ؟

- .....

هیرسا : باشه پس خدافظ

بعد از اینکه قطع کرد سریع پرسیدم : کجا بودن ؟

هیرسا : آزمایشگاه

من : نگفتن کی میان ؟

هیرسا : گفت خودش که دیگه کلاس نداره و امینی و هم سویدا نمیتونه بیاد ... من برم غذا بگیرم

و دستشو کرد تو جیب پشتیشو پولاشو درآورد و زیر لب گفت : پولامونم دار ته می کشه

به دستش نگاه کردم ، 5 تا تراوله 50 تو جیبش بود اونوقت میگفت پول ندارم ، من وقتی میگفتم پول ندارم یعنی واقعا ندارم و وضعیتم طوریه که شپش تو جیبم باشگاه ژیمناستیک باز کرده ... این از منم مرفه بی درد تر بود !!!

من : صبر کن الان دیگه کلاس جعفری تمومه بریم وسائلامونو برداریم بعد برو

هیرسا : پس بیا بریم دم در کلاس

بلند شدم و با هم رفتیم دم در و یه چند دقیقه بعدشم جعفری کلاسو تموم کرد و من و هیرسا بدون اینکه حتی بهش نگاه کنیم رفتیم و وسائلامونو برداشتیم . تو راهرو داشتیم میرفتیم و جعفریم یکم اونطرف تر بود که یهو مهتاب ، دختر جعفری هیرسا رو صدا کرد :

آقای راد ... آقای راد

هیرسا : خدایا خودت جلومو بگیر که نزنم تو دهن این

و برگشت سمت مهتاب و گفت : بله ؟

مهتاب دستشو دراز کرد و چند تا برگه داد دست هیرسا و گفت : جزوه ی کلاسه .... من از طرف بابا معذرت میخوام ... میشناسینش که منظوری نداره

سرمو برگردوندم طرف جعفری و دیدم منتظر واستاده و مارو نگاه میکنه ، میخواستم یه جوری به هیرسا بفهمونم که جعفریو بپاد و در عین حال خود جعفری و مهتابم نفهمن . طبق یه حرکت تعیین شده چرخیدم که برم بیرون از راهرو و کیفمو کوبیدم به آرنج هیرسا و برگشتم و بهش گفتم : ببخشید حواسم نبود

هیرسا که برگشت جعفریو که یکم پشت سرم بود و دید و سریع به سمت مهتاب برگشت و گفت : ممنون خانم جعفری ... من یه بار یه اشتباهی کردم و اومدم به هوای اینکه ممکنه جزوتون از همه کامل تر باشه ازتون جزوتونو خواستم .... از اون روز به بعد چه اتفاقاتی افتاد که حالا بماند ... اما اصلا از شما توقع نداشتم که این حرکت منو پای چیز دیگه ای بذارید .... الانم ممنون میشم کلا قضیه اونروزو فراموش کنید ... چون حال و حوصله افتادنو ندارم ... من اون روز جلوی پدرتون ازتون یه جزوه خواستم و فکر پدرتون تا کجاها که نرفت ... امروز که دیگه خودشون نیستن ... 

و پشتشو کرد و اومد سمت من و با هم رفتیم تو حیاط که یهو گوشیم تو جیب شلوارم لرزید ، درش آوردم و دیدم پویانه : شنیدم بعضیا رو از کلاس شوت کردن بیرون

سریع فرستادم : خبرا زود می پیچه یا تو فوضولی ؟

زد : من که فوضول هستم ولی خبرا هم زود می پیچه 

من : کلاست کی تمومه ؟

دیگه رسیده بودیم تو حیاط که یهو یکی از پشتم گفت : خیلی وقته تموم شده منتظر شما بودم

 رفتم کنارش واستادم و گفتم : الان میخوای بری ؟

پویان : نه کجا برم ؟

من : مگه کلاست تموم نشد ؟

پویان : آهان نه کلاس فردام و انداختم امروز ... فردارو کلا بیکارم

همون موقع هیرسا گفت : خب چی میخورین برم بگیرم ؟

پویان : فرقی نداره

من : ساندویچ بگیر ، دلم همبرگر میخواد

یهو میثم هم پیداش شد و گفت : قضیه چیه ؟

هیرسا : غذا چی میخوری بگیرم ؟

میثم : هرچی بقیه خوردن ... من خیلی پسر خوبیم ... سنگم بذارن جلوم میخورم

هیرسا هم رفت و ما هم رفتیم تو بوفه نشستیم ، اما همین که نشستیم پویان بلند شد و رفت تا دستشو بشوره و میثم رو کرد به من و گفت : چند ساله پویانو میشناسی ؟

برگشتم و با یه حالت گنگ گفتم : 22 سال

میثم : مگه چند سالته ؟

من : 22

میثم : نمیفهممت

من : من  و پویان با هم فامیلیما ... فقط هم تو فامیل ما دوتا نوه ایم ... پس از اونجایی که پویان از من بزرگتره از وقتی به دنیا اومدم میشناسمش و میشناستم ... اما اگه منظورت اینه که از کی ازش خوشم اومد باید بگم از 16 سالگیم پس الان یه 6-7 سالی هست با همیم

یهو از اشتباهی که کرده بود خندش گرفت و گفت : حواست جمعه ها ... خیلی تیزی

من : اگه حواسم جمع نبود که تا حالا فاتحم خونده بود

میثم : آره راست میگی آخه خوشگلم هستی

با حالت مشکوک نگاش کردم و اونم ادامه داد : به سلیقه پویان امیدوار شدم

همون موقع پویان اومد و آروم زد پس کله ی میثم و گفت : چی تو گوشش میخوندی من نبودم

میثم هم یه نگاه بهم انداخت و گفت : داشتم از سلیقت تعریف میکردم

چند دقیقه بعد هم هیرسا به گوشی پویان اس ام اس زد که اومده و بلند شدیم و رفتیم بیرون ... دم در دانشگاه واستاده بود ، رفتیم سمتش که گفت : بیایین بریم تو ماشین من بخوریم

من : نه اینجا پارکه بریم اونجا

میثم : تو این سرما ؟

من : اولا که امروز هوا خوبه دوما اگه سردمون شد میریم میشینیم تو ماشین

میثم : بابا اینکه اسگـ ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : اگه خیلی ناراحتی میتونی غذاتو برداری و بری تو ماشین هیرسا بخوری

با این حرفم علاوه بر دهن میثم ، دهن پویان و هیرسا رو هم بستم . به قول پویان بازم داشتم سلطنتی رفتار می کردم ، طوری که جای هیچ مخالفتی رو نذاشتم . خودم جلوتر از اونا راه افتادم و به سمت پارک رفتم و اون سه تا هم عین این بچه هایی که ماماناشون دعواشون کرده دنبال من می اومدن ، از فکرشم خندم می گرفت ... سه تا نره غول داشتن عین جوجه زرد دنبالم می اومدن .

از پشت سرم صدای پچ پچاشونو می شنیدم 

هیرسا : ولی خوب خوردیا میثم

پویان : آره خوب حسابتو رسید کیف کردم

میثم : میشه خفه شید

هیرسا : عیب نداره پسر به اخلاق سگیش عادت میکنی 

پویان : هوووووی سگ اون عمته 

هیرسا : من عمه ندارم ولی تا دلت بخواد عمو دارم اونارم آزادین هرچی عشقتون کشید بگین

پویان : هرجا به نفعت باشه عمه داری و هرجا هم نباشه نداری ؟

بالاخره رسیدم به اونجایی که می خواستم ، یه میز گرد چوبی و دورشم چهار تا صندلی چوبی کُنده مانند بود . نشستم و گفتم : فکتون درد نگرفت از پس چرت و پرت گفتین ؟

یهو سه تاشون صاف واستادن و هیرسا تته پته کنان گفت : مگه شنیدی ؟

من : نه پس کرم

چنان زهر چشمی ازشون گرفته بودم که عین چی ازم می ترسیدن ... مرسی جذبه

من : وقتی صدام در نمیاد به این معنی نیست که نمیشنوم

سه تاشون اومدن و صاف نشستن رو صندلیا و زل زدن به من ... قیافه هاشون عین این مادر مرده های بدبخت شده بود و زل زده بودن به من

یهو از قیافه هاشون خندم گرفت و زدم زیر خنده ، حالا نخند ، کی بخند .... خندم مگه بند می اومد ؟ او نا هم که از خندم شیر شده بودن شروع کردم به خندیدن

من همونطور که داشتم می خندیدم گفتم : خدایی قیافتون سوژه بود عین گربه نره داشتین نگام می کردین

یکم دیگه که خندیدم خندم قطع شد ولی اونا هنوز داشتن می خندیدن یهو اخم کردم و گفتم : خب حالا رو میدن بهتون پررو میشین

باز دوباره سه تاشون صاف نشستن و من باز با خنده گفتم : خدایی جذبه رو حال می کنین ؟

هیرسا : پویان ای تعادل روانی نداره ها ، قبل ازدواج یه پیش روانپزشک ببرش

من : هیرسا دیگه روتو زیاد نکنا

هیرسا سانویچارو گذاشت رو میز و شروع کردیم به خوردن که یهو یه چیزی یادم افتاد و رو کردم به هیرسا گفتم : راستی هیرسا 

هیرسا : هوم ؟

من : سگ خودتی ؟

هیرسا : اونم شنیدی ؟

من : نه پس الان با استفاده از علم غیبم بهت هشدار دادم

میثم : انا لله و انا الیه راجعون ...

و بازم شروع کردیم به خوردن که دیدم هیرسا داره با خودش پچ پچ می کنه : تو حالت عادی باهاش حرف میزنی نمیشنوه ها حالا امروز شنواییش رفته بالا... گوش نیس که راداره

من : هیرسا دارم میشنوم که چی میگی 

یهو پویان و میثم با هم زدن زیر خنده و منم بهشون یه لبخند زدمو شروع کردم به خوردن غذام . همه تقریبا ساکت بودن و مشغول خوردن بودن که یهو گوشی هیرسا زنگ زد 

هیرسا : اوففففففففففففففف

و گوشی رو جواب داد : تو نمیخوای دست از سر من برداری؟

- ....

هیرسا : ببین رک دیگه دلمو زدی ... دیگه ازت خوشم نمیاد ... دلم نمیخواد باهات حرف بزنم و صداتو بشنوم ... حتی دیگه دلم نمیخواد که قیافتو ببینم

- ..... 

هیرسا : آره بابا من عوضیم اما همین من عوضی پشیمونم که وقتمو تلف تو کردم

- ......

هیرسا : تو چرا عاشق یه آدم بیخود شدی ؟

- ......

هیرسا : باشه بابا قبول ... اصلا هرچی تو میگی قبوله .... من عوضی ... آشغال .... ممنونت میشم دست از سر یه آدم عوضی و آشغال و کثافت برداری

و تلفنو با عصبانیت قطع کرد و گوشیو پرت کرد رو میزو زیر لب گفت : حالم بهم میخوره از آدمای آویزون

میثم : نگوووو ... من عاشقشونم

هیرسا : ایشالا خدا یه چنتاشونو بهت بده که بفهمی بد دردیه

میثم : آویزون ... آویزون ... آویزون بد دردیه هیرسا گرفتارش شدم / تا ببینم این گوشیم زنگ میزنه و با ریتم زنگش پایه ام

که قربونش برم من ، که قربونش بدم من

من که از خنده در حال ترکیدن بودم که یهو هیرسا گفت : کم چرت و پرت بگو میثم

میثم هم ساکت شد و ما هم بقیه غذامونو خوردیم و رفتیم دانشگاه ، میثم که دیگه کلاس نداشت خدافظی کرد و رفت ، من و هیرسا هم رفتیم سمت کلاسمون و پویان رفت سمت کلاسش .

کلاس امینی یه 4 ساعت طول کشید 2 ساعت عملی و 2 ساعتم تئوری پشت سر هم . رفتیم بیرون که دیدیم پویان نشسته رو نیمکت محوطه و دوتا آرنجشو گذاشته پشت نیمت و سرشو هم برده بالا و تکیه داده به پشت نیمکت . رفتم طرفش و گفتم : خیلی وقته منتظری ؟

پویان : یه نیم ساعت

من : مگه کلاست 2 ساعته نیست ؟

پویان : چرا ... بعدش رفتم مدیریت ... میگفت بچه ها از کلاسا راضی ان میخواست رسما باهام قرارداد ببنده

خوشحال شدم و گفتم : واقعا ؟ تو چی گفتی ؟

پویان : هیچی گفتم تا آخره هفته بهش جواب میدم ... شایدم اصلا قبول نکردم

یهو بادم خالی شد و گفتم : چرا ؟ اگه قبول کنی که دیگه مشــ ...

پویان : من به یه چیز فکر می کنم و تو به یه چیز ... هنوز تکلیف شرکت معلوم نیست ... نمیتونم هم زمان هم درس بخونم ... هم کار کنم ... نمیتونم هم به کار شرکت برسم و هم دانشگاه و هم مشکلایی که داریم ... فکرم بیش ازحد مشغوله

همون موقع سر و کله هیرسا هم پیدا شد و گفت : بلند شید بریم ... ماشین آوردم

من : نه مرسی میریم

هیرسا : پاشو جمع کن خودتو

رفتیم طرف ماشینش و سوار شدیم راه که افتاد شروع کرد به حرف زدن : حدس بزنین کجا بودم 

کله ی من و پویان هم زمان برگشت سمتشو اونم ادامه داد : مدیریت

من : چیه لابد تو هم استاد شدی

هیرسا : نه بابا ما که عین این آقا پویان شما شانس نداریم

پویان : میگی یا نه ؟

هیرسا : آها ... رفته بودم پیش جعفری ... مثل اینکه نقشت گرفت اقلیما خانم ... معذرت خواهی کرد بابت سوء تفاهم پیش اومده گفت ببخشید پسرم من اشتباه کردم 

من : تبریک

پویان : صبر کن ببینم ... نقشه چیه ؟ شما دوتا چیکار کردین

و هیرسا هم شروع کرد به تعریف کردن قضیه و پویان هم گوش میداد . این هیرسا که همچین گفت نقشت آدم فکر میکنه عملیات کلهرو برنامه ریزی کرده حالا خوبه همش یه کیف کوبیدم بهش که این همه با هیجان گفت .

منو دم خونه پیاده پیاده کردن و رفتن ، همین که رفتم تو دیدم مامانم نشسته پای تلویزیون و داره برنامه اُپرا ( اون خانم سیاهه که خیلی پولداره ) رو نگاه می کنه بی توجه بهش داشتم میرفتم سمت پله ها که گفت : علیک سلام

جوابی ندادم که گفت : فکر کنم این چند وقته خیلی گوشام سنگین شده جوابایی که میدیو نمی شنوم

اومدم دوباره برم بالا که گفت : اقلیما رفتارتو درست کن ... یه جو سیاست داشته باش ... با دعوا و مرافه چیزی درست نمیشه ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : اونوقت سیاست فرار کردنه ؟

مامانم : اقلیما بس کن ... اون قضیه ربطی به تو نداره ... تو باده ی زمانیه خودش کار درستی بود ... نمیخوام اشتباهی بکنی ... من با پویان مخالف نیستم ... اتفاقا برعکس به نظرم خیلی هم خوبه و خودت هم میدونی که چقدر دوسش دارم ... حالا هم برو لباستو عوض کن و بیا اینجا تا آرش نیومده ... کارت دارم 

دهنم از تعجب باز مونده بود ... این مامان من بود ؟ فکر نکنم . سریع رفتم بالا و یه بلوز و شلوار آبی روشن تو خونه ای پوشیدم و رفتم نشستم پیشش ، شروع کرد به حرف زدن ولی همچنان داشت به صفحه تلویزیون نگاه می کرد

ببین اقلیما ... حسی که داری رو درک می کنم ... عشقتو ، علاقتو و هرچیزی که تو قلبترو ... کمکت می کنم ولی تو هم باید با من راه بیای ... آرش برام از تو هم مهم تره و هم عزیز تر اینو بفهم ... بفهم که با این کارات داری زندگیمو به هم میزنی ... و زندگی من هم آرشه ... تو هم توی زندگیم جای خودتو داری ... ولی جایگاه آرش از تو بالاتره ... پس بدون اولویت با اونه نه تو 

برگشت نگاهم کرد و ادامه داد : از کل کل خسته شدم ... اگه واقعا می خوایش د یالا یه حرکتی بکن ... منتظر واستادی پویان برات همه کار بکنه ؟ اونم تا یه حدی توانایی داره ... فکر کن ببین  تو این رابطه برای رسیدن بهش چیکار کردی ؟ دلم میخواد آرش که اومد این موش و گربه بازیا تموم بشه ... فرض بگیر کسی پشتت نیست ... خودتی و خودت ... واسه یه بارم که شده برای خودت و زندگیت یه قدم بردار

ساکت شد و اجازه داد برای خودم فکر کنم ، راست می گفت ، تا حالا همه قدما از طرف پویان بود و من همیشه نظاره گر بودم ... همیشه می ترسیدم همه چیز خراب تر بشه ... به قول آقاجون موفقیت یه گام جلوتر از ترسه . بلند شدم و رفتم طرف اتاقم ، رفتم و نشستم پشت سیستم و روشنش کردم و منتظر شدم تا بیاد بالا و تا اون لود بشه داشتم فکر می کردم ، اول از همه باید با بابا آشتی می کردم 

سیستم که اومد بالا رفتم تو اینترنت و شروع کردم به وب گردی ، داشتم متنای کوتاه می خوندم که یهو یکیش چشممو گرفت نوشته بود :

وقتی تو نیستی تموم دنیا هم که جمع باشه

انگار یه چیز دنیا کمه

اونقدر کم که تمام هستی زیر سوال میره

تو گوشیم تایپش کردم و فرستادم به پویان ، به دو دقیقه که نکشید جواب داد :

خدایا ...

کمی بیا جلوتر ...

می خواهم در گوشت چیزی بگویم ...

این یک اعتراف است ...

من بی او دوام نمی آورم ...

حتی تا صبح فردا ...

سریع از تو همون وبه یه متن خوب پیدا کردم و فرستادم :

زندگی عشق است ، عشق افسانه نیست

آن که عشق را آفرید دیوانه نیست

عشق آن نیست که کنارش باشی

عشق آن است که به یادش باشی

بازم سریع فرستاد :

من ندانم که کی ام ...

من فقط می دانم 

که تویی شاه بیت غزل زندگیم

دوباره فرستادم : 

هميشه در خيال مني

 ز شعله گرم تر تويي

چه گرم دوست دارمت

فرستاد :

چه خوش خیال است

فاصله را می گویم

به خیالش تو را از من دور کرده

نمیداند جای تو امن است

اینجا در دل من

همون موقع صدای در پایین اومد ، حتما بابا بود ، باید می رفتم و کارمو شروع می کردم . میدونستم تا از پویان خدافظی نکنم منتظرم می مونه ، سریع برای پویان فرستادم : فکر کنم بابا اومد ... می خوام برم آشتی ... فعلا

همون موقع جواب داد : مرسی دایی هوای خواهر زادشو داره ... دیگه متن خوب نداشتم وگرنه کم می آوردم ( و ته اون جمله هم یه آیکون خنده گذاشته بود ) کار خوبی می کنی ... فقط تورو خدا حواست باشه اقلیما کاری نکنی باز که دایی لج کنه ... باهاش راه بیا

تند تند از پله ها رفتم پایین و رفتم تو آشپزخونه ، مامانم داشت میز غذا رو می چید برگشت طرفم و گفت : تو اتاقه

رفتم پشت در اتاق و در زدم

بابام : بیا تو

رفتم تو ، داشت پیراهنشو در میاورد ، یه نگاهی به من انداخت و بی توجه به من به کارش ادامه داد ، رفتم نزدیک تر و رو تختشون نشستم و گفتم : بــــــــــابــــــــــــــا !!!!

برگشت طرفم و گفت : ببین اقلیما حال و حوصله کل کل و ادامه بحث دیروز و ندارم ... اگه واسه اون اومدی در اونوره 

و با دستش به در اشاره کرد ، پاهامو بردم بالا و چهار زانو نشستم رو تخت و شروع کردم به بازی کردن با ناخونام و گفتم : نه ... اومدم یه بحث جدید راه بندازم 

بابا : خدا اینو به خیر بگذرونه

یه نگاهی بهش انداختم و گفتم : میشه بشینی ؟

چشماش و ریز کرد و مشکوک نگام کرد و اومد و نشست جلوم و گفت : خب ؟

من : به خاطر دیروز ... ببخشید

دستمو بی هدف تو هوا تکون دادم و ادامه دادم : دست خودم نبود ... یهو قاط زدم

بابا : یهو چی زدیی ؟

من : هیچی میگم یهو عصبانی شدم

بابا : آها ... بعد اونوقت تو چه حقی داری که عصبانی بشی ؟

من : گفتم که دستـــِ

بابا : با این که کار نا بخشودنی بود ولی میشه یه کاریش کرد ... بلند شو بریم که این مامانت کله جفتمونو می کَنه

از نگاهش که مهربون شده بود معلوم شد که وضعیت سفیده ، یکی از مزایای تک بچه بودن این بود دیگه . دستشو دور سرشونم حلقه کرد و با هم از جامون بلند شدیم .

من : این مامانم ؟؟؟ مگه اون مامانم دارم ؟

با هم از اتاق رفتیم بیرون که بلند گفت : ببین میتونی بین من و زنم تفرقه بندازی

از تو بغلش در اومدم و گفتم : آقای تهرانی کولی بازی نداشتیما

سرشو برگردوند طرفم و گفت : من کولی ام یا تو ؟ تازه تو ویرانگرم هستی

من : باشه ... فردا رفتم معتاد و عقده ای شدم نگی چراها ... از ما گفتن بود

مامان که مارو دید خوشحال برگشت طرفمون و گفت : گل بودی به سبزه هم میخوای آراسته شی ؟ 

قیافه ناراحت به خودم گرفتم و رفتم و پشت میز نشستم و دستم و زدم زیر چونم و گفتم : هی روزگار ... خدایا آخه کمبود محبت تا چه حد ؟ اجازه ی معتاد شدنم که نداریم ... خودت یه راهی پیش روم بذار

اومدم از چام بلند شم که بابام گفت : بشین شامتو بخور ضعیفه

برگشتم طرفشو آستینامو دادم بالا و گفتم : ببخشید جنس قوی چیزی گفتی ؟

و اخم کردم

بابا هم دستاشو برد بالا و گفت : نه !!! ساره جان من چیزی گفتم ؟

مامانم : فکر کنم منم یه چیزایی شنیدم

بابا : همش توطئس ... مظلوم گیر آوردین تهمت می زنین ؟

سرمو بردم عقب و خاکای خیالی رو از رو سرشونم تکوندم و رفتم و نشستم سر جام که بابا یهو نفس حبس شدشو داد بیرون و گفت : اوفــــــــف به خیر گذشت

من : چیزی گفتین ؟

بابا یهو صاف نشست و گفت : نه نه

یهو هر سه تاییمون به این حرکت بابا خندیدیم و مامانم غذاهارو کشید و مشغول خوردن شدیم که مامانم دستشو انداخت دور گردن بابام و گفت : شوهرمو امشب گیر آوردیا

یهو یه جیغ نمایشی زدم و گفتم : خواهرم تو رفتارات عفت داشته باش ... این چه رفتاریه جلوی بچه ؟ نمیگی فردا دچار اختلالات تربیتی و فکری میشه 

و سرمو انداختم پایین و گفتم : مردم خجالتم نمیکشن

یهو ساره از جاش بلند شد و روی میز خم شد و گوشم و گرفت و  با خنده گفت : چیزی گفتی ؟

من : من غلط کردم ... بیا این گوش از مو نازک تر

مامان گوشمو ول کرد ، اشکای فرضیمو از روی صورتم پاک کردم و گفتم : خدایا ببین چطوری ضعیف کشی می کنن

مامان که این حرکت منو دید با خنده گفت : کم شر بریز جونور

عصبانی برگشتم طرفش و گفتم : ساره خانم فردا منتظر باش

مامان : برای چی ؟

من : تازه میگی برای چی ؟ من طلاق میخوام ... دیگه نمیتونم باهات زندگی کنم میخوام ازت طلاق بگیرم ... اصلا مهرم حلال جونم آزاد ... اصلا نه ... واسه چی مهرم حلال ... مهرمم میذارم اجرا فکر کردی من به این راحتی ازت طلاق می گیرم که بری باقی عمرتو با او آرش سبیل کلفت بگذرونی ؟ عمرا ... میندازمت حلفدونی ... چی فکر کردی ؟

دیگه مامانینا داشتن از خنده می مردن 

من : آره به ریش من بی غیرت بخندین که خنده داره

و سرمو به چپ و راست تکون دادم و مشغول غذا خوردن شدم و تا آخر غذام هم حرفی نزدم . چه سریع همه چیز آروم شد ولی نمیدونستم که این آرامش ما قبل از یه طوفان نابود کننده برای زندگیمه .

غذا که تموم شد به مامان کمک کردم که ظرفارو جمع کنه . وقتی کارمون تموم شد رفتم بالا تو اتاقم و گوشیم و برداشتم 2 تا اس ام اس داشتم یکی از طرف پویان و یکی هم از طرف هیرسا 

اول مال پویانو باز کردم :

چی شد ؟ آتش بس اعلام شد ؟

سریع فرستادم :

من در عجبم که تو چرا اینقدر فوضولی پسر

فقط یه آیکونه گریه فرستاد

فرستادم :

آخی پسملیم قهر کرده

فرستاد : اوهوم

فرستادم : لوسِ ننر

و رفتم سراغ اس ام اسای هرسا ، فرستاده بود : اقلیما پروژت حاضره ؟

فرستادم : آره چطور ؟

بعد از دو دقیقه فرستاد : هیچی پس بای

لابد دوباره تو پروژش مونده بود میخواست بگه بیا مشارکتی کار کنیم . من این موذی رو نشناسم که دیگه اقلیما نیستم 

همون موقع یه اس ام اس از طرف سویدا اومد : اقلیما مامان شدم 

زنگ زدم بهش ، هنوز اولین بوق تموم نشده بود که گوشی و برداشت 

سویدا : وای اقلیما خیلی خوشحالم

من : منم ... رفتی آزمایش ؟ 

سویدا : آره پژواک الان جوابشو گرفت و اومد گفت 

من : وای همینجوری مفتی مفتی خاله شدم 

سویدا : همچین مفتی مفتی هم نبودا 

من : باباتینا هیچی نگفتن ؟ 

سویدا : چرا خیلی خوشحال شدن سُودا و سهیل که خودشونو خفه کردن از بس خاله جان و دایی جان کردن . خودمونو آماده کرده بودیم که بابایینا یه چیزی بارمون کنن ... توقع هر رفتاری رو داشتیم الا این 

من : پس اینجور که بوش میاد عروسی فرت آره ؟

سویدا : نه پس توقع داری با لباس حاملگی بیام وسط عروسیم یا مثلا بعد به دنیا اومدنش بچه به بغل عروسی بگیریم ؟ حرفا میزنیا !!! 

من : لگدم میزنه 

سویدا : نه جفتک میندازه ... اقلیما همش سه هفتمه بچه پاش کجا بود که بخواد لگد بزنه ؟ ولی اقلیما همین پژواک میاد نزدیکم حالم بد میشه ، تو دانشگاه هیرسا هم که بهم نزدیک شد حالم به هم خورد 

من : هووی نکنه میخوای دانشگاهو بپیچونی ؟

سویدا : هوی تو کلات خب پس میگی چیکار کنم ؟ 

من : چمچاره من چه میدونم ؟ 

سویدا : حالا اینارو بیخیال پس فردا میخوام برم سونوگرافی  

من : پس با این حال فردا نمیایی ؟

سویدا : نه فکر نکنم بتونم بیام

من : منم میخوام بیام سونوگرافی 

سویدا : بیخود میخوام با بابای بچه برم 

من : پس من چی ؟

سویدا : هفته ی دیگه برای تشخیص سلامتی باید دوباره برم اون موقع بیا 

من : نپیچونی بگی میخوام با شوهرم برما !!! 

سویدا : باشه 

من : قول ؟

سویدا : قول

یهو در اتاق بعد از یه در زدن آروم باز شد و بابا اومد تو اتاقم 

من : سویدا دیگه کاری نداری ؟ 

سویدا : خسیس ... می ترسی قبضت زیاد بیاد ؟ 

من : دقیقا !

سویدا : خدافظ 

من : خدافظ

گوشیم و گذاشتم روی عسلی بغل تختم و برگشتم طرف بابا . صندلی پشت میز تحریرو آورد و گذاشت جلوم و گنشست روش و گفت : اومدم باهات حرف بزنم

به معنی باشه سرمو تکون دادم و شروع کرد : اومدم درباره قضیه پویان حرف بزنیم ... میخوام اگه مشکلی تا حالا سر این قضیه داشتیم همین الان و همین جا از بین بره ... اگه مخالفتم از نظر شماها الکی باشه ولی از نظر خودم نیست ... ببین از 30 سال پیش تا حالا انقدر اتفاق افتاد که الان فقط برای خودم و سجاد قابل قبوله ... دیدی که تو خواستگاری هرچی که شد حرفی نزد ... این روزایی که تو الان داری و منم یه روزی داشتم ... شاید یکم متفاوت اما درکت می کنیم ... شاید الان از دستم ناراحت یا چه میدونم عصبانی بشی ... ولی بعدا می فهمی که حق با من بوده ... هم من و هم ساره مخالفته الانمون واسه آینده خودته ... اگه میگم تو و پویان به درد هم نمیخورین دارم واقعیتو میگم ... درسته مثل چشمام بهش اعتماد دارم ولی ... یه چیزایی هست که مایی که خارج گودیم می فهمیمش ... تو الان رفتارات یکمم لجبازیش چاشنی شده ... اصلا اینو بیخیال ... ببین ... من پویانو قبول دارم ... تو رو هم میشناسم ... اگه اینجوری تربیت نشده بودی یه راست قبول می کردم که با پویان ازدواج کنی ، اما الان اینطوری نیست ، نمیشه با حقوق استادیاری یه زندگی رو چرخوند ... خودتم که پویانو میشناسی ، سرش بره کمک هیچ احدیو قبول نمیکنه ... بچه که بود هم همین مدلی بود ... می افتاد رو زمین میرفتی طرفش میگفت خودم میتونم ... دستشو می زد به زانوشو بلند میشد ... الانم همونه ، سقوطم کنه نمیذاره بگیریش ... منم یه مردم ، احساساتشو درک میکنم ... از طرز نگاه کردنش به تو معلومه که مهم ترین چیزه زندگیشی ... ولی بازم خوده تخسشه ... حتی در مورد تو هم استثنا قائل نمیشه ... می فهمم که همه جوره میخواد به دستت بیاره ... اما اینم در نظر بگیر که اگه تو زندگی براتون مشکلی به وجود بیاد راه حلی براتون وجود نداره

حرفاش به هیچ وجه قانعم نمیکرد ، قانع که نشدم هیچ تازه احساس میکنم نصف بیشترشم چرته

ادامه داد : تویی که تا حالا مشکل مالی نداشتی اگه بهش بربخوری نمیتونی حلش کنی ... پویان می تونه بسازه ولی تو نمیتونی

به نظرم رسید که باید قضیه شرکتو بفهمه ، زل زدم تو چشماشو گفتم : پویان و چندتا از بچه ها دارن یه شرکت میزنن

به وضوح دیدم که جا خورد ولی خودشو نباخت و گفت : اقلیما پویان وصله تو نیست ... ارزشت یه چیزی بالاتر پویان و امثال اونه ... اگه بگم ... بیخیال پویان شو چی میگی ؟

چشمام چهارتا شد ، عصبی شدم و دهنمو باز کردم و اومدم داد بزنم که به جاش چشمام و بستم و یه نفس عمیق کشیدم . من میخواستم صلح کنم نه اینکه بجنگم ، دیگه خسته شده بودم و نیاز به آرامش داشتم . با همون آرامش گفتم : میگم باشه 

و مکث کردم و بابا به خاطر همین مکثم فکر کرد که جوابم همین دو تا کلمه بوده و به وضوح قیافش شاد شد و من با دیدن خوشحالیش یه پوزخند محسوس زدم ، فکر نمیکردم خواسته های من اینقدر به نظرش بی اهمیت باشه ، دلم میخواست وقتی ادامه ی حرفم و بهش می زنم قیافشو ببینم . ادامه دادم : اما ... بعدش دیگه نباید ازم توقع چیزی و داشته باشی ... یا پویان و یا هیچکس ... شایدم اصلا زنده نمونم که بخوام به جز پویان کسی و انتخاب کنم

با این حرفم بابا طوری از جاش بلند شد که انگار تا حالا داشته تو گوش خر یاسین میخونده ، با غیض و عصبانیت از اتاق رفت بیرون و منم خودمو پرت کردم رو تخت و خوابیدم .

صبح با صدای زنگ گوشیم از خواب پا شدم ، خودم ساعت گذاشته بودم که بیدار شم آخه میخواستیم با بچه ها بریم واحدو ببینیم . ساعت 8:10 بود ، رفتم پایین ، رفتم تو آشپزخونه ، فقط مامان پایین بود و یه خانومه که برای اولین بار می دیدمش . بهشون که رسیدم مامان برگشت و رو به همون خانومه گفت : این دخترم اقلیماست

و رو کرد به من و با اشاره دست رو به همون خانمه اشاره کرد و گفت : ایشون هم مَهلَقا خانومن از امروز به بعد اینجا جای قبلی کار می کنن

سرمو به معنی فهمیدم تکون دادم و به میز نگاه کردم ، هنوز چیده نشده بود ، رفتم طرف یخچال و عسل و برداشتم و شیشه شیر رو هم گذاشتم رو میز . مهلقا که تازه یاد وظایفش شد اومد سمتمو گفت : خانم شما برید بشینید من براتون می چینم

همون جور که داشتم می رفتم طرف جا نونی که نون تستارو بردارم گفتم : اسم دارم اسمم اقلیماس نه خانوم ... فکر کنم چند ثانیه پیش مامانم بهت معرفیم کرد ، بدم میاد از کلمه خانوم 

برگشتم طرفش دستمو تو هوا تکون دادم و گفتم : برو به کارای دیگت برس خودم از پس کارام بر میام ... کارت داشتم میگم

مهلقا : چشم خانوم ... ببخشید اقلیما خانوم

من : خانومشو بردار ... اقلیمای خالی

بعد رفت سمت مامانم و منم رفتم از تو کابینت یه لیوان برداشتم و نشستم پشت میز و شروع کردم به خوردن . عقیده داشتم نباید به خدمتکار جماعت رو داد ، اگه روش باز بشه بیشتر از همه ازت سواری می گیرن . نه که بهشون بی اهمیت باشم ، نه ، ولی زیادم باهاشون میونه خوبی نداشتم ولی  نداشتم ، خوب ای دوساله آخرو کلا به جز پویان و سویدا دیگه با کسی میونه خوبی نداشتم ، اینم روش .

یه نگاه به مامانم و مهلقا انداختم و به حرفاشون گوش دادم .

مامانم : به جز غذا بقیه چیزا پای خودته دخالت نمیکنم خودت اختیار تام داری غذارم چون عادتمه خودم آماده کنم یا حداقل تو درست کردنش کمک کنم اینو میگم

و از آشپزخونه رفت بیرون و مهلقا هم با کابینتا مشغول شد تا جای وسائلو پیدا کنه ، پشتش بهم بود ولی میشد به خوبی قیافشو تشخیص داد ، با اینکه زیاد بهش نگاه نکردم ولی قیافش تو ذهنم موند .

قد متوسط با هیکلی پر ولی چاق نبود با موهای مشکی و چشم های قهوه ای تیره و بینی پهن و لبای قلوه ای . قیافه آنچنانی نداشت ولی خیلی مدل صورتش مهربون بود.بهش میومد 27-8 سالش باشه .

برگشت نگاهم کرد و با یه پوزخند و لحن خنده داری گفتم : حرفاشو باور نکن ... مامانمو میگم ... درباره غذا و این حرفا ... کار خودتو بکن ... به سیما و سیمین و شمسی و عفت و شوکت و نصرت هم همینارو می گفت ... بره بیرون دیگه یادش میره برگرده خونه ... سعی کن همیشه یه فکری برای ناهار بکنی

خندید که باعث شد یه چال بیوفته رو دو طرف گونش . خیلی خوشگل شد .

 ناخودآگاه ازش پرسیدم : چند سالته ؟

مهلقا : 26

ابروهاموانداختم بالا و گفتم : واقعا ؟؟؟؟ بهت نمیاد 

نمیدونم چرا حس کردم تو زندگیش خیلی زجر کشیده چون قیافش خیلی نسبت به سنش شکسته شده بود

سرشو انداخت پایین و گفت : شاید بدبختی بهم ساخته

گیج شدم و گفتم : ازدواج کردی ؟

سرشو انداخت پایین و گفت : بله ... وقتی 16 سالم بود 

من : بچه چی ؟ داری ؟

مهلقا : بله ... یه پسره 6 ساله دارم

من: اسمش چیه ؟

مهلقا : یوسف

من :آهان ... شوهرت چیکارس ؟

یهو قیافش غمگین شد و گفت : کارگر بود ... سه ماه پیش از داربست افتاد و درجا تموم کرد ( یه نفس عمیق کشید ) پول بیمه هم تا یه هفته پیش کفافمونو داد 

من : پسرتو چیکار میکنی ؟ کجا میذاریش ؟

مهلقا : پیش همسایمون ، دخترش همسن یوسفه

من : چرا پیش همسایه ؟ فامیلی چیزی نداری ؟

مهلقا : پیش کی بذارم پس خانوم

من : اقلیما

مهلقا : ببخشید ... مادرم که زمین گیره و پدرمم که معتاده

من : اذیت نمیشه ؟

مهلقا : میگین چیکار کنم ؟

من : هیچی ... ببخشید فوضولی کردم ... غیر ارادی بود

مهلقا : نه خواهش می کنم خانوم

میز صبحانمو جمع کردم و رفتم بالا تو اتاقم که دیدم گوشیم داره رو عسلی ویبره میره . تا برسم بهش قطع شد . برش داشتم ، 6 تا میس از طرف پویان

سریع شمارشو گرفتم که با سرعت جواب داد : کجایی تو دو ساعته دارم زنگ می زنم ؟

من : پایین بودم داشتم صبحونه میخوردم بعدشم با این مهلقا شروع کردم حرف زدن

پویان : مهلقا دیگه کیه ؟

من : خدمتکاره جدید

پویان : بازم ؟

من : چمیدونم عمتون عقیده دارن خدمتکارو زیاد نباید نگه داشت ... روش باز میشه . حالا چیکار داشتی ؟

پویان : آهان ... زنگ زدم بگم حاضر شو تا یه ساعت دیگه میاییم دنبالت

من : میایین دنبالم ؟ کیا ؟

پویان : با هیرسا 

من : آهان . باشه . بای

پویان : خواهرم فارسی را پاس بدار ... بای چیه ؟ بگو خدانگهدار ... به امید دیدار

من : مثل اینکه هوس کردی منتظر بمونیا !!!

پویان : نه تو رو خدا برو حاضر شو . خدافظ

من : خدافظ

قطع کردم و رفتم سمت کمدم . یه بولیز آستین بلند سرمه ای و شلوار لوله تفنگی سفیدمو برداشتم و پوشیدم و یه پالتوی سورمه ای که تا کمر تنگ و از کمر به پایین کلوش بود و کمربند سفید داشت و دور سر آستینشم یه نوار نازک سفید داشت پوشیدم و شال سفیدمو که نوار های پهن سرمه ای داشت رو هم انداختم رو سرم و آویزه های شالمم طبق معمول از یقم کردم تو تا یقه ی پهن پالتوم رو به نمایش بذارم . کتونی های اِلِمِنت سفید و سرمه ایمم پوشیدم و اومدم از حیاط پشتی برم که یاد چند روز قبل افتادم و راهم و کج کردم و رفتم پایین . ساعت 9:05 بود زنگ زدم به پویان که ببینم کجاست . همین که برداشت گفت بیا سر کوچه و منم قطع کردم .

رفتم سر کوچه واستادم که دو دقیقه بعد سر و کله پویان و هیرسا هم سر خیابون پیدا شد . پویان یه جین سرمه ای با کت مشکی پوشیده بود و هیرسا هم یه جین یخی با کت چرم قهوه ای پوشیده بود . زل زدم بهشون پویان از هر نظر یه سر و گردن از هیرسا بالاتر بود البته به جز وضع مالی . قد پویان یه چند سانتی از هیرسا بلند تر بود و همین به نظرم باعث شده بود که خیلی جذاب تر به نظر بیاد . 

رسیدن بهم که هیرسا گفت : گیر نکنیم تو گلوت

من : نترس همیشه یه شیشه آب همراهم هست

پویان : علیک سلام ... منم خوبم ... شما خوبی ؟

برگشتم طرفش و گفتم : ببخشید ... سلام ... اینو واسه چی با خودت آوردی ؟

و به هیرسا اشاره کردم . پویان با چشم و ابرو بهم اشاره کرد که یعنی زشته اینجوری نگو ولی من اصلا اهمیت نمیدادم ... بعد از حرف دیشب بابا تصمیم گرفتم دیگه به هیچ چیزی اهمیت ندم ... فقط خودم و پویان

هیرسا : عجب رویی داری تو !!!

من : من یا تو که یه سره مثل سرخر دنبالمونی ؟

زده بودم به سیم آخر و کنترل رفتارا و کارام دیگه دست خودم نبود ، دلم میخواست دورمو خلوت کنم ، میخواستم جوری زندگی کنم که دلم میخواد نه جوری که برام خواب دیدن .

هیرسا : شرمنده مادمازل که عیش و نوشتو به هم زدم

یه نگاه به پویان انداخت و بعدش به من نگاه کرد و گفت : خوش باشید

و سریع رفت و من موندم و یه دنیا پشیمونی کنار پویانی که داشت با چشماش سرزنشم می کرد ولی چیزی به زبون نمیاورد . هیرسا انقدر زود رفت که درعرض چند ثانیه از دیدم گم شد .

پویان : این دیگه چه جورش بود ؟

من : نـ ... نــ ... نمیدونم

 پویان دیگه حرفی نزد و یه تاکسی گرفت و با هم رفتیم طرف واحدی که قرار بود بشه شرکت نوساز پویان وچند نفر دیگه از بچه ها.

با هم از پله ها رفتیم بالا و پویان با کلید درو باز کرد و رفتیم تو . همه بودن حتی سویدا هم اومده بود ، رفتم طرفش و بغلش کردم و گفتم : سلام مامان خانم دورو تو که گفتی نمیایی

سویدا : هووووووووووی زنیکه بچم له شد چیکار میکنی ؟

من : له نمیشه که از حلقت میزنه بیرون

اومد یه چیزی بگه که رفتم طرف پژواک و گفتم : مبارکه 

سویدا از اونور داد زد : پژواک جوابشو نده این می خواد رابطه من و تو رو بهم بزنه

پژواک چنان داشت با لذت نگاهش می کرد که گفتم لابد یه لواشکی چیزی و دارن از دور نشونش میدن که اینجوری آب از لب و لوچش آویزونه .

من : خدا شفات بده سویدا دلم به حال دو نفر تو دنیا می سوزه ... اولی شوهر تو و دومی هم بچه تو

برگشتم طرف پژواک و گفتم : الان داری خیلی کیف می کنی ؟ 

پژواک مردونه خندید و گفت : اوففف از کیف گذشته ... به مرحله خرکیفی رسیده

زدم زیر خنده که یهو پویان و رادمان با هم گفتن : چه خبره که ما خبر نداریم ؟

پویان : از این موذی بازیا نداشتیما

برگشتم طرف سویدا و گفتم : بگم ؟

سویدا : نه خیر ، تو فقط دهنتو باز کن تا من چنان بلایی سرت بیارم که هرکی که الان اینجاس بعدا به حالت گریه کنن

برگشتم سمت پویان و رادمان و گفتم : این الان شما رو به مرغ های آسمون تشبیه کرد

طی یه حرکت خیلی سریع یه نگاه به سویدا انداختم و دیدم حواسش به من نیست بلند گفتم : حدس بزنین چی شده

سویدا با یه جهش اومد طرفم ولی من سریع تر به پژواک اشاره کردم و گفتم : ایشون دارن بابا میشن

سویدا اومد و زیر گوشم گفت : من تو رو می کشم

پژواک که اینو شنید زد زیر خنده و من با تعجب نگاهش کردم و گفتم : آخه کجای این شفتالو این جوری عاشقانه نگاه کردن داره که داری ضعف می کنی ؟ حداقل آب دهنتو جمع کن 

یهو شلیک خنده رفت هوا و خودمم زدم زیر خنده .

من : منتظرین آدم یکم مسخره بازی دربیاره هرهر بخندین . آره

ونوس از یکی از تو اتاقا اومد و گفت : چیه ؟

دوباره به پژواک اشاره کردم و گفتم : این بابا شده

ونوس : اِ مبارکه و رفت سمت سویدا و بغلش کرد 

من : گفتم پژواک بابا شده نه اینکه سویدا مامان شده که

سویدا یدونه زد پس کلم و گفت : دعای آخرتو بخون 

من : برو بابا

برگشتم طرف پویان و رادمان و گفتم : واقعا که شما دوتا مایه ننگ جامعه این ، این جوجه بابا شد شما دوتا هنوزم وضعتون اسفباره . 

به رادمان اشاره کردم و به پویان گفتم : باز به این تو که که هنوزم عضب موندی

پویان : از قدیم گفتن تجرد شرط عقله

دست به سینه واستادم و گفتم : جاااااااااااانــــــم ؟؟؟ چیزی فرمودین آقای حسینی ؟

پویان : نه !!! من ؟

رو به رامان گفت : این که حرف منو باور نداره ... تو بگو ، من حرفی زدم ؟

رادمان : فکر کنم یه چیزایی شنیدم ... درباره تجرد و این چرت و پرتا

رو به پویان گفتم : متظاهر

یه نگاهی به واحد انداختم و یه محیط مستطیلی بود و چهارتا در داشت ، دوتا چپ و دوتا راست . و ته همون راهرو مستطیلی که ما واستاده بودیم یه بالکن بود که یکی توش واستاده بود ، فکر کنم  هیرسا بود ، البته کس دیگه ای هم نمیتونست باشه ، معلوم بود که خیلی دلخوره چون با صدای خنده ی ما هم صداش در نیومد و حتی سرشم برنگردوند .

رفتم طرف بالکن و بغل هیرسا واستادم . جفت دستاشو تکیه داده بود به نرده و وزنشو انداخته بود رو دستتاش و یکمم به سمت پایین خم شده بود .

من : ببخشید 

هیرسا : دلیلی نمی بینم

من : اشکالی نداره ... عادت کردم کسی برای کارام دلیلی نبینه

هیرسا : خب پس به سلامت

من : هیرســــــــــــاا !!!

هیرسا : هان ؟ چیه ؟ توقع داری بیام بغلت کنم بگم اشکالی نداره دیگه عزیزم ... پیش میاد ؟ نخیر خانم پیش نمیاد ... پیش میاریش . حالا هم برو

من : تا بهم نگی چته هیچ جا نمیرم

هیرسا : گفتم چمه ... نگفتم ؟ صدبارم بهت گفتم ... اما مگه گوش میدی ؟

یه پوزخند زد بهم و ادامه داد : مد شده آدم بیاد حال سرخرشو بپرسه و بفهمه چشه ؟ خب یه جورایی هم تو راست میگی ... نباید میومدم تا سرخر نباشم ... تقصیر خودمه که دلم خواست ببینمت ... یادم نبود علاقه بی جا سوزن میشه و فرو میره تو تن خودم . ولی اشکال نداره ... تجربه شد که احساسمو پای کسی بذارم که لیاقتشو داشته باشه و ارزش بدونه ... حرفاتم که زدی حالا برو

من : برو بمیر ... فکر کردم آدمی ... وگرنه من و چه به منت کشی ؟ اونم منت کشی تو !!!

هیرسا : کسی زورت نکرده بود که ... خودت اومدی

من : آره تو راست میگی ... قبل از اینکه به کسی نزدیک بشی باید ببینی طرفت لیاقت داره یا نه ... خوبه که الان جفتمون به نتایج یکسان رسیدیم . چون همونطور که من لیاقت ندارم تو هم نداری نه تو لیاقت داری نه من یک یک مساوی

اون لحظه شد یه شروع برای دشمنی من و هیرسا .

پشتم و کرده بهش و رفتم تو راهرو . از عصبانیت داشتم می ترکیدم . تا حالا کسی جرئت نکردا بود باهام اینطوری صحبت کنه . رفتم تو اولین اتاق تا وارسی مو شروع کنم . از اتاق سمت چپی شروع کردم ، رفتم تو یه اتاق حدودا 20-25 متری بود که یه پنجره ی قدی داشت و نورگیر خوبی داشت . رفتم تو اتاق بغلیش شبیه همون اتاق قبلی بود ولی با این تفاوت که تو این اتاق یه کمد بود که به شکل مربعی قفسه بندی شده بود و به جای یه پنجره قدی دوتا پنجره ی بزرگ داشت . دو تا اقاق دیگه هم همونجوری بود ولی به جز اتاق اولی هر سه تاشون قفسه بندی و داشتن . دوتا در دیگه هم بود که به احتمال زیاد آشپزخونه و دستشویی بودن .

از اتاق اومدم بیرون و رفتم طرف بچه ها که همشون جمع شده بودن یه جا واستاده بودن . پویان یکم خودش و کشید کنار و من رفتم کنارش واستادم . جایی که من بودم پویان سمت چپم بود و اصلا حواسم به سمت راستم که هیرسا بود ، نبود . یهو با صدای هیرسا که گفت : به نظرم اینجا به رنگ کردن احتیاج داره 

برگشتم و سمت راستمو دیدم . با دیدن هیرسا گوشه ی لبمو به حالت چندش بردم بالا و رومو اونطرف کردم

پویان : آره ، تکلیف جواز معلوم شه کارای نقاشی رو درست می کنم

من : یه چیزی بگم ؟

همه سرا برگشت طرف من و همه با حالت لنتظار نگاهم کردن

من : بیایین خودمون رنگ کنیم

هیرسا یه پوزخند زد و با حالت مسخره گفت : مگه خاله بازیه که خودمون رنگش کنیم ؟

پژواک : بدم نمیگه ها

ونوس : آره ... فوقش امتحانیه دیگه ... نشد نقاش میاریم

رادمان : اوهوم ... ولی فکر نمی کنم از پسش بر نیاییم ، من و ونوس که می تونیم رنگ کنیم 

رو کرد به ونوس و گفت : نه ؟

ونوس : آره ... این جوری تازه با سلیقه خودمون رنگش می کنیم

پویان : نمیدونم برای من که فرقی نداره ... هرچی جمع بگه

من : خب پس از کی شروع کنیم ؟

رادمان : فردا و پس فردا رو که هممون بی کاریم ... از فردا شروع کنیم چطوره ؟

قرار بر این شد که از فردا صبح ههمون بیاییم کارای رنگو بکنیم و هر کسی هم هرکیو که دوست داره برای کمک بیاره . ناهارو هم گرفتیم و همونجا پیش هم خوردیم و بعدش هر کدوممون رفتیم پی زندگی خودمون .

چیزی که بیشتر از همه اذیتم می کرد این بود که هیرسا تو تمام مدت طوری رفتار می کرد که انگار ارث باباش رو خوردم ، رفتارامون با هم طوری شده بود که همه فهمیدن دعوامون شده ، این وسط فقط پویان بود که با تعجب به رفتار ما نگاه می کرد ، چون از قضیه دعوای توی بالکن خبری نداشت و فکر می کرد ما به خاطر قضیه توی خیابون اینجوری با هم سرسنگینیم .

حدودای ساعت 2:15-2:30 بود که رسیدم خونه ، کسی تو خونه نبود ، داشتم می رفتم بالا که یهو گفت : سلام

با تعجب برگشتم و دیدم مهلقاست گفتم : سلام خوبی ؟

مهلقا : ممنون

نمیدونم چرا ولی خیلی ازش خوشم می اومد ، خیلی آدم خوب و ساده ای به نظر می اومد

مهلقا : خانم ناهار می خورین 

من : نه مرسی خوردم ... ببین مهلقا یه کار نکن هنوز نیومده کلاهمون بره تو هم ا !!!

مهلقا : مگه من چیکار کردم خانم ؟

من : همین خانم گفتن یکیشه

مهلقا : ببخشید اقلیما خانم حواسم نبود

من : اقلیما ... اقــ - لیــ - ما ... اقلیما ... هی با خودت بگو آفرین بگو 

و از پله ها رفتم بالا 

فصل سوم : 

 پوشیدم و شلوار دمپای آبیم رو هم پوشیدم و تیپمو باSave my life یه بولیز آستین بلند آبی آسمانی که با رنگ سفید روش نوشته بود 

یه پالتوی مشکی و شال مشکی و آبی تکمیل کردم . کیف مشکی مو هم که خطای نازک آبی روشن داشت رو هم برداشتم . یه کفش تخت آبی هم پوشیدم و رفتم پایین و زنگ زدم به پویان 

من : پویان من ماشینمو میارم 

پویان : نمیخواد با ...

من : گفتم میارم . کجایی الان ؟

پویان : سر خیابون 

من : همون جا بمون میام دنبالت

قطع کردم و با این کارم دیگه اجازه مخالفت و بهش ندادم . 

 عزیزم شدم . حدود یه سالی می شد که سوارش نشده بودم . BMW X6 رفتم حیاط و سوار

ماشینم سفید بود و کلی خرجش کرده بودم ، هیچ وقت یادم نمیره اون سال درست روز تولدم گواهیناممو گرفتم و بابا هم برام اینو خرید ولی به اسم خودش ، حتی اون موقع هم پویان ممنوعه بود ، قرار بود هروقت که بی خیال پویان شدم ماشین و یه ویلا تو شمال به اسمم بشه ، اما من دلم خونه و ماشین نمی خواست ، برام هم مهم نبود ماشینی که زیر پامه به نام خودم نیست ، این چیزا برام یه جو هم اهمیت نداشت .

بعد یه سال سوار ماشینم شدم ، آخ که چقدر خرجش کردم ، شیشه هاشو نیمه دودی کرده بودم و رینگ انداخته بودم و روکششو چرم سفید انداختم و در آخرم برای اینکه شاهکارمو تکمیل کنم رفتم و یه سیستم صوتی مارکدار روش نصب کردم که کلی خرج برداشت . 

ماشین و از تو پارکینگ آلاچیقی گوشه حیاط حرکت دادم و دم در حیاط واستادم ، در ریموت دار حیاطو باز کردم و رفتم سر خیابون . پویان اونجا واستاده بود ، پارک کردم و سوار شد .

من : سلام 

پویان : سلام خوبی ؟

من : مرسی

یه گوشه پارک کردم و پیاده شدم .

پویان : کجا میری ؟

رفتم طرف در شاگرد و درشو باز کردم و گفتم : تو برو بشین پشت فرمون

پویان : نمیخواد خودت رانندگی کن

من : مگه من رانندتم ؟

پویان : مگه من هستم ؟

من : نه ولی خودت خجالت نمیکشی من برات رانندگی کنم وشما هم از منظره لذت ببری ؟

پویان : نه واسه چی خجالت بکشم ؟

من : پاشو بینم پسره ی پررو

پیاده شد و رفت سوار شد و منم نشستم جای قبلی پویان . دلم نمیخواست حس کنم ازم پایین تره ، گرچه نبود ولی حس کردم خودش هم همین حسو داشت برای همین پیاده شدم . البته دلیلی هم برای این حس نبود چون هنوزم این ماشین مال بابام بود نه من اما در هر صورت به اسم من تموم شده بود . دلم نمیخواست پویان حتی یه لحظه هم حس کنه پایین تره چه از نظر مالی و چه از نظر دیگه ای ، چه از من و چه از کس دیگه ای .

دستمو بردم سمت ضبط و روشنش کردم :

آرومم وقتی که پیش تو و زیباییت می شینم

باور کن دنیا رو من با چشمای تو می بینم

جوری به تو دل می بندم که نتونم برگردم

تو رو با قلبم پیدا کردم

خوشبختم تو با منی لبخندتو از من نگیر

عشق من تا با همیم دلشوره ی رفتن نگیر

می دونی تو دنیا فکر کسی غیر از تو با من نیست

وقتی تو اینجایی راهی غیر از عاشق بودن نیست

وقتی دل من بی تابه بگو با من می مونی

منو آروم کن تا می تونی

خوشبختم تو با منی لبخندتو از من نگیر

عشق من تا با همیم دلشوره ی رفتن نگیر

یه دستمو تکیه دادم به لبه ی شیشه ماشین و زل زدم به پویان ، تو اون بولیز آبی و  شلوار آبی و کت مشکی خیلی خوشگل شده بود مخصوصا اینکه با من ست شده بود و موهاش هم که بالا داده بود به جذابیتش اضافه کرده بود . 

پویان یه نگاه به من کرد و دوباره به جلوش نگاه کرد و گفت : خیلی خوشگلم ؟

منم پررو پررو گفتم : آره خیلی ، چطور ؟

پویان : آخه چه معنی میده اینجوری زل بزنی به پسر مردم ؟

من : دلم میخواد مشکلیه ؟

پویان : مشکل که نه ولی خب خوبیت نداره زل بزنی به یه پسر مظلوم و تک و تنها و بی پشت و پناه ... اونم کجا وسط خیابون و تو ملا عام

چشمامو ریز کردم و گفتم : مثل اینکه خیلی هم بدت نمیاد یه بلایی سرت بیارم

سرشو برگردوند طرفم و با ترسی ساختگی گفت : نه تو رو به عزیزت ، خوشت میاد شلوار بچه مردمو به خاطر هوست لکه دار کنی ؟ نه آخه میخوام بدونم چطوری می تونی با آبروی مردم بازی کنی و اونوقت سرتو بلند کنی

زدم به بازوشو گفتم : چه خودشم تحویل می گیره

پویان : تو که من بدبختو تحویل نمیگیری ... بده دارم از عقده ای شدنم جلوگیری می کنم ؟

سرمو انداختم پایین و شروع کردم با حلقه ی تو دستم بازی کردن ، هی از تو انگشتم درش می آوردم و دوباره می انداختمش تو دستم ، داشتم به همه چیز فکر می کردم و به هیچ چیز فکر نمی کردم . داشتم به بودن پویان کنار خودم فکر می کردم ... ولی مگه الان کنارم نبود ؟ خب چرا بود ولی من این مدل بودنو نمیخواستم . حس می کردم کنارمه ... مال خودمه . بعضی حس ها اونقدر تو وجود آدم تکرار میشه که مطمئن میشی یه روزی اتفاق می افته .این حس هم همون جوری بود . مطمئن بودم که پویان مال خودمه ... تحت هر شرایطی . حالا هرچقدر که میخواد طول بکشه و یا هر اتفاقی که میخواد بیوفته .

با صدای کلافه ی پویان به خودم اومدم : انقدر اون حلقه رو از دستت درنیار

حلقه رو انداختم تو دستم . پویان یه نگاهی به حلقم انداخت و گفت : نه بابا ... الان که نگاه می کنم میبینم خیلی سلیقم خوبه

من : صد در صد 

مشکوک با چشمای ریز شده منو نگاه کرد و گفت : اونوقت شما چطوری به این نتیجه قطعی رسیدی ؟

سرمو بردم بالا و زل زدم تو چشماشو گفتم : وقتی با من می پلکی یعنی با سلیقه ای دیگه

پویان : اوهو ... نچایی یه وقت ؟

من : نه تو هستی بچائمم می بری دکتر مگه نه ؟

پویان : چرا که نه ... یه ساعت بیشتر از حضور پررنگ و نورانیتون مستفیض میشیم

من : برو عمتو مسخره کن

پویان : من غلط بکنم مادرزن بعد از آیندمو مسخره کنم

من : ساره بفهمه یه ماچ آبدار رو لپته

مامانم همیشه دوست داشت مادر زن بشه ، همین می گفتیم انقدر دلم میخواد فلان کارو کنم شروع میکرد که آره من اگه مادر زن بشم فلان کارو می کنم و خلاصه مخمونو می پوکوند تا بیخیال قضیه بشه و آخرشم با فاکتور گیری بیخیال قضیه میشد .

پویان : دایی همینجوریش میخواد گردنمو بشکونه دیگه بفهمه زنشم منو بوسیده چی میشه

من : آره خب آتیش زدی به زندگیش ... تمام مونثای خونشو جمع کردی دورت اونوقت میخوای قربون صدقتم بره ؟

جفتمون سکوت کردیم یه سکوت 2-3 دقیقه ای پویان و نمیدونم ولی من یهو فکرم رفت طرف چند روز پیش که مامان به بابا گفت : نمیومد شرکت پیشت التماس کنه که بذاری با هم ازدواج کنن

برگشتم طرف پویان و پرسیدم : تو از اون روز خواستگاری به اینور پیش بابا رفتی ؟

پویان یهو جا خورد و رنگش پرید ولی خیلی زود برگشت به حالت قبلیش و خودشو جمع و جور کرد و گفت : نه برای چی باید برم ؟... انروز حرف آخرشو بهم زد دیگه

من : یعنی چی که حرف آخرشو بهم زد ؟

پویان : یعنی خیلی واضح تا اطلاع ثانوی تکلیفمو روشن کرد

من : نمیفهممت ... نگو که میخوای همینجوری ادامه بدیم ... من دیگه خسته شدم

دستشو کشید تو موهاش و گفت : منم ...ولی توقع داری الان به جز سکوت و رقصیدن به سازشون چیکار کنم ؟

من : توقع کار خاصی ازت ندارم ولی توقع هم ندارم واستی و برو بر نگام کنی

پویان : اگه قصدم بر و بر نگاه کردن بود نمی رفتم دنبال کارای تاسیس شرکت ... اصلا چی شد که یهو همچین سوالی پرسیدی ؟

من : دلیل خاصی نداشت همینجوری

پویان : آهان 

دوباره یه سکون چند ثانیه ای بینمون افتاد و دوباره من شکوندمش و گفتم : پویان ؟؟

پپویان : بله ؟

من : میدونی که از دروغ بدم میاد و هیچوقت فراموش نمی کنم و همینطور هم نمیتونم ببخشم دیگه نه ؟

پویان : آره

و من ادامه دادم و گفتم : این رو هم میدونی که اگه بفهمم کسی بهم دروغ گفته کلام باهاش میره تو هم و در صورت نیاز قیدشو هم میزنم دیگه ... حتی اگه اون شخص عزیز ترین کسم باشه ؟

پویان سرشو تکون داد و زل زد تو چشمام . تو چشماش یه چیزی مثل نگرانی بود ... شاید هم اون نگاهشو من نگرانی معنی کردم . در هر صورت فکر کنم با این کارم گربه رو به موقع کشتم . دیگه اخلاقیات پویانو بهتر از خودم شناخته بودم ، میدونستم که توی زندگیش روی هرچیزی ریسک کنه رو روابط بین من و خودش ریسک نمیکنه و از طرفیم لحنم اونقدر جدی بود که پویان باور کنه و به حتم اینو هم میدونست که روی خیلی چیزا حساسم و به خاطر اونا حاضرم پا روی همه چیز بذارم . از یه چیزی تحت هیچ شرایطی نمی تونستم بگذرم اونم خیانت بود و به نظرم دروغ هم یه نوع خیانت بود .

دیگه رسیده بودیم به ساختمون . واحد ما طبقه ی 4 بود ، سوار آسانسور شدیم و رفتیم سمت واحد پویان زنگو زد و میثم درو باز کرد و رفتیم تو . چهره ی غیر آشنا زیاد بود اهمیتی ندادم و رو به میثم گفتم : اِ تو هم هستی ؟

میثم : با اجازه ... گفتم بیام یکم بزنی تو پرمو حالم بگیری جمیعا کیف کنیم

من : هر هر هر

میثم : میدونم خیلی بانمکم ... تو دیگه شرمندم نکن

به نظرم میثم به جای اینکه بانمک باشه رو اعصاب بود ولی در کل خیلی پسر خوبی بود .

با پویان رفتیم سمت بقیه تا با هم آشنا بشیم . رو به یه پسر قد بلند و چهارشونه وتو پر واستاد و گفت : این علیِ

صورت گرد و بانمک ولی جدی داشت ، ابرو های پهن و صاف و کشیدشم به جدیتش اضافه کرده بود و چشمای قهوه ای و نافذی داشت ، در کل قیافه ی معمولی ولی جدی داشت ، به نظرم که شغلش خیلی به قیافش می اومد .

یهو قیافش باز شد و گفت : سلام خوشبختم ... من که علیم ... شما ؟

من : اقلیمام

برخلاف قیافش که جدی بود طرز حرف زدنش نشون میداد که خیلی آدم شر و شیطونیه و البته از مدل حرف زدنش پای تلفن با پویان هم میشد همین نتیجه رو گرفت .

هیرسا با حالت مسخره ای گفت : هه ... بعید بود 

علی رو به هیرسا گفت : چی ؟

هیرسا : اینکه دور و بر پویان باشی و اینو نشناسی

و بعدم با حالت بدی منو نشون داد .

از این کارش عصبانی شدم و گفتم : فکر نمیکنم بعضی موارد تو حیطه ی دخالت تو باشن پس حد خودتو نگه دار

هیرسا : نگه ندارم چی میشه ؟

پژواک و پویان دخالت کردن تا مارو ساکت کنن . همه داشتن با تعجب به ما نگاه می کردن . تو نگاه اول هرکی این وضعیت مارو می دید می فهمید که به خون هم تشنه ایم .

پویان : چتونه شما دوتا عین سگ و گربه می پرین به هم ؟

هیرسا دستشو تو هوا تکون داد و گفت : تو رو به اون خدایی که می پرستیش امروزو  بیخیال من شو

و بعد زیر لبی آروم طوری که کسی نشنوه گفت : که هرچی می کشم از دست تواِ

پویان بدون توجه به هیرسا دست منو گرفت و رو به دختری که بغل علی واستاده بود اشاره کرد و گفت : ایشون هم روا خانومن ... خواهر علی

یه دختر چادری بود البته اینو از چادری که انداخته بود رو ساعد دست چپش فهمیدم . از نظر قیافه خیلی شبیه علی بود ولی به جای اون جذبه ی علی یه ظرافت خاص و دخترونه داشت و به نظر دختر فوق العاده آرومی می اومد . 

نفر بعدی یه دختری بود که بغل پژواک بود . پژواک دستشو انداخت دور شونه ی دختره و گفت : ایشون هم ژرفا خانوم خواهر بنده تشریف دارن

دستمو دراز کردم سمتش و گفتم : به عمه خانوم ... منم اقلیمام

با یه حالت پررویی گفت : میدونم

اولش یکم جا خوردم ولی زود خودمو پیدا کردم و گفتم : چه خوب

نفر بعدی یه دختر قد بلند ولی ظریف با موهای روشن و پوست گندمی و چشمای کشیده ی سبز روشن که به طوسی میزد بود . خیلی قیافه ی قشنگی داشت مخصوصا چشمای روشنش با پوست گندمیش ترکیب قشنگی رو درست کرده بود . اونقدری قشنگ بود که آدم ناخودآگاه جذبش میشد . مخصوصا جذب نگاهش یه شیطنت خاص تو صورتش بود که محوش می شدی . 

پژواک یه نگاهی به هیرسا انداخت که با حالت عصبی پاشو می کوبید به زمین و بعد سرشو خیلی محسوسو تکون داد و گفت : ایشون هم غزال خانومن دوست هیرسا

به هیرسا جان یه دست دیگه از آساشو نو رو کردن . قبلا تک و توک دخترایی رو که هیرسا باهاشون بوده رو دیده بودم . اکثرا قیافه ی قشنگ و جذابی داشتن ولی توشون این غزال تک بود .

توی جمع با افراد تازه وارد احساس راحتی می کردم ولی غزال یه چیز دیگه بود . هنوز نیومده باهاش احساس صمیمیت خاصی می کردم ، فکر کنم اونم همین طوری بود چون نگاهاش اینطوری نشون می داد .

بعد از آشنایی های اولیه گرد نشستیم رو زمین و شروع کردیم به تصمیم گیری درباره رنگ واحد . هرکی یه نظری می گفت . در آخر با رنگ کرم و قهوه ای که پیشنهاد هیرسا بود و به خاطر رنگ پارکتا که قهوه ای سوخته بودن گفته بود انتخاب شد . قرار شد که من و هیرسا بریم رنگارو بگیریم . از همون اول که پژواک خرج رنگار انداخت گردن من چون پیشنهاد من بود و پویان هم هرچی بهم اصرار کرد که پول رنگارو بده من قبول نکردم و تو جوابش فقط بهش گفتم : منم قراره اینجا کار کنم ... تو پول خرید واحد که من هیچ دستی نداشتم بذار حداقل خرید وسائل و این جور چیزا گردن من باشه

بالاخره پویان راضی شد . موقعی که داشتم می رفتم رادمان پویانو هم فرستاد که با من بیاد چون که پیشنهاد رنگ شرکت از طرف اون بوده خودش هم بره و تو خرید رنگا نظر بده . دلم می خواست تو اون لحظه خدا یه قدرتی بهم بده که بتونم کله ی رادمانو با یه حرکت بکنم . آخه مرتیکه لال می مردی پیشنهاد نمیدادی ؟ نونت کم بود آبت کم بود خورشت فسنجونت بی نمک بود ( به قول نیلا ...) که این یالغوزو راه انداختی دنباله من ؟ به خیالشون می خواستن به ما کمک کنن که رابطمون از اینی که هست شکر آب تر نشه .

رفتیم پایین هیرسا در ماشینشو باز کرد که من سوار شم و منم بی توجه به اون سوییچ ماشینو که پویان با همه بساطش انداخته بود تو کیفمو درآوردمو بی توجه به اون سوار ماشین شدم و این کارم به معنی یه اعلام جنگ تازه بود .

زود تر از هیرسا ماشین رو حرکت دادم و راه افتادم رفتم سراغ یه رنگ فروشی خیلی بزرگ و شیک و جلوش پارک کردم و پشت سرمم ماشین هیرسا پارک شد . با هم رتیم تو و به فروشنده گفتیم که یه رنگایی تو مایه های کرم می خوایم و اون هم یه دفترچه که رنگا و مارکارو توش داشت آورد و داد دستمون . چند تا قوطی بزرک کرم و استخونی و قهوه ای سوخته و عسلی گرفتیم ، غلطک و قلم موهای بزرگ رو هم خریدیم . موقع حساب کردن پویان کیف پولشو درآورد که پولو بده که زودتر از اون کارت بانکیمو دادم به فروشنده و اینطوری من پول رنگارو دادم . البته بماند که با نگاه خصمانه ی هیرسا مواجه شدم ولی از اول قرارمون همین بود .

رفتیم رنگارو بچینیم تو ماشین که همش تو ماشین من جا نشد و به اجبار بقیشو تو ماشین هیرسا جا دادیم . داشتم می رفتم سوار ماشین بشم که هیرسا گفت : خیلی معلومه از این خرپولای بی عار و بی دردی یه کم رو خودت کار کن ... همیشه تافته ی جدا بافته بودنم خوب نیست 

من : نذار حرمتا شکسته بشه ... حرفتو زدی جوابتو دادم ... دیگه بس کن

سوار ماشین شدم و حرکت کردم سمت شرکت . دم در که رسیدم به نگهبان ساختمون که مرده هیکلی بود گفتم که بیاد کمکم و قوطیارو بذاره تو آسانسور . آخرین قوطی رو که گذاشتیم  هیرسا هم اومد و دکمه باز شدن درو زدم و هیرسا هم قوطی رنگا رو گذاشت تو و دکمه 4 رو زدم و رفتیم بالا . هیرسا درو نگه داشت و منم در واحدو زدم و بچه ها اومدن کمک . رفتیم تو و بچه ها داشتن تصمیم می گرفتن که کدوم اتاق بشه مدیریت و کدوما طراحی . 

قرار شد همون یدونه اتاقی که قفسه نداره بشه مدیریت . رفتیم سراغ رنگ کاری قرار شد که راهرو رو کرم بزنیم و یه خط پهن هم برچشب قهوه ای سوخته بزنیم که با کف هماهنگ شه که البته تموم اینا پیشنهاد روا بود . خلاصه مانتو هامونو درۀوردیم و پسرا هم کتاشونو درآوردن و آماده کار شدیم تو اون جمع تنها کسی که روسریشو برداشت من بودم و بعد از من هم غزال روسریشو برداشت ، فکر کنم که اونم منتظر یکی بود که کارو براش راحت کنه . روا که هنوز هم حجاب کامل داشت و ژرفا هم دوطرف شالشو برد پشت سرشو پیچوند و دو طرفشو انداخت رو سرشونش . دخترا رفتیم یه طرف و پسرا هم رفتن یه طرف . 

یه چیز جالبی که وجود داشت این بود که همه پیراهناشون یا آبی بود و یا قرمز به جز روا که طوسی پوشیده بود . تقریبا همه آبی بودن به جز علی و هیرسا و غزال . داشتم همینطور با تعجب نگاه می کردم . اما وقتی هیرسا آیفونشو وصل کرد به یه اسپیکر تخم مرغی فهمیدم قضیه از چه قراره . پرسپولیس و استقلال با هم بازی داشتن . بین جیغ و داد پسرا که واسه هم کُری می خوندن شروع کردیم به رنگ کردن . کلا 11 تا تیکه بود که باید رنگ میشد . پسرا که از قبل روزنامه چیده بودن رو پارکتا که رنگی نشن و کارو راحت کرده بودن . دوتا دیوارای کنار همو دخترا برداشتن و شروع کردیم به رنگ کردن .

بازی که تموم شد مشخص شد که استقلال 2-3 به پرسپولیس برده . علی که جل و پلاسشو جمع کرد و گفت : من باید برم به کارای جواز شرکت برسم

پژواک : اینو نگی چی بگی ؟

علی : می خوای بمونم ... کار خودتون لنگ می مونه

هیرسا : نه داداش برو می ترسم یکم دیگه بمونی همرنگ لباست بشی

علی : ببخشید میشه سرتونو بندازین پایین یه نگاهی به رنگ بولیزتون بندازین موسیو جون ؟

یهو هیرسا دستشو انداخت به لبه ی پایینی بولیزشو درش آورد ، همه داشتن با تعجب نگاش می کردن که دیدیم یه بولیز آبی از زیرش پوشیده .

هیرسا : خوب شد ؟ من هی میخوام طرفتونو بگیرم تنها نباشین پررو می شین

علی : عجب مارموذی هستی تو بشر

هیرسا : بشکنه این دست که نمک نداره باید از همون اول بولیز آبیمو نشونتون میدادم که از بی کسی و بی پشت و پناهی رنج ببرید ، حیف من که نخواستم ریا بشه

علی یدونه زد پس کلشو گفت : حیف که کار دارم وگرنه این زبونتو از جاش در می آوردم

هیرسا یه لبخند گله گشاد زد و گفت : چه خوبه که داری میری

علی داشت می رفت که برگشت و گفت : راستی بچه ها شرکتو به مدیریت کی ثبت کنم ؟

همه کله ها برگشت سمت پویان که پویان گفت : چیه ؟

رادمان : به نظر من که پویان

ونوس : منم موافقم

 پژواک : آره کی بهتر از پویان

هیرسا : بالاخره نون و نمک استادی و دانشجویی رو خوردیم چاره ای جز قبول کردن نداریم

پژواک یدونه زد پس کلشو گفت : ببند بابا

هیرسا پشت سرشو مالید و گفت : اه بابا دستاتون هرز شده ؟ مخم تکون خورد از بس کوبیدین پس کلم

علی هم با گفتن یه اوکی پشتشو کرد و داشت می رفت بیرون که من گفتم : چی چیو اوکی ؟ من کاملا مخالفم 

همه با تعجب برگشتن سمت من ... مخصوصا اونایی که از قضیه منو پویان خبر داشتن . پویان بدبخت که خودش عین این منگا داشت منو نگاه می کرد .

علی راه رفته رو برگشت و اومد پشت من که نشسته بودم رو زمین واستاد و خم شد سمت پایین ، منم سرمو به عقب خم کردم که بتونم راحت تر ببینمش .

علی : اوخی عموجون ناراحت شدی ؟

لبامو دادم جلو و با حالت بچگونه گفتم : اوهوم 

علی : اشکال نداره عزیزم ... اومدم برات چوچولات می خرم ... الانم بشین عین دخترای خوب نقاشیتو رو دیوار کامل کن تا عمو برگرده .... آخه جوجه تو مدرکت کجا بود که حالا بخوام ازت سوالم بپرسم ؟

گفتم : هوی من سیکل و دیپلممو قاب کردم زدم تو اتاقم کجای کاری ؟

علی : نهههههههه

رو کرد به پویان و گفت : پویان بگو که داره دروغ میگه ... آخه دختر مگه سیکل گرفتن به همین راحتیه که حالا داری میگی دیپلمم داری ؟ برو وووو ... مگه من هم سن توام که داری باهام شوخی می کنی ؟

اخم کردم و یدونه زدم به شونش و گفتم : مگه من با تو شوخی دارم بچه جون ؟

علی به شونش اشاره کرد و گفت : نکن خواهرم اسلام به خطر می افته

لب پایینمو گاز گرفتم ، اصلا به این فکر نکردم که ممکنه آدم مذهبی باشه ، خب آخه دختره خل و چل وقتی روا چادریه نفهمیدی که خونواده مذهبین ؟

اومدم بگم ببخشید حواسم نبود اما همین که دهنمو باز کردم گفت : راحت باش بابا مام از خودتونیم

بعد به روا اشاره کرد و گفت : البته به جز این تافته ی جدا بافته

روا اومد حرف بزنه که علی بهش گفت : امر به معروفتو بذار برای بعد که الان حسابی کار دارم 

بعد از یه خداحافظیه بلند بالا رفت تا به قول خودش به کارای ما برسه .

چند ساعت تو آرامش داشتیم کارامونو می کردیم که گوشیه هیرسا زنگ زد و هیرسا نگاهی به صفحش انداخت و بدون توجه بهش به کارش ادامه داد . که دوباره زنگ زد و این دفعه صداشو قطع کرد و گذاشت کنارش رو زمین . زیر چشمی به غزال یه نگاه انداختم که دیدم داره زیر چشمی هیرسا رو نگاه می کنه . دوباره گوشیش زنگ زد که به خاطر ویبره شروع کرد به چرخیدن . با کلافگی برش داشت و گفت : هان ؟؟

- ....

هیرسا : خب که چی ؟

- ......

هیرسا : ببین برو سفرتو تو خونه ی یکی دیگه پهن کن ... من امثال تورو رنگ می کنم جای کلاغ می فروشم

- .....

هیرسا : آهان نه دیگه از این تیز بازیا خبری نیست ... اگه بخوای شاخمو بزنی ریشتو می زنم ... اوکی ؟ حالا هم برو دنبال یکی دیگه باش که آویزونش باشی چون در طول تاریخ بشریت اتفاق نیوفتاده که دختری منو بیشتر از موعدش جذب کنه

- .....

هیرسا : به سلامت

تقریبا ما هممون عادت کرده بودیم به این اخلاقای هیرسا که روزی یه بار با یه دختری به بدترین شکل ممکن و اینجوری بهم بزنه . 

چند دقیقه بعد دیواری که ما رنگ می کردیم تموم شد و گوشی غزال زنگ زد . غزال هم یه نگاهی به گوشیش انداخت و بلند شد و رفت سمت دستشویی و درو با آرنجش باز کرد . دستای رنگیشو شست و اومد و گوشیش رو که حالا قطع شده بود و برداشت و از روی صندلی پلاستیکی که نزدیک بالکن بود و هممون لباسامونو ریخته بودیم روش شالشو برداشت و رفت تو بالکن و شروع کرد به حرف زدن .

چند دقیقه بعد اومد تو که همون موقع هیرسا با یه لحن بدی گفت : کی بود ؟

غزال یه نگاهی بهش انداخت و یه آه کشید و گفت : غزل بود

از شباهت اسماشون به هم تشخیص دادم که شاید غزل خواهرش باشه .

هیرسا با یه لحن مشکوکی گفت : غزل بود و اینجوری آه می کشی ؟

غزال همونجور که مانتوشو می پوشید گفت : بابام باز حالش بد شده

هیرسا با بی تفاوتی گفت : می خوای برسونمت ؟

غزال یه نگاه به هیرسا انداخت و گفت : نه مرسی ... میرم خودم

هیرسا هم سرشو به معنی باشه تکون داد و قبل از اینکه حتی غزال خدافظی کنه به غزال گفت : به سلامت

با یه حالت انزجار بهش نگاه کردم ، این دیگه نهایت بی شعوری و بی شخصیتیشو نشون میداد .

ساعت 2 شده بود که رنگ راهرو به جز 3 قسمت کوچیک بین درا تموم شد . هممون دست از کار کشیدیم . خدایی کارمون خیلی خوب بود . خسته شدیم و نشستیم زمین . چند دقیقه ای که گذشت رادمان گفت : بیایین این سه تیکه رو که مونده رو هم تموم کنیم و بریم پی زندگیمون 

هیرسا : من که دیگه نمی تونم

پژواک : منم

به ترتیب همه عقب کشیدن به جز من و پویان و رادمان . من رفتم سراغ دیوار بین دستشویی و آشپزخونه که با یکی دو بار غلطک کارش تموم میشد و شروع کردم به رنگ کردن که دیدم پژواک و هیرسا دارن با هم تو بالکن حرف می زدن ، سریع شاخکام تیز شدن و همونطور که دیوارو رنگ کردم به حرفاشون گوش دادم 

پژواک : چته تو چند روزه ؟

هیرسا : هیچیم نیس ... چرا هرکی به من میرسه یه چیزی می چسبونه به من ؟

پژواک : چون دیگه اون هیرسای سابق نیستی

هیرسا : من هیچ تغییری نکردم ... این شماهایین که عوض شدین ... هرکدومتون سرتون یه جایی گرمه حوصلتون که سر میره و خوشی میزنه زیر دلتون می پرین به من بدبخت

منظور حرفش به رفتار اونروز من بود . 

پژواک : آخ که چقدرم تو بدبختی !!!

هیرسا : باشه بابا اصلا تو بدبخت و من خوشبخت ترین آدم رو زمین ... ولم می کنی ؟ 

پژواک : نه ... تا سر از کارت درنیارم ول کنت نیستم ... من اقلیما نیستم که بد باهام حرف بزنی بهم بربخوره و بی خیالت بشم ... پس عین آدم بگو چه مرگته ؟ من خودم تورو بزرگت کردم بچه ... میدونمم که حداقل با دخترایی که خودت بهشون نخ میدی بد رفتاری نمی کنی . اما الان نمیدونم چه مرگته که هر دختری رو که بهت زنگ میزنه دک می کنی . میدونم که وقتی یه دختری رو میاری تو محیط دوستانت یعنی که اون دختر با بقیه برات فرق داره و یه سری اولویتایی رو براش قائلی ... اما الان از هیچ کدوم از کارات سر در نمیارم ... غزال دختر خوبی به نظر می رسه ... خوشگل هم هستــ ...

هیرسا پرید وسط حرفش و گفت : خوبیشم زمان داره و خوشگلیشم برای یه شبه 

پژواک : خسته نمیشی انقدر نیش دار حرف میزنی ؟ بگو چته هیرسا ... بگو بذار اگه چیزی هست با هم درستش کنیم 

هیرسا : چی بگم ؟ بگم که با پویان دوست شدم چون عاشق عشقش شدم ؟ بگم که اگه شدم رفیق فابریکش برای این بود که سر از زندگی دختری که دوسش داره دربیارم ؟ یا بگم که هرکاری میکنم و هرچی به اقلیما میگم پسم میزنه و بهم میگه که چیزی به پویان نگو که به خیالش رابطه منو پویان شکرآب نشه ؟ شایدم میخوای اینو بگم که با هر دختری که هستم اونو می بینم و بعد از این که از توهماتم میام بیرون هرکی که دوروبرمرو پس میزنم ؟ منو نگاه کن پژواک ... ببین چقدر بدبخت شدم ... من ... هیرسا راد ... پسری که هر دختری آرزوشه یه نگاه بهش بندازم اونی که چشممو گرفته ردم می کنه . منی رو که حاضرم براش هزارم باشم اما باشمو جای صدهزارمم قبولم نداره ... اصلا منو نمی بینه ... منی که برای هرکی که من می بینه کوه غرورم جلوی این دختر تنها چیزی که ندارم غروره ... اما عین خیالم نیست میگم اگه قراره یه روزی قبولم کنه این چیزا چه ارزشی داره ... میگم اگه قراره با هم باشیم با همه اینا میسازم ... اما با وجود اون پویان مگه میشه که قبولم کنه ؟ ... خودمم حالمو نمی فهمم ... عاشقشم اما ازش متنفرم ... متنفرم که اینجوری وفاداره به اون پویان لعنتی ... پژواک منو ببین ... دیگه با خودمم درگیرم ... نمیدونم چه مرگمه ... دارم دیوونه میشم

به خودم که اومدم دیدم چند دقیقس بدون اینکه کاری بکنم زل زدم به دیوار رو به روم ، کم ازش بدم می اومد نفرتم بیشتر شد . فکر نمی کردم که اینقدر وقیح باشه که بخواد به پژواکم چیزی بگه . 

صدای پژواک که مکالمه رو ادامه داد منو به خودم آورد .

پژواک : هیرسا بس کن ... هیچ می فهمی داری چی میگی ؟

هیرسا با صدای لرزون گفت : دیدی تو هم نمی فهمی چی میگم ؟ 

پژواک : چرا می فهممت ... اما باید فراموشش کنی 

هیرسا : نمیشه ...بخوامم نمیتونم ... نمیخوامم که بشه 

پژواک : هیرسا خودشون کم مشکل دارن توهم شدی بلای جونشون ؟

هیرسا : مشکلاتشون به من ربطی نداره 

پژواک : چرا داره ... اینا 6 ساله همو دوست دارن . 3-4 ساله میخوان با هم ازدواج کنن هی سنگ میندازن جلو پاشون ... تو دیگه نشو سده راهشون

هیرسا : به من چه که اون پویان نمیتونه از پس یه زندگی بربیاد ؟ 

پژواک : آها بعد اونوقت لابد تو می تونی ؟؟؟؟ ببین هیرسا دارم حرف آخرو بهت میزنم ... اگه یه بار دیگه بفهمم که دور و بر اقلیما چرخیدی خودم گردنتو می شکنم ... از الانم وقت داری که این احساسات مسخرتو جمع و جور کنی ... یه بار دیگه ببینم اگه دور و بر این دوتا پلکیدی به خاطر اقلیما بوده زند نمیذارم ... میدونی که شوخی ندارم

هیرسا : تو هم خجسته ایا !!! 

پژواک : حالا خجسته یا هر چیز دیگه ای ... می تونی امتحانش کنی

سریع خودمو مشغول کار کردم که رنگ اون دیوار تموم شد و برگشتم پیش بقیه که رادمان و پویان هم کارشون تموم شد . یهو هیرسا از تو بالکن اومد و کتشو برداشت و رفت سمت در . که پژواک داد زد : کجــــــــــــا ؟؟؟؟؟

هیرسا : شما احیانا ناهار نمی خواین ؟

هیرسا که رفت هممون گرد نشستیم دور هم و بیکار همدیگرو نگاه کردیم . خیلی دلم میخواست فوضولی کنم ولی بین پسرا جاش نبود.

ژرفا : حوصلم سررفت

من : منم

همون موقع علی اومد و گفت : چیکار کنم ؟ بیام این وسط قر بدم دلتون واشه

و رفت کنار روا نشست .

پویان : چی شد ؟

علی : هیچی تا آخر هفته گفت آمادس ... خب بیایین بازی

من : چی بازی ؟

علی : اوخی عمو جون خوشحال شدی ؟ ولی فکر نمیکنم به سنت بخوره عمو

اخم ساختگی کردم و گفتم : دیگه روتو زیاد نکن

ژرفا : خب پیشنهاد ؟

علی : آهان بیایین مشاعره 

من : این بازیه ؟

علی : آهان خب این مشاعره فرق داره ... از هر آهنگی می تونین استفاده کنین الا حافظ و سعدی و چه میدونم مولانا و اینا 

روا : این دیگه چه جورشه ؟

علی : صبر کن باحاله ... متن آهنگ و هرچی که عشقتون کشید می تونین استفاده کنین حتی شعرای دوران بچگی ... شعر معاصرم داریم یعنی سپهری و چه میدونم اینا دیگه . اوکی شد ؟

همه قبول کردیم و بازی شروع شد . اول از همه علی خودش شروع کرد :

حال خود گفتي، بگو بسيار و اندك هر چه هست

صبر اندك را بگويم يا غم بسيار را ؟

من :

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما میگذری

برحذر باش که سر می شکند دیوارش

آن که صد غافله دل همره اوست

 هرکجا هست به سلامت دارش

علی : ببخشید اونوقت این معاصر بود

من : خب یهویی خود جوش اومد چیکار کنم ؟

علی : حالا همچین خودجوش از بازی شوتت کنم بیرون که خودجوش ندونی بخندی یا گریه کنی

پویان : حالا نه که اون شعری که تو گفتی معاصر بود 

علی : بله که بود تو اون شعری که تو میگی میگفت بسیار و اندی هرچه هست ... اما من گفتم بسیار و اندک هرچه هست

پویان : مرسی شعر معاصر

علی : خواهش داداش قابل نداشت

پویان : نه جدی با بعضی حروف آدم شعر نو یادش نمیاد قانونو بردار بذار هرکی هرچی دلش خواست بگه 

علی : باشه آمـّـّـّـــــا ... هرکی شعر یادش نیومد باید 50 رد کنه بیاد

روا : اونوقت چرا باید بدیم به تو ؟

علی : ببین خواهر گلم 

و دستشو انداخت دور شونه های روا و ادامه داد : بالاخره یه حق الزحمتی باید بگیرم یا نه ؟

بعد دستشو برداشت و گفت : الان که فکرشو می کنم می بینم که مامان خیلی تو تربیت تو کم گذاشته گلم

و بازی دوباره شروع شد . نوبت پویان بود گفت :

شب از مهتاب سر ميره تمام ماه تو آبه

شبيه عكس يك روياست تو خوابيدي جهان خوابه

زمين دور تو مي گرده، زمان دست تو افتاده

 تماشا كن سكوت تو عجب عمقي به شب داده

علی : چه نوشابه اب باز می کنن این دوتا برای هم 

پویاه : چیه حسودیت میشه ؟

علی : اوففففف چه جورم ... پژواک هـ بیا

پژواک : 

هر چه دلم خواست نه آن مي شود

 هر چه خدا خواست همان مي شود

ژرفا :

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

میتوانی تو به لبخندي این فاصله را برداري ؟

ونوس :

یادمان باشداگرشاخه گلی راچیدیم

وقت پرپرشدنش سازونوایی نکنیم

پرپروانه شکستن هنرانسان نیست

گرشکستیم به غفلت من ومایی نکنیم

رادمان :

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه انديشه ام انديشه فرداست

همين فرداي افسون ريز رويايي

همين فردا که راه خواب من بسته است

به هر سو چشم من رو مي کند فرداست

روا :

تو را حس می کنم هردم که با چشمان زیبایت مرا دیوانه کردی

من از شوق تماشایت نگاه از تو نمی گیرم تو زیباتر نگاهم می کنی اینبار

علی : خب بقیش ؟

روا : بقیش غمگینه دوس ندارم

علی : به من چه که دوس نداری ، بقیشو بخون 

ونوس : چیه ؟ با ر هیچی نداری که بگی ؟

پژواک : 50 رد کن وسط بینم

علی : که چی ؟ که از جیب خودم برگرده به جیب خودم ؟

پژواک : حالا هرچی 

علی  : برو بابا من این قانونو واسه شماها گذاشتم نه خودم

بالاخره بعد از کلی بحث 50 تومن از جیب مبارک درآورد و انداخت وسط که همون موقع هیرسا هم اومد که علی گفت : هیرسا بیا بازی ... ما که باختیم بیا ببینیم تو چیکار می کنی

هیرسا کیسه های غذا رو گرفت بالا و گفت : حالا بیایین غذا بخورین بعد

پویان : واسه غذا دیر نمیشه حالا فعلا بیا اینجا 

هیرسا غذا رو گذاشت یه گوشه و اومد نشست جای علی . علی هم بازی رو براش توضیح داد دستاشو کوبید به هم و با خنده گفت : پس از الان پولاتونو آماده کن

پژواک : عمرا 

هیرسا : می بینیم

وسطای بازی بود که دیدم پژواک داره چشم و ابرو میاد ، نگاه کردم که دیدم داره به هیرسا اشاره میکنه و هیرسا هم بعد از اینکه چشم و ابرو اومدنای پژواک تموم شد نفسشو با تموم قدرت فوت کرد و سرشو انداخت پایین و یه دستشو زد زیر چونشو با انگشتش رو روزنامه های رو زمین خطای فرضی کشید و به جز مواقعی که نوبتش میشد دیگه سرشو بالا نیاورد .

کم کم همه باختن و رفتن نشستن سر غذاشون و منو هیرسا موندیم . جاشو عوض کرد و اومد نشست جلوم و زل زد تو چشام . همه دست از خوردن کشیدن و زل زدن به ما ، صحنه درست شبیه مواقعی بود که دو نفر میخواستن با هم دوئل کنن . نوبت من بود که بگم : 

مست شد خواست که ساغر شکند عهد شکست

فرق پیمانه و پیمان ز کجا داند مست ؟

از گفتن این شعر دقیقا منظورم به کاری بود که داشت در حق پویان می کرد ، هرچی بود و به هر دلیلی با هم دوست شده بودن پویان روش حساب باز کرده بود . اونم نه گذاشت و نه برداشت و گفت :

من نه آنم که به ناز تو نیازم باشد

تو نباشی دگری محرم رازم باشد

ما در این شهر بسی عاشق و شیدا داریم

تو نباشی دگری هست چه پروا داریم ؟

و زل زد تو چشام و با یه حالت مغرور نگاه کرد . تو تمام این 22 سال زندگیم هیرسا اولین کسی بود که تونسته بود خوب رو نروم راه بره و اینم یه نمونش . از خوندن اون شعر منظورش دقیقا به من بود . به معنای واقعی کلمه دهنم و ذهم قفل شد . از تو کیفم یه 50 درآوردم و انداختم رو بقیه پولا و با عصبانیت از جام بلند شدم .

هیرسا : قابل نداشت ... باشه حالا ... حالا چرا عصبانی میشی دختر خوب ؟

دیگه تو اون لحظه کارد می زدی خونم در نمیومد . برگشتم یه چیزی بارش کنم که پژواک دستمو کشید و در گوشم گفت : ولش کن ... من اصلا دلیل این رفتارای بچگونتونو نمیفهمم ... جمع کنین خودتونو دیگه

پویان اومد جلومو گفت : بین شما دوتا اتفاقی افتاده ؟؟

برگشتم طرفش و گفتم : آره ... اتفاق نیوفتاده ... فاجعه رخ داده

پژواک و هیرسا هر دو فکر کردن که من الان میخوام اون قضیه رو بگم پژواک پشت پویان رفت و انگشتشو رو لب و بینیش گذاشت که یعنی هیچی نگو و من اهمیتی بهش ندادم . هیرسا هم با چشماش که توش انتظار موج میزد منتظر بود ببینه که من چی میگم . به جای هیرسا ، پژواک اضطراب داشت و اینم منو بیشتر حرص میداد و مصمم ترم میکرد که حرفمو ادامه بدم . 

پویان که دید حرف نمیزنم با یه نگاه مشکوک و چشمای ریز شده گفت : چی شده ؟

بدون اهمیت به پژواک که رنگش پریده بود و چشمای هیرسا که توش نگرانی هم اضافه شده بود گفتم : فهمیدم که تو این دنیا یکی هست که بی نهایت ازش متنفرم

و با اشاره سر هیرسا رو نشون دادم و گفتم : رفیق فابریکتو میگم 

و رفتم و نشستم به غذا خوردن و بقیه هم دوباره مشغول شدن .

داشتیم برمی گشتیم که پویان گفت : اقلیما یه دقیقه بزن کنار

زدم کنار و پشتمو کردم به شیشه و برگشتم طرفش و گفتم : چی شده ؟

پویان : میخوام یه چیزی بهت بگم

یه نفس عمیق کشید و گفت : پس فردای اون روزی که اومدیم خواستگاری رفتم شرکت دایی

من : چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ؟؟؟؟؟؟

پویان : یــ ..یه دقیقه گوش بده ... 

هل شد و تند تند گفت : رفتم بهش بگم که هرکاری هم که کنه ولت نمیکنم ... رفتم بگم که این مخالفتا تا قیامتم طول بکشه بازم پات واستادم ... به خدا رفتم بگم که واسم مهم نیست چقد میخواد مخالفت کنه شده هزار بار دیگه هم میام خواستگاری ... شده مامانمینا هم طردم کنن بازم میام ... رفتم بگم که پشت پا میزنم به همه چی 

من : بابام چی گفت ؟

پویان : خیلی محکم گفت من جنازه ی اقلیما رو هم رو دوش تو نمیذارم

سرشو گرفت طرف شیشه ماشین . با دستم چونشو گرفتم و سرشو آروم برگردوندم طرف خودم .

من : به چه حقی سرتو اونوری می کنی ؟

زل زد تو چشام و بهش یه لبخند زدم و گفتم : هرچی که بشه مال خودمی دیگه نه ؟

خندید و گفت : مگه تا حالا شک داشتی ؟

من : خب سوال بود

پویان : عاشقتم

من : حال کردی ؟

پویان : چیو ؟

من : چه جوری از زیر زبونت حرف کشیدم بیرون

پویان : به خدا همچین گفتی " در صورت نیاز قیدشو می زنم " گفتم همین الان همه چیو به هم میزنی 

من : اینجوری گربه رو می کشنا !!! جذبه رو داری

پویانو رسوندم و رفتم خونه ، بابا هنوز نیومده بود . از دیشب تا حالا هیچ برخوردی با هم نداشتیم و من نمیدونستم که باید باهاش چجوری رفتار کنم . از یه طرف دلم نمیخواست مثل خودش بی منطق باشم و از یه طرفم به خاطر دیشبش و حرفایی که به پویان زده بود دلم رضا نبود عادی رفتار کنم . ولی هیجان درونیم بهم اجازه بیشتر فکر کردن درباره این موضوع رو نداد . رفتم تو خونه ، خونه سوت و کور بود .

داد زدم : مـــــــــــــــــــــــامـــــــــــــــــــــــان !!!

دوباره و دوباره اما کسی جوابمو نداد .

این دفعه داد زدم : مــــــهــلـــقــــــــــــــــــا !!!!

سریع از تو یه اتاق اومد بیرون و گفت : بله خانوم ؟

یه چشک غره بهش رفتم و با لحن شوخ گفتم : ایندفعه بگی خانم به من گوشتو می برم ....

بعد صدامو کلفت کردم و با لحن لاتی اضافه کردم : مفهومه آبجی ؟

خندید و گفت : آره

بعدشم مامان از همون اتاق اومد تو و گفت : چه خبرته ؟ چرا داد میزنی ؟

با یه حالت مشکوک نگاش کردم و گفتم : تو اون اتاق چیکار می کردین شما دوتا ؟

مامان با خنده اومد جلو و گوشم و گرفت و گفت : تو آدم نمیشی نه ؟

خندیدمو گفتم : فکر نکنم ... اگه به بابام نگفتم 

گوشمو ول کرد و گفت : مهلقا از فردا میاد اینجا زندگی می کنه 

لبخند زدم و رو به مهلقا گفتم : چه خوب ... پسرتم میاد اینجا دیگه نه ؟

مهلقا : آره 

بعد هم رفت به سمت آشپزخونه .

امروز به خاطر قضیه شرکت انقدر خوشحال بودم که هیچی نمیتونست جلومو بگیره . حتی رفتار و کارای هیرسا رو هم به کل فراموش کردم . 

دست مامانو گرفتم و کشیدمش سمت پذیرایی . نشوندمش رو یکی از مبلا و گفتم : حدس بزن چی شده 

مامان : چی شده ؟

من : گفتم حدس بزن

مامان : درباره دانشگاهه ؟

من : نه ... نه یه جورایی هست

مامان : به پویانم مربوط میشه ؟

من : صد در صد 

مامان : میگم انقدر خوشحالی 

من : قرار بود حدس بزنی  

مامان : یه پول قلمبه رسیده دستتون

من : وای مامان خسته شدم از بس گفتین پول پول پول . آه بابا به قرآن خارج از اون مرز مادیتون دنیای بهتریه 

مامان : خب حالا ... بگو چی شده ؟

دوباره دوز هیجانم زد بالا و گفتم : پویان با چند تا از بچه های دانشگاه دارن یه شرکت می زنن 

مامان با یه نگاه که توش برق خوشحالی معلوم بود گفت : این که خیلی عالیه

من : عالی ؟ عالی مال یه ثانیشه ... این فوق العادس 

مامانم عاشق پویان بود و تو این چند وقته یه جورایی حمایتم کرده بود ولی به خاطر بابا زیاد کاری نمی کرد و این بیشتر حرص منو درمیاورد ولی از تو نگاش و این که شده بود حتی خیلی کم رو بابام تاثیر بذاره میشد علاقشو به پویان فهمید . میشد از نگاهاش که از توش وقتی به پویان نگاه می کرد برق تحسینو دید . خب واقعا هم جای تحسین داشت چون خیلی خوب تونسته بود رو پای خودش واسته ... از اول هم به خودش متکی بود . 

من : وای مامان یعنی واقعا داره همه ی این بدبختی ها تموم میشه ؟ 

مامان : خدا کنه ... منم دیگه خسته شدم از این وضعیت

حق داشت روابط خانوادگی با تنها فامیلمون بعد از آخرین خواستگاری کذایی بهم خورده بود . 

من : مامان ؟ 

مامان : جانم ؟

من : اگه بابا بازم گیر داد کمکمون می کنی ؟ 

مامان : آره مادر  

من : مامان من دیگه به جز تو و پویان کسی و ندارم ... بابا که اصلا منو نمی بینه و بقیه هم لج کردن ... مامان مگه من دخترش نیستم ؟ چرا داره باهام اینجوری می کنه ؟ 

سرمو گذاشتم رو سرشونش . قبلنا زیاد رابطم باهاش خوب نبود ولی تو این چند وقته باهام خیلی راه اومده بود و کمکم کرده بود و این باعث شده بود که رابطم باهاش خیلی نزدیک و صمیمی بشه . 

مامان : اینا همش میگذره ... میشه خاطره ... چند سال دیگه می شینین واسه بچه هاتون تعریف می کنین

من : مامان دیگه نمی کشم ... چرا اینا تموم نمیشه ؟ 

مامان : هیچی همینجوری نمیمونه 

من : دلم میخواد چشامو ببندم و وقتی بازشون می کنم اینا همشون تموم شده باشه ... مثل یه خواب که وقتی بیدار میشی تموم میشه

چند قطره اشک از چشمام سر خورد و افتاد رو سرشونش . سرمو از رو سرشونش بلند کرد و دستاشو گذاشت دو طرف صورتم . گفت : داری گریه می کنی ؟ اقلیمای من سر این چیزا اشک نمی ریزه 

بعد هلم داد و گفت : پاشو جمع کن جولو پلاستو ببینم .... حالا که اون پسره یه تکونی به خودش داده این نشسته اینجا واسه من آبغوره می گیره ... 

خندیدم و گفت : دلم به پسر مردم می سوزه ... چجوری باید این لوس بازیای تو رو تحمل کنه

میون گریه لبخند ردم که گفت : جمع کن نیشتو ببینم ... دخترم دخترای قدیم خودشونو می کشن واسه شوهر

بعد بلندم کرد و به زور کشید طرف پله ها گفت : زود باش برو حاضر شو 

من : واسه چی ؟ 

مامان : میخوام برم استخر 

من : خب به من چه ؟ 

مامان : باز بهت رو دادم ؟

من : آخه یه نگاه به ساعت بنداز مادر من  

مامان : خب که چی ؟ 

من :2:30 ها !!! لنگ ظهره!!!  

مامان : خب باشه ... نمیخوام که برم زیر آفتاب بخوابم ... میخوایم بریم استخر

من : من نمیام 

مامان : بیخود ... پاشو ببینم 

من : مـــــامـــــان 

مامان : مامان و کوفت 

و بعد منو به زور برد تو اتاقم . نشوند رو تخت و رفت سراغ کمد 

مامان : چیه عین این شوهر مرده ها چپیدی تو این اتاق

من : اصلا کیا هستن ؟

مامان : دوستای من 

من : آخه مادر من بیام وسط زنای هم سن خودت بشینم چی کار کنم ؟ 

مامان : بمونی تو این اتاق که چی بشه ؟

من : خستــــــــــم 

مامان : می خواستی نری ... مگه من زورت کردم صبح کله صحر یزنی بیرون و لنگ ظهر بیایی خونه ؟ 

من : رفتیم واسه رنگ واحد 

مامان : خودتون رنگ می کنین مگه ؟

من : آره

یه نگاه به من انداخت و گفت : حالا کجا هست این شرکت ؟

من : سعادت آباد 

مامان : خریدن یا اجارس ؟ 

من : واسه اجاره می خواستن ولی مثل اینکه یارو لنگ پول بوده زیر قیمت داده که ردش کرده باشه 

مامان : چند داده مگه ؟

من : 270 

مامان : شراکت ؟ 

من : آره با چند تا از دوستاش 

مامان : چیدس ؟

من : نه ... ولی بهش گفتم من وسائلو می گیرم 

مامان : خوب کاری کردی . حالا شرکتو زدن خودتم میخوای بری اونجا ؟ 

من : احتمالا آره ... مامان !!! خستم بمونم خونه ؟

سرشو تکون داد و گفت : باشه

رفت سمت در و گفت : نیام ببینم نشستی غمبرک زدی یه جاها !!!

من : باشه 

مامان : مراقب باش پس

من : باشه ... خدافظ 

مامان : خدافظ

و رفت بیرون . با همون لباس بیرون خوابیدم رو تخت و چشمام رو بستم ، همین که چشمام بسته شد یهو در باز شد م من 2 متر پریدم هوا و مامان اومد تو . 

من : چی شده ؟ 

مامان : نمیخواد بمونی بلند شو با من میایی

من : وااااای خدا منو بکش راحت کن 

مامان : کم چرت و پرت بگو 

من : مامان چی شدی یهو ؟ 

مامان : نمیدونم مادری ... دلم راضی نمیشه ولت کنم برم

هروقت میخواست خرم کنه اینجوری میگفت مادری . 

از جام بلند شدم و با بی حالی گفتم : خب بابا خر شدم

و رفتم به سمت دستشویی .

مامان : این چه مدل حرف زدنه ؟ وا

دوباره از دستشویی اومدم بیرون و مانتو و شالمو درآوردم و دوباره رفتم دستشویی . از دستشویی که اومدم بیرون دیدم مامان برام یه پالتوی سفید با شلوار لوله ی مشکی و یه بوت بلند پاشنه 5 سانتی که بندای مشکی داشت با یه شال مشکی گذاشته بود و رفته بود .

یه پیراهن از تو کشو برداشتم و پوشیدم و حاضر شدم داشتم بوتامو می پوشیدم که مامان اومد تو اتاق .

مامان : وای تو که هنوز حاضر نیستی 

من : خب صبر کن الان حاضر میشم دیگه مادر من 

مامان : وسائلاتو برداشتی ؟ 

من : نه هنوز  

مامان : وای که تو چقدر حرص میدی ... آخه تو به کی رفتی که اینقدر خونسردی بچه ؟

من : من که میگم سرراهیم شما میگین نه 

مامان : مایو هات کوشن ؟ 

من : تو عسلی چپیه 

مامان هم رفت و یکی از بازتریناشو برداشت و انداخت تو کیف بزرگ مشکی که از تو کمد درآورده بود .

من : مامان خانوم من اونو نمی پوشما !!! 

مامان : چرا اونوقت ؟

من : از اون خوشم نمیاد 

مامان : پس چرا خریدیش ؟ 

من : اون موقع که خریدمش خوشم میومد ازش  

مامان : من که خوشم میاد ازش

و انداختش تو کیفم و رفت و از تو حموم هم یه حوله از تو حموم برداشت و اومد بیرون .

من : اصلا مگه بابا نمیاد ظهر ؟ 

مامان : نه امروز جلسه داره ... دنبال راه نگرد بپیچونی باید بیایی باهام 

من : مگه من گفتم نمیام ؟ 

مامان : از قیافت معلومه که نمیخوای بیایی

آخرین بند بوتمم رد کردم و گفتم : تموم شد بریم

مامان : این شکلی ؟

من : مگه چمه ؟ لباسامم که خودت گذاشتی

به زور بلندم کرد و نشوند پشت میز توالت و گفت یه چیزی بمال به این صورتت ببینم ... قیافت شبیه میته ... قشنگ معلومه به زور آوردنت 

من : خب به زور بردنم دیگه ... مگه غیر از اینه ؟

مامان : حرف نباشه 

من : مامان میخوام برم شنا کنما ... آرایش کنم که می ریزه پایین و تهش عین اَجِنه باید از آب بیام بیرون که

مامان : نمی ریزه 

بالاخره بعد از کلی کل کل یه رژه صورتی کم رنگ زدم و رفتیم .

رفتیم پایین و مامانم به مهلقا گفت : اگه میخوای بری برو 

رفتیم سمت در که مامان رو به مهلقا گفت : فردا با پسرت بیایی ها 

و با هم از در رفتیم بیرون . رفتیم طرف ماشین من و مامان نشست سمت شاگرد .

من : مامان بیا بشین اینور حال رانندگی ندارم 

مامان اومد نشست سمت راننده و رفتیم سمت استخری که مامانینا قرار گذاشته بودن . بالاخره بعد از 45 دقیقه رسیدیم . مامان پیاده شد و منم پشت سرش راه افتادم . رفتیم تو رخت کن و حاضر شدیم و رفتیم تو محوطه شنا .

گوشه سالن 4 نفر نشسته بودن و صدای خندشون کل سالنو پر کرده بود . مامان دستمو گرفت و رفتیم سمت همونا . 

همین که رسیدیم بهشون خندشون قطع شد و زل زدن به من .

- کجایی پس ساره جون

مامان : منتظر اقلیما بودم ... گفتم باهام بیاد ، به خاطر اون دیر شد یکم

-- خب حق داری ما که از این خانوم خوشگلا نداریم که منتظر بشیم حاضر بشیم

--- راستشو بگو ساره تا حالا کجا قایمش کرده بودی ؟

---- وای بذارین برسن 

-- چی چیو برسن ؟ من میخوام واسه دانیالم زن بگیرم اونوقت این خانم دسته گلشو قایم کرده

--- حالا که دیدمش مگه میذارم برسه به دانیال جون تو ؟

- آخه تو خجالت نمی کشی تو یه جمعی که همه پسر دارن دخترتو نشون میدی ؟

---- اصلا این هیچی تو خجالت نمی کشی بعد از 3 سال دوستی دخترتو تازه الان نشونمون میدی ؟

مامان : اقلیما علاقه ای به اینجور جمعا نداره 

بعد دستشو گذاشت رو کمرم و رفتیم جلو تر . همشون از جاشون بلند شدن و شروع کردن خودشونو معرفی کردن .

-- من سوری ام عزیزم

من : خوشبختم 

سوری : منم عزیزم

- منم لیلام

---- منم مریمم

--- منم شیمام

من : خوشبختم

و با همشون دست دادم .

بعدم هممون نشستیم رو صندلی های اونجا و سوری گفت : خلاصه که گناه نابخشودنی کردی

مامانم مستانه خندید و گفت : من دخترمو به کس کسونش نمیدم بیخود براش نقشه نکش

شیما : حالا ما شدیم کس کسون ؟

لیلا : لابد بعدشم میخوای بگی همه کسون 

مامان : چرا که نه ... من واسه دخترم قید همه چیو میزنم

مریم : بابا باور کن پسرای ما هم تکن

مامان : من که منکرش نشدم مریم جون

مریم : خلاصه گفتم که بدونی ما هم از دست قضا پسر داریم

از جام بلند شدم که برم حولمو بردارم و برم شنا کنم . اصلا حال و حوصله این خاله زنک بازیا رو نداشتم .

سوری : کجا عزیزم ؟

من : میرم حولمو بردارم الان میام

سوری : یعنی اینقدر زود از ما خسته شدی ؟

من : نه اینطور نیست ... اومدم استخر که شنا کنم ... پس میرم حولمو بیارم که بعدش شنا کنم 

شیما : برو عزیزم 

باشه منتظر تو بودم فقط بهم رخصت بدی . پشتم و کردم بهشون

سوری : ساره شوخی نمی کنم 

مامان : درباره چی ؟

سوری : دخترت ... یه اوکی بدی اومدیم خواستگاریش

مامان : دست بردار سوری 

سوری : چرا ؟

مامان : خودش کسیو دوست داره ... منتظرن درسشون تموم شه

مرسی مامان خودم

سوری : در هر صورت ما آماده به خدمتیم

مامانم خیلی آروم خندید . دیگه صداشونو به خاطر فاصله نمی شنیدم . رفتم از تو کمد گوشی و حولمو برداشتم و رفتم تو . آخه من موندم این عتیقه ها چجوری با مامانم آشنا شدن . 

گوشیمو روشن کردم یه اس ام اس از طرف پویان داشتم :

در چه حالی ؟

- عمه جونت به زور آوردتم استخر

- مرسی عمه جون 

- شما دوتا هم که فقط قربون صدقه هم برین

- چرا نریم ؟

- والا چرا نرین ... جات خالی داره واسم شوهر پیدا می کنه

- بی خود ... باز مادر و دختر چشم منو دور دیدین ؟

- دیگه فکر کنم پرندت از قفس پرید

- جدی چه خبره ؟

- هیچی بابا رفیق مامان گیر داده بود مامانم هم گفت خودش کسیو دوس داره منتظره دانشگاش تموم شه

- مطمئن ؟

- بله ... ما بدون اجازه آقامون نمیذاریم خواستگار بیاد 

و تهشم یه آیکون خنده گذاشتم

- اگه میدونستی تو چه وضعیم حتی شوخیشم نمیکردی

- ببخشید

- بیخیال برو به کارت برس . کی میایی بیرون ؟

- فکر کنم حدودا یه 20 مین دیگه تمومه

- باشه پس اون موقع زنگ می زنم ... فعلا

- فعلا

رفتم پیش مامانینا و گوشیم و گذاشتم رو همون صندلی که روش نشسته بودم و به مامان گفتم : حواست به گوشیم باشه لطفا 

مامان : باشه حواسم هست ... برو منم میام چند دقیقه دیگه

رفتم سمت استخر که یهو خوردم به یکی . 

من : ببخشید

- خواهش می کنم عزیزم 

و رفت . ته چهرش یکم برام آشنا بود اهمیتی ندادم . موهامو بالای سرم گوجه ای بستم و کلاهمو گذاشتم سرم و عینکمم زدم به چشمم رفتم رو جامپر و شیرجه زدم تو آب . 

یه ربع گذشت و من حوصلم سررفت . از تو استخر اومدم بیرون و رفتم طرف مامان . داشت با گوشی من ور میرفت . رفتم طرفش ، داشت اس ام اسای من و پویانو میخوند نشستم رو صندلی و حوله رو پیچیدم دورم . 

مامان صفحه گوشیمو نشونم داد و گفت : خیلی فوضولی

خندیدم و گفتم : شاگردیم 

مامان : زبون دراز

گوشی و گرفت طرفم ، اومدم ازش بگیرم که یهو سوری برگشت و خورد به مامان و گوشیم محکم افتاد زمین . اومدم برم برش دارم که پام خورد بهش و چون زمین خیس بود سر خورد و چون اون جایی که م نشسته بودیم فاصله کمی تا استخر داشت افتاد تو آب .

چنان هـــــــــــیــــــــنـــــــی کشیدم که خودمم ترسیدم 

سوری : ببخشید عزیزم اصلا حواسم نبود

مرده شورتو ببرن گوشی نازنینم پوکید .

مامان : نه بابا سوری جون مهم نیس

سوری : وای واقعا معذرت میخوام خودم یکی دیگه برات می گیرم عزیزم

تو ضرر نزن نمیخوام برام جبرانش کنی

سوری : باور کن از قصد نبود

وای یه دقه اون دهنو ببند اگه می تونی  

من : مهم نیست

و رفتم تو اتخر و از کف استخر برش داشتم . اومدم بیرون و سریع اولین کاری که کردم این بود که سیم کارتمو درآوردم که نسوزه . فقط خداکنه نسوخته باشه که اگه بسوزه بدبختم .

هرجا که کاری داشتم و یا کسی باید بهم خبری میداد این شماررو داشت اگه می سوخت به معنای واقعی کلمه بدبخت میشدم . البته زیاد هم خیس نشده بود ولی بازم احتمال داشت سوخته باشه .

 20 دقیقه بعد همه بساطشونو جمع کردن و رفتیم . ایندفعه نشستم پشت رل . داشتم می رفتم سمت جمهوری که یه گوشی بگیرم .

مامان : کجا میری ؟

من : جمهوری 

مامان : واسه چی ؟

من : گوشی

جلوی یه مغازه ی بزرگ و شیگ نگه داشتم . از تو جا سی دی روی آفتابگیر کارت بانکمو درآوردم و رفتم سمت مغازه . 

        روBlackberry Q10 یارو همینجوری داشت عین طوطی حرف می زد . بدون توجه به اون برگشتم طرف سمت ویترین و

نشونش دادم و گفتم اونو میخوام .

از تو قفسه پشتش یه جعبه کمپرس شده درآورد و داشت بازش می کرد که گفتم : نمیخواد امتحانش کنید 

و کارت بانکمو گذاشتم رو میزو و اونم کشید و فاکتور و رسید و داد دستم و رفتم تو ماشین . داشتم بسته رو باز می کردم که مامان گفت : چی گرفتی ؟

 فول کیبوردBlackberry من :

گوشیو از تو جعبه درآوردم و سیم کارتمو انداختم توش . همین که گوشی روشن شد زنگ زد . شماره ی پویان بود . 

من : سلام 

پویان با صدای بلند که بیشتر شبیه داد بود گفت : سلام ؟ که سلام دیگه ... مگه من به تو نگفتم 20 دقیقه دیگه زنگ می زنم ؟ واسه چی خاموش بودی ؟ هان ؟ که چی مثلا این کارت ؟

من : وای پویان یه دو دقیقه امون بده

پویان : می شنوم 

من : گوشیم افتاد تو آب تا برم گوشی بگیرم شد الان ... هنوز گوشی کامل لود نشده بود که تو زنگ زدی 

پویان : اگه می دونستی چقد نگران شدم گوشی سوخته رو هم شده به زور روشن می کردی

من : ببخشید

پویان : الان کجایی ؟ 

من : جمهوری

پویان : دیگه حق نداری گوشیتو خاموش کنی 

من : اوکی

پویان : برو دیگه 

من : بای

قطع که کردم مامان گفت : چه دل پری هم داشت

من : فقط سرم داد نزده بود که اونم به لطف دوست شما زد

رفتیم خونه . ساعت 6 بود . سریع رفتم تو اتاق مامانینا و سشوار و گرفتم رو گوشی سوختم .

مامان : چیکار می کنی ؟

من : دارم این گوشیو خشک می کنم 

مامان : خب یکی دیگه گرفتی این دیگه به چه کارت میاد ؟

من : شماره و هرچیزی که دارم تو اینه

مامان : آهان ولی فکر نکنم روشن بشه

من : امتحانش ضرر نداره

دوباره شسوار رو گرفتم روش و مامان هم رفت حموم . 5 دقیقه بعد شسوار و خاموش کردم و گوشی رو روشن کردم خوسبختانه روشن شد . اگه روشن نمیشد پدرم درمی اومد . حیف که صفحش ترک خورده بود و گوشه هاشم پریده بود وگرنه گردنمم می زدن حاضر نبودم از این گوشیم دست بکشم . 

گوشی و برداشتم و کیفمم برداشتم و رفتم بالا تو اتاقم . لباسامو تو کمد آویزون کردم و رفتم حموم .

از حموم که اومدم بیرون همونجوری یه حوله پیچیدم دور موهام و یه بولیز و شلوار قرمز پوشیدم و رفتم سراغ گوشیم . تک تک شماره ها رو سیو کردم و مموری رو هم خالی کردم و تمام یادداشت ها و چیزای مهمی رو که داشتم رو هم یه جا نوشتم و رفتم موهامو خشک کردم و دراز کشیدم رو تخت و با داشتم با گوشیم ور می رفتم که اصلا نفهمیدم چجوری خوابم برد .

بیدار که شدم هوا تاریک شده بود . از رو تخت بلند شدم و کش و قوسی به بدنم دادم و کامپیوترو روشن کردم و رفتم پایین . مامان و بابا داشتن تلویزیون نگاه می کردن

من : ســـــــــــلــام

بابا : سلام 

مامان : ساعت خواب

من : اصلا نفهمیدم یهو چی شد که خوابم برد ... خیلی خسته بودم

مامان : غذا رو میزه بذار تو ماکروویو گرم شه بخور 

رفتم تو آشپزخونه و و غذا رو گرم کردم و خوردم .

غذام که تموم شد از آشپزخونه اومدم بیرون که دیدم مامانینا حاضر دم درن .

من : کجا میرین ؟

بابا : میریم قدم بزنیم

من : آها ... باشه ...خدافظ

مامان : تو هم برو حاضر شو بیا 

من : هوا دو نفرس ... خوش باشین

و یه چشمک تحویلش دادم .

رفتم بالا و گوشیم و سیم یو اس بی گوشیمو هم برداشتم و رفتم نشستم پشت کامپیوتر . تموم آهنگا و عکسایی که دوست داشتمو ریختم تو گوشیمو زدمش به شارژ .

یه نیم ساعت بود که علاف نشسته بودم و حوصلم سررفته بود . گوشیمو از شارژ کشیدم و زنگ زدم به پویان .

پویان : جانم 

من : سلام 

پویان : سلام ... چیه ؟ باز حوصلت سررفته ؟

من : اوهووووم ... مامانینا هم رفتن بیرون کسی خونه نیس 

پویان : مگه اینکه حوصلت سربره یاد من بدبخت بیوفتی

من : چشتو بگیره .... دیگه چیکارت کنم بدجنس ؟ 

پویان خندید و گفت : چیکار کردی که اینجوری طلبکاری ؟

 من : تو چقدر رو داری پسر دیگه چیکارت کنم ؟ از صبح که ور دل توام بقیشم که یا اس ام اس دادیم یا زنگ زدیم بهم 

پویان : حرص دادنای تو و حرص خوردنای منم که فاکتور گرفتی 

خندیدم و گفتم : چیکار می کنی ؟

پویان : سوال طرح می کنم 

من : سوال واسه چی ؟ 

پویان : امتحان

من: امتحان چی ؟

پویان : وا یعنی چی امتحان چی ؟ دارم سوال درمیارم دیگه ...خوبی ؟

من : نگو که سوالا برای کلاس ماست

پویان : پس چی بگم ؟

من : پـــــــــــــــــــــــــویــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان !!!!!!!!!!!!!!!

پویان : جــــــــــــــانــــــــــــــــــم ؟

 من : پویانی حالا من چیکار کنم ؟

پویان : خب تو که تنهایی و از دست بد روزگار بیکارم هستی ... حوصلتم که سررفته پس بهترین گزینه اینه که بشینی درس بخونی 

من : خب ما یه حق آب و گلی داریم دیگه نه ؟

پویان : اگه منظورت گِلِ دختر عمه و دختر داییه که باید بگم شرمنده خیلی وقته خشک شده

من : حالا شدم دختر عمه و دایی ؟

پویان : شما همیشه این دوتا سِمَتو به همراه داری عزیزم 

من : بیخود 

پویان : اصلا امتحانو بیخیال حالا که تنهایی بیا بریم بیرون

من : بذار به مامان بزنگم هماهنگ کنم بهت میزنگم

پویان : باشه پس زودتر

قطع کردم و سریع زنگ زدم به مامان .

مامان : بله ؟

من : مامان کی میایین ؟

مامان : نمیدونم ... چطور ؟

من : با پویان برم بیرون ؟

مامان : برای چی ؟

من : تو و بابا واسه چی رفتین بیرون ؟ ما هم به همون دلیل 

مامان : زود بیایینا

من : باشه ... فقط بابا چی ؟ 

مامان : با من 

من : عاشقتم ساره جــــــــــــــــــوووووووووون

مامان : کم زبون بریز

من : اومدی خونه درز خلوت از خجالتت درمیام

جیغ زد و گفت : اقـــــلــــــــــــــیـــــــــــمـــااا !!!!!

من : جووووون

مامان : قطع کن وگرنه خونت حلال میشه

من : بایییی . بووووووووووووس

قطع کردم و زنگ زدم به پویان .

پویان : چی شد ؟

صدامو غمگین کردم . میخواستم اذیتش کنم : مامان نذاشت

صداش متعجب شد حقم داشت از مامان بعید بود که حرف پویان و هرچیزی رو که به پویان مربوط بود و رد کنه : چرا ؟

من : نمیدونم گفت نمیشه و قطع کرد

پویان : یعنی چی ؟ صبر کن الان بهش زنگ می زنم

من : پویان یه وقت زنگ نزنیا

پویان : چــــــــــرا ؟

من : با بابام رفته ها بابا بفهمه شر میشه !!!

پویان : من الان میام اونجا

اومدم بگم شوخی کردم که تلفنو قطع کرد . هرچی زنگ زدم هم جواب نداد ، آخر سر بهش اس ام اس دادم : شوخی کردم بابا چرا امون نمیدی آدم حرفشو کامل بزنه ؟

نه جواب داد و نه زنگ زد . همونجوری نشستم رو کاناپه ی توی هال . 

من : به خدا این پسر دیوونس 

یهو آیفون خونه زنگ زد . قلبم اومد تو دهنم . نکنه مامانینا باشن . اگه بابا می اومد و بعدش پویان می اومد حتما یه اتفاق نا خوشایند می افتاد . 

صدای دوباره آیفون منو از تو هپروت آورد بیرون . رفتم پشت آیفون و گوشیشو برداشتم و با صدای لرزون گفتم : بله ؟؟؟

تصویر کسی معلوم نبود و اون طرف هم کسی جواب نمیداد . دوباره گفتم : بله ؟ 

صدای پویان باعث شد نفس حبس شدمو بدم بیرون و درو براش باز کنم . رفتم در خونه رو هم باز کردم و منتظر شدم بیاد تو .

با قیافه ی اخم کرده گفت : گوشیتو بده ببینم 

من : واسه چی ؟

پویان : که زنگ بزنم به عمه و بگم که من می برمت

زدم زیر خنده و گفتم : پویان تو از اون موقع که اومدی بیرون از خونه به گوشیت یه نگاهی ننداختی ؟

پویان داشت با تعجب منو نگاه میکرد : نه چطور ؟

من : آقا پسر سر کارت گذاشتم ... یه نگاه به گوشیت بنداز

گوشیشو از تو جیبش درآورد و نگاهی بهش انداخت و گفت : خیلی مسخره ای ... خوشت میاد حرص بدی ؟

خندیدم و گفتم : عجبا !! حالا بدهکارم شدم

پویان : بله که شدی ... گفتم کلا تو دنیا همین یه عمه بود طرفمونو می گرفت اونم فرت 

دوباره خندیدمو گفتم : صبر کن برم حاضر شم بیام

رفتم بالا و زود حاضر شدم و اومدم پایین . پویان داشت شال گردنشو درست می کرد . چقدر خوب بود اینکه تننها بودن باهاش نه تنها ترس نداشت ، بلکه پر بود از آرامش و یه حسی شبیه امنیت . چقدر خوب بود اینکه خودش برای خودش یه مرزی قرار داده بود و از اون جلوتر نمی رفت و نیازی به گوشزد چیزی نبود .

پویان : بریم ؟

من : بریم

پویان : کجا بریم ؟

من : نمیدونم ... یه پارکی جایی که بشه توش راه رفت

با هم از خونه رفتیم بیرون . رفتیم یه پارکی که دوتا خیابون بالاتر از خونمون بود .

پویان دستمو گرفت و گفت : سردته ؟

من : نه ... خوبم

پویان : دستات یخه

من : مهم اینه که از درون داغم ... خودتم که یخی 

سرشو برگردوند طرفم و یه لبخند آروم زد و گفت : مهم اینه که از درون دارم آتیش می گیرم

با هم وارد پارک شدیم . تقریبا تا وسطای پارک رفتیم . پویان دستمو کشید و رو یه نیمکت نشستیم . هیچکدوم حرفی نمیزدیم .

با دست چپم دست راست پویانو گرفتم و دست راستم رو هم دور بازوش حلقه کردم و سرمو تکیه دادم به سرشونش .

پویان : کارای شرکت که حل شد با مامانینا حرف می زنم دوباره بیاییم خواستگاری

من : دوباره نه ... شش باره ... فکر کنم عمه هم خسته شده از اینکه عروسش بشم ... نه ؟

خیلی قاطع گفت : نه ... مامان و بابا خیلی دوست دارن ... مخصوصا بابا ... خودش همیشه اینو میگه 

من : پویان ؟

پویان : جانم ؟

من : اگه بابا بازم بگه نه ... ولم می کنی ؟

پویان : نه ... حتی اگه خودتم بخوای ولت نمی کنم

من : یعنی میخوای زوری باهام باشی ؟

پویان : اگه مجبور بشم آره

من : عشق که زوری نمیشه

پویان : راست میگی 

تُن صداشو آورد پایین و ادامه داد : عشق که زوری نمیشه

من : یعنی ولم می کنی ؟

با صدای خش دار و گرفته ای گفت : آره ... اگه بخوای ... آره

سرشو با شدت از رو بازوش بلند کردم و گفتم : یعنی چی که آره ؟

پویان : خب میگی چیکار کنم ؟

من : واقعا ولم میکنی برم ؟

بی صدا و آروم خندید و گفت : میگم ولت نمیکنم میگی عشق که زوری نمیشه ... میگم میذارم بری میگی واقعا ولم میکنی ؟ دیگه چی بگم ؟

من : حق نداری ولم کنی ... تحت هیچ شرایطی این اجازه رو نداری

پویان : تو هم حق نداری به جز من حتی به کسی فکر کنی ... تحت هیچ شرایطی

من : غیر از این شد خونم حلال

دوباره سرمو گذاشتم رو شونش و اونم سرشو به سرم تکیه داد . چند دقیقه تو همون حال موندیم . تو سکوت مطلق ... بدون هیچ گونه مزاحمی . دلمون هم نمیخواست که این سکوت تحت هیچ شرایطی شکسته بشه . ولی صدای گوشی پویان شد مزاحم و باعث شد به خودمون بیاییم .

پویان : بله ؟

- ......

پویان : خوبی ؟  

......- 

پویان : چه جورم !!!

......- 

پویان : مگه شماها میذارین ؟

......- 

پویان : همین دو دقیقه می برمش یکی زنگ میزنه ... چشم ندارین ببینین 

......- 

پویان : حسودی ؟

......- 

پویان : باشه تا نیم ساعت دیگه میاییم ؟

...... - 

پویان : قربانت ... خدافظ 

همین که قطع کرد گفتم : کی بود ؟

پویان : عمم

من : جدی پرسیدم

خندید و گفت : بابا به خدا عمم بود

گوشیشو درآورد و نشونم داد . با مامان من اینجوری صمیمی حرف میزد ؟ چشم بابام روشن

من : اگه به بابام نگفتم

پویان : چیو ؟

من : اینکه با زنش تیک می زنیو

پویان : نمیتونی خوشی مارو ببینی ؟

لبخند بدجنسانه ای زدم و گفتم : نه که نمی تونم

پویان : پاشو ... پاشو که باید برم پَسِت بدم

بلند شدیم و برگشتیم خونه . پویان تا دم در باهام اومد .

من : بیا تو

پویان : میخوای بیام

من : بیا ... من که دارم میگم بیا

پویان : زورت بهم نمی رسه چرا بزرگ ترتو میندازی به جونم ؟ 

ابروهامو انداختم بالا که ادامه داد : چیه به نقشه پلیدانت پی بردم ؟ میخوای باباجونت یه مشت و مال حسابی بهم بده ؟

تازه متوجه منظورش شدم . خندیدم و گفتم : خیلی لوسی ... تو که بلدی از دیوار مردم بیایی بالا ... اینم روش

پویان : همش یه بار اومدما

من : همون یه بارم حرفه ای بودنتو نشون داد

پویان : هـــــــــی روزگار ... ببین به کجا کشوندی مارو ... همین یدونه دزدیمون کم بود که اونم بهمون چسبوندن

من : من کی گفتم دزد ؟

پویان : یعنی میخوای بگی این حرفت اشاره به دزدی نداشت

هلش دادم و گفتم : بیا برو خونتون کم چرت و پرت بگو

پویان : چی شد ؟ تا الان که داشتی پیشنهاد می کردی بیام خونتون

من : اون مال قبلا بود

پویان : یعنی نیام ؟

من : نخیر

یهو صدا مامانم از آیفون اومد : بس کنین دیگه

پویان : عمه به خدا این دختر خودت منو به حرف گرفته 

من : من غلط کردم

مامانم خندید و گفت : بیا تو پویان

پویان : مرسی 

برگشت طرف من و گفت : کاری نداری ؟

من : نه ... خدافظ

و رفتم تو و پشت در واستادم .

پویان : پس خدافظ 

درو بستم و رفتم تو . حس خیلی خوبی داشتم . مامان درو برام باز کرد و رفتم تو . با خوشحالی گونشو بوسیدم و گفتم : به ساره خانم گل چه خبرا ؟ مارو دک می کنی میری صفا حال می کنی ؟

مامان : به جا اینکه من خرتو بچسبم که با پسر غریبه میری بیرون تو به من گیر میدی ؟ 

من : پسر غریبه کیلو چنده ؟ هم پسر داییمه و هم پسر عمم

مامان :اِ حالا شد پسر عمه دیگه نه ؟

صدامو آوردم پایین و گفتم : خب اگه غیر این بگم که نمی تونم کارمو ماست مالی کنم ... می تونم ؟

خیلی عادی پرسیدم : بابا کو ؟

مامان : حمومه

من : چی گفتی بهش ؟

مامان : هیچی گفتم داری با یکی از هم کلاسیات میری بیرون

من : باور کرد ؟

مامان : به تو اعتماد نداره به من که داره

من : تو هم که چقدر خوب داری از اعتمادش استفاده می کنی

مامان : ناراحتی بهش بگم

من : نه قربون دستت ... بعد دو سال یکی پیدا شده که هوامونو داشته باشه ... خرابش نکن

شب بخیر گفتم و رفتم بالا و بعد از تعویض لباسام خوابیدم .

***********************************      

صبح با صدای زنگ گوشیم که دیشب کوک کرده بودم بیدار شدم . تو خواب و بیداری خاموشش کردم و بلند شدم و حاضر شدم . داشتم می رفتم تو حیاط که گوشیم زنگ زد . پویان بود .

من : سلام 

پویان : خوبی ؟

من : خوب ؟ عالیم

صدای خندش اومد .

پویان : اقلیما خودت می تونی بری امروز شرکت ؟ 

یهو پنچر شدم و همه خوشیم پرید .

من : چرا ؟

پویان : باید برم آزمایش 

من : آزمایش چی ؟

پویان : اعتیاد 

من : چــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ؟

دوباره خندید . متنفر بودم از اینکه به زور از زیر زبون کسی حرف دربیارم .

پویان : بابا واسه شرکته

من : چه ربطی به شرکت داره ؟

پویان : واسه مجوز میخواد

من : آهان ... حالا مطمئنی معتاد نیستی ؟

پویان : نترس با آبلیمو حلش می کنم

من : پـــــویـــــــان

پویان : جانم ؟

من : کم چرت بگو

پویان : چشم

من : خدافظ

رفتم شرکت . منتظر بودم آسانسور برسه که هیرسا هم اومد .

هیرسا : سلام

فقط سرمو تکون دادم

با هم سوار آسانسور شدیم و رفتیم بالا . پژواک درو برامون باز کرد . 

با تعجب بهمون نگاه کرد و با یه حالت مشکوک پرسید : با هم اومدید ؟

من : با هم رسیدیم ... ولی با هم نیومدیم

همه منتظر ما بودن . غزال هم بود . 

رادمان : خانما یه اتاق آقایون محترم هم یه اتاق 

منو مخاطب قرار داد و گفت : فقط یه چیزی ... اتاق پویانو چه رنگی کنیم

یه لحظه بهش فکر کردم ... خیلی کارا واسه اتاقش داشتم 

من : استخونی بزنش ... فقط دیوارای دو طرف پنجررو عسلی کن

باشه ای گفت و رفت سمت اتاق .

من : نه نه ... نمیخواد همشو استخونی بزن 

پسرا رفتن طرف اتاق پویان یا همون مدیریت و دخترا هم رفتیم سمت اتاق بغلیش . حدودا یه ربع از کارمون گذشته بود که ژرفا گفت : الان دو روزه که همو می شناسیم و داریم با هم کار می کنیم ... تقریبا هم هیچکدوم از هم دیگه چیزی نمی دونیم 

غزال : آره راست میگه

روا : خب کی شروع کنه ؟

غزال و ژرفا با هم گفتن : اقلیما

من : من ؟

روا : آره تو ... خیلی موذی می زنی 

من : بدبخت من ... خب چی بگم ؟

ژرفا : هرچیزی که نیازه کاملا بشناسیمت

من : خب اسمم اقلیماس ... فامیلیمم تهرانیه ، 22 سالمه ، تک بچم ، رشتم عمرانه ، تا اطلاع ثانوی مجرد ، دیگه چی ؟

غزال : با بچه ها کجا آشنا شدی ؟

من : به جز پویان با بقیه تو دانشگاه . پژواک که نامزد دوستم سویداس و دوست پویانه ... هیرسا هم که دوست دوتاشون و همکلاسیمه ... رادمان و ونوسم که همکلاسی پویانن ... و پویانم که پسر عمم و پسر داییم و...

اومدم ادامشو بگم که در باز شد و پویان کلشو آورد تو و سلام داد و به من گفت : من رفتم پیش بچه ها فقط اومدم بگم که اومدم

و رفت بیرون . 

غزال : خب داشتی می گفتی : چی میگفتم ؟

ونوس : رابطتو با پویان 

من : آهان ... و اینکه کلا زندگیمه ... دیگه ؟

ونوس : چطوری آشنا شدین ؟

من : فکر کنم 16 سالم بود . اون موقع که آقاجون خدابیامرزم زنده بود یه سره پلاس بودم خونش ... یه روز نشسته بودم تو آلاچیق و داشتم درس می خوندم که پویان اومد تو ... رفت پیش آقاجونو بعدش اومد پیش من ... نشست و شروع کرد به حرف زدن و گفت که دوسم داره و از اونروز تا به امروز رابطمون با هم ادامه پیدا کرد 

ژرفا : اینجوری نه که کامل بگو

من : من یادم نمیاد قبل از این که بیام صبحونه خوردم یا نه ... اونموقت یادم بیاد پویان 6 سال پیش بهم چی گفته

دروغ گفته بودم چون تک تک اون کلمات و یادم بود ... حتی لحن حرف زدن و ریتم نفساشو هم حفظ بودم

روا : پس چرا با هم ازدواج نمی کنین ؟

من : بابام رضایت نمیده

روا : اینطوری هم که درست نیست 

من : میگی چیکار کنیم ؟ فرار کنیم بریم عقد کنیم ؟

روا : منظورم این نبود ... منظورم این بود که ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : فهمیدم منظورتو ولی جز صبر کردن کاریش نمیشه کرد ... حالا فوضولیتون خوابید

ژرفا : آره ... ولی خدایی معلومه خیلی دوست داره ها ... 

اومدم بپرسم چطور که خودش جواب سوال نپرسیدمو داد 

ژرفا : از نگاه کردنش معلومه

ونوس : خب بعدی کیه ؟

من : غزال 

غزال : من چیز زیادی تو زندگیم اتفاق نیوفتاده ... اسممو که میدونین فامیلیم کریمیه ... 23 سالمه و یه خواهر کوچیک تر دارم که اسمش غزله ، رشتم هم خبرنگاری بود

روا : بود ؟

غزال : آره ... به یه سری دلایل مجبور شدم بیخیال درس خوندن بشم و به همون مدرک کاردانیم رضایت بدم 

ونوس : از کی هیرسا رو میشناسی ؟

غزال : دو یا سه هفتس 

ژرفا : دوسش داری ؟

غزال : خیلی ... ولی اهمیتی بهم نمیده ... یعنی اصلا منو نمی بینه که بخواد بهم اهمیت بده ، البته حقم داره خیلی از من بهتراش براش سر و دست می شکنن

من : کجا باهاش آشنا شدی ؟

غزال : تو شرکت باباش ... میدونی که باباش هتل سازی داره ، برای کار رفتم اونجا ، شمارشو بهم داد گفت اگه کمکی از دستش بر بیاد برام انجام میده 

آروم خندید و ادامه داد : منم از هولم همون موقع بهش زنگ زدم ... میدونی هیرسا خیلی خوشگله ، آدم ناخودآگاه جذبش میشه ، تک تک اجزای صورتی ظرافت داره ولی در کنار هم یه قیافه ی مردونه رو ساختن ، مخصوصا رفتارش ، میدونه چطور آدمو تو آب نمک بخوابونه

و بعدش هم خودش خندید و بعد از خندش یه آه عمیق کشید

روا : دیروز چرا یهو رفتی ؟

غزال : بابام تو جنگ شیمیایی شده ... تنگی نفس می گیره ، دیروز هم حالش بد شده بود ... مامانم برده بودش بیمارستان ... سوال دیگه ای نیست ؟

ونوس : خب بعدی ؟

من : ژرفا 

ژرفا : زندگی من خلاصه تو سه جملس . عادی زندگی کردم ... عادی ازدواج کردم و عادی هم بچه دار شدم هیچ چیز دیگه ای وجود نداره

روا : اینجوری نه ... عین بقیه

ژرفا : 24 سالمه ، فامیلیمم بهادریه و رشتمم که شبکه و تجارت کامپیوتریه

من : بچت چند سالشه ؟

ژرفا : 11 ماهشه

ونوس : روا حالا دیگه نوبت توئه

روا : اسمم روا مصطفاییه ... 20 سالمه و فنچی اینجا به حساب میام ، مجرد ، رشتمم که گرافیکه ، به جز علی یه برادر دیگه به اسم رضا دارم و منم آخرین بچم ... تو زندگیمم نه قضیه عشق و عاشقی بوده و نه علاقه

غزال : مگه میشه ؟

روا : آره چرا نشه ؟ یه دریچه گذاشتم رو دلم که واسه هر کس و ناکسی هم باز نمیشه

من : خب ونوس خانم حالا نوبت توئه

صاف نشست و گفت : بسم الله ارحمن الرحیم ... اینجانب ونوس محبی ، همسر رسمی و شرعی رادمان میلانی در صحت و سلامت داستان زندگی خود را به اطلاع حضار محترم می رسانم

عین قبل نشست و گفت : یکی بود یکی نبود ... روز اول دانشگاه بود داشتم می رفتم سر کلاس که خوردم به یه یارو ، پررو پررو سرمو گرفتم بالا و گفتم کوری مرتیکه ؟ اونم پررو تر از من گفت پس چی ؟ فکر می کردی فقط خودت کوری ؟ بعدشم عین بز سرشو انداخت پایین و رفت . سر یکی از کلاسا رفتم دیدم ای بابا این یارو هم که هست ، اونجا بود که فهمیدم همسنیم و هم رشته ایم

من : خسته نشدی با این نتایجت خب معلومه با هم ، هم رشته این دیگه 

ونوس : نه ... آخه اون موقع بچه های رشته های مختلف درسای مشترک و می تونستن با هم بردارن ... بعدشم که تو هر فرصتی تا می تونستیم حال همو می گرفتیم . بعد از اون لیست کلاسا بهم خورد و دو نفر دیگه بهمون اضافه شدن ، پویان و پژواک بودن و رادمانم ثابت اومد تو کلاس ما . اون دوتا که همش با هم بودن . سال سوم بودیم فکر کنم ، برای یه کار عملی گروه بندی شدیم و منو پویان و پژواک با هم افتادیم تو یه گروه ، پژواک رفت بیرون که استاد اومد بالا سرمون و به پویان گفت کارات عالین بعدشم منو نشون داد و گفت خانم محبی هم کارش عالیه با هم یه زوج کاریه خوبی رو تشکیل میدین . درست یادم نیست چی شد مثل اینکه پژواک که رفته بود بیرون گوشیش مونده بود رو میز که اس ام اس اومد و پویانم گوشی پژواک و برداشت خوند جک براش فرستاده بودن ، پویانم یهو زد زیر خنده و منم داشتم با تعجب نگاش می کردم و اونم جکو برای منم تعریف کرد . منم یهو زدم زیر خنده که یهو رادمان اومد و یقه پویانو گرفت و کوبیدش به دیوار و گفت مگه خودت ناموس نداری که با دختر مردم وسط کلاس هرهر می کنی ؟

پویان برام این قضیه رو تعریف کرده بود ولی نه اینقدر جزئی و حتی موقع تعریف کردنم اسم اون اشخاصو نیاورده بود و این داستان یه جورایی برام تازگی داشت .

ونوس : و شروع کردن با هم دعوا کردن و منم که اسم رادمان یادم نبود برگشتم طرف پویان و گفتم آقای حسینی تورو خدا بس کنین که رادمان یه نگاه بهم انداخت که زبونم به طور خودکار قفل شد . پویانم دستای رادمانو از یقش باز کرد و گفت عمو جون من خودم زن دارم

یهو با هیجان گفتم : واقعا گفت ؟

یهو هر 4 تاشون زدن زیر خنده

خودمم خندم گرفته بود 

من : خب مــــــــــــرض

ونوس به زور خندشو خورد و گفت : آره ... قیافه دخترای کلاس دیدنی بود اون موقع ... آخه پویان اصلا به کسی اهمیت نمیداد و همش درس میخوند ... داشتم می گفتم ، خلاصه بعد از اون پروژه من و پویان و پژواک با هم صمیمی تر شدیم و منم که کلا با کسی نمیجوشیدم . جلسه بعدش بود که تو کلاس نشسته بودم و هنوز هیچ کدومشون نیومده بودن ... یهو درباز شد و رادمان و پژواک و پویان مثل سه تفنگدار خنده کنان اومدن تو ... منو میگی دهنم و چشمم اندازه یه هندونه گنده شده بود . آخر کلاس پویان اومد پیشم و گفت تو پارک نزدیک دانشگاه جلو ورودی دوم رادمان منتظرمه ... مثل اینکه امرش بیش از حد خیره و منم رفتم اونجا و رادمان هم گفت از من خوشش اومده و آدرس و شماره خونمون و گرفت و اومد خواستگاری و بعدشم عقد و عروسی .

یهو در باز شد و هیرسا اومد تو و گفت : تمو...

یهه نگاه به دیوارا انداخت و گفت : هنوز تموم نشده ؟ مگه چیگار می کردین ؟ ما اون دوتا اتاق دیگه رو هم تموم کردیم 

پشت سرش بقیه اومدن تو .

علی : پاشین بابا پاشین ... شما نگفتین این جنس ظریفو بندازین به هم تنها کاری که نمی کنن کار کردنه ؟

روا : هـــــــــــــــــــــــــوووی علی حواست به خودت باشه ها 

علی : مگه دروغ میگم ؟ خدایی به جز حرف زدن کار دیگه ای هم کردین ؟

 رادمان : بیایین برین بیرون بذارین اینجارم تموم کنیم بریم پی زندگیمون 

علی و رادمان و هیرسا رفتن بیرون و بقیه هم رفتن ببینن که پسرا واقعا اتاقا رو رنگ کردن یا نه . و منم رفتم طرف پویان که نشسته بود رو زمین و پاهاشو دراز کرده بود و پاشنه ی پای راستشو گذاشته بود رو پنجه ی پای چپش و دستشو پشت تنش قائم گذاشته بود و بدنش و به دستاش تکیه داده بود . نزدیکش که شدم سرشو از پشت آورد پایین . 

دستمو گذاشتم رو گردنش و سرشو صاف کردم و گفت : اینجوری نکن 

نشستم کنارش و گفتم : بالاخره تموم شد 

یهو یادم افتاد . مشتمو کوبیدم به بازوشو گفتم : چرا بهم نگفته بودی اونی که تو دانشگاه سر کلاس یه بار باهاش دعوا کردی رادمان بوده

خندید و گفت : اون تو داشتین همو تخلیه اطلاعات می کردین ؟

خندیدم ولی جوابمو نداد . به دیوارا اشاره کرد و گفت : به نظرت خشک شدن ؟

من : نه فکر نکنم ... رو قوطیا که نوشته بود تا 3-4 روز طول می کشه خشک بشه

دستای رنگیشو آورد جلوی صورتش .

من : تنبل برو بشور دستاتو 

پویان : یعنی الان دستای خودت تمیزه 

من : پس چی ؟

و دستامو گرفتم جلوی صورتش و گفتم : دیدی ؟

دوباره دستاشو تو هوا تکون داد و گفت : ولی من اینجوری دوست دارم

تا اومدم بگم آخه این چیش دوست داشتنیه انگشتشو کشید رو دماغم 

جیغ زدم : نکن پویان

پویا : بابا رنگه خشک شده چرا جیغ میزنی ؟

من : داری دروغ میگی 

پویان : تا حالا مگه بهت دروغ گفتم ؟

حقیقتش تا حالا نگفته بود اما نسبت به این حرفش شک داشتم

من : من بهت شک دارم ... ثابت کن

انگشتشو کشید رو روزنامه هایی که رو زمین پهن شده بود . هیچ رد رنگی نموند .

پویان : دیدی ؟

و بعدش دستشو کشید بالای لبم که به خاطر غیر منتظره بودن کارش از پشت آروم افتادم رو زمین و پویان خم شد روم و با انگشتاش برام سیبیلای فرضی کشید . داشت سرشو کم کم نزدیک صورت میکرد . این حرکتش برام تازگی داشت . من و پویان دست همو گرفته بودیم ، همو بغل کرده بودیم ولی تا حالا همو نبوسیده بودیم . حتی تصور اولین بوسه ای که داشتم هم این شکلی نبود .

سر پویان داشت همینطور نزدیک میشد که یهو با صدای سرفه ی یکی سرشو برد عقب و صاف نشست و منم آروم بلند شدم . علی بود .

علی : ببخشیدا فقط اومدم بگم که اینجا خونواده میاد و میره و جوون مجرد هم زیاده و ...

یه نگاه به من انداخت و نگاهشو برد سمت پویان ولی دوباره برگردوند سمت من و یهو زد زیر خنده . داشتم با تعجب نگاش میکردم که یهو پویانم زد زیر خنده . 

با کلافگی و گیجی گفتم : چـــــــیه ؟

علی اومد یه چیزی بگه که دوباره زد زیر خنده و فقط با اشاره انگشت بالای لبشو نشون داد . با گیجی از جام بلند شدم و رفتم سمت دستشویی و از توی آینه به خودم نگاه کردم . پویان با رنگ قهوه ای سوخته برام سیبیل کشیده بود و روی دماغمم رنگی بود . داشتم صورتمو پاک می کردم که پویان هم اومد تو . دست به سینه با یه بازوش تکیه داد به چارچوب و زل زد به من . یه چشم غره رفتم بهش که باعث شد بخنده و با لذت نگاه کنه . 

با حرص پرسیدم : تو که انگشتتو مالیدی به روزنامه ... رنگی نبود ... پس این چیه ؟

و به صورتم اشاره کردم

پویان : خب اون انگشتمو مالیده بودم به دماغت واسه همین رنگ نداشت

من : کلاه بردار

صورتم و کامل پاک کردم و پویان هم داشت دستشو می شست و منم داشتم موهامو تو آینه می بستم . 

رفتم بیرون و رفتم تو اتاقی که قرار بود بشه قسمت مدیریت . پویان هم پشت سرم اومد تو و در اتاقو کیپ کرد . از پشت دستشو دور کمرم حلقه کرد و گفت : میدونی دارم به چی فکر می کنم ؟

من : نه ... به چی ؟

پویان : به اینکه چقدر بده یکی یهو عین قاشق نشسته بپره وسط کار آدم 

خندیدم و گفتم : میدونی من دارم به چی فکر می کنم ؟

پویان : آره که میدونم 

من : به چی فکر می کنم ؟

پویان: به همونی که من فکر می کنم

من : نه

پویان : پس چی ؟

من : دارم به این فکر می کنم که تو دیگه خطری شدی ... دیگه نمیشه بهت اطمینان کرد 

سرشو آورد پایین . داغی نفساش به گردنم میخورد و داشت دیوونم می کرد .

با یه حالت کشیده گفت : اونوقت چطور به این نتایج رسیدی ؟

یهو در باز شد و پویان سریع رفت عقب  . برگشتم ببینم کیه . علی بود ، بازم علی بود . توی این چند دقیقه واقعا داشت حالم داشت ازش بهم میخورد .

پویان با حرص بهش گفت : به فرض که من اینجا سر بریده داشتم و نمی خواستم کسی بفهمه ... تو نمی تونی یه اِهِنی اوهونی یه تَقی توقی صدایی چیزی دربیاری آدم بفهمه داری میایی تو ؟

علی به من اشاره کرد و گفت : آخه تو اینو میاری اینجا که بهش سر بریده نشون بدی ؟

پویان : علی یه کاری نکن که ...

علی هم سریع گفت : خب به من چه ؟

پویان : پس به کی چه ؟

علی : من از کجا میدونستم که شما اینجایین ؟ اصلا به من چه که شما همش دارین یه کاری می کنین ؟ نه آخه تو خودت بگو ... من باید حواسم باشه یا شماها ؟

پشتشو کرد و رفت سمت در و گفت : خدایا خودت شاهد ، ببین با وکیل مملکت چطوری رفتار می کنن 

پویان یه کوپه دستمال پارچه ای که کنارش رو زمین بود و برداشت و پرت کرد طرف علی که خورد به کمرش و گفت : مرده شور خودتو اون وکیل بودنتو ببرن ... ای کاش به جا مدرک وکالتت یه جو عقل و فهم و شعور داشتی ... فکر کنم بیشتر به کارت میومد

علی داشت می رفت بیرون که پویان گفت : بنال چی میخواستی بگی 

علی دستشو گذاشت رو کمرشو گفت : ای دستت بشکنه کمرم درد گرفت

پویان به دستمالا اشاره کرد و گفت : آخه اینا درد داره

علی : حالا که دردم گرفته عوض معذرت خواهیته ؟

پویان با لحنی که سعی داشت خندشو قایم کنه گفت : علی میگی یا بزنم لَت و پارِت کنم ؟

علی : خب بابا ... اومدم بگم میخوایم برای شام بریم بیرون 

من : شام ؟

علی : بله خانم محترم سرتون شلوغ بود گذر زمانو حس نکردین

به خاطر روزنامه هایی که به شیشه های پنجره ها چسبونده بودن نمی تونستم بیرونو ببینم و تازه یادم افتاد چقدر گشنمه .

پویان : باشه

علی رفت بیرون و پویان به من گفت : با بچه ها میری یا میری خونه ؟

من : خستم میخوام برم خونه

اما واقعیتش این بود که حال و حوصله کل کل با بابارو نداشتم .

پویان : منم 

من : اگه به خاطر من داری ...

پویان : نه از اولم نمیخواستم برم مگه اینکه تو بخوای بری

من : نه ... پس من میرم لباسمو بپوشم بریم

داشتم مانتومو می پوشیدم که پویانم اومد بیرونو به بچه ها گفت : ما نمیاییم

هیرسا : چرا ؟

پویان : من که کار دارم و اقلیما هم که خستس

پژواک : از طرف خودت داری میگی یا اقلیما هم واقعا نمیخواد بیاد ؟

من : نه واقعا خستم تازه کلی هم کار دارم

با بچه ها خدافظی کردم و رفتیم . تو ماشین یهو یادم افتاد که فردا فقط یه کلاس مبانی و اونم با پویان دارم . باید هرجور شده سوالا رو از زیر زبونش بکشم بیرون اینجوری نمیشه . هیچ حال و حوصله درس خوندنم ندارم .

من : پــــــــــــــــویــــــــــــانی

سرشو برگردوند طرفم و با تعجب نگام کرد و با یه حالت مشکوک و چشمای ریز کرده پرسید : چی میخوای ؟

حق داشت بیچاره هروقت کارم لنگش بود باهاش اینجوری حرف می زدم .

با تندی گفت : یعنی چی که چی میخوای ؟ مگه هر دفعه یه چیزی میخوام باید با هم حرف بزنیم ؟

 پویان : من کی همچین حرفی زدم ؟

با ناراحتی رومو برگردوندم و زل زدم به جلوم .

پویان : خیله خب ببخشید 

من : فقط یه راه داره 

بازم با همون حالت نگام کرد .

پویان : چی ؟

من : اول قول بده

پویان : اول بگو چی

من : اصلا نخواستم 

و دوباره سرمو برگردوندم .

پویان : خــب بـــاشـــه ، قول میدم

من : پویان جونم ؟؟؟ سوالای امتحان فردا رو بهم میگی ؟

یهو زد زیر خنده و گفت : دیدی گفتم یه چیزی میخوای

باز رومو ازش گرفتم .

پویان با صدایی که هنوز توش رگه هایی از خنده بود گفت : اگه الان نمی گفتی اصلا یادم نمیموند که سوالا رو با خودم بیارم 

ای نفرین دو عالم به دهنی که بی موقع باز بشه .

پویان : مرسی به خاطر یادآوریت

من : پویان من کی وقت کنم درس بخونم اونم چی ؟ مبانی ... فکر کن یه درصد ببین تموم میشه 

پویان : الان ساعت چنده ؟

یه نگاهی به ساعتش انداخت و گفت : خب الان یه ربع به 8 ... اگه همین الان که میری شروع کنی به خوندن به احتمال 90% تا 5 تموم بشه

من : پــــــــــــویـــــــــــان !!!!!!!!

پویان : جـــانم ؟

من : پویان خـسـتم

پویان : نمیشه

من : مسئله حیثیتیه درک می کنی ؟

پویان : با اینکه درک درستی ازش ندارم ولی تمام تلاشمو برای درکش میکنم

دیگه هیچ حرفی نزدم تا برسیم دم در خونه پویانینا . داشت پیاده میشد که برگشت طرفمو گفت : رفتی خونه بهم زنگ بزن سوالارو بهت بگم

داشتم از خوشی بال در میاوردم .

من : عاشــقـتم

خندید و سرشو تکون داد و خدافظی کرد و رفت .

همین که رسیدم خونه بعد از یه سلام سریع رفتم بالا لباسامو با یه لباس عدسی عوض کردم و زنگ زدم به پویان .

پویان : سرعتت چند بود که از خونه ما تا خونه خودتونو 10 دقیقه ای رسیدی ؟

من : خلوت بود 

پویان : آره اونم این موقع

من : تو رو خدا اذیت نکن سوالا رو بگو 

پویان : چیه ؟ می ترسی پشیمون بشم ؟

من : دقیقا ... من که شانس ندارم یهو دیدی قطع کردی و منو بدبخت کردی

پویان : خب کتاب دم دستته ؟

من : نه یه دقیقه صبر کن

پویان : هنوز کتابو برنداشتی

من : اه پویان ... یه دقیقه صبر کن چیزیت نمیشه که

رفتم طرف کتابخونه و دستمو رو تک تک کتابا کشیدم و زیر لب گفتم : مبانی ... مبانی ... مبانی 

پیداش کردم . 

بلند گفتم : پیداش کردم

رفتم و نشستم رو تخت .

پویان : خب ... صفحه 29 خط 5

من : خب

پویان : صفحه 44 خط 7 ... صفحه 52 خط 11 ... صفحه 78 خط 2

همونطور که داشتم خطارو علامت می زدم و بالای صفحه هارو تا می زدم تا گمشون نکنم گفتم : همین ؟

پویان : آره فقط 5 تا سواله ... چیه کمه ؟

من : نه ... ولی اینایی که گفتی که 4 تا بودن

پویان : اون یدونه محاسباته

من : آها باشه ... دیگه کاری نداری ؟

پویان : به مقصودت رسیدی داری دکم می کنی ؟

من : نه به خدا این چند تا رو بخونم برم بخوابم دارم از خواب و گشنگی می میرم 

پویان : شوخی کردم ... برو ... خدافظ

رفتم پایین . کسی نبود . رفتم تو آشپزخونه و یه چیزی خوردم و دوباره رفتم بالا . اونایی که پویان گفته بود و یه دور خوندم و خوابیدم .

**********

صبح که بلند شدم یه دور دیگه اون چندتا سوالو خوندم و حاضر شدم و کلی خوشگل کردم و رفتم دانشگاه . از رو برد نگاه کردم ببینم کدوم کلاسیم چون موقع تموم امتحانا کلاسا عوض میشد . 

رفتم سمت کلاس و نشستم سر جام و طبق شمارم . سمت راستم که سویدا بود و سمت چپمو خبر نداشتم که یهو مهتاب اومد تو و نشست رو صندلی سمت چپم و بعدشم هیرسا اومد و پشت من ولی دو ردیف عقب تر نشست .

داشتم به این فکر می کردم که به سویدا زنگ بزنم که یهو در کلاس باز شد و پویان اومد تو . بعد از حضور و غیاب برگه هارو از توی پوشه ی کرم رنگی که دستش بود درآورد .

سرشو گرفت بالا و مثل همیشه محکم گفت : این امتحان امروز میشه نمره مستمرتون چون دیگه فکر نمی کنم وقتی برای امتحان داشته باشیم 

و منم خوشحال از اینکه سوالا رو میدونم با یه لبخند گشاد سرمو گرفتم بالا و به پویان که داشت برگه ها رو پخش می کرد نگاه کردم.

برگه رو که جلوم گذاشت تازه سرمو گرفتم پایین . اسممو بالا برگه نوشتم و به سوال اول نگاه کردم ... دوم ... سوم ... چهارم ... هشتم ... نه این امکان نداشت . چندبار پلک زدمو دوباره به سوالا نگاه کردم . یه نگاه به پویان انداختم ، داشت با برگه های روی میزش ور میرفت .

این دیگه ته نامردی بود . جواب هیچکدوم از سوالا رو نمیدونستم و اون یدونه سوال محاسباتم به زور حل کردم . فشاری بالای خودکارو فشار دادم و نوک خودکار رفت تو . یه نگاه به مهتاب که داشت تند تند جواب سوالارو می نوشت انداختم . چند دقیقه خودکارمو رو سوالا تکون دادم که مثلا من اصلا با سوالا مشکل ندارم و دارم حلشون می کنم . 

سرم تو برگه سفیدم بود که یهو مهتاب با عشوه گفت : ببخشید استاد ؟؟

پویان سرشو گرفت بالا و با قیافه جدی گفت : بله ؟

و دوباره سرشو انداخت پایین و دوباه با برگه ها مشغول شد .

یهو صدای پشتیم اومد که گفت : اه اینم که همش واسه همه عشوه میاد

از صداش فهمیدم میناس . ای که من اگه گذاشتم چشای این سر جاش سالم بمونه اقلیما نیستم . 

مهتاب : ببخشید استاد ... میگما این سوال 5 انگار که ...

پویان : خانم جعفری تموم سوالا واضحن

مهتاب : بله استاد حق با شماست ولی من دارم میگم که سوال انگار ایراد داره 

پویان : خانم تموم سوالا بررسی شدن ... اگه نمی تونین جواب بدین مشکل از خودتونه ، نه از سوالا 

آخ که عاشقتم پویانی . 

مینا : اقلیما برو بعدش این پویانو محکم به خاطر این کارش بغل کن 

همه دانشگاه تقریبا خبر داشتن که من و پویان هم دیگرو دوست داریم .

دوباره صدای مینا اومد : اقلیما سوال 6

سوال 6 همون محاسباتیه بود . خودمو زدم به بی خیالی چون تنها راه رسوندن این بود که برگمو بگیرم بالا تا ببینه و در اون صورتم لو می رفت که سوالام ناقصه .

خودکارمو انداختم تو کیفمو بلند شدم و رفتم سمت میزی که پویان پشتش نشسته بود . برگمو گرفتم طرفش . سرشو آورد بالا و من با حالت قهر برگمو ول کردم رو میزش و از در کلاس رفتم بیرون .

داشتم تو راهرو می رفتم که یهو پویان از در اومد بیرون . میدونستم یکیو جای خودش گذاشته سر کلاس چون امکان نداشت سرکلاس بچه هارو اونم وسط امتحان ول کنه .

بهش اهمیتی ندادم و به راهم ادامه دادم . اومد پشتم و مچمو گرفت . مچمو از دستش کشیدم و به راهم ادامه دادم . دوباره اومد مچمو بگیره ولی به خاطر سرعت راه رفتنم مچم از دستش ول شد .

پویان : اقلیما صبر کن

هیچی نگفتم . فقط واستادم .

پویان : ببخشید 

من : تموم شد ؟

پویان : چی ؟

من : حرفاتون 

دوباره رفتم . واقعا از این کارش ناراحت شدم . سوالا رو نمیخواست بگه نمی گفت ، دیگه چرا اینطوری کرد ؟

میدونستم دیگه دنبالم نمیاد . اگه بیرون از محوطه دانشگاه بودیم شاید میومد ولی حالا ، با وجود اینکه تو دانشگاه بودیم ، بیشتر از این ... عمرا !!!

خیلی از این کارش ناراحت شدم . حتی به عنوان شوخی هم سوژه مناسبی نبود . تاکسی گرفتم و یه راست رفتم خونه . مهلقا تو آشپزخونه بود و مامانمم نشسته بود جلوی تلویزیون . سلام دادم و منتظر جواب نشدم و با حالت دو رفتم بالا و حتی به مامان هم که با تعجب صدام زد هم اهمیتی ندادم .

لباسم و عوض کردم و خودمو با صورت پرت کردم رو تخت . دلم میخواست گریه کنم . صدای گوشیم از رو عسلی می اومد برش داشتم و صداشو خفه کردم و دوباره گذاشتمش سر جاش . انقدر به سقف اتاق نگاه کردم که ناخودآگاه چشام بسته شد .

با صدای پرت شدن چیزی از خواب پریدم . تو جام نشستم که ببینم چیه که دیدم گوشیم افتاده رو زمین . برش داشتم و یه نگاهی بهش انداختم .

45 میس و 16 تا هم اس ام اس و همه هم از طرف پویان . یه نگاهی به ساعت انداختم . 4 بود . جدیدا انقدر خوش خواب شده بودم که زمان از دستم در می رفت . رفتم پایین و به طرف آشپزخونه رفتم . مهلقا داشت یه لیوانو با دقت می شست . همین که منو دید لبخند زد و گف : غذا براتون بیارم ؟

من : آره وای دارم از گشنگی می میرم 

رفت تا غذا رو برام گرم کنه که یهو یه پسر 5-6 ساله اومد تو . با تعجب داشتم بهش نگاه می کرد که آروم گفت : مامان گشنمه

با هیجان برگشتم طرف مهلقا و گفتم : این پسرته

لبخند زد و با علاقه به یوسف نگاه کرد و گفت : بله

بلند شدم و رفتم طرف یوسف که سریع رفت و پشت مهلقا واستاد و با دستای کوچیکش شلوار مهلقا رو چسبید . 

بدجنسیم گل کرد . چشمامو گنده کردم و انگشتای دستمو تا آخرین حد از هم باز کردم و ادای هیولاها رو درآوردم و با صدای کلفت شده که رگه هایی از خنده توش موج میزد رفتم طرف یوسف .

من : من خیلی گشنمه ... الانم میخوام این پسره رو بخورم

و حمله کردم طرفش ، فهمیده بود دارم اذیتش می کنم . دستاشو زد به کمرش و با جدیت تمام گفت : من نمی ترسم

از این حرکت ناگهانیش خندم گرفت . بازم رفتم طرفش و با یه حرکت بلندش کردم و بردمش تو حال و گذاشتمش رو کاناپه و خم شدم روش و سرمو بردم سمت شکمش و تکون دادم و ادای اینکه مثلا دارم شکمشو میخورم درآوردم . غش کرده بود از خنده . دستای مشت شدشو گرفت جلوم و منم تو صورتش فوت کردم .

صدای خندمون کل ساختمونو برداشته بود . بالاخره رضایت دادم و سرمو گرفتم بالا و دستامو زدم به کمرم و گفتم : حالا می ترسی یا نه

خندید و با لحن خاص خودش گفت : نه

خیلی بچه ی سرسختی بود . داشتم دوباره خم می شدم روش که خندید و گفت : نه ... نه

سرمو بلند کردم و دیدم مامان و بابا و مهلقا دارن با علاقه نگامون می کنن .

دستشو گرفتم و با یه حرکت بلندش کردم و گفتم : بلند شو آق پسر که فکر کنم الان واقعا از گشنگی بخورمت

همونطور که داشتیم با هم می رفتیم سمت آشپزخونه بهش گفتم : گل پسر اسمت چیه ؟

یوسف : یوسف

من : وای خدا چه اسم خوشگلی داری ... منم اسمم اقلیماس

و دستمو به سمتش دراز کردم و گفتم : خوشبختم رفیق 

با تردید دستمو گرفت و گفت : منم

من : توام چی ؟

یوسف : همونی که گفتی 

خندیدم ، خوشم اومد ازش ، از اون بچه هایی بود که بیشتر از سنش حالیش بود و تحت هیچ شرایطی چیزایی که نمیدونست و رو نمی کرد . 

 با هم رفتیم آشپزخونه . نشستیم رو دوتا صندلی که چسبیده بودن به هم و از غذایی که روی میز بود بهش دادم .

یوسف : دیگه سیر شدم

من : مطمئن ؟

یوسف : آره ... بریم بازی ؟

من : غذاتو خوردی خیالت راحت شد نمیذاری من غذامو بخورم ؟

خندید و منم مشغول غذا خوردن شدم که مهلقا گفت : خاک عالم بذار بهت قاشق بدم

من : واسه چی ؟

مهلقا : اونکه دهنیه یوسفه

من : خب باشه 

رفت تا یه قاشق بیاره که سریع گفتم : قاشق نمیخواما 

غذامو سریع خوردم و به یوسف که داشت منو نگاه می کرد گفتم : بریم ؟

خندید و گفت : بریم حیاط بازی کنیم

من : بیا بریم اول لباس بپوشیم بعد ، بیرون هوا سرده

رفتم طرف مهلقا و گفتم : لباسای یوسف و میدی بپوشونم بریم بیرون بازی کنیم ؟

مهلقا : نمیخواد اذیتت میشه

من : وقتی میگم بده یعنی بده 

خندیدم و گفتم : من اعصاب درست و حسابی ندارما

خندید و با هم رفتیم سمت اتاقی که توش می موندن . از تو کمد لباسای یوسفو داد و رفت طرفش تا تنش کنه که گفتم : بذار من تنش می کنم 

سری تکون داد و رفت بیرون . رفتم طرف یوسف و با یه حرکت از رو زمین بلندش کردم و گفتم : خب این اقا خوشگله بیاد ببینم

گذاشتمش رو تخت و شلوار نوک مدادی و کاپشن طوسی و کلای طوسیشو سرش گذاشتم . زل زدم به چشمای عسلیش ، پاکی توش موج میزد . بغلش کردم و گفتم : بزن بریم

نیومده عاشقش شده بودم . به جز چشماش بقیه اجزای صورتش شبیه مهلقا بود . نشوندمش رو کاناپه و گفتم : منم میخوام حاضر شم ... باهام میای بالا یا میمونی اینجا ؟

یه نگاهی به پله ها انداخت و با تردید گفت : میمونم

سریع دویدم بالا و منم یه شلوار دمپای نوک مدادی با کاپشن کوتاه و کلاه طوسی پوشیدم و رفتم پایین . 

مامان نشسته بود بغل یوسف و داشت باهاش حرف میزد ، میدونستم عاشق بچس . منو که دید خندید و گفت : چشم پویان روشن ... با پسر مردم لباستو ست می کنی ؟

فقط خندیدم ، راستش هنوزم از کاری که کرده بود ناراحت بودم . دست یوسفو گرفتم و با هم رفتیم بیرون .

انقدر بازی کردیم که دیگه نای تکون خوردن نداشتیم . بچه ی پر جنب و جوشی بود ولی معلوم بود مواقع عادی آرومه . دیگه هوا تاریک شده بود و آخراش با نور تمام چراغای ساختمون بازی می کردیم .

رفتیم تو و مهلقا یوسفو برد تا لباساشو عوض کنه و منم رفتم بالا . پایین که اومدم دیدم بابا هم اومده .

مهلقا از تو اتاق اومد بیرون و گفت : سفره رو بندازم خانم ؟

مامان : غذارو بکشیم آرش ؟

بابا : آره خیلی گشنمه

مامان رفت تو آشپزخونه تا با مهلقا میزو بچینن . نشسته بودیم سر میز که مهلقا امد بره بیرون که مامانم گفت : مهلقا بشین ... از این به بعد با ما شام بخورین

بعد از تعارفای الکی مهلقا قبول کرد . تقریبا غذام تموم شده بود که یادم افتاد یوسف نیست .

 من : یوسف کو ؟

مهلقا : خوابید

من : بدون غذا ؟

بلند شدم و رفتم تو یه بشقاب غذا ریختم و با یه لیوان آب گذاشتم تو سینی و رفتم طرف اتاقشون .

مهلقا : چکار می کنین ؟

من : نمیشه که بدون غذا بخوابه

داشت از جاش بلند میشدکه مامان دستشو گرفت و نشوند و گفت : بذار میره ... تو بشین غذاتو بخور 

 رفتم تو اتاقشون . یوسف عین فرشته ها رو تخت خوابیده بود . رفتم نشستم رو تخت و سینی رو گذاشتم رو عسلی . 

دستمو کشیدم رو موهاش و آروم گفتم : پسری بلند نمیشی ؟

جواب نداد .

من : یوسف ... بلند شو غذاتو بخور

گوشه چشماشو باز کرد و آروم گفت : خوابم میاد

من : پاشو ... پاشو غذاتو بخور بعدش دوباره بخواب 

کمکش کردم بشینه .

من : آفرین پسر گل بلند شو

چشماشو با دستای مشت شدش مالید و زل زد به من . غذاشو برداشتم و اول لیوان آبو دادم بهش یکم بخوره و کم کم غذاشو دادم بهش . یکم که خورد گفت که دیگه نمیخوره ، معلوم بود هنوز خوابه . دوباره خوابید و منم رفتم بیرون و غذارو گذاشتم تو ظرفشویی و رفتم بالا تو اتاقم .

انقدر بعد از بازی با یوسف خسته شده بودم که اگه همون موقع سرمو میذاشتم رو بالش رفته بودم لالا . رفتم و دراز کشیدم رو تخت اما بر خلاف تصورم اصلا خوابم نبرد . یه ساعت تو جام وول خوردم آخرشم هیچ .

گوشیمو برداشتم که همون موقع که اس ام اس از طرف پویان اومد : به قرآن اگه الان برنداری میام خونتون

و بعدشم زنگ زد ، اومدم جواب بدم اما وسط راه پشیمون شدم ، دلم میخواست بیاد ، ولی فکر نکنم بیاد ، نه ... وقتی قسم خورده میاد همیشه همینطور بود ، تا سر حد مرگ رو حرفش وامیستاد .

گوشیمو گذاشتم سر جاش و همون جور دراز کشیدم . حدود نیم ساعت بعد یه صداهایی از تو حیاط اومد ، حدس زدم پویان باشه ، خب کس دیگه ای هم به جز پویان نمی تونست باشه . پشتمو کردم به در بهار خواب و چشمامو بستمو نفسای عمیق و منظم کشیدم .

در بهار خواب باز بود ، درو باز کرد و اومد تو ، آروم اومد طرفم و خم شد رو صورتم .

پویان : میدونم بیداری

نه چشمامو باز کردم و نه تکون خوردم .

پویان : قهری ؟

بازم کاری نکردم .

پویان : این یعنی برم ؟

بازم عکس العملی ازم ندید .

نشست گوشه تخت و دستشو گذاشت پشتم و گفت : شوخی کردم 

دید جواب نمیدم بلند شد و از صدای قدماش فهمیدم رفت سمت در بهار خواب و بعدش صدای دراومد که باز و بسته شد . یعنی واقعا رفت ؟ چند دقیقه صبر کردم که مطمئن شم رفته و بعدش برگشتم .

تکیه داده بود به دیوار و داشت منو نگاه می کرد ، همین که دید برگشتم ابروهاشو انداخت بالا و گفت : از خواب بیدارت کردم ؟ ببخشید خانومی 

و یه لبخند زد . از خرابکاری که کردم خندم گرفت . سریع پشتم و کردم بهش و دوباره خوابیدم و پتو رو هم کشیدم و سرم . اومد بالا سرمو پتو رو از رو سرم برداشت و تا کمرم آورد پایین و نشست پشتم .

پویان : نگام نمی کنی ؟

تکون نخوردم . منم نازم زیاد بودا !!

پویان : به خدا فقط خواستم شوخی کنم

من : نمیخواستی بگی از اول نمی گفتی ... دیگه چرا اینجور کردی ؟

دستشو گذاشت رو بازوهام . بعد از اینکه با یوسف اومدیم تو گرمم شد و فقط یه تاپ قرمز تنگ و یه شلوار قد نود سفید پوشیدم .

دستاشو رو بازو هام تکون داد ،پوست تنم عین مرغایی که پراشونو می کنن دون دون شد . میدونست چطوری رامم کنه ، بدم می اومد از اینکه جلوش توانایی مقاومت نداشتم ولی دست خودم نبود ، نمی تونستم براش کاری کنم .

پویان : بلند شو دیگه ... ببین پسر مردم به خاطرت از دیوار راست بالا اومده بعد تو بهش محل نمیدی ؟

از فکر اینکه پویان مثل این دزدا از دیوار بره بالا باعث شد یه لبخند بشینه رو لبام .

پویان : این لبخند یعنی حله دیگه نه ؟

سریع بلند شدم و تو جام نشستم .

من : نه خیر هنوز از دست جنابعالی شاکیم ... به یه چیز دیگه خندیدم 

پویان : به چی ؟

من : فوضولی ؟

دستمو کشید و افتادم تو بغلش .

پویان : زبون دراز

من : همینه که هست ... میخوای بخواه نمیخوایم که بیخود کردی 

خندید و گفت : وااا زوریه ؟ 

کوبیدم به بازوش که آخش دراومد .

من : پررو شدی

هلم داد که افتادم رو تخت ، خم شد روم و سرشو آورد نزدیک صورتم و گفت : چه جورم

نفسام تند شد ، داغ شدم . سرشو آور نزدیک صورتم که یهو صدای در اومد . هل کردم و احتمالا رنگم پرید . دوباره در زد . از مدل در زدنش حدس زدم که یوسف باشه .

 برگشتم طرف پویان و گفتم : پویان بیا برو تو بهارخواب فکر کنم یوسفه

می ترسیدم بیاد و دهنش چفت و بست نداشته باشه آبرومو ببره .

پویان با صدایی که از خشم و تعجب گرفته شده بود گفت : یوسف دیگه کدوم خریه ؟

من : پویان بیا برو بعدا بهت میگم

پویان : چی چیو بیا برو ؟ میگم این یارو کیه ؟

دوباره صدای در اومد ، داشتم از عصبانیت می مردم ولی دلم میخواست پویانم اذیت کنم . 

من : اومدم یوسف جان یه دقیقه صبر کن

پویان دستاشو مشت کرد و از لای دندونای کلید شدش گفت : اقلیما میگی کیه یا برم خودم درو باز کنم ؟

ته دلم یکم از اینکه بهم شک کرده ناراحت شدم ولی می ارزید به اینکه تلافی کارشو در بیارم .

به زور هلش دادم تو بهار خواب و گفتم : تا صدات نکردم نیا تو ... اصلا میخوای الان برو ، فکر کنم بخوای بمونی معطل بشی

رفتم درو باز کنم که دیدم پویانم داره پشتم میاد . راستش از این کاراش داشتم نهایت لذتو می بردم ، از اینکه می فهمیدم داره با شنیدن اسم یه مذکر حساسیت به خرج میده و یا حسادت می کنه .

دستمو بردم طرف دست گیره که پویان بازومو گرفت و کشیدم عقب و خودشم با ضرب درو باز کرد . یوسفو که دید انگار عصبانیتش یادش رفت . یه نگاه وحشتناک به من انداخت و رفت نشست رو صندلی میز تحریر .

یه نگاه به یوسف انداختم که با غریبی دم در واستاده بود . دستمو گرفتم طرفش و گفتم : بیا

دستمو گرفت و باهام اومد تو و آروم باهام نشست رو تخت .

یوسف پویانو نشون داد و گفت : این آقاهه کیه ؟

من : بیا بریم پیشش

یوسف : نه 

و دستشو از تو دستم درآورد .

پویان به یوسف اشاره کرد و کلافه پرسید : این کیه ؟

من : پسر مهلقاس ... اسمش یوسفه 

پویان : بله قبلا با اسمشون منور شدیم

خندیدم و گفتم : حســــودی ؟

با دستم بهش اشاره کردم که بیاد و اومد و زانو زد جلوی یوسف و گفت : این آقا کوچولو اسمش چیه ؟

یوسف : من کوچولو نیستم

بعد هم رو تخت بلند شد و گفت : دیدی ؟

پویان : وای خدای من ... چه مردی هستی تو 

دستشو دراز کرد طرفش و گفت : من پویانم

یوسف هم دستشو گرفت و گفت : منم یوسفم

پویان یه چشمک بهش زد و گفت : چه اسم خوشگلی داریا 

با شیطنت گفتم : مطمئنــــی ؟

پویان با صدایی که توش خنده موج می زذ گفت : شما اصلا حرف نزن که دارم برات بعدا

من : به من چه که به یه بچه 6 ساله حسادت می کنی ؟

سرشو برگردوند سمت یوسف که یوسف گفت : تو کی ای ؟

پویان : خب من ... خب 

بعد برگشت سمت من و گفت : خب من به این چی بگم ؟

برگشتم سمت یوسف و گفتم : یوسف رفتی پایین به کسی نگی پویان اینجا بودا ... باشه ؟

سرشو تکون داد و گفت : باشه ... چرا ؟ 

من : چون که اگه بفهمن پویان اینجا بوده دعواش می کنن 

یوسف : کی دعواش می کنه ؟

من : مامانش

یوسف یه نگاه به هیکل پویان انداخت ، فکر کنم با خودش گفت آخه این نره غولو هم مگه مامانش دعوا می کنه ؟

از این فکر یه لبخند خبیثانه رو لبم نشست که پویان یه نیشگون ریز از کمرم گرفت که باعث شد خندم جمع بشه و به جاش بگم : آخ

یوسف : چی شد ؟

من : هیچی یه پسر بی ادب اذیتم کرد 

یوسف : من ؟

من : نه یه بی ادب تر از تو

یوسف بلند شد و گفت : من برم ؟

من : برو ... ببین یوسف به کسی نگیا باشه ؟ اگه به کسی نگی برات یه ماشین گنده می خرم خب ؟

چشماش برق زد و دستشو تا آخرین حد باز کرد و گفت : اِنقَدَری

دستمو همونقدر باز کردم و گفتم : آره اِنقَدَری

یوسف : باشه نمی گم 

پویان : قول مردونه بده

و انگشت کوچیکه دستشو آورد جلو و یوسفم انگشت کوچیکش و تو انگشت پویان قفل کرد .

درو براش باز کردم و رفت پایین . درو بستم که پویان قدم قدم اومد سمتم ، رسید به سه قدمیم ، یه قدم اومد جلو ، یه قدم رفتم عقب . خندم گرفت ، خودشم داشت سعی می کرد نخنده اما نمی تونست . 

پویان : حالا به خاطر یه بچه 6 ساله حرص منو درمی آری ؟

دیگه نتونستم نخندم . یه قدم دیگه رفتم عقب که خوردم به دیوار .

پویان : الهــــــــی ... چی شدی ؟ خوردی به دیوار ؟

خندیدم و گفتم : کـــــوفــــت 

دیگه نتونست خندشو نگه داره و خندید : الان داره بهت خوش میگذره ؟

من : پررو ... خداییا خیلی حال داد 

پویان : خوشت میاد حرص میخورم ؟

من : حرص میخوری که نه ولی وقتی حسودی می کنی خیلی باحاله 

پویان : این دومیش بود خدا سومیشو بخیر کنه

من : چی دومیش بود ؟

پویان : حرص دادنت ... اولیش اون خواستگاریه ... دومیشم که این

من : خواستگاری دیگه چه صیغه ایه ؟

پویان : صیغه 3 ماهه ... خب همون یارو که دوست عمه بود دیگه

من : آهان ... اونو که مامان دکش کرد

پویان : دفعه آخرت باشه ها !!!

من : رو پیشنهادت فکر می کنم

دستشو گذاشت رو دیوار پشت سرم و گفت : حالا من یه پیشنهاد دیگه بدم ؟

من : بگو ببینم

پویان سرشو آورد پایین و سرشو به سرم نزدیک کرد که یهو گوشیش زنگ خورد .

پویان : ای بــابــا !!! حالا یه بار تو عمرمون اومدیم یه غلطی کنیما اگه گذاشتن !

گوشسشو برداشت و شروع کرد به حرف زدن . قطع کرد و گفت : من دیگه برم ... کاری نداری ؟

من : از اولشم خودت اومدی

پویان : این یعنی برو گمشو دیگه نه ؟

من : نه ... این یعنی قدمت رو چشم آقا خوشگله 

یه لبخند خیلی قشنگ نشست رو لبش و گفت : خوشت میاد دیوونم کنی ؟

من : نه ... مگه تو دیوونم می کنی خوشت میاد ؟

تک خنده ای کرد و گفت : کم نه

منم با بدجنسی گفتم : خب الان که فکرشو می کنم می بینم بدم هم نمیادا !!

دوباره خندید و ردیف دندوناش معلوم شد ، به معنای واقعی کلمه کامل بود . هیچ عیبی نداشت که محض رضای خدا دست بذاری روش . بابا هم خودش اینو می دونست و بازم لجبازی می کرد . پویان آرزوی هر دختری بود و چه حس خوبی داشت وقتی که این آرزوی یه جماعت متعلق به من بود . حس خیلی خوبی بود اینکه میدونستم تموم خنده هاش مال منه و هرجا که باشه و پیش هرکسی هم که باشه بازم چشمش دنبال منه ، حس خوبی بود اینکه میدونستم هر اتفاقی هم که بیوفته پویان دست از سرم برنمیداره ، این که قلبش تصاحب شده ی خودمه حس خوبیو بهم تزریق می کرد . آرامشی رو که کنارش داشتم رو با هیچی تو دنیا عوض نمی کردم ، این آرامش مخصوص خودم بود ، فقط خودم ، خودِ خودـــَــم ! من این جایگاهو به هیچ کسی نمی دادم ... همه جوره حفظش می کردم ... حتی شده بود زوری !

سرمو بردم بالا و زل زدم به چشماش ، چشماش برق می زد . هیچ کدوممون حرفی نمی زدیم ... حرفی هم نبود که بزنیم ... صدای سکوتمون از حرف زدنمون بلند تر بود . غرق شدم ، حل شدم تو چشماش ولی بازم حرفی نزد ، سرش دوباره داشت اتوماتیک می اومد پایین و دست منم اتوماتیک رفت سمت گردنش . سرش اومد پایین ... گوشیش زنگ زد یه لبخند رو لبای جفتمون نشست ، هردفعه که سرش نزدیکم می شد یه چیزی میشد که بره عقب ، ولی اینبار اهمیتی نداد و بازم سرشو آورد پایین ، گوشیم زنگ خورد اهمیتی نداد ... در کوبیده شد اهمیتی نداد ... مامان از پایین صدام زد اهمیتی نداد .

فاصلمون میلی متری بود ، لباش تکون خورد و با صدایی که از ته چاه می اومد گفت : دوست دارم 

اجازه ی حرف دیگه ای بهش ندادم و لبام و گذاشتم رو لباش ، داغ بود ، داغ شدم ، سوختیم . چند دقیقه بعد سرمو بردم عقب . دوباره سرشو آورد جلو .

من : سردیت نکنه ؟

پویان : قول میدم سردیم نکنه

دوباره سرشو آورد جلو . هلش دادم و گفتم : تو میخواستی بریا !!! خب برو دیگه

دستمو گرفت و با هم تا دم در بهار خواب رفتیم . پیشونیمو بوسید و گفت : خدافظ 

رفت و دستم بالاخره از دستش ول شد .

رفتم و رو تخت خوابیدم ، داشتم به زندگیم فکر میکردم ، به تموم اون چیزایی که تا حالا گذشته بود ، به دنیایی که اگه توش پویان نبود اقلیمایی هم نبود ، به زندگی که زهر شده بود ولی هنوزم مزه عسل میداد ، به رابطه ای که مثل یه طناب کلفت بود و همه با تمام وجودشون افتاده بودن روش تا پارش کنن .

تو همین فکرا بودم که گوشیم زنگ زد ، سویدا بود .

سویدا : بـــــه سلام خاله خانم 

من : خوبی ؟

سویدا : مرسی ... زنگ زدم بگم فردا میخوام برم تشخیص سلامت ... باهام میایی ؟

من : آره ساعت چند ؟

سویدا : 3

من : اوکی

سویدا : کاری نداری ؟ خدافظ 

و قطع کرد و رفت ، سویدا حامله بود من خودمو می کشتم . بچه ی به دنیا نیومده ای که جاشو تو دل همه باز کرده بود .

فصل چهارم 

داشتم از خستگی می مردم ، صبح که با پویان و چند تا از بچه ها رفتیم وسائله شرکتو سفارش بدیم و بعدشم رفتم با سویدا آزمایشگاه و بعدشم سونوگرافی . و الانم تو راه مطب دکتر سویدا .

تو مطب منتظر بودیم ببینیم این خانم دکتر محترم بالاخره رضایت میدن کلشونو از تو اون برگه جواب آزمایش دربیارن یا نه ، زنه عینکشو زد و اخم کرد و دوباره زل زد به اون تیکه کاغذ پاره . بالاخره سرشو آورد بالا و زل زد تو چشمای ما و به سویدا گفت رو تخت بخوابه تا دوباره سونوگرافی بشه . کارش که تموم شد به ما نگاه کرد و با یه لحن قاطع و محکم شروع کرد به حرف زدن .

دکتر : خب جواب آزمایشا زیاد رضایت بخش نیست ... خب مشکل حادی هم نیست ولی تو بعضی از مسائل ممکنه حاد بشه ، بنا به یه سری دلایل بچه در صورت تولد با نارسایی قلبی مواجه میشه 

چشمام داشت از تعجب میزد بیرون ، یه نگاه به سویدا انداختم ، رنگش شده بود عین گچ دیوار و شایدم سفید تر و دستش که روی دسته ی صندلی بود می لرزید . دستشو گرفتم تو دستم و فشارش دادم ، انقدر سرد بود که سرماش تا مغز استخونم نفوذ کرد .

دکتر : خب نارسایی هم انواع مختلفی داره اما تشخیص من اینه که اگر این بچه متولد بشه قلبش یه دریچه ی باز پیدا می کنه که پمپاژ قلب رو سخت می کنه ... تو بعضی شرایط قابل بستنه و با دارو میشه درمانش کرد ولی تو بعضی شرایط غیر قابل درمانه و بچه نهایتا 5 سال زنده می مونه و ممکنه حتی به درمانا هم جواب نده . 

به سویدا نگاه کرد و قاطع تر از قبل گفت : من پیشنهاد می کنم بچه سقط بشه ولی بازم انتخاب با خودتونه 

برگشتم سمت سویدا ، مردمک چشماش ثابت بود و فکر کنم حتی نفسم نمی کشید ،سریع بلند شدم و رفتم و محکم کوبیدم پشتش ، بالاخره یه نفس عمیق کشید و قطره های اشکش راهشونو باز کردن و بعدشم شروع کرد به هق هق . هل شده بودم و نمی تونستم کاری کنم ، تا حالا تو چنین شرایطایی قرار نگرفته بودم . 

دکتره بلند شد و رفت و براش یه لیوان آب قند آورد و کمکم کرد سوار ماشینش کنیم . دیگه حتی گریه هم نمی کرد ، زل زده بود به جلو و حرفی هم نمی زد ، حتی درست هم نفس نمی کشید و عوضش هر چند ثانیه یه بار یه نفس عمیق و طولانی می کشید .

من : خب اشکال نداره ، بعدا هم میشه بچه دار شد ...

اصلا نذاشت حرفمو تموم کنم چنان دادی زد که گوشم کر شد و از ترسم چشمامو بستم و گردنمو به طرف پایین خم کردم .

سویدا : که اشکال نداره دیگه هان ؟ تو اصلا حال منو می فهمی که زر اضافی می زنی ؟ تو اصلا فهمیدی من چی کشیدم وقتی بهم گفت من پیشنهاد می کنم بچه رو سقط کنین ؟

هیچی نگفتم که خودشو خالی کنه . چند دقیقه بعد ساکت شد و سرشو به پشتی صندلی تکیه داد . چند دقیقه گذشت و گفتم : سویدا ؟

دیدم جواب نمیده دوباره صداش کردم و این دفعه یکم تکونش دادم . یکم خم شد و سرش افتاد سمت چپ . یه جیغ زدم و دستمو گذاشتم رو پیشونیش . داشت تو تب می سوخت ، آخه چطور تو این چند دقیقه تب کرده بود ؟ خیلی ترسیدم اگه بلایی سرش می اومد چه غلطی ؟ سریع رفتم طرف یه درمونگاه و بردمش داخل و دکتر بعد از معاینه بهش سرم وصل کرد . نمیدونستم چیکار کنم . زنگ زدم به پژواک جواب نداد ، هرچی زنگ زدم جواب نداد . زنگ زدم به پویان .

من : سلام ... پژواک پیش تواِ ؟

پویان : آره چطــ ...

من : گوشیو بده بهش

پویان : چی شده ؟ با پژواک چیکار داری ؟

ناخودآگاه صدام رفت بالا و گفتم : گوشیو بده بهش انقدر هم منو سیم جیم نکن

گوشیو داد به پژواک .

پژواک : بله ؟

من : پژواک سریع بیا درمونگاه "...." 

پژواک که هول کرده بود گفت : چی شده ؟ سویدا چیزیش شده ؟

من : حرف نزن فقط زود بیا ... حالش بد شد ، یهو تب کرد منم آوردمش اینجا

قطع کرد و حدودا  دقیقه بعد رسید .

پژواک : چی شده ؟

من : رفتیم دکتر گفت بچه مشکل داره حالش بد شد منم آوردمش اینجا

پژواک : چـــی ؟؟؟

پژواک رفت تو اتاق . یهو یکی دستشو گذاشت رو شونم ، برگشتم پویان بود .

پویان : چی شده ؟

من : نمیدونم ... حا ..حالش خوب بود . یهو تب کرد 

پویان : چی شده بود مگه ؟

من : با هم رفتیم دکتر ... گفت بچه نارسایی قلبی داره ... گفت سقطش کن چون ممکنه کلا زیاد زنده نموونه

صدام می لرزید و حسابی یخ کرده بودم . پویان شونمو گرفت و منو به زور نشوند رو صندلی و گفت : خوبی ؟

من : سردمه

رفت و با آبمیوه برگشت و به خوردم داد . حالم بهتر شد و بلند شدم و برم سمت اتاق که پویان مچمو گرفت و گفت : کجا میری ؟

من : بذار برم ببینم چی شد 

پویان : نمیخواد بشین اینجا یکی میخواد خودتو جمع کنه

من : میرم الان میام 

رفتم تو اتاق ، سویدا سرشو یه طرف کرده بود و داشت گریه می کرد و پژواکم دستشو رو موی سویدا می کشید و سعی می کرد آرومش کنه . رفتم جلو و گفتم : خوبی ؟

سویدا برگشت و با یه صدای گرفته ای که برای من و پژواک جای تعجب داشت گفت : آره چه جورم 

تلخ خندید و گفت : داشتم مامان می شدم ... 

برگشت طرف پژواک و گفت : داشتی بابا میشدی پژواک ... اینارو می فهمی ؟  

یهو داد زد : می فهمی وقتی که بهت بگن باید یه تیکه از وجودتو بکشی چه حالی به آدم دست میده ؟ 

آروم شد و گفت : ای کاش هیچوقت نفهمی ... مگه من که فهمیدم چی عایدم شد ؟

پژواک بغلش کرد و گفت : آروم باش سویدا ... حالا که چیزی نشده ... بازم می تونیم بچه دار بشیم ... بازم میشی مامان ... من بازم میشم بابا

سویدا : اگه بازم اینطوری شد چی ؟

پژواک : نمیشه من مطمئنم

رفتم طرف در و رفتم بیرون ، پویان رو صندلی کنار در نشسته بود . منو که دید بلند شد و گفت : پاشو بریم اقلیما ... حال تو بدتر از سویداس ، می ترسم یه کم دیگه بمونی مجبور شم تورو هم بخوابونم زیر سرم

همون موقع پژواک اومد بیرون ، حالش خیلی بد بود . پویان رفت طرفش که گفت : خوبم ... میرم کارای ترخیصشو بکنم ... میری پیشش اقلیما ؟

سرمو تکون دادم و رفتم پیشش . آروم خوابیده بود و گاهی تو خواب هق هق می کرد . دلم بهش سوخت ، اگه منم شاید جاش بودم همینطوری میشدم و شایدم به مراتب بدتر . خودمم میدونستم که این حرفایی که الان میزنم همه شعارن و خودمم اگه تو همچین مخمصه ای گیر کنم وضعم خراب تر میشه و چیزی رو به اسم امید فراموش می کنم ، خودمم اینا رو می دونستم ولی بازم کاری جز دلداری دادن و شعار دادن از دستم برنمی اومد .

زل زدم بهش موهای فندقیش ریخته بود رو صورتش و صورت رنگ پریدش و رنگ پریده تر نشون میداد . 

در باز شد و دکتر اومد تو ، نگاهی به سرمش انداخت و گفت : شما همراهشی ؟

من : بله 

دکتر : روش خیلی فشاره

میدونستم میخواد درباره وضعیتش حرف بزنه برای همین سریع گفتم : میشه صبر کنین شوهرش بیاد ؟ رفته کارای ترخیصشو بکنه

سرشو تکون داد و سرمشو چک کرد . در باز شد و پژواک اومد تو .

دکتر رو به من گفت : شوهرشون ایشونن ؟

من : بله

رفت سمت پژواک و باهاش رفت بیرون و شروع کرد به حرف زدن . از پشت در صداشونو می شنیدم .

دکتر : فشار عصبی روش زیاد بوده به خاطر همون تب کرد ، در واقع اگه دوباره تکرار بشه ممکنه خودش رو به صورت تشنج نشون بده و این خیلی بده و به بچه آسیب می زنه ، بهتره مراقبشون باشین ، حتما شرایط سختیو رد کردن 

 پژواک اومد تو ، زل زد به سویدا و گفت : اگه بلایی سرش بیاد من میمیرم

من : چرا باید بلایی سرش بیاد ؟

پژواک : برخلاف ظاهر و رفتارش خیلی شکنندس ... با کمتریب بادی میشکنه

من : مگه فقط شمایین ؟ صد نفر در طول روز این مشکلو پیدا می کنن

پژواک : بچه اونقدرا هم برام مهم نبود ... اگه وضع همینطوری پیش بره قید بچه رو می زنم 

من : الان ... این بچه رو میخواین چیکار کنین ؟

پژواک : میگی با یه بچه ناقص چیکار کنم ؟

من : دکتر میگفت ممکنه خوبــ ...

پژواک : من باید احتمالاتو در نظر بگیرم یا نه ؟ اگه با فرض اینکه خوب میشه نگهش داریم وبعد اینکه به دنیا اومد و خوب نشد و مرد چی ؟ منکر این نمیشم که دوست دارم بابا بشم ، اینکه دلم میخواد یکی که از خودمه ، از تنها عشق زندگیمه بهم بگه بابا ... اما سویدا برام مهم تره 

سویدارو نشون داد و گفت : الان نگاش کن ... ببین به یه بچه ی سه هفته ای چه جور دل بسته ، به نظرت اگه به دنیا بیاد و خوب نشه می تونه قبول کنه وضعیتو ؟ می تونه باهاش کنار بیاد ؟ سویدا واسم از بچه مهم تره ... من رو چیزی که به اون ربط داشته باشه ریسک نمی کنم

درکش می کردم با تک تک سلولای وجودم .

من : در هر حال ... زندگی خودتونه ، صلاح مملکت خویش خسروان دانند 

رفتم طرف در که گفت : به نظرت اشتباه میکنم ؟

من : نه ... حق با توئه خیلی چیزا ارزش ریسک کردن ندارن ... بهم خوردن زندگیت ارزش اینکه یه بچه ای مشکل داره رو وارد زندگی کنی نداره ... اونم بچه ای که نارسایی قلبی داره ... یه مشکل بزرگه ... سرما خوردگی نیس که بگی با دوروز خوابیدن خوب میشه ... با به دنیا اومدنش خودش بیشتر از شما عذاب میکشه ... اون درد میکشه و شما عذاب ... فکر می کنی می ارزه ؟ من که فکر نمی کنم ... در هر صورت بازم تصمیم با خودتونه و به نظر منم با اینکه نظرمو گفتم ربطی نداره

نگران به سویدا نگاه کرد و گفت : به نظرت راضی میشه ؟

من : خب ... اولش یکم بدقلقی می کنه ، ولی یکم که فکر کرد و فهمید این بهترین راهه قبول می کنه ... نگرانش نباش ، خوبه

پژواک : مگه میشه نگرانش نباشم ؟

برگشت طرفم و یه لبخند زوری بهم زد و گفت : مرسی ... بابت همه چی ... اگه امروز باهاش نمی رفتی نمیدونم چی میشد ... تو و اون پویان بدبختم از زندگی انداختیم ... برو دیگه ، من هستم 

من : مطمئن ؟

پژواک : آره ... تا همینجاشم کلی زحمتت دادیم 

اومدم حرف بزنم که گفت : تعارف که نداریم با هم ... برو ... دستت درد نکنه ... جبران میکنم 

من : واسه جبران کاری نکردم ... زحمتم نبود ، میدونی که اگه نخوام کاری نمی کنم پس الکی هندونه نده زیر بغلم 

یه لبخند زد و گفت : برو دیگه معلومه خسته شدی ؟

خندیدم و با شیطنت گفتم : بگو برو سرخری ، نگو خسته شدی . من که خر نیستم ... بگو میخوام با زنم تنها باشم ، کاریت ندارم که

فقط یه لبخند زد ، نه بابا مثل اینکه جو عوض بشو نیست . 

من : اگه چیزی شد زنگ بزن ، زنگ هم زدم جواب بده ، دیگه خدافظ

پژواک : باشه ... خدافظ

رفتم بیرون ، پژواک دم در نشسته بود و داشت خمیازه می کشید .رفتم طرفش و انگشتم و کردم تودهنش و تا اومدم انگشتمو از تو دهنش دربیارم انگشتمو گاز گرفت .

من : آــــــــــــــــــــی انگشتم

دست چپمو گرفتم دور انگشتم و صورتمو مثلا از درد جمع کردم و یکم خم شدم پایین . پویان سریع خم شد طرفم و با نگرانی گفت : چی شد ؟ ببینم ... ببخشید ... خب دستتو بردار ببینم دیگه 

سریع صاف واستادم و گفتم : تو که تهش به غلط کردن می افتی چرا از این کارا می کنی خب ؟ مرض داری ؟

پویان : من ؟ من به غلط کردن بیوفتم ؟ عــــــمرا

من : پس این من بودم الان داشتم منت کشی می کردم دیگه نه ؟

پویان :فکر کن یه درصد من منت کشی کنم

من : چرا یه درصد ؟ صد در صد

رفتیم بیرون و سوار ماشین شدیم . صدا از هیچ کدوممون در نمی اومد .

من : دلم به سویدا سوخت ... درکش می کنم ... اگه این بلا سر من بیاد دیوونه میشم

پویان : چرا باید این بلا سرت بیاد آخه ؟

من : اتفاقه پیش میاد دیگه

پویان یه نفس عمیق کشید و گفت : آره خیلی سخته

دیگه تا آخر راه حرفی نزدیم دم درخونه پیاده شدم و رفتم بالا ، تنها کاری که کردم این بود که لباسامو عوض کردم و خوابیدم .

صبح که رفتم سر کلاس پویان اومد تو و برگه ها رو برای بررسی داد بهمون ... اونم چه برگه ای رو . برگمو که بهم داد دهنم از تعجب باز موند . تمام سوالا جواب داده شده بود . یه لحظه فکر کردم برگمو اشتباهی دادن یه نگاه به سربرگم انداختم ... نه مال خودم بود . برگردوندم صفحه دوم شده بودم 5/19 زیرشم با مداد نوشته شده بود : دفعه اول و آخرم بود

داشتم بال در می آوردم . سرمو گرفتم بالا و به پویان نگاه کردم ، داشت منو نگاه می کرد . بهش یه لبخند زدم و اونم سرشو تکون داد و اومد برگه هارو جمع کرد .

*****

سه هفته بعد :

همه چی خیلی زود اتفاق افتاد ، از چیدن وسائل شرکت گرفته تا اتمام کارای گرافیک کارت و تابلوی شرکت و افتتاح سایت و شبکه ی شرکت و افتتاحش و قبول کردن یه پروژه ی بزرگ یه مرکز تجاری که بابای رادمان پیشنهاد واگذاری پروژه به ما رو به مالک زمین داد و شروع کار . از سقط بچه ی سویدا گرفته تا افسردگی که هرروز شدیدتر میشد  پژواکی که هرروز داغون تر میشد ، همه چی تو یه چشم بهم زدن اتفاق افتاد . اونقدر سریع که هیچ کدوممون فرصت تجزیه و تحلیلشو نداشتیم .

سوار آسانسور شدم و رفتم بالا . در شرکت طبق معمول باز بود رفتم تو ، خانم ریحان منشی شرکت از جاش بلند شد ، اگه به من بود ترجیح میدادم غزال کارو ادامه بده چون هفته اولو غزال جای منشی بود تا یکی که واجد شرایط بودو برای کار پیدا کنیم .

خانم ریحان : سلام خانم تهرانی ... آقای حسینی گفتن اومدین برین پیششون

من : باشه ... الان ؟ 

خانم ریحان : بله 

من : کسی پیششونه ؟

خانم ریحان : بله یه آقایی هستن ... فکر کنم دوستشونن

رفتم سمت در و بدون در زدن رفتم تو ، میثم نشسته بود رو مبل عسلیه جلوی میز و پویانم جلوش .

سلام دادم و نشستم کنار پویان .

میثم : قشنگ شده ... پویان می گفت سلبقه تواِ

یه نگاه سرسری به اتاق انداختم . اتاق کرم بود و وسائل کرم و عسلی بودن . جلوی پنجره که میز تراشکاری شده ی عسلیه پویان بود و جلوشم یه دست مبله 4 نفره و گوشه کنار دیوار هم یه میز بلند 12 نفره و کنار دیوار دیگه هم یه کتابخونه که طرحش شبیه موم عسل بود و گذاشته بودیم که توشم چند تا کتاب قطور و زبان اصلی معماری و عمران بود .

من : آره ... فکر نمی کردم اینجوری در بیاد ... بیش از حد انتظارم خوب شده

برگشتم سمت پویان و گتم : کارم داشتی ؟

پویان : آهان آره ... میثم هم از این به بعد اینجا با ما کار می کنه البته فقط دو روز ... شنبه و یکشنبه . اگه میشه با محیط و کار آشناش کن ... بچه هارو هم که فکر کنم همه رو بشناسه 

من : باشه 

بعدش هم با میثم از اتاق رفتیم بیرون . جلوی میز خانم ریحان واستادم و گفتم : خانم ریحان آقای ..

به میثم گفتم : فامیلیت چی بود ؟

میثم : حقی

دوباره به خانم ریحان گفتم : آقای حقی از این به بعد روزای شنبه و یکشنبه اینجا کار می کنن ، اگه برنامه یا چیزی بود به ایشونم بگید لطفا 

بعدم با هم رفتیم طرف اتاق اول ، درکل هر سه تا اتاق دیگه رو کردیم اتاق طراحی ، تو هر کدوم هم 4 تا میز طراحی بود ، تو یکی از اتاقا ونوس و رادمان بودن و تو یکی دیگه هم هیرسا و پژواک و تو اون یکی هم که اتاق بغلی هیرسا بود من و پویان کارا رو می کردیم .

اتاقارو که بهش نشون دادم خودش خواست که بره پیش هیرسا و پژواک و منم بعدش رفتم طرف اتاق پویان ، امروز هرجور شده باید سویدا رو از خونه دربیارم ، رفتم تو اتاق که دیدم پویان داره با تلفن حرف می زنه .

پویان : مادر من خر که نیستم .. یه بار گفتی فهمیدم ... تو جوابتم گفتم نه ، پس دیگه تکرارش نکن ، خدافظ ... خـــدافـــظ

بعدم گوشیو قطع کرد . از پویان این لحن حرف زدن بعید بود . اونم با عمه آفاق .

من : چی شده ؟

پویان : فعلا هیچی گیر سه پیچ ... مثل همیشه

من : به چی ؟

پویان : میگم بعدا بهت

با اینکه داشتم از فوضولی می مردم ولی بیخیال قضیه شدم .

من : پویان میگما من برم سویدا رو بیارم اینجا ... هم حال و هواش عوض میشه و هم اینکه پیش پژواکه ... هان ؟

پویان : آره برو بگو بیاد

رفتم خونه سویدا اینا درو باز کردم و رفتم تو کسی به جز سهیل برادرش خونه نبود .

من : سلام ... سویدا کو ؟

سهیل : سلام ... مگه از اون اتاق بی صاحاب مونده میاد بیرون ؟

من : حالش چطوره ؟

سهیل : افتضاح ... روزی یه بار اون پژواک بدبختو با دعوا و پاچه گیری میندازه بیرون

من : من میرم پیشش

سهیل : باشه برو ... چیزی میخوری بیارم ؟

من : اگه میخوردمم اینجوری که تو گفتی پشیمون شدم ... این چه وضع مهمون داریه ؟

سهیل : مهمون ... تو که دیگه مهمون نیستی ، تعارفم که با هم نداریم ... داریم ؟ نـــــــــــه

خندیدم و گفتم : کــــوفت پسره ی بی فرهنگ

سهیل : اگه به بابام نگفتم

من : برو بابا

و رفتم اتاق سویدا ، طبق معمول خوابیده بود رو تخت ، افکار خبیثانم داشتن جولون میدادن ، رفتم بالا سرش و تند تند هلش دادم و گفتم : سویدا ... سویدا !!! پاشو بدبخت شدیم

بدبخت چنان از رو تخت پرید که داشتم می ترکیدم از خنده ، دیگه نتونستم خودمو نگه دارم و نشستم رو تخت و شروع کردم خندیدن ، سویدا هم که انگار تازه داشت از خواب بیدار میشد و موقعیتو می فهمید اومد سمتم و با بالش افتاد به جونم ، منم افتادم رو تخت و شروع کردم به خندیدن و دستمو گرفتم جلو صورتم و سویدا با بالش محکم کوبید تو سرم و با جیغ و داد گفت : می کــشـمـت

یهو در واشد و سهیل اومد تو و مارو تو اون حالت دید ، من خوابیده بودم رو تخت و سویدا هم خم شده بود روم .

سهیل زود چشاشو با دستش گرفت و گفت : خاک عالم ... شما داشین چه غلطی می کردین ؟

سویدا بلند شد و بالش و پرت کرد سمت سهیل که سهیل زود درو بست و رفت ، چند ثانیه بعد کلشو آورد تو و گفت : الان که فکرشو می کنم می بینم باید یه تماسی با پژواک بگیرم ... زدی خواهرمو از راه به در کردی ، من فردا پس فردا جواب پژواکو چی بدم ؟ اون موقع کی باور می کنه که ما دختر سالم تحویل جامعه دادیم خودش این شکلی شد

من و سویدا با هم گفتیم : خـــفـــه شــــو

بعدم موهای منو کشید .

من : چته وحشی ؟

سهیل : چقدر شماها بی ادبین 

من : سهیل میری یا بیام ؟

نیششو تا ته وا کرد و گفت : بیا

من : بی حیا

خندید و گفت : به من چه من فقط گفتم بیا ... خودت تفسیرش کردی

رفتم سمت در و درو بستم و برگشتم سمت سویدا ، دوباره داشت می رفت بخوابه ، دستشو کشیدم و گفتم : کجا ؟

سویدا : حوصله ندارم اقلیما ... دست از سرم بردار

من : وااا ، من کی دستمو گذاشتم رو سرت

سویدا : واسه چی اومدی اینجا اصلا ؟

من : اومدم از فسیل شدنت جلوگیری کنم ... پاشو بینم

سویدا : پاشم چی بشه ؟

من : که بریم بیرون

دستشو کشید بیرون و گفت : من هیچ جا نمیام

من : میایی ، خوبشم میایی ... پاشو جمع کن خودتو دیگه حالمو بهم زدی عین این افسرده های بدبخت یه سره تو این اتاقی ... اگه تو حالت بده که پژواک بدبخت حالش از تو بدتره ... الانم پاشو حاضر شو با من میایی

سویدا : تو رو به جدت قسم ولم کن 

من : آخ که من چقدرم برای جد گرام تره خورد می کنم ... پاشو کم زر زر کن

بعدم رفتم سمت کمدش و یه نگاه به کمدش انداختم ، یه پالتوی سرخابی درآوردم و گرفتم تو هوا ، انداختمش رو تخت .

سویدا : این تنگه

من : برای اون موقت تنگ بود نه برای الانت که مثل میتی

یه شلوار لوله تفنگی مشکی و شال مشکی و کیف سرخابیم انداختم رو تخت و رفتم دم در .

من : 10 دقیقه دیگه نیایی خودم میام لباساتو تنت می کنم ، من پژواک نیستم که نازتو بکشم 

و از اتاق رفتم بیرون ، سهیل داشت تلویزیون میدید ، صدای درو که شنید برگشت و با ناباوری گفت : تورم انداخت بیرون

من : از مادر زاده نشده کسی منو بندازه بیرون

سهیل : پس الان اینجا چیکار می کنی ؟

من : داره حاضر میشه بریم بیرون

سهیل : بـــــــــــابــــــــــــا !!! میدونستم انقدر فعالی زودتر خبرت می کردم

من : من فعال نیستم تو زیادی بی عرضه ای سهیل جونم ... جا اینکه منتشو بکشی باید یدونه میزدی تو دهنش که دیگه از این غلطــ

یهو دیدم سهیل داره چشم و ابرو میاد .

من : چته ؟ تیک پیدا کردی ؟ 

دوباره ابروهاشو انداخت بالا و گفت : خب می گفتی 

من : آهان ... هیچی دیگه میگم باید یدونه می زدی تو دهنش که دیگه هوس لوس بازی نزنه به سرش 

دوباره ابروهاشو انداخت بالا .

من : اه اینم که خل وضعه 

برگشتم و بلند گفتم : ســــــــویـــــدا کدوم گو...

حرف تو دهنم ماسید ، دست به سینه واستاده بود پشتم و منو نگاه می کرد . 

سویدا : خب داشتی می گفتی 

من : هیچی دیگه بیا بریم عـــزیزم

سویدا : تو غلط کردی

من : وا خاک عالم سویدا چقدر بی ادب شدی ... یکم عفت کلام داشته باش

با سویدا رفتیم شرکت .

من : سویدا یه دقیقه بشین اینجا من الان میام .

رفتم تو اتاقی که پژواک و هیرسا و میثم بودن .

من : هیرسا ؟

هیرسا کلشو با تعجب برگردوند ، خب حقم داشت تو این یه ماه کلا با هم به جز کل کل حرف نمی زدیم .

هیرسا : بله ؟

یهو پژواک کلشو آورد بالا و با ابهام به هیرسا نگاه کرد . هیرسا هم برگشت طرفش و گفت : به خدا من هیچی نگفتم

من : میایی یه دقیقه ؟

هیرسا اومد طرفم که گفتم : نه کلا وسائلاتو جمع کن بیا 

هیرسا : واسه چی ؟

من : بیا دیگه لابد یه چیزی هست که میگم 

هیرسا : خب کجا برم ؟

من : تو اتاق من

هیرسا : جدی گفتم

من : منم جدی گفتم 

پژواک ابروهاشو داد بالا و گفت : واسه چی ؟

میخوام برم ماچش کنم خب لابد کارش دارم دیگه .

من : اگه میخواستم به تو بگم که می گفتم پژواک نه هیرسا 

سرشو انداخت پایین و به کارش ادامه داد و هیرسا هم وسائلاشو جمع کرد و اومد .

من : میثم توام بیا

پژواک : میخوای چیکار کنی تو ؟

من : پژواک به کارت برس

هیرسا و میثم رفتن تو اتاق ما . رفتم بیرون و دست سویدا رو گرفتم و کشیدم تو اتاق پژواک .

من : پژواک ببین چی برات آوردم

پژواک سرشو که برگردوند سویدا رو دید ، یهو چشاش لوستر شد ، یه چشمک بهش زدم و رفتم بیرون ، رفتم تو اتاقی که میثم و هیرسا رفته بودن .

میثم : به خاطر سویدا گفتی بیاییم اینجا ؟

من : نه پس آوردمتون قربون صدقتون برم

همون موقع در باز شد و پویان اومد تو من چون پشت در بودم منو نمیدید . با تعجب پرسید : شما دوتا اینجا چیکار می کنین ؟

هیرسا : از عشق گرام بپرس

پویان : کوش اصلا اقلیما ؟

جفتشون منو نشون دادن و پویان برگشت سمت من و گفت : ببینین بچه ها این یارو مسعودی فر آخر هفته برای دیدن نقشه ها میاد ، متراژ کل ساختمون و شکل و پلان و اسکلت که کامله ، میمونه قسمت بندی واحدا . هر کدومتون به نما از واحدارو بکشین و بیارین برای 4 شنبه یعنی دقیق دو روز دیگه 

بعدم به میثم گفت : میثم تو نمیخواد این کارو کنی ... تو برو رو نما و طرح واحدا و طبقات کار کن ... چون از دو هفته دیگه رسما کار شروع میشه 

پویان : اقلیما میایی پیشم یه لحظه ؟

با هم رفتیم تو اتاقش ، خیلی کلافه بود ، اینو از رفتار و حرکاتش می فهمیدم ، از اینکه هر چند دقیقه یک بار یه نفس عمیق می کشید و دستشو می کرد لای موهاش .

من : چی شده ؟

پویان : اقلیما ... امروز ، بعد شرکت میایی خونه ما ؟

همون موقع گوشیش زنگ زد و گوشیشو خاموش کرد .

با تعجب گفتم : واسه چی ؟

پویان دوباره دستشو کرد لای موهاش و گفت : مامان گیر داده که بریم خواستگاری

من : خب ؟

پویان : اومده یه لیست بلند بالا هم از دخترایی که میشناسه درست کرده

من : خب ؟

پویان : خب دارم میگم دیگه ... بعد میگه باید بریم خواستگاری ... من بابا هم هرچی میگیم تو گوشش نمیره

آب سرد ریختن روم ، کمرم تیر کشید .

من : خــ ... خــ ...خــب من بیام چیکار کنم ؟

پویان : بیا با هم بریم باهاش حرف بزنیم ... تو هم بیا بگو که منو میخوای ... بیا بگو که حاضری به خاطرم صبر کنی 

من : اینم بازی جدیده ؟

پویان : نه به خدا ... بازی کجا بود ؟ 

پشتمو کردم بهش و رفتم سمت در ولی قبل از اینکه بتونم درو باز کنم مچ دستمو گرفت و کشید .

پویان : نکنه ... نکنه که تو دیگه ...

من : میخوام برم فکر کنم ... به خودم ... به خودت ... به خودمون ... به همه چی 

پویان : اقلیما تو رو خدا نری بزنی زیر همه چی

من : منو اینجوری شناختی ؟

پویان : نه ... ولی اتفاقه ... به قرآن من هیچ کدومه اونارو اصلا ندیدم

من : مشکلت ندیدنشونه ؟

پویان : بابا به پیر به پیغمبر من به جز تو اصلا به کسی فکر نمی کنم

من : باشه ... حالا ولم کن

دستمو ول کرد ، دستمو گذاشتم رو دستگیره اما قبل از این که بکشمش پایین دستشو گذاشت رو در و درو بست .

پویان : قسم بخور اگه از این در بری بیرون نمی زنی زیر همه چی و لج نمی کنی

بعد از یه مکث طولانی گفتم : قسم میخورم

پویان : چرا این همه مکث ؟

من : به خاطر شک نبود داشتم فکر می کردم

پویان : به چی ؟

من : بذار برم

دستشو برداشت و منم رفتم بیرون ، رفتم سمت اتاقمون ، درو که باز کردم سینه به سینه میثم شدم .

میثم : چی شده ؟ چرا این شکلی شدی ؟

اهمیت ندادم و هلش دادم و رفتم تو و کیفمو برداشتم و رفتم بیرون . صدای پویان می اومد : اقلیما ... یه دقه صبر کن ... من که گفتم

سوار آسانسور شدم و رفتم یه راست خونه . 

مامان : چی شده ؟

هیچی نگفتم و رفتم بالا و مامانم دنبالم اومد .

مامان : مگه با تو نیستم اقلیما

رفتم تو اتاقم و درو بستم و با داد گفتم : میخوام تنها باشم ... می - خوام – تنـ - ـها – با – شم ... حالا میشه لطف کنین و دست از سرم بردارین ؟ یا مدل دیگه باید حرفمو مطرح کنم ؟ 

دیگه صدایی نیومد ... کیفمو پرت کردم که خورد به دیوار و افتاد رو زمین ، داشتم از عصبانیت و ناراحتی می ترکیدم ، عمه که ازهمه چی خبر داشت چرا اینجوری کرد ؟ مگه نمی دونست بدون پویان می میرم ؟ مگه نمیدونست پسرش برام حکم هوا رو داره ؟ مگه نمیدونست زندگیم به بودنش بستس ؟ اونم داشت مثل بابام لج می کرد ، اونم داشت مثل بابام غرور له شدشو اینجوری ترمیم می کرد ، مگه ما بازیچه دست این و اون بودیم که برامون تصمیم بگیرن ؟ مگه خودمون آدم نبودیم ؟ مگه حق انتخاب نداشتیم ؟ مگه دل ما ، دل نبود ؟

هرچی دم دستم می رسید و پرت می کردم و هیچی برام مهم نبود ، از بالش و رو تختی گرفته تا گلدون کریستال رو میز که خدا تومن قیمت داشت ، همه رو پرت کردم ، هرچی که تو دیدم بود و به هیچ کدومم رحم نکردم ، هیچ تفاوتی هم قائل نبودم .

یهو در با شدت باز شد ، برام مهم نبود که کیه ... برام مهم نبود که چیکار داره ، دستم رفت سمت گویی که بغل دستم بود و برش داشتم ، همین که اومدم پرتش کنم یکی دستمو از پشت گرفت و افتادم تو بغلش ، دستم کنارم افتاد ، نفسام عمیق شد ، چقدر بوشو دوست داشتم ، مثل آرام بخش عمل کرد ، همه چی یادم رفت ، هرچیز آزار دهنده ای که تو زندگیم وجود داشت دود شد و رفت هوا ، چقدر به بودنش محتاج بودم ، چقدر بودنش آرومم می کرد ، من این آغوشو می خواستم ، این آغوش باید مال من میشد ... واسه همیشه ... تا ابد ... تا آخر عمرم .

نفساش می خورد به گوشم : چیکار می کنی ؟

نفسام تند بود ، تند تر شد .

پویان : آروم باش اقلیما ... چرا اینجوری می کنی ؟ من که گفتم نمیذارم اتفاقی بیوفته ... من که گفتم فقط تو تو زندگیمی، دیگه این کارا چیه ؟ 

من : خسته شدم

پویان : تموم میشه 

من : کی ؟ هی  میگین تموم میشه ، تموم میشه ... پس چرا تموم نمیشه ؟

همونطور که تو بغلش بودم منو برد سمت تخت .

پویان : بخواب

کمکم کرد مانتومو شالمو درآوردم .

من : میخوای بری خواستگاری ؟

منو خوابوند رو تخت .

پویان : میرم پایین جارو بیارم اینارو جمع کنم

بهم اجازه حرف دیگه ای نداد و رفت بیرون ، چند دقیقه بعد با یه جارو اومد تو .

من : جوابمو ندادی رفتی

شروع کرد به جارو زدن . دیگه داشت اشکم در می اومد .

من : پــــویــــان !!!!

بازم هیچی نگفت ، یه قطره اشک از چشمم افتاد پایین .

کنترلمو از دست دادم ، بلند شدم نشستم و داد زدم : کــــــــــــــــــــــــری ؟؟؟؟

اما پویان آروم گفت : نمیدونم

دوباره ساکت شد ، اومدم دوباره داد بزنم که خودش گفت : بهم گفته اگه تا آخر هفته دیگه یکیو بهش پیشنهاد نکنم خودش انتخاب می کنه

متنفر بودم از اینکه تو زندگیش یا من بودم یا مامانش ... متنفر بودم از اینکه نمیدونه کدومو انتخاب کنه ... حالم بهم میخورد از اینکه انقدر عمه رو دوست داره ... حالم داشت از این فاصله ای که ایجاد میشد بهم میخورد .  

پویان : به این چیزا فکر نکن بخواب ... این چیزا مهم نیستن

من : مهم نیست برات که دارن جدامون می کنن ؟

پویان : منظورم این نبود

من : پس چی بود ؟

دیگه رسما داشتم گریه می کردم . پویان اومد پیشم و دستشو گذاشت رو شونمو خوابوندم .

پویان : بخواب

من : نمیخوام ... جواب منو بده ... پس منظورت چی بود ؟

پویان : اقلیما بخواب بیدار شدی با هم حرف می زنیم ... با هم یه کاریش می کنیم ... تو که میدونی من به خاطر تو هرکاری می کنم ... من بدون اینکه به تو خبر بدم آبم نمی خورم ... پس الان بگیر بخواب

الان وقتش بود ، باید می زدم به هدف ، من یه جواب میخواستم ، جوابی هم که میخواستم یه کلمه بود ، آره یا نه .

من : به خاطر من ... بیخیال عمه میشی ؟

یه مکث طولانی کرد ... یه مکث طولانی ... شاید در کل یه دقیقه هم طول نکشید ولی برای من قدر سبز و زرد شدن برگ طول کشید .

پویان : اگه مجبور بشم آره ... محض اطلاعم انتخابم تویی ... حالا بگیر بخواب

سرمو گذاشتم رو بالش و چشمامو بستم ، اما قدرت اشکای جمع شده ی پشت سد چشمم اونقدر زیاد بود که بی اراده چشمام باز شدن و اشکام ریختن پایین ، پویان هنوزم نشسته بود کنارم ، دیگه نتونستم طاقت بیارم و هق هقم بلند شد . پویان خم شد و شد رو صورتم .

پویان : چیه ؟

جوابش فقط سکوت بود .

پویان : هیچی نیست بخواب ... من نمیذارم کسی اقلیمامو ازم بگیره

پویانم دراز کشید پشتم و از پشت بغلم کرد .

من : پویان می ترسم

پویان : از چی ؟ نترس ... اگه تو نخوای که من نمیرم ... بیخیال مامان و آه و ناله و نفرین ... فقط تو مهمی برام ... فقط خودمم و خودت ، همین و بس

آروم شدم ، خب واقعیت اینه که آروم نشدم ... آرومم کرد ... اونقدر آروم که ناخودآگاه چشمام بسته شدن .

چشمامو که باز کردم پویان نبود و اتاق هم مرتب بود و کنار عسلی اتاقم یه کاغد بود که پویان نوشته بود : دیدم خوابیدی رفتم ... شب دوباره میام پیشت .

شب که پویان اومد با هم نقشه واحدو تموم کردیم و پویان رفت ، هیچکدوممون حرفی درباره خواستگاری حرفی نزدیم ، یعنی نخواستیم که بزنیم ، پویان که میددونست حرفش باز بشه من باز دیوونه میشم و منم دلم نمیخواست بهش فکر کنم .

جواب طرحا که اومد طرح من انتخاب شد و اولین کار رسما شروع شد .

با صدای گوشیم از تو فکر دراومدم ، غزال بود . این چند وقته اینقدر با هم صمیمی شده بودیم که از جیک و پوک هم خبر داشتیم ، براش از همه چی گفتم . تماسو وصل کردم . صدای شادش تو گوشی پیچید .

غزال : سلام علیکم خانوم ... کم پیدایی ؟ کوشی ؟ چیکارا می کنی ؟ چه خبرا ؟ خودت خوبی ؟ اون شوهر نره غولت خوبه ؟

من : بابا نفس بکش وسطاش . خیلی کار دارم ، هم شرکت و هم دانشگاه  ، زندگیم خفن پیچیده تو هم ، خبر هم که هیچی جز همون بدبختیایه قدیمی ولی با شدت بیشتر نیست ، منم خوبم ، نره غولم خودتی و اون دوست پسر لندهورت 

غزال : یا خدا تو دیگه چه جونوری هستی ؟ نه خوشم اومد ، چطوری همه سوالامو به ترتیب جواب دادی ؟

من : چته غزال ؟ چرا چل می زنی ؟

غزال : عرضم به حضورتون که عقشم زده تو پرم ؟

من : هیــــــــــــــرسا ؟

غزال : واا خب آره دیگه مگه من چندتا عقش دارم ؟

من : پس واسه همین ملنگ می زنی ؟

غزال : هی یه همچین چیزایی

من : دیوونه ... خب حالا کارتو بگو

غزال : میایی بریم ددر ؟

من : باشه ... کی ؟ کجا ؟

غزال : بذار فکر کنم

من : کار دارم غزال ... فکراتو که کردی بهم اس ام اس کن

سریع قطع کردم ، اجازه دادم هرچیزی که تو مغزم بود واسه خودش جولون بده ، شاید تنها راه حل این بود ، یعنی مطمئن بودم که این تنها راه حل بود .

سریع رفتم طرف اتاق پویان و درو با شدت باز کردم . همه بچه ها تو اتاق بودن .

هیرسا : چته ؟ ترسیدم ... یه تَقی توقی ، اِهِنی اوهونی چیزی همینجوری چرا یهو می پری تو ؟

من : به تو چه ؟ دلم میخواد مثل بز سرمو بندازم پایین بیام تو

 میثم : خوبه خودتم میدونی سر انداختن پایین و رفتن یه جایی تنها مختصه بزه

پویان : مـــیثـــــم ؟

میثم : جان میثم ؟

پویان : ببند

میثم : فقط به خاطر تو

من : شماها چرا همتون اینجایین اصلا ؟

سویدا : باید از تو اجازه می گرفتیم ؟

من : شماها چه یهو زبونتون دراز شده ... چند وقته حالتونو نگرفتم پررو شدین !!

هیرسا : آخ که چقدرم تو مراعات حال ما رو می کنی و اصلا هیچی بارمون نمی کنی

پژواک : هـــیرســـــا ؟

هیرسا : هان ؟ مردم شانس دارن یه گله آدم طرفشونو می گیرن

درو بستم و رفتم کنار هیرسا واستادم ، رو میز یه نقشه بود ، لابد داشتن درباره اون اظهار نظر می کردن . آروم فقط طوری که خود هیرسا بشنوه گفتم : فعلا کاری به کارت ندارم راحت جولون بده واسه خودت ... ولی بعدا چنان حالی از تو یکی بگیرم که اون سرش ناپیدا ... بلایی به سرت میارم که خودتم دلت به حال خودت بسوزه

هیرسا : از این بیشتر دیگه چه بلایی می تونی سرم بیاری ؟

چنان چشم غره ای بهش رفتم که هرکی دیگه بود تا حالا مجبور میشد بره شلوارشو عوض کنه ولی این آقا ... انگار نه انگار . تهشم یه پوزخند بهم زد و روشو برگردوند .

پویانم کارو توضیح داد و هرکی رفت سر کار خودش و من و پویان تنها شدیم .

من : پویان فهمیدم چیکار کنیم 

پویان : چیو چیکار کنی ؟

من : خواستگاریو

پویان : اقلیما بس کن گفتم که با مامان حرف می زنم

من : نمیخواد حرف بزنی

سرشو بلند کرد و منگ نگام کرد

پویان : نمیخواد حرف بزنم ؟

من : نه ببین ... من دارم میگم تو برو خواستگاری ... خب ؟

پویان : خب ؟

من : یعنی که خودت یکیو به عمه میگی و میری خواستگای ... خب ؟

پویان : خب ؟

من : بعد ما با اون یارو هماهنگ می کنیم ... خب ؟

پویان : وای چقدر خب خب می کنی خب حرفتو یهو بزن دیگه 

من : خب ... ببین بعد تو میری خواستگاری و اون طرفم میگه نه و تموم

پویان : به نظرت با یه نه تموم میشه ؟

من : آره ... اولا که این یارویی که من میگم به معنای واقعی کلمه همه چی تمومه دوما هم که وقتی پیشنهاد خودت میگه نه پیشنهاد عمه که کلا اوته ... حداقلش اینه که تا اطلاع ثانوی بیخیالت میشه 

پویان : بعد اونوقت نمیاد بگه تو که انقدر  خودتو واسه اقلیما به آب و آتیش زدی یهو اومدی یکی دیگه رو پیشنهاد میدی ؟

من : اولا که نمیگه ... دوما هم اگه گفت بگو ... بگو ... بگو ازش خوشم اومده

پویان : من غلط کردم از یکی دیگه خوشم اومده ... اون روزم اومدی گفتی یه کاریش می کنم گفتم میرم با مامان حرف میزنم ... وقتی میگم میرم باهاش حرف میزنم یعنی میرم باهاش حرف میزنم دیگه ... این دیگه انقدر نقشه کشیدن نداره که

من : تو که وضعیتو می بینی ... خودت داری می بینی که همه لج کردن ... توهم داری لج می کنی ؟ هرکی به من بدبخت رسید خودش واسه زندگیم تصمیم گرفت ... هرکی بهم رسید من بدبختو کرد وسیله که غرور له شدشو صاف کنه ... حالا تو هم شدی جفت همونا ؟ که بری باهاش حرف بزنی ؟ بری بگی مادر من من عاشق و شیفته ی اقلیما شدم ؟ فکر کردی اونم میگه باشه مادر ؟ نه خیر آقای محترم ... یه دونه می کوبه تو دهنت و دهن توام بسته میشه ... اگه قرار بود به حرف من و تو چیزی تغییر کنه تا حالا کرده بود فکر کردی اینا الان چشم انتظارن من و تو بهم برسیم ؟ نه ... اتفاقا همشون دارن یه نقشه می کشن که جدامون کنن ... اون از بابای من که صاف زل میزنه تو چشام و میگه یا پویان یا ارث و میراث ... اون از بابای تو که نمیدونم طبق کدوم قرار داد نانوشته دهنش واسه ما بستس ... اونم از عمه ... این وسط یدونه مامان منه ... مگه چقدر می تونه پشتمون باشه ؟ هان ؟ تو رو هم که بهت حرف می زنم میگی نمیخواد خودم یه کاریش می کنم ... بابا منم آدمم ... این وسط زندگی من بدبختم وسطه ... می فهمی ؟ حالم داره از کلمه ای به اسم پول بهم میخوره ...

پویان : اقلیما من مامانمو می شناسم ... ول کن نیس بذار برم باهاش حرف بزنم

من : پویان ... همین یه بار ... اگه درست نشد هرکاری دوست داری بکن ... نامردم اگه روش حرفی بزنم

عمیق نگام کرد و یه پووف کرد و بعدم سرشو تکون داد .

پویان : باشه ... حالا این یارو کیه ؟

من : غزال

پویان : چی ؟ اون که با هیرسا دوسته 

من : خب دوسته که دوسته ... نمیخوایم بخوریمش که ... قراره بریم خواستگاری و اونم بگه نه و تمام ... تازشم اون که اندازه موهای سرش دوست دختر داره ... بری خواستگاری این یدونه به جاییش بر نمی خوره که

پویان : بازم ... اینجوری درست نیست ... برو باهاش حرف بزن  

من : باشه حالا میرم

پویان : حالا میرم نه همین الان میری باهاش حرف می زنی ... اصلا تو با این دختره حرف زدی ؟ چی گفت ؟ 

من : نه فردا باهاش حرف می زنم

پویان : اصلا شاید قبولـ ... 

من : من راضیش می کنم

پویان : اصلا اول برو با هیرسا حرف بزن 

من : خب میرم ... اصلا به اون چه ؟ صاحب دختر مردم که نیس داری اینجوری می کنی

پویان : برو 

من : خــــــب

از اتاق رفتم بیرون و رفتم تو اتاقی که من و هیرسا توش کار می کردیم .

من : هـــیرســــا ؟

هیرسا : هوم ؟

من : تو هنوزم با غزال دوستی ؟

سرشو آورد بالا و به زل زد بهم ، ابروشو برد بالا و گفت : چطور ؟

من : هستی یا نه ؟

هیرسا : هی همچین 

من : یعنی چی هی همچین ؟

هیرسا : به فرض که آره ... کارِت ؟

من : چیزه ... پویان میخواد بره خواستگاری

هیرسا : هـــــــــــــــــــااااان ؟

من : نه عمه گیر داده فقط واسه پیچوندن اون

هیرسا : خب حالا ... چه ربطی به غزال داره

من : من میگم که بره خواستگاری غزال ... باهاش حرف بزنم بگه نه

هیرسا : خب حالا این همه آدم ... چرا اون ؟ 

من : چیه ؟ الان مثلا روش غیرتی شدی ؟

هیرسا : برو خدا روزیتو جای دیگه حواله کنه بابا ، دلت خوشه ها ، من واسه غزال غیرتی بشم ... فکر کن یه درصد

من : حالا هرچی ... فعلا که با تو دوسته ... پویان گفت اول بیام از تو اجازه بگیرم ... البته اومدنم و نذار پای اجازه بیشتر بذار پای اینکه به خاطر پویان اومدم تا آدم حسابت کنم

از لای دندونای کلید شدش گفت : بذار یکی دیگه رو ...

من : نمیخواد ... خودم میدونم چیکار کنم 

پشتم و کردم بهش و رفتم بیرون اما قبل از اینکه درو ببندم صداش اومد .

هیرسا : امیدوارم عشق زندگیتو از دست ندی

دستمو براش تکون دادم و گفتم : برو بابا !!

رفتم پیش پویان و بهش گفتم و رفتم خونه .

******

" یک هفته بعد "

بالاخره قرار شد همه چی به خیر و خوشی تموم شه ، با غزال حرف زدم و همه چی حل شد ، قرار شد پویان بره خواستگاری و غزال بگه شرمنده من حاضر نیستم این گل پسرتونو به غلامی قبول کنم . هـــــــــه 

گوشیمو برداشتم و زنگ زدم به پویان ، قرار بود تا یه ساعت دیگه برن . 

من : سلام آقا ... خوبی ؟ خوشی ؟ سلامتی ؟ 

پویان : سلام ... مرسی ولی اینطور که بوش میاد تو بهتری 

من : چرا نباشم ؟

پویان : مثل اینکه خیلی خوشحالی که من دارم میرم خواستگاری

من : نه خیرم از اون اصلا هم خوشحال نیستم ... با اینکه غزال دوستمه و میدونم تهش همونیه که ما میخوایم و قراره غزال دست رد به سینت بزنه ولی خب راستش اصلا خوشحال نیستم

یه نفس عمیق کشیدم و پویانم دیگه چیزی نگفت . چند ثانیه بعد هم صدای نفس عمیق پویان اومد .

من : به چی فکر می کنی ؟

پویان : به اینکه چی میشه اگه الان تو بگی پویان نرو بعد منم بگم باشه عزیزم بعد برم به مامان بگم نمیام و اونم یه دعوای حسابی راه بندازه و منم بگم حرف آخرم اینه و مامان هم زنگ بزنه و کنسلش کنه 

من : میدونی که نمیشه

پویان : پس خودتم راضی نیستی که برم

من : خب ... راستش ، نه ... نیستم ، ولی وقتی بهش فکر می کنم می بینم این آخرین راهه ، شاید قضیه تموم نشه ... ولی حداقل تا یه مدت خلاصیم 

پویان : تو که میدونی با اینکه قضیه فرمالیتس جفتمون داریم اذیت می شیم چرا اینجوری می کنی ؟

یکم دیگه حرف میزد می زدم زیر گریه .

من : بس کن این حرفارو ... لباساتو آماده کردی ؟

پویان : نه 

من : چی میخوای بپوشی ؟

پویان : هیچی

من : ای پسر بی حیا ... میخوای لخت بری ؟ 

پویان : من اصلا نمیخوام برم ... چه با لباس چه بی لباس

من : پویان باز شروع کردی ؟ مثل این بچه های 2 ساله ای که میخوان ماشینشونم با خودشون ببرن مهمونی مامانشون نمیذاره لج می کنن

پویان : اقلیما دلم شور می زنه

دروغ چرا ؟ منم دلم شور می زد ، به بدترین شکل ممکن ... اما وقتی بهش فکر می کردم و می دیدم که بعد از این خواستگاری لوس و مسخره امکان حل شدن مشکلاتمون بود به تنها چیزی که اهمیت نمی دادم همین دلشوره ها بود .

من : دلشوره نداره که ... میری اونجا یدونه می زنن تو پرت و برمی گردی ... با این تفاوت که رسما میشی مال خودم ... حالا چی میخوای بپوشی ؟

پویان : لباس

من : مسخره ... گونی که نمی تونی بپوشی ، کدوم و میخوای بپوشی ؟

پویان : نمیدونم

من : یعنی چی نمیدونم ؟ تا یه ساعت دیگه باید بری

پویان : تو بگو چی بپوشم

همچین حرف میزد انگار قرار بود ببرنش سرشو قطع کنن .

من : اممم ... خب اون کت و شلوار قهوه ای سیره هست با هم خریدیمش و با اون پیراهن کرمت و اون کرواتت که راهای قهوه ای و کرم داره بپوش ... اصلا آقاهه تو حمومتو رفتی ؟

پویان : آره

من : آفرین پسر خوب بعد مسواکم زدی ؟

پویان : داری مسخرم می کنی ؟

من : نه پس ... مرده گنده خجالتم نمی کشه ... پاشو برو حاضر شو ببینم 

پویان : میشه بگی نرو ؟

من : نه نمیشه ... بدو زود ... برگشتی هم بهم زنگ می زنی و خبرا رو میدی خب ؟ کاری نداری ؟

پویان : باشه ... میشه قطع نکنی ؟

من : نه ... برو حاضر شو دیگه

پویان : خیلی نامردی

یه نفس عمیق کشید و گفت : خدافظ

اصلا امون نداد منم باهاش خدافظی کنم ، قبل از اینکه من حرفی بزنم قطع کرد . همچین می گفت میشه قطع نکنی که دل منم شور زد ، همچین آروم و ناراحت حرف می زد که خودمم باورم شد که از امشب به بعد همه چی عوض میشه .

سرمو تکون دادم و رفتم پایین و نشستیم و شام خوردیم ... بقیه حرف می زدن و می خندیدن ، من فقط قاشقم و تو غذام بازی میدادم . 

غذا که تموم شد رفتیم که تلویزیون ببینیم ، مهلقا که یوسفو برد بخوابونه و بابا هم رف دوش بگیره ، رفتم از تو آشپزخونه تخمه های آفتاب گردونو خالی کردم تو یه کاسه بزرگ و یه پیش دستی هم برداشتم و رفتم بیرون و نشستم جلو تلویزیون و تند تند شروع کردم به تخمه خوردن ، از رو علاقه نبود ، از رو استرس بود ، استرس از دست دادن ... جدا شدن ، مجبور به جدا شدن . زل زدم به صفحه تلویزیون اما حواسم به تنها چیزی که نبود همون بود . چند دقیقه که گذشت مامان زبون اومد .

مامان : چته تو عین طوطی هی تق تق تخمه می شکونی

دیگه نمی تونستم ساکت شم ، داشتم خفه می شدم . بی اختیار فقط یه جمله از دهنم پرید بیرون " پویان رفته خواستگاری " صدام انقدر بی جون بود که خودمم نشنیدمش ، اما مامان شنید ، نمیدونم چطوری ... اما شنید ، اینو از دادی که زد فهمیدم .

مامان : چـــــــــــــــی ؟

دستمو که برده بودمم سمت دهنم افتاد پایین .

مامان : عین آدم حرف بزن ببینم ، یعنی چی که رفت خواستگاری ؟

منم همه ماجرا رو براش تعریف کردم ، از سیر تا پیازشو .

 مامان : اونوقت الان باید بیایی بگی ؟ تا کی میخوای سرخود هر کاری دوست داری بکنی ؟

من : مامان میشه بس کنی ؟ حال خودم به اندازه کافی خرابه

مامان : حالا این دختره مطمئنه ؟

من : آره بابا دوستمه

مامان : از کجا می شناسیش ؟

من : با هیرسا دوسته

مامان : چی ؟ من چی بگم به تو ؟ آخه اگه درست بود که نمی اومد با اون دوست بشه

من : مامان تو رو خدا بس کن

مامان : اقلیما دلم میخواد همینجا بکوبمت به دیوار

یهو زدم زیر خنده ، از اون قهقهه های عصبی که به هیچ طریقی نمیشه جلوشو گرفت اونقدر خندیدم که قهقهم همونطوری تبدیل شد به گریه ، خیلی حالم خوب بود مامانم با این حرفاش زد تو برجکم . 

مامان که حالمو دید اومد نشست کنارم و سرمو بغل کرد و گذاشت رو سینش ، گریم هیچ رقمه بند نمی اومد ، آخه بدبختی تا چه حد ؟

مامان : ششششش ... گریت دیگه چیه ؟ هرکاری خواستی کردی حالا گریه می کنی ؟

من : مامان من پشیمون شدم نمیشه زنگ بزنی بهش بگی برگرده ؟

مامان : دیوونه ای به خدا

تو بغلش فشارم داد و گفت : برو بخواب 

من : نمی تونم

مامان : می تونی

بلند شدم و رفتم تو اتاق ، ساعت 10 بود . رفتم سمت حمم و رفتم زیر دوش ، انقدر گریه کردم تا دیگه جون نداشتم تو حموم بمونم حولمو تنم کردم و رفتم بیرون . ساعت 11:30 بود دیگه مطمئنن برگشته بودن . گوشیمو برداشتم و زنگ زدم بهش ، در دسترس نبود ، لباسمو عوض کردم و رفتم خوابیدم . انقدر حالم بد بود که سرم به بالش نرسید خوابم برد .

چشمامو که باز کردم هوا هنوز تاریک بود ، انقد استرس داشتم که نمیدونستم چیکار کنم ، از استرس حالت تهوع گرفته بودم ، بلند شدم که برم آب بخورم ، چشمم خورد به گوشیم که جلوی میز توالت بود ، برش داشتم ، خالی خالی ، نه اس ام اسی و نه زنگی حتی میسی هم نیوفتاده بود محض رضای  خدا . گذاشتمش و رفتم پایین و از آشپزخونه یه لیوان آب برداشتم و برگشتم بالا .

هرکاری که کردم خوابم نبرد ، همش داشتم به این فکر می کردم که چرا پویان زنگ نزد و فقط هم یه جواب برای خودم و دلم داشتم : " خسته بوده خوابیده ... هیچ اتفاقی هم نیوفتاده که بخواد خبر بده " 

برق و روشن کردم و رفتم سمت کتابخونه ، یکی از کتابای دانشگاهمو برداشتم و شروع کردم خوندن ، همونجور که داشتم الکی به کتاب نگاه می کردم .

رفتم کتابو بذارم سرجاش که چشمم خورد به یه قرآن با جلد سبز ، مال آقاجون بود ، جفت بود ... یکیشو داد به من و اون یکیشم داد به پویان . ناخودآگاه دستم رفت سمتش و از تو قفسه درش آوردم ... هوزم همون بو رو میداد ... یه بوی مخصوص که نمی دونستم بوی چیه و هیچ نظری هم نداشتم .

قرآن به دست رفتم و چهار زانو نشستم رو تخت . چشمامو بستم و قرآن و آوردم بالا و انگشتم و بردم بین یکی از صفحه ها و بازش کردم . اولین چیزی که چشمم و گرفت و خوندم ، نه به آیش نگاه کردم و نه به اسم سورش . 

" به آنان بگو جز آنچه خداوند برای ما مقدر کرده است چیزی به ما نخواهد رسید چرا که اوست مولا و سرور ما "

توش چیز خاصی نداشت اما دلم بدجور لرزید . قرآنو بستم و گذاشتم سر جاش ، قرآن خوندنم به ما نیومده !!!

یه سره تا ساعت 8 صبح تو اتاق ول گشتم و هرچی هم به پویان زنگ زدم گفت خاموشه ، من نمیدونم خاموش کردن گوشیش دیگه چه صیغه ای بود ، شایدم گوشیش شارژ تموم کرده بود .

رفتم پایین و صبحونه خوردم و رفتم سمت دانشگاه ، برعکس دیشب الان خیلی حالم خوب بود ، انگار یهو همه چی عوض شد . نیشم بسته نمیشد ، با آرامش تمام رانندگی کردم ، از شانسم هم جلوی دانشگاه یه جای پارک خوب بود ، ماشینو پارک کردم و رفتم تو محوطه ، لب پایینیمو گاز گرفتم که شاید نیشم یکم بسته شه ، اما مگه بسته میشد ؟

تو کل راهروی اصلی فقط یه راهروی باریک بود که سمت چپ بود و تهش بسته بود ، یعنی بقیه راهرو ها یه در داشت که میخورد به محوطه خارجی ولی همون یدونه راهرو در نداشت و کلاس ما هم همونجا بود .

داشتم می رفتم تو راهرو که یه صدایی اومد ، فکر کنم پژواک بود چون صدا خیلی به نظرم شبیهش بود .

پژواک : چه غلطی کردی ؟ 

یهو نیشم بسته شد و به جاش اخمام رفت تو هم . حس کنجکاویم عود کرد ، یعنی با کی داشت اینطوری حرف میزد ؟ و در کمال ناباوری صدای پویانو شنیدم ، صدا رو که تشخیص دادم پاهام میخ شد به زمین و نتونستم دیگه تکون بخورم .

پویان : خب چیکار می کردم ؟ 

پژواک : اصلا حالیته چیکار کردی پویان که اینطوری راحت میگی چیکار کنم ؟

پویان : آره می فهمم ... چیکار می تونستم بکنم وقتی خودم بردمشون اونجا ، خودم یارو رو پیشنهاد دادم ؟ 

پژواک : تو اصلا می فهمی من چی میگم ؟ دارم میگم به اقلیما چی میخوای بگی ؟

چیو قرار بود به من بگن که سرش دعواشون شده بود ؟

پویان : چمیدونم ... اصلا چی برم بهش بگم ؟ هان ؟ 

چند قدم رفتم جلو ، اونقدر که هم من می تونستم اونارو ببینم و هم اونا منو .

پژواک : اصلا روشو داری که بری چیزی بهش بگی ؟ نه واقعا میخوام اینو بدونم ... مثلا چی میخوای بهش بگی ؟ لابد میخوای بری بگی ببخشید عزیزم رفتم خواستگاری از هولم دختررو همون شب عقد کردم ، قرار عروسی هم گذاشته شد برای دو ماه دیگه ، با اینکه خیلی زوده ولی خب چیکارش می کردم ؟

پویان : پژواک اصلا می فهمی من چی میگم ؟ اصلا امون ندادن من یه کلمه حرف بزنم ، تا اومدم بفهمم قضیه چیه عاقد اومد و اسم اون هرزه رو نوشت تو اون شناسنامه لعنتی من 

پژواک : من دو ساعته داشتم واسه تو خر عرعر می کردم ، اصلا یه کلام از حرفمو فهمیدی ؟ فکر نکنم ... چون هنوزم داریــ ...

زل زد به من ، مغزم دستور هیچی و نمیداد ، اصلا شک داشتم که کار می کنه یا نه . یعنی چی که عقد کردیم ؟ یعنی چی که امون ندادن من حرف بزنم ؟ هرچی تو مغزم دنبال معنی این جمله ها گشتم جوابی نگرفتم ، میخواستم یه چیزی بگم ، داد بزنم ، جیغ بزنم ، اما تنها عکس العملی که نشون دادم تکون دادم لبام بود ، امید داشتم هنوز که بگه شوخیه ، پژواک بیاد بگه بابا خل دیوونه داشتیم اذیتت می کردیم ، امید داشتم که یه صدایی از حلقم در بیاد ، اما هیچی ... هـــــــــــیچــی !!!

پژواک همونطور زل زده بود به من ، پویان یه نگاه کرد به پژواک و سرشو که برگردوند و من و دید ، همونطور موند ، سرمو عین دیوونه ها الکی آروم به چپ و راست تکون میدادم ، آخرشم سرمو خم کردم و همونجور گنگ بهش نگاه کردم .

هنوزم امید داشتم ، اما با حرفی که پویان زد همون یه ذره امیدم از بین رفت .

پویان : اقلیما بذار بهت توضیح بدم  

اینو که گفت شکستم ... خورد شدم ، این حرفش یعنی یه چیزی هست ، یه اتفاقی افتاده که نیاز به توضیح داره ، این حرف یعنی که هیچی سر جاش نیست ، یعنی که باید بهت توضیح بدم که برات جا بیوفته و من این جا افتادنو نمی خواستم .

انگار که تازه به خودش اومده باشه اومد طرفم ، بهم که رسید اومد دستشو بذاره رو بازوم که تازه قضیه برام عین روز روشن شد ، تکونی خوردم و رفتم عقب ، پویان دوباره اومد جلو و دستشو دراز کرد طرفم .

یهو جیغم بلند شد : به من دست نزن

پویان : اقلیما آروم باش ... اونجور که تو فکرشو می کنی نیست 

من : تو اصلا میدونی من دارم به چی فکر می کنم که الکی واسه خودت حرف می زنی ؟

تند تند مثل آدمایی که دنبالشونن شروع کرد به حرف زدن : به خدا اصلا نذاشتن من حرف بزنم ، رفتیم اونجا به نیم ساعتم نکشید عاقد آوردن

من : نمیخوام بشنوم

پویان : اصلا نذاشتن ما  بریم با هم حرف بزنیم ...

من : گفتم نمیخوام بشنوم

پویان : باید بشنوی

یهو با تموم قدرتم جیغ زدم : خفه شو عوضی

اولین بار بود تو تمام عمرم باهاش اینطوری حرف می زدم ، دست خودمم نبود ، دلم میخواست هرچی از دهنم در میاد بهش بگم ، برام مهم نبود که بهش بر میخوره ، برام مهم نبود که هرکی تو راهرو بود داشت مارو نگاه می کرد ، برام مهم نبود که در کلاسا تک تک باز شدن و همه کنجکاو سرشونو از تو کلاسا آورده بودن بیرون که ببینن چه خبره ، برام مهم نبود که از فردا میشیم سوژه بچه های دانشگاه ، برام مهم نبود که کلی حرف پشت سرم درمیاد . حتی برام مهم نبود که ممکنه کارم به حراست کشیده بشه ، هیچی برام مهم نبود ، مهم این بود که من دلم میخواست خالی بشم ، مهم این بود که الان پویان قانونا شوهر یکی دیگه بود ، مهم این بود که ضربه خورده بودم ... از پویان ... از غزال ... از خودم و از هرکی که دورم بود .

پشتمو کردم بهش و رفتم تو راهرو اصلی ، از پشت دستمو گرفت ، دستمو کشیدم ، دنبالم اومد ، تند تر رفتم . حواسم به تک پله ی ساختمون نبود ، پام پیچ خوردم و افتادم زمین . همین شد یه تلنگر تا شروع کنم به گریه کردن . 

پویان اومد خم شد کنارم .

پویان : تو رو خدا گریه نکن 

من : چیکاره حسن منی که بهم دستور میدی ؟ هان ؟ اسمت که رفت تو شناسنامه اون لعنتی شدی هیچ کسم

پویان : اینجوری نگو ... مگه من خواســ

 من : شاید تو نخواسته باشی ، ولی زبونم نداشتی که بگی نمیخوام ؟

پویان : وقتی خودَ ...

من : الان چی میخوای بگی ؟ میخوای بگی وقتی خودم بردمشون خواستگاری چی می گفتم ؟ میدونی چیه ؟ خب الان که فکرشو می کنم میبینم که حق داری

چشماش یه لحظه خندید .

من : کی دلش میخواد دختری مثل غزالو از دست بده ؟ با خودت گفتی گور بابای اقلیما ... این نشد اون ... چرا باید به خاطرش خودمو خوار کنم ؟ گفتی وقتی نمیشه من چرا زور بزنم ؟ واسه همین گفتی برو هیرسا رو راضی کن ؟ که اگه چیزی شد دهنش بسته بشه که خودش اجازه داد ؟ همه چیو هم جور کردی که کسی نتونه نطق کنه نه ؟

کف جفت دستام رو زمین بود ، سرمای زمینو حس می کردم اما هیچ حرکتی نکردم . سرمو کج کردم پایین و بین گریه گفتم : اون موقع اصلا به من فکر کردی ؟ فکر کردی به اینکه چقدر به خاطر تو بدبختی کشیدم ؟ فکر کردی به اینکه فقط تو رو دارم ؟ فکر کردی به اینکه چقدر دوست دارم ؟ فکر کردی به اینکه حتی به دروغ بهم گفتی دوسم داری ؟ گفتی عاشقمی ؟ لعنتی مگه تو نگفتی بمیرمم دست از سرت برنمی دارم ؟ مگه تو نبودی که می گفتی شده به آب و آتیش بزنم می زنم اما بی خیالت نمیشم ؟ مگه دل من بازیچه تو بود که امروز بخوایش و فردا پسش بزنی ؟ مگه من آدم نیستم ؟ مگه من دل ندارم ؟ وقتی گفت دوست دارم تو جوابش چی میگی ؟ بهش میگی که بهم گفتی دنیامی ؟ بهش میگی که گفتی زندگیم بدون تو از هم می پاشه ؟ اصلا بهش میگی که قبل از تو یکی دیگه رو دوس داشتم ؟ می تونی تا آخر عمرت بهش بگی عزیزم ؟ می تونی عاشقش باشی و باهاش زندگی کنی ؟ می تونی اونو مادر بچه هات بدونی ؟ اصلا می تونی بهش دست بزنی ؟ این بود عشقت ؟ 

آخراش دیگه داشتم داد میزدم . اشکام همونجور داشتن صورتمو خیس می کردن ، پویان چشماشو بست و باز کرد گفت :

پویان : ششش ... آروم باش تو رو خدا اقلیما ... هرچی تو میگی قبول فقط آروم باش ... جون من 

من : تا کی خفه خون بگیرم ؟ به هرکی که رسیدم تا اومدم حرف بزنم انگشتشو گرفت جلوم و گفت شششش 

انگشتمو که گرفته بودم جلو بینی و دهنمو آوردم پایین و دوباره گذاشتم رو زمین و تکیه دادم بهش .

من : باشه خفه میشم ... میشم اونی که میخواین ... دیگه چرا باید خودمو عذاب بدم ؟ به خاطر تو ؟ تویی که قدر یه ارزنم برام ارزش قائل نبودی ؟ یعنی همه این 6 سال کشک ؟ 

دستمو کوبیدم رو دهنم و گفتم : بیا از این به بعد خفه میشم ... راحت باش برو به زندگی جدید و سراسر خوشبختیت برس ... منم میرم پی خودم و این زندگی نکبتم ... می مونین خودتون دوتا ... بی سرخر 

پویان : اقلیما عزیزم الان ناراحتی ... عصبانی ... بذار بعدا با هم حرف می زنیم

من : به من نگو عزیزم ... من عزیز تو نیستم ... لااقل دیگه نیستم

اومدم بلند شم که دستشو دراز کرد سمتم .

من : دستتو بکش ... دست به من زدی نزدیا !!! به جای اینکه بیای منو بگیری بلند شم برو غزالتو بگیر از چنگت در نره ... میگن خیلی تیزپااَن ، یه لحظه غفلت کافیه تا از چنگت بپرن

بلند شدم و رفتم سمت در ، پویان داشت دنبالم می اومد .

پویان : اقلیما ... اقلیما ... تو رو به علی یه دقیقه صبر کن

همونجور داشتم می رفتم که یهو بازوم کشیده شد عقب .

من : بهت گفم به من دست نزن ... گفتم یا نه ؟

بعدشم با چنان ضربی دستمو تکون دادم که دستاش از بازوم کنده شد و پویانم همونجا خشک شد ، بی توجه به حال بدم و آدمایی که دورمون بودن و داشتن با تعجب مارو نگاه می کردن خودمو رسوندم به ماشین و به کسایی که پشتم بودن و صدام می کردن هم اهمیت ندادم .

ماشینو که حرکت دادم که پویان از در دانشگاه اومد بیرون . بهش اهمیت ندادم و رفتم خونه . بابا هنوز خونه بود ، بی حرف رفتم تو اتاق مامانینا ، مامان تو اتاق بود و داشت موهاشو شونه می کرد .

مامان : چی شده ؟

من : هیچی 

مامان : گریه کردی ؟

من : اَه گفتم نه 

مامان بلند شد و رفت بیرون . تک تک کشو ها رو گشتم ، تا بلکه پیداش کنم اما نبود که نبود .

بابا : دنبال چی می گردی ؟

من : کلیدای ویلا

آخرین کشو رو هم باز کردم و گشتم .

بابا : اونجا ها نیس ... زدمش به دسته کلیدم

من : میدیش ؟

بابا : میخوایش چیکار ؟

من : لابد میخوامش دیگه 

بابا رفت سمت دسته کلیدش و گفت : میخوام باهات حرف بزنم

من : الان کار دارم بعدا

بابا : چند دقیقه بیشتر طول نمی کشه 

صاف واستادم جلوش و منتظر نگاش کردم .

بابا : بشین 

من : کار دارم زودتر بگو لطفا

بابا : این چند روز داشتم فکر می کردم ... میدونی ؟ سجاد سر من و ساره خیلی سنگ جلو پامون انداخت که دلم راضی نمیشه بشی عروسش

امدم حرف بزنم که بابا دستشو آورد بالا و گفت : هنوز حرفم تموم نشده

یه نفس عمیق کشید و ادامه داد : دلم راضی نیست بدمت دست آفاق ... که بشی عروس خونش ، دلم رضا نیست با پویان ازدواج کنی ، که اسمش بره تو شناسنامت ... که اسمت بره تو شناسنامش ... که بری و بشی خانم خونش ... ولی الان که فکر می کنم می بینم نمیشه جلوشو گرفت ... میشه عقب انداختش ولی امکان نداره متوقف بشه ، به قول معروف دیر یا زود داره ولی سوخت و سوز نداره ، شما دوتا هم عین من و ساره ... من هرجور شده خودمو راضی کردم ... از هر طرف که نگاه کنی تو و پویان تیکه همین 

زل زد تو چشمام و گفت : برو بهش بگو ... بهش بگو راضی شدم ... خوشبخت بشید 

اشکام داشت از عین چی از چشمام می ریخت پایین . دیگه الان ؟ الان راضی شدنت چه فایده ای داره ؟ الان که دیگه پویان مال من نیست راضی شدنت به چه کارم میاد ؟ همونجور که داشتم گریه می کردم گفتم : خیلی ممنون از پیشنهادت ، ولی دیگه نیازی بهش نیست ، خواهرت زودتر دست به کار شد 

پشتمو کردم و از اتاق رفتم بیرون ، صدای بابا رو می شنیدم ولی اهمیت ندادم .

بابا : اقلیما ؟ ... چی میگی تو ؟ یعنی چی ؟ 

درو که باز کردم گفت : حداقل بیا کلیدارو بگیر

از ساختمون رفتم بیرون ، همون موقع یه تاکسی جلوی در واستاد ، پویان بود ، اهمیتی ندادم و سوار ماشین شدم ، فکر کنم پویان منو ندید چون یه راست رفت و زنگ خونه رو زد . 

چرا باید اینجوری میشد وقتی که همه چی داشت درست میشد ؟ یعنی واقعا منو نمی خواست ؟ نمی تونستم درک کنم ... یعنی چیزی هم برای درک کردن نبود ، همه چی اونقدر گنگ بود که اصلا نمی تونستم قضیه رو بفهمم ، یه شبه بعد چند ساعت پویان پرید ... زندگیم پرید ... عشقم پرید ... به همین راحتی ... حتی از اینم راحت تر . راحت اومد تو زندگیم و از اونم راحت تر رفت و این وسط تنها چیزی که مهم نبود من بودم و احساسم و بازم من . اونقدری ارزش نداشتم که حتی یه اشاره بهم بکنه و من باید از زبون یکی دیگه می شنیدم و چقدر بد بود کم بودن ... کم ارزش بودن و شایدم بی ارزش بودن . وقتی اومد تو زندگیم یه کلام بهم نگفت ... فقط اومد ... وقتی هم که رفت بازم یه کلام بهم نگفت ... فقط رفت و این وسط منم فقط بودم بازیچش . 

نمی تونستم با خودم کنار بیام اگه منو نمی خواست و قرا بود یه شبه ازم جدا بشه چرا 6 سال خودم  و خودشو به آب و آتیش می زد ؟ چرا این همه تحقیرو قبول کرد ؟ یعنی انقدر بهش فشار اومد که بی خیال من شد ؟

دستم رفت سمت ضبط و روشنش کردم : 

اون که داره بی تفاوت می گذره رد میشه از من

اون که داره بی بهونه دور میشه همیشه از من

اون که تو خواب و خیالش منو دیگه راه نمیده

اون که میگه از تموم خاطراتش دل بریده

اون تو نیستی ، اون تو نیستی

اون تو نیستی نه نمیشه باورم 

اون تو نیستی بذار از خواب بپرم

اون تو نیستی اون که دوستم نداره

اون که داره منو تنها میذاره

اینا رو تو خواب می بینم

شب تنهایی بلنده

اون که اشکامو می بینه 

ولی چشماشو می بنده

اونکه هیچ حسی نداره

به من و این همه دردم

اون که میگه تا قیامت

پیش تو بر نمی گردم 

اون تو نیستی نه نمیشه باورم 

اون تو نیستی بذار از خواب بپرم

اون تو نیستی اون که دوستم نداره

اون که داره منو تنها میذاره

آهنگ بر خلاف متنش یه ریم تند داشت و منم با ریتم اون سرعتمو می بردم بالا . تو سکوت بین فاصل آهنگا صدای گوشیمو شنیدم ، آهنگو ریپیت کردم و بدون اینکه صدای ضبطو کم کنم گوشیمو برداشتم . پویان بود .

پویان : الو ... اقلیما کجایـ ...

نذاشتم حرف بزنه داد زدم : دست از سرم بردار ، دیگه چی از جونم میخوای ؟ چته عذاب وجدان گرفتی یاد من افتادی ؟ نمیخواد عذاب وجدان بگیری ... نگران نباش هنوز دیوونه نشدم ... دیگه هم به من زنگ نزن ... هیچوقت

و بلند تر داد زدم : هیچـــوقت

گوشیمو پرت کردم رو صندلی بغلی و صدای آهنگو تا ته زیاد کردم ، صدا اونقدر زیاد بود که داشتم کر میشدم اما هنوزم اصرار داشتم صدا زیاد بشه ... دلم میخواست صدای پویان و حرفاش که تو گوشم زنگ می زدن و اینجوری خفه کنم ... اما نشد ... خفه که نشد هیچ ، بلند ترم شد .

سرم داشت از درد می ترکید ، از اون موقع ها بود که فکرم همه جا بود و هیچ جا نبود ... به همه چی فکر می کردم ولی هیچی تو ذهنم نبود ... جسمم اینجا ، تو این زمان بودم ولی فکرم نبود ... اونی که باید می بودم نبودم و بودنمم دست خودم نبود ... بودنمو نابود کردن ... وجودمو ، روحمو ، جسمم و هرچیزی رو که داشتم و سوزوندن و خاکسترشم باد برد .

اشکام تو چشمام جمع شده بودن و جلوی دیدمو گرفته بودن ، چشمامو بهم فشار دادم و اشکام ریختن پایین.

جلو در ویلا پارک کردم و دستمو گذاشتم رو بوق و هی بوق زدم . انقدر با سرعت رانندگی کردم که فکر کنم تموم دوربینای بین راه ازم عکس گرفته باشن . اونقدر سرعت داشتم که راه 7 ساعته رو 4 ساعته اومدم . 

همونجور داشتم بوق می زدم که بالاخره در باز شد و مش رحیم منو که دید درو کامل باز کرد .

مش رحیم : سلام اقلیما خانم

بدون اینکه حتی بهش نگاه بندازم رفتم تو و ماشین و ته جاده سنگی پارک کردم . پیاده شدم و رفتم سمت ویلا ، هرچی دستگیره رو بالا و پایین کردم باز نشد ، شد یه تلنگر واسه آتیش گرفتنم . 

شروع کردم به داد زدن : مش رحیم ... مش رحیم کجایی ؟

اگه روم میشد میگفتم کدوم گوری رفتی ؟

باز داد زدم : بیا این دره بی صاحاب مونده رو باز کن ... مگه نمی شنوی ؟ به خدا اگه تا دو دقیقه دیگه نیایی من میدونم و تو

چند ثانیه بعد دیدم بدو بدو داره میاد سمتم .

مش رحیم : اومدم خانم 

همه دق و دلیامو سر اون بدبخت خالی می کردم ، خب دم دست ترین و مظلوم ترین آدم دور و برم بود ، دیگه به کی گیر میدادم وقتی زورم به کسی نمی رسید ؟

اومد و درو باز کرد و اومد حرف بزنه که داد زدم : برو بیرون دیگه ام نیا

رفت بیرون یه نگاهی به ویلا انداختم ، همه چیز مثل قبل بود . مانتو و شلوارمو درآوردم و پرت کردم رو زمین و خودمو پرت کردم رو کاناپه رو هال .

همه زندگیم تو یه فلش بک اومد جلو چشمام . همیشه خدا همین بود ، هیچکس پشتمو نگرفت ، رفتم چپ گفتن غلطه ، رفتن راست گفتن این چه وضعشه ؟ دیگه توان این یدونه رو نداشتم ، انقدر تا حالا کشیده بودم که تا خرخره پر بودم و واسه این یدونه جایی نبود ، دیگه نا نداشتم واسه ضربه خوردن ، قلبم بیشتر از این کشش نداشت .

 حالت تهوع داشتم ، نه از درد ... نه از ضربه ای که خورده بودم ... نه از نامردی که در حقم شده بود ... فقط و فقط به خاطر اینکه کسی برام تره هم خورد نمی کرد ...به خاطر اینکه همه بدون اینکه نظرمو بخوان واسه زندگیم تصمیم می گیرن ... یک کلام .... حالم داشت بهم میخورد از اینکه زورم به کسی نمی رسید .

گوشه سالن یه راه پله بود می رفت پایین ، اونجا به قول معروف بار مخصوص بابام بود ، رفتم پایین و رفتم سمت شیشه ها ، از همه چی خسته بودم ، دلم یه چیزی می خواست که از یادم ببره درد دارم ، یادم بره سوختم ، یادم بره زندگیم اینه ، یادم بره بابام دقیقا موقعی رضایت داد که دیگه پویانی نبود ... یعنی دیگه پویانی برای من نبود . دلم یه چیزی می خواست که حالمو عوض کنه ، اونقدر حالم عوض بشه که از ذهنم بپره اقلیمام ، از ذهنم بپره که پویانی تو زندگیم بوده ، از ذهنم بپره که عاشقش بودم ولی ولم کرد ، می خواستم که زمان از دستم در بره ، بلکه راحت شم .

VODKA ... COCKTAIL ...  MARTINI ...ABSOLUTبین اون همه شیشه های رنگارنگ چشمم فقط بین چهار تا شیشه می چرخید 

آخرم نتونستم انتخاب کنم و هر چهار تاشو بردم بالا ، همشونو گذاشتم رو میز جلویی همون کاناپه ای که روش نشسته بودم . رفتم و از آشپزخونه یه لیوانِ پایه کوتاه شراب خوری هم آوردم و کوبیدم رو میز ، نشستم رو کاناپه و زل زدم به شیشه ها . اصلا نمیدونستم چرا بین اون همه شیشه این چهارتا رو برداشتم ، نه شیشه هاشون جذابیتی داشتن و نه رنگشون خودشونم که با آب همرنگ بودن . اگه به قیافه و رنگ بود که مطمئنا شراب قرمز و یا شراب جو سیاه گزینه های بهتری بودن . چون هم شیشه های قشنگ تر و سانتی مانتال تری داشتن و هم رنگشون قشنگ تر بود .

خو شدم و آرنجمو تکیه دادم به زانوم . سرمو تکون دادم ، نخورده مست بودم ، به چه چیزایی که فکر نمی کردم .

دستم رفت سمت کنترل ضبط و روشنش کردم یه آهنگ ترکی شروع کرد به خوندن ، یه کلام نمی فهمیدم که یارو چی میگه تنها کلمه قابل درک کل آهنگ اُلمویور بود که اونم نمی دونستم یعنی چی .

 و برداشتم ، به اسمش میخورد که از همه قوی تر باشه، ریختم تو لیوان ABSOLUT دلم یه چیز قوی میخواست ، دستمو دراز کردم 

و تکیه دادم به پشتی کاناپه و به دهنم نزدیکش کردم . بوش که بهم خورد حالم بهم خورد ، مثل این بود که بپری تو مخزن الکل ، همونقدر تند و تیز بود . سرمو تکون دادم و لیوان پرت کردم که محکم خورد به دیوار رو به روییم . یه نگاه به بقیه شیشه ها کردم ، ناخودآگاه دستم رفت سمتشون و اونارم پرت که خوردن به دیوار ، صدای در اومد و بعدشم مش رحیم اومد تو .

مش رحیم : چی شد خانم ؟ صدای چی بود ؟

با همه وجودم داد زدم : به تو چه ؟ مگه بهت نگفتم نیا اینجا ؟ برو بیرون ... به قرآن اگه یه بار دیگه ببینمت از ویلا پرتت می کنم بیرون

بیچاره از ترسش رفت بیرون .

از عصبانیت داشتم می ترکیدم ، هی الگی سرمو تکون میدادم بلکه آروم بشم که چشمم به جانماز روی شومینه افتاد ، احتمالا مال عمه بود چون کلا ما تو فاز این چیزا نبودیم . رفتم طرفش و برش داشتم و پهنش کردم رو زمین ، خوشبختانه قبله رو میدونستم کدوم طرفه ، رفتم و یه چادر برداشتم و وضو گرفتم و قامت بستم . انقدر ذهنم درگیر بود که اصلا یادم نمی اومد باید چیکار کنم ، هرچی بیشتر تلاش می کردم کمتر نتیجه می گرفتم . چادر و با عصبانیت از سرم برداشتم و پرت کردم رو جا نماز . 

دوباره رفتم رو همون کاناپه و دراز کشیدم روش ، اونقدر فکر کردم که خوابم برد .

 با صدای شیشه خورده از جام پریدم . یه مرده با یه پولیور خاکی با یه دستش سر یه نایلونو گرفته بود و با اون یکی دستش داشت خورده شیشه ها رو می ریخت تو نایلون . پتویی رو که روم بود و کنار زدم و نشستم سر جام . چشمامو با دستم مالیدم بلکه اگه توهم از بین بره اما یارو بازم همونجا بود . 

یهو برگشت ، اونقدر گیج بودم که تشخیص ندادم کیه ، به چشماش نگاه کردم و گفتم : تو اینجا چیکار می کنی ؟

با یه جفت چشم یشمی که توش خنده موج میزد گفت : سلام ... ساعت خواب ... خانم نسبتا محترم مهمون اومده بعد تو گرفتی اینجوری خوابیدی ؟

بلند شدم و رفتم طرف دستشویی و گفتم : مگه دعوتت کرده بودم ؟ واسه چی اومدی ؟ چیکار داری ؟ اصلا از کجا فهمیدی اینجام ؟

رفتم تو دستشویی ولی درو نبستم و جلوی روشویی واستادم و شروع کردم به شستن صورتم .

هیرسا : بابا یکی یکی بپرس ... نه خب دعوتم نکردی ولی مگه نشنیدی میگن مهمون حبیب خداس

سرمو گرفتم بالا و بلند گفتم : شب موندنشم بلاس ... الحمدالله که شب قرار نیس بمونی ؟

هیرسا : مگه شبم قراره بمونی ؟ خب اگه قرار باشه بمونی مجبوری همین بلای آسمانی رو هم تحمل کنی

از دستشویی اومدم بیرون و گفتم : واسه چی اومدی ؟

هیرسا : پویان گفـ...

من : اسم اونو دیگه جلوی من نیار ..

داشتم می رفتم سمت کاناپه که گفت : از اونجا نرو شیشه ریخته 

من : حواسم هست 

رفتم نشستم رو کاناپه و هیرسا هم دوباره با شیشه خورده ها مشغول شد .

هیرسا : اینا رو همرو خوردی ؟

من : نه

هیرسا : اگه نخوردی پس چرا قیافت این شکلیه ؟

من : میگم نخوردم ، یعنی نخوردم

هیرسا : پس چرا همشون خالی بود ؟

من : چه مییدونم ؟ پرتشون که کردم پر بودن ... لابد پریدن

هیرسا : باشه ... دروغ که استخون نیست گیر کنه تو حلقوم آدم

یه شیشه که نسبتا از بقیه بزرگ تر بود گرفت جلوش ، یه نگاه بهش کرد و گفت : تو چطوری اینو خوردی ؟ این از زهرمارم بدتره 

بود . حقا که از زهرمارم بدتر بود ، بوش که اون بود مزش میخواست چی باشه .ABSOLUT شیشه رو گرفت جلوم مال

من : میگم نخوردم ... از کجا فهمیدی اینجام ؟

هیرسا : پو ... همون اسمشو نبر رفت خونتون بابات گفت 

یه نفس عمیق کشیدم . دوباره یادم اومد چه بلایی سرم اومده . 

شیشه ها که تموم شدن ، هیرسا رفت سمت جانماز و گفت : چی شده ؟ نماز خون شدی  

پوزخند زدم و گفتم : فکر می کردم معجزه می کنه

هیرسا : شایدم کرد ... از کجا میدونی ؟

من : اگه معجزه هم بکنه واسه من یکی نمیکنه ... خیالت تخت 

رفتم تو آشپزخونه و از تو یخچال یه شیشه آب آوردم . حوصله لیوان نداشتم ، همونطور که شیشه رو به لبم نزدیک می کردم گفتم : جمع جمع و جور که کردی ... حالا برو

هیرسا : داری می اندازیم بیرون ؟

من : یه چیزی تو همین مایه ها

هیرسا : مرسی مهمون نوازی

یکم آب خوردم و گفتم : خواهش می کنم ... سفارشی فقط برای تو بود

هیرسا : من نمیرم ... هرکاری هم که دلت می خواد بکن ...از خونتون تا اینجا حداقل 7 ساعت راهه ...

هه نمی دونست همین راهه 7 ساعته رو تو 4 ساعت خلاصه کردم .

هیرسا : بعدشم لابد یه یه ساعت طول کشیده تا این زهرماریا رو بخوری

داد زدم : میگم نخوردم ... می فهمی ؟

هیرسا : حالا خوردی یا نخوردی ... به من ربطی نداره ، منم که ساعت 4 رسیدم . اون موقع خواب بودی پس ناهارم نخوردی ، الانم که 6 ، دیگه باید یه فکری برای شام کنیم

من : من دارم میگم برو ، و داری واسه خودت سفارش شام میدی ؟

هیرسا : منم گفتم نمیرم

نایلون شیشه ها رو انداخت تو سطل و کیف پول و سوییچشو از رو اپن برداشت و رفت سمت در .

هیرسا : من میرم یه فکری به حال شام بکنم ... گوشیتم بردار همه نگرانتن

هیرسا که رفت ، رفتم و از تو ماشین گوشیمو برداشتم .

102 تا میس کال و 29 تا هم اس ام اس که همشون هم از پویان بودن .

رفتم تو ویلا و نشستم رو کاناپه و شروع کردم به خوندن اس ام اسا :

" اقلیما کجایی ؟ "

" تو رو خدا جواب بده "

" تو فقط بردار هرچی که گفتی باشه "

" باشه من عوضی فقط جواب بده "

" اقلیما دارم دیوونه میشم اینجوری نکن "

" به خدا تقصیر من نبود "

" بردار بذار برات تعریف کنم "

" اقلیما ما رفتیم اونجا اصلا نیم ساعتم نذاشتن طول بکشه ... من گفتم میرم اونجا خودمم با اون دختره حرف می زنم ... من اصلا نفهمیدم چی شد ... یهو باباش برگشت گفت اینطور که معلومه این دوتا حرفاشونو با هم زدن ... منم فکر کردم منظورشون به تواِ هیچی نگفتم یهو گفت وقتی جفتشون راضی ان بهتره مراسم زودتر برگزار بشه "

" به خدا من اصلا نفهمیدم چی شد به خودم که اومدم دیدم اسمش رفته تو شناسنامم "

" تو رو به هرچی که می پرستی باهام اینجوری نکن "

" اقلیما بهم زنگ بزن ... حالم بده " 

گوشیو پرت کردم کنارم و دوباره دراز کشیدم ، چند دقیقه بعد هیرسا با کلی نایلون دستش اومد تو .

من : اینا چیه ؟

هیرسا : بساط شام 

من : مگه ساعت چنده ؟

هیرسا : 7:20... پاشو بریم بیرون

من : بیرون دیگه واسه چی ؟ سرده ... من نمیام

اومد دستمو کشید و به زور بردم بیرون و اون پتور روی کاناپه رو هم برداشت . رفتیم بیرون و نشستیم رو ست میز و صندلی فلزی تو حیاط و هیرسا هم رفت و باربیکیو بغل میزو روشن کرد .

هیرسا : بذار یه کبابی بهت بدم کیف کنی

رفت و وسائل و آورد و مشغول سیخ زدن شد .

هیرسا : به پویان زنگ زدی ؟

من : نه ... دلم نمیخواد صداشو بشنوم

هیرسا : تقضیر پویان نبود ... به حرفاش گوش بده ... بذار حرفاشو بزنه ... اگه نذاری الان حرف بزنه بعدا که بفهمی پشیمون میشی که چرا نذاشتی چیزی بگه ... واسه خودت میگم ... نذار دیر بشه

من : بس کن

هیرسا : بس نمی کنم ... اون از اون روزت که نذاشتی حرف بزنم اینم از الانت ... مگه من نگفتم بذار یکی دیگه رو بهت پیشنهاد بدم  گفتی نمیخوام ... خودم حالیمه چیکار کنم ، حالا چیکار کردی ؟ من غزالو میشناختم ... مدت زیادی نیست که می شناسمش ولی حتی مدل نفس کشیدنشم حفظم ، نه از روی عشق و علاقه ... از رو جنسیتشه ... منی که به قول خودت 7 روز هفته رو با یکیم ... جنس دخترارو بهتر از خودشون می شناسم ... یه نگاه که بهشون بندازم می فهمم از کدوم قماشن ... غزال اهلش نبود ، تو زیادی دست بالا گرفتیش ... حالا هم داری چوب همونو می خوری ... هرچی از دهنت دراومد بار اون پویا..

من : گفتم اسم اونو نیار 

هیرسا : چرا ؟ چون هرکاری که تو گفتی و کرد ولی تهش اونی نشد که تو میخواستی ؟ اگه اینه که میارم ... هرچی دلت خواست جلو اون همه آدم بارش کردی هیچی بهت نگفت ... برو خدا رو شکر کن من نبودم چون اگه من بودم همونجا دندوناتو تو دهنت خورد می کردم ، تو دانشگاه همه می دونستن که شما همدیگرو دوست دارین ... جلو اون همه آدم اون رفتارو کردی ... یه کلام بهت چیزی گفت ؟

من : به تو ...

هیرسا : دارم حرف می زنم ! اونقدر شعور نداری که نپری وسط حرفم !

رومو اونوری کردم .

هیرسا : حالا می خوای روتو اونوری کن ، قهر کن هرکاری عشقت می کشه بکن ... ولی بدون من تحت هر شرایطی حرفمو می زنم ... جلو اون همه آدم سنگ رو یخش کردی ... خودت به درک ... از فردا اون پویان بدبخت میشه سوژه دانشگاه 

من : به تو چه شدی کاسه داغتر از آش ؟

هیرسا : یه بار دیگه بپر وسط حرفم فقط واستا ببین چه بلایی سرت می یارم ... اصلا همه اینا به درک ... فردا یکی بره حراست بگه بدبختت می کنن ... اصلا باز اینم میگیم به جهنم ... خودتو چیکار می کنی ؟ می تونی واستی نگاه کنی با غزال زندگی کنه ؟ ... که غزال بشه خانوم خونش ؟ ... که بشه مادر بچه هاش ؟

با همه وجودم داد زدم : خـــفه شـــو

هیرسا : باشه خفه میشم ... ولی به حرفایی که زدم تو خفگی من فکر کن 

دوباره مشغول کبابا شد . پتو رو کشیدم دورم و پاهامو هم جمع کردم بالاتو شکمم .

هیرسا : میگم چیکار کرده بودی که این آقاهه ... سرایداررو میگم ، انقدر ازت می ترسید

با یه لحن بدی که خودمم تعجب کردم گفتم : میشه دهنتو ببندی ؟

هیچی نگفت ، با تعجب نگام کرد ولی دوباره برگشت به حالت قبلیش ، یه نگاه به من انداخت و خندید .

خیلی آروم گفتم : ببخشید 

هیرسا : اصلا حیف من ... دارم برات غذا درست می کنم بعد تو بهم محل نمیدی ... یه کبابی برات درست کنم که تاحالا نخورده باشی ... بعد هی برو و بیا بگو هیرسا بده 

سرمو تکیه دادم به پشت صندلیمو گفتم : الان خیلی خوشحالی ؟

یه نگاه بهم انداخت و گفت : راستشو بگم ؟

من : جواب ندادی هم ندادی ... برام مهم نیس

کبابا رو از رو باربیکیو برداشت و گذاشت تو ظرف و نشست جلوم و گفت : خب راستش نه ... میدونی اگه حتی دیروز این اتفاق می افتاد خوشحال می شدم ، ولی الان نیستم ، حتی اگه دیروز این اتفاق می افتاد این وسط مسطا کلی موش می دوندم تا رابطتون خراب بشه ... ولی الان نمی تونم ... الان که با خودم کنار اومدم نمی تونم ، یعنی بخوامم نمیشه ... راست می گفتی ... من نمی تونم خیلی چیزا رو تحمل کنم ... نمی تونم ببینم با منی ولی دلت و فکرت پیش پویانه ... عادت کردم تو همه چی اول باشم ... عشق هم که زوری نمیشه ... الان به تنها چیزی که فکر نمی کنم اینه که از پویان جدا بشی ... منم یه مردم ، درست مثل پویان 

من : ولی تو مثل پویان نیستی 

هیرسا : آره خب ... پویان تو تموم 26-7 سال عمرش یه دختر بوده ولی من نه ... اصلا اینو بیخیال ... الان برام رابطه تو و پویان مهم تره ... می فهمم که عاشقته و نمی تونه ولت کنه ... منم نمی تونم بهش خیانت کنم ... تا همینجاشم پامو بیشتر از گلیمم دراز کردم ... ولی یه چیزیو صادقانه میگم ... هروقت مشکلی داشتی رو من حساب کن ... از این لحظه به بعد دلم نمیخواد رابطت با پویان بهم بخوره ... تا جایی هم که بتونم نمیذارم بهم بخوره ...

خندید و دست راستشو آورد بالا و صاف گرفت کنار صورتش گفت : به شرافت نداشتم قسم تا جایی که توان داشته باشم کمکتون می کنم

لبخند زدم و غذامو خوردم .

من : سردمه

هم من و هم هیرسا غذامون تموم شده بود ، وسائلو جمع کردیم و رفتیم تو ، انقدر خسته بودم که بازم خوابم می اومد ، انگار یکی داشت جونمو از تنم می کشید بیرون .

رفتم رو همون کاناپه و خوابیدم . صبح که بلند شدم هیرسا داشت تلویزیون نگاه می کرد .

 هیرسا : اِ بیدار شدی ؟ صبح بخیر

من : صبح بخیر

هیرسا : خوب شد بیدار  شدی زود وسایلتو جمع کن بریم ... من فردا کلاس دارم

من : من نمیخوام برگردم ... خودت برو ... منم فردا پس فردا بر می گردم 

هیرسا : نمیشه ... من اینجا ولت نمی کنم ... پاشو

من : همچین میگه ولت نمی کنم انگار وسط جنگله

هیرسا : جنگل نیس ... اگه ولت کنم می توپی به اون پیر مرد بدبخت

من : هیرسا حال و حوصله تهرانو ندارم 

هیرسا : پاشو ... تا یه ساعت دیگه میریم ... نیایی هم به زور می برمت 

یه ساعت بعد رفتیم بیرون ، هیرسا سوییچ منو برداشت و قرار شد به یکی از دوستاش که شماله بگه خواست بیاد ماشینشو بیاره ، تو طول راه هیچکدوممون حرف نمی زدیم ، دست هیرسا رفت سمت ضبط که سریع گفتم : روشنش نکن ... می خوام بخوابم 

هیرسا : خسته نشدی از بس خوابیدی ؟

من : نه

سرمو تکیه دادم به شیشه و چشمامو بستم ، تازه خوابیده بودم که یهو یکی از پنجره جدام کرد و خوابوندم رو پشتی صندلی که خوابونده بودش ، چشمامو باز کردم ، هیرسا بود . 

هیرسا : بخواب ... اونجوری گردنت درد می گرفت

با صدای هیرسا که میگفت رسیدیم از خواب بلند شدم خدافظی کردم و رفتم تو . درو که باز کردم مامان از تو آشپزخونه اومد بیرون ، منو که دید دوید طرفم و بغلم کرد و فشارم داد ، با اضطراب داشت سر و بدنمو چک می کرد و تند تند هم حرف میزد .

مامان : وای اقلیما کجا بودی ؟ دلم هزار راه رفت ... فدات بشم مادر چرا اینجوری می کنی با خودت ؟ پویان همه چیزو برام گفت عزیزم

یه نفس عمیق که بیشتر شبیه آه بود کشیدم . باز شروع شد ... هیرسا رو تازه به زور خفه کرده بودم ، با مامانم چیکار می کردم ؟

مامان : الهی فدات بشم ... وقتی پویان اونجوری اومد مردم و زنده شدم

دیگه دلم نمیخواست به حرفاش گوش بدم ، تا همینجاشم زیادی خانومی کرده بودم و هیچی نگفته بودم .

دستای مامانو که دورم حلقه شده بود و باز کردم و گفتم : میخوام برم بالا ... خستم

مامان هم که دید حالم خوش نیست دیگه بهم پیله نکرد و منم رفتم بالا ، کیفمو انداختم رو تخت و رفتم تو حموم ، به تنها چیزی که در حال حاضر نیاز داشتم یه دوش آب سرد بود که باعث بشه برق از سرم بپره .

 با لباس رفتم زیر دوش و شیر آب سرد و تا ته چرخوندم ، یهو آب سرد ریخت رو سرم ، نفسم بند اومد ، داشتم خفه می شدم . اما یه میلی مترم تکون نخوردم . مگه همینو نمیخواستم ؟ مگه بی پویان نفسم قطع نمی شد ؟ آب انقدر سرد بود که احساس کردم پوست تنم از سرما داره گزگز می کنه ، تنم داشت یخ میزد ... اما چرا این سرما تا تو قلبم نفوذ نمی کرد ؟ چرا قلبم هنوزم گرم بود ؟ چرا هنوز میزد ؟ دیگه پویانی نبود ... اگرم بود مال من نبود ... اسمش تو شناسنامه من نبود ... سهم من نبود . پس قلب من به چه امیدی اینجور دیوانه وار میزد ؟ 

چند دقیقه همونجور موندم و آخرشم طاقت نیاوردم و اومدم بیرون ، لباسمو عوض کردم و دوباره خوابیدم .

4 روز همونجور گذشت با این تفاوت که پویان یه سره زنگ میزد و می اومد خونمون ، نمیدونم دیگه چی شده بود که از در اصلی می اومد ، اما هر بار که می اومد درو قفل می کردم و هنذفری میزدم تو گوشم و یا می رفتم حموم که صداشو نشنوم ، نگاه همه تغییر کرده بود و رنگ ترحم گرفته بود و منم برای فرار کردن ازش پامو از اتاقم بیرون نمیذاشتم ، کافی بود یکی یه کلام باهام حرف بزنه تا مثل بمب بترکم ، دانشگاه رو که کلا تعطیل کرده بودم و تمام رفت و آمدم خلاصه شده بود تو پایین رفتن و یه چیزی برای خوردن برداشتن و دوباره برگشتن بالا تازه اونم تحت فشار وقتی که دیگه داشتم جون می دادم انجام می دادم .

تو این 4 روز انقدر شکسته شده بودم که خودمم تعجب کردم ، اونقدر لاغر شده بودم که درست مثل آدمایی که تو قحطی گیر افتاده بودن شده بودم ، صورتم لاغر شده بود و قیافمو به کل تغییر داده بود و چشماش براق مشکیم هم از همیشه کدر تر بود ، این دیگه آخرش بود ، ته دنیای من . محض رضای خدا تموم هم نمی کردم که خلاص بشم .

ضربه ی آخرو هم وقتی خوردم که عمه ی عزیز و گرامیم به مناسبت آشنایی فامیل با عروس عزیزش آخر هفته یعنی فردا رو مهمونی گرفت و مارو هم خونش دعوت کرد ، اینجوری اعلام آتش بس کرد . میخواست رسما جلوم بیارتش و مثلا بگه که دور پویانم خط بکش . فقط میخواست جلو جمع واسته و خورد شدنمو ببینه ، درست همونطور که خودش خورد شد . اِسماً عمم بود ولی تنها نسبتی که باهام نداشت همون بود . با چه رویی این بلا رو سرم آورده بود خدا میدونست .

****

با هزار دنگ و فنگ مامان و بابامو راضی کردم که بیخیال من بشن و خودشون برن مهمونی ، به هیچ صراطی مستقیم نبودن ، البته حقم داشتن ، فکر می کردن اگه ولم کنن می زنم یه بلایی سر خودم میارم . بالاخره بعد کلی آه و ناله و التماس و قول راضیشون کردم برن ، واقعا درک نمی کردم که چرا اصرار داشتن من برم .

رفتم پایین که یه چیزی بردارم بخورم که یهو یوسف پرید جلومو دستاشو قفل کرد پشتش و گفت : ســـلام

اینو دیگه کجای دلم میذاشتم ، دستشو از پشت آورد و یه نقاشی گذاشت تو دستم ، با بی حوصلگی گفتم : این چیه ؟

یوسف : نقاشی اون روزه که رفتیم بازی

ناخودآگاه یه لبخند اومد رو لبم ، خیلی روز خوبی بود ، ولی همش دود شد و رفت .

خم شدم جلوشو گفتم : خیلی خوشگله ... میایی بریم بالا کارتون ببینیم ؟

 رو انتخاب کرد .Tangled سرشو تکون داد و با هم رفتیم بالا ، از تو کشو چند تا کارتون درآوردم و گذاشتم جلوش تا انتخاب کنه

نشست جلو تلویزیون و منم رو تخت نشستم پشتش ، هر بار که راپونزل با ماهیتابه می کوبید تو سر فلین رایدن غش می کرد از خنده. همونطور زل زده بودم به صفحه تلویزیون اما حواسم به تنها جایی که نبود همون صفحه تلویزیون بود . 

نمیدونم چقدر گذشت که کارتون تموم شد و یوسف خمیازه کشون رفت تا بخوابه ، همین که درو بست از تو حیاط یه صدایی اومد و بعدشم صدای دستگیره بهارخواب که بالا و پایین میشد . سرمو برگردوندم ، پویان بود . با دستاش کوبید به در و گفت : تو رو خدا این درو باز کن ... اقلیما دارم دیوونه میشم ... التماست می کنم باز کن این درو ... نامرد بذار منم حرف بزنم 

مگه نباید الان تو مهمونی میبود ؟ یه لحظه اومدم برم درو باز کنم که بعدش پشیمون شدم ، واسه اینکه نبینمش رفتم جلو که پرده رو بکشم ، فکر کرد میخوام برم درو باز کنم ، خندید و منتظر نگام کرد ، اما وقتی پرده رو کشیدم عین بادکنک بادش خالی شد . 

رفتم و از تو کشو لباس برداشتم و رفتم حموم ، یه قوطی شامپو رو رو سرم خالی کردم از بس شامپو زدم ، بعد یه مدت که مطمئن شدم خیلی گذشته از زیر دوش اومدم بیرون و همون تو هم تنمو خشک کردم و لباس پوشیدم ، یه حوله پیچیدم به موهام و رفتم بیرون ، ساعت دقیقا جلوی در حموم بود ، یه ساعت و نیم تو حموم بودم ، از تو حموم که اومدم بیرون دیدم پویان هنوزم هست ، پیشونیشو تکیه داده بود به در و کف دست راستشم چسبونده بود به شیشه .

رفتم و نشستم جلو میز توالت و موهامو خشک کردم و نیم ساعت دیگه هم سر خشک کردن موهام طول دادم ، اما سرمو که برگردوندم دیدم هنوز همونجوری واستاده ، با کف دستش آروم زد به شیشه و گفت : تو رو به هرچی که می پرستی این درو باز کن ... اگه حرفامو قبول نکردی از همین در پرتم کن بیرون 

خواستم برم سمت در که یه تشر به خودم زدم و رفتم و رو تخت دراز کشیدم و چشمامو بستم .

پویان : اقلیما خواهش می کنم ازت باز کن این درو ..

و پشت بندشم چند بار آروم زد به در . اقدر گفت و گفت تا آخرشم نتونستم طاقت بیارم و درو باز کردم و دوباره رفتم و رو تخت دراز کشیدم و پشتمو کردم بهش .

پویان با یه صدای آروم که نمی دونم ا کجای حلقش زد بیرون گفت : بهم پشت نکن

با عصبانیت از جام بلند شدم و گفتم : چرا ؟ مگه تو به من پشت کردی من حرفی زدم ؟ رفتی پشت کردی به من و زندگیم ، منو نگاه کن 

و به خودم اشاره کردم .

من : من همون اقلیما دو هفته پیشم ؟ نه ... به نظرت چرا اینجوری شدم ؟ تو اینجوریم کردی ... تو خوردم کردی ... تو لهم کردی ...

اشکام دیگه بی اختیار داشتن صورتمو می شستن ولی همچنان داشتم ادامه می دادم : تو اینجوری داغونم کردی ... چرا ؟ به خاطر غزال ؟ ارزششو داشت که پشت پا بزنی به 6 سال عشقی که ریختم به پات ؟ تو هم عین بقیه ... چه ارزشی داشتم برات تو زندگیت ؟ جایگاهم کجای زندگیت بود ؟

داد زدم : اصلا جایگاهی داشتم ؟ 

بی توجه به داد و فریادم اومد و محکم بغلم کرد ولی من هنوز داشتم مصرانه ادامه می دادم : 6 سال جلو هرکس و ناکسی واستادم به خاطر تو ... تویی که قدر یه ارزن برام ارزش قائل نشدی ... واسه تویی که تا چشمت به یکی دیگه افتاد ولم کردی ... این بود جوابم ؟ این بود جواب منی که واسه تو به هر دری زدم ؟ منی که تو روی هرکی که جلوم بود واستادم و گفتم فقط پویان ؟ آخه لعنتی چرا باید درست روزی که بابام رضایت داد گند بزنی به زندگیم ؟ مگه من چیکارت کرده بودم ؟ چی برات کم گذاشتم که باهام اینکارو کردی ؟

دستشو پشتم کشید و کنار گوشم گفت : مگه خودت نگفتی برو ؟ 

من : من غلط کردم گفتم مجرد برو متاهل برگرد ... من غلط کردم گفتم برو شناسنامتو پر کن بیا 

دیگه هیچی نگفتم و اونم هیچی نگفت ، همونطور تو بغلش مونده بودم ، تازه داشتم می فهمیدم که چقدر دلم براش تنگ شده بود ، که چقدر بهش نیاز داشتم و چقدر محتاج بودنش بودم ، سرشو فرو کرد تو موهام ، گرمای نفساشو روی پوست سرم حس می کردم ، دستاشو دور کمرم گذاشت ، دستام بدون اینکه ازم دستور بگیرن رفتن و دور گردنش حلقه شدن . خیلی لاغر شده بود .

پویان : دلم برات تنگ شده بود ... این چند روز داشتم دیوونه میشدم 

سرم تو گودی گردنش بود ، گرمای گردنش باعث شد داغ کنم و دوباره یاد این بیوفتم که این حرارت و گرما دیگه برای من نیست .

من : چرا اینکارو باهام کردی پویان ؟ دارم می میرم

هیچی نگفت .

من : مگه نباید الان خونتون باشی ؟

پویان : از اون روزی که رفتی دیگه خونه نرفتم

من : کجا بودی ؟

پویان : خونه آقاجون

من : عمه بفهمه منو می کشه

پویان : دیگه به جز اقلیمام برام هیچی مهم نیست ... هرکی بهت نزدیک بشه رو خودم شخصا می کشم ... برامم مهم نیست که کی میخواد باشه

رفتیم و با هم نشستیم رو تخت .

پویان : اونروز که رفتیم اونجا ...

من : پویان نمیخوام دیگه چیزی درباره اون بشنوم

پویان : نمیشه ... باید گوش بدی ... من گوش دادم ، حالا نوبت توئه ... اونروز که رفتیم همه چی خیلی سریع برگزار شد ... به خدا نیم ساعتم نشد ... من گفتم موقعی که رفتیم اونجا قرار شد حرف بزنیم با این یارو حرف می زنم

من : از یارو منظورت زنته ؟

یه نگاه دلخور بهم انداخت و گفت : اون زن من نیست 

من : شناسنامت که چیز دیگه ای میگه

تلخ شده بودم ... درست هم مزه ی یه فنجون ترک بدون شیر و شکر ، درست مثل زهرمار ... اما هرچی که بودم خودش تلخ بودنمو درک کرد .

پویان : اقلیما نقدر اینو تکرار نکن لطفا

من : میدونی مشکلت چیه ؟ اینکه هنوزم نفهمیدی چه بلایی سرم آوردی

 شروع کرد به تعریف ادامه قضیه : اما نمی دونم این دختره نفهم چی گفته بود به ننه باباش که باباش گفت اینطور که معلومه این دوتا جوون حرفاشونو با هم زدن ... من فکر کردم منظور حرفشون تویی داشتم خودمو آماده می کردم که با این گند کاری چطوری با مامان برخورد کنم که یهو باباش گفت هردوشون وقتی راضین دیگه ما چیکاره ایم ... اقلیما به قرآن قسم همونجا هنگ کردم ... بابا که چشماش از حدقه زده بود بیرون ... همون موقع یهو مامان گفت پس بیایید عقدشون کنیم که راحت باشن و اونا هم هرچی گفتن زوده مامانم زیر بار نرفت ... همون موقع زنگ زد به عاقد ... فکر همه جاشو کرده بود ... حتی شناسناممم برداشته بود و با خودش آورده بود ... اصلا امون ندادن من حرف بزنم ... نه به حرف من گوش داد و نه بابا ... آخرشم عقد کردیم ... من انقدر گیج بودم که تازه صبح که داشتم با پژواک حرف می زدم دوزاریم افتاد چی شده ... اقلیما من اصلا ازش خوشم نمیاد ... تو رو به هرچی که قبولش داری قسم درکم کن ... من الان فقط تو رو دارم ... فقط تو رو دوست دارم ... همه زندگیمی ، چه جوری ازت جدا بشم آخه ؟ واسم مهم نیست که خوشگله یا چمیدونم هزار کوفت دیگه ... اقلیما من تو کل زندگیم فقط یه نفرو دیدم و می بینم و خواهم دید ... اونم تویی ، نه کس دیگه 

پویان پیشم موند و وقتی مامانینا اومدن رفت . خب یه جورایی هم بهش حق میدادم ، عمه در همه حال زور می گفت ... ولی هنوزم نمی تونستم قضیه رو هضم کنم ، برام غیر قابل درک بود ، خارج از حیطه ی تصورم .

مامانینا که اومدن رفتم پایین ، پویانو که دیده بودم حالم بهتر بود ، هنوز نشده بودم اقلیمای قبل ، یعنی امکان هم نداشت که بشم ، ولی بازم وضعم از چند ساعت پیش بهتر بود .

من : سلام ... چی شد ؟ خوش گذشت ؟

مامان با تعجب نگام کرد و گفت : سلام ... نه بابا یه آبرو ریزی بود که نگو ... پویان اصلا نیومد ، گوشیشم خاموش کرده بود ، آفاقم داشت از عصبانیت سکته می کرد 

یه پوزخند زدم .

مامان : وقتی سرخود گند میزنه به زندگی پسره باید فکر همینجاشم بکنه ... سجاد می گفت از روز خواستگاری به اینور اصلا خونه نرفته ... اینطور که معلومه پدر و مادر این دختره اصلا راضی نبودن

خوبه راضی نبودن ... اگه راضی بودن چیکار می کردن .

مامان : در کل ... افتضاح بودن ... میگما اقلیما دختره ولی خوشگل بود !!

یه پوزخند شدید زدم و گفتم : آره خب ... هنوز نفهمیدی من چیز بد به پویانم معرفی نمی کنم ؟

دوباره برگشتم بالا ، چند دقیقه بعد مامان اومد تو اتاقم و گفت : پویان اینجا بود ؟

خیلی آروم و با یه لحن خونسرد که واسه خودمم جای تعجب داشت گفتم : نه ... چرا باید بیاد اینجا ؟ 

مامان : پس اینجا بوده

من : من دارم میگم نبوده اونـ...

مامان : تا جایی که میدونم تو عطر و ادکلن و یا اسپری که این بویی که الان تو اتاقته رو بده نداشتی

من : جدید گرفتمش

مامان : تو خونه هم عطر می زنی ؟

من : رفتم حموم ... اومدم زدم

مامان : اونوقت چرا ؟ از کی تا حالا از حمام میایی عطر می زنی ؟

من : عادت جدیدمه

مامان : من خودم  تو رو بزرگت کردم بچه

دیگه داشت کلافم می کرد .

من : آره اصلا پویان اومده بود اینجا ... خیالت راحت شد ؟ تا قبل از اینم که بیایی اینجا بود ... الحمدولله کارآگاه بازیتون تموم شد ؟

اون شب تا صبح به خودم و پویان و زندگیم فکر کردم ... راستش نمی تونستم ازش جدا بشم ... من شناخته بودمش ... حسش کرده بودم ... بوسیده بودمش ... لمسش کرده بودم ... نمی تونسم این حس هایی رو که تو وجودم جوونه زده بودن رو از بین ببرم.

****

پویان : اقلیما می آیی یا بیام دنبالت ؟

من : نه میام خودم فقط آدرس رو بگو

پویان : بیا رستوران "..." همونی که اون دفعه با هم رفتیم 

راه افتادم سمت همون رستوران ، قرارا بود من و پویان و هیرسا جمع بشیم تا یه گلی بگیریم به سرمون بلکه راحت بشیم از شر این نفرینی که گرفتارمون شده بود .

از در رستوران که رفتم تو پویان دستشو تکون داد و رفتم سمتشون ، صندلی رو دادم عقب که بشینم یهو چشمم خورد به یه بچه که کنار هیرسا بود .

من : این کیه ؟

هیرسا : مرصاده ... خواهر زادمه ، پسر لاریسا

چند دقیقه که گذشت صدای مرصاد بلند شد .

مرصاد : دایی منو ببر خونمون

هیرسا : الان می ریم دایی جان ... یه دو دقیقه صبر کن

داشت حرف می زد که دوباره سر دو دقیقه مرصاد گفت : خب بریم دیگه

یه پسر بچه 4 ساله بود ، با صورت گرد و گندمی و موهای لخت مشکی و چشمای یشمی که یکم از چشمای هیرسا روشن تر بود . 

هیرسا : ای بابا الان می برمت دیگه ، تو می تونی یه دو دقیقه بشینی یه جا ؟

مرصاد : خب میخوام برم

آخرشم انقدر غر زد که بالاخره بلند شدیم و رفتیم ، سوار ماشین شدم و همونجور بی هدف دنبال ماشین هیرسا راه افتادم ، تا اینکه جلوی یه ساختمون واستاد .

پیاده شد و اومد طرف ماشین من .

هیرسا : بیایین دیگه

من : حوصله ندارم بعدا

هیرسا : اگه الان داری مثلا تعارف می کنی که باید بگم خودمم یه هفتس مامانمینا رفتن مسافرت ، اینجا پلاسم

آخرشم انقدر گیر داد که رفتیم بالا ، تو آسانسور بودیم که پویان گفت : حداقل زنگ می زدی بگی

هیرسا : گفتم 

آسانسور که باز شد هیرسا جلوتر رفت سمت یه در که نیمه باز بود و رفت تو و من و پویان هم به ترتیب دنبالش رفتیم تو . داشتم خونه رو که با دکور سفید و نقره ای تزئین شده بود و دید می زدم که یهو یه مرده هیکلی و قد بلند با چشم و ابروهای مشکی و صورت گندمی از تو یکی از اتاقا اومد بیرون .

دهنشو باز کرد سلام کنه اما همین که منو دید دهنش همونجور باز موند .

- اقلیما تویی ؟

من : نه پس عممه ، نامرد کجا رفتی یهو ؟

رفتم جلو و پریدم تو بغلش ، دستشو حلقه کرد دور کمرم و بردم بالا و چرخوندم . هنوزم همون رادین 10 سال پیش بود .

رادین : دلم برات تنگ شده بود 

من : مشخصه آقای رادین خان ، رفتی حاجی حاجی مکه حالا اومدی میگی دلم برات تنگ شده بود ؟

یهو مرصاد از کنارم عین فشفشه دوید و رفتم تو اتاق .

من : این پسر تواِ

رادین : پسرم نیس ، گل پسرمه

محکم کوبیدم به بازوش و گفتم : وای رادین من تو رو می کشم ، تو بچه هم داری اونوقت یه سر به من نزدی ؟

رادین دستشو گذاشت رو بازوش و گفت : هنوزم این عادت خرکیتو داری ؟ ... به خدا زنگ زدم شمارتونو عوض کرده بودین

من : شمارمونو عوض کرده بودیم ، خونمونو که دیگه عوض نکرده بودیم نامرد

رادین : دیگه گذشته دیگه

من : آره دیگه گذشته ... واسه تو گذشته زن و بچه و زندگی و ... راستی اون فراری زرشکیه که دست هیرسا بود هم مال تو بود ؟

رادین : آره ... دیدی گفتم یه روز می خرمش ؟

هیرسا که تا اون موقع دهنش باز بود دهنشو بست و گفت : شما دوتا از کجا همدیگه رو می شناسین ؟ زنش اونجا واستاده بعد تو می پری بغلش ؟

بعدم برگشت و به رادین گفت : تو اصلا اینو از کجا می شناسی ؟

من : مگه میشه آدم داداششو نشناسه ؟

هیرسا : چی ؟ داداش دیگه چه صیغه ایه ؟ اصلا این داداشت از کجا یهو سبز شد ؟ تا اونجا که ما میدونیم رادین تک بچس تو هم تک بچه ای 

رادین دستشو گذاشت پشتم و گفت : الان پیدا شد مشکلی داری ؟

بعدم برم گردوند طرف آشپزخونه ، یه دختر لاغر و قد بلند با یه قیافه ظریف که شبیه هیرسا بود و فقط مدل فکش یکم فرق داشت جلوی آشپزخونه داشت با قیافه خصمانه نگاهم می کرد . 

رادین : این خانوم خوشگله هم عشق منه

هنوز همونجور داشت نگام می کرد . آروم زیر گوش رادین گفتم : اوه اوه چه آتیشی هم هست

خندید و گفت : حقم داره جلو خودش پریدی بغل شوهرش و ماچ و بوسه راه انداختی توقع داری بیاد بغلت کنه 

من : عتیقه چه خودشم تحویل می گیره

رادین : دلتم بخواد

رفتم جلو و دستم و دراز کردم سمتش ، یه نگاه به خودم و دستم انداخت ولی تکون نخورد . همونجور که دستم و نگه داشته بودم جلوش گفتم : اقلیمام ، نمیدونم رادین گفته یا نه ولی حتما گفته ، ولی حتما گفته ... 

رادین : کشتی خودتو بابا ... دختر خاله ساره س ... که 10 سال باهاشون زندگی کردم

یهو لاریسا رنگ عوض کرد و با مهربونی دستمو فشرد و گفت : خوبی عزیزم ؟

به جان خودم این آفتاب پرست بود .

من : مرسی 

هیرسا : مثل اینکه فقط من اینجا اضافم ، بابا یکی بگه اینجا چه خبره 

رادین که انگار تازه پویان و دید رفت طرفش و باهاش دست داد و با شیطنت گفت : شما دوتا در چه حالین ؟ لابد تا حالا 6 بار عروسی کردین هان ؟

این حرفو که زد تازه یاد بدبختایی که با دیدن رادین از ذهنم پریده بودن افتادم .

من : اگه بدونی چه بلایی سرمون آوردن تا عمر داری این حرفو نمی زنی 

رادین : چی شده مگه ؟

پوزخند زدم و گفتم : دوماه دیگه عروسی آقاس ... از خودش بپرس

بازم شده بودم عین زهر ، تلخ و غیر قابل تحمل .

رادین : چی میگی تو ؟ یعنی چی دو ماه دیگه عروسیشه ؟ این که عادت نداره عین آدم حرف بزنه تو بگو پویان

لاریسا رفت تو آشپزخونه و گفت : من برم بساط شامو بچینم

منم پشتش راه افتادم و گفتم : منم میام 

بین راه مانتو و روسریمو درآوردم و انداختم رو کاناپه کناریم و رفتم تو آشپزخونه . 

من : خب من چیکار کنم ؟

لاریسا : بشین و سروری کن ببین عروس خونوادتون خونه داریش چطوره ، بعدم برو به مادرشوهر راپورتمو بده

بازم یادم افتاد و افتاده بودم رو دنده لج ، حال و حوصله شوخی نداشتم .

لاریسا : رادین بهم درباره تو و آقا پویان گفته

من : بهت راجع به اقلیما و پویان 4 سال پیش گفته نه اقلیما و پویان الان ... یه کاری هم به من بده ، حوصلم سر رفت 

لاریسا : کار بدم بهت که بعدا بری خواهرشوهر بازی دربیاری بگی ازم بیگاری کشید

من : مطمئن باش من این حرفو نمی زنم

لاریسا : شوخی کردم 

وسائل سالادو گذاشت جلوم و گفت : پس زحمت سالاد با تو

داشتم سالاد درست می کردم که یهو بی هوا گفت : اولش که دیدم رادین اونجوری بغلت کرده دلم میخواست با دستای خودم خفت کنم ... راستش بهت حسودیم شد یه لحظه ... اصلا فکر نمی کردم بعد این همه سال بیایی ... رادین همیشه درباره شما بهم می گفت ... خیلی دلم میخواست ببینمت ... اگه میدونستم اونی که بغلش کرده تویی اونجوری آمپر نمی چسبوندم

خندیدم و گفتم : مثلا چی فکر کردی ؟ اینکه دوست دختر سابقشم یا چمیدونم از اینجور چیزا ؟

لاریسا هم خندید و گفت : دقیقا ... تازه داشتم نقشه می کشیدم چطوری از میدون به درت کنم که رادین معرفیت کرد نقشه هام دود شد و رفت هوا

من : بعد با خودت نگفتی با دو نفر دیگه اومدم بعد پریدم بغل شوهر تو ؟

لاریسا : نه دیگه خب اون موقع اصلا به این چیزا فکر نمی کردم فقط می خواستم خفت کنم

سالاد که تموم شد از آشپزخونه رفتم بیرون ، همین که رفتم بیرون هیرسا و رادین و پویان ساکت شدن .

من : راحت باشین چند وقتی میشه عادت کردم به این پچ پچا

رادین : درباره تو حرف نمی زدیم

من : آره خب داشتین درباره پویان و غزال حرف می زدین و این موضوع هم کلا به من ربطی نداره

یه قطره اشک افتاد رو گونم ولی همچنان ادامه دادم : رادین ... اگه بدونی چقدر بهم میان 

پویان از لای دندونای کلید شدش گفت : اقلیما صد بار بهت گفتم اسم اونو جلو من نیار

اشکام داشتن راه خودشونو باز می کردن ولی من همچنان دلم میخواست بگم ، دلم میخواست بگم و خالی بشم ، بگم و راحت بشم ، اما همه میخواستن خفم کنن ، مگه من حق نداشتم ؟ مگه من خودم حق انتخاب نداشتم ؟ پس چرا همیشه یکی جلوم بود ؟

دستمو گذاشتم جلو دهنم و گفتم : آه بیا ... نامردم اگه دیگه یه کلام حرف بزنم

رادین از جاش بلند شد و اومد کنارم و بغلم کرد ، سرمو گذاشتم رو سینش و اونم یه دستشو گذاشت پشتم و اون یکی دستشم گذاشت رو موهام ، چقدر خوب بود که رادین رو پیدا کرده بودم ، هنوزم مثل همون موقع ها برام یه حامی بود ، مثل تمام اون روزایی که از ترس عکس العمل بقیه جلوشون کوتاه می اومدم و اون پشتم بود ، الان هم می تونست برام پشت باشه ، یه پشت و پناه محکم .

اون موقع ها مامانم یه دوست داشت که اسمش رویا بود ، خیلی دوسش داشتم و اونقدر با هم رفت و آمد داشتیم که بهش می گفتم خاله رویا ، یه پسر داشت اسمش رادین بود و 10 سال ازم بزرگتر بود ، همیشه هوامو داشت ، بعد یه مدت خاله رویا فهمید شوهرش منشی شرکتشو صیغه کرده و طلاق گرفت و شوهرشم با منشیش عقد کرد و از ایران رفت و حضانت رادین رو هم داد به خاله رویا ، 6 سالم بود که خاله رویا و تنها برادرش داشتن می رفتن شمال که تصادف می کنن و می افتن تو دره و همشون به جز رادین درجا تموم می کنن ، فقط رادین سالم مونده بود و فقط چند جای بدنش خراشای سطحی برداشته بود ، اینجا هم که دیگه هیچ کسی رو نداشتن و ما هم به هر دری زدیم نتونستیم باباشو پیدا کنیم ، آخرشم بابا رفت و کارای قانونیشو کرد و شد قیم رادین و از اون به بعدم تا 11 سال رادین با ما زندگی کرد ، بعد از 11 سال باباش برگشت ایران و گفت که اصلا نمی دونسته قضیه چیه و میخواد برای رادین جبران کنه و این حرفا . رادین هم چون به سن قانونی رسیده بود حق انتخاب با خودش بود و با باباش رفت .

رادین : پاشو ... به جای گریه کردن بریم دست پخت زن منو بخور حالشو ببر

رادین بلند شد و رفت و پشت سرشم هیرسا رفت . پویان اومد کنارم و گفت : ببخشید

صورتمو اونوری کر دم و یه نفس عمیق کشیدم ، جلوم زانو زد و دستشو گرفت زیر چونم و سرمو برگردوند طرف خودش .

پویان : منو نگاه کن ... ببخشید دیگه ... بلند شو بریم شام بخوریم

داشتم مانتومو می پوشیدم که دیدم رادین هم داره حاضر میشه .

من : تو دیگه کجا میایی ؟

رادین : ساعتو نگاه کن

ساعت 1:30 بود .

من : خب که چی ؟

رادین : کلید ورودت منم عزیزم ، اگه من نیام وساطت نکنم که خاله ساره رات نمیده خونه

من : نترس انقدر وضعم خرابه که دلش می سوزه رام میده

اومد کنارم و آروم گفت : خودش به اندازه کافی ناراحت هست ، تو نشو سوهان روحش

یه پوزخند زدم و گفتم : دیدی ؟ تو هم میخوای خفم کنی ! من که گفتم دیگه از این به بعد خودم خفه میشم ... پس دیگه چی میگی ؟

رادین : خیلی بی منطقی !

من : آره ، بی منطقم ... از وقتی همه بی منطق باهام مخالفت کردن منم بی منطق شدم ... این همه آدم بی منطق دور و برم ... من یکی هم روش 

خونه که رفتیم مامان و بابا آماده یه جنگ حسابی بودن اما وقتی رادینو پشت سرم دیدن به کل یادشون رفت که تا ساعت 2 از خونه بیرون بودم ، رفتن و نشستن تو پذیرایی و منم رفتم تو اتاقم .

فصل پنجم :

دوماه انقدر زود گذشت که اصلا نفهمیدم کی گذشت ، یهو همه زندگیم زیر و رو شد . پژواک و سویدا عروسی گرفتن ، پویان همچنان مونده بود خونه آقاجون و عمه هم هرکاری که کرد نتونست راضیش کنه که برگرده ، خونواده غزال هم فهمیده بودن که پویان غزالو نمیخواد ، اما غزال همچنان اصرار می کرد ، به قول خودش عاشق پویان بود .

منم زندگیم برگشته بود به روال ولی نه روال سابق ، یه روال جدید ، شده بودم یه اقلیمای جدید ، یه اقلیمای ترک خورده که سعی می کرد هرجور شده نذاره تکه هاش بیوفتن پایین ، می رفتم دانشگاه ولی نه مثل قبل ، فقط می رفتم ، شده بودم یه آدم آروم و گوشه گیر که نصف روزو زل میزنه به صفحه ی خاموش تلویزیون ، پویان تقریبا هرروز می اومد پیشم و سعی می کرد از اون حال و هوا درم بیاره در حالیکه حال خودش از همه بدتر بود .

با صدای زنگ آیفون سرمو برگردوندم سمت در ، مامان رفت و درو باز کرد و رفت تو اتاقشون ، چند ثانیه بعد در باز شد و پویان اومد تو ، یه لبخند بهم زد و اومد پیشم ، همین که دیدمش تازه یادم افتاد آخر هفته عروسیشه .

تو دستش چند تا بسته بود ، اومد جلو و دستمو کشید و از رو مبل بلندم کرد و کشید سمت راه پله .

پویان : بیا بریم بالا اینارو ببین  

بعد هم به بسته های دستش اشاره کرد ، رفتیم بالا دونه دونه بسته هارو باز کرد و هیچی رو که توش بودو چید رو تخت ، خودش جلو تخت بود و من نمی تونستم ببینم که چین . رفتم جلو و واستادم ببینم چین . یکی از لباسارو برداشت و گرفت جلوم و گفت : قشنگه نه ؟

یه پیراهن بلند سفید بود که سمت چپش یه آستین کلوش خفاشی داشت و سمت چپش آستین نداشت ، تا کمر تنگ بود و کمر به پایین گشاد میشد و یکمم دنباله داشت ، ساده و شیک ، مثل همیشه .

داد دستم و گفت : میرم بیرون برو بپوشش 

 رفت بیرون یه نگاه یه بقیه چیزایی که رو تخت بود هم انداختم ، یه پیراهن کوتاه سفید هم بود که اونم مثل این یکی سمت چپش آستین نداشت و روی کمر راستش به اندازه یه دایره خالی بود و دور همون دایره و یقش هم سنگ دوزی شده بود .

همون پیراهنی که پویان داده بود بهم و پوشیدم و یه جفت کفش سفید پاشنه بلند اکلیلی رو هم که رو تخت بود پوشیدم و جلوی آینه واستادم ، موهامو باز کردم و ریختم یه طرف صورتم ، با رنگ لباس تضاد قشنگی رو درست کرده بود ، یه رژ صورتی مات هم زدم و رفتم و درو باز کردم ، پویان تکیه داده بود به دیوار رو به رویی و سرشو انداخته بود پایین ، درو که باز کردم سرشو گرفت بالا و زل زد بهم ، آروم آروم اومد جلو ، جلوم واستاد و زل زد تو چشمام و آب دهنشو قورت داد ، اینو از حرکت سیبَکِش فهمیدم .

پویان : خیلی خوشگل شدی

چشماش بین چشمام دو دو میزد . اومد جلو  بغلم کرد و بردم تو اتاق ، درو بست و منو چسبوند به در ، دستشو گذاشت دو طرفم و سرشو آورد پایین و کنار گوشم گفت : دوست دارم 

تشنش بودم ، میخواستمش ، با تمام وجودم ، تک تک سلولای وجودم برای خواستن و داشتنش التماس می کردن .

دستش آروم دور کمرم حلقه شد ، دستمو انداختم دور گردنش ، سرشو آورد پایین و برد سمت گردنم ، دستمو گذاشتم رو موش و با موهاش بازی کردم ، نفساش که به گردنم میخورد گر می گرفتم ، دست خودم نبود ، وقتی نزدیکم میشد آتیشم میزد ، گردنمو بوسید و سرشو آورد بالا و لباشو گذاشت رو لبام . 

دیوانه وار دوستش داشتم ، میخواستمش ... برای همیشه ، تا آخر عمر . سرشو برد عقب ، هردومون نفس نفس می زدیم ، هنوزم تشنه بودم ، هنوزم بهش نیاز داشتم ، سرشو با دستم کشیدم طرفم و لبامو گذاشتم رو لباش .

نمیدونم چقدر گذشت ، ولی هرچقدر هم که گذشته بود من حسش نکرده بودم . سرمو بردم عقب و به چشماش نگاه کردم . دلم میخواست توش حل بشم ، یادم بره که 3 روز دیگه عروسیشه ، یادم بره که 3 روز دیگه روز بدبختیمه . یادم بره که 3 روز دیگه همه اونو به رسمیت شوهر غزال می بینن .

رفت عقب و بهم نگاه کرد .

پویان : خیلی بهت میاد

دستمو گرفت و برد سمت آینه ، پشتم واستاد ، دستشو انداخت دور کمرم و سرشو کج کرد رو سرشونم .

پویان : با عمه حرف زدم برات از آرایشگاه وقت گرفته 

من : دلم نمی خواد برم

پویان : منم ... ولی با هم میریم و با همم میاییم 

گردنمو بوسید و گفت : پنجشنبه همینو بپوش ... میخوام همه زل بزنن بهت ... تو اون عروسی تو زن منی ... تو عروس منی ... نه غزال و نه هیچ کس دیگه ... اینو همه باید بفهمن ... خودم بهشون می فهمونم 

****

با تکونای مامان از خواب بیدار شدم .

مامان : پاشو اقلیما الان پویان میاد

بلند شدم و رفتم حموم و یه دوش گرفتم و لباسایی رو که مامان برام رو تخت گذاشته بودو پوشیدم . در باز شد و پویان اومد تو .

پویان : سلام 

من : سلام ... خوبی ؟

پویان : مرسی ... زود حاضر شو ببرمت آرایشگاه از اونور باید برم جایی کار دارم

من : پویان غزا...

پویان : اسم اونو نیار

من : چیکارش کردی ؟

پویان : چیو چیکارش کردم ؟ توقع داشتی چیکارش کنم ؟

من : منظورم به امشبه

پویان : چمیدونم ... مامان خودش داره کارای اونو می کنه ، ببین اقلیما یه بار دیگه ، به خداوندی خدا قسم فقط یه بار دیگه اسم اونو جلو من بیار من میدونم و تو ، خودم کم بدبختی دارم تو هم شدی طرفدار اون ؟ خودم کم جنگ اعصاب دارم تو هم شروع کردی ؟

دستمو گرفت و بسته لباسو کفشو هم از روی تخت برداشت و رفتیم پایین . مامان پایین پله ها واستاده بود ، تا مارو دید رو به پویان گفت : پویان تو رو خدا آبرو ریزی نکنیا

پویان : حواسم هست

مامان : میدونم حواست هست ... حواست به خودتونه ... پویان بخوای آبروریزی کنی بعدا برای ما بد میشه 

پویان بسته ها رو گذاشت رو مبل و رفت و مامانمو بغل کرد و گفت : ساره خانومی به من اعتماد نداری ؟

مامان : بحث سر اعتماد نیست الان کلت داغه ... میری یه گند کاری می کنی نمیشه هیچ جوری درستش کرد

پویان : قول بدم خوبه ؟ آخه تا کی باید به ساز شماها برقصم ؟ بابا زندگی منه همه دارن توش تصمیم می گیرن به جز خودم

مامان : پویان به خدا آبروریزی بشه باید قید اقلیما رو بزنی

پویان : دلت میاد عمه خانوم ؟

مامان : پس میخوای یه کاری کنی

پویان : ای بابا ... نه کاری نمی کنم ، امشبم هرکاری که بکنم فقط برای اینه که به بقیه بفهمونم اقلیما مال منه ... فقط من ، هیچ احدی هم حق نداره از من جداش کنه ... اینو همه باید بفهمن

مامانم و ول کرد و بسته ها رو برداشت و رفتم بیرون ، چند روز بود ماشینو داده بودم دستش تا راحت تر باشه ، سوار ماشین شدیم و راه افتادیم سمت آرایشگاه .

پویان : عمه هم همینجا میاد ... منتظر باش خودم میام دنبالت

من : پس غـ..

پویان سرشو عصبی تکون داد و گفت : قرار شد اسم اونو نیاری ... اصلا بره به درک ، بره بمیره ... فکر کن عروسی خودمونه

بسته ها رو از پشت برداشتم و رفتم سمت آرایشگاه ، طبقه 5 بود . همین که رفتم تو و آماده شدم زنه شروع کرد به کار کردن . داشت موهامو صاف می کرد که مامان هم اومد . 

موهامو ویو ریز کرد و پشت سرم جمع کرد و یه سریاشم رو سرشونه همون طرفم که آستین نداشت ول کرد ، کمکم کرد لباسمو پوشیدم و موهامو درست کرد و رفت سراغ کار مامان . نشستم رو کاناپه ای که گوشه سالن بود ، دلم بدجور شور میزد . کلافه هم شده بودم و این حالمو بدتر می کرد ، چند دقیقه که گذشت مامان هم آماده شد و اومد کنارم ، فقط فرم صورت و فری موهام به مامانم رفته بود . دیگه هیچ گونه شباهتی به هم نداشتیم .

مامان : خیلی خوشگل شدی

من : چه فایده وقتی خوشگل بودن و نبودنم فرقی نداره ؟ 

مامان : یه امشبو لطفا زهر نکن

من : آره خب حقم داری عروسی برادرزادته ... بایدم خوشحال باشی

مامان : خوبه آتیش خودت بود ، دیگه تیکه انداختنت چیه ؟

من : من چه میدونستم خودمو پرت می کنن تو گودالی که خودم برای یکی دیگه کندم ؟ کف دستمو بو کرده بودم که اون عوضی هر غلطی دلش میخواست می کنه ؟ من از کجا باید می فهمیدم که همه با تبر دارن تیشه می زنن به ریشم ؟ هان ؟ اینا رو باید از کجا می فهمیدم ؟ کی بود که این حرفا رو بهم بزنه ؟ کی بود که طرفمو بگیره ؟ همتون که فکر خودتون بودین ، اونا اونور و شماها هم اینور . دلم نمیخواد ذوق کردن عممو برای داماد کردن پویانمو ببینم ... زوره ؟ یه قوم آدم پشت کردین بهم ... محض رضای خدا یکی نگفت اقلیما ... اصلا میخوام بدونم شماها منو هم می بینین ؟ اون که عمم بود اونجوری خوردم کرد ، بقیه که دیگه فبها 

چشمام خیس شده بود اما دلم نمیخواست گریه کنم ، منی که همیشه ی خدا همه عالم و آدم به خودم و زندگیم و جایگاهم غبطه می خوردن ، حالا داشتم به جایگاه دو ماهه یکی دیگه حسادت می کردم ، به کسی که خودم از فرش بردمش به عرش ، به کسی که جایگاهشو از من داشت ، به کسی که بالا بردنش دست من بود ولی حتی نمی تونستم یه اپسیلونم بیارمش پایین ، کسی که جایگاه 6 سالمو تصاحب کرد اونم یه شبه ، یه شبم که نه چند ساعته ، جایگاهی که وقتی مال من بود پشیزی هم برای کسی ارزش نداشت اما وقتی مال یکی دیگه شد ، از عرش خدایی هم رفت بالاتر . اونقدری که غزالو تو این دو ماه بزرگ کرده بودن منو تو این 22 سال بزرگ نکردن ، نه تو جایگاه عروسشون و نه تو جایگاه فامیلی و نه حتی تو جایگاه هم خونی ، براشون هیچ بودم ... حتی یه چیزی پایین تر از هیچ .

اونقدر که طرف غزال رو گرفتن حتی به من اهمیت هم ندادن ، هرکاری که می کردم باورم نمیشد که عمه آفاق این کارو کرده باشه ، باورم نمیشد کسی که تا منو میدید عروسم عروسم راه می انداخت این بلا رو رو سرم نازل کرده باشه ، درکش برام سخت بود درحالی که اصلا معمای پیچیده ای نبود ، خیلی ساده بود ... ساده به اندازه یه جمله ... من پویانو به خودش باختمش ... خواستم به دستش بیارم اما با دست خودم تقدیمش کردم ... به همین راحتی ... حتی راحت تر از این .

با صدای زنگ گوشیم به خودم اومدم و چشمامو بستم و دستمو محکم کشیدم به پشت پلکم و گوشیمو جواب دادم .

پویان : خانوم خوشگله تموم شد ؟

خندیدم و گفتم : آره

پویان : بیام دنبالت پس ؟

من : بیا

پویان : چیزی شده ؟

من : نه ... کی می رسی ؟

پویان : فکر کنم یه 10 دقیقه دیگه ، اومدم زنگ می زنم بیا پایین 

****

سردم شد ، پویان دستمو گرفت و گفت : خوبی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : آره ... فکر کنم

پویان : بریم ؟

من : بریم 

پویان دستمو گرفت و با هم رفتیم تو ، پویان انقدر گیر داد تا عروسی رو مختلط گرفتن ، آخرشم نفهمیدم عمه رو چطور راضی کرد . از در که وارد شدیم همه سرا برگشت طرفمون و همه چشما گرد شد ، خب حقم داشتن ، عروسی به اسم یکی دیگه بود بعد یکی دیگه اومده بود تو عروسی ، یه نگاه به جایگاه عروس و داماد انداختم ، غزال نشسته بود اونجا ، لابد با یکی دیگه اومده بود . پویان بدون توجه به بقیه دستمو گرفته بود و با هم به طرف یکی از میز و صندلی ها رفتیم ، هیرسا و پژواک و سویدا نشسته بودن اونجا ، پویان یه صندلی رو برام کشید عقب و منم نشستم روش و خودشم کنارم نشست . میز گرد بود و هیرسا رو به روم نشسته بود و داشت نگاهم می کرد ، نگاهمو که دید اخم کرد و سرشو برگردوند و زل زد به غزال .

اونجایی که نشسه بودم پشت به غزال بودم و نمی دیدمش . رادین اومد و کنار پویان نشست و گفت : شب حتمیه پس ؟

پویان : آره

لاریسا اومد کنارم نشست و مرصاد رو هم بغل کرد .

لاریسا : خوشگل شدی 

پویان : خوشگل بود

رادین : اون که بله ... مگه میشه داداشش من باشم و زشت باشه

هیرسا : اه بابا جمع کن خودتو ... آخه تو کجا خوشگلی ؟ معلوم نیس چیکار کرده که اون خواهر زاده بدبخت من قیافش شبیه این شده ... خدا وکیلی بگو چقدر براش وقت گذاشتی من رو زن آیندم پیاده کنم

رادین : چیه حسودیت میشه ؟ 

هیرسا : آخه به چیت حسودیم بشه

بعدم مرصادو نشون داد و گفت : آخه نگاه کن قیافه رو تو رو خدا

لاریسا : چشه بچم به این نازی ؟

هیرسا : چش نیس دماغه ... نازیشم که به خاطر رنگ چشاشه که به داییش رفته

رادین : چیه زن میخوای رفتی بالا منبر ؟

هیرسا : نه بابا من غلط بکنم ... بده میخوام بچه های نسل آینده رو از لحاظ قیافه تضمین کنم که عین این پسر بدترکیب تو نشن ؟

رادین : بد ترکیب اون قیافته ، هرچی هیچی نمیگم ... اسم بچه منو هم نیارا 

هیرسا : چرا ؟

رادین : مرض و چرا هر دفعه با تو میره بیرون به اندازه یه سال باید دوباره رو تربیتش کار کنیم ، بعد از دیدار با تو یه باز پروری اساسی نیاز داره

هیرسا : بده دارم بچتو اجتماعی بار میارم ؟

لاریسا : اگه اجتماعی بودن به دختر بازیه که ترجیح میدم بچم مردم گریز باشه ... دستت درد نکنه داداشم ، شما زحمت بچه منو به دوش نکش

هیرسا : برو بابا با اون بچه پاستوریزت

صداهای پچ پچو می شنیدم ، اما سعی می کردم برام مهم نباشه ، اما مگه میشد ؟

- این دختره سارس ؟

-- آره اقلیماس دیگه این دوتا همو میخواستن رضایت ندادن

--- پس این غزال دیگه چه صیغه ایه ؟

-- مثل اینکه آفاق زورش کرده

- ولی عروسه هم خوشگله

--- کدوم ؟

-- غزال دیگه این اقلیما که عروسشون نمیشه

--- آره ولی اقلیما هم خوشگله

- بابا باور کن دختره خودشو انداخته به پسره

--- نه بابا اینا پولشون از پارو بالا میره ، به چیه پسر آفاق دلش خوش باشه که خودشو بندازه بهش ، از هر لحاظ از پسره سرتره

- خلاصه از ما گفتن بود ، ببین چه آبرو ریزی کردن ، معلوم نیست با این پسره چیکار کرده که راضی شده به این گند کاری

-- گند کاری دیگه چیه ؟

- بابا این عروسه با باباش اومد اونوقت داماد با یکی دیگه ، آخه آبرو ریزی از این بالاتر ؟

هم ناراحت شدم و هم عصبانی ، به چه حقی داشتن این حرفای مفتو می زدن ؟ یه نفس عمیق کشیدم که پویان دستمو گرفت و زیر گوشم گفت : برام مهم نیست ، نمیخوام هم که برای تو مهم باشه ... یعنی نبایدم که باشه ... اینا چیزی از واقعیت نمی دونن ، نمیدونن که به زور آویزونت شدم و نمیخوام که از دستت بدم ... واسه همین دارن چرت و پرت میگن

خندید و گفت : یه چیزی میگما بین خودمون بمونه ... دارم لو میرم برای پول بابات میخوامت

خندم گرفت ، سرشو برد عقب و یدونه زدم به پاش که دوباره سرشو آورد جلو و گفت : نکن کار دستت میدما 

همون موقع خواننده ارکستر گفت : آقا داماد و عروس خانوم بیان وسط دیگه ... این آهنگم به افتخارشون می زنیم که بیان

این حرفو که زد نفسم قطع شد ، پویان یه نگاه بهم انداخت و دستمو گرفت و فشار داد و گفت : بشین میام 

بلند شد و رفت ، رفت که با عروسش برقصه . چون پشتم به جمعیت بود هیچی رو نمی دیدم ، دلمم نمی خواست که ببینم ، سرمو گرفتم بالا و زل زدم به دیوار رو به روییم ، همه چشمشون به پشتم بود و من همچنان مصرانه داشتم دیوارو نگاه می کردم ، دلم نمی خواست بره باهاش برقصه ، اما خب اگرم می رفت چیکار می تونستم بکنم ؟ یه نفس عمیق کشیدم تا بغضم و باهاش قورت بدم ، اما پایین که نرفت هیچ ، تازه داشت می ترکید .

با صدای تکون صندلی بغلی سرمو برگردوندم ، پویان صندلی رو کنار کشید و کنارم واستاد و گفت : بانو افتخار یه دور رقص شاهانه رو میدید ؟

بعدم دستشو کنارم نگه داشت ، یه نگاه به خودش و دستش انداختم ، فکر نمی کردم این کارو بکنه ، همون موقع یه آهنگ لایت پخش شد . دستمو آروم بردم بالا و گذاشتم تو دستش و بلند شدم .

پشت دامنمو درست کردم و با هم رفتیم وسط ، با این که پاشنه کفشم بلند بود اما دامنم همچنان زیادی بلند بود . 

به وسط سالن که یه دایره ای بزرگ خالی کرده بودن برای رقص که رسیدیم ، پویان دست چپشو گذاشت پشت کمرم و با اون یکی دستشم دستمو گرفت و منم دست راستمو گذاشتم رو سرشونش و شروع کردیم به رقصیدن . سرمو انداخته بودم پایین که پویان گفت : سرتو بگیر بالا ... دلم نمیخواد فکر کنن پشیمونی ... تو که پشیمون نیستی ، هستی ؟

سرمو گرفتم بالا و تکون دادم و گفتم : نه ... نیستم 

تو مسیر دیدم ، مامان و بابا و عمه و دایی بودن . مامان داشت با حسرت نگاهمون می کرد ، بابا با عصبانیت ، عمه با تعجب و دایی هم با پشیمونی ، شاید اگه کلی بخوایم بگیریم اصلا کسی جور خاصی نگاهمون نمی کرد ولی من داشتم نگاه همه رو با خودم تفسیر می کردم ، دلم میخواست فکر کنم همه از اینکه جلومونو گرفتن پشیمونن . بین اون همه چشم متعجب و نگاه های گنگ فقط از طرز نگاه بابام مطمئن بود . عصبانی و منتظر منفجر شدن . اما برام مهم نبود . چرا اصلا باید مهم می بود ؟ مگه من برای کسی مهم بودم ؟

سرمو گذاشتم رو سوشونه پویان و دستامو برعکس گذاشتم رو سرشونش . می خواستم نبینم آدمایی رو که داشتن با چشماشون سرزنشم می کردن . پویان سرشو کج کرد سمت گوشم و گفت : قرار شد اهمیت ندی

من : نمیشه ... به تو که نگاه نمی کنن ... تیر بارونشون رو منه

چند دقیقه دیگه هم رقصیدیم و دوباره رفتیم نشستیم . همین که نشستیم عمه اومد بالا سر پویان و گفت : پویان بیا

پویان : بعدا

عمه : گفتم پاشو بهت 

پویان سرشو برگردوند و یه نگاه به عمه انداخت و با بی میلی بلند شد . تا وسط راه رفت و یهو برگشت و به هیرسا گفت : پاشو بیا اینجا بشین 

صندلی کناری من ، اونی رو که خودش نشسته بودو نشون داد و در گوشش یه چیزی گفت و هیرسا بلند شد و اومد جاش نشست و پویانم رفت .

من : چی گفت بهت ؟

هیرسا : میخواست تو بدونی که در گوشت می گفت 

همون موقع یهو از سمت چپم یه دست اومد کنارم و گفت : افتخار یه دور رقص رو می دید ؟

سرم رو برگردوندم و به پسره نگاه کردم ، فکر کرد منتظرم خودشو معرفی کنه سریع گفت : شهریارم ... پسر خاله غزال

کلا از هرچیزی که وصل بود به غزال حالم بهم می خورد . رومو برگردوندم که هیرسا گفت : قولشو به من داده برو تو صف

پسره هم که خورد تو پرش رفت .

هیرسا : پاشو دیگه

گنگ نگاش کردم که خودش گفت : نکنه میخوای منو دروغگو جلوه بدی ... اگه اینطوره که به نقشه های پلیدانت پی بردم بازم همونجور نگاهش کردم که دوباره گفت : بابا پاشو بریم برقصیم دیگه

من : من نمیام ... هروقت پویان اومد منم از جام بلند میشم 

هیرسا : پاشو بینم ... الان یکی دیگه هم میاد پیشنهاد میده بعدا پویان خر منو می چسبه

به زور بلندم کرد و رفتیم وسط .

هیرسا : اینا عاشق چشم و ابروت نشدن که بیان بهت پیشنهاد بدن ... اینایی که الان اینجان اکثرا نمیدونن قضیه چیه و این پسرایی رو هم که می فرستن عاشق و شیدا نیست ... فقط و فقط حکم آنتن سه شاخه ای رو دارن که مستقیم وصله به خبرگزاریشون ... کافی بود با یکی برقصی یه چیزی از زیر زبونت بکشه بیرون ... بشی سوژه مجلس

من : یعنی الان نیستم ؟

هیرسا : نه ، نیستی ، پویان اجازه نمیده باشی

من : پس اینایی که دارن منو اینجوری نگاه می کنن و پچ پچ می کنن دارن قربون صدقم می رن

هیرسا : قربون صدقت که نمیرن ولی اینجوری نگاه کن که چرا دارن پچ پچ می کنن و کسی بلند حرفی نمی زنه ... چون می دونن یه بلای آسمانی منتظرشونه

اینم که الکی خوش بود . صورتم و جمع کردم .

من : مگه داری بچه خر می کنی ؟

هیرسا : خب چیکار کنم وقتی به هیچ صراطی مستقیم نیستی ؟

من : مامانتینا نیومدن ؟

هیرسا : نه ... مسافرتن

داشتیم می رفتیم بشینیم که یهو یکی گفت : پاتو از زندگی من بکش بیرون

سرمو برگردوندم ، غزال بود ، واسه اولین بار در طول مراسم بهش نگاه کردم .

من : من یا تو ؟

غزال : معلومه ، تو

من : خوبه با غلطی که کردی روی حرف زدنم داری

غزال : من زنشم 

من : دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست / جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است

بعدشم رفتیم و نشستیم سر جامون و چند دقیقه بعدم پویان اومد .

من : عمه چی گفت ؟

پویان : چرت و پرت

من : چرا همتون نسیه حرف می زنین ؟ خب یکی به منم بگه دارین چیکار می کنین 

پویان : لابد موقش نیس ... این مسخره بازیا که تموم شد میگم 

غذا رو آوردن و چیدن رو میزا ، بعد از خوردن غذا میز ما اولین میزی بود که جول و پلاسشو جمع کرد و آماده رفتن شد یعنی من و پویان و پژواک و سویدا و رادین و لاریسا و هیرسا . این یه مورد دیگه آخر آبرو ریزی بود ، پویان دستمو کشید و با هم رفتیم بیرون و بقیه هم پشت سرمون ، قیافه بقیه دیدنی بود ، هرکدومشون منتظر بودن منو یه گوشه تنها گیر بیارن و بــــوم ... دخلمو بیارن .

داشتیم می رفتیم خونه آقاجون .

من : میشه بگین میخواین چیکار کنین ؟

پویان : میریم شمال بعد عید بر می گردیم 

من : چی ؟ وای پویان تو رو خدا یعنی چی این کارا ؟ 

پویان : بقیه هم هستن 

من : با بقیه چیکار دارم ؟ طرف حساب من تویی ... چرا باید بریم شمال ؟

پویان : مسافرت

من : این بیشتر شبیه فراره تا مسافرت

پویان : یه چند وقت میریم آبا که از آسیاب افتاد بر می گردیم

دیگه هیچی نگفتم ، می شناختمش ، تصمیم گرفته بود و حتی براش برنامه ریزی هم کرده بود ، دیگه کاری برای اینکه جلوشو بگیرم نمی تونستم انجام بدم .

جلوی در پارک کرد و رفتیم تو ، رادین هم پشت سرمون رسید و یه ساک گرفت طرفم و گفت : لباساته

من : از کجا آوردی ؟

رادین : خونتون ... خاله ساره داد

من : مامان گذاشت بیام ؟

رادین : تضمین کردم مراقبیم و بلایی سرت نمی یاریم

پویان : البته از طرف خودش قول داد ... من هیچ تضمینی نمی کنم 

داشتم می خندیدم و به پویان نگاه می کردم که چشمم خورد به درخت سیب خشک شده ای که پشتش بود یهو خندم قطع شد . دوباره یاد آقاجون افتادم که می شست روی ویلچرش رو ایوون 

آقاجون : اون درخت سیبو وقتی تو به دنیا اومدی کاشتم اقلیما ... هم سن توا ولی با فایده ی بیشتر

هنوزم صدای خنده هاش تو گوشم زنگ میزد ، کجا بود که ببینه زندگی اقلیماش چی شده ؟

آقا جون : اون درخت خشکیده از رفتن عزیز خشک شد با رفتنش همه چیزو برد همه جارو خشک کرد حتی اینو

هنوزم یادمه بعد از این حرف چطوری قلبشو نشون میداد .

آقاجون :میدونی اقلیما دلم هوای اون موقع رو کرده که تنها غمم علفای هرزی بود که نفسم رو می گرفتن از هرجا می کندمشون از یه جای دیگه در می اومدن هیچ سمی کاری نبود ... یادته آخرشم ولشون کردیم به حال خودشون ؟ از سال بعدش دیگه هیچ علف هرزی در نیومد ... اما الان دلم حتی برای همون علفای هرزم تنگ شده ... چیز هایی که دیگه ندارم نفس گیرن اقلیما ... آدمو خفه می کنن

تازه الان می فهمیدم چی میگه ... تازه الان درکش می کردم چون شده بودم مثل خودش ... راست می گفت واقعا چیزایی که دیگه نداشتم نفس گیر بودن ... داشتن خفم می کردن .

یه قطره اشک از چشمم افتاد پایین و بقیه اشکام هم همراهیش کردن . پویان بغلم کرد و گفت : چی شدی ؟

من : هیچی ... میخوام بخوابم 

به هم رفتیم تو و یه راست رفتیم تو اتاق آقاجون . ساکو گذاشت رو تخت و گفت : میرم بیرون ... لباستو عوض کن

سرمو تکون دادم و پویان رفت بیرون . چند دقیقه همونطور زل زدم به ساک رو تخت آخرم از توش یه تاپ و شلوار درآوردم و پوشیدم و آرایشمو پاک کردم و موهامم باز کردم ، چون موهام خودش حالت  می گرفت تافت نزده بود و این کارمو راحت می کرد ، در باز شد و پویان اومد تو ، لباساشو عوض کرده بود و یه گرم کن خاکی با یه بولیز آستین بلند طوسی پوشیده بود . نشست رو تخت و جفت دستاشو تکیه داد پشتش و زل زد به من . از تو آینه داشتم نگاهش می کردم .

آخرین گیره رو هم از موهام باز کردم و برگشتم طرف پویان . دستشو دراز کرد سمت موهام و گفت : این یدونه موند

خودش از رو موهام بازش کرد و دستشو حلقه کرد دور کمرم و منو کشید سمت خودش ، جفت دستامو حلقه کردم دور گردنش و گفتم : این تازه اول بدبختیه

بدون توجه به حرفم گفت : داشتی به درخت سیبه نگاه می کردی میدونی یاد چی افتادم ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : به چی ؟

پویان : یادته اون موقع گیر دادی اون سیب بالاییه رو میخوای منم رفتم بالا نردبون بکنمش آقاجون دید ؟

بعدشم خودش زد زیر خنده ، از خندش خندیدم .

اون موقع که بچه بودیم یه بار داشتم به یه سیب نگاه می کردم ، بدجور چشممو گرفته بود . پویان اومد و گفت میخوایش ؟ منم نامردی نکردم و بالاترینشو نشون دادم و گفتم آره اونو . توقع داشتم مخالفت کنه اما رفت نردبونو آورد و تکیه داد به درخت و رفت بالا ، منم عذاب وجدان گرفتم هرچی گفتم نمیخوام تو گوشش نرفت که نرفت . آخرشم از ترس اینکه نیوفته پایین نردبونو گرفتم . همون موقع آقاجون رسید و به پویان گفت همین الان بیا پایین .بدبخت پویان تازه رسیده بود بالا بدون هیچ حرفی دوباره اومد پایین . پایین اومدنش همانا و کشیدن گوشش به دست آقاجون همانا . آقاجون فکر کرده بود پویان منو مجبور کرده پایین نرده بونو بگیرم . هرچی هم که توضیح دادیم تو گوشش نرفت . چند سال بعدش هم که دانشگاه رفتیم یه روز آقاجون به پویان گفت میدونی چرا گوشتو کشیدم ؟ واسه اینکه اقلیما رو نذاری پایین و خودت بری بالا ، واسه این که پلتو باهاش محکم نکنی واسه بالارفتنت . وگرنه که خودمم دیدم برای سیبی که اقلیما نشون داد رفتی و نردبونو آوردی .

خندشو جمع کرد و زل زد به چشمام ، نگاهش از رو لبام سر خورد و افتاد رو لبام . سوشو تکون داد و گفت : دیگه بخوابیم ... صبح باید راه بی افتیم 

بلند شد و رفت سمت در و گفت : برم نماز بخونم

خندم گرفت ، نه به نماز خوندنش و نه به اینکه منوو بغل می کرد . رفتم و رو تخت دراز کشیدم سریع خوابم برد ، چند دقیقه که گذشت حس کردم تخت سنگین شد ، گوشه چشممو باز کردم اما با دستی که دور کمرم حلقه شد فهمیدم پویانه و دوباره چشمامو بستم .

حس کردم یه چیزی داره رو سرم تکون میخوره ، سریع چشمامو باز کردم .

پویان : پاشو صبحونه بخور میخوایم راه بیوفتیم

با صدایی که به خاطر خواب گرفته بود گفتم : من هنوز خوابم میاد

پویان : پاشو فوقش اینه که تو ماشین دوباره می خوابی

پتو رو کشید کنار و گفت :پاشو برو یه دوش بگیر ... برات لباس بذارم یا خودت میایی بر میداری ؟

من : میام میذارم

بلندم کرد و هلم داد طرف حموم و خودشم رفت . سریع یه دوش گرفتم و برگشتم ، سریع لباسمو پوشیدم و رفتم بیرون ، پویان داشت میز صبحانه رو می چید . رفتم طرفش و گفتم : نه اینطور که معلومه باید بذارم یکی یکی خواستگارا بیان ... دیگه وقت شوهر کردنته

خندید و گفت : بیا صبحونتو بخور بچه

من : کی میریم ؟

پویان : هروقت بقیه بیان 

من : حالا کجا میخوایم بمونیم ؟

پویان : هتل که نمیشه رفت ... احتمالا خونه بگیریم

سرمو تکون دادم و شروع کردیم به خوردن . صدای آیفون که اومد پویان رفت درو باز کرد روباره اومد نشست . چند دقیقه بعد هم بقیه به ترتیب اومدن تو .

رادین : سلام علیکم ... شما هنوز حاضر نیستین ؟

من : باز این اومد ... رادین این چند سال نبودی زندگیم همچین آرامش داشت ... باز پیدات شد بدبختی منم شروع شد

خیلی شاد بود ، بهتره بگم سرخوش بود . تو زندگیش کلی اتفاق افتاده بود اما تا جایی که یادمه همیشه خندیده بود ، تموم اخلاقایی رو که من نداشتم اون یه جا و با هم داشت .

رادین : قدر نمیدونی دیگه

همون موقع هیرسا و مرصاد با هم اومدن تو . همون موقع رادین رفت و دست مرصاد و گرفت و گفت : بابا جان بیا اینجا ناخلفی این مسریه ، فردا پس فردا نمیشه جمعت کرد

بعدم آوردش کنار خودش . هیرسا خندید و گفت : عجب گیری کردیما

لاریسا اومد تو و گفت : حرف حقه دیگه برادر من

هیرسا یه آه نمایشی کشید و گفت : باشه بچه مظلوم گیر آوردین هی متلک بارش می کنین دیگه ... چیکار کنم ؟ زورمم که بهتون نمی رسه

رادین دستاشو گرفت بالا و گفت : خدایا صدها هزار مرتبه شکرت که حداقل بعد 32 سال سن معنی بچه مظلومو فهمیدم

لاریسا رفت طرف هیرسا و گفت : دیگه روتونو زیاد نکنینا !

هیرسا لاریسا رو هل داد و گفت : دور و بر من نپلک که هرچی می کشم از گور تو بلند میشه ... ببین چطور داری از یادگار پدر و مادرم مراقبت می کنی ... ای مــــــــامـــــــــان کجایی که ببینی چه بلاهایی که سر پسرت نیاوردن ؟

مرصاد رفت طرف هیرسا و گفت : دایی جونم من همیشه پیشتم

همون موقع لاریسا سریع گفت : لازم نکرده ... شما برو اونور

هیرسا : بابا چرا اینجوری می کنی ؟ جذام که ندارم

لاریسا : از جوزامیا هم بدتری

هیرسا رفت پیشش مرصاد و گفت : بیخیال این دوتا اورانگوتان دایی جون ... رفتیم مسافرت اونجا با هم می ترکونیم باشه؟

مرصاد : باشه

دستشو گرفت بالا و گفت : بزن قدش

کف دستاشونو کوبیدن بهم .

مرصاد : دایی ؟

هیرسا : جان دایی

مرصاد : اورگانوتان چیه ؟

هیرسا : اورگانوتان نه دایی ... اورانگوتان ... یه موجودیه عین بابات

مرصاد : یعنی بابام از هموناس ؟

هیرسا : شک نکن

مرصاد رفت پیش رادین و گفت : بابا ؟ تو اورانگوتانی ؟

اینو که گفت هممون یهو ترکیدیم از خنده ، هم با مزه گفت اورانگوتان و هم لحن حرف زدنش بانمک بود .

رادین : هیرسا خفت می کنم 

صبحونمو که خوردم رفتمو مانتو و شالمو برداشتم و پوشیدم و راه افتادیم و وسط راه بودیم که پژواک و سویدا هم اومدن .

****

یه جا پارک کرد و پیاده شدیم ، دستامو بردم بالا سرم و کشیدم و راه افتادم طرف دریا . باد که زد شالم افتاد ، تو ماشین می خواستم بخوابم کلیپسمو باز کرده بودم که راحت بخوابم و بعد از اونم موهامو نبسته بودم به خاطر همین بهد که زد شالم از سرم افتاد و موهام هم که صاف شده بود و تکون داد .

همونطور رو به دریا واستاده بودم و زل زده بودم به یه نقطه نا معلوم که یهو حس کردم یه چیزی روی سرم حرکت کرد. سرمو برگردوندم ، پویان شالمو انداخته بود رو سرم .

پویان : اینجا پسر زیاده ... سرت کن

اومد کنارم واستاد ، سرمو برگردوندم که ببینم پسر کجا بود که فقط هیرسا رو دیدم که چند متر اونور تر واستاده ، منظورش به اون بود ؟ هیرسا که منو صدبار بدون روسری و شال دیده . شونمو انداختم بالا و دوباره زل زدم به دریا .

پویان : عمه زنگ زد 

من : چی می گفت ؟

پویان : شانس آوردیم که اومدیم اینجا ... مثل اینکه اونجا اوضاع خط خطیه 

7 ساعت بعد رسیدیم ، از خستگی داشتم می مردم . یه خونه گرفتیم و راه افتادیم سمت آدرس .

لاریسا : خب دوتا اتاقه ... خانوما اینور آقایونا هم بپرین اونور

همونجور که گفت رفتیم سمت اتاقا . لاریسا برگشت و به مرصاد که دنبال هیرسا می رفت تو اتاق گفت : مرصاد بیا اینور مامان

مرصاد : خودت گفتی آقایون اینور

لاریسا : تو هم که بری اونور کی از ما مراقبت کنه

مرصاد با اکراه اومد و گفت : تا کی باید هواتو داشته باشم ... دیگه بزرگ شدی

با این حرفش خندمون گرفت که همون موقع لاریسا دستشو گرفت جلو بینیش و آروم گفت : نخندین ناراحت میشه

با صد جور بدبختی خندمونو خفه کردیم و رفتیم تو اتاق . مرصاد همونجور گوشه دیوار واستاده بود . لاریسا رفت جلوشو نمی دونم چیی بهش گفت که اخماش باز شد و رفت بیرون .

سویدا : خب بذار بره همونجا

لاریسا : اونا بخوابن دیگه بغلشون بمبم بترکونی بیدار نمیشن ... مرصادم عادت داره شبا بره دستشویی ، اونا هم که بیدار نمیشن دوباره مجبوره بیاد اینجا

هممون یه استراحت کوتاه کردیم و رفتیم لب دریا . نشستم رو شنا و پاهامو بغل کردم و چونمو گذاشتم رو زانومو زل زدم به موجایی که تا یه حد جلو می اومدن و بازم می رفتن عقب .

- باز که نشستی یه گوشه

برگشتم ، رادین بود .

من : اینجا گوشس ؟

رادین : حالا هرچی ... ارزش اینکه اینجا بشینی و غمبرک بگیری و نداره 

من : منم اگه جای تو بودم می رفتم تو مود نصیحت ... خب حقم داری ... هرکاری هم که کنی نمی تونی درک کنی چه حالی دارم 

رادین : فکر کردی این زندگی که من الان دارم از اول همینجوری بوده ؟ نه والا ... از تو هم شرایطم بدتر بود ... به خاطر کارای بابام من چوب خوردم ... چرا ؟ چون بابای لاریسا می ترسید منم بشم یکی مثل بابام و عاقبت لاریسا هم بشه عین مامانم ... راست در خونه رو باز کرد و خیلی شیک و مجلسی بهم گفت برو بیرون ... به همین قشنگی ... هر روزم یکی می اومد خواستگاری لاریسا ... هر بارم که یکی می اومد تا دم مرگ می رفتم و بر می گشتم ... اما اینا هیچ کدوم نتونست جلومونو بگیره ...

من : ولی یه نکته کوچیک اما بزرگو فراموش کردی ... اونم اینه که پویان الان عقد کرده ... قانونا زن داره ... اما زنش من نیستم

رادین : تو هم خیلی چیزای دیگه رو فراموش کردی ... اینکه مثلا روز عروسیش به جای اینکه به قول تو با همون زن قانونیش بره تو مجلس با تو رفت ... آره قانونا غزال زنشه ، اما شرعا نیست

من : آنچنان چیزی رو تغییر نمیده

رادین : چرا اتفاقا همه چیو داره تغییر میده ... پویان بعد از این که برگشتیم میخواد کارای طلاقو بکنه ... مثل اینکه یکی از دوستاش وکیله 

من : آره علی

رادین : با اون حرف زده ... برگشتیم میره برای دادخواست ... فکر کنم فقط یه دوماهی طول بکشه

من : همچین میگی دوماه انگار دو ساعته

رادین : چشم رو هم بذاری تمومه ... دیگه غر نزن 

بلند شد و دستمو گرفت و کشید و بلندم کرد . با دستم پشت تونیکمو تکوندم و دستامو کردم تو جیبای کج سوییشرتم .

سوار ماشین شدیم و رفتیم سمت یه رستوران و شام و خوردیم و برگشتیم خونه .

*** 

من : مامان برام سشوار نذاشته

پویان : فکر کنم هیرسا آورده باشه صبر کن برم بپرسم بیام

چند دقیقه بعد اومد و شسوار و داد دستم و گفت : با پژواک و رادین میریم خریدارو بکنیم برای شام ... بقیه هم بیرونن ... میخوای بری الان برو

سرمو تکون دادم و پویان هم رفت . لباسامو آماده کردم و گذاشتم رو تخت و رفتم حموم .

داشتم موهامو خشک می کردم ، هنوزم حوله تنم بود یهو در باز شد و هیرسا اومد تو ، دوباره قاطی کرده بود .

با جیغ گفتم : گمشو برو بیرون

رفت بیرون سریع لباسمو پوشیدم که دوباره اومد تو .

من : اصلا تو چرا سرتو عین چی میندازی پایین میایی تو اتاق دخترا

صداشو برد بالا و گفت : چطور پویان که یه سره میاد این تو ور دل جنابعالی مشکلی نیست ؟

صدامو بردم بالا و گفتم : به تو چه ؟ اصلا دلش میخواد بیاد تو 

هیرسا : منم دلم میخواد بیام تو

من : تو غلط کردی با اون دلت

پشتمو کردم بهش و رفتم تا دوباره موهامو خشک کنم .

هیرسا : اصلا سشوارو بده میخوام برم حموم

از رفتار بچگونش چشام تا آخرین حد باز شد .

من : نمی بینی دارم موهامو خشک می کنم ؟ برو حموم میارم میذارم تو اتاق

ادای منو درآورد و گفت : خجالت نمی کشی سرتو عین چی میندازی پایین میایی تو اتاق پسرا ؟

داد زدم : برو گمشو بیرون

همون موقع در باز شد و همه هراسون اومدن تو . پویانینا هم برگشته بودن . سشوارو از برق کشیدم و دادم دستش و گفتم: خب حالا برو بیرون

پژواک : باز شروع شد ؟

من : به من چه ؟ اومده عین بچه ها میگه ...

همون موقع هیرسا از تو اتاق اومد بیرون وداد زد : آره من بچم ... همه کارامم بچه گانس مشکلی داری ؟

پویان رفت طرف هیرسا و بردش تو اتاق و پژواکم بازوی منو گرفت و کشید و بردم تو اتاق .

پژواک : بس کن دیگه ... خسته نشدین ؟ هر چند وقت یه بار باید یه پاچه همو بگیرین تا خیالتون راحت بشه ؟ عین بچه ها می مونین ... دو دقیقه نمیشه یه جا تنهاتون گذاشت ... اینجا هم دست از سر هم بر نمیدارین ؟

رفتارام دیگه تحت کنترلم نبود ، عصبانی که میشدم کل دنیا هم دست به دست هم میدادن نمی تونستن جلومد بگیرن .

با عصیانیت داد زدم : به من چه که اون روانی عین این دیوونه های زنجیری یهو رم میکنه ؟ به من چه تعادل روانی نداره و یهو جوش میاره ؟ من چیکار به کار اون می تونم داشته باشم آخه ؟

یهو در کوبیده شد به دیوار و هیرسا با یه قیافه عصبانی و رگای بیرون زده اومد و گفت : من روانیم دیگه آره ؟ همین روانی بلایی به سرت بیاره که به غلط کردن بیوفتی

دستشو برد بالا که بزنه تو صورتم .

پویان : هیرسا به قرآن دستت بهش بخوره جنازتم نمی رسه تهران ... کی باشی که بخوای بلایی سرش بیاری ؟

با داد پویان دستشو مشتش کرد .

این کارش دیگه بیش از حد تحملم بود ، رفتم جلوش و سرمو گرفتم بالا و زل زدم تو چشاش و محکم گفتم : من اون قدر نامردي تو زندگیم دیدم که حالا یه مرد می خوام جلوم وایسه و بزنه تو گوشم ... من طلای آب دیده شدم ... مرد باش و بیا بزن !

دستشو انداخت پایین و رفت طرف در و پویان و کنار زد و رفت بیرون ، داشت از در خونه می رفت بیرون که رادینم رفت دنبالش و باهاش رفت .

من : دیوونه روانی ... زنجیری

لاریسا اومد جلو و دستشو گذاشت پشتم و با هم رفتیم تو اتاق .

لاریسا : ولش کن ... قاطی که کنه هرچی بخواد میگه ... بعدشم عین سگ پشیمون میشه میاد منت کشی

من : نه خودشو میخوام و نه منت کشیشو ... بره به درک

لاریسا هم خندید و گفت : دیگه روتو زیاد نکن ... مثلا داداشمه ها !!

مرصاد اومد تو و عصبانی نگام کرد و گفت : دیگه دوست ندارم ... چرا داییمو ناراحت کردی ؟

خم شدم طرفش و گفتم : میدونی من کیم ؟

سرشو تکون داد ولی همچنان داشت با عصبانیت نگام می کرد . رفتاراش به سنش نمی خورد ، خیلی بیشتر حالیش بود .

من : خب من میشم عمت 

مرصاد : من عمه ندارم

من : پس من چیم ؟

مرصاد : تو عمه من نیستی

من : چرا ؟

مرصاد : چون داییمو اذیت کردی

پشتشو کرد بهم و رفت بیرون .

لاریسا : اهمین نده بچس 

من : دیگه اینقدرام لوس نیستم

لاریسا هم خندید و گفت : اینطور که به نظر نمیاد

من : ببین دیگه خودت داری یه کاری می کنی خواهر شوهر بازی دربیارم

لاریسا : من یه اشتباهی کردم معذرت میخوام شما به بزرگی خودت ببخش

بلند شد و گفت : من میرم شام درست کنم

اون که رفت بیرون پویان اومد تو .

پویان : شما دوتا چتونه ؟

من : پویان تو رو خدا بس کن اون به اندازه کافی اعصابمو بهم زده

پویان : فقط عین سگ و گربه بپرین به هم خب ؟ الان فقط همین کمه ... من خیلی حال و حوصله دارم شماها هم بپیچین به هم 

اخم کردم و سرمو چرخوندم طرف دیوار ، دستشو گرفت زیر چونم و سرمو برگردوند سمت خودش .

پویان : نگفتم که سرتو اونوری کنی

****

یه هفته از اولین سالی که درست تو بغل پویان تحویل شد بود گذشت . بهترین عید زندگیم بود ، بالاترین غم زندگیمو یادم آورد . پیش کسی بودم که دوسش داشتم ، بالاترین زجر زندگیمو کشیدم ، چون پیشم بود و نبود ، پیشم بود و مال من نبود . سه هفته رو باهاش گذروندم ، خیلی چیزا برام روشن شد . رفتارای متفاوتیو دیدم ، دردم تازه شد ، حساب کار دستم اومد . تازه مشکلاتم داشتن خودشونو نشون میدادن ، بی کسیم جلو چشمام رژه می رفت . دلم هوای همه چیو کرده بود و هیچی نمی خواستم ، درست مثل این بود که ویار داشته باشی ولی حامله نباشی .

اوضاع تهران قاراش میش بود ، بابام منتظر بود پامو بذارم خونه قصاصم کنه ، قصاص برای گناه نکرده ، قصاص قبل از جنایت ، طبق معمول من مقصر بودم . هــــه به قول بعضیا معلوم نیس چه بلایی سر پسره آوردم که پاک جادو شده ! نمیدونم چرا تو کَتشون نمی رفت که ما همو دوست داریم ، اما با این حال دلم میخواست برگردم . خسته شده بودم ، نه از پویان ، نه از کنارش بودن ، از فرار کردن . میخواستم واستادم جلو همه و با نگاهم بکوبم تو دهن هرکی که گفت به درد هم نمی خورن . برام مهم نبود از ارث محروم میشم ، برام مهم نبود طرد میشم ، برام مهم نبود بَده میشم ، تنها چیزی که مهم بود پویان بود ... زندگیم بود ... زندگیش بود ... زندگیمون بود ، آیندمون بود ... همین و بس .

امشب نوبت من بود که ظرفا رو بشورم ، آخریش رو هم آب کشیدم که یهو یه دست دور کمرم حلقه شد و بعدم صدای پویان در گوشم .

پویان : چیکارا می کنی ؟

من : معلوم نیست ؟

پویان : رو نکرده بودی خوب ظرف میشوریا !

من : که چی ؟ لابد بعدش بشم ظرفشور اختصاصیت ؟

پویان : نه ... که بشی خانوم اختصاصیم

من : کی بر می گردیم ؟

پویان : خسته شدی ؟

من : اینجا دیگه حوصلمو سر برده

پویان : میخوای بریم یه جای دیگه ؟

من : نه میخوام برگردم ... دلم نمیخواد فکر کنن فرار کردیم

پویان : خودتم میدونی که فرار نکردیم 

من : آره ... فقط من میدونم و تو ... چون درست فردای عروسی رفتن به مسافرت به جز کلمه فرار چیز دیگه ای رو تو ذهن بقیه نمیاره

سرشو تکون داد و گفت : فردا بر می گردیم

****

کلیدو انداختم و درو باز کردم و رفتم تو ، مامانو از تو آشپزخونه اومد تو و بابا هم از اتاق .

من : سلام 

بابا : سلام ... خوش اومدین خانوم ... قدم رنجه فرمودین ... خونمون منور شد

میدونستم اگه برگردم باید اینا رو تحمل کنم ، من پیه همه چیو به تنم مالیده بودم ، من تقاص از دست دادن پویانو یه بار دادم ، دیگه بار دومی وجود نداشت ، نمیذاشتم که باشه ، تاوان اتفاقای ناخواسته و غرور شکسته شده و جریحه دار شده بقیه رو من دادم ، تمام مدت من زجر کشیدم و اونا نگاه کردن .

با همون خونسردی حرص درآر گفتم : نمی دونستم دلتون انقدر برام تنگ میشه

ساکمو کشیدم و رفتم طرف پله ها ، که صدای بابا متوقفم کرد : ساکتو گذاشتی بیا کارت دارم

این حرف یعنی بیا که باید حکمت اجرا بشه .

سریع لباسمو عوض کردم و رفتم پایین ، بابا رو کاناپه راحتیای تو هال نشسته بود ، رفتم و رو تک نفره کناریش نشستم و گفتم : کاری داشتی ؟

بابا : خوش گذشت ؟

بدون توجه به نیش کلامش گفتم : جاتون خالی ... عالی بود

بابا : نمیدونستم مسافرت با یه مرد زن دار اونم درست بعد از شب عروسیش و آبرو بری کذایی که راه انداختین تا این حد میتونه برات جذابیت داشته باشه

من : غزال زن پویان نیست 

بابا : خلافشو بهم ثابت کن ... به خاطر تو چه حرفایی که نشنیدم

من : پویان میخواد از غزال جدا شه ... داره کارای طلاقو می کنه

خم شد پایین و ساعدشو تکیه داد به زانوش و گفت : که چی بشه ؟ بعدش بیاد خواستگاری تو ؟ من دختر به یه مردی که زنشو طلاق داده نمیدم ... این طوری بخوای پیش بری کلاهت پس معرکس

من : انقدر زنشو زنشو نکن ... غزال زن پویان نیست ... 

یه لبخند حرص درآر زدم و مثل خودش نشستم و با لحن خودش گفتم : اگه می تونی خلافشو بهم ثابت کن

بابا : اون موقع که یه پسر مجرد بود راضی نشدم ... حالا که دیگه کلا باید فکرشو از سرت بندازی بیرون

من : میدونی چیه ؟ اون موقع که یه پسر مجرد بود نظرتون تو زندگیمون تاثیر خاصی نداشت ... الان که دیگه کلا هیچ افکتی ندارین ... و یه نکته ی ظریف اما مهم دیگه ... من دیگه اون اقلیمای قبل نیستم که منتظر اجازه از جانب دیگرون باشم ... من زخم خوردم ، هرکی نزدیکم بشه رو هم زخمی می کنم ... تا موانع رو محو نکنم هم دست بردار نیستم

زر مفت زدم ، خودمم می دونستم که تا راضی نشه و اجازه نده هیچ غلطی نمی تونم بکنم . مثل آدمایی که فکرمو خوندن لبخند پیروزمندانه ای زد و گفت : راه بازه اگه میتونی یالا

سریع رفتم بالا اما صدای مامان تو راهرو متوقفم کرد .

مامان : آرش قول دادی

بابا : زیرشم نزدم 

مامان : پس این حرفا چی بود ؟

بابا : من گفتم اگه تونستن راضیم کنن ... اما الان که فکرشو می کنم می بینم به همین راحتیا راضی نمیشم ... به نظرت بعد از اتفاقاتی که افتاد میشه بهش اعتماد کرد ؟

مامان : آرش دوباره داری بی منطق میشی

بابا : بی منطقی کجا بود ساره ؟ اگه می تونه اون دختره رو انقدر راحت ول کنه ... راحت تر از اون اقلیما رو هم ول می کنه ... من از این می ترسم ، اگه راحت با هم باشن ، راحتم جدا میشن ... بذار بفهمن با هم بودن انقدر ساده نیست ... آره پویان حیف شد ... پسر خیلی خوبی بود ... ولی کی تضمین می کنه که تو زندگی مرد خوبی هم باشه ؟ مرد باید خودش راست واسته نه اینکه بقیه راست نگهش دارن ... مردی که یه سره اظهار تاسف کنه مرد نیست ، اگرم باشه مال زندگی نیست و اگرم باشه به درد نمی خوره ... پویان هنوز مرد نشده ... منم تا مرد نشه دختر دستش نمیدم 

****

با داد گفتم : مامان اینا پاشونو بذارن تو این خونه پاشونو قلم می کنم ... اصلا اینا از کجا میدونن ؟ لابد تو بهشون گفتی دیگه

مامان : مگه میخوان بیان بکشنت ... میان خواستگاری میگی نه تموم میشه و میره پی کارش

من : حرفمو زدم

مامان : به قرآن یه کلام دیگه حرف بزنی پویان پاشو بذاره تو این خونه قلمشو خورد می کنم ... هنوز آبرو ریزی روز عروسی جمع نشده که یکی دیگه دارین راه میندازین ... هیچی نمیگم احساس همه کاره بودن بهش دست میده ... تو یه کلام دیگه حرف بزن من میدونم و تو

از اتاق رفت بیرون . من دستم به تو برسه سوری خانم زندت نمیذارم . با صدای گوشیم سرمو برگردوندم .

پویان : چی شد ؟

من : راصی نمیشه میگه باید بیان

پویان : اقلیما بیان تو چی جوابشونو میدی ؟

من : تو مگه به من شک داری ؟

پویان : نه 

من : پس دیگه چیزی نمی مونه

پویان : کی میان

من : فردا شب

یه نفس عمیث کشید و خداحافظی کرد و قبل از اینکه من جواب بدم قطع کرد .

****

با تعجب زل زدم به موبایل تو دستم ، بازم بدون حرفی قطع کرد . اصلا امون نمیده آدم جواب بده ، خودش میبره میدوزه به زورم تن آدم می کنه ، حالا خوبه میدونه کار عمه جونشه ، همین مونده بود که انگ عاشق این مرتیکه ندیده شده باشم که اونم به نافم بست ...

با صدای مامان سرمو از رو صفحه گوشیم بلند کردم .

مامان : اقلیما حاضر شدی ؟ الان میان

آروم گفتم : ایشالا تو راه بمیرن که 3 روزه گند زدن به زندگیم

در کمدو باز کردم ، دلم میخواست بدترین لباسامو بپوشم تا دست از سرم بردارن . فکر احمقانه و بچگانه ای بود ، اما من تاییدش کردم ، در کمدو باز کردم و یه شلوار لوله تفنگی سبز کاهویی درآوردم و با یه تونیک بنفش پوشیدم و شال قرمزی رو هم که خطای باریک زرد داشتو سرم کردم و صندلای زردمم پوشیدم ، حداقلش این بود که صندلام و خطای شالم یه رنگ بودن . رفتم و جلو آینه واستادم ، همینم زیادیشون بود ، با دیدن قیافم خندم گرفت ، سوژه دو عالم شده بودم . مخصوصا با اون شال مسخره رو سرم که هیچ اعتقاد خاصی بهش نداشتم .

با صداهایی که از پایین می اومد سرمو برگردوندم سمت در ، چنان بلایی سرتون بیارم . رفتم پایین ، هنوزم دم در بودن . نمیدونم با کدوم اعتماد به نفسی سرمو گرفتم بالا و محکم گفتم : سلام

همه سرا چرخید طرفم ، مامان چشاش داشت از حدقه می افتاد بیرون ، بابا داشت با تعجب نگاهم می کرد اما چشماش می خندید ، با دیدن چشماش شیر شدم و پرو پررو رفتم جلو . سوری داشت با چشمای گرد شده نگام می کرد و شوهرشم عین خودش ولی یکم عادی تر و پسرش ... اسمش چی بود ؟ 

داشتم فکر می کردم که یهو مامانم گفت : دانیال جان بیاتو

آهان دانیال بود ، قیافه اون باز از همه عادی تر بود ، یه نگاهی به من کرد و بعد با خنده سرشو انداخت پایین ، اومد جلو و گل و داد بهم و سلام کرد و دنبال بقیه رفت و رو مبلای سلطنتی و طلایی و سفید نشستن .

منم با همون پرستیژ قبلی رفتم و رو یه تک نشستم . بدون هیچ پروایی زل زدم به پسره ، موهای قهوه ای تیرش خوشرنگ بود ... ولی موهای از رنگ شب تیره تر پویانم یه چیز دیگه بود ، چشمای قهوه ایش برق شطنت داشت و قیافشو با نمک می کرد ... اما برق توی چشمای پویانم که برای همه از روی غرور بود و برای من فقط از روی عشق و محبت جذاب تر بود ، قد بلندی داشت ... اما نه به بلندی پویان ، استیل بدنش خوب بود ... اما نه مثل  پویان ، خوشتیپ بود ... اما نه به اندازه پویان ، درکل جذاب بود ... اما نه در حد پویان .

درکل گزینه خیلی خوبی برای ازدواج بود البته در شرایطی که یکی مثل پویان تو زندگی دختره نباشه ، اگه پویانی نبود بدون شک تو لیستی که فقط با اسم پویان پر شده بود قرارش میدادم و الانم به جای اینکه زل بزنم بهش می پریدم بالا و یدونه از اون لباس خوشگل و ژیگولیامو می پوشیدمو می اومدم تا قشنگ اون وسط بدرخشم در حدی که همونجا همه چیو تموم کنن درست مثل همونی که همه ی کسایی که الان اینجا نشستن ازم توقع دارن ، اما نه تا وقتی که پویان بود . این پسره حتی ارزششو نداشت که پویان به خاطرش باهام قهر کنه .

پویان یه مهره سفید بزرگ بود تو زندگیم که اگه جایی قرار می گرفت تموم سیاهی های زیرش پاک میشد و دیگه چیزی به چشم نمی اومد ، دیگه چیزی آزارم نمیداد ... در واقع اصلا چیزی آزار دهنده نبود که بخواد آزارم بده ، همه چیز پاک میشد ... سفید میشد ... محو میشد ... فقط خودش میموند و اثراتش که چه خوب و چه بد شیرین بودن .

به خودم که اومدم دیدم چند دقیقس همینجوری زل زدم به این بدبخت ، سرشو انداخت پایین ، خاک عالم تو سرت اقلیما اون حیا کرد و تو نکردی ، حالا خوبه کاملا بی قصد و غرز و فقط از روی مقایسه نگاهش کردم . یه نگاهی به بقیه کردم انگار اومدن مهمونی عصر داشتن دوتا دوتا با هم حرف می زدن ، حقم داشتن منم بودم می رفتم خواستگاری پسرم دختره اینجوری می اومد نیتمو عوض می کردم .

از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه ، قبلا با مامان تا کرده بودم که من چایی ببر نیستم ، مهلقا قرار بود چایی رو ببره ، وارد آشپزخونه که شدم مهلقا گفت : بریزم ؟

بدون توجه به سوالش گفتم : ببین مهلقا دلم میخواد یه چایی بهشون بدی که تا نا کجا آبادشون هم بسوزه ... خب ؟

تا یه جاهایی از قضیه من و پویان باخبر بود . خندید و گفت : خدا عاقبتتو با ساره خانوم بخیر کنه

من : آی دست رو دلم نذار که خونه ... جدیدا خیلی سه پیچ شده

دوباره برگشتم تو سالن و نشستم سرجام و چند ثانیه بعد هم مهلقا اومد ، سوری که یا براش اینکه روز خواستگاری عروس ( هــــــــــه عــــروس ) چایی نیاره عادی بود ، یا با دیدن من آرزوی چایی برداشتن از تو سینی دست منو با خودش به گورش برده بود . 

  هرکی یه چایی برداش الا من . با چشمای ریز شده زل زدم به سوری جــــــــون ، الهی که یه قلپ بپره تو گلوتون ، کوفتتون شه . همون موقع نمیدونم چی شد که سوری خانم گل به سرفه افتادن ، با لبخندی حاکی از رضایت سرمو به طرف بقیه چرخوندم .

ای خدا حالا الان میگفتم یه کیسه پر پول بهم بده به جاش قبر میدادیا ... البته در اینجا صدق می کنه که بگم خدا خرو میشناسه و ... ، ببین اینو چه خوب گوش کردی ! ولی قربونت خداییت حقت ... ببین خودتم میدونی کدومو برآورده کنی ... آفرین ، بهت امیدوار شدم .

تو همین فکرا بودم که یهو مامان سرشو آورد بالا و زل زد به من ، چشماشو ریز کرد و مشکوک نگام کرد ، شونمو بی قید انداختم بالا و سرمو برگردوندم و به بابا که داشت با چشمای ریز شده نگام می کرد نگاه کردم . یه دورم واسه اون شونمو انداختم بالا و سرمو انداختم پایین .

همون موقع صدای مرد خونشون بلند شد . 

- خب آقای تهرانی همونطور که به عرضتون رسوندم برای امر خیر اومدیم ، فقط اگه اجازه بدین قبل از شروع مراسم این دوتا با هم حرفاشونو بزنن که اگه مورد قبول هم واقع شدن درباره بقیه چیزا هم صحبت بشه

بابا : خواهش میکنم آقای مشتاق

بعدم برگشت و به من گفت : اقلیما جان بابا با آقا دانیال برین بالا 

بابام چه یهو مهربون شد . با بی میلی از جام بلند شدم و رفتم طرف راه پله ها ، حتی نگاه نکردم که ببینم پشتم داره میاد یا نه . ایــــــش . از صدای پاش فهمیدم داره میاد ، رفتم و نشتم رو مبلای تک نفره که  تو هال کوچیک جلو اتاقم بود ، چند ثانیه بعد اونم اومد و نشست .

یه گاه طولانی بهم انداخت و گفت : حداقل یکم از این بی اشتیاقیت کم کن

من : ببین من ..

دانیال : میدونم اصلا راضی نیستی و یکی دیگه رو دوست داری و اگه الانم من اینجام مامانتینا به زور راضیت کردن

من : محض اطلاعت الانم با رضایت من اینجا نیستی و وجودت فقط به خاطر خودسری اون پایینیاس

دانیال : چقدر رک ... 

چند ثانیه مکث کرد و گفت : فکر کنم از پویان خوشت میاد نه

یهو ابروهام پریدن بالا .

دانیال : تو سعادت آباد یه شرکت مهندسی دارین 

چشمامو ریز کردم که یعنی از کجا میدونی ؟ با اون همه خنگیش منظورمو فهمید .

دانیال : طبقه دوم همون ساختمون شرکت دارم

...

****

مامان : اصلا لباسات هیچی ... تو اون چایی چی ریخته بودی که خودت برنداشتی ؟

من : دیگه داری ترور می کنیا ... چی ریختم مثلا ؟

مامان : اگه چیزی نریختی پس چرا یهو سرفه کرد ؟

من : به من چه رفیقات چلفتین ؟ اگه چیزی ریخته بودم که باید تو همش می ریختم ... من چه میدونستم کدومو میخواد برداره که توش یه چیزی بریزم ... هرچند اگه میدونستم کدومو بر میداره توش زهر می ریختم

مامان : آخه من توی جونورو میشناسم

من : دستت درد نکنه ... خب آخه چرا فقط اون تیتیش بازی درآورد . اصلا من طرف چایی نرفتم . مهلقا من کاری کردم تو آشپزخونه ؟

مهلقا که داشت ظرفا رو جمع می کرد سرشو آورد بالا و گفت : نه

به مامان گفتم : دیدی مامان خانم

بابا : بیخیال حالا ... شبتون بخیر

بابا که رفت به مامان گفتم : آخه این هویج ارزششو داشت که پویان باهام قهر کنه ؟

پشتم و کردم و رفتم بالا . حالا خوبه یارو آدم بود یکی بود چفت غزال چه گلی باید می گرفتم به سرم ؟

در اتاقو که باز کردم دیدم یکی تواِ ، یه جیغ خفه کشیدم و دستمو گذاشتم رو دهنم ، یه نگاه به پایین انداختم و سریع رفتم تو و درو بستم و تکیه دادم به در .

با تعجب گفتم : اینجا چیکار می کنی ؟

پویان با اخمای تو هم گفتم : ناراحتی برم 

من : بس کن دیگه ... 3 روزه با یه من عسلم نمیشه خوردت

رفتم طرفش و دستمو گذاشتم رو شونش و هلش دادم که بشینه رو تخت ، مقاومت نکرد و نشست . تونیک و شالمو درآوردم و انداختم رو تخت ، حالا خوبه از زیرش یه تیشرت سبز تنم بود .

پویان : با این لباسا رفتی ؟

من : ساعت خواب ! با اجازه بزرگترا بعله 

پویان : خب حالا ... چی شد ؟

من : که تو نمیدونی چی شد ؟ به هرچی بگی حاضرم قسم بخورم که از همون اولش تو اتاق بودی تا الان

یهو هل کرد ولی زود خودشو جمع و جور کرد و گفت : 5 دقیقه هم نیست اومدم

پویان : بگو جون اقلیما

پویان : خب حالا

من : دیدی خشن خان ؟

یهو نرم شد و گفت : ولی تیپت خیلی باحال بود ... ما اومدیم خواستگاری لطفا اینطوری نیا پایین 

من : خیلیم دلت بخواد

پویان : من که دلم میخواد ولی یهو دیدی مامانینا دلشون نخواست

من : به نظرت کسی جرأت می کنه مخالفت کنه ؟

پویان : به فرض اینکه مخالفت کنن مگه من مردم ؟ دیگه اصلا اینو اون برام مهم نیستن

****

تازه از دانشگاه برگشته بودم ، با بدبختی کلیدو تو در چرخودم و درو باز کردم . مامان داشت با تلفن حرف میزد .

مامان : نه خواهش می کنم ... قدمتون رو چشم ... پس خبرشو بهتون میدم ... بله ، بله ... ممنون ... خدانگهدارتون

خودمو پرت کردم رو مبل کناریم و مقنعه و مانتومو با بدبختی درآوردم و دراز کشیدم .

من : کی بود ؟

مامان : خانم صدر

همسایه روبه روییمون بود .

من : چی میگفت ؟

مامان : میگم حالا

بعدشم بلند شد و رفت تو آشپزخونه . 

با صدای بلند گفتم : باز چه خوابی برام دیدی ساره خانوم ؟

کلشو از تو آشپزخونه درآورد و بدون اهمیت به جواب سوال من گفت : پاشو برو بالا بخواب ، بدم میاد ولو شی رو مبل

بلند شدم و رفتم بالا و خوابیدم . از خواب که بیدار شدم هوا تاریک شده بود . انقدر که خسته بودم با همون لباس بیرونم خوابیده بودم ، لباسامو عوض کردم و رفتم پایین . پامو که رو پله آخری گذاشتم تلفن زنگ زد و مامانم دوید سمتش و قبل از اینکه برسه گفت : آرش پس بگم بیان ؟

بابا : آره

گنگ نگاهشون کردم و مامان رفت سمت تلفن .

مامان : بله صحبت کردم ... تشریف بیارین ... قدم رنجه می کنین 

قلفنو قطع کرد . با کی داشت اینجوری حرف میزد ؟

من : مامان میگی کی بود یا نه ؟

مامان : خانم صدر دیگه ؟

من : چی شده این خانم صدر ابنفدر عاشق ما شده و روزی دو بار زنگ می زنه ؟

مامان : تو چیکار داری به این چیزا ؟

یهو صدام رفت بالا : یعنی چی که تو چیکار داری ؟ باز چه خوابی برام دیدین ؟ یه کاسه ای زیر نیم کاستونه من شماهارو میشناسم

بابا از تو اتاق اومد و گفت : چته باز صداتو انداختی رو سرت ... دارن میان خواستگاری مشکلی داری ؟

اونقدر بلند داد زدم که فکر کنم حنجرم پاره شد .

من : چـــــــی ؟ یعنی چی که دارن میان خواستگاری ؟ بابا دست از سر زندگی من بردارید ... چی از جونم می خواین ؟ تا حالاشم به زور خفه شدم ... تا کی باید حرف ، حرف شما باشه ... قبلا سالی به 12 ماه یکی نگاهم به من نمی کرد ، حالا چی شده هفته ای یکی میاد خواستگاری ؟ اضافم بگو دیگه چرا داری اینجوری می کنی ؟ تکلیفتون با خودتونم معلوم نیست ؟ میایین می گین با پویان راضی شدین بعد واسم کرور کرور خواستگار ردیف می کنین ؟ اصلا به شما چه که من تا کی میخوام مجرد بمونم ؟ هان ؟ به شما چه ربطی داره ؟

بازم طرف چپ صورتم سوخت . یه پوزخند زدم و گفتم : شرمنده این دفعه دیگه رگمم بزنین خفه نمیشم ... سیلی که دیگه جای خود داره ... به قرآن اگه پاشونو بذارن اینجا باید قید منو بزنین 

عین تمام این چند وقته زر مفت زدم ، میدونستم عروسک دستشونم و برام تصمیم می گیرن ، 22 سال تصمیم گرفتن ، اینم روش .

بابا : الانم قیدتو زدم ... اینا هم میان ... مخالفت بیشتر هم برای خودت بدتره چون من موافق صد در صد ازدواج تو و پسر آقای صدرم

دیگه می شناختمش ، میدونستم اگه حرفی بزنه پاش وامیسته . پشتمو کردم بهش و رفتم بالا و خودمو پرت کردم رو تخت و اونقدر گریه کردم تا خوابم برد .

مامان : اقلیما دانشگات دیر شد

دستشو هل دادم و عقب و گفتم : تو چیکار داری ؟ برو بیرون

مامان : اقلیما چرا داری اینجوری می کنی ؟ اینم عین قبلی میگی نه و تموم

من : من شما رو میشناسم ... دست این بند نشد ، دست یکی دیگه رو بند می کنین ... آخرش قراره چی بشه ؟ میخواین چیکارم کنین ؟ خودم به اندازه کافی مشکل دارم ... شما لطفا دیگه نشین بلای جونم

مامان : اقلیما گفتم پشتتم ، یعنی پشتتم ... همینجا تمومش کن این موضوع رو 

رو تخت نشستم و زل زدم تو چشماش و گفتم : خوبه ... خیلی خوبه ... کی پشتم بودی که اینقدر منت میذاری ؟ هان ؟ اگه پشتمی که چرا هروقت جلومو نگاه می کنم می بینمت ؟ کمه کاراتون ضد و نقیضه ... اصلا درکتون نمی کنم ، هنوز دو ماهم نگذشته اومد و گفت بگو بیاد ... چی شد یهو ؟ 

مامان : من گفتم تو عروسی آبرو ریزی نکنین ... نگفتم ؟

من : مامان تا کی میخواین عذابم بدین ؟ به خدا دیگه نمیکشم ... کم بیارم می زنم یه بلایی سر خودم میارما 

مامان : یه بارم که شده بذار با روش من پیش بریم ... سر غزال هرکاری خواستی کردی چوبشم خوردی ... به بدترین شکل ... اما بازم داری پاتو میذاری رو همون رد پاها ... اقلیما اینجوری به هیچی نمی رسی ... پویان که سهله ... بذار همه چی همونجور که آرش میخواد پیش بره ...

من : که چی بشه ؟ که بشم زن اونی که اون دوست داره

مامان : آرش اونقدرام که تو ازش یه غول درست کردی سخت گیر نیست ... جفتتون دارین با هم لج می کنین ... هرچی باشه و هرکاری هم که باهات کرده باشه بازم پدرته ... صلاحتو میدونه ... دست بد کسی نمیدتت ... اونقدرا هم بی فکر نیست که بعد از یه خواستگاری ساده عین آفاق بساط عقد و عروسی راه بندازه ... میشناستت ... بهتر از خودت ... مطمئن باش اگرم اتفاقی بیوفته فقط یه نامزدی سادس

اومدم حرفی بزنم که با ادامه حرفش خفم کرد .

مامان : اقلیما بذار پیش بره ... به نامزدی نمی رسه ... اگه رسید خودم بهمش می زنم ... قول میدم ... تا حالا شده حرفی بزنم ولی بهش عمل نکنم ؟

نشده بود ، تا حالا نشده بود ولی بعد از اینو کی می تونست تضمین کنه ؟ به جز مامانم به کی می تونستم اعتماد کنم وقتی کسی دیگه برام باقی نمونده بود . بلند شد و رفت سمت در . 

قبل از اینکه بره بیرون گفتم : یادت باشه که اینجا بهم چی گفتی ... قول دادی که پویانو بهم برگردونی

برگشت و گفت : قول ندادم بهت برش گردونم ... قول دادم که موقعیتو جوری درست کنم که برش گردونی ... اینو یادت نره ... برگشتن پویان دست من نیست ... دست تواِ ... گرچه الانم نرفته که بخواد برگرده . اما در هر صورت ... باشه ... من یادم می مونه چه قولی دادم ... تو هم یادت بمونه که بهت چی گفتم ... یادت باشه که اگه بخوای باز کولی بازی دربیاری و واسه خودت راه و روش جدید ابداع کنی ... پشتت که نیستم هیچ ، دیگه اسمتم نمی یارم . از این به بعد سعی کن یکم عاقلانه عمل کنی ... نه احساسی ، الان تو موقعیتی نیستی که بخوای احساسات ضرب دیدتو وارد زندگیت کنی ... اینو همیشه یادت باشه ... دیگه جایی برای اشتباه نداری ... خودت اینجوری انتخاب کردی ... با انتخابای غلطت ... واسه یه بارم که تو زندگیت شده درست تصمیم بگیر ... عاقلانه تصمیم بگیر ... متناسب با سنت تصمیم بگیر ... نه متناسب با احساست ... اقلیما همش 22 سالته ... اما اندازه آدمای 80 ساله اشتباه کردی ، پیاپی و پشت سرهم ... این پله آخره ، نتونی بری بالا باید قید پویانو بزنی ... پس عین یه دختر عاقل 22 ساله بشین و فکر کن به اینکه باید چیکار کنی ... نه اینکه چیکار نکنی ... اینا یاد دادنی نیستن ، غریزی تو وجود هر بنی بشری هست ... پس لطف کن به جای آبروریزی زندگیتو اونجوری که باید پیش بره پیش جلو ببر چون قضیه همون عروسی برای 77 جد و آباد پشت سرمون بسه ... اگه تکرار بشه ... دیگه خودت به تهش فکر کن ... من حرفامو زدم ... شرط و شروطامم گذاشتم ، دیگه انتخاب با خودته

رفت بیرون و درو بست ، راست می گفت ، کارمون اشتباه بود ، یه اشتباه بزرگ ، شاید اون ساعت و اون زمان بهترین کار از نظرمون بود ، ولی نه تنها چیزی رو درست نکرد ، بدتر همه چیز بیشتر بهم ریخت . همون یه ذره اعتماد و احترام هم از بین رفت . راست می گفت ، دیگه جایی برای اشتباه نداشتیم ، همه پل های پشت سرمون خراب شده بود و ما بلاتکلیف همون وسط واستاده بودیم .

هنوزم با قضیه خواستگاری مخالف بودم ، اما ترجیح می دادم به جای یه اشتباه مخرب دیگه ، همه چی رو بسپرم دست مامانم ، اون میدونست چیکار کنه و درضمن کاری هم نمیکرد که زندگیم نابود بشه ، این یه طرف قضیه بود و طرف دیگشم این بود که هم من و هم پویان دیگه نمی کشیدیم یه مشکل دیگه پیش بیاد ، پویانو نمی دونم ولی من به شخصه دیگه نا نداشتم ، زندگیم بهم ریخته بود ، روانم بهم ریخته بود ، دیگه حتی اگه خودمم میخواستم زندگیمو از نو شروع کنم هم نمی تونستم ، رسیده بودم به یه در بسته که شاه کلیدم بهش نمی خورد اما کلیدش دست یکی دیگه بود و منم دو راه داشتم ، یا باید درو می شکستم و یا باید با کلید درو باز می کردم ... اگر درو می شکستم و رد میشدم هرچیزی که زندگیمو هم بهم زده بود دنبالم می اومد ، یه نمونش غزال ... اما اگه در با کلیدش باز میشد ، بعد از عبورم می تونستم دوباره ببندمش ، اینجوری خودم بودم و پویان ... بدون هیچ غم و یا دردسری . شاید به فاز زندگیم نمی خورد ولی برای اولین بار تو عمرم میخواستم بهترین راهو انتخاب کنم نه اولین راهو .

****

صبح با صدای دادی که از پایین می اومد از خواب پریدم ، بدون اینکه به لباس و یا وضعم اهمیت بدم دویدم و رفتم پایین، پویان بود ، داشت با مامانم دعوا می کرد .

پویان : عمه اینا پاشونو بذارن اینجا حسابتون با منه

مامان : پویان بذار اینا بیان مــ...

پویان : هی من میگم نمیخوام اینا بیان باز میگه بذار اینا بیان ... هر دفعه اومدم همه چی رو درست کنم یکی اومد گند زد بهش 

مامان : خودم همه چیو درست می کنم

پویان با داد گفت : نمیخوام چیزیو درست کنی ... تو زندگیمونو خراب نکن درست کردنش بخوره تو سر من

مامان : الان یه نمونه از تلاش های ارزنده تو بگو منم بدونم

پویان : خودم میدونم چیکار کنم ، نیازی نیست شماها برام مهربون بازی دربیارین ... من نمیذارم اینا بیان اینجا

مامان : پویان دارین یه کاری می کنین که همه باهاتون لج کنن ، نمونه هاشونم که خودتون دیدید ... تهش چیه ؟ یه نامزدی ساده که اگه بهم نخورد خودم بهم می زنمش

پویان : از کجا معلوم ؟ اون که مامانم بود اون بلا رو سرم آورد تو که دیگه عممی

همونجور همونجا منتظر بودم که ببینم مامان میخواد چیکار کنه ، یه نگاه به من انداخت و از پله ها رفت بالا . پویان که تازه منو دیده بود یه پوزخند زد و صورتشو اونوری کرد . خیلی بهم برخورد به من چه ربطی داشت ؟ رفتم چلو و چونشو گرفتم که برگردونم اما سرشو کشید و دستم افتاد پایین و پویانم رفت و یکم اونورتر واستاد .

من : به من چه ؟ 

پویان : مگه من حرفی زدم ؟

من : هرچی از دهنت در می اومد می گفتی بهتر از این کارت بود

رفتم جلوش واستادم و گفتم : پویان دلم یه زندگی آروم میخواد ...

پویان : مگه دل من نمیخواد ؟ مگه من دلم نمیخواد به جای اینکه بیام اینجا سر خواستگارای تو بحث راه بندازم کارو یه سره کنم و بریم سر زندگیمون ؟ چرا هیچکی منو نمی فهمه اقلیما ؟ هنوز کارای طلاق اون یکی آماده نشده تو داری می پری

من : پویان بذار بیان ... مامان میدونه داره چیکار می کنه

یه پوزخند دیگه هم زد و با یه لحن نیشدار گفت : مثل اینکه خیلی هم بدت نمیاد یکی دیگه رو هم امتحان کنی ... پیش خودت گفتی اینکه هست بذار اون یکی رو هم یه تستی بزنم

داشت حرف خودمو به خودم پس میداد ، حرفی رو که درباره غزال بهش زدم و داشت به خودم پس میداد . سرمو تکون دادم و با ناباوری فقط یه کلمه و اونم به زور از حلقم دراومد : پــــویان

همون موقع مامان اومد پایین ، نگاهش کردم که ببینم چرا رفت بالا که چشمم به دستش افتاد ، قرآن آقاجون بود . اومد جلو و قرآنو داد دست پویان . کف دستشو گذاشت روش و گفت : به همین قرآنی که هردوتون قبولش دارین قسم که همه چی رو درست می کنم 

این حرفو که زد پویان یکم آروم شد ، قرآنو گذاشت رو میز و رفت نشست رو کاناپه . آنجشو تکیه داد به زانوش و سرشو گرفت بین دستاش . 

سرشو آورد بالا و به مامانم گفت : فقط یه ماه ... حتی یه ساعت هم از یه ماه بیشتر بشه یه بلایی سر پسره می یارم... عمه شنیدی ؟ گفتم یه بلایی سرش میارم

بلند شد و با ضرب درو باز کرد و رفت بیرون . داشتم همونطور به در نگاه می کردم که مامان گفت : دیدی نرفته که بخوای برش گردونی ؟

سرمو برگردوندم طرفش و گفتم : چرا بهش گفتی ؟

مامان : نمی گفتم که بعدا می اومد اینجا داد و هوار راه می انداخت ؟

من : الان خیلی به نظرت آروم برخورد کرد ؟

مامان : آره خیلی ... اون موقع اگه می فهمید کم کمش پسره رو می کشت

من : بهتر

مامان : پویان خیلی می تونه کمک کنه ... انگیزش هم از هممون بیشتره

رفت تو اتاقشون و من هم قرآنو برداشتم و رفتم بالا .

داشتم اتاقو جمع و جور می کردم که گوشیم زنگ خورد ، فکر کردم پویانه سریع پریدم رو گوشی ، اما با دیدن اسمش بادم خالی شد .

من : بله ؟

سویدا : مرض و بله ... پویان چی میگه ؟

من : چی میگه ؟

سویدا : خودتو نزن به کوچه علی چپ ... اومد اینجا با پژواک حرف زد و رفت ... خیلی عصبانی بود

من : همچین میگی انگار من از خدامه اینا بیان

پژواک : گوشی رو بده من سویدا

سویدا : گوشی دستت پژواک کارت داره

پژواک : سلام ... چی شده باز ؟

من : سلام ... مگه نگفته خودش ؟

پژواک : عین آدم حرف نمی زنه که میاد قط خودش حرف می زنه میره 

من : چی می گفت ؟

پژواک : زنگ زدم ببینم چی شده نه اینکه بهت توضیح بدم چی گفته

من : پژواک تو رو خدا ... رفت حالش خیلی بد بود

پژواک : پس چرا بهش زنگ نزدی ؟

من : چون میشناسمش ... چون میدونستم که تو اینجور مواقع باید تنهاش گذاشت

پژواک : اما اینبار فرق داشت ... منتظر بود تو آرومش کنی نه من ... میخواست تو بهش اطمیان بدی که چیزی بینتون خراب نمیشه نه من ... تو باید راضیش می کردی نه مامانت

من : وقتی خودم ناراضیم چیکار باید بکنم ؟

پژواک : همون کاری که پویان با تو کرد ... پویان تو رو تو موقعیتی قرار داد که به از دست دادنش فکر کنی و تو هم همین کارو کردی ... با وجود اینکه دردشو کشیده بودی باز هم همونکارو کردی

من : پژواک چی گفت ؟

پژواک : برو پیشش ببین چی میگه نه اینکه بفهمی چی به من گفت 

بعدشم قطع کرد ، حالم بهم میخورد از این اخلاق بزی . الکی یه دور سرمو بین اتاق چرخوندم و آخرشم تصمیم گرفتم برم. یه مانتوی قرمز و تنگ با شلوار مشکی لوله تفنگی و شال قرمز که خصای افقی مشکی داشت پوشیدم و رفتم بیرون دلم میخواست از همیشه بیشتر تو چشم باشم . یه راست رفتم خونه آقاجون ، مطوئنا اونجا بود ، زنگو زدم و صداش از تو آیفون پخش شد .

پویان : کیه ؟

جواب ندادم و اونم مثل اینکه گوشی رو گذاشت سر جاش و منم اونقدر اون کارو تکرار کردم تا آخر اومد دم در و درو با شدت باز کرد و تا منو دید قیافه عصبانیش آروم شد . خیلی واضح داشت سر تا پامو دید میزد . آخرشم یکم خودشو کشید عقب و گفت : بیا تو

رفتم تو و پویانم درو بست و بدون توجه به من داشت می رفت تو که مچشو گرفتم و محکم کشیدم طرف خودم و گفتم : کجا ؟؟

نمیدونم من خیلی محکم کشیدم یا اون خیلی شل واستاده بود که کشیده شد طرفم و خورد بهم و منم خودم به در . دقیق خوردم به قفل در و در لرزید و کمر منم یه لحظه از درد تیر کشید .

پویان واسه اینکه نیوفته برجستگی رو درو که درست بغل گردن من بود و گرفته یود و اون یکی دستشم که دست من بود . خوب شد اومدم حداقل ثواب شد بپره بغلم . نفساش میخورد به صورتم و نفسای منم مستقیم تو گردنش بود . گرماشو از همون فاصله هم داشتم حس می کردم .

نمیدونم چی شد که یهو پوف کرد تو صورتم و منم از فشار بادی که به صورتم می خورد چشامو بستم . پویان دستشو از تو دستم کشید بیرون و رفت طرف خونه و گفت : اگه اومدی راضیم کنی یا بهتره بگی خرم کنی و بهم یادآوری کنی که جلوت نمی تونم جلو خودمو بگیرم باید بگم کارتو خوب انجام دادی ... آفرین ... بهت تبریک میگم ... یادم اومد ... حالا هم خوش اومدی

تنمو از در جدا کردم و گفتم : الان مثلا داری از اینجا میندازیم بیرون ؟

پویان : شاید

من : حقشو نداری !

سرشو برگردوند و گفت : چرا اونوقت ؟  

من : یادت که نرفته اینجا سه دونگش به اسم منه

پویان : نه یادم نرفته ولی از این به بعد دیگه او سه دنگت حسابی باز نکن ... اون سه دنگ زمانی مال من و تو میشد که با هم ازدواج کرده باشم ... نه من اینور جوب و تو اونورش

من : خوبه ... در نتیجه تو هم اینجا سهمی نداری ... پس ببخشید می تونم بپرسم که شما تو خونه پدربزرگ من چیکار می کنین ؟ ای ناقلا نکنه دختر آوردی که حتی نمیذاری بیام تو ؟

معلوم بود که عصبانی شده ... از هیچی به اندازه اینکه از اینجور شوخیا باهاش کنن ناراحت و البته عصبانی نمیشد .

با عصبانیت اوم طرفم و مچمو گرفت و به زور کشیدم تو خونه و پرتم کرد رو کاناپه سه نفری که دم در بود . همچین با ضرب پرتم کرد که ترسیدم سرم بخوره به یه جا اما قبل از اینکه بیوفتم دستمو انداختم دور گردن پویان و به خاطر همین هم وقتی افتادم رو کاناپه پویانم باهام خم شد . 

چشمام داشتن بدون توجه به موقعیت هرز می رفتن ... یه سره بین لبا و چشماش می چرخیدن . یه فشار به گردنش آوردم که باعث شد سرشو بیاره پایین تر ... سرش تو گردنم زوم شده بود .

با صدای گرفته ای که برام جای تعجب داشت گفت : من خودم نزده می رقصم تو دیگه اذیتم نکن

دستمو آروم از در گردنش باز کردم . توقع داشتم سریع بره عقب ، اما عقب که نرفت سرشو آورد پایین تر و پیشونیمو بوسید و گفت : اقلیما یه دقیقه دیگه اینجا بمونی از این در سالم بیرون رفتنتو تضمین نمی کنم ... برو بیرون تا یه کاری دست خودم و خودت ندادم

****

دوباره رفته بودم تو فاز روانی گری خودم ، نشسته بودم رو تخت و زل زده بودم به در بهارخواب . منتظر بودم عین این فیلما پویان بیاد و بگه من نمیذارم اینا بیان و من چقدر احمقانه فکر می کردم درحالی که حتی جواب تلفنامم نمیداد .

تو حال و هوای خودم بودم و با دادی که مامان زد سه متر پریدم هوا .

مامان : حاضر نیستی هنوز ؟

برگشتم و با صدای گرفته گفتم : زوده هنوز

مامان : کجا زوده ؟ 7:50 . 10 دقیقه دیگه میان 

با تعجب به ساعت نگاه کردم . یعنی دو ساعت بود که داشتم اینجوری به در نگاه می کردم ؟

سرمو تکون داادم و گفتم : باشه الان حاضر میشم 

مامان : لازم نکرده ، اون دفعه هم قرار بود خودت حاضر شی آبرومو بردی 

رفت طرف کمد و یه تونیک قلاب بافی که ترکیبی از رنگای نارنجی و زرد و قرمز بود درآورد و شلوار جفتش رو هم که مشکی بود و بغلاش عین تونیک بودو آورد و گذاشت رو تخت .

رفتم و یه شال مشکی هم برداشتم و انداختم رو لباسا . مامان ابروهاشو انداخت بالا و گفت : چی شده مومن شدی ؟

من : مومن نشدم با اینا راحت نیستم 

بی هوا پرسید : دانشگاهو چیکار کردی ؟

من : میخوام برم مرخصی ترم بگیرم 

مامان : چرا ؟

من : اولا که دیگه مخم نمی کشه ... دوما که دلم نمیخواد کسی از زندگیه نکبتی که الان دارم چیزی بفهمه

مامان : تا تو نگی کسی چیزی نمی فهمه

من : به نظرت الان قیافم به خودی خود وضعم و تعریف نمی کنه ؟

مامان : پویانم از استادیاری استعفا داده

سرمو انداختم پایین و گفتم : بهم نگفت ... خیلی وقته دیگه چیزی بهم نمیگه

یه آه عمیق کشیدم .

مامان : تو پرسیدی که بگه ؟

من : بازم کاسه و کوزه هاتونو بکوبونین تو سر من بدبخت ... این وسط این همه اتفاق افتاد همه رو انداختین گردن من و خودتون خلاص

مامان : مگه تقصیر تو نبود ؟

مرور اتفاقا دیوونم می کرد ، از این قسمتش از هرچیزی بیشتر بدم می اومد . زجرش حتی از از دست دادن پویان هم بیشتر بود .

مامان : مامان داری عصبیم می کنی میشه بری ؟

بدون هیچ حرفی رفت . لباسارو پوشیدم و همین که صدای زنگ اومد رفتم پایین . دقیق سر موقع اومده بودن . دقیق ساعت 8 بود . نه یه دقیقه اینور تر و نه یه دقیقه اونور تر .

دم در کنار مامان واستادم و منتظر شدم . بابا درو باز کرد و اولین نفر یه مرد با موهای جوگندمی که قیافه مهربونی داشت اومد تو و پشت سرشم خانم صدر اومد و منو بغل کرد و و بعدشم یه دختر بچه 16-17 ساله و در آخرم پسرشون اومد و دسته گلو داد به من .

- سلام

من : سلام ، خوش اومدید ، بفرمایید

هرکاری کردم یه لبخند خشک و خالی بزنم نشد که نشد . وارد پذیرایی که شدم همه نشسته بودن و فقط یه مبل تک نفره کنار همون پسره خالی مونده بود .

در کل پسره رو ده بار بیشتر ندیده بودم و اونم خیلی کوتاه بود و معمولا هر دفعه هم که همو دیده بودیم هم من عجله داشتم و هم اون و مکالممون تو یه سلام و خدافظ و به سلامت خلاصه میشد . هر دفعه هم که دیده بودمش کت و شلوار پوشیده بود و به قول معروف خط اتوی شلوارش یه هندونه که نه بار یه میدون میوه رو قاچ می کرد . تقریبا هیچی ازش نمی دونستم ، یعنی به جز فامیلیش هیچی ازش نمی دونستم حتی اسمشو . یه کلمه سه حرفی ... صـــــــــدر ، که حالا همین کلمه سه حرفی شده بود سوهان روحم . 

برخلاف دانیال حتی سرمو برنگردوندم که حتی قیافشو آنالیز کنم . با صدای بابا به خودم اومد و سرمو که تا اون موقع عین خانومای محترم پایین انداخته بودم و بالا بردم و منتظر به بابا نگاه کردم .

بابا : اقلیما جان برید بالا با هم صحبتاتونو بکنید

پسره از من زودتر بلند شد و منم بلند شدم و رفتیم بالا . وقتی که نشستیم تازه قیافشو دیدم . موهای مشکی و حالت دار و تقریبا لخت و چشمای قهوه ای ، نسبت به پویان خیلی لاغر بود اما یه استیل خاص داشت و قد تقریبا بلند .

- خب چی بگیم ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : نمیدونم 

- خب بذار من بگم ... اسمم سامیاره ... 27 سالمه ، البته هنوز نرفتم تو 27 سال ، دانشجو سال آخر پزشکی ام . دارم تخصص مغز و اعصابمو می گیرم ... تو دو تا بیمارستان کار می کنم ، وضع مالیم خوبه . بـــعد ، همون یه خواهرو دارم ، سامیه 

زل زد تو چشام و گفت : خیلیم دوست دارم

ابروهامو انداختم بالا ، خدا آخر و عاقبت مارو به خیر بگذرونه ، فکر کنم دنیا یه وری شده که هرکی به ما می رسه عاشق منه .

سامیار : خب حالا تو بگو

من : وقتی اومدی اینجا و به قول خودت دوست داری یعنی همه چی و درباره زندگیم میدونی

سامیار : خب آره ... میدونی تو شاید رو هم رفته منو 7-8 بار هم منو ندیدی اما من تقریبا هرروز تو رو دیدم یا بهتره بگم دیدت زدم

زیادی یا بهتره بگم اصلا ازش خوشم نمی اومد . از اون پررو های درجه یک بود ک تحت هیچ شرایطی نمیشه تحملش کرد .

انقدر حرف زد و حرف زد و حرف زد یا بهتره بگم زر زد که آخرش مخم با اینکه اصلا به حرفاش گوش نمی دادم داشت می ترکید . گوشه لبمو به حالت چندش دادم بالا و گفتم : دیگه بریم پایین ... زشته یه ساعته این بالاییم

روم نشد بگم زشته یه ساعته داری فک می زنی و مخمو می خوری و می رینی تو روانم .

سامیار : باشه عزیزم بریم ... فقط جوابت چی ؟

من : توقع نداری که همینجا فدایَت شَوَم ؟ هان ؟ 

از رفتار تندم خندید . به قرآن این بشر دیووونه بود . پشتمو بهش کردم و رفتم پایین و اونم دنبالم . هنوز آخرین پله رو رد نکرده بودم که مامانش گفت : چی شد عزیزم ؟

ای من دلم میخواد یه بگم نه ببینم بازم اینجور بهم میگی عزیزم یا نه . اومدم حرف بزنم که دیدم دهن سامیار داره باز میشه . پوف کردم و دهنمو بستم ، اما قبل از اینکه سامیار چیزی بگه مامانم گفت : خانم صدر به این زودی که نمیشه جواب داد ... بهتره فکرشونو بکنن اول بچه ها

خانم صدر : والا پسر من که فکراشو کرده

مامان : پس حتما لازم شد که اقلیما جان بیشتر فکر کنه

یه بار مامانم یه چیزی تو عمرش گفته باشه که به کارم بیاد مطمئنا همین بوده .

آقای صدر : حتما همین طوره ... بحث یه عمر زندگیه ، اینجور هول هولکی که نمیشه تصمیم گرفت دربارش

الکی الکی یه ساعت دیگه هم حرف مفت زدن و رفتن . 

همین که در بسته شد شالمو برداشتم و نفسمو پوف کردم و زیر لب گفتم : گور بابای همتون ... برید به درک که زندگیمو کردین آتاری دستتون

با عصبانیت رفتم بالا و پشت در واستادم ، به امید اینکه پویان تو اتاق باشه درو آروم باز کردم و رفتم تو ... نبود . حتی هیچ اثری هم ازش نبود . فی سبیل الله حتی پرده یه میل هم تکونخورده بود که بگم اومده و بعدش رفته . یه چیزی اندازه فندق تو گلوم لونه کرد ، داشت خفم می کرد . ترس برم داشت ، ترس از فراموش شدن ... طرد شدن ... پس زده شدن به دست پویان داشت دست و پامو می لرزوند . می ترسیدم شوخی ، شوخی ترکم کنه . ازش بعید بود . خودمم می دونستم ، اما نمی تونستم جلوی این حس لعنتی رو بگیرم . 

نفسم بالا نمی اومد ، ترسم داشت به طرز وحشتناکی خفم می کرد ، کبود شدنمو می فهمیدم ، تغییر رنگ بدنمو درک می کردم ، تغییر دمای بدنم رو حس می کردم ، می خواستم نفس بکشم اما نمیشد ، داشتم تلاش می کردم اما بدتر داشتم خفه می شدم و چیزی هم نبود که جلوی خفه شدنمو بگیره ، اون جا و تو اون موقعیت حتی اگه خفه می شدم هم کسی نمی فهمید .

با ضربه محکمی که خورد پشتم نفس گیر کردم اومد بالا . رنگم برگشت به حالت عادی ، دمای بدنم به حالت عادی برگشت و کبودی هم محو شد . داشتم با دست و دلبازی و بالاترین سرعت اکسیژن موجود توی اتاقو وارد ریه هام می کردم که یهو یه ضربه ی دیگه به پشتم خورد و پشت بندشم صدای پویان .

پویان : خوبی ؟

عین ندید بدیدا فقط داشتم بهش نگاه می کردم ، خیالم از اینکه هست راحت شد ، اینکه نرفته و نمیره بهم اطمینان داد .

پویان : چی شده ؟

فقط سرمو به معنای هیچی تکون دادم .

پویان دستمو گرفت و کشوند و رو صندلی نشوندم .

پویان : چی شد ؟

من : چی قرار بود بشه ؟

پویان : تموم شد ؟

من : نه مامان گفت بعدا جواب میده

یه نفس عمیق کشید و گفت : صبح میام دنبالت با هم بریم دانشگاه

من : میخوام مرخصی بگیرم ... حالم اصلا خوب نیس ... دیگه کشش هیچی رو ندارم

پویان : همون یه جا بود راحت و بدون سرخر می دیدمت ... اونم پر ؟

من : پویان لطفا چرت و پرت نگو ... خودم به اندازه کافی خستم و حالمم گرفته هست ... تو دیگه بدترش نکن ، الان همه امید من به تو بود که حداقل تو یه دونه دردمو می فهمی ... تو هم کانالتو عوض کردی ؟

پویان : نمی تونم ببینم با یکی دیگه ای ... حتی صوری

من : در حد صوری هم نیست مطمئن باش ... هرجا رفتم با هم می ریم ... کسی هم جرات نداره چیزی بهمون بگه

پویان : اینا همش حرفه ... چون نه من جرات دارم و نه تو ... من اگه داشتم پای غزال تو زندگیم وا نمیشد و تو اگه داشتی پای سامیار

زل زد و تو چشام و گفت جرات نداری به خاطر من کاری کنی . من بدبخت که از همه چیم به خاطر تو زدم نامرد ، من که به خاطر تو قید دار و ندارمو زدم ، هــــه همین یه اخلاقو نداشت که اونم اضافه شد ، حداقل هرچی رو که قبول نداشت به حرف من اطمینان داشت که اونم پر شد .

من : بهم اعماد نداری ؟

پویان : به خودم ندارم میخوای به تو داشته باشم ؟

ترک خوردم ... شکستم ... خورد شدم ، حقم این نبود ، حقم این نبود که به خاطر یه آدم مسخره اعتماد پویان بهم از بین بره ... حق نداشت اعتمادشو بهم از دست بده .

من : برو بیرون

پویان : ببخشید ... منظوری نداشتم

من : برو بیرون ... تا وقتی بهم اعتماد نداری حق نداری پاتو اینجا بذاری

پویان : به چی باید اعتماد داشته باشم ؟ به تویی که داری نامزد می کنی ؟ یا به عمم که داره بساط نامزدیتو درست می کنه؟ 

من : من به چی اعتماد کردم ؟ تو هم به همونا اعتماد کن ؟ من باید به کی اعتماد می کردم ؟ به تویی که زن داری و روز عروسی به جای اینکه با زنت بری با من رفتی یا به عمه ای که برات با جون و دل زن گرفته بود ؟ و شایدم به دایی که تو تمام این 6 سال یه بارم صدای طرفداریشو نشنیدم ؟ شایدم گزینه های بهتر خونواده خودم بودن ... مادری که واسه عروسی تو تو تیپ و قیافش سنگ تموم گذاشت و پدری که روز عزام به خوشبختیم رضایت داد ؟ هان ؟ به کدوم ؟ باید به تویی که به زن خودت وفادار نیستی اعتماد کنم ؟ 

یه پوزخند زدم و گفتم : درد منو نگاه کن و بعدش برای من از دردات نوحه سرایی کن ... تو مشکلت سر نامزدیه که قراره یه ماهه بهم بخوره و من مشکلم با اسمیه که با یه روان نویس کلفت مشکی تو شناسنامت نوشتن ... اینا اصلا با هم قابل مقایسن ؟

و جواب پویان از همه بدتر بود ، از همه درآور تر بود ، از همه کشنده تر بود ... زجرآور تر بود .

پشتشو کرد بهم و رفت سمت در ، دستشو گذاشت رو دستگیره و کشیدش پایین ، درو باز کرد و رفت . رفت و ولم کرد به حال خودم ، کاری که تو تموم این 6 سال نکرده بود ، کاری هیچوقت ازش توقع نداشتم بکنه رو الان کرد ، ولم کرد و ندید که با این کارش چه بلایی سرم آورد ، اگه همونجا یکی خفم می کرد دردش کمتر بود .

صبح که از خواب پاشدم ساعت 10 بود . بلند شدم و صبحانه خوردم و یه دوش گرفتم و رفتم پایین ، ماشینو از در بردم بیرون و پیاده شدم تا درو ببندم ، چند روز بود که در گیر پیدا کرده بود و با ریموت بسته نمیشد ، باید می رفتی و دکمه پشتی رو می زدی تا بسته بشه . پیاده شدم و دکمه رو زدم و دوباره رفتم که سوار شم ، اما همون موقع در خونه ی آقای صدر باز شد و سامیار اومد بیرون . منو که دید اومد طرفم .

سامیار : سلام ... خوبی ؟

من : ممنون 

سامیار : کجا میری ؟ 

من : باید جواب پس بدم ؟

خندید و گفت : نه ... ببخشید زیادی فوضولم

آروم گفتم : یکم از زیادی هم بیشتره

بازم خندید و گفت : راست میگی درواقع خیلی فوضولم ... اما فقط در مورد مائل مربوط به تو

یه لبخند مصنوعی زدم و گفتم : ببخشید ... دیرم شده ، باید برم

سامیار : خواهش ... خدافظ

رفتم دانشگاه . یه راست رفتم مدیریت و در زدم و بعد از بفرمایید شاهد رفتم تو .

داشت با تلفن حرف میزد ، منو که دید سرشو تکون داد و حرفشو خلاصه کرد و خیلی سریع قطع کرد .

شاهد : سلام دخترم چیزی شده ؟

من : سلام ... نه چیز خاصی که نیست ...

شاهد : اتفاقا باهات کار داشتم ، بشین یکم با هم حرف بزنیم

خودش از پشت میزش بلند شد و اومد و رو یه مبل چرم نشست و مبل جلوییشو نشون داد و گفت : بشین ... راحت باش

رفتم و نشستم و خودش شروع کرد به حرف زدن .

شاهد : بابا خوبه ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : ممنون سلا می رسونن

شاهد : من و بابات دوستای قدیمی هستیم ... با سجاد هم همینطور

لابد اینم از قضیه من و پویان با خبر بود و میخواست برام بره بالا منبر .

شاهد : خب حالا چی شده گذرت خورده به اتاق من ؟

بی مقدمه ، رک و پوست کنده گفتم : مرخصی میخوام 

شاهد : چقدر ؟

من : فعلا یه ترم

شاهد : فعلا ؟ چی شده ؟ از تو بعیده که مرخصی بخوای ... اونم یه ترم 

من : یه مشکل شخصیه 

شاهد : شخصی یا خانوادگی ؟

دیگه مطمئن شدم که از قضیه خبر داره .

من : مگه یه موضوع نمی تونه هم شخصی باشه و هم خانوادگی ؟

تکیه داد به پشتیش و گفت : خب چرا ... میشه ... میدونی چیه ؟ جدیدا سه تا از بهترینای مرکزم دارن خراب می کنن ... هیرسا راد ، اقلیما تهرانی و پویان حسینی ... این سه نفر رو دست نداشتن ، اما حالا بیا و نگاهشون کن ... یکیشون یه هفته نمیاد دانشگاه ، اون یکی مرخصی میخواد ، اون یکی هم میاد و از استاد یاری استعفا میده . به نظرت این سه تا می تونن به هم مرتبط باشن ؟

قیافش با اون موهای جو گندمی و چشمای قهوه ای تیز و برنده بیش از حد جدی می اومد . زل زدم تو چشماش و با همون لحن محکم همیشگیم گفتم : نظر خاصی ندارم

شاهد : پس فکر کن و الان نظرتو بهم بگو 

من : کارای خیلی مهم تری دارم

شاهد : می خواستم شما سه تا رو بورس کنم ، نمره های سَت تستتون عالی بود ( یه آزمون برای تموم کالج ها و دانشکده های بین المللی آمریکا که فقط تاپ هارو قبول می کنن ) می خواستم اسماتونو رد کنم که برین آمریکا که سه تاتون اینجوری گل کاشتین ، چتون شده شماها ؟ من نمیدونم چی شده و سعی می کنم تا جایی هم که امکانش باشه دخالت نکنم اما فقط اینو می دونم هرچیزی که شده و هر اتفاقی که افتاده ، بین شما سه تاس و ناشی از یه اتفاق مشترکه ، کاری به سر و صدایی که چند ماه پیش تو دانشگاه راه انداختین و به ضرب زور و تهدید خوابوندمش هم ندارم با اینکه می دونم جرقش از همونجا بوده ... ولی فقط حواستونو به یه چیزی جمع کنین ، فرصتاتونو دارین یکی یکی از دست میدین ، اولیش هم همون کالج بین المللی برای بعدی ها حواستونو جمع کنین ... الان هم اگه بعد از این مرخصی می افتی رو غلطک قبل که مشکلی ندارم ، مرخصی رو برات تا فردا جورش می کنم و بعد از این ترم هم می تونی دوباره با بچه های خودتون ادامه بدی نه با سری جدیدا

اومدم تشکر کنم که صدای تقه ای که به در خورد خفم کرد . و بعد از بفرمایید شاهد در باز شد و پویان اومد تو .

پویان : ســ

حرف تو دهنش ماسید و زل زد به من .

شاهد : چی میخواستی بگی پویان جان ؟

پویان یه نگاه به من انداخت و دوباره به شاهد ، لبشو با زبونش خیس کرد و گفت : راستش اومدم که استعفامو پس بگیرم 

هــه فکر کرده بود من مثلا مرخصی نمی گیرم . یه پوزخند صدا دار بهش زدم و رومو برگردوندم سمت شاهد . بلند شدم و گفتم : با اجازه ... شرایطی که گذاشتین قبول ... فقط امیدوارم شرایط منم قبول باشه 

شاهد : قول نمیدم اما پیگیرش میشم

من : همونم خوبه ... خداحافظ

خیلی شیک و مجلسی و رسمی از کنار پویان رد شدم و رفتم بیرون . نزدیک ماشین که رسیدم پویان صدام کرد و خودشو رسوند بهم . 

بین نفس زدناش گفت : ببین ... به خاطر ... دیشب معذرت ... میخوام ... دست ... خودم نبود ...

یه نفس عمیق کشید و یکم سکوت کرد تا ریتم نفساش به حالت عادی برگرده .

پویان : فکر اینکه ازت جدا شم خفم می کنه ... می دونم صوریه ... می دونم الکیه ... می دونم هرچی که بشه فقط یه ماهه ... می دونم هرکاری هم که بکنی بدتر از کار من نیست ... اما دست خودم نیست ... به خدا دست خودم نیست ... تو ببخش

نمی خواستم کشش بدم ، توضیح هم نمیداد مسئله از نظر من تموم شده بود و رفتار محتاطم هم توی مدیریت اصلی هم صرفا فقط به خاطر گندی بود که چند ماه پیش زده بودم و به خاطرش باید محتاط عمل می کردم و این محتاط عمل کردنا از طرف من اوکی بود و این دفعه پویان بود که داشت نا پرهیزی می کرد .

من : برگه استعفاتو لغو کردی ؟

پویان : نه دیگه دلیلی نبود 

ابروهامو انداختم بالا و خودش گفت : فکر کردم الکی گفتی میخوای مرخصی بگیری ، منم اومدم کنسلش کنم ... وقتی مرخصی گرفتی  کلاس برداشتن و نداشتنم فرقی نداره 

****

مامان با چنان سرعتی جواب منفی مثبت نمامو به عرض خـــانــــوم صدر رسوند که خودمم تعجب کرده و با چنان سرعتی بساط نامزدی رو آماده کردن که شاخ درآوردم . آخر هفته نامزدیم بود و من به یه مرده متحرک بیشتر شباهت داشتم تا یه عروس . از خوش خدمتی های سامیار بدم می اومد و در عین حال هم دلم بهش می سوخت ... دلم بهش می سوخت که به قول خودش عاشق یکی مثل من شده بود .

یکی یه تقه به در زد و اومد تو ، سامیار بود .

سامیار : خانوم خوشگله لباساتو آوردن

لباس نامزدی که با تموم وجودم ازش متنفر بودم ، یه پیراهن بلند صورتی خیلی کمرنگ ساتن که رو سینش سنگ دوزی شده بود .

بسته لباسو گرفت طرفم و گفت : برو بپوشش ببینم 

من : حوصله ندارم بعدا

سامیار : اِ بعدا چیه باید برم بیمارستان ... بپوش ببینم 

من : ادبیاتتو پاس کردی تو ؟ فکر نکنم 

سامیار هم خندید و گفت : ادبیاتمو چرا ... اما ادبیات اقلیماییمو نه !!!

من : خوش خنده امروز اصلا حوصله ندارم پـ..

اومدم بگم پویان از اونور قاطی کزده و تو هم از اینور چت می زنی که دهنمو بستم .

سامیار : پـ چی ؟

من : پس فردا امتحان سَت داشتم که رفتم انصراف دادم ... اعصابم همینجوریش خورده ... تو دیگه روش رژه نظامی نرو

یه چیزی بود از دروغو زر مفت و هرچیزی تو این مایه ها بالاتر ... جدیدا عین نقل و نبات دروغ می گفتم و اونقدر هم طبیعی می گفتم که خنودمم باورم میشد . 

سامیار : بیخیال بابا ... بعدا با هم میریم آمریکا تو هرچقدر دلت خواست امتحان بده و درس بخون 

آره فقط همینم مونده با تو یکی برم آمریکا ... بدبخت یه ماه دیگه می فهمی چه کلاه گشادی چپوندن رو سرت .

من : ببین سامی امروز اصلا روز ... خوبی برای این لوس بازیا نیست ...

قیافش یه شکلی شده بود . شده بود عین آدمایی که یه سکته ناقصو رد می کنن .

من : چرا این مدلی شدی ؟

سرشو خاروند و گفت : آخه میدونی ؟ تا حالا کسی بهم نگفته بود سامی ... جالب بود ... خوشم اومد ... حالا بیا این لباسو بپوش 

وای خدایا منو نجات بده .

من : دو ساعت داشتم یاسین می خوندم ؟

سامیار : دیگه خرم شدم ؟ دستت درد نکنه

خودم خجالت کشیدم ، خیلی بد داشتم باهاش تا می کردم ، اما خب از یه نظر حقم داشتم ، رو بهش میدادم پررو میشد و از یه طرفم بعدا که خواستم نامزدی رو بهم بزنم اگه یه موقع خدای نکرده به خاطر من میزد و خل میشد عذاب وجدان می گرفتم . در نتیجه همین رویه بهترین گزینه بود .

من : ببخشید ... خب امروز حوصله ندارم ... گیر نده یه چیزی میگم بعدا پشیمون میشم ... تو هم بهت بر میخوره

سامیار : چه زن خشنی دارم من

وای خدا این یا از عشق من اینطوری چل میزد یا از اول چل آفریدیش و بعدا انداختیش تو دامن من ، ای بدم می اومد از این مردای کت و شلواری و رسمی ، خدا همونو پرت کرد جلوم ، مدتش مهم نبود ، مهم این بود که من باید این غیر قابل تحمل رو تحمل می کردم .

من : میشه بری ؟

سامیار : چرا با من اینجوری می کنی اقلیما ؟ اون پسرعمته خالته کیته ؟ تا اونجایی که به عینه دیدم رفتارت با اون خیلی بهتره تا منی که تقریبا شوهرتم

راست می گفت حواسم نبود که به قول خودش خیلی چیزا رو دیده ، فعلا نیاز داشتم بهش ، اما بدبختی این بود که از این اخلاقای زنونه هم هیچی بارم نبود . 

من : الان منظورت از این حرف چی بود ؟

سامیار : منظوری نداشتم فقط خواستم یادآوری کنم سهمم یکم بیشتر از این اخم و تَخماس

من : باید به اطلاع برسونم که من همیشه هم انقدر بداخلاق نیستم

سامیار : خدا کنه ... چون در اون صورت باید بگم خدا آخر و عاقبتمو به خیر بگذرونه

لباسو گذاشت رو تخت و گفت : آخرشم که نپوشیدی ببینم ... منم دیرم شده باید برم ... کاری نداری ؟

سرمو تکون دادم . اومد جلو و گونمو بوسید و رفت .

از کارش لرزیدم ... گر گرفتم ... اما نه از روی شرم و حیا و علاقه ... فقط و فقط از روی عصبانیت و احساس خیانتی که بهم دست داده بود . عصبانیت به خاطر اینکه مثل آدمای پپه کاری از دستم بر نمی اومد و احساس خیانت هم به خاطر پویان ... غزال رسما زنش بود اما حاضر بودم به تموم مقدسات قسم بخورم که حتی بهش نگاه هم نکرده و من ...

سرمو تکون دادم و رفتم سراغ جعبه لباس ، از تو جعبه درش آوردم ، بلندیش یکم کمتر بود از اون پیراهنی که پویان گرفته بود ، قشنگ بود اما به دلم نمی شست . هیچ اشتیاقی برای پوشیدن دوبارش هم تو وجودم پیدا نمی کردم .

دوباره گذاشتمش تو جعبش و درش رو هم بستم و گذاشتمش گوشه کمد و رفتم پایین . آخرین پله رو که رد کردم مامان از تو اتاقشون اومد بیرون و مچمو گرفت و برد تو اتاقشون .

من : آی چیکار می کنی ؟ مامان ... به قرآن این دسته ها کنده چوب خشک شده نیست

وسط اتاق واستاد و با خشونت دستمو ول کرد که باعث شد چند سانتی تو جام تکون بخورم .

مامان : باز چیکار کردی ؟

من : چیو چیکار کردم ؟ به ساز خودتونم می رقصم باید جواب پس بدم ؟

مامان : من موندم تو چرا اینجوری ای

من : چه جوری ام ؟

مامان : سیاست زنونه که صفر ... فقط بلدی عین ماده ببر زخمی پنجول بکشی ... نه ، آخه می دونی چیه ؟ اندازه ماده ببر هم سیاست نداری اون حداقل بلده چه طوری از محیطی که اختیارشو داره حفاظت کنه ... تو اونم بلد نیستی 

من : من اصلا الان درکت نمی کنم ... چه سازی زدین که باهاش نرقصیدم ؟ هان ؟

مامان : تو منو آخر دیوونه می کنی ... دارم میگم این یه ماهو با این بدبخت راه بیا بذار آرشم باهات کنار بیاد ... می زنی می کوبی و هرچی تا حالا رشته کرده بودم و پنبه می کنی

من : الان میشه بفرمایید من چیکار کردم ؟

مامان : این بدبخت چرا اینجوری از خونه رفت ؟

من : آها خب دردتو بگو ... دلت برای داماد بعد از اینت سوخته ؟

مامان : تو چرا اینجوری می کنی ؟

من : چجوری می کنم ؟ اون از پویان که هی قهر می کنه و محل سگم بهم نمیذاره و فرداش به غلط کردن می افته ، اون از این پسره سامیار که عین بختک نمی دونم از کجا یهو افتاد رو زندگیم و اینم از تو که رفتی تو مد بالا منبری ... اه بابا به پیر به پیمغبر من نمی کشم با همتون یه جا کنار بیام ... چوب خطم پره دیگه انقدر بهم گیر نده ... همین که تا الان تحملش کردم و بلا ملایی سرش نیاوردم خیلی خانومی کردم ، برو خدا رو شکر کن 

مامان : بچه جون هرچی لج کنی بدتره ، جون هرکی که دوسش داری این یه ماهو تحمل کن ...

من : چیه می ترسی بره پیش بابا شکایتمو بکنه ؟ نترس به قیافش که نمیاد ننر باشه

مامان : من چی میگم تو چی میگی ... اصلا به من چه ؟ برو هر غلطی دلت میخواد بکن ... فقط بعدش حق نداری بیایی بگی یه کاری برام بکنا ... از الان بهت گفته باشم

با غیظ رفتم بالا ، یا من بی اعصاب شده بودم و یا بقیه رو روان . انقدر فشار روم بود که ترجیح دادم بخوابم . 

هنوز از خواب سیر نشده بودم که با حس اینکه بالشم داره می لرزه پا شدم . دستمو بردم زیر بالش و گوشیمو درآوردم و بدون اینکه حتی به شماره نگاه کنم جواب دادم ، اما خب واقعیتش این بود که حتی اگه می خواستم شماره رو هم نگاه کنم چشام باز نمیشد .

من : بله ؟

سامیار : اوه اوه صدارو 

حال و حوصلشو نداشتم اما بازم طبق معمول حق با مامان بود ، به قیافش نمی خورد ولی خیلی تجربه داشت و کمتر اتفاق می افتاد که اشتباه بگه ، حداقل تو مسائلی که پای بابا در میون بود که همیشه حق با مامانم بود .

من : خواب بودم ... خوبی ؟

سامیار : مرسی ... خواب بودی یا هنوزم هستی ؟

من : یه چیزی تو حد وسط ... نه خیلی اینوری و نه خیلی اونوری 

سامیار : کدوم وری ؟

من : دیگه اونقدرا هم بیدار نیستم که جوابتو بدم

سامیار خندید و گفت : اینو نگو ... بگو اونقدرا هم خواب نیستم که سرکارم بذاری

نیشخند زدم و گفتم : همون بود ولی به یه زبون دیگه ... کجایی ؟

سامیار : بیمارستان ... 2-3 ساعت دیگه کارم تمومه ... بعدش بیام پیشت ؟

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم : بیا ... کاری نداری ؟

سامیار : خوابی هنوزا

من : به بدترین شکل ممکن

سامیار : برو تنبل خانوم ... فقط گفته باشما این چیزا فقط تو دوران مجردی اتفاق می افته ... چون بعدا اجازه این خوابای بی موقع رو صادر کردن تو مرامم نیستا

و خودش خندید ... یه زهر خند زدم و گفتم : تا اون موقع خدا بزرگه

شاید مردی و منو هم راحت کردی .

خندید و گفت : خدافظ

من : خدافظ

قطع که کردم زیر لب گفتم : یعنی میشه من از دست تو خلاص شم ؟

خب واقعیتش دلم بهش می سوخت ... به معنای واقعی کلمه داشتم ازش سوء استفاده می کردم ، پسر خوبی بود ... یعنی تا حالا هرچیزی که ازش دیده بودم هم همینو ثابت می کرد . یه پسر اتو کشیده که به قول خودش عاشق و شیدای من بود و من ... داشتم فقط ازش به عنوان یه وسیله استفاده می کردم ... خب تقصیر من هم نبود ، من نخواستم که وارد زندگیم کنمش ... خودش پا پیش گذاشت ، خودش پیشنهاد داد ، خودش خواست که بشه مهره بازیم ... مهره بازی که حتی خودمم انتخابش نکردم ... درست عین تموم زندگیم ... تموم چیزایی که من انتخابشون نکردم و اونایی رو هم که انتخاب می کردم ازم دورشون می کردم ... اینم عین همه ، چه فرقی می کرد ؟ منم عین همه ... چه فرقی می کردم ؟ بالاخره که باید یه جوری عین بقیه زندگیمو سرو سامون میدادم ... حالا با روشای متفاوت ... با روشای غیر عادی و یا حتی غیر انسانی ... چه اهمیتی داشت ؟ مهم زندگیم بود ... که داشت نابود میشد ... که به واسطه دور و بریام و بی عرضگی خودم داشت از هم می پاشید .

گوشی رو گذاشتم رو عسلی و دوباره خوابیدم ، دیگه دانشگاه هم تعطیل کرده بودم و به معنای واقعی کلمه علاف بودم و مفیدترین کارم هم خوابیدن بود .

مامان : پاشو اقلیما ... سامیار اومده 

چشمامو باز کردم و نشستم تو جام ، چشمامو چند بار باز و بسته کردم و گفتم : هان ؟

مامان : کوفت و هان ... تو آخر منو سکته میدی ... پاشو ... بلند شو سامیار اومد 

اینم که سر هرچی سکته می کرد .

من : مثل اینکه خیلی هم از این وصلت میمون ناراضی هم نیستی ... واقعا هم که میمونه

مامان : باز شروع شد ... پاشو دیگه اَه

بلند شدم و رفتم تو سرویس و از همونجا گفتم : حالا دو دقیقه اینور اونور ... همچین چیز خاصی هم نیست 

مامان هم هیچی نگفت و از اتاق رفت بیرون . صورتمو شستم و برگشتم تو و لباسمو عوض کردم . داشتم جلو آینه روسری قهوه ایمو درست می کردم که یکی تقی به در کوبید و اومد تو . سرمو برگردوندم سمت در که دیدم سامیار با یه سینی اومد تو . برای اولین بار کت تنش نبود ، یه پیراهن سرمه ای پوشیده بود که آستیناشو تا روی ساعدش بالا زده بود با یه شلوار پارچه ای مشکی .

سامیار : شنیدم از وقتی که من رفتم خوابیدی ... فشار دوری خیلی بوده

خندیدم و گفتم : بیشتر از اونی که فکرشو بکنی 

سامیار : بیا اینو بخور بریم ... هنوز ساعتا رو هم نخریدیم 

آبمیوه رو گرفت طرفم و بشقاب کیکو هم گذاشت رو تخت . لیوانو ازش گرفتم و گفتم : اونو نمیخوام 

آبمیوه رو سر کشیدم و رفتیم پایین ، سامیار رفت و بشقابو گذاشت رو اپن و اومد .

جلوی یه رستوران شیک و بزرگ نگهداشت و پیاده شدیم ، رفتیم طرف یه میز و نشستیم ، سامیار بلند شد که بره دستشو بشوره گوشیمو درآوردم و زنگ زدم خونه ، زنگ زدم که مامان با پویان حرف بزنه ، ظهر که خوابیدم و قبلشم دعوا کردیم نشد حرف بزنیم .

با دومین بوق تلفنو برداشتن : بله ؟

من : مهلقا تویی ؟

مهلقا : صدات نمیاد

صدای بحث می اومد .

- گفتی نامزدی و به اسمه اینکه فقط یه ماهه خرم کردین ... این محرمیت دیگه از کجا افتاد وسط زندگی ما هان ؟

مامان : انقدر داد و بی داد نکن ... هی هیچی نمیگم ... شورشو درآوردین شما دوتا 

پویان : چی چیو داد و بیداد نکن ... ساکت شم که گند بزنین به زندگیم ؟ تا همینجاشم خیلی از خود گذشتگی کردم و هیچی نگفتم و شماها هم با زندگیم هرکاری که دلتون خواست کردین ... به اسم نامزدی ساده دارین زندگیمو خراب می کنین ... یا خودتون این نامزدی مسخره رو بهم می زنین و یا خودم ... بهتره به عرض شریفتون هم برسونم که آبرو هم برام مهم نیست ... پس فکر کنم شما که براتون آبرو مهمه بهتر باشه خودتون بهمش بزنین تا من ؟ هان ؟ نظرتون چیه ؟

مهلقا : الو اقلیما تویی ؟ صدا نمیاد ... الو 

من : اه ساکت شو 

مامان : فکر کنم اقلیما هنوزم از تو طلبکاره هان ؟ آخه تو عقد کردی ... نه ؟ 

پویان : مگه خودم خواستم ؟ من که دارم کارای طلاقو می کنم ... دیگه دردتون چیه شما ؟

مامان : دردم اینه که تو طاقت نداری ... اینه که تو نمی تونی صبر کنی ... جفتتون نمی تونین ... من تا کی باید با شما دوتا جنگ روان داشته باشم آخه ... بابا شما زندگیتونو بسپرین دست من ... من که با ازدواج شما دوتا راضی ام ... چرا دیگه دارین شر به پا می کنین ؟

و دیگه هیچ جوابی نیومد ... هیچی . مهلقا هم خفه خون گرفته بود و من هنوزم منتظر بودم که پویان حرف بزنه ... که صداشو بشنوم ... نامرد تو این دو هفته حتی بهم زنگ هم نزد ، حتی وقتایی هم که بهش زنگ میزدم ریجکت هم نمی کرد که دلم خوش باشه حداقل دیده ... انقدر زنگ میخورد تا خودش قطع بشه .

آروم و با صدایی که به زور از ته حلقم دراومد گفتم : رفت ؟

مهلقا : آره

قطع کردم و گوشیو گذاشتم تو کیفم ، چند دقیقه بعد هم سامیار اومد و بعدشم گارسون اومد و سفارشارو گرفت .

غذا رو که آوردن سامیار گفت : یه چیزی بگم ؟

سرمو گرفتم بالا و نگاش کردم ، خدایی خیلی بچه خوبی بود ... همینجوری پیش می رفت پشیمون میشدم .

سرمو تکون دادم و گفتم : چی ؟ بگو

سامیار : ببین میگم ما که آخر هفته نامزدیمونه ... اینجوری هم که راحت نیستیم ... چیزی نمیگی اما از کارات معلومه ... کلا تو خونواده راحتین اما از رفتارت معلومه که باهام معذبی

یه نفس عمیق کشید ، انگار می ترسید حرف بزنه ، لیوان نوشابمو برداشتم و نزدیک لبم بردم . ایم اگه میخواست ایجوری پیش بره خونشو حلال می کردم ، آدم خوبم بد دردیه ها ... اونم از نوع مذکرش . یه قلپ از نوشابمو خوردم .

سامیار : میگم که بیا بهم محرم بشیم 

نوشابه پرید گلوم و شروع کردم به سرفه کردن ، نوشابه پایین نمی رفت ، داشتم عین آسمیا سرفه می کردم ، گوله شده بود تو گلوم ، نه اینوری تکون می خورد و نه اونوری ، خودم با مشت شروع کردم به کوبیدن به بالای سینم و سامیارم هل شد و بــــــالــــــــاخره آقا یه تکونی به خودش داد تا بیاد و من بدبختو از مرگ حتمی نجات بده ، هل شدنشو نمی دیدم فکر می کردم همش نقشس و منتظره خفه شم و بمیرم .

محکم شروع کرد به کوبیدن . انقدر محکم داشت می کوبید که دل و جیگرم از حلقم می اومد بیرون ، نه به اون موقع که از تو جاش تکون نمی خورد نه به الان که نمیشد جلوشو گرفت . دیدم دست بردار نیست تنمو کشیدم عقب و گفتم : از اون نمردم الان از این ضربات جانانه تو جان می دهم ... دل و رودم پرید بیرون ... ول کن دیگه

سامیار : خب ترسیدم 

من : که چی بمیرم ؟ نترس من از این شانسا ندارم

سامیار : ببخشید من نمیدونستم ناراحت میشی ... اما خب بالاخره که چی ؟ اگه محرم بشیم جفتمون راحت تریم 

خفگیم باعث شده بود که قضیه محرمیت و این زر و ورا یادم بره . نا خودآگاه قیافم مچاله شد ... اما چیکار می تونستم بکنم ؟ به معنای واقعی کلمه تو این یه مورد دستم بسته بود ، اگه می گفتم نه که خیط بود ... حالا خودش که هیچ بابام و ننه باباش نمی گفتن تو که رضایت دادی به نامزدی و ازدواج دیگه این عشوه شتریات چیه ؟ حالا باز میگیم بابای منم هیچ ننه بابای اونو نمی تونستم کاری کنم .

سرمو تکون دادم و گفتم : باشه

نشست سر جاش و با نیش شل شدش گفت : خب پس با مامان حرف می زنم که کارای عقد رو هم برای همون روز نامزدیمون بذاره

چشمام از تو کاسش افتاد پایین . با تعجب و یه تن صدای بالا گفتم : عقد ؟

سامیار : آره دیگه

من : ببینم سامی من اصلا نمی تونم فعلا ...

سامیار : باشه اشکال نداره ... ما که قرار نیست کاری کنیم 

ای تف بر اون ذاتت ... بابا من به چه زبونی بگم که نمی خوام اسم تو بره تو شناسنامم ؟

من : سامیار ... آخه بحث سر این چیزا نیست که 

سامیار : باشه بابا نمیخواد توضیح بدی ... از همون آمادگی ازدواج و یه زندگی مشترک ندارم همیشگی دختراس ... باشه ، فعلا فقط به مامان میگم کارای صیغه رو بکنه اگرم نمیخوای یا بازم آمادگیشو نداری هم که کلا بیخیال

دیگه هیچی نگفت و شروع کرد به خوردن غذاش . 

داشتیم از رستوران می رفتیم بیرون که ، رفتم طرفش ، بالاخره باید یه جوری این بشرو خر می کردم وگرنه یه ماه و رسما بدبخت بودم . اگه می رفت چوقولیمو می کرد که حسابم با کرام الکاتبین بود ، با اینکه بهش نمیومد ولی بازم کار از محکم کاری عیب نمی کرد .

دستشو گرفتم و گفتم : سامــــیار ؟؟؟

کلشو چرخوند طرفم و چشاشو گشاد کرد ، خب بدبخت حقم داشت این مدتو فقط بهش توپیده بودم . حال خودم از همه بدتر بود ، دلم میخواست یه ماشین بیاد لهم کنه ، احساس خیانت کردنو با تک تک اعضای بدنم حس می کردم .

من : میگم بیا صیغه رو خودمون بریم یه جا برامون بخونن ... تو مراسم نباشه

نمی خواستم هرکی که پاشو تو اون مهمونی نامزدی مسخره میذاره بفهمه که ما به هم محرمیم ، اگه میشد که حتی نمیذاشتم پویان هم بفهمه ... بقیه که دیگه جای خود داشتن .

ابروشو داد بالا و گفت : چرا ؟

من : نامزدی فقط مال عشق و حاله نه این سوسول بازیای محرمیت ... نمیخوام نصف تایم بره واسه اون

سرشو تکون داد و گفت : راس میگی ... بذار بریم حالا یه کاریش می کنیم

 خدایا نگو که حرفمو باور کرده ، البته باید جملمو تصحیح کنم ، زرمو باور کرده .

سوار ماشین که شدیم سرشو برگردوند طرف من و گفت : بریم خونه ما ؟

من : خستم 

سامیار : مگه میخوای بری اونجا چیکار کنی ؟ میریم اونجا به مامانم میگم زنگ بزنه مامانتینا هم بیان ... دو هفتس نامزد کردیم یه بارم خونه ما نیومدی 

راست می گفت دیگه خیلی داشتم لوس بازی در می آوردم . چه دل پری هم داشت بدبخت .

من : باشه ... اما زود برمیگردما ، گفته باشم !

سامیار یه نگاه بهم کرد و دوباره سرشو برگردوند جلو و گفت : حالا بذار بریم بعد برگرد 

جلوی خونشون که نگهداشت گفتم : ســــــــــــامی

خندید و گفت : نمیشه همیشه منو خر کنی ؟

ابرومو انداختم بالا ، خدایی اصلا منظورشو نفهمیدم .

سامیار : آخه وقتی میخوای آدمو خر کنی خیلی مهربون میشی ... خیلی هم خوشگل میگی ســــــــــــامی 

چشم غره رفتم بهش که اونم به جای اینکه نیششو جمع کنه بدتر باز کرد .

دیدم نه بابا ایشون پررو تر از این حرفاس گفتم : من با این لباسا بیام ؟

یه نگاه به لباسم کرد و گفت : مگه چشه ؟ خیلی هم خوبه 

من : من با این لباسا نمیام

سامیار : بابا مگه میخوای بری مهمونی پلوخوری ؟ ناسلامتی عروسشونی ... تازه لباستم که بد نیست ... به فرضم که بد باشه ... علف باید به دهن بزی شیرین بیاد که اومده دیگه بقیه مهم نیستن 

من : دستت درد نکنه دیگه علفم شدم ؟

نفسشو پوف کرد و گفت : چرا اینجوری می کنی تو ؟ اگه به تو گفتم علف که به خودم گفتم بز ... فکر کنم علف شرف داشته باشه به بز

خداوکیلی خیلی رو روان بودم خودمم می دونستم ، اما واقعا هیچ کاری نمی تونستم بکنم . هروقت که بلاتکلیف میشدم این شکلی میشد اخلاقم و الانم به خاطر عکس العملای پویان از همیشه آتیشی تر بودم .

سرمو انداختم پایین و با یه لحن خر کننده گفتم : اصلا حیف من که میخواستم آبروت نره

پیاده شدیم ، بازومو گرفت و رفتیم سمت خونه که سامیار گفت : تا باشه از این آبرو بری ها ... خدا قسمت همه کنه

خندم گرفت ، این بشر زیادی شیش میزد . رفتیم تو اولین نفر سامیه اومد تو و با ذوق درو باز کرد و با خوشحالی گفت : سلام زن داداش

ای من از این کلمه بــــدم می اومد .

یه لبخند زورکی بهش زدم و رفتم جلو و باهاش دست دادم و گفتم : خوبی سامیه جان ؟ بهم بگو اقلیما ... اینطوری هم تو راحت تری و هم من

سامیه : باشه اقلیما جون

سامیار اومد و دستشو گذاشت پشتم و با هم رفتیم تو . مامان و بابای سامیار هم اومدن جلو و سلام و علیک کردیم .

خانم صدر : اقلیما جان با سامیار برین بالا اتاقش ... برو تو هم لباستو عوض کن

من : خوبه ممنون

خانم صدر : برو من که میدونم چقدر الان دلت میخواد اتاق شوهرتو ببینی

من به گور نداشته خودم و هفت جد و آباد پشتم خندیدم که خواستم برم اتاق این بوزینه رو ببینم ... چه ژستم می گیره ، اتاق شـــوهرت ... عــــقق .

با سامیار رفتیم بالا و منم مانتو و روسریمو درآودم و رفتم و جلوی آینه واستادم و موهامو باز کردم و دوباره بستم . حالا خوبه عین آدم لباس پوشیده بودم ، یه تی شرت قهوه ای پوشیده بودم که روش طرحای عروسکی خطی کرم ، رنگ شلوارم داشت . 

برگشتم که دیدم سامیار خوابیده رو تخت و دستشو زده زیر سرشو خم شده روش و داره منو نگاه می کنه ، لباساش عوض شده بود . این کی خودشو دچار این تحولات عظیم کرد ؟

بلند شد و با هم رفتیم پایین ، داشتیم می رفتیم سمت مبلا که بابای سامیار هم باهامون اومد .

سامیار دستشو انداخت دور شونمو گفت : بابا زنمو دیدی چه خوشگله ؟

باباش خندید و گفت : مگه کسی غیر این حرفی زد ؟

سرمو انداختم پایین ، اما نه از خجالت ... نه از شرم ... فقط و فقط از روی عذاب وجدان ، عذاب وجدان کاری که میخواستم بکنم و یا بهتره بگم داشتم می کردم . اینا واسه بازی دادن بیش از حد خوب بودن ... اما بازم به من هیچ ربطی نداشت . سامیار که به قول خودش رفت و آمدامو با پسر عمم دیده بود ، دیگه چرا پا پیش گذاشته بود ؟ دیگه پا پیش گذاشتنش چی بود ؟ خواستگاری کردنش چه معنی داشت ؟ محبت کردنش چه صیغه ای بود این وسط ؟

رفتیم و نشستیم . همین که نشستیم مامان سامیار صداش کرد که سامیارم بلند شد و رفت . بابای سامیار اومد و کنار من نشست و شروع کرد به حرف زدن .

- میدونی سامیار تو زندگیم خیلی برام عزیزه ، هم برای من و هم برای سیما ... تا قبل از به دنیا اومدن سامیار ما سخت دنبال کارای طلاق بودیم ، یه ازدواج کاملا سنتی ، یا بهتره بگم فراسنتی داشتیم که نه من رضایت داشتم و نه سیما ... فقط و فقط به ضرب تهدیدای پدرامون راضی شده بودیم ... گفتیم می سازیم و ساختیم ، اما نشد ... واقعا نشد ، اختلافامون بیش از حد بود ... الانمونو نگاه نکن ، اون موقع یه زندگی غیر قابل تحمل داشتیم . کارای طلاقمون افتاده بود رو غلطک که حال سیما بد شد و بردمش بیمارستان و فهمیدم بارداره ... اون لحظه با تموم وجودم حس کردم که عاشق سیمام ... نمی فهمی چی میگم چون مرد نیستی ... یه مرد حتی اگه بفهمه بچش تو وجود منفورترین موجود زمین هم باشه ، به اون زن عشق میده ... با تموم وجودش ... بهونشم بچشه ، چی از این بالاتر ؟ سیما خیلی خوب بود و تنها مشکلات ما هم سر اختلافامون بود و اینکه طرف مقابلمون انخاب خودمون نبود ... اما بعد سامیار زندگیمون عوض شد ... افتاد رو روال یه زندگی با سرتاسر عشق 

سرشو برگردوند طرفم و گفت : من پسرمو میشناسم ... عاشقته ، حاضرم به تموم مقدسات قسم بخورم که فقط تو تو زندگیش بودی و هستی و خواهی بود ... نگاهاشو می فهمم ، بالاخره از خون خودمه ... تربیت شده دست خودمه ... می فهممش ... و الان ، اینجا ... مهم ترین و با ارزش ترین چیزی رو که تو تموم زندگیم داشتمو دارم میدم دست تو ... پس ببین چقدر برام ارزش داری

دستشو حلقه کرد دور سرشونم و گفت : دوست داره ... تو هم دوسش داشته باش ، این بی محلیات حقش نیست ... سامیار تو زندگیش حتی اگه یه چیزیو با تموم وجودش هم بخواد بازم دم نمی زنه ، بکشیش هم دربارش نه تنها حرف که نمی زنه، حتی به زبون هم نمیارتش ... ببین تو زندگیش چقدر جایگاه بالایی داری که خودش اومد و ازمون خواست که تو رو براش خواستگاری کنیم ... من تو تموم این 27 سال سامیارو ان قدر خوشحال ندیده بودم که از روزی که جواب دادی تا الان دیدمش ... اون روزی که سیما زنگ زد خونتون تا جوابتو بگیره ، هم من خونه بودم و هم سامیار ، اگه بگم عین بچه های 10 ساله نشسته بود جلو سیما و ناخنشو می جویید دروغ نگفتم ... میدونم هنوز بهش عادت نکردی ، اما سعی کن بهش عادت کنی ... برای هرکی تکیه گاه خوبی نباشه برای تو بهترینه ... مطمئن باش

به معنای واقعی کلمه خجالت کشیدم . سرمو انداختم پایین ، سکوت کرده بودم اما باید حرف می زدم ، اما نمی دونستم که باید چی بگم ... به فرضم که حرف می زدم ، چی میخواستم بگم ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : اینطور نیست ... منـ ..

آقای صدر : می فهممت 

و با اومدن سامیار حرفشو نصفه گذاشت و بلند شد و رفت تو اتاق و سامیار اومد و نشست جاش .

سامیار : به مامانتینا زنگ زدم الان میان

من : مرسی

سامیار : آدم اینجوری از شوهرش تشکر نمیکنه ها !

با تموم وجودم با دستای مشت شدم کوبیدم به بازوش و با حرص گفتم : یه کاری نکن قبل از نامزدی مفقودالاثرت کنم !!

سامیار هم خندید و گفت : تو چرا اینقدر خطری دختر ؟

همون موقع سامیه از پله ها اومد پایین و اومد و کنار ما نشست .

سامیه : نامزدی و کجا می گیرین بالاخره ؟ اینجا یا اونجا ؟

سامیار : اقلیما اونجا راحت تره 

سامیه : من چند تا از دوستامو دعوت کنم ؟

سامیار هم خندید و گفت : من باید با زنم مشورت کنم ، نمیشه که همینجوری چند تا نخاله بیارم وسط مهمونی

سامیه دلخور نگاهش کرد . زدم به پاش و گفتم : اذیتش نکن

بعدشم به سامیه گفتم : دعوت کن عزیزم

سامیه هم بلند شد و به سامیار گفت : اصلا برو بمیر

سامیار خندید و سامیه رفت تو آشپزخونه . برگشتم طرفش و گفتم : ناراحت شد 

سامیار : یه ربع دیگه یادش میره

من : چی چیو یادش میره ؟ پاشو ... زود میری منت کشی از دلش درمیاری

سرشو آورد جلو و گفت : من به جز تو منت هیچ احدیو نمی کشم

سرمو بردم عقب و گفتم : می کشی ... خوبشم می کشی

بلند شدم و گفتم : می فرستمش بیرون ... منت کشی کردی و از دلش درآوردی که هیچ ، وگرنه که من می دونم و تو

رفتم تو آشپزخونه ، سامیه نشسته بود پشت میز و داشت در قندونو می چرخوند و یه دستشم زده بود زیر لپش . رفتم پشتش و خم شدم کنارش و گفتم : سامیار کارت داره

آروم گفت : بره به جهنم

سرمو بردم عقب و گفتم : می خواست منت کشی کنه ، حالا خود دانی

پوزخند زد و گفت : هـــه سامیار و منت کشی ؟ عمرا !

من : حرف منو قبول نداری ؟

سامیه : چرا دارم

من : پس پاشو برو 

بلند شد و رفت بیرون . رفتم جلو خانم صدر و تکیه دادم به کابینت و گفتم : خب خانم ..

همین اومدم بگم صدر ، یه نگاه عصبانی بهم انداخت که خفه شدم .

خانم صدر : من عروس نگرفتم که بهم بگه خانم صدرا منم عین مامانت ... مامانتو به فامیلیش صدا می کنی ؟ به منم بگو مامان نخواستی هم بگو سیما

 سرمو انداختم پایین و گفتم : ببخشید ... مامان سیما

جون کندم تا بگم ... یه دور رفت و برگشت سکته رو زدم .

خندید و گفت : عین سامیاری بلدی چطور آدمو خر کنی ... در و تخته خوب با هم جور شدن ... سامیارم همینجوری خر می کنی نه ؟

یه حس خیلی غریب بهم میگه اینا خانوادتا کم دارن ، کاریشم نمیشه کرد . اون یکی میاد و میگه محلش بده ، این یکی میاد و میگه خرش می کنی ، اون دختره هم که کلا اوته ... سامیارم که دیگه هیچی نگم بهتره .

اومدم بگم کمک کنم که صدای آیفون اومد و پشت سرشم سامیه اومد تو و به من گفت : مامانتینا اومدن

رفتم بیرون و کنار سامیار واستادم . دستشو انداخت دور کمرم ، دلم می خواست اون لحظه بمیرم فقط دستاشو برداره ، تمام روشای رو روانم بودنو دونه دونه داشت استفاده می کرد .

همه اومدن تو و نشستن ، سامیار نشست کنارم و در گوشم گفت : پاشو بریم بالا

من : زشته سامیار ... جلو اینا بلند شیم بریم که چی ؟

سامیار : که چی نداره که ... ما که بلند شیم اینا خودش تا تهشو می فهمن

سریع جبهه گرفتم و گفتم : تهش چیه که بخوان برن ؟؟

سامیار : بابا من یه چرتی گفتم ... تو ...

سیما : سامیار جان مامان ... پاشین با اقلیما جان برین بالا

ای بر اون ذاتت لعنت ، تف ، بمیری منم راحت کنی ...

سامیار دستمو گرفت و با هم رفتیم بالا . داشتم اتاقشو دید می زدم و سامیارم عین رادیو درباره دانشگاه و بیمارستان و مطبی که بعد از درسش می خواد بزنه حرف می زد و منم مصرانه گوش نمیدادم .

چند دقیقه که گذشت یکی در زد و اومد تو . سامیه بود ، اومد تو و ظرف میوه رو گذاشت رو میز و گفت : مامان داد بیارم بالا

من : دستت درد نکنه

داشت می رفت بیرون که گفتم : تو هم بیا پیش ما

خندید و گفت : واقعا بیام ؟

از خدا خواسته واسه این که از شر این موجود منفور راحت بشم با شوق و ذوق گفتم : بیا

سامیه : برم پایین شربت هم بیارم میام

پاشو که از در گذاشت بیرون سامیار گفت : چی چیو بیا ؟

من : بابا اون پایین بمونه چیکار کنه ؟ کی هم سنشه که بمونه ... موضوع حرفای اونا به این بدبخت چع ربطی داره ؟

سامیار : خب بیاد این بالا چیکار کنه ؟ مگه ما هم سنشیم یا مثلا موضوع بحث ما خیلی به دردش می خوره ؟

من : مگه ما چی داشتیم می گفتیم که به دردش نخوره ؟ دیگه هرچی باشه که از اون پایین بهتره

سامیار : آره والا به لطف شما بیشتر شبیه راهبه و پاپ شدیم تا نامزد

رفت و نشست رو صندلی پشت کامپیوترش و دستشو زد زیر سرش و منتظر و بدون حرف به در نگاه کرد .

رفتم طرفش و گفتم : ســــامیــــار ؟؟

اون یکی دستشو تکون داد و گفت : باشه خر شدم

خاک تو سرت اقلیما که اینم شناختت ، خر کردنم بلد نیستی . خب به من چه من کلا فقط میدونم با پویان چطور باید رفتار کنم .

رفتم جلوتر و گفتم : سامیار من نمیخوام سر اومدن من رابطتون خراب بشه

یعنی بهانه مسخره تر از این نبود که من بگم ، یعنی برم یرمو بکنم تو گل تا خفه شم بمیرم بهتره .

سرشو با یه حالت مسخره تکون داد و گفت : باشه عزیزم خوب شد گفتی ... وگرنه رابطه سرتاسر خواهر و برادرانه ما دوتا بهم می خورد ... ممنون گلم که این همه به فکرمی 

دوباره سرشو برگردوند طرف در و گفت : همچین میگه انگار ما دوتا الان برای هم جونمونم می دیم می ترسه باعث از هم پاشیدگی خانواده بشه ... مــســــخـــــره

مرتیکه بدترکیب روشو واسه من اونوری می کنه .

****

گوشیمو برداشتم و گفتم : بـــــــــــــله ؟

سامیار : هنوز خوابی ؟ الان دیر میشه ... پاشو اومدم 

من : بابا من واسه چی باید 8 برم آرایشگاه وقتی تازه مراسم 7 شب شروع میشه ؟ 

سامیار : پاشو غر نزن ... باید بعدشم بریم آتلیه

من : مگه چقدر طول می کشه ؟ کلونینگمم ( تولید یه موجود مشابه از راه دی ان ای ) می ساختن از 8 تا 2 طول نمی کشید 

سامیار : باشه بخواب خودم شخصا میام بیدارت می کنم ... مثل اینکه خودتم بدت نمیاد با روشای سامیاری بیدارت کنم

اومدم بگم من به گور و کفن پوسیده تو خندیدم که قطع کرد . از ترسم سریع پا شدم و حاضر شدم و همین که صدای زنگو شنیدم عین فانتوم دویدم پایین .

سامیار که اومد تو یه لبخند معنی دار زد و در گوشم گفت : انقدر بدت میاد من بیدارت کنم ؟ ولی خب میشه از یه دید دیگه هم بهش نگاه کرد ... اینکه برای بیدار کردنت یه روش بی دردسر پیدا کردم 

مرده شور خودت و ترکیبت و اون صیغه خوندشده رو همه رو با هم ببرن .

یه صبحانه سرپایی خوردم و سریع رفتیم .

سامیار جلوی در آرایشگاه پارک کرد و گفت : التماست می کنم امروزو بهم زهر نکن ... به خدا من دوست دارم ، نمی فهمم چرا انقدر باهام سردی ، ما تقریبا یه ماهه نامزدیم اما من هنوز نه می شناسمت و نه میذاری که بشناسمت ... من که هرکاری بگب تا حالا کردم ، خودت باهام راه نمیایی

دلم بهش سوخت ، یکم نرم شدم ، اما فقط یکم . 

سرمو انداختم پایین و گفتم : این چند روزه رو هم البته منهای امروز تحملم کن ... قول میدم درست بشه

اما عین سگ از حرفی که پروندم پشیمون شدم ... به معنای واقعی کلمه فقط پرونده بودم که یه چیزی گفته باشم .

آروم خندید و گفت : اگه بدونم درست میشه که تا آخر عمرم صبر می کنم 

سرشو آورد جلو و آروم گونمو بوسید . اونقدر از این حرکتش تعجب کردم که حتی نتونستم تکون بخورم ، نتونستم به جز یه لرز خفیف عکس العمل دیگه ای نشون بدم . اگه تو حالت عادی بودم مطمئنا یدونه می خوابوندم زیر گوشش ... اما واقعیتش این بود که خمار بودم ، خمار پویان ... من بهش اعتیاد پیدا کرده بودم ، معتادش شده بودم و اگر غیر از این میشد جای تعجب داشت . نئشه شده بودم و تو عالم نئشگی می خواستم جای پویانی که خودشو کشیده بود کنار و با یه چیز دیگه عوض کنم و تو این دو روز دم دست ترین چیزی که بود ، سامیار بود . نباید می بود اما بود . می دونستم نباید باشه اما کاری هم نمی کردم . 

خب حس خاصی هم به سامیار نداشتم به جز یه بی حسی خالص ، اما به عنوان دم دست ترین آدم داشتم به پر و پاش می پیچیدم ، داشتم دق و دلی که از پویان داشتم رو سر سامیار خالی می کردم ... تنها راه چاره ای که بود و داشتم می رفتم و همه دور و بریام هم می دونستن که به درجه خنثایی رسیدم ... اما همه امید داشتن که از این حالت خارج بشم ... همه بی حسیمو می فهمیدن به جز سامیار که اصل کاری بود ... شایدم می فهمید و به روی خودش نمی آورد ... نمی دونم ، می دونستمم به من ربطی نداشت و برام مهم نبود ... سامیار تو زندگیم جایی نداشت و جایی هم پیدا نمی کرد ... تو زندگی من فقط یه نفر بود و اونم پویان بود ... یه کلام ، ختم کلام .

سریع پیاده شدم و گفتم : کارم تموم شد زنگ می زنم 

و با تمام وجودم دویدم سمت ساختمون ، قرار بود سامیه و سیما هم بیان اونجا که ای کاش وسط راه می مردن و نمی اومدن .

کارم که تموم شد آرایشگره گفت : خیلی خوشگل شدی عزیزم

سرمو تکون دادم و رفتم تا لباسمو بپوشم که گوشیم زنگ خورد . سامیار بود . برداشتم و عین سگ بهش توپیدم : بله ؟

سامیار : قرار بود امروز جزء روزای بداخلاقیت نباشه

پووووووف کردم و گفتم : سامیار هنوز لباسمو نپوشیدم 

سامیار : بیام کمک ؟

من : خیلی بی حیایی ... یه ربع دیگه اینجا باش

و قطع کردم ، یا من قاطی کرده بودم و یا این زیادی رو روان بود . تنها چیزی که دلمو خوش می کرد این بود که پویانو می دیدم ، اما بدترینش این بود که احتمالا کنار غزال .

یه ربع بعد سامیار اومد دنبالم و رفتیم آتلیه و اونم نمیدونم برای چی ؟ حالا بماند که یه ربع دم در علافم کرد و زل زد بهم و نیم ساعت هم تو ماشین و سه ساعت تمام هم تو آتلیه تا بالاخره عکسا رو آماده کردن و بهمون دادن و ساعت 7:30  بالاخره رسیدیم خونه .

از بچه ها که کسی نبود و حتی بعید می دونم که کسی از قضیه خبر داشته باشه به جز پژواک که اونم مطمئن بود ، بهتر اینطوری بعدا خودم راحت بودم .

با همه سلام کردیم و رفتیم و نشستیم ، داشتم با چشمام دنبال پویان می گشتم ، اما نبود ... نیومده بود که ببینمش ... که ببینتم ... دلم می خواست اون وسط بشینم فقط گریه کنم .

با صدای یکی که سلام کرد برگشتم . چندتا پسر هم سن و سال سامیار بودن ، سامیار که بلند شد منم پشتش بلند شدم . دستشو انداخت دور کمرم و بهشون سلام داد و یکی یکی معرفیشون کرد . چند تا دختر هم که از فامیلای سامیار بودن اومدن و سامیار اونا رو هم بهم معرفی کرد و با دوستاش مشغول شد و بعد از اینکه فامیلای سامیار رفتن منم نشستم رو صندلی . 

داشتم بقیه رو نگاه می کردم که با صدای یکی از دوستای سامیار برگشتم طرفشون .

- ...ـسا نیومد ؟

یه لحظه فکر کردم گفت هیرسا ، قلبم داشت در می اومد . هیرسا اگه می فهمید یه ملت می فهمیدن . تو بعضی مواقع واقعا دهنش چفت و بست نداشت . یعنی میشد کاملا اتفاقی هیرسا دوست سامیار دربیاد ؟ 

داشتم به این موضوع فکر می کردم که با جواب سامیار مطمئن شدم که اشتباه گرفتم و منظورشون هیرسا نیست .

سامیار : زنگ زدم بهش ، شمال بود گفت نمی تونه بیاد ... چند وقته کلا اوته ... انقدر با عجله جوابمو داد که اصلا نپرسید قضیه چیه ... آخرشم فکر کنم اصلا نفهمید چی گفتم 

امکان نداشت هیرسا دو هفته مونده به امتحانا رو بره جایی ، می شست و با تموم وجودش خر میزد . حتی دختر بازی رو هم تعطیل می کرد .

دوستاش که رفتن دست منو گرفت و گفت پاشو بریم وسط 

****

بالاخره تموم شد . سامیار که رفت  خودمو پرت کردم رو صندلی ، نفرت انگیزترین مراسمی بود که تا حالا توش شرکت کرده بودم و نگاه هایعمه و غزال هم بدترین قسمتش بود . هردوشون با نگاهشون داشتن بهم می گفتن : فقط می خواستی مراسم مارو خراب کنی وگرنه که پویان بهانه بود

و نمی فهمیدن که من با تموم وجودم پذیرای اون شخصی میشم که بیاد و این مراسم زوری رو بهم بزنه . 

رفتم بالا و لباسمو با یه پیراهن کلوش عوض کردم ، گیره موهامو با حرص باز کردم و پرت کردم رو عسلی . اگه پویان می اومد همه ی اینا رو تحمل می کردم ، نگاه ها رو تحمل می کردم ، سامیارو تحمل می کردم ، این زندگی نکبت بارو تحمل می کردم ، اما پویان بود ... نیومد که باشه ... نیومد که تحمل کنم .

دلم هوا می خواست ، هوای خونه خیلی خفه بود و داشت خفم می کرد ، رفتم تو بهارخواب ، اما جواب نداد دلم یه محیط باز تر می خواست .

رفتم و از توی راهرو پشتی رفتم بالاپشت بوم . اینجا هم خفه بود ، اما بازم چند درجه بهتر از پایین بود . نشستم لبه دیوار کوتاهی که داشت ، دامنمو درست کردم و زل زدم به کوچه ، یه حسی بهم می گفت پویان میاد ... اون موقع نیومد چون نمی خواست جلوی تموم اونایی که جلوشون واستاد بیاد ، اونا که از قضیه خبر نداشتن و فقط پویان این وسط اذیت میشد . 

20 دقیقه گذشت اما خبری نشد . بلند شدم و واستادم و سرمو گرفتم بالا ، باد زد  دامن پیراهنمو تکون داد . یه لبخند صدادار زدم و زل زدم به هوای ابری . یهو یه قطره آب افتاد رو صورتم .

صدای خندم بلند شد ، دست خودم نبود ، عین دیوونه ها شده بودم و شاید یه یه چیزی اونور تر از یه دیوونه . از اون مواقع بود که آدم از فرط بدبختی خجسته میشه ... از اون مواقع بود که می گفتن خنده بر لب می کنم تا کس نداند راز من / ورنه این دنیا که ما دیدیم خندیدن نداشت ... واقعا هم نداشت ... فقط من یه نمه ، یه نمه هم که نه ، بیشتر از یه نمه سیم پیچیام قاطی کرده بود .

شروع کردم به چرخیدن ، قطره های بارون بیشتر شدن و منم تند تر چرخیدم . چرخیدم و زل زدم با دامنم . خوشم می اومد اینطوری بچرخه ، شده بودم عین بچه های 5 ساله که به خاطر چرخیدن دامنشون ذوق می کنن و صدای خندشون کل خونه رو برمیداره ... شده بودم اقلیمای 5 ساله که چرخیدن دامنش سر ذوق می آرتش ... اما این دفعه پویانی نبود که بهم تذکر بده انقدر تند نچرخ اقلیما سرت گیج میره

و من بگم : دلم میخواد

پویانم به خاطر حاضر جوابیم بخنده و بگه : می خوری زمینا

و منم با پررویی بگم : نمیخورم ... بخورمم تو بلندم می کنی

بازم فلش بک زدم . سرمو تکون دادم و واستادم که چشمم خورد به یه سیاهی که تو حیاط تکون خورد . مطمئنا جک و جونور نبود چون به سایش هم نمی خورد که باشه . با فکر اینکه پویانه بدو بدو رفتم تو اتاق ، اما نبود . دوباره با همون سرعت رفتم پایین ، مامان تو آشپزخونه بود و داشت آب می خورد . دویدم سمتش .

نفسم بالا نمی اومد ، خم شدم و گفتم : پو..

یه نفس عمیق کشیدم ولی مقل اینکه مامان خودش منظورمو فهمید ، چون گفت : پویان اومده بود ... مثل اینکه می خواست یه چیزی بهت بده

 بین نفسام گفتم : چی ؟

لیوانو آورد پایین و گفت : نمیدونم ... گفت خودش میدونه 

سریع دویدم بالا ، در ظاهر که همه چی سر جاش بود . نمیدونم چرا اما توقع داشتم یه چیزی به اتاق اضافه شده باشه . داشتم با چشمم دنبال یه چیز جدید می گشتم ... اما نبود .

رفتم سراغ کشوها ... دونه دونه بازشون کردم ... نبود .

رفتم سراغ کمد ... همه طبقه ها رو گشتم ... چوب لباسی ها رو چک کردم ... چیز جدیدی ... نبود .

رفتم تو سرویس بهداشتی اتاق ... همه سوراخ سمبه هاشو گشتم ... نبود .

تو بهارخواب ... نبود .

وسط اتاق بی هدف واستادم . چشمم خورد به تخت ، فکر احمقانه ای بود .... ولی غیر ممکن ... نبود .

رو تختی رو بلند کردم و زیر بالشو هم چک کردم ... نبود .

فقط یه جا مونده بود ... تو یه حرکت خم شدم و زیر تخت رو هم چک کردم و بازم جوابم به خودم یه کلمه بود ... نبود .

سرمو گذاشته بودم رو زمین و همچنان داشتم زیر تختو نگاه می کردم که از اونجا چشمم خورد به جعبه هایی که به ترتیب سایز از بزرگ به کوچیک رو هم کنار کمد چیده بودم .

عین فرفره بلند شدم و رفتم سراغشون . خم شدم پایین و رو دو زانو نشستم . تو جعبه زیری لباس عروسی رو گذاشته بودم ... همون لباسی رو که پویان برام خرید ... همون لباسی رو که پوشیدم و باهاش به عنوان عروس رفتم ... درحالی که عروسش نبودم ... همون لباسی که باید میشد لباس عروسیم ... اما نشد . همون لباسی که ... نمیدونم .

دستمو بردم سمت جعبه زیری و کشیدمش بیرون . با این کارم بقیه جعبه ها از پشتش افتادن پایین . سریع در جعبه رو باز کردم . همه چیز حالت عادی قبلشو داشت ، اما نمیدونم چرا فوضولیم گل کرد و لباسو که خودم لای کاغذ کشی سفید با طرحای طلایی گذاشته بودم و درآوردم .

از تو جعبه که درش آوردم یه کارت افتاد پایین . لباسو گذاشتم رو زمین و کارتو برداشتم . 

همونی بود که خودم از زیر در انداختم تو اتاقش ... 

11-12 سالم بود ، یادم نیست سر چی اما با پویان دعوام شد و بعدش تا یه مدت خیلی دپرس شده بودم ، مقصرم من بودم و طبق معمول هم بعد از دعوا پشیمون شدم . می خواستم ازش معذرت خواهی کنم اما نه مستقیم ، رفتم و از لوازم تحریری براش یه کارت گرفتم ، کارته هیچ چیز جذابی نداشت یه سایه از یه بالرین بود که تکیه داده بود به پنجره و سیاه و روشن بود . تنها چیزی که جذبم کرد نوشته روش بود . 

I never want to see you unhappy,

I thought you’d want the same for me .

از متنشم فقط به خاطر این خوشم اومد که بازم پویانو مقصر جلوه میداد ... و حالا ... همون کارت و با همون منظور برگشته بود به خودم ... برنگشته بود ... پویان برش گردونده بود ... با نامردی تمام و بدون در نظر گرفتن من و شرایطم و حالم .

طی یه حرکت کاملا غیر ارادی کارتو برگردوندم ، نمیدونم چرا توقع داشتم یه چیزی نوشته باشه که نوشته خود کارتو منظوشو خنثی کنه .

نوشته بود :

قرار بود بشه یه نامزدی ساده نه اینکه همه شهر با خبر بشن ... به خاطر همین نیومدم ... ببخشید ...

به جای اینکه حالم بهتر بشه بدتر شد ... تا لب مرگ رفتم ... اما برگشتم . حس می کردم قلبم نمی زنه ... شایدم برعکش بود اتفاقا خیلی هم تند میزد ... نمی دونم ... ولی مطمئنم عادی نمی زد . 

اومدم لباسو بذارم تو جعبش که دیدم به جای سفید سیاهه . کاغذ دورشو باز کردم . لباس من نبود ... عوضش کت و شلوار پویان بود . کت و شلوارو پیراهنشو پهن کردم رو زمین و جوری چیدم که انگار واقعا تن یکیه ، حتی پیراهنو هم گذاشتم تو کت .

اشکام داشتن چشم بسته راه خودشونو باز می کردن ... نشستم رو زمین و پاهامو بغل کردم و سرمو گذاشتم روش صدای هق هقم بلند شد . نمیدونم چرا اما بلند شدم و لباسی رو که برای نامزدی بود و برداشتم و دویدم پایین .

داشتم از جلو در اتاق مامانینا در میشدم که مامان اومد بیرون . بدون توجه به اون رفتم بیرون . پشت در حیاط واستادم و لباسو از دوطرف زیپش که باز بود گرفتم و کشیدم . لباس به همون درازا پاره شد . درو باز کردم و پرتش کردم بیرون و درو کوبیدم به هم .

داشتم بر می گشتم که خوردم به مامان . مامان هول شد و درو باز کرد و لباسو برداشت و دوباره درو بست .

مامان : چیکار می کنی ؟

من : اون لباسو بنداز بره

اما مامان عکس العملی نشون نداد . جیغ زدم : اون لباسو بنداز بره

مامان لباسو پرت کرد رو زمین و بغلم کرد و گفت : باشه ... باشه میندازمش ... اما نه اینجا ... ببینن بد میشه 

من : برام مهم نیست

داشتم با تموم وجودم هق هق می کردم . اشکامم که کل صورتمو پر کرده بودن .

مامان : باشه گفتم که میندازمش 

از همونجا داد زد و مهلقا رو صدا زد و لباسو داد بهش که بندازه تو سطل آشغال .

من : مامان ... پویان ... رفت

همین یه جمله رو هم به زور بین هق زدنام گفتم .

مامان : میاد عزیزم ، میاد 

من : دیگه نمیاد ... میدونم ... که ... دیگه ، نمیاد

مامان : مگه میشه تو رو ول کنه ... نرفته ، فقط یکم دلخوره

همون موقع مهلقا یه لیوان آب آورد . همشو یه جا سر کشیدم و لیوان بهش پس دادم و اونم برگشت تو . سرمو داشتم بر می گردوندم که دیدم بابا واستاده رو پله بالایی و داره ما رو نگاه می کنه . بابا رو که دیدم گریم که آرومتر شده بود بازم شدت گرفت .

مامان بازم بغلم کرد و گفت : چی شد ؟ 

من : چرا باهام اینکارو کردین ؟ مامان چرا بابا منو نمی بینه ؟ مامان ... من بدون پویان می میرم ... من دیگه نمی تونم ، تو رو خدا بهمش بزن ، خواهش می کنم ازت 

مامان : باشه ... آروم باش ... بهمش می زنم 

من : پویان کجا رفت ؟

مامان : نمیدونم مادر ... نمیدونم

من : مامان نره دیگه نیاد ؟ من ... من ، نمی تونم بدون پویان

مامان : نه جایی نمیره عزیزم... کجا بره ؟ 

من : از کجا میدونی ؟

مامان : میدونم

من : بهش زنگ می زنی ؟

مامان : باشه بیا بریم تو ... زنگ می زنم 

با هم رفتیم تو و نشستیم رو کاناپه بغل تلفن و مامان شمارشو گرفت .

سرشو برگردوند طرف من و گفت : جواب نمیده

من : دوباره بگیر ... لطفا

مامان : بازم جواب نمیده

من : با گوشی خودت بگیر 

با گوشی خودش گرفت و گفت : جوابــ..

آروم گفتم : نمیده

دوباره داشتم می زدم زیر گریه که مامان با یه لیوان آب و یه قرص اومد . به زور قرصو کرد تو حلقم و بردم بالا و خوابوند . کت و شلوار پویانو هم زد به یه چوب لباسی و گذاشت تو کمد و رفت و منم نفهمیدم کی و چجوری ، فقط فهمیدم که خوابیدم اونم عمیق تر از هروقت دیگه .

صبح با نوازشای یکی بیدار شدم ، فکر کردم پویانه . سریع پریدم و با خوشحالی گفتم : چرا دیشب نموندی ؟؟؟

اما با دیدن سامیار شارژم تموم شد و اگه می تونستم حرفمو هم پس می گرفتم .

سامیار با ابروهایی که بالا انداخته بود و لحنی که شیطنت می بارید گفت : کسی بهم نگفت بمون وگرنه با کله قبول می کردم ... نمی دونستم تو هم انقدر مشتاقی بمونم

دوباره خوابیدم و پتو رو هم انداختم رو سرم و گفتم : برو بیرون

سامیار : چقدر زود تغییر رویه میدی ... بابا شوخی کردم . جنبه داشته باش که از این به بعد همیشه از این اخلاقای منو می بینی

بلند شدم و مثل سگ توپیدم بهش : برو گمشو بیرون ... تو غلط می کنی که از این به بعد با من اینطوری رفتار کنی

دستشو گرفت بالا و گفت : خب بابا

متنفر بودم از اینکه همیشه جلوم کوتاه می اومد .

دور و بر اتاقو نگاه کرد و گفت : لباست کو ؟

به معنای واقعی کلمه عین خر تو گل گیر کردم ، این یدونه رو نمی دونستم که چی بگم ... واقعا نمی دونستم . خب چی می تونستم بگم ؟ می گفتم ببخشید عزیزم دیشب از شدت عصبانیت از وسط جرش دادم ننمم انداختش تو سطل آشغال ؟

سرمو  تکون دادم و گفتم : کثیف شده بود ... مامان دادش خشک شویی

سرشو تکون داد و گفت : آهان

قبل از اینکه حرفی بزنه سرمو کوبیدم رو بالش و نالیدم : سامیار خوابم میاد

سامیار : باشه ... کلاس دارم ... میرم دانشگاه ... ظهر میام بریم ناهار بیرون

تو فقط برو ، هرغلطی دلت می خواد بکن . 

سرمو تکون دادم و اونم رفت . همین که رفت شیرجه زدم رو گوشیم و زنگ زدم به پویان جواب نداد . هرچقدر زنگ زدم جواب نداد . اس ام اس زدم جواب نداد ... التماسش کردم جواب نداد ... هرکاری که کردم جواب نداد ...

اون ساعت که جواب نداد هیچ ... ساعت های بعد هم جواب نداد .

اون روز که جواب نداد هیچ ... روزهای بعدشم جواب نداد .

اون هفته که جواب نداد که هیچ ... هفته های بعدشم جواب نداد .

اون ماه که جواب نداد هیچ ... ماه های بعدش هم جواب نداد .

حتی به دل شکستم هم جواب نداد ... به روح زخم خوردم هم جواب نداد ... جواب نداد بدون اینکه بفهمه خوردم کرد ... جواب نداد تا بفهمه که شدم یه مرده ی متحرک که فقط داره نفس می کشه اونم به زور ... جواب نداد که ببینه برام حکم هوا رو داره و بدونش حتی نفس کشیدنم برام سخته ... برام نا ممکنه ... جواب نداد تا دردمو بفهمه و مثل همیشه بشه درمونش .

فصل ششم :

4 ماه گذشت ... 4 ماهی که شب و روزش مردم و زنده شدم ... 4 ماهی که هرروزش برام حکم جهنم و به مراتب بدتر از جهنمو داشت ... 4 ماهی که بدون پویان گذشت و من برخلاف چیزی که فکر می کردم هنوزم زندم ... 4 ماهی که هرروز و هرساعتشو یه شماره 11 رقمی رو گرفتم و هربارم بی جواب موندم ... 4 ماهی که از تموم زندگیم یه یادگاری مونده و اونم یه دست کت و شلوار و پیراهنه با یه کارت که دلخوری صاحب گمشده و یا شایدم محو شدشو نشون میده . 4 ماه بود که از هیچ احدی خبر نداشتم ، حتی دوستای صمیمی ... 4 ماه بود که از 3 کیلومتری شرکت هم رد نشده بود ... 4 ماه بود که همه تفریحم شده بود بیرون رفتن های زوری شبانه با سامیار ... سامیاری که قرار بود تاریخ انقضاعش یه ماهه باشه اما نمی دونم چرا و چجوری و کی تمدید شد .

4 ماه تمام هیچ خبری از پویان نداشتم ... بی شرف آنچنان بی عیب و نقص هم رفته بود که هیچ ردی هم نذاشته بود . رفتم دانشگاه مرخصی نامعلوم گرفته بود و تو توضیحاتم فقط نوشته بود مشکلات خانوادگی ... مدیریت شرکت و داده بود دست رادمان و تو توضیحاتم نوشته بود عدم کفایت ... همه جارو گشتم ، از بیمارستان و کلانتری و آگاهی گرفته تا پزشکی قانونی ... از ترس اینکه بهم دروغ بگن و یا بخوان از سرشون بازم کنن به تک تکشون سر زدم ... نبود . به تک تکشون شمارمو دادم که اگه خبری شد بهم زنگ بزنن . تمام پایانه ها و ترمینال ها و اصلاعات پرواز و زمینی و حتی پایانه های اتوبوسو چک کردم ... تو هیچکدوم حتی یه اسم مشابه هم گیرم نیومد که دلمو بهش خوش کنم ... نامرد حتی از کارت بانکاشم پول برداشت نمی کرد که یه چیزی گیر بیارم .

هیچ احدی ازش خبر نداشت ، التماس هرکیو که به فکرم می رسید کردم که یه نشونی بهم بده که حداقل دلم آروم بگیره ... که بفهمم خوبه ... زندس ... نفس می کشه ، که منم پا به پاش نفس بکشم ... اما هیچی گیرم نیومد ... هیچی .

همه تهرانو زیر و رو کردم ، نبود که نبود . نامرد حتی یه نشونی هم نذاشته بود ... واقعا درک بعضی چیزا برام سخت بود .

****

نمیدونم چی شد و چرا ، تنها چیزی که فهمیدم این بود که مثل دیوونه ها یهو پریدم و لباس پوشیدم و رفتم بیرون ، اینجوری نمیشد ... داشتم دیوونه می شدم ، باید پیداش می کردم . و وقتی به خودم اومدم که دیدم تو مسیر شرکتم .

 به جلوی آسانسور که رسیدم دیدم طبقه 6 . داشتم برمی گشتم که خوردم به یکی . سرمو بلند کردم ، دانیال بود . سریع گفتم ببخشید و دویدم سمت پله ها .

دانیال : آسانسور اومدا !!

اگه می خواستم با آسانسور هم برم که با دیدن تو پشیمون شدم . 

پشت در که رسیدم نفسم به زور داشت بالا می اومد . یه نفس عمیق کشیدم و رفتم تو . خانم ریحان سرشو بلند کرد . با دیدن من بلند شد و گفت : سلام خانم تهرانی ... خوبید ؟

بدون توجه بهش در اتاق مدیریتو باز کردم و پریدم توش و درو پشت سرم بستم . دنبالم اومد و درو باز کرد و اومد تو و شروع کرد به ورور کردن .

بدون توجه بهش گفتم : برو بیرون

دیدم هنوز همونجاس و داره حرف میزنه با داد گفتم : کری ؟ میگم برو گمشو بیرون

پشتشو کرد و رفت . رفتم سمت میز و دونه دونه کشو هارو گشتم بلکه یه چیزی پیدا کنم . تو کشو ها که هیچی نبود ، یهو چشمم خورد به طبقه زون کنا . میدونستم امکان نداره چیزی اونجا پیدا کنم اما رفتم سراغشون که یهو در باز شد و پژواک و رادمان و پشت سرشونم ونوس و سویدا اومدن تو . 

سرمو برگردوندم و دوباره با زون کنا مشغول شدم . داشتم عین وحشیا ورق می زدمشون . 

پژواک اومد و گفت : دنبال چی می گردی ؟

هیچی نگفتم .

پژواک : بگو بذار کمکت کنم 

سرمو برگردونم طرفش ، بقیه به ترتیب رفتن بیرون و رادمانم درو پشت سرش بست . پژواک خم شد و نشست جلوم و گفت : چی شده ؟

با صدایی که بغض داشت گفتم : پویان کجاست ؟

پژواک : نمیدونم ... باور کن من ازش خبری ندارم ... عین خودت ... 4ماهه که نیست و خبری هم کسی ازش نداره

من : همه همینو میگن

دیگه داشتم به وضوح گریه می کردم ، این چند وقت کارم شده بود گریه ، این بارم خورده بودم به در بسته .

پژواک : من هیچ خبری ازش ندارم ... به خدا ، به جون سویدا قسم نمی دونم

نشستم رو زمینو با گریه گفتم : حالا من چیکار کنم ؟

پژواک : برمی گرده ... مطمئنم

من : اگه می خواست برگرده که تا حالا برگشته بود 

پژواک : منم از کاراش سر در نمیارم ... خطشم که برنمیداره

به زور از رو زمین بلند شدم و رفتم بیرون . یه راست روندم تا خونه عمه اینا. اینا حتما یه خبری ازش داشتن . مگه میشد که بدون اینکه به احدی حرفی بزنه بره ؟ اونقدرا هم بی فکر نبود .

جلوی در نگه داشتم و دستمو گذاشتم رو زنگ . یکی بدو اومد و درو باز کرد . دایی بود . درو باز کرد و با اضطراب گفت : جانم ؟ چی شده ؟

رفتم تو و گفتم : پویان کجاست ؟

دایی : به قرآن ما هم از روز نامزدی تو به اینور ازش خبر نداریم ... آب شده رفته تو زمین ... نیست که نیست

من : مگه میشه ؟

دایی : باور کن دارم راستشو میگم

دستمو گرفت و با هم رفتیم تو خونه . بی تکلیف وسط خونه واستادم و گفتم : عمه کجاس ؟

اومد جوابمو بده که در باز شد و عمه اومد تو . چادرشو برداشت و آویزون کرد به جا رختی و برگشت . منو که دید خشکش زد و گفت : چی می خوای ؟

پوزخند زدم و گفتم : تو مطمئنی عممی ؟

عمه : نه نیستم ... نمیخوامم که باشم ... زندگیمو از هم پاشیدی ... منم برادرزاده ای که گند بزنه به زندگیم نمیخوام

دهنم باز موند ، مگه من چه هیزم تری به این فروخته بودم که اینجوری می کرد ؟

من : نیومدم اینجا که باهات بحث کنم ... چون نه وقتشو ندارم و نه ارزششو می بینم ... یک کلام ، پویان کجاست ؟

عمه : چمیدونم دیوونش کردی معلوم نیست کدوم گوریه ... چیه ؟ میخوای پیداش کنی از اینم بدبخت ترش کنی ؟ من نمیدونم تو تو چی دیده که به غزال ترجیحت میده ... دختر به اون خوبی و پاکی رو ول کرده چسبیده به تو

دایی : آفاق بس کن

پوزخند زدم و با یه لحن مسخره گفتم : همون غزال جونتون دوست دختر دوست صمیمی پسرت بود ... هنوزم به پاکی ازش یاد می کنی ؟

عمه با داد گفت : تو دیگه از منی که مادرشم نگران تر نیستی ... چه نسبتی باهاش داری ؟ دختر عمشی ؟ دختر داییشی ؟ می تونی از مادرش براش نگران تر باشی ؟ می تونی بیشتر براش دل بسوزونی ؟

دایی هم با داد گفت : آفاق بس می کنی یا نه ؟

منم عین خودشون با داد گفتم : من خواستم دختر عمه باشم ؟ من خواستم دختر دایی باشم ؟ همه عالم و آدم فهمیدن یه دختر عمه ساده نیستم تو نفهمیدی

بد کرد ، من اومدم که باهاش راه بیام ، خودش بد کرد ، خودش باعث شد که برم تو فاز بی حرمتی وگرنه که من کاری بهش نداشتم ، من اومدم با ملاطفت بپرسم پویان کجاست ... خودش شروع کرد .

بدتر از قبل گفتم : همه فهمیدن ما همو می خوایم ... سرتو عین کبک کردی تو برف و خودتو زدی به نفهمی ... عالم و آدم فهمیدن ما مال همیم الا تو ... حالا هم بشین اینجا به همین خیال که پویانت برگرده پیش غزال جونت ... فقط اینو تو کلت فرو کن که اگه پویان برگرده ، غزالو با دستای خودم محوش می کنم ... محاله بذارم برگرده پیش اون غزال هرزه ... محـــاله

اومد جلو که بزنه تو دهنم که دایی دستشو تو هوا گرفت و گفت : آفاق دستت بهش بخوره من میدونم و تو ... برو تو اتاق

از دایی این لحن بعید بود ولی واقعا ازش ممنون بودم ، تو اون موقعیت شدیدا به یکی نیاز داشتم که حمایتم کنه ... که پشتم باشه ... تا بفهمم تنها نیستم ... بی کس و کار نیستم ... فراموش شده نیستم .

داشت می رفت تو اتاق که گفتم : خلاصه که بهتره فراموش کنی من دختر عمه و به زبون دیگه دختر دایی پویانم وگرنه که ...

و ابرومو برای عمه که داشت نگام می کرد بالا انداختم . پشتمو کردم بهش و گفتم : خدافظ عمه جووون ... آخ ببخشید گفتی دوست نداری برادرزادت باشم ... پس ، خدافظ زن دایی عزیزم 

خودمم می دونستم بدون رضایت بقیه هیچ غلطی نمی تونم بکنم ، اما اگه از منبری که با هزار بدبختی ازش رفته بودم بالا ، می امدم پایین ، حسابم با کرام الکاتبین بود ، اون موقع بود که بهم رحم نمی کردن .

وارد حیاط که شدم دایی هم پشتم اومد . برگشتم و منتظر نگاش کردم .

دایی : تا الانم اگه کوتاهی کردم ببخش ... دهنم جلو آرش بسته بود ... اما بعد از این ... حرف ، حرف تواِ ... تا قیامتم بری پشتت میام

دیگه الان اومدنتو میخوام چیکار ؟

سرمو تکون دادم و با یه لبخند الکی گفتم : ممنون ... خدافظ

دایی : به سلامت 

سرم داشت می ترکید ، رفتم خونه و طبق معمول این 4 ماه علافیم خوابیدم .

****

سیبو گرفتم جلو دهنم و یه گاز زدم و درو باز کردم ، هنوز درو نبسته بودم که صدای گوشیم بلند شد . شیرجه زدم روش . شماره که ناشناس بود ، اما از یه تلفن ثابت بود . از فکر این که پویانه با خوشحالی تلفنو برداشتم و گفتم : بله ؟

هرجا که بود خیلی شلوغ بود . 

- خانم تهرانی ؟

من : بله خودمم

- اقلیما تهرانی ؟

با کلافگی گفتم : بله ... شما ؟

- من از پزشکی قانونی تماس می گیرم

سیب از دستم افتاد . قلبم واستاد . نفسم گرفت .

- شمارتونو دادید که اگر از شخصی به نام حسینی خبری شد خبرتون کنم ... جسدی رو به همین اسم آوردن اینجا ... ممنون میشم برای شناسایی بیایید به واحد "..."

 تلفن از دستم افتاد ، با صدای برخوردش با زمین تازه به خودم اومدم . خم شدم و برش داشتم و سریع دم دست ترین لباسمو پوشیدم و رفتم پایین و بدو دویدم تو حیاط . حال رانندگی نداشتم ، یعنی می خواستمم نمی تونستم با اون حالم رانندگی کنم .

بدو رفتم سر کوچه و از تاکسی سرویس یه آژانس گرفتم و راه افتادیم .

تا برسیم یه سره داشتم با خودم حرف می زدم . اگه اون جسد پویان من باشه همونجا خودمو می کشم . راننده که گفت رسیدیم دنیا رو سرم خراب شد . سرمو برگردوندم و با اضطراب گفم : میشه صبر کنین ؟

و پیاده شدم ، پاهام تکون نمی خوردم ، تازه با دیدن ساختمون فهمیدم چی شده . تازه مغزم فرمان داد  که اقلیما تموم شد ... پویان رفت ... این دفعه واقعا رفت ... حالا اگه می تونی دنیا رو زیر و رو کن تا پیداش کنی ... حالا اگه می تونی برو با عالم و آدم دعوا کن و به دستش بیار ... حالا اگه می تونی ...

و هزار تا دیگه از این حالا اگه ی تونی ها ... اشکام داشتن صورتمو می شستن . با هزار بدبختی خودمو رسوندم به اطلاعات و گفتم که بهم زنگ زدن و اونا هم یکیو پیج کردن .

چند دقیقه بعد یه مرد با روپوش سفید اومد و گفت : خانم تهرانی ؟

سرمو تکون دادم و اونم گفت : لطفا دنبالم بیایین ... اول باید بریم سردخونه تا شما جسد رو شناسایی کنید ... اگر جسد با شخص مورد نظر شما تطبیق داده شد اونوقت باید یه فرمی رو برای کارای ترخیص دفن پر کنید

انقدر جسد ، جسد کرد که دیگه مطمئن شدم جنازه مال پویانه . با قدمای شل و وارفته ، به زور دنبالش می رفتم . وارد یه راهرو شد و جلوی یه در واستاد .

سرمو گرفتم بالا ، نوشته رو دیوار باعث شد به خودم بلرزم . مرده درو باز کرد و منم با صدای قیژ در چشمامو از کلمه سردخونه گرفتم و دوختم به روبه روم . در که باز شد حجم زیاد سرما باعث شد مثل بید بلرزم هواش اونقدر سرد بود که اشکام بند اومد . به هیچ صراطی نمی تونستم جلوی لرزش بدنمو بگیرم . 

مرده رفت و جلوی قفسه هایی که مثل کمد های کوچیک بودن واستاد . دستشو برد سمت یکی از کمد ها که روش نوشته بود 37 . نگاهی به منی که عین چی می لرزیدم انداخت و گفت : فقط چند ثانیه دیگه صبر کنید تا جسد رو شناسایی کنید ... می دونم سرده اما فقط چند دقیقه

سرمو تکون دادم و اونم دستشو برد سمت همون کشو و گفت : چه نسبتی دارین با جسد ؟

چی می گفتم ؟ می گفتم همه زندگیشم ؟ مگه بودم ؟ می گفتم همه زندگیمه ؟ که چی بشه ؟ می گفتم دختر عمشم ؟ اما مگه عمم سمتمو تکذیب نکرد ؟ می گفتم دختر داییشم ؟ میخوام صد سال سیاه نباشم ... واقعا من کجای زندگیش بودم ؟ اصلا بودم ؟ اگه بودم که چرا رفت و باعث شد کارم به پزشکی قانونی بیوفته ؟ و اگه نبودم که چرا این همه مدت منو بازی داد ؟ واقعا منو بازی داد ؟

سرمو تکون دادم و به مرده گفتم : نمیدونم

یارو چشاش گشاد شد و ابروهاشو انداخت بالا ، ولی دیگه هیچی نپرسید ، فکر کنم خودش فهمید چقدر حالم بده دیگه هیچی نگفت .

کشو رو کشید بیرون ، از صدای چرخ رو غلطک تنم مور مور شد ، دلم نمی خواست باور کنم اونی که تو این کشو خوابیده پویانه ، دیگه برام مهم نبود که براش مهم نیستم ... دیگه برام مهم نبود که ولم کرده و رفته ... دیگه برام مهم نبود حتی اگه برمیگشت و می رفت با غزال زندگی می کرد ... تنها چیزی که مهم بود این بود که اینی که این تو و تو فاصله چند قدمیم خوابیده ، پویان نباشه ... پویان من نباشه .

کشو کامل اومد بیرون . مرده دستشو برد سمت زیپ کیسه و شروع کرد به آروم آروم باز کردن .

موهای مشکیش بیتر از همه چیز تو چشم میزد و بعد از اونم پوست آفتاب سوختش ... موهای پویان منم مشکی بود . دیگه نتونستم نگاه کنم . چشمامو بستم و با صدای همون مرده که می گفت : خودشه چشمامو باز کردم و زل زدم به صورت مَرده ... اونم موهاش سیاه بود ... با فکر اینکه خیلی ها موهاشون مشکیه سرمو تکون دادم و دوباره چشمامو بستم .

- حالتون خوبه خانم ؟

حالم بهم می خورد از این جمله ی کلیشه ای ... آخه مگه میشه آدم پاشو بذاره تو این جهنم دره و حالش خوب باشه ؟؟؟

سرمو تکون دادم و چشمامو باز کردم و سرمو گرفتم پایین تا جنازه رو ببینم ... بالاخره یا پویان بود و یا نبود دیگه ... موهای مشکیشو رد کردم و رسیدم به چشماش ... از روی پاکاش هم می تونستم چشمای مشکیشو ببینم ... دماغش خیلی شبیه بود و لباش ... هیچ شباهتی نداشت ... این پویان من نیست .

ناخودآگاه نیشم شل شد ... لبخند صدا داری زدم و گفتم : شبیهش هست ... اما خودش نیست

دوباره نگاهش کردم ... نه ... این پویان من نیست . 

- میخواید وسائل همراهش رو هم ببینید تا مطمئن بشید ؟

سرمو تند تند تکون دادم و گفتم : میشه ؟

زیپ کیسه رو کشید و دوباره هلش داد تو قفسه و گفت : حتما ... دنبالم بیایید

 رفتیم بیرون و سمت یه میز و یه کیف پول و یه کارت شناسایی و شناسنامه و یه سوییچ گذاشت رو میز .

- همیناست 

کارت شناسایی رو برداشتم و اسمشو خوندم ... پویا حسینی 

هیچوقت فکرشم می کردم که نبود به "ن" ته اسمش انقدر می تونه خوشایند باشه ... حاضر بودم همه زندگیمو بدم و نبود اون "ن" واقعیت باشه ... شناسنامه رو هم چک کردم ... بازم اون "ن" خودنمایی کرد ... حتی اسم مادر و پدرش رو هم چک کردم ... این پویان نبود ... یه پویا بود شبیه پویان من .

سرمو گرفتم بالا و زل زدم به مرده و با حالت سوالی گفتم : پویا حسینی ؟؟

با چشمای خودم نبود اون "ن" رو دیده بودم ... اما کار از محکم کاری عیب نمی کرد .

سرشو تکون داد و گفت : پویا حسینی ... 29 ساله متولد شیراز

یه لبخند گله گشاد زدم ... پویان من 26  سالش بود و متولد تهران ... پس به جز قیافه هیچ شباهت دیگه ای به این پویا حسینی نداشت .

سرمو تکون دادم و گفتم : فقط تشابه اسمی بوده ... اونی که من دنبالش بودم پویان حسینیه ... نه پویا

مرده هم سرشو تکون داد و گفت : معذرت میخوام

من : مهم نیست ... برم ؟

- بله ... خدانگهدار

سرمو تکون دادم و رفتم ... سوار ماشین که شدم راننده از تو ماشین نگاهم کرد و ابروهاشو انداخت بالا ... خب بدبخت حقم داشت . اصولا هرکی که پاش به همچین جایی باز میشد جنازش از تو ساختمون برمیگشت ، اما من عین جنازه رفتم و عین آدم بیرون .

- کجا برم ؟

من : همونجایی که سوار شدم

راه افتاد . تقریبا وسطای راه بودیم که گوشیم زنگ زد . اون موقع اونقدر عجله داشتم که فقط گوشیمو انداختم تو جیبم و رفتم .

سامیار بود ... حیف که حالم خیلی خوب بود و دلم نمیخواست به خاطر تو بهمش بزنم ... البته خب تو این چند وقته باهاش راه اومده بودم و رابطم باهاش بهتر شده بود ، اما هنوزم باهاش سرد بودم .

من : جانم ؟

سامیار : اوهو ... ببخشید امروز آفتاب کدوم وری طلوع کرد من متوجه نشدم ؟

من : لــــــوس

سامیار : پرنسس بنده رو مفتخر می کنین به یه قدم زدن دو نفره ؟

من : خسیس قدم زدن چیه باید بهم شام بدی ... بدم میاد از آدمای خسیسا گفته باشم

سامیار : بابا یه کاری نکن قبل از اینکه بریم سر زندگیمون ورشکست بشما

من : هوی هوی اگه اینطوره که از الان بگو نظرمو تغییر بدم

سامیار : اگه قراره نظرت تغییر کنه که هیچ ... خدایی شام بریم بیرون ؟

من : مگه من با تو شوخی دارم ؟

سامیار : پس تا شب خدافظ

من : خدافظ

زل زدم به گوشی ... یه نمه زیاده روی کردم ... نباید بهش رو میدادم ... اما خب کاری بود که شده بود . شونمو انداختم بالا و گوشیمو گذاشتم تو جیبم .

****

مامان : چته تو باز ؟ از صبح داری پاچه می گیری ... یه دو روز حالت خوب بود باز قاطی کردی ؟

از اون روزا بود که حال و حوصله خودم رو هم نداشتم چه برسه به بقیه .

من : مامان حوصله ندارما ... کل کل نکن لطفا

مامان : بالاخره که چی ... تهش برمی گرده دیگه ... این هفته نیومد ، هفته دیگه

یهو کنترلمو از دست دادم و داد زدم : 4 ماهه میگی شاید برگشت این هفته ... کو ؟ هان ؟ کجاس ؟ بچه خر می کنی ؟ 

یکم آروم شدم و رفتم جلوش .

من : تو میدونی کجاس ؟

خیلی ریلکس گفت : نه ... وقتی تو نمی دونی من از کجا باید بدونم ؟

چشمامو ریز کردم و گفتم : اگه نمیدونی چرا اینقدر راحت داری با این قضیه برخورد می کنی ؟ همه دارن پر پر می زنن اونوقت تو داری خیلی راحت و خوش و خرم به زندگی عادیت اونم با روال قبلی ادامه میدی ... حت بابا هم که به قول خودش برای پویان تره هم خورد نمی کنه نگرانشه ... اما تو عین خیالت نیست

ریلکس تر و راحت تر از قبل گفت : نه نمیدونم کجاس ... الانم اگه خیلی ریلکسم چون کله ی خرابشو می شناسم ... میدونم هرجا بره دووم نمیاره و بازم میاد اینجا ... اینجا نیاد کجا بره ؟

پشتمو کردم بهش و رفتم بالا . هوا داشت کم کم سرد میشد . در بهار خوابو باز کردم و پرده رو دادم کنار . از تو کمد کت پویانو که چه تو چله تابستون و چه تو سوز مینداختم رومو برداشتم و رفتم تو بالکن و نشستم رو صندلی که گذاشته بودم اونجا .

پاهامو جمع کردم و بردم بالا و تو شکمم جمع کردم و کت رو هم پیچیدم دورم . 

خودمم خسته شده بودم از وضعیتی که داشتم ... واقعا خودمم داشتم برای خودم دل می سوزوندم ... صد بار زدم تو دهن احساسم و گفتم اقلیما جمع کن خودتو ... نخواستت رفت ... تو چرا پاش نشستی ؟ از تو ذهنت بندازش بیرون ... و هربار با یه جواب تو دهنی که به احساسم زده بودم و جواب میدادم " به فرض هم که از تو ذهنم پاکش کردم چه جوابی به دلم بدم ؟" و واقعیت هم همین بود ... چون دیگه جوابی نمیموند که بخوام به خودمو دلمو احساسم و حتی عقلم بدم ... به قول آقاجون می اومدم بگم خدا هست ... از اونور می گفتم کدوم خدا ؟ همین خدایی که داری ازش دم می زنی اصلا تو رو می بینه اقلیما ؟ اگه می بینه که چرا کاری واست نمی کنه ؟

لرز افتاد به جونم ، بیشتر تو خودم مچاله شدم و کتو بیشتر پیچوندم دور خودم ، اما جواب نمیداد ... از یه طرف سردم بود و از یه طرف دلم نمیخواست برم تو ... آخرشم دستمو کردم تو آستینای کت و از اونورم دستمو کردم و جیبای کت . اومدم یکم جا به جا بشم که یکی از جیبای کت خش خش کرد . اولش فکر کردم توهم زدمم اما با تکونی که خوردم دیدم نه ... واقعا صدا میاد . دستمو تو جیب چرخوندم که دستم خورد به یه کاغذی که کاملا مماس شده بود با جدار کت .

کاغذو درش آوردم و گرفتم جلوم ... یه تا خورده بود . بازش کردم توش یه شماره بود ... مطمئن بودم مال پویانه ... دلم می خواست کلمو بکوبم به دیوار ... آخه این کت 4 ماهه اینجاست و این شماره هم 4 ماهه که تو جیباشه اونوقت من خاک بر سر تا پزشکی قانونی ها رو هم چک کردم ... سریع رفتم تو و گوشیمو برداشتم و بدون اهمیت به ساعت که 11:30 بود شماره رو گرفتم .

بعد 5تا بوق صدای نازک یه زن تو گوشی پیچید : بــــــله ؟؟

صداش عین پتک کوبیده شد تو سرم ... با صدای دوباره زنه گفتم : ببخشید آقای حسینی ؟

- نه خیر

قطع کردم و زل زدم به صفحه گوشی صداهای ناآشنا داشت تو سرم داد میزد ... اقلیما دیدی نمیخوادت ؟ اینم یه بازی دیگش بود تا از شرت خلاص بشه وگرنه چه دلیلی داشت که شماره این زنه رو بذاره تو جیب کتش و کتش رو هم بده به تو ... دلم میخواست همونجا بشینم زمین و برای حال و روز خودم زار بزنم .

اما اون ته تهای قلبم یه صدا می گفت ... احمق بهش شک نکن ... دوباره بگیر ... شاید اشتباه گرفتی ... شایدم خط رو خط شده ... و منم احمقانه به صدای دومی گوش دادم ... اول اومدم دوباره همون قبلی رو بگیرم اما با خودم گفتم بذار یه بار دیگه تایپ کنم ... امتحانش که ضرر نداره ... دوباره کاغذو برداشتم و شروع کردم با تایپ کردن ... به رقم 2 که رسیدم خودمو گرفتم به باد فحش و ناسزا ... آخه ای گل بگیرن اون قیافتو اقلیما ... کوری 2 رو 3 می بینی ؟

از این که اشتباه از خودم بوده و نه خطای پویان لبخند زدم و شماره رو گرفتم ... دل تو دلم نبود برای شنیدن صداش .

یک بوق ... دو بوق ... سه بوق ... چهار ... پنج ... شش ... هفت 

گوشی رو از کنار گوشم برداشتم و یه نگاه بهش انداختم و دوباره گرفتم کنار گوشم ... اما به جای بوق هشتم صدای خسته پویانو که به زور از تو گلوش می اومد بیرونو شنیدم : بله ؟

با صدایی که نمی تونستم خوشحالیمو ازش پنهون کنم گفتم : پویان ؟

یهو انگار جون گرفته باشه گفت : اقلیما تویی ؟

بدون توجه به سوالش گفتم : کجایی ؟

پویان : مشهد

من : اونجا چیکار می کنی ؟

پویان : تموم این 4 ماهو اینجا بودم

من : پویان من همه تهرانو زیر و رو کردم نامرد ... اونوقت تو حتی یه زنگ نزدی ببینی زندم ... مردم ... نفس می کشم

پویان : عمه شمارمو داشت ... هرروز زنگ میزدم حالتو می پرسیدم

یهو چنان جیغی کشیدم که خودمم گلوم درد گرفت : چی ؟ مامان می دونست ؟ من که ازش پرسیدم گفت نمیدونم

پویان : من گفتم اونجوری بگه ... می خواستم اگه واقعا منو میخوای خودت بهم زنگ بزنی ... فقط چرا انقدر دیر ؟

من : من احمق تازه امروز کاغذو پیدا کردم 

پرید وسط حرفم و گفت : قسم خوردم اگه تا 12 زنگ نزنی رگمو بزنم

من : پویان ؟؟

پویان : جانم ؟

من : کی میایی ؟

پویان : همین الان وسائلامو جمع می کنم راه می افتم

من : الان نه ... خطرناکه ... اصلا با چی می خوای بیایی ؟

پویان : ماشین خریدم

من : مبارکه ... پویان بذار صبح بیا

پویان : نمی تونم ... همین الانشم خودم نمی دونم چطوری تحمل کردم ... می خوام تا صبح برسم ... الانم که جاده خلوته

من : پس مراقب باش

پویان : چشم ... امر دیگه ؟

من : حواست به رانندگیت باشه ... سالم باید برسی اینجا وگرنه زندت نمیذارم 

خندید و گفت : حرف حرف شماست خانم

چقدر دلم برای صداش تنگ شده بود ... واقعا نمیدونستم چطوری 4 ماهو تحمل کردم ... اما واقعا دلم نمیخواست الان راه بیوفته و بیاد .

من : پویان ... میشه صبح راه بیوفتی بیایی ؟

پویان : نه همین 4 ماه و 11 روز و 25 ساعت رو هم نمیدونم چطوری دووم آوردم تا صبح برسم خیالم راحت تره

من : مرغت یه پا داره دیگه چیکار کنم ؟

قطع کردم . یهو تو یه حرکت غیر ارادی در اتاقو باز کردم و رفتم سمت اتاق مامانمینا ... این نهایت نامردی بود . می دونست پویان کجاست ... شمارشو داشت ... دیده بود تو این 4 کماه چی کشیدم ... صداش در نمیومد . 

جلو در اتاقشون که رسیدم یهو عین کولیا بدون در زدن درو باز کردم .

یا قمر بنی هاشم ... درو بستم و با چشای گرد شده برگشتم ... تو 22 سال عمر با این صحنه های نا هنجار مواجه نشده بودم که الان شدم . عین جن زده ها دویدم بالا ... نمیدونم نفهمیدن که اومدم یا خودشون زدن به کوچه علی چپ درازه .

تنها کاری که کردم این بود که بخوابم .

****

صبح که پا شدم شیرجه زدم رو ساعت رو میزی کنارم . 9:30 بود . بعید بودم از این سحرخیزیا ... اما امروز فرق داشت ... پویان می اومد . 

بدون توجه به تاپ و شلوارک کوتاه و تنگ قرمزی که تنم بود دویدم پایین . من با مامان حرفا داشتم ... حالا منو می پیچونه ؟ 

تند تند پله ها رو دویدم پایین . صدا از تو آشپزخونه می اومد ، اومدم برم تو آشپزخونه که یه لحظه حس کردم یکی نشسته رو کاناپه . وسط راه استپ زدم و عقب گرد کردم . چشام تا خرین حد گشاد شد . این کی راه افتاده بود که از مشهد تا اینجا رو 9 ساعته اومده بود ؟

رفتم جلوش واستادم و گفتم : سلام

لب پایینیمو گاز گرفتم که یکم نیشم بسته بشه اما مگه میشد جمش کرد . اومد بلند بشه که دستمو گذاشتم رو شونش و فشار دادم و دوباره نشست و دستشو انداخت دور کمرم .

پویان : خوبی ؟؟

من : الان آره

پویان : دلم برات تنگ شده بود

دستمو انداختم دور گردنش و گفتم : نه بیشتر از من ... لاغر شدی

خندید و منو محکم تر گرفت و گفت : قول میدم دیگه نشم ... خوبه

سرمو تکون دادم و گفتم : اوهوم

نفهمیدم چی شد ... فقط فهمیدم دلتنگی و نبودش اونقدر بهم فشار آورده بود که بالاخره باید یه جوری تخلیش می کردم ... باید یه جوری مطمئن میشدم که اینی که جلوم نشسته واقعا پویانه ... توهم نیست ... وهم نیست ... واقعیته .

سرم بردم جلو و لبامو گذاشتم رو لباش ... اونقدر سریع و غیر منتظره این کارو کردم که پویان جا خورد ... چند لحظه عین چوب خشک همونطور موند تا به خودش بیاد و همراهیم کنه . خودشو یکم کشید بالا و دستشو گذاشت دو طرف صورتم و موهایی که ریخته بود دو طرف صورتمو داد بالا و برای اینکه دیگه پایین نیان دستاشو از رو موهام برنداشت . بلند شد جاشو با من عوض کرد و منو نشوند رو کاناپه و خودش به حالت قبلی من واستاد .

سرشو یکم برد عقب و گفت : دوست دارم

زل زدم تو چشماش و گفتم : اما من عاشقتم

و دوباره زل زدم به لباش ... نمیدونستم چم شده ، تنها چیزی که حالیم بود این بود که می خواستمش ... با تموم وجودم ... پویان سهم من بود و امکان نداشت بذارم به غزال و امثال این غزال ها برسه .

خود پویانم انگار حال منو داشت چون مستاصل نگاهی به لبام انداخت و دوباره زل زد به چشمام و آخرشم ریسک کرد و دوباره لبامو بوسید .

نه من ول کن بودم و نه پویان ... سرمو انقدر بالا  گرفته بودم خشک شده بود ... کمرمو خم کردم و تکیه دادم به بالای پشتی مبل ، پویانم فهمید میخوام چیکار کنم و دستشو گذاشت پشت کمرم ... 

تموم این اتفاقا 5 دقیقه هم نشد اما اونقدر بهم مزه داد که مطئنا تا مدت ها تو ذهنم می موند .

با صدای پایی که اومد پویان سریع خودشو کشد عقب و منم خودمو سر دادم رو کاناپه و نشستم . پویان که برگشت ببینه کیه ، خم که شد منم تازه تونستم پشتشو ببینم ... مامان بود . اومد و نشست و پویانم نشست کنارم .

ای این ننه ماهم نمی اومد عیشمونو بهم بزنه نمیشد ؟ نمیدونم چرا اما یهو چنان چشم غره ای به مامان رفتم که ابروهاش رفت بالا و پویانم زد زیر خنده . به زور خندشو کنترل کرد و آروم در گوشم گفت : خیلی پررویی تو بشر ... خیلی باحال بود

****

3 روز از اومدن پویان گذشته بود ، قرار بود با هم بریم تا کارای دانشگاهو بکنیم .

رفتیم و کارای رو مرتب کردیم و چون هنوز ترم تموم نشده بود ، قرار شد منم با بچه های قبلی ادامه بدم . بزرگ ترین مشکلی که بود نبود جزوه هام بود که قرار بود اونا رو هم از هیرسا بگیرم .

گوشی رو برداشتم و شماره هیرسا رو گرفتم .

هیرسا : به خانوم محترم ... چی شده ؟ دنیا اونوری شده که شماره مارو گرفتین ؟

من : نفسم بکش وسط حرفت یهو در راه سخنان قصار شهید نشی

هیرسا : نگران نباش ... حواسم هست ... حالا مادمازل چیکار داشتن ؟

من : جزوه ها رو میخوام ... اونایی که نبودم ... میدیشون به پویان ؟

هیرسا : نه

من : چرا ؟

هیرسا : میخوام ببینمت ... مگه میخوای برگردی سر کلاسا ؟

 من : آره سفر آخرت نرفته بودم که دیگه برنگردم ... بگو کجا ، کار دارم میخوام برم

هیرسا : اون کافی شاپه که با بچه ها یه بار رفتیمو یادته ؟

من : آره "...." رو میگی ؟

هیرسا : آره همون ... فردا ساعت 5 ... خوبه ؟

من : آره ... پس می بینمت ... فعلا

هیرسا : فعلا

****

حاضر شدم و رفتم سمت کافی شاپ .

درو که باز کردم رو اولین ست هیرسا نشسته بود ، رفتم و نشستم و سفارش قهوه دادیم .

هیرسا : چه خبرا ؟

من : هیچی 

قهوه ها رو که آوردن دستاشو حلقه کرد دور فنجون و گفت : مگه میشه 4 ماه هیچ خبری نباشه ؟

من : چرا نمیشه ؟

هیرسا : پس این 4 ماهو چیکار می کردی ؟

من : هیچی زندگیمو به سختی میگذروندم

یهو ابروش رفت بالا و چشماش گرد شد و گفت : این دیگه از کجا اومده 

من که گیج شده بودم گفتم : چی از کجا اومده ؟

هیرسا : این حلقه 

سرشو گرفت بالا و گفت : حاضرم به هرچی بگی قسم بخورم که این حلقه پویان نیست

بدبخت هنوزم خبر نداشت ... یعنی هیچ احدی حرفی بهش نزده بود ؟ حالا هیچوقت این بی صاحاب دستم نیستا ... حتما همین امروز سامیار باید صبح میومد خونه ما و منم باید یادم می رفت که از دستم درش بیارم .

من : آره مال پویان نیست ... نامزد کردم

هیرسا : چی ؟ با کی ؟

همچین گفت که میز بغلی یه لحظه سرشو برگردوند سمت میز ما و دوباره اونوری شد .

من : صوریه بابا ... چند وقت دیگه بهمش می زنم ... اگه تا الانم طول کشید فقط به خاطر این بود که پویان نبود

هیرسا : با کی ؟

من : فکر نمی کنم بشناسیش ... صدر

هیرسا : نگو که با سامیار 

ابروهامو انداختم بالا و گفتم : میشناسیش ؟

هیرسا : آره بابا از دبیرستان به اینور با هم دوستیم ... ببین من تو مغزم نمیگنجه ... تو و سامیار با هم ؟

من : میگم صوریه ... اصلا چیه مگه ؟

هیرسا : تو به من میگی عوضی اونوقت با سامیاری که صد درجه از من بدتره نامزد کردی ؟

من : اصلا نمی فهمم چی میگی

واقعا هم نمی فهمیدم چی میگه ... همچین داشت حرف میزد که انگار دنبالشن .

هیرسا : تو اصلا سامیارو از کجا میشناسی ؟

من : همسایمونه

هیرسا : بعد اونقت کی نامزد کردین ؟

من : اینا چه ربطی دارن به هم دیگه ؟ پویان روز عروسی رفت دیگه ... الان 4 ماه و نیمه

هیرسا : بعد اونوق تو تو این 4 ماه هیچ چیز مشکوکی ازش ندیدی ؟

من : بیا برو پی زندگیت بابا ... این سامیار اونی که تو میگی نیست

آخه خدایی هم این وصله ها اصلا بهش نمی چسبید ... تو این 4 ماه حتی ازش چیزی ندیده بودم که بخوام بهش شک کنم ... البته خب آنچنان برخوردی هم باهاش نداشتم که بخوام خیلی چیزا از زندگیش بدونم ولی خب در همین حد مطمئن بودم که اصلا پایه این چیزا نیست ... حداقل رفتارش با من اینو ثابت می کرد ، تو این چند وقت اونقدر رفتارش با من خوب بود که حتی به خودم اجازه نمیدادم دربارش فکر بدی بکنم ... درسته خیلی بی موقع پیداش شد ... درسته با اومدنش گند زد به تموم اون چیزایی که با بدبختی رشته کرده بودمشون ... درسته با اومدنش مسیر زندگیمو به کل بهم زد ... ولی واقعا نمی تونستم تو مغزم حتی برای یه ثانیه حرفای هیرسا رو به سامیار بچسبونم . درکل خیلی پسر خوب و البته یکی از بهترین گزینه ها برای زندگی مشترک ... اگر یکی دیگه جای من بود مسلما سامیار می تونست گزینه مناسب تری براش باشه تا پویان ... اما تو زندگی من ... امکان نداشت . حداقلش این بود که تو این چند وقته خودمو اونقدر مدیون سامیار می دونسم که به عنوان کمترین کاری که می تونستم بکنم این بود که جلوی چنین حرفایی ازش دفاع کنم ... درسته دل خوشی ازش نداشتم ... درسته که تو زندگیم به عنوان هر سمتی می تونستم قبولش کنم الا شریکی برای زندگیم ... اما جلو این چیزایی که مطمئن بودم یه مشت حرف اضافس ساکت نمی موندم ... اصلش این بود که رفتارایی که باهام داشت موظفم می کرد که یه جوری جبران کنم و یا حداقل جلوی این چیزا سکوت نکنم .

هیرسا : اونوقت ببخشید شما از کجا اینقدر مطمئنید ؟

من : ببین هیرسا ... من درست نمی شناسمش قبول ... مدت کمیه می شناسمش قبول ... اما حداقل در این حد می دونم که اهل این چیزا نیست ... اصلا از کجا معلوم همونی باشه که تو میشناسیش ؟ صد نفر به این اسم هست ... همشون که با من نامزد نکردن

هیرسا : حرفت قبول ... ولی همشون یه خواهر ندارن که اسمش سامیه باشه ... همشون 26 سالشون نیست ... همشون دانشجوی تخصص مغز و اعصاب نیستن 

من : تو از کجا انقدر مطمئنی ؟

هیرسا : ببین من نمیدونم این سامیار جلوی تو چیه و چقدر جلوت خودشو عابد و زاهد نشون داده که به هیچ صراطی مستقیم نیستی ... ولی بدون دارم راستشو میگم ... آخه یه لحظه به این فکر کن که از گفتن این حرفا چی به من ممکنه برسه ...

چشماشو ریز کرد و گفت : نکنه عاشقش شدی که اینقدر طرفداریشو می کنی ؟

من : اولا که خفه لطفا ... دوما که بحث سر مستقیم و کج و چمیدونم باور کردن و نکردن نیست ... بحث سره اینه که به این سامیاری که من میشناسم این چیزا نمیاد ... سوما هم که به یه پسر کت و شلواری و اتو کشیده و مرتب که همه زندگیش یا تو بیمارستانه و یا دانشگاه و یا خونشون و هراز گاهی هم خونه ما این چیزا نمیاد 

هیرسا خندید و گفت : سامیار و کت شلوار ... برو بابا !!!

من : بابا جزوه ها رو بده من برم وگرنه تا فردا میخوای مخ منو کار بندازی

هیرسا هم جزوه ها رو گذاشت رو میز و گفت : ولی دروغ نگفتم

من : منم نگفتم دروغ گفتی ... گفتم اینایی رو که میگی من به عینه ندیدم ... تموم شد رفت ... فعلا

سرشو تکون داد و گفت : فعلا

یه راست رفتم خونه ... هنوز پامو نذاشته بودم تو که گوشیم زنگ خورد ... لاریسا بود .

درو باز کردم و رفتم تو و تلفن رو هم جواب دادم .

من : جانم ؟؟

لاریسا : جانمت بی بلا ... آخه تو دیگه چجور خواهر شوهری هستی ؟ تا اونجا که ما میدونیم این خواهرشوهرا یه سره آنتناشونو سیخ می کنن که موش بدونن ... اونوقت تو ، سال تا سالم به ما زنگ که سهله ، فکرم نمی کنی ... تو کلا جامعه خواهروهرا رو زیر سوال بردیا !!!

خندیدم و گفتم : بابا بذار دفاع کنم ... الان حکم قصاصمم رد می کنی 

لاریسا : دیگه پویانم که برگشته بهونه نداری که بگی حوصله ندارم و از این حرفا ... باید بیایین خونمون !!

با لحن کشدار گفتم : بعدا ... لـــطفا !

لاریسا : حرفشم نزن

من : پویان برگشته درست ولی من  هنوزم از شر این سامیار خلاص نشدم که 

لاریسا : خب اونم بیار 

من : امری باشه ... همینم مونده با سامیار برم اینور اونور 

لاریسا : چشه مگه بدبخت ؟ پسر به اون خوبی

من : دو دستی تقدیم تو 

لاریسا : بی غیرت من شوهر دارما !!!

من : پس دیگه اسم اونو نیار

مانتومو درآوردم و انداختم رو کاناپه و رفتم سمت آشپزخونه .

لاریسا : خب بابا ... اعصاب نداریا

من : والا من اعصاب داشتم ... خودت همون یه ذره رو هم پروندی

لاریسا : غلط کردم ، خوبه ؟

خندیدم و گفتم : نه

لاریسا : مرض ... میگن رو بدی سوارت میشنا یقین پیدا کردم 

در قابلمه رو باز کردم و گفتم : میخوای نیام ؟

لاریسا : تو نیا ببین چیکارت می کنم

صدامو نازک کردم و با ناز گفتم : بذار با آقامون مشورت کنم ... خبرت می کنم

لاریسا : خاک تو سر جنس قوی ذلیلت کنن

من : حالا اصلا به چه مناسبت مهمونی گرفتی ؟

لاریسا : مهمونی کجا بود بابا ... فقط خودمون 5 تاییم

من : 6 تا ... پسرتو فاکتور گرفتی ؟

لاریسا : بابا اون هنوز داخل آدم حساب نمیشه که ... هنوز جوجس

من : حــــــالا ... اول باید تمام جوانب رو بسنجم

لاریسا : اصلا نخواستم بیایی

رفتم بیرون و مانتومو برداشتم و رفتم بالا .

من : باشه بابا ... چرا انقدر التماس می کنی ؟ میام دیگه

لاریسا : خیلی پررویی تو بشر

خندیدم و گفتم : دیگه کاری ، باری ، نیست ؟

لاریسا : کار که نه ، ولی بار چرا هست

من : روتو برم من ... خدافظ

لاریسا : فردا رو یادتون نره ها ... نری هم ساعت 9 بیاییا ... زود بیا ... خدافظ

با یه دستم گوشی رو قطع کردم و با اون یکی دستم در اتاقو باز کردم و رفتم تو .

لباسمو عوض کردم و زنگ زدم به پویان .

پویان : جانم ؟؟

من : سلام ... خوبی ؟

پویان : مرسی ... چه خبرا ؟ جزوه رو گرفتی ؟

من : آره ... پویان الان لاریسا زنگ زد برای فردا شب دعوت کرد خونشون

پویان : آره میدونم ... الانم رادین بهم زنگ زد گفت

من : بریم ؟

پویان : من که کاری ندارم ... به رادینم گفتم با تو هماهنگ می کنم بهش میگم ... تو  که کاری نداری ؟

من : نه

پویان : پس بهش بگم میریم ؟

من : آره 

پویان : کاری نداری ؟

من : نه خدافظ

****

بولیز ساده و بلند سرمه ایمو که تا وسطای رونم بود و روشم فقط یه کمربند قرمز داشت رو با شلوار لوله تفنگی سرمه ایم پوشیدم و مانتو نخی جلو باز قرمزم رو هم روش پوشیدم و تک بند نازکشم شل بستم . بوته جغه های سرمه ای دور آستین و یقه پهن و شلش باعث میشد ترکیب قشنگی رو درست کنه . کفشای پاشنه بلند قرمزم رو هم پوشیدم و شال ساده سرمه ایم رو هم سرم کردم . جلوی آینه واستادم ، شالمو انداختم رو شونم و موهامو باز کردم و شل بالای سرم بستم و چند تار موی فرم رو هم دو طرف صورتم ول کردم و دوباره شالمو کشیدم بالا . رژ قرمز اکلیل دارمو هم زدم و یه سایه سرمه ای هم زدم و تمام . شالمو هم شل بستم و لبه هاشو کردم تو مانتوم . خم شدم و لبه های شلوارمو کشیدم پایین ، یکم تا روی  ساده قرمزم رو هم برداشتم  و زنگ زدم به پویان .chloe’ پاشنه کفشم اومد . کیف

پویان : تموم شد ؟

من : همچین میگه انگار چقدر طول میکشه حاضر شدن من

پویان : 30 دقیقه و 46 ثانیه

من : خیلی مسخره ای 

پویان : به خدا راست میگم ... تایمر گذاشتم

من : آقای نسبتا محترم کجایی ؟

پویان : دم درتون ... بیا پایین

من : بد نگذره ؟ شما الان لطف می فرمایید زنگ درو می زنی ، اجازه منو می گیری ... بعد میایی دست منو می گیری ، پرنسس گونه منو می بری بیرون

پویان : اوکی ... باشه 

بعدشم قطع کرد ... رفتم پایین و زنگ زدم بهش .

پویان : بله پرنسس خانم ؟

خندیدم و گفتم : شوخی کردم 

پویان : من شوخی حالیم نیس ... بای بای

من : پویـــان ؟

پویان : جانم ؟

من : بی جنبه نشو

پویان : بی جنبه نیستم

دوباره قطع کرد . با اون پاشنه ها تند تند دویدم پایین که دیدم آیفون داره زنگ میزنه و مهلقا داره میره طرفش . وسط پله بودم ، از همونجا گفتم : مهلقا برنداریا !!!

چنان جیغی زدم که بدبخت از همونجا عقب گرد کرد و یا شایدم فکر کرد بمبی چیزی به آیفون وصله که برداره می ترکه.

فاصله پله ها یکم زیاد بود و منم با اون پله ها نمی تونستم تند برم . 

زنگ دوم که زده شد مامان از تو اتاق اومد بیرون و گفت : ای بابا یکی نیست بیاد اینو برداره ؟

چنان جیغی زدم مامان بر ندار که مامانم از ترسش یه جیغ خغه کشید .

مامان : چته ؟ قلبم اومد تو دهنم ... چرا بر ندارم ؟

من : پویانه 

مامان : خب باشه ... لولو خرخره که نیست

من : میخواد اذیت کنه

مامان : برو خدا شفات بده ها !!

رفت و اف اف رو برداشت . نمیدونم پویان بهش چی گفت که خندید و گفت : الان صداش می کنم 

درو باز کردم و رفتم بیرون . پویان تند فاصله بین درو اومد و جلوی پله واستاد و گفت : این خانم خوشگله افتخار میدن همراهیشون کنم ؟ 

و دستشو دراز کرد جلوم .

از کارش خندم گرفت ... یهو مامان از در اومد بیرون و کتابی که دستش بود و گرفت جلو سینش و با خنده گفت : به به آقا پویان ... شما ستاره سهیل شدین یا کم سعادتیه ماس ؟

پویان هم صاف واستاد و گفت : مطمئنا از کم سعادتیه منه

مامانم هم مستانه خندید و گفت : هوی هوی ... الکی زبون نریزا ... من دختر به هر کسی نمیدما !!!

پویانم با یه لحن لوس گفت : خب من هرکسی نیستم که

مامانم هم خیلی جدی گفت : چی باعث شده همچین فکری کنی ؟

پویان چشماشو گرد کرد و با یه حالت با نمک گفت : یعنی چی ؟

مامان : یعنی چی نداره که ... خب اما الان که فکرشو می کنم می بینم می تونم راجع به تو یکم بیشتر فکر کنم ... برین ، خوش بگذره

پویان که منتظر این حرف مامانم بود دستمو گرفت و منم کشید پایین و منم از ترس اینکه با اون پاشنه ها نیوفتم تند تند اومدم پایین .

من : آی ... آی ... آرومتر الان می افتم 

به پایین پله ها که رسیدم مامان رفت تو و درو بست . 

دستم هنوز تو دست پویان بود ، دستشو گرفت بالا و دست منم با دستش رفت بالا . منظورشو فهمیدم رو پنجه پام یه چرخ زدم و درست جلوش واستادم و گفتم : چطوره ؟ خوبه ؟

پویان : خوب ؟ خوب واسه یه ثانیشه ... این عالیه ...  فوق العادس

خندیدم و پویانم یه دستشو انداخت دور کمرم و دست راست رو هم که تو دستش بود رو گذاشت رو سرشونش و گفت : من چی ؟ خوبم ؟

یه نگاه به تیپش که کاملا اتفاقی با من ست شده بود انداختم . بالا تنمو یکم کشیدم عقب و دستمو زدم زیر چونم و عین خودش گفتم : خوب ؟ خوب واسه یه ثانیشه ... این عالیه ...  فوق العادس

خندید ، از اون خنده های مستانه که پشت بندش سرش یکم می رفت عقب و قهقهه میزد .

زدم به سرشونش و گفتم : پسره ی جلف این چه وضع خندیدنه ؟

حالا عاشق این مدل خندیدنش بودما خودمو داشتم الکی می گرفتم . 

یکم خندشو جمع کرد و گفت : ببخشید پرنسس خانم میشه این پسره جلفو ببخشید ؟ قول میده دفعه آخرش باشه ... خودم ادبش می کنم

قری به گردنم دادم و گفتم : باید فکر کنم

پویان خندید و دستمو گرفت و رفتیم بیرون . جلو ماشین واستاد ، در طرف شاگرد رو باز کرد و گفت : شرمنده خانم خوشگله که مجبورید با این تیپ و قیافه سوار پراید بشید ... این دفعه رو سر کنید قول میدم بعدا جبران کنم

دستمو گذاشتم رو در و گفتم : مهم ماشین و دک و پوز نیست ... مهم این راننده خوشگل و خوشتیپه که دربست در اختیارمه

و به تیپش که یه پیراهن چهارخونه درشت سرمه ای و قرمز بود که آستیناشو هم تا آرنجش بالا داده بود و شلوار کتون سرمه ایش اشاره کردم .

من : این آقاهه پراید که سهله ... گاری و قاطرم بیاره با سر سوار میشم 

سوار شدم و پوینم درو بست و خودشم سوار شد و راه افتادیم .

وسطای راه بودیم که پویان دستشو برد سمت ضبط و روشنش کرد :

کنارم هستی و اما ، دلم تنگ میشه هر لحظه

خودت میدونی عادت نیست ، فقط دوست داشتن محضه

کنارم هستی و بازم ، بهونه هامو می گیرم

میگم وای چقدر سرده ، میام دستاتو می گیرم

دستشو گذاشت رو دستم و گفت : الان که فکرشو می کنم می بینم خیلی سرده ... جدیدا هوا سوز پیدا کرده

از کارش خندم گرفت ، عاشق این دیوونه بازیاش بودم ... عاشق این ابراز احساسات غیر منطقیش و غیر منتظره ... عاشق غروری بودم که به خاطر من شکسته شده بود .

سرشو برگردوند طرفم و با لبخند گفت : به چی میخندی ؟ مگه دروغ گفتم

با خنده سرمو تکون دادم و گفتم : نه

یه وقت تنها نری جایی ، که از تنهایی می میرم

از اینجا تا دم در هم بری ، دلشوره می گیرم

فقط تو فکر این عشقم ، تو فکر بودن باهم

محاله پیش من باشی ، برم سرگرم کاری شم

میدونم که یه وقتایی ، دلت می گیره از کارام

روزایی که حواسم نیست ، بگم خیلی دوست دارم

تو هم مثل منی انگار ، از این دلتنگی ها داری

تو هم از بس منو میخوای ، یه جورایی خود آزاری

کنارم هستی و انگار ، همین نزدیکی هاست دریا

مگه موهاتو وا کردی ، که موجش اومده اینجا

قشنگه رد پای عشق ، بیا بی چتر زیر برف

اگه حال منو داری ، می فهمی یعنی چی این حرف

میدونم که یه وقتایی ، دلت می گیره از کارم

روزایی که حواسم نیست ، بگم خیلی دوست دارم

تو هم مثل منی انگار ، از این دلتنگی ها داری

تو هم از بس منو میخوای ، یه جورایی خود آزاری

جلوی خونه رادینینا پارک کرد و گفت : بپر بریم که دیر شده

سوار آسانشور شدیم و رفتیم بالا . 

 ... خدایا نگو که اینجا بهشته Oh my god رادین درو باز کرد ، یه نگاه خریدارانه به من انداخت و گفت : 

خندیدم و رفتم تو و گفتم : کوفت ... لیاقت نداری که تیپ بزنم بیام خونت دیگه ... چشاتم درویش کن وگرنه به لاری میگم

هیرسا هم با خنده از رو کاناپه بلند شد و گفت : مگه خروسه که بهش میگی لاری ؟

لاریسا هم از اتاق مرصاد اومد و گفت : سلام ... کی خروسه ؟

پویان و رادینم اومدن تو و منتظر ما رو نگاه کردن .

من : بابا خروس چیه ؟ حواسم نبود به تو گفتم لاری هیرسا گفت مگه خروسه

هیرسا : مطمئنی حواست نبود ؟ 

رادین گوش هیرسا رو کشید و گفت : مو می دوونی ؟

یهو مرصاد از اتاق اومد و گفت : ول کن داییمو بابا 

هیرسا : ای هیرسا به فدایت که فقط تو هوامو داری

برگشتم طرفش و گفتم : سلام علیکم گل پسر

اومد و سرسری باهام دست داد و رف طرف رادین و با یه لحن کشیده گفت : بــــــابـــا !!

رادین هم گوش هیرسا رو کشید و هیرسا گفت : والا ننه من ببینه شما چه رفتار جلادانه ای با من دارین دیگه کلا قید سفر دوتایی با شوهرشو میزنه که پای من به خونه شما کشیده نشه ... یکم لطافتم بد چیزی نیستا رادین خان ... با لاریسا هم همینجوری رفتار می کنی ؟

مرصاد : دایی ولشون کنین بیایین بریم اتاق من

هیرسا : تنهایی ؟

مرصاد : آره فقط من و تو

هیرسا : نه دایی خوبیت نداره ... اینا جنبه ندارن فکرای بدبد می کنن دربارمون

لاریسا : بشینین دیگه چرا واستادین ؟

برگشت و بهم گفت : لباساتو بذار اتاق ما

رفتم تو اتاق و مانتو و شالمو درآوردم و گذاشتم رو تخت و تو آینه موهامو دوباره درست کردم و یه رژگونه کمرنگ صورتی هم زدم و رفتم بیرون . لاریسا تو آشپزخونه بود و داشت میواه ها رو تو ظرف می چید . رفتم تو و گفتم : چطوری ؟

لاریسا : به لطف شما عالی ... خداوکیلی خیلی بدجنسی

من : تو که وضعیت منو می دونستی دیگه چرا این حرفو می زنی ؟

لاریسا : چون خیلی بدجنسی

خندیدم و ظرف میوه رو ازش گرفتم و گفتم : بابا اینو بده به من ببرم وگرنه تا فردا از این الفاظ رکیک می بندی به نافم

ظرفو گرفتم و داشتم می رفتم بیرون که هیرسا اومد و ظرفو ازم گرفت و گذاشت رو میز . نشستم کنار پویان و پویانم دستشو تکیه داد به پشتی پشتم . داشتن درباره کار و شرکت حرف می زدن که لاریسا گفت : رادین جان میایی اینا رو بذاری سر میز ؟

بلند شدم و کمکشون کردم و میز شامو چیدیم .

بعد از شام من و لاریسا تعارف زدیم که بقیه برن بشینن ، اونا هم از خدا خواسته رفتن .

لاریسا : روتونو برم من

هیرسا : خودتون گفتین

رادین : اصلا خودم می مونم نوکرتم هستم

لاریسا : دیگه نمیخوام ... خوب خودتو نشون دادی رادین خان ... بعدا به حسابت می رسم

و یه چشمکم حوالش کرد .

هیرسا : این چشمکه الان چه نقشی داشت اینجا ؟

رادین : خودش کلی حرفه ... بذار زن بگیری می فهمی

هیرسا : چرا حرف زن داشتن و نداشتنو می کشی وسط ؟ یه بارکی بگو زبون کر و لالیه خلاص کن خودتو دیگه

ظرفارو که جمع کردیم تو آشپزخونه با لاریسا موندیم تا قهوه ها آماده بشن . لاریسا هم تو اون فاصله کیک شکلاتی هارو گذاشت تو سینی و داد به من و گفت ک اینو ببر منم قهوه ها رو بعدش میارم ... برو دیگه نمیخواد بیایی اینجا ... بشین همونجا

سینی رو برداشتم و رفتم بیرون . همین که پامو گذاشتم تو هال هیرسا و پویان و رادین ساکت شدن .

چشمامو ریز کردم و گفتم : چی می گفتین ککه من اومدم ساکت شدین ؟

هیرسا : چرا فکر می کنی به خاطر اومدن تو ساکت شدیم

من : چون وقتی من اومدم ساکت شدین

سینی رو گذاشتم رو میز جلوشون و دوباره برگشتم تو آشپزخونه که ببینم اتفاقی با اومدن من ساکت شدن یا حرفشون تموم شد .

پامو که گذاشتم تو آشپزخونه لاریسا گفت : دیگه کاری نیست که برای چی اومدی ؟

انگشتمو گرفتم جلو بینی و دهنم و گفتم : هیسسس 

اونم ساکت شد ، صدای پچ پچشون می اومد اما هیچی نمی فشنیدم از این فاصله .

دوباره رفتم بیرون . همین که رفتم بیرون ساکت شدن .

با حرص گفتم : شما چی میگین که من میرم شروع می کنین میام ساکت میشین .

پویان : باور کن هیچی نیست ... اتفاقی میشه

نشستم و قهوه و کیک برداشتم و گفتم : باشه منم که گوش مخملی

رادین هم خندید و گفت : بر منکرش لعنت

چنان چشم غره ای بهش رفتم که چشمم یه لحظه درد گرفت .

اونا هم دوباره شروع کردن به حرف زدن .

رادین به پویان گفت : مشهد چیکارا می کردی ؟

پویان : هیچی اونجا تو یه شرکت موقت کار می کردم ... درسم که هیچ چون اگه می رفتم باید توضیحات تهرانو عوض می زدم انتقالی ، اونوقت آدرس و اینا رو همه رو باید می دادم ... 

جون به جونش هم می کردی جنسش خراب بود ... نامرد فکر همه جا رو هم کرده بود .

خندید و گفت : اونوقت پیدام می کردن بعضیا

حرف پویان که تموم شد با حرص به رادین گفتم : شما دو ساعته اینجا دارین حرف می زنین اونوقت تو سوال تقریبا به این واجبی رو گذاشتی الان بپرسی ؟ بگو اون موقع داشتین چی می گفتین 

رادین : تو چرا به همه چی مشکوکی بچه ؟

بیخیالش شدم و گفتم : به درک ... اصلا نخواستم

بعدشم تکیه دادم به پشتی کاناپه و قهوه مو خوردم .

مرصاد از اتاق اومد و رفت پیش رادین و گفت : بابا این چرا راه نمیره ؟

سرمو برگردوندم طرفش که ببینم چیو میگه که چشمم خورد به فراری قرمزی که دستش بود . مال بچگی رادین بود ... همیشه و همه جا دستش بود ... همیشه میگفت من آخرش یکی عین اینو می خرم ... و حالا ، واقعا یکی عینشو خریده بود.

دستمو دراز کردم طرف مرصاد و گفتم : میدی ببینمش ؟ 

مرصاد هم همچین آقامنشانه گفت : بذار بابام درستش کنه میدم بهت ... صبر کن 

نسبت به سنش خیلی گنده گنده حرف میزد . از اون بچه ها بود که دلت میخواست درسته گازش بگیری ... البته ا اون بچه هایی هم نبود که هر بلایی سرش بیاری واسته نگات کنه ، مطمئنا یه بلایی سرت میاورد اون سرش نا پیدا.

رادین نخی که لای چرخش گیر کرده بود و درآورد و داد دستشو و گفت : بیا درست شد ... این توش گیر کرده بود

و بعدشم نخم نشونش داد و مرصادم پرو پرو سرشو گرفت بالا و گفت : حدس می زدم

ماشینو داد دست من و دوباره رفت تو اتاقش .

به لاریسا گفتم : مطمئنی این 4 سالشه ؟

لاریسا هم خندید و گفت : چیه خیلی قلمبه سلمبه حرف میزنه ؟

من : یه چیزی اونورتر

لاریسا : پدرمو درآورده ... واقعا من نمیدونم چه معنی میده بچه بیشتر از سنش حالیش باشه ... برو دعا کن بچه دار شدی بچت از این بچه خنگا باشه که آب دهنشون یه سره آویزونه که بچه اینجوری بد دردیه

صورتم رو جمع کردم و گفتم : ایییی

فراری رو گرفتم جلوم و تکونش دادم . نمیدونم چرا اما باعث شد یه لبخند بیاد رو لبام .

پویان : رادین این همونه که اون موقع همش دستت بود ؟

رادین : آره یادته چقدر دوسش داشتم ... هنوزم که هنوزه هربار از دست مرصاد میوفته تا چند لحظه قلبم وا میسته

پویان خندید و هیرسا گفت : خدا وکیلی جنسو حال می کنی ؟ الان اسباب بازیا رو از دو سانتی پرت کنی خورد میشن اونقت این اونم تو دست مرصاد بعد این همه سال هنوز سالمه 

رادین : بابا برام از انگلیس گرفته بودش ... هیچوقت یادم نمیره ، اون موقع که بهم دادش داشتم از ذوق سکته می کردم

من : فراری که ممنوعه چجوری آوردی ؟

رادین : پول بده پادشاهی کن

پویان : واقعا پول داشته باشی فقط باید بشینی پادشاهی کنی 

اومدم بحثو عوض کنم به رادین گفتم : تو مگه سیگار می کشی ؟

چشماشو گرد کرد و گفت : نه چطور ؟

من : تو ماشینت بو سیگار می اومد

چشماشو ریز کرد و گفت : اون که عطر بود ... تو مگه سیگاری هستی که بو هاشونم از هم تشخیص میدی ؟

خندیدم و گفتم : از خدا مه پنهون نیست ، از شما چه پنهون ... جدیدا دودی شدم

چند ساعت دیگه هم نشستیم و تقریبا ساعت 2 بود که بلند شیم که بریم . دم در داشتم کفشامو می پوشیدم که هیرسا گفت : راستی اقلیما از فردا کلاسا شروع میشه ها 

سرمو گرفتم بالا و گفتم : برنامه رو دارم ... نوشته بود که از پس فرداس

هیرسا : دیروز اومدن گفتن برنامه این هفته عوض شده

سرمو تکون دادم و گفتم : باشه ... فقط ساعتاش ؟

هیرسا : 10 اولیشه

سرمو تکون دادم و پویان رفتیم جلو آسانسور که دیدم هیرسا و رادینم در خونه رو بستن و دنبالمون اومدن .

من : کجا میایین شما دوتا ؟

رادین : خونه شما  

من : بیخود ... کی ساعت 2 میره مهمونی ؟

رادین : تو کار نداشته باش ... میخوام برم مامانمو ببینم مشکلی داری ؟

من : یه 10 سال اومدی خونمون ننمو هم صاحب شدی ؟

رادین : همینه که هست

آخرشم اومدن و راه افتادیم . من و پویان با هم و رادین و هیرسا هم با هم اومدن . 

پویان جلو در نگه داشت و منم پیاده شدم ، اومدم بگم خدافظ که دیدم پویان هم پیاده شد . چشمام گرد شد ، اینا چشون شده بود ؟

من : چتونه شماها امروز ؟

پویان : هیچی ... مگه باید چیزیمون شده باشه ؟

من : نه خب ... میخوای بیای تو ؟

سرشو تکون داد و گفت : نیام ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : چرا خب بیا ... چرا نیایی ؟

زنگ درو زدم و در باز شد . همین که در باز شد هیرسا و رادین هم رسیدن و با هم رفتیم تو . وارد سالن که شدم دیدم بابا و سامیار و مامان منتظر واستادن .

مامان و سامیار داشتن با اضطراب و نگرانی نگام می کردن و بابا هم با عصبانیت . اول من وارد شدم و پشتم هم پویان . سامیار تا چشمش به پویان افتاد اخماش رفت تو هم ، اهمیتی ندادم و رفتم تو و بلند گفتم : سلام

بابا با عصبانیت گفت : کجا بودی تا حالا ؟ به ساعت نگاه انداختی ؟

اومدم جواب بدم که رادین اومد تو و گفت : ببخشید ... خونه ما بود

بابا که رادینو دید مثل اینکه عصبانیتش یهو فروکش کرد . برگشتمو به رادین نگاه کردم ، منتظر بودم هیرسا هم پشت سرش بیاد اما هرچی نگاه کردم ندیدمش . شونمو با بی تفاوتی انداختم بالا و دوباره به بابا نگاه کردم .

بابا : نگران شدم ... خب می گفتی خونه رادینی 

اومدم بگم مامان میدونست که دیدم بدتره به جاش گفتم : مگه میذارین آدم حرف بزنه ؟

پویان از پشت در گوشم گفت : برو بالا ... شبت هم بخیر

سرمو تکون دادم و همونطور که می رفتم سمت راه پله رو به بقیه گفتم : من که خیلی خستم ... میرم بخوابم 

پله اولو رفتم بالا و گفتم : شب همگی خوش

سامیار بدون توجه به بقیه دنبالم اومد و با عصبانیت گفت : دیگه دلم نمیخواد با این پسره ببینمت

بدون اینکه واستم دستمو تو هوا به معنی برو بابا تکون دادم .

مچ دستمو گرفت و کشید که باعث شد برگردم طرفش .

سامیار : با تواَما !

سرمو به معنی تاسف تکون دادم و گفتم : ببین فکر کنم خیلی جو گرفتَتِتا

دستمو از تو دستش کشیدم و گفتم : خوشحال شدم از دیدنتون ... 

به طعنه گفتم : شب خوبی بود ... به سلامت

سامیار با حرص واستاد و زل زد بهم و منم پشتمو کردم بهش و رفتم و پشت سرم درو محکم کوبیدم بهم .

****

ساعت 9:30 بود . سوییچمو از رو میز برداشتم و رفتم پایین .

آخرشم نفهمیدم دیشب چی شد ، دلمم نمیخواست که بدونم ، اونقدر برام مهم نبود که بخوام براش کنجکاوی کنم .

سوار ماشین شدم و راه افتادم سمت دانشگاه اونم بعد تقریبا 5 ماه .

وسطای راه بودم که دیدم یه کروک و یه پرادو افتادن دنبالم و ول کن هم نیستن . گاز دادم که دست از سرم بردارن اما سمج تر از این حرفا بودن .

عینک آفتابیمو از رو موهام دادم پایین و صدای ظبطمو زیاد کردم .

من : اوکی خودتون خواستین کرم بریزین ، من هم همراهیتون می کنم چرا که نه ؟ 

پامو رو پدال گاز فشار دادم و سرعتمو بردم بالا و اونا هم دنبالم . 

من : نه بابا خوبه ... واردین 

حواسم بود که مسیر دانشگاهو برم که دیر نکنم . اومدم یه لحظه بیخیال بشم ... اما خب ... نمیشد . امکان نداشت یکی باهام کورس بذاره و منم بیخیال از کنارش رد بشم .

یه پیچ طولانی بود که میخورد به فرعی و جلوی دانشگاه درمی اومد .

با انگشتام ، با ریتم آهنگ رو فرمون ضرب گرفتم . آهنگو هم زیاد تر کردم و سرعتم رو هم بردم بالا .

وارد پیچ که شدم حس کردم سرعتم برای پیچ یکم بالاس ، پامو گذاشتم رو ترمز که دیدم سرعتم پایین نمیاد . دوباره پامو رو ترمز گذاشتم و فشار دادم ... یا خدا این چرا نمیگیره ... با حرص پامو دوباره فشار دادم رو پدال ، به هیچ صراطی نمیخواست بگیره .

یه لحظه حواسم پرت شد و داشتم میخوردم به ریل گارد لبه پیچ . سریع فرمونو کج کردم و حواسمو دادم به رانندگی ... اما از اضطراب کاری نمی تونستم بکنم ... تنها چیزی که تو ذهنم وول میخورد این بود که دلم نمیخواست بمیرم ... اما با این وضع مردنم حتمی بود .

با دنده و ترمز دستی هم که بلد نبودم ترمز بگیرم ... پس مردی اقلیما اشهدتو بخون ... یه لحظه تو ذهنم جرقه زد که ماشینو بکوبونم به ریل گارد تا واسته اما فقط برای یه لحظه بود ، فقط به اندازه یه جرقه . 

آخرشم دیدم کاری نمی تونم بکنم چشمامو بستم و فرمونو کج کردم سمت ریل گارد ، این آخرین و البته تنها راهم بود . فقط به تنها چیزی که حواسم بود این بود که ماشینو از سمت راست بکوبم که به خودم نخوره ... قلبم داشت می یومد تو دهنم و از اضطراب تموم تنم داشت می لرزید .

بالاخره فرمونو کج کردم و ماشین با یه ضرب خیلی بد خورد به ریل گارد ، انقدر بد خورد که شیشه بقلی کلا شکست و شیشه جلو هم سمت راستش ترک خورد .

داشتم به این فکر می کردم که ماشین پوکید ... اما تا اومدم به این فکر کنم که ماشین به درک مهم خودمم که نپوکیدم یه ماشین از پشت کوبید به ماشین و ماشینم یکم تکون خورد و واستاد . همین ضربه کافی بود تا ایربگا باز بشن . فقط همین کم بود ... سریع خم شدم و قبل از اینکه کامل باد بشن کابل و سیم اصلی برق ماشینو کشیدم و پر شدن باد ایربگا هم قطع شد .

خدایا قربونت که زندم ... ولی فدات چرا ماشینمو پوکوندی ؟ 

پیاده شدم تا از بیرونم یه نگاه به ماشین بندازم ، از تو که اوراق شد ، از بیرونشو نمیدونم . از تو آینه دیدم که راننده ماشین پشتی یه پیاده شد ، همون کروکه بود که افتاده بود دنبالم و پشت سرشم اون پرادوئیه هم پارک کرد . منم بلافاصله پیاده شدم . اول یه نگاه به ماشینم که پودر شده بود انداختم .

سرمو برگردوندم که از یارو معذرت خواهی کنم و خسارت بدم چون واقعا مقصر من بودم ... البته من که نه ترمز ، اما خب مال ماشین من بود دیگه چیکارش میشد کرد . برگشتن سرم مصادف شد با 4هزار تا شدن چشمام . یعنی چشمامو انقدر باز کردم هرلحظه امکان داشت حدقش پرت بشه بیرون .

با صدای دختری که که با عشوه گفت : سامیار چی شد عزیزم  سرمو برگردوندم و چشامو گنده تر از قبل کردم .

سامیار هم چنان دادی زد : هلن برو گمشو بشین تو ماشین که از ترسم چشمام برگشت به حالت عادی و دختره هم رفت و نشست تو ماشین .

یه نگاه به تیپ سامیار انداختم و دوباره به ماشین نگاه کردم و دوباره زل زدم به سامیار که خودشو با اون شلوار جینی که سر زانوی سمت راستش پاره بود و اون پیراهن تنگش که دو تا دکمه ی بالاشو باز گذاشته بود و موهاش که سه متر بالا سرش بود و اون ریش بزیش که نمیدونستم بعد یه روز یعنی از دیشب تا حالا چطوری دراومده بود عین دلقکا درست کرده بود . چشمم افتاد به دست راستش که یه دستبند انداخته بود و به گردنش هم یه زنجیر کلفت آویزون کرده بود . دوباره سرتاپاشو نگاه کردم و با همون گیجی اومدم حرف بزنم که دیدم یکی از تو پرادو پشتی اومد بیرون .

سرمو یکم کج کردم که ببینم اون کی می تونه باشه که دیدم هیرسا پیاده شد ، یعنی تو تمام عمرم این همه یه جا تعجب نکرده بودم . یه پاشو آورد بیرون و با اون یکی پاش رو گذاشت لبه در و خودشو کشید بالا و تنشو هم تکیه داد و بالای در . انگشتشو گرفت جلو بینی و دهنش و بعدشتم کف جفت دستاشو به معنی لطفا چسبوند بهم .

ای بر اون ذاتتون لعنت ... می مردم می خواستین چه گلی بگیرین به سرتون ؟

چشمامو از هیرسا گرفتم و دوباره زل زدم به سامیار .

اون دختره که اسمش هلن بود سرشو از شیشه آورد بیرون و به من گفت : آخه کوری تو دختر ؟

دوباره سامیار با داد گفت : هلن می بندی اون گاله رو یا بیام ببندم ؟

حتی مدل حرف زدنشم 180 درجه با اون سامیاری که من میشناختم فرق می کرد . بیشترین چیزی که باعث تعجبم شد ، حتی بیشتر از تیپ و حرف زدنش ، اون دختره بود ، قشنگ معلوم بود چیکارس و من اصلا نمی تونستم ارتباطی که ممکنه با سامیار داشته باشه رو تصور کنم .

اولین چیزی که راجع به موقعیت به ذهنم رسید این بود که شاید این یارو شبیه سامیاره ، آخه در مورد پویان و اون جنازه تو سردخونه هم این شباهت وجود داشت ، اما نه اینقدر ... اما خب کار نشد نداره .

اما وقتی گفت : ببین اقلیما بذار برات توضیح میدم

مطمئن شدم خودشه ، سر و وضعش خیلی خنده دار بود . وقتی مطمئن شدم خودشه دوباره یه نگاه به سر و تیپش انداختم ، واقعا قیافه خنده داری برای خودش درست کرده بود . نمیدونم چرا اما یهو شروع کردم به خندیدن . اول از یه لبخند شروع شد اما به قهقهه های بلند رسید .

جالبترین نکته هم این بود که اصلا هیچکس قصد رد شدن از این پیچو نداشت . خندم که تموم شد یه نگاه به سامیار که داشت با تعجب منو نگاه می کرد انداختم و گوشیمو از تو جیبم درآوردم و شماره پویانو گرفتم که ریجکت کرد و چند ثانیه بعد ماشینش وارد پیچ شد و کنار ماشینم پارک کرد .

پویان که پیاده شد هیرسا گفت : سامیار من کلاس دارم

سامیار بازم داد زد : خب من چیکار کنم ؟ بیا برو گمشو خب

و هیرسا هم انگار چایی معطل قند بود دنده عقب گرفت و رفت . پویان اومد و کنارم واستاد و گفت : خوبی ؟

سریع گفتم : حرف نزن وگرنه همینجا خفت می کنم 

پویان اومد جوابمو بده که سامیار داد زد سرش : تو اینجا چه غلطی می کنی ؟ مگه نگفتم دور و برش نپلک ؟

پویانم خیز برداشت طرفش و یقش و گرفت و کوبیدش به ماشین گفت : مرتیکه عوضی عجب رویی داری تو 

اون دختره هم از ماشین پیاده شد و جیغ جیغ کنان گفت : ولش کن

پویان هم یه پوزخند بهش زد و به سامیار گفت : خوبه ... آفرین ... داری کم کم یاد می گیری که با امثال خودت بگردی ، نه بالاتر

و دوباره کوبیدش به ماشین .

رفتم جلو و دست پویانو گرفتم و کشیدم و گفتم : ولش کن آشغالو

پویانم ولش کرد و اومد طرفم . گوشیمو درآوردم و شماره بابامو گرفتم تا بیاد داماد دردونشو ببینه . اما هرچی زنگ می زدم در دسترس نبود . 

پویان سرشو برگردوند طرفم و گفت : به کی زنگ می زنی ؟

من : بابا

پویان : داشتم می اومدم زنگ زدم بهش ... الانا دیگه می رسه

از رو گوشی به ساعت نگاه کردم و هول گفتم : پویان کلاسم ... دیر شد 

پویان هم سرشو سرسری تکون داد و گفت : الکی گفتیم کلاسا از امروزه که بیایی بیرون ... کلاسا با برنامه پیش میره

اومدم حرفی بزنم که بابا هم اومد و ماشینو پارک کرد و پیاده شد ، ماشینو که دید با اضطراب دنبالم گشت و وقتی دید خوبم یه نفس راحت کشید و گفت : خوبی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : آره عالیم 

سامیارو نشون دادم و گفت : ولی دامادت خوب نیست 

پویان سوییچ ماشینشو داد بهم و گفت : برو شرکت ... منم میام اونجا

سوییچو ازش گرفتم و پویانم دوید سمت بابا که یقه سامیارو گرفته بود ... چه همشونم تو کار یقه گیری بودن ... میگن حلال زاده به داییش میره .

جلو ساختمون پارک کردم و رفتم بالا . هیرسا تو راهرو داشت راه می رفت ، منو که دید گفت : چی شد ؟

خودمو پرت کردم رو صندلیای سالن و گفتم : هیچی ... بابا اومد ، منم اومدم اینجا ، دیگه بقیشم خبر ندارم 

هیرسا : خوبی خودت ؟ همچین کوبیدی ماشینو که برات فاتحه هم خوندم 

خیز برداشتم و گفتم : نکبت کار تو بود نه ؟

نیششو شل کرد و سرشو تکون داد .

من : آخه بدترکیب می مردم میخواستی چه غلطی بکنی ؟ هان ؟

هیرسا : اولا که من توی جون دوستو میشناسم ... می دونستم حتی اگه نتونی کاری بکنی تا دم بیمارستان می رفتی بعد خودتو می کوبوندی اینور و اونور و اون حرکت کاملا آرتیستی از تو بعید بود ... دوما هم که هم من بودم و هم سامیار ... مطمئن باش دیگه نمیذاشتیم بمیری که 

من : اون روانی که همچین کوبید که یه لحظه حس کردم مخم تکون خورد

هیرسا : تکون نخورده تازه رفته سرجاش

با مشت یدونه کوبیدم به سینش و گفتم : من بالاخره یه روز تو رو نفله می کنم

اومد جوابمو بده که پویان اومد تو و اونم خودشو ول کرد رو صندلی بغلی من

پویان : وای خداجون مردم

سریع صاف نشستم و گفتم : چی شد ؟

پویان : بذار برسم 

هیرسا : رسیدی دیگه

پویان بلند شد و رفت سمت اتاق مدیریت و ما هم دنبالش رفتیم نشستیم رو کاناپه های تو اتاق و منتظر به پویان نگاه کردیم. 

پویان : چرا اینجوری نگام می کنین ؟

هیرسا : خب بگو دیگه چرا ناز می کنی ؟

پویان : بابا به خدا هیچی نشد ... دایی اومد و یکم داد زد و گفت دیگه پشت گوشتو دیدی اقلیما رو دیدی و از این حرفا و بعدشم زنگ زد به بابای سامیار که بیا پسرتو جمع کن ... اونم که اومد با سامیار دعوا کرد و دایی هم رفت و منم اومدم اینجا 

من : شما اصلا کی ترمزو بریدین که من نفهمیدم ؟

هیرسا : دیشب که اومدیم خونتون من بریدم

من : پس واسه همون نیومدی تو ؟

هیرسا : آره آخه اگه می اومدمم که سامیار منو میدید

پویان : شرش کم شد بالاخره

من : من باید بگم تو میگی ؟

هیرسا : دید تو نگفتی گفت بذار خودم بگم

پویان : نه آخه نمیدونی که چه بد وضعیه وجود یه آدم مزاحم

هیرسا هم بلند شد و گفت : چرا میدونم ... میرم نقشمو کامل کنم

پویانم باشه ای گفت و هیرسا هم رفت . 

پویان : از این به بعد میایی شرکت ؟

من : حال ندارم

پویان : تنبل شدیا !!

یکم دیگه نشستم و بلند شدم که برم . پویان سوییچشو که گذاشته بودم رو میزشو برداشت و گرفت طرفم و گفت : با ماشین برو 

من : نمیخواد زنگ بزن آژانس

پویان : خب بیا با این برو دیگه

من : حوصله رانندگی ندارم میزنم ماشین تو رو هم می ترکونم

پویان : فدای سرت

من : تعارف که ندارم باهات زنگ بزن به آژانس

سرشو تکون داد و زنگ زد و منم خدافظی کردم و رفتم پایین . منتظر بودم ماشین بیاد که یاد هیرسا افتادم . اگه اون نبود معلوم نبود تا کی این پسره رو باید تحمل می کردم . گوشیمو برداشتم و براش اس ام اس زدم : مرسی بابت امروز

همون موقع جواب داد : خواهش کاری نکردم

انقدر زود جواب داد که گفتم لابد افتاده بود رو گوشیش .

درو باز کردم و رفتم تو خونه ، صدای بحث می اومد . رفتم اونطرف سالن که دیدم مامان و سیما دارن با هم بحث می کنن .

سیما : تو رو خدا ببخشید ... هرچی شما بگید قبول ... من اصلا نمیدونم چی بگم ... به خدا من خودم تا حالا همچین چیزی از این پسره نمک نشناس ندیده بودم ... 

مامان پرید وسط حرفش و گفت : سیما خانم بحث سر اینا نیست ... بحث سر اینه که من بهتون اعتماد کردم دخترمو دادم دستتون اونم به عنوان امانت ... توقع نداشتم حداقل در حق امانتم این کارو بکنین ... روزی که اومدین اینجا خواستگاری و ما هم رفتیم تحقیق کسی یه کلام بدتونو نگفت ... نه بد شمارو و نه سامیارو ... خیلی برام غیر قابل باور بود که شما تو زرد از آب دربیایید ... اقلیما از اولش مخالف بود با بدبختی راضیش کردیم ، چون گفتیم سامیار هرچی که باشه تربیت شده شماست ... خودتونو شناختیم که به پسرتون اعتماد کردیم ... اما دقیق عکس جوابی رو که می خواستیم گرفتیم ... من گفتم سامیار انقدر بهش محبت می کنه که اقلیما راضی بشه ، نه این که بره و با یکی دیگه و ما مچشو بگیریم 

ای این ننه ما هم عجب بازیگری بودا !

داشتم از پله ها می رفتم بالا که صدای اس ام اس گوشیم بلند شد . بازش کردم از طرف سامیار بود .

میشه ببینمت ؟

سریع فرستادم : آره بیا اتفاقا کار مهمی باهات دارم

زود تر از من فرستاد : کجا همو ببینیم ؟

من : بیا دم در خونمون 

چند دقیقه بعد اسم ام اس زد : اومدم

سریع یه پانچو پوشیدم و شالمو انداختم رو سرم و حلقه رو از رو میز برداشتم و رفتم پایین . مامان جلو تلویزیون نشسته بود و داشت کانالارو هی پشت سر هم عوض می کرد . چشمش که به من افتاد گفت : کجا میری ؟

حلقه رو نشونش دادم و گفتم : میرم اینو پس بدم 

درو باز کردم و رفتم بیرون ، در حیاطو که باز کردم دیدم جلوی در تکیه داده به ماشینش ، از صدای در سرشو بلند کرد، یه پیراهن صدری پوشیده بود با یه شلوار کتون یه درجه تیره تر از پیراهنش ، پوزخند زدم ، نه به صبحش و نه به الان .

اومد جلو و گفت : ببین اقلیما هیچ احدی حتی نمیذاره من حرف بزنم ... تو رو به هرچی که می پرستی بذار من حرف بزنمـ ...

دستمو گرفتم جلوش که ساکت شد و گفتم : اولا که چه حرفی بزنی و چه نه فرقی به حال من نمیکنه ... دوما هم که نگفتم بیایی اینجا که با هم دل بدیم و قلوه بگیریم ... سوما هم اگه اونا نذاشتن حرفی بزنی مطمئن باش من حتی نمیذارم دهنتو باز کنی 

مشتمو گرفتم جلوش و باز کردم و حلقه از دستم افتاد پایین رو زمین . 

سامیار سریع خم شد و برش داشت و منم پشتمو بهش کردم و برگشتم تو و درو بستم و تکیه دادم به در ، هنوزم یاد تیپ صبحش می افتم دلم میخواد فقط بشینم اینجا رو زمین و هر هر بخندم . سامیار کوبید به در و گفت : اقلیما تو رو خدا این درو باز کن ... فقط یه دقیقه ... بذار حرفامو بزنم قانع نشدی بکوب تو دهنم ... خفم کن ... هرکار میخوای بکنی بکن ... ولی باهام بهم نزن ... التماست می کنم

تکیمو از در گرفتم و از همونجا داد زدم : به اون دختره ... اسمش چی بود ؟ آهان هلن ... به اون هلن هم اینجوری التماس می کنی یا این مدل التماسا سفارشی فقط مال منه ؟ ببین الان ساعت 2 ، دقیق 5 دقیقه دیگه بابام میاد ... میدونی که اگه جلو خونش ببینتت زندت نمیذاره ... اون عین من اینجوری دل رحم نیست ... پس بهتره دمتو بذاری رو کولت و د برو که رفتیم آقای سامیار خان ! امیدوارم دفعه آخری باشه که چشمم بهت می افته ... موفق باشین آقای صدر ... خدانگهدار

دویدم و رفتم تو . مامان هنوزم جلو تلویزیون بود . پانچو و شالمو درآوردم و خودمو پرت کردم رو کاناپه کناریش و گفتم : آخـــــــــی ... خـــلــاص شدمـــا !!

مامانم نفس راحتی کشید و گفت : آره ولی الان نگران آرشم ... بهش که زنگ زدم حالش خیلی خراب بود

من : بایدم باشه ... دستی دستی داشت بدبختم می کردا 

مامان اومد یه جواب دندون شکن بهم بده که در حیاط باز شد و پشت سرشم ماشین بابا اومد تو حیاط . مامان از جاش بلند شد و رفت دم در و منم لباسمو برداشتم و رفتم گذاشتم بالا و دوباره برگشتم پایین . 

نه مامان بود و نه بابا . حدس می زدم تو اتاق باشن ، بابامو میشناختم ... به ظاهر زور می گفت اما خیلی احساساتی بود . باید باهاش حرف می زدم ، باید بهش می گفتم که من از اولشم از سامیار خوشم نمی اومد .

****

مانتو و شالمو تو حیاط درآوردم و رفتم طرف خونه ، آخه کدوم آدمی روز اول دانشگاه اونم بعد از 5 ماه استراحت و ول گشتن امتحان میده ، اونم چی ؟ منفور ترین درس دنیا " تنظیم شرایط محیطی " .

انقدرم هموا گرم بود که روانمو داشت پاک می کرد . درو عین آپاچی ها باز کردم و رفتم تو .

من : جهنمــ

دهنم همونجور باز موند ، این اینجا چه غلطی می کرد ؟ اومدم همین سوالو ازش بپرسم که دیدم عمه از پشت پله ها اومد و مامانم هم پشتش .

مامان : آفاق من نمیذارم ... چرا داری اینجوری می کنی ؟ شدی کاسه داغ تر از آش ؟ زندگی خودشونه و خودشونم حالیشونه چیکار دارن می کنن ... بچه که نیستن

عمه : اینا اگه حالیشون بود که ما رو نمی کردن بازیچه خودشون ... من عین تو نیستم ساره جان که واستم و بی آبرویی بچمو ببینم و دم نزنم 

مامانم اومد جوابشو بده که منو دید و ساکت شد و عمه هم به طبعیت از مامانم سرشو برگردوند سمت من که منو دید و بدون معطلی اومد طرفم . از کنارش زد شدم و رفتم سمت راه پله ها و عمه هم دنبالم .

عمه : اقلیما جان ... یه دقیقه صبر کن عمه ... تو اصلا مگه میدونی برای چی اومدم که حتی محلم هم نمیدی ؟

من : نه ... تنها چیزی که میدونم اینه که هيچ گربه اي محض رضاي خدا موش نمي گيره ... پس عمه جان ، عمه جان گفتنات مفت نمی ارزه ... کم کم دارم عادت می کنم که با این جون گفتناتون جونمو بگیرین 

پله چهارمی رو که رفتم بالا دستمو کشید ، انقدر با ضرب اینکارو کرد که داشتم می افتادم . دستمو گرفتم به نرده و گفتم : چیه ؟؟؟

عمه : به حرف من گوش کن اگه غیر منطقی میگم ، هرچی تو بگی قبول ... 

ساعتمو نگاه کردم و گفتم : خب ... می شنوم

غزالو نشون داد و گفت : پویان 6 ماهه با این دختر عروسی کرده ... 8 ماهه که با هم عقد کردن ، یه نگاه تو صورت این بدبخت ننداخته 

زل زدم تو صورتش و گفتم : دستش درد نکنه

عمه : اقلیما تو کاری که من میگمو بکن منم قول میدم بعدش ، شده به زور برگه طلاقشونو بدم غزال امضاء کنه

این حرفو که زد شاخکام کار افتادن و منتظر نگاش کردم . سرمو برگردوندم و به غزال نگاه کردم که داشت با اضطراب نگاهمون می کرد . با نفرت سرمو برگردوندم سمت عمه .

دستشو کرد تو کیفش و یه چیزی درآورد و گرفت جلوم ، قرآن آقاجون بود ، درست جفت همونی که دستم بود . همونی که داده بودش به پویان .

عمه : اقلیما پویان تو این 8 ماه حتی اتفاقی دستشم به این دختر نخورده ... میدونم که همش به خاطر تواِ ... دلش رضا نیست که بره طرف کس دیگه 

مشکوک نگاش کردم ، بیخودی پای قرآنو وسط نکشیده بود ، می دونست روش حساسم و بگن به این قرآن قسم بخور بمیری هم قسم می خوردم و می مردم ... می دونست که من با این جفت قرآن شوخی ندارم ... می دونست که هرقدر آقاجون برام مهم بود این قرآنا هم هست... می دونست که این تنها نقطه ضعفمه ... و حالا داشت این تک آسشو ناجوانمردانه می انداخت وسط بازی.

عمه : اقلیما من می دونم که پویان برگشته و میدونمم که فقط تو میدونی که کجاس 

مگه خونه آقاجون نبود که اینا ندونن ؟ 

عمه : اقلیما به همین قرآن قسمت میدم که یه کاری کن پویان امشب بره خونه پیش غزال

گوشم سوت کشید ، سرم گیج رفت ، احساس کردم سقف خونه داره آوار میشه رو سرم . 

عمه : اقلیما حواست به منه ؟ قول بده که این کارو بکنی

یه نگاه به عمه انداختم و یه نگاه به قرآن و سرسری فقط برای اینکه از سرم بازش کنم گفتم : باشه

داشتم می رفتم بالا که دوباره گفت : من میدونم که بری دیگه به قولت عمل نمی کنی ... اقلیما بیا اینجا و به این قرآن قسم بخور که خلافشو انجام نمیدی ... اقلیما مدیون روح آقاجونی بزنی زیرشا ... می فهمی که چی میگم ؟

برگشتم و یه نگاه بهش انداختم . اومدم سرمو برگردونم که عمه یه پله دیگه هم اومد بالا و قرآنو گرفت جلوم و گفت : اقلیما به این قرآن قسم بخور

نگاهم فقط به قرآن بود ... نمیدونم چرا اما اطمینان داشتم که اگه اتفاقی هم بین غزال و پویان بیوفته بازم به حال ما فرقی نداره ... مطمئن بودم که بالاخره همه چی به نفع ما تموم میشه ... نمیدونم این اطمینان لعنتی از کجا اومد و چطور دستمو کشوند سمت قرآن ... نمیدونم چرا اما نتونستم جلوی دست راستمو که می رفت سمت قرآنو بگیرم ... مثل این بود که کنترلش دست من نیست ... مثل این بود که از مغزم حساب نمی بره .

دستمو که داشت مثل بید می لرزیدو بردم جلوتر که مامان گفت : اقلیما نکن این کارو ... این شدنی نیست ... قسمی نخور که بهش رضایت نداری

عمه : ساره تو دخالت نکن

مامان : چطور تو دخالت کنی تو عمق زندگیم ... من نکنم ؟

بدون توجه به اونا دستمو گذاشتم رو قرآن و زیر لب گفتم : قسم می خورم 

نمیدونم از کجا اما عمه شنید . یه لبخند گله گشاد تحویلم داد و بغلم کرد . منم بودم اینقدر ذوق می کردم . هلش دادم و از تو بغلش اومدم بیرون دوتا پله دیگه هم رفتم بالا ... اومدم پله بعدی رو برم که دیدم عمه هول هول چادرشو برداشت و رفت پیش غزال و با هم رفتن سمت در . 

داشتن می رفتن بیرون که از همونجا داد زدم : پاتونو از این در گذاشتین هم دیگه حتی حق ندارین برگردین ... حتی اگه داشتین می مردین ... شنیدین ؟ 

و با صدای بلند تری گفتم : با شما بودما

در که بسته شد تازه فهمیدم که چه گندی زدم . نشستم رو پله و با همه وجودم جیغ زدم : خــدا لــعــنتتون کنه

حس می کردم یه تریلی 18 چرخ از روم رد شده ... مثل این بود که یکی جونتو از تو وجودت به زور و ذره ذره بکشه بیرون ... با تموم وجودم داشتم مرگ تدریجی رو حس می کردم ... اما وضعیت الانم یه چیزی بود بدتر از مرگ تدریجی ... حداقلش اگه میدونستم که تاوان کدوم گناهه راحت تر باهاش کنار می اومدم ... داشتم تاوان گناه نکردمو پس میدادم ... اونم به زور ... گناهی که حتی اگه کردمم از رو ندونم کاری بوده و الانم یادم نمیاد ... تا کی باید اینجوری می مردم و زنده میشدم ؟

به زور نرده رو گرفتم و بلند شدم و رفتم بالا . مامان اومد و دستمو گرفت تا کمکم کنه ... دستمو کشیدم و گفتم : ولم کن

مامانم دستشو کشید و رفتم بالا . درو که بستم پشت در رفتادم زمین و زدم زیر گریه ... گریه نمی کردم زار می زدم ... ضجه می زدم ... به حال خودم ... به حال زندگیم ... به کجا رسیدی اقلیما ؟؟

با صدای تقه ای که به در می خورد به خودم اومدم ، با دست اشکامو پاک کردم و بلند شدم و درو باز کردم و گفتم : هان ؟

مامان اومد تو و گفت : خوبی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : آره 

دستمو گذاشتم رو شونش و برش گردوندم و هلش دادم سمت در و گفتم : برو خوبم 

مامان : اقلیما صبر کن ... بذار حرف بزنیم ... اینجــ...

دوباره زدم زیر گریه و گفتم : خوبم ... برو 

و دوباره هلش دادم و در رو هم پشت سرش بستم و رفتم وسط اتاق ، دوباره برگشتم سمت در و قفلش کردم . مانتومو درآوردم و پرت کردم طرف تخت ... دیگه نتونستم طاقت بیارم و دوباره نشستم رو زمین و زدم زیر گریه . 

مامان هم از اونور هی دستگیره رو بالا و پایین می کرد و هی می گفت : اقلیما این درو باز کن ببینم ... تو رو خدا بی فکری نکنیا ... اقلیما با توام ... می شنوی ؟ 

هنوزم همونجا بودم و داشتم گریه می کردم .

مامان کوبید به در و گفت : اقلیما می شنوی ؟ میگم این درو باز کن 

تکیه دادم به در و گفتم : مامان ؟ 

مامانم که انگار خیالش راحت شده بود دست از سر در و دستگیره برداشت و گفت : جانم ؟؟

من : من چرا انقدر بدبختم آخه ؟ همین میام بفهمم خوشبختی چیه یه چیزی میشه 

مامان : خودتو به خاطرش ناراحت نکن اینم می گذره

من : گذشتنش که میگذره اما داره جونمو می گیره ... خسته شدم ... چرا من نمی میرم مامان ؟

مامان : این حرفو نزن

من : مردم از بس آرزوی یه زندگی آرومو کردم ... خسته شدم از بس آرزوی زندگی اینو اونو کردم ... دلم آرامش میخواد ... مگه چیز زیادیه ؟ هرکی از راه میرسه یه تغییری تو زندگیم میده ... خسته شدم ... زندگی منه همه برام تصمیم می گیرن الا خودم ... هیچ احدی منو نمی بینه ... پویان که برگشت گفتم تموم شد ... همه بدبختیام تموم شد ... تموم که نشدن هیچ ...بیشتر هم شدن ... دیگه میگی چیکار کنم ؟ برم به پویان بگم چی ؟ بگم پویان امشبو برو و با زنت خوش باش ؟ بگم به مامانت قول دادم که بشم رابط رابطه ی تو و زنت ؟ مامان چی برم بهش بگم ؟ بگم پویان جان تو رو خدا بیا برو و با زنت رابطه داشته باش ؟ بگم تو چطور دلت اومد از دختری مثل غزال بگذری ؟ چطوری این حرفارو بهش بزنم وقتی دلم میگه نگو ؟ آخه من چرا باید انقدر احمق باشم که تا یکی جلوم عر زد دلم براش بسوزه ؟ مامان آخه چرا وقتی فهمیدی حامله ای منو ننداختی که انقدر بدبختی نکشم ؟ چرا من نباید یه زندگی عادی داشته باشم ؟ همیشه خدا یکی کوبید تو سرم و پرتم کرد پایین ... از اون بابام گرفته تا دوستام همه تیشه زدن به ریشم ... خودم ... زندگیم ... وجودم 

مامان : اقلیما این درو باز کن خواهش می کنم

همونجور که نشسته بودم قفلو تو در چرخوندم و مامان هم گوشه درو باز کرد و اومد تو . جلوم زانو زد و منم بدون اینکه بهش نگاه کنم رفتم بغلش . نشست رو زمین و دستاشو دورم حلقه کرد .

چند ساعت دیگه هم نشستم و هی به خودم دلدری دادم . هی به خودم گفتم اقلیما بیخیال قول و قرار و قسم اما هی به خودم جواب میدادم مگه میشه ؟ به روح آقاجون قسمم داد ... قرآن آقاجونو گرفت جلوم و منم بهش قسم خوردم .

آخرشم گوشسمو برداشتم و به پویان زنگ زدم .

پویان : جانم اقلیما بگو

من : پویان شب میایی اینجا ؟

پویان : چی شده ؟

من : مگه باید چیزی شده باشه که بگم بیایی ؟

پویان: نه خب آخه رو به راه نیستی انگار ... خوبی ؟

من : آره خوبم ... میایی ؟

پویان : آره آخر شب میام 

من : آخر شب نه ... یکی دو ساعت دیگه بیا

پویان : اقلیما چی شده ؟

با لحن کشداری گفتم : اَه مگه باید چیزی شده باشه ؟

پویان : آخه صدات یه جوریه

من : صدام یه جوری نیست ... الکی دنبال دلیل برای پیچوندنم نگرد 

پویان : من کی گفتی بیا پیچوندم ؟

من : منم این حرفو واسه این زدم که برای اولین بار به ذهنت نزنه ... خدافظ

داشت حرف میزد ... میدونستم حتی اگه یه ثانیه دیگه هم تلفنو نگه دارم پشیمون میشم ... همین الانشم از سگ پشیمون تر بودم . دستم رفت که شمارشو بگیرم و همه چیو بهش بگم ولی نتونسم و دوباره دستمو کشیدم .

نشستم وسط تخت و گوشیمو گرفتم دستم و پاهامو هم ضربدری جمع کردم تو شکمم و خودمو تاب دادم .

زندگی بقیه هم مثل من اینجوری بود یا من فقط توش استثنا بودم ؟ از اون سوژه های نادر که هر هزار سال نوری و بین هر هزار نفر اتفاق می افتاد ... همین می اومدم مزه عسلو بفهمم به زور زهرو خالی می کردن تو حلقومم ... همین که حس می کردم خوشبختم و خوشحالی سراسر زندگیمو گرفته یکی می اومد و بدبختیامو یادم می آورد و غم عالمو می ریخت تو دلم ... همیشه ی خدا همین بود ... انگار که همه دنیا دستشونو داده بودن به دست من تا پدرمو دربیارن ... مثل این بود که همه عالم و آدم باهام لجن ... البته واقعیت هم همین بود ... وقتی خودم با خودم لج کرده بودم و پویانمو با یه شخص دومی تقسیم می کردم از دیگران انتظار دیگه ای نمی رفت.

انقدر با خودم حرف زدم و فکر کردم و تکون خوردم که نفهمیدم مامان کی اومد تو اتاقم فقط وقتی دستشو گذاشت رو شونم نیم متر پریدم هوا .

مامان : نترس منم

سرمو برگردوندم و به صفحه گوشیم زل زدم .

مامان : نمیخواد باهاش حرف بزنی ... من واسش توضیح میدم

سرمو الکی دایره وار تکون دادم و گفتم : خودم میدونم چیکار کنم 

مامان : لج نکن

سرمو با ضرب برگردوندم و گفتم : زندگی منه ... خب ؟ پس عادت کن توش دخالت نکنی

مامان : بدتو که نمیخوام

یهو ترش کردم و با عصبانیت گفتم : تواَم یکی مثل آفـــاق خانمتون ... میدونی الان دارم به چی فکر می کنم ؟ به اینکه روت نشده پویانو ازم جدا کنی دست به دامن این و اون شدی ...

 سرمو برگردوندم و گفتم : تو زندگیم همیشه یکی جام تصمیم گرفت ... دیگه بسمه ... دست از سرم بردارین لطفا

دراز کشیدم رو تخت و ساعدم رو هم گذاشتم رو چشمم . چند ثانیه بعد هم مامان رفت که البته این رو هم از صدای بسته شدن در فهمیدم .

چند دقیقه بعدش با صدایی که از حیاط اومد از رو تخت بلند شدم . یه لحظه فکر کردم دزده چون پویان دیگه خیلی وقت بود که از دیوار پشتی برای تو اومدن استفاده نمی کرد . سریع رفتم سمت بهارخواب اما همین که بهش رسیدم پویانو دیدم که داشت از پله ها می اومد بالا .

همین درو باز کردم پویان با هیجان گفت : دلم برای دیوار خونتون تنگ شده بودا ... چند وقت ...

بهت زده به من نگاه کرد و گفت : چی شده ؟

و اومد تو . درو بستم و خیلی آروم گفتم : هیچی 

اومدم رد بشم که دستمو گرفت و گفت : حرف بزن بگو چی شده

اومدم حرف بزنم که قبل از من با یه لحن عصبی گفت : نگو هیچی که اگه بگی می کوبم تو دهنت

چشمام از تعجب گشاد شد سابقه نداشت پویان جلوم اینجوری عکس العمل نشون بده .

چشماشو ریز کرد و گفت : نکنه مامانم اومده اینجا ؟

تعجب کردم ولی ناخواسته سرمو انداختم پایین .

پویان : چی گفت ؟

می خواستم حرف بزنم اما زبونم نمی چرخید حتی اگه زبونمم می چرخید مطمئنا با اولین حرفی که از زبونم خارج میشد اشکامم دراومد بنابراین سکوت کرده بودم و همینم باعث شده بود که پویان عصبانی بشه و فکر کنه که میخوام یه چیزی رو ازش مخفی کنم .

دستشو گذاشت دو طرف بازوم و یکم خم شد پایین و گفت : اقلیما حرف بزن

دستمو از تو دستاش درآوردم و گفتم : تو مگه خونه و زن و زندگی نداری ؟ 

پویان : چی میگی ؟

من : میگم که برو پیش زنت

پویان : مامانم چی تو گوشت خونده ؟

من : هیـ - چی ... الانم برو پیش غزال 

دوباره جفت بازوهامو گرفت ، اومدم دستمو بکشم بیرون که از پشت منو کوبید به دیوار و گفت : میگم عین آدم حرف بزن ... انقدرم اسم اون لعنتی رو نیار

انقدر عصبانی بود که ناخودآگاه ازش ترسیدم و زبونم باز شد .

من : از دانشگاه که اومدم عمه اومده بود 

ساکت شدم که پویان گفت : خب ؟

من : به روح آقاجون قسمم داد ... به قرآن آقاجون قسمم داد که ... که تو رو راضی کنم ... راضیت کنم که بری پیش ...

بازومو ول کرد و دستشو کشید تو موهاش ... از حرکات و طرز نفس کشیدنش می فهمیدم که چقدر عصبانیه ... پشتشو کرد بهم و شروع کرد تو اتاق راه رفتن . یهو واستاد و گوشیشو از تو جیب شلوارش درآورد ... از فکر اینکه زنگ بزنه به عمه سریع رفتم جلو و به پویان گفتم : پویان بهش زنگ نزنیا !

پویان : چرا اونوقت ؟

من : تو رو قرآن ... گفت ... گفت اگه بری خودش کارای طلاقتونو می کنه

پوزخند زد و گفت : تو هنوز مامان منو نمی شناسی ؟ هنوز عمه تو نمی شناسی ؟ نمیدونی که ایی نمی خوابه که زیرش آب بره ؟ من به تو چی بگم اقلیما ؟

دوباره سرشو کرد تو گوشیش . رفتم جلو و گوشیشو از دستش کشیدم و گفتم : پویان من قسم خوردم

پویان : تو قسم خوردی ... به من چه ؟ 

دستشو دوباره کشید تو موهاش ، کلافگیش زیادی بیش از حد قابل درک بود .

پویان : اقلیما من همه زندگیمو گذاشتم مهریه غزالو جور کنم که از شرش خلاص شم اونوقت تو ...

دستشو کشید به صورتش و گفت : وای خدایا خودت به دادم برس 

من : پویان تو رو قرآن ... همش یه شبه ... برو 

حرفی رو زدم که با تموم وجودم ازش بیزار بودم ... حرفی رو زدم که خودم مخالف صد درصدش بودم ... حرفی بود که بعد از زدنش اول از همه دل خودم سوخت ... اما دم نزدم ... عین تمام این 6 سال خفه شدم ... انگار دیگه کم کم خودمم داشت باورم میشد که تو این دنیا هیچ سهمی ندارم ... که هرچیزی رو که میخوام باید دو دستی تقدیم دیگران بکنمش .

این حرف رو زدم چون مطمئن بودم که پویان مخالفت می کنه ... اینبار مطئنا دیگه اصرار نمی کردم که هیچ ... خودمم مخالفت می کردم ...کافی بود بگه نه خودم زنگ می زدم به عمه و می زدم زیر تموم قول و قراری که گذاشته بودیم ... پویان مطئنا برام مهم تر از قسمم و روح آقاجون بود .

پویان اومد جلوم و انگشت اشارشو گرفت جلوم و گفت : باشه ... میرم ... ولی دیگه حق نداری حتی اسممو بیاری

ترک خوردم ... شکستم ... خورد شدم ... له شدم ... اما ندید ... نفهمید ... چشماشو بست ... شاید دید و چشماشو بست ... هرچی که بود له ترم کرد .

پشتشو کرد بهم و از در رفت بیرون .

من : پویان

خواستم بگم نرو ... بیخیال ... اما حتی برنگشت و تنها جوابی که گرفتم صدای کوبیده شدن در حیاط پشتی بود .

صدای در مثل یه وزنه چند تنی روی شونم عمل کرد ، چون بعدش حتی یه ثانیه هم نتونستم واستم و افتادم پایین و دوباره زدم زیر گریه ... پشیمون بودم مثل سگ و حتی یه چیزی فراتر از اون ... من گفتم برو ، پویان چرا رفت ؟ پس خودشم منتظر یه اشاره بود ... با این حرف فقط می خواستم خودمو آروم کنم و تقصیرا رو بندازم گردن یکی غیر از خودم ... اما خودمم می دونستم که مقصر خودمم ... خودمم می دونستم که پویان کششی نسبت به غزال حس نمی کنه ... می دونستم که اگه رابطه ای هم ایجاد بشه از روی اجبار بوده نه خواستن ... اما بالاخره که چی ؟ باید یه جوری خودمو آروم می کردم یا نه ؟

تصور اینکه پویان با غزال باشه حالمو داشت بهم میزد ... نه فقط غزال ، تصور اینکه پویان با هرکسی به جز من باشه حالمو بهم می زد ... هی به خودم دلداری دادم که حالا پویان یه حرفی زد تو چرا جدی گرفتی ؟ اما خودمم حس می کردم که این دفعه فرق داره و باید جدی بگیرمش .

به زور از جام بلند شدم و رفتم و نشستم رو تخت . گوشیمو از رو عسلی برداشتم و شماره پویانو گرفتم که بهش بگم نره ... بگم برگرده ... اما ریجکت کرد و بعدشم گوشیشو خاموش کرد ... دقیق همون حسی بهم دست داد که اونروزی که پویان رفت پیدا کردم ... همون حسی که بهم فهموند پویان رفت ... همونی که باعث شد باورم بشه که دیگه زندگیم از هم پاشیده شدست ... اینکه از این لحظه به بعد قراره زندگیم سر تا سر بشکنه ... درست مثل دلم .

 تو اون گرما احساس می کردم سردمه ... شایدم داشتم یخ می زدم ... مثل دلم ... مثل زندگیم ... احساساتم تو اون لحظه انقدر سرد بود که خودمم حس می کردم که دارم به جای دل بستن یخ می بندم ... داشتم یخ می بستم به خودم ... زندگیم ... دنیام ... و شایدم به پویان ... نمیدونم چی بود ولی هرچیزی که بود حس خوب و خوشایندی نبود .

پتو رو کشیدم رو خودم و همونجور که می لرزیدم جمع شدم زیر پتو . انقدر سردم شده بود که دیگه دندونامم تق تق داشتن می خوردن بهم . جمع شده بودم زیر پتو  با خودم داشتم فکر می کردم که پویان الان داره چیکار می کنه ... و مثل هر دفعه هم تا می رسیدم به وجود غزال جهت فکرمو عوض می کردم . آخرشم دیگه دیدم نمی تونم کاری کنم چشمامو بستم و سعی کردم بهش فکر نکنم ... اول و آخرش هر کاری هم می کردم این بود که خودم به زور فرستاده بودمش ... خودش که نمی خواست بره ، من زورش کردم .

نمیدونم چقدر گذشت اما مطمئنم هرچقدر که گذشت عمرم هم باهاش تموم شد . سرمو از رو بالش بلند کردم و زل زدم به ساعت . 12:45 بود . دقیق سه ساعت بود که رفته بود . با بی حالی از جام بلند شدم و رفتم سمت در و کلید برقا رو که همشون کنار در بودنو زدم و اتاق تاریک شد . فقط یه نور کم از بهار خواب وارد اتاق میشد که اونم به هیچ جا نمی رسید. چند دقیقه همونجا واستادم تا چشمام به نور عادت کنه ، دیدم که بهتر شد دوباره رفتم سمت تخت . 

یه نفس عمیق کشیدم که به خاطر بغض گلوم لرزید . دیگه گریمم بند اومده بود یا بهتره بگم دیگه اشکامم خشک شده بود . درست مثل این بود که باورم شده بود که رسیدم ته خط ... مثل این بود که شکستنمو باور کرده بودم ... مثل اینکه داشتم مات شدنمو با بند بند وجودم حس می کردم .

پتو رو زدم کنار و رو تخت دراز کشیدم و دوباره پتو رو پیچیدم به خودم . هی پشت سر هم آه می کشیدم و فکرم هم از اینور پرت میشد اونور و حتی یه ثانیه هم ثابت نمی موند . از چاه تو حیاط گرفته تا بحث چند ساعت پیشم با پویانو همه رو به هم پیچیدم .

چند دقیقه دیگه هم گذشت که با صدای ترمز سرمو برگردوندم سمت بهارخواب ، دوباره سرمو چرخوندم و چشمامو بستم، چند ثانیه که گذشت یکی زد به در بهارخواب . با ترس از جام پریدم ، چون همه برقا خاموش بودن فقط یه سایه می دیدم ، سریع خیز برداشتم رو تخت . حتما پویان بود ، آخه کسی به جز اون از این دیوونه بازیا درنمیاورد ... اما خب ، مگه الان پویان پیش غزال نبود ؟

همونجور داشتم به بهارخواب نگاه می کردم که یهو برق روشن شد و پویان با دستش زد به شیشه .

پویان : اقلیما این درو باز می کنی ؟

همونجوری زل زدم بهش .

پویان : اقلیما جون من این درو باز کن

دلم لرزید از اینکه گفت جون من اما بازم نگاهش کردم ... حس کسی رو داشتم که سال ها ندیدمش و الان و اونم اتفاقی خوردم به پستش ... دلم می خواست فقط نگاش کنم .

پویان : اقلیما ؟؟

مثل این بود که یکی بعد چند سال اسمتو صدا کنه ... دلم می خواست فقط نگاش کنم ... دقیق عین کاری که اون موقع داشتم می کردم .

پویان دوباره زد به در و گفت : اقلیما ... اقلیما ... تو رو خدا بیا

التماسشو که دیدم تازه یادم افتاد که چی شده ... تازه یادم افتاد که چیکار کرده ... تازه یادم افتاد که خیلی ساده ول کرد و رفت .

بدون اینکه حرف بزنم همونجا نشستم و بهش نگاه کردم . دلم وجودشو می خواست اما با رفتادم سعی داشتم بکوبم تو دهن دلم .

پیشونیشو تکیه داد به شیشه و با دستش زد به شیشه و گفت : اقلیما تو رو به هرچی که دوس داری قسم بذار بیام تو

همون حسی رو داشتم که اون روز برای توجیه عقدش اومده بود داشتم ... هم می خواستمش و هم نمی خواستمش . به وجودش نیاز داشتم شدید ... ولی نمی خواستم که باشه . 

دوباره زد به شیشه و گفت : بگو چقدر دیگه التماست کنم تا راضی بشی ... اقلیما تو رو خدا این درو باز کن ... حالم بده ... د آخه لعنتی خودت گفتی برو

با حرص بلند شدم و رفتم سمت در و گفتم : من یه زری زدم ... تو چرا رفتی ؟

سرشو بلند کرد و به من که پشت در بودم نگاه کرد و گفت : من یه غلطی کردم تو درو باز کن

دستم بدون اجازه مغزم و به فرمان دلم رفت سمت کلید و تو قفل چرخوندش . خودم بعد از کارم از دست خودم عصبانی شدم ولی کاری بود که شده بود . پویان هم بدون معطلی اومد تو .

با بدجنسی تمام زل زدم تو چشماش و گفتم : تو چرا الان اینجایی ؟

رنجیده نگام کرد و منم با بدجنسی بیشتری ادامه دادم وجودم که آتیش گرفت حداقل دلم خنک بشه .

من : تا جایی که من می دونم الان باید پیش غزال جونت باشی ، ممکنه حالش بد بـ...

دستشو گذاشت دو طرف صورتم و لبامو طولانی بوسید ... یا بهتره بگم با این کارش طبق معمول خفم کرد . از این کارش هم عصبانی شدم و هم تازه داغ دلم تازه شده بود ... تازه یادم افتاده بود که تو زندگیم از هر کس دیگه ای بیشتر بهش نیاز دارم .

سرشو برد عقب و دستشو برداشت و رفت و رو تخت نشست و سرشو با دستاش گرفت و گفت : یه گندی زدم که دیگه نمیشه کاریش کرد

یه لحظه از دل و ذهنم گذشت که فقط همین کم مونده که غزال یه بچه هم پس بندازه ، تو این گیر و دار فقط وجود یه بچه کم بود .

من : پویان ؟

سرشو گرفت بالا و سرشو به معنی چیه تکون داد .

من : نکنه که ... که غزال ...

حتی زبونم نمی چرخید حرفمو ادامه بدم .

فکر کنم خود پویان منظورمو فهمید چون سرشو انداخت بالا و گفت : نه ... حواسم بود 

نفسمو فوت کردم و جلوش زانو زدم و گفتم : بعد اونوقت قراره چی بشه ؟

پویان : چی چی بشه ؟

من : کلا همه چی دیگه ، مثلا زندگی ما

پویان : زندگی ما که قرار نیست چیزیش بشه ... به علی میگم برام کارای طلاقو آماده کنه

من : با مامان حرف می زنم بقیه سکه ها رو اون بده

چند دقیقه همینجوری زل زد بهم . هی چشماشو تو سرتاسر وجودم می چرخوند ... نگاهش عین همیشه نبود ولی ترسناک هم نبود ... شایدم بود اما منم می خواستم . یهو خیز برداشت و دستشو انداخت دور کمرم و بلندم کرد و خوابوند رو تخت . کتشو درآورد و انداخ پایین و خودشم خیمه زد روم . به معنای واقعی کلمه هنگ کردم ، این نا پرهیزیا از پویان بعید بود ... حالا اون وسط بین اون همه بدبختی قلب وامونده من داشت خودشو خفه می کرد .

دستشو عمود گذاشت دو طرف سرم و پاهاشم گذاشت دو طرف زانوهام ، سرشو آور پایین و با صدای خش دار گفت : می دونی چیه ؟ اگه از اول کارو تموم می کردم زندگیمون به این جا نمی کشید 

ابروهام واقعا پریدن هوا ... مغزم رد داد ... اما تو اون لحظه به تنها چیزی که فکر کردم این بود که منم دلم می خواد همه چی تموم بشه و خیلی احمقانه سکوت کردم تا با سکوتم عمق رضایتمو درک کنه .

همونجور داشت منتظر نگام می کرد ... سکوت و رضایتمو که حس کرد سرشو آورد پایین و گردنمو بوسید . نفسای داغش که به گردنم می خورد تمام تنم مور مور میشد ، قشنگ حس می کردم که داره کنترلشو از دست میده ، کلافگی و سردرگمیشو حس می کردم اما خب منم می خواستم ... مگه من احساس نداشتم ، نیاز نداشتم ؟

مگه من چیم از غزال کمتر بود ؟ خب لابد یه چیزیم کمتر بود که اون تونست یه شبه صاحب زندگیم بشه و من نتونستم بعد 6 سال کنترل زندگیمو خودم بگیرم دستم ... لابد یه چیزیم کمتر بود که تو زندگیم انقدر تنش داشتم دیگه .

هم خودم داغ کرده بودم و هم پویان ، چند دقیقه دیگه میگذشت جدی جدی یه اتفاقی می افتاد و چقدر جالب بود که خودمم دلم می خواست یه اتفاقی بیوفته .

پویان داشت گردنمو ریز می بوسید . ناخودآگاه دستمو بردم سمت یقش دکمشو و بازش کردم که پویان یهو پرید عقب و منم تازه فهمیدم که داشتیم چیکار می کردیم و منم خودمو کشیدم بالا . هردومون داشتیم نفس نفس می زدیم . پویان داشت دهنشو الکی تکون میداد تا حرف بزنه اما فقط دهنشو تکون میداد ، هیچ صدایی از دهنش خارج نمیشد . هر دوتامون شک شده بودیم .

پویان از رو تخت بلند شد و چند قدم تو اتاق راه رفت و سریع رفت تو سرویس بهداشتی اتاق و بعد از چند ثانیه هم صدای شر شر آب اومد و فهمیدم که رفته حموم . خوبه صدا پایین نمی رفت وگرنه یکی حتما می اومد بالا چون از من بعید بود که این موقع شب برم حموم .

چند دقیقه طول کشید که به خودم بیام . خوبه اون خودشو کشید کنار وگرنه که از من بعید بود .اگر پویان خودشو عقب نمی کشید مطمئنا اتفاقی که نباید می افتاد ، می افتاد . اگه بلند نمیشد همه چی تموم میشد چون تو اون لحظه خودم کاملا موافق بودم .

یکم که گذشت پویان گفت : اقلیما حوله کجاست ؟

رفتم پشت در حموم و گفتم : تو اون کمدست

یهو یادم افتاد لباس نداره . رفتم و از تو کمد خودم پیراهن و شلواری رو که گذاشته بود و درآوردم و رفتم پشت در حموم . در که زدم خود پویان اومد و درو باز کرد . حوله رو پیچیده بود دور کمرش و بالا تنش برهنه بود . سرمو انداختم پایین ، نه از خجالت ، چون اگه فقط یه ثاانیه دیگه نگاش می کردم خودم به شخصه کار دستش میدادم .

شلوار و پیراهنو آویزون کردم به آویز کنار در و رفتم بیرون . پشت در دستمو گذاشتم رو سینم و یه نفس عمیق کشیدم و سشوارو از تو کشوی زیر سینک روشویی درآوردم و گذاشتم جلو آینه و رفتم و رو تخت نشستم و منتظرش شدم .

بیرون که اومد هنوز موهاش خیس بود . از رو تخت بلند شدم و جلوش واستادم و گفتم : چرا موهاتو خشک نکردی ؟

پویان : خوبه

من : سرما میخوری

پویان : هوا خوبه

رفتم و سشوارو برداشتم و گفتم : بشین خشک کنم

پویان : نمیــ...

من : بشین دیگه ... اَه ... حالا هی ناز می کنه

یه لبخند بی جون زد و رفت و نشست رو صندلی میز توالت . سشوارو زدم به برق و گرفتم بالا سرش . روی موهاش خشک بود اما زیرش هنوز نم دار بود . دستمو کردم تو موهاش و موهاشو بلند کردم که پویان سرشو کشید کنار .

پویان : اینجوری نکن

من : چی ؟

پویان : تو رو خدا اینجوری نکن اقلیما ... حالم اصلا خوش نیست

تازه منظورشو فهمیدم و سریع دستمو کشیدم عقب و سشوارو خاموش کردم و گفتم : ببخشید 

سشوارو جمع کردم و گذاشتم سرجاش . پویان نشسته بود رو تخت . منو که دید سرشو بلند کرد و پاشد و گفت : من دیگه برم

من : کجا بری ؟

پویان : خونه

یهو یاد حرف عمه افتادم و گفتم : مگه خونه آقاجون نیستی ؟

پویان : نه

من : کجایی پس ؟

پویان : پیش میثمم ... کاری نداری من برم ؟

من : نرو ... بمون

پویان : چرا ؟

من : بمون ... لطفا

پویان : بمونم که چیکار کنم ؟ اقلیما بمونم یه چیزی میشه بدبخت میشیم میره

من : دیگه بدبخت تر از این چی میخواد بشه ؟

دیدم داره نگام میکنه گفتم : نرو ... باشه ؟

پویان : اقلیما بمونم نمی تونم خودمو کنترل کنما !

با حرص گفتم : به درک

رو زمین جلوم رو زانو خم شد و دستشو انداخت دور کمرم و منو کشید طرف خودش و گفت : یه قولی بهم میدی ؟

با نگرانی زل زدم تو چشماش و گفتم : آخرین باری که قول دادم عین سگ پشیمون شدم

یه لبخند بی جون زد و گفت : من عین مامانم نیستم که قبل خواستم قول بگیرم ... اول گوش کن اگه خواستی بهم قول بده ... بگم ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : بگو

پیشونیشو تکیه داد به شکمم و چشماشو بست و گفت : اقلیما نمیخوام دست هیچ مرد دیگه ای به جز خودم بهت بخوره ... نمی تونم اون روزو تحمل کنم ... تو فقط باید مال خودم باشی ...

سرشو گرفت بالا و تو چشمام نگاه کرد و گفت : قول میدی ؟

اومدم حرف بزنم که با یه صدای لرزون و گرفته گفت : اول فکر کن ... مطمئن شو و بعد جواب بده ... من به زور قول نمی گیرم ... خیالت راحت

جفت دستامو گذاشتم دو طرف صورتش و گفتم : قول میدم ... اقلیما مال پویانه ...

یه لبخند زدم و گفتم : غیر از این باشه خودم حسابشو می رسم

انگار منتظر همین یه حرف بود چون دوباره برگشت به حالت قبلیش و با یه لبخند گفت : خب ... من کجا بخوابم ؟

تختو نشونش دادم و گفتم : اینجا

ابروهاشو انداخت بالا و گفت : من میگم نمــ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : هیچی نمیشه ... حواسم هست 

زیر لب گفت : از چند دقیقه پیشت کاملا معلومه که حواست هست

از این که راضی شده لبخند زدم و گفتم : شنیدم چی گفتی

دراز کشید رو تخت و گفت : بگیر بخواب 

تنشو یکم کشید بالا و گفت : از الانم هرچی شد با خودتا من گفته باشم

سرمو تکون دادم و گفتم : باشه

آخه کبریت بی خطرم ترس داشت که انقدر واسه من کری می خوند ؟ مطئن بودم که شده تا صبح صد بار بره دوش آب سرد بگیره می گیره ، اما کاری نمی کنه ... بهش اطمینان داشتم . بالاخره بعد این همه سال یکی از خصلتاشو می شناختم ... اینکه می تونه جلو خودشو بگیره ... ممکنه بعضی اوقات از دستش خارج بشه ، اما کاری نمی کنه . اولین بار هم نبود که پیشش می خوابیدم ، اما خب ، اولین بار بود که با این حال پیشش می خوابیدم .

فصل هفتم :

" دو هفته بعد "

بالاخره همه چی داشت تموم میشد ، علی کارای طلاق پویان و غزال و انجام داده بود و همه چی افتاده بود رو غلطک . حالا بماند که سر راضی کردن غزال چه بدبختی ها که نکشیدیم اما بالاخره به وسیله قولی که عمه داده بود و خانواده غزال تونستیم راضیش کنیم . اما شیرینیش می ارزید به همه چی . غزال هم صبح برای آزمایش بارداری یا بهتره بگم برای آخرین قدم تا زندگی راحت من رفته بود آزمایشگاه . به معنای واقعی کلمه دیگه این دفعه چیزی نبود که جلومونو بگیره ، انگار که تموم این اتفاقا باید می افتاد تا همه راضی بشن .

چند وقت پیش بابا داشت با مامان حرف میزد و منم نشسته بودم اونجا ، بابا یهو از دهنش پرید که پویان حیف شد و منم سریع بل گرفتم و به پویان گفتم و پویان هم اومد و با بابام حرف زد و بابامم رضایت داد که اگه جدا بشن قبول می کنه که ما با هم ازدواج کنیم و عمه رو هم پویان و دایی نمیدونم چجوری اما راضی کردن .

تنها چیزی که در وصف حالم می تونستم بگم این بود که تموم تلخی دنیا هم نمی تونست شیرینی حس و حالمو عوض کنه . اما خب کلی هم بخوایم در نظر بگیریم حقم بود که طعم خوشبختی رو بچشم . فکر کنم تو این چند وقت عذابایی رو که من کشیدم هیچ احدی نکشیده بود . 6 سال صبر نکرده بودم و بدبختی نکشیده بودم که حالا بخوام بکشم کنار . اونی که باید می کشید کنار من نبودم .

خلاصه که زندگی داشت بر وفق مرادم پیش می رفت و هیچ چیزی هم جلودارم یا دیگه بهتره بگم جلو دارمون نبود . حالا شده بودم همون اقلیمایی که باید می بودم .

شب با پویان و هیرسا قرار بود بریم یه رستوران تا شروع زندگی جدیدمونو جشن بگیریم . من آخرم فلسفه ی وجود هیرسا تو جمع های مشترک بین خودم و پویان نشدم اما خب بیخیال ، فعلا وقت بررسی بود و نبود هیرسا نبود ... فقط و فقط وقت زندگی کردن بود.

نشستم جلو آینه و موهامو صاف کردم . یکمم آرایش کردم و رفتم سراغ لباسام . یه مانتوی کوتاه و آستین سه ربع مشکی که پاییناش و سر آستیناش نوارای پهن قرمز و سفید داشت برداشتم و با یه شلوار اسپنَیش مشکی پوشیدم . کیف قرمز و کفش تخت قرمزم رو هم با لباسم ست کردم و رفتم پایین . 

بابا نشسته بود رو کاناپه و داشت روزنامه می خوند ، بعد از رضایتش ناخودآگاه با هم صمیمی تر شده بودیم .

بابا بهم لبخند زد و گفت : کجا میری ؟

جوابشو با لبخند دادم و گفتم : دارم با پویان میرم شام بیرون

بابا هم سرشو تکون داد و گفت : کی بر می گردی ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : نمیدونم 

دستمو تو هوا براش تکون دادم و گفتم : خدافظ 

پویان و هیرسا قرار بود از شرکت با هم برن رستوران و منم خودم برم . سوار تاکسی شدم و رفتم رستوران .

در رستوران و هل دادم و رفتم تو . رو میز آخری راهرو نشسته بودن . رفتم طرفشون و با هیجان گفتم : ســــلام

با صدام جفتشون سرشونو برگردوندن طرفم ، پکر می زدن . اما اهمیت ندادم و صندلی رو کشیدم عقب و نشستم و با خوشحالی زل زدم بهشون اما انقدر سرد بودن که منم یهو یخ کردم .

سرمو تکون دادم و گفتم : چی شده ؟

پویان : هیچی ... مگه باید چیزی شده باشه ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : نمیدونم ... آخه خیلی پکرین 

و دیگه کسی چیزی نگفت و منم همونطور زل زده بودم به اونا که یهو پای یکی خورد به پام ، سرمو یکم خم کردم که ببینم پای کیه . پویان که پاش بهم نمی رسید پس مسلما هیرسا بود . سرمو گرفتم بالا که دیدم هیرسا داره با چشم و ابرو به پویان اشاره می کنه و پویانم هی سرشو آروم تکون میده و تهشم با کلافگی گفت خب که هیرسا بیخیال شد .

احتمال دادم که هیرسا می خواسته بزنه به پای پویان پاش خورده به پای من ... اما چراش هنوزم برام سوال بود .

سرمو برگردوندم سمت پویان و گفتم : باز چی شده ؟

پویان : چیز خاصی نیست

هیرسا هم با غیظ گفت : اصلا هم چیز خاصی نیست

پویان هم یه چشم غره بهش رفت و هیرسا هم ساکت شد و سرشو اونوری کرد .

من : حرف می زنی یا نه ؟

پویان هم یه لبخند بی جون زد و گفت : بعد شام میگم ... الانو با این چیزا بیا خراب نکنیم

هیرسا دوباره سرشو برگردوند و پرید وسط حرفش و گفت : کشتی خودتو بابا

سرشو برگردوند طرف من و گفت : غزال حاملس

یه سکوت پر صدا توي سرم داد زد ... عربده زد ... یه نفس بعد از بازدمم جا موند... خفم کرد ... یه نگاه پر از سوال خیره شد به چشماش ... ولی جوابی که می خواستم پیدا نشد ... زل زدم به چشماش که با زبون بی زبونی بهم بگه دروغه ... بگه اینم یه بازی مسخره ی دیگس ... بگه همش خوابه ... یه خواب بد ... یه کابوس ... یه کابوس فراموش نشدنی ... ولی جواب چشماش فقط سکوت بود ... یه سکوت کر کننده ... یه سکوت که عین پتک تو سرم کوبیده میشد .

وقتی دیدم جواب نمیده با صدایی که از شدت اضطراب می لرزید گفتم : ایـ ... این ... این چی میگه پویان ؟

فقط سرشو انداخت پایین ... جواب سوالم سر پایین انداختن نبود ... جواب سوال 14 حرفی من این نبود .

خودمو یکم کشیدم جلو و گفتم : جوابمو ندادی

تو همون حالت جواب داد که ای کاش لال میشد و جواب نمیداد .

پویان : غزال حاملس

حس آدمی رو داشتم که می خواستن اعدامش کنن ... حس همونایی رو که برای نجاتشون به هرچیزی که دور و برشونه دست می اندان و حتی براشون مهم نیست که ممکنه تو این دست انداختنا دستشون بریده بشه ... تنها چیزی که مهمه فقط نجاته ... نجات از یه جو خفقان آور .

با صدایی که به زور از گلوم خارج میشد گفتم : اَ ... از کجا معلوم که بچه توئه ؟

سرشو بلند کرد و یه نگاه بهم انداخت و دوباره سرشو انداخت پایین و گفت : رفتیم برای دی ان ای

یه زهر خند زدم و گفتم : صبح تازه آزمایش بارداری داد تو چجوری آزمایش دی ان ای هم بردیش و جوابش رو هم گرفتی ؟ چرت و پرت داری میگی ... نه ؟ داری مسخره بازی درمیاری ببینی عکس العملم چیه ... مگه نه ؟

سرشو گرفت بالا و گفت : رفتیم آزمایش اورژانسی ... 7 ساعته جواب حاضر میشه ( نمیدونستما از خودم یه چیزی نوشتم !! :-) )

تنها حرکتی که تونستم بعد از یه شک چند دقیقه ای انجام بدم این بود که کیفمو از رو میز بردارم و از اون محوطه ای که توش گیر کرده بودم خارج بشم .

فقط از صدای کشیده شدن صندلی فهمیدم که یکی داره پشت سرم میاد و این دفعه واقعا چقدر سخت بود که فکر کنم پویانه ... تصور اینکه هیرسا دنبالم اومده باشه راحت تره تا پویان .

همه داشتن با تعجب نگاهمون می کردن . بدون توجه به نگاه سنگین بقیه از در رفتم بیرون . دقیق بعد از سه قدم یکی دستمو از پشت کشید ، از بویی که داشت فهمیدم پویانه .

دستمو از دستش کشیدم بیرون ، برگشتم طرفش و تو صورتش بُراق شدم و گفتم : مگه نگفتی حواسم بود ؟ 

صدامو بردم بالا و گفتم : مگه اون شب که اومدی پیش من و من ازت پرسیدم نگفتی حواسم بود ؟ مگه نگفتی مراقب بودم ؟ پس این بچه چیه ؟

پوزخند زدم و گفتم : نگو نمیدونم که خندم می گیره ... نکنه از باد هوا حامله شده که دی ان ایش هم با تو یکیه ؟ 

تو اون لحظه چیزی که عذابم میداد نه پیدا شدن یهویی اون بچه بود و نه اینکه بچه پویان تو وجود غزاله ... تو اون لحظه تنها چیزی اذیتم می کرد سکوت پویان بود ... تنها چیزی که بهم فشار می آورد این بود که تو بد شرایطی یادش افتاده بود خفه خون بگیره ... یه فکری بد جور داشت تو مغزم رژه می رفت و اونقدر رژه رفت که بالاخره به زبون آودمش ... به زبون آوردمش تا راحت بشم .

سرمو تکون دادم و یه قدم رفتم جلو و گفتم : راستشو بگو ... نکنه به جز اون شب بازم پیشش رفتی ... بازم باهاش بودی ... آره ؟ تو به جز اون شب بازم با غزال رابطه داشتی ... مگه نه ؟ اونجور که تو اون شب مطمئن گفتی حواسم بود که مغزم به تنها جایی که کشیده نمیشد این بود 

دلخور نگام کرد و حرفم که تموم شد گفت : هرچی بهم بگی صدام در نمیاد ... حق داری ... خودمم توش موندم عین چی ... اما بهت اجازه نمیدم که حتی فکر کنی من به جز اون شب لعنتی بازم با غزال بودم ... حق نداری به این یه مورد حتی فکر بکنی

دلخور تر از خودش با لحنی که به خاطر بغض می لرزیو و سوز داشت و شایدم گرفته بود گفتم : پویان با شوهر یکی دیگه بودنت کنار اومدم ... دیگه با پدر بودنت نمی تونم کنار بیام ... بخوامم نمیشه 

یه قطره چپ از چشم چپم افتاد پایین . 

من : من چیکار کنم الان پویان ؟

لرزیدن اون قطره سمجو رو گونه ی راستش دیدم ... دستمو بردم جلو که پاکش کنم که یهم دستمو مشت کردم و سریع کشیدم عقب ... خودمم نفهمیدم چرا اما کاملا غیر ارادی و غریزی بود .

پشتمو کردم بهش که برم اما دوباره برگشتم و گفتم : تکلیف من چیه الان ؟ تکلیف تو این وسط چیه ؟ زندگی ما چی میشه ؟ 

دیدم جواب نمیده با جیغ گفتم : پویان جواب منو بده 

با همون صدای گرفتش گفت : من نمیذارم اون بچه بمونه اقلیما ... اینو مطمئن باش

من : میخوای چیکار کنی ؟ میخوای بری بگی غزال جان ، عزیزم ... من آمادگی پدر شدنو ندارم لطفا بیا و خانومی کن و این بچه رو بنداز ؟ اونم گفت باشه 

سرشو گرفت بالا و با اطمینان گفت : شده خودم با ماشین بزنم به غزال تا اون بچه بیوفته این کارو می کنم ، اما نمیذارم اون بچه به دنیا بیاد ... مطمئن باش

نمیدونم از خبر مردن اون بچه بود یا اطمینان صدای پویان ، اما هرچی که بود باعث شد منم اعتماد بکنم ... باعث شد با تموم وجودم اینو بپذیرم که اون بچه ، حتی اگه به دنیا بیاد هم نمی تونه بین من و پویان فاصله بندازه ... باعث شد باورم بشه که رابطه ی بین من و پویان محکم تر و پررنگ تر از این حرفاست .

زل زدم تو چشماش و آروم گفتم : قول ؟

سرشو تکون داد و گفت : قول

****

زندگیم اونطور که باید پیش می رفت ... نرفت .

غزال به هیچ صراطی راضی نشد بچه رو بندازه و پویانم نتونست کاری بکنه و اون بچه هم محکوم شد به متولد شدن ... به بدبخت کردن من ... هــــه ، به زندگی کردن تو این دنیای کوفتی که هیچ چیزش سر جاش نبود .

تو کل خاندان تنها کسی که موافق اون بچه بود عمه بود ... خنده دار بود اما بابام و حتی خونواده غزال هم با وجود اون موجود نفرت انگیز چند میلی متری مشکل داشتن و تنها کسی که اون لخته خون لعنتی رو می خواست غزال بود ... می خواست باهاش جا پای نحسشو تو زندگیم محکم کنه ، می خواست باهاش مثل بختک بیوفته به جونم و بگه : هی ببین ... منم می تونم از هستی ساقطت کنم 

و این وسط بازم من سوختم و غزال بازم جر زد . 

یه نفس عمیق کشیدم و کتابمو بستم و پرتش کردم رو میز بغلیم ... بازم وضعم شده بود همونی که بود . وضعیت دانشگاهمو که بهتره اصلا هیچی دربارش نگم و زندگی شخصیمم که کلا اوت . شده بودم یه دختر زخم خورده و مردم گریز و گوشه گیر که فقط منتظر بود موقعیت جور بشه تا بره تو خودش .

دلم هوای آزاد می خواست ، سریع لباس پوشیدم و از خونه زدم بیرون و فقط گوشیمو گذاشتم تو جیبم و رفتم سمت پارک تا قدم بزنم .

همونطور داشتم راه می رفتم که صدای گوشیم بلند شد ، دستمو کردم تو جیب سوئیشرتم و درش آوردم . 

من : بله ؟

هیرسا : سلام ... هیرسام

من : میدونم

هیرسا : آخه یه جوری جواب دادی فکر کردم نشناختی 

من : چیکار داری ؟

هیرسا : آهان ... کجایی الان ؟

من : بیرونم ... کارتو بگو

هیرسا : نمیشه ... باید ببینمت ... یعنی باید ببینمتون ... هم تو رو و هم پویانو ... فکر کنم همه چی قراره درست بشه

من : نمی فهمم

هیرسا : زیاد به خودت فشار نیار تلف میشی ... خب ، کجا ببینیم همو ؟

من : نمیدونم 

هیرسا : اومممم ... خونه رادین چطوره ؟

گفتم باشه و دیگه منتظر نشدم حرفی بزنه ... سریع قطع کردم و گوشیمو انداختم تو جیبم که به خاطر صدای زنگ اس ام اس دوباره درش آوردم .

بازم هیرسا بود : قدیما با ادب تر بودی ... حداقل حرمت بزرگتر و کوچیک تری رو نگه میداشتی .

پوف کردم و گوشی رو دوباره گذاشتم تو جیبم . 

حاضر شدم تا با پویان بریم خونه ی رادین اینا . 

سوار ماشین شدم و تا دم در خونشون هم هیچ حرفی به جز سلام ، وبی و مرسی نزدیم ... اگه بگم حتی بهم نگاه هم نکردیم دروغ نگفتم ... من از پنجره بیرونو نگاه می کردم و پویان هم جلوشو . آخرشم نتونستم دووم بیارم و گفتم : به نظرت چی میخواد بگه ؟

حرف زدم نه برای اینکه خسته شده بودم ... نه برای اینکه دلم برای صداش تنگ شده بود ... فقط و فقط چون وقتی سکوت می کرد خوشم نمی اومد .

پویان : نمی دونم ... اما هرچی که باشه مطمئن باش با چنگ و دندون آویزونش میشم تا از این زندگی زندگی نکبتی دربیام ... نمی فهمی چه حسی دارم ... مرد نیستی که بفهمی چه نفرت انگیزه که بچت تو وجود کسی باشه که با تموم وجودت ازش متنفری 

انگار منتظر بود تا من جرقه بزنم و مثل انبار باروت آتیش بگیره .

پویان : هرکی رو که دیدم گفت نمیدونی چه حس خوبیه پدر شدن ... پس من چرا حسش نمی کنم ؟ میگن پدر که بشی بچت میشه وجودت ... پس چرا من از وجودم متنفرم ؟ چرا من دلم میخواد محوش کنم ؟ هیچوقت تو زندگیم نگفتم ای کاش ... هیچوقت حسرت نخوردم ... اما الان دارم با تمام وجودم حسرت می خورم ... ای کاش می مردم و پام قلم میشد اما نمی رفتم خواستگاری اون غزال لا مصب ... ای کاش اونروز که تو مجبورم کردی برم پیشش می کوبیدم تو دهنت تا بس کنی ... تیشه زدن به ریشم و زندگیم ... بدم تیشه زدن ... دیگه باید چیکار می کردم که از شرشون راحت بشم که نکردم ؟

حس کردم تو اون لحظه باید یه حرفی بزنم ... رو منم فشار بود ، اما نه به اندازه پویان ... تو این چند ماه همه رو یه جورایی تو این مشکلاتم مقصر می دونستم ، اما واقعیت این بود که تنها کسی که مقصر بود من بودم ... آره هر کسی یه جوری تو منگنه قرارم داد اما خودم باعثش بودم ... خودم پویانو فرستادم خواستگاری ... خودم فرستادمش پیش غزال ... خودم باعث شدم بشه یه بابایی که از بچش متنفره و خودم هم باعث شدم تا این حد اذیت بشه .

تنها حرفی که از گلوم خارج شد یه جمله 4 کلمه ای بود : ببخشید ... تقصیر من بود

و جواب پویان یه جواب 2 کلمه ای و همراه با پوزخند و تمسخر بود : ساعت خواب

مطمئنا اگه یه موقعیت دیگه بود بی جواب نمیذاشتمش  خیلی سریع بهش می توپیدم ... اما الان ، تو این چند دقیقه بهم ثابت شد که مسبب تموم دردام خودم بودم . خودم باعث بدبختی خودم شدم ، والسلام .

جلوی در پارک کرد و رفتیم بالا . به معنای واقعی کلمه از نظر روحی و ظاهری و هرچیز مرتبط دیگه داغون بودیم ، هم خودمون و هم تموم کسایی که یه جورایی به ما ربط داشتن . 

رادین که درو باز کرد اولین کلمه ای که از دهنش در اومد این بود : قیافه هارو

پویان بهش تنه زد و رفت تو و گفت : تو هم وضعت عین ما بود داغون میشدی 

رادین همونجور داشت با تعجب نگاهش می کرد . چند ثانیه بعد سرشو برگردوند طرف من و سرشو به معنی باز چی شده تکون داد .

شونمو انداختم بالا و بعدش هم گفتم : ولش کن ... حالش خوب نیست

یه لبخند زد و از جلو در رفت کنار و گفت : دو ساعته واستادم دم در ، ببخشید ... بیا تو

رفتم تو و به هیرسا که نشسته بود جلوی پویان و با دیدن من از جاش بلند شده بود سلام کردم .

چند دقیقه که گذشت هیرسا گفت : خب ... اینطور که بوش میاد همه چی قراره درست بشه

پویان بی حوصله گفت : بین من اصلا حوصله این مسخره بازیا رو ندارم ... یه کلام بگو که چی شده

رادین خم شد جلو و گفت : بابام الان لندن زندگی می کنه

و یکم مکث کرد که پویان کلافه گفت : خب خوش به حالش

همون موقع لاریسا از تو اتاق مرصاد اومد و گفت : خب یه چند دقیقه دندون به جیگر بگیر بذار حرفشو بزنه !

هیرسا : الان آذره ... دو هفته دیگه یه آزمون برای بورسیه تحصیلی لندن می گیرن

و هردوشون منتظر نگاهمون کردن .

سرمو تکون دادم و گفتم : خب ؟

رادین : خب هیچی دیگه ... شما میرین آزمون میدین ... قبول میشین و میرین 

پویان هم خودشو کشید جلو و گفت : بشین تا ما قبول بشیم 

هیرسا : چرا نشیم ؟ اگرم که قبول نشیم بابای رادین کارامونو می کنه که بریم

من : اصلا به فرض هم که بریم ... با این غزال باید چیکار کنیم ؟

رادین : آها ... اولا که کار خاصی نمی کنیدش ... فقط ولش می کنید و میرید که فکر نکنم فرقی به حالش بکنه چون پویان چه اینجا باشه و چه نباشه با غزال کاری نداره و اون بچه رو هم تا جایی که میدونم نمیخواد ... نظرت که احیانا عوض نشده پویان ؟

پویان خودشو کشید جلو و گفت : من غلط بکنم نظرم عوض بشه

لاریسا : خب پس دیگه مشکلی نیست ... هرکی هم حرفی زد میگین برای درس میرین

پویان : اونوقت اون غزال مارموز هم واستاد و نگاهم کرد ... من جنس خراب اونو شناختم ... تا رستم و نکشه و دیپورتم نکنه دست از سرم برنمی داره

هیرسا : من خونوادشو میشناسم ... اگه بری خودشم بخواد نمیذارن ادامه بدین ... مطمئن باش درخواست طلاق میدن ... تو هم غیابی شرشو کم می کنی

پویان : بچه چی ؟

هیرسا : اگه طلاق بگیره یه بچه ای رو که حتی باباشم نمی خوادش رو میخواد چیکار ؟ الان بند کرده به اون بچه چون تنها راهیه که به نظرش می تونه باهاش پابندت کنه

پویان : به فرض که همه چی جور شد و رفتیم ... اونوقت تکلیف من و اقلیما چیه ؟

رادین : تکلیف چیتون چیه ؟

پویان : من نمیخوام باهاش مثل یه همخونه باشم ... اگه اینجوری باشه که چه فرقی به حالم می کنه ؟

رادین : خیلی راحت میرین اونجا و عقد می کنین 

پویان پوزخند زد و گفت : حس نمی کنی عمل کرنش نسبت به گفتنش پروسه سخت تریه ؟

رادین : اگه برید اونجا باید قانون اونجا رو قبول کنید ... تو قانون اونجا نیازی به رضایت قیم ندارین . کسی هم فکر نمی کنم چیزی بفهمه ... به فرضم که بفهمن خلاف شرع که نکردین ... از اول قرار بر این بوده ... حالا یکم اینور و اونور ... برم که گردین بقیه تو عمل انجام شده قرار می گیرن و مجبورن قبول کنن

پویان یکم با اخم به رادین و هیرسا نگاه کرد و گفت : چقدر طول می کشه تا کارا درست بشه ؟

رادین : 11-12 ماه

یهو پویان صداشو برد بالا و گفت : احساس نمی کنی 12 ماه دیگه اون بچه به دنیا اومده و 2 ماهشه ؟

رادین : خب شما از الان بگید میرید ... بگو برید و کارای اقامتتون درست بشه دیگه بر نمی گردید

پویان یکم آروم شد و گفت : اگه برگشتیم چی ؟

هیرسا : خب برگردید ... کسی نمیگه چرا برگشتی ... مطمئن باش اون موقع هم که برگشتی همه چی آروم شده چون تا 2 سال کلا حق برگشتن ندارین ... اگه برگردین دیپورت میشین

به هیرسا گفتم : تو هم میایی ؟

هیرسا : آره

خندید و گفت : میام دست از پا خطا نکنید

****

از جلو حراست رد شدم و رفتم سمت کلاس ، 20 دقیقه تاخیر داشتم اما مهم نبود ، با پژواک کلاس داشتم .

بعد از فارق التحصیلیش تو دانشگاه خودمون درس میداد .

در زدم و بعد از صدای بفرمایید درو باز کردم و گفتم : ببخشید ... میشه بیام ؟

و رفتم تو و درو پشت سرم بستم . پژواک دستشو تکون داد و گفت : من اجازه دادم بیایید تو خانم تهرانی ؟

یعنی اون موقع فقط منتظر بودم یه کلمه دیگه حرف بزنه تا بزنم زیر گریه . اگه تا همون لحظه هم گریه نکرده بودم به خاطر این بود که شک شده بودم .

سریع برگشتم و درو باز کردم و رفتم بیرون و درو هم محکم کوبیدم بهم . 

رفتم تو محوطه و رو اولین نیمکتی که دیدم نشستم . خم شدم و زل زدم به زمین و چشمامو تا آخرین حد گشاد کردم تا اشکام نریزن پایین . چند دقیقه که گذشت با صدای پا سرمو گرفتم بالا و به پژواک که داشت میومد طرفم نگاه کردم و دوباره سرمو انداختم پایین .

اومد و جلوم واستاد و گفت : اگه حرفی زدم به خاطر خودت بود 

یهو قاطی کردم و بهش توپیدم : به خاطر خودم منو از کلاس پرت می کنی بیرون ؟ چی شده ؟ همتون جلوم دم الم می کنین ... قبلا حق نداشتین بهم از گل نازک تر بگین ... چی شده ؟ هان ؟ پیش خودت گفتی دیگه پویان نیست و همه کوبیدنش بذار منم بکوبمش ؟ نه آقا ...

پرید وسط حرفم و گفت : اولا که آروم باش ... دوما هم که علاوه بر تو رو هیرسا هم این کارو انجام میدم مطمئن باش ... چون نه 

تنها تو بلکه هیرسا هم نمره هاش به بدترین شکل افت کرده ... با این وضع حتی یه درس رو هم نمی تونین پاس کنین . تو که انگار میخوای بیایی دیسکو تو ال ای ... هروقت عشقت بکشه میایی ... هروقت حوصلت سربره میری و اون هیرسا هم که قرنی یه بار برای خالی نبودن عریضه میاد دانشگاه ... به خودت بیا ... دنیا به آخر نرسیده ... کجاست اون اقلیمایی که همه با حسرت نگاش می کردن ؟ از کلاس پرتت کردم بیرون تلنگر بشه برات ...

فقط واسه اینکه ساکت شه و گذشته آروممو یادم نیاره بی دلیل گفتم : غزال حاملس

گفتم که ساکت بشه ، که درکم کنه ، که نره بالا منبر و برام روضه نخونه .

با تعجب بهم نگاه کرد و گفت : چی گفتی الان ؟ غزال حاملس ؟

خندید و گفت : خب اینکه خیلی خوبه ... پویان راحت می تونه طلاقشو بده ... حالا بچه از کیه ؟

سرمو یکم تکون دادم و آروم گفتم : پویان

نیشش جمع شد و چند لحظه با شک نگاهم کرد و گفت : پویان ؟ چی ... چی ... چی گفتی الان ؟ غزال از پویان بارداره ؟ مگه میشه؟

بلند شدم و پشتمو کردم بهش و رفتم سمت خروجی و گفتم : حالا که شده

سریع گفت : آزمایش دی ان ای ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : رفتن ... مثبت بوده

از در رفتم بیرون و سوار تاکسی شدم و یه راست رفتم سمت کتابخونه ، چند روز دیگه امتحان بود و من حتی یه کلمه هم نخونده بودم گرچه قبول شدن و نشدنم فرقی با هم نداشت اما دلم می خواست قبول بشم که کارا سریع تر راه بیوفته علاوه بر اون حال و حوصله دنبال کتابا رفتن رو هم نداشتم پس بهترین گزینه کتابخونه بود .

جلو در پیاده شدم و رفتم داخل ، دنج ترین جا که پشت تمام قفسه ها بود و به جز دیوار به هیچ جای دیگه دید نداشت رو پیدا کردم و کیفمو گذاشتم رو میز و رفتم و کتابی رو که میخواستم رو برداشتم و برگشتم سمت میز که دیدم یه پسر 18-19 ساله واستاده اونجا .

منو که دید پرو پرو گفت : تو اینجا زنبیل گذاشتی ؟

من : با اجازت

پسره : یادم نمیاد اجازه داده باشم

... ابروهامو دادم بالا ... جا ننش سن داشتم و باهام اینجوری حرف میزد ... قشنگ معلوم بود میخواد باهام تیک بزنه ... یا سنم کمتر میزد ... یا سنم مشخص بود و این پسره می خواست لش بازی دربیاره ... و یا اینکه از سن خودش خبر نداشت و یا اینکه از جفتش خبر داشت و به خودش هم اطمینان کامل داشت ... هرچی فکر کردم گزینه دیگه ای به ذهنم نرسید .

نشستم پشت میز و تنمو یکم کشیدم رو میز و گفتم : چند سالته ؟

نیشش باز شد و گفت : 18

سرمو انداختم رو کتاب و کتابو شروع ردم به ورق زدن و گفتم : خوبه ... 5 سال ازت بزرگترم ... حالا خوش اومدی

نیششو شل تر کرد و گفت : دیگه اذیت کردن نداشتیما ... 17-18 بالاتر بهت نمیاد ، منو رنگ نکن دیگه !!

صندلی رو به روییمو داد عقب که بشینه که همون موقع گفتم : نشین ... جای تو نیست

پسره هم دستشو از رو صندلی کشید و گفت : پس نگو 5 سال ازت بزرگترم ... بگو فابریک دارم 

اون موقع تنها چیزی که برام سخت بود این بود که مراقب تن صدام باشم چون مطمئنم چنان دادی می زدم سرش که تا عمر داره علاوه بر کر شدن لال هم بشه . 

من : ببین اصلا برام مهم نیست که چه فکری می کنی ، چون نه حال و حوصله کل کل دارم و نه بچه های بازی های یه پسر 18 ساله رو ... فکر هم نمی کنم اونقدر بچه سال به نظر بیام که یکی عین تو بیاد و بهم نخ که چه عرض کنم ، طناب کوهنوردی بده ... آفرین پسر خوب ... الان هم بیا برو خونتون که اگه دیر بری مامانت عصبانی میشه 

واسه ضمیمه هم سرمو گرفتم بالا و به معنی هری سرمو تکون دادم و دوباره انداختم پایین .

دیدم هنوز واستاده سرمو گرفتم بالا که سرمو دوباره ولی اینبار به معنی : هان ... بنال  تکون دادم .

اومد شروع کنه به حرف زدن که دیدم نه بیخیال نمیشه . با یه لحن ملتمس که برای خودم هم جای تعجب داشت گفتم : ببین من خودم بیش از حد کوپنم بدبختی دارم ... تو دیگه نشو قوز بالا قوزم لطفا !

نمیدونم از چی بود که ول کرد رفت ... به خاطر لحنم دلش سوخت یا گفت این یارو خود درگیری داره ... برام هم مهم نبود ... تو اون لحظه به تنها چیزی که اهمیت میدادم این بود که ول کرد و رفت و بیش از این سیریش نشد چون مطمئنا اگه فقط 2 دقیقه دیگه می موند عین بچه های 4 ساله می زدم زیر گریه .

حالا خوبه میزه پشت بود و زیاد ، یا بهتره بگم اصلا تو دید نبود وگرنه که مسئولش می اومد و یقمو می گرفت و پرتم می کرد بیرون که تو یه محیط فرهنگی داری بی عفتی می کنی ! 

اومدم شروع کنم به خوندن که صدای اس ام اس گوشیم بلند شد ، حالا خوبه صدای افتادن یه قطره آب بود و زیادی ولوم نداشت وگرنه که باید چشم گزنده کلی آدمو به جون می خریدم .

پویان بود فرستاده بود : کجایی ؟

گوشی رو گذاشتم رو سایلنت و نوشتم :  کتابخونه

فرستاد : منم بیام ؟

یه کلام نوشتم : بیا 

و تمام . تازه به لطف اون پسره یادم رفته بود که این همه دنگ و فنگ دارم یه اس ام اس دوباره یادم آورد ، نمیدونستم سیستم همراه اول هم می تونه انقدر قدرتمند و البته موفق باشه ! 

حاضر بودم تو اون لحظه همه زندگیمو بدم که دوباره یه چند تا پسر بچه کوچیک تر از خودم بهم نخ بدن و منم حواسم بره به پروندن اونا ... اما فقط یادم بره یه غزال نامی زندگیمو بهم ریخت ... حتی شده یک ثانیه ... مطمئنا اون یک ثانیه ی ناقابل میشد طلایی ترین لحظه 23 سال عمرم ... اما هیچ احدی نیومد که از یادم ببره که زندگیم چه بخوام و چه نخوام بهم ریخته ... پس بهتره خودم علاف آرزو هام نکنم . 

چند دقیقه که گذشت پویان هم با یه کتاب دستش اومد .

پویان : چه جای دنجی نشستی

من : خوبه یا بد ؟

پویان : نه خوبه 

سرشو گرفت بالا و گفت : چیزی شده ؟

من : یه بارم چیزی نشده تو هی میخوای یه چیزی بچشبونی به نافش ؟

پویان : چیه عصبانیی ؟

خودکاری که دستم بود رو پرت کردم تو درز وسط کتاب و ساق جفت دستام رو گذاشتم رو میز و کج خم شدم طرف پویان و کاملا بی ربط به سوالش گفتم : میخوام قضیه از ایران رفتنو به مامانمینا بگم

همین اومد دهنشو باز کنه گفتم : میخوام بگم ... تا کی باید از یه بشری مثل غزال بترسم ؟

یهو یکی کلشو از پشت قفسه آورد اینور و گفت : هیششش

بی حوصله به اون گفتم : خب حالا 

و دوباره به پویان گفتم : اصلا گور بابای خودش و بچش و همه زندگیش

پویان که از قیافش معلوم بود داره از حرص خوردن من خندش می گیره گفت : بابای بچش منما !!

من : تو غلط کردی بابای بچه اونی ...

اومدم حرف بزنم که دوباره اون یارو کلشو آورد عقب و گفت : هیــــش

حرصم گرفت و با غیظ گفتم : چی میگی تو هی هیش هیش راه انداختی واسه من ... اومدی درس بخونی بشین بخون دیگه ... گوشاشو تیز کرده ببینه فک من کی جم می خوره بگه هیش

سرمو برگردوندم سمت پویان و گفتم : من امروز به بابا میگم میخوایم بریم

یارو سرشو آورد عقب که قبل از اینکه بگه هیش دستمو با حرص کج گرفتم جلو صورتم و گفتم : بگی هیش چنان می کوبم تو دهنت که دندونات خورد بشه بره تو معدتا

یارو یه پشت چشم نازک کرد و سرشو برگردوند و وسائلشو جمع کرد و کلا رفت یه جا دیگه .

برگشتم سمت پویان که دیدم سرشو انداخته پایین و دستش رو هم گرفته جلو دهنش و داره بی صدا می خنده . خندشو که دیدم حرصی تر شدم و گفتم : پویان من میگم بهشونا

پویان : خب برو بگو

انگار منتظر بودم مخالفت کنه قشقرق به پا کنم .

یکم آروم شدم و گفتم : همین رفتم خونه میرم میگما !

پویان هم سرشو تکون داد و گفت : آره خوبه ... هرچی زود تر بگی تازه راحت تر هم میشیم 

هنوز امید داشتم که مخالفت کنه و منم دعوا راه بندازم واسه همین گفتم : پویان برم بگم ، میگم دیگه برنمی گردیما !

پویان : خوبی ؟ خب برو بگو دیگه ... نمیگی خودم بگم !

من : نخیر خودم میگم

مرتیکه بی بخار . یه چشم غره بهش رفتم و خودکارو برداشتم و دوباره سرمو کردم تو کتاب .

****

" 8 ماه بعد "

8 ماه گذشت ... با بدبختی گذشت ... جونمو گرفت و گذشت ... اما چنان تغییر خاصی هم تو رویه زندگیم ایجاد نکرد .

کارای بورسیه مون آماده شده بود و فقط مونده بود کارای ویزا و دانشگاهمون ، چون آخر این ترم پویان هم فارق التحصیل میشد و عملا برای مدرک دکتراش میخواست بورس بگیره .

غزال همچنان حامله بود و هیچ کس هم نتونست نه برای سقط و نه برای طلاق راضیش کنه ... کار اونقدر بیخ پیدا کرده بود که خونواده غزال بهش گفته بودن یا اون بچه و پویان یا خونوادش و غزال هم احمقانه پویان و بچه رو انتخاب کرده بود ... همچین رفتار می کرد که انگار از بدو تولد عاشق پویان بوده و با این کاراش هم جاشو تو دل اون عمه ی احمق تر عالم من گشاد تر می کرد ... البته جاش از 3 ماه قبل به علت پسر بودن بچش گشاد شده بود و عملا ربطی به این هرز بازی هاش نداشت .

زندگیم شده بود ورژن جدید جهنم ... بابا دوباره رو ارتباطم با پویان سخت گرفته بود و تکون خوردنم چک میشد ... دوباره نمرات دانشگاهم نورانی شده بود ... دوباره افسرده شده بودم ... دوباره سرخورده شده بودم ... دوباره خورد شده بودم ... دوباره شکسته شده بودم و هزاران دوباره دیگه که همشون یه جور تکرار بودن .

چند روز پیش بابا صاف واستاد جلوم و زل زد تو چشمام و گفت : اگه فکر می کنی قضیه حل میشه و من میذارم با پویان بری زیر یه سقف باید بگم کور خوندی ... اگه فکر کردی میذارم بشی لهله ی بچش کور خوندی ... اگه فکر کردی میذارم بشی زنش کور خوندی ... ایندفعه جلو چشمام خودتو دار هم بزنی رضایت نمیدم ... حالا میخواد انگلیس باشی ... فرانسه باشی ... آمریکا باشی یا هرجای دیگه ای ... من دیگه وانمیستم افتادنتو ببینم 

و منم تو سکوت نگاهش کردم ... سکوت نمی کردم چی می خواستم بگم ؟ چی داشتم که بگم ؟ خودمم کم کم داشتم بهش شک می کردم ... داشتم شک می کردم به این که این همه اتفاق پشت سر هم اتفاقیه ؟ به نظرم یکم برنامه ریزی شده تر از یه اتفاق اتفاقی بود ... به نظرم زیادی برای اتفاقی بودن خونه خراب کن بودن .

پژواک : برای امروز بسه ... خسته نباشید

سرمو بلند کردم و سرمو تو کلاس چرخوندم ... تازه یادم اومد کجام ... انگار که از تو یه دنیای دیگه به زور کشیده بودنم بیرون . برگه سفیدی رو که جلوم بود رو برداشتم و با خودکار پرت کردم تو کیفم .

اومدم بلند شم که پژواک یه نگاه به لیستش کرد و گفت : اقلیما تهرانی و هیرسا راد بمونن کارشون دارم 

این حرفو که زد نشستم سر جاش و سرمو چرخوندم تا ببینم هیرسا کجاست . دو ردیف جلوتر سمت چپ بود ، رو صندلی ولو شده بود و پاش رو هم دراز کرده بود و خودکارشو تو دستش می چرخوند .

کلاس که خالی شد پژواک پاشو کوبید به کفش هیرسا و گفت : حداقل عین آدم بشین بگم یکم به استادت احترام میذاری

هیرسا هم سرشو گرفت بالا و گفت : واسه این نگهمون داشتی آقای استاد ؟ ببین پژواک ...

پژواک هم پرید وسط حرفش و گفت : بهادری هستم ... استاد تنظیم شرایط محیطی ... فکر کنم برای یه سری ها این موضوع جا نیوفتاده

هیرسا : آقای بهادری عزیز ... این چند ماه رو ممنونت میشم شدید دست از سرم برداری

پژواک : مگه تا الان دستم رو سرت بوده ؟

هیرسا : تو الان کارت با من چیه ؟ بگو برم پی زندگیم ، وقتمو الکی گرفتی

پژواک : هیرسا تو چته ؟ مشکلت چیه ؟ بیا بگو ... حرف بزن ... بذار حلش کنیم ... درگیری پیدا کردی ... نمره هاتو همه رو درآوردم یه دونش بالای 11 نیست ... چی شدی تو ؟

هیرسا بلند شد از جاش و صاف جلوی پژواک واستاد و گفت : شدی استاد یا مشاور ؟ به تو چه که مشکل من چیه ؟ به تو چه که بفهمی من چمه ؟ چیکاره ای که مشکل منو حل کنی ؟ اومدی اینجا درس بدی یا منو ارشاد کنی که هفته ای یه بار خر منو می چسبی که نمره هات اله ... خودت بلی ... زندگیت اله ... واستادی کشیک منو میدی که گیر رفیق ناباب نیوفتم ؟ از راه راست خارج نشم ؟ نمره هام افت کرده ؟ دلم خواسته ... میدونی چیه ؟ زندگی خودمه ... آینده خودمه ... دوست دارم خرابش کنم ... تو رو سننه 

ادای پژواک رو درآورد و با همون لحن گفت : بهادری هستم ... استاد تنظیم شرایط محیطی

هیرسا : آقای بهادری ... فکر کنم اینجا بهتون یاد ندادن که وظیفتون فقط و فقط درس دادنه

بهدش هم کتابشو از رو صندلیش برداشت و شونشو کوبید به پژواک و از کلاس رفت بیرون و در رو هم محکم کوبید به هم .

پژواک یه چند ثانیه همونجا واستاد و بعدش سرشو برگردوند طرفم و گفت : تو اگه نمیخوای قورتم بدی بمون با هم حرف بزنیم

لب پایینیمو گاز گرفتم تا نخندم و گفتم : بخوام قورتت بدم هم زورم بهت نمی رسه

یه لبخند زد و گفت : تو بگو

من : چی بگم ؟

پژواک : وضع زندگی ... چمیدونم کلا زندگی چطور پیش میره ؟

من : افتضاح

اخم کرد و گفت : چرا افتضاح ؟

من : گفتیم غزال بفهمه از ایران میریم بچه رو میندازه اما همون بچه 2 هفته دیگه به دنیا میاد ... کارای بورسیه مون بیش از حد داره طول میکشه ... میدونمم تهش یه جایی گیر می کنیم نمی تونیم بریم ... دیگه چی بگم ؟

پژواک : واسه همین داری افت می کنی ؟

من : هنوز دارم افت می کنم ؟ یعنی تا حالا این افت کردنم تموم نشده ؟

پژواک : نه تموم نشده ... همچنان داری بدتر میشی ... چرا ؟

من : دلایل از اینایی که میدونی بالاتر ؟ به نظرت تو موقعیتی هستم که بتونم روی چیزی به جز رفتنم تمرکز کنم ؟ بعدشم من که دارم میرم ... نمره های اینجام دیگه به کارم نمیاد 

پژواک : چه منطق قانع کننده ای داری

من : کلا منطق ندارم ... چه قانع کننده ، چه قانع نکننده

پژواک : خوبه خودتم میدونی ... یعنی الان قضیه غزالو نمیشه کاریش کرد ؟

من : تنها کاری که میشه درباره یه بچه 5/8 ماهه کرد اینه که منتظر به دنیا اومدنش باشی ... چون فکر نمی کنم بشه بچه به اون بزرگی رو سقط کرد 

پژواک : یعنی کلا قضیه ازدواج کنسل شد ؟

من : نمیدونم ... پویان که حرف نمی زنه ... بابامم که میگه فکر نکن بری میذارم با پویان ازدواج کنی ... منم که این وسط عملا نقش بز رو دارم چون کلا کسی برام تره خورد نمی کنه

پژواک رفت طرف میزش و تکیه داد بهش و گفت : اون موقع ها چقدر راحت بودیما ! هممون دغدغمون این بود که این دفعه هم  پویان نیاد خواستگاری و بابات ردش کنه ... حالا الانمونو نگاه کن ... من و میثم و ونوس و رادمان فارق التحصیل شدیم ... سویدا بیخیال درس شده ...تو و هیرسا وضعتون اسفبار شده ... پویانم که هیچی نگم بهتره ... نقطه اشتراکمون هم شده شرکتی که به خاطر تو تاسیس شد و الان توش تنها دلیلی که کار نمیشه تویی ... هر کدوممون افتادیم یه ور ... اگه یکی رفتار هیرسا با منو میدید تنها چیزی که به فکرش نمی رسید این بود که از 17 سالگیش به اینور باهاش دوستم ... تنها چیزی که تو مخیلم نمی گنجید این بود که از مشکلات یکی از بهترین دوستام که فکر می کردم بهترین دوستشم هستم خبر نداشته باشم ... که اتفاقی خبر نابود شدنشو از زبون دختری که حاضره زندگیشو به خاطرش بده بشنوم و این وسط هیچ کدوم هم به واسطه لجبازیشون نمیذارن که کمکشون کنم ... که منی رو که بهترین دوستشونم رو بذارن پای دشمنشون و بهم بتوپن

من : میگی من چیکار کنم الان ؟ زندگی منه خودم توش نخودیم ... زندگی اون دوتا که دیگه فبها ... من حتی یه اپسیلون هم نمی تونم توش تاثیر بذارم

پژواک : اگه تو به پویان بگی یه کاری رو بکن حتما اون کارو می کنه

من : آخرین باری که بهش گفتم یه کاری رو بکنه ... به معنای واقعی کلمه گند زدم به زندگیم ... چند وقت دیگه هم پسرش به دنیا میاد و من رسما از زندگیش شوت میشم بیرون ... اونوقت نقش من چیه این وسط ؟ همه اومدن گفتن تو که دوسش داشتی چرا این کارارو کردی ؟ یه نفر نیومد بگه شاید گیر کرد ... یه نفر نگفت آخی ، کمک می خوای ... همه گفتن خاک تو سرت که نمی تونی یه زندگی رو بچرخونی ... حالا الان تو چه توقعی می تونی از من داشته باشی ؟ اومد گفت عقد کرده ... گفتم به درک طلاق بده بیا ... اومد گفت غزال حاملس ... گفتم به جهنم با هم می ریم از ایران ... الان که بچه داره به دنیا میاد من چیکار کنم ؟ من الان چه گلی می تونم بگیرم به سرم ؟ کسی هم که خره اونو نمی چسبه که ... من این وسط شدم آدم بده ... شدم خلافکار ... شدم خیانتگر ... ویرون کننده ... هرزه ... یه نفر پیش خودش نمیگه که اینی که اینجا داره بال بال می زنه باید زندگی کنه ... یه نفر نگفت اقلیما بود غزال اومد و خیانت کرد ... همه گفتن اقلیما به غزال خیانت کرد ... آخه اگه من احمق نبودم که غزال تو زندگیش سایه یکی مثل پویان رو هم نمیدید حالا الان برای من رفته بالا منبر ... من الان برم به کی بگم یکی مثل این غزال زندگیمو نابود کرده ... به کی برم بگم که با این همه دبدبه کبکبم زورم به یکی مثل این بشر نمی رسه ؟

پژواک : اقلیما من می فهمم چی میگی ... اما چیزیه که شده ... نمیشه که همه زندگیتونو برای این استپ کنین ... شما که قراره برین دیگه چرا دارین هرچی بود و نبود و داشتین و نداشتینو داغون می کنین ؟

من : به قول خودت چیزیه که شده دیگه ... چیکارش کنم ؟

بلند شدم و گفتم : حالم خوب نیست ... برم ؟

پژواک هم تکیشو از میز گرفت و گفت : برو ... به سلامت

کیفمو برداشتم و از در رفتم بیرون ، همین که درو باز کردم دیدم پویان تکیه داده به دیوار رو به رویی و سرش رو هم انداخته پایین . صدای در که بلند شد سرشو گرفت بالا و اومد جلو و گفت : سلام 

درو بستم و گفتم : سلام ... خوبی ؟

سرشو تکون داد و گفت : نه 

منم مثل خودش سرمو تکون دادم و گفتم : چرا ؟

پویان : 4 شنبه غزال وقت دکتر داره

راه افتادم تو راهرو و گفتم : به سلامتی ... دیگه داری بابا میشی 

یه پوزخند زدم و گفتم : یکم زوده ... ولی خب اشکال نداره ... به شیرینیش می ارزه

پویان : تو دیگه اینجوری حرف نزن

سریع برگشتم طرفش و گفتم : چجوری حرف بزنم ؟ هان ؟ بگو ... چجوری حرف بزنم که هم خدا رو خوش بیاد و هم تو خوشت بیاد ؟ شدم عروسک دست شما ها دیگه ارد بدین منم براتون با آپشنای مختلف اجراش کنم ... یه وقت سخت نگذره بهتون ؟ 

دستشو دراز کرد که جفت دستامو گرفتم بالا و گفتم : یه چند ساعت دست از سر من بردار بذار دوباره رو به راه بشم ... یه امروزو بیخیال من شو بذار یادم بره باهام چیکار کردی ؟ یه امروز رو لطف کن و دور و بر من نپلک بذار یادم بره بره چی بودم و الان چیم ... بذار یه امروزرو یادم بره که از کجا به کجا رسیدم ... میخوام یادم بره که یه روزی آرزوی بقیه بودم ... میخوام یادم بره که قبل از این اتفاقا کی بودم ... چی بودم ... نیا بذار یادم بره ... خب ؟

بدون اینکه منتظر جوابش باشم پشتمو کردم بهش و رفتم بیرون محوطه و تا سر کوچه رو راه رفتم . اومدم دستمو برای تاکسی تکن بدم که ماشین هیرسا جلوم ترمز کرد . دستمو انداختم پایین و نفسمو پوف کردم و همونجا با اخم واستادم . شیشه رو داد پایین و گفت : بیا بالا 

من : میشه ولم کنین ؟ هر طرف که میرم یکیتون جلو چشمامین

هیرسا : خودم به اندازه کافی داغون هستم ... تو دیگه نرو رو روانم ... سوار شو ... لطفا

اگه اون لطفا تهشو نمی گفت برنامه ها داشتم براش ... اگه خواهش نمی کرد تمام دق و دلیه این چند وقتمو روش خالی می کردم ... اما حیف که گفت .

دستگیره درو دادم بالا و درو باز کردم و نشستم و هیرسا هم بلافاصله راه افتاد .

هیرسا خیلی یهویی گفت : 4شنبه بچه به دنیا میاد

خیلی ریلکس گفتم : میدونم

هیرسا : هنوزم میگی پویان ؟

من : نگم ؟

هیرسا : آدمی که از یه سوراخ دوبار گزیده بشه لایق مرگ هم نیست 

من : باشه من لایق مرگ هم نیستم ... قبول 

برگشتم طرفش و با بدجنسی تمام گفتم : اما تو هم نیستی

هیرسا : من که ادعایی ندارم

این حرفو که زد از موضع جنگم اومدم پایین ... آتش بشس اعلام کردم و نیزمو گذاشتم رو زمین ... من واسه جنگ اومده بودم و هیرسا برای صلح ... این دوتا زمین تا آسمون با هم فرق داشتن .

هیرسا : میدونی انگار که رسم شده هرکیو که دوست داری یا عاشق یکی دیگه بشه و یا قسمت یکی دیگه

راست می گفت ... حداقل درمورد من یکی کاملا صدق می کرد .

هیرسا : من عادت کردم ... ولی تو عادت نکن ... خوب نیست ... به قول خودت می سوزونه

سرمو چرخوندم سمت شیشه که گفت : اون بچه به دنیا بیاد فراموش میشی

هیچی نگفتم ، خودمم به این موضوع شک کرده بودم ... به فراموش شدنم شک کرده بودم .

هیرسا : بعد اون موقعست که میگی ای کاش پویانی نبود ... پای ای کاش که به زندگی آدم باز بشه تمومه ... آتیشت میزنه

من : بس کن

هیرسا : می بینی چقدر بده آدم بره بالا منبر و پشت سر هم بدون درک موقعیت طرفش فتوا بده ؟ پارسال خودت همین بلا رو سرم آوردی

سرمو برگردوندم طرفش و گفتم : باشه ... من معذرت میخوام ... تو بس کن

سرشو برگردوند طرفم و گفت : بگو من چیکار کنم که ببینیم اقلیما ... یه نگاه به من نمیندازی ... پویان خیانت کرد ، ازدواج کرد ، بچه دار شد اما هنوزم طرفشی ... سرتو کج نمی کنی که اتفاقی چشمت به من بخوره دلم خوش بشه ... همش پویان ، پویان ، پویان ... آقا به خدا ، به پیر ، به پیغمبر اون بچه به دنیا بیاد یه کلام از دهنش درنمیاد اقلیما ... حاضرم شرط ببندم اون موقع بازم به من نگاه نمی کنی ...  

یه کلام گفتم : ساکت شو

اما فکر کنم نشنید چون شروع کرد به حرف زدن .

هیرسا : من هنوزم سر حرفم هستم ... زر زدم گفتم کمکت می کنم با پویان باشی ... نمی تونم اقلیما ... تو به من بگو یه روزی قبولم می کنی من منتظر می مونم ... مهم نیست چقدر طول بکشه ... منتظر می مونم ... تو فقط بگو منم می بینی اقلیما ... دیوونم کردی عین خیالتم نیست 

من : هیرسا تو رو به هرچی که می پرستی ساکت شو ... التماست می کنم ساکت شو

اومد حرف بزنه که سرمو برگردوندم و گفتم : نگهدار میخوام پیاده شم

محل نداد که داد زدم : با تواما ... کری ؟ میگم نگهدار میخوام پیاده شم

عصبانی شد و پارک کرد و گفت : اصلا برو گمشو ... بی لیاقت ... ارزشت همون یه چیزیه در حد پویان ... من فکر کردم آدمی ... هـــــــری ... خوش اومدی ... شرت کم

درو باز کردم و پیاده شدم و درو کوبیدم بهم و گفتم : برو بمیر ... برو بـ - میر

همین که در بسته شد گاز داد و رفت .

مرتیکه روانی خود درگیری داره .

فقط دو تا کوچه تا خونمون فاصله بود ، پیاده رفتم تا رسیدم ، کلیدو انداختم تو در و درو باز کردم و رفتم تو .

همین که درو باز کردم و رفتم تو خونه مامانم از اتاقشون در اومد و گفت : خوبی ؟؟

من : خوبم

مامان : مطمئن ؟

با کلافگی گفتم : مامان خوبم دیگه 

مامان هم خیلی بی ربط گفت : 4 شنبه ...

پوفف کردم و پریدم وسط حرفش و گفتم : میدونم 4 شنبه غزال خانم فارغ میشن ... مشکل دیگه ای هم هست ؟

اومد جلو و با همون لحن مخصوص مادرانش گفت : خوبی ؟؟

خیلی ریلکس گفتم : آره ... چرا نباشم ؟؟؟ 

پوزخند زدم و گفتم : خدا نصیبت کنه ببینی چه حالیه ... انقدر به آدم خوش میگذره که نگو و نپرس !!!

دلخور نگام کرد اما ادامه دادم : نمیدونی چه حس خوبیه هرشب با ترس وجود یه بچه بخوابی ... نمیدونی چقدر رویاییه به امید اینکه امشب بمیری راحت بشی سرتو بذاری رو بالش ... نمیدونی چقدر تاثیر گذاره که هر شب قبل خواب فکر و ذکرت این باشه که نکنه اون بچه به دنیا اومد طرفت بذاره بره ... 

مامان هم قیافش رفت تو هم و گفت : اقلیما من هیچوقت مخالف تو و پویان نبودم خودتم میدونی ... ولی الان درست نیست این رابطتون ... خودتو بذار جای غزال ... فرض کن حامله باشی و بدونی شوهرت با یکی دیگست ... چه حالی میشی ؟ 

من : غزال وقتی به پویان بله گفت پیه همه ی اینا رو به تنش مالید ... من مسئول زندگی اون نیستم ... حماقت کرد ، پای حماقتش هم واستاد ... من که خواستم خلاصش کنم ... خودش کنه شد ...

مامان : منم نمیگم تو مسئولی ... دارم میگم خودتو بذار جای اون ... الان اولویت زندگی پویان نباید تو باشی ... اما هستی ... دیگه طرف حسابت غزال نیست ... غزال و بچه ی پویان و غزاله ... تو چه خوشت بیاد و چه خوشت نیاد اون بچه ، بچه ی پویانه ... نمی تونی منکرش بشی ... پس حداقل زندگی اون بچه رو خراب نکن

آمپر چسبوندم و گفتم : من گند می زنم به زندگی اونا یا اونا به زندگی من ؟ من اصلا به اونا کاری داشتم ؟ وقتی عین بختک افتاد تو زندگیم باید فکر این جاهاشم می کرد ... حالا من شدم اضافی دیگه نه ؟ باشه قبول ... اقلیما از اول اضافی بود اصلا ... ولی میدونی چیه ؟ خوب کردم ... 

مامان : آروم باش ... چته ؟ نمیشه دو کلام عین آدم باهات حرف زد  

من : نه نمیشه ... پس لطف کن و حرف نزن ... همه عالم و آدم دارن میرن رو روانم شما به بزرگی خودت دست از سرم بردار خواهشا ... خسته شدم بس که التماس کردم به این و اون که بابا ولم کنید 

مامان اومد جلو و با دستاش دو طرف شونمو گرفت و گفت : اقلیما آدم عاقل وقتی ببینه نمیشه الکی دست و پا نمیزنه که بیشتر فرو بره ... این همه اتفاق افتاد واستون نشد عبرت احمقانه ادامه دادین ... به خودت بیا ... به خودتون بیایین ... به فرض هم که اون بچه به دنیا بیاد و پویان و غزال از هم جدا بشن و اون بچه رو هم غزال ببره و شما هم با هم ازدواج کنین ... به نظرت خوشبخت میشی ؟ یه مرد نمی تونه از بچه اش جدا بشه ... الان میگه از اون بچه متنفره اما کافیه فقط یه بار بغلش کنه ... همون یه بار کافیه تا بشه وجودش ... بشه زندگیش ... هدفش بشه خوشبختی اون بچه ... اقلیما پویان اون بچه رو ول نمی کنه بیاد پیش تو ... خودتون راحت تمومش کنین ... نذار دوباره ضربه بخوری ... نه تو ظاقت میاری نه من ... این دفعه بلایی سرت بیاد من می میرم اقلیما 

دستشو از رو شونم انداختم پایین و گفتم : نمیشه

اخم کرد و گفت : چرا نمیشه ؟

گردنمو کج کردم و گفتم : تو هم اگه 7 سال پای یکی وایمیستادی یه شبه نمی تونستی قیدشو بزنی

دورش زدم و از پله ها رفتم بالا و رفتم تو اتاق .

آخرشم صیغه این پارادوکس و نفهمیدم ... امروز همه موافق ... فرداش همه مخالف .

****

" چهارشنبه "

بالاخره روز مرگم رسید ... 

پویان واسه رضایت عمل می خواست بره بیمارستان و می خواست من رو هم ببره ... می خواست من رو هم ببره تا مرگمو ببینه ... می خواست باور کنه به دنیا اومدن اون بچه مساوی با جون دادن من ... خب نمیشد هم که نباشه ... بالاخره بچــش داشت به دنیا می اومد ... خواه ناخواه اون بچه اسمش می رفت تو شناسنامش ... اولی کم بود دومی هم اضافه شد !!

به دنیا اومدن اون بچه مساوی بود با کمرنگ شدن من ... مامان راست می گفت ... کسی بچشو ول نمی کنه بچسبه به عشق دوران جوونیش ... اما خب رفتار پویانم اینو نمی گفت و همین گیجم می کرد ... در هر صورت نمی تونستم ازش جدا بشم ... حاضر بودم اون بچه رو هم بزرگ کنم اما پویان باشه ... اما هنوزم دردم اون بچه نبود ... غزال بود !

حاضر بودم تو اون لحظه همه زندگیمو بدم فقط یه تریلی 18 چرخ از روم رد بشه ... فقط نباشم که بعضی صحنه هارو ببینم ... اما خب حرف من کجا می رفت که اینجا بخواد بره ؟

 دستمو کشیدم رو صورتم و با کلافگی از جام بلند شدم و در کمدو باز کردم و یه مانتوی بندی ریون مشکی درآوردم و با یه شلوار و شال مشکی پوشیدم . کیف و کفش و ژاکت مشکیمم برداشتم و رفتم پایین و خودمو ولو کردم رو کاناپه کنار مامان که داشت تلویزیون میدید .

مامان : ختم آقاجون شالت طوسی بود اونوقت الان سرتا پا سیاه پوشیدی ؟ مگه میری تشییع جنازه ؟

من : از تشییع جنازه بدتره ... ای کاش می رفتم تشییع جنازه 

اومد غر بزنه که زودتر گفتم : جون مادرت دوباره شروع نکن

صورتشو به حالت قهر برگردوند و منم سرمو گذاشتم رو پشتی پشتم ، سرم اونقدر به عقب کشیده شده بود که فکر می کردم هر لحظه ممکنه رگای گردنم پاره بشه . یه نفس عمیق کشیدم و دستمو کشیدم به بالای موهام . از صبح انگار نفس کشیدنم گیر داشت ، هروقت دلش می خواست می اومد ، هروقت دلش می خواست می گرفت .

با صدای زنگ سرمو بلند کردم و رفتم سمت در ، از مامان خدافظی کردم که البته جوابمو نداد و بدون اینکه دکمه آیفونو بزنم و درو باز کنم رفتم بیرون و سوار ماشین پویان شدم .

پویان : سلام

سرمو تکون دادم و گفتم : سلام

استارت زد و گفت : خوبی ؟

همین یه کلمه کافی بود تا شروع کنم : آره خیلی ... چرا نباشم ؟ کسی که تو زندگیم بیشتر از همه ازش متنفرم داره زایمان می کنه و منم نه که عاشق چشم و ابروشم به عنوان سر دم دار مجلس دارم اولین نفر میرم پیشش ... تو بودی رو ابرا سیر نمی کردی ؟؟؟

هیچ جوابی نداد ، حتی حرکتی هم از خودش نشون نداد ، حداقل یه آه نکشید بگم دلش گرفته !!!

کلافه پرسیدم : یه سوال می پرسم راستشو بگو ... خدا وکیلی من اگه جات بودم انقدر باهام راه می اومدی ؟ اگه با سامیار عقد می کردم بعد عروسی می کردم و حامله میشدم بازم منتظرم می موندی ؟؟؟ بازم اون بچه رو نادیده می گرفتی به امید اینکه 2 ماه بعدش قراره از ایران بریم ؟؟؟ اونوقت اگه از ایران رفتیم باهام ازدواج می کردی در صورتی که یه بچه داشتم ؟؟

از لای دندونای کلید شدش گفت : اگه حتی به کس دیگه ای فکر کنی اول تو رو می کشم بعد اون یارو رو بعدشم خودمو 

با صدایی که از بلاتکلیفیم می لرزید گفتم : پس تو چرا انقدر از من توقع داری ؟ هان ؟ چرا توقع داری اگه از ایران رفتیم وجود اون بچه کمرنگ بشه ؟ چرا توقع داری که با این همه بلایی که سرم آوردی بازم به پات بمونم ؟

سرشو برگردوند طرفم و گفت : حرفتو مسقیم بزن ... نپیچون

من : کاملا دارم مستقیم حرفمو می زنم ... دارم میگم چرا میخوای راحت با قضیه کنار بیایی در صورتی که به اون سادگی که تو فکر میکنی نیست ؟

چشماشو ریز کرد و خیلی مظلومانه گفت : خسته شدی ؟ میخوای باهام تموم کنی بری ... نه ؟ 

سرمو تکون دادم و گفتم : من چی میگم تو چی میگی ... 

سرمو برگردوندم سمت شیشه و گفتم : چرا باید انقدر برام مهم باشی که با همه این گند کاریات بازم پات واستم ؟

و تو دلم اضافه کردم : خدا لعنتت کنه که زندگیم واسه اینکه بهت برسم شده جنگ و عین خیالت نیست 

دیگه تا آخر راه هم حرف نزدیم ، پویان که مثل بخت النصر داشت رانندگی می کرد و منم نمی دونستم چجور ازش گله کنم به خاطر همون ساکت شدم نه از تموم شدن حرفام .

چند دقیقه که گذشت رسیدیم و هر دوتامون پیاده شدیم و رفتیم تو محوطه بیرونی بیمارستان ، به سمت در ورودی که رفتیم پاهام انگار دیگه تکون نمی خوردن ، همونجا واستادم ، پویان که چند قدم جلوتر از من بود برگشت و گفت : چرا نمیایی ؟

من : من ... من ... من نمیام تو خودت برو ... بیرون می مونم

پویان : سرده ... سرما می خوری

ژاکتمو نشونش دادم و گفتم : این هست

پویان : حداقل بیا همینجا دم در بشین ... بالا نیا

سرمو به معنی نه تکون دادم و گفتم : نمیخوام بیام تو

سرشو تکون داد و گفت : باشه ... بمون ... میرم ، زود میام  

من : باشه 

سنگ لبه باغچه رو نشونش دادم و گفتم : میشینم اونجا

پویان : باشه

و رفت تو و منم رفتم سمت همونجایی که نشونش دادم و نشستم . ژاکتمو پوشیدم و کف جفت دستامو چسبوندم به هم و گذاشتم بین زانوهام . سرمو گرفتم بالا و تو هوا ها کردم . بخار دهنم تو هوا پخش و بعدشم محو شد .

دی داشت سوزشو بد جور نشون میداد ! سرمو گرفتم پایینو زل زدم به زمین و خودمو یکم تکون تکون دادم . 

چند دقیقه که گذشت حس کردم سایه یکی افتاد بغلم ، سرمو که کج کردم دیدم پویانه . اومد و نشست کنارم .

من : امضا کردی ؟

پویان : آره

من : زود اومدی

پویان : رفتم یه امضا بکنم دیگه ... مگه چقدر طول می کشه ؟

من : نرفتی پیش غزال ؟

پویان : نه ... دلیلی نبود که برم

من : کی می برنش اتاق عمل ؟

پویان : همین الان ... منتظر امضا بودن وگرنه همه چی آماده بوده

سرمو تکون دادم و گفتم : چقدر طول می کشه ؟

پویان : 45 دقیقه 

چند دقیقه گذشت نه من چیزی گفتم و نه پویان . آروم سرمو گذاشتم رو شونش و گفتم : 2 ماه دیگه میریم

یه نفس عمیق کشید و گفت : اگه ... اگه میخوای تمومش کنی مراعات منو نمیخواد بکنی ... اگه خسته شدی یا چه میدونم یه چیزی تمومش کن ... من اگه ...

سرمو یکم بردم بالا و آروم زیر گوشش گفتم : ساکت شو 

دستشو گذاشت پشت کمرم و سرشم تکیه داد به سرم و گفت : یعنی میشه جفتشون وسط عمل بمیرن ؟ البته خب اگه منم که از این شانسا ندارم !

خیلی بی منظور و کاملا بی اراده گفتم : اونروز مامان میگفت درست نیست وقتی یه مردی بچه داره بخوای خونشو خراب کنی ... میگفت خودتو بکش بیرون بذار راحت زندگی کنن ... من اگه برم ... تو راحت میشی ؟ 

شونشو کشید عقب و منم سرمو بلند کردم و زل زدم بهش ، اخم کرد و گفت : یه بار دیگه ... فقط یه بار دیگه ... از این چرت و پرتا سرهم کنی من میدونم و تو !!

این که هنوزم نسبت به این چیزا حساس بود رو شدیدا دوست داشتم ، تو اون لحظه تنها چیزی بود که بهم ثابت می کرد هنوزم دوسم داره .

سرمو گرفتم بالا و بعد یه نفس عمیق گفتم : اسمشو چی میذاری ؟

پویان : عزرائیل 

خندیدم و بعد از اینکه خندم قطع شد سرمو برگردوندم طرفش و گفتم : اسمشو بذار کیاوش

دوباره سرمو گرفتم بالا و گفتم : انقدر پسر ، پسر می کردی که اسم بچمونم انتخاب کرده بودم ... اسمشو بذار کیاوش ... دلم می خواست اگه بچم پسر بود اسمشو بذارم کیاوش 

یه قطره اشک از چشمم افتاد که سریع با انگشتم پاکش کردم و گفتم : دلم نمیخواد شبیه تو باشه ... خدا کنه بور باشه ... مثل غزال

بعدشم بلند شدم و واستادم و دستمو کردم تو جیب ژاکتم و چند تا نفس عمیق کشیدم و به پویان گفتم : بلند شو راه بریم

اون 45 دقیقه مثل برق گذشت اما سخت گذشت ، انگار یکی دستشو گذاشته بود رو گلوم و نمیذاشت نفس بکشم ، جونم دراومد تا بگذره .

گوشی پویان که زنگ خورد از تو جیب شلوارش برش داشت و گرفت کنار گوشش .

نه حرفی زد و نه من چیزی از اون طرف خطیه شنیدم . آخرشم تلفنشو قطع کرد و دوباره گذاشت تو جیبش و گفت : پاشو بریم بالا

سرمو کج کردم و گفتم : از اتاق عمل آوردنش ؟

فقط سرشو تکون داد . با هم رفتیم تو و رفتیم سمت اتاقی که غزال توش بود . پویان درو باز کرد و کنار واستاد تا اول من برم تو و پشت سرمم خودش اومد تو . ما که رفتیم تو همه سرا برگشت طرف من .

چند دقیقه همونجور گذشت تا اینکه در باز شد و بچه رو آوردن تو و تختشو گذاشتن بغل تخت غزال و پشت سرشم مامانم و بابام اومدن . بابام که من و پویانو کنار هم دید اخماشو کرد تو هم و بدون اهمیت به ما اومد تو .

غزال یکم منگ بود اما نه اونقدر که دیگه حالیش نباشه فقط در حد بی حالی بود .

سرشو برگردوند سمت من و پویان و گفت : پویان بچمو میدی بهم ؟

همونجور زل زد به غزال ، اومد تکون بخوره که دستمو آروم گرفتم به لبه کتش که دوباره واستاد سر جاش و برگشت طرف عمه و گفت : مامان بچشو بده بهش

عمه یه چشم غره رفت و رفت سمت بچه و از تو تخت بغلش کرد و با هیجان گفت : وای خدا ... تو چقدر شبیه پویانی

سرشو گرفت بالا و به بابام گفت : آرش بیا ببینش ... عین پویانه نه ؟

تنها کاری که تونستم بکنم این بود که چشمامو ببندم و محکم فشارشون بدم رو هم دیگه . پویان که دستمو گرفت یهو پریدم و چشمامو با ترس باز کردم و زل زدم بهش .

با یه لحن آروم گفت : منم ... نترس

سرمو دوباره چرخوندم سمت عمه . بابام اومد جلو و سرشو خم کرد پایین سمت بچه و با خنده گفت : آره ... واقعا شبیه پویانه ... فقط می مونه چشماش که بستس

این حرفو که زد مامانم هم اومد جلو تا بچه رو ببینه که عمه گرفتش سمت مامانم و گفت : ساره دیدی نومو چه نازه ؟

و بچه رو گرفت جلو مامانم و مامانم هم بغلش کرد .

اون لحظه اگه خجالت نمی کشیدم همونجا می شستم رو زمین و می زدم زیر گریه . از تکونای سر پویان می فهمیدم که کنجکاو شده و میخواد ببینه که پسرش واقعا شکل خودشه یا نه اما دودله که بره جلو یا نه .

مامان غزال هم که تا اون موقع فقط نیشش باز بود گفت : اسمشو چی می خواین بذارین ؟

من که تا اون موقع حواسم فقط به اون بچه که حالا بغل دایی بود ، بود ، سرمو برگردوندم طرفش تا معنی جملشو هضم کنم . همچین می گفت اسمشو چی میذارین که هرکی که نمیدونست فکر می کرد لیلی و مجنون میخوان اسم بچشونو انتخاب کنم .

غزال سرشو برگردوند سمت پویان و گفت : میخوام اسمشو بذارم پوریا ... میخوام شبیه اسم پویان باشه

سرمو برگردوندم سمت پویان که ببینم عکس العملش چیه ، اخم کرد و خیلی جدی رو به همه گفت : اسمش کیاوشه

غزال : پـــویان !!!

پویان : پرسیدین اسمش چیه منم گفتم ... فکر نمی کنم دیگه حرفی مونده باشه 

بقیه هم ساکت شدن و دایی به پویان گفت : کیاوش ؟

پویان هم خیلی قاطع سرشو تکون داد و گفت : کیاوش

دایی هم بچه رو گرفت بالا و در گوشش اذان گفت و اسمش رو هم چند بار در گوشش خوند و بعدش هم بچه رو دادن به غزال . غزال یکم خودشو کشید بالا و بچه رو خوابونده بودن کنارش رو نگاه کرد .

همه داشتن با دهم حرف می زدن که یهو غزال با جیغ گفت : وای مامان چشماشو بیا ببین ... همرنگ چشمای پویانه ... مشکیه مشکی

تو اون لحظه دلم میخواست یه نفره خرخرشو بجوئم که بچش به دنیا نیومده بی مادر بشه .

مامانش اومد جلو و بچه رو بلند کرد و اومد طرف پویان . بچه رو آوردش بالا و گرفت جلوی پویان و گفت : بیا ... بگیرش

پویان سرشو تکون داد و گفت : نمیخوام

مامان غزال بچه رو بیشتر آورد بالا و گفت : نمیخوام چیه ؟ مگه میشه آدم بچشو بغل نکنه ... بگیر ببینم

پویان که انگار خودشم دلش میخواست بچه رو بغل کنه دستشو آورد بالا و گفت : خب من که بلد نیستم

مامان غزال : بهونه نیار ... مگه میخوای چیکار کنی که میگی بلد نیستم ... تو بلد نیستی اما این بچه کارشو بلده ... خودش میدونه چجوری تو بغل کسی جا بشه ... تو فقط باید نگهش داری ... اینم که بلدی

پویان ساعدشو کنار هم حلقه کرد و مامان غزال هم بچه رو گذاشت تو بغل پویان . پویان یکم دستشو برد بالا و سرشم آورد پایین و در گوشش گفت : ســـلام

و بعدشم کم کم نیشش شل شد .

سرشو برد بالا و برگشت طرف من و بچه رو گرفت طرف من و گفت : اقلیما نگاش کن 

دستشو آورد جلو و گفت : بیا ... بغلش کن

خیلی بی اراده چند قدم رفتم عقب و گفتم : نمیخوام

صدای مامان داشت تو گوشم زنگ میخورد که می گفت :  یه مرد نمی تونه از بچه اش جدا بشه ... الان میگه از اون بچه متنفره اما کافیه فقط یه بار بغلش کنه ... همون یه بار کافیه تا بشه وجودش ... بشه زندگیش ... هدفش بشه خوشبختی اون بچه

سرشو تکون داد و گفت : باشه 

و رفت و بچه رو گذاشت کنار غزال و بدون اینکه حتی به غزال نگام بندازه اومد سمت من . دستمو گرفت و گفت : ببخشید ... حواسم نبود

اصلا بهش نگاه نکردم ، همه حواسم پیش اون بچه بود . اگه حرف مامان درست از آب در می اومد که کارم ساخته بود .

پویان دستشو جلو صورتم تکون داد و گفت : خوبی ؟

سرمو تکون دادم و با بدبختی گفتم : آره

و دوباره چشممو برگردوندم سمت بچه . یه نگاه به پویان و یه نگاه به غزال و دوباره یه نگاه به بچه انداختم . تو یه ثانیه همه زندگیم از هم پاشید . 

پویان دستشو انداخت دور کمرم و منو چسبوند به خودش و سرشو گرفت پایین و گفت : ببخشید ... بخدا منظوری نداشتم ... اصلا حواسم نبود 

سرمو به معنی باشه دیگه بس کن تکون دادم .

همون موقع مامان گفت : ما دیگه بریم 

و با بابا شروع کردن به خداحافظی کردن و آخر سر هم مامان یه بسته کوچیکو گذاشت رو میز کنار غزال و اومدن سمت ما . بابا با همون پرستیژقبلش که با یه لبخند همراه بود اومد جلوی ما و خیلی آروم دست پویانو از دور کمرم باز کرد و آروم گفت : فکر نمی کنی این دیگه نباید اینجا باشه ؟

این آرامش از بابام بعید بود ، بعید بود که بدون قلدر بازی بخواد کاری بکنه . اونقدر تو کارش آرامش داشت که فکر کنم اصلا کسی نفهمید که بابا چیکار کرد . فکر کنم حتی خودشم نفهمید چیکار کرد ، آره حتی خودشم نفهمید که تنها نخ امیدمو با این کارش پاره کرد.

با پویان دست داد و به من گفت : با ما میایی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : نه ... خودم میام

و بعدشم با مامان از اتاق رفت بیرون .

بابا که رفت عمه باز رفت بالا منبر که شباهت نوش خاطرات دوران کودکی پسرشو براش زنده می کنه ... هـــــه ! حاضر بودم تو اون لحظه شرط ببندم که نصف خاطراتش تراوشات ذهن خلاقش برای آزار من بود .

چند دقیقه که گذشت دیگه تحمل اون جو برام سخت شد برگشتم سمت پویان و گفتم : میخوام برم

هنوز حرفم کامل از دهنم خارج نشد که غزال گفت : اوففف بالاخره همه چی به خیر گذشت ... خیلی اتفاقا افتاد اما خب همه چی تموم شد ... پسرم اومد که زندگی مامانش کامل بشه ... که بدبختیاش تموم بشه 

یه پوزخند زدم و با یه لحن آروم که تو اون لحظه برای خودمم جای تعجب داشت گفتم : میدونی خب این اتفاقات واسه تو که بد نشد ... بالاخره شوهر و بچه و خونه زندگی و هزارتا کوفت و زهرمار دیگه که آرزوی تو و امثال تواِ ... یه شبه به همش رسیدی ... دیگه چی میخوای ؟ یکم توقعاتتو بیار پایین ... راحت زندگی کن بذار بقیه هم راحت زندگیشونو بکنن

آروم گفتم خدافظ و از اتاق اومدم بیرون . درو پشت سرم بستم و یه نفس عمیق کشیدم و رفتم سمت خروجی . هنوز چند قدم نرفته بودم که با صدای در سرمو برگردوندم عقب که ببینم کیه .

پویان اومد بیرون و سریع اومد طرفم و گفت : ببخشید 

من : چیزی نشد که بخوام ببخشم

همون موقع دوباره در باز شد و این دفعه بابا و خواهر غزال اومدن بیرون و یه راست اومدن سمت من . پویان رد نگاهمو گرفت و رسید به بابای غزال ، اخماشو کرد تو هم و گفت : یعنی میشه من از دست اینا نجات پیدا کنم ؟

بابای غزال که به ما رسید رو به من گفت : میشه باهات صحبت کنم ؟

اومدم دهنمو باز کنم که پویان گفت : آقای کریمی فکر کنم تکلیف ما روشن باشه و نیازی به متوصل شدن به دیگران نباشه ... 

پریدم وسط حرفش و گفتم : پویان ... 

حرفشو قطع کرد و منتظر بهم نگاه کرد ، پلکامو بهم فشار دادم و بعدش هم سرمو تکون دادم و منتظر به بابای غزال نگاه کردم . 

آقای کریمی : میشه باهات خصوصی حرف بزنم ؟

بازم پویان جای من جواب داد : من و اقلیما شخصی و خصوصی نداریم با هم 

دوباره سرمو برگردوندم سمت پویان و گردنمو کج کردم و یه نگاه از اونایی که میگه مگه خودم لالم بهش انداختم .

نفسشو با حرص فوت کرد و پشتشو کرد و چند قدم رفت . چند قدم رفته رو دوباره برگشت و در گوشم گفت : شستشو مغزیت ندن

سرمو تکون دادم و با اطمینان گفتم : حواسم هست ... نترس

نگاهشو بین من و بابای غزال چرخوند و بعدش هم ول کرد و رفت . 

بابای غزال برگشت سمت خواهر غزال و گفت : غزل جان شما هم میشه بری ؟

غزل هم سرشو تکون داد و رفت و ما هم رفتیم سمت حیاط بیمارستان .

رو یه نیمکت نشستیم و آقای کریمی هم شروع کرد به حرف زدن .

آقای کریمی : من میدونم غزال چیکار کرده و واقعا هم الان شرمندم ... هم شرمنده تو و هم شرمنده پویان ... و هم شرمنده خودمم که بچمو اینطوری تربیت کردم ... اگر زودتر می فهمیدم که قضیه از چه قراره مطمئنا نمیذاشتم به اینجا کشیده بشه ... اما واقعا حس نمی کنی که با وجود کیاوش این دوتا باید زندگیشونو شروع کنن ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : نه ... من و پویان 6-7 ساله همو دوست داریم ... بابای من به یه سری دلایلی که داشت حل میشد راضی نبود ... عمم هم گیر داد به پویان که باید ازدواج کنه ... منم گفتم باشه بره اما بره خواستگاری اونی که من میگم ... که زندگیم تغییر نکنه ... که که همه چی اونجور که ما میخوایم بشه ... گفتم بره خواستگاری غزال ... به دو لیل ... اول اینکه عاشق هیرسا بود و کج نمی رفت ... دوم اینکه از همه زندگیم خبر داشت

آقای کریمی هم سرشو تکون داد و با اون چشمای ریز شدش گفت : هیرسا کیه ؟

دستمو تو هوا تکون دادم و گفتم : دوستمون و هم کلاسیه دانشگاهمونه ... غزال با هیرسا دوست بود ... 

سریع بحثو عوض کردم و برگشتم سر موضوع قبلیم و گفتم : اما کج رفت ... بدم کج رفت ... عمم جو گرفتش همون شب این دوتا رو عقد کرد ... پویان قرار بود جدا بشه و بابام رو هم راضی کرده بود که بعد از طلاق با هم ازدواج کنیم که نوه ی گرامیتون که از دست بد روزگار اون رو هم از صدقه سری من دارین پیداش شد ... حالا الان خودتون بگید ... من مقصرم ؟ من شدم سد زندگی دیگرون یا دختر شما ؟

آقای کریمی : حرفت قبول ... اما الان دیگه موقعیت عوض شده ... شما با هم ازدواج کنین راضی میشی بچه ی شوهرتو مثل مادرش بزرگ کنی ؟ براش دلسوز تر از مادرش میشی ؟ من الان بحثم سر غزال نیست ... من حجتمو با خودش تموم کردم ... بحث من سر کیاوشه ... اگه می تونی براش مثل مادر باشی بگو ... خودم طلاق غزالو می گیرم و میریم پی کار و زندگی خودمون

یه پوزخند زدم و گفتم : آخرین کسی که گفت طلاقشو می گیرم همون عمم بود که الان با ذوق و شوق نوه ی عزیز کردشو بغل کرده ... شما خودتون بودید اعتماد می کردید ؟

پشتمو کردم بهش و که برم ، اما دوباره برگشتم و گفتم : در ضمن ، من دخترتونو مجبور نکردم که با پویان عقد کنه ... کُلت نذاشتم رو شقیقش که بله رو بده ... انتخاب خودش بود ... پس زندگی الان خودش و پسرش هم پای خودشه ... نه من

 پشتمو کردم و رفتم بیرون و سوار تاکسی شدم و راه افتادم سمت خونه .

تا کی قرار بود بشم آدم بده و گناهکاره ی زندگی خدا میدونست . یکی دیگه اومده زندگیمو صاحب شده من بدبخت باید جواب پس بدم .

سرمو تکیه دادم به شیشه پنجره و به آهنگی که داشت از رادیو پخش میشد گوش دادم .

از این رویای طولانی ، از این کابوس بیزاریم

از این حسی که میدونی و میدونم بهم داریم

از اینکه هردو میدونیم نباید فکر هم باشیم

از اینکه تا کجا میریم اگه یک لحظه تنها شیم

نه می تونم از این احساس رها شم تا تو تنها شی

نه اون اندازه دل دارم ، ببینم با کسی باشی

نمی تونم

دارم می سوزم از وهم تبی که هر دو می گیریم 

از اینکه هردومون با هم لب یک تیغ راه می ریم

برای زندگی با تو ببین من تا کجا میرم

واسه یک روز این رویا دارم هرروز می میرم

نه می تونم از این احساس رها شم تا تو تنها شی

نه اون اندازه دل دارم ، ببینم با کسی باشی

دارم می سوزم از وهم تبی که هر دو می گیریم 

از اینکه هردومون با هم لب یک تیغ راه می ریم

لب یک تیغ راه می ریم

خودم همینجوریش چایی معطل قند بودم بزنم زیر گریه این یارو هم با این آهنگ گوش دادنش .

شیشه رو تا ته کشیدم پایین که یکم هوا بخوره به صورتم اما هوا انقدر سوز داشت که دوباره شیشه رو کشیدم بالا .

****

از نرده آویزون شدم و از همون بالا داد زدم : مامان اومد بهش بگو بیاد بالا 

دیدم جواب نداد بلند تر گفتم : مــــــــامــــــــــان !!!

مامان هم عین خودم گفت : باشه ... یه بار گفتی شنیدم دیگه

رفتم تو اتاق و درو هم بستم و منتظر شدم این هیرسا بیاد ببینم چیکار داره . خودم همینجوریش به خاطر آماده نشدن ویزای پویان قاطی بودم اینم با کار واجبش رفته بود رو روانم .

چند دقیقه که گذشت یکی در زد و اومد تو . از پشت سیستم بلند شدم و رفتم طرفش و گفتم : سلام

هیرسا : سلام ... خوبی ؟

من : مرسی ... تو خوبی ؟

هیرسا : هــــی

نشست رو تخت و دستشو قائم گذاشت پشتش و خم شد رو دستاش و گفتم : کاراتو کردی ؟

من : نه هنوز ... خیلیاش مونده ... ولی هنوز یه ماه و نیم وقت هست

هیرسا : یه ماه و نیمه ... یه سالو نیم که نیست ، همچین وقت هم نداریما !

من : اومدی اینجا یادآوری کنی که وقت ندارم ؟

صاف نشست و گفت : با ویزای پویان موافقت نکردن

سرمو کج کردم و گفتم : میدونم

هیرسا : میدونی چرا ؟ 

سرمو تکون دادم و گفتم : نه ... خودشم نمیدونست

چشماشو ریز کرد و گفت : خودش کنسلش کرده

چشمام تا آخرین حد گشاد شد و تقریبا جیغ زدم : چـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ؟؟؟؟؟؟

خیلی نورمال اومد جلوم واستاد و به راحتی دفعه قبلش ولی شرمرده ، شمرده گفت : پویان – خودش – ویزاشو – کنسل – کرده

حالتشو که دیدم یه نفس راحت کشیدم و گفتم : داری چرت میگی 

گوشیشو درآورد و یه شماره گرفت و گذاشت رو اسپیکر . بعد چند تا بوق یارو تلفنو برداشت .

- بله ؟؟

هیرسا : سلام علی هیرسام

علی : آها ... خوبی ؟ جانم ؟

هیرسا : ویزاها آمادن بیام پرینتشونو بگیرم ؟

علی : مال تو و اقلیما رو آره ولی مال پویانو هر کاری که کردم نشد

هیرسا : چرا ؟

علی : چمیدونم گیر الکی ... هرکاریش هم که می کنم دوباره ریجکت میشه

هیرسا : آهان ... بعد احیانا خود پویان ریجکتش نمی کنه ؟ تا جایی که من خبر دارم خود پویان کنسل داده

علی یه کم صبر کرد و گفت : هان ؟ نه کاراشو من دارم می کنم دیگه ... خبر دارم حتما از قضایا دیگه ... اتفاقا خیلی دنبالشو گرفت اما نمیشه دیگه من چیکار کنم ؟ 

هیرسا : علی زر نزن من رفتم دنبال کارش ... گفتن مشکلی نبوده خودش پشیمون شده و درخواستشو پس گرفته

علی : از کجا میدونی ؟

هیرسا : رفتم دنبال پرونده اصلی ... چرا پشیمون شده ؟

علی : نمیدونم

هیرسا : عــــلــــــــــــــــــــــــی ؟؟؟

علی : هان ؟؟ به خدا نمیدونم ... فقط اومد اینجا گفت کنسلش کن هرچی هم گفتم چرا و خواستم پشیمونش کنم و حرف زد و نه حرفام تو کتش رفت ... منم کنسلش کردم ... تو که میدونی چیه قضیه این دیگه چه کرمیه که از زیر زبون من می کشی بیرون ؟

هیرسا : هیچی ... کاری نداری ؟

علی : نه ... خدافظ ... راستی هیرسا ؟؟

هیرسا : بله ؟

علی : بهش نگی من گفتما خب ؟

هیرسا : خب بابا ... خدافظ

قطع کرد و گفت : دیدی ؟

یه نیشخند زدم و گفتم : باز چه نقشه ای کشیدین ؟

هیرسا : یادم نمیاد تا حالا واسه زندگیت نقشه ای کشیده باشم

من : امکان نداره ... داری چرت میگی

هیرسا : چرا باید الکی بیام و این حرفو بزنم

خیلی مستاسل و با صدای لرزون گفتم : اما ... اما ... خودش گفت نشد ... خب ، چرا باید بره کنسل کنه ؟ ولی ... ولی  خودش گفت که میاد ... اگه میخواست نیاد که یه چیزی می گفت نه اینکه بیوفته دنبال کاراش بعد یهو بره کنسلش کنه که

هیرسا هم یه پوزخند زد و گفت : دنیا رو هم رو سرت خراب کنه بازم طرفشو می گیری

من : داری دروغ میگی نه ؟ اگر میخواست نیاد بهم می گفت ... ولی هیچی درباره نیومدنش نگفت اما گفت که میاد ، گفت هرچی که بشه میاد 

یه پوزخند دیگه زد و گفت : این ولی و اما و اگرو ازت بگیرن دیگه نمیتونی حرف بزنی ... میدونی چرا ؟ چون همیشه داری رفتارا و کاراتو توجیه می کنی ... خودتم میدونی که بودن با پویان هیچی برات نداره اما بازم داری ازش دفاع می کنی ... احمق ترین آدمی هستی که تو عمرم دیدم ... دیگه باید چیکار کنه که باورت بشه تو زندگیش جایی نداری ؟ رسما داره با اختیار خودش حذفت می کنه ... می فهمی اینو یا بازم میخوای خودتو بزنی به کوچه علی چپ ؟ بسه هرچی چشماتو بستی و اونم هر کاری که دلش خواست و کرد ... بی زحمت چشماتو وا کن و یه نگاه بنداز ببین دنیا دست کیه ... ببین تو و غزال نسبت به هم چند چندین ... تو الان با چه امیدی داری ادامه میدی من نمیدونم 

وسط حرفش جیغ زدم : خـــفه شــــــو

اونم صداشو برد بالا و گفت : باشه ... همه خفه میشن شما راحت زندگیتو بکن ... آخه بدبخت دارم از تو چاه درت میارم ... فکر کردی تهش به من چی میرسه این وسط ؟ 

من : به تو چه ؟ 

هیرسا : آخه احمق یارو رفته ویزاشو کنسل کرده بعد اونوقت تو داری خودتو براش تیکه تیکه می کنی ...

رفتم سمت در و درو باز کردم و گفتم : بیا برو بیرون

هیرسا : فکر کردی عاشق چشم و ابروتم ؟ مطمئن باش میرم 

پشتشو کرد به من و از اتاق رفت بیرون و منم پشت سرش درو کوبیدم بهم و تا جلو آینه اتاق رفتم و جلوش واستادم . چیم از غزال کمتر بود مگه ؟ هرچی به خودم نگاه کردم هیچ جوابی پیدا نکردم . 

آخر سر هم قاطی کردم و همه ی عطر و ادکلنای روی میزو هل دادم پایین و شکستن و بعدشم اون گوی روی میزو که کادوی خود پویان بود و توش یه دختر و پسر بود و کوبیدم به آینه و آینه شکست و ریخت پایین .

دیگه نتونستم واستم و خودمم شکستم و ریختم پایین . کف جفت دستامو گذاشتم رو زمین و خم شدم روش و شروع کردم به بلند و عمیق نفس کشیدن ... دلم می خواست بشینم زار بزنم اما اشکام نمی اومدن پایین ... دلم می خواست داد بزنم ... اما بغضم صدام رو هم خفه کرده بود .

 دست راستمو دراز کردم سمت یکی از شیشه خورده هایی که رو زمین بود و با انگشت وسطی و اشارم کشیدمش سمت خودم . نشستم رو زمین و پاهامو کج کردم و شیشه رو گرفتم تو دستم . 

یه نفس عمیق کشیدم که به خاطر لرزشی که به خاطر بغضم داشت خودمم دلم به حال خودم سوخت .

شیشه رو محکم فشار دادم و دست چپمو گرفتم بالا . دست راستمو که آوردم بالا دیدم داره خون میاد .

کف دستم میسوخت شایدم درد می کرد ولی سوزشو دردش توی درد دلم گم شد ... هرچی بود و هرچقدر هم که درد داشت و شدید و عمیق بود ، دردش بیشتر از درد دلم نبود ... نمی تونست که باشه ... واسه منی که از درون خورد شده بودم ... شکسته شده بودم ... یه زخم هرچند عمیق نمی تونست درد داشته باشه !

اومدم شیشه رو بذارم رو دستم که یهو در با شدت باز شد و مامانم اومد و تو و بلند جیغ کشید که شیشه از دستم افتاد .

مامان : اقلیما داری چیکار می کنی ؟ یا خدا ... اقلیما چیکار کردی ؟

سرمو گرفتم بالا که دیدم مامان و پشت سرشم بابا و هیرسا اومدن تو . سرم داشت شدیدا گیج می گرفت . دست راستمو گذاشتم رو زمین که به خیال خودم جلو سرگیجمو بگیرم که یهو از سوزشش دوباره دستمو گرفتم بالا و گفتم : آخ 

و دیگه نتونستم جلو خودمو بگیرم و افتادم و آخرین چیزی هم که فهمیدم این بود که یکی بلندم کرد و دیگه بعدش هیچ .

****

چشمامو که باز کردم نور مستقیم زد تو چشمام و باعث شد چشمامو ببندم و چند بار پلک بزنم تا عادی بشه . سرمو یکم خم کردم که دیدم دست راستمو باند پیچی کردن و یه سرمم زدن به دست چپم .

چند ثانیه که گذشت یکی درو باز کرد و اومد تو و گفت : خوبی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : آره ... تشنمه

مامان : نباید آب بخوری

اومد و نشست رو صندلی بغل تختم و گفت : این چه کاری بود که کردی ؟؟

سرمو اونوری کردم و گفتم : به خودم مربوطه

بلند شد و سرمو برگردوند سمت خودش و گفت : غلط کری که به خودت مربوطه ... تو بی خود می کنی از این کارا بکنی که تهش صورتتو واسه من بگیری اونور و بگی به خودم مربوطه

من : تو نمیدونی چی شده 

مامان : چرا می دونم ... خوبشم میدونم ... پویان رفته ویزاشو کنسل کرده ... مگه غیر از اینه ؟ کنسل کرده که کرده ... بهتر ... اون پویان اگه لیاقت داشت که نمی اومد بندازتت تو این هچل که حالا توی نفهم بری براش رگ بزنی ... آخه احمق من به تو چی بگم ؟ هان ؟ من نیومده بودم بالا چی میشد ؟ یه دقیقه فکرشو بکن ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : چیز خاصی نمیشد فقط من راحت میشدم

مامان : یه کلام ... فقط یه کلام دیگه حرف بزنی خودم رگ که سهله ... شاهرگتو می زنم

بعدش هم کیفشو از رو صندلی برداشت و رفت بیرون و بعد از چند دقیقه هم با یه پرستار اومد و پرستاره هم سرممو درآورد و رفتیم بیرون . 

مامان اومد دستمو بگیره که گفتم : خوبم ... خودم میام 

هرچی سرمو چرخوندم بابا رو ندیدم آخر سر هم از مامان پرسیدم : بابا کجاست ؟

مامان هم خیلی سرد و سر سنگین گفت : بیرونه ... تو ماشین

با هم که رفتیم بیرون و سوار ماشین شدیم بابا حتی بهم یه نگاه هم ننداخت و منم سرمو تکیه دادم به شیشه و یک کلام هم حرف نزدم.

چند دقیقه که گذشت به مامان گفتم : گوشیمو آوردی ؟

دستشو کرد تو کیفش و گوشیمو از تو کیفش درآورد و دستشو گرفت عقب و گفت : چند بار هم زنگ خورد

گوشی رو گرفتم ازش و گفتم : کی بود ؟

مامان : نمیدونم نگاه نکردم

3 تا میس کال بود و همشونم از سویدا ... حتی یکیش هم از پویان نبود ... بعد از تولد پــسرش حتی یه بارم با هم حرف نزده بودیم . هنذفریم رو که وصل بود به گوشیمو کردم تو گوشم و رفتم تو فایل آهنگام و یکیشو شانسی پلی کردم :

بعضی حرفا رو نمیشه زد و من

از همین حرفا یه عمره که پرم

آخه کی از حال کی با خبره ؟

من یه عمره از خودم حرف می خورم

زیر خاکستر من طوفانه

معنی سکوت من سکوت نیست

وقتی که از چشم تو افتادم

دیگه هیچ افتادنی سقوط نیست

انقده حالم خرابه که اگه

به کسی چیزی بگم از رازم

بدون اینکه خودم خواسته باشم

تو رو از چشم همه میندازم

گاهی با زخمای تازه تر میشه

دردای  قدیمی رو از یاد برد

اما هر قدر به خودم زخم زدم

جای خالیت تو رو یادم آورد

بعضی حرفا بی نهایت تلخه

جوری که نمیشه انکار کنم

انقده تلخ که دیگه می ترسم

با خودم اونا رو تکرار کنم

انقده حالم خرابه که اگه

به کسی چیزی بگم از رازم

بدون اینکه خودم خواسته باشم

تو رو از چشم همه میندازم

انقده حالم خرابه که اگه ...

سرم داشت سنگین میشد رو رو صندلی پشت دراز کشیدم و دوباره آهنگو پلی کردم .

نمیدونم چند بار آهنگو گوش دادم اما وقتی دیدم دهن مامانم داره تکون میخوره پاز زدم که ببینم چی میگن .

مامان : آره تو راست میگی ... اما تو به فکر خوشبخت بودنشی و من به فکر بودنش ... آرش من دو دقیقه دیر رسیده بودم مرده بود

بابا : الان منظورت چیه ؟ برم التماس پویان بکنم که بیا و با دختر من ازدواج کن ؟

مامان : من همچین حرفی زدم ؟

بابا : پس چی ؟ من حتی دیگه نمیذارم که پویان اقلیما رو هم ببینه ... خوب لیاقت و ارزششو نشون داد 

مامان : آرش من مگه دارم میگم بذار با پویان ازدواج کنه ؟ دارم میگم که اگه از اول سنگ نمینداختی جلوشون اینجوری نمیشد

بابا : ساره تو دو ساعت دیگشونو می بینی من دو سال دیگشونو ... این دوتا با هم عروسی هم ی کردن دو سال بیشتر دووم نمی آوردن

مامان : حالا که دیگه گذشته بحث کردن فایده نداره 

و دیگه هم تا خونه حرف نزدن .

بابا ماشینو برد تو حیاط و جلو در اصلی نگه داشت و مامان اول از همه پیاده شد و رفت بالا و پشتشم بابا پیاده شد و بعدشم من . بابا داشت از پله ها می رفت بالا که گفتم : بـــــابـــــــــــــا ؟؟

فقط واستاد سرجاش ، حتی برنگشت . تو اون لحظه دلم می خواست بمیرم ... درسته رابطه ی خوبی با هم نداشتیم اما اینجوری هم نبودیم با هم .

با صدایی که می لرزید گفتم : میگن دخترا بابایین و بابا ها هم هوای دختراشونو بدجور دارن ... حداقل دیگه پشتشونو نمی کنن بهشون 

برگشت و با یه اخم منتظر نگام کرد .

من : بابا ... کارامو می کنی زودتر برم ؟

فقط سرشو تکون داد و رفت تو .

رفتم تو و یه راست رفتم بالا ، داشتم مانتومو در میاوردم که دیدم صفحه گوشیم داره روشن و خاموش میشه ... سریع عین جن زده ها به هوای اینکه پویانه رفتم و برش داشتم اما یادم رفته بود که پویان فراموشم کرده ... یادم رفته بود که واسش مردم ... یادم رفت که الان دیگه همه زندگیش شده پسرش نه من .

هیرسا بود . فرستاده بود : 

بعضی وقتا مجبوری تو فضای بغضت بخندی … دلت بگیره ولی دلگیری نکنی … شاکی بشی ولی شکایت نکنی … گریه کنی اما نزاری اشکات پیدا بشن … خیلی چیزارو ببینی ولی ندیدش بگیری … خیلی ها دلتو بشکنن و تو فقط سکوت کنی ... از این موقعیت ها تو زندگی همه هست ... زیاده ... مثلا یکیش من 

و پشت سرشم یه اس ام اس دیگه فرستاد : خوبی ؟

و منم از اونجایی که حوصلشو نداشتم فرستادم : حوصله ندارم ... میخوام بخوابم

و اونم فرستاد : باشه ... ببخشید 

****

تو این سه هفته به جز دوبار تلفنی که اونم خودم زنگ زده بودم با پویان حرف نزدم و الانم تموم شوق و ذوقم به خاطر شب بود .

بالاخره کارامون جور شده بود و امشب ساعت 1:30 هم به مقصد لندن پرواز داشتیم ... اما بدون پویان ... می خواست بمونه که بشه حامی زن و زندگیش ... بشه بابای بچش ... بشه یه پدر و یه همسر نمونه ... و من ... نمیدونم .

وسائلامو بار آخری که هیرسا برای آماده کردن خونه رفته بود برده بود و من فقط به اندازه یه چمدون خرت و پرت داشتم . 

مامانینا مثلا به عنوان گودبای پارتی تو خونمون یه مهمونی گرفته بودن که فقط خودیا بودن و منم بعد از سه هفته قرار بود پویانو ببینم ... به جایی رسیده بودم که خودمم از کارام خندم می گرفت ... پویان عملا داشت از زندگیش حذفم می کرد و من هنوزم منتظر بودم برگرده پیشم .

بابام راست می گفت ... ما از اولشم تیکه ی هم نبودیم ... فقط الکی ادامه دادیم و با همه بد شدیم و خودمونو بده کردیم و جلوی زندگیمونو گرفتیم ... اما از همه بد ترش این بود که با همه ی این بالامنبر رفتنام بازم می خواستمش ... بازم حاضر بودم دنبال یه راهی بگردم که با پویان باشم .

انگار تو زندگیم تمام این راهارو باید می رفتم و به تهش می رسیدم وتهش تازه با دودلی برمی گشتم .

یهو در باز شد و مامان اومد تو و گفت : اقلیما بلیط و بقیه چیزاتو گذاشتم تو کیفتا 

سرمو تکون دادم و گفتم : باشه 

اومد تو و گفت : خوبی ؟

سرمو برگردوندم طرفش و گفتم : آره ... چرا نباشم ؟

شونشو انداخت بالا و گفت : نمیدونم همینطوری پرسیدم 

یه لبخند زوری زدم و گفتم : نه ... خوبم

یه باشه گفت و رفت بیرون . 

از جلو لپ تاپ بلند شدم و دست راستمو کشیدم به پیشونیم و دست چپم رو هم گذاشتم رو کمرم و یه نگاه به کمد انداختم . دلم می خواست یه جوری تظاهر به شادی کنم که خودمم باورم بشه ... که باورم بشه تموم شد و من باختم ... که باورم بشه که پویان واسم مهم نیست ... که غزال برام مهم نیست ... که تموم این اتفاقایی که برام افتاد مهم نیست .

در کمدو باز کردم و یه پیراهن شب آستین بلند کرم که به خاطر نگین و مونجوقای روش برق میزدو درآوردم و انداختم رو تخت و یه ساپورت کفدار مشکی هم برداشتم و انداختم رو تخت و یه کفش پاشنه بلند کرم هم گذاشتم پایین تخت جلو لباسام و بعدش هم رفتم حموم .

نرم کننده موی ابریشم و گل رزم رو خالی کردم رو سرم و تنم رو هم با صابون بدن بوی تندم که همیشه پویان می گفت خوشبوئه شستم . نمیدونم حسم تو اون لحظه چی بود ... اما دلم می خواست به پویان بفهمونم که بدون من نمی تونه ادامه بده ... می خواستم بفهمه که بزرگترین اشتباه زندگیشو کرد ... می خواستم که بفهمه که واسه زنده بودنش محتاج وجود منه نه من محتاج اون .

از حموم اومدم بیرون و یه حوله پیچیدم دور تنم و یه حوله هم پیچوندم دور موهام و برگشتم تو اتاق . نشستم رو صندلی جلوی میز توالت و سشوارو از تو کشو درآوردم و شروع کردم به خشک کردن موهام .

موهام که خشک شد یه لاک کرم هم زدم و یه رژ صدفی هم زدم و ساپورت و پیراهنمو پوشیدم  موهامو که فرش به خاطر نرم کننده یکم باز شده بود و حالت اس گرفته بود رو هم شل پایین سرم گوجه ای بستم و آخرش هم کفشمو پوشیدم و از اتاق رفتم بیرون .

تقریبا ساعت 8:30 بود و مهمونا هم دیگه کم کم می اومدن . 

از سر و صداهای توی آشپزخونه فهمیدم که مامان تو آشپزخونس . رفتم تو آشپزخونه و به مامان گفتم : چطورم ؟

دستاشو زد به کمرش و گفت : میشه تحملت کرد 

لبامو دادم جلو و گفتم : بدجنس

خندید و گفت : شوخی کردم ... عالیه

به حالت قهر پشتمو کردم بهش و گفتم : میدونم

و از آشپزخونه رفتم بیرون که آیفون زنگ خورد . اومدم برم سمت آیفون که بابا از تو اتاق اومد بیرون و یه نگاه به من انداخت و خیلی جدی گفت : خانم ببخشیدا ... شماره بدم زنگ می زنید ؟

با صدای بلند خندیدم و گفتم : نخیر من با مردای زن دار کار ندارم

یهو خندم قطع شد ... زر مفت زدم ... پویان هم زن داشت ... 

با صدای مامان که با حرص گفت : پدر و دختر گرامی کم دل و قلوه بدین ... یکیتون بره اون درو باز کنه حداقل

سرمو برگردوندم سمت مامان و گفتم : ساره خانوم حسود شدی جدیدا 

خودش اومد و رفت و درو باز کرد و گفت : نخیرم

بابام که از رفتارای مامانم خندش گرفته بود رفت و دستشو حلقه کرد دور شونه مامانم و گفت : تو به چه حقی سر به سر زن من میذاری ؟

یه سرفه الکی کردم و در گوش بابام گفتم : یه کاری نکن که بگم می خواستی بهم شماره بدیا 

بابام یه اخم کرد و گفت : باج می گیری ؟

سرمو گرفتم بالا و گفتم : پس چی ؟

و به مامان گفتم : کی بود ؟

مامان : رادین اینا

همون موقع مرصاد عین فرفره دوید تو و پشت سرشم هیرسا دوید . مرصاد اومد و پشت سر من قایم شد و هیرسا بهش گفت : دعا کن دستم بهت نرسه وگرنه که زندت نمیذارم

بعدش انگار تازه ما رو دیده باشه یکم خجالت کشید و خیلی آقامنشانه انگار نه انگار که تا 2 دقیقه قبلش داشت جلف بازی درمیاورد به همه سلام کرد . 

پشت سر هیرسا هم رادین و لاریسا و بعدش هم مامان و بابای هیرسا اومدن تو و بابا تعارقشون کرد و رفتن و تو پذیرایی نشستن . تا آخرین لحظه هم مرصاد پای منو چسبید و ولم نکرد . 

خم شدم پایین و به مرصاد گفتم : چرا اینجوری می کنی مرصاد ؟

مرصاد : ولم نکن 

من : ولت نمی کنم ... چی شده ؟

مرصاد : دایی میخواد منو بکشه 

من : هـــــــــیرسا ؟؟؟

مرصاد هم سرشو تکون داد .

هیرسا : بله ؟

سرمو گرفتم بالا و با تعجب نگاش کردم که خودش گفت : الان صدام کردی

مرصاد که هریرسا رو دید دوباره رفت پشت من قایم شد .

سرمو گرفتم بالا و به هیرسا گفتم : چیکار کردی این بچه رو ؟

هیرسا : من ؟؟ آهان هیچی پدر صلواتی به من میگه توله سگ

مرصاد : توله سگ یعنی پسر خوب

هیرسا : اونوقت کی اینو 

مرصاد : اون روز که با هم رفته بودیم پارک اون مرده به اون آقاهه گفت منم که به مامان گفتم بهم گفت که یعنی پسر خوب و اون آقاهه هم اصلا حرف بد نزده

این حرفو که زد من و هیرسا با هم یهو زندیم زیر خنده و هیرسا هم مرصادو گرفت بغلش و با هم رفتن تو پذیرایی . 

رفتم تو آشپزخونه و به مهلقا گفتم : مهلقا یوسف کجاست ؟

مهلقا : تو اتاق داشت بازی می کرد 

رفتم تو اتاقشون که دیدم بغل ماشینا خوابش برده . بلندش کردم و گذاشتمش رو تخت و در گوشش گفتم : یوسف ؟؟ آقا خوشگله بیدار شو ... یوسف بلند شو بریم بازی کنیم 

همین که گفتم بریم بازی کنیم چشماشو باز کرد و گفت : بریم

خندیدم و گفتم : تو که خواب بودی جزغله چی شد یهو ؟

بلند شد و نشست و گفت : خواب نبودم که ...خودمو زدم به خواب

ابروهامو دادم بالا و گفتم : چه پسر شیطونی شدی تو 

بلند شد و رو تخت پرید بالا و پایین و گفت : بریم بازی

دستشو گرفتم که از رو تخت بپره پایین و گفتم : بریم

از اتاق رفتیم بیرون که داد زدم : مرصاد میایی بریم بازی کنیم ؟

یهو عین فنر از جاش پرید و دست هیرسا رو هم کشید و گفت : آره

4 تایی رفتیم تو حیاط و مرصاد و یوسف با هم از پله ها رفتن پایین و من و هیرسا هم نشستیم رو صندلی فلزی های روی ایوون .

داشتم به بازی اون دوتا نگاه می کردم که هیرسا گفت : وسائلاتو جمع کردی ؟

سرمو برگردوندم طرفش و تکون دادم و گفتم : آره 

آرنجمو تکیه دادم به میز و سرم رو هم تکیه دادم به کف دستم و گفتم : فقط دلم می خواد زودتر از اینجا برم 

هیرسا : یه چند ساعت دیگه صبر کن ... اونوقت قشنگ  واسه 2-3 سال راحت از اینجا میری

من : خدا کنه ... آخه من که شانس ندارم یهو دیدی اونجا هم یه چیزی شد

هیرسا بلند شد و دستمو کشید و گفت : پاشو یکمم کمتر چرت و پرت بگو ... پاشو بریم یکم راه بریم 

بلند شدم و گفتم : بذار برم کفشمو عوض کنم ... با این کفش فقط راه رفتنم تو باغ مونده

هیرسا : من نمیدونم شما دخترا اینارو با چه انگیزه ای می پوشید که باهاش راه هم نمی تونید برید 

یه چشم غره بهش رفتم و گفتم : فوضولیش به تو نیومده 

درو باز کردم و از توی جا کفشی پشت در یه کفش کرم عروسکی برداشتم و کفشایی رو هم پام بودو گذاشتم پشت در و دوباره برگشتم پیش هیرسا .

داشتیم از پله می رفتیم پایین که یوسف و مرصاد بدو بدو اومدن پیش ما و مرصاد گفت : کی میاد فوتبال ؟

هیرسا دست منو گرفت و با دست خودش برد بالا و گفت : ما

یوسف هم رفت و یه توپ از گوشه حیاط برداشت و گفت : پس بیایید بازی کنیم

دستمو از تو دست هیرسا کشیدم بیرون و گفتم : من فوتبال بلد نیستم

هیرسا : فکر کردی الان اینا خیلی بلدن ؟

من : مطمئن باش همینا بازیشون از من بهتره

هیرسا : نمی گفتی هم مطمئن بودم

یکی کوبوندم به بازوش و گفتم : پررو شدیا

هیرسا : بودم

و پشت سرشو رفت پایین .

قرار شد من و مرصاد با هم یار باشیم و یوسف و هیرسا هم با هم . 

اگه بگم سخت ترین بازی تو زندگیم بود دروغ نگفتم ، هرچی شوت می کردم کج می رفت . توپ هم که اصلا دستم نمی موند . حتی اون یوسف نیم وجبی هم می تونست توپو ازم بگیره .

وسط بازی بودیم که مرصاد توپو برداشت و زد زیر بغلش و گفت : من دیگه بازی نمی کنم

هیرسا رفت جلوش و خم شد به پایین و گفت : چرا ؟

مرصاد هم منو نشون داد و گفت : این حتی بلد نیست توپو با پاش بزنه

این حرفو که زد هیرسا زد زیر خنده و من هم چشمام اندازه ی یه نعلبکی گشاد شد .

هیرسا که به زور داشت تلاش می کرد که خندشو قطع کنه گفت : اصلا بیا یه بازی دیگه کنیم

مرصاد هم پاشو کوبید به زمین و گفت : نمیخوام ... اصلا می خوام با یوسف بازی کنم

هیرسا : خب برو باهاش بازی کن

هیرسا بلند شد و اومد پیش من و مرصاد و یوسف هم با هم رفتن .

دست به سینه واستادم و گفتم : راسته که میگن حلال زاده به داییش میره ها ... جفتتون پرروئید

هیرسا خندید و گفت : پررویی از خودتونه بانو

پشتمو کردم بهش و اومدم برم بالا که مچ دست راستمو گرفت و گفت : بی جنبه نشو دیگه شوخی کردم

یهو کف دستمو گرفت جلو خودش و گفت : بخیه هاشو کشیدی ؟

یه نگاه به دستم انداختم که ببینم چی میگه که با دیدن جای بریدگی سرمو تکون دادم و گفتم : آره ... کشیدم

هیرسا : جاش مونده

من : بهتر ... بذار بمونه واسم عبرت بشه که از این به بعد چشمامو باز کنم

انگشت شستشو کشید رو جای زخمم که دستمو کشیدم و گفتم : بچه ها رو صدا کن بریم تو

اومد جلو و دستشو گذاشت پشت کمرم و هلم دا جلو و گفت : بیا بریم بشینیم اونجا ... بچه ها هم که دارن بازیشونو می کنن دیگه چیکارشون داری ؟

سرمو تکون دادم و رفتیم بالا . هیرسا واستاد لب پله و به بچه ها نگاه کردن و من هم رفتم و کفشم و برداشتم و برگشتم و پیش هیرسا واستادم .

کفشم و گذاشتم کنارش رو زمین و واستاده شروع کردم به پوشیدن کفشم . اومدم لنگه ی دوم کفشمو بپوشم که یهو تعادلم بهم خورد و به خاطر اینکه نیوفتم بازوی هیرسا رو گرفتم . بازوشو که گرفتم سرشو برگردوندم و یه نگاه به کفشم انداخت و خم شد جلوم و کفشمو پوشوند .

همون موقع در حیاط به یه صدای تیک باز شد و پشت سرشم پویان و غزال و عمه و دایی اومدن تو ، همه وجودم چشم شده بود که پویانو ببینم اما کیاوش که تو بغل پویان بود باعث شد سرمو برگردونم سمت هیرسا .

دستمو گذاشتم رو شونه هیرسا و گفتم : مرسی 

هیرسا هم بلند شد و ابروشو انداخت بالا و با خنده گفت : کفش پوشیدنم بلد نیستی کوچولو ؟؟؟

خندیدم و گفتم : باز پررو شدی ؟

زیر چشمی داشتم پویانو می پایییدم . کیاوشو داد بغل غزال و خودش اومد بالا . پشت هیرسا واستاد و به یه اخم عمیق زد به شونه هیرسا که هیرسا برگشت و گفت : به سلام آقا پویان ... کم پیدا شدی

پویان هم یه پوزخند زد و گفت : ما که هستیم اما انگار شما ما رو ریز می بینین

هیرسا هم ابروشو انداخت بالا و گفت : اینم حرفیه

پویان صورتشو با غیظ برگردوند سمت من و طلبکار نگام کرد و منم ابروهامو دادم بالا و زیر چشمی یه نگاه به عمه و غزال انداختم و با لحن مخصوص خودم گفتم : خوبی ؟

پویان که دید اینجوری حرف می زنم و قصد دعوا ندارم گفت : مرسی ... تو خوبی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : آره ... دلم برات تنگ شده بود 

یه نگاه عمیق انداخت تو چشمام و گفت : منم

برگشتم سمت عمه و غزال و با یه لحن موذی گفتم : خوبین شما ؟ بفرمایید بالا

عمه و غزال با غیظ از جلوم رد شدن که باعث شد نیشم تا بناگوشم باز بشه و پشت سرشونم دایی اومد و بغلم کرد و رفت تو .

برگشتم سمت هیرسا و گفتم : بچه ها رو دیگه بیار تو

سرشو تکون داد و رفت دنبال بچه ها . 

سرمو برگردوندم سمت پویان و ابرومو دادم بالا و گفتم : حال شما جناب ستاره سهیل ...

یه پوزخند زدم و گفتم : از وقتی بابا شدی باید اون بالاها دنبالت بگردن ... این پایینا که نیستی

گوشه لبشو داد بالا و گفت : تلخ شدی 

لبمو جمع کردم جلو و گفتم : از اولشم تلخ بودم ... فقط اون موقع ها تلخیامم به مزاق شما شیرین میزد ... سلیقت عوض شده مقصرش من نیستم

پویان : رفتی رو مود تیکه انداختن ؟

دست به سینه واستادم و یه تای ابرومو انداختم بال و گفتم : نه ... رفتم رو مود اینکه چشمامو وا کنم و دور و برمو ببینم ... ببینم دنیا دست کیه و من کجای قصم

و پشتمو کردم بهش و رفتم تو . همین که از در رفتم تو مامان با ذوق گفت : وای اقلیما بدو

چنان جیغی زد که گفتم یه چیزی شده سریع رفتم تو . همین که به مامان رسیدم با عجله پرسیدم : چیه ؟؟

مامان هم دستشو گرفت بالا و گفت : بیا ببینش

یه نگاه به دستش انداختم که کیاوشو بغل کرده بود و یه یور صورتمو به حالت چندش دادم بالا و گفتم : که چی ؟؟

مامان : بیا ببینم

رفتم جلو که مامان سریع بچه رو انداخت تو بغلم و آروم گفت : یه جوری نکن که فکر کنن روش حساسی ... نقطه ضعف دست کسی نده

بچه رو که گرفتم بغلم یهو چشماشو باز کرد . عمه راست می گفت . خیلی شبیه پویان بود . به جز رنگ موهاش که کپی غزال بود بقیه اعضا و جوارح بدنش همش شبیه پویان بود ... مو نمیزد .

نمیدونم چرا اما یهو ناخودآگاه سرمو بردم پایین و چونشو بوسیدم . شدیدا بوی بچه میداد و من هم شدیدا عاشق این بو بودم . سرمو که برگردوندم عقب دستاشو آورد بالا و تو هوا تکون داد .

یه لبخند بهش زدم و آروم آروم تکونش دادم . پویان حق داشت منو به خاطر این موجود نیم وجبی ول کنه ... یعنی خب کاملا که حق نداشت ، ولی میشد یه جورایی توجیهش کرد . واسم سوال بود که اگر کیاوش بزرگ شد پویان میخواد بهش بگه که من کیشم ... بگه دختر عممه ... دختر داییمه ... خواهرزاده بابامه ... برادرزاده مامانمه ... نامزد سابقمه ... معشوقمه ... دوست دختر سابقم ... یا شایدم یه فامیل دور ... اونقدر دور که وجود یه روزت باعث شد فراموشش کنم ... اونقدر دور که به راحت ترین شکل ممکن به خاطر دیگرون دورش یه خط قرمز پررنگ کشیدم . 

سرمو گرفتم بالا و یه نگاه به پویان و یه نگاه به غزال انداختم . رفتم سمت غزال و کیاوشو گرفتم سمتش . دستمشو آورد جلو و ازم گرفتش ، اومد حرف بزنه که پیش دستی کردم و گفتم : یعنی حیف این بچه که مال تو ا

و پشتمو کردم بهش و رفتم و روی یه مبل تک نفره که کنار مامان بود نشستم و پای چپمو هم انداختم رو پای راستم و دست راستم رو هم گذاشتم رو دسته ی بغلیم و سرم رو هم کج کردم و حواسمو ادم به حرفایی که دور و بریام می زدن .

فکر کنم یه یه ساعتی گذشت که مامان رفت دنبال آماده کردن کارای غذا . میز که آماده شد اومد جلوم و گفت : پویان و رادینو ندیدی ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : نه

لاریسا از تو آشپزخونه اومد بیرون و گفت : فکر کنم تو حیاطن ... میری صداشون کنی ؟

سرمو تکون دادم و از جام بلند شدم و رفتم تو حیاط . از سایشون  فهمیدم که گوشه ی حیاطن . آروم رفتم جلو که دیدم دارن با هم حرف می زنن .

رادین : یعنی چی این حرفت الان ؟ 

پویان : یعنی که باید بره دنبال زندگیش

رادین : همچین راحت داری میگی بره دنبال زندگیش که هرکی ندونه فکر می کنه 2 روزه میشناسیش باب میلت نبوده داری ردش می کنی ... آخه مرد حسابی دختره رو 7 سال علاف خودت کردی حالا داری میگی باید بره دنبال زندگیش ؟

پویان : آره چون باید بره ... به فرض هم که بخواد با من بمونه ... به نظرت من چیکارش می تونم بکنم ؟

رادین : پویان می فهمی چی میگی ؟ رفتی ویزاتو کنسل کردی به خاطر یه نیم متر بچه بعد میگی من چیکارش کنم ؟

پویان : آره ... بخواد بمونه با من بدبخت میشه ... به نظرت من چیکار می تونم بکنم ؟ بیارم کیاوشو بدم دستش بگم عزیزم ، عشق زندگیم ... بیا و خانومی کن و بچه ی من از زن اولمو بزرگ کن ؟

رادین : تو داری اقلیمای 23 ساله رو به یه بچه ی یه ماهه می فروشی ؟

پویان : ببین رادین موضوع اصلا این نیستـ ...

رادین : پس چیه ؟ 

پویان : رادین تو تو مدت زمان های مختلف هم بی مادری رو کشیدی و هم بی پدری رو ... الانتو نگاه نکن که سر و مر و گنده واستادی جلو من و بازخواستم می کنی ... اون دورانتو فقط خودت یادته و خودت ... ضربه هایی رو که خوردی رو فقط خودت یادته ... درداشو فقط خودت چشیدی ... من دلم نمیخواد که بچم اینایی رو که تو تجربه کنی رو تجربه کنه ... بودنش که با رضایت من نبود ... حداقل بذار خوشبخت شدنشو من تضمین کنم

رادین : تو الان فکر می کنی اون بچه بین یه مادر و پدر که از هم متنفرن بزرگ بشه خوشبخت میشه ؟

پویان : هرچی هم که باشه بهتر از اینه که مادرش یه طرف باشه و پدرش یه طرف دیگه

رادین : پویان این حرف آخرته دیگه ؟

پویان : آره

رادین : پویان چشماتو باز کن ... اقلیما اگر با هیرسا بره تنها بر نمی گرده ها

پویان : منظورت چیه ؟

رادین : هیرسا اقلیما رو دوست داره

پویان : من از اقلیما مطمئنم

رادین : تکلیفتو معلوم کن ... منظورت از این حرفت چی بود ؟ تو اگر ولش کردی دیگه دلیل نداره که بخوای ازش مطمئن باشی ... در اون صورت اقلیما حق داره با هر کسی که میخواد باشه ... خلاصه که از من گفتن بود ... 3 سال دیگه که برگشت نری التماسش کنی که برگرده ها

دیگه دیدم داره خیلی خز میشه رفتم جلو که پویان سرشو برگردوند طرف من . بدون اینکه بهش نگاه کنم به رادین گفتم : مامان میز شامو آماده کرده ... بیایید تو

رادین هم سرشو تکون داد و گفت : باشه ... تو برو الان میاییم

سرمو به معنی باشه تکون دادم و پشتمو کردم و رفتم تو .

مامان میز شام رو سلف چیده بود و هرکسی هرچی که میخواست برمیداشت و هرجا هم که دوست داشت میشست . یه بشقاب برداشتم و هرچی که دلم میخواست ریختم و رفتم و همونجایی که نشسته بودم دوباره نشستم . اومدم میز جلویی رو بکشم جلوتر که بشقلبمو بذارم روش که پویان اومد و میزو هل داد طرفم و خم شد که بشینه رو صندلی کناریم که تند گفتم : نشین ... جای تو نیست

دوباره بلند شد و با تعجب پرسید : جای کیه ؟

اومدم یه چیزی بپرونم که هیرسا از پشتش گفت : من

اگه تو موقعیتی به جز اون موقع بودم مطمئنا یه چیزی بارش می کردم اما تو اون لحظه برای چزوندن پویان شدیدا بهش نیاز داشتم .

پویان که دید صدام در نمیاد از لای دندونای کلید شدش گفت : شرمنده که مزاحم لاو ترکوندنتون شدم 

و بشقابشو از رو میز برداشت و رفت یه گوشه تنها نشست .

سرمو برگردوندم سمت هیرسا که چشمم افتاد به غزال که داشت به پویان نگاه می کرد و آخرشم یه آه کشید و کیاوشو که تو کریرش گذاشته بود تکون داد .

سرمو گرفتم بالا و به هیرسا نگاه کردم و گفتم : چرا نمیشینی ؟

بشقابشو گذاشت رو میز و نشست رو صندلی کناریم و گفت : اگه راحت نیستی بگو ... میرم یه جای دیگه

سرمو انداختم بالا و گفم : نمیخواد ... بشین که حداقل هرچی شدم دروغگو نشم

یه چند دقیقه چیزی نگفت اما یهو بی هوا پرسید : خیلی دوسش داری ؟

سرمو گرفتم طرفش و منتظر نگاش کردم که ببینم داره درباره چی حرف می زنه که خودش فهمید و دنباله حرفش رو گرفت و گفت : پویانو میگم

سرمو برگردوندم سمت جایی که پویا نشسته بود و شونمو انداختم بالا و گفتم : مگه میشه دوسش نداشته باشم ؟ از وقتی چشممو باز کردم بوده 

هیرسا : خب شاید فقط بهش عادت کردی

سرمو انداختم پایین و گفتم : نمیدونم ... شاید 

و تو دلم اضافه کردم : خدا کنه که عادت باشه ... چون اگر غیر از این باشه که دووم نمیارم

دوباره چند دقیقه سکوت شد و دوباره هیرسا شکستش و پرسید : اگر از غزال جدا بشه ... بعد بخواد بیاد و با تو باشه قبولش می کنی ؟ قبول می کنی که کیاوشو بزرگ کنی ؟

جوابم مشخص بود ... آره ... حاضر بودم با تموم وجودم برای اون بچه مادری کنم فقط به شرط اینکه پویان باشه .

از خریت خودم یه پوزخند زدم که سریع جمعش کردم و گفتم : هیرسا میشه تمومش کنی ؟

هیرسا : باشه ... ببخشید

و تا آخر شام هم دیگه حرفی نزد .

اومدم از جام بلند شم که مامان گفت : اقلیما پاشو حاضر شو دیگه باید برید

بلند شدم و گفتم : ساعت چنده ؟

مامان : یه ربع به 11

سرمو تکون دادم و بشقابمو برداشتم و دادم دست مامان و رفتم بالا و مانتو و شلوارمو که گذاشته بودم رو تختو پوشیدم و موهام رو هم باز کردم و بالای سرم محکم بستم و شالم رو هم انداختم رو سرم و رفتم پایین .

از پله آویزون شدم و داد زدم : رادیـــــــــــــــــــــــــــــن ؟؟؟

اومد زیر پله و گفت : هان ؟

من : مرض و هان تو هنوز آدم نشدی ؟ 

رادین : اقلیا زود کارتو بگو این ساره جونتون باز به یاد اون موقع ها کلی کار ریخته سرم ... بعد غر می زنی که چرا تو این چند سال یه زنگ به ما نزدی 

خندیدم و گفتم : رادین میایی این ساکمو ببری پایین ؟

رادین : مگه بازم چیزی مونده ؟ بند و بساطتو که اون هیرسای بدبخت خرکش کرد برد

پشتمو کردم بهش و گفتم : رادین میاریشون یا نه ؟

رادین : خب بابا چرا میزنی حالا ؟

رفتم پیش مامان واستادم و به حرفاش با عمه گوش دادم که به 5 دقیقه نکشیده حوصلم سر رفت . اومدم برم تو آشپزخونه که مامان هیرسا بهم گفت : آماده شدی ؟

سرمو تکون دادم و یه لبخند زدم و گفتم : بله 

و رفتم تو آشپزخونه و از تو یخچال یه لیوان آبمیوه برای خودم ریختم و برگشتم تو سالن . سرمو چرخوندم که چشمم خورد به پویان که نشسته بود رو کاناپه و کریر کیاوشم گذاشته بود کنارش و داشت نگاهش می کرد . رفتم جلو و گفتم : بالاخره به آرزوت رسیدی نه ؟

و یکم از آبمیومو خوردم و به پویان که داشت با تعجب نگام کردم .

با فرض اینکه منظورمو نفهمیده گفتم : یادته همیشه می گفتی دوست دارم بچم پسر باشه ؟

یه نگاه عمیق انداخت تو چشمم و بعدشم یه نفس عمیق کشید و گفت : نه ... نمیدونم ... شایدم آره

یه نگاه به کیاوش انداخت و بعد دوباره برگشت سمت من و خم شد به جلو و گفت : تو...

اومد ادامه حرفشو بگه که یهو لاریسا اومد و گفت : اقلیما تو هنوز اینجایی ؟

اومد جلو و بلندم کرد و گفت : پاشو ...

بلند شدم و گفتم : حواسم هست ... دیر نمیشه

لاریسا : اگه به تو باشه که تازه ساعت 1 میری فرودگاه 

نفسمو با حرص دادم بیرون و اومدم برم پیش مامان که رادین گفت : ساکتو گذاشتم تو ماشین بابات

سرمو تکون دادم و رفتم پیش مامان و گفتم : بریم ؟

سرشو تکون داد و گفت : برو دم در ما هم الان میاییم

رفتم و دم در واستادم و بیرونو نگاه کردم که بابا اومد جلوم و کتشو پوشید و گفت : همه چیو برداشتی ؟

سرمو تکون دادم که گفت : نریم اونجا بگی یه چیزیو جا گذاشتما

خندیدم و گفتم : نه همه چیو برداشتم 

دستشو کرد تو جیبش و سوئیچو درآورد که گفتم : بابا ؟؟

سرشو گرفت بالا که گفتم : میشه تا اونجا خودم رانندگی کنم ؟

سوئیچو داد بهم و گفت : نزنی له و لوردش کنی

یه اخم مصنوعی کردم و گفتم : داشتیم آقای تهرانی ؟؟

خندید و برگشت پیش بقیه . چند ثانیه بعد هیرسا اومد و گفت : با من میایی ؟

سوئیچو گرفتم جلو صورتش و گفتم : نوچ

ابروشو داد بالا و گفت : از خدا رسیدس ؟

لبمو دادم جلو و گفتم : نخیر ... از بابا رسیدس

چشماش گرد کرد و گفت : چه ایثاری ... من اگه بودم بعد از اون عملیاتی که روی ماشین قبلی انجام دادی دیگه حتی یه پیکان جوانان گوجه ای هم بهت نمیدادم

دستمو بردم بالا که بزنمش که دیدم پویان تکیه داده به دیوار و داره نگامون می کنه . دستمو انداختم پایین و منم تکیه دادم به دیوار و زل زدم بهش . هیرسا هم مسیر نگاهمو دنبال کرد و وقتی رسید به پویان سرشو انداخت پایین و همونجا واستاد .

چند دقیقه که گذشت همه اومدن و دور ما جمع شدن .

مامان هیرسا : خب دیگه بریم ... خدافظیا هم باشه برای همون موقع

دستمو تو هوا تکون دادم و گفتم : نیازی نیست که بیایید ... می خواید از همینجا خدافظی کنیم بریم

دایی اومد جلو و دستشو گذاشت پشتم و گفت : ما خودمون دلمون میخواد بیاییم عزیزم ... تو به جای ما تصمیم نگیر

و بعدشم درو باز کرد و گفت : دیگه بریم که دیر نشه

رفتم و سوار ماشین شدم ، اومدم آینه رو صاف کنم که یهو در کناریم باز شد و پویان اومد و نشست . از تو آینه دیدم که بابا داره میاد طرف ماشین که مامان دستشو گرفت و رفتن پیش رادین .

سرمو برگردوندم سمت پویان و یکم اخم کردم که گفت : باید باهات حرف بزنم

رومو برگردوندم و شونمو انداختم بالا و گفتم : مگه من حرفی زدم ؟

استارت زدم و راه افتادم . اومدم مسیر فرودگاهو برم که گفت : میشه بریم یکم دور بزنیم ؟

سرمو تکون دادم و فرمونو پیچوندم .

چند دقیقه که گذشت گفت : ببخشید

هیچ عکس العملی نشون ندادم که گفت : خودم درستش می کنم ... همه چیو دوباره برمی گردونم به وضعیت قبلش ... قول میدم

یهو آمپر چسبونم و داد زدم : چیو قول میدی ؟ داری کیو خر می کنی پویان ؟ من باهات زندگی کردم ... می شناسمت الکی چرت و پرت سر هم نکن ... تو چرا فکر می کنی ممکنه من دوباره بخوام که با تو باشم ؟

پارک کردم گوشه خیابون و برگشتم طرفش ، اومد حرف یزنه که پیش دستی کردم و گفتم : خیلی ازت دلگیرم پویان ... خیلی ... الان که بر می گردم عقب می بینم که بابام راست می گفت ... من و تو به درد هم نمی خوردیم 

یه پوزخند زدم و گفتم : هی اومدن چشمامونو باز کنن خودمون عین احمقا دوباره بستیمشون ... بابام یه بار به مامانم گفت پویان تا مرد نشه بهش دختر نمیدم ... حق داشت ... مرد نبودی که بخواد بسپرتم دستت ... مرد نبودی که بخوای یه زندگی رو بچزخونی ... حداقلش واسه من نبودی ... الانم فکر نکن اونقدر احمق شدم که خودت و زنت و بچتو با هم یه جا تحمل کنم ... دیگه اقلیما مرد پویان ... من اون دندون لقو کشیدمش ... تو هم بکشش

دهنشو باز کرد که حرف بزنه که بازم گفتم : الانم سعی نکن چیزیو درست کنی چون نمیشه ... اون موقع که باید درست می کردی بیخیال شدی و واستادی و نگاه کردی الان هم که دیگه به کارمون نمیاد 

سرمو برگردوندم به جلو و فرمونو هم چرخوندم و ماشینو برگردوندم تو لاین و گفتم : خلاصه که باید همدیگرو فراموش کنیم

و واسه اینکه دیگه هم ادامه ندیم و حرفی نزنیم دستمو دراز کردم و ضبطو هم روشن کردم و صداش رو هم تا ته زیاد کردم و راه افتادم سمت فرودگاه .

هیچ کدوممون هیچی نمی گفتیم فکر کنم به خاطر جو آهنگ بود چون بدجور به موقعیتمون می خورد :

تو مثل همه نگو که عشق ما اشتباه بود

تو که میدونی دلامون بی پناه و بی گناه بود

با چه شوقی دستای ما توی دست هم یکی شد

دستایی که مال من بود آخرش قسمت کی شد

کی میدونه بین ما بین من و تو چی گذشت

بختمون خندید و پر کشید و دیگه برنگشت

دل اگه دل باشه درد می کنه از قصه ی ما

گریه کن تو هم به حال و روز این بخت سیاه

اسم تو رو که می شنوم گل از گلم می شکفه 

اما دلم انگار قراره واسه دیدنت همیشه تنگ باشه

حتی غم غم تو باشه می تونه قشنگ باشه

ماشینو جلوی ورودی پارک کردم و پیاده شدم و پشت سرم هم پویان پیاده شد . اومدم برم تا از تو صندوق عقب ساکمو بردارم که پویان زودتر برش داشت .

دستمو دراز کردم طرفش و گفتم : بدش به من

پویان : اقلیما این یه چند دقیقه رو دست از سرم بردار بذار به حال خودم باشم

شونمو انداختم بالا و پشتمو کردم بهش و رفتم تو . تو گلوم یه چیزی گیر کرده بود که تا مرز خفگی هم داشت می کشوندم اما دیگه قرار نبود بغضی رو به خاطر پویان بشکنم .

از در که رفتم تو مامانو دیدم که برام دست تکون داد . رفتم جلوش که گفت : پروازتون نیم ساعت افتاده جلو

سرمو تکون دادم و سرمو برگردوندم و به پویان که داشت ساکمو می کشید نگاه کردم . تو این چند وقته واقعا قیافش خیلی جا افتاده شده بود . شده بود عین آدمایی که دیگه تو زندگیشون چیزی برای باختن ندارن ... درست مثل خودم .

یه چند دقیقه که منتظر موندیم رادین گفت : بچه ها دیگه برید وسائلاتونو تحویل بدید و برید

از رو صندلی بلند شدم و برگشتم طرف بقیه و گفتم : دیگه بدی ، خوبی ، چیزی دیدید به خوبی خودتون ببخشید 

یهو رادین پرید وسط حرفم و گفت : مگه میخوای بری بمیری که داری حلالیت می طلبی ؟

مامانم یه اخم کرد بهش و گفت : رادین خان یه کاری نکن به یادی از اون موقع ها گوشتو بکشما

آروم خندیدم و به مامان گفتم : ولش کن بچه رو ... بعد این همه سال پیداش کردیم ببین می تونی دوباره پرش بدی بره پشت سرشم نگاه نکنه

و بعدشم تو جواب رادین گفتم : خدا رو چه دیدی ؟ یهو دیدی جوون مرگ شدم و نرسیدم لندن

 لاریسا یدونه کوبید به شونم و گفت : دیگه درام نکن ماجرارو لطفا

سرمو تکون دادم و به ترتیب شروع کردم با همه خدافظی کردن . جلو دایی واستادم و با اشارش رفتم بغلش که در گوشم گفت : ببخشید ... به خاطر هرچی که شد و ما مقصرش بودیم

در گوشش گفتم : دیگه گذشت ... مهم نیست

و از بغلش اومدم بیرون و رفتم جلوی عمه ، دستمو دراز کردم سمتش که صورتشو آورد جلو و گفت : به خدا هرکاری که کردم به خاطر خودتون بود

یه لبخند زورکی و کج زدم و رفتم جلو غزال ، حتی دستم نمی رفت که حداقل باهاش دست بدم ، به زور خودمو مجبور کردم و دستمو بردم جلو و گفتم : خدافظ 

و یدونه هم انگشتمو کشیدم رو لپ کیاوشو رفتم جلو رادین ، عین بچگیام پریدم بغلش و اونم دستشو دور کمرم حلقه کرد و گفت : آبجی خانم کوچیکه مراقب خودت باشیا 

چشمامو بستم و باز کردم و رفتم جلو لاریسا و با اونم خدافظی کردم و جلوی مرصاد خم شدم و دستمو دراز کردم و باهاش دست دادم و گفتم : خدافظ

دستشو کشید بیرون و گفت : تو هم داری با دایی میری مسافرت ؟

سرمو تکون دادم که گفت : بهش گفتم برام ماشین بخره ... اگه یادش رفت تو دوباره بهش بگو که یادش نره

یه لبخند زدم و با دستم موهاشو بهم ریختم و گفتم : امر دیگه ؟

و رفتم جلوی مامان و بابای هیرسا که مامانش بغلم کرد و در گوشم گفت : نمیخوام نصیحت کنم چون مسلا تو هم مثل هیرسا گوش نمیدی ، ولی مراقب باش ... هیرسا خودش حواسش جمع هست ولی بعضی اوقات نیاز داره که یکی پشتش باشه ... مطمئن باش هواتو داره و نمیذاره اتفاقی بیوفته ... تو هم اگه هواشو داشته باشی ممنونت میشم

از تو بغلش اومدم بیرون و سرمو به معنی باشه براش تکون دادم و رفتم جلو بابا که دستشو باز کرد و بغلم کرد و منم رفتم تو بغلش . حتی یه کلمه هم حرف نزد فقط موقعی که داشتم از تو بغلش می اومدم بیرون در گوشم آروم گفت : مراقب خودت باش

رفتم جلو مامان و خودمو پرت کردم تو بغلش و اونم شروع کرد در گوشم حرف زدن : اقلیما مراقب خودت باش ... هرچی هم که اینجا اتفاق افتاد رو فراموش کن ... هیچ کدومش اونقدر ارزش نداشت که بخوای بقیه زندگیت رو هم پاشون بذاری ... حواست رو هم جمع کن ... زنگ هم بزن ... گرچه نزنی هم خودم می زنم ولی خب بازم حواست باشه که یه مامان و بابایی هم اینجا داری که اتفاقا تنها بچشون هم هستی ... اگر شد و کارامون درست شد که میاییم تو هم اگر تونستی بیا

و آخرش هم محکم فشارم داد و گونمو بوسید و گفت : دیگه برو که دیرت نشه

از تو بغلش اومدم بیرون و رفتم جلو آخرین نفر که پویان بود واستادم و زل زدم به چشماش ... داشتم خودمو گول میزدم چون خودم رو هم می کشتم نمی تونستم این مردی که اینجا رو به روم بود و تو تک تک خاطرات و اتفاقای مهم زندگیم دست داشت رو فراموش کنم ... امکان نداشت که بتونم فراموشش کنم ... از تو ذهنم هم اگه پاک میشد از تو دلم نمیشد .

ناخودآگاه دستامو باز کردم و حلقه کردمش دور گردنش و اون هم بغلم کرد . یهو بغض کردم و گفتم : پویان ؟؟

سرشو خم کرد و گفت : جانم ؟؟

سرمو بردم نزدیک گوشش و گفتم : حسرت اینکه تو آقای خونم باشی رو دلم موند

سرمو گذاشتم رو شونش که چشمم خورد به حلقه ای که انداخته بود تو دستم . از تو بغلش دراومدم و دست چپمو گرفتم بالا و حلقه رو از توش درآوردم و دست پویان رو هم آوردم بالا و حلقه رو گذاشتم کف دستش و دسته ی ساکمو از کنارش برداشتم و پشتمو کردم بهشون و رفتم جلو و کنار هیرسا که شماره صندلی ها دستش بود واستادم . 

هرچی خواستم سرمو برنگردونم نشد و آخرشم سرمو برگردوندم و یه نگاه به پویان که سرشو برگردونده بود سمت چپش انداختم و یه نگاهم به بقیه انداختم و دستمو تو هوا براشون تکون دادم و سریع رفتم پیش هیرسا .

رفتم درحالی که بابامو بغل کردم ... ولی حتی تا آخرین لحظه هم دلم باهاش صاف نشد . رفتم درحالی که اون حلقه لعنتیو به پویان پس دادم ... ولی دلم گیرش بود . رفتم درحالی که عممو بغل کردم ... ولی تو دلم شدید ازش کینه داشتم ... با غزال خداحافظی کردم ... درحالی که هنوزم تا سر حد مرگ ازش متنفر بودم . رفتم و پشت پا زدم به نصف داراییام ... دارایی هایی که از اول ، از بدو تولد مال من بودن ... ولی با بی رحمی ازم جداشون کردن و منم مثل احمقا فقط نظاره گر بودم . رفتم ... درحالی که ... شاه بازیم مات شد ... درست مثل خودم .

فصل هشتم :

از درد گردنم چشمامو باز کردم . یکم طول کشید تا محیطو تشخیص بدم . موقعی که رسیدیم انقدر خسته بودم که همونجا جلوی کاناپه خوابیدم . پتویی که حتما هیرسا انداخته بود رومو زدم کنار و رو کاناپه نشستم . یکم گردنمو با دستم مالیدم که یهو در اتاق پشتیم باز شد و هیرسا با موهای بهم ریخته اومد بیرون .

با کف دستش چشماشو مالید و با خمیازه گفت : سلام

منم یه خمیازه کشیدم و گفتم : سلام

و از جام بلند شدم و یه نگاه به دور و برم انداختم . اونجایی که من خوابیده بودم یکم جلوتر از در ورودی بود .

از در ورودی که وارد میشدی کنارش آشپزخونه بود و روبروی در هم که یه هال و پذیرایی سر هم مربع شکل بود که کل دیواره سفید بود و راحتی های بدون پشتی سفید رو هم که چسبونده بودن به دیوار و روش هم 4 تا کوسن قرمز بود و کنار کاناپه هم یه قسمت دیوار اومده بود بیرون و روش هم 2 تا تابلوی سیاه و سفید درست مثل هم بود و تلویزیون و استریو هم وصل بود به یه لایه دیوار سفید و پشت اون دیوار هم یه راه پله مشکی بود که می رفت صبقه بالا و زیر راه پله هم یه در دیگه بود که حتما اتاق هیرسا بود .

همونجور که داشتم خونه رو آنالیز می کردم هیرسا از پشتم گفت: چطوره ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : مختصر و مفید

آشپزخونه رو نشون داد و گفت : بیا یه چیزی بخور

چشمامو ریز کردم و گفتم : اینی که الان باید بخوریم حکم چیو داره ؟

با دست راستش پشت سرشو خاروند و گفت : میشه صبحونه روز دوم 

صبحونه رو که خوردیم هیرسا گفت : بالا رو دیدی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : نه

بلند شد و گفت : بلند شو بریم ببینیم

بلند شدم و با هم رفتیم بالا . محوطه بالا هم یه چیزی بود هم اندازه پایین اما ترکیب رنگاش یاسی و سفید بود و به جای اون کوسنای قرمز کوسنای بادمجونی بود و جلوی استریو هم کلی از اون کوشنای بزرگی که روش می شینن بود .

هیرسا جلوتر رفت و در اتاقو باز کرد و واستاد کنارش و منم رفتم تو . هرچیزی که تو اتاق بود ترکیبی از رنگای یاسی و بادمجونی بود .دیوارا که یکی درمیون یاسی و بادمجونی بودن و و رو دیوارای یاسی طرحای بادمجونی و روی دیوارای بادمجونی طرحای یاسی بود . طرح پرده با طرح دیوارا کاملا یکی بود .

جلوی پرده یه کاناپه ی دو نفره ی بادمجونی بود و روبروشم تخت که سازه های خودش بادمجونی بود ولی پتو یاسی بود و گوشه ی دیوار هم کتابخونه و میز و کنارشم کمد بود و کنار تخت هم یه میز توالت بود .

هیرسا : قشنگه ؟

سرمو تکون دادم و برگشتم طرفش و گفتم : هـــی ... میشه تحملش کرد

دستاشو تو هوا تکون داد و گفت : من فکر می کردم که خوشت بیاد ... اگه خوشت نیومده میخوای بریم عوض کنیم ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : بابا شوخی کردم ... خیلی قشنگه

هیرسا : جدی گفتما اگه خوشت نیومده بگو عوضش می کنم

بدون توجه به حرفش واسه اینکه بحث عوض بشه گفتم : میخوام اتاق تورم ببینم

شونشو انداخت بالا و گفت : بریم

رفتیم پایین و من جلوتر رفتم و در اتاقشو باز کردم ... همه چی قهوه ای سوخته بود و حتی ست تخت و میزش هم طرحش لایه رو پوستی تنه ی درخت بود و کتابخونش هم که کلا شکل تنه درخت بود .

هیرسا : چطوره ؟

من : خیلی خوشگله ... کلا همه چی خیلی خوبه ... فقط اینجا حیاط نداره ؟

هیرسا : حیاط که نه ولی پشت بومشچمن کاری و گل و از اینجور چیزا داره

از اتاقش رفتیم بیرون که پرسیدم : از کی میریم سر کلاسا ؟

هیرسا : پس فردا باید برای مصاحبه و تست بریم بعدش که سطحمونو گرفتن هفته ی بعدش میگن که سر کدوم کلاس بشینیم

اومدم که برم ساکمو که هنوز جلوی در بودو بردارم که هیرسا رفت و برش داشت و رفت سمت پله ها و منم دنبالش . ساکمو گذاشت پشت در و گفت : میرم پایین

سرمو تکون دادم و گفتم : از این به بعد هم سرخود بالا نیا

سرشو تکون داد و گفت : باشه 

کلا رفته بود رو مود صلح پس دلیلی برای لج و لج بازی نبود . 

****

" 4 ماه بعد "

داشتم از کلاس می رفتم بیرون که لیانا یکی از بچه های کلاس گفت : هیرسا رو ندیدی ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : الان اینجا بود ... نمیدونم کجاس

لیانا : دیدیش بگو کارش دارم ... یادت نره ها 

سرمو تکون دادم و گفتم : باشه 

پشتشو کرد و رفت و منم یه چین به دماغم دادم و به فارسی گفتم : چندش

یهو یکی از پشتم به فارسی گفت : کی ؟

یهو عین جن زده ها پریدم و گفتم : مرده شورتو ببرن هیرسا ... داشتم سکته می کردم 

هیرسا هم خندید و گفت : حالا با کی بودی ؟

با دستم پشتمو تکون دادم و گفتم : این دختره لیانا ... کارت داشت 

یکی از لیوانایی که دستش بود و گرفت جلوم و گفت : نگفت چیکار داشت ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : نه

دستشو تو هوا تکون داد و گفت : من برم ببینم این چی میگه بیام ... همین دور و برا باش تا بیام

سرمو تکون دادم و هیرسا هم رفت .

لیانا دختر یکی از سهامدارای دانشگاه اینجا بود که شدیدا خودشو می گرفت و از نظر قیافه هم اگر از اون دماغ عملی و لبای پروتز کار شده و گونه های کاشته شدشو فاکتور می گرفتی خوب بود و البته بازم چندش .

کتابمو چسبوندم به سینمو لیوانی که هیرسا داد رو هم تو دستم جا به جا کردم و رفتم و نشستم پشت یکی از درختای محوطه چمن کاری شده و لیوانو گذاشتم رو زمین و تکیه دادم به تنه درخت و کتابمو باز کردم و شروع کردم به خوندن . هنوز یه کلمه هم نخونده بودم که حس کردم یکی صدام کرد . سرمو گرفتم بالا که دیدم کسی نیست . سرمو خم کردم که پشت درختو ببینم که دیدم هیرسا و لیانا واستادن اونجا .

سریع برگشتم سرجای قبلیم که نبینمن اما گوشام ناخودآگاه به خاطر اسمم که شنیده بودم تیز شد .

لیانا : آره دنبالت می گشتم پیدات نکردم از اون پرسیدم

هیرسا :  حالا چیکارم داشتی ؟

لیانا : حالا بشین میگم

هیرسا : کار دارم لیا زود بگو باید برم

لیانا : خب می خواستم بهت یه پیشنهاد بدم

هیرسا : می شنوم

لیانا : داشتم به این فکر می کردم که ... خب ... چه جوری بگم ؟ میگم من و تو بیا یا هم یه رابطه رو شروع کنیم ... هان ؟ نظرت چیه ؟ 

هیرسا : چرا اونوقت با خودت فکری کردی که من علاقه ای به شروع یه رابطه با تو دارم ؟

لیانا : خب چرا نداشته باشی ... تا اونجایی که من میدونم که تو با کسی نیستی و خیلی ها هم آرزوشونه که با من باشن

هیرسا : خب بهتر نیست بری با یکی از همونا که براشون آرزویی ؟

لیانا : مـ ...

هیرسا : ببین لیا من با کسی ام

لیانا : با کی ؟

هیرسا : چرا باید بهت توضیح بدم ؟

لیانا : نگو که با اون دختره ای 

هیرسا : اولا که اون دختره اسم داره ... اسمش هم اقلیماست ... دوما هم این موضوع هیچ ارتباطی به تو نداره

لیانا : حرف آخرت بود ؟

هیرسا : حرف اول و آخرم بود

و دیگه هم هیچ صدایی نیومد . یه دو دقیقه که گذشت سرمو برگردوندم پشت که دیدم جفتشون رفتن . از جام بلند شدم و لیوانمو انداختم تو سطل و گوشیمو که زنگ میزد رو از تو جیبم درآوردم و تماسو وصل کردم .

هیرسا : اقلیما کجایی ؟

سریع راهمو کج کردم سمت در خروجی و گفتم : جلو در خروجی ام

هیرسا : باشه ... همونجا واستا الان میام

یه باشه گفتم و قطع کردم . همه وجودم شده بود سوال که ببینم هیرسا با کیه . چند ثانیه بعد اومد و با هم رفتیم خونه .

تو خونه هم که نه اون از موضوع چیزی گفت و نه من روم میشد که بپرسم . دقیق تا سه ساعت بعد از اینکه برگردیم داشتم چکش می کردم اما دریغ از حتی یه اپسیلون مورد مشکوک . آخرشم که دیدم دارم از فوضولی میمیرم تصمیم گرفتم یه جوری از زیر زبونش بکشم بیرون .

از پله ها رفتم پایین . هیرسا نشسته بود جلو تلویزیون و یه کاسه گنده هم تخمه گرفته بود دستشو فوتبال نگاه می کرد .

رفتم تو آشپزخونه و در یخچالو باز کردم و شیشه ی آب پرتغالو درآوردم و گفتم : میگما هیرسا 

شیشه رو گذاشتم رو اپن و یه لیوانم گذاشتم کنارش و زل زدم بهش . بدون اینکه سرشو برگردونه گفت : هان ؟

خودمو مشغول آب پرتغال ریختن کردم و گفتم : تو با کسی هستی ؟ 

دوباره بدون اینکه سرشو برگردونه گفت : نه

سرمو گرفتم بالا و گفتم : داری دروغ میگی

کاسه رو گذاشت بغلش و سرشو برگردوند طرفم و ابروشو داد بالا و گفت : من که همش تو خونه پیش توام ... بیرون از خونه هم با تو میرم و میام چه جوری می تونم با کسی باشم ؟

یه اخم ریز کردم و گفتم : پس ...

اومدم بگم پس چرا به لیانا گفتی با کسی ام که سریع ساکت شدم و پشتمو کردم بهش و شیشه رو برگردوندم تو یخچال . سرمو که از تو یخچال درآوردم دیدم هیرسا اومده و تکیه داده به دتون کنار در و داره با ابروهای بالا دادش نگام می کنه .

سریع جبهه گرفتم و گفتم : چیه ؟؟

سرشو تکون داد و گفت : هیچی 

دست به سینه واستادم جلوش و گفتم : پس چرا اینجوری نگاه می کنی ؟

خودشو از دیوار جدا کرد و اومد جلو و چشماشو ریز کرد و پرسید : چرا همچین سوالی کردی ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : دلیل خاصی نداشت ... همینجوری

اومدم از کنارش رد بشم که بازومو گرفت و دوباره برم گردوند سرجام و در حالی که داشت به زور جلو خندشو می گرفت گفت : وقتی من و لیانا داشتیم با هم حرف می زدیم تو گوش واستاده بودی ؟

ابروهامو دادم بالا و گفتم : چرا فکر می کنی انقدر برام مهم بود که به خاطرش همچین کاری کنم ؟

ابروشو داد بالا و با همون حالت قبلیش گفت : نمیدونم تنها چیزی بود که به ذهنم رسید ... خلاصه  که من با کسی نیستم

از کنارش رد شدم و گفتم : باشی هم برام مهم نیست 

اومدم از پله ها برم بالا که گفت : در هر صورت اینو میگم که بدونی ... من هنوزم سر حرفی که تو ایران زدم واستادم ... هنوزم میخوام باهات باشم ... البته اگه خودت بخوای 

برگشتم و گفتم : منم همونجا جوابتو دادم 

و دوباره پشتمو کردم بهش و رفتم بالا .

****

دستمو دراز کردم و عکسی که رو میز بودو برداشتم و گرفتم جلوم . یه عکس بود از من و پویان ، تو باغ کنار هم واستاده بودیم و مامانم ازمون عکس گرفته بود . انگشت شستمو کشیدم رو صورت پویان تو عکس و دوباره عکسو گذاشتم سرجاش و چند ثانیه بعد به شیشه خوابوندمش رو میز .

تا این 4 ماه فراموشش که نکرده بودم هیچ ... تازه دلمم شدید هواشو کرده بود ... خب بیشتر هم تقصیر خودش بود ... اینکه هفته ای 2-3 بار زنگ میزد نمیذاشت که فراموشش کنم ... اینکه لحنش از اون موقع که ایران بودم گرم تر بود نمیذاشت که فراموشش کنم .

صدای زنگ گوشیم باعث شد دست از سر قاب عکس بردارم و گوشیمو از رو میز بردارم ... پویان بود ... از ترس اینکه بابا و هیرسا نفهمن شماره گوشیمو داده بودم بهش که زنگ بزنه . 

وصل کردم و از پشت میز بلند شدم و رفتم بیرون . هیرسا رفته بود راپید و تالک و کاغذ پوستی و از اینجور چیزا بگیره و نبود . 

من : سلام 

پویان : سلام ... خوبی ؟

من : مرسی  ... تو خوبی ؟

رسیدم به پله اومدم برم پایین که یکی پویانو صدا زد ... صدای یه زن بود ... احتمالا غزال بود ... همونجا واستادم که ببینم غزال چی میگه که جواب پویان آتیشم زد .

پویان : جـــــانم ؟

جانمی که به پویان گفت همه وجودمو سوزوند . پویان حق نداشت به جز من به کسی بگه جانم .

یهو احساس کردم قلبم گرفت ... دستمو گذاشتم رو قلبم که گوشی از دستم افتاد و چشمم سیاهی رفت و تنها چیزی که حس کردم این بود که خودمم مثل گوشیم افتادم .

****

از سوزش سرم چشمامو باز کردم و به خاطر نوری که زد تو چشمم یه دور چشمامو باز و بسته کردم و دور و برمو نگاه کردم . احتمالا تو بیمارستان بودم . داشتم دور و برمو آنالیز می کردم که یهو در باز شد و هیرسا اومد تو و یه نگاه به من انداخت و دوباره رفت بیرون و چند دقیقه بعد با یه پرستار اومد تو .

پرستاره هم اومد و یه چیزی تزریق کرد تو سرمم و باند سرمو چک کرد و یه چیزی رو نوشت و گفت : درد که نداری ؟

امدم سرمو تکون بدم که سرم سوخت و آروم گفتم : آخ

پرستار : اگه خیلی درد داری مسکن تزریق کنم

آروم گفتم : نه نمیخواد ... خوبم

زنگ بغل تختو نشون داد و گفت : اگه درد داشتی یا حالت بد شد اینو بزن میام

یه باشه گفتم و اونم رفت بیرون . سرمو برگردوندم و به هیرسا که داشت منو نگاه می کرد زل زدم .

هیرسا : آخه من به تو چی بگم اقلیما ؟

جوابشو ندادم که گفت : 2 ساعت رفتم بالا منبر ... 3 ساعت برام روضه خوندی ... باز برگشتی سر جای اولت ؟ دیگه ایندفعه پیشرفت کردی کاملا مخفیانه داری ادامه میدی ... اقلیما پویان زن داره ... می فهمی اینو ؟

سرمو برگردوندم به حالت اولش و گفتم : میشه انقدر اینو تکرار نکنی ؟

هیرسا : نه نمیشه ... دارم تکرار می کنم اینه وضعت تکرار نکنم چی میشی ... اقلیما پویان زن داره ... بچه داره و تو رو هم فقط و فقط به خاطر زن و بچه و زندگیش ول کرد ... اینو تو گوشت فرو کن ... تا کی میخوای انقدر احمق باشی ؟ یه نگاه به خودت بنداز ... ببین تو همون اقلیمایی هستی که 3 سال پیچ هم نه 3 روز پیش بودی ؟

اومد بالا سرم و گفت : اقلیما همین که درو باز کردم افتادی پایین ... نمی فهمی چی کشیدم ... تا برسونمت اینجا صدبار جون دادم ... آوردمت اینجا دکتره میگه اگه دیر تر آورده بودینش خونریزی مغزی می کرد نمیشد کاریش کنیم ... اقلیما مگه تو چند سالته که دکتره باید بگه به خاطر حمله عصبی اینطوری شدی ؟ اقلیما همش 23 سالته ... چرا باید اینجوری بشی ؟ چچرا زندگیت باید این شکلی بشه ؟ آخه پویان ارزش داره ؟ اونی که اندازه ی یه جو برات ارزش قائل نبود که به یه بچه 1 ماهه ترجیحت نده ارزش داره ؟ ارزش داره که تو 23 سالگی تو بیمارستان به خاطر حمله عصبی بستری بشی ؟

سرشو برگردوند به چپ و دوباره راستش کرد و گفت : اصلا همه اینا به درک ... اگه یه چیزیت میشد من جواب خونواده تو رو باید چی میدادم ؟ باید یه عمر عذاب می کشیدم که به خاطر یه چندتا راپیدو چه میدونم آشغال پاشقال ریدم به زندگی یه نفر ... اقلیما بابات سپردتت دست من ... می فهمی ؟؟؟

آروم گفتم : برو بیرون

ساکت شد و یه نگاه بهم انداخت و بدون هیچ حرفی رفت بیرون و تا شب هم دیگه نیومد تو . 

دیگه کم کم داشت حوصلم سر می رفت که یهو همون پرستاره اومد تو و دوباره همه ی اون چیزای قبلی رو چک  کرد و آخرش هم صندلی رو کشید جلو و نشست روش و گفت : خوب خوبی اقلیما ؟

سرمو خیلی محسوس تکون دادم و یه نگاه به کارت روس سینش انداختم و با دیدن اسمش که مستانه بود فارسی گفتم : ایرانی هستی ؟

سرشو تکون داد و یه لبخند زد و گفت : آره 

دوباره یه چند لحظه سکوت کردیم که گفت : خیلی خوشگلی

یه پوزخند زدم و گفتم : چه فایده ؟ خوشگلو انداختن جلوي سگ نخورد !!

ابروشو انداخت بالا و گفت : اونی که باهات بود شوهرت بود ؟

من : نه

سرشو تکون داد و گفت : نامزدت ؟

دوباره گفتم : نه

ایندفعه سرشو کج کرد و گفت : دوست پسرت ؟

دوباره گفتم : نه

خودشو کشید جلو و گفت : تو این دوره زمونه هم که کسی فی سبیل الله برای آدم کاری نمی کنه ... پس کی بود ؟

سرمو برگردوندم طرفش و گفتم : چطور ؟

شونشو انداخت بالا و گفت : نمیدونم آخه خیلی نگران بود تا همین چند دقیقه پیش هم پشت در اتاقت بود الان رفت ... خب حالا بگو کی بود ... دارم از فوضولی می میرم 

من : هم خونه ایم ... البته الان ... چون قبلش تو ایران هم کلاسی و دوست بودیم

اومد حرف بزنه که گفتم : فقط دوست بودیم ... دوتا دوست معمولی

تکیه دا به صندلی دست به سینه نشست و گفت : اون موقع که آوردت داشت سکته می کرد ... ما بیشتر از تو نگران اون بودیم رفتاراش خیلی آنورمال بود ... یعنی منظورم اینه که بیشتر از یه دوست معمولی برات نگران بود

یه نگاه به دست چپش که حلقه داشت انداختم و گفتم : ازدواج کردی ؟

دستشو آورد بالا و گفت : اینو میگی ؟ نه بابا کی میاد مارو بگیره

من : پس چرا انداختیش دستت ؟

مستانه : واسه اینکه حال و حوصله ندارم که کسی عاشقم شه یا به اصطلاح درگیر کسی بشم ... اینجوری حداقل خیالم راحته که دور و بریام تا حدودی ولم می کنن

بحث و عوض کرد و گفت : چند وقته اومدی اینجا ؟

من : یه 5 ماهی میشه ... تو چی ؟

مستانه : من اینجا به دنیا اومدم ...  چند تا بچه اید به قیافت میخوره که از اون تک بچه های لوس و ننر و بی درد باشی

یه لبخند خیلی ملیح زدم و گفتم : دقیقا از همون لوساشم

مستانه هم خندید و گفت : درست مثل خواهر من فقط با این تفاوت که پرونده ی تو رو با 23 سال سن و تک بچه بودنت میشه زیرمیزی رد کرد ، خواهر من که 30 سالشه و ازدواج هم کرده که این وضعشه

و دنبالشم یه لبخند زد . زل زدم تو صورتش در کل دختر خیلی خوشگلی بود . یه صورت پر با بینی و دهن متناسب با صورتش داشت . چشماش تقریبا درشت و طوسی بود و پوستشم گندمی تیره بود و موهاشم که احتمال میدادم رنگ کرده باشه قهوه ای روشن بود و ابروهاش هم پهن و کشیده .

یکم خم شد به جلو و گفت : از کجا افتادی ؟

یه کلام گفتم : پله

مستانه : چرا ؟

سرمو برگردوندم طرفش و گفتم : هیرسا فرستادتت تخلیه اطلاعاتم کنی ؟

شونشو انداخت بالا و گفت : نه ... هیرسا کیه ؟

من : همونی که منو آورد 

سرشو تکون داد و گفت : آهان ... نه واسه خودم سوال پیش اومد آخه حمله عصبی داشتی ... یکم واسه سن و سالت و با توجه به اینکه هیچ بیماری خاصی نداری عجیب نیست ؟؟

اومدم بگم هیچی که گفت : اگه نمیخوای بگی نگو ... مشکلی نیست ... زندگی خودته صاحب اختیارشی اما دروغ نگو

****

هیرسا در خونه رو باز کرد و رفت کنار و گفت : برو تو

از اون شب به بعد اون خط بی صاحاب مونده ی بین لبروهاش حتی کمتر هم نشده بود .

رفتیم تو و هیرسا رفت تو اتاقش و منم رفتم بالا . اومدم پله اولو برم بالا که چشمم خورد به گوشیم که روی میز جلوی کاناپه بود . برش داشتم و رفتم پشت در اتاق هیرسا و در زدم و خودش درو باز کرد . سرمو کج کردم و گفتم : بیام تو

درو بیشتر باز کرد و خودش هم رفت تو .

نشستم رو تختو گوشیمو گرفتم جلوش و گفتم : هیرسا ؟؟

سرشو برگردوند طرفم که گفتم : خطمو عوض می کنی ؟

سرشو تکون داد و گوشیمو ازم گرفت و منم برگشتم تو اتاقم و سیستمممو روشن کردم و رفتم تو پیج فیسم ... بی اراده صفحه پویان و هیرسا رو هم باز کردم ... پویان یه پست جدید گذاشته بود و نوشته بود :

این رسم زمونس : آدما از چیزایی که براشون کمه راحت دل می کنن

نمیدونم برای کی و چی و حتی با چه انگیزه ای این پستو گذاشته بود اما هرچی که بود من به خودم گرفتمش ... شاید حق داشت ... شاید راست می گفت ... شاید من واقعا براش کم بودم و به حساب فامیلی دم نمیزد ... شاید واقعا دنبال بهونه بود و من الکی آویزون خودش و زندگیش شدم ... شاید واقعا اونقدر براش کم بودم که با اون سرعت یکی مثل غزالو جایگزینم کرد و هزار تا شاید دیگه که حتی سریع تر از اسید داشت وجودمو می خورد .

پیج هیرسا رو باز کردم که آخرین پستش مال چند ثانیه قبل بود . نوشته بود : 

مخاطبم فقط دختران : حواستون باشه ... حوا که باشین بعضی ها هوا برشان می دارد که آدم اند

واسه خودتون گفتم وگرنه که به ما چیزی نمیرسه

 ****

" 2 ماه بعد "

تو این یه ماهی که گذشت خیلی چیزا تو زندگیم تغییر کرد ... مثلا میشد گفت که پویان تقریبا داشت از زندگیم ریشه کن میشد ... یعنی که خب خطمو که عوض کرده بودم و خونه رو هم هروقت که زنگ میزد هیرسا برمیداشت و میگفت که نمیخواد باهات حرف بزنه ... به جز اون خب دوستیم با مستانه خیلی صمیمی شده بود و تقریبا میشد گفت که شده بود از اون رفیق فابریکام ... دیگه که لیانا همچنان آویزون هیرسا بود ... و کلی خورده ریزای دیگه .

دویدم پایین که تلفنو بردارم که دیدم هیرسا زودتر برداشت و بعدش هم گفت : اقلیما بیا تلفن

تلفنو ازش گرفتم و گفتم : کیه ؟؟

هیرسا : سویدا

تلفنو گذاشتم کنار گوشم و گفتم : بله ؟

که یهو سویدا با اون صداش شروع کرد به جیغ جیغ کردن : مرض و بله ... چش دراومده رفتی گورتو گم کردی هیچ خبری هم ازت نیست ؟ نمیگی بابا ما یه زمانی یه رفیق داشتیم که خیلی دوسش میداشتیم ؟ آخه من به تو چی بگم ؟

خندیدم و گفتم : چه دل پری داری

سویدا : بله که دارم ... برو خدا رو شکر کن که این دورو برا نیستی وگرنه زنده نمیذاشتمت

من : چرا ؟

سویدا : آخه نامرد چرا رفتی حاجی حاجی مکه ؟

نشستم رو کاناپه و گفتم : سویدا قطع کن من الان بهت زنگ می زنم

قطع کردم و زنگ زدم بهش که فوری گفت : خوب حالا برای اینغیبت طولانی چه بهونه ای داری ؟

من : به خدا حالم بد بود 

سویدا : پویانم خوب نیست

نمیدونم چطوری اما با آرامش تمام گفتم : دیگه برام مهم نیست

سویدا هم فهمید نمیخوام دربارش حرف بزنم سریع موضوع رو عوض کرد و گفت : چه خبراست اونجا ؟ از هیرسا چه خبر ؟

من : خبری که نیست ... اونم دیده اینجا کسی رو ندارم واسم میره بالا منبر 

سویدا : دیدی شاخ شد بکوب تو دهنش

خندیدم و گفتم : تو چه خبر ؟

سویدا : خبر که زیاده

من : مثلا

سویدا : مثلا که میثم داره ازدواج می کنه 

من : از قول من بهش تبریک بگو ... دیگه چی ؟

سویدا : دیگه اینکه ونوس حاملس ... بعدشم پژواک واسه دکترا قبول شده ... دیگه اینکه رادمانم به عنوان استاد تو یکی از دانشگاه استخدام شده 

من : فکر کنم شکوفا شدن این ملت بسته به خروج من بوده ... نمیدونم چرا ما که رفتیم همه یهو متحول شدم

سویدا هم خندید و گفت : تازه مهم ترینشو نگفتم 

من : یکم مراعات کن قلب من طاقت نداره ها 

سویدا : برو قیافه خودتو مسخره کن

بعدشم یهو جیغ زد و گفت : من حاملم ... بچمم مشکلی نداره

منم یه جیغ زدم که هیرسا از تو اتاقش پرید بیرون و وقتی دید با تلفنم دوباره برگشت تو اتاقش و منم گفتم : مبارکه ... چند وقته ؟

سویدا : 3 ماه

یکم دیگه با هم حرف زدیم و وقتی که دیگه داشتیم کف می کردیم قطع کردیم .

همین که تافنو قطع کردم دوباره زنگ خورد . برداشتم و گفتم : بله ؟

مستانه بود : مستانم ... چطوری خوبی ؟ 

من : مرسی ... تو خوبی ؟

مستانه : آره ... میگما اقلیما بیکاری ؟

من : آره ، چطور ؟

مستانه : میایی بریم بیرون ؟

من : بیرون یعنی کجا ؟

مستانه : یعنی یه خرید جانانه و تا مرز بی پولی رفتن

من : فکر کن یه درصد من نیام

مستانه : همون یه درصدشم احتمال نمیدم 

یکم دیگه حرف زدیم و قطع کردیم . تلفنو که قطع کردم رفتم و در اتاق هیرسا رو باز کردم و گفتم : هیرسا میخوام برم بیرون ... کاری نداری ؟

سرشو برگردوند طرفم و گفت : کجا ؟

دستمو یکم تو هوا تکون دادم و گفتم : با مستانه میخوام برم خرید

هیرسا : مگه چیزی میخوای ؟

یه نوچ گفتم و ادامه دادم : نه بابا همینجوری میخوایم بریم

هیرسا : باشه ... فقط کی میایی ؟

سرشونمو انداختم بالا و گفتم : نمیدونم 

هیرسا : احتمالا بیایی نیستم ... با سینا میخوام برم استخر

سینا یکی از بچه های کلاس بود که با ما خیلی صمیمی شده بود یعنی خب درواقع به جز مستانه اولین کسی بود که پاش به خونه و رفت و آمدامون باز شده بود .

سرمو تکون دادم و رفتم بالا .

یه شلوار لوله تفنگی و قد نود سفید با یه پیراهن مدل مردونه ی چارخونه ی سفید و قرمز پوشیدم و کفشای عروسکی قرمزم رو هم پام کردم و موهامم با یه کش سفید دم اسبی بستم و فقط هم گوشی و کردیت کارتمو هم برداشتم و گذاشتمشون تو جیبمو رفتم پایین از همونجا داد زدم : هیرسا من دارم میرم ... خدافظ

و اونم داد زد : خدافظ و منم از خونه زدم بیرون

بعد 2 ساعت خرید و جارو کردن کل بازارا مستانه رضایت داد که برگردیم ... تو تمام 23 سال عمرم هیچوقت انقدر یه جا خردی نکرده بودم .

رمز درو زدم و قفلو باز کردم و رفتم تو . همه ی چراغا خاموش بودن . کلید بغل درو زدم و چراغا روشن شدن . ساکارو از رو زمین برداشتم و رفتم بالا و ولو شدم رو تخت .

یهو بلند شدم و اون پیراهن کوتاهی که مستانه مجبورم کرد بخرمو از توی ساکش درآوردم و گرغتمش جلوم . یه پیراهن خیلی کوتاه نقره ای رنگ بود و اونقدر برق میزد که انگار یه لامپ 300 ولتی وصل کردن بهش .

طی یه حرکت کاملا انتحاری لباسمو درآوردم و اون پیراهنه رو به جاش پوشیدم و جلوی آینه واستادم اما هرچی چرخیدم نتونستم خودمو به خاطر اندازه آینه کامل ببینم .

از تو اتاقم اومدم پایین و رفتم تو اتاق هیرسا . آینه ی اتاق هیرسا قدی بود و راحت می تونستم ببینم و خود هیرسا هم که نبود پس مشکلی نبود . در اتاقشو باز کردم و کلید برق رو هم زدم که روشن شد . یه نگاه به تختش که نامرتب بود انداختم . پسره ی شلخته پتوشو کوپه کرده بود یه جا . سرمو برگردوندم و رفتم جلوی آینه واستادم .

کلی پیراهن یه یقه ی خیلی باز و شل داشت که افتاده بود پایین و پشتشم عین یقش بود فقط با این تفاوت که تا کمر باز بود . کل پیراهن با دوتا بند نازک که یکیش پشت گردنم و یکیشم پشتم بود نگه داشته شده بود .

با اینکه نیم متر هم پارچه مصرف نکرده بود اما خیلی لباس قشنگی بود مخصوصا که هیکلم هم شدیدا تو چشم بود . یکم کج شدم که خودمو تو آینه ببینم که دیدم یه طرف لباس بالاتر از طرف دیگشه . اومدم بندشو باز کنم و دوباره ببندمش که درست بشه که به خاطر گره ی کوری که زده بودم نمی تونستم بازش کنم . رو به آینه واستاده بودم و سرمو انداخته بودم پایین و داشتم با گره ی یقه ی لباس کلنجار می رفتم . 

یهو یکی دستشو برد زیر موهامو دادشون کنار . سریع سرمو گرفتم بالا که دیدم هیرساست . تو اون لحظه اونقدر شکه شده بودم که حتی تکون نمی تونستم بخورم و همونطور خشک شده مونده بودم سر جام . 

هیرسا داشت سعی می کرد اون گره رو باز کنه که هی دستش میخورد به پوستم و منم هر دفعه ای که دستش میخورد به تنم یه دور از سر تا پا می لرزیدم . بالاخره هیرسا گره رو باز کرد و منم دستمو گرفتم با لباس که نیوفته و هیرسا هم یه طرف پاپیون پشتمو گرفت و گره ی اونو هم باز کرد .

سرشو انداخت پایین و بعدشم از اتاق رفت بیرون و از صدای در هم فهمیدم که کلا از خونه رفته بیرون . سریع دویدم و رفتم بالا . یه دستمو زدم به کمرم و اون یکی دستم رو هم کردم تو دهنم و با دندوام شروع کردم به کندن ناخنم . قلبم داشت می اومد تو دهنم ... از ترس و یا ناراحتی یا چه میدونم از این چیزا نبود اما نمیدونمم چی بود ... هرچی که بود آرامشم رو بهم زده بود . 

فکر کنم یه دو ساعتی هالو متر کردم که آخرشم به خاطر درد پام رفتم تو اتاق و لباسو از تنم درآوردم و پرتش کردم رو تخت و زیر لب گفتم : تف به اون روت بیاد مستانه

یه بولیز آستین بلند و شلوارمو هم پوشیدم و رفتم پایین . نشستم رو کاناپه و خم شدم جلو و ساعدمو گذاشتم رو زانوم و خم شدم روش و شروع کردم به تکون دادن پاهام .

از پنجره یه نگاه به بیرون انداختم ، هوا کاملا تاریک شده بود . سرمو برگردوندم که ساعتو ببینم که دیدم 3 ساعته که هیرسا رفته و هنوز نیومده . با صدای رعد و برق نیم متر پریدم هوا و از پنجره زل زدم به بیرون که بارون که نه سیل می اومد .

یه ساعت دیگه هم گذشت و نیومد حالا اضطرابم یه طرف روم هم نمیشد بهش زنگ بزنم . از جام بلند شدم و رفتم بالا . آخرین پله رو هم که رفتم در باز و بسته شد . بدو بدو داشتم از پله ها می رفتم پایین که دیدم هیرسا داره تلو تلو می خوره و میاد تو . از ترس اینکه مست باشه همونجا وسط پله واستادم و یه پله هم رفتم بالاتر و از همونجا زل زدم بهش که ببینم واقعا مسته یا نه .

خودشو پرت کرد رو مبل و گفت : خدا آخه این بارونت دیگه چی بود ؟

بعدشم بلند شد و رفت سمت اتاق .

قیافش که به مستا نمی خورد رفتم پایین و گفتم : هیرسا ؟

برگشت طرفم که گفتم : خوبی ؟؟

سرشو تکون داد و رفت تو اتاقش و درو هم بست . چند ثانیه بعد صدای سرفه هاش میومد و آخرشم انقدر شدت گرفت که رفتم تو آشپزخونه و یه لیوان آب براش ریختم و رفتم تو اتاقش .

با همون لباسای خیس خوابیده بود رو تخت . رفتم و واستادم بالا سرش و گفتم : هیرسا ؟؟

حتی تکون نخورد .

دستمو گذاشتم رو سرشو اومدم صداش کنم که از داغی صورتش دستمو کشیدم عقب . لیوانو گذاشتم رو عسلی و تکونش دادم و گفتم : هیرسا پاشو

چند بار دیگه هم صداش کردم که اصلا هیچ عکس العملی نشون نداد ، فقط عین مرده ها خوابیده بود .

انقدر اضطراب گرفته بودم که ناخودآگاه زدم زیر گریه و گفتم : هیرسا تو رو خدا پاشو دیگه ... مگه من الان به جز تو دیگه کیو دارم که توام داری اینجوری اذیت می کنی ؟ هیرســـــا 

بلند شد و نشست و گفت : پاشدم دیگه ... چرا گریه می کنی ؟

لیوانو دادم دستش و از توی کمد توی حمومش یه قرص آوردم و دادم بهش و گفتم : اینو بخور

قرصو خورد و دوباره داشت می خوابید که گفتم : هیرسا نخواب

دوباره نشست و گفت : به خدا حالم خیلی بده

لیوانو برداشتم و گفتم : برو حموم یه دوش بگیر بیا

اومد حرف بزنه که سریع از اتاق رفتم بیرون و گفتم : هیرسا بلند شدی ؟

اونم با صدای گرفتش گفت : آرررره

رفتم تو آشپزخونه و لیوانو گذاشتم رو میز و دوباره برگشتم تو اتاق ، هیرسا که رفته بود تو حموم . رفتم کنار تخت و دست کشیدم به ملافه که دیدم خیسه سریع عوضش کردم و دوباره برگشتم تو آشپزخونه و از توی یخچال شیشه ی شیرو درآوردم و گرمش کردم و دوباره برگشتم تو اتاق .

همزمان با رفتن من تو اتاق هیرسا هم از حموم اومد بیرون . از قیافش قشنگ معلوم بود که حالش بده ، چشماشو که به زور باز نگه داشته بود و صورتشم یکم سرخ شده بود . حوله رو از رو سرش برداشت و انداخت دور گردنش و نشست رو تخت . لیوانو دادم دستش و گفتم : تا گرمه زود بخورش

لیوانو گرفت و یه نفس سرکشید و گفت : ساعت چنده ؟

دستمو گذاشتم رو پیشونیش و گفتم : 1 

زل زد تو صورتمو گفت : برو بخواب

لیوانو ازش گرفتم و گفتم : واسه من تعیین تکلیف نکن

لیوانو بردم و گذاشتم تو آشپزخونه و برگشتم تو اتاق . هیرسا دراز کشیده بود رو تخت . رفتم بالا سرش و گفتم : خوبی ؟

سرشو تکون داد و سرفه کرد و گفت : به خدا خوبم ... برو بخواب

با تردید نگاش کردم و گفتم : مطمئنی ؟

دوباره سرشو تکون داد و گفت : آره ... برو

رفتم از اتاق بیرون و در اتاقشو بستم و رفتم بالا تو اتاقم . نشستم رو تخت و دستمو گذاشتم رو سینم و چشمامو بستم . قلبم داشت می اومد تو دهنم ، اگه بگم تو اون لحظه که جواب نمیداد تا مرز سکته رفتم دروغ نگفتم . یه حسی داشتم که تو تمام عمرم نسبت به هیچ کس نداشتم و یه لحظه از ذهنم واسه ادامش گذشت : حتی به پویان

سریع چشمامو باز کردم و گفتم : خفه شو

اما الکی گفتم چون تو اون لحظه واقعا همه چی تغییر کرده بود . درسته که همچنان پویانو دوست داشتم اما دیگه نه مثل قبل ، خیلی زود بیخیالش شدم ... خودمم میدونستم اما خب شده بود دیگه کاریش نمی تونستم بکنم .

7-8 ماه بود که بساطمو جمع کرده بودم و با هیرسا اومده بودم اینجا ، درسته که رابطم با پویان ادامه داشت ، درسته که تو زندگیم همچنان پررنگ بود ... اما تو ذهن و قلبم نه ... و این یه واقعیت بود چون من خودم رو هم می کشتم نمی تونستم اون 7 سال از زندگیمو حذف کنم اما کمرنگ چرا ... می تونستم .

همه وجودم داشت می لرزید ... نمیدونم از چی و چرا اما دوسش داشتم . دراز کشیدم رو تخت و دستامو گذاشتم زیر سرم و زل زدم به سقف . 

نمیدونم طبق چه قانونی و چجوری هیرسا اینقدر برام مهم شده بود چون مطمئنا قبل از اومدنمون به اینجا مرگشم جلو چشمام میدیدم ککم نمی گزید اما الان به خاطر اینکه جوابمو بده تا از خوب بودنش مطمئن بشم می زنم زیر گریه . کلا از اون دسته آدما بودم که با تمام غد بودن و یه دندگیم و مغرور بودم نیاز داشتم که به یکی تکیه کنم ، از اونایی بودم که زود وابسته می شدم و زودتر از اونم دلم درگیر میشد ... و الان هم از همون موقع هایی بود که شدیدا به محبت یکی نیاز داشتم .

تغییر جهت احساساتم واسه منطقم قابل قبول بود ولی واسه ی دلم نه ... منطقم می گفت پویان باید فراموش بشه چجوریش مهم نیست تنها چیزی که مهمه اینه که باید محو بشه و دلم هم گنجایش یه شکست دیگه رو نداشت ... اگر قرار بود دوباره یه همچین چیزی توی زندگیم اتفاق بیفته مطمئنا دیگه نمی کشیدم ... واقعا دیگه توان یه باخت دیگه ، یه مات شدن دیگه ، یه بدیختی دیگه یا نمیدونم یه وابستگی و دوباره کنده شدن رو نداشتم .

دلم آرامش می خواست ، زندگی می خواست ... توقع خوشبختی نداشتم اما آرامش چرا ... به نظرم حقم بود که بعد از تموم اینایی که تو زندگیم اتفاق افتاده بود و کشیده بودم آروم بشم ... و تو این 2 ماه آخر واقعا زندگیم آروم شده بود ... خیلی آروم هم که نشده بود اما واقعا از قبل آروم تر شده بود ... شایدم دیگه چیزی نداشتم که بخوام به خاطر از دست دادنش بترسم ... اینجا خودم بودم و خودم ... هیچ کسی هم نبود که منو بشناسه و مال و ثروت بابام هم به کارم نمی اومد ... کسی نبود که به خاطر جایگاهی که به خاطر خونوادم داشتم برام دولا راست بشه و تافته ی جدا بافته هم نبودم ... اینجا فقط اقلیما بودم بدون هیچ پیش فرضی توی ذهن بقیه ... من اینجا دوباره متولد شدم ... دوباره شدم اقلیما و از صفر شروع کردم و تا اینجاشم فکر کنم به خاطر حذف پویان از صفر به 2 یا شایدم 3 رسیدم .

دلم می خواست بشم یه اقلیمایی که وقتی برگشتم ایران از تفاوتی که کردم دهن همه باز بمونه ، دلم می خواست اونقدر عوض بشم که همه نیاز داشته باشن دوباره باهام دم خور بشن تا دوباره و از اول بشناسنم ... دلم می خواست یه زندگی تازه رو شروع کنم ... یه زندگی تازه و خالی از هرگونه تنش ... یه زندگی نه خیلی رویایی اما آروم ... و حالا دقیق تو جایی باید یه تصمیم مهم واسه زندگیم می گرفتم گیر کرده بودم تو بزرگترین دو راهی زندگیم ... دلم تو گوشم وزوز می کرد که دیگه نه دلم میخواد کسی عاشقم بشه و نه درگیر کسی بشم ... دیگه نمی کشیم که دوباره ببازیم و از اون طرف هم عقلم می گفت بالاخره که این اتفاق می افته چه بهتر که زودتر بیوفته تا حداقل یه همچین تغییری باعث بشه که گذشتت هم تغییر کنه .

تو تموم این بلاتکلیفی ها تنها چیزی که مشخص بود این بود که دلم می خواست یه شانسی به خودم و هیرسا بدم اما دلم نمی خواست که من شروع کننده باشم . دلم می خواست اگه قراره رابطه ای شروع بشه پشتوانش عقل باشه نه احساس .

از جام بلند شدم و رفتم پایین 3 ساعت از زمانی که از تو اتاق هیرسا اومده بودم بیرون گذشته بود . آروم در اتاقشو باز کردم و رفتم تو و رفتم بالا سرش و دستمو گذاشتم رو پیشونیش ، بازم داغ شده بود . رفتم تو آشپزخونه و یه ظرفو پر آب کردم و چند تا هم یخ انداختم توش و رفتم تو اتاقش و از توی حموم یه حوله ی کوچیک برداشتم و برگشتم پیشش . خوابیده بود وسط تخت . نشستم لبه ی تخت و حوله رو خیس کردم و گذاشتم رو پیشونیش .

چشماش لرزید اما بازشون نکرد . سرمو بردم نزدیک گوشش و آروم گفتم : هـــــیرســـــا ؟

جواب نداد و منم بیخیال شدم و زل زدم به صورتش .  

چند دقیقه که گذشت ناخودآگاه دستمو بردم جلو و کشیدم به صورتش . راست می گفت خودشو می کشت هم تا خودم نمی خواستم نمی تونست کاری کنه که جذبش بشم . دستمو کشیدم عقب و زل زدم بهش فکش بیش از حد تو چشم بود و بدجور داشت چشمک میزد . اومدم دستمو ببرم جلو که به خودم تشر زدم و دوباره دستممو کشیدم عقب .

چند دقیقه دیگه که گذشت حس می کردم دیگه چشمام باز نمیشن . از یه طرف نمی تونستم بیدار بمونم و از یه طرف هم می ترسیدم برم بالا و هیرسا تبش بیشتر بشه . یه چند دقیقه دیگه که گذشت چشمام بسته شدن و منم همونجا رو تخت کنار هیرسا خوابم برد.

با احساس اینکه یه چیزی پیچید دور کمرم با جیغ از خواب پا شدم و رو زانوم نشستم رو تخت که به خاطر اینکه پشتم خالی بود داشتم می افتادم که هیرسا دستشو حلقه کرد دور کمرم و منو کشید سمت خودش . چشمم که به هیرسا افتاد تازه دوزاریم افتاد که دیشب هیرسا تب داشت و من هم اینجا خوابیدم . دستمو گذاشتم رو پیشونیش و کشیدم به صورتش تبش افتاده بود . اومدم بگم خوبی که دیدم چشماش داره تو صورتم می چرخه .

اومدم از تو بغلش بیام بیرون که حلقه دستاشو تنگ کرد . اومدم جو رو عوض کنم و گفتم : خوبی ؟

بدون اینکه تغییری کنه گفت : الان آره

دستمو گذاشتم رو دستش که دستشو باز کنه و واسه توجیه اینکه تو اتاقش بودم گفتم : دیشب تب کردی از ترس اینکه حالت بد نشه اومدم اینجا ... بعد خوابم برد

بدون توجه به حرفم گفت : دستتو بکش تا نخوام نمی تونی بری

مغزم داشت الارم میداد که انقدر سریع هم نباید کوتاه بیایی . سریع بلند شدم که به خاطر سرعتم که توقع نداشت دستش باز شد و منم گفتم : میرم صبحونه رو درست کنم 

رفتم تو آشپزخونه و کف جفت دستامو گذاشتم رو میز و خم شدم روش و یه نفس عمیق کشیدم و سعی کردم نیشم رو که تا بناگوشم باز شده بود رو ببندم . 

سریع میزو چیدم . داشتم شیشه آبمیوه رو از تو یخچال در می آوردم که اومد تو آشپزخونه . شیشه رو گذاشتم رو میز و گفتم : خوبی ؟

سرشو تکون داد و گفت : آره فقط یکم گرممه

رفتم جلو و دستمو گذاشتم رو پیشونیش که گفت : مشکل از اون نیست

منظورشو که گرفتم زدم به بازوش و گفتم : تنت میخاره ؟

کتفشو نشون داد و گفت : آره ... یکم اینجا میخاره ... از کجا فهمیدی ؟

من : باز حالت خوب شد زبونت هم دراز شد ؟

نشستیم و شروع کردیم به خوردن اما من همش به خاطر سنگینی نگاه هیرسا سرمو انداختم پایین .

داشتم صبحونمو می خوردم که هیرسا گفت : اقلیما یعنی چی ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : ذره ی زر

هیرسا : اولین بار که اسمتو شنیدم یاد اغما افتادم

سرمو گرفتم بالا و گفت : پس واسه وضعیت اون موقعم اسم مناسبی بود

بالاخره سرشو انداخت پایین که من گفتم : هیرسا یعنی چی ؟

سرشو گرفت بالا و گفت : یعنی مرد پاک ... مردی که تو تمام عمرش با هیچ زنی رابطه نداشته

ابروهامو انداختم بالا و زدم زیر خنده که خودشم زد زیر خنده و گفت : چیه ؟

اومدم جوابشو بدم که به خاطر خندم نتونستم که خودش گفت : خیلی بهم میاد میدونم

و پشت سرشم خودش زد زیر خنده .

****

تو این مدتی که گذشت رابطم با هیرسا خیلی صمیمی شده بود ... بهتره تاکید کنم که فقط صمیمی شده بود ... یه جورایی خیلی محتاطانه داشت پیش می رفت ... یه جورایی ناشیگری های قبلشو نداشت یا شایدم داشت و من داشتم باهاش راه می اومدم ... اما من که حس می کردم اون حواسش رو به رفتارش جمع کرده . 

دیگه از اون کل کلا و بچه بازیای قبلمون خبری نبود و جفتمون داشتیم یه راه جدیدو امتحان می کردیم ... من برای شروع یه زندگی جدید و هیرسا هم برای شروع یه رابطه ی جدید .

رفتم پایین و جلوی هیرسا که نشسته بود جلو تلویزیون واستادم و گفتم : کتابتو بردارم ؟

سرشو کج کرد که بتونه تلویزیونو برداره و گفت : برو بردار

رفتم تو اتاقش و کتابشو برداشتم و برگشتم بالا . داشتم کتابو ورق می زدم که یهو یه چیزی از لاش افتاد رو زمین . کتابو گذاشتم رو میز و خم شدم تا اون کاغذرو بردارم که دیدم عکسه ، برش گردوندم که دیدم عکس خودمه و پشتش هم نوشته :

به سلطان حقیقت ها فراموشت نخواهم کرد

تو تنها شعله ای هستی که خاموشت نخواهم کرد

دوباره عکسو گذاشتم لای کتاب و رفتم پایین و کتابو گذاشتم سر جاش و برگشتم بالا . عکس مال خیلی قبل بود چون روسری سرم بود پس حتما مال زمانی بود که ایران بودیم .

اونروز 4 تا کلاس پشت سر هم داشتیم ، کتابامو برداشتم و رفتم پایین و به هیرسا گفتم : بریم ؟

تلویزیونو خاموش کرد و گفت : بریم

و رفت تو اتاق و با کتاباش اومد بیرون .

رفتیم تو دانشگاه و بقیه کتابامو گذاشتم تو کمد و رفتم سر کلاس . وقتی که کلاس تموم شد رفتم سر کمدم که کتابامو عوض کنم اما همین که در کمدو باز کردم یه چیزی از تو کمد افتاد بیرون . یه بسته ی کادویی بود . خم شدم و از رو زمین برش داشتم و بازش کردم . توش یه زنجیر بود که ازش یه الماس ساده آویزون بود . زنجیرو از تو بسته درآوردم و گرفتمش جلو صورتم . ابروهامو دادم بالا و سرمو چرخوندم که ببینم کار کی می تونه باشه که دیدم هیرسا کج تکیه داده به دیوار پشت در کمدم . 

در کمدو بستم و زنجیرو گرفتم جلوش و گفتم : کار توا ؟

شونشو انداخت بالا و گفت : به جز من کار کسی باشه مطمئن باش زندش نمیذارم

خندیدم و گفتم : اونوقت بابته ؟

دوباره شونشو انداخت بالا و گفت : هیچی 

منم شونمو انداختم بالا و گفتم : پس بابت این هیچی ممنون ... خیلی قشنگه

هیرسا هم خندید و گفت : قشنگ نبود که نمی خریدمش 

در کمدو بستم و با هم رفتیم کلاس . بین دوتا کلاس دیگه هم که رفتم کتابامو بردارم هربار توش یه بسته بود . دیگه دفعه آخری که رفتم سمت کمدم تا همه ی کتابامو بردارم بسته که افتاد کتابامو پرت کردم تو بغل هیرسا و با خنده گفتم : به خدا قسم تو دیوونه ای 

اونم خندید و گفت : مگه تا حالا شک داشتی ؟

بسته رو برداشتم و گفتم : نه اما دیگه الان مطمئن شدم

و در بسته رو باز کردم و با دیدن حلقه ای که توش بود اخم کردم ... نه از روی عصبانیت ... نه از روی ناراحتی و نه حتی از روی تعجب ... فقط و فقط به خاطر اینکه یه بار یه همچین شیئی باعث خریتم شده بود ... فقط و فقط به خاطر اینکه قبلا یه همچین چیزی چشمامو روی خیلی چیزا بست ... فقط و فقط به خاطر اینکه یه حلقه ای باعث شد الکی به چیزایی که مال من نبودن دل ببندم و بعدش هم یه عمر عذاب بکشم ... من هیرسا رو ، یه زندگی تازه رو ، یه شروع دوباره و خیلی چیزای دیگه رو می خواستم ... قبول ، اما نه به واسطه ی تکرار یه اشتباه ... دلم می خواست هیرسا انتخاب عقلم باشه ، نه احساسات کورکورانم ... دلم می خواست هیرسا ، هیرسا باشه ، نه تکرار دوباره ی یه پویان دیگه .

برگشتم طرفش و کتابامو ازش گرفتم و بسته رو دادم بهش و گفتم : اونایی که قبل از این بودنو برمیدارم ... اما اینو نه

اومد حرف بزنه که بسته رو تکون دادم و تند گفتم : الان نه

سرشو تکون داد و بسته رو گرفت و برگشتیم خونه .

همین که رفتیم خونه هیرسا گفت : خوابم میاد 

و رفت تو اتاقش . بعد از اینکه اونو بهش پس دادم یکم باهام سرسنگین شده بود . 

چند دقیقه بعد از اینکه رفت تو اتاق صدای آهنگ رفت بالا :

روی هر قله ای باشی برای من هدف میشی

بگردی دور دنیارو بازم با من طرف میشی

بیا از فاصله با من کمی عقب نشینی کن

من و تو در کنار هم همینو پیش بینی کن

تمامه قلبمو اینجا دارم سمت تو میارم

واسه روز مبادا هم چیزی باقی نمیذارم

همیشه بودن با تو دلیل التماسم بود

اگه راهو نمی دیدم به تو حتما حواسم بود

روزایی که نبودی من همش از حال می رفتم

پریدن سخت بود وقتی که با یک بال می رفتم

شکنجه دیدم از دوریت که گریه اعترافم شد

همین دنبال تو گشتن یه جورایی طوافم شد

همیشه بودن با تو دلیل التماسم بود

اگه راهو نمی دیدم به تو حتما حواسم بود

تو رو ساحل نشستی که دلم میخواد دریا شم

مثل یه موج به آرومی به احترام تو پاشم

چه حالی داره این لحظه که بارون داره می باره

فقط یک رعد و برق از ما می تونه عکس برداره

همیشه بودن با تو دلیل التماسم بود

اگه راهو نمی دیدم به تو حتما حواسم بود

دلم میخواست یه جوری از دلش در بیارم اما نمیدونستم چجوری . رفتم بالا و یه دوش گرفتم و موهامو با اتو صاف کردم و رفتم پایین . در اتاق هیرسا رو زدم و رفتم تو .

هیرسا سرشو برگردوند سمتم و منتظر نگام کرد و منم بدو بدو رفتم تو اتاق و گفتم : هـــــیرســــــــــــــا ؟؟

سرشو تکون داد و گفت : بله ؟؟

سرمو کج کردم و گفتم : میایی بریم بیرون

هیرسا : کجا ؟؟

دستمو تو هوا تکون دادم و گفتم : نمیدونم ... مثلا یه پارکی ، جایی

سرشو تکون داد و گفتم : پس برم حاضر شم ؟

بلند شد و گفت : برو

سریع از تو اتاق اومدم بیرون و برگشتم بالا . در کمدو باز کردم و چند دست لباس درآوردم و انداختم رو تخت و واستادم بالا سرشون و آخرم یه شلوار تنگ مشکی با یه بلوز یقه اسکی بلند مشکی پوشیدم و روش هم ژاکت طوسیم رو هم که تنگ بود و جلوش بلند تر از پشتش بودو پوشیدم و بند جلوشو هم بستم و بوت تخت طوسیمم باهاش پوشیدم . رفتم جلو آینه و با شونه موهامو فرق باز کردم و رژ زرشکیمو هم زدم و رفتم پایین که دیدیم هیرسا تو آشپزخونست .

یه شلوار سرمه ای با یه پیراهن سورمه ای پوشیده بود و روش هم یه ژیله ی سورمه ای با کالجای طوسی پوشیده بود و آستینای پیراهنشم تا وسطای آرنجش داده بود بالا . منو که دید سرشو تکون داد و گفت : بریم ؟

منم مثل خودش سرمو تکون دادم و گفتم : بریم

کلید و گوشیشو از روی اپن برداشت و گذاشت تو جیبش و رفتیم . نزدیکی های خونه یه پارک و پیست دوچرخه سواری خیلی بزرگ که حالت جنگلی داشت بود .

تو پارک یه جاده بود که به خاطر پاییز برگای زرد و نارنجی ریخته بودن کَفِش . و بغلای جاده هم گاردای چوبی بود و وسطای باغ هم یه رودخونه ی مصنوعی بود . در کل خیلی باغ قشنگ و البته خلوتی بود .

همونجور آروم داشتیم راه می رفتیم که به هیرسا نزدیک شدم و دستشو گرفتم و گفتم : از کار امروزم منظور خاصی نداشتم

دستمو فشار داد و بدون اینکه نگام کنه گفت : فهمیدم

من : نفهمیدی چون اگه فهمیده بودی بهت بر نمیخورد ... هیرسا به خدا اگه اون حلقه رو بهت پس دادم بردای این بود که با منطقم تصمیم بگیرم نه با احساسم

همونجا واستاد و برگشت طرفم و چشماشو ریز کرد و گفت : به خاطر پویانه نه ؟ هنوزم دوسش داری ؟

سرمو تکون دادم و خیلی قاطع گفتم : نه

از جوابم یکم جا خورد ولی خیلی زود به خودش اومد و گفت : پس چی ؟

من : فقط به خاطر اینکه وقتی یکی بعدا بهم گفت بالا چشتون ابروا زل بزنم تو صورتش و بگم بالا چشم همه ابروا نه اینکه غمبرک بگیرم و لال بشم و نتونم جوابشونو بدم ... واسه اینه که دلم نمیخواد اگه یه روزی ازت دور شدم و خواستم فراموشت کنم فقط 2 ماه طول بکشه ... واسه این بود که دلم میخواست با منطقم جلو برم نه با حساسم ... واسه این بود که واسه زندگیم میخوامت نه تجربه ی یه احساس زودگذر ... واسه اینه که نه دلم و نه خودم هیچ کدوممون هرزه نیستیم که صبح عاشق بشیم و شب فارغ ... واسه این بود که دلم میخواست اگه اولی نبودی لااقل آخری باشی

و ساکت شدم و زل زدم تو صورتش که یهو خیلی سریع سرشو آورد پایین و لباشو گذاشت رو لبام . اولش که اصلا نتونستم هیچ عکس العملی نشون بدم اما بعدش اومدم همراهیش کنم که کاملا غیر ارادی سرمو کشیدم عقب . هیرسا هم سرشو کشید عقب اما همچنان داشت به لبام نگاه می کرد و آخرشم اونقدر زل زد بهم که خودم سرمو بردم جلو .

****

داشتم از پله می اومدم پایین که شنیدم هیرسا داره با یکی حرف می زنه ، کسی که نیومده بود پس مطمئنا داشت با تلفن حرف می زد . همونجا واستادم بالا پله ها که ببینم کیه اما تنها چیزی که دستگیرم شد یه جمله بود :

مستی میدونی عاشقتم ؟ باشه فدایت ... خدافظ

اون مستی اول جملش بدجور داشت تو ذهنم رژه می رفت . هیرسا همیشه به مستانه می گفت مستی .

هی هرچی به خودم امید میدادم که اشتباه شنیدم اما تو کتم نمی رفت . رفتم پایین ، هیرسا که چشمش به من افتاد اومد جلو اما من رفتم عقب با تعجب داشت بهم نگاه می کرد که رفتم تو آشپزخونه و از تو یخچال یکم میوه برداشتم و دوباره برگشتم بالا .

داشتم از پله ها می رفتم بالا که هیرسا صدام کرد و منم برگشتم و گفتم : هان ؟؟

پایین پله واستاد و گفت : چی شده ؟؟

پشتمو کردم بهش و گفتم : هیچی

و رفتم بالا و نشستم رو تخت . داشتم به این فکر می کردم که اگه هیرسا هم همون بلایی که پویان سرم آورد و سرم بیاره زندش نمیذارم که یهو زنگ پایین زده شد و از اون پایین هیرسا داد زد : اقلیما میایی پایین ؟

رفتم پایین که دیدم مستانست و یه پوشه داد به هیرسا و هیرسا هم رفت تو اتاق . پشتمو کردم بهش که برم تو آشپزخونه که مستانه گفت : علیک سلام اقلیما خانوم 

آروم سلام کردم و رفتم تو و پشت سرمم هیرسا اومد تو . رفتم قهوه درست کنم که هیرسا از پشت بغلم کرد و در گوشم گفت : عشق من چرا عصبانیه امروز ؟

هلش دادم عقب و گفتم : ولم کن ... خب ... دستتو بکش کنار

اخم کرد و گفت : چته اقلیما ؟

یه پوزخند زدم و گفتم : عشق عزیزت که اومده دیگه پس الان چرا عین کنه چسبیدی به من ... برو پیشش دیگه ... منم لطفا سیاه نکن

ابروهاشو انداخت بالا و گفت : من نمی فهمم تو چی میگی 

پشتمو کردم بهش و گفتم : تو کلا مثل اینکه مشکل فهم داری

داشتم فنجونو برمیداشتم که دستمو گرفت و کشید و برم گردوند که فنجون از دستم افتاد و شکست و هیرسا هم عصبانی شد و گفت : عین آدم حرف بزن

دستمو کشیدم و گفتم : من دارم عین آدم حرف می زنم اما تو چنان پیچیدی تو کوچه علی چپ که خودتم باورت شده

همون موقع مستانه اومد تو و گفت : چی شده ؟

پشتمو کردم بهشون و گفتم : هیچی ... راحت باشین

از آشپزخونه رفتم بیرون که هیرسا سریع اومد و جلوم واستاد و گفت : اقلیما تو رو خدا درست بگو چته ؟ من اصلا نمی فهمم که چی میگی 

زل زدم تو چشماشو گفتم : دیگه نیازی نیست نقش بازی کنین ... راحت باشین ... تو که مستانه رو دوست داری دیگه چرا اومدی طرف من ؟

با دستش خودشو نشون داد و با تعجب گفت : من ؟ من به گورم خندیدم ... چرا چرت و پرت میگی ؟

دست به سینه واستادم جلوش و گفتم : خودم وقتی داشتی باهاش حرف میزدی صداتو شنیدم

و از کنارش رد شدم و رفتم بالا و در اتاق رو هم قفل کردم . هیرسا اومد و در زد و گفت : اقلیما به قرآن من نمیدونم چی میگی ... اصلا کی همچین زری زده ؟ 

دوباره کوبید به در و گفت : اقلیما 

نمیدونم چی شد که یهو گفت : ای بمیری هیرسا

و دوباره زد به در و گفت : اقلیما داری اشتباه می کنی ... اصلا قضیه اونی نیست که تو فکر می کنی ... ببین یه مشکلی برام پیش اومده بود مستانه برام درستش کرد من لعنتی هم اون جمله اتفاقی از دهنم در رفت ... اقلیما ؟ به خدا راست میگم باز کن این درو ... باور نداری بیا برو از خودش بپرس

اما وقتی دید هیچ کاری نکریدم رفت و مستانه رو صدا کرد و برگشت .

مستانه : اقلیما تو چقدر لوسی ... باز کن این درو ببینم ... زنیکه میخوای با هیرسا تموم کنی بیا تموم کن دیگه چرا این بی صاحاب مونده رو می بندی به ناف من ؟ اقلیما باز کن این درو من هیرسا نیستما میرم کلید ساز میارم اونوقت می برمت خفت می کنما

آروم زد به در و گفت : باز می کنی این درو یا نه ؟

وقتی دید جواب نمیدم داد زد : هیرسا به جای منت کشی برو کلید زاپاس بیار ببینم ... خاک بر سر بدبخت واستادی اینجا منت این الاغو می کشی ؟

درو باز کردم و گفتم : بازم بگو راحت باش

مستانه : دو دقیقه دیگه باز نمی کردی بازم می گفتم

و از همونجا داد زد : هیرسا درو باز کرد

و بازوی منو گرفت و کشید و برد تو اتاق و گفت : این لوس بازیا چیه ؟

شونمو انداختم بالا و با یه حالت طلبکار گفتم : لابد من بودم گفتم مستی میدونی عاشقتم ؟

یکی زد تو سرم و گفت : خــــــاک تو سرت کنن ... واسه این عین میمون اینجوری قیافه گرفتی ؟

ابروهامو انداختم بالا و گفتم : همچین میگی واسه این انگار هیچیه 

مستانه : احمق جون از هیچی هم کمتره ... تو اصلا میدونی چرا یهویی همچین چیزی پروند ؟

منتظر نگاش کردم که گفت : تو دانشگاهتون کیه گیر داده به هیرسا ؟ لی لی ؟

پریدم وسط حرفش و گفتم : لیانا

سرشو تکون داد و گفت : آها همون ... مثل اینکه باز گیر داده به هیرسا و هیرسا هم گفته با توا اونم لج کرده نمیدونم رفته مدیریت چی گفته که کارت هیرسا رو گرفتن ... منم عموم اونجا مدیره رفتم اونجا با پارتی بازی کارت هیرسارو پس گرفتم ... تو همون پوشه ای بود که امروز دادم بهش ... اونم به خاطر همین اون حرفو زد ... بدبخت چه میدونست که تو گوش وامیستی ؟

اخم کردم و گفتم : خر که فرضم نکردی ؟

یه چین به بینیش داد و گفت : وقتی خودت خری دیگه چرا خر فرضت کنم

دستمو بردم بالا که بزنمش که خودشو جمع کرد و گفت : خب خدایی راست میگم دیگه ... پسره داره واسه توی دیوونه خودشو به آب و آتیش میزنه اونوقت تو اینجوری می کنی ... اگه همچین کسی به پست من میخورد میذاشتمش رو چشمم تیکه تیکش می کردم

دستمو تو هوا به معنی خاک بر سرت تکون دادم و گفتم : از تیکه تیکش می کردم منظورت همون حلوا حلواش می کردمه ؟ 

دستشو تو هوا الکی تکون داد و گفت : حالا همون چه فرقی می کنه ؟

اومدم شروع کنم به حرف زدن که بلندم کرد و شوتم کرد از اتاق بیرون و گفت : کم حرف بزن بیا برو از دلش دربیار روز بدبختو زهر کردی بهش ... گفته باشما از دلش درنیاری مجبود میشم خودم مخشو بزنم که رو هوا نمونه

برگشتم طرفش و گفتم : تو غلط می کنی

رفتیم پایین که مستانه وسائلشو برداشت و رفت سمت در و گفت : تو اتاقشه ... خدافظ 

دستمو براش تکون دادم و گفتم : خدافظ

و در اتاق هیرسا رو زدم و رفتم تو ، حتی سرشو برنگردوند . نشسته بود پشت میز تحریر و جفت آرنجاشو گذاشته بود رو میز و سرشو تکیه داده بود به دستاشو و مثلا داشت درس می خوند .

رفتم جلو و گفتم : هــــیرسا ؟؟؟ قـــــهری ؟

اصلا تکون نخورد ، رفتم پشتشو دستمو گذاشتم رو شونه هاش و گفتم : هیرسا خب من نمیدونستم قضیه چیه که ... من فقط آخرشو شنیدوم ... خب بهم برخورد دیگه

بدون اینکه تغییر حالت بده گفت : چطور واسه اینکه بزنی تو پر آدم 6 متر زبون داری ، اونوقت نمیتونی یه 10 سانتشو استفاده کنی واسه اینکه بیایی خِرِ آدمو بچسبی و بفهمی قضیه چیه ؟؟

سرشونشو فشار دادم و گفتم : بدجنس نشو دیگه

هیرسا : من یا تو ؟

سرمو خم کردم طرف صورتش و گفتم : هـــیرسا ببخشید دیگه

استخون فکمو بوسید و گفت : تکرار نشه ... من عین پویان نیستم اقلیما ... خیالت راحت

****

" 2 ماه بعد "

شونه رو گذاشتم رو میز و یقه ی لباسمو صاف کردم و دوباره خودمو چک کردم . بالاخره باید تو روز تولدم یه فرقی می کردم یا نه؟ امسال انگار جونم گرفته شد تا بشه 25 بهمن ، روز تولدم ، اونم دقیق تو روز ولنتاین . امسال حتما باید برام متفاوت تر از سالای قبل میشد .

خیلی شاد و شنگول رفتم پایین که تازه هیرسا با قیافه ژولیده و با همون لباسای تو خونش از تو اتاق اومد بیرون . سریع رفتم جلوش و گفتم : سلام 

چشماشو مالید و یه خمیازه کشید و گفت : سلام

و رفت تو آشپزخونه و تو سینک صورتشو شست که با جیغ گفتم : هیرسا اونجا ؟؟

سرشو گرفت بالا و گفت : جون من گیر نده هنوز خوابم میاد

به کل شارژم ته کشید . میز صبحونه رو چیدم و گفتم : برو لباستو عوض کن بیا زود وگرنه دیرمون میشه

سرشو تکون داد و رفت تو اتاق . تا بیاد هی به خودم امید دادم که اگه صداش در نمیومد و چیزی نگفت به خاطر این بود که تازه از خواب پا شده بود وگرنه که مگه میشه تولد منو یادش بره .

صبحونمونو خوردیم و رفتیم دانشگاه اما دریغ از حتی یه کلمه که بخواد حتی یه کوچولو به موضوع مرتبط به تولد اشاره کنه . 

حتی وقتی کلاسا هم تموم شد منو پیچوند و گفت که با سینا میخواد بره جایی و منم مجبور شدم تنها برم خونه .

درو باز کردم و رفتم تو و کیفمو پرت کردم گوشه دیوار و چراغ هالوژن بالای درو زدم و رفتم تو و یه راست رفتم تو اتاقم .

خودمو پرت کردم رو تخت و دست به سینه نشستم و گفتم : به درک ... اقلیما نیستم اگه روز تولدت حالتو نگیرم 

بلند شدم و یکم تو اتاق راه رفتم و به خودم امیدواری دادم : که خره میخواسته سورپرایزت کنه و الانم با سینا رفته کادوی سفارشیتو تحویل بگیره و بیاد 

با این فکر گوشیمو برداشتم و بهش اس ام اس زدم : کجایی ؟

تا 10 دقیقه که جواب نداد و بعد از 10 دقیقه هم فرستاد : کار دارم اقلیما

یعنی تو اون لحظه اگه کارد میزدن تو شاهرگم خونم در نمیومد . گوشیمو پرت کردم رو تخت و گفتم : به جهنم که کار داری ... کار داری که داری ، چیکار کنم ... اصلا خودم حاضر میشم و میرم بیرون ... تولدمه که تولده خب میرم خوش میگذرونم تبریک تورو اصلا میخوام چیکار کنم ؟

و رفتم حموم و برگشتم و نشستم به صاف کردن موهام و اونقدر موهامو اتو کردم که موهای فرم شد لخت شلاقی . 

بلند شدم و در کمدو باز کردم و پیراهنامو دونه دونه درآوردم و دوباره گذاشتمشون سرجاشون تا اینکه رسیدم به یه پیراهن جیر صورتی چرک . تقریبا کوتاه بود و یقشم چفت میشد دور گردنم . لباسو پرت کردم رو تخت و از طبقه پایین کمد هم یه کفش پاشنه بلند همون رنگی که پاشنه هاش زرشکی بود رو هم درآوردم و گذاشتم جلوی کمد . لباسمو پوشیدم و رژ زرشکیمو هم زدم و بالای موهامو هم فکل دادم بالا و بقیشم دم اسبی محکم بالای سرم بستم و از توی کمد کت کوتاه چرم زرشکیمو هم برداشتم .

نشستم رو تخت و زنگ زدم به مستانه که بهش بگم با هم بریم بیرون .

مستانه : جانم بگو ؟

اومدم حرف بزنم که جیغ زد نکن هانی ... با توام هانی میگم اونو ول کن 

یه لحظه ساکت شد و گفت : ببخشید 

من : خواهش ... میگم مستانه بیکاری ؟

مستانه : چطور ؟

من : میگما میایی بریم بیرون ؟؟

مستانه : نه آخه این سارینه ی بیکار آورده هانی رو گذاشته اینجا ... بعد مامانم هم نیست که هانیو بسپرم دستش بیام ... ببخشید

یه آه کشیدم و گفتم : باشه ... پس کاری نداری ؟

بی توجه به سوالم گفت : ناراحت شدی ؟

گوشیو تو دستم جا به جا کردم و گفتم : نه واسه چی ناراحت بشم ؟ خب نمی تونی بیایی دیگه زوری که نیست

هول هولکی گفت : اقلیما خدافظ فعلا این هانی باز داره خراب کاری می کنه

آروم گفتم خدافظ و گوشیمو قطع کردم .

از رو تخت بلند شدم و کتم رو هم برداشتم و رفتم سمت در که از اتاق برم بیرون . داشتم برقو خاموش می کردم که از پنجره بیرونو دیدم ، هوا دیگه تاریک شده بود و هیرسا هم حتما دیگه اومده بود . برقو خاموش کردم و رفتم بیرون . تو پله ها  هی به خودم امید میدادم که الان یهو میری پایین میبینی هیرسا منتظره اما وقتی به پله هفتم رسیدم هرچی که رشته بودم پنبه شدن . همه چی همون شکلی بود که موقع اومدنم بود ، هنوزم همه ی چراغا خاموش بودن به جز همون هالوژن بالای دری و کیفم هم همچنان گوشه ی دیوار افتاده بود .

سرمو برگردوندم طرف اتاق هیرسا که دیدم هیچ نوری هم از زیر در اتاقش بیرون نمیاد ، پس کلا هنوز خونه نیومده بود . کتمو تو دستم فشار دادم و بقیه پله ها رو هم رفتم پایین . رد کردن آخرین پله همزمان شد با آهی که کاملا خودجوش از اون ته تهای وجودم زد بیرون اما هنوز کامل خارج نشده بود که یهو برقا روشن شدن و صدای جیغ باعث شد کتم از دستم بیوفته .

با تعجب به هیرسا که با کیک توی دستش و شمعای روشن روش داشت می اومد سمتم نگاه کردم که اونم خندید و اومد جلو و کیکو گرفت جلوم و سینا هم از پشتش گفت : آرزو یادت نره

نیشمو شل کردم و چشمامو بستم اما انقدر از اینکه تولدم یادش نرفته بود هیجان زده شده بودم که برای آرزو کردن هیچی نداشتم و آخرشم واسه ی خالی نبودن عریضه تو دلم گفتم : زندگیم خوب پیش بره

و شمعارو فوت کردم که صدای سوت و دست و جیغ رفت هوا . 

کلا از بین مهمونا فقط سینا و مستانه و 3 نفر دیگه رو که از بچه های کلاس بودن رو میشناختم . هیرسا کیکو برد تو آشپزخونه و منم رفتم پیش مستانه و گفتم : که سارینه هانیو آورده پیشت دیگه آره ؟

به زور جلوی خندشو گرفت و گفت : نه خب از اونجایی که من خیلی دوست دارم خودمو رسوندم وگرنه که کلی کار داشتم 

پشتمو کردم بهش و گفتم : تو گفتی و منم باور کردم 

با همه احوال پرسی کردم و با اونایی هم که نمیشناختم آشنا شدم و رفتم تو آشپزخونه پیش هیرسا که داشت کیکو تقسیم می کرد . کنارش واستادم و گفتم : از این کارا هم بلدی ؟

سرشو برگردوندم طرفم و بل لبخند گفت : کدوم کارا ؟ 

کیکو نشون دادم بهش و گفتم : از همین خانومی کردنا دیگه

خندید و گفت : آره دیگه وقته شوهر کردنم شده

بدون توجه به حرفش گفتم : فکر کردم یادت رفته

چاقو رو گذاشت تو سینی و برگشت طرفم و گفت : پس واسه همون حاضر شده بودی ؟ میخواستی خودت تنهایی بری بیرون

سرمو تکون دادم و گفتم : آره

اومد جلو و گفت : مگه میشه من تولدتو یادم بره ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : شدنش که میشه ... اما انقدر از صبح بی محلی کردی به این قضیه که گفتم لابد یادت رفته

شونشو انداخت بالا و گفت : خب اگه میخواستم یه چیزی راجع به تولدت بپرونم که دیگه نمیشد اینجوری سورپرایزت کرد 

و برگشت و شروع کرد به گذاشتن تیکه های کیک توی بشقابا .

نشسته بودیم و داشتیم حرف می زدیم که الکس گفت : حس نمی کنین الان وقت کادو دادنه ؟

سینا هم دنباله حرفشو گرفت و گفت : آره

و به هیرسا گفت : بجنب برادر من که شما امشب باید دوتا دوتا کادو بدی ... یادت که نرفته ولنتاینه ... بدو پسر خوب که مارو هم از کار و زندگی انداختی

هیرسا بلند شد و رفت تو اتاقش و تو راه گفت : نه که تو هم بدت اومد و با کله نیومدی

هیرسا رفت تو اتاق و چند ثانیه بعد با یه جعبه ی بزرگ اومد بیرون و نشست کنار من بسته رو گذاشت روی پام و گفت : تولدت مبارک

مستانه : پس کادوی ولن چی ؟

هیرسا هم زل زد به من و گفت : اون جداس

روی در جعبه زیر گره ی روبانش یه کارت بود که درش آوردم . خواستم بخونمش که مستانه گفت : بلند بخون

It’s that special time of year

It’s cold so we are near

I love being near you , It makes me smile

I hope we can last a forever while

I love you so much , I hope you can see

See how much you mean to me

Loving you is something good and new

And all I want to say is

Happy valentine and I love you

بچه ها شروع کردن به صوت زدن و منم خندیدم و سرمو برگردوندم طرف هیرسا . یه چشمک زدد و منم سرمو کج کردم و خندیدم و هیرسا هم آروم گفت : دوست دارم

که البته از حرکت لباش فهمیدم و منم مثل خودش گفتم : منم

سینا دستشو جلوی صورت هیرسا تکون داد و گفت : ببخشید که تماس چشمیتون رو قطع می کنما ولی میشه اون بسته رو باز کنین دارم از فوضولی می میرم 

یه لحظه حس کردم بسته داره تکون می خوره اما سریع حرکتش قطع شد و به خاطر همون هم فکر کردم که توهم زدم .

صاف نشستم و در بسته رو باز کردم و کلمو بردم توش که دیدم توش یه توله سگ سفیده . یه جیغ کشیدم و سریع بسته رو گذاشتم کنارم و واستادم و گفتم : این چقدر خوشگله

هیرسا که به خاطر جیغم بلند شده بود اومد کنارم و گفت : فکر کردم ترسیدی

دستمو کردم تو جعبه و گفتم : آخه این ترس داره ؟

خواستم برش دارم که مچاله شد کف جعبه که نتونستم برش دارم . هیرسا اومد کنارم و گفت : بذار من درش بیارمش

رفتم کنار و هیرسا از تو جعبه درش آورد و دادش دستم . اولش که نمی امد اما بعدش به زور که گرفتمش مجبور شد آروم بشه . 

 sweety نشستم رو کاناپه و قلادشو گرفتم بالا که یه پلاک شکل شکلات بهش آویزون بود و روش نوشته بود

سینا : خب این کادو تولدش بود ... اون یکی رو رد  کن بیاد 

هیرسا هم بلند شد و جلوم واستاد .

سینا : خب بگو همین یدونه بود دیگه چرا عین این بدبختا اونجوری رفتی واستادی اونجا ؟

هیرسا هم خندید و گفت : سینا ؟؟

سینا : جون دلم

هیرسا : ببر

سینا : رو جفت چشام

همه خندیدن و هیرسا گفت : میشه یه چند لحظه ساکت بشین ؟

همه ساکت شدن و هیرسا گفت : اینی که الان اینجاس همه زندگیمه ... خودش هم میدونه که چقدر دوسش دارم و از کی شد زندگیم ... از هر راهی که خواستم بهش نزدیک بشم پسم زد و منم کاری نتونستم بکن پس صدام در نیومد 

جلوم رو زمین زانو زد و گفت : الان ... اینجا ... جلوی هرکسی که این جاست میخوام ازت خواستگاری کنم ... با من ازدواج می کنی ؟

انقدر شکه شده بودم که حتی نمی تونستم چیزی بگم ، فکر کنم بقیه هم به اندازه من و یا شایدم بیشتر از من شکه شده بودن چون صدا از کسی در نمی اومد .

هیرسا یکم سرشو کج کرد و گفت : به خدا اگر دارم انقدر عجله می کنم واسه اینه که من یه بار درد زمانی که بودی و مال من نبودی رو کشیدم ... اقلیما دیگه دلم نمیخواد ازم جدا بشی ... دلم نمیخواد یه سره تنم بلرزه که اتفاقی نیوفته ... اقلیما فقط میخوام خیالم راحت بشه 

اصلا نمیدونستم چی بگم ... تو اون لحظه انگار هم زبونم و هم ذهنم با هم قفل کرده بودن .

هیرسا که دید چیزی نمیگم دست چپمو گرفت تو دستش و حلقه رو نشونم داد و گفت : اقلیما بندازمش دستت

همه ی سرا برگشت طرف من ، اضطرابِ تو چشمای هیرسا بیشتر از هیجان من بود . زل زدم تو چشماش و با صدایی که به زور از تو گلوم دراومد گفتم : بنداز

هیرسا هم بلند خندید و حلقه رو انداخت دستم و همه شروع کردن به دست زدن .

حدودا یه ساعت بعد بچه ها تک تک رفتن و موندیم من و هیرسا . درو پشت سر آخرین نفر بستم که هیرسا بغلم کرد و گفت : دوس داشتی ؟

دستمو حلقه کردم دور کمرش و گفتم : چیو ؟

با سرش هالو نشون داد و گفت : کلا همه چی دیگه

لبمو غنچه کردم و دادم جلو و گفتم : همش خوب بود به جز آخرش 

ابروهاشو داد بالا و گفت : چرا ؟

من : چون تو کاملا منو تو رو دربایستی قرار گرفتم و اجازه دادم که حلقه رو دستم کنی وگرنه که از این خبرا نبودا

خندید و گفت : که تو رودربایستی گیر کردی ؟

منم خندیدم و دستمو گرفتم جلو صورتش و بند انگشتمو نشون دادم و گفتم : البته فقط یکما

خندید و منم از تو بغلش دراومدم و گفتم : حالا بیا لطف کن و این خونه ای که برام درست کردی رو تمیز کن

سرمو برگردوندم سمت هال که دیدم سوئیتی رفته واستاده بالا سر کتم که همچنان رو زمین بود . جیغ زدم و از همونجا گفتم : اونو ول کن

و دویدم و از رو زمین کتو برداشتم . و رفتم بالا سرش که دستاشو گرفت یالا و رو جفت پاهاش واستاد و زبونشو درآورد . هیرسا اومد جلو و گفت : ببین عجب مارمولکیه

خندیدم و گفتم : ببین این دیگه چیه که تو بهش میگی مارمولک

خندید و گفت : من به این مظلومی 

کوبیدم به بازوش و گفتم : مگه اینکه خودت بگی 

****

داشتم می رفتم بالا که هیرسا دستمو گرفت و گفت : میشه امشب بیایی پیش من ؟

برگشتم و گفتم : واسه چی ؟

دستمو کشید و گفت : بیا دیگه ... لطفا

رفتم جلوش و گفتم : کرم بریزی برمیگردم بالاها

هیرسا : من اگه دست از پا خطا کردم تو کلا از خونه برو

خندیدم و گفتم : من واسه چی برم ؟ خودت برو

اونم خندید و گفت : بابا منظورم این بود که

پریدم وسط حرفش و گفتم : فهمیدم ... داشتم شوخی می کردم

رفتیم تو اتاق و هیرسا خوابید رو تخت و منم کلیپسمو درآوردم و گذاشتم رو عسلی کنارش و سرمو گذاشتم رو بازوی هیرسا . هیرسا یه دسته از موهای فرمو گرفت هوا و شروع کرد به بازی کردن با موهام و گفت : میخوام با مامانم حرف بزنم

سرمو گرفتم بالا که قشنگ صورتشو ببینم که گفت : میخوام بهش بگم که زودتر با مامانتینا حرف بزنه

من : مامانت بفهمه میگه این دختره منتظر بود با پسر من تنها بشه براش تور پهن کنه

 هیرسا هم خندید  و گفت : نه بابا ... قبل از اینکه بیاییم بهش گفته بودم

با تعجب گفتم : رفتی چی بهش گفتی مثلا ؟

هیرسا : من چیزی نگفتم ... خودش اولش فهمید ... یه بار اومد کتابخونمو تمیز کنه عکست لای کتابم بود افتاد پایین ... بعد هیچی دیگه انقدر گیر داد منم بهش گفتم ... اولش خوشحال شد اما بعدش که فهمید با پویان تصمیم دارین که با هم ازدواج کنین کلی نصیحت کرد و رفت تو فاز ارشاد کردنم که بعدشم قضیه اومدنمون به ابنجا پیش اومد و کلا فکر کنم یادش رفت چون دیگه گیر نداد

خمیازه کشیدم که خندید و گفت : بخواب 

پشتمو کردم بهش و جای سرمو رو بازوش عوض کردم که خندید و گفت : مگه من بالشم ؟

و منم خندیدم و گفتم : پس چی ؟ 

و چشمامو بستم . چند دقیقه بعد هیرسا آروم در گوشم گفت : اقلیما ؟؟؟ خوابیدی ؟؟

سرمو به بالا و پایین تکون دادم و گفتم : هنوز نه

هیرسا : میشه یه دقیقه بشینی یه چیزی بهت بگم ؟

من : نمیشه صبح بگی ؟

هیرسا : نه ... تا صبح نمی تونم صبر کنم

نشستم و پشت سرمم هیرسا نشست و گفت : اگه ... اگه بفهمی که من باعث شدم همه ی این اتفاقا تو زندگیت بیوفته چیکار می کنی ؟ ولم می کنی ؟

سرمو کج کردم و چشمامو هم یکم ریز کردم و گفتم : یـ ... یعنی چی ؟ نمی فهمم

هیرسا با یه حالت اضطراب گفت : منظورم اینه که اگه بفهمی من باعث شدم که غزال اون شب لج کنه و جواب مثبت بده چیکار می کنی ؟

سرمو ریز تکون دادم و با گیجی پرسیدم : تو چیکار کردی ؟

تند تند شروع کرد به توضیح دادن : ببین اقلیما به خدا اصلا عمدی نبود ... غزال زنگ زد به من مثلا میخواست تحریکم کنه که داره از دستم می پره ... منم بهش گفتم برام مهم نیست و واسه اینکه حرصشو دربیارم گفتم تازه از اینکه دارم از شرت راحت میشم با خوشحالی تمام توی عروسیت هم شرکت می کنم ... اونم گفت یعنی من برات مهم نیستم ؟ منم گفتم نه مطمئن باش اگه من یه روزی قرار باشه خواستگاری کسی برم اون اقلیماس ... بعد اون احمقم اونجوری انتقام گرفت ... به قرآن من اگه میدونستم اون اتفاقا می افته لال میشدم ... با این که الان هم اصلا پشیمون نیستم اما اگه ...

وقتی که گفت " منم گفتم نه مطمئن باش اگه من یه روزی قرار باشه خواستگاری کسی برم اون اقلیماس " به معنای واقعی کلمه عین خر کیف کردم ... اگه بگم تو اون لحظه نه تنها پویانو بلکه هرچیز بدی که تو زندگیم اتفاق افتادو فراموش کردم دروغ نگفتم . درسته که خیلی تعجب کرده بودم اما درصد تعجبم خیلی بیشتر و چشمگیر تر از درصد عصبانیت و یا ناراحتیم بود .

نیشمو تا بناگوشم باز کردم و دستمو گذاشتم رو دهن هیرسا و هلش دادم رو تخت و گفتم : دستت درد نکنه ... خوب کردی ... حالا میشه بخوابم ؟

با تعجب بلند شد و نشست و گفت : یعنی الان از دست من عصبانی نیستی ؟

خودمو پرت کردم رو تخت و گفتم : نه

اومدم چشمامو ببندم که گفت : واقعا عصبانی نیستی ؟

بلند شدم و نشستم و گفتم : ببین هیرسا ... نه نیستم ... اون موقع عاشق پویان بودم و براش می مردم درست ... اما این مال اون موقع بود ... الان تو فقط برام مهمی نه پویان و نه اون اتفاقایی که قبلا برام افتاد ... من و پویان از اولشم تیکه ی هم نبودیم ... اصلا فرض هم که بگیریم من هنوزم دوسش داشته باشم ... کاری هم نمی تونم بکنم ... خودش ولم کرد مطمئن باش منم دیگه طرفش نمیرم 

هیرسا هم خندید و گفت : خب از اول می گفتی دیگه ... من دو ساعت داشتم اشهدمو می خوندم

خودشو پرت کرد رو تخت و منم همونجور نشسته زل زدم بهش ، واقعا که هیرسا برام یه چیز دیگه بود ... اون ارزشی که هیرسا تو این مدت کوتاه تو زندگیم پیدا کرده بود رو پویان تو اون 7 سال نتونست پیدا کنه ... تو اون لحظه تنها چیزی که تو ذهنم بود این بود که حسم به پویان عشق نبود ... فقط عادت بود ... یه حسی بود که به خاطر همیشه بودنش پیدا کرده بودم نه از روی خواستنش ... درست برعکس حسی که به هیرسا داشتم .

****

صدای هیرسا که از پایین داد زد : اقلیما بیا مستانه زنگ زده کارت داره

باعث شد که لپ تاپو ببندم و برم پایین . تلفنو برداشتم و گفتم : بله ؟

مستانه : سلام ... خوبی ؟

صداش یه جوری بود با اضطراب پرسیدم : چی شده ؟

مستانه : اقلیما میشه هانیو بیارم پیشت نگهش داری ؟

من : آره بیارش ... چی شده ؟

مستانه : بابام حالش بد شده بردیمش بیمارستان مامانم که رفته بیمارستان پیش بابام منم واسه اینکه تنها نباشه شیفتمو با یکی از بچه ها عوض کردم که بمونم بیمارستان ... بعد شوهر سارینه هم رفته ماموریت نیست ... سارینه هم میگه میخوام بیام بیمارستان بعد نمیدونم هانیو چیکارش کنم ... بیارمش ؟

من : گفتم که بیارش

مستانه : باشه ، مرسی جبران می کنم

پریدم وسط حرفش و گفتم : به جای اینکه واسه من لفظ قلم حرف بزنی زود اون بچه رو بیار

مستانه : باشه ... مرسی ... کاری نداری ؟

من : نه فدایت ... فعلا

گوشی رو قطع کردم که هیرسا گفت : چی گفت ؟

نشسته بود رو کاناپه و سوئیتی هم خوابیده بود رو پاش . دستمو تکون دادم و گفتم : میخواد هانی رو بیاره اینجا 

و خم شدم و توپ های کاموایی سوئیتی رو که پخش بودن رو زمین رو جمع کردم و ریختم تو سبدش که گوشه دیوار بود و هیرسا هم بلند شد و با هم خونه رو جع کردیم و منم رفتم بالا تا لباسمو عوض کنم .

یه شلوارک تنگ لی که تا وسط ساق پام بود پوشیدم و یه تاپ سفید و روش هم یه بلوز یقه گشاد آبی پوشیدم و رفتم پایین . هیرسا لیوان به دست از تو آشپزخونه اومد بیرون و داشت می اومد طرف من که در زدن و هیرسا هم رفت و درو باز کرد . پشت سر هیرسا رفتم و کنارش واستادم .

مستانه هانیو که خوابیده بود گرفت سمت هیرسا و گفت : ببخشیدا

هیرسا : خواهش می کنم ... بدش اینو به من ببینم

و بچه رو گرفت و رفت تو . ساک هانیو از مستانه گرفتم و گفتم : گشنش شد چی بهش بدم ؟

مستانه هم کیفو نشون داد و گفت : سوپ و هرچیزی که ممکنه بخوره تو ساکش هست 

سرمو تکون دادم و گفتم : اوکی دیگه چی ؟

مستانه : دیگه که داری بزرگترین کارو در حقم می کنی

برش گردوندم و هلش دادم و گفتم : دیگه داری چرت میگی ... زود برو پی کارت

مستانه که رفت درو بستمو رفتم تو که دیدم هیرسا هانیو نشونده رو کاناپه و داره باهاش حرف می زنه .

ساکو انداختم رو کاناپه و گفتم : بیدارش کردی ؟؟

سرشو برگردوند و گفت : خودش بیدار شد

رفتم جلوش و خم شدم و صدامو نازک کردم و با یه لحن بچگونه گفتم : سلام علیکم خانوم ... چطوری شما ؟؟

همونجوری داشت با تعجب نگام می کرد که دستمو دراز کردم طرفش و گفتم : میایی بغلم ؟؟

سرشو برگردوند طرف هیرسا و دوباره یه نگاه به من انداخت و چهار دست و پا رفت بغل هیرسا .

ابروهامو دادم بالا و گفتم : هوی خانوم حواست باشه ها اینی که رفتی بغلش صاحاب داره ... یهو هوای از راه به در کردنش به سرت نزنه

هیرسا هم خندید و از توی ساک هانی زیر انداز و اسباب بازیاشو درآورد و همه رو پخش کرد رو زمین و نشستن با هم بازی کردن و منم نشسه بودم رو کاناپه و سوئیتی رو هم گذاشته بودم رو پام و داشتم به هیرسا نگاه می کردم ، مطمئنا بابای خیلی خوبی میشد ، با بچه ی یه غریبه اینجوری بازی می کرد با بچه ی خودش چیکار می خواست بکنه ؟

حدودا یه ساعت دیگه با هم بازی کردن که یهو هانی بی هوا زد زیر گریه ، هرچی تکونش دادیم و باهاش بازی کردیم ساکت نشد که نشد ... جاشو عوض کردیم ساکت نشد ... آخرشم اونقدر گریه کرد که دیگه لباسشو درآوردیم و همه تنشو چک کردیم که چیزیش نشده باشه و آخرش هم عین خنگا همونجوری که گریه می کرد خوابوندیمش رو کاناپه و هم من و هم هیرسا دست به کمر واستادیم بالا سرش ... یهو یادم اومد که شاید گشنشه .

سریع ظرف غذاشو از تو کیفش درآوردم و گفتم : هیرسا این گشنشه

همین که گفتم گشنشه هانی ساکت شد و مشتشو کرد تو دهنش و هیرسا هم گفت : خب بچه می مردی اون دستتو زودتر بکنی تو حلقت ؟

داشتم غذاشو گرم می کردم که هیرسا در حالی که هانی بغلش بود اومد تو آشپزخونه اما همین که اومد بیاد تو زنگ درو زدن و هیرسا رفت سمت در . وسط راه صداشو نازک کرد و گفت  : خاله اقلیماش این هَمِ بچه رو بیار دیگه گشنشه

و درو باز کرد و ساکت شد و بعد از یه سکوت طولانی گفت : سلام

سرمو برگردوندم که ببینم کیه که با دیدن مامان و بابام و مامان و بابای هیرسا که ساک به دست پشت در بودن فکم چسبید به کف آشپزخونه و دوباره برگشت سرجاش .

بالاخره هم مامانم زودتر از همه به خودش اومد و با تته پته هانی رو نشون داد و از هیرسا پرسید : ایـ ... ایــ ... این دیگه کیه ؟

هیرسا هم که انگار تازه فهمیده بود قضیه چیه با تعجب گفت : هان ؟ آهان ... کی ؟

هانیو نشون داد و گفت : این ؟ خواهر زاده ی دوست اقلیماس

با صدای جلز و ولز سرمو برگردوندم و تازه یادم افتاد که سوپ هانیو گذاشتم رو گاز تا گرم بشه . سریع رفتم و گازو خاموش کردم و رفتم جلو در واستادم و گفتم : سلام

همه  چشمشون به هانی بود که بابای هیرسا گفت : حالا بیایید بریم تو 

و خودش هم اولین نفر اومد تو و بقیه هم پشت سرش اومدن .

بقیه رفتن تو پذیرایی که مامان بازومو گرفت و منو کشوند تو آشپزخونه و دستاشو زد به کمرش و با یه لحن طلبکارانه گفت : این بچه کیه ؟

ابروهامو انداختم بالا و گفتم : بابا بچه دوستمه

چشماشو ریز کرد که با حرص گفتم : چیه ؟ نکنه فکر کردی بچه منه ؟

دیدم قیافش اصلا تغییر نکرد که گفتم : بابا آخه مادر من من اگر همون موقع هم که اومده بودیم دست به کار می شدم که بچم انقدی نمیشد 

قیافش یکم باز شد و گفت : وای به حالت اگه بفهمم غیر از اینه

ابروهامو انداختم بالا و با غیض گفم : وا !!

مامانم برگشت بره بیرون که یهو هیرسا اومد تو و سینه به سینه مامانم واستاد و با تته پته گفت : سـ - سلام

مامانم یه چشم غره بهش رفت و گفت : چند بار سلام میدی ؟

و رفت بیرون و هیرسا اومد تو و گفت : من هنوز به مامانم نگفتم 

آب دهنمو قورت دادم و گفتم : منم

سرشو برگردوند و بیرونو نگاه کرد و گفت : الان بهش میگم

من : نه الان نگو

سرشو برگردوند و گفت : چرا ؟

من : بذار برسن ... همین الان اومدن ... اینا چرا خبر ندادن که میخوان بیان ؟

سرشو تکون داد و کاملا بی ربط به حرفم گفت : پس کی بگم ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : فردا ... شایدم پس فردا 

دست چپمو گرفتم بالا و گفتم : اینو چیکار کنم ؟

ابروشو داد بالا و گفت : اون از تو دستت دربیاد من میدونم و توآ ... گفته باشم

سرمو برگردوندم و گفتم : خب بابا

****

سه روز گذشته بود اما نه هیرسا حرفی زده بود و نه من ... می ترسیدم بازم همه چی خراب بشه و انقدر هم تو گوش هیرسا خونده بودم حالا نه که خودشم می ترسید حرف بزنه .

داشتم میز صبحونه رو می چیدم که هیرسا پرید تو آشپزخونه و گفت : گفتم

لبمو گاز گرفتم و گفتم : هـــیرسا

سرشو برگردوند و گفت : بله ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : مامانمینا ... من هنوز نگفتم ... اگه بگن نه چی ؟

شونشو انداخت بالا و گفت : من پویان نیستم که بگن نه سرمو بندازم پایین و برم ... دستتو می گیرم می برم عقدت می کنم

و با اومدن مامان هیرسا هر جفتمون ساکت شدیم .

****

بالاخره با هزار تا جون کندن قضیه رو به مامانم گفتم و اونم بعد از کلی سیم جیم کردن و اخم و تخم که مثلا دختر سپردم دست این پسره اومده مخشو زده و این حرفا با بابا حرف زد و خلاصه که هرکی تو خونه بود از این قضیه خبر داشت . 

در خونه رو باز کردم و رفتم تو و همین که رسیدم تو هیرسا شیرجه زد جلوم و دست چپمو گرفت بالا و حلقه رو از تو دستم درآورد و بدون هیچ حرفی رفت تو اتاقش و منم با همون ابروهایی که از تعجب پریده بود بالا رفتم تو اتاقم .

تقریبا ساعت 9 بود و هممون نشسته بودیم رو کاناپه های جلو تلویزیون و داشتیم تلویزیون میدیدم که یهو بابای هیرسا کنترل رو برداشت و تلویزیون رو برداشت و به بابام گفت : ببخشید اما باید یه مسئله ی خیلی مهم رو همینجا بگم 

بابام هم تکیه داد به کاناپ و گفت : بفرمایید 

میدونستم مامانم بهش گفته و منم از اینکه هیچ عکس العملی از خودش نشون نداده بود می ترسیدم .

بابای هیرسا هم پاشو انداخت رو اون یکی پاش و گفت : ما یه پسر داریم این پسر ما هم عاشق شده 

یه لبخند زد و گفت : عاشق دختر شما هم شده ...

بابام پرید وسط حرفش و با خنده گفت : اینا که خودشون بریدن و دوختن دیگه اینا چیه ؟

بابای هیرسا هم گفت : نه دیگه اینطوریا هم نیست ... ما رو که دیگه خیلی وقته می شناسین

دوباره بابام پرید وسط حرفش و گفت : شوخی کردم ... مطمئنا پسر شما کم چیزی نیست

بابای هیرسا هم خندید و گفت : درست مثل دختر شما ... خلاصه که این پسر منم دست شما هرکاری میخواید بکنید ...

بابام هم سرشو تکون داد و گفت : والا ما که حرفی نداریم خودشون باید تصمیم بگیرن

مامان هیرسا هم با خنده گفت : اینا که دیگه تصمیمشونو گرفتن 

همه خندیدن که مامان هیرسا سرشو تکون داد و به مامانم گفت : اگه اجازه بدین این پسر ما حلقه رو هم بندازه دست اقلیما جان که دیگه خیالش هم راحت بشه

مامانم هم شونشو انداخت بالا و گفت : اختیار دارین

و هیرسا هم بلند شد و حلقه رو دوباره انداخت دستم و نشست کنارم .

بابای هیرسا هم سرشو کج کرد و به هیرسا گفت : باباجان برو بشین سر جات

و هیرسا هم سرشو انداخت پایین و بلند شد و نشست سر جای قبلیش که دوباره همه زدن زیر خنده .

****

چند روز بعد مامانینا برگشتن تا کارای عروسی رو بکنن . موقع برگشتن بابام به هیرسا گفته بود : برگردین دونه دونه موهاشو می شمرم اگه یکیشم کم شده باشه من میدونم و تو حالا کاری ندارم که خودش ریخته باشه یا تو ریخته باشیش

 بابامینا که رفتن پشت سرش رادین و لاریسا و مرصاد اومدن تا کمکمون کنن و ما هم خریدامونو همینجا بکنیم . 

رفتم بالا تا وسائلامو جمع کنم که برم پایین تو اتاق هیرسا تا رادین و لاریسا بیان اینجا که یهو رادین عین میرغضب اومد تو و گفت : چرا داری وسائلاتو جمع می کنی ؟

بدون اینکه برگردم طرفش گفتم : میخوام برم پیش هیرسا

رادین هم دستشو زد به کمرش و گفت : که چی بشه ؟

من : که شما بیایین بالا

رادین : نه قربونت لاریسا میاد بالا من میرم پایین

سرمو انداختم بالا و گفتم : نه داداشی قربونت من راضی نیستم که به خاطر من زن و شوهر از هم جدا بشین

درحالی که سعی می کرد جلوی خندشو بگیره با عصبانیت ساختگی گفت : ببین دختره ی جلف من جلو زنم آبرو دارم ... یه کاری نکن بگن دختره داشت می ترشید غالبش کردن به داداش من

همونجور که داشت می اومد جلو من رفتم عقب و شروع کردم به خندیدن و رادین هم اومد دنبالم ... یاد بچگیامون افتادم ... همیشه مجبورش می کردم که با هم دنبال بازی کنیم .

انقدر تو اون اتاق 15 متری دویده بودم که دیگه نفسم بالا نمی اومد و آخرشم رفتم رو تخت که رادین دستشو انداخت به کمرک و بلندم کرد که وسط خنده یه جیغ بفش کشیدم که به دقیقه نکشید هیرسا اومد تو و درو کوبید و هول گفت : چرا جیغ می زنی ؟

و وقتی منو دید که دارم می خندم تکیه داد به در و نفسشو فوت کرد و برگشت پایین .

****

با حس آب سردی که ریخته شد رو صورتم هم من و هم هیرسا پریدیم که افتادم رو هیرسا و با هم از تخت افتادیم پایین ... تنها کاری که کردم این بود که دستمو بذارم زیر سر هیرسا که سرش به جایی نخوره . 

چشمامو به از ترس بسته بودمو باز کردم که هیرسا گفت : خوبی ؟

نیشمو باز کردم و گفتم : من که جام نرم بود ... تو خوبی ؟

هیرسا خندید که با دیدن موهاش که به خاطر خیسی چسبیده بود به پیشونیش سرمو برگردوندم که دیدم مرصاد واستاده پشت ما و یه گلدون گنده رو هم گرفته دستش . از رو هیرسا بلند شدم و هیرسا هم نشست و با دیدن مرصاد ابروهاشو انداخت بالا و گفت : آخه بچه تو چجوری اون گلدونو که از خودت سنگین تره با خودت آوردی ؟

مرصاد هم شونشو انداخت بالا و گفت : بابام گفت

هیرسا کوسنو برداشت و پرت کرد طرف مرصاد و گفت : اون بابات ...

که لاریسا اومد تو و کوسنو تو هوا گرفت و گفت : هوی به شوهر من فحش بدی قیمه قیمت می کنما

و بعدشم سرشو برگردوند طرف من و گفت : زود حاضر شید بریم لباستونم بگیریم بیاییم

سریع حاضر شدیم و رفتیم مزونی که لاریسا پیدا کرده بود و با بدبختی بدون اینکه لباسو به هیرسا نشون بدیم انتخاب کردیم و برگشتیم خونه و لباس رو هم لاریسا برد بالا و در اتاق رو هم قفل کرد که هیرسا نره تو .

انقدر که خسته شده بودم همونجا رو کاناپه ولو شدم و هیرسا هم اومد و کنارم نشست و دستشو انداخت دور گردنم و شروع کرد با بند تاپم بازی کردن .

هیرسا : اقلــــیما ؟؟؟

ابرومو انداختم بالا و گفتم : نه

انگشت شستشو کشید به گردنم و گفت : اقلیما جونم ؟؟

سرمو انداختم بالا و گفتم : نوچ

انگشتشو دور بند پشت گردنی تاپم چرخوند و گفت : باشه نشون نده ... لاریسا که بره میرم می بینمش

یه نیشخند زدم و گفتم : لباسو با خودش می بره

هیرسا : یعنی چی یعنی من تا 3 هفته دیگه نباید ببینم چی خریدین ؟

دوباره ابرومو انداختم بالا و گفتم : نوچ

اخم کرد و گفت : شاید من اصلا دلم نخواست تو تو عروسیمون همچین لباسی بپوشی 

من : چجور لباسی ؟

شونشو انداخت بالا و گفت : چه میدونم لباس به اون بازی

مرصاد با یه لیوان بزرگ آب پرتقال از تو آشپزخونه اومد و چهارزانو جلوی سبد سوئیتی نشست . 

هیرسا : مرصاد ؟

مرصاد سرشو برگردوند و منتظر نگاش کرد که هیرسا گفت : تو لباسو دیدی ؟

مرصاد شونشو انداختم بالا و پشتشو کرد و گفت : نه مامانم نذاشت

هیرسا هم که دید به هیچ صراطی راهاش مستقیم نیست بند تاپمو محکم کشید که پاره شد و تمام گلوله هایی که ازش آویزون بودن افتادن رو زمین و یکیش هم افتاد تو یقم . 

هیرسا یه لبخند گله گشاد زد و گفت : اون یدونه کجا رفت ؟کف دستمو گذاشتم رو گونش و صورتشو کج کردم و گفتم : خیلی پررویی

هیرسا هم خندید و گفت : به من چه من من رفتم که انگ پررویی بهم می زنی ؟

بلند شدم و رفتم و لباسمو عوض کردم و برگشتم تو هال . مرصاد داشت تیله بازی می کرد و اصلا حواسش به من نبود اما همین که نشستم سرشو بلند کرد و تیله هاشو برداشت و اومد نشست بغلم .

نه حرفی زد و نه کاری می کرد فقط داشت با تیله هایی که دستش بود بازی می کرد . هیرسا از تو آشپزخونه اومد و نشست کنارم که همون موقع هیرسا یکی از تیله هاشو خیلی ناشیانه انداخت تو یقم و دستشو گذاشت جلو دهنش و گفت : وای ... کجا رفت ؟

هیرسا یهو پق زد زیر خنده و منم مرصادو از بغلم بلند کردم و گذاشتمش کنارم و به هیرسا گفتم : به معنای واقعی کلمه به حلال بودنش ایمان آوردم ... کپی برابر اصل خودته

****

بالاخره اون سه هفته هم تموم شد و من و هیرسا با هم برگشتیم ایران و مامان هم به خاطر برگشتنمون و البته عروسیمون یه مهمونی گرفته بود .

هیرسایینا اومده بودن و من هنوز نمی دونستم که چی بپوشم ... یعنی لباسام رو هم برده بودم و چیز زیادی هم نبود که بخوام انتخاب کنم و آخرش هم یه میس به هیرسا انداختم که بیاد بالا . بالاخره بعد از کلی دنگ و فنگ یه شلوار چرم مشکی به یه تاپ سفید و یه جلیقه ی نخی کوتاه تر از تاپمو پوشیدم و رفتیم پایین . 

همه اومده بودن و ناخودآگاه اولین جایی که چشمم چرخید سمت پویان و غزال بود . با همه خوش و بش کردم و هیرسا نشستیم رو یه کاناپه و لاریسا هم بحثو کشوند سر این که تو انگلیس پارک و منظره های قشنگیه و آخرشم به من گفت : اقلیما اون عکسایی رو که تو اون پارکه گرفتیمو بیار 

منظورش دقیق همون پارکی بود که اولین بار من و هیرسا اونجا همو بوسیدیم . بلند شدم و رفتم بالا و ساکو از زیر تخت کشیدم بیرون و یه پوف کردم و گفتم : حالا من اینو چه جوری دربیارم ؟

لپ تاپو با بدبختی جا دداده بودم رو زیپ زیری ساک و روشم پر بود از خرت و پرتایی که واسه خونمون خریده بودم . داشتم دونه دونه وسائلارو در می آوردم که یهو در باز و بسته شد و یکی اومد تو با فکر اینکه هیرساست گفتم : میایی کمکم کنی اینا رو در بیارم ؟

اومد جلو و دستشو آورد سمت ساک که دیدم رنگ پوستش از هیرسا تیره تره ، سریع سرمو گرفتم بالا و با دیدن پویان نیم متر پریدم هوا . قلبم داشت می اومد تو دهنم ... نمیدونم چرا اما به معنای واقعی کلمه ازش ترسیده بودم شاید هم از به یاد آوردن خاطرات گذشتم ترسیده بودم .

صاف واستادم که پویان گفت : دلم برات تنگ شده بود 

یه قدم رفتم عقب و گفتم : چیکار داری ؟

سرشو یکم کج کرد و گفت : باهام اینطوری حرف نزن

شده بود عین دیوونه ها . یه چینی به بینیم دادم و گفتم : اومدی اینجا که بهم بگی چطوری باهات حرف بزنم ؟

سرشو تکون داد و گفت : نه ... اومدم اینجا که به پات بیوفتم که برگردی

ابروهام پرید بالا و پویان هم ار تعجبم استفاده کرد و گفت : اقلیما عروسیتو بهم بزن ... تو رو خدا ... التماست می کنم ... اقلیما تو اگر با کسی باشی من می میرم

اخم کردم و گفتم : به من چه ؟ کاری نمی تونم برات بکنم

با عصبانیت اومد جلو و بازوهامو گرفت و گفت : مثل اینکه نمی فهمی چی بهت میگم ... این عروسی رو خودت بهم می زنی وگرنه که من به آتیش می کشمش

با این که عین سگ ازش ترسیده بودم اما از تب و تاب نیوفتادم و با نفرت زل زدم تو چشماش و گفتم : سگی که واق واق می کنه هیچوقت گاز نمی گیره

حتی تو مخیلم نمی گنجید که یه روزی با پویانی که توی یه مدت طولانی براش می مردم اینطوری صحبت کنم ... با نفرت تو چشماش زل بزنم و بهش همچین حرفیو بزنم ... اما خب یک سال و نیم از اون موقع گذشته بود ... خیلی زود گذشته بود اما به هر حال گذشته بود و من هم دیگه اون اقلیمای یک سال و نیم قبل نبودم ... همونجور که اقلیمای 2 سال پیش نبودم ... همونجور که اقلیمای دو دقیقه پیش نبودم ... حالا پر شده بودم از نفرت ... پر شده بودم از نفرت به پویان و احساساتش و عشقی که 7 سال حرومش کردم .

از ترس تموم تنم داشت می لرزید اما این لرزشو پویان گذاشته بود به خاطر هیجان دوباره دیدنش . با تموم اون پررو بازیام کم آوردم ... جلو ترسم کم آوردم ... جلو لرزش وحشیانه و البته ناشیانه ی تنم کم آوردم .

پویان با صدایی که آروم شده بود گفت : بهم قول دادی 

سرمو تکون دادم و گفتم : آره اما زدم زیرش ... تو هم زدی ...

سرشو تکون داد و گفت : هنوزم دوسم داری ... همونجوری که من هنوزم دوست دارم

سرشو آروم آروم آورد جلو و گفت : بیا از اول شروع کنیم بهم یه فرصت بده ... از اینجا میریم ... با هم ... سه تایی ... من و تو و کیاوش ... تو قبولش می کنی دیگه نه ؟ بهش نمیگیم که تو مادرش نیستی ... نیازی هم نیست که بهش بگیم ... تو راضی دیگه نه ؟ اگر هم کیاوشو نمی تونی قبول کنی مهم نیست ... اصلا می مونه پیش غزال

با اینکه داشتم سکته می کردم اما سرد زل زدم و تو چشماش نگاه کردم و گفتم : چرا فکر می کنی که ممکنه کیاوشو قبول کنم ؟

سرشو تکون داد و با فکر اینکه تنها مشکلم کیاوشه گفت : گفتم که اگر نخوای میذارمش پیش غزال

دستمو از دستاش به زور درآوردم و گفتم : فکر کردی هنوز انقدر خرم که تو رو دوباره قبولت کنم ؟ خریت منو چقدر پیش خودت تخمین زدی که تو ذهنت این جوری شدم ؟ 

یه پوزخند زدم و گفتم : با تو بودن دوبارم مساویه با یه دلهره ی همیشگی تو زندگیم ... و تو تو زندگیم انقدر بهم اضطراب وارد کردی که دیگه جا ندارم 

دستمو گذاشتم رو گردنم و گفتم : دیگه تا اینجام پر شده ... یه کاری نکن سرریز بشم

اومد بپره وسط حرفم که با جیغ گفتم : من نمی تونم با یکی تو شَک زندگی کنم ... منم نمی کشم از اینکه هر لحظه از زندگیم تن و بدنم بلرزه که آقا یهو دلش هوای همسر سابق و بچشو نکنه و دوباره ولم نکنه ...

پرید وسط حرفم و گفت : من قول میدم که هیچ کدوم از این اتفاقا نیوفته ...

نفسمو با حرص از بینیم بیرون فرستادم و گفتم : صد بار تا حالا بهم قول دادی ... صد بار تا حالا بهم قول دادی بمونی ... صد بار قول دادی ولم نکنی ... اما هربار خودم موندم و دلم ... تک و تنها ... بدون تو 

اومد حرف بزنه که گفتم : پویان 

پرید وسط حرفم و گفت : جانم ؟؟

هیچ حسی بهم دست نداد ... هیچ حسی .

یه دور چشمامو بستم و باز کردم و گفتم : دیگه تو زندگی من هیچ جایی نداری ... نه تو زندگیم ... نه تو قلبم ... نه تو ذهنم ... نه تو فکرم ... هیچ جایی نداری ... هیچ جایی ... اینو می فهمی پویان ؟

دوباره بازومو گرفت و گفت : نه نمی فهمم

دوباره ازش ترسیدم ... برای بار چهارم توی اون چند دقیقه در حد مرگ ازش ترسیدم . ناخودآگاه بهش گفتم : پویان تو دیوونه ای  

از دادی که کشید چشمامو بستم .

پویان : آره لعنتی ... دیوونم ... تو دیوونم کردی

داشتم به رگ برجسته ی گردنش که داشت از زور برجستگی پوستشو پاره می کرد نگاه می کردم و سعی می کردم به ترسم اهمیت ندم داشتم به این فکر می کردم که یعنی تو این خونه کسی صدای دادهای این دیوونه رو نمی شنوه که بده دادم برسه که یهو در با شدت باز شد و پشت سرشم صدای نعره ی هیرسا که به پویان گفت : تو داری چه غلطی می کنی ؟ تو گوشم پیچید

پویان که هیرسا رو دید منو ول کرد و سرشو گرفت بالا و با سینه ای که به شدت بالا و پایین میشد رفت سمت هیرسا و منم از ترسم رفتم و پشت هیرسا واستادم ... واسه ی اولین بار تو زندگیم داشتم به یکی پناه می بردم ... اونم از کی ؟ از عشق قبلیم به کسی که قرار بود بشه شوهرم .

هیرسا دستشو آورد پشت و دستمو گرفت و سرشو ریز تکون داد و به پویان گفت : من نمی فهمم که تو چرا دستت باید به زن من بخوره

پویان دست به سینه واستاد و گفت : الحمدولله هنوز زنت نشده و منم نمیذارم که به قول خودت زنت بشه ... خودتو الکی علاف نکن اقلیما تو رو دوست نداره ... نمی تونه که دوست داشته باشه

صورت هیرسا رو نمیدیدم اما از صدای نفساش می فهمیدم که قاطی کرده ... دستمو گرفت و کشید و باعث شد از پشتش بیام بیرون . منو کشوند کنار خودش و با اخم زل زد تو صورت من و گفت : بدون رو دربایستی ... بدون اینکه چیزی رو در نظر بگیری حرف دلتو بزن ... نامردم اگه خلافش عمل کنم ...  تو پویانو دوست داری ؟

خیلی سریع و قاطع با یه صدای محکم گفتم : نه

پویان یهو وا رفت و هیرسا هم از اون موقعیت سواستفاده کرد و یقه ی پویانو گرفت و کوبیدش به دیوار از ترس اینکه جیغ نکشم دستمو گذاشتم رو دهنم و هیرسا با صدایی که گرفته بود گفت : پاتو از زندگی من بکش بیرون تا قلمش نکردم ... فهمیدی ؟

پویان دستشو گذاشت رو دست هیرسا و گفت : تو پاتو از زندگی من بکش بیرون ... تو خودتو پرت کردی وسط زندگی من 

هیرسا پویانو از دیوار جدا کرد و دوباره کوبیدش به دیوار که پویان گفت : صد بار دیگه ... هزار بار دیگه هم بکوبیم به دیوار بازم میگم که اقلیما مال منه

هیرسا که قرمز شده بود با داد گفت : تو غلط می کنی بگی ... تو به گور نداشتت می خندی بگی ... چیه الان داری هی واسه من مانور میدی ؟ هان ؟ تویی که الان اینجا واستادی و زل میزنی تو چشمام و کسی که قراره 3 روز دیگه زنم بشه رو نشون میدی و میگی مال منه اون موقعی که به خاطر توی آشغال داشت رگشو میزد کجا بودی ؟ اون موقعی که کف دستش به خاطر توی لجن از سه جا بخیه خورد کجا بودی ؟ اون موقع که از 12 تا پله افتاد پایین تکون نمی خورد کجا بودی که بگی مال منه ؟ اون موقع که با بدختی رسوندمش بیمارستان و تا دم در بیمارستان 100 بار تا مرز سکته رفتم کجا بودی ؟ اون موقع که دکتر بهم می گفت باید ببریمش اسکن تا نظر قطعی بدم کدوم گوری بودی که اینجوری برای من شاخ و شونه بکشی ؟ اون موقعی که همه ی مشغلم این بود که نمیره کجا بودی ؟ 

صداش یکم آروم شد و گفت : اون موقعی که روز و شب کارم شده بود که فقط زنده بمونه کجا بودی ؟ اون موقعی که ...

سرشو تکون داد و یه نفس عمیق کشید و یقه ی پویانو ول کرد و گفت : می بینی تموم اون وقتایی که باید می بودی ، نبودی ... پس الان روی چیزی ادعای مالکیت نکن

یقه ی پویانو صاف کرد و گفت : خوش اومدی 

پویان با بهت یه نگاه به من و یه نگاه به هیرسا کرد و از اتاق رفت بیرون .  

نفسی که تو گلوم جا خوش کرده بود و بیرون فرستادم و دستمو کشیدم به پیشونیم که هیرسا اومد جلو و دستشو انداخت دور کمرم و منم پیشونیمو تکیه دادم به سینه هیرسا و دستام رو هم مچاله کردم زیرش .

هیرسا : خوبی ؟

سرمو تکون دادم و آروم گفتم : الان آره 

هیرسا : بریم پایین ؟

سرمو از سینش جدا کردم و گفتم : بریم

هیرسا دستمو گرفت و با هم رفتیم پایین ، از نگاه کردن بقیه مشخص بود که میدونستن قضیه چیه و میخواستن دخالت کنن و حالا نمیدونم به اصرار کی منصرف شدن . 

همین که رسیدیم پایین پویان و غزال و عمه و دایی بلند شدن و شروع کردن به خداحافظی و دایی هم در گوش بابا یه چیزی گفت و بابا هم سرشو تکون داد و گفت : چی بگم والا ؟

هیرسا دست منو گرفت و با هم رفتیم سمت در و اونجا واستادیم . پویان اومد از جلومون رد بشه که هیرسا به زور دستشو گرفت و در گوشش گفت : یادت باشه که از این به بعد فقط و فقط پسر عمه و پسر داییشی و با این نسبت هم نمی تونی روی چیزی ادعای مالکیت کنی ... مطمئنا دفعه ی دیگه فقط یقتو نمی گیرم و دوبار نمی کوبمت به دیوار 

و سرشو برد عقب و با یه لبخند انگار نه انگار که چیزی شده ، با خشرویی تمام به پویان گفت : دیگه شرمنده اگر بهت خوش نگذشت و انقدر بد بود که نیومده داری میری

پویان دستشو از تو دست هیرسا کشید بیرون و بدون هیچ حرفی رفت بیرون . غزال اومد و جلوم واستاد و برای اولین بار تو صورتم لبخند زد و دستشو دراز کرد به سمتم .

من ... اقلیما تهرانی ... آماده بودم برای یه شروع جدید ... یه زندگی جدید ... آماده بودم برای یه تجربه ی نو ... یه حس بکر و دست نخورده ... و تو این زندگیه جدید رد پایی از دلخوری و دلگیری و کینه نبود ... یعنی نمی خواستم که باشه ... نمی خواستم حال و آیندمو یه سایه ای از گذشته بپوشونه ... گذشته ای که هرجور ... بد و خوب و هرچی ، گذشت ... حتی تو این زندگیه جدیدم اثری از پویان و غزال و کیاوش غیر منتظره نبود ... پس مسلما ناراحتی و کدورتی هم نبود .

با اینکه یکم طول کشید ، اما منم دستمو دراز کردم و دست غزالو محکم و دوستانه فشار دادم و با یه لبخند گفتم : فردا میخوام با لاریسا و سویدا برم بیرون ... میایی ؟

سرشو تکون داد و گفت : آره ... کی ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : هنوز کامل مشخص نیست بهت خبر میدم ... شمارت هنوز همونه ؟

سرشو تکون داد و گفتم : پس فعلا تا فردا

همشون که رفتن با هیرسا برگشتیم تو هال که همشون داشتن با تعجب به ما نگاه می کردن که هیرسا سرشو انداخت پایین و گفت : ببخشید ولی لازم بود

****

قرار بود با بچه ها تو کافی شاپی که نزدیک پاساژ بود قرار بذاریم . موقعی که من رسیدم به جز سویدا دیگه کسی نبود . انقدر دلم براش تنگ شده بود که حد نداشت . آروم رفتم پشتش و دستمو گذاشتم رو چشماش و سرمو بردم نزدیک گوشش و گفتم : ببخشید خانوم ، شما یه دوست خوشگل و ناز و قشنگ ندارید که یه سال و چند ماهه ندیدینش و دلتون هم براش خیلی تنگ شده ؟

بلند شد و گفت : بی شعور نفهم ... داشتم سکته می کردم ... ببین می تونی بچمو بی مادر و شوهرمم بیوه کنی 

خندیدم و گفتم : هنوزم همون دوست احمق خودمی

خندید و گفت : بگیر بترگ که یه ربعه منو کاشتی اینجا 

نشستیم و من زل زدم به شکمش که یکم بزرگ شده بود و با لبخند گفتم : الان چند ماهته ؟

سویدا : 4 تموم میشه میرم تو 5

یه لبخند زدم و گفتم : جنسیتش معلومه ؟

سرشو تکون داد و گفت : دختره

دستمو کردم تو کیفش و پلاکی که با هیرسا برای بچش گرفته بودیمو از تو کیفم درآوردم و بستهی کادوپیچ شده رو گذاشتم جلوش و گفتم : اون موقع که خریدمش جنسیتش هنوز معلوم نبود واسه همین نتونستم چیزی براش بنویسم خودت ببر بده روش حک کنن

بسته رو برداشت و باز کرد و سرشو گرفت بالا و گفت : مرسی ... واقعا ممنون

یکم تو سکوت گذشت که یهو سویدا با هیجان گفت : میگما ای بزنه بچه ی تو پسر بشه بیاد دختر منو بگیره

خندیدمو گفتم :  خاک بر سر دختر تو که بزرگتره

سویدا هم نوچ نوچی کرد و گفت : یه یه سال ایران نبودی کلا از همه چی عقب افتادیا ... احمق جون الان مده که زن از شوهرش بزرگتر باشه

همونجور داشتیم می خندیدیم که لاریسا و غزال هم با هم اومدن .

یکم نشستیم و حرف زدیم که یهو سویدا بلند شد و دست لاریسا رو کشید و گفت : ما می ریم این لباس بچه فروشیارو نگاه کنیم میاییم

و رفتن . می فهمیدم میخواد با غزال تنها باشم که هر کدورتی هم که قبلا بوده تموم بشه .

داشتم به بخار قهوم نگاه می کردم که یهو غزال بی هوا گفت : دیشب اگه مامان آفاق نبود پویان منو می کشت

با تعجب سرمو گرفتم بالا که گفت : بخدا من نمی خواستم اینطوری بشه

دستمو گذاشتم رو دستش که رو میز بود و گفتم : میدونم

سرشو انداخت پایین و گفت : نمی خواستم روز خواستگاری اونجوری بشه ... گفتم میگم آره چند روز بعد می پیچونم میگم نه خوشم نیومد ... یا چه میدونم بالاخره یه بهونه ای می آوردم ... به خدا تا عاقد اومد خودمم تو شک بودم ... خودت که میدونستی من عاشق هیرسا بودم ...

با یه ترس که طعم تلخیش داشت حس حسادتمو تحریک می کردم گفتم : الان چی ؟

سرشو انداخت پایین و گفت : پویانو دوست دارم ... شاید خنده دار یا حتی مسخره باشه اما به زندگی که الان باهاش دارم راضیم ... حتی از اینکه به خونم تشنست اما هست هم راضیم 

یه لبخند از روی آرامش زدم و آروم گفتم : مثل من ... منم دیگه پویان برام تموم شده ... منم توی حالم فقط هیرسا رو میخوام

غزال سرشو انداخت پایین و با صدای لرزون گفت : دیشب پویان ازت خواست ... خواست که برگردی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : آره

سرشو آورد بالا و منم زل زدم تو مردمک لرزون چشمش و گفتم : آره اومد و ازم خواست که دوباره همه چیو با هم از اول شروع کنیم ... منم بهش گفتم که برام تموم شده

غزال سرشو دوباره انداخت پایین و با صدای آروم گفت : پویان به جز اون روزی که تو فرستادیش حتی اتفاقی هم دستش بهم نخورده ... حتی بهم نگاهم نمی کنه ... چشمش هم که بهم می افته انقدر بد نگام می کنه که حس منفور بودن بهم دست میده

اومدم یه چیزی بگم که گفت : تو که دیگه برنمی گردی پیش پویان ؟ هان ؟ اقلیما من دوسش دارم ... میدونم بد کردم ... میدونم زندگیت به خاطر من خراب شد ... قول میدم جبرانش کنم ... اما یه کاری نکن پویان ولمون کنه بره ... من حتی به این که به خاطر کیاوش و زوری تو اون خونه مونده همو راضیم 

دستمو فشار دادم و گفتم : غزال ؟ 

سرشو آورد بالا و گفتم : پس فردا عروسیمه ... نه با پویان ... با هیرسا ... با دوست پسر سابق تو ... شاید یه جور تلافی به نظر بیاد ولی به هرحال عروسیمه ... خواست خودم بود ... از روی لجبازی هم انتخابش نکردم ... برخلاف پویان هم کاملا با عقلم پیش رفتم و به هیچ وجه هم پشیمون نیستم ... می فهمی اینو ؟

سرشو تکون داد که گفتم : پس دیگه نگران نباش ... اون پویان عتیقه تا آخر عمرش بیخ ریش توی عتیقه تر از خودشه

خندید که واسه یه جورایی عوض کردن موضوع گفتم : حال می کنی زندگی ما چه مهیجه ؟ تو با دوست پسر من ازدواج کردی منم قراره با دوست پسر تو عروسی کنم

غزال دوباره خندید و گفت : پویان دوست پسرت نبود

تکیه دادم به صندلی و گفتم : چرا عملا دوست پسرم بود ... خونواده هامون کاملا مخالف بودن پس به جز این اسم دیگه ای نمیشه روش گذاشت 

****

بالاخره شب عروسیمون هم داشت میگذشت . مامان اومد کنارمون و گفت : پاشید یه دور خودتون هم سر میزا بچرخید

بلند شدیم و هیرسا پشت دامنمو درست کرد و با هم سر تک تک میزا چرخیدیم و چند دقیقه بعد هم مهمونا دسته دسته بلند شدن که برن و ما هم رفتیم و دم در ورودی واستادیم تا خداحافظی کنیم . 

هیرسا دستمو سفت فشار داد و گفت : ساعت چنده ؟

خندیدم و گفتم : هیرسا من چه میدونم ؟

اونم خندید و به رادین که بغل دستش بود گفت : رادین ساعت چنده ؟

رادین خندید و گفت : یه ساعت صبر کنی تمومه 

داشتم می خندیدم که هیرسا زیر گوشم گفت : آخه مگه من چیز پرتی میگم ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : نه

خودشم خندید و گفت : الان بخند رفتیم خونمون من بهت می خندم عروس خانوم

داشتم می خندیدم که چند نفر دیگه هم برای خدافظی اومدن . 

تقریبا همه بودن البته به جز یکی از دوستای هیرسا به اسم ..... ســـــــــامیار که البته اگر اونم می اومد مجلس پر میشد از عشاق آسمانیم . 

آخرین مهمونا هم رفتن که هیرسا دستشو گرفت بالا و گفت : خدایا یعنی باور کنم که همه رفتن و دیگه می تونیم بریم سر خونه و زندگیمون ؟

داشتیم با رادین و لاریسا به کارای هیرسا می خندیدیم که مامان و بابام اومدن جلومون و هیرسا یکم خودشو جمع و جور کرد . بابام دستشو گذاشت رو شونه هیرسا و گفت : یادته که برمی گشتیم بهت چی گفتم ؟

هیرسا هم خندید و گفت : بله ... به خدا کم نشده هرروز میشمرمشون 

بابام خندید که هیرسا خم شد طرف دست بابام که بابامم خم شد و نذاشت هیرسا دستشو ببوسه و گف : این چه کاریه ؟

اومد جلوم واستاد و منم پریدم تو بغلش و گفت : حالا می فهمی چرا میگفتم نه ؟

سرمو انداختم پایین و خندیدم که بابام کنار واستاد و مامان اومد جلوم . با دستمالی که دستش بود خیلی با احتیاط داشت اشکاشو پاک می کرد که پریدم بغلش و مامانم هم دیگه نتونست خودشو نگه داره و زد زیر گریه .

محکم بغلش کردم و گفتم : ساره خانوم گریه نداشتیما

و هرکاری هم که می کردیم گریش بند نمی اومد و آخرشم رادین اومد و کشیدش عقب و گفت : من فدات بشم حالا یکیو هم خر گاز گرفته داره این دخترتو می بره ناراحتی ؟

مامانم چپ نگاش کرد و رادین دوباره گفت : البته من که از الان میگم ماه دیگه دوباره پلاسه خونه خودتون

با حرص به رادین گفتم : مگه جای تو رو تنگ کردم ؟

رادین هم ابروهاشو انداخت بالا و گفت : پس چی ؟

ابرومو انداختم بالا و گفتم : پس به خاطر همون 10 سال نیومدی از جات خبری بگیری ؟

چشماشو ریز کرد و خصمانه نگاهم کرد که به علامت پیروزی ابروهامو براش انداختم بالا که مامانم گفت : خبه خبه

و دستشو گذاشت پشت رادین و هلش داد .

بالاخره بعد از کلی دور دور و عملیات تروریستی پیچوندن ماشینایی که دنبالمون می اومدن رسیدیم به خونمون ... خونه ای که قرار بود بشه یه جا برای یه شروع تازه ... یه شروع بکر و تازه برای من و هیرسا .

هیرسا داشت تو هال با تلفنش حرف می زد که رفتم تو اتاق و واستادم جلو آینه ... به معنای واقعی کلمه فوق العاده شده بودم ... شیک و ساده .

پیراهن عروسیم یه پارچه ی خیلی لخت داشت که باعث شده بود تو تنم فیکس بشه . مدلشو خیلی دوست داشتم . آستینای بلند و حریر گلدوزی شده داشت که پشتشم تا روی کمرم از همون حریر بود و دور سرآستینا و یقش هم با مرواریدای ریز و درشت پر شده بود و رو شکمم هم یه حالت پیلیسه داشت و روشم یه سگگ مرواریدی خیلی شیک داشت و تور بلند روی سرم هم که با بلندی پیراهنم یه اندازه بود از طرح حریر آستین و پشتش بود و موهام رو هم آرایشگر خیلی ساده و شل پشتم جمع کرده بود .

همچنان داشتم از تو آینه به خودم نگاه می کردم که هیرسا اومد تو کتشو انداخت رو تخت و از پشت بغلم کرد و و گفت : خیلی خوشگل شدی

لبامو جمع کردم و گفتم : یعنی نبودم ؟

چشماشو ریز کرد و گفت : قابل تحمل بودی ولی خوشگل نه

برگشتم طرفش و گفتم : چشمتو بگیره بچه پررو

خندید و گفت : چشممو گرفته که اومدم دستی دستی خودمو بدبخت کردم دیگه

خندیدم و دست بردم و کراواتشو باز کردم و انداختم رو زمین .

خندید و گفت : یکم متانت داشته باش دختر

خندیدم که بغلم کرد و محکم منو به خودش فشار داد و آروم در گوشم گفت : اگه مال من نمیشدی دق مرگ میشدم

پیشونیمو تکیه دادم به سینش که تورمو با گیرش از لای موهام باز کرد و انداخت رو صندلی جلوی میز توالت و موهام رو هم پشت سرش باز کرد . ناخودآگاه دستمو بردم سمت پیراهن سفیدش و از تو شلوارش کشیدمش بیرون و شروع کردم به باز کردم دکمه هاش و هیرسا هم تو یه حرکت زیپ پشت پیراهنمو باز کرد و پیراهنم از تنم افتاد پایین .

بلندم کرد و خوابوندم رو تخت و گفت : دوست دارم ... عاشقتم ...

اومدم بگم منم که پرید وسط حرفم و گفت : خلاصه که خیلی نوکرتم خانومی

صدای خنده ی سرخوشانم که تو خونمون ... خونه ی مشترک من و هیرسا پیچیده بود نشونه ی حس خوشبختی بود که تو اون لحظه داشتم .

****

صبح با حرکت انگشتای هیرسا تو موهام چشمامو باز کردم ... هنوزم خوابم می اومد . چشمامو بستم که هیرسا گفت : بلند شو دیگه تنبل ... حوصلم سر رفت 

بدون اینکه تکون بخورم گفتم : خوابم میاد 

هیرسا : پاشو دیگه ... بسه

سرمو گذاشتم رو سینش و دستمو گذاشتم رو شکمش و گفتم : تو به من چیکار داری ؟ هرجا دلت میخواد برو ... من که میخوام بغل شوهرم بخوابم

خندید و دستشو دور کمرم حلقه کرد . یکم که گذشت چشمامو باز کردم که گفت : خوبی ؟؟

چشمامو بستم و باز کردم و گفتم : عالی

لبخند زد و گفت : درد نداری ؟

ابروهامو انداختم بالا و گفتم : نوچ

یکم که گذشت بلند شدیم و هیرسا گفت : برو یه دوش بگیر بیا

رفتم تو حموم و سریع یه دوش گرفتم و با حوله تو کمد دنبال همون پیراهن نقره ای کوتاه که باعث شد هیرسا تب کنه گشتم که آخرشم بین بقیه لباسا پیداش کردم . موهامو با گیره بالا جمع کردم و پیراهنو هم پوشیدمو رفتم بیرون . سردیه پارکتا شدیدا داشت حالمو جا میاورد .

رفتم تو آشپزخونه و هیرسا با دیدنم یه سوت زد و گفت : اون روزی که با این لباس اومدی تو اتاقم چشام داشت چهارتا میشد ... فرض کن ... بعد هی به خودم می گفتم هیرسا نگاه نکن ... اما مگه میشد ... اصلا یه وضعی بودا

خندیدم که هیرسا یه قاشق که عسلی بود و داد بهم و گفت : اینو بخور 

قاشقو ازش گرفتم که گفت : خلاصه که انقدر دلم میخواست بهت دست بزنم 

دوباره خندیدم که گفت : حاضر بودم اون لحظه حتی بهت تجاوز کنم اما مال خودم بشی

خودشم خندش گرفت که صدای زنگ در بلند شد .

از پشت میز اومد و گفت : چه باحال روز اول زندگی مشترکمون مهمون داریم 

قاشقو از تو دهنم درآوردم و گذاشتمش تو بشقاب رو میز و هیرسا هم دستمو گرفت و با هم رفتیم پشت در و هیرسا از چشمی بیرونو دید و گفت : مامانته فکر کنم

 درو باز کرد و مامانم و مامان هیرسا و لاریسا به ترتیب اومدن تو . لاریسا دستمو گرفت و با هم رفتیم تو آشپزخونه و مامانم و هیرسا هم پشت سرم اومدن تو و هیرسا هم داشت می اومد که لاریسا دستشو گذاشت رو سینش و گفت برو بیرون . 

ابروی من و هیرسا همزمان پرید بالا و هیرسا گفت : چرا ؟

لاریسا هم شونشو انداخت بالا و گفت : هیچی ... به خاطر حرفای زنونه

هیرسا که تازه قضیه دستش اومده بود یه آهانی گفت و نشست رو کاناپه های توی هال و گفت : فقط ببخشید که مزاحم میشما اما حس نمی کنین صداتون از آشپزخونه ی اپن خیلی راحت خارج میشه ؟

مامانم و مامان هیرسا خندیدن که لاریسا گفت : به رد شدن صدا شک دارم اما به گوشای فوضول تو ایمان دارم

هیرسا هم خندید و گفت : چه عجب بالاخره تو به یه چیزی ایمان پیدا کردی

یه ایش به هیرسا گفت و سرشو آورد بغل گوش من و گفت : دیشب چی شد ؟ همشو باید بگیا

ابروهامو انداختم و قبل از اینکه یه جواب دندون شکن بهش بگم مامانش کشیدش کنار و گفت : تو مگه فوضولی دختر ... زندگی خصوصیشون به تو چه مربوطه ؟

لاریسا هم بغ کرده نشست رو صندلی و زل زد به من . یهو مامانم و مامان هیسا با هم گفتن : الان خوبی ؟

خندیدم و سرمو تکون دادم و گفتم : آره

مامن کاسه ی کاچیو داد دستم و گفت : مطمئن ؟

از تو کشوی پشتیم یه قاشق دیگه هم برداشتم و گفتم : آره به خدا

و اومدم از آشپزخونه برم بیرون که لاریسا گفت : کجا ؟؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : پیش هیرسا

لاریسا اومد حرف بزنه که مامانش زودتر گفت : برو عزیزم

کنار هیرسا نشستم که مامانا و لاریسا حاضر و آماده اومدن و خداحافظی کردن که گفتم : ناهار بمونید

لاریسا هم خندید و گفت : الان خواستی بگی آشپزی بلدی ؟

چینی به بینیم دادم و گفتم : از الان خواهر شوهر بازی درنیارا

زبونشو درآورد و رفتن .

با هیرسا نسشتیم رو کاناپه ی دو نفره نشستیم و منم افقی خوابیدم رو کاناپه و کمرمو هم تکیه دادم به دسته ی پشتم و پاهامو هم از رو هیرسا رد کردم و گذاشتم رو اون یکی دسته و کاسه ی کاچیو برداشتم و قاشقو پر کردم و بردم طرف هیرسا و با لودگی گفتم : آ قربون این پسر کوچولو وا کنه دهنشو

اونم خندید و دهنشو باز کرد و گفت : آآآآآآ

خندیدم و قاشقو تا ته حلقش کردم تو .

فصل نهم :

" 4 ماه بعد "

هیرسا گونمو بوسید و گفت : اقلیما پاشو الان دیرمون میشه

به زور نشستم که سرم گیج رفت و دستمو گذاشتم رو سرم و گفتم : آی

هیرسا : چی شد ؟

دستمو گذاشتم رو سرشونش و گفتم : هیچی 

اومدم بلند بشم که به خاطر سرگیجم دوباره خوابیدم . چشمامو رو هم فشار دادم و بازشون کردم اما بهتر نشد که هیچ بدتر هم شد .

هیرسا جلوی تخت زانو زد و گفت : خوبی ؟ پاشو حاضر شو بریم دکتر

سرمو انداختم بالا و گفتم : نمیخواد هیرسا خوبم

هیرسا هم اخم کرد و گفت : چی چیو خوبم ؟ پاشو ببینم

نیم خیز شدم و گفتم : هیرسا به خدا خوبم برو دیر نشه

یه چند ثانیه بهم نگاه کرد و با اکراه بلند شد و گفت : میرم زود میام ... بهت زنگ می زنم

سرمو تکون دادم و هیرسا هم حاضر شد و رفت دانشگاه ، بازم برگشته بودیم لندن و بساط درس دوباره پهن شده بود .

چند دقیقه خوابیدم که با صدای تلفن بیدار شدم ، برش داشتم هیرسا بود .

من : جانم ؟

هیرسا : اقلیما حاضر شو ببرمت دکتر ... دارم از نگرانی می میرم

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم : هیرسا به خدا خوبم حالم بد شد بهت زنگ می زنم

و بعد از کلی کل کل بالاخره متقاعد شد و قطع کرد .

رفتم تو دستشویی و یه آبی به صورتم زدم و سرمو گرفتم بالا که چشمم خورد به قفسه ای که توش پدای بهداشتیمو میذاشتم و به این فکر کردم که تو این چند وقت به کل سیکلم بهم خورده .

یه پوف بلند کردم و برگشتم تو اتاق که چشمم خورد به تقویم روی میز تحریر . رفتم جلو و برش گردوندم به ماهای قبل تقریبا همشون دور و برای سوم تا هفتم بودم اما الان چندم بود ؟ حتی یادم نمی اومد که چندمه . عین چی شیرجه زدم رو گوشیم و با دیدن پونزدهمی که بالای گوشیم بود چشمام چهار تا شد . یعنی حداقل 7 روز گذشته بود .

دویدم تو دستشویی و از تو کابینت بالای آینه جعبه ی کمک های اولیه و دارو ها رو درآوردم . تا جایی که یادم بود فابریک توش بیبی چک داشت . درش آوردم و تست و انجام دادم و دست به کمر صاف واستاده بودم و فقط دعا می کردم که قرمز نشه ... که قرمز نشد اما صورتی پررنگ شد ... قرمز نبود اما به هر حال از خانواده ی قرمز بود که .

دستمو به موهام کشیدم و برگشتم تو اتاق و گوشیمو برداشتم و زنگ زدم به مستانه فقط و فقط به خاطر اینکه بهم بگه که بیبی چک احتمال صحتش خیلی پایینه .

همین که تلفنو برداشت گفتم : مستی بدبخت شدم

دیگه حرف زدنمم شده بود عین هیرسا ... به مستانه می گفتم مستی .

مستانه که معلوم بود ترسیده گفت : چی شده ؟

من : یعنی مستانه ریده شده به سر تا پای زندگیم

مستانه : عین آدم می نالی چی شده یا نه ؟

من : صبح پاشدم سرم گیج می رفت ... بعدشم یادم افتاد تاریخ عادتم گذشته ولی نشدم ... الانم که رفتم با بیبی چک تست دادم صورتی شده

مستانه که یکم آروم تر شده بود گفت : قرمز شده یا صورتی ؟

نشستم رو تخت و زدم زیر گریه و گفتم : صورتی ... مستانه من چه گلی بگیرم سرم ؟

مستانه : بیمارستانم می تونی بیایی اینجا ؟ بیایی هم دکتر چکت کنه و هم که آزمایش بده 

****

برگه ی آزمایشو گذاشتم تو کیفم و به مستانه آروم گفتم : میرم خونه

مستانه صورتشو خم کرد طرفم و گفت : چیه مگه ؟ چرا اینطوری می کنی ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : چیزی نیست ... میخوام برم خونه

خدافظی کردم و رفتم خونه ، چند دقیقه بعد از من هیرسا هم رسید .

همین که از دستشویی اومد بیرون گفتم : هیرسا حرف بزنیم ؟

سرشو تکون داد وبا لبخند گفت : باشه ... حرف بزنیم

می خواستم هرجور شده قبل از اینکه بفهمه حاملم از زیر زبونش بکشم بیرون که بگه هنوز زوده و منم سریع بل بگیرم ... نه به خاطر اینکه نمی خواستم ... نه ... فقط به خاطر اینکه واقعا زود بود و .

نشستیم رو کاناپه و منم سرمو گذاشتم رو پاش و اونم موهامو که افتاده بود رو پاشو مرتب می کرد .

زل زدم تو چشماش و گفتم : نظرت چیه بچه دار بشیم ؟

خندید و گفت : زوده جوجه 

سرمو تکون دادم و گفتم : آره ... زوده ... خیلی هم زوده 

ساکت شدم و بعد چند ثانیه گفتم : هیرسا ؟؟

سرشو تکون داد و گفت : جانم ؟

من : من حاملم

دستشو گذاشت پشتم و بلندم کرد و گفت : شوخی می کنی ؟

سرمو تکون دادم و یه نفس عمیق کشیدم . 

هیرسا سریع بغلم کرد و گفت : این که خیلی خوبه ؟

در گوشش گفتم : هیرسا من نمیخوامش

خودشو کشید عقب و با تعجب گفت : چــــــی ؟

تند تند شروع کردم به توضیح دادن : هیرسا به خدا زوده ... الان نه من آمادگی چنین تغییری رو دارم و نه تو ... هنوز درسمون تموم نشده ... هنوز رسمی نرفتیم سر خونه و زندگیمون ... هنوز کار نداریم 

پرید وسط حرفم و با اخم گفت : کار نداشتنمون چه ربطی به بچه دار شدنمون داره ؟ نه گدا شدیم و مفلس و نه دستمون تنگه ... آره زوده ولی شده ... فی سبیل الله نیومده که ...

پریدم وسط حرفش و گفتم : میخوام بندازمش

با عصبانیت گفت : دستت درد نکنه ... لطف می کنی بچمونو بکشی ... با تمام وجودم به خاطر این خانمی کردن ازت ممنونم

اخم کردم و گفتم : اولا که به از بین بردن یه لخته خون میلی متری نمیگن کشتن دوما هم وقتی آمادگیشو نداریم ایرادی نداره

هیرسا با حرص گفت : همین لخته ی خون میلی متری بچه ی من و تواِ ... از من و تواِ ... همین لخته ی خون میلی متری قراره بشه بچمون ... 

با بغض گفتم : هیرسا نمیخوامش بفهم 

درحالی که سعی می کرد آروم باشه گفت : واسه چی ؟

چشمامو بستم و باز کردم و گفتم : هیرسا من درسم هنوز تموم نشده ...

دوباره پرید وسط حرفم و گفت : 4 ماه دیگه کلا برمی گردیم ... دردت همین 4 ماهه ؟

زدم زیر گریه و نالیدم : هــیرسا ؟؟

اخم کرد و خیلی قاطع و شمرده شمرده گفت : من بچمو ... بچمونو میخوام ... دیگه هم حرفی نمی مونه

من : من هم بچمو ... بچمونو نمیخوام 

از جاش بلند شد و شونشو انداخت بالا و گفت : مهم نیست

من : هیرسا ... زندگیمونو نگاه کن ... هنوز وضعیتمون مشخص نیست ... 

پرید وسط حرفم و گفت : من مانعی برای به دنیا اومدن اون بچه نمی بینم

و رفت تو اتاق و درو هم بست و تا شب هم با هم حرف نزدیم ، حتی یه کلمه .

خوابیده بودم رو تخت که هیرسا اومد تو اتاق و بولیز و شلوارش و درآورد و با لباس زیر خوابید و پتو رو کشید رو خودش و گفت : اقلیما ؟؟؟

وقتی دید جواب نمیدم دستشو کشید رو بازوی لختم و گفت : قبول دارم زوده ... قبول دارم موقعش نبود ... قبول دارم که باید حواسمو جمع می کردم که اینجور نشه ... ولی به نظرم اینا هیچ کدوم مهم نیست ... به این فکر نکن که دست و پا گیره ... به این فکر کن که میشه یه اتصال محکم بین من و تو ... من همین موجود کوچیکی که قراره تو وجود تو رشد کنه رو دوست دارم ... من همین بچه ای که تو میگی نمیخوامش رو دوست دارم 

ساکت شد که گفتم : اصلا نظر من برات مهمه ؟

هیرسا : آره ... برام مهمه که میگم می خوامش ... خودت هم برام مهمی که اون بچه رو میخوام ... تو برام مهمی که اون بچه هم برام مهمه

چند دقیقه گذشت و هیچ کدوممون حرفی نزدیم و آخرشم از صدای نفسای هیرسا فهمیدم که خوابیده . سرمو برگردوندم و وقتی مطمئن شدم خوابیده گوشیمو آروم از روی عسلی برداشتم و برای مستانه فرستادم : برام فردا از دکتر وقت بگیر 

****

صبح که هیرسا بیدارم کرد گفتم حالم بده و دوباره خودش رفت . سریع بلند شدم و گوشیمو برداشتم و زنگ زدم به مستانه .

همین که تلفنو برداشت با جیغ گفت : میخوای چه غلطی کنی ؟

من : به خودم مربوطه ... وقت گرفتی ؟

مستانه : هیرسا میدونه ؟

و یه لحظه به این فکر کردم که چرا اصلا تلاشمو برای راضی کردن هیرسا نکردم .

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم : آره

مستانه : داری دروغ میگی ... سرخود تصمیم گرفتی نه ؟

من : مستانه اینا به تو مربوط نمیشه ... کاری که بهت گفتمو کردی ؟

مستانه : اقلیما ...

پریدم وسط حرفش و تقریبا با داد گفتم : مســـــتانه ؟

یه پوف کرد و گفت : آره ... اقلیما تو رو خدا این کارو نکن

با حرص گفتم : بهت گفتم کمکم کن نگفتم که نصیحتم کن

و گوشی رو قطع کردم و حاضر شدم و رفتم بیمارستان .

همین رسیدم اونجا مستانه دوباره شروع کرد به نصیحت کردن که البته انقدر استرس داشتم چیزی نفهمیدم احساس می کردم همه ی معده و رودم دارن می پیچن به هم . تو قسمت انتظار نشسته بودم و مستانه هم داشت یه سره در گوشم ویز ویز می کرد ، البته اونقدر ویز ویز کرد که دودل شدم اما اهمیتی ندادم چون واقعا آمادگیشو نداشتم .

اون زنی که تو بود از اتاق اومد بیرون ، رنگش پریده بود و حالش هم بد بود و خم شده بود ، یه مرده هم بلند شد و زیر بغلشو گرفت و با هم رفتن .

با صدای پرستار که اسممو صدا کرد قلبم شروع کرد به زدن ، اونقدر محکم میزد که به خاطر اینکه از پوستم رد نشه دستمو گذاشتم رو قلبم . مستانه در گوشم گفت : برم بگم پشیمون شدی ؟

گنگ نگاش کردم و گفتم : نه

و از جام بلند شدم و رفتم سمت در که مستانه اومد کنارم و با حرص گفت : من کار دارم میخوام برم ... برگشتی خودت برو من نوکرت نیستم

بدون توجه به حرفش رفتم تو و درو بستم ، یه زن با موهای بلوند نشسته بود پشت میز بلند شد و با لبخند اومد طرفم . زل زدم به لباش و به این فکر کردم که واقعا به قول هیرسا کشتن بچه های مردم خوشحالی داره ؟

اومد جلوم و گفت : سلام

همونطور زل زدم بهش که نفسشو از بینیش فرستاد بیرون و گفت : برو تو اون اتاق الان میام

رفتم سمت همون اتاقی که نشون داده بود و نشستم رو صندلی همراهی که اونجا بود .

- شلوارتو دربیار و بخواب رو تخت

یه نگاه به تخت کردم و دستمو کشیدم به صورتم و آرنجمو تکیه دادم به زانوم و سرمو گرفتم تو دستم .

صدای هیرسا که می گفت :  به این فکر کن که میشه یه اتصال محکم بین من و تو ... من همین موجود کوچیکی که قراره تو وجود تو رشد کنه رو دوست دارم ... من همین بچه ای که تو میگی نمیخوامش رو دوست دارم ... برام مهمه که میگم می خوامش ... خودت هم برام مهمی که اون بچه رو میخوام ... تو برام مهمی که اون بچه هم برام مهمه

تو سرم هی ریپیت میزد . نمیدونم چقدر گذشت که با دیدن دکتره که جلوم زانو زده بود به خودم اومدم و صاف نشستم و زل زدم بهش .

با لخند گفت : پشیمون شدی ؟

همونجور نگاش کردم که گفت : نصف اونایی که میان اینجا دلشون با خودشون و اون بچه ی تو شکمشون صاف نیست ... تقریبا همه ی اون نصف هم پشیمون میشن و برمی گردن سر زندگیشون

دستمو کشیدم به شکمم و گفتم : نمی تونم ... می خوامش

بلند شد و از تو اتاق رفت بیرون و با یه لیوان آب برگشت تو و لیوانو داد بهم . آبو یه نفس سرکشیدم و دکتر هم کلی باهام حرف زد و منم بلند شدم که برم .

همین که درو باز کردم چشمم خورد به هیرسا که اونم همزمان بلند شد و سرجام خشک شدم . به زور آب دهنمو قورت دادم که حس کردم یهو زیر شکمم گرفت . دستمو گذاشتم روش و یکم خم شدم که هیرسا سریع اومد و کمرمو گرفت و با هم از بیمارستان رفتیم بیرون و هیرسا تاکسی گرفت و برگشتیم خونه .

منو برد تو اتاق و آروم گفت : میرم غذا بگیرم میام 

با صدای در فهمیدم رفته .

شدیدا دلم گرفته بود ، از اینکه میخواستم بچمو از بین ببرم ... از اینکه انقدر وقیح شده بودم که زل زده بودم تو صورت شوهرم و بهش گفته بودم که بچشو نمیخوام ... از اینکه تا مرز نابودی موجودی که داشت تو وجودم رشد می کرد پیش رفته بودم ... از اینکه هیرسا از بیمارستان تا اینجا به جز همون جمله ی آخر باهام حرف نزده بود و عوضش همش آه کشیده بود ... اما هنوزم یه امید داشتم ... اینکه هنوزم بچم بود ... بچمون بود .

بلند شدم و رفتم تو حموم ، شیر آبو باز کردم ... هر قطره آبی که رو تنم می ریخت انگار که داشت یه تیکه از ناراحتیمو با خودش می برد ... دستمو کشیدم رو شکمم و گفتم : ببخشید

یه نفس عمیق کشیدم و گفتم : به خدا انقدرا هم مامان بدی نیستم

سریع دوش گرفتم و رفتم بیرون . یه تاپ مشکی که از زیر سینش به پایین کلوش بود و تمام سینش با نگین و مونجوقای نقره ای پوشونده بود با شلوار قد 90 نقره ای و صندلای مشکیم پوشیدم و مموهامو هم بستم و از اتاق رفتم بیرون .

هیرسا برگشته بود و داشت میزو میچید . منو که دید یه پوزخند زد و نشت و شروع کرد به خوردن غذاش و منم نشستم و شروع کردم به خوردن . .سطای غذام بودم و خسته از سکوتی که ایجاد شده بود گفتم : از کجا فهمیدی بیمارستانم ؟

بدون اینکه سرشو بالا بیاره گفت : مستانه بهم زنگ زد

انقدر حالش بد بود که نگفت مستی ... گفت مستانه . البته حقم داشت نمیدونست که بچمون هنوزم تو وجودم داره رشد می کنه .

هرچقدر تلاش کردم سکوت از بین بره فایده نداشت ... یه کلام هم حرف نمیزد .

غذاش که تموم شد ظرفشو برداشت و گذاشت تو سینک . داشت از آشپزخونه می رفت بیرون که منم بلند شدم و دستمو گذاشتم رو شکمم و صدامو نازک کردم و خطاب به بچم گفتم : ناراحت نباشا ... این بابات خیلی مهربونه همیشه اینجوری اخمو نیست ... امروز از دست من عصبانی بود ... تو ببخشش که اصلا بهمون محل نداد

یهو هیرسا برگشت و با چشمای گرد شده از تعجب گفت : چی گفتی ؟

پشتمو کردم بهش و صندلی و هل دادم زیر میز و گفتم : با تو نبودم با بچمون بودم تو برو به کارت برس

اومد جلو و زیر گوشم گفت : مگه ...

نذاشتم جملشو بگه و گفتم : نه از اولشم بیخود رفته بودم

برگشتم طرفش و گفتم : جای بچه ی من و تو تو سطل آشغال بیمارستان نیست

هیرسا خندید و بغلم کرد و گفت : تو این چند ساعت همش داشتم به این فکر می کردم که یعنی انقدر ازم بدت میاد که حاضر نیستی ازم بچه داشته باشی

دستمو دور گردنش حلقه کردم و گفتم : هیرسا من عاشقتم

حلقه ی دستاشو تنگ تر کرد و گفت : من بیشتر

خندیدم و با اعتراض گفتم : آی چرا بچمو فشار میدی ؟

****

" 7 ماه بعد "

جلو آینه داشتم خودمو چک می کردم که هیرسا اومد تو اتاق رفتم جلوش و با خنده گفتم : شوهر کُش شدم ؟

هیرسا هم خندید و گفت : چه جورم

2 ماه بود که برگشته بودیم ایران ، یعنی دیگه کلا درسمون تموم شد که برگشتیم و رسما زندگیمون شروع شد .

گوشیش زنگ زد که فقط یه کلمه گفت : داریم میاییم 

و قطع کرد .

هیرسا : اقلیما بدو حتی اگه یه ثانیه بعد از سال تحویل برسیم جفت خونواده ها خفمون می کنن

قرار بود زمان سال تحویل خونه مامان هیرسا باشم . ما و مامانمینا و لاریسا اینا .

وسطای راه بودیم که یهو یکی از پشت کوبید به ماشین ، به خاطر اینکه توقع نداشتم و البته حرکت غیرعادی و کاملا ناگهانی ماشین یهو قلبم ریخت . هیرسا ماشینو نگهداشت و پیاده شد و منم سرمو از پنجره کرده بودم بیرون که ببینم چی شده . چند دقیقه گذشت هیرسا اومد تو و با حرص گفت : حالا اگه بهش می گفتم بیا خسارت بده می گفت ندارما

سرمو انداختم پایین که چشمم خورد به قرمزی روی شلوار سفیدم . آروم کیفمو از رو پام برداشتم و مانتومو دادم کنار و با دیدن شلوارم که قرمز شده بود با بغض گفتم : هیرسا ؟؟

سرشو برگردوند و اونم با دیدن شلوارم زد رو ترمز که بوق ماشینای پشتی بلند شد و هیرسا دوباره حرکت کرد و و کنار جدول نگه داشت و گفت : چی ... چی شده ؟

یهو زیر شکمم گرفت و منم خم شدم و با جیغ گفتم : آیـــــــــــــــــــــی

زدم زیر گریه و گفتم : آی هیرسا بیا برو یه بیمارستان ... دارم می میرم

دردم هر لحظه داشت بیشتر میشد ، آخرشم نتونستم تحمل کنم و بازوی هیرسا رو گرفتم و فشارش دادم . حس می کردم دخترمون داره با تموم وجودش دست و پا میزنه .

سرعت بالای هیرسا هم باعث شده بود بیشتر استرس بگیرم . تنها چیزی که تونستم بگم این بود که : هیرسا زنگ بزن به دکتر

و بعدش از درد خفه شدم .

****

چشمامو که باز کردم دیدم مامان یه بچه رو بغل کرده و داره راه میره . داشتم بهش نگاه می کردم که در باز شد و هیرسا اومدن تو ، چشمای بازمو که دید  اومد جلو و گفت : خوبی ؟

مامان سرشو برگردوند و با خنده اومد جلوم و بچه رو داد به مامان و گفت : خوبی مامان خانوم ؟؟

آروم خندیدم و گفتم : سالمه ؟

سرشو تکون داد و گفت : آره ... فقط خیلی کوچیکه ... 1 کیلو و 960

چشمامو جمع کردم که هیرسا گفت : بچم خیلی هم یله ... می خواستی بچه 7 ماهه چند کیلو باشه ؟

مامان خندید و یه پرستار اومد و بچه رو برد و هیرسا هم دنبالش رفت بیرون . سرمو برگردوندم سمت مامان و گفتم : کجا بردش ؟

خندید و گفت : نترس بردتش بذاره تو دستگاه

من : مگه نگفتی خوبه

شونشو انداخت بالا و گفت : چرا خوبه ... اما بالاخره که 7 ماهست

یه لبخند زدم و گفتم : عیدتونم خراب شد

دیدم مامان تو همه گفتم : مامان ؟

سرشو آورد بالا و گفتم : چی شده ؟

سرشو تکون داد و گفت : هیچی

با غر گفتم : مامان ؟

یه نفس عمیق کشید و گفت : من هنوز سیسمونی نگرفتم

خندیدم و گفتم : همین ؟

همون موقع در باز شد و هیرسا اومد تو و اومد کنارم . دستشو کشید به صورتم و گفت : خوبی ؟؟

چشممامو بستم و باز کردم و گفتم : آره

مامان از اتاق رفت بیرون و هیرسا نشست لبه ی تخت و گفت : دیدیش چه نازه ؟

من : نه ... میخوام ببینمش

سرشو تکون داد و گفت : من برم با پرستاره حرف بزنم میام

یه باشه گفتم و هیرسا رفت بیرون و با یه پرستار و یه ویلچر اومد تو . کمکم کرد و نشستم روش و با هم رفتیم سمت ان آی سی یو . هیرسا داشت صندلی رو هل میداد ، جلوی یکی از دستگاها واستاد و گفت : اینم دختر خوشگلمون

خواستم بلند شم که هیرسا دستشو گذاشت رو سرشونم و گفت : بشین

دوباره نشستم و هیرسا دریچه ی دستگاهو باز کرد و انگشت اشارشو کرد تو و آروم کشید به دست بچه ... بچه ای که از هول پدر و مادرش هنوز حتی اسم هم نداشت و بچه خطاب میشد .

خندیدم و گفتم : چرا بچمو اونجوری می کنی ؟

هیرسا هم خندید و گفت : نمیدونم اما می ترسم بشکنه

یکم دیگه موندیم و برگشتیم تو اتاق که دیدم همه اومدن ، با همه سلام کردیم و با کمک هیرسا دوباره خوابیدم رو تخت که عمه گفت :  حالا این فسقلی اسمش چیه ؟

یهو من و هیرسا با هم گفتیم : نمیدونیم

و همه زدن زیر خنده که پویان  گفت : من یه پیشنهادی بدم ؟

پویان چشماشو ریز کرد و زل زد به پویان اما پویان شدید نگاش دوستانه بود که باعث شد رنگ نگگاه هیرسا هم عوض بشه ، همه منتظر زل زده بودیم به پویان که گفت : بذارید پردیس

همه یه لبخند از سر رضایت زدن و هیرسا به من گفت : چطوره ؟

شونمو انداختم بالا و گفتم : دوسش دارم

و تصویب شد ... البته یر به یر هم شد .

****

بالاخره بعد از 4 روز مرخص شدیم ، مامان اتاق پردیسو داده بود به یه دکوراتور و اونم یه روزه آماده شد . نشستم رو مبل که ململن پردیسو داد بغلم و گفت : گشنشه

من : مامان بذار برم یه دوش بگیرم بعد ... حالم داره از خودم بهم میخوره 

مامان : بهش شیر خشک بدم ؟

سرمو تکون دادم و گفتم : بده

رفتم حموم و یه دوش گرفتم و سریع برگشتم و یه سر به پردیس زدم و با دیدن چشمای بستش برگشتم تو حال ، همه پلاس شده بودن خونه ی ما . نشستم رو مبل که لاریسا گفت : تا خوابیده می رفتی تو هم می خوابیدی 

سرمو تکون دادم و گفتم : خسته نیستم 

که صدای جیغ پردیس هم رفت هوا سریع رفتم تو اتاقش و از تو تختش برش داشتم و نشستم رو صندلی گهواره ای که تو اتاقش بود و بهش شیر دادم ، چشماش بسته شد که گذاشتمش تو تختش که در آروم باز شد و هیرسا اومد تو و درو پشت سرش بست .

خندیدم و گفتم : به چه بابای خوشگلی هستین شما

خندید و اومد جلو و از پشت بغلم کرد و رو به تخت پردیس نگهم داشت . یکم که گذشت یه دفترچه مانند گرفت جلو چشمم . دستمو دراز کردم که بگیرمش .

پردیس راد ... متولد 30/12/1392 ( دیگه به بزرگیتون ببخشید 92 کبیثه نبود:-) )

خندیدم و گفتم : بیچاره بچم

هیرسا هم خندید و گفت : واسه چی ؟

بازم خندیدم و گفتم : هر چهار سال یه بار سنش ممیره بالا 

هیرسا هم کنار گوشم خندید و گفت : عوضش تکه

یهو در باز شد و مرصاد و کیاوش که تازه از حالت پنگوئنی راه رفتن دراومده بود اومدن تو که با صدای در پردیس دوباره بیدار شد و هیرسا از تو تخت برش داشت و گفت : تو چرا انقدر جیغ می زنی بچه ؟ 

مرصاد : من میخوام ببینمش

و کیاوشم با صدای بچگونش گفت : منم

هیرسا نشست رو صندلی و بچه ها هم رفتن پیشش . سرشو گرفت بالا وو گفت : برو من پیششم

شناسنامه به دست از اتاق رفتم بیرون که غزاله شناسنامه رو از دستم کشید و گفت : مال پردیسه ؟

با خنده سرمو تکون دادم و شناسنامه رو باز کرد و با جیغ گفت : سی اسفند ... چه باحال

چند دقیقه بعد کیاوش بدو بدو از اتاق اومد بیرون و با لحن بچگونش گفت : پیدیس باهام حیف زد

مرصاد هم اومد پشتش و دست به کمر واستاد و با حرص گفت : گفت آ آ تو فهمیدی چی گفت اصلا ؟

کیاوشم بغ کرد و نشست رو کاناپه و گفت : با من بود

مرصادم یه نخیر غلیظ بهش گفت و دوباره برگشت تو اتاق .

****

" 25 سال بعد " 

درو باز کردم و پویان و غزال و پشتشونم کیاوش اومد تو با یه دسته گل بزنگ و یه جعبه شیرینی .

سرمو کج کردم و با خنده به کیاوش گفتم : چه خبره ؟

کیاوشم خندید و گفت : خبرای خوب

خداییش خیلی پسر خوبی بود .

به ترتیب با هیرسا و مهبد هم دست داد و گل و شیرینی رو داد دست مهدیس و رفت پیش بقیه .

هنوزم نمیدونستم قضیه چیه همینجوری یهو فی سبیل الله زنگ زده بودن و برای شام قرار گذاشته بودن ... همه با هم .

پژواک و پویان و هیرسا با هم حرف می زدن و بقیه هم بالاخره یه جوری جفت شده بودن . رفتم تو آشپزخونه که غزال هم بدو بدو اومد تو و با هیجان گفت : حدس بزن چی شد ؟

چشمامو گرد کردم و گفتم : چی شد ؟

غزال : دیشب بعد از 27 سال من و پویان با هم بودیم

زدم زیر خنده و گفتم : خاک بر سر چرا حالا اومدی به من میگی ؟

خودشم خندید و گفت : نمیدونم ... آخه من بدبختو ببین ... 50 سالم شده تازه شوهرم داره باهام راه میاد

خندیدم و چشمامو ریز کردم و گفتم : راستشو بگو ... قضیه گل و شیرینی چیه ؟ نگو که واسه دخترم دندون تیز کردی 

 غزال هم خندید و گفت : زدی تو خال

اومدم بزنم تو پرش که زنگو زدن و مرصاد و پردیس هم با هم اومدن .

رفتم و پیش بقیه نشستم که رادین گفت : میگما اقلیما همه بچه هاتو بستی به ریش بچه های فامیل ... این مهبدتو چجوری می خوای آب کنی ؟

همه خندیدم که منم گفتم : خیلی هم دلتون بخواد

لاریسا هم دنبالشو گرفت و گفت : پس چی که میخواد

بالاخره اون شب هم تموم شد و من موندم و هیرسا و پردیس و مرصاد و مهدیسی که حتی 2 ساعت هم نمیشد که با کیاوش عقد کردن . مهبدی که هنوزم به قول پردیس یالغوز مونده بود . 

هممون نشسته بودیم جلو تلویزیون که پردیس یه سی دی از تو کیفش درآورد و رفت سمت پلیر و گفت : فیلم گرفتم بیایین ببینیم

مهبد : ای بابا ... مگه الان وقت فیلم دیدنه

مهدیس هم خیلی جدی گفت : آره داداش کوچولو 

مهبد هم با حرص گفت : همش 2 دقیقست

مهدیس : دو دقیقه هم دو دقیقست

مهبد هم زبونشو درآورد و گفت : از کی تا حالا مخرج مشترکا هم اظهار نظر می کنن ؟

همیشه به مهدیس می گفت مخرج مشترک ، هم به خاطر اسمش و هم قیافش ، راست هم می گفت ... مهبد کپی هیرسا بود و پردیس هم شبیه من بود اما مهدیس ترکیبی بود از من و هیرسا .

مهدیس اومد جوابشو بده که صفحه تلویزیون روشن شد و چشمم خشک شد به صفحه ی سیاه و سفید جلوم ، با تعجب صورتمو برگردوندم سمت پردیس که دیدم بقیه هم مثل من دارن با تعجب نگاش می کنن .

پردیس هم لباشو داد جلو و گفت : چرا اینجوری نگام می کنین ؟ 

هیچ کس چیزی نگفت که پردیس دوباره گفت : چیه ؟ خب گناه نکردم که 

یهو مرصاد بغلش کرد و گفت : عاشقتم 

مهبد هم با خنده گفت : آقا یعنی من الان دایی شدم ؟

مهدیس زد پس کلش و گفت : خیلی ملنگی

مهبد : ملنگی از خودتونه

مهبد سرشو برگردوند سمت من و هیرسا و گفت : ولی خدایی خیلی کم کاری کردین ... بچه من عمو نداره

هیرسا هم بهش اخم کرد و گفت : مهبد دیگه جمع کن خودتو

و رفت پیش پردیس و بغلش کرد که مرصاد دست به ککمر واستاد کنارش و با اخم ساختگی به هیرسا گفت : داییمی قبول ... پدرزنمی هم قبول ... باباشی قبول ... ولی اصلا خوش ندارم زنمو این شکلی بغل کنیا

هیرسا هم گوششو گرفتو گفت : منم خوش نداشتم تیله بندازی تو یقه زنما

و صدای خنده ی من و هیرسا و مرصاد بلند شد و بقیه هم با تعجب نگاه کردن . 

هیرسا اومد پیش من و دستشو انداخت پشت کمرم و با هم رفتیم تو اتاقمون . درو بست و آروم آروم اومد پیشم و گفت : میگما اقلیما خدایی بچه ی مهبد عمو نداره ... الان که فکرشو می کنم می بینم واقعا کم کاری کردیم

با صدای بلند زدم زیر خنده .

تو اون لحظه تنها چیری که برام مهم نبود این بود که قبلا یه روزی دلم ... احساسم ... و حتی زندگیم سر تاسر شکست ... دیگه به جز هیرسا هیچی برام مهم نبود ... هیچی ...

: Lovingdeath 

دیگه اگر جاییش تقلیدی ، تقلبی چیزی داشت معذرت ( البته خودمم میدونم که کاری بدون تقلب نمیشه ها ) .

سه شنبه 1/11/1392

00:23