خاطران يک خون آشام (1

جلد اول  -  بیــداری 

Diaries Vampire 1

نویسنده :  L.J  SMITH

ساخت نرم افزار: Farid.Soghrati

تهیه و ساخت در وبسایت:

http://goldjar.blogfa.com

مترجمان سايه - آريانا - مهديه -مليحه -سايه- بهاره - مهديه ، م - سالواتوره

منبع : انجمن نود و هشتیا 

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

این کتاب در5 پنج جلد میباشد که جلدهای بعدی این کتاب را میتوانید ار وب سایت" گولدجار  " دریافت نمایید 

http://goldjar.blogfa.com

 نام جلدهای این کتاب 

1) بیــداری

2) کشمکش

3)غـضــب

4) اتحاد تاریک

5) شب هنگـام

توضیح مهم :

این کتاب  در اصل 9 نه جلد میباشد که تا کنون  5 پنج جلد آن ترجمه شده است و جلدهای دیگر آن هنوز ترجمه نشده و بصورت زبان اصلی میباد که اگر   مایل بودید میتوانید فایال (- پی- دی -اف ) جلدهای ترجمه نشده این کتاب را یعمی جلدهای ( 6-7-8-9 ) را بصورت زبان اصلی از 

وبسایت گولدجار دانللود فرمایید

سازنده کتاب

Vampire Diaries

Vampire Diaries

خاطرات یک خون آشام - جلد اول

بیــــداری

نویسنده :  L.J  SMITH

ساخت نرم افزار: Farid.Soghrati

تهیه و ساخت در وبسایت:

http://goldjar.blogfa.com

مترجمان سايه - آريانا - مهديه -مليحه -سايه- بهاره - مهديه ، م - سالواتوره

منبع : انجمن نود و هشتیا 

نوع کتاب: EPUB=( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد )

فهرست بخشهای کتاب

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

بخش 13

بخش 14

بخش 15

بخش 16

بخش END 17

Vampire Diaries

خاطرات یک خون آشام - جلد اول

بیــــداری

نویسنده :  L.J  SMITH

ساخت نرم افزار: Farid.Soghrati

تهیه و ساخت در وبسایت:

http://goldjar.blogfa.com

مقدمه

«؟ بهت خوش مي گذره » : النا پرسيد

هر چند استفان نگفت« آره »ولي النا مي دانست که اين دقيقاً همان چيزي است استفان فکرش را مي کرد. مي توانست اين

را از طرز نگاه هاي استفان درک کند. النا هيچ وقت مطمئن نبود بتواند احساس کس ديگري را از چشمانش بخواند، اما

الان مي دانست چه چيزي در ذهن استفان مي گذرد. مي دانست استفان دارد لذت مي برد هر چند که قيافه اش اصلاً اين را

نشان نمي داد. قيافه ي استفان خيلي جدي بود و انگار داشت از چيزي رنج مي کشيد. قيافه اش طوري بود که انگار نمي

تواند حتي يک لحظه ديگر اين وضع را تحمل کند. گروه شروع به نواختن آهنگ ديگري کرد و حرکات آرام شد. استفان

هنوز به او خيره مانده بود. انگار داشت با چشم هايش النا را مي خورد. با آن چشم هاي سبز تيره اش که وقتي از چيزي

لذت مي بردند رنگ شان تيره تر مي شد. النا يک لحظه حس کرد استفان مي خواهد او را به سمت خودش بکشد و بدون

گفتن حتي يک کلمه ...

النا آهسته پرسيد:

- مي خواي با هم بچرخيم؟

و بعد با خودش فکر کرد که دارد دست به کار خطرناکي مي زند؛ کاري که اصلاً نمي داند چيست. در يک لحظه، ترس

سراسر وجودش را گرفت. قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر تپيدن. نيمه ي پنهان وجود النا که در خود محبوسش کرده بود،

داشت توي ذهن او فرياد مي کشيد و اعلام خطر مي کرد. آن چشم هاي سبز تيره هنوز هم به او خيره بودند؛ انگار مستقيم

زل زده بودند به نيمه ي پنهان وجود النا. انگار داشتند

با نيمه پنهان وجود او حرف مي زدند. غريزه اي که از تمدن بشري هم قديمي تر بود به النا هشدار مي داد فرار کند، که

شروع کند به دويدن، که از آن جا بگريزد، اما النا از جايش تکان نخورد.

خاطران يک خون آشام (1

بـیــــداری

4 سپتامبر

دفترچه خاطرات عزيز؛

امروز قرار است يک اتفاق بد بيفتد.

نمي دانم چرا اين جمله را نوشتم. هيچ دليلي وجود ندارد که ناراحت باشم. تازه کلي هم دليل براي خوشحال بودن دارم. اما

الان که ساعت 5:30 صبح است من هنوز بيدارم و نمي دانم چرا دلم مدام شور مي زند. همه اش به خودم مي گويم که بهم

ريختنم بخاطر اختلاف ساعت فرانسه با اينجاست. اما اين که دليل دل شوره و ترس نيست. خيلي مي ترسم. حس مي کنم گم

شده ام. پريروز وقتي با عمه جوديت و مارگارت از فرودگاه بر مي گشتم؛ اين حس عجيب شروع شد. وقتي رسيديم به محله

خودمان، فکر کردم مامان و بابا حتماً توي خانه منتظرمان هستند. با خودم گفتم حتماً آمده اند دم در ايستاده اند يا از پنجره

ي اتاق نشيمن به بيرون خيره شده اند. حتماً دل

شان خيلي براي من تنگ شده است. مي دانم که خيلي احمقانه به نظر مي رسد. اما حتي وقتي که ديدم دم در کسي نيست باز

هم همين طوري فکر مي کردم. از پله ها دويدم بالا و در زدم. وقتي که عمه جوديت پياده شد و در را باز کرد، خودم را

انداختم توي خانه و گوش هايم را تيز کردم. انتظار داشتم صداي قدم هاي مامان را بشنوم که از پله ها پايين مي آيد. يا

صداي پدر که در اتاقش صدايم مي کند.

اما فقط صداي چمداني را شنيدم که عمه جوديت پشت سرم به زمين انداخت. بعد، عمه جوديت آه بلندي کشيد و گفت:

- بالاخره رسيديم خونه. مارگارت خنديد. آن موقع بود که بدترين حسي که تا الان توي زندگي ام داشته ام سراغم آمد. هيچ

وقت اين قدر واضح و کامل احساس نکرده بودم که گم شده ام. خانه. من رسيده ام به خانه ام. چرا اين قدر اين جمله حس

عجيبي به من مي دهد؟ من در اين جا در فلس چرچ به دنبا آمده ام. هميشه در همين خانه زندگي کرده ام. هميشه. اينجا

اتاق خواب قديمي من است. روي تخته هاي کف اتاق خوابم هنوز هم رد کمي سوختگي هست. اين رد سوختگي مال وقتي

است که مي خواستم با کارولين دزدکي سيگار بکشيم. آن موقع کلاس پنجم بوديم. تقريباً خودمان را خفه کرديم. هنوز هم

وقتي از پنجره بيرون را نگاه مي کنم، مي توانم درخت بزرگي را توي حياط ببينم که دو سال پيش، صبح روز تولدم، بچه ها

از آن بالا رفتند و آمدند توي اتاقم تا مرا

از خواب بپرانند و غافل گيرم کنند. اين هم تخت خوابم است. اين هم صندلي ام. اين

هم کمد ديواري ام. اما الان که نگاه مي کنم همه چيز به نظرم عجيب مي آيد. انگار من مال اين جا نيستم.

انگار همه چيز سر جاي خودش است و من اين وسط اضافي ام و بدتر از همه اين که حس مي کنم جاي ديگري در اين دنيا

هست که من مال آن جا هستم و آن جاست که خانه ي من است.فقط مشکلم اين است که نمي توانم پيدايش کنم. نمي دانم

خانه ام کجاست.ديروز به قدري خسته بودم که براي جشن شروع کلاس ها به مدرسه نرفتم. عمه جوديت به همه گفته بود

که به خاطر اختلاف ساعتي که اين جا با فرانسه دارد حالم

خوب نيست و خوابيده ام.بايد بروم بچه ها را ببينم. هر چند که قرار گذاشته ايم قبل از مدرسه توي پارکينگ

«. جمع بشويم اما نمي دانم چرا از ديدن شان مي ترسم النا گيلبرت به اين جا که رسيد دست از نوشتن برداشت. به آخرين

خطي که نوشته بود زل زد و سپس سري تکان داد. خودکارش را نزديک دفتر خاطرات کوچکش که

جلد مخملي آبي داشت برد. چند لحظه سرش را پايين انداخت و به فکر فرو رفت. بعد با يک حرکت سريع سرش را بلند کرد

دفتر و خودکارش را برداشت و آن ها را برداشت و از پنجره اتاق به بيرون پرت کرد. دفتر و خودکارش روي صندلي توي

تراس افتادند و ظاهراً به هيچ چيز آسيبي نرسيد.همه ي اين کارها مسخره بود. النا گيلبرت نمي دانست از کي تا حالا از

ديدن آدم ها مي ترسيد! از کي تا به حال از همه چيز مي ترسيد؟ بلند شد و با عصبانيت

دست هايش را توي آستين کيمونوي ابريشمي قرمزش برد. به خودش زحمت نداد که توي آينه ي اشرافي کمد لباس هايش

نگاهي به خود بيندازد. کمد آينه از چوب گيلاس بود و به طرز ماهرانه اي به سبک ويکتوريايي ساخته و تزئين شده بود.

مي دانست که توي آينه چي مي بيند: النا گيلبرت را، با موهاي بلوند و بدن باريک و قلمي اش. دختر ارشد دبيرستان که

هميشه مد روز لباس مي پوشيد. همه ي پسرها مي خواستند با او باشند و همه ي دخترها آرزو داشتند جاي او مي بودند.

النا مي دانست اگر توي آينه نگاه کند مي تواند اخم غير عادي ابروها و لب هايش را که از عصبانيت به هم فشار مي

آوردند ببيند. با خودش فکر کرد که يک دوش آب گرم با يک فنجان قهوه مي تواند حالش را جا بياورد. هميشه حمام گرفتن

و لباس پوشيدن صبح ها برايش تسکين دهنده بود و وقت زيادي را سر آن ها مي گذاشت. دوست داشت لباس هايش را که

از پاريس آورده بود با دقت بالا و پايين کند، حالا هر چقدر که وقت مي گرفت. النا تصميم گرفت آن روز يک تاپ قرمز کم

رنگ با يک شلوار کتاني گشاد بپوشد. حس کرد که با ترکيب

رنگ قرمز در بالا و قهوه اي در پايين، همه را به ياد بستني تمشکي مي اندازد. تصميم گرفت آن روز صبحانه نخورد. سعي

کرد لبخند مرموزي را که خيلي جذابش مي کرد بر لبانش بنشاند. ترس هاي سابقش از بين رفته بودند و به فراموشي سپرده

شده بودشان. صداي ضعيفي از طبقه پايين مي گفت:

- النا کجايي؟ مدرسه ات دير مي شه ها!

النا يک بار ديگر برس را روي موهاي ابريشمي و نرمش کشيد و سپس آن ها را پشت سرش جمع کرد و با يک روبان

قرمز تيره بست. کوله پشتي اش را از گوشه ي اتاق برداشت و به طبقه پايين رفت.

مارگارت توي آشپزخانه پشت ميز نشسته بود. خودش داشت صبحانه اش را مي خورد. مارگارت فقط چهار سالش بود. عمه

جوديت سعي مي کرد که چيزي بپزد

اما تقريباً همه ي غذا را سوزانده بود. عمه جوديت از آن دسته زن هايي بود که هميشه گيج و سردرگم به نظر مي رسند.

صورت مهربان و لاغري داشت و موهايش را، بدون آن که ببندد، پشت سرش ريخته بود. النا صورتش را بوس کوچکي

کرد و

گفت:

- سلام، صبح بخير! ببخشيد اما من براي صبحانه وقت ندارم.

- النا اينطوري نمي شه بري. بايد حتماً يه چيزي بخوري، تو احتياج داري که

پروتيين ...

- قبل از مدرسه يه دونات مي گيرم مي خورم.

النا صورت کشيده ي عمه مارگارت را دوباره بوسيد و سريع دويد که بيرون برود.

- النا، اما ...

- آها! راستي احتمالاً بعد از مدرسه با باني و مرديت ميام خونه. ولي براي شام

منتظرمون نباشين. خداحافظ.

- النا...

النا خودش را به در ورودي رساند. رفت بيرون و در را پشت سرش، روي عمه جوديت و اعتراض هايش بست، اما بالاي

پله هاي ورودي خشکش زد. تمام احساس بد قبلي ناگهان به او هجوم آورده بود. ترس و اضطراب دوباره سراغش آمده

بود. مطمئن بود که قرار است اتفاق بدي بيفتد. توي خيابان ميپل هيچ کس نبود. خانه بزرگ شان – با معماري ويکتوريايي

اش – به نظر مبهم و ساکت مي آمد. انگار قرن ها کسي توي آن زندگي نکرده باشد. شده بود مثل يکي از خانه هاي

متروکي که توي فيلم ها نمايش مي دهند، مثل خانه هايي که انساني توشان نيست و لوازم منزلش چشم دارند و به هر کسي

که تو مي آيد زل مي زنند. بله، همين بود. چيزي داشت او را نگاه مي کرد. آسمان بالاي سرش آبي نبود بلکه شيري رنگ

و مات بود. احساس مي کرد زير آسمان محصور است. انگار يک کاسه بزرگ را بر عکس گذاشته باشند رويش. النا زير

آسمان گير کرده بود و هوا خيلي خفه به نظر مي آمد. النا مطمئن بود که چيزي به او زل زده؛ چيزي هست که مدام دارد او

را مي پايد. نگاهش روي چند سياهي که لابه لاي شاخه هاي درخت جلو خانه بود افتاد. آن جا، روي شاخه درخت قديمي و

پير يک کلاغ نشسته بود و به نظر مي رسيد که همچون برگ هاي زرد آن، بخشي از درخت باشد. کلاغ به او زل زده بود.

سعي کرد به خودش بقبولاند که تمام اين چيزها مسخره است، اما مي دانست که اين طور نيست. اين بزرگترين کلاغي بود

که تا به حال ديده بود؛ درشت، با پرهاي براق.روي سطح براق پرهايش نور خورشيد رنگين کماني ايجاد کرده بود. مي

توانست تمام

جزئياتش را به وضوح ببيند؛ چنگال هاي تيره و حريص، منقار تيز و چشم هاي مشکي درشتي که برق مي زدند. کلاغ آنقدر

بي حرکت بود که انگار يک مجسمه مومي است. به محض اين که نگاه النا به کلاغ افتاد حس کرد که وجودش دارد به

آرامي داغ مي شود. گرماي عجيبي آهسته در تنش بالا مي آمد. گلويش داغ شد و

سپس به گونه هايش رسيد. مي دانست که به خاطر نگاه هاي کلاغ است. نگاهش مثل نگاه پسرهايي بود که وقتي لباس

شنا يا پيراهن حرير نازک مي پوشيد به او زل مي زدند. نگاه کلاغ مثل نگاه هايي بود که او را برهنه مي کردند. قبل از آن

که بفهمد چه کار بايد بکند در يک لحظه تصميمي گرفت. کوله پشتي اش را انداخت. از کنار

حياط سنگي برداشت و فرياد زد:

- برو گم شو ... برو ... برو گم شو ...

«. برو گم شو » : متوجه شد که صدايش دارد از شدت خشم مي لرزد. فرياد کشيد

و با آخرين فريادش سنگ را پرتاب کرد.

سنگ در انبوه برگ هاي درخت فرو رفت. برگ ها انگار که منفجر شده باشند، ناگهان به اطراف پرت شدند، اما به کلاغ

آسيبي نرسيد. کلاغ آرام از روي شاخه بلند شد. بال هايش بزرگ بودند و به اندازه ي بال زدن يک دسته ي کامل از کلاغ ها

صدا مي دادند. النا در يک لحظه توانست خودش را خم کند. کلاغ که مستقيم به طرف او

مي آمد درست از بالاي سرش عبور کرد. بادي که در اثر حرکت بال هايش ايجاد شده بود موهاي النا را در هوا تکان داد.

کلاغ که در آسمان اوج گرفته بود دوباره و به سرعت پايين آمد. هيولاي مشکي

رنگ، در پهنه سفيد آسمان چرخي زد. قار قار بلندي کرد و سپس به سمت جنگل رفت. النا به آرامي بلند شد و به اطرافش

نگاهي انداخت. باورش نمي شد که چه اتفاقي افتاده، اما حالا که کلاغ رفته بود آسمان دوباره معمولي به نظر مي آمد.

نسيم برگ ها را حرکت مي داد. النا نفس عميقي کشيد. انتهاي خيابان، در خانه اي باز شد و يک

مشت بچه خوشحال و خندان بيرون دويدند.النا به بچه ها لبخند زد و نفس عميق ديگري کشيد. حس آزادي مثل نور خورشيد

او را در برگرفته بود. نمي دانست که اين فکرهاي احمقانه از کي به سراغش آمده. آن روز، روز بسيار قشنگي بود و النا

کلي کار داشت که بايد مي کرد. هيچ چيز بدي قرار نبود اتفاق بيفتد. البته اگر دير به مدرسه مي رسيد شايد اتفاق بدي مي

افتاد. حتماً تمام بچه ها توي پارکينگ جمع شده اند و منتظرند که او برسد.

با خودش فکر کرد مي تواند به آنها بگويد که يک نفر او را دزدکي ديد مي زده و او هم ايستاده و با سنگ او را زده. النا

لبخند زد و با خودش گفت که اين جوري حتماً آن ها را کلي به فکر فرو خواهد برد که قضيه چه بوده و طرف چه کسي بوده

است. بدون آن که دوباره برگردد و به درخت جلو خانه نگاه کند، با بيشترين سرعت ممکن،

شروع کرد به قدم زدن و دور شدن از درخت.

***

کلاغ از بالاي درخت بلوط بزرگي عبور کرد. استفان يک لحظه سرش را بلند کرد و وقتي ديد بالاي سرش فقط يک پرنده در

حال پرواز است خيالش راحت شد. چشم هايش دوباره به جسم سفيد رنگ و بي جاني که توي دستانش بود خيره شد.

پشيماني را زير پوست صورتش حس مي کرد. اصلاً نمي خواست آن حيوان را بکشد.

اگر خيلي گرسنه اش مي بود حتماً چيزي بزرگ تر از اين خرگوش را شکار مي کرد.

استفان هميشه از قدرتي که احساس گرسنگي به او مي داد مي ترسيد. مي دانست که براي برطرف کردن آن، چه کارهايي

مي تواند بکند. اين بار خوش شانس بود که فقط يک خرگوش را کشته، نه کس ديگري را.

ايستاده بود زير درخت هاي بلوط و آفتاب از لابه لاي موهاي مشکي اش پوست سرش را گرم مي کرد. احساس خوبي

داشت. با اين شلوار جين و تي شرت، استفان سالواتوره درست مثل يک دانش آموز معمولي به نظر مي رسيد. يعني چيزي

که او اصلاً نبود.

هميشه براي غذا خوردن مي آمد همين جا، در اعماق اين جنگل که کسي نمي توانست او را ببيند. استفان با زبانش لثه و

دندان هايش را پاک کرد و بعد زبانش را دور لب هايش کشيد. مي خواست مطمئن بشود که هيچ لکه خوني روي آنها باقي

نمانده. نمي خواست هيچ ريسکي بکند. پوشيدن همين لباس مبدل هم، با اين که

سخت بود اما لازم بود.

استفان يک لحظه با خود فکر کرد که شايد بهتر است همه چيز را همين الان رها کند و به مخفيگاهش در ايتاليا برگردد.

نمي دانست چه چيزي باعث شده که فکر کند مي تواند دوباره در روز روشن ظاهر شود و مثل ديگران به زندگي اش ادامه

بدهد!

از زندگي در سايه خسته شده بود. از تاريکي خسته شده بود و از تمام چيزهايي که در تاريکي زندگي مي کردند بيزار بود.

از همه اين ها مهمتر، ديگر نمي خواست تنها زندگي کند.

نمي دانست که چرا ويرجينيا و فلس چرچ را انتخاب کرده. اين جا شهر به نسبت تازه سازي بود که قديمي ترين ساختمان

هايش بيشتر از يک قرن و نيم عمر نداشتند، اما خاطرات و اشباح جنگ داخلي هنوز هم در اين شهر زنده بودند، انگار که

مثل سوپرمارکت ها و فست فودهايش بخشي واقعي از شهر شده باشند. استفان احترام به گذشته را مي ستود و فکر مي

کرد شايد بتواند مثل يکي از اعضاي عادي فلس چرچ در بين آنها ظاهر شود.

البته مي دانست که آن ها هيچ وقت او را به صورت کامل نمي پذيرفتند. وقتي به اين موضوع فکر کرد، لبخندي تلخ روي

لب هايش نشست. خودش بهتر از هر کسي مي دانست که نبايد اميدوار باشد. هيچ جايي در دنيا وجود نداشت که او کاملاً

متعلق به آن جا باشد. هيچ جايي وجود نداشت که او بتواند خودش باشد، خود واقعي اش،

مگر آن که دوباره به دنياي سايه ها برگردد...

اين فکر را به سرعت از ذهنش دور کرد. او تاريکي را رها کرده بود و سايه ها را پشت سر گذاشته بود. مي خواست لکه

هاي سياه آن سالها را از خودش پاک کند و از امروز زندگي تازه اي را از سر بگيرد. استفان يادش آمد که هنوز خرگوش

را در دست گرفته. به آرامي آن را روي دسته اي از برگ هاي درخت بلوط گذاشت. گوش هايش از جايي بسيار دور، بسيار

دورتر از آن که گوش هاي يک انسان معمولي چيزي بشنود، صداي جنبيدن يک روباه را شنيد.

توي ذهنش با لحني غمناک گفت:

- بيا، بيا برادر شکارچي من، برات صبحانه آماده کردم.

وقتي داشت کت چرمي اش را تنش مي کرد دوباره متوجه همان کلاغي شد که چند لحظه قبل او را ترسانده بود. کلاغ روي

شاخه يک درخت بلوط نشسته و انگار داشت او را تماشا مي کرد. چيزي در آن کلاغ بود که به نظرش طبيعي نمي آمد.

سعي کرد فکرش را روي کلاغ متمرکز کند تا با آن ارتباط برقرار کند، اما جلو خودش

را گرفت. يادش آمد که به خودش قول داده جز در موارد اضطراري از نيرويش استفاده نکند. به خودش قول داده بود که تنها

وقتي نيرويش را به کار گيرد که هيچ راه ديگري وجود نداشته باشد.

از ميان برگ هاي مرده و شاخه هاي خشک به سمت لبه ي جنگل پيش رفت، جايي که اتومبيلش را پارک کرده بود. نگاهي

به پشت سرش انداخت و ديد که کلاغ از روي شاخه بلوط بلند شده و بالاي سر خرگوش مرده نشسته است.

در حالت نشستن کلاغ، با آن بال هاي بزرگ که بالاي تن کوچک خرگوش بازشان کرده بود، نوعي احساس شيطاني و

پيروزمندانه را مي ديد. گلوي استفان خشک شده بود. مي خواست برگردد و پرنده را از روي خرگوش بپراند، اما فکر کرد

اين پرنده هم به اندازه روباه حق دارد که خرگوش مرده را بخورد. همان قدر حق دارد آن را بخورد

که استفان حق دارد.

تصميم گرفت اگر در راه دوباره با پرنده مواجه شد، ذهن پرنده را بخواند اما الان چشم هايش را روي پرنده بست و به

سرعت در ميان درخت ها به راه افتاد. اصلاً نمي خواست که امروز دير به دبيرستان رابرت. اي. لي برسد.

به محض اين که النا وارد پارکينگ شد، همه دوره اش کردند. هر کسي که خيالش را مي کرد آن جا بود؛ تمام بچه هايي که

از ژوئن سال قبل نديده بودشان، به علاوه چهار پنج نفر جديد که آمده بودند، به اميد اين که با او دوست بشوند. النا يکي

يکي بچه هاي گروه را بغل کرد و جواب خوش آمد گويي همه را جداگانه داد.

کارولين تقريباً يک اينچ قد کشيده بود و خيلي از قبل خوش اندام تر به نظر مي رسيد. شده بود عين مدل هاي مجله مد.

کارولين به آرامي النا را در آغوش کشيد و سپس يک قدم به عقب رفت. چشمان سبز باريکش را که مثل چشم هاي گربه

بودند به النا دوخته بود.

باني اصلاً بزرگ نشده بود سرش با آن موهاي فرفري به زحمت تا چانه النا

النا باني قد کوتاه را کمي عقب زد تا دقيق تر نگاهش «؟ موهاي فرفري » : مي رسيد کند.

- باني تو موهاتو فر دادي؟

- آره! جمعشون هم کردم بالاي سرم که قدم بلندتر به نظر برسه.

باني سرش را تکان داد و سپس لبخند زد. چشمان قهوه اي اش از خوشحالي توي

صورت مهربانش مي درخشيد.

النا به سمت مرديت برگشت.

- مرديت تو هم که اصلاً عوض نشده اي.

آن ها همديگر را به گرمي در آغوش گرفتند. النا خيلي دلش براي مرديت تنگ شده بود. نگاهي به دوست قد بلندش انداخت

و فکر کرد که اين دختر، با اين که هيچ وقت آرايش نمي کند اما با آن پوست سبزه و مژه هاي پرپشت احتياجي هم به

آرايش ندارد. النا متوجه شد که مرديت هم با آن ابروهاي بالا انداخته اش حتماً دارد در مورد

زيبايي او فکر مي کند.

- مي بينم که موهات داره از خورشيد هم طلايي تر مي شه. ولي خب پوستت

رو برنزه نکردي؟ مگه نرفته بودين ساحل ريورا؟

النا در حالي که دستان مرديت را در دست مي گرفت جواب داد:

- عزيزم ميدوني که من از برنزه کردن بدم مياد.

پوست النا مثل چيني سفيد و بي لک بود، اما گاهي فکر مي کرد پوستش مثل پوست

باني مات و رنگ پريده است.

در همين لحظه باني وسط حرف آن دو پريد. دست النا را کشيد و گفت:

- واي بچه ها، راستي مي دونين من امسال تابستون از پسرخاله ام چي ياد

گرفتم؟

و بعد قبل از اين که کسي حرفي بزند خودش جواب داد:

- ياد گرفتم کف دست آدما رو بخونم.

چند نفر از بچه ها زير لب غرغر کردند و چند نفري هم خنديدند. باني که چندان ناراحت نشده بود گفت:

- بايد هم بخندين. پسر خاله ام گفته که من نيروي رواني فوق بشري دارم. بذار ببينم...

چشمش را به کف دست النا دوخت. النا که کمي بي حوصله بود گفت:

- زود باش فقط، و گرنه ديرمون مي شه.

- باشه. باشه. خب اين خط زندگيه – نه، شايدم خط عشقته؟

چند نفر از بچه ها پوزخند زدند.

- ساکت باشين. بايد حس بگيرم... آره دارم مي بينم... دارم مي بينم... آره...

در يک لحظه رنگ از چهره باني پريد. انگار از چيزي ترسيده بود. چشم هاي قهوه اي اش کاملاً باز بودند، اما انگار که

ديگر به دست النا نگاه نمي کردند. انگار داشتند در دل دست هاي النا چيزي رعب آور مي ديدند.

مرديت از پشت سرشان آرام و با لحني تمسخر آميز گفت:

- تو به زودي با يه غريبه قد بلند و پوست تيره آشنا مي شي.

تمام بچه ها زير زيرکي مي خنديدند. باني گفت:

- آره غريبه اس. پوستش هم نسبتاً تيره اس. اما قدش بلند نيست.

صدايش خيلي آهسته بود، انگار از فاصله اي دور مي آمد. باني چند لحظه سکوت کرد و بعد با حالتي گيج ادامه داد:

- فکر مي کنم يه زمان قدش بلند بوده اما الان نيست!

باني چشم هاي قهوه اي اش را به النا دوخت که داشت با تعجب نگاهش مي کرد. و بعد ناگهان دست النا را ول کرد و گفت:

- اما اين غير ممکنه... نمي شه که اينجوري باشه... ديگه نمي خوام چيزي

ببينم...

النا که کمي عصبي به نظر مي رسيد رو کرد به بقيه و گفت:

- خيلي خب، خيلي خب، فيلم تموم شد، برين ديگه.

النا هميشه فکر مي کرد که اين چيزها فقط يک سري بازي مسخره اند. اما نمي دانست که چرا اين بار اينقدر ناراحت شده؛

شايد به همان دليلي که امروز صبح بي خودي خودش را ترسانده بود...

دخترها به سمت ساختمان مدرسه راه افتاده بودند که صداي موتور قوي ماشيني آن ها را متوقف کرد.

کارولين گفت:

- اينو نيگا، عجب ماشين با حالي...

مرديت حرفش را تصيح کرد:

- عجب پورشه باحالي...

---------

ادامه رمان در بخش دوم =>>

" بخش دوم "

پورشه ي تروبر 911 با رنگ مشکي متاليک، آرام و مغرور وارد پارکينگ شد و دنبال جاي پارک گشت.

حرکتش مثل حرکت پلنگي که در کمين باشد، آهسته و دقيق بود. وقتي بالاخره پارک کرد و در ماشين باز شد، دخترها

توانستند راننده را ببينند.

کارولين زير لب گفت:

- آه خداي من.

باني گفت:

- منم هميني که تو گفتي.

از جايي که النا ايستاده بود مي توانست ببيند که راننده، جواني است با بدني صاف و عضلاني که شلوار جين، تي شرت

جذاب و کت چرمي با طرحي غير مرسوم به تن دارد و موهاي مشکي و خوش حالت داشت.

قدش چندان بلند نبود، متوسط بود و به بدنش مي خورد. النا نفسش را بيرون داد. مرديت پرسيد:

- يعني پشت اين نقاب کي مي تونه باشه؟

منظورش از نقاب، عينک دودي بزرگي بود که چشم هاي پسر را زير خود مخفي کرده بودند و مثل يک نقاب مانع مي شدند

که صورتش کاملاً قابل ديدن باشد. يکي از دخترها گفت:

- غريبه نقاب دار!

و بعد همه شروع کردند زير لبي با يکديگر صحبت کردن.

- کت چرمشو ببين... مدلش ايتالياييه، توي رُم از اينا مي پوشن.

- تو از کجا ميدوني؟ تو که تو زندگيت نيويورک هم نرفتي چه برسه به رُم.

- خودتم که از اين شهر بيرون نرفتي.

- ايش...

النا دوباره همان قيافه اي را به خود گرفته بود که دخترها خيلي خوب مي دانستند چيست؛ قيافه يک شکارچي.

- قد کوتاه، موي تيره و خوش تيپ. بهتره مراقب خودش باشه!

- کجاي قدش کوتاهه؟ خيلي هم قدش خوبه.

از ميان همهمه ي دخترها صداي کارولين ناگهان بلند شد که مي گفت:

- النا زود باش بيا بريم. تو که مت رو داري. با دو تا پسر چيکار مي خواي

بکني که با يکي نمي توني؟

مرديت گفت:

- همون کاري که با يکي مي کنن عزيزم، فقط دو برابرشو.

گروه زد زير خنده. پسر اتومبيلش را قفل کرد و به سمت مدرسه راه افتاد. النا هم پشت سرش رفت و بقيه ي دخترها هم به

ترتيب راه افتادند. در يک لحظه، حس نفرت از بقيه توي دلش شروع به جوشيدن کرد:

مرديت که «؟ نمي شود او جايي بخواهد برود و اين همه آدم پشت سرش رژه نروند »

انگار فکر النا را خوانده بود گفت:

- هر که بامش بيش برفش بيشتر.

النا گفت:

- منظورت چيه؟

مرديت جواب داد:

- خب اگه مي خواي ملکه ي مدرسه باشي بايد خيلي ها رو تحمل کني.

النا اخمي کرد. ديگر به ساختمان مدرسه رسيده بودند. راهروي بزرگي پيش چشم شان بود.

غريبه با شلوار جين و کت چرمش رفت توي دفتر مدرسه و از ديد دخترها دور شد. النا سرعتش را کم کرد و به سمت در

رفت. جلو تابلو اعلانات، کنار در ايستاد و شروع کرد به خواندن يادداشت هاي روي تابلو. دفتر مدرسه شيشه بزرگي داشت

که اجازه مي داد داخلش کامل ديده بشود. بقيه ي دخترها از پشت شيشه هي توي دفتر را ديد مي زدند.

- از اين جا همه چي ديده مي شه.

- کاپشن اش مطمئنم که مارک آرماني بود.

- فکر مي کني اهل يه ايالت ديگه باشه؟

النا گوش تيز کرده بود که اسم پسر را بفهمد. اما داخل دفتر انگار مشکلي پيش آمده بود. خانم کلارک معاون مدرسه داشت

به ليست نگاه مي کرد و سرش را تکان مي داد. پسر چيزي گفت و خانم کلارک انگار جواب داد که نمي تواند کاري بکند.

انگشتش را گذاشت روي ليست اسامي و باز هم سري تکان داد. پسر کمي عقب رفت و سپس برگشت پيش خانم کلارک

وقتي که خانم کلارک به صورت پسر نگاه کرد همه چيز عوض شد.

عينک آفتابي پسر توي دستش بود و خانم کلارک که داشت به چشمان او نگاه مي کرد انگار از چيزي ترسيده بود. النا مي

ديد که خانم کلارک چه قدر تند تند پلک مي زند. لب هايش باز و بسته مي شدند اما ظاهراً نمي توانست چيزي بگويد. النا

دلش مي خواست مي توانست چيزي بيشتر از پشت سر پسر را ببيند. خانم کلارک داشت حيرت زده دنبال چيزي در ميان

کاغذها مي گشت و در نهايت انگار که يک فرم پيدا کرد و شروع کرد به نوشتن روي آن و سپس آن را به پسر داد. پسر

روي آن چيزي نوشت شايد هم امضا کرد و سپس آن را پس داد. خانم کلارک

چند لحظه به آن نگاه کرد و بعد شروع کرد به گشتن در ميان دسته ي ديگري از کاغذها و دست آخر چيزي را که به نظر

مي رسيد برنامه ي کلاسي باشد پيدا کرد و به پسر داد. در تمام مدت چشم هاي خانم کلارک به پسر دوخته شده بود. وقتي

برنامه را به او داد، پسر به علامت تشکر سري تکان داد و به سمت در برگشت.

النا داشت از شدت کنجکاوي ديوانه مي شد. يعني آنجا چه اتفاقي افتاده بود؟ يعني صورت اين غريبه چه شکلي بود؟ اما

وقتي پسر از در دفتر بيرون آمد، باز هم عينک آفتابي اش را زده بود.

اميدهاي النا براي ديدن چشم هاي پسر نقش بر آب شده بود. وقتي پسر لحظه اي دم در دفتر ايستاد، النا توانست بقيه

صورتش را که زير عينک آفتابي نبود ببيند. موهاي مشکي اش طوري اجزاي صورتش را در بر گرفته بود که انگار تصوير

چهره ي او را بر روي يک سکه يا يک مدال رومي حک کرده بودند. گونه هاي برجسته، بيني صاف

و کلاسيک و دهاني که مي توانست تمام شب بيدار نگهت دارد. تمام اين چيزها براي يک لحظه در ذهن النا گذشت. لب

بالايي او که حالت زيبايي داشت کمي حساس و خيلي شهوت انگيز به نظر مي رسيد.

ناگهان همهمه ي دخترها در راهرو متوقف شد. انگار کسي آن ها را از پريز کشيده بود. وقتي که پسر از مقابل آن ها

عبور مي کرد، هر کدام شان سعي داشتند با نگاه کردن به اين طرف و آن طرف وضعيت را طبيعي جلوه دهند. النا که در

کنار پنجره دفتر ايستاده بود دستش را برد به ربان موهايش و آن را کشيد. سرش را به آرامي

تکان داد تا وقتي که پسر از مقابلش عبور مي کند موهايش آزادانه روي شانه هايش بريزند.

پسر بدون اين که به اطراف نگاه کند به انتهاي راهرو رفت. مِن مِن کردن ها، حرف هاي زير لبي، پچ پچ ها و آه کشيدن

ها، به محض دور شدن او، دوباره شروع شد. النا هيچ کدام از اين ها را نمي شنيد. همه فکرش اين بود که پسر از کنارش

گذشته، بدون آن که حتي نگاهي به او بيندازد. النا کمي گيج بود. جايي در انتهاي ذهنش شنيد که زنگ مدرسه به صدا درآمد

و بعد رشته افکارش پاره شد.

مرديت بازويش را کشيد و النا به جهان بيرون از ذهنش بازگشت.

- چيه؟

- مي گم بيا اين رو بگير. برنامه کلاسامونه. الان بايد بريم طبقه دوم. زود باش. النا گذاشت که مرديت او را توي راهرو،

روي پله ها و داخل کلاس دنبال خودش بکشد. النا ماشين وار رفت و نشست روي صندلي و به معلم زُل زد، اما در حقيقت

اصلاً او را نمي ديد. شوکي که به او وارد شده بود هنوز رهايش نکرده بود. النا نمي توانست مورد ديگري را به خاطر

بياورد که پسري از کنارش گذشته باشد، بدون آن که نگاهي به او بيندازد. همه شان – حداقل – نگاه مي کردند. بعضي از

آن ها سوت مي زدند، بعضي ها مي آمدند و چند کلمه اي صحبت مي کردند و بعضي ها

هم تمام مدت خيره مي شدند.

و النا هيچ وقت با اين چيزها مشکلي نداشت. و تازه مگر براي يک دختر چه چيزي از پسرها مهمتر بود؟ پسرها معياري

بودند براي اين که بداني چه قدر دوست داشتني هستي و چه قدر زيبايي. تازه در خيلي از موارد به کار مي آمدند و به آدم

کمک مي کردند. خيلي وقت ها مي توانستند هيجان زده ات کنند، هر چند که همه اين

کارهاي شان، بعد از مدتي مسخره به نظر مي رسيد. بعضي هاشان هم که از همان اول حال آدم را به هم مي زدند.

به نظر النا پسرها مثل سگ هاي کوچولو بودند که خيلي دوست داشتني هستند اما مي تواني هر وقت خواستي رهايشان

کني و بروي با سگ کوچولوي ديگري بازي کني. به نظر النا تعداد بسيار کمي از پسرها مي توانستند چيزي بيشتر از اين

باشند. تعداد بسيار کمي از آن ها مي توانستند واقعاً دوستت باشند؛ درست مثل مت.

سال قبل النا اميدوار بود که مت هماني باشد که هميشه به دنبالش بوده. «! آه مت » کسي که مي تواند به او احساسي

متفاوت از بقيه بدهد. احساسي از جنس برنده شدن در يک رقابت يا به رخ کشيدن چيزي که بقيه دخترها نتوانسته اند به

دست بياورند.

احساس النا به مت بسيار قوي بود، اما در طول تابستان که وقت بيشتري براي فکر کردن داشت، متوجه شد که اين

احساس خيلي شبيه حسي است که به خواهرش يا به پسر عمويش دارد و نه بيشتر.

خانم هالپرن داشت جزوه هاي مثلثات را پخش مي کرد. النا اتوماتيک وار دستش را دراز کرد و جزوه را گرفت و اسمش را

روي آن نوشت، اما هنوز هم در افکارش غرق بود. اما مت را بيشتر از هر پسري که مي شناخت دوست مي داشت. شايد

هم به همين دليل بود که مي خواست با مت به هم بزند. نمي دانست آيا مي تواند با يک نامه اين را به مت بگويد يا اصلاً

مي تواند الان اين را به او بگويد. النا از اين نمي ترسيد که مت سر اين قضيه سر و صدا راه بيندازد. چون شخصيت مت

اصلاً اينطوري نبود. بيشتر مي ترسيد که مت دليل اين کارش را متوجه

نشود، چون خود النا هم دليلش را درست متوجه نمي شد. النا حس مي کرد که بايد هميشه به دنبال چيزي باشد؛ چيزي که

هر گاه فکر مي کرد آن را به دست آورده مي ديد که اين همان چيزي نبوده که هميشه مي خواسته. مت هم همان کسي نبود

که النا هميشه مي خواست. نهاو و نه هيچ کدام از پسرهاي ديگري که النا مي شناخت. براي همين بود که النا مجبور مي

شد هميشه از اول شروع کند. خوشبختانه هميشه هم مي شد آدم جديد پيدا

کرد. هيچ پسري هرگز نتوانسته بود در برابرش مقاومت کند. هرگز نشده بود که پسري دست رد به سينه او بزند. تا الان

که...

«... تا الان » : النا با خودش گفت

و بعد، در حالي که به اتفاق توي راهرو فکر مي کرد، خودکار را بين انگشتانش فشار داد. اصلاً نمي توانست قبول کند که

اين قدر به او بي توجه باشد که حتي يک نگاه هم به او نيندازد. زنگ کلاس خورد و همه بيرون رفتند اما النا در آستانه در

توقف کرد و سپس به يکي از دخترهايي که با او توي پارکينگ بود رو کرد و گفت:

- فرانسس بيا اين جا.

فرانسس مشتاقانه پيش رفت. صورت سفيدش خوشحال به نظر مي رسيد.

- گوش کن فرانسس! اون پسري که صبح ديديم رو يادت مياد؟

- با اون پورشه با کلاسش مگه مي شه يادم بره؟

- من برنامه کلاسي اش رو مي خوام. ببين مي توني از دفتر برام بگيري. يا اگه

تونستي از خودش بگير و کپي کن برام. هر کار که ميخواي بکني بکن فقط برام گيرش بيار. فرانسس چند لحظه هيجان زده

به النا نگاه کرد، اما بعد لبخند زد و سر تکان داد.

- باشه النا، سعي خودمو مي کنم. اگه گير آوردم سر ناهار ميام پيشت.

- ممنونم

النا دور شدن دختر را تماشا کرد. مرديت سرش را نزديک گوش او آورد و گفت:

- خودت مي دوني که خيلي ديوونه اي؟

- چه فايده اي داره ملکه مدرسه باشي اما نشون ندي که هستي.

النا سپس پرسيد:

- الان بايد بريم کدوم کلاس؟

مرديت برنامه را دستش داد و گفت:

- تو بازرگاني عمومي داري الان. من بايد برم سر کلاس شيمي.

- بعداً مي بينمت.

کلاس بازرگاني عمومي و بقيه ي کلاس هاي صبح با بي حوصلگي النا تمام شدند. در طول اين مدت النا فقط فکرش اين بود

که آيا ممکن است يکبار ديگر با دانش آموز جديد برخورد کند؟ اما آن ها توي هيچ کدام از کلاس هاي صبح با هم نبودند.

البته مت توي يکي از کلاس ها بود و وقتي که چشمان آبي اش را به چشمان النا دوخت،

حس کرد که چيزي در وجودش تيره مي کشيد. مت فقط لبخند مي زد، اما ... موقعي که زنگ ناهار به صدا در آمد النا، در

مسير کافه ترياي مدرسه با تکان دادن سر به سلام بقيه جواب مي داد. کارولين بيرون کافه تريا ايستاده بود. شانه هايش

را به ديوار تکيه داده بود. سرش بالا بود و کمرش را کمي جلو داده بود. دو پسري که با

کارولين صحبت مي کردند، وقتي النا به آن ها رسيد حرف شان را قطع کردند و با آرنج سلقمه اي به هم زدند.

النا سلام ساده اي به آن ها کرد و به کارولين گفت:

- بريم تو ناهار بخوريم؟

کارولين با چشمان سبزش چشمکي به النا زد و سپس دست برد و موهاي براق قهوه اي مايل به طلايي اش را از روي

صورتش کنار زد. کارولين با لحني آرام به النا گفت:

- نظرت راجع به ميز سلطنتي چيه؟

ذهن النا به قديم برگشت. او و کارولين، از زماني که به مهد کودک مي رفتند با همبودند و هميشه هم با هم رقابت طبيعي و

خوبي داشتند، اما اين اواخر کارولين عوض

شده بود. رقابت شان را خيلي جدي مي گرفت. لحنش موقع صحبت با او مشخصاً تلخ و گزنده بود. النا گفت:

- واسه يه ملکه سخته که رعيت رو به ميز ناهار خوريش راه بده.

- آها؟ راست مي گي خب، حق با توئه!

و سپس صورتش را کامل به سمت او برگرداند. آتشي در انتهاي چشمان گربه اي سبز رنگش مي سوخت.

النا از حس دشمنانه اي که در چشمان کارولين مي ديد شوکه شده بود. دو پسري که آن جا بودند به سختي لبخندي زدند و

آرام کنار کشيدند.

کارولين که اصلاً متوجه رفتن آن ها نشده بود گفت:

- اين تابستون که اين جا نبودي خيلي چيزها عوض شده. شايد ديگه دوران

سلطنت تو هم تموم شده باشه.

النا سرخ شده بود و خودش هم اين را حس مي کرد. در حالي که سعي داشت

صدايش نلرزد گفت:

- شايد... اما ملکه بودن رو نمي شه به زور به دست آورد کارولين.

النا سپس رويش را برگرداند و داخل ناهار خوري شد. وقتي النا چشمش به باني، مرديت و فرانسس که با آن ها بود افتاد،

قدري آرام گرفت. گونه هايش که سرخ شده بودند کم کم داشتند سرد مي شدند. ناهارش را انتخاب کرد

و رفت پيش آن ها. النا هيچ وقت نمي گذاشت کارولين رويش را کم کند. اصلاً کارولين براي او در حدي نبود که بخواهد

دغدغه اش باشد. النا که نشست پشت ميز، فرانسس کاغذي را در آورد و تکان داد. فرانسس گفت:

- گيرش آوردم.

باني با لحني جدي گفت:

- من هم خبراي مهمي دارم. اون پسره توي کلاس زيست شناسي با ماست. من امروز درست رو به رويش نشسته بودم.

اسمش استفانه. استفان سالواتوره. اهل ايتالياست و توي حاشيه شهر توي مهمون خونه ي خانم فلاورز زندگي

مي کنه.

باني آهي کشيد و ادامه داد:

- خيلي هم رمانتيکه... کارولين کتاباش رو انداخت روي زمين و اون نشست و

جمع شون کرد و داد بهش.

چهره النا در هم فرو رفت و گفت:

- روش هاي کارولين خيلي قديميه. تعريف کن ببينم ديگه چي شد؟

- همه اش همين. اصلاً با کارولين حرف هم نزد. خيلي خيلي مرموزه. خانم انديکات معلم زيست شناسي مون سعي کرد

وادارش کنه که عينک آفتابي اش رو در بياره، ولي زير بار نرفت. گفت دستور پزشکي داره که عينک بزنه.

- دستور پزشکي ديگه چه صيغه ايه؟

- من چه مي دونم، شايد داره مي ميره و الان روزاي آخرشه. به نظرت اين

خيلي رمانتيک نيست؟

مرديت گفت:

- آره چه جورم!

النا در حالي که لب هايش را گاز مي گرفت، به کاغذي که فرانسس آورده بود نگاه کرد و گفت:

- ما توي ساعت هفتم با هميم. تاريخ اروپا داريم. کس ديگه اي هم اون کلاس رو داره؟

باني جواب داد:

- منم دارم. فکر مي کنم کارولينم داره. آها! شايد مت هم داشته باشه. ديروز داشت مي گفت که چقدر بد شانس بوده که

افتاده تو کلاس آقاي تانر. النا با خودش فکر کرد که عالي خواهد شد و با چنگال شروع کرد به وَر رفتن با پوره

سيب زميني اش. به نظرش مي رسيد که کلاس خيلي هيجان انگيزي خواهند داشت.

***

استفان خوشحال بود که اولين روز مدرسه داشت تمام مي شد. دلش مي خواست فقط براي چند لحظه هم که شده از شر اين

اتاق هاي شلوغ و راهروهاي پر سر و صدا خلاص شود.

اين همه ذهن، اين همه فکر. فشار اين همه فکر را که دور و برش بودند احساس مي کرد. افکار ديگران که دور و برش

مي چرخيدند برايش سرگيجه آور بود. سال ها بود که با انبوه انسان ها مواجه نشده بود.

از بين افکار درهم تمام مدرسه مي ديد که ذهن يک نفر روي او تمرکز کرده. ذهن يکي از آنهايي که توي راهرو نگاهش

کرده بود. استفان نمي دانست او چه شکلي است، اما حس مي کرد شخصيتي قوي دارد. مطمئن بود که مي تواند او را

دوباره تشخيص بدهد.

با اين تغيير قيافه اي که داده بود تقريباً روز اول مدرسه را بدون خطر از سر گذرانده بود. امروز فقط دو بار از قدرتش

استفاده کرده بود، آن هم فقط کمي، اما احساس مي کرد خسته است و به شکل غم انگيزي مجبور بود که اعتراف کند

گرسنه هم هست. خرگوش صبح براي يک روزش کافي نبود. با اين که نگران بود گرسنگي کار دستش بدهد اما سر آخرين

کلاس هم حاضر شد و بلافاصله حضور همان ذهن سابق را در آن جا هم حس کرد. ذهني که در آستانه بخش خودآگاه

وجودش شعله ي طلايي لرزان و ملايمي را بر مي افروخت. براي اولين بار توانست موقعيت دختر را تشخيص بدهد. دختر

مستقيم به سمت او آمد و روي صندلي جلو او نشست. همان طور که حدس مي زد دختر چند لحظه برگشت و او توانست

صورتش را ببيند. استفان شوکه شده بود و نمي توانست نفس هاي بريده بريده اش را کنترل کند؛ اما اين دختر نمي توانست

کاترين باشد. کاترين مرده بود. او بهتر از هر «! کاترين » کسي مي دانست که کاترين مرده.

اما هنوز هم شباهت غير عادي آن ها قابل انکار نبود. آن موهاي طلايي براق که آن قدر نرم بودند که انگار موج لرزاني

از نور هستند، آن پوست روشن که او را به ياد مرمر سفيد و پرهاي قو مي انداخت و گونه هايش که رنگ سرخ ملايم

شان توي سفيدي پوست صورتش برجسته مي نمود. و چشم هايش... چشم هاي کاترين رنگي داشتند که جاي ديگري نديده

بود؛ از آبي آسماني تيره تر و از سنگ فيروزه ي جعبه جواهراتش براق تر. اين دختر هم دقيقاً همان چشم ها را داشت.

و حالا چشم هاي دختر دقيقاً به او زُل زده بودند. دختر داشت لبخند مي زد. استفان نگاهش را از لبخند او و از تمام چيزهايي

که خاطره ي کاترين را زنده مي کرد گرفت. نمي خواست ديگر به اين دختر که او را به ياد کاترين مي انداخت نگاه کند. و

نمي خواست ديگر حضور او را حس کند. چشمانش را به ميز دوخت و ذهنش را

همان طور که هميشه بلد بود قفل کرد. بالاخره دختر رويش را به آرامي برگرداند. احساسات دختر جريحه دار شده بود. حتي

با ذهن قفل شده اش هم مي توانست اين را حس کند. استفان توجهي به او نکرد. حتي راضي هم بود. فکر کرد اينطوري

حتماً دختر از او دور خواهد شد و تازه غير از آن، استفان هيچ حسي و هيچ تمايلي هم

نسبت به دختر نداشت. در حالي که نشسته بود مدام اين را با خودش تکرار مي کرد که هيچ علاقه اي به او

ندارد. صداي متناوب معلم را در ذهنش خاموش کرد و سعي کرد کاملاً به دنياي خودش برود؛ اما چيزي نمي گذاشت. مي

دانست عطر آرامي را از سوي دختر استشمام کند. بوي گل بنفشه مي آمد. استفان مي دانست که دختري که مقابلش نشسته

و سرش را پايين انداخته، موهاي بورش از کنار شانه هايش ليز مي خورند و پوست

سفيد رنگ گردنش را نمايان مي کنند. ميان خشم و نااميدي، حسي اغواگرانه از درنده خويي در دندانهايش ريشه دواند. اين

بار احساس درد نداشت. چيزي در وجودش بود که احساس خارش ايجاد مي کرد. لثه هايش مي خاريد. دندان هايش مي

خواستند چيزي را در ميان بگيرند. گرسنگي خاصي داشت. نمي توانست در برابر اين احساس مقاومت کند.

معلم را مي ديد که مثل يک موش خرما از اين طرف به آن طرف کلاس مي رود. استفان تمام تمرکزش را روي او گذاشت.

ابتدا معني کارهاي او را نمي فهميد. با اين که هيچ کدام از دانش آموزان جواب سوالاتش را نمي دانستند اما او همچنان به

پرسيدن ادامه مي داد. استفان سپس متوجه شد که هدف معلم از اين سوالات شرمنده کردن و نشان دادن اطلاعات کم دانش

آموزان است. درست در همين لحظه معلم قرباني بعديش را يافت. دختر قد کوتاهي با موهاي فر کرده ي قرمز و صورت

گرد. استفان از دور مي ديد که چه طور معلم با سوالات پشت سر هم او را کلافه کرده. وقتي معلم بالاخره او را رها کرد،

قيافه ي دختر واقعاً ترحم برانگيز بود. معلم سپس

رو به کل کلاس کرد و گفت:

- مي بينين؟ حالا مي فهمين منظور من چيه؟ همه تون خيال مي کنين خيلي

سرتون مي شه. رسيدين به سال آخر دبيرستان و قراره مثلاً فارغ التحصيل بشين. اگه به من بود مي گفتم بعضي هاتون

حتي در حدي نيستين که از مهد کودک فارغ التحصيل بشين. مثلاً همين ايشون..

و سپس با دست به دختر مو قرمز اشاره کرد و ادامه داد:

- اصلاً نمي دونه انقلاب فرانسه چي هست؟ فکر مي کنه ماري آنتونت بازيگر فيلم هاي صامته!

تمام دانش آموزان دور و بر استفان احساس بدي داشتند. مي توانست خشم و

ناراحتي را در ذهن تک تک آن ها ببيند. مي توانست تحقيري را که مي شدند درک کند و ترس را در آن ها احساس کند،

ترس از مرد کوچک ضعيف الجثه اي که چشماني مانند چشمان راسو داشت. حتي پسرهاي کلاس که قد و هيکل شان

بزرگتر از او بود مي ترسيدند.

معلم دوباره برگشت پيش قرباني اش:

- خب بيا يه دوره ديگه رو امتحان کنيم. در دوره رنسانس...

لحظه اي مکث کرد؛

- ببينم تو اصلاً مي دوني رنسانس چيه؟ آره؟ دوره ي بين قرون سيزده و هفده

که اروپا ارزش هاي روم و يونان باستان رو دوباره کشف کرد؟ دوره اي که تعداد زيادي از هنرمندان و متفکران اروپايي

رو در خودش داره؟ آره؟

مي دوني؟

دختر با حالتي گيج، سر تکان داد و موافقتش را با حرف هاي معلم اعلام کرد. معلم ادامه داد:

- در طول دوره رنسانس فکر مي کني دانش آموزاي هم سن و سال تو چي کار

مي کردن؟ چيزي در اين مورد مي دوني؟ هيچ حدسي مي توني بزني؟

دختر آب دهانش را به سختي قورت داد و سپس لبخند ضعيفي زد و گفت:

- فوتبال بازي مي کردن؟

در ميان خنده ي همه، چهره معلم برافروخته شد و فرياد کشيد:

- اصلاً و ابداً.

کلاس ساکت شد.

--------

ادامه رمان در بخش سوم =>>

" بخش سوم "

- فکر مي کنين اين يه شوخيه؟ توي اون دوره بچه هاي هم سن شما به چند

زبان مسلط بودن و همزمان در دروسي مثل منطق، رياضيات، نجوم، فلسفه و

دستور زبان دوره هاي تخصصي مي ديدن. تمام سعي شون هم اين بود که

وارد دانشگاه هاي معدود اون زمان بشن و بهتره بدونين که تمام درس ها در

اون جا به زبان لاتين داده مي شد. فوتبال قطعاً آخرين چيزي بود که يه

دانش آموز...

- عذر مي خوام.

صداي آرامي نطق معلم را قطع کرد. تمام کلاس برگشت به سمت استفان.

- شما چيزي گفتين؟

- بله، گفتم عذر مي خوام، مطلبي هست که بايد بگم.

استفان عينکش را برداشت و ايستاد.

- دانش آموزان دوره ي رنسانس هميشه براي شرکت در مسابقه ها و بازي ها

از طرف خانواده و معلم هاشون تشويق مي شدن. به اون ها گفته شده بود که عقل سالم در بدن سالمه. مطمئن باشين که

اون ها بسياري از ورزش هاي گروهي مثل کريکت، تنيس و حتي فوتبال رو هم انجام مي دادن.

استفان به سمت دختر مو قرمز چرخيد و لبخند زد. او هم در جواب لبخند تشکر آميزي زد. سپس استفان به سمت معلم

برگشت و گفت:

- اما مهمترين چيزي که در اون دوره به اون ها آموزش داده مي شد رفتار خوب و آداب معاشرت بود. مطمئن هستم که

توي کتاب هايي که شما خواندين هم به اين نکات اشاره شده. بچه ها مخفيانه لبخند مي زدند. خون دويده بود توي صورت

معلم. گونه هايش مشخصاً از خشم قرمز بودند، اما استفان هنوز داشت خيره به او نگاه مي کرد و بعد از چند لحظه، اين

معلم بود که طاقت نگاه هاي استفان را نداشت و سر برگرداند. زنگ کلاس به صدا درآمد. استفان فوراً عينکش را زد و

کتاب هايش را جمع کرد. بيشتر از آن حدي که مي بايست توجه ديگران را به خود جمع کرده بود. نمي خواست دوباره با

دختر مو طلايي چشم تو چشم بشود. بايد هر چه سريعتر آن جا را ترک مي کرد. نوعي

احساس سوزش در تک تک رگ هايش جريان داشت. هنوز به در کلاس نرسيده بود که صدايي او را متوقف کرد:

- هي! حالا واقعاً اون موقع فوتبال بازي مي کردند؟

استفان نتوانست جلو لبخند شريرانه اش را بگيرد:

- آره ولي معمولاً با سر بريده اسراي جنگي فوتبال مي کردند.

النا مي ديد که استفان چگونه از او دور مي شود. اين دور شدنش از النا و اين رفتنش از سر خودخواهي نبود. او آگاهانه

با النا اين طور رفتار کرده بود. آن هم جلو کارولين که مثل باز شکاري در کمين بود. اشک هاي النا مي خواستند از گوشه

چشمانش بيرون بيايند و از تنگناي احساس حقارتش خارج شوند – شايد که آرامتر شود. اما النا تنها به يک چيز فکر مي

کرد. او بايد استفان را به دست بياورد. حتي اگر در اين راه بميرد، حتي اگر هر دوشان بميرند. بايد او را بدست مي آورد.

آسمان سحرگاه کم کم روشن مي شد و پهنه سياه شب، جاي خود را به شفقي سبز و صورتي مي داد. استفان از پنجره اتاق

خود به آسمان چشم دوخته بود. او اين اتاق را تنها به خاطر دريچه اي که روي سقف داشت اجاره کرده بود. از طريق اين

دريچه به پشت بام دسترسي پيدا مي کرد. دريچه اکنون باز بود و نسيم نمناکي از پله هاي نردبام زير دريچه پايين مي آمد و

خود را به داخل اتاق او مي رساند. استفان لباس رسمي به تن داشت. اما دليلش اين نبود که خيلي زود بيدار شده و لباس

پوشيده، بلکه به اين دليل که هيچ وقت نمي خوابيد.

تازه از جنگل برگشته بود و هنوز مي شد چند برگ خيس را که پايين چکمه هايش چسبيده بودند را مشاهده کرد. داشت با

دقت تک تک آن ها را از چکمه هايش جدا مي کرد. حرف هاي ديروز بچه ها هنوز از ذهنش نرفته بود. مي دانست که آن

ها روي تک تک جزئيات سر و وضع او دقيق مي شوند. او هميشه بهترين لباس ها را مي پوشيد، اما نه از سر غرور،

بلکه به اين خاطر که اين کار به نظرش صحيح بود. معلمش هميشه به او مي گفت که يک فرد اشرافي بايد طوري لباس

بپوشد که جايگاهش را مشخص کند. اگر اين کار را نکند به ديگران توهين کرده. هر کس در اين جهان جايگاهي دارد و

جايگاه او زماني بين طبقه اشراف بود. البته زماني... چرا ذهنش رفته بود روي اين چيزها؟ استفان مي دانست که افکارش

در مورد دوران تحصيلش به خاطر فرو رفتن در نقش دانش آموز است. خاطرات گذشته سريع و واضح از ذهنش عبور مي

کردند. انگار داشت کتاب زندگي اش را ورق مي زد. گاهي

در اين صفحه و گاهي در آن صفحه متوقف مي شد. ناگهان چيزي به خاطرش آمد؛ صورت پدرش را به خاطر آورد – وقتي

که ديمون اعلام کرد که مي خواهد دانشگاه را ترک کند. هيچ وقت آن لحظه را از ياد نمي برد و فراموش نمي کرد که چقدر

پدرش عصباني بود...

- منظورت چيست که ديگر به آنجا بر نمي گردي؟

جوزپه مرد خوبي بود. اما اخلاق تندي داشت و حالا پسر بزرگش احساس خشونت را در دل او زنده کرده بود. پسر لبانش را

با دستمال ابريشمي زعفراني رنگي پاک کرد و سپس رو به پدر گفت:

- فکر مي کنم معناي اين جمله خيلي ساده باشد. مي خواهيد به لاتين تکرارش

کنم؟

- ديمون...

استفان حالتي جدي به خودش گرفت. ترس ناشي از بي احترامي برادرش به پدر

خيلي شديد بود. پدر فرياد کشيد:

- تو نمي خواهي بفهمي که من، جوزپه کنت دي سالواتوره ديگر نميتوانم توي صورت دوستان صميمي ام نگاه کنم وقتي که

همه بدانند پسرم يک تنبل بي کاره است که از تحصيل فرار کرده؟ که پسرم راه درست را انتخاب نکرده؟

که يک ولگرد است که هيچ خدمتي به اعتلاي فلورانس نکرده؟ خدمتکارها وقتي خشم ارباب را ديدند آرام از جلوي

چشمش دور شدند.

ديمون حتي پلک هم نزد. با لحني آرام به جوزپه گفت:

- البته اگر شما اسم آنهايي را که پول مي گيرند و تملق تان را مي گويند

مي گذاريد دوستان صميمي، من حرفي ندارم پدر...

جوزپه فرياد کشيد:

- انگل کثيف.

پدر از روي صندلي اش برخاست و به سمت ديمون آمد.

- همين قدر برايت کافي نبود که در مدرسه وقت خود و پول من را تلف کني؟ خيال مي کني در مورد قمار کردن هاي تو،

دعواهات و سر وسري که با زنان داري چيزي نشنيده ام؟ خيلي خوب! مي دانم اگر به خاطر منشي مدرسه و

معلمان خصوصي نبود در تمام درس هايت نمرات کافي نمي آوردي. همين قدر برايت کافي نبود که حالا مي خواهي بي

شرمي را کامل کني و همه چيز را رها کني؟ چرا؟ چرا؟

جوزپه دستان بزرگش را برد و چانه ديمون را گرفت.

- مي خواهي برگردي دنبال شکار؟ بله؟ مي خواهي بروي باز هم شکار کني؟ استفان مجبور بود به برادرش اطمينان کند.

ديمون عقب نکشيد. صورتش همچنان در ميان دستان خشمگين پدر بود. اشرافيت از جزء جزء ظاهر او مي باريد. از کلاه

پيش دار مرصع تا شنلش که از خز قاقم بود، تا کفش هاي چرم خالصي که به پا داشت. انحناي لب بالايي اش حالتي از

غرور کامل را به نمايش مي گذاشت. استفان فکر مي کرد که ديمون اين بار پا را از گليمش دراز تر کرده. نگاهش روي دو

مردي بود که همچنان خيره به هم مي نگريستند. انگار ديمون ديگر تمام پل ها را

پشت سرش خراب کرده بود. اما در همين لحظه صداي آرام قدم هايي از سمت در اتاق به گوش رسيد. استفان سر برگرداند

و مبهوت رنگ فيروزه اي چشم هايي شد که در قاب طلايي گيسوان کاترين جا خوش کرده بودند.

پدر کاترين، بارون فون وارتزشيلد، او را از کوهستان هاي سرد آلمان به دشت هاي گرم ايتاليا آورده بود تا دوران نقاهت

بيماري اش را سپري کند. از روزي که کاترين به آن جا آمده بود همه چيز براي استفان عوض شده بود.

- از حضورتان عذر مي خواهم. اصلاً قصد مزاحمت يا دخالت در کارتان را

نداشتم.

صداي کاترين آهسته ولي واضح بود. کاترين به کندي حرکت کرد که برود.

- نه نرو.

استفان او را صدا زده بود. مي خواست که جمله اي طولاني تر بگويد اما نتوانست. دلش مي خواست که دستان کاترين را

در دست بگيرد اما جرات آن را نداشت. در حضور پدرش جرات هيچ کاري را نداشت. تنها کاري که مي توانست بکند اين

بود که زُل بزند به چشمان کاترين که با رنگ جواهر گون خود داشتند ناتواني او را در ادامه

دادن حرفش دنبال مي کردند. جوزپه سکوت را شکست:

- بله صبر کن.

استفان ديد که چه طور لحن رعدآساي پدرش آرام گرفت و دستانش ديمون را رها کرد. قدمي به جلو گذاشت و شنل خز چين

خورده اش را صاف کرد.

- پدرتان احتمالاً امروز کارش در شهر تمام مي شود و به اين جا بر مي گردد.

حتماً از ديدن مجدد شما خوشحال خواهد شد. اما مثل اين که کمي رنگ صورت شما پريده کاترين عزيز! اميدوارم که دوباره

بيمار نشده باشي؟

- جناب کنت شما مي دانيد که من هميشه کمي رنگ پريده هستم. البته من مثل دختران ايتاليايي از رُژ هم استفاده نمي کنم

که صورتم شاداب تر به نظر برسد. استفان نتوانست جلوي خودش را بگيرد و گفت:

- شما اصلاً به اين چيزها احتياج نداريد.

کاترين لبخندي به او زد. او حقيقتاً زيبا بود. استفان حس کرد که چيزي در سينه اش

مي سوزد. پدر ادامه داد:

- کاترين عزيز! من در طول روز زياد نمي بينمتان. شما معمولاً ما را تا هنگام

غروب از لذت همراهي تان محروم مي کنيد.

کاترين فوراً جواب داد:

- من معمولاً در طي روز در اتاقم به مطالعه و عبادت مشغول هستم.

دسته اي از گيسوان کاترين از روي شانه اش ريخت. استفان مي دانست که کاترين

دروغ مي گويد اما چيزي نگفت. او هيچ وقت راز کاترين را برملا نمي کرد.

کاترين دوباره رو به پدر کرد و گفت:

- اما جناب کنت مي بينيد که من الان اينجا در خدمتتان هستم.

- بله، بله و من فکر مي کنم که امشب به خاطر بازگشت پدرتان شام مفصلي

خواهيم داشت.

جوزپه به يکي از خدمتکارها اشاره کرد و از اتاق خارج شد. استفان شادمانه به سمت کاترين بازگشت. کمتر پيش مي آمد

که بتواند با کاترين تنها صحبت کند؛ بدون حضور پدرش و يا گودرين نديمه آلماني بي احساس کاترين.

اما آنچه که استفان مي ديد مثل آب سردي بر روي آتش احساسش بود. کاترين داشت لبخند مي زد. از همان لبخندهاي

مرموزي که هميشه به هم مي زدند. اما کاترين نه به او بلکه به ديمون لبخند مي زد.

استفان در يک لحظه از ديمون متنفر شد. از زيبايي شوم او و از قدرت افسون گري مبهمش که زنان را به سمتش مي

کشيد، آن گونه که پروانه اي به سمت شعله شمع کشيده مي شود. استفان مي خواست که ديمون را در هم بکوبد، مي

خواست که زيبايي اش را خرد کند. اما در عوض مجبور بود که بايستد و نگاه کند که چطور

کاترين به سمت برادرش گام بر مي دارد. قدم به قدم، دامن بلند زري دوزي شده کاترين روي سنگ هاي کف اتاق کشيده

مي شد.

درست جلوي چشمان استفان، دستان ديمون به سمت کاترين دراز شد و لبخند ظالمانه پيروزي بر لب هايش نشست...

استفان نگاهش را از پنجره بر گرفت. چرا بايد خاطره زخم هاي کهنه را به ياد مي آورد؟ دست برد و از زير پيراهنش

زنجير طلايي که هميشه به همراه داشت را بيرون آورد. با انگشتان شست و اشاره حلقه اي که به آن آويزان بود را گرفت.

سپس در نور کم اتاق به آن نگاه کرد.

انگشتر طلايي به شکل استادانه اي زينت داده شده بود و گذشت پنج قرن هم جلاي آن را کم نکرده بود. روي حلقه فقط يک

سنگ بود. يک قطعه فيروزه به اندازه ناخن انگشت کوچکش. استفان ابتدا آن و سپس به انگشتر نقره اي توي دست

خودش نگاه کرد. انگشتري که به دست کرده بود همان تزيينات و فيروزه اي به همان شکل داشت. استفان در سينه اش

سنگيني مزمني را احساس نمود.

نمي توانست گذشته را فراموش کند و نمي خواست هم که فراموش کند. علي رغم تمام آن چه که اتفاق افتاده بود، او

هميشه در خاطرش از کاترين به نيکي ياد مي کرد. اما تنها يک خاطره و تنها يک صحنه از کتاب زندگيش بود که نبايست

هيچ وقت به آن بر مي گشت. اگر دوباره آن خاطره شوم، آن لحظه هراس انگيز و آن صحنه کراهت بار را زنده مي کرد

حتماً ديوانه مي شد. همان طور که آن روز ديوانه شده بود. آن روز آخر. آن روز که به نفرين ابدي خويش گرفتار شده

بود...

استفان به سمت پنجره خم شد. پيشاني اش را به سردي شيشه گذاشت. معلمش به او گفته بود که شيطان هيچ وقت آرامش

نخواهد داشت. شايد به پيروزي برسد اما به آرامش نخواهد رسيد.

استفان براي چه به فلس چرچ آمده بود؟

اميدوار بود که بتواند به آرامش دست پيدا کند. اما اين غير ممکن بود. هيچ وقت کسي او را نمي پذيرفت. سختي براي او

به انتها نمي رسيد. چرا که او يک شيطان بود و نمي توانست اين را عوض کند.

النا آن روز زودتر از هميشه از خواب بيدار شد. مي توانست صداي راه رفتن عمه جوديت را بشنود که داشت خودش را

براي دوش گرفتن آماده مي کرد. مارگارت که هنوز در خوابي عميق بود دست و پاهايش را جمع کرده بود و مثل موش

سفيد کوچکي به نظر مي رسيد. النا آرام از کنار در اتاق خواب خواهر کوچکش گذشت. راهش را در راهروي خانه ادامه

داد. در ورودي را باز کرد و بيرون رفت.

هواي صبح دل انگيز و تازه بود. روي درخت بلوط جلوي خانه فقط چند گنجشک و سار نشسته بودند. النا که شب قبل با

سردرد بدي به تختخواب رفته بود، سرش را به سمت آسمان آبي دوخت و نفس عميقي کشيد.

احساسش امروز خيلي بهتر از ديروز بود. قول داده بود که مت را قبل از مدرسه ببيند هر چند که اصلاً حوصله اين کار را

نداشت اما مطمئن بود که ديدن مت حالش را بهتر

خواهد کرد. خانه مت دو خيابان آن طرف تر از مدرسه بود. يک خانه معمولي مثل بقيه خانه هاي آن خيابان فقط شايد آويز

جلوي در وردي کمي قديمي تر و رنگ ديوارها کمي کم رنگ تر به نظر مي آمد. مت بيرون ايستاده بود. براي چند لحظه قلب

النا با ديدن او شروع کرد به تندتر تپيدن. مت خوش قيافه بود. النا در اين مورد شک نداشت اما

زيبايي اش نه جذاب بلکه مثل برخي از مردم آزار دهنده بود. مثل زيبايي يک آمريکايي سالم و سرزنده و مت هنيکات به

معناي واقعي کلمه يک آمريکايي بود. موهاي طلايي اش را به خاطر شروع فصل فوتبال کوتاه کرده بود. پوستش به خاطر

کار کردن روي مزرعه پدربزرگش کمي آفتاب سوخته به نظر مي آمد. چشمان آبي صادق و بي پروايي داشت که امروز

کمي ناراحتي در آن ها موج مي زد.

- نمي آي تو؟

- نه بيا قدم بزنيم.

النا و مت کنار هم اما با فاصله راه افتادند. حاشيه خيابان پر بود از درختان گردو و افرا و هوا هنوز همان سکون صبحگاه

را در خود داشت. النا به پاهايش که بر روي پياده روي خيس گام مي زدند نگاه مي کرد. احساس ناگهاني عدم اطمينان به

سراغش آمده بود. نمي دانست که چطور بايد حرفش را شروع کند.

مت گفت:

- خب! نمي خواي از فرانسه برام تعريف کني؟

- آها خيلي خوب بود.

النا همچنان داشت به پياده رو نگاه مي کرد که مت هم سرش را پايين انداخت. النا سعي کرد که لحنش کمي مشتاقانه تر

باشد:

- همه چي اونجا عالي بود. مردم، غذا، همه چي... اون جا خيلي...

صدايش ناگهان خشکيد طوري که خودش هم خنده اش گرفت.

- آره حتماً عالي بوده.

مت که حرف او را کامل کرده بود ايستاد و به کفش هاي تنيس رنگ و رو رفته اش زل زد. النا هنوز از پارسال آن کفش ها

را به ياد داشت. خانواده مت وضع مالي خوبي نداشتند. شايد مت نتوانسته بود که کفش جديدي بخرد. النا سر بلند کرد و ديد

که چشمان مت روي صورت او ثابت شده اند.

- کاش خودتو مي ديدي الان خيلي قشنگ تر از هميشه به نظر مياي.

النا با بي ميلي دهان باز کرد که چيزي بگويد ولي مت ادامه داد:

- و من حدس مي زنم که مي خواي چيزي به من بگي.

النا به او خيره شد. مت لبخند زد. لبخندي تلخ و غم انگيز. و سپس دوباره بازوانش را

گشود. النا در حالي که او را در آغوش مي گرفت گفت:

- آه مت مت مت.

سپس يک قدم به عقب برداشت تا به صورتش نگاه کند.

- مت تو بهترين پسري هستي که تا به حال ديدم. من لياقت تو رو ندارم.

- پس چرا مي خواي ولم کني؟

و دوباره به راه افتادند.

- حتماً چون خيلي خوبم و تو لياقت منو نداري مي خواي ولم کني آره؟

النا مشت کوچکي به بازوي مت کوبيد.

- نه ببين من که نمي خوام ولت کنم برم. ما باز هم با هم دوست مي مونيم باشه؟

فقط دوست.

- آره مطمئنم همينطوره. آره حتماً همينطوره.

- من خيلي فکر کردم و ديدم ما احساسمون به هم مثل احساس دو تا دوسته.

النا ايستاد و به او نگاه کرد.

- دو تا دوست خوب. مت صادق باش. فکر نمي کني که اين طور باشه؟

مت سرش را به سمت آسمان بلند کرد و گفت:

- تو مطمئني که اين کارت ربطي به اون پسر تازه وارد نداره؟

النا سرش را پايين انداخت.

- نه.

النا مکثي کرد و سپس گفت:

- من اصلاً تا به حال باهاش حرف نزدم. اصلاً نمي شناسمش.

- اما مي خواي بشناسيش نه؟

مت دستش را دور او حلقه کرد و آهسته او را به سمت خودش برگرداند و گفت:

- بي خيال بيا بريم مدرسه اگه باز بود سر راه يک دونات هم واسه ات

مي گيرم.

موقعي که داشتند قدم مي زدند چيزي انگار بالاي درختان گردو تکان خورد. مت بالا را نگاه کرد و گفت:

- اينو ببين بزرگ ترين کلاغيه که تو عمرم ديدم.

اما وقتي که النا سر بلند کرد کلاغ ديگر رفته بود.

مدرسه در آن روز مکان مناسبي براي اجراي نقشه النا به نظر مي رسيد. او هيچ وقت بي دليل صبح به اين زودي بيدار

نمي شد. او به اندازه کافي درباره استفان سالواتوره اطلاعات جمع کرده بود. که البته زحمت چنداني هم نداشتند چون در

مدرسه رابرت. اي. لي همه درباره او حرف مي زدند.

همه مي دانستند که روز قبل چيزي بين او و معاون مدرسه اتفاق افتاده و براي همين امروز به دفتر رئيس فرا خوانده شده

بود. مسئله مربوط به مدارکش بود. اما رئيس مدرسه او را به کلاس برگرداند (شايعه شده بود که با يک تماس تلفني با رُم

و شايد هم سفارت ايتاليا در واشنگتن مسئله حل شده) همه چيز، حداقل از لحاظ اداري آرام

شده بود.

النا داشت آن روز عصر به کلاس تاريخ اروپا مي رفت که در راهرو صداي سوت آرامي را شنيد. ديک کارتر و تايلر اسمال

وود داشتند بي هدف توي راهرو «. اين دو تا بچه پولدار آشغال که بازم اينجان » : مي چرخيدند. النا با خودش گفت

سعي کرد که به سوت زدن و نگاه خيره آن ها توجه نکند. ديک و تايلر خيال

مي کردند چون توي تيم اصلي راگبي مدرسه هستند و مدام در حال تکل زدن و دويدن اند پس بايد مورد توجه همه باشند.

النا در حالي که داشت آرايشش را تجديد مي کرد چشمش به آن ها بود و مراقب بود که نقشه را خراب نکنند. استفان وارد

شد.

النا قبلاً دستورالعمل هاي لازم را به باني داده بود. آيينه کوچک جيبي که در دست داشت تصوير کاملي از اتفاقات توي

راهرو را برايش به نمايش مي گذاشت. تصوير استفان را براي يک لحظه توي آيينه از دست داد و بعد ديد که استفان

درست رسيده کنار او. آيينه جيبي را بست که استفان را با صداي آن متوقف کند اما قبل از آن که

موفق شود اتفاق ديگري افتاد. تمام قسمت خودآگاه ذهن استفان به سمت ديگر معطوف شده بود. ديک و تايلر ناگهان آمده

بودند جلوي در کلاس تاريخ اروپا و راه را بسته بودند.

«. اين دو تا احمق ترين آدماي کل دنيان » : النا فکر کرد

و بعد نفسش را با عصبانيت بيرون داد و از پشت سر استفان به آن دو چشم غُره رفت. اما آن ها انگار داشتند از بازي

اشان لذت مي بردند هم چنان ايستاده بودند دم در و وانمود مي کردند که متوجه اين نيستند که استفان مي خواهد از آن جا

عبور کند.

- عذر مي خوام...

لحن استفان هماني بود که با آن معلم تاريخ را مخاطب قرار داده بود، لحني آرام و شمرده.

ديک و تايلر نگاهي به هم و سپس به دور و برشان انداختند انگار که دنبال صداي روحي نامرئي مي گردند و استفان را

نمي بينند. تايلر سعي کرد به زبان ايتاليايي مسخره بازي در آورد.

- اسکوزي؟ اسکوزي مي؟ مي اسکوزي؟ جکوزي؟

هر دويشان زدند زير خنده.

النا ديد که چگونه عضلات استفان در زير تي شرتش منقبض شدند. به نظر النا اين دعوا غير منصفانه بود. هر دوي آن ها

از استفان قد بلندتر بودند و تايلر تقريباً هيکلي دو برابر او داشت.

- مشکلي پيش اومده؟

النا به اندازه ديک و تايلر از شنيدن صدايي که از پشت سر مي آمد تعجب کرد. برگشت و مت را ديد که با چشمان آبي و

مصممش به آن ها نگاه مي کرد. النا لب هاي خندانش را گاز گرفت و آن دو با عصبانيت از سر راه کنار رفتند.

«. مت. مت دوست داشتني »

النا اين را توي ذهنش تکرار مي کرد اما مت دوست داشتني داشت شانه به شانه استفان وارد کلاس مي شد و او بايد پشت

سر آن ها راه مي افتاد و تنها پشت

تي شرت هايشان را مي ديد. وقتي که نشستند، النا رفت صندلي پشت سر استفان را گرفت جايي که مي توانست هر چقدر

که دلش مي خواهد استفان را ببيند و او متوجه نشود. نقشه اش اين بود که تا آخر کلاس صبر کند و بعد... مت داشت با

سکه هاي تو جيبش بازي مي کرد يعني حرفي دارد که مي خواهد بزند.

- هي ببين...

مت بالاخره داشت چيزي مي گفت ولي با ناراحتي.

- هي ببين... اون دو تا پسرا...

استفان خنديد و با لحني طعنه آميز گفت:

- حتماً بچه هاي خوبين من در موردشون قضاوت منفي نمي کنم.

النا مي ديد که اين بار در صداي استفان احساس بيشتري هست، حتي بيشتر از زماني که با آقاي تانر معلم کلاس تاريخ

حرف زده بود. النا مي ديد که احساس توي صداي استفان از جنس شادي ناپخته اي است، انگار که او هيچ وقت واقعاً

شادمان نبوده.

- به هر حال من انتظار نداشتم که اين جا استقبال بهتري ازم بشه.

انتهاي جمله اش را تقريباً فقط خودش شنيد.

- چرا انتظار داشتي؟

مت که زل زده بود به استفان بالاخره تصميمش را گرفت.

- بي خيال! گوش کن ما ديروز داشتيم با بچه ها سر تيم راگبي بحث مي کرديم. آخر ربات پاي يکي از پيستون هاي تيم پاره

شده و ما مي خوايم يکي رو به جاش بياريم. تو نظرت چيه؟

- من؟

استفان که انگار غافلگير شده بود گفت:

- نمي دونم که مي تونم از پسش بربيام يا نه؟

- مي توني بدوي؟

- مي تونم که... ؟

استفان نيمي از صورتش را به سمت مت برگرداند و النا لبخند کمرنگي را روي لبانش ديد.

- بله.

- مي توني توپ بگيري؟

- بله.

- همش همينه. من پشت همه بازي مي کنم اگه توپي که برات مي ندازم رو

بگيري و بدوي تمومه.

- فهميدم.

استفان که لبخند مي زد مي ديد که علي رغم لحن بي تفاوت صداي مت، در چشمانش از اين که او قبول کرده برقي از

خوشحالي مي درخشد. النا که از اين وضعيت کمي تعجب کرده بود، خيلي زود فهميد که دارد به دوستي سريع و بي آلايش

آن دو پسر حسادت مي کند. گرماي دوستي آن دو النا را کاملاً محو کرده بود.

اما در يک لحظه، لبخند استفان محو شد و گفت:

- از دعوتت ممنونم ولي نمي تونم قبول کنم کارهاي ديگه اي دارم که بايد انجام

بدم.

---------

ادامه در بخش چهارم = >>

" بخش چهارم "

در همين موقع باني و کارولين هم رسيدند و کلاس شروع شد، وقتي که آقاي تانر درس مي داد، النا مدام در ذهنش تکرار

مي کرد:

- سلام من النا گيلبرت، عضو کميته خوشامدگويي به دانش آموزان جديد هستم.

به من گفته شده که اين دور و اطراف را به شما نشون بدم. براي شما که مشکلي نيست؟ نه؟ چون من اگه در وظايفم

کوتاهي کنم برام مشکل پيش مياد. بايد سعي مي کرد که در آن لحظه چشمانش کاملاً باز و مشتاق باشد، البته تنها در

صورتي که حس کند استفان مي خواهد يک جوري خودش را از اين بازي بيرون بکشد. بي توجهي اين پسر به دخترها غير

قابل تحمل بود و النا مي دانست که نقشه اش خيلي ساده انگارانه است.

دختري که دست راستش نشسته بود يادداشتي به او داد. النا بازش کرد و فوراً خط بچه گانه باني را شناخت:

- من ک رو تا جايي که بتونم معطل مي کنم. چي شد؟ قبول کرد؟

النا نگاهي به باني انداخت که دزدکي داشت از رديف اول به عقب نگاه مي کرد. النا با دست اشاره اي کرد و به او فهماند

که مي خواهد بعد از کلاس بگويد. انگار يک قرن طول کشيد تا آقاي تانر درس را تمام کند و توصيه هاي شفاهي لازم را

هم بکند و سپس کلاس را مرخص نمايد. همه از جا برخاستند که بروند. النا فکر کرد:

- حالا وقتشه.

و بعد در حالي که قلبش به شدت مي تپيد دويد جلوي استفان و راهش را مسدود کرد. طوري که نتواند دورش بزند. درست

مثل ديک و تايلر او هم مي خواست کمي مسخره بازي در بياورد يا خنده اي عصبي سر بدهد تا استرسش آرام بگيرد اما

بايد جدي مي بود. سرش را بلند کرد و ديد چشمانش درست رو به روي لب هاي استفان است.

در يک لحظه همه چيز از ذهنش پريد. قرار بود چي به او بگويد؟ دهانش را باز کرد و

کلماتي که تمرين کرده بود، بيرون آمدند و در هوا چرخي زدند و روي زمين ريختند:

- سلام من النا گيلبرت هستم. من عضو کميته خوش آمد گويي به دانش آموزانم

و وظيفه دارم که...

- متاسفم وقت ندارم.

براي يک لحظه ذهن النا اين حقيقت را نتوانست بپذيرد که استفان حتي فرصت نداده

که او جمله اش را کامل کند. النا مثل يک ماشين سخن گو ادامه داد:

- وظيفه دارم که اطراف مدرسه رو به شما نشون بدم.

- متاسفم... نمي تونم... بايد برم... بايد برم توي تست تيم راگبي مدرسه شرکت کنم.

استفان برگشت و به مت نگاه کرد که از تعجب بُهتش زده بود.

- مگه نگفتي که بعد از کلاسه؟

- آره... ولي...

صداي مت انگار از ته چاه مي آمد.

- پس بهتره که بجنبيم. مي توني راه رو به من نشون بدي؟

مت نگاهي از سر درماندگي به النا کرد و سپس شانه هايش را بالا انداخت:

- باشه... خيلي خب... بيا بريم.

مت وقتي که دور مي شدند هم يک بار ديگر برگشت و به النا نگاه کرد اما استفان نه. النا خود را در ميان انبوهي از

ناظران هيجان زده يافت که در ميان آن ها کارولين هم بود. کارولين داشت مغرورانه پوزخندي به او تحويل مي داد.

احساس مي کرد که جزء جزء بدنش کرخت شده. گلويش از شدت بغض مي سوخت. نمي توانست حتي يک

لحظه ديگر آن جا بايستد. برگشت و با سريع ترين سرعت ممکن بيرون رفت.

وقتي که النا به کمد وسايل اش رسيد، کرختي بدنش، جاي خود را به داغي و بغض گلويش، جاي خود را به اشک داده بود.

اما النا نبايد گريه مي کرد. نبايد توي مدرسه گريه مي کرد. النا با خودش تکرار کرد که نبايد جلوي ديگران گريه کند. بعد از

اين که کمدش را بست يک راست راه افتاد به طرف خروجي اصلي. با ديروز اين دومين روزي بود که بعد از مدرسه فوراً

برمي گشت خانه و البته حدس مي زد که عمه جوديت از اين قضيه تعجب کند اما وقتي که به خانه رسيد ديد اتومبيل او

جلوي در نيست.

حدس زد که بايد با مارگارت رفته باشند خريد. خانه مثل صبح که ترکش کرده بود ساکت و آرام بود. از اين که خانه را آرام

مي ديد خوشحال بود. دلش مي خواست در سکوت تنها باشد اما از طرف ديگر نمي دانست که در اين تنهايي چه کار بايد

بکند. حالا که ديگر بالاخره جايي براي گريستن پيدا کرده بود، مي ديد که اشک هايش قصد سرازير شدن ندارند. کوله پشتي

اش را انداخت کف خانه و به آهستگي قدم به اتاق نشيمن گذاشت.

اتاق نشيمن را دوست داشت. تزيينات اش موقر و تاثير گذار بود و به همراه اتاق خواب النا تنها اتاق هاي ساختمان بودند

که از اسکلت اصلي باقي مانده و دستخوش بازسازي نشده بودند. ساختمان اصلي در حدود سال 1861 ساخته شده بود و

بيشترش در طي جنگ داخلي در آتش سوخته بود. تمام چيزي که خاطره ساختمان قديمي را زنده مي کرد، همين اتاق نشيمن

با شومينه قديمي اش بود که ظرافت انحناهاي قالب ريزي شده اش هنوز هم نمايان بود. در بالاي اين اتاق نشيمن اتاق

خواب بزرگي قرار داشت که جفت ديرين آن بود. پدر بزرگِ پدر بزرگ النا اين خانه را ساخته بود و خانواده گيلبرت هميشه

در آن سکونت داشتند. النا از دل ديوار شيشه اي خانه به بيرون نگاه کرد. شيشه پنجره ضخيم و موج دار بود و به هر آن

چه که در بيرون بود شکلي متفاوت مي بخشيد. شکلي مواج و متزلزل. النا

زماني را به خاطر آورد که پدرش براي اولين بار ديوار شيشه اي قديمي را به او نشان داده بود. سن النا در آن موقع کمتر

از سن الان مارگارت بود. بغض النا دوباره باز گشته بود، اما هنوز هم اشک ها از سرازير شدن امتناع مي کردند.

همه چيز درون النا تناقض داشت. نمي خواست با کسي باشد اما تنهايي آزارش مي داد. نمي خواست فکر کند اما مجبور

بود روي چيزي تمرکز کند. افکارش مثل موشي که از جغد سفيد بگريزد، از ذهنش فرار مي کردند. جغد سفيد – پرنده

شکارچي – پرنده گوشتخوار – کلاغ – » : النا با خودش فکر کرد «. بزرگترين کلاغي که در عمرم ديدم اين را مت هم

گفته بود.

چشم هايش دوباره مي سوختند. مت بيچاره، چقدر او را آزار داده بود، اما مت چيزي به روي خودش نمي آورد. النا هيچ

وقت با او درست رفتار نکرده بود. و اما استفان... قلب النا به شدت شروع به تپيدن کرد و بالاخره دو قطره اشک از گوشه

ي چشمانش سرازير شدند. او گريه مي کرد. داشت از شدن خشم، تحقير و احساس شکست گريه مي کرد. ديگر چه؟ امروز

چه چيزي از دست داده بود؟ واقعاً چه احساسي نسبت به اين غريبه، اين استفان سالواتوره داشت؟ او شده بود مشکل النا

و اين باعث مي شد که نتواند بي تفاوت باشد. جذابيت استفان در عجيب بودنش، بود. بعضي وقت ها بعضي پسرها به النا

گفته بودند که عشق خيلي با مزه است و بعدها از خواهرها و دوستان آنها شنيده بود که چه قدر قبل از ملاقات با او عصبي

بوده اند. چه قدر کف دست هاي شان عرق مي کرده و چه قدر قلب شان تند مي زده. النا هميشه

از شنيدن آن داستان ها لذت مي برد. هيچ کس تا به حال در عمرش او را عصبي نکرده بود. النا سعي مي کرد بامزه باشد و

آدم هاي اطرافش هم همين طور. اما امروز که با استفان صحبت کرده بود، مثل اينکه نوبت او بود که قلبش تند بزند، که

زانوانش سست شود، که کف دستان اش خيس از عرق باشد و عصبي شود. النا فکر کرد شايد دليل اصلي علاقه او به

استفان همين باشد که استفان عصبي اش مي کند. نه اين نمي توانست دليل خوبي باشد و در حقيقت دليل بدي هم بود. شايد

به خاطر دهانش بود که وقتي اولين بار سرش را بلند کرد آن را رو به روي چشمانش يافت و زانوهايش شل شد. اما نه

دليلش تنها نمي توانست اين باشد. آن دهان و آن موهاي مشکي موج دار. النا در حالي که به آن فکر مي کرد دستش را

لاي موهاي خود برد و با آن شروع به بازي کرد و آن بدن صاف و عضلاني و آن پاهاي بزرگ و آن صداي... بله آن صدا

بود که به خاطرش تصميم گرفته بود استفان را به دست بياورد، حتي اگر شده در اين راه بميرد. صداي استفان خونسرد و تا

حدي تحقير کننده بود اما به شکل عجيبي اين تحقير براي النا وسوسه آميز به نظر مي رسيد. النا با خودش تصور کرد که

چطور غريبه نقاب دار با آن لحن صدا، اسم او را تکرار مي کند.

- النا

النا از جا پريد. ابر توهماتش از بالاي سرش ناپديد شد. اين صداي استفان نبود که خطابش مي کرد، صداي عمه جوديت بود

که با خوشحالي کليد را از قفل در بيرون مي کشيد.

- النا؟ النا خونه اي؟

و اين هم صداي تيز و کودکانه مارگارت بود. بيچارگي دوباره در وجود النا سرريز کرد. النا برگشت و به آشپزخانه خيره

شد. الان توان اين را نداشت که با سوالات پر از نگراني عمه جوديت و شادي هاي معصومانه

مارگارت مواجه شود. فوراً تصميم گرفت و قبل از بسته شدن در ورودي از در پشتي که توي آشپزخانه بود بيرون رفت.

اول کمي روي پله ها و بعد در کنار باغچه مکث کرد نمي خواست برود پيش کساني

که مي شناختندش. فکر کرد که کجا مي تواند تنها باشد؟ پاسخ فوراً به ذهنش آمد. بايد مي رفت پيش پدر و مادرش. پياده

روي تا حاشيه شهر کمي طولاني به نظر مي رسيد، اما پس از سه سال که هميشه

اين مسير را طي کرده بود، ديگر به آن عادت داشت. از پل ويکري گذشت و از تپه اي بالا رفت. از کنار کليساي متروک

عبور کرد و از شيب تپه به پايين سرازير شد. اين قسمت از قبرستان به خوبي نگهداري مي شد و کمتر ترسناک به نظر مي

رسيد.چمن هايش به خوبي کوتاه شده بودند و دسته هاي گل، ترکيب زيبايي از رنگ ها را حک شده « گيلبرت » شکل داده

بودند. النا در پايين سنگ قبر بزرگي که روي آن نام

بود نشست و آهسته گفت:

- سلام بابا. سلام مامان.

و سپس خم شد و دسته اي از شکوفه هاي ارغواني و حنايي رنگي که سر راه چيده بود را روي قبر گذاشت. النا زانوهايش

را جمع کرد و کنار آن ها با حالتي غمگين چمباتمه زد. بعد از آن تصادف هميشه مي آمد اين جا. تنها کسي که از تصادف

زنده مانده بود مارگارت بود که آن زمان کوچکتر از آن بود که چيزي به خاطر بياورد. خاطره ها در ذهن النا اما، زنده

بودند. بغضش بالاخره شکست و اشک هايش سرازير شدند. دلش

براي آن ها تنگ شده بود. مادرش را به خاطر آورد که چه قدر جوان بود و پدرش را به ياد آورد که وقتي مي خنديد

صورتش چين مي افتاد. آنها خيلي خوش شانس بودند که کسي مثل عمه جوديت را داشتند که کارش را ول کند و به شهر

کوچک آنها بيايد تا از فرزندان برادرش نگهداري کند. و البته رابرت نامزد عمه جوديت هم بود که مهربانيش بيشتر او را

شبيه يک پدرخوانده مي کرد تا يک شوهر عمه ساده. النا به ياد مي آورد که بعد از مراسم تدفين چه قدر از دست والدينش

عصباني بوده که خود را به کشتن داده اند و او را رها کرده بودند. آن موقع هنوز زياد عمه جوديت را نمي شناخت و فکر

مي کرد که ديگر توي اين دنيا جايي براي او نيست. النا الان کجا را داشت؟ سوالي که در ذهن النا تکرار مي شد پاسخ

راحتي داشت. اين جا را، شهرش، فلس چرچ را. اما به نظرش رسيد که اين جواب درست نيست، اين اواخر همه اش فکر

مي کرد که در اين دنيا جاي ديگري هست که او به آن جا تعلق دارد؛ جاي ديگري، که بايد آن را خانه بنامد. سايه اي از

بالاي سرش گذشت و النا را ترساند. براي چند لحظه نتوانست دو نفري که بالاي سرش بودند را تشخيص بدهد. به نظرش

ناشناس، غريبه و به طرز مشکوکي خطرناک مي آمدند. خون در بدنش يخ بسته بود.

- النا.

شبح کوچکتر که دستانش را به کمر گذاشته بود، با لحني بي قرار گفت:

- گاهي وقتا خيلي نگرانت مي شم. واقعاً خيلي نگرانت مي شم.

النا پلک زد و سپس خنده کوتاهي کرد. دو شبح بالاي سرش، باني و مرديت بودند.

وقتي که آن دو مي نشستند، النا گفت:

- آدم بايد کي رو ببينه، اگه بخواد چند لحظه واسه خودش تنها باشه؟

مرديت گفت:

- بگو بريم گم شيم ما هم ميريم.

اما النا با بي تفاوتي شانه بالا انداخت. مرديت و باني وقتي که النا ناراحت بود، مي دانستند که بايد او را اين جا پيدا کنند.

النا در يک لحظه از اين بابت احساس رضايت کرد. بايد از آن ها تشکر مي نمود. از هر دوي آن ها. کجا مي توانست برود

که دوستان به اين خوبي داشته باشد. برايش مهم نبود که بفهمند گريه مي کرده. النا دستمال مچاله شده اي که باني به او

داد را گرفت و با آن چشم هايش را پاک کرد. سه نفرشان مدتي را در سکوت گذراندند و به بازي باد در ميان شاخه هاي

درخت بلوط چشم دوختند.

باني بالاخره سکوت را شکست:

- متاسفم واسه اون قضيه. خيلي بد شد.

- تو هميشه آدم زرنگي بودي نبايد به اين بدي که مي گن باشه.

- تو اون جا نبودي که ببيني مرديت.

النا گذاشت که خاطره کلاس تاريخ دوباره ذهنش را گرم کند.

- افتضاح شد ولي ديگه برام مهم نيست.

و بعد انگار که مي خواست لج خودش را در بياورد، با لحن بي تفاوتي ادامه داد:

- ديگه کاري باهاش ندارم. ديگه نمي خوامش.

- النا!!!

- نمي خوام باني. خيال مي کنه که خيلي از آمريکايي ها سره. واسه همين اون عينک آفتابي الکي رو مي زنه.

دختر ها زير زيرکي خنديدند. النا بيني اش را پاک کرد و سرش را چند بار تکان داد و سپس در حالي که مشخصاً سعي مي

کرد موضوع را عوض کند رو به باني کرد و

گفت:

- خوبيش اين بود که آقاي تانر امروز زياد گير نداد.

باني قيافه مظلومانه اي گرفت و گفت:

- مي دوني منو مجبور کرد که به عنوان اولين نفر بيام کنفرانس بدم. هر چند که مهم نيست. کنفرانسم در مورد

درويدهاست. کاهن هاي قديم اقوام گل و سلته.

- در مورد چيه؟

- درويدها. همونايي که استون هينج رو ساختن و توي انگلستان قديم کلي براي خودشون جادو و جمبل مي کردن ديگه. من

ژنم به اونا بر مي گرده. واسه همين نيروي جادويي دارم.

مرديت پوزخند زد. اما النا اخم هايش را در هم کشيد و انگشتانش را در ميان علف ها فرو برد.

- باني ديروز واقعاً کف دست من چيزي ديدي؟

سوال النا خيلي ناگهاني بود. باني چند لحظه تامل کرد و سپس جواب داد:

- نمي دونم... من فکر مي کنم... فکر مي کنم که ديدم، اما گاهي وقت ها قدرت تصورم از کنترلم خارج مي شه.

مرديت وارد گفت و گويشان شد:

- باني مي دونست که تو اين جايي. من فکر مي کردم کافي شاپ رفتي. اما باني گفت مي بينه که تو توي قبرستون نشستي.

باني با حالت غافل گيرانه و هيجان زده گفت:

- من گفتم؟ خب مادر بزرگم توي ادينبورگ يه نيروهايي داشت و يه چيزايي

مي ديد منم همين جوري ام. معمولاً اين چيزا توي خون آدماست. مرديت موقرانه گفت:

- و خون شما هم که با درويدها يکيه.

- خب توي اسکاتلند هنوز هم رسماي قديمي حفظ شده. اگه بگم مادربزرگم چه کارايي مي کرد باور نمي کني. يه راه هايي

بلد بود که بهت مي گفت تو قراره با کي ازدواج کني و وقت مرگت کيه؟ به من گفته بود که زود مي ميرم.

- باني!!!

- گفته بود خب. گفته بود که منو در حالي توي قبر مي ذارن که جوون و زيبام. فکر نمي کنين اين خيلي رمانتيکه؟

- نه اصلاً هم نيس...

لحن النا جدي بود:

- تازه خيلي مزخرفه که آدم جوون مرگ بشه.

سايه هاي شان کم کم بلندتر مي شد و بادي که مي وزيد سردتر شده بود. مرديت

زرنگي کرد و پرسيد:

- خب حالا قراره که با کي ازدواج کني باني؟

- نمي دونم. مادربزرگم راه فهميدن اش رو بهم ياد داده ولي تا الان امتحانش نکردم.

باني ژست عالمانه اي به خودش گرفت و ادامه داد:

- مرد مورد نظر من بايد تا حد زيادي پولدار باشه. به شدت خوش تيپ باشه، عين همين غريبه نقاب دار؛ البته اگر کس

ديگه اي نمي خوادش مي گم ها.

و سپس نگاه شيطنت آميزي به النا انداخت. النا در جواب کنايه گفت:

- نظرت راجع به تايلر اسمال وود چيه؟

و با لحني معصومانه ادامه داد:

- باباش مي گن خيلي پولداره.

مرديت هم وارد بحث شان شد:

- تازه تيپش هم بد نيست. دندوناي سفيد گنده اي هم داره. تو که حيوونا رو دوست داري. خب اينم همه ويژگي ها رو داره

که... دخترها نگاهي به هم انداختند و زدند زير خنده. باني يک مشت علف به سمت

مرديت پرت کرد. مرديت علف ها را توي هوا زد و بعد قاصدکي که در دست داشت فوت کرد توي صورت باني. در وسط

جنگ شادمانه آن دو، النا مي ديد که چه قدر وضع روحيش بهتر شده. النا دوباره خودش شده بود. ديگر يک گمشده و غريبه

در بين آشنايانش نبود. او اکنون دوباره النا گيلبرت ملکه دبيرستان رابرت. اي .لي بود. دست برد و روبان موهايش را باز

کرد و سرش را تکان داد تا موهايش روي صورتش بريزد.

- من تصميمم رو گرفتم که مي خوام در مورد چي کنفرانس بدم. نگاهش روي باني بود که داشت با انگشتانش علف ها را

از بين موهايش بيرون مي آورد. مرديت گفت:

- چي؟

النا سر بلند کرد و به آسمان سرخ و ارغواني رنگ بالاي تپه چشم دوخت. سپس نفس عميقي کشيد و در حالي که قيافه

متفکرانه اي گرفته بود، گذاشت که آن دو مدتي در تعليق دانستن موضوع سخنراني او بمانند. سپس به آرامي گفت:

- درباره رنسانس در ايتاليا.

باني و مرديت به او و سپس به يکديگر نگاه کردند و بعد دوباره خنده سر دادند. مرديت گفت:

- آه و اينک ببر تيز چنگ مدرسه رابرت. اي. لي بر مي گردد. به پسرها بگوييد

مراقب قلب هاي شان باشند.

النا لبخند موذيانه اي به او تحويل داد. اعتماد به نفس مثال زدني اش باز گشته بود. هر چند که خودش هنوز نمي دانست.

اما النا از يک چيز مطمئن بود. مطمئن بود که نخواهد گذاشت استفان سالواتوره زنده از چنگش بيرون برود.

النا با حالتي سر زنده گفت:

- خب شما دو تا خوب گوش کنين چي ميگم. هيچ کس در اين مورد نبايد چيزي بدونه و گرنه من سوژه ي خنده ي کل

مدرسه مي شم. کارولين هم حتماً دنبال بهانه مي گرده که منو مسخره کنه. اما هنوز هم اين پسره رو مي خوام؛ و من هر

چي رو که بخوام به دست مي آرم. نمي دونم چه جوري. ولي مي دونم که مي تونم. تا وقتي که يه نقشه پيدا کنم، بايد همه

مون بهش بي محلي کنيم.

- همه مون؟

- بله همه مون. ببين باني اون که هيچ وقت به تو بله رو نمي ده پس بي خود بهش فکر نکن. اون مال منه و من مي خوام

که تو ذهنت رو ازش خالي کني تا بتونم بهت اعتماد کنم.

مرديت در حالي که چشمانش برق مي زد گفت:

- يه لحظه صبر کنين.

سپس سنجاق تزييني بلوزش را باز کرد و نوک تيز آن را توي شستش فرو برد.

- باني دستت رو بده به من.

باني در حالي که با بدگماني به نوک تيز سنجاق چشم دوخته بود پرسيد:

- آخه چرا؟

- مي خوام باهات عروسي کنم خانومي. خِنگ خدا تو واقعاً نمي فهمي يا

خودتو به نفهمي زدي؟

- باشه... ولي... ولي... آي... آخ...

- حالا نوبت توئه النا.

مرديت دست النا را پيش کشيد و سوزن را در آن فرو کرد و سپس شستش را کمي فشار داد تا خون بيايد. مرديت با چشمان

تيره اش که برق مي زدند گفت:

- حالا همه مون انگشتامون رو به هم فشار ميديم و قسم مي خوريم که...

مخصوصاً تو باني! تکرار کنين: ما سوگند ياد مي کنيم که اين راز را با هيچ کس در ميان نگذاريم و هر کاري النا در مورد

استفان بگويد را انجام بدهيم. باني خيلي سريع موضع گرفت:

- ببينين بچه ها، قسم با خون خيلي خطرناکه؛ يعني بايد به هر چي قسم خوردي

پايبند بموني، مهم نيس که چه اتفاقي بيفته يا... چته مرديت؟

مرديت اخم کرد و گفت:

- مي دونم. واسه همينم گفتم که اين کارو بکنيم. يادمه که در مورد مايکل چه

وضعي شد. آخه...

باني در حالي که دهن کجي مي کرد گفت:

- اون خيلي وقت پيش بود. ما هم اون موقع با هم قهر بوديم. بي خيال، باشه. من قسم مي خورم. چي گفتي بگم؟ من سوگند

مي خورم که اين راز را با هيچ کس در ميان نگذارم و هر کاري النا در مورد استفان بگويد را انجام بدهم.

مرديت هم جمله سوگند را تکرار کرد. النا در حالي که به دست هاي به فشرده شان مي نگريست که در گرگ و ميش

عصري پاييزي، در سوگند اتحاد به هم پيوسته بودند، نفس عميقي کشيد و نجوا کنان گفت:

- و من سوگند مي خورم که تا او را به دست نياورده ام آرام ننشينم.

نسيم خنکي در قبرستان وزيدن گرفت و گيسوان دختران جوان را لرزاند. برگ هاي خشک درختان را جدا کرد و از

قبرستان گذشت. باني ناگهان لرزش گرفت و خود را عقب کشيد. دخترها نگاهي به اطراف انداختند و خنديدند؛ خنده اي

عصبي.

النا گفت:

- هوا ديگه تاريک شده.

مرديت در حالي که سنجاقش را دوباره مي بست گفت:

- بهتره برگرديم خونه.

باني بلند شد و انگشت شستش را مکيد.

النا نگاهي به سنگ قبر کرد و گفت:

- خدا نگهدار.

شکوفه هاي بنفش و حنايي هنوز بر روي زمين سرد بودند. دست برد و روبان موهايش را برداشت و سپس به باني و

مرديت گفت که ديگر بهتر است بروند. دخترها در سکوت از تپه بالا رفتند و از کنار کليساي متروک گذشتند. سوگندي که با

خون خود خورده بودند به رفتار آنها حالتي از رسميت بخشيده بود. وقتي که از کنار کليساي متروک عبور مي کردند باني

دوباره لرزيد. آفتاب که پايين مي رفت از درجه

هوا نيز کاسته مي شد و باد سردتر به نظر مي رسيد. نسيمي که در قبرستان مي وزيد از ميان بوته ها زمزمه کنان مي

گذشت و شاخه هاي خشک درخت بلوط پير را تکان مي داد. النا ايستاد. نگاهي به پيکره تيره در قبرستان کرد و گفت:

- من دارم يخ مي زنم.

ماه هنوز بالا نيامده بود و در گرگ و ميش بعد از غروب، النا تنها مي توانست آستانه قبرستان و پل ويکري را که پشت آن

قرار داشت تشخيص بدهد. تاريخچه ي قبرستان به زمان جنگ هاي داخلي آمريکا بر مي گشت و بر بالاي بسياري از سنگ

قبرها نام سربازاني حک شده بود که در جنگ کشته شده بودند. ظاهر قبرستان در اين جا بسيار وحشي و دست نخورده بود.

خارها و علف هاي هرز را مي شد اين جا و آن جا ديد

که از کنار سنگ قبرها سر برآورده بودند. شاخه هاي پيچ در پيچ درختان مو بر سنگ قبرهاي شکسته سايه مي انداختند.

النا که هيچ وقت منظره اين قسمت از قبرستان را دوست نداشت با دلي پر آشوب گفت:

- اين جا خيلي فرق دارد. منظورم تو شب هاس، نه؟

نمي دانست که چگونه مي تواند منظورش را منتقل کند. منظورش اين بود که اين جا جايي نيست که شب ها موجود زنده اي

را تحمل کند.

مرديت گفت:

- خب مي تونيم از اين طرف قبرستون نريم از اون يکي راه بريم که طولاني تره،

ولي اون جا حداقل بيست دقيقه پياده روي داريم.

باني آب دهانش را به سختي قورت داد و گفت:

- واسه من که فرقي نمي کنه. من هميشه گفتم اگه مُردم، منو تو قسمت قديمي

قبرستون دفن کنن.

النا فوري گفت:

- مي شه اين قدر در مورد مردن و دفن شدن حرف نزني.

و بعد از تپه پايين رفت. اما هر چه که جلوتر مي رفت، بيشتر و بيشتر احساس دل شوره مي کرد. کمي از سرعتش کاست تا

باني و مرديت هم به او برسند. وقتي که به اولين قبر رسيدند قلبش در سينه شروع کرد به تندتر و تندتر تپيدن. النا سعي کرد

که به آن بي تفاوت باشد. اما سرما دويده بود زير پوستش و موهاي ريز روي بازوهايش راست شده بودند. از هيس هيس

بادي که مي وزيد، هر صداي ريزي هم به نظر

ترسناک مي آمد.....

--------------

ادامه در بخش پنجم = >>

" بخش پنجم "

صداي شکستن شاخه ها و خرد شدن برگ هاي خشک، گويي مي خواست مانع از اين بشود که آن ها قدم

از قدم بردارند. کليساي متروک هم چون پيکره هيولايي سياه در پشت سر آن ها قرار داشت. راه باريکي که انتخاب کرده

بودند از ميان سنگ قبرهاي پوشيده از گل سنگ مي گذشت که بعضي هاي شان حتي، ارتفاعي بلندتر از قد مرديت داشتند.

سنگ قبرها آنقدر بزرگ بودند که بتوانند کسي را در پشت خود پنهان کنند. النا به اشباحي فکر مي کرد که در پشت آن ها

کمين کرده اند. برخي از مقبره ها خود به تنهايي براي ميخکوب کردن هر انساني کافي به نظر مي رسيد. مثل مقبره اي که

بر فراز آن مجسمه کودکي بالدار قرار داشت. با اين تفاوت که سر مجسمه شکسته شده و درست جلوي پاي آن افتاده بود.

چشم هاي گرانيتي سر قطع شده سفيد و بي مردمک بودند. النا نمي توانست به تاثير جذب کننده ي نگاه هاي آن بي تفاوت

باشد. قلب او به تندي

مي زد.

مرديت پرسيد:

- ما چرا اين جا ايستاديم؟

النا زير لب گفت:

- من... من... ببخشين... تقصير من بود.

اما زماني که النا نيرويش را جمع کرد و توانست بچرخد که برود، دوباره خشکش زد.

- باني... باني چي شده؟

باني مستقيم زل زده بود به يکي از سنگ قبرها و تکان نمي خورد. دهانش کاملاً باز بود. پلک نمي زد. نگاهش هم چون

نگاه سر قطع شده مجسمه کودک بالدار ثابت بود و گويا به جايي که متعلق به اين جهان نيست خيره مانده بود. وحشت در

دل النا

چنگ مي انداخت.

- باني بس کن. اين کارت اصلاً بامزه نيست.

باني جوابي نداد.

مرديت بلند گفت:

- باني.

اما باني باز هم جوابي نمي داد. مرديت و النا نگاهي به هم انداختند. النا فهميد که بايد برود و کمک بياورد. برگشت تا به

سمت پايين تپه برود، اما ناگهان صدايي از پشت سرش شنيد که او را متوقف کرد.

- النا.

صدا، صداي باني نبود. اما از دهان باني بيرون مي آمد. باني با صورت رنگ پريده اش خيره مانده بود به سنگ قبر مقابلش

و لب هايش آرام مي جنبيد.

- النا.

هيچ حسي در صورت باني نبود. کسي يا چيزي داشت از طريق او با النا سخن مي گفت. باني سرش را به سمت النا چرخاند.

- النا، يه نفر اون بيرون انتظار تو رو مي کشه!

النا هرگز نفهميد که در آن لحظات چه اتفاقي افتاد. شبحي تيره رنگ خميده خميده و قوزپشت انگار از ميان سنگ قبرها

عبور کرد. به سرعت از پشت يکي به پشت ديگري رفت. النا جيغ زد. مرديت از وحشت فرياد کشيد و بعد هر دو شروع به

دويدن کردند. اندکي بعد متوجه شدند که باني هم پشت سر آن ها مشغول دويدن و جيغ کشيدن است.

النا از ميان راه باريک ميان قبرها به پايين مي دويد. پايش روي سنگ ها مي لغزيد و سکندري مي خورد. انبوه ريشه ها و

شاخه هاي خشک انگار مي خواستند پايش را چنگ بزنند و او را بگيرند. در پشت سر او باني که جيغ مي زد و اشک مي

ريخت از شدت دويدن نفس کم آورده بود و مرديت، مرديت خونسرد و آرام اين بار داشت به تندي نفس نفس مي زد و صداي

قلبش را مي شد به وضوح شنيد. از ميان شاخه هاي

درخت بلوط پير که بر بالاي سرشان گسترده شده بود صداي جيغ کوتاهي آمد و چيزي انگار در بين شاخه ها به دنبال شان

مي آمد. النا سرعتش را بيشتر کرد.

باني فرياد زد:

- يه چيزي دنبالمونه. خدايا چه بلايي داره سرمون مياد.

« برين به طرف پل » : النا گفت

حلق و سينه اش از شدن دويدن مي سوخت. نمي دانست چرا احساس مي کرد که تنها راه نجات شان رسيدن به پل است.

- يه لحظه هم توقف نبايد بکنيم. باني پشت سرتو نگاه نکن. فقط بدو. و بعد آستين باني را گرفت و سعي کرد او را به سمت

خودش بکشاند. باني نفس نفس

زنان گفت:

- من نمي تونم.

و بعد دستش را گذاشت روي پهلوهايش و از سرعتش کاست.

النا با خشم فرياد زد:

- چرا مي توني، بجنب.

و بعد آستين او را دوباره کشيد.

- زود باش... زود باش...

النا تلالو نور ماه را در آب رودخانه از دور ديد و بعد از ميان درختان بلوط، پلي که به دنبالش بودند خود را بالاخره نشان

داد. زانوان خسته ي النا تلو تلو مي خوردند. هوايي که از حنجره داغش بيرون مي آمد، صداي زير و سوت مانندي مي داد.

اما او هرگز نمي گذاشت که اين ها او را کند کنند. از همين جا مي توانست تخته هاي چوبي پل را ببيند. فقط بيست فوت تا

آن راه مانده بود. و حالا ده فوت و حالا پنج فوت و حالا...

مرديت فرياد زد:

- رسيديم.

و بعد ناباورانه به پاهايشان نگريست که بر کف چوبي پل متوقف شده بودند.

- نه، نبايد واستي. بدو اون طرف پل.

چوب هاي زير پل در زير گام هاي تند آن ها صدا مي کردند. و تکه هاي کوچکي که از زير پل در رودخانه مي افتاد لرزه بر

آرامش آب مي افکند. دخترها پريدند و خود را بر انبوه خس و خاشاک کُپه شده در آن سوي پل انداختند. النا بالاخره آستين

باني را ول کرد. و اجازه داد که زانوانش بايستند و سرد بشوند. مرديت خم شده بود و دستش را روي ران هايش گذاشته

بود. باني هنوز داشت گريه مي کرد.

- اين چي بود؟ اين چي بود؟ هنوز داره مياد؟ آره؟ نه؟

النا زير لب گفت:

- نه، ديگه تموم شد. نترسين.

اشک در چشم هاي او هم جمع شده بود و داشت مي لرزيد. اما مي دانست که ديگر نفس گرم شبحي که دنبالشان بود را

پشت گردنش حس نخواهد کرد. رودخانه راه را بر او بسته بود. آب رودخانه در تاريکي شب هم چون ديوار سياهي بين آن

ها به نظر

مي رسيد.

النا گفت:

- اين جا دستش به ما نمي رسه.

مرديت اول نگاهي به النا کرد و بعد به طرف پل که مملو از درختان بلوط بود و بعد برگشت و باني را ديد که لب هاي

خشکش را چند بار مکيد تا تر بشود و بتواند

حرف بزند:

- آره اين جا ديگه دستش به ما نمي رسه. اما بهتره زودتر بريم بيرون.

نمي خوايم که کل شب رو اين جا بمونيم؟

شادي ناشي از فرار موفقيت آميزشان در چهره باني معلوم و مشخص بود. احساسي غير قابل بيان و ناشناخته در قلب النا

جوشيد. برگشت و دستش را انداخت دور گردن باني که هنوز داشت نفس نفس مي زد. النا گفت:

- نه، عزيزم. الان ميريم بيرون. تموم شد گلم. تموم شد باني. ديگه جامون امنه.

بيا بريم.

مرديت که دوباره داشت به آن طرف پل و درختانش نگاه مي کرد گفت:

- راستش من که چيزي اون جا نمي بينم.

صدايش از بقيه آن ها آرامتر بود:

- به نظرم از اولش هم چيزي دنبالمون نبوده... شايد فقط خودمون، خودمون رو ترسونده باشيم. شايد به خاطر حرفامون در

مورد جادوگرا و درويدهاي اروپا بوده.

وقتي که بلند شدند و شروع به رفتن کردند، النا چيزي نگفت. همه را نزديک خودش آورده بود. اما حتي يک کلمه هم نگفت.

النا نگران بود. واقعاً نگران بود.

آن شب وقتي که استفان به اتاقش در مهمان خانه برمي گشت ماه کامل بود. سرش گيج مي رفت و سکندري مي خورد.

سرگيجه اش هم به خاطر خستگي از کار زياد بود و هم به خاطر زياده روي در خوردن خون. مدت ها مي شد که اين قدر

خود را در خوردن آزاد نگذاشته بود. اما نيروي موحشي که قبرستان قديمي به او داده بود، اين بار جلوي ضمير خودآگاهش

را براي کنترل رفتار او گرفت. جنونش شکوفا شد و حيوان درونش سر برآورد. به خاطر مي آورد که داشت از ميان سايه

سنگ قبرها به انسان هاي مونثي که در قبرستان بودند نگاه مي کرد که ناگهان آن حس قديمي و آن نيروي باستاني دوباره

زنده شد. چيزي انگار نه در او بلکه از جايي در پشت سرش ناگهان منفجر شده بود و دخترها را فراري داده بود. استفان به

ياد مي آورد که دو دل بوده. دودل بوده که آيا به دخترها اجازه فرار به سمت رودخانه را بدهد و يا به وسوسه آن نيروي

شرير تن بدهد. آن را بيازمايد و به منبع آن دست پيدا کند.

مي دانست که النا را دنبال کرده. ناتوان در استفاده از فرصتي که براي آزردنش داشته. ناتوان از آزردن النا. غير از آن

چيز ديگري هم در آن قبرستان بود. استفان حضور نيرويي بسيار قدرتمند را حس کرده بود. چيزي که دخترها به آن خيره

شدند او نبود. بلکه داشت در ميان شاخه هاي بلوط به دنبال دخترها مي رفت. قدرت شبانه استفان نتوانسته بود ماهيت او

را مشخص کند اما از تمام آن تعقيب و گريز، يک پارچه ابريشمي بسيار کوچک بر جاي مانده بود. آن قدر کوچک که چشم

يک انسان حتي در روز هم از يافتن چنين چيزي در ميان برگ هاي خشک عاجز

است.

استفان آن را برداشت و در ميان انگشتهايش آن را لمس کرد. سپس آن را به صورتش نزديک کرد و بوي آن را استشمام

نمود. بوي کاترين را مي داد. بوي النا را مي داد. خاطرات دوباره او را محاصره کردند. چه قدر بد بود که نمي توانست کسي

را ببيند که مي خواهد. چه قدر بد بود که تنها تصوير لرزاني از او در دورترين مرزهاي ضمير

خودآگاهش شکل مي گرفت. استفان سرا پا خواهش بود. سراپا نياز. اما مي دانست که تحمل بودن با او فراتر از حد توانش

است. تحمل بودن با تجسم واقعي عشقش در يک کلاس و در يک مدرسه. حس کردن حضورش در کنار خود و استشمام

رايحه مست کننده پوست او و گيسوانش.

استفان تک تک نفس هاي النا را حس مي کرد. گرمايي که از پشتش ساطع مي شد را حس مي کرد. لرزش پوستش وقتي

که نبضش مي زد را حس مي کرد و حس مي کرد که دارد به تمام آن ها عادت مي کند. استفان از عادت کردن مي ترسيد.

از افتادن در دام عشقي ديگر مي ترسيد. با زبانش عقب و جلوي دندان هاي نيشش را پاک کرد و سعي کرد طعم لذت و درد

را مزه مزه کند. مي توانست شکل گيري آن را حس کند. با تعمد و طمأنينه، رايحه او را به درون ريه هايش کشيد و گذاشت

که تصوراتش او را در بر بگيرند.

تصور نرمي گردن او و تصور اين که چگونه دندان هاي استفان روي گردن النا آرام خواهد گرفت. بر ذره ذره اش تا به

گودي گلوگاه برسد. گلوگاهي که مسلماً تسليم اوست. و دست آخر چگونه دندان هاي تيزش بر گلوي او...

نه، استفان با يک تيک عصبي از نشئه تصوراتش بيرون آمد. نبضش داشت نامنظم مي زد. بدنش مي لرزيد. خاطراتش او

را به کلاس برگردانده بودند. کلاس تعطيل شده بود و همه داشتند از دور و برش مي رفتند. حضور ديگران را حس نکرده

بود. تنها اميدوار بود که وقتي توي خودش بوده کسي از نزديک به او دقت نکرده باشد و شکل گيري وسوسه در زير

پوستش را نخوانده باشد. وقتي که آن روز با او صحبت کرده بود رگ هايش سوخته بود و فکش قفل شده بود. اصلاً اين

احساسش را باور نمي کرد. از اين که نتواند خودش را کنترل کند مي ترسيد. از اين که بي پروا شانه هاي او را در جلوي

جمع چنگ بزند تا گردنش را به دست بياورد مي ترسيد. نفهميده بود که چگونه خود را خلاص کرده. فقط مي دانست که

مدتي بعد از آن سعي کرده بود انرژي اش را در تمرينات سخت راگبي آزاد کند. ميزان ضعيف هوشياري باقي مانده اش به

او هشدار مي داد که نبايد از نيروهايش جلوي ديگران استفاده کند.

اما مهم نبود چون بدون قدرت هاي فرا بشري اش، باز هم از انسان هاي مذکر فناپذيري که با او در زمين مسابقه رقابت

مي کردند سر بود. ران هايش از آنها قوي تر بود. عکس العمل هاي سريعتري داشت و ماهيچه هايش

نيروي بيشتري را در خود گنجانده بودند. دست کسي به شانه اش خورد و صداي مت در گوشش پيچيد:

- تبريک مي گم، به تيم خوش اومدي.

وقتي که استفان چهره صادق و خندان مت را ديد شرمش گرفت. اگر اين انسان مي دانست که او چه بوده، هرگز اين گونه

به او لبخند نمي زد. چهره استفان عبوس بود و فکر مي کرد که اين مسابقه را در رقابتي نابرابر با بشر فاني برده. و البته

النا را هم همين طور.

دختري که تو دوستش داري، مت، تو واقعاً عاشقش هستي. اين طور نيست؟ عشق تو اکنون در وحشيانه ترين تخيلات من

است. استفان سعي کرد با نگاهش اينها را به مت بفهماند. اما از ذهن خود او هيچ گاه النا بيرون نرفت. علي رغم اين که

سعي کرده بود تمام آن فکرها را همان بعدازظهر محو کند و علي زغم اين که سعي کرده بود تمام حسش را در خود دفن

نمايد، بعد از مدرسه نيرويي او را به قبرستان کشاند. او را در ميان درختان بلوطش برد و در پشت سنگ قبرهايش پنهان

کرد.

وقتي که استفان به خود آمد متوجه شد که دارد به النا نگاه مي کند. وقتي متوجه شد دارد با خودش مبارزه مي کند، با

نيازش و با توحش شکوفا شده اش. و بعد ناگهان آن حضور و آن موج نيرو، دخترها را ترسانده بود و فراري داده بود. و

حالا استفان بعد از تمام اين وقايع دوباره به خانه برگشته بود و البته قبل از آن کمي هم غذا خورده بود.

استفان به خاطر آورد که چطور اتفاق افتاد. چه طور به خودش اجازه داد که اتفاق بيفتد. آن موج نيرو همه چيز را شروع

کرده بود. چيزي که سال ها در اعماق وجود او به خواب رفته بود. حالا برخاسته بود. ميل سيري ناپذير به شکار. شهوت

ديدن تسليم در چشمان قرباني. هوس استشمام بوي ترس و ميل به چشاندن طبع سبعانه چيرگي بر ديگري. ميل به چشاندن

طعم مرگ. سال ها نه بلکه قرن ها بود که اين ميل را با اين شدت حس نکرده بود. انگار آتش در رگ هاي او جريان داشت

و بر تمام افکارش رنگ سرخ خون پاشيده بودند. به چيزي نمي توانست بينديشد مگر طعم شور خون و جهش هوس انگيز

خون از بريدگي رگ ها. ارتعاش پوست در نبض ها و جريان سرخ رنگ حيات در تن آدمي. سرخوش از نشئه قديمي، شايد

چند قدمي پشت سر دخترها دويده بود. اکنون استفان با خود فکر کرد که چه ها ممکن بود بشود اگر در يک لحظه بوي

انساني ديگر، بوي پيرمردي در آن حوالي به مشامش نرسيده بود. وقتي که به پل رسيد عطر واضح و تند گوشت و خون

انسان را حس کرد منبع آن بسيار نزديک به او بود. خون انسان. اين اکسير زندگي، اين شراب ممنوعه، طرب انگيزتر از

هر نوشيدني و مخمري. خون انسان. خون انسان. استفان خسته از کنترل احساسش خود را به غريزه اش سپرد. آن جا در

زير پل در ميان توده اي از لباس هاي مندرس چيزي تکان مي خورد. استفان به نرمي بر کناره رودخانه فرود آمد. دست

دراز کرد و لباس هاي کهنه را کنار زد. در تاريک و روشن هوا چهره ي چروکيده ي پيرمردي آشکار شد و بعد گردني

استخواني. لب هاي استفان بالا رفت و دندان هايش نمايان گشت. و بعد در قبرستان ديگر هيچ صدايي نبود به جز صداي

تدريجي مکيدن لذت. صداي لذت تغذيه از خون انسان. و حالا استفان تلوتلو خوران بر آستانه ي پله هاي ورودي مهمان

خانه ايستاده بود، ذهنش مدام درگير فکر کردن به کارش بود و درگير فکر کردن به النا. دختري که با گرمايش و با

سرزندگي اش وسوسه اش مي کرد. تنها کسي که از ته دل آرزويش را داشت. استفان اما مي بايست جلوي اين فکر را مي

گرفت. بايد تمام افکاري از اين دست را در خود مي کشت. اين کار هم به نفع او بود و هم به نفع النا. استفان مي توانست

برايش تعبير شوم ترين کابوس ها باشد و النا اصلاً اين را نمي دانست.

- کي اونجاس؟ تويي پسرم؟

صداي خش داري به گوشش خورد. يکي از دو لنگه در باز شد و پيرزني سرش را

بيرون آورد.

- بله سينيورا. بله خانم فلاورز. عذر مي خوام اگه بيدارتون کردم.

- نه اگه خواب بودم که با صداي اين پله هاي چوبي بيدار نمي شدم. بيا تو فقط

درو پشت سرت قفل کن.

- بله سينيورا، براي اين که شما در امنيت باشين درو هميشه بايد ببنديم.

- بله درسته ما بايد اين جا امنيت داشته باشيم. کسي چه مي دونه بيرون لاي

اون درختا چي مي تونه باشه.

استفان به صورت خندان پيرزن نگاه کرد که در ميان حلقه هاي موهاي بسته اش بود.

چشمان روشن پيرزن آرام به نظر مي آمد. آيا رازي در آن ها نهفته بود؟

- شب بخير سينيورا.

- شب بخير پسرم.

پيرزن در اتاقش را بست.

استفان به اتاق خودش رفت و روي تخت افتاد. نگاهش به پايين سقف خيره مانده بود. شب ها خيلي بد خوابش مي برد. وقت

خوابش اين موقع نبود. اما امشب احساس خستگي زيادي داشت. مواجهه با نور خورشيد انرژي زيادي از او مي گرفت.

غذاي سنگيني که خورده بود بيشتر صرف نيروهاي حياتي اش مي شد. خيلي زود خوابش

برد. با اين که چشمانش باز بود اما او ديگر سقف سفيد رنگ بالاي سرش را نمي ديد. بريده هاي نامنظم خاطرات در ذهنش

شناور بودند. کاترين که آن گونه دوست داشتني، آن بعدازظهر کنار فواره ايستاده بود و ماه به موهاي روشن و بورش هاله

اي نقره اي مي بخشيد. چقدر از نشستن در کنار او به خود مي باليد. چقدر مي باليد که

لايق اين بوده که کاترين رازش را با او در ميان بگذارد.

- يعني توي نور روز هم مي توانيد بيرون برويد؟

- بله تا وقتي که اين همراه من باشد.

کاترين دست کوچک سفيدش را بالا آورد و انگشتر فيروزه اي رنگ در زير نور ماه

درخشيد.

- اما خورشيد خيلي خسته ام مي کند. هيچ وقت آن قدر که بايد قوي نبودم.

کاترين به بازي آب که فواره مي زد چشم دوخت و ادامه داد:

- وقتي بچه بودم بيشتر اوقات مريض مي شدم. آخرين بار پزشکم گفت که مي ميرم. يادم مي آيد که پاپا گريه کرد. يادم مي

آيد که روي يک تخت بزرگ دراز کشيده بودم. آن قدر نيرو نداشتم که بتوانم حتي تکان بخورم. حتي

نفس کشيدن هم برايم سخت بود. از اين که از دنيا مي روم غمگين بودم. سردم بود خيلي سردم بود.

کاترين ناگهان لرزيد و بعد لبخند زد.

- خب بعدش چي شد؟

- آخر شب بيدار شدم و خدمتکارم گودرين را ديدم که ايستاده بود کنار تختم و بعد او رفت کنار و من ديدم که يک مرد با

اوست. اسم آن مرد کلاوس بود و همه توي دهکده مي گفتند که او يک شيطان است. من گريه کردم و از

گودرين خواستم نجاتم بدهد. اما او فقط ايستاده بود و نگاه مي کرد. وقتي که کلاوس لب هايش را گذاشت روي گردنم فکر

کردم که مي خواهد من را بکشد.

کاترين مکث کرد. استفان با ترس به او مي نگريست کاترين لبخند زد و گفت:

- آن قدرها درد نداشتم. اولش کمي داشت. ولي بعدش ديگر چيزي نبود. بعدش فقط احساس لذت مي کردم. وقتي که کمي از

خون خودش را به من داد نيرويي که ماه ها نداشتم را به دست آوردم. و بعد تا صبح مانديم و صحبت کرديم. روز بعد وقتي

پزشکم من را ديد نمي توانست باور کند من مي نشينم روي صندلي و مي توانم دوباره صحبت کنم. پاپا مي گفت که اين يک

معجزه است و بعد دوباره گريه کرد. اين بار از خوشحالي.

چهره کاترين در هم رفت و گفت:

- به زودي مجبور مي شوم پاپا را تنها بگذارم. خيلي زود متوجه مي شود که بعد از خوب شدنم من حتي يک ذره هم سنم

بالا نرفته.

- يعني اصلاً پير نمي شوي؟

- نه من ديگر از اين بزرگتر نمي شوم. همين اش خيلي عجيب است. و بعد با شادي کودکانه اي به استفان لبخند زد.

- من براي هميشه جوان مي مانم. هيچ وقت نمي ميرم. مي تواني تصورش را بکني؟

استفان نمي توانست کاترين را هيچ جور ديگري تصور کند. او همين کاترين را دوست داشت. اين کاترين دوست داشتني،

معصوم و کامل را. استفان پرسيد:

- اولش به نظرت ترسناک نبود؟

- اولش چرا؛ ولي گودرين نشانم داد که چه کار بايد بکنم. او به من گفت که اين حلقه را دستم بکنم. سنگ اين انگشتر من

را از آفتاب حفظ مي کند. وقتي که من مريض بودم برايم ليوان هاي پر از خون مي آورد. بعدش حتي چند تا حيوان زنده که

پسرش شکار کرده بود را هم آورد که خون شان تازه باشد.

- خون آدم چي...؟

کاترين قهقه اي سر داد.

- معلوم است که نه... هر شب خون يک قمري برايم کافي است. گودرين به من مي گفت که اگر مي خواهم قوي بشوم بايد

خون آدم بخورم چون شيره زندگي توي خون آدميزاد است. کلاوس هم با من چند بار صحبت کرد براي

اين که باز هم خون رد و بدل کنيم. اما من به گودرين گفتم که قدرت نمي خواهم و به کلاوس هم... کاترين از گفتن باز

ايستاد و پلک هايش را بست. مژه هاي بلندش به هم پيوستند. وقتي که دوباره شروع به سخن گفتن کرد صدايش بسيار آرام

و ملايم بود:

- به کلاوس هم گفتم که اين کارها چيزي نيست که آدم با هر کسي انجامش

بدهد. گفتم که تنها زماني اين کار را مي کنم که با همسر آينده ام باشد. تنها کسي که مي خواهم تا ابد کنارم بماند. کاترين

چشم هايش را باز کرد و نگاه سنگين و موقرانه اي به استفان نمود. استفان لبخند زد. سرش از غرور و افتخار گرم بود.

به زحمت توانست خودش را جمع کند و شادي لحظه اي اش را بروز ندهد.

اما تمام اين ها مربوط به قبل از اين بود که برادرش ديمون از دانشگاه بر گردد. قبل از آن که چشمان حريص ديمون به

مردمک هاي فيروزه اي کاترين بيفتد. در اتاقش که سقف کوتاهي داشت استفان در تاريکي گريه مي کرد و بعد دوباره

تاريکي، خاطرات ديگري در پيش چشمانش به نمايش گذاشت. لحظه هاي پراکنده اي از گذشته که هيچ ربطي به هم

نداشتند. انگار که لحظه اي نوري بر صحنه ذهنش مي تابيد و گوشه اي از آن را روشن مي کرد. صورت برادرش را مي

ديد که در زير ماسکي غير انساني محو مي شد. چشمان آبي کاترين را مي ديد که او را

مي رقصاندند؛ کاترين را مي ديد، با آن شنل سفيد جديدي که خريده بود. صداي جوزپه را از خيلي دورها شنيد و بعد درخت

ليمو را به خاطر آورد. درخت ليمويي که نبايد پشت آن مي رفت. دوباره صورت ديمون را ديد. اما اين بار برادرش داشت به

طور وحشيانه اي مي خنديد. مي خنديد و مي خنديد و صداي خنده اش مثل صداي

کشيدن ناخن روي ديوار بود. و بعد ديد که به درخت ليمو نزديک تر شده...

- کاترين... نه...

-------

ادامه در بخش ششم =>>

" بخش ششم "

استفان از خواب پريد. دستان لرزانش را درون موهايش برد و سعي کرد تنفسش را

ثابت کند. خواب وحشتناکي بود. مدت زيادي مي شد که روياهايي از اين دست آزارش نداده بود. مدت زيادي بود. مدت زيادي

بود که اصلاً خواب نديده بود. آخرين ثانيه هاي خوابش دوباره و دوباره در ذهنش تکرار مي شدند.

درخت ليمو را دوباره مي ديد و خنده هاي برادرش را دوباره مي شنيد. پژواک خنده هاي او در ذهنش واضح و واضح تر مي

شد و بعد ناگهان بدون آن که

خودش بداند چه مي کند بلند شد و به کنار پنجره رفت. هواي سرد نيمه شب به گونه

هايش خورد. استفان به عمق تاريکي چشم دوخت:

- ديمون؟

افکارش را مانند موجي از نيرو به بيرون فرستاد. به دنبال چيزي گشت. و بعد مانند مجسمه خشک شد و با تمام وجود

گوش داد. چيزي نمي شنيد. چيزي حس نمي کرد. هيچ صدايي در کار نبود. در تاريکي يک جفت پرنده برخاسته بودند و به

هم نوک مي زدند. در شهر بسياري از مردم خواب بودند و در جنگل، حيوانات شب رو به فعاليت هاي رمز آميز خود مشغول

بودند. استفان ناله اي کرد و عقب رفت. شايد حدس او در مورد آن خنده ها اشتباه بود.

شايد حدسش در مورد نيروي تهديدآميز درون قبرستان هم اشتباه بود. فلس چرچ در آرامش و ثبات خوابيده بود و او بايد

سعي مي کرد که با شهر همراه شود. به خواب

احتياج داشت.

(در حقيقت اولين دقايق 6 سپتامبر ساعت نزديک به يک نيمه شب)

دفترچه خاطرات عزيزم؛

بايد به زودي به تخت خواب بروم. چند لحظه پيش بيدار شدم حس کردم کسي فرياد مي زند. اما الان خانه ساکت است امروز

آنقدر اتفاق هاي عجيب افتاده که اعصابم به هم ريخته. به نظرم حداقل الان که از خواب بيدار شدم مي دانم که بايد با

استفان چه کار کنم. تمام اين ها انگار کامل و يک جا به ذهنم الهام شد. نقشه شماره دو فاز اول.

«. شروع عمليات فردا

چشمان فرانسس برق مي زد و گونه هايش سرخ بود. رفت و به سه دختري که پشت ميز بودند نزديک شد.

- اوه النا گوش کن...

النا لبخندي زد، هر چند که لبخندش چندان صميمي نبود. فرانسس موهاي قهوه اي اش را تکاني داد و گفت:

- مي شه پيشتون بشينم؟ همين الان عجيب ترين چيز ممکن را در مورد استفان

سالواتوره شنيدم.

- بشين اين جا.

صدايش کاملاً مشتاق بود اما مجبور بود نقش بازي کند. النا ادامه داد:

- هر چند که ما چندان به خبراي جديد علاقه نداريم!

فرانسس ابتدا به النا و سپس به مرديت و باني نگاهي کرد و گفت:

- شماها دارين شوخي مي کنين نه؟

- نه اصلاً.

مرديت در حالي که با لوبيا سبز توي بشقابش ور مي رفت. نگاه متفکرانه اي به

فرانسس کرد و ادامه داد:

- ما تو فکر انجام کاراي ديگه اي بوديم.

و بعد خم «؟ دقيقاً. استفان ديگه قديمي شده. مي دوني که چي مي گم » : باني گفت

شد و زانوانش را خاراند.

فرانسس نگاه مشتاقانه اي به النا کرد.

- اما فکر مي کنم النا بخواد بشنوه.

- محض اطلاعت خانوم که استفان سالواتوره اين جا تازه وارد بود و من يه بار

بهش گفتم که بريم اين دور و بر رو ببينيم. ولي مي دوني که من ژان کلود

خودم رو دارم و بهش وفادارم.

- ژان کلود؟

چشمان مرديت کاملاً باز شد نفسش را بيرون داد و پرسيد:

- ژان کلود؟

باني هم سوال او را تکرار کرد انگار که يک بازي باشد:

- ژان کلود؟

النا در حالي که مي خنديد گوشه عکسي را گرفت و از کوله پشتي اش بيرون آورد.

- ايناهاش... اين عکسيه که جلوي کلبه گرفتم ازش... قبلش واسه ام گل چيده

بود.

النا سپس خنده مرموزانه اي کرد و گفت:

- کاش دوبار بريم اون جا.

فرانسس خيره شده بود به عکس پسري برنزه بدون تي شرت با لبخندي پر از شرم که

توي عکس جلوي بوته هاي شمشاد ايستاده بود. فرانسس پرسيد:

- ازت بايد خيلي بزرگ تر باشه؟

- بيست و يک سالشه... عمه ام شايد قبول نکنه که با کسي که اين قدر از خودم بزرگتره ازدواج کنم. با هم قرار گذاشتيم

وقتي فارغ التحصيل شدم و يکم سنم

بالاتر رفت بهش بگيم. الان دزدکي فقط به هم نامه مي ديم. تو هم به کسي نگي ها!

فرانسس نفس عميقي کشيد و گفت:

- چقدر رمانتيک! باشه من عمراً به کسي بگم... آها راستي استفان...

النا خنده اي کرد و بعد مغرورانه گفت:

- ببين عزيزم اگه قرار باشه که پيش غذا بخورم من پيش غذاي فرانسوي رو به

ايتاليايي ترجيح مي دم. مگه نه مرديت؟

- اووم، فرانسويش يه چيز ديگه اس مگه نه؟

فرانسس در برابر اين سوال پاسخي نداشت غير از آن که بگويد:

- آره منم قبول دارم.

و بعد از اين که فرانسس رفت باني با حالتي شرمگينانه گفت:

- النا ببخشين ولي کاش مي گذاشتي بگه چي در مورد استفان سالواتوره شنيده من دارم از فضولي مي ميرم آخه.

النا با آرامش کامل گفت:

- آه... اون... مي خواست بگه که فهميده که استفان سالواتوره خبرچين دايره مبارزه با مواد مخدر اداره پليسه.

- چي؟

باني که باور نمي کرد چنين شايعه اي پخش شده باشد از شدت خنده سرخ شد. بعد که کمي خنده اش آرام گرفت گفت:

- آخه کدوم خبرچيني با اين تيپ و لباس و ماشين و عينک دودي مياد بين مردم؟ اين جوري که همه توجه شون بهش جلب

مي شه... تو چشم همه اس؛ نميتونه کاري بکنه که...

و بعد انگار که خودش جواب را پيدا کرده باشد گفت:

- شايد کلکش همينه. اين جوري هيچ کس فکرشم نمي کنه که اون خبرچين باشه. تازه مگه تنها زندگي نمي کنه؟ کسي هم

که در موردش چيزي نمي دونه. النا اگه اين حرف راست باشه چي؟

«؟ کجاش راست باشه بچه » : مرديت گفت

- تو از کجا مي دوني؟

- من ميدونم چون خودم اين شايعه رو ساختم يعني النا گفت که برم به همه اين رو بگم.

باني چشمانش را باريک کرد و در حالي که لب هايش را گاز مي گرفت نگاه

مکارانه اي به النا کرد و سپس گفت:

- واي تو خيلي بدجنسي دختر! مي شه منم برم بگم يه بيماري لاعلاج داره؟

- نخير، جنابعالي اين کارو نمي کنين. نمي خوام چهار تا دختر مثلاً رمانتيک

عين بلبل هاي فلورانس آه و ناله کنن واسه اش. ولي در مورد ژان کلود هر

چي خواستي بگو.

باني عکس را برداشت و پرسيد:

- حالا واقعاً کي هست اين؟

- هيچ کس؛ باغبون بود اون جا. عاشق همون بوته هاي شمشاد پشت سرش

بود. ازدواج کرده دو تا هم بچه داره.

باني گفت:

- اه چه حيف شد... تو به فرانسس گفتي در موردش به کسي چيزي نگه؟

النا گفت:

- آره و اين يعني تا حدود دو سه ساعت همه ي مدرسه فهميدن.

بعد از مدرسه دخترها به خانه باني رفتند. از پشت در صداي پارس سگي مي آمد وقتي که در را باز کردند، سگ کوچکي از

نژاد پکينزي منتظرشان بود. سگ کوچک مي خواست نزديک باني بشود اما آن قدر ترسو بود که به محض اين که دو تا

همراه باني يک قدم بر مي داشتند يا يک کلمه حرف مي زدند دوباره مي دويد و مي رفت.

باني اسم او را يانگ تسه گذاشته بود و آنقدر يانگ تسه کثيف و زشت بود که هيچ کس غير از مادر باني نمي توانست

تحملش کند. اتاق نشيمن خيلي کم نور و کم جا بود. پر بود از مبل و صندلي هاي بزرگ و دست و

پا گير. از پنجره ها هم پرده هاي ضخيمي آويزان کرده بودند. مري خواهر باني توي اتاق بود و داشت با گل سرش ور مي

رفت. مري فقط دو سال از باني بزرگتر بود و توي کلينيک بهداشتي فلس چرچ کار مي کرد.

- سلام باني. چه خوب شد برگشتي. سلام النا. سلام مرديت.

النا و مرديت سلام کردند باني از مري پرسيد:

- چي شده مري، چرا خسته اي؟

مري بالاخره گل سر را باز کرد و انداخت روي کوسن يکي از مبل ها و بعد به جاي

جواب دادن به سوال باني پرسيد:

- ديشب که اون جوري داغون اومدي خونه گفتي کجا رفته بودي؟

- قبرستون.

- نه جدي کجا رفته بودين؟

- جدي رفته بوديم کنار پل ويکري، اون قبرستوني که کنارشه.

- از همين مي ترسيدم. گوش کن. خوب گوش کن باني مک کلاو. ديگه هيچ

وقت نميري اون جا؛ مخصوصاً شب فهميدي بچه؟ باني اخمي کرد و گفت:

- واسه چي؟

- واسه اين که ديشب به يکي اون جا حمله کردن حالا اگه گفتي کجا؟ درست

زير همون پلي ويکري. حالا فهميدي بچه؟

النا و مرديت ناباورانه نگاهي به او کردند. باني بازوي النا را گرفت.

- ديشب به يکي زير اون پل حمله شده؟ به کي؟ چي شده؟

- نمي دونم. صبح يکي از کارگراي قبرستون ديده يه نفر زير پل افتاده. فکر کنم از همين گداها بوده که زير پل مي خوابن.

اون جا خواب بوده که يکي بهش حمله کرده. نمُرده ولي هنوز هم به هوش نيومده. مي گن احتمالاً مي ميره.

النا آب دهانش را قورت داد و پرسيد:

- اين که مي گن بهش حمله شده يعني چي؟ يعني چه جوري بهش حمله کردن؟

- ميگن گلوش رو بريدن و کلي خون ازش رفته اول فکر مي کردن کار حيوني

چيزي باشه ولي دکتر لوون گفته کار يه آدمه. پليس گفته طرف حتماً خودش

رو توي قبرستون مخفي کرده.

بعد نگاهي به تک تک آنها کرد و گفت:

- پس اگه شما ديشب اونجا کنار پل بودين اون هم اون جا بغلتون بوده و

نمي ديدينش؛ درسته خانم النا گيلبرت؟

باني با حالتي عصبي گفت:

- لازم نيست صداتو اين جوري ترسناک کني. فهميديم چي گفتي مري.

مري شانه بالا انداخت:

- خيلي خب اگه فهميدين هيچي ديگه.

و بعد با دست پشت گردنش را خاراند و ادامه داد:

- من برم بخوابم خيلي خسته ام. نمي خوام اداي لولوي سر خرمن رو واسه تون

در بيارم ولي مراقب خودتون باشين.

و بعد از اتاق نشيمن بيرون رفت.

دخترها که تنها شده بودند نگاهي به هم انداختند. مرديت گفت:

- مي تونست اين بلا سر يکي از ماها بياد. مخصوصاً تو النا. تو تنها رفته بودي

اون جا.

پوست النا داغ شده بود و انگار کسي هي سوزن توي آن فرو مي کرد. دوباره حسي

که در قبرستان داشت به سراغش آمده بود. مي توانست باد سرد ديروز را حس کند و

رديف قبرها را ببيند. النا خيلي آهسته پرسيد:

- باني تو کسي رو اونجا نديدي؟ تو بايد يکي رو ديده باشي. اون موقعي که

گفتي يکي منتظر منه يادته؟

در اتاق کم نور نشيمن، باني با حالتي سرشار از ترس به النا گفت:

- من هيچ وقت اينو نگفتم. چي مي گي؟ من چنين حرفي نزدم.

- چرا زدي.

- نه نزدم.

مرديت وارد بحث شان شد:

- باني ما هر دو مون اينو شنيديم. تو زُل زده بودي به يکي از سنگ قبرها و بعد

به النا گفتي که...

- من نميدونم شماها چي دارين مي گين؟ من هيچي نگفتم.

باني با خشم چهره اش را در هم کشيده بود. اما چشمانش پر از اشک بود.

- ديگه نمي خوام در اين مورد حرف بزنين.

النا و مرديت نااميدانه نگاهي به هم انداختند. بيرون خورشيد، چهره اش را در پشت ابري پنهان کرده بود. 5 سپتامبر

دفترچه خاطرات عزيزم؛

متاسفم که مدت زيادي چيزي ننوشتم. نمي توانم توضيح بدهم که چرا. فقط مي دانم نوشتن خيلي از چيزها تنها ترسم را

بيشتر مي کند. اولش که آن اتفاق وحشتناک افتاد. آن روز که من و باني و مرديت رفته بوديم به قبرستان و به پيرمردي در

زير پل حمله شده بود. پليس مي گويد که هنوز ضارب را نيافته. مردم مي گويند که آن پيرمرد ديوانه بوده. وقتي که از کُما

خارج شده فقط در مورد چشم هايي که در تاريکي مي درخشند صحبت کرده و درخت بلوط و اين چيزها. اما من به خاطر مي

آورم که آن شب چه اتفاقي افتاد و اين نگرانم مي کند. خيلي مي ترسم.

همه مي ترسند هيچ بچه اي اجازه ندارد بعد از غروب برود بيرون. اما از آن موقع سه هفته گذشته و حمله ديگري نداشته

ايم. سر و صداي آن قضيه کم کم دارد مي خوابد. عمه جوديت مي گويد کار يکي از اين گداها بوده. پدر تايلر اسمال وود

گفته حتي ممکن است خود آن پيرمرد اين کار را کرده باشد. من نمي دانم چطور يک نفر مي تواند گلوي خودش را ببرد.

هستم تا اين جا که خوب جلو رفته. تا به حال چندين « ب» من به شدت درگير نقشه نامه و چندين دسته گل سرخ از ژان

کلود دريافت کرده ام (آخر مي داني که عموي مرديت گل فروش است) و تا الان همه فراموش کرده اند که من زماني دنبال

استفان بوده ام. موقعيت اجتماعي من همچنان محفوظ است. کارولين هم نتوانسته مشکلي

درست کند. در واقع اصلاً نمي دانم کارولين دارد اين روزها چه کار مي کند؟ و برايم مهم هم نيست. فعلاً که سر نهار هم

نشده که به او برخورد کنم. مثل اين که ديگر نمي خواهد طرف دوستان قديمي اش بيايد.

تنها دغدغه ام اين روزها يک چيز است: استفان. حتي باني و مرديت هم يادشان رفته که چه قدر اين پسر برايم مهم است.

مي ترسم که به آنها بگويم. مي ترسم که به کسي چيزي بگويم. توي مدرسه نقاب يک آدم خونسرد

را به چهره مي زنم اما در دلم... اصلاً همه چيز دارد بدتر مي شود. عمه جوديت خيلي نگرانم است. مي گويد کم غذا شده

ام. حق با اوست. تمرکزم را از دست داده ام. به درس و مدرسه ام نمي رسم. به چيزي جز استفان نمي توانم فکر کنم. نمي

دانم چرا اين طوري شده ام. از آن روز لعنتي ديگر با من حرف نزده. اما چيز عجيبي يک بار اتفاق افتاد. هفته پيش سر

کلاس تاريخ يک بار که سرم را برگرداندم ديدم که زل زده به من. چند تا صندلي فقط با هم فاصله داشتيم. صورتش را کامل

چرخانده بود اين طرف و فقط داشت نگاهم مي کرد. براي چند لحظه ترس کل وجودم را گرفت قلبم به تندي مي زد. خيره

مانده بوديم به هم ديگر و بعد او رويش را برگرداند. اما از آن دفعه به بعد دو بار ديگر هم اين اتفاق افتاد و همين جوري به

من نگاه کرد. هر وقت نگاهم مي کند حسش مي کنم. عين

واقعيت را مي گويم. اين توهم نيست انگار نگاهش انرژي دارد. استفان مثل هيچ کدام از پسرهايي که مي شناسم نيست.

خيلي تنها و گوشه گير است. شايد خودش اين زندگي را انتخاب کرده. توي تيم راگبي غوغا مي کند اما با هيچ کدام از هم

تيمي هايش صميمي نيست. فقط شايد با مت تا حدي دوست باشد. استفان فقط با مت صحبت مي کند. به دخترها محل نمي

گذارد. هر چند شايعه اي که راه انداخته ايم خيلي ها را از دور و

برش پراکنده کرده اما بيشتر اوست که از ديگران کناره مي گيرد تا ديگران از او. بين کلاس ها و بعد از تمرين هاي راگبي

معلوم نيست کجا غيبش مي زند. تا به حال نشده توي کافه تريا ديده باشيمش.

هيچ کس را به خانه اش دعوت نکرده. خانه که نه، به اتاقش در آن مهمان خانه ي حاشيه شهر. بعد از مدرسه هيچ کس

او را در هيچ کافي شاپ يا رستوراني نديده. نمي دانم کجا همين است. باني مي گويد بايد سعي کنم زير « ب» بايد گيرش

بياورم؟ مشکل نقشه رگبار يا کولاک با او تنها باشم. اين طوري براي گرم شدن مجبوريم به هم نزديک بشويم. پيشنهاد

مرديت هم اين است که اتومبيلم جلوي مهمان خانه خراب بشود. هر دو تاي اين نقشه ها به درد نمي خورند. من هم ديگر

از فکر کردن به راه حل خسته شده ام.

هر روز دارد همه چيز بدتر مي شود. ذهنم ديگر خالي خالي است. اگر راه حلي پيدا «.. نکنم بايد و راه حل ناگهان به ذهن

النا آمد. دلش براي مت مي سوخت. سر قضيه ژان کلود خيلي اذيت شده بود. مت از وقتي اين شايعه شروع شده بود زياد با

او حرف نزده بود. از کنار هم که مي گذشتند سري تکان مي دادند و سلامي مي کردند. همه اش همين.

وقتي هم که يک بار بعد از کلاس نگارش خلاق توي راهروي خلوت همديگر را ديده بودند مت سرش را انداخته بود پايين.

النا صدايش زده بود. مي خواست بگويد که اين حرف ها واقعيت ندارد. مي خواست بگويد که پاي پسر ديگري در ميان

نيست. مي خواست بگويد که قصد نداشته او را اذيت کند و اينکه چقدر پشيمان است. اما نمي دانست که بايد چطوري

حرفش را شروع کند تنها توانست بگويد:

- مت متاسفم.

و بعد برگشته بود که برود توي کلاس.

- النا.

قبل از اين که النا برود سر کلاس، مت صدايش کرده بود. سرش را تکان داده بود و با حالتي انگار که بخواهد لطيفه اي را

تعريف کند پرسيده بود:

- اين پسر فرانسويه که مي گن واقعيه؟

النا بلافاصله جواب داد:

- نه از خودم درآوردم فقط مي خواستم نشون بدم که ناراحت نيستم که... النا يادش آمد که نبايد اين را به مت بگويد.

- که استفان بهت بي محلي کرده. خودم متوجه شدم. چهره مت عبوس و متفکرانه بود.

- ببين النا حرکت اون روز استفان خيلي بد بود. ولي فکر نمي کنم منظورش اين

بوده که ضايعت کنه. رفتارش با همه همين طوره.

- همه غير از تو.

- نه با من صحبت مي کنه ولي در مورد مسائل شخصي حرفي نمي زنه. هيچ وقت از خانواده اش چيزي نگفته. يا اين که

بعد از مدرسه چي کار مي کنه. انگار که يه ديوار دور خودش کشيده. نمي گذاره کسي از اون ديوار رد بشه.

فکر مي کنم اون طرف ديوار يه آدم خسته و سرخورده است که استفان نمي خواد ما ببينيمش.

النا به اين تصور از استفان فکر نکرده بود. هميشه به نظرش استفان فردي آرام و موقر مي آمد که بر همه چيز مسلط

است. اما النا مي ديد که خودش هم در بيرون چنين شخصيتي را بروز داده در حالي که از درون افسرده و خواب است. شايد

استفان هم واقعاً آدمي ناراحت و گيج مثل خودش باشد. همين موقع بود که نقشه در ذهنش جان گرفت. همه چيزش به طرز

خنده داري ساده بود هيچ طرح پيچيده اي لازم نبود نه کولاک لازم داشت و نه خرابي اتومبيل.

- مت! به نظرت عالي نمي شه اگه يکي بتونه به اون ديوار نفوذ کنه؟ منظورم اينه

که براي استفان بهتر نيست که پشت اون ديوار تنها نباشه؟ فکر نمي کني اين بهترين اتفاق عمرش باشه که يکي به اون

ديوار نفوذ کنه؟ النا مشتاقانه به مت چشم دوخت. اميدوار بود که منظورش را گرفته باشد.

مت چند لحظه به النا نگاه کرد سپس چشمانش را بست و گفت:

- النا من مي فهمم تو چي مي خواي. تو آدما رو دور انگشت خودت مي چرخوني بدون اين که بدوني چه کار مي کني يا چه

بلايي سر اونا مي ياري. الانم مي دونم از من مي خواي کمکت کنم که استفان رو به دام

بندازي و فکر مي کني اون قدر احمق هستم که باهات موافقت کنم.

- نه تو احمق نيستي. تو يه جنتلمن واقعي هستي مت. آره من مي خوام که بهم

کمک کني. من نه مي خوام که استفان رو اذيت کنم نه تو رو.

- نمي خواي؟

- نه. مي دونم که اين جوري به نظر نمي آد. ولي من فقط مي خوام... النا دوباره از گفتن باز ماند. نمي دانست چطور

توضيح بدهد. حتي نمي دانست که چه مي خواهد.

«. تو فقط مي خواي همه چيز و همه کس مال النا گيلبرت باشه » : مت گفت

لحن مت آشکارا تلخ بود.

- تو دنبال چيزي هستي که نداري. دنبال کسي هستي که تو رو نمي خواد... النا شوکه شده بود. چند قدم به عقب رفت.

گلويش خشک شده بود و چشمانش مي سوخت.

- اين طوري نگاه نکن.

مت ملتمسانه گفت:

- نه منو اين طوري نگاه نکن. خيلي خب ببخشيد. حالا بگو چي کار مي خواي بکنم؟ مي خواي دست و پاشو ببندم بندازمش

جلوي در خونه تون؟ خوبه؟

- نه.

النا هنوز سعي داشت اشک هايش را کنترل کند.

- نه فقط مي خوام راضيش کني هفته ي ديگه مهموني رو بياد.

- فقط مي خواي بيارمش مهموني؟

النا سرش را به نشانه ي تاييد تکان داد.

- خيلي خب. من ميارمش. مطمئن باش.

- متشکرم مت.

- از من تشکر نکن. اين که چيزي نيست. النا از اين که توانسته بود به همين راحتي مت را راضي کند گيج بود.

مرديت گفت:

- هنوز نه. اين جا رو نگه دار.

و بعد دسته اي از موهاي النا را دوباره کشيد و بعد جمع کرد.

«. به نظرم هر دو تاشون فوق العاده بودن » : باني گفت

«؟ کيا » : النا زير لب پرسيد

باني گفت:

- انگار خودش نمي دونه کيا رو مي گم. اون دو تايي که ديروز توي مسابقه

معجزه کردن. دقيقه ي آخر که استفان توپ رو گرفت من نزديک بود غش کنم

يا شايد هم بالا بيارم.

مرديت گفت:

- اَه خفه شو...

- بعدش مت! واي اين پسر يه شعر متحرکه...

«! چه فايده؟ هيچ کدوم که مال من نيستن » : النا خيلي بي احساس گفت انگشتان ماهر مرديت روي سر النا مشغول خلق

شاهکاري در آرايش گري بودند. انحناي طلايي موهايش، کنار لباس بنفش ماتي که تن داشت از او يک اثر هنري ساخته

بود. سايه ي چشم هايش که به زحمت قابل تشخيص بودند هم بنفش بود تا هارموني اثر رعايت شده باشد. اما رنگ پوستش

حتي به نظر خود النا هم بيش از حد سفيد و رنگ پريده مي آمد. دلش مي خواست به جاي اضطراب، هيجان مي داشت تا

خون به گونه هايش بدود و صورتش همچون سربازي که عازم جبهه نبرد است، مصمم به نظر بيايد، نه اين طور بي روح.

وقتي ديروز بعد از مسابقه فوتبال اسم او را به عنوان ملکه ي مهماني مدرسه اعلام

کرده بودند تنها به يک چيز فکر مي کرد؛ همراهي با استفان. اگر مي توانست او را راضي کند، ديگر امکان نداشت بتواند

دعوت همراهي ملکه ي مهماني را رد کند. النا در حالي که خودش را در آينه برانداز مي کرد فکر کرد:

- امشب هر کسي رو که بخواي مال توئه.

جالب بود که باني هم همين حرف را تکرار کرد و بعد ادامه داد:

- راستي اگه ديگه با مت کاري نداري مي شه من برم يکم بهش دلداري بدم؟

طفلکي خيلي اذيت شده.

مرديت با حالت کنايه آميزي گفت:

- اون وقت ريموند چي با خودش فکر ميک نه؟

- خب جنابعالي مي توني بري ريموند رو دلداري بدي. نه جدي النا. من که مت رو دوست دارم. تو هم که ديگه باهاش به هم

زدي. نمي خواين هم که سه

نفري با هم باشين.

- هر کاري مي خواي بکن. مت احتياج به توجه داره. چيزي که من ازش دريغ

کردم.

--------

ادامه در بخش هفتم = >>

" بخش هفتم "

النا هنوز نمي توانست بفهمد چطور دلش راضي شده اين کار رو با مت بکنه، اما سعي کرد به اين قضيه فعلاً فکر نکند.

الان تمام تمرکزش را براي کار ديگري لازم داشت.

- تموم شد.

مرديت آخرين سنجاق را هم به موهاي النا زد و گفت:

- خب بذار ببينم ملکه رو... باني تو هم بيا جلوي آينه... خب کل دربار

خوشکلن.

«. اي، مي شه گفت » : النا گفت

ولي واقعيت اين بود که آنها زيبا بودند. لباس مرديت از ساتن لطيفي به رنگ قرمز تيره بود که در ميان تنه تنگ مي شد و

بعد پايين کمر چين مي خورد. موهاي تيره اش را ريخته بود پشت سرش. باني هم با آن لباس صورتي اش سرزنده تر از قبل

به نظر مي آمد. روي لباسش به شيوه ي سنتي شرقي ها پولک دوزي داشت. النا که در اين

جور موارد حساس بود با چشمان با تجربه اش دوباره جزييات ظاهري اش را برانداز کرد و گل هاي بنفشه کريستالي مادر

بزرگش را به خاطر آورد که مي توانست با بقيه ي چيزها باشد؛ گل هاي واقعي که روي شان را لايه اي از کريستال

پوشانده بود. دستان هنرمندان قديمي هنوز هم به کار مي آمد.

النا، باني و مرديت از پله ها پايين آمدند. از کلاس هفتم هميشه اين جور مهماني ها را با هم مي رفتند. فقط اين بار فرقش

اين بود که کارولين همراه شان نبود. النا حتي نمي دانست کارولين قرار است با کي به مهماني بيايد.

عمه جوديت و رابرت در اتاق نشيمن بودند. مارگارت کوچولو که پيژامه به پا داشت هم با آنها بود.

عمه جوديت با کلي ذوق و شوق گفت:

- واي نيگا کن! شما دخترا چقدر خوشگل شدين.

بعد النا را بوسيد. مارگارت هم دستانش را باز کرد تا بغلش کند.

- النا جونم خوشگل شده.

سادگي کودکانه اي در تعريف مارگارت بود که به النا اعتماد به نفس مي داد. رابرت که انگار مي خواست چيزي بگويد يک

لحظه دهانش را باز کرد اما چيزي نگفت و

سرش را پايين انداخت.

- چيه باب بگو چي مي خواي بگي...

- خب يه لحظه به ذهنم رسيد که النا از ريشه ي هلن مياد. بعد ياد هلن يونان

باستان افتادم که زيباييش تروا را به آتش کشيد.

باني با خوشحالي گفت:

- زيبا و مرگبار. واي چه تعريفي.

رابرت که انگار خوشحال نبود فقط جواب داد:

- خب آره.

النا چيزي نگفت. زنگ در به صدا درآمد. مت بود. با همان کت اسپورت آبي اش. در کنار او ادوارد و ريموند هرناندز هم

بودند. النا به دنبال استفان گشت.

«... استفان احتمالاً الان اون جاست. گوش کن النا » : مت گفت

اما هر چيزي که مي خواست بگويد در همهمه ي سلام کردن ها و خوش و بش کردن هاي بقيه بريده شد. باني و ريموند با

النا سوار ماشين مت شدند و تا خود مدرسه فقط شوخي کردند و مسخره بازي درآوردند.

صداي موسيقي خودش را از حصار درهاي سالن رهانده بود. وقتي النا از ماشين پياده شد اطمينان عجيبي در قلبش

احساس کرد، اطمينان از اين که چيزي قرار است اتفاق بيفتد. النا به ساختمان مربع شکل مدرسه چشم دوخت. آرامش

متزلزل هفته هاي اخير امشب جايش را به اوج هيجان مي داد.

«. من آماده ام » : با خودش فکر کرد

اميدوار بود که واقعاً هم آماده باشد.

داخل سالن مملو از رنگ و حرکت بود. به محض اين که النا و مت وارد شدند همه دوره شان کردند. تعريف ها و تمجيدها

مثل باران بر سرشان مي باريد. از لباس النا مي گفتند... از موهايش... از گل هاي کريستالي. از مت مثل يک قهرمان

استقبال شد.

انگار که جو مونتانا آمده باشد. همه مي گفتند که حتماً بورس تربيت بدني را خواهد گرفت. در همهمه ي سرگيجه آور

مهماني، چشمان النا در جستجوي تنها يک نفر بود؛ در جستجوي مردي با موهاي مشکي و چهره اي مرموز.

تايلر اسمال وود نزديکي النا ايستاده بود و النا نفس هاي سنگينش را حس مي کرد. دهانش بوي آدامس مي داد. دختري که

همراهش بود قيافه اي مثل قاتلين بالفطره داشت. النا توجهي به تايلر نکرد، شايد خودش برود پي کارش. آقاي تانر با يک

ليوان يک بار مصرف از کنارشان رد شد. کرواتش را آن قدر محکم بسته بود که داشت خفه مي شد. سو کارسون که يکي

از پرنسس هاي جشن بود با حسرت نگاهي به لباس النا کرد و آهي کشيد. باني رفته بود روي صحنه رقص و از نور و

موسيقي لذت مي برد. اما استفان پيدايش نبود. النا مي ديد که اگر يک بار ديگر تايلر اين بوي لعنتي آدامس را توي

صورتش بدهد بالا خواهد آورد. مت را صدا زد و با هم رفتند و روي صندلي هاي کنار سالن نشستند. کنار آن ها، آقاي

ليمان مربي تيم داشت با يکي از منتقدين ورزشي بحث مي کرد. زوج ها و دانش آموزان مي آمدند سلام و احوالپرسي مي

کردند و مي رفتند و جاي خود را به زوج ها و نفرات بعدي مي دادند. انگار واقعاً خانواده سلطنتي آنجا نشسته باشد. النا

نگاهي به مت کرد که ببيند آيا اين حس غرور در چشم هاي او هم موج مي زند يا نه؛ اما مت تنها به يک گوشه از سالن

خيره شده بود. النا نگاه او را دنبال کرد و آنجا در ميان دسته اي از بچه هاي تيم فوتبال، آن موهاي مشکي و چهره ي

مرموز را يافت. شک نداشت که خودش است. حتي در اين نور کم مي توانست او را تشخيص بدهد. هيجان در وجودش اوج

گرفت. هيجاني همراه با

درد. نه دردي جسمي، بلکه روحي.

مت به آرامي گفت:

- خب خوشت اومد؟ کَت بسته آوردمش.

- مي خوام ازش بخوام همراهم باشم. همه اش همين، ولي اگه بخواي اول با تو

همراهي مي کنم.

مت اشاره کرد که نمي خواهد و النا بلند شد و از بين جمعيت به سمت استفان رفت. در هر قدم اطلاعاتي را که چشمانش از

او مي گرفت تحليل مي کرد. کُت و شلوارش مدلي متفاوت از بقيه پسرها داشت و زير آن، ژاکت کشمير سفيد رنگي پوشيده

بود. ثابت ايستاده بود و مثل بقيه وول نمي خورد. کمي از بقيه اعضاي تيم فاصله داشت. تنها فرقش با تصوير ذهني النا اين

بود که اين بار عينک نزده بود. البته توي زمين فوتبال هم عينک نمي زد ولي النا تا به حال اين قدر از نزديک چشمانش را

نديده بود. النا هيجان زده بود. انگار در بالماسکه بودند و زمان آن رسيده بود که ماسک ها را بردارند.

به شانه هايش نگاه کرد و به فک و دهانش. بدن خوبي داشت. استفان سرش را به سمت او برگرداند. النا مي دانست در آن

لحظه، زيباترين دختري است که در جمع حضور دارد و اين فقط به خاطر لباسش و يا مدل موهايش نيست. چيزي ذاتاً او را

زيباتر از بقيه مي ساخت. باريک، قد بلند و خوش چهره، النا آتشي پيچيده در ابريشم

بود. النا لب هاي استفان را ديد. لب ها به آرامي باز شدند.

- سلام.

اين صداي خود النا بود. براي اولين بار چشم در چشمان استفان دوخته بود و با او حرف مي زد. در چشمان سبز استفان،

سبزي مثل برگ درختان بلوط در تابستان.

- بهت خوش مي گذره.

هر چند استفان نگفت آره ولي النا مي دانست که اين دقيقاً همان چيزي است که استفان فکرش را مي کرده. مي توانست

اين را از طرز نگاه هاي استفان درک کند. النا هيچ وقت مطمئن نبود بتواند احساس کس ديگري را از چشمانش بخواند،

اما الان مي دانست چه چيزي در ذهن استفان مي گذرد. مي دانست که استفان دارد لذت مي برد، هر چند که قيافه اش اصلاً

اين را نشان نمي داد. قيافه ي استفان خيلي جدي بود و انگار داشت از چيزي رنج مي کشيد. قيافه اش طوري بود که انگار

نمي تواند حتي يک لحظه ي ديگر اين وضع را تحمل کند.

گروه شروع به نواختن آهنگ ديگري کرد و رقص آرام شد. استفان هنوز به او خيره مانده بود. انگار داشت با چشم هايش

النا را مي خورد، با آن چشم هاي سبز تيره اش که وقتي از چيزي لذت مي بردند رنگ شان تيره تر مي شد. النا يک لحظه

حس کرد که استفان مي خواهد او را بِکشد به سمت خودش و بدون گفتن حتي يک کلمه...

النا آهسته پرسيد:

- مي خواي در مهماني همراه هم باشيم؟

و بعد با خودش فکر کرد که دارد دست به کار خطرناکي مي زند، کاري که اصلاً نمي داند چيست. يک لحظه ترس سراسر

وجودش را گرفت. قلبش شروع کرد به تندتر و تندتر تپيدن. نيمه ي پنهان وجود النا که در خود محبوسش کرده بود داشت

توي ذهن او فرياد مي کشيد و اعلام خطر مي کرد. آن چشم هاي سبز تيره هنوز به او خيره بودند. انگار مستقيم زل زده

بودند به نيمه ي پنهان وجود النا. انگار داشتند با نيمه ي پنهان وجود او حرف مي زد. غريزه اي که از تمدن بشري هم

قديمي تر بود به النا هشدار مي داد که فرار کند، که شروع کند به دويدن، که از آن جا بگريزد. اما النا از جايش تکان

نخورد.

همان حسي که به او هشدار مي داد، با همان قدرت مانع از رفتن او مي شد. چيزي تحت کنترل النا نبود. آن چه اين جا

اتفاق مي افتاد فراتر از قوه ي درک اوبود. حس مي کرد که اوضاع اصلاً منطقي و طبيعي نيست، اما ديگر نمي شد متوقفش

کرد. النا ترسيده بود اما بايد تا تهش مي رفت. هيچ وقت هنگام برخورد با يک پسر اين طور

اختيارش را از دست نداده بود. اما اگر کسي از بيرون به اين صحنه نگاه مي کرد هيچ چيز غيرطبيعي نمي ديد. استفان فقط

زل زده بود به النا و او هم به استفان زل زده بود، اما جرياني نامرئي از انرژي در اين بين حضور داشت که وقتي قطع شد

النا توانست ببيند که رنگ چشمان او تغيير کرد. انگار به چيزي که مي خواهد نرسيده باشد.

فروغش را از دست داد و بعد النا ديد که ضربان قلبش آرام تر شده و مي تواند تکان بخورد. دستش را کمي تکان داد و بعد

همه چيز تمام شد.

- النا چقدر خوشگل شدي.

اين صداي کارولين بود. النا دوباره به مهماني برگشته بود. تصوير کارولين کم کم واضح تر شد. ابتدا هاله اي زرد بود و

بعد موهاي طلاييي مايل به قهوه اي کارولين را تشخيص داد. پوستش را بُرنزه کرده بود. لباس طلايي بلندي به تن داشت که

به رنگ پوستش مي آمد. داشت به استفان لبخند مي زد. آن دو در کنار هم مثل مدل هاي

حرفه اي بودند که به جشن کوچک يک مدرسه آمده باشند. خيلي زيباتر و شيک تر از هر کس ديگري بودند که آنجا بود.

- لباست هم قشنگه.

صداي کارولين ذهن النا را دوباره فعال کرد. آن بازوهاي در هم رفته همه چيز را توضيح مي داد؛ غيبت کارولين سر نهار

و اين که اين مدت مشغول چه کاري بوده.

- به استفان گفتم که يه سر بايد بيايم اين جا ولي زياد نمي مونيم اشکالي که

نداره؟ البته براي رقص هستيم.

النا به طرز عجيبي آرام بود. مغزش هيچ فرماني نمي داد و فقط اطلاعات را دريافت مي کرد. النا بالاخره گفت که، نه

اشکالي ندارد و ديد که کارولين چطور از او دور مي شود. استفان هم با او رفت. تمام چشم ها به او بود. بي اعتنا به آن ها

پيش مت برگشت.

- مي دونستي مي خواد با کارولين بياد.

- مي دونستم که کارولين هم استفان رو مي خواد. موقع نهار مي اومد طرف ما و بعد از مدرسه هم همين طور. خودشو يه

جورايي چسبوند به استفان ديگه اما...

- مي فهمم.

النا هنوز هم همان آرامش عجيب را داشت. انگار همه چيز طبيعي بود. باني و مرديت داشتند مي رفتند طرف در خروجي.

پس آن ها هم فهميده بودند چه خبر است. احتمالاً همه فهميده بودند. بدون اين که با مت حرفي بزند او هم بلند شد و به

سمت جايي رفت که آن ها مي رفتند: دستشويي زنانه. دستشويي شلوغ بود. مرديت و باني سعي مي کردند در ذهن شان

دنبال دليلي بگردند که چرا استفان او را انتخاب کرده. باني در حالي که انگشتان النا را گرفته بود گفت:

- لباسشو ديدي؟ بالاش چسبِ چسب بود. همه جاشو مي شد ديد. دفعه ي بعد

چي مي خواد تنش کنه؟

مرديت گفت:

- سلفون حتماً! النا تو حالت خوبه؟

- آره.

النا در آينه به خودش نگاهي کرد. چشمانش از هميشه روشن تر بود و گونه هايش

حالا سرخ تر شده بودند.

بقيه دخترها از دستشويي رفتند. باني عصبي بود و با پولک هاي لباسش ور مي رفت. بالاخره گفت:

- شايد زياد هم بد نشده باشه. منظورم اينه که چند هفته اس که فکر و ذکرت شده استفان. از همه چيزت افتادي دختر. حالا

مي توني بقيه کارهاتو بکني و فقط دنبال اون نباشي.

النا با خودش گفت:

- بروتوس تو هم؟

(جمله ي که جوليوس سزار به دوستش بروتوس گفت، هنگامي که بروتوس خنجرش را در بدن سزار فرو کرد.)

ولي از باني تشکر کرد، هر چند که لحن گزنده اي داشت.

مرديت گفت:

- خب ديگه النا. اين طوري نگاه نکن. باني منظوري نداشت فقط مي خواست...

- خب پس تو هم باهاش موافقي؟ از حمايت تون ممنونم. باشه من مي رم بيرون

و دنبال چيزايي ميرم که اين هفته ها نرفتم. مثلاً چند تا دوست صميمي ديگه

پيدا کنم.

و بعد آن دو را که با حيرت او را نگاه مي کردند رها کرد.

النا بيرون رفت و خودش را در رنگ و موسيقي غرق کرد. امشب از هميشه زيباتر بود. با همه بود. خنديد. قهقهه سر داد و

با تمام پسرها صحبت کرد. وقتي براي تاج گذاري صدايش کردند رفت روي صحنه و به انبوهي از رنگ ها و مدل هاي لباس

نگاه کرد. آدم ها برايش مهم نبودند. يک نفر به او گل داد، يکي ديگر تاجي با جواهرات بدلي را بر سرش گذاشت و بعد همه

دست زدند. مثل يک خواب

همه چيز تمام شد.

وقتي از سن پايين آمد مدتي با تايلر لاس زد و بعد يادش آمد که او و ديک چطور مي خواستند حال استفان را بگيرند. النا

يکي از گل هاي کريستالي را به او داد. مت در سکوت فقط داشت نگاه مي کرد که النا چه کار مي کند. دختري که همراه

تايلر آمده بود تقريباً داشت گريه مي کرد. حالا مي توانست غير از بوي آدامس بوي الکل را هم تشخيص بدهد. صورت تايلر

قرمز بود. دوستان تايلر هم کنارش بودند. مي خنديدند و جيغ و داد مي کردند. ديک از بطري توي جيبش چيزي توي ليوان

يک بار مصرف مي ريخت و به آن ها مي داد. النا هيچ وقت با اين بچه ها نبود. پسرها براي جلب توجه او رقابت مي

کردند. جوک مي گفتند. بامزه بازي در مي آوردند و النا مي خنديد حتي وقتي که معني حرف اشان را متوجه نشده بود. تايلر

به کنارش آمد و النا فقط خنديد. کمي دورتر از او مت سرش را انداخت پايين و آهسته بيرون رفت. موسيقي اوج گرفته بود.

دخترها جيغ مي زدند و پسرها بالا و پايين مي پريدند. تايلر خودش را به النا نزديکتر کرد و بعد

گفت:

- من يه فکري کردم. بياين بريم يه جايي که بيشتر خوش بگذره.

و بعد النا را محکم تر کشيد.

«؟ مثلاً کجا تايلر » : يکي از پسرها پرسيد

همه خنديدند. تايلر هم خنديد، خنده اي بي دليل و از سر مستي.

- نه منظورم اينه که بريم يه جايي که کسي نباشه، مثلاً قبرستون.

دخترها دوباره جيغ کشيدند و پسرها سقلمه اي به هم زدند و خنديدند. دختري که با تايلر آمده بود گفت:

- تايلر اين کار ديوونگيه. مي دوني که چي شده اون جا؟ من نميام.

- خيلي خب تو همين جا بمون.

تايلر سوييچ ماشينش را در آورد و تکان داد.

- کي با من مياد؟

«. من هستم » : ديک گفت

و بعد چند نفر ديگر هم گفتند مي آيند. النا هم همين طور. لبخند زد و با موسيقي کمي خودش را تکان داد.

کمي بعد او و تايلر در صدر دسته ي شلوغ و پر سر و صدايي از بچه ها به سمت پارکينگ مي رفتند.

تايلر سقف ماشين را باز کرد. النا نشست جلو. ديک و دختري به اسم ويکي هم عقب نشستند.

- النا.

کسي از دم در او را صدا مي زد. نور از پشتش مي تابيد و چهره اش مشخص نبود. النا گفت:

- برو ديگه. راه بيفت.

موتور ماشين زوزه اي کشيد. النا تاجش را درآورد. همين که از در رفتند بيرون باد سردي به صورتش خورد.

باني وسط سالن بود. چشمانش را بسته بود و داشت از موسيقي و رقص لذت مي برد. وقتي چشمانش را باز کرد، گوشه ي

سالن مرديت را ديد که به او اشاره مي کند. باني با سر نشان داد که نمي آيد ولي وقتي اصرار مرديت را ديد نگاهي به

ريموند کرد و با هم به گوشه سالن رفتند.

مت و اِد پشت سر مرديت بودند. مت اخم کرده بود و اِد عصباني به نظر مي رسيد. مرديت به باني گفت:

- النا الان رفت.

- خب اينجا يه کشور آزاده.

- با تايلر اسمال وود رفت. مت مطمئني که نشنيدي کجا مي خواستن برن؟ مت سرش را تکان داد و گفت:

- به نظرم هر چي سرش بياد حقشه اما تقصير من هم هست. فکر مي کنم بايد

برم دنبالشون.

باني گفت:

- يعني جشن رو ول کنيم؟

مرديت توي گوش باني گفت:

- تو قول ندادي؟

باني غرولند کنان گفت:

- اه، همه چي به هم ريخت. باورم نمي شه.

مرديت گفت:

- نميدونم چه جوري مي شه پيداش کرد.

و بعد با لحني نامطمئن پرسيد:

- باني تو نمي توني حدس بزني النا الان کجاست؟

- چي؟ من که نمي دونم کجاست؟ من داشتم آواز ميخوندم. يعني طبيعي ترين کاري که توي اين مهموني با اين آهنگ مي

شه کرد.

مت به اِد گفت:

- تو با ريموند اين جا بمونين. اگه برگشت بهش بگين ما دنبالشيم. باني با عصبانيت گفت:

- اگه قراره بريم همين الان بريم ديگه.

و بعد چرخيد که برود اما به کسي خورد. سرش را بلند کرد. استفان سالواتوره را ديد.

- ببخشين.

استفان چيزي نگفت.

ستاره ها در آسمان بي ابر آن شب، سرد و دور به نظر مي آمدند و النا هم مثل آن ها سرد بود. ظاهرش با ديک و ويکي و

تايلر مي خنديد و جيغ مي زد اما باطنش در سکوت داشت فقط نگاه مي کرد. تايلر ماشين را پايين تپه اي که کنار کليساي

متروک بود پارک کرد. چراغ ها را روشن گذاشت. هر چند موقعي که از مدرسه مي رفتند

چند تا ماشين بودند، اما انگار فقط آن ها آمده بودند قبرستان. تايلر شيشه نوشيدني را در آورد و گفت:

- باقي اش مال خودمونه.

و بعد آن را به النا تعارف کرد. النا گفت نمي خواهد. دلش کمي درد مي کرد. احساس مي کرد نبايد اين جا باشد، اما نمي

دانست چرا آمده.

به سمت بالاي تپه راه افتادند. دخترها با آن کفش هاي پاشنه بلند براي بالا رفتن مجبور بودند به پسرها تکيه کنند. وقتي

رسيدند بالاي تپه النا نفس عميقي کشيد، ولي ويکي جيغ کوتاهي زد.

در افق حجمي عظيم و قرمز رنگ ديده مي شد. کمي طول کشيد تا النا فهميد آن چه در دور دست ديده مي شده ماه است. ماه

آن شب بزرگ و غير طبيعي بود. مثل بشقاب پرنده ها در داستان هاي علمي – تخيلي به نظر مي رسيد. رنگش قرمز بود و

نورش بي روح و سرد.

تايلر گفت:

- عين يه کدوي لهيده مي مونه.

و بعد به طرف آسمان سنگ پرت کرد. النا الکي خنديد.

ويکي گفت:

- چرا نمي ريم تو؟

و بعد با انگشت به سوراخي در ديوار کليسا اشاره کرد.

بيشتر سقف فرو ريخته بود. البته برج ناقوس هنوز سالم بود. از چهار ديوار کليسا سه تايشان مي شد گفت کامل بودند اما

يک ديوار تا نصفه ريخته بود. مي شد پاره سنگ و آجر را همه جا کف کليسا ديد. چشمان النا چيزي نمي ديد. تايلر فندکي

روشن کرد و بعد لبخند زد. دندان هاي سفيدش را نشان داد و گفت:

- يو هاهاهاها... مي خوام خونتو بخورم.

النا بلند بلند خنديد. مي خواست بر ترسش غلبه کند. فندک را گرفت و سعي کرد نورش را به طرفي بيندازد که قبري که توي

کليسا بود روشن شود. آن قبر مثل بقيه نبود. پدرش مي گفت از اين مدل قبرها فقط در انگلستان پيدا مي شود. مثل يک

جعبه

بزرگ سنگي بود که به اندازه ي دو نفر جا داشت. دو مجسمه ي بزرگ مرمري هم روي درپوش قبر به حالت دراز کش

طراحي شده بودند.

- توماس کيپنيگ فل و اونوريا فل.

لحن تايلر طوري بود که انگار دارد در مهماني دو نفر را به آن ها معرفي مي کند.

- ظاهراً ايشون فلس چرچ رو بنيان گذاري کردن، هر چند که خانواده

اسمال وود هم اون موقع باهاشون بودن. پدرِ پدربزرگِ پدرم توي درانينکر زندگي مي کرده تا اين که گرگ مي خوردش.

تايلر سپس در سايه ي فندک شکل يک گرگ را ساخت و صداي گرگ درآورد. بعد بي اختيار آروغي زد. ويکي خنديد.

نزديک قبرها که رسيدند همه روي سينه صليب کشيدند، غير از تايلر که فقط نيشش باز بود و مي خنديد.

ويکي گفت:

- توماس و اونوريا چقدر رنگشون پريده. به نظرم يه کم رنگ لازم دارن. و بعد از توي کيفش روژ لبش را بيرون آورد و

روي لب هاي مجسمه زن کشيد. احساس بدي به النا دست داد. از کودکي هميشه به اين زن رنگ پريده و مردي که کنارش

با چشمان بسته دراز کشيده بود احترام مي گذاشت. وقتي پدر و مادر خودش مُردند هميشه آن ها را با همين حالت در کنار

هم تجسم مي کرد، اما الان فندک را گرفته بود تا آن يکي دختر در نورش براي مرد سبيل و دماغ دلقکي بکشد. تايلر که

نگاهشان مي کرد گفت:

- هي! اينا اين همه وقته لباس پوشيدن ولي جايي نرفتن.

و بعد دستش را گذاشت روي درِ سنگي مقبره و فشارش داد.

- تو چي مي گي ديک؟ نمي خواي کمک کني راه باز شه امشب برن شهر يه

دوري بزنن؟

اما ديک و ويکي داشتند مي خنديدند. ديک « نه نه نه » : چيزي در دل النا مي گفت رفت کنار تايلر و کف دست هايش را

گذاشت روي در پوش سنگي. تايلر گفت:

- با شماره سه،... يک... دو... سه.

چشمان وحشت زده ي النا به صورت دلقک شده ي توماس نگاه مي کرد. ماهيچه هاي پسرها منقبض شده بود. خون توي

صورت شان جمع شده بود. فشار زيادي مي آوردند اما در مقبره حتي يک اينچ هم تکان نمي خورد.

تايلر گفت:

- لعنتي حتماً يا قفله يا يه جايي گير کرده.

النا خواست نشان بدهد با آن ها همراه است. خم شد جلو سنگ که دنبال گيرش بگرد که همان لحظه چيزي اتفاق افتاد. زير

دست چپ النا که به مقبره تکيه داشت سنگي صدا کرد و تو رفت. النا تعادلش را از دست داد و فندک از دستش افتاد. النا

جيغ زد.

باز هم جيغ زد. در پوش سنگي با صداي مهيبي داشت کنار مي رفت و النا حس مي کرد دارد مي افتد داخل مقبره. باد سردي

به صورتش مي خورد و او فقط جيغ مي کشيد. چشمانش را بسته بود و جيغ مي کشيد.

وقتي چشمانش را باز کرد، بيرون زير نور ماه بود و مي توانست بقيه را ببيند. تايلر او را بغل کرده بود آورده بود اينجا. النا

با وحشت به اطرافش نگاه کرد.

- زده به سرت؟ چته؟

تايلر شانه هايش را تکان داد تا به خودش بيايد.

- تکون خورد. درش باز شد. فکر کردم دارم مي افتم توش. از توش باد سرد

مي اومد.

پسرها خنديدند. تايلر گفت:

- بچه، توهم زده. ديک بريم يه بار ديگه چک کنيم.

- تايلر نه...

اما آن دو سريع رفتند تو. ويکي دم در ايستاده بود. با سر اشاره کرد و النا رفت

پيشش.

- اين جاس.

تايلر فندک را پيدا کرد و گرداند و بعد آن را به سمت مقبره گرفت.

- درش هنوز بسته س.

النا و ويکي رفتند تو. النا گفت:

- اما اون موقع درش باز بود. من داشتم مي افتادم توش.

تايلر دستش را انداخت دور کمرش و گفت:

- آره، باشه، هر چي تو بگي.

النا نگاهي به ويکي که چشمانش را بسته بود و انگار دارد لذت مي برد کرد. النا خيلي بي احساس گفت که بهتر است

برگردند.

تايلر آهي کشيد و گفت:

- باشه عزيزم.

«؟ شما دو تا مي آين » : و به ويکي و ديک رو کرد و پرسيد

ديک لبخندي زد و گفت:

- الان نه. يه کم مي مونيم، بعدش.

ويکي که هنوز چشمانش بسته بود زيرزيرکي خنديد.

- باشه. باشه.

النا نمي دانست چه طور مي خواهند برگردند، اما گذاشت تايلر او را با خودش بيرون

ببرد.

بيرون کليسا که رسيدند تايلر لحظه اي ايستاد و گفت:

- نمي شه که بريم ولي من قبر پدربزرگ امو نشونت نداده باشم. النا بيا ديگه.

احساسات امو جريحه دار نکن دختر خوب. مي خوام يکي رو نشونت بدم که عزت و افتخار خونواده امونه.

النا مجبور بود لبخند بزند، هر چند در دلش به شدت احساس بدي داشت. شايد اگر مسخره اش مي کرد تايلر دست بر مي

داشت و مي رفتند بيرون، اما گفت:

- باشه.

و به سمت قبرها راه افتاد.

- از اون طرف نه، اين طرف.

تايلر به قسمت قديمي قبرستان اشاره مي کرد.

- زياد دور نيست. راست مي گم به خدا. اوناهاش! مي بيني؟

جايي که تايلر نشون مي داد چيزي زير نور ماه مي درخشيد؛ مجسمه اي بزرگ با

سري بي مو. النا به سختي نفس مي کشيد. حس مي کرد ماهيچه هاي سينه اش قفل شده. اصلاً نمي خواست اين جا باشد.

بين اين سنگ هاي شکسته و رنگ و رو رفته ي گرانيتي که از قرن هاي قبل به جا مانده بودند. نور ماه سايه هاي عجيبي

ايجاد مي کرد و اجسام در تاريکي شناور بودند.

---------

ادامه در بخش هشتم =>>>

" بخش هشتم "

- بالاي مجسمه اش رو باد و بارون خورده. نترس. قيافه اش که از اول اين

جوري نبوده.

تايلر بازوي النا را کشيد و او را به سمت قبر برد. مجسمه ي بالاي قبر از مرمر قرمز ساخته شده بود. نور ماه که مثل

دستان توماس فلس، بي روح بود بر مجسمه مي تابيد.

النا شروع کرد به لرزيدن.

- آخي طفلکي سردت شده. بيا گرمت کنم.

تايلر خود را به النا نزديک کرد. النا سعي کرد تايلر را از خودش براند اما او قوي بود.

- تايلر من مي خوام برم. ميخوام برم، همين الان...

- باشه کوچولو الان مي برمت.

- تايلر بس کن.

النا تا به حال در چنين موقعيتي گير نکرده بود. اينجا کسي نبود که به او کمک کند. با پاشنه کفش سعي کرد بکوبد روي پاي

تايلر ولي او پايش را عقب کسيد.

- هي من که گفتم ببخشين.

تايلر با ناراحتي به دست مجروحش نگاه مي کرد و بعد النا ديد که چهره ي او در هم فرو رفت و دستش را مشت کرد.

النا با خودش فکر کرد که ديگر همه چيز تمام شد. مي خواهد بزندم يا اصلاً بکشدم،

و بعد خودش را براي انفجار درد آماده کرد.

استفان قبول نکرده بود با آنها به قبرستان برود. تمام احساسش در اين مورد منفي بود. آخرين باري که آن جا رفته بود

قضيه ي پيرمرد پيش آمد. خاطره ي پيرمرد در دلش جاي خود را به ترس مي داد. استفان مي توانست قسم

بخورد که آنقدر از خون پيرمرد نخورده که به کُما برود. وقتي رهايش کرد به پيرمرد آسيبي نرسيده بود، اما بعد از آن شب

همه چيز به هم ريخته بود. استفان گيج بود. آيا واقعاً موج ديگري از نيرو در قبرستان بود يا اين تنها توهم او بود؟ آيا غير

از او کس ديگري هم آنجا بوده يا اين که نه، خودش آن همه خون را خورده و پيرمرد را به کما

فرو برده بود؟

مي دانست که وقتي اختيار نيرويش را از دست مي دهد ممکن است هر کاري بکند ولي...

چشمانش را بست. وقتي که شنيده بود پيرمرد نزديک به مرگ است و در بيمارستان بستري شده شوکه شده بود. چطور به

خودش اجازه داده بود که تا اين حد جلو برود؟ تا حد کشتن يک انسان. استفان کسي را نکشته بود، حداقل از زماني که...

نمي خواست دوباره به اين چيزها فکر کند. حالا که جلو در قبرستان ايستاده بود تنها چيزي که دلش مي خواست اين بود که

بگذارد و از آنجا برود. برگردد به مهماني پيش کارولين؛ آن موجود نرم و انعطاف پذير

با آن پوست برنزه که بودنش براي استفان هيچ معنايي نداشت و به همين دليل استفان آسيبي به او نمي رساند.

اما نمي توانست برود. النا آنجا داخل قبرستان بود. مي توانست احساسش کند. مي توانست اضطراب النا را احساس کند. او

داخل قبرستان بود و توي دردسر افتاده بود. استفان بايد پيدايش مي کرد.

داشت از تپه بالا مي رفت که سرگيجه اش گرفت. سعي کرد مقاومت کند و سرپا بماند. روي کليساي متروک تمرکز کرد و

به راه افتاد. افکارش انگار در مهمي غليظ و خاکستري گم شده بودند اما استفان به رفتن ادامه داد. احساس ضعف داشت.

او نبايد ضعيف باشد. بايد... اگر مي خواهد به النا کمک کند... بايد ادامه بدهد. استفان راه افتاد

و ديد که در کليسا به رويش باز شد.

النا ماه را از پشت شانه ي چپ تايلر ديد و فکر کرد آخرين چيزي است که در اين دنيا مي بيند. جيغي که مي خواست بکشد

در گلويش مانده بود. ترس جلو آن را گرفته بود. و بعد ناگهان چيزي تايلر را بلند کرد و به مجسمه جدش کوبيد. النا نفهميد

چي شده. خودش را به کناري کشاند. يک دستش را به لباس پاره اش گرفته بود و

دست ديگرش در تاريکي به دنبال اسلحه اي چيزي مي گشت، چيزي که با آن از خودش محافظت کند. به سختي مي توانست

نفس بکشد، اما ظاهراً احتياجي به آن نبود. چيزي در تاريکي جابه جا شد. او توانست ناجي خود را تشخيص بدهد. استفان

سالواتوره. النا هيچ وقت او را اين طوري نديده بود.

صورت زيباي او حالا سفيد و بي روح به نظر مي آمد و از شدت خشم درهم بود. در چشمان سبز رنگش برقي از توحش

ديده مي شد؛ ميل به کشتن. النا با تمام وجود اين را حس کرد. با اين که استفان ايستاده بود و تکان نمي خورد اما مي شد

چيزي ترسناک و تهديد کننده را در وجود او تشخيص داد. النا مي ترسيد حتي بيشتر از قبل.

بيشتر از تايلر حالا از استفان مي ترسيد، استفان رو به تايلر گفت:

- وقتي که اولين بار ديدمت فهميدم هيچ وقت هيچي ياد نمي گيري. هيچي

نمي فهمي.

صداي استفان عصباني نبود بلکه آرام و سرد بود و با هر کلمه اش النا حس مي کرد سرگيجه اش بيشتر و بيشتر مي شود.

النا پلک نمي زد. استفان به سمت تايلر که سرش را تکان مي داد و سعي مي کرد بلند شود رفت. گام هاي استفان مثل يک

ورزشکار منظم و حساب شده بود.

- اما نمي دونم چرا اين قدر شخصيت خودت رو پايين نگه مي داري. استفان با مشت به تايلر کوبيد. تايلر دستش را بلند

کرده بود که ضربه اش را فرود بياورد اما مشت استفان سريعتر بود و به صورتش خورد. تايلر افتاد روي يکي از

قبرها. بلند شد و سعي کرد خودش را سرپا نگه دارد. چشمانش سفيد بودند. النا ديد که باريکه اي از خون از بيني تايلر

سرازير شد. تايلر سعي کرد با تکان دادن سرش

دوباره هوشياري اش را برگرداند.

- يه جنتلمن واقعي هيچ وقت خودشو به يه خانوم تحميل نمي کنه.

استفان سپس مشتي به پهلوي او کوبيد. تايلر با صورت روي توده اي از خاشاک و علف هاي هرز افتاد. اين بار خيلي

بيشتر طول کشيد تا بلند شود. خوني که از بيني و دهانش مي آمد صورتش را پر کرده بود. تايلر مثل اسبي که رميده باشد تند

تند شروع کرد به نفس کشيدن و به سمت استفان آمد. استفان جلو لباس او را گرفت و او را

چرخاند. مشت تايلر هوا را شکافت. استفان رهايش کرد و تايلر تلوتلو خورد و پرت شد.

- يه جنتلمن واقعي به يه خانوم توهين نمي کنه.

تايلر روي زمين افتاده بود. چهره ي پُر خونش قابل تشخيص نبود اما دست دراز کرد تا پاي استفان را بگيرد. استفان خم شد

و او را گرفت و مثل يک عروسک پارچه اي بلندش کرد. استفان او را سراپا نگه داشته بود و آخرين جمله اش را قسمت

به قسمت

به او حالي مي کرد:

- و از همه مهمتر... يه جنتلمن... واقعي... هيچ وقت... يه خانوم رو... اذيت...

نمي کنه.

« استفان » : النا فرياد زد

با هر گامي که استفان بر مي داشت سر تايلر به عقب و جلو تکان مي خورد. النا از آنچه در برابر چشمانش اتفاق مي افتاد

وحشت کرده بود. از اين که استفان ممکن بود چه کاري با تايلر بکند مي ترسيد. وحشتش بيشتر از لحن حرف زدن او بود.

لحن استفان مثل حرکات شمشير آرام و منظم اما در ذات خود بي رحم و مرگبار بود.

- استفان بس کن.

استفان به سمت النا برگشت. انگار فراموش کرده بود که او هم آن جاست. طوري به او نگاه کرد که انگار او را نمي

شناسد. چشمانش در زير نور ماه سياه به نظر مي آمد. حالت چشمانش مثل چشمان يک حيوان شکارچي مطمئن و

نامهربان بود. مثل چشمان يک پرنده يا يک حيوان گوشتخوار خالي از احساسات بشري و مطمئن از

کاري بود که مي خواهد بکند.

لحظه اي بعد کم کم نور هوشياري در چشمانش درخشيد. انگار کم کم داشت مي فهميد که کجاست و چه کار دارد مي کند.

نگاهي به سر آويزان تايلر کرد و بعد او را گذاشت روي زمين پاي مجسمه مرمري قرمز. زانوان تايلر توان تحمل وزنش

را

نداشت. نتوانست بايستد و روي زمين افتاد. صورتش به سمت النا بود. تايلر چشمانش را باز کرد، حداقل چشم چپش را

اندکي باز کرد. چشم راستش متورم بود.

- حالش خوب مي شه.

صداي استفان کاملاً خالي از حس بود.

ترس در دل النا کم کم داشت فروکش مي کرد. حس مي کرد ذهنش خالي است. النا

فکر کرد حتماً شوکه شده است. شايد تا چند لحظه ديگر دوباره مغزش فعال مي شد و مي توانست گريه کند، جيغ بزند، فحش

بدهد.

- کسي هست که برسوندت خونه؟

صداي استفان هنوز هم احساسي نداشت. النا ياد ديک و ويکي افتاد که فقط خدا مي دانست کنار مقبره توماس فل مشغول

چه کاري بودند.

- نه، کسي رو ندارم.

مغزش بالاخره به کار افتاده بود. مي توانست حرف بزند و در جزييات اطرافش بيشتر دقت کند. لباس بنفشش پاره شده بود.

استفان گفت:

- من تا خونه مي رسونمت.

هر چند النا هنوز شوکه بود اما با اين حرف احساس خطر دوباره در دلش ريشه دواند. نگاهي به او کرد. به پيکر عجيب و

خوش ترکيبي که در ميان سنگ قبرها ايستاده بود. صورتش را در زير نور ماه مي ديد. هيچ وقت اين قدر زيبا به نظرش

نيامده بود، اما اين زيبايي با او بيگانه بود. زيبايي استفان از جنس زيبايي انساني نبود.

هيچ انساني در خود اين هاله ي قدرت را نداشت.

- ممنون مي شم اگه اين لطف رو در حقم بکني.

تايلر را که درد مي کشيد همان جا رها کردند تا کنار جدش بماند و به رفتار صحيح با خانم ها فکر کند.

وقتي از تپه پايين مي رفتند النا دوباره لرزش گرفت. استفان به سمت پل رفت.

- ماشين رو گذاشتم توي مهمون خونه. از اين راه بريم زودتر مي رسيم.

- خودت از اين طرف اومدي؟

- نه از راه اون ور پل اومدم، ولي اينجا امنه بيا.

النا حرفش را باور کرد. استفان با رنگ پوست روشن تر از هميشه اش کنار او راه مي رفت، بدون آن که به او دست بزند.

فقط يک بار کتش را درآورد و به او داد تا گرم شود. ديگر هيچ حرفي بين شان نبود. النا مطمئن بود اگر کسي اين جا

بخواهد به او حمله کند استفان حتماً مي کشدش. زير نور ماه مي شد پل ويکري را ديد. آب هاي سرد زير پل دور پايه هاي

قديمي آن مي چرخيدند و صداي زيباي آب به آن ها آرامش مي داد. تمام دنيا زيبا به نظر مي آمد. از ميان درختان بلوط

گذشتند و از جاده ي خاکي جلويي رفتند. از فنس هاي حاشيه قبرستان رد شدند و بعد از کمي پياده روي به جاده ي اصلي

رسيدند. مهمان خانه، ساختماني بزرگ با آجرهاي سفالي قرمز رنگ بود. آجرهايش را از خاک همان حوالي ساخته بودند.

اطرافش پر از درختان سدر و افرا بود. تمام چراغ هاي مهمان خانه، غير از يکي خاموش بود. استفان کليد انداخت و در

ورودي را باز کرد. راهرو دم در نسبتاً کوچک بود. پله ها

دقيقاً جلوشان بود. نرده ي پله ها همانند در دو لته ي ورودي از چوب بلوط ساخته شده بود و آن قدر برقش انداخته بودند که

مي توانستي عکست را بر آن ببيني. از پله ها رفتند بالا. النا تعجب مي کرد از اين که مي ديد طبقه ي بالا چه قدر تاريک

است. استفان در يکي از اتاق ها را باز کرد و رفتند تو. داخل اتاق خواب، استفان در ديگري را باز کرد که النا اول فکر

کرده بود کمد ديواري است اما داخل آن رديف باريکي از پله ها قرار داشت. النا از ديدن اين مکان عجيب حيرت کرده بود.

يک راهرو مخفي در اتاق خواب؟ به کجا مي رفت؟ از پله ها بالا رفتند. هيچ صدايي از

بيرون شنيده نمي شد. از پله ها بالا رفتند و به اتاق بزرگي رسيدند که کل طبقه ي سوم مهمان خانه را شامل مي شد.

نور اين اتاق حتي از راهروي طبقه دوم هم کمتر بود اما النا مي توانست چوب هاي کف اتاق و تيرهاي چوبي سقف

شيرواني را ببيند. پنجره هاي بزرگي در تمام ديوار ها

وجود داشت. اثاثيه ي اتاق کم بودند.

النا ديد که استفان به او زل زده:

- اين جا دستشويي هست؟

استفان سر تکان داد و به گوشه اي اشاره کرد. در کوچکي در تاريکي ديده مي شد.

النا کُت او را در آورد و پس داد. بدن آن که حرفي بزند يا اين که به او نگاهي بکند

به سمت در رفت.

وقتي النا برگشت خيلي عصباني بود. نمي دانست چطور اين گونه احساسش تغيير کرده. از گيجي و وحشت به خشم رسيده

بود. موقعي که مي خواست زخم هايش را بشويد و سر و صورتش را مرتب کند، در دستشويي آينه اي پيدا نکرد و به ياد

آورده بود که کيف دستي اش را هم در ماشين تايلر جا گذاشته. النا عصباني بود.

لعنت به استفان سالواتوره. چطور مي تواند هميشه اين قدر آرام و خونسرد باشد؟ حتي موقعي که با تايلر درگير بود هم

هيچ احساسي نداشت. لعنت به اين ادب مسخره اش، اين وقار هميشگي. لعنت به اين ديوارهايي که دور خودش کشيده که

الان به نظر النا از هميشه زخيم تر و بلندتر بود. گيره هاي مويش را از سرش باز کرد و با آن ها جلوي لباسش را هم

آورد. و بعد موهاي به هم ريخته اش را با شانه اي که کنار کاسه ي دستشويي پيدا کرده بود شانه کرد تا صاف شوند.

سرش را بالا داد، چشمانش را کمي خمار کرد و از دستشويي بيرون آمد. استفان هنوز کتش را نپوشيده بود. با ژاکت

سفيدش ايستاده بود کنار پنجره. سرش پايين بود. کمي گرفته و عصبي به نظر مي رسيد و منتظر بود النا برگردد. بدون آن

که سرش را برگرداند به شنل مخملي تيره رنگي که روي صندلي بود بود اشاره کرد و گفت:

- فکر مي کنم اين لازمت بشه.

يک شنل قيمتي بلند و نرم بود که دور گردنش خز داشت. النا آن را برداشت و روي شانه هايش انداخت. کمي سنگين به

نظر مي رسيد. هديه ي استفان حالش را بهتر نکرد چون او اصلاً تکان نمي خورد و به سمت النا نمي آمد. حتي نگاه هم به

النا نمي کرد.

النا شنل را بر دوشش انداخت و در قلمرو تاريک استفان کمي قدم زد. نرمي شنل نوعي احساس لذت به او مي داد. در حالي

که پايين شنل روي زمين کشيده مي شد به سمت استفان رفت. کنار استفان جالباسي بزرگي بود. جنسش ظاهراً از چوب

درخت ماهون بود.

کنار جالباسي خنجري مرصع با قبضه اي از جنس عاج ديد. و نيز يک جام نقره اي با تزييناتي از سنگ عقيق و هم چنين

يک کره ي طلايي با چند رديف شماره در کنار آن. النا چند تا سکه طلايي کوچک هم آنجا ديد.

يکي از سکه ها را برداشت، فقط از روي کنجکاوي. مي دانست که اين کارش استفان را ناراحت نخواهد کرد. مي دانست

به اين که او به وسايلش دست بزند اعتراضي نمي کند.

- اين چيه؟

تقريباً يک دقيقه طول کشيد تا جواب بدهد:

- يه فلورتين طلا. پول قديم فلورانس.

- اين يکي چيه؟

- يه ساعت جيبي آويز آلماني. مال اواخر قرن پونزدهه.

النا روي يکي ديگر از وسايل دست گذاشت.

- النا...

- اين صندوقچه آهني چي؟ درش باز مي شه؟

- نه.

استفان سريع دستش را گذاشت روي در صندوقچه.

- اين شخصيه.

صداي استفان اندکي مي لرزيد.

النا ديد که به رغم کوچک بودن در جعبه، استفان دستش را کنار دست او گذاشته، نه روي دستش. النا دستش را کشيد.

ديگر نمي توانست عصبانيتش را کنترل کند.

- يه وقت به من دست نزني، و گرنه مريض مي شي.

استفان به سمت پنجره برگشت. النا با آن که به او پشت کرده بود و داشت به سمت وسط اتاق مي رفت حس مي کرد استفان

تک تک حرکات او را زير نظر دارد. و بعد، يک آن، تصوير ديگري از خودش

در ذهن او شکل گرفت که مي دانست احتمالاً همان چيزي است که استفان مي بيند. دست سفيدش شنل خز را نزديک

گردنش نگه داشته و دارد با غرور قدم مي زند، شهبانوي سنگدل در برج مخوف خويش!

سرش را بلند کرد و به دريچه ي روي سقف نگاه کرد. صداي نفس عميق استفان او را برگرداند. چشمان استفان مستقيم

خيره بود به گلوي او. صداي نفس هايش بلندتر مي شد. نگاه استفان گيجش مي کرد، اما چند لحظه بعد استفان اخمي کرد،

انگار بخواهد فکري را از خودش بيرون کند. سرش را تکان داد.

- فکر مي کنم بهتره برگردونمت خونه.

در اين لحظه النا فقط دلش مي خواست استفان را آزار بدهد. مي خواست همان حس تحقير و رنجي را که خودش داشت او

هم داشته باشد. مي خواست واقعاً بداند که در سر استفان چه مي گذرد. از اين بازي خسته شده بود. از نقشه کشيدن خسته

شده بود،

از حدس زدن معناي نگاه هاي استفان خسته شده بود.

النا خودش هم باورش نمي شد که فکرش را به زبان آورده:

- چرا از من متنفري؟

استفان برگشت و به او زُل زد. براي يک دقيقه دنبال جوابي گشت و بعد گفت:

- من ازت متنفر نيستم.

- چرا هستي... مي دونم بي ادبيه ولي بايد بگم که اصلاً برام مهم نيست. بايد

ازت تشکر کنم که امشب نجاتم دادي ولي برام مهم نيست. من که ازت نخواسته بودم کمکم کني. نمي دونم اصلاً تو چه

طوري يک هو سر و کله ات

توي قبرستون پيدا شد. و اصلاً نمي دونم چرا کمکم کردي، اون هم وقتي که اين قدر از من متنفري.

استفان دوباره سرش را تکان داد، اما صدايش هم چنان آرام بود:

- من ازت متنفر نيستم.

- چرا از همون اول طوري از من کنار کشيدي که انگار... انگار من جذام دارم؟ من سعي کردم باهات مهربون باشم ولي

تو مهربوني منو پرت کردي تو صورتم. به نظرت اين کاريه که يه جنتلمن واقعي در اولين برخوردش با يه

خانم مي کنه؟

استفان دهان باز کرد که چيزي بگويد اما النا با بي پروايي ادامه داد:

- تو فقط بلدي منو جلوي جمع ضايع کني، منو جلوي همه سکه ي يه پول

کردي. اگه الان هم مسئله مرگ و زندگي نبود پيدات نمي شد. فقط يه جوري بايد ازت حرف بيرون کشيد؟ حتماً يکي بايد دم

مرگ باشه که دهنتو واکني

باهاش حرف بزني؟

لحن النا تندتر شده بود:

- يا حتي الان... اصلاً نمي خواي نزديکت بيام. مشکل تو چيه استفان

سالواتوره؟ مجبوري اين طوري زندگي کني؟ مجبوري بين خودت و آدما ديوار بکشي؟ نمي توني اعتماد کني به آدما؟

مشکل تو چيه لعنتي؟ استفان ساکت بود. صورتش را برگردانده بود و چيزي نمي گفت. النا نفس عميقي

کشيد و بعد شانه هايش را صاف کرد، سرش را بالا گرفت و سينه اش را جلو داد.

چشمانش هنوز از خشم مي درخشيدند:

- اصلاً مشکل من چيه؟ مگه من چي ام که حتي حاضر نيستي بهم نگاه کني؟

ميذاري کارولين فوربس خودشو بهت بچسبونه، اون وقت من چي؟ من حق ندارم بدونم چرا؟ ببين من ديگه مزاحمت نمي

شم. توي مدرسه باهات حرف نمي زنم، طرفت نميام، اما الان مي خوام قبل از اين که برم حقيقت رو بگي به من. استفان

چرا اين قدر از من متنفري؟

استفان آرام برگشت و سرش را بالا گرفت. چشمانش بي نور و پر از غم بودند. وقتي النا رنج را در صورت او ديد احساس

شرم در وجودش پيچيد. لحن او هنوز هم آرام و متين بود اما آنقدر آهسته حرف مي زد که النا به سختي مي شنيد.

- آره... فکر مي کنم تو حق داري که بدوني.

استفان مستقيم توي چشمان النا زل زد.

- من از تو متنفر نيستم.

کلمات بريده بريده و با آهستگي تمام از دهانش خارج مي شدند:

- من هيچ وقت از تو متنفر نبودم اما تو من رو ياد يه نفر مي اندازي. النا عقب رفت. انتظار هر جوابي را داشت غير از

اين.

- من تو را ياد يه نفر ديگه مي اندازم؟

- آره، يه نفر که قبلاً مي شناختم. لحن استفان طوري بود که انگار موضوع براي خودش هم مبهم است:

- اما تو مثل اون نيستي. اون شبيه تو بود ولي اون خيلي ظريف و حساس بود.

هم از درون و هم از بيرون به شدت آسيب پذير بود.

- و من نيستم!

استفان لبخند بي روحي زد و گفت:

- نه، تو مي جنگي... تو خودت هستي. تو...

النا براي لحظه اي سکوت کرد. شرم و عصبانيت درونش را نمي توانست بيشتر از اين کنترل کند. رنج و اندوه زيادي در

نگاه استفان بود.

- تو خيلي به اون نزديک بودي؟

- بله.

- بعدش چي شد؟

استفان مدت زيادي مکث کرد. مکثش آنقدر طولاني بود که النا فکر کرد نمي خواهد جواب بدهد. اما استفان بالاخره جوابش

را داد:

- اون مرد.

النا نفس لرزانش را بيرون داد. آخرين ذرات خشم از وجودش بيرون رفت و در هوا

پراکنده شد.

- حتماً خيلي ناراحت شدي!

تصويري از سنگ قبر پدر و مادرش در ذهن النا بود.

- من خيلي متاسفم.

استفان چيزي نگفت. صورتش دوباره همان حالت بي روح را داشت و انگار به جايي

در دوردست خيره شده بود.

انگار داشت به چيزي ترسناک و غم انگيز نگاه مي کرد، چيزي که فقط او مي توانست ببيند. النا مي ديد که پشت آن نگاه پر

از درد و رنج، چقدر شرم و تنهايي نهفته. النا بدون آن که بداند چه کار مي کند به استفان نزديک شد. زير لب گفت:

- استفان.

استفان انگار حضور او در آن جا احساس نمي کرد، انگار در دريايي نامريي از رنج و محنت غرق بود. النا بي اختيار

دستش را روي بازوي او گذاشت:

- استفان من مي دونم چقدر سخته.

- تو هيچي نميدوني.

براي اولين بار صداي استفان آرام نبود. با عصبانيت شديدي سر النا داد کشيده بود. استفان سرش را چرخاند و به دست

کوچک النا نگاه کرد. انگار تازه فهميده بود که آن

جاست. ظاهراً جسارت النا، در نزديک شدن به او، استفان را به آتش کشيده بود. چشمان سبزش کاملاً باز و خشمگين

بودند. النا که دستش را کشيد او دستش را جلو برد تا دست النا را عقب بزند اما...

اما او دست النا را گرفت. نگاه استفان به اين لحظه از سر حيرت بود. انگار او هم نمي تواند حرکاتش را کنترل کند. نگاه

استفان از روي دست ها به سمت چهره ي النا رفت.

- النا...

و بعد النا ديد. النا آن غم را در چشمان استفان ديد. النا ناتواني استفان در پنهان کردن آن اندوه را در چشمانش ديد. النا

شکست را ديد. شکستن ديوارهاي دور و بر استفان را. و بعد النا استفان را ديد. استفان حقيقي را که عاشق او بود.

باني گفت:

- صبر کنين، فکر کنم يه چيزي ديدم.

فورد قديمي مت سرعتش را کم کرد و در شانه خاکي جاده متوقف شد. در ميان بوته هاي خار و درختچه هاي خودرو پيکره

اي سفيد حرکت مي کرد.

مرديت گفت:

- خداي من نگاه کنين، اين ويکي بنت نيست؟

دختر تلوتلو خوران به سمت نور ماشين آمد. وقتي صداي ترمز ماشين مت را شنيد همان جا ايستاد. موهاي قهوه اي

روشن اش کثيف و بهم ريخته بود. چشمان زيبايش در تضاد کامل با چهره ي گلي و کثيف او بود. چيزي به جز يک پيراهن

سفيد بر تن نداشت.

مت گفت:

- برين بيارينش توي ماشين.

مرديت در را باز کرد و به سمت دختر وحشت زده دويد.

- ويکي حالت خوبه؟ چه بلايي سرت اومده؟

ويکي ناله مي کرد. نگاهش هنوز به جلو خيره بود و بعد انگار که تازه متوجه مرديت شده باشد خودش را انداخت توي بغل

او و ناخن هايش را در بازوي او فرو برد و

گفت:

- از اين جا برو بيرون.

مي شد در چشمانش اضطراب را ديد. صدايش عجيب و کلفت بود. انگار چيزي توي دهانش باشد.

- همه تون از اين جا برين. داره مياد.

- چي داره مياد ويکي؟ النا کجاست؟

- همين الان برين...

مرديت به جاده نگاه کرد و بعد دست او را گرفت و او را به سمت ماشين برد.

- ما تو رو از اين جا مي بريم. بايد بهمون بگي چي شده؟ باني اون شالت رو بده

بهش دختره داره يخ مي زنه.

مت اخمي کرد و گفت:

- يه بلايي سرش اومده که شوکه شده. الان مسئله اينه که بقيه کجان؟ ويکي النا

با تو بود؟

ويکي شروع کرد به هق هق کردن. دستانش را گذاشت جلو چشم هايش و گريه کرد. مرديت شال صورتي باني را انداخت

روي شانه هاي او. ويکي گفت:

- نه... ديک... بود.

حرف هايش را مي خورد. به نظر سختش بود حرف بزند.

- ما... توي... کليسا بوديم... خيلي ترسناک بود... اون اومد... مثل مه بود... دور

و برمون بود... مه خاکستري... چشم هاش... من چشم هاش رو ديدم... توش

آتيش بود... منو سوزوند...

باني گفت:

- داره هذيون مي گه... نمي دونم شايد هم يه حمله هيستريک باشه... چه ميدونم چي بهش بگم.

مت آرام و شمرده شروع به حرف زدن کرد:

- ويکي خواهش مي کنم فقط يه چيز رو به ما بگو. النا کجاست؟ اون چي شد؟

ويکي صورت پر اشکش را به سمت آسمان بلند کرد.

- نمي دونم... ديک و من... تنها بوديم... ما داشتيم... بعد اون اومد دورمون. من

نمي تونستم فرار کنم. النا گفت که در قبر وا شده... شايد از اون جا اومده

بيرون. وحشتناک بود... خيلي...

مرديت فهميد کجا را مي گويد.

- اونا توي قبرستون بودن، توي کليساي متروکه... النا هم پيش اون ها بوده. آخ

اينو نگا...

زير نور چراغ ماشين، زخم هاي روي بدن ويکي را ديدند که از گردنش شروع مي شد و تا زير لباس پاره پاره اش ادامه

داشت.

باني گفت:

- مثل رد پنجه حيونه. رد چنگ گربه شايد.

مت گفت:

- گربه به اون پيرمرد زير پل حمله نکرده بود.

--------

ادامه در بخش نهم =>>

" بخش نهم "

نگاه مت به سمت بالاي تپه و کليسا بود. مرديت فهميد مي خواهد چه کار بکند.

- مت ما بايد اول ويکي رو برگردونيم... گوش کن... ما بايد اول ويکي رو

برگردونيم ببريم دکتر. منم مثل تو براي النا نگرانم ولي بايد بريم به پليس زنگ بزنيم. ما هيچ راه ديگه اي نداريم، بايد

برگرديم. مت دوباره به همان جا خيره شد و بعد با افسوس نفسش را بيرون داد. دنده عقب را جا انداخت و رفت عقب و

ماشين را برگرداند. حرکاتش تند و عصبي بود. در تمام راه برگشت ويکي هق هق کنان از چشم ها مي گفت.

همه چيز به همين سادگي اتفاق افتاده بود. النا پاسخ تمام سوال هايش را گرفت. تمام عصبانيت اش به آرامش مبدل شد.

النا نه فقط لذت که اشتياق دردناکي را در خود حس مي کرد. اين عشق بود. اين عشق بود که النا را اين گونه مي لرزاند.

او ترسيده بود. انگار ترس جزء جدايي ناپذير عشق باشد، اما اکنون اطمينان عجيبي را حس

مي کرد. بالاخره خانه اش را يافته بود. او به اين جا تعلق داشت. به استفان تعلق داشت. استفان آرام صورتش را عقب

کشيد. النا مي ديد که او هم مي لرزد.

- آه، النا. ما نمي تونيم...

«. ما تونستيم » : النا آرام گفت

و سپس دستش را گذاشت پشت گردن استفان. النا انگار مي توانست افکار او را بخواند. انگار ميل و اشتياق استفان را

مي توانست حس کند. النا انگار داشت به

سرچشمه ي احساسات دروني استفان مي رسيد. استفان مي خواست مراقب او باشد. مي خواست که از او در برابر تمام

نيروهاي شيطاني اين جهان محافظت کند. مي خواست زندگي اش را با او شريک شود.

شيريني عشق فراتر از حد انتظار بود. لذت مثل موجي نامريي از جسم و روح او عبور مي کرد. احساس مي کرد دارد در

اين موج لذت عشق غرق مي شود. عشق استفان سراسر وجودش را پر کرده بود. عشق او را نفس مي کشيد. عشق او در

سينه اش مي تپيد. عشق او در سراسر شريان هايش جريان داشت. النا به او تعلق

داشت. استفان انگار که ديگر نمي تواند نيروي اين عشق را تحمل کند. به چشم هاي او نگاه کرد. هيچ حرفي نمي زدند.

چشم ها، خودشان مي پرسيدند و پاسخ مي دادند. حالا النا مي دانست که چرا استفان از او کناره مي گرفته. نفرتي در کار

نبود. همه اش به خاطر ترس بود. ترس از آسيب رساندن به النا.

هيچ کدامشان نفهميدند چقدر طول کشيد، تا بالاخره از آن اتاق بيرون آمدند و از پله هاي مهمان خانه پايين رفتند. اگر هر

روز و هر وقت ديگري بود النا حتماً در دلش از سوار شدن در ماشين مشکي متاليک استفان افتخار مي کرد، ماشيني که

خودش يک اثر هنري بود، اما آن شب النا اصلاً اين اثر هنري را نديد و سوار شد. تمام حواسش

پيش استفان بود. در خيابان ها پرنده پّر نمي زد. وقتي به خانه رسيدند اولين چيزي که از دور مي شد ديد نورهاي گردان

آبي و قرمز بود.

- پليس اومده.

پس از آن همه سکوت، اين اولين جمله اي بود که مي گفت. به نظرش عجيب مي رسيد که توانسته آن سکوت را بشکند.

- اين ماشين رابرته جلوي در. اون هم ماشين عمه است. آرامش سابق به نظرش در حال شکستن بود.

- به نظرم مي دونم چي شده. حتماً تايلر بهشون يه چيزي گفته.

- فکر نمي کنم اين قضيه به تايلر ربط داشته باشه.

پشت يکي از ماشين هاي پليس نگه داشتند. النا دلش مي خواست تمام اين آدم ها بروند و او را با استفان تنها بگذارند، اما

بايد مي رفتند تو. در ورودي باز بود. تمام چراغ ها هم روشن بودند. وقتي که رفتند تو، همه به سمت آن ها برگشتند. النا

فکر کرد چقدر ديدن آن ها عجيب به نظر خواهد رسيد، با آن موهاي طلايي ريخته روي شانه ها و آن شنل بلند مخمل

مشکي و البته در کنار استفان سالواتوره ي مرموز. و بعد عمه جوديت گريه کنان به سمت او دويد و بغلش کرد.

- النا. خدا را شکر که سالمي، کجا بودي دختر؟ چرا زنگ نزدي؟ اين همه آدم

نگرانت بودن!

النا با تعجب به اطراف نگاه کرد.

رابرت گفت:

- خوشحاليم که برگشتي.

النا گفت:

- من با استفان سالواتوره رفته بودم مهمون خونه. عمه جوديت اين استفانه. استفان اون جا يه اتاق داره. منو تا خونه

رسوند.

عمه جوديت گفت:

- از شما ممنونم. و بعد در حالي که به لباس النا نگاه مي کرد پرسيد:

- چه بلايي سر لباست اومده؟

- شما نمي دونين پس؟ تايلر بهتون نگفته؟ اگه نگفته پس پليس براي چي

اومده؟

النا به استفان نگاه کرد و استفان يک قدم به او نزديکتر شد تا النا بيشتر احساس حمايت از طرف او بکند.

مت گفت:

- اونا به خاطر ويکي بنت اومدن. توي قبرستون بهش حمله شده. مت و باني و مرديت پشت سر عمه جوديت و رابرت

ايستاده بودند و خسته و متعجب

به نظر مي رسيدند.

- دو سه ساعت پيش پيداش کرديم و از اون موقع تا حالا نگران تو بوديم.

النا با وحشت پرسيد:

- بهش حمله شده؟ کي بهش حمله کرده؟

مرديت گفت:

- کسي نمي دونه.

رابرت گفت:

- چيزي نيست. نگران نباش. دکتر گفته ويکي خيلي ترسيده براي همين حرفاش ممکنه فقط توهمات خودش باشه. مت خيلي

مودبانه با اين نظر مخالفت کرد:

- اون زخم ها چي؟ اونها که توهم نيستن.

- زخم؟ کدوم زخم ها؟ شماها از چي حرف مي زنين؟

مرديت گفت:

- بذار من برات توضيح بدم...

و بعد مرديت تمام ماجراي پيدا کردن ويکي را گفت.

- و بعد ويکي فقط از چشم ها مي گفت. هر چي ازش پرسيديم تو کجايي گفت نمي دونم. مي گفت که با ديک تنها بوده. دکتر

که ديدش گفت غير از زخم ها مشکل ديگه اي نداره. اونا هم ممکنه کار گربه يا يه حيون ديگه بوده باشه.

استفان فوراً پرسيد:

- هيچ نشونه ي ديگه اي روي بدنش نبود؟

اين اولين بار بود که از وقتي رسيده بودند خانه استفان حرف زده بود. النا برگشت و به او نگاه کرد.

مرديت جواب داد:

- نه، هر چند که من فکر نمي کنم گربه بتونه لباساي ويکي رو پاره کنه. به نظرم کار ديک بوده. آها راستي زبونش هم

زخمي شده بود.

«؟ چي؟ کجاش » : النا پرسيد

- زبونش بدجوري زخمي شده، کلي خون ازش رفته. نمي تونه درست حرف بزنه.

استفان خيلي عصبي پرسيد:

- خودش چه توضيحي داده؟

مت گفت:

- خودش شوکه شده بود. حرفاش معني خاصي نداشت. همه اش از چشم ها مي گفت و از مه خاکستري. مي گفت کسي نمي

تونه ازش فرار کنه. دکتر که اينا رو شنيد گفت توهم مواد يا چيزي ديگه بايد باشه. اما من از حرفاش

نتيجه گرفتم که ويکي و ديک با هم توي کليساي متروک بودن و بعد يه چيزي بهشون حمله کرده.درست نيمه شب.

باني اضافه کرد:

- البته به ديک حمله نکرده. پليس ديک رو بيهوش جلوي کليسا پيدا کرده. وقتي هم که به هوش اومده چيزي يادش نبوده.

النا اصلاً حواسش به حرف هاي باني نبود، به استفان نگاه مي کرد که چگونه چهره اش در هم فرو مي رفت. حس مي کرد

که استفان دارد دوباره دور مي شود. دارد دوباره مي رود پشت ديوارها. نگراني را از چهره اش مي خواند، مثل کسي به

نظر مي رسيد که روي درياچه اي يخي ايستاده باشد و نگران از اين که کي يخ ها خواهند شکست.

- مت تو مطمئني که توي کليسا بوده؟

- آره توي کليساي متروکه.

- و درست نيمه شب اين اتفاق افتاده؟

- شايد دقيق نه ولي مي گفت که همون حدودها بوده. ما هم تقريباً همون موقع پيداش کرديم. چرا مي پرسي؟

استفان چيزي نگفت. النا مي ديد که او دارد باز هم دورتر و دورتر مي شود.

- استفان.

لحن النا اول آرام بود. استفان انگار نشنيد.

- استفان... استفان... چي شده؟

استفان فقط سرش را تکان داد که يعني چيزي نيست.

النا با نگاه هايش داشت التماس مي کرد که دوباره از او دور نشود. دوباره نرود پشت

ديوار. اما استفان به او نگاه نمي کرد. استفان پرسيد:

- زنده مي مونه؟

مت گفت:

- مسئله زياد جدي نيست. خوب مي شه.

استفان برگشت و به النا گفت که بايد برود و گفت که اين جا ديگر جاي او امن است. النا دستش را گرفت و او را که مي

رفت نگاه داشت.

- آره جاي من امنه... همه اش به خاطر توئه.

- باشه.

لحن استفان بي احساس بود و چشم هاي او دوباره بي فروغ به نظر مي آمدند. النا در حالي که دست او را مي فشرد گفت:

- فردا به من زنگ بزن.

سعي کرد با نگاهش به استفان بفهماند که نگراني چشم هاي او را خوانده و استفان به دست النا نگاه کرد که دستش را مي

فشرد. او هم انگشتان النا را گرفت و آهسته گفت:

- باشه.

نگاهشان چند لحظه در نگاه هم ماند و بعد استفان رفت. النا نفس عميقي کشيد و به سمت آدم هاي توي اتاق برگشت. عمه

جوديت هنوز هم حواسش به لباس پاره ي او بود. و البته شنل اعياني روي شانه هايش. بالاخره پرسيد:

- النا راستش رو بگو چي شده؟

و بعد به استفان که در را بست نگاهي کرد. عمه جوديت مي خواست بداند که آيا پاره شدن لباس کار استفان بوده.

النا خنده اش گرفت، يک خنده عصبي اما خودش را کنترل کرد.

- نه کار استفان نيست. استفان نجاتم داد.

سعي کرد قيافه و لحنش جدي باشد. و بعد نگاهي به افسر پليسي که پشت سر عمه جوديت بود کرد و گفت:

- کار تايلر بود. تايلر اسمال وود.

بخش سوم

النا، کاترين نبود. کاترين دوباره از خاك برنخواسته بود. دوباره متولد نشده بود. استفان در حال رانندگي و بازگشت به

مهمان خانه به اين فکر مي کرد که النا، النا است نه کاترين.

درست بود که او به النا گفته بود ياد کاترين مي افتد اما خودش مي دانست که هر نفس النا و هر حرکت او با کاترين فرق

دارد. استفان مدت ها به اين چيزها فکر کرده بود. موهاي النا روشن تر از موهاي کاترين بود و ابروها و مژه هايش

پرپشت تر بودند. النا تقريباً يک وجب بلندتر از کاترين بود. آزادانه تر رفتار مي کرد و چندان وسواسي در

حرکاتش نبود.

حتي چشم هاي او هم که به خاطر آن ها ياد کاترين مي افتاد، با چشم هاي کاترين يکي نبودند. چشم هاي کاترين درشت تر

بودند و کنجکاوي کودکانه اي در آن ها ديده مي شد و در خود نجابت يک دختر قرن پانزدهمي را داشتند، در حالي که

چشمان النا همان اول

روي استفان زوم کرده بودند، بدون ترس يا حيا. چشمان النا خمارتر بود طوري به او نگاه مي کردند که کاترين هيچ وقت

نکرده بود؛ با لذت و شور فراوان. در زيبايي، هر دو از بقيه دخترها سر بودند و هر دو استفان را در يک لحظه عاشق کرده

بودند. اما اگر کاترين در شکار قلب او مثل گربه بود و با قلبش بازي مي کرد. النا مثل يک ببر بود.

عشقي وحشي و خطرناك به او داشت. وقتي داشت از کنار درختان افرا مي گذشت دوباره خاطرات به سراغش آمدند.

خاطراتي که نمي خواست به ياد بياورد، اما نمي توانست جلوي آن را بگيرد. صفحه ي ذهنش ورق خورده بود و آن روز را

جلو چشمان او گذاشته بود.

آن روز کاترين سفيد پوشيده بود. لباسي بلند از ابريشم داشت که آستين هايش بلند و آويزان بود و دستان ظريف او را

درون خود مخفي مي کرد. گردن بندي از طلا و مرواريد به گردن داشت و گوشواره هايي از مرواريد سفيد درشت در

گوشش کرده بود.

با لباس جديدش از هميشه زيباتر شده بود. پدرش سليقه خوبي در خريد لباس داشت. کاترين دنباله دامن بلندش را در دست

گرفته بود و خندان جلو استفان قدم مي زد. زير آن دامن زرد رنگ نازکي به پا داشت.

- مي بيني، اين جا حروف اول اسم و فاميلم را با نخ طلا نوشته اند. پاپا گفته

بنويسند.

صدايش آرام و آهنگين بود. دنباله دامن را رها کرد و دستش را روي کمرش گذاشت.

- چي شده استفان؟ چرا نمي خندي؟

استفان حتي نمي توانست پلک بزند. تصوير او را در آن جا با آن لباس سفيد و گردن بند طلايي، انگار قبل از خلقت جهان

کشيده بودند. انگار آن تصوير چکيده ي تمام زيبايي هاي آفرينش بود. اگر کاترين را از دست مي داد، نمي دانست چگونه

مي تواند اين جهان

را تحمل کند.

استفان انگشتانش را در هم قفل کرد و گفت:

- کاترين من چطور مي تونم بخندم وقتي که...

- وقتي که؟

- وقتي که مي بينم تو اين قدر با ديمون گرم مي گيري و صميمي هستي. بالاخره توانسته بود حرفش را بزند. با لحني پر از

درد ادامه داد:

- قبل از اين که ديمون برگردد اين جا من و تو هر روز با هم بوديم. پدرهاي مان راضي بودند و از ازدواج ما حرف مي

زدند. اما اکنون که روزها کوتاهتر مي شوند و تابستان رو به اتمام است، تو خيلي از اوقاتت را با ديمون مي گذراني.

اگر پدرم اجازه داده او اين جا بماند فقط به خاطر تو بود، چون تو از او

خواستي. ولي چرا چنين درخواستي از پدرم کردي؟

چشمان آبي کاترين به اين مکالمه بي ميل بودند.

- من تو را مي خواهم استفان، خودت که خوب مي داني.

- پس چرا براي او پيش پدرم پا در مياني کردي؟ اگر به خاطر تو نبود حتماً

ديمون را از خانه مي انداخت بيرون.

- مي دانم اگر او مرا مي انداخت بيرون تو راضي تر بودي برادر کوچک من!

اين صداي ديمون بود که از دم در مي آمد. لحنش آرام بود اما وقتي استفان سرش را

برگرداند قدرت عجيبي را در چشمانش مشاهده کرد.

کاترين گفت:

- نه اين طور نيست. استفان هرگز نمي خواهد که تو اذيت بشوي. ديمون نيشخندي زد و به سمت کاترين رفت.

- شايد حق با تو باشد کاترين.

لحن صدايش آرام و مکارانه بود:

- اما برادر من در يک مورد حق دارد. روزها دارند کوتاهتر مي شوند. تابستان دارد تمام مي شود و به زودي پدرت تصميم

مي گيرد که از اين جا برود. نمي خواهد پاييز را در فلورانس باشد، مگر اين که به دليل خاصي بخواهد تو

اين جا باشي...

«. مگر اين که شوهرت در فلورانس باشد »

هيچ کس اين جمله را نگفت اما نتيجه ي منطقي حرف هاي ديمون همين بود. بارون خيلي به دخترش علاقه داشت و نمي

خواست او بر خلاف ميلش با کسي ازدواج کند. تصميم با کاترين بود.

حالا که موضوع عيان شده بود استفان ديگر نمي توانست ساکت بماند.

- کاترين خودش مي داند که بالاخره بايد از پدرش جدا شود.

اشاره ي استفان به راز کاترين بود. ديمون پريد وسط حرفش:

- بله قبل از اين که پيرمرد به دخترش مشکوك بشود. حتي بي خيال ترين پدرها بالاخره يک روز شک مي کنند که چرا فقط

شب ها سر و کله ي دخترشان پيدا مي شود.

درد و خشم در دل و سينه ي استفان مي تپيد. پس حقيقت داشت. برادرش هم آن راز را مي دانست، کاترين راز را به او هم

گفته بود.

- چرا به او گفتي کاترين؟ چرا؟ در اين آدم چه ديدي؟ او که غير از لذت خودش

به چيز ديگري اهميت نمي دهد، او چطور مي خواهد تو را خوشبخت کند؟ او فقط به خودش فکر مي کند.

ديمون دوباره پريد وسط حرفش:

- و اين بچه چطور مي خواهد خوشبختت کند وقتي از دنيا هيچ چيز نمي داند؟

صدايش برنده و قاطع بود.

- چطور مي خواهد مراقبت باشد وقتي که هنوز دنياي واقعي را نديده. تو تمام

عمرت را بين کتاب ها و تابلوهاي نقاشي بوده اي، بهتر است پيش همان ها

بماني.

کاترين با ناراحتي سرش را تکان مي داد. لايه اي از اشک توي چشمان آبي اش جمع شده بود.

- هيچ کدام از شما دو تا نمي فهميد. فکر مي کنيد من مي توانم مثل يکي از همين

دخترهاي فلورانس ازدواج کنم و همين جا بمانم؟ من مثل بقيه دخترها نيستم. چطور مي توانم اين جا بين اين همه خدمتکار

که تمام مدت پيش آدم هستند بمانم؟ چطور مي توانم کنار آدم هايي باشم که تک تک حرکات من را زير نظر دارند و مي بينند

که گذشت زمان روي من اثر ندارد؟ من هيچ وقت نمي توانم يک زندگي طبيعي داشته باشم. کاترين نفس عميقي کشيد و به

آن دو نگاه کرد و بعد آهسته گفت:

- هر کس بخواهد شوهر من بشود بايد با نور آفتاب خداحافظي کند. بايد تمام عمرش را در تاريکي و شب بگذراند.

ديمون گفت:

- پس بايد کسي را انتخاب کني که از تاريکي نترسد.

هيجان زيادي در صداي ديمون بود. استفان تا به حال نشده بود ببيند که ديمون اين گونه مشتاقانه در مورد چيزي حرف

بزند.

- کاترين به برادر من نگاه کن فکر مي کني بتواند با نور آفتاب خداحافظي کند. اين بچه خيلي به زندگي معمولي وابسته

است، به دوستانش، به خانواده اش، به وظايف و تکاليفش و به فلورانس. زندگي در تاريکي او را نابود مي کند.

استفان فرياد کشيد:

- دروغ گو. من هم به اندازه ي تو قوي هستم از تاريکي هم نمي ترسم و کاترين را بيشتر از دوستانم و خانواده ام دوست

دارم.

- از کتاب ها و نقاشي ها چي؟

- از آن ها هم بيشتر دوستش دارم. به خاطرش همه چيز را کنار مي گذارم. ديمون لبخند تلخ و زننده اي به او تحويل داد و

سپس به سمت کاترين برگشت:

- انتخاب کن کاترين. تو بايد انتخاب کني. دو خواستگار داري که هيچ کدامشان

کنار نمي کشند. تو مي تواني يکي را انتخاب کني و يا هيچ کدام را. کاترين سرش را پايين انداخت. وقتي دوباره به آن ها

نگاه کرد صورتش از اشک خيس بود.

- تا يکشنبه به من وقت بدهيد فکر کنم. و تا آن موقع مرا با سوال ها و حرف هايتان تحت فشار نگذاريد.

استفان سرش را تکان داد. او موافقت کرد و ديمون گفت:

- و يکشنبه؟

- و يکشنبه غروب من تصميمم را اعلام مي کنم. نزديک غروب... در گرگ و ميش نزديک غروب...

هاله ي خاطرات از پيش چشم استفان کنار رفت و او به خود آمد. هوا تاريک و روشن بود اما الان نزديک سحر بود نه

غروب. استفان غرق در افکارش تا اين جا رانندگي کرده بود، تا لبه ي جنگل، نزديک پل ويکري، پل مرموز ويکري که در

آن سوي خود قبرستان قديمي را جاي داده بود. دوباره فکرها به سراغش آمدند. او به ديمن گفته بود حاضر است همه چيز

را به خاطر کاترين رها کند و همين کار را هم کرده بود. با نور آفتاب خداحافظي کرده بود و به شب

پيوسته بود. به شکارچي شب ها تبديل شده بود که زندگي را از ديگران مي گرفت تا در

رگ هاي خودش جريان داشته باشد. و شايد اکنون به يک قاتل زنجيره اي تبديل شده بود. البته پيرمرد زنده مي ماند و همه

مي گفتند که ويکي زياد آسيب نديده. از اين حمله ي آخر چيزي را به خاطر نمي آورد. فقط يادش بود که چقدر احساس

ضعف و نياز داشت. يادش بود که چطور خودش را تا کليسا کشانده و رفته تو ولي بعد از آن را به خاطر نمي آورد. کمي بعد

با صداي جيغ النا به خودش آمده بود و به کمکش رفته بود، بدون آن که فکر کند چطور دوباره نيرو گرفته. النا... براي

لحظه اي ترس و لذت در دلش جوشيد. النا مثل نور آفتاب گرم بود و مثل شمع آرام بخش. اما ظريف و شکستني نبود، آتشي

در پشت نگاه هايش داشت و نيز زير پوست سرد دستانش که مثل نقره سفيد بودند.

آيا استفان حق داشت عاشق او بشود؟ حالا که فکرش را مي کرد مي ديد که علاقه ي او به النا چقدر خطرناك است. اگر

دفعه ي بعد که نيازش بر منطق اش فائق مي آمد النا در کنار او بود چه اتفاقي مي افتاد. اگر نزديک ترين شريان خون را

در گردن باريک او مي ديد، اگر گرماي خون را زير پوست او حس مي کرد و اگر توحش او را وقتي در خود مي کشيد که با

النا تنها بود چه مي شد؟ قبل از آن که به او دست بزند خودش را مي کشت. استفان فکر کرد قبل از آن که حتي ضربان او

را حس کند خواهد م?رد. از تشنگي خواهد م?رد. از نياز خواهد م?رد و او هيچ گاه راز تلخ او را نخواهد فهميد. بالاي

سر او آسمان داشت روشن مي شد. استفان راه افتاد اما قبل از رفتن دوباره موجي

از نيروي ذهنيش را بيرون فرستاد و به دنبال منبع نيروي ديگري گشت، به دنبال دليل ديگري براي حوادث داخل کليسا

گشت.

چيزي پيدا نکرد. هيچ پاسخي در کار نبود. قبرستان قديمي با سکوت خود به او مي خنديد.

النا از خواب برخاست. خورشيد از پنجره به درون مي تابيد. گرماي آفتاب دم صبح را دوست داشت. حس مي کرد از يک

بيماري طولاني نجات پيدا کرده و يا امروز صبح روز کريسمس است و سال جديدي را آغاز کرده. همه جاي بدنش کوفته

بود. به ديروز فکر کرد، به استفان که نجاتش داده بود و به تايلر، آن کثافت مست. تايلر... به نظرش رسيد تايلر ديگه نمي

تواند دردسري درست کند. حالا که مي ديد استفان دوستش دارد همه چيز رو به راه بود. با همان لباسي که خوابيده بود از

پله ها پايين رفت.

از آفتاب که بالا آمده بود مي توانست حدس بزند که خيلي زياد خوابيده. عمه جوديت و مارگارت توي اتاق نشيمن بودند.

- صبح بخير عمه جوديت. و بعد پريد و مارگارت را محکم بغل کرد.

- صبح بخير مارگارت کوچولوي من، چطوري موش موشک؟

او را از روي صندلي بلند کرد و دور اتاق در هوا چرخاند. مارگارت از خوشحالي جيغ

مي زد و بعد...

- آه صبح بخير رابرت.

النا که اول متوجه حضور رابرت نشده بود کمي خجالت کشيد. البته بيشتر به دليل اين که لباس مناسبي به تن نداشت.

مارگارت را گذاشت زمين و دويد توي آشپزخانه.

عمه جوديت رفت پيشش. زير چشم هايش کمي گود افتاده بود ولي داشت لبخند مي زد.

- امروز صبح به نظر سرحال مي آي؟

- آره خيلي بهترم.

النا دوباره او را بغل کرد. مي دانست که کم خوابي و گود افتادن چشم هاي عمه جوديت

به خاطر اوست.

- بايد دوباره بريم اداره پليس، براي قضيه تايلر.

- آره خب.

النا از يخچال آب پرتغال بيرون آورد و کمي از آن را براي خودش توي ليوان ريخت.

- ولي مي شه قبلش بريم خونه ويکي بنت؟ مي دونم خيلي حالش بده مخصوصاً

که حرف هاش رو هم کسي باور نمي کنه.

- النا تو باور مي کني.

- آره باور مي کنم.

صداي النا آهسته بود و بعد انگار به يک نتيجه ي منطقي رسيده باشد خيلي متفکرانه

گفت:

- توي کليسا واسه من يه اتفاق عجيب افتاد. البته فکر مي کنم.

رابرت از توي راهرو صدا زد:

- النا، مرديت و باني اومدن تو رو ببينن.

لحن متفکرانه النا شکست:

- آها بگو بيان تو.

النا يک جرعه از آب پرتغال خورد و به عمه جوديت گفت:

- بعداً براتون کامل توضيح مي دم.

مرديت و باني دم در آشپرخانه ايستاده. خيلي رسمي و جدي به نظر مي رسيدند. النا از رفتار جدي آنها تعجب کرد. صبر کرد

تا عمه جوديت برود بيرون. النا سرفه ي کوتاهي کرد سپس سرش را انداخت پايين و به کاشي هاي رنگ و رو رفته ي کف

آشپزخانه خيره شد. وقتي دوباره سرش را بالا گرفت و به آن دو نگاه کرد ديد، که مرديت و باني هم ز?ل زده اند به کاشي

هاي کف آشپزخانه. النا خنده اش گرفت:

- من واقعاً خوشحالم که دوستايي مثل شما دارم.

و بعد دستانش را باز کرد تا آن ها را در آغوش بگيرد.

- مي دونم که بايد به خاطر حرف هام عذرخواهي کنم. ديشب خيلي رفتارم بد بود

و هر چي بگين حق دارين. من واقعاً متاسفم. باني در حالي که النا او را بغل مي کرد گفت:

- بايدم متاسف باشي. مگه ما لولو بوديم که ديشب ازمون فرار کردي؟

مرديت هم گفت:

- با کي هم فرار کردي؟ تايلر اسمال وود؟ از بين اين همه آدم تايلر اسمال وود

چرا؟

النا در حالي که ديگر نمي خنديد، با لحني پيشمان گفت:

- باشه. من مي دونم خودم هم تاوانش رو دادم.

کمي بعد باني خنديد و النا هم همين طور.

- تاوانش رو دادي يا استفان سالواتوره رو به دست آوردي؟

- واي اون ورود دراماتيک ديشب عالي بود وقتي با استفان اومدي تو خونه فکر کردم دارم خواب مي بينم. چي شد، تعريف

کن.

- راستش خودم هم نمي دونم. يک هو سر و کله اش پيدا شد، مثل شواليه هاي

قصه هاي قديمي.

باني ادامه داد:..

--------

ادامه در بخش دهم =>>

" بخش دهم "

بانی ادامه داد :

- و شواليه آمده بود تا از شرافت دوشيزه ي جوان دفاع کند اما بعدش چه اتفاقي

ممکن است افتاده باشد.

مرديت گفت:

- من يکي دو تا حدس مي زنم ولي مي خوام خودت بگي.

النا که از آغوش آنها بيرون مي آمد گفت:

- همه اش رو براتون تعريف مي کنم قبلش مي آين با هم بريم پيش ويکي؟ مي

خوام باهاش صحبت کنم.

باني گفت:

- نه! تا وقتي که داري لباس مي پوشي و مسواك مي زني برامون تعريف کن. توي راه هم کلي وقت هست. تازه اگه يه ثانيه

رو جا بندازي با دادگاه تفتيش عقايد رو به رو هستي.

مرديت با لحني رسمي گفت:

- بله، ظاهراً کلاس هاي آقاي تانر جواب داده و باني خانوم مي دونه که تفتيش

عقايد اسم يه فيلم يا يه گروه موسيقي نيست.

باني گفت:

- من کله ي تو رو مي کنم مرديت.

النا خنديد و بعد خوشحال و سرحال با هم به طبقه بالا رفتند. خانم بنت خسته به نظر مي رسيد. راه شان داد داخل و به سمت

اتاق ويکي راهنمايي

شان کرد.

- ويکي داره استراحت مي کنه. دکتر گفته نبايد فعلاً از تخت بياد بيرون.

راهرو خانه باريک بود. خانم بنت در اتاق ويکي را زد:

- ويکي عزيزم چند تا از دختراي مدرسه تون اومدن.

و بعد آهسته به النا و بقيه گفت:

- فقط زياد طولش ندين، چون دوباره حالش به هم مي ريزه. آنها موافقت کردند و رفتند داخل اتاق خواب ويکي که با کاغذ

ديواري آبي و سفيدش

خيلي زيبا به نظر مي آمد.

ويکي دراز کشيده بود. روي تختش چندين بالش قرار داشت. به بدنش تا زير گلو کرم آبي رنگي ماليده بودند. صورتش در

کنار آن رنگ آبي سفيدتر ديده مي شد. چشم هايش به سقف خيره بودند.

باني گفت:

- ديشب هم همين طوري نگاه مي کرد.

النا رفت کنار تخت.

- ويکي.

ويکي هنوز به سقف خيره بود. اما النا مي ديد که ريتم نفس کشيدن او تغيير مي کند.

دوباره صدايش زد:

- ويکي صدامو مي شنوي؟ منم النا گيلبرت.

النا برگشت و با نگراني به مرديت و باني نگاه کرد.

مرديت گفت:

- مثل اين که يه مسکن قوي بهش دادن

اما خانم بنت چيزي در مورد دارو نگفته بود. النا اخم کرد و دوباره به سمت ويکي نگاه کرد و گفت:

- ويکي منم النا. مي خوام باهات در مورد ديشب صحبت کنم. من حرفاتو باور

ميکنم و مي خوام ازت بپرسم...

- نه.

ويکي خيلي بلند و سريع فرياد کشيد. بدنش که مثل مجسمه ثابت مانده بود از جا کنده شد و دوباره افتاد روي تخت. سرش را

مدام به چپ و راست مي گرداند و با دستانش هوا را مي شکافت و پس مي زد.

- نه... نه... نه...

ويکي فقط جيغ مي کشيد.

باني گفت:

- يه کاري بايد بکنيم... خانم بنت، خانم بنت...

النا و مرديت سعي مي کردند او را روي تخت نگه دارند. ويکي مدام تکان مي خورد و

جيغ مي زد تا اين که خانم بنت آمد توي اتاق.

- شماها باهاش چي کار کردين؟

ويکي مادرش را بغل کرد و آرام شد و بعد ناگهان چشمانش دوباره گشاد شدند. با چشماني کاملاً باز زل زد به النا.

- تو هم مثل اوني، تو هم بخشي از اوني، تو هم شيطاني. و بعد دوباره شروع کرد به جيغ زدن.

- اينو از من دور کنين.

النا گيج شده بود:

- ويکي من فقط اومده بودم که بپرسم...

خانم بنت گفت:

- به نظرم بهتره بري. همه تون برين، ما رو تنها بذارين. لحن او مثل هر مادر ديگري بود که بخواهد از فرزندش حمايت

کند.

- برين ديگه، نمي بينين چه بلايي سر دخترم آوردين؟

النا چيزي نگفت و از اتاق بيرون رفت. مرديت و باني هم دنبالش رفتند. از خانه که بيرون رفتند باني گفت:

- حتماً به خاطر داروهاشه. اصلاً نمي فهميد چي مي گه.

- دستاشو ديدي النا؟ وقتي با هم گرفته بوديمش من دستم روي دستش بود. عين

يه تيکه يخ سرد بود.

النا با تعجب سر تکان داد. همه چيز عجيب به نظر مي آمد، اما نبايد مي گذاشت اين چيزها روزي را که با زيبايي گرماي

خورشيد شروع شده بود سرد کند. سعي کرد در

ذهنش دنبال چيزهاي خوشحال کننده بگردد.

- فهميدم... مهمون خونه.

- چي؟

- به استفان گفتم امروز بهم زنگ بزنه. ولي چرا خودمون نريم مهمون خونه

پيشش؟ خيلي از اين جا دور نيست.

باني گفت:

- فقط بيست دقيقه پياده راه داريم تا اون جا. يعني مي ذاره اتاقشو ببينيم.

النا گفت:

- راستش من داشتم فکر مي کردم شما دو تا پايين بمونين من تنهايي برم بالا. دو دختر ديگر با اخم به او نگاه کردند. شايد

عجيب به نظر مي رسيد اما النا نمي خواست استفان تنهايي اش را با کس ديگري جز او شريک شود. بودن با استفان آن

قدر خوب بود که مي خواست مثل يک راز براي خودش نگه دارد.

وقتي به مهمان خانه رسيدند و در زدند خانم فلاورز در را باز کرد. پير زني قد کوتاه و خميده با پوستي پ?ر از چين و

چروك، اما چشماني مشکي و براق داشت.

- تو بايد النا باشي. ديشب ديدم که با استفان رفتي بيرون. وقتي برگشت اسمتو

ازش پرسيدم.

- شما منو ديدين؟ اما من که شما رو نديدم.

- نه تو منو نديدي. چه دختر خوشگلي هستي عزيزم.

و بعد لپ النا را کشيد. النا با ناراحتي گفت:

- ممنونم.

اصلاً از حالتي که چشمان خانم فلاورز داشت خوشش نمي آمد. چشمانش مثل چشمان يک پرنده دائم باز بود. از پشت سر

خانم فلاورز به پله ها نگاه کرد:

- استفان خونه است؟

- بايد توي اتاقش باشه. البته اگه بال در نياورده باشه و نپريده باشه.

مرديت به النا گفت:

- ما همين جا پيش خانم فلاورز مي مونيم.

باني سرش را انداخته بود پايين و سعي مي کرد نخندد. النا اخمي به او کرد و به سمت پله ها رفت. خانه، قديمي و خيلي

عجيب و شگفت انگيز بود. وارد اتاق خواب شد و در راه پله مخفي را باز کرد و از آن بالا رفت. پله ها زير پايش در

تاريکي حل شده بودند. النا در زد. صدايي از داخل اتاق استفان نمي آمد. اما بعد ناگهان در باز شد. النا با خودش فکر کرد

که حتماً استفان هم مثل بقيه خسته به نظر خواهد رسيد. اما اصلاً اين طور نبود. استفان به خوبي از او استقبال کرد و

گفت:

- النا... النا...

و بعد دوباره عقب رفت، درست مثل ديشب. النا دوباره احساس کرد استفان دارد از او دور مي شود.

- نه نمي گذارم ازم دور بشي.

النا دستش را پشت سر استفان گذاشت و صورت او را به خود نزديک کرد. براي لحظه اي استفان تامل کرد. انگشتان

استفان توي گيسوان نرم النا فرو رفت. چيزي به جز استفان در دنياي النا نبود. چند دقيقه بعد هر دوي آنها مي لرزيدند اما

نگاهشان روي هم ثابت بود. النا مي ديد که مردمک هاي استفان در اين نور کم چگونه برق مي زنند. چشم هايش کاملاً

سبز بودند. حيرت زده به نظر مي رسيد و دهانش تقريباً باز بود.

استفان محتاطانه گفت:

- من فکر مي کنم دفعه بعدي بهتره بيشتر مراقب باشيم وقتي که اين کارو مي کنيم. النا با تکان دادن سر موافقت اش را

نشان داد. خودش هم گيج و حيرت زده بود. مرديت و باني پايين منتظر بودند. بنابراين زياد معطلشان مي کرد اما... بعد از

آن احساس زيبا احتياج داشت که دوباره احساس امنيت را تجربه کند.

النا زير لب گفت:

- دوستت دارم.

و دستش را روي ژاکت پشمي نرم استفان کشيد. ضربان قلب استفان را حس مي کرد.

- النا.

لحن استفان نا اميدانه بود. النا سرش را بلند کرد.

- چي شده عزيزم؟

چه چيزي ممکن بود اتفاق افتاده باشد؟

- چي شده عزيزم؟ منو دوست نداري؟

استفان نااميدانه مي خواست بگويد من... که صداي خانم فلاورز را شنيد که از طبقه پايين صدايشان مي کرد.

صداي خانم فلاورز خيلي ضعيف بود و انگار داشت روي چيزي مي زد. مثل اين بود که

با پاشنه کفش روي حفاظ پله ها مي کوبيد تا جوابش را بدهند.

- استفان، پسرم، پسرم.

استفان آهي کشيد و گفت:

- بهتره برم ببينم چي مي خواد.

النا را رها کرد. چيزي از حالت چهره اش نمي شد فهميد. النا که تنها شده بود دستانش را روي سينه اش جمع کرد و لرزيد.

اتاق استفان خيلي سرد بود. چشمانش گوشه گوشه ي اتاق را کاويد و نهايتاً روي جا لباسي ماهوني که ديشب

ديده بود ثابت ماند.

«. صندوقچه »

النا برگشت و به در که پشت سر استفان بسته شده بود نگاه کرد. اگر بر مي گشت و مچش را مي گرفت... او نبايد اين کار

را مي کرد اما همين الان هم داشت به سمت جالباسي مي رفت. داشت از شدت کنجکاوي مي م?رد. انگشتانش در فلزي

جعبه را لمس کرد و بعد آهسته در آن را باز کرد.

در نور کم اتاق ابتدا جعبه خالي به نظرش رسيد. النا خنده اي عصبي کرد. انتظار چه چيزي داشت؟ نامه هاي عاشقانه

کارولين يا يک خنجر خون آلود؟ و بعد آن تکه پارچه ابريشمي را ديد که در گوشه ي صندوقچه بود. بيرونش آورد و آن را

بين انگشتانش گرفت. همان روباني بود که توي قبرستان گمش کرده بود.

چشمانش پر از اشک شد:

- آه استفان...

احساس شديد محبت سينه اش را به آتش کشيد.

- از همون اول، از همون اول تو منو مي خواستي؟ آه استفان دوستت دارم. ديگر برايش مهم نبود که استفان عشقش را

ابراز نکرده. حالا مي دانست که استفان هم او

را مي خواسته. صدايي از بيرون شنيد. فوراً روبان را سر جايش گذاشت و در

صندوقچه را بست. به سمت در چرخيد و چشم هايش را پاك کرد.

النا با خودش گفت:

- مهم نيست که تو عشقت رو به زبون نمياري. مهم نيست که احساس قلبي ات رو

نمي گي. من به جاي هر دو مون اين عشق رو فرياد مي زنم.

17 اکتبر، حوالي ساعت 8 صبح

دفترچه ي خاطرات عزيزم؛

الان سر کلاس مثلثات هستم و دارم مي نويسم. اميدوارم خانم هالپرن متوجه نشود. ديشب وقت نکردم خاطراتم را بنويسم

هر چند که بايد مي نوشتم. آخر ديروز هم روز عجيبي بود مثل شب مهماني. الان سر کلاس نشسته ام و به آن فکر مي کنم

مي بينم تمام اتفاقات اين هفته مثل يک خواب بودند. اتفاقات خوبي که اين هفته افتاد، اوج اتفاق خوب بود و اتفاقات بدش

هم همين طور. نمي خواهم عليه تايلر به دادگاه شکايت کنم. مدرسه، تايلر را فعلاً از تحصيل معلق کرده. از تيم راگبي هم

فعلاً اخراج شده. براي ديک هم به خاطر مصرف مشروبات الکلي در مهماني همين جريمه ها را در نظر گرفته اند. هيچ

کس در اين مورد چيزي نمي گويد، اما

همه معتقدند بلايي که سر ويکي آمده کار ديک بوده. خواهر تايلر ديروز توي کلينيک تايلر را ديده هنوز هم چشم هايش باد

داشته و صورتش کبود بوده. نمي دانم وقتي ديک و تايلر به مدرسه برگردند چه خواهد شد. حالا بيشتر از هميشه براي اذيت

کردن استفان دليل دارند. من هم الان بيشتر از هميشه براي بودن پيش استفان دليل دارم. امروز صبح که از خواب بيدار

شدم افکار احمقانه اي به سراغم آمد. نکند اصلاً دوستم نداشته باشد؟ نکند نظرش عوض بشود؟ عمه جوديت فهميد نگران

چيزي هستم، چون صبحانه نخوردم. وقتي رسيدم مدرسه استفان را ديدم که کنار در دفتر ايستاده. فقط به هم نگاه کرديم.

استفان لبخندي زد. منظورش را متوجه شدم. نبايد توي مکان هاي عمومي با هم باشيم. مخصوصاً توي مدرسه که ناظم ها

و مشاورها دنبال بهانه مي گردند. من با او هستم. واي من با استفان سالواتوره هستم. حالا بايد يک جوري قضيه ژان کلود

را جمع و جور کنم. هاها...

نمي دانم چرا استفان به اندازه ي من خوشحال نيست. وقتي پيش هم هستيم عمق احساسش را درك مي کنم. مي بينم که

چقدر دوستم دارد و مرا مي خواهد. چقدر مراقبم است و به من اهميت مي دهد. اشتياق او را حس مي کنم، حرارت عشقش

را حس مي کنم. انگار مي خواهد روحم را از تنم بيرون بکشد. مثل يک سياه چاله که حتي نور «... را هم درون خودش

مي کشد. اما نمي دانم چرا به اندازه من خوشحال نيست

هفده17 اکتبر، حوالي ساعت 2 بعد ازظهر صبح که داشتم مي نوشتم خانم هالپرن متوجه شد. دفترچه خاطراتم را گرفت و

مي خواست بلند بلند آن را سر کلاس بخواند. اما وقتي که چند جمله اول را با خودش خواند نظرش عوض شد و دفترم را

پس داد. ديگر برايم مهم نيست که من را رد مي کند

«. يا نه امروز با استفان ناهار خوردم. رفتيم گوشه ي سلف و با هم پشت يک ميز نشستيم. استفان امروز چيزي نخورد.

من هم تقريباً چيزي نخوردم، بيشتر با غذا بازي کردم. به هم دست نزديم. دست هم را نگرفتيم. فقط نشستيم و حرف زديم.

من دلم مي خواهد همه اش با او باشم. به نظرم استفان هم دلش مي خواهد ولي رو نمي کند. مي بينم که حواسش به من

است. نمي فهمم استفان چرا احساسش را سرکوب مي کند. ديروز توي خانه استفان برايم ثابت شد که استفان از همان اول

عاشقم بوده. قبلاً نوشته بودم که وقتي با باني و مرديت در قبرستان بوديم چه اتفاقي افتاد، اما ديروز که به خانه استفان

رفتم ديدم روباني را که در قبرستان گم کرده بودم پيش خودش نگه داشته. استفان حتماً آن را در قبرستان پيدا کرده. به او

نگفته ام که مي دانم توي صندوقچه چيست، چون حتماً مي خواهد آن را مثل يک راز فقط براي خودش نگه دارد، اما همين

روبان ساده نشان مي دهد که از همان اول دلش پيش من بوده مگر نه؟

يک نفر هست که خيلي از بودن من با استفان حالش گرفته شده. کارولين را مي گويم. مثل اين که هميشه موقع ناهار

استفان را مي برده به عکاس خانه يا شايد هم استفان مي رفته آن جا و او هم خودش را به او تحميل مي کرده. امروز که

استفان را نديده بود کل مدرسه را موقع ناهار گشته بود تا بالاخره فهميد استفان دارد با من ناهار مي خورد. طفلکي استفان

اصلاً حواسش به کارولين نبود. وقتي ديد کارولين از ناهار خوردن او با من يکه خورده، کمي از آن که دل آن دختر را

شکسته ناراحت شد. کارولين بي حياي کثيف با آن سايه ي چشم سبرش! استفان به من گفت که چطور از همان هفته اول

خودش را مي چسبانده به او. گفت وقتي با او بوده چيزي نمي خورده و کارولين هم براي آن که نشان دهد تمام حواس و

فکر و ذکرش اوست، مثلاً به ناهارش بي اعتنا بوده. هر وقت هم که از او مي پرسيده چرا ناهار نمي خوري مي گفته رژيم

دارد. استفان اصلاً به او چيزي نمي گفته که دست از سرش بردارد، چون به نظرش توهين به يک خانم کاري نيست که يک

جنتلمن واقعي بکند!! ولي مي دانم که بين آن ها چيزي نبوده. فکر مي کنم براي کارولين، همين که استفان از ديشب توي

مهماني تا الان او را فراموش کرده بدترين حالت باشد. احتمالاً ترجيح مي داده سنگ سار بشود تا اين که ولش کند و بيايد

پيش من. نمي دانم چرا استفان غذا نمي خورد. براي يک ورزشکار کمي عجيب است که کم غذا باشد يا از ناهارش بگذرد.

آه... آخ... آقاي تانر الان آمد نزديکم و مجبور شدم دفتر را ببندم. باني دفترش را گرفته جلوي صورتش و دارد پشت آن مي

خندد، اما من مي بينم که چطور شانه هايش مي لرزد. دختر سبکي است واقعاً و استفان که جلو من است آن قدر بي

حوصله است که

انگار همين الان مي خواهد بلند شود و بيرون برود. مت دارد با اخم به من نگاه مي کند، کارولين هم براي من ابرو بالا مي

اندازد. الان سرم را بالا گرفته ام و دارم به آقاي تانر نگاه مي کنم و مي نويسم. اگر کمي خطم خرچنگ قورباغه شده به

خاطر همين است. دارم اين قدر معصومانه به آقاي تانر نگاه مي کنم که شک نکند.

توي يک ماه گذشته فقط و فقط به استفان فکر کرده ام. خيلي از درس و مدرسه عقب افتاده ام. يک کم از اين بابت مي

ترسم. قرار بود کارهاي مربوط به تزيين مدرسه را انجام بدهم، اما هنوز نه فکري براي آن کرده ام و نه سفارش وسايل

لازم را داده ام. فقط سه هفته و نيم وقت دارم و هنوز هم فقط فکر و ذکرم استفان است. نمي دانم چرا نمي توانم روي چيز

ديگري تمرکز کنم. کل حواسم را از دست داده ام. بهتر است اصلاً بگويم نمي توانم و پايم را بکشم بيرون، اما اين جوري

بار همه مسئوليت ها مي افتد روي شانه باني و مرديت و تازه اگر کارشان خوب باشد همه فقط از آن ها تعريف مي کنند.

واي الان ياد حرف مت افتادم که مي گفت تو فقط مي خواهي همه چيز و همه کس مال خودت باشد. اصلاً هم اين طور

نيست. شايد قبلاً اين طوري بودم اما الان نه. الان مي خواهم از لحاظ دروني و بيروني خوب باشم. احمقانه است ولي مي

خواهم لياقت استفان را داشته باشم. مي دانم که توي تيم راگبي از همه بهتر است. اما

کاري نمي کند که بازي بقيه ديده نشود. من هم اگر به جاي او بودم نمي توانستم ببينم که مردم کس ديگري غير از من را

تشويق مي کنند. براي همين مي خواهم عوض بشوم. مي خواهم کاري بکنم که استفان از بودن با خانم متين و موقري مثل

من احساس غرور «. کند

«. مي خواهم که عاشقم بشود، مثل من که عاشقش هستم » باني گفت:

- بجنب ديگه.

ايستاده بود کنار در باشگاه و اخم کرده بود. کنار او سرايدار مدرسه آقاي شلبي هم ايستاده بود و انتظار مي کشيد.

النا گفت:

- فقط مي خواستم به استفان بگم کجا دارم مي رم. حالا فقط يک هفته از بودنش با استفان مي گذشت هنوز هم وقتي اسم او

را به زبان مي آورد قلبش تند تند مي تپيد. توي اين مدت استفان هر روز بعد از غروب مي آمد جلوي خانه آن ها مي ايستاد

با دستاني در جيب و يقه اي بالا داده. النا هم خودش را خوشگل مي کرد و با هم مي رفتند قدم مي زدند. يا اين که روي

نيمکتي مي نشستند و حرف مي زدند. النا سعي مي کرد هر روز يک مدل متفاوت لباس بپوشد و آرايش کند. وقتي با هم

حرف مي زدند حرف شان به همه جا مي کشيد غير از خودشان. النا

مي دانست که استفان اين جوري راحت تر است. او عشقش را در شب مهماني اثبات کرده بود و همين براي النا کافي بود.

لازم نبود هي آن را به زبان بياورد. باني گفت:

- حالا اگه ندونه کجايي نمي ميره، پاشو بريم. اگه الان بري حرف بزني ديگه ول نمي کني. من مي خوام برم خونه خير سرم

يه شام بخورم ها. النا اصلاً انتظارش را نداشت ولي آقاي شلبي چشمکي به او زد و خنديد. النا از باني پرسيد:

- مرديت کجاست.

صدايي از پشت سرش گفت:

- اينجام. مرديت با جعبه اي پر از پوشه و کاغذ پشت سرش بود.

- دفترا و وسايلا رو از توي کمد برداشتم.

آقاي شلبي گفت:

- همه اين کاغد ماغذا مال شماست؟ خيلي خوب من ديگه حوصله ندارم بمونم... شماها هر وقت خواستين برين در رو قفل

کنين. کسي رو هم راه ندين بياد تو. باني پرسيد:

- مطمئني الان کسي توي مدرسه نيست؟

آقاي شلبي ابرويش را بالا داد و گفت:

- کسي نيست، راحت باشين.

و بعد شروع کرد با سبيلش بازي کردن.

- اگه چيزي لازم داشتين صدام بزنين ميام. آقاي شلبي رفت بيرون و در را پشت سرش بست.

مرديت جعبه را گذاشت روي ميز و گفت:

- خب ديگه کار شروع شد.

النا نگاهي به اطراف سالن خالي کرد. هر سال توي مدرسه جشني را خود دانش آموزان براي برندگان بورس برگزار مي

کردند. توي دو سال اخير تزئينات مربوط به مهماني بر عهده ي النا بود و هميشه هم سنگ تمام گذاشته بود. اما امسال حتي

سفارش خريد ها هم به عهده ي او بود و او نمي توانست به سليقه کس ديگري اعتماد کند. قبلاً جشن را توي سوله ي خالي

کنار مدرسه برگزار مي کردند اما امسال تصميم گرفته بودند جشن را توي سالن باشگاه ورزشي مدرسه بگيرند. النا بايد

دوباره به شيوه ي تزئين کردن آن جا فکر مي کرد و زمان جشن با هالوين يکي بود و النا تصميم گرفته بود جشن را شادتر

از هر سال برگزار کند. اما فقط سه هفته و نيم وقت داشت. مرديت آهسته گفت:

- اين جا وقتي خاليه چقدر ترسناکه.

او هم از آن که در سالن بزرگ، خالي و در بسته ي ورزشي تنها بود احساس ناراحتي مي کرد. النا گفت:

- بياين اول اين جا رو اندازه بگيريم. و بعد راه افتادند و عرض و طول آن جا را قدم گرفتند.

- خيلي خب. برگرديم سراغ کاغذهاي سال پيش.

----------

ادامه در بخش یازدم=>>

" بخش یازدهم  "

النا احساس بدي داشت، اما نمي دانست چرا، در واقع توي سالن ورزشي مدرسه جايشان امن بود. سه نفري نشسته بودند

کف سالن و دفترچه و خودکار در دست داشتند. النا و مرديت در مورد طرح هاي شان با هم مشورت مي کردند و اين که

سال هاي قبل چه چيزهايي خوب بوده و چه چيزهايي بد. باني ته خودکارش را مي جويد و خيره شده بود به يک گوشه و

داشت فکر مي کرد. مرديت طرحي از فضاي سالن را توي دفترچه اش کشيد و گفت:

- خب اين جا سالنه... مردم از اين در وارد مي شن... چند تا کدوي هالوين اين جا باشه خوبه. جسد خوني رو هم اين جا مي

ذاريم که ترسناك تر بشه... امسال توي هالوين کي قراره نقش جسد رو بازي کنه؟ النا در حالي که به طرح هاي او نگاه مي

کرد گفت:

- مربي لمان. پارسال که کارش عالي بود. همه رو ترسوند. تازه اگه باشه پسراي

توي تيم فوتبال کمتر دردسر درست مي کنن... خب اين قسمت ورودي خوبه. فعلاً بي خيال مي شيم... از اين طرف مي خوام

يه جايي مثل اتاق شکنجه قرون وسطي بسازيم. واسه درس تاريخ خوب مي شه آقاي تانر خوشش مياد. باني سريع گفت:

- به نظرم چندتا درويد لازم داريم.

النا گفت:

- چي لازم داريم؟

باني خيلي شمرده شمرده حرفش را تکرار کرد:

- درويد... لازم داريم... از اين جادوگرايي که توي انگلستان قديم بودن... از قوم سلتيک... استون هنج رو ساختن. يادته

که؟!

النا گفت:

- باشه، آره يادم اومد. ولي چرا بايد از اين درويد ها يا نمي دونم چي چي ها داشته باشم؟

- آخه اونا بودن که هالوين رو ابداع کردن. راست مي گم. هالوين اول يکي از روزهاي مقدس اونا بوده که مي رفتن بيرون

و آتيش روشن مي کردن شلغم بار مي گذاشتن. بعد صورتاشون رو مي پوشوندن و ورد مي خوندن تا شيطان ازشون دور

بشه. اونا عقيده داشتن که روز هالوين روزيه که توش مرز بين دنياي زنده ها و مرده ها کمرنگ مي شه، براي همين

خيلي از اين روز مي ترسيدن النا. حتي انسان ها رو هم قرباني مي کردن تا ارواح شيطاني سراغشون نياد. ما هم

مي تونيم مربي لمان رو قرباني کنيم.

مرديت گفت:

- فکر بدي نيست، مي تونيم بگيم جسد خوني در واقع يک قربانيه که ارواح شيطاني رو از جشن دور مي کنه. مي تونيم يک

قربانگاه مصنوعي هم بسازيم به مربي لمان بگيم بخوابه روش، يه چاقو هم مي گذاريم کنارش، کلي هم خون مي ريزيم

دور و برش. اولش قرباني تکون نمي خوره بعد که يه عده دور و برش جمع شدن، يکهو مياد بالا. جيغ مي زنه و همه رو

مي ترسونه. النا گفت:

- آره اين جوري همه از ترس قلبشون مياد تو دهنشون.

النا از اين فکر خوشش آمده بود. حتي خودش هم از تصور آن همه خون روي قربانگاه ترسش مي گرفت، هر چند که تمام

آن خون ها فقط سس گوجه فرنگي رقيق شده بود. مرديت و باني ساکت بودند. از آن طرف ديوار سالن صداي پسرها مي

آمد که داشتند کمدشان را باز مي کردند و دوش مي گرفتند و داد و فرياد مي کردند. باني گفت:

- تمرين شون تموم شده. حتماً هوا تاريک شده و نمي تونن ديگه توي زمين چمن تمرين کنن.

مرديت گفت:

- قهرمان مدرسه هم حتماً الان باهاشونه و داره دوش مي گيره. و بعد چشمکي به النا زد و گفت:

- مي خواي بريم ديد بزنيم...

النا با خنده گفت:

- آره خب.

ناگهان انگار توي سالن تاريک و سرد شد. النا پرسيد:

- کسي تازگي از ويکي بنت خبري گرفته؟

اول کسي چيزي نگفت. بعد باني آهسته گفت که شنيده پدر و مادرش او را مي برند پيش روانپزشک.

- روان پزشک؟ چرا؟

- خب شايد. چون همه مي گن اين چيزايي که تعريف کرده توهم بوده و ويکي هم هنوز همون ها رو مي گه. تازه مثل اين

که شب ها همه اش کابوس مي بينه. النا گفت:

- آخي...

سر و صداي پسرها از آن طرف ديوار داشت کمتر مي شد و بعد شنيدند که در رخت کن آن ها بسته شد. توهم؟ توهم و

کابوس؟ النا ناگهان ياد آن شب در قبرستان افتاد. آن شب که باني ناگهان شروع کرده بود به آن شکل عجيب حرف زدن و

بعد آن ها از دست چيزي که نمي ديدنش فرار کرده بودند. مرديت گفت:

- بهتره برگرديم سر کارمون.

النا سرش را تکان داد. انگار که با تکان دادن سرش مي توانست خاطرات قبرستان را دور کند، ناگهان باني حرف عجيبي

زد:

- چرا يه قبرستون درست نکنيم؟

باني انگار افکار النا را خوانده بود.

- منظورم توي جشنه، حالا که قراره همه چيز جشن ترسناك باشه خب چرا يه قبرستون درست نکنيم؟

النا خيلي قاطع گفت:

- نه... نه... فقط همون چيزايي رو که داريم استفاده مي کنيم. ساختن چيزاي جديد وقت مي بره. و بعد دوباره به دفترچه اش

خيره شد.

دوباره سالن ساکت شده بود و فقط صداي قلم و کاغذهاي شان شنيده مي شد. بالاخره النا گفت:

- خب، حالا فقط بايد ببينم که هر کدوم از اين قسمت ها چه قدر جا اشغال مي کنه. يه نفر بايد بره تا ببينه مي تونيم قربانگاه

رو اون جا بسازيم يا نه؟ چراغ هاي سقف کمي پرپر کردند و بعد نصب آن ها خاموش شدند. النا گفت:

- نه، اين طوري نمي تونم چيزي بخونم. چراغ ها دوباره پرپر کردند و بعد چراغ هاي انتهاي سالن هم خاموش شدند.

مرديت گفت:

- اه، نه حتماً ژنراتور اضطراري خراب شده. نمي توانستند دفترچه هايشان را بخوانند.

مرديت گفت:

- بايد برم آقاي شلبي رو پيدا کنم بگم بياد.

باني غرغر کنان پرسيد:

- نمي شد بذاريم براي فردا؟

النا گفت:

- فردا يکشنبه اس. تعطيله. در ضمن ما بايد اين کار رو هفته پيش مي کرديم. مرديت دوباره گفت:

- من ميرم آقاي شلبي رو پيدا کنم. باني تو هم با من مياي؟

النا خواست بگويد:

- خب هر سه تامون مي ريم دنبال آقاي...

اما مرديت حرفش را بريد و گفت:

- اگه سه نفري بريم و پيداش نکنيم ديگه نمي تونيم برگرديم توي سالن. زود باش باني، بايد توي مدرسه باشه.

- اما توي مدرسه تاريکه.

- همه جا تاريکه. شب شده مثلاً. زود باش. من باهاتم نترس. و بعد بازوي باني را که هنوز هم زير لب غرولند مي کرد

گرفت و او را دنبال خودش کشيد.

- النا غير از ما کسي رو راه ندي بياد تو

و بعد با هم تا دم در سالن رفتند. النا دم در ايستاد و ديد که کمي دورتر رفتند و بعد ديگر در تاريکي بيرون نمي شد آن ها را

ديد. النا برگشت تو و در را پشت سرش بست. به قول مادرش وضع افتضاحي بود. تمام کاغذها و پوشه ها ريخته بود کف

سالن. با اين نور کم مثل توده ي سفيد رنگ کوچکي به نظر مي رسيدند. هيچ صدايي شنيده نمي شد. فقط صداي نفس کشيدن

خود النا بود که توي اين سالن بزرگ و کم نور تنها مانده بود. حس مي کرد کسي دارد نگاهش مي کند. نمي دانست چرا، اما

مي دانست که کسي دارد نگاهش مي کند. ياد چشم هايي افتاد که پيرمرد و ويکي گفته بودند. النا حس مي کرد آن چشم ها

الان به او دوخته شده اند. سريع برگشت و پشت سرش را نگاه کرد. فقط سايه ي وسايل توي سالن بود و ديگر هيچ. نفسش

را حبس کرد اما صداي ديگري در کار نبود. چشمان اش همه جا را کاويد، اما چيزي معلوم نبود.

سکوها تاريک بودند و سايه ها در اين نور کم، زنده به نظر مي آمدند و انتهاي بي نور سالن در مه خاکستري رنگي فرو

رفته بود. شايد تمام اين ها فقط در ذهن النا بودند. تک تک ماهيچه هايش از ترس منقبض شده بودند و احساس سرما مي

کرد. - آه خداي من.

صدايي آرام مثل سوت شنيد. حتماً تخيلات خودش بوده...

- اين حتماً تخيلات خودمه.

ذهنش ناگهان به او هشدار داد. بايد از آن جا فرار مي کرد. همين الان. اين تخيل نبود. آن جا خطري واقعي در کمين اش

نشسته بود، نااميدانه به تاريکي و شبحي که از دل آن بيرون مي آمد ز?ل زد. ابتدا به نظرش مي رسيد که خود تاريکي

است که جان گرفته و در هيبت انساني به سمت او مي آيد، در هيبت مردي جوان.

- ببخشين، ترسوندمتون؟

صداي مرد جوان لهجه ي خاصي داشت، اما النا نمي دانست لهجه ي کجاست. اصلاً توي لحنش تاسف وجود نداشت، انگار

از ترساندن او لذت برده. صدا صداي مردي جوان بود. شاگرد قبلي دستيار آقاي شلبي شايد. يک انسان معمولي.البته شايد

هم نه چندان معمولي. مرد جوان خوش قيافه بود، با صورتي به سفيدي گچ. موهاي مشکي داشت و اجزاي صورتش

متناسب بود. استخوان هاي گونه اش به صورت او فرمي همانند صورت مجسمه ها داده بودند و به خاطر لباس هاي

مشکي اش اين طور به نظر مي رسيد که تنها صورتش او را از تاريکي جدا کرده. چکمه هايش مشکي بودند. شلوار جين

مشکي و ژاکت مشکي به تن داشت. کُت او هم چرم مشکي بود. لبخندي به لب داشت. ترس النا فروکش کرده بود و فقط

عصباني بود.

- چه جوري اومدي تو؟ اين جا چي کار داري؟ هيچ کس قرار نبود اين جا باشه.

- من از در اومدم تو.

صدايش آرام و لحنش واضح بود و به نظر مرد متشخص و با فرهنگي مي آمد.

- اما همه ي درها قفل اند.

مرد جوان ابرويش را بالا انداخت و گفت:

- همه شون؟

ترس دوباره به سراغ النا آمد. سردش شد.

- قرار بود که همه شون بسته باشن.

سعي کرد لحن صدايش طبيعي باشد.

- شما عصباني هستين... من که به خاطر ترسوندنتون عذرخواهي کردم. النا فوراً گفت:

- من نترسيدم.

حس مي کرد قيافه اش مثل احمق ها شده...، مثل بچه اي که بچه اي بزرگ تر مسخره اش کرده باشد. . براي همين هم

عصباني تر شد.

- من فقط انتظار نداشتم کسي اين جا باشه. حالا اين جا توي تاريکي چه کار

مي کردين؟

مرد جوان هنوز هم لبخند به لب داشت:

- توي تاريکي اتفاقات جالبي مي افته...

و بعد گامي به جلو گذاشت. النا مي توانست ببيند که مرد چشماني کاملاً مشکي دارد اما چشم هايش غير عادي اند. برق

عجيبي توي آن ها بود. حس مي کرد دارند او را درون خودشان مي کشند.

سکوت داشت النا را ديوانه مي کرد. مرد جوان ايستاده بود آن جا و چيزي نمي گفت. فقط داشت نگاهش مي کرد. النا

سکوت را شکست:

- اين جا دنبال کسي مي گشتين؟

خودش از اين که سر صحبت را با اين مرد باز کرده ناراحت بود اما اگر سکوت ادامه پيدا مي کرد حتماً ديوانه مي شد. مرد

جوان هنوز داشت به او نگاه مي کرد. طرز نگاه کردن او النا را آزار مي داد. بالاخره گفت:

- بله، دنبال کسي بو.دم.

- چي؟ النا انگار سوال خودش را فراموش کرده بود. خون زير پوستش دويده و صورت و گلويش خشک بود. سرش کمي

گيج مي رفت. فقط دلش مي خواست آن چشم هاي عجيب به چيز ديگري غير از او نگاه کنند. مرد جوان دوباره حرفش را

تکرار کرد.

- بله، اين جا دنبال کسي مي گشتم.

صدايش هم چنان آهسته بود. يک قدم ديگر به سمت النا آمد. فقط به اندازه دو سه قدم با هم فاصله داشتند. النا نمي توانست

نفس بکشد. مرد جوان خيلي به او نزديک شده بود. آن قدر نزديک که مي توانست النا را لمس کند. بوي ادکلنش را مي

توانست حس کند، حتي بوي چرم کفش ها و کتش را مي توانست حس کند. چشم هايش هنوز هم روي النا بودند. النا سرش

را بلند کرد و به آن ها خيره شد. نمي توانست به چيز ديگري غير از آنها نگاه کند. چشم هايش مثل شب سياه بودند، اما مثل

چشم هاي گربه در تاريکي مي درخشيدند. النا بي حرکت مانده بود. مرد جوان خم شد و صورتش را به صورت او نزديک

کرد. ديد النا کمي تار شد و تمرکزش را از دست داد. سرش به عقب رفت و لب هايش بي اختيار باز شدند.

- نه.

النا ناگهان سرش را بلند کرد. انگار دوباره از لبه ي پرتگاه فاصله گرفته بود. با خودش من دارم چه کار مي کنم. نزديک

بود آن مرد جوان او را ببوسد. يک غريبه، يک » : گفت «. نفر که فقط چند لحظه است آن جا پيدايش شده بيايد و النا

گيلبرت را ببوسد اما اين همه اش نبود. براي چند لحظه او همه چيز را فراموش کرده بود. استفان را فراموش کرده بود.

اما الان دوباره هوشياري اش را به دست آورده بود. النا استفان را لازم داشت مي خواست که او آن جا باشد و در

آغوشش بگيرد. مي خواست بيايد و از او در برابر اين غريبه حمايت کند.

النا آب دهانش را قورت داد. سعي کرد به خودش مسلط باشد و صدايش نلرزد:

- من الان دارم ميرم. شما اگه دنبال کسي مي گردين بهتره برين يه جاي ديگه.

طرز نگاه مرد جوان به او واقعاً عجيب بود. ترکيبي از تنفر و احترام در نگاه اش موج مي زد. چيز ديگري هم بود، چيزي

داغ که وجود النا را مي سوزاند، چيزي خطرناك. مرد جوان همان جا ايستاده بود. النا به سرعت داشت از او دور مي شد.

وقتي النا دستش را روي دستگيره در گذاشت مرد جوان با همان لحن آهسته اش گفت:

- شايد من کسي رو که مي خواستم پيدا کرده باشم النا...

النا برگشت اما پشت سرش در تاريکي هيچ کس ديگري نبود.

النا از روي راهروي تاريک گذشت. سعي کرد به ياد بياورد که مدرسه در روز چه شکلي است. مسيرش را مدام توي

ذهنش مرور مي کرد و بعد ناگهان دوباره چراغ ها روشن شد و او خودش را ميان رديف کمد و وسايل بچه ها يافت. فکر

نمي کرد هيچ وقت از ديدن اين کمدهاي قديمي اين قدر خوشحال بشود.

- النا بيرون چکار مي کني؟

مرديت و باني داشتند از انتهاي سالن به طرفش مي آمدند. النا با عصبانيت پرسيد:

- شماها کجا بودين؟

مرديت کمي دهانش را کج کرد و گفت:

- ما اولش آقاي شلبي رو پيدا نکرديم. وقتي هم بالاخره پيداش کرديم خواب بود. اصلاً بيدار نمي شد. جدي مي گم. تا بالاخره

چراغا روشن شدن. اون هم بيدار شد. بعدش هم که اومديم پيش تو. ديديم تو توي راهرويي. اما اين جا چي کار مي کني؟

النا کمي مکث کرد و بعد گفت:

- از انتظار خسته شده بودم. به نظرم امشب به اندازه کافي کار کرديم. باني گفت:

- حالا به اين نتيجه رسيدي؟ من که همون اول گفتم.

مرديت چيزي نگفت اما نگاه معني داري به النا کرد. النا حس مي کرد که مرديت مي تواند ذهنش را بخواند. النا تمام آخر

هفته و اول هفته ي بعد را روي مهماني کار مي کرد. ديگر وقت زيادي را براي استفان نمي گذاشت. خودش هم از اين

وضع ناراضي بود ولي مجبور بود براي روز جشن همه چيز را آماده کند. النا مي دانست که استفان دلش مي خواهد

هميشه با او باشد، هر چند اين را به زبان نمي آورد. شايد حتي احساسش از خود النا هم بيشتر بود. اما مي ديد که دارد با

اين احساس مبارزه مي کند. دارد اشتياقش را سرکوب مي کند. هرگز اگر در جايي با النا تنها مي شد زياد نمي ماند.

رفتارش هنوز هم براي النا حالتي رمزآلود داشت، درست مثل همان روز اولي که او را ديده بود. در واقع النا در تمام اين

مدت از خود او و زندگي اش چيز زيادي نفهميده بود. استفان هيچ وقت در مورد خانواده اش يا زندگي قبلي خود صحبت نمي

کرد و وقتي هم که النا چيزي مي پرسيد موضوع را عوض مي کرد. يک بار النا پرسيده بود که دلش براي ايتاليا تنگ نشده

و از اين که آمده آمريکا پشيمان نيست؟ چشم هاي استفان ناگهان روشن تر شده بود و رنگ سبزشان شده بود مثل رنگ

برگ درختان بلوط و بعد گفته بود:

- چه طور مي توانم پشيمون باشم وقتي که تو اين جا هستي؟

و بعد صحبت را طوري عوض کرده بود که النا اصلاً موضوع را فراموش کرده بود. در آن لحظه النا از ته دل احساس

شادي مي کرد. النا همين احساس شادي را در استفان هم حس کرده بود. و وقتي بالاخره استفان صورتش را عقب برده بود

النا ديده بود که چطور در آن لحظه صورت او مثل خورشيد مي درخشيد. استفان زير لب گفته بود:

- آه... النا...

و اين دو کلمه ساده شده بود معناي تمام شادي هاي النا. اما اين اواخر کمتر و کمتر پيش مي آمد که با همديگر باشند. النا

احساس مي کرد که فاصله بين شان دارد زياد مي شود. روز جمعه او و باني و مرديت تصميم گرفتند شب بروند پيش

خانواده باني. آسمان خاکستري بود و وقتي به خانه ي آن ها رسيدند نم نم باراني هم شروع شد. به نسبت يک روز اکتبر

هوا خيلي سرد بود. درختان کنار خيابان هم از سرما در امان نبودند. برگ هاشان کم کم داشت زرد و قرمز مي شد.

باني در را باز کرد و گفت:

- هيچ کس خونه نيست. تا فردا بعدازظهر تمام خونه دست خودمونه. بعدش خواهرم از ليزبورگ برمي گرده، شب هم بقيه

ميان. و بعد هدايت شان کرد به داخل. سگ کوچولوي پکينزي که تازه غذايش را داده بودند با باز شدن در مي خواست فرار

کند که باني گرفتش:

- نه، يانگ تسه! وايستا! نه! نه! آروم! نه!

اما يانگ تسه خودش را از لاي دستان باني کشيد بيرون و فرار کرد. سگ کوچولو دويد به سمت درخت غان کنار حياط و

شروع کرد به پارس کردن. سر و صداي پارس کردنش خيلي زياد بود.

مرديت پرسيد:

- از استفان چه خبر؟

و النا کمي مکث کرد . ظاهراً اوضاع چندان خوب نبود.النا کمي مکث کرد و بعد جواب داد:

- گاهي وقتا خوبه، گاهي وقتا هم...

- چي؟

- نمي تونم توضيح بدم.

و بعداز توي کيفش دفتر خاطراتش را درآورد و گفت:

- فکر کنم اگه اينو بخونم بهتر منظورمو برسونه.

17 اکتبر

دفترچه ي خاطرات عزيز؛

اوضاع اصلاً خوب نيست. نمي دانم استفان چه مشکلي دارد. غم عجيبي در درون دارد

که نمي توانم آن را از بين ببرم. اصلاً نمي دانم چه کار مي توانم بکنم. وقتي فکر مي کنم

روزي ممکن است استفان را از دست بدهم مي خواهم ديوانه بشوم. اما استفان هميشه ناراحت است. نمي دانم چرا به من

نمي گويد. به من اعتماد نمي کند. اين طوري فايده ندارد. ديروز زير لباسش يک گردنبند ديدم. دستم را کشيدم رويش. تقريباً

گرد و مدور بود. مي خواستم اذيتش کنم. پرسيدم که هديه ي کارولين است؟ و بعد ديدم که يکهو سرد شد و ديگر حرف نزد.

انگار ناگهان قرن ها از من دور شد. هزاران کيلومتر از آن جا که بوديم دور شد. در ذهن اش نمي دانم چه مي گذشت. و

چشم هايش – توي آن ها درد را احساس مي کردم. نمي توانستم رنج کشيدن استفان را تحمل کنم. از خودم بدم آمد که «.

خاطرات بدش را زنده کرده ام

النا لحظه اي از خواندن دست کشيد و خط آخر را دوباره با خودش خواند و بعد ادامه

داد:

- به نظرم کسي در گذشته خيلي او را آزار داده و استفان هيچ وقت نتوانسته آن را

از ذهنش پاك کند. حدس مي زنم چيز ديگري هم هست که از آن مي ترسيد، چيزي مثل يک راز که نمي خواهد بر ملا شود.

کاش مي توانستم کاري کنم که به من اعتماد کند. فقط همين را مي خواهم، بقيه ي چيزها مهم نيست. النا با خودش گفت:

- اگه فقط مي دونستم رازش چيه؟

و بعد چشمانش را بست و دفتر را کنار گذاشت.

- کاش مي دونستم قراره چه اتفاقي بيفته. اگه فقط مي دونستم آخرش کارمون به

جدايي مي رسه سعي مي کردم اين قدر بهش نزديک نشم و اگر بدونم آخرش

قراره به هم برسيم اصلاً برام مهم نبود که الان چقدر ناراحت مي شم. تا آخرش

مي موندم و سعي خودمو مي کردم که استفان خوشحال بشه. اما هر روز که

مي گذره همه چيز بدتر مي شه و من به آينده اميدوار نيستم.

باني که مدام داشت لب هايش را مي جويد بالاخره گفت:

- النا يه راهي بلدم. مادربزرگم بهم ياد داده که چطوري مي شه فهميد با کي ازدواج

مي کني.

مرديت گفت:

- بذار حدس بزنم. حتماً ريشه اش به اقوام درويد بر مي گرده.

- نمي دونم چقدر قدمت داره. مادر بزرگم مي گفت اين آيين هميشه وجود داشته، مي گفت مادرم هم تصوير پدرم رو قبل از

ازدواج ديده بوده. اون هم از همين روش استفاده کرده. خيلي راحته النا. تازه مگه چي از دست مي دي؟ يا مي بيني يا نمي

بيني ديگه.

النا به مرديت نگاهي کرد و گفت:

- نمي دونم تو که واقعاً! باور نمي کني که...

باني با لحني رسمي گفت:

- يعني تو مي خواي بگي که مادر من دروغ مي گه؟ من اصراري ندارم ولي به

نظرم به امتحانش مي ارزه.

النا با شک پرسيد:

- من چي کار لازمه بکنم؟

احساس کنجکاوي و ترس در وجودش با هم درآميخته بود.

- خيلي ساده اس. همه چيز رو تا قبل از نيمه شب بايد آماده بکنيم...

پنج دقيقه قبل از نيمه شب النا ايستاده بود وسط اتاق نشيمن خانواده مک کلاو. بيشتر احساس حماقت مي کرد تا چيزي

ديگر. از حياط پشتي صداي پارس کردن بي وقفه ي

يانگ تسه مي آمد اما داخل خانه همه ساکت بودند. فقط صداي تيک تاك ساعت

پاندولي قديمي بود که سکوت را مي شکست. طبق دستور باني، النا همه چيز را آماده

کرده بود. روي يک ميز بزرگ چوبي يک بشقاب، يک ليوان و قاشق و چنگال نقره اي گذاشته بود. النا نبايد حتي يک کلمه

حرف مي زد. وسط ميز يک شمع روشن بود و او

بايد پشت صندلي مي ايستاد.

باني گفته بود که درست راس ساعت 12 النا بايد صندلي را بکشد جلو و همسر

آينده اش را فرا بخواند. در آن لحظه حتماً شمع خاموش مي شد و او مي توانست شبح

شوهر آينده اش را ببيند. النا ديگر از اين که چيزهايي مثل شبح ببيند بدش مي آمد، حتي

اگر شبح شوهر آينده اش باشد.

در اين مدت به اندازه کافي چيزهاي عجيب و غريب ديده بود، اما الان به نظرش مي رسيد که تمام اين چيزها احمقانه است

و هيچ اتفاقي نخواهد افتاد. وقتي ساعت ديواري اولين ضربه اش را زد و ساعت دوازده شد النا صندلي را جلو کشيد. باني

گفته بود که تا وقتي مراسم کامل نشده بايد در همان حالت بماند. همه چيز اين مراسم احمقانه بود. النا نمي خواست ادامه

بدهد اما وقتي ساعت دومين ضربه را زد النا ناخودآگاه شروع کرد به دعوت کردن از شوهر آينده اش.

- بيا... بيا... بيا...

-----------

ادامه در بخش دوازده=>>

" بخش دوازدهم "

توي اتاق هيچ کس نبود. ناگهان شمع خاموش شد. النا در تاريکي عبور نسيم ملايمي را حس کرد. دست سرد روحي که

شمع را خاموش کرده بود حالا صورت النا را نوازش مي کرد. نسيم سرد از پشت سر او مي آمد. برگشت و به پشت سرش

نگاه کرد. دستش هنوز روي صندلي بود. مي توانست قسم بخورد که آن در تا چند لحظه قبل بسته بود.

چيزي در تاريکي تکان مي خورد. ترس تمام وجود النا را فرا گرفت. قوه ي تفکرش را از دست داده بود و بي حرکت مانده

بود وسط اتاق. مدام با خودش مي گفت:

- خدايا من چي کار کردم. چي کار کردم.

انگار توي ترسناك ترين کابوسش گير افتاده بود. فقط تاريکي نبود. سکوت هم آزارش مي داد.

شبح گفت:

- به من اجازه مي دين خانوم؟

و بعد انگار شعله اي در تاريکي روشن شد. براي يک لحظه النا ياد تايلر و فندکش افتاد. شبح شعله کوچکي را که معلوم

نبود با چه روشن شده نزديک شمع برد و آن را روشن کرد. در تاريکي، النا تنها دستان شبح را مي توانست ببيند. خدا را

شکر، آن دست ها دست هاي قرمز و گوشتي تايلر نبودند. براي يک لحظه النا فکر کرد که دست هاي استفان هستند، اما

بعد شعله شمع به صورت شبح نزديک شد.

- تو!

النا با تعجب پرسيد:

- تو اين جا چکار مي کني؟ عادت داري بي اجازه مياي توي خونه مردم.

- اما شما خودتون از من خواستين بيام.

صداي مرد به رغم آرام بودن، طعنه آميز هم بود. مرد گفت:

- متشکرم.

و سپس نشست روي صندلي. النا نااميدانه گفت:

- ولي من که تو رو دعوت نکرده بودم.

سعي مي کرد به اعصابش مسلط باشد و مودبانه برخورد کند:

- مي شه لطفاً بگي اينجا توي خونه باني چي کار مي کني؟

مرد جوان زير شعله شمع لبخندي زد. موهاي مشکي اش زير اين نور برق قشنگي

داشتند. نرم تر از آني به نظر مي رسيدند که موهاي يک انسان باشند. صورت مرد خيلي

سفيد بود اما نگاه گيرايي داشت.

النا اسير آن نگاه ها شده بود.

- هلن زيبايي تو براي من...

(خط آغازين شعري از ادگار آلن)

النا گفت:

- به نظرم بهتره که بري.

وقتي مرد جوان حرف مي زد به النا احساس عجيبي دست مي داد. نمي خواست او آن جا باشد. احساس مي کرد که به شدت

ضعيف است. نمي توانست جلوي او مقاومت کند.

- خواهش مي کنم... تو نبايد الان اين جا باشي. النا دستش را به طرف شمع روي ميز دراز کرد تا آن را بردارد و او را به

بيرون راهنمايي کند. اما مرد جوان ناگهان کاري کرد که النا اصلاً انتظارش را نداشت. مرد جوان محکم اما خيلي مودبانه

دست او را گرفت و به سمت خودش کشيد. النا خشکش زده بود. فقط توانست بگويد:

- نه...

مرد جوان به النا نگاه کرد و گفت:

- همراهم بيا. النا دوباره آرام گفت:

- نه، خواهش مي کنم.

دنيا دور سرش مي چرخيد. خيلي ضعيف شده بود. او را کجا مي خواست ببرد؟ اصلاً اين مرد از چه حرف مي زد؟ مرد

جوان بلند شد و رو به روي او ايستاد. سپس انگشتانش را روي دکمه ي لباس النا

گذاشت و با دست ديگرش با موهاي پشت گردن النا آهسته بازي کرد. النا گفت:

- نه... نه... خواهش مي کنم... مرد جوان دکمه زير گلوي النا را باز کرد و گفت:

- چيزي نمي شه، خودت مي بيني... النا ناگهان انگار دوباره قدرتش را باز يافت. خودش را عقب کشيد و فرياد زد:

- نه! مگه بهت نمي گم بري بيرون. برو بيرون... همين الان... براي يک لحظه النا خشم واقعي را در چشم هاي او ديد.

نگاه هاي مرد جوان تهديد کننده بود. اما بعد دوباره لبخند زد. لبخندي متشخصانه و متين. سپس گفت:

- باشد من مي روم، تا وقتي زمانش برسد. النا تا هنگامي که او از در اتاق بيرون رفت پلک نزد. نمي خواست يک لحظه

هم از او غفلت کند.

همه جا دوباره ساکت شده بود، اما نبايد اين قدر ساکت باشد. النا نگاه کرد و ديد که ساعت قديمي از کار افتاده. پاهايش

احساس ضعف داشت. دکمه ي لباسش را دوباره

بست. در حياط پشتي باز بود. النا بيرون رفت.

- مرديت؟ باني؟ چي شده؟ باني برگشت و به او نگاه کرد چشمانش پر از اشک بود.

- آه النا! نگاش کن مرده. النا به جسم بي جان جلوي پاي باني نگاه کرد. يانگ تسه بود. سگ کوچک افتاده بود و تکان نمي

خورد. چشمانش کاملاً باز بودند.

- آه باني...

- خيلي پير بود ولي انتظار نداشتم به اين زودي بميره. اصلاً تا همين چند لحظه پيش داشت پارس مي کرد. مرديت گفت:

- به نظرم بهتره که بريم تو.

النا نگاهي به او کرد و حرفش را با سر تاييد کرد. امشب شبي نبود که بخواهند بيرون باشند. شب خوبي هم براي دعوت

کردن ديگران به خانه نبود. النا هنوز هم اتفاقي که

افتاده بود را باور نمي کرد. وقتي برگشتند توي اتاق نشيمن النا فهميد که دفترچه ي خاطراتش گم شده است.

استفان دهانش را از روي گردن نرم گوزن برداشت. توي جنگل فقط صداي حيوانات شب رو به گوش مي رسيد و او نمي

توانست بفهمد صداي کدامشان حواسش را پرت

کرده. وقتي نيروي ذهنش به چيز ديگري مشغول شد و از روي گوزن برداشته شد، گوزن تکاني به خودش داد و توانست از

زير او بيرون بيايد.

- باشه برو.

استفان او را رها کرد که برود. به اندازه کافي نيرو جمع کرده بود. استفان با زبانش دور لب ها و روي دندان هايش را پاك

کرد. حس مي کرد دندان هاي نيشش بعد از غذا خوردن چطور مثل هميشه کوتاهتر مي شوند و بر مي گردند زير لبها.

تشخيص اين که چه مقدار خون براي روز بعد لازم است آسان نبود. از زماني که آن طور کنار کليسا احساس ضعف کرده

بود ديگر مي ترسيد مقدار مصرفش کم باشد و نيازش دوباره بر منطقش چيره شود. هميشه از اين مي ترسيد که روزي –

وقتي که نيازش برطرف شده و به خودش مي آيد

ببيند که پيکر النا روي دستانش است و از گردن زخمي او خون جاري است و قلب مهربان او ديگر براي هميشه ايستاده

است. شايد اين آينده اي اجتناب ناپذير مي بود. شهوت خون، با ترس ها و لذت هاي فراوانش حتي هنوز هم براي او مثل

يک راز بود. هر چند که با آن قرن ها زندگي کرده بود و هر روز اين حس را تجربه کرده بود اما هنوز هم آن را نمي

فهميد. به عنوان يک انسان حتماً از خوردن مايع گرمي که مستقيماً از بدن هر موجود زنده اي مي آمد بايد حالش به هم

مي خورد اما شهوت خون در همان گرمي اش بود و در همان زنده بودنش. او اين را از همان شب که کاترين تغييرش داد

فهميد. حتي بعد از اين همه سال خاطره ي آن روز هنوز برايش واضح و روشن بود. استفان توي اتاقش خواب بود که

کاترين آمد پيشش. کاترين مثل يک روح آرام و بي صدا در اتاق راه مي رفت. لباس خواب نخي بلندي به تن داشت. شب بعد

کاترين قرار بود يکي از دو برادر را انتخاب کند. و او آمده بود پيش استفان. دست سفيد کاترين پرده تخت را کنار زد.

استفان ازخواب بيدار شد. وقتي کاترين را با آن موهاي طلايي ريخته روي شانه هايش ديد بلند شد و روي تخت نشست.

چشمان آبي کاترين در تاريکي اتاق مي درخشيد. استفان ساکت بود و از شدت هيجان چيزي نمي توانست بگويد. از شدت

عشق و از شدت غرور. در عمرش لحظه اي زيباتر از اين سراغ نداشت. کمي تکان خورد. سعي کرد چيزي بگويد، اما

کاترين انگشتش را گذاشت روي لب هاي او و گفت:

- هيس.

کاترين نشست روي تخت. صورت استفان داغ شده بود. قلبش به شدت مي زد اما کمي هم خجالت مي کشيد. تا به حال هيچ

زني روي تخت او نيامده بود و اين هم هر زني

نبود. کاترين بود. کاترين که زيبايي بهشتي اش را فرشتگان هم نداشتند. کاترين که بيشتر از جانش او را دوست مي داشت.

و چون دوستش داشت حاضر بود به خاطر او هر کاري بکند. کاترين دراز کشيد روي تخت و آرام رفت زير پتوي استفان و

به او نزديک شد. نزديک و نزديک تر، تا جايي که استفان نفس گرم او را روي پوستش حس مي کرد. استفان سعي کرد

چيزي بگويد:

- کاترين... من... ما مي توانيم صبر کنيم... ما با هم ازدواج مي کنيم، اول... توي کليسا... به پدر مي گويم که هفته بعد

برويم کليسا... بعدش با هم. النا دوباره انگشتان سردش را گذاشت روي لب هاي استفان.

- هيس.

استفان نمي توانست خودش را کنترل کند. دستش را گذاشت روي بازوي کاترين و او را به سمت خودش کشيد.

کاترين گفت:

- کاري که الان مي خواهم بکنم کاري نيست که تو فکر مي کني. و بعد انگشتان باريکش را گذاشت روي گردن استفان.

استفان منظورش را فهميد. کمي ترسيده بود. کاترين با انگشت چند بار به گردن او ضربه زد.

استفان حاضر بود هر کاري که او مي گويد بکند. کاترين آهسته گفت:

- بچرخ عشق من.

اين حرف کاترين تمام ترس استفان را پاك کرد. سرش را روي بالش «؟ عشق من » چرخاند. گردنش آزادانه در دسترس

کاترين بود. استفان موهاي نرم کاترين را روي گردن و سينه اش احساس کرد. و بعد نفس کاترين را روي پوست گلويش

حس کرد و لب هاي کاترين را روي پايين گردنش حس کرد. و بعد دندان هاي کاترين را... دردي گزنده در وجودش پيچيد اما

استفان چيزي نگفت. فقط به کاترين فکر مي کرد. ناگهان درد کم شد. و سپس جريان ملايم مکيده شدن خون بود که حس

مي کرد. آن قدر ها که تصورش را مي کرد وحشتناك نبود. انگار مثل يک مادر داشت کودکي را تغذيه مي کرد. استفان مي

ديد که ذهنش انگار دارد با ذهن کاترين ارتباط برقرار مي کند. دارد يکي مي شود. لذت مکيدن خون را مي توانست در ذهن

او ببيند، لذت مکيدن زندگي را.

استفان مي دانست. مي دانست که کاترين هم لذت مادرانه او را احساس مي کند. اما کمي بعد دنياي واقعي پيش چشم هاي

او رنگ باخت. مرز بين واقعيت و خيال داشت از بين مي رفت. نمي توانست فکر کند. فقط مي توانست احساس کند و اين

احساس داشت لحظه به لحظه قوي و قوي تر مي شد. ذهن استفان داشت در جايي دور پرواز مي کرد. داشت از زمين بيشتر

و بيشتر فاصله مي گرفت. کمي بعد خودش را ميان بازوان کاترين يافت. کاترين سر او را گذاشته بود روي گردن خودش.

زخم کوچکي پايين گردنش بود. دهان استفان روي گردن کاترين قرار داشت. کاترين خيلي ماهرانه گردنش را به دهان

استفان نزديک کرد. استفان ديگر نمي ترسيد. شروع کرد به مکيدن.

استفان بلند شد و با دقت خس و خاشاك را از روي زانوانش پاك کرد. دنياي انسان ها در خواب فرو رفته بود، اما استفان

بيدارِ بيدار بود. بايد بر مي گشت به مهمان خانه، اما باز هم احساس گرسنگي مي کرد. خاطرات گذشته دوباره اشتهايش را

تحريک کرده بود. بوي روباهي را احساس کرد. روباه هم دنبال شکار بود.

بخش چهارم

النا جلو آينه قدي اتاق خواب عمه جوديت يک دور چرخيد و خوب خودش را برانداز کرد. مارگارت که نشسته بود پايين تخت

و به النا نگاه مي کرد گفت:

- کاشکي منم يه لباس مثل اين داشتم. النا گفت:

- نازي... پيش پيشي من... دوستت دارم خواهري...

و بعد او را بوسيد. مارگارت ماسک گربه در

دست داشت و لباس گربه پوشيده بود. عمه جوديت کنار در ايستاده بود و سوزنش را نخ مي کرد. النا به سمت او چرخيد و

گفت:

- اين لباس عاليه. به هيچ چيزش لازم نيست

دست بزنيم.

تصوير النا در آينه درست مثل تصوير دختري ايتاليايي در دوره رنسانس بود. شنل در وسط باريک مي شد. رنگ آن فقط

کمي از چشم هاي

النا تيره تر بود. النا به ساعت پاندول دار روي ديوار نگاه کرد.

- آه... نه... تقريباً ساعت هفته... استفان

هر لحظه ممکنه پيداش بشه.

عمه جوديت از پنجره به بيرون نگاه کرد و گفت:

- اومد... اين ماشين استفانه... مي رم

پايين در و باز کنم. النا فوراً گفت:

- نه خودم مي رم پايين. خداحافظ. هالوين خوش بگذره.

و بعد از پله ها دويد پايين. النا ياد روزي افتاد که دو ماه پيش سر کلاس تاريخ اروپا جلو

استفان را گرفته بود. امروز هم مثل همان لحظه هيجان داشت و عصبي بود. النا با خودش

فکر کرد: اميدوارم اين يکي بهتر از نقشه ژان کلود »

«. باشه

از يک هفته قبل انتظار اين لحظه را مي کشيد. زنگ در دوباره به صدا در آمد. النا در را

باز کرد و قدمي به عقب گذاشت. سرش را انداخته بود پايين و کمي خجالت مي کشيد. مي

ترسيد به صورت استفان نگاه کند. استفان آه کوچکي کشيد. النا سرش را بلند کرد و بعد

انگار آب يخي روي آتش هيجان او ريخته باشند، خشکش زد. استفان به او نگاه مي کرد، با

چشماني کاملاً باز اما در نگاهش نه ذوق بود و نه اشتياق. انگار مي خواست گريه کند.

- از لباسم خوشت نيومد؟

استفان مثل هميشه سرش را تکان داد تا خودش را از دنياي خاطراتش بکشد بيرون.

- نه خيلي قشنگه... خودت هم خيلي قشنگ

شدي...

- پس چرا اين جوري نگاه مي کني؟ آدم خيال

مي کنه روح ديدي. چرا نمي ياي جلو؟

النا هيچ وقت اين جمله را بر زبان نياورد. تنها در ذهنش آن را گفت.

- تو هم قشنگ شدي استفان.

فقط توانست همين را زير لب بگويد. استفان واقعاً هم توي کت بلندش خيلي زيبا به نظر مي

رسيد. موقعي که پيشنهاد کرده بود لباس دراکولا بپوشد به نظرش رسيد که استفان کمي

ناراحت شده ولي الان مي ديد که توي اين لباس خيلي هم راحت و راضي است.

استفان گفت:

- بهتره بريم.

لحنش مثل هميشه آرام و جدي بود. النا سري تکان داد و رفتند سوار ماشين شدند. النا

ديگر مثل لحظه ي اول ناراحت نبود بلکه حالش افتضاح بود. استفان به بدترين شکل ممکن توي

ذوقش زده بود و حالا باز هم در خودش فرو رفته بود. النا نمي دانست چطور دوباره او را برگرداند. وقتي به سمت دبيرستان

مي رفتند رعد و برق شروع شد. النا با ناراحتي از شيشه ي ماشين به بيرون نگاه کرد. ابرها تيره و پرپشت بودند. هنوز

باران نزده بود. آسمان ترسناک بالاي سرشان با جشن هالوين متناسب بود و مي توانست به بهتر شدن جشن خيلي کمک

کند. اما الان تمام حواس النا به استفان بود. از آن روز، توي خانه باني، ديگر علاقه اي به چيزهاي عجيب و ترسناک

نداشت. دفترچه ي خاطراتش هيچ جا نبود. تمام خانه ي باني را گشتند ولي پيدايش نکردند. النا هنوز نمي توانست با گم

شدن چيزي به آن مهمي کنار بيايد. اين فکر که يک غريبه دارد شخصي ترين نوشته هايش را مي خواند ديوانه اش مي

کرد. حتماً کسي آن را دزديده بود. از درهاي زيادي که آن شب باز مانده بودند هر کسي مي توانست بيايد تو. النا دلش مي

خواست کسي که دفتر خاطراتش را برداشته تکه تکه کند. همه اش ياد آن مرد جوان با چشم هاي مشکي اش مي افتاد،

همان پسري که نزديک بود او را ببوسد. همان پسري که فکر استفان را براي لحظاتي از ذهنش دور کرده بود. نکند کار او

باشد؟ به مدرسه که رسيدند النا سرش را بالا گرفت.

سينه اش را جلو داد و سعي کرد لبخند بزند.باشگاه ورزشي مدرسه ديگر اصلاً شبيه يک سالن

ورزشي نبود. همه چيز عوض شده بود. همه آمده بودند: معلم ها، دانش آموزان سال آخر، اعضاي تيم راگبي و اعضاي

صندوق دانش آموزي. همه بين وسايل و فضاهاي مختلف که طراحي شده بود رفت و آمد مي کردند، ولي جوري که انگار

غريبه بودند. بعضي ها حتي انسان نبودند. هر کسي با لباس هالوين خودش آمده بود. وقتي النا وارد شد دسته اي از زامبي

ها برگشتند و به او سلام کردند. استخوان جمجمه شان از زير پوست کنده شده ي صورت شان مشخص بود. يک گوژ پشت

با صورتي زشت هم آن جا بود. کنارش يک جسد با صورتي به رنگ گچ و چشماني گود رفته نيز بود. گوشه اي ديگر يک

آدم گرگي ديد که پوزه اش پر از خون بود و

کمي آن سوتر يک جادوگر، درست مثل جادوگر داستان ها. النا مي ديد که تقريباً نصب اين آدم ها را نمي تواند تشخيص

دهد. وقتي دور و برش مي آمدند و از لباسش تعريف مي کردند نمي توانست حدس بزند چه کسي چه لباسي پوشيده. النا

براي آن ها دستي تکان داد و به سمت جادوگر رفت که موهاي تيره بلندش را ريخته بود روي شنل تيره بلندش.

النا پرسيد:

- همه چيز رو به راهه مرديت؟

مرديت اخمي کرد و گفت:

- مربي لمان مريض شده. يه نفر رفته به آقاي

تانر گفته جاش بياد. النا با عصبانيت گفت:

- آقاي تانر؟ چرا آقاي تانر؟

- آره الان هم اومده داره تو کار همه دخالت مي کنه. بازم به باني بد بخت گير داده

بود. خودت برو ببين. النا آهي کشيد. سرش را با تاسف تکان داد و بعد يکي از اين مسيرها را گرفت و از ميان محوطه

هاي ساخته شده ي مختلف عبور کرد . وقتي از کنار اتاق شکنجه و کشتارگاه مي گذشت احساس کرد چقدر اين ها را با

دقت کپي کرده اند. خيلي واقعي به نظر مي رسيد. حتي توي نور شديد سالن تک تک دستگاه هاي شکنجه وحشتناک بودند.

چه برسد به دخمه هاي تاريک قرون وسطي. محوطه درويد نزديک در خروجي بود. ماکتي از استون هينج را ساخته بودند

و گذاشته بودند آن جا، اما پرنسس قد کوتاهي که در ميان آن احجام مصنوعي ايستاده بود صورتي در هم رفته داشت و مي

خواست گريه کند. شنل سفيد بلندي بر تن داشت و دسته اي از برگ هاي بلوط را در دست گرفته بود. باني با اخم به آقاي

تانر که کنارش بود گفت:

- اما شما بايد بخوابين تا من روتون خون

بريزم.

- همين قدر که خودمو مسخره کردم و اين شنل مسخره رو پوشيدم کافيه.

- آقاي تانر شما قراره نقش قرباني رو بازي کنين آخه.

- من قبول کردم قرباني شما باشم ولي کسي نگفته بايد روي تمام هيکلم سس گوجه فرنگي بريزم.

- روي خودتون که نمي خوام بريزم. مي ريزم روي شنل و سنگ قربانگاه. شما آخه قرباني هستين. انگار تکرار اين جمله

که او قرباني است مي توانست آقاي تانر را متقاعد کند اما آقاي

تانر با دلخوري جواب داد:

- دقيقاً به همين خاطر مي گم. صحت تاريخي اين مراسم امروزه مورد شک قرار گرفته و بر خلاف تصور عموم مردم اقوام

درويد، استون هينج رو نساختن. استون هينج در دوره برنز ساخته شده که...

النا جلوتر رفت و گفت:

- آقاي تانر الان مسئله اصلي اين نيست.

- نه، براي شما هيچ وقت اين چيزها مسئله اصلي نيست. به همين دليله که شما و اون دوست روان پريش تون حتماً از

درس تاريخ مي افتين.

صدايي از پشت سر النا گفت:

- لازم نيست اين قدر سخت بگيرين. النا برگشت و نگاهيي به استفان انداخت.

آقاي تانر گفت:

- آقاي سالواتوره.

لحنش حالتي تمسخر آميز داشت:

- فکر مي کنم جنابعالي الان مي خواين ما رو با اطلاعات ارزشمندتون مستفيض کنين. آقاي تانر به استفان خيره شده بود

که با لباس رسمي و کت بلندش خيلي موقرانه آنجا ايستاده بود. النا ناگهان چيزي کشف کرد. تانر آن قدرها از خودشان

مسن تر نبود. موهاي بالاي پيشاني اش کمي ريخته بودند و براي همين مسن تر ديده مي شد، اما هنوز سي سالش نشده

بود. و بعد يادش آمد که چقدر کت گشادي که قبل از مهماني پوشيده بود به تنش زار مي زد. النا با او احساس همدردي کرد

حتما زياد به اين جور مهماني ها دعوت نشده. شايد استفان هم همين احساس را نسبت به او داشت. استفان و آقاي تانر

چشم در چشم هم نگاه مي کردند.

استفان به آرامي گفت:

- آقاي تانر من فکر مي کنم اين مراسم بيشتر از اون که واقعي باشه و صحت تاريخي داشته

باشه بيشتر قراره مبالغه آميز و لذت بخش باشه چرا شما...

النا بقيه حرف هاي استفان را نشنيد. داشت

زير لب با خودش چيزهايي مي گفت و آقاي تانر هم انگار حواسش پيش او بود. النا برگشت و به

چند نفري که پشت سرش بودند نگاه کرد. چهار يا پنج غول، يک آدم گرگي، يک گوريل و يک

گوژپشت.

النا گفت:

- خيلي خب، همه چيز حل شده.

و آن ها هم رفتند پي کارشان. استفان همه چيز را حل مي کرد. هر چند که او نمي دانست چطوري اما مي دانست که

استفان مي تواند. النا فقط پشت سر او را مي ديد. ناگهان ياد روز اول مدرسه افتاد که از شيشه ي دفتر، از پشت سر،

استفان را ديده بود که داشت با خانم کلارک حرف مي زد و بعد چطور خانم کلارک آن قدر عجيب رفتار کرده بود. النا

احساس کرد نبايد آن جا بمانند. به باني گفت راه بيفتد و سپس با هم از بين محوطه ي فرود فضايي ها عبور کردند، از اتاق

مرده ها گذشتند و رسيدند دم ورودي؛ جايي که قرار بود يک آدم گرگي به مهمان ها خوشامد بگويد. آدم گرگي ماسک

صورتش را برداشته بود و داشت با دو تا موميايي و يک پرنسس مصري صحبت مي کرد. النا به نظرش رسيد که کارولين

در اين لباس واقعاً شبيه کلئوپاترا شده. انحناي بدن برنزه

کرده اش را مي توانست زير لايه ي نازک لباسي که به تن داشت ببيند. مت که همان آدم گرگي بود به سختي خودش را

کنترل مي کرد تا فقط به صورت کارولين نگاه کند و چشمش موقع حرف زدن با او به لباس نازکش نيفتد.

النا با مهرباني تصنعي پرسيد:

- بچه ها بهتون خوش مي گذره؟

مت نگاهي به النا و سپس باني و مرديت کرد. النا از زمان جشن قبلي کمتر با مت برخورد

داشته بود و مي دانست که رابطه بين مت و استفان هم کمتر شده. و همه ي اين ها به خاطر

او بود. النا مي دانست که چقدر از دست دادن دوستي مثل مت براي استفان سخت است. با اين که استفان تازه با او آشنا

شده بود اما مت کمک زيادي براي آشنا شدن او با جو مدرسه

کرده بود. مت گفت:

- همه چيز رو براهه.

النا گفت:

- وقتي استفان کارش با آقاي تانر تمام شد

مي گم بياد اين جا کمک کنه مهمونا رو

راهنمايي کنه داخل يا خوشامد بگه.

مت شانه هايش را با بي تفاوتي بالا انداخت و

سپس پرسيد:

- مگه چي کار داره با آقاي تانر مي کنه؟ النا با تعجب نگاهي به او انداخت. مي توانست قسم بخورد که مت همين چند لحظه

پيش توي محوطه درويدها بود. خودش ديده بود که مت ديده استفان دارد آقاي تانر را متقاعد مي کند. بيرون دوباره صاعقه

اي زد و النا برق آن را در آسمان تيره ي شب ديد. و بعد يکي ديگر. غرش رعد بعد از چند لحظه به گوش آن ها رسيد.

باني گفت:

- اميدوارم بارون نباره.

کارولين گفت:

- آره خيلي بد مي شه اگه کسي نياد.

النا نگاهي به کارولين انداخت و برق نفرت را در چشمان باريک و گربه اي او ديد. تمام مدتي

که او با مت صحبت مي کرد کارولين ايستاده بود آن جا و در سکوت با آن چشم هاي پر از مکر به آن دو نگاه مي کرد.

النا بي اختيار گفت:

- کارولين مي شه من و تو ديگه اين دعواي

مسخره امون رو تموم کنيم و دوباره از اول

شروع کنيم؟

زير تاج کبريايي که بر سر داشت چشمان کارولين از هم باز شدند و بعد دوباره مثل قبل باريک شدند، اما اين بار نفرت

بيشتري در آن باريکه چشم ها ديده مي شد. کارولين قدمي جلو گذاشت، به النا نزديک شد و گفت:

- من هيچ وقت فراموش نمي کنم.

و بعد برگشت و رفت. همه ساکت شده بودند. باني و مت به زمين نگاه مي کردند. النا به سمت در ورودي رفت تا کمي هواي

تازه بخورد. درختان بلوط هنوز در تاريکي معلوم بودند. و بعد دوباره همان احساس عجيبي به سراغش آمد که وقتي که

قرار بود اتفاق بدي بيفتد آن را حس مي کرد.

- امشب دوباره قراره اتفاق بيفته.

اما النا نمي دانست چه چيزي قرار است اتفاق

بيفتد.

صدايي از داخل سالن گفت:

- خيلي خب، قراره از داخل پارکينگ مهمونا بيان اين جا. برق رو قطع کن اد... ناگهان چراغ ها خاموش شد و صداي جيغ

در کل باشگاه پيچيد. النا آهي کشيد. به باني گفت:

- بهتره براي خوشامدگويي به مهمونا آماده بشيم.

باني سري تکان داد و رفت و بعد در تاريکي محو شد. مت ماسک آدم گرگي اش را گذاشت و

موسيقي ترسناکي را روشن کرد که باعث شد توي سالن همه دوباره جيغ بکشند.

استفان آمد آن گوشه پيش آن ها. کت مشکي اش در تاريکي ديده نمي شد و فقط قسمت سفيد رنگ جلو لباسش معلوم بود.

- آقاي تانر بالاخره قبول کرد. کار ديگه اي

هم هست که من بکنم؟

النا گفت:

- خب مي شه همين جا بموني پيش مت و مردم رو راهنمايي کني بيان...

النا ته جمله اش را خورد. مت خم شده بود و داشت صداي موسيقي را کم و زياد مي

کرد. النا نگاهي به استفان کرد و ديد صورتش مثل هميشه جدي و بي احساس است.

- مي توني هم بري رخت کن و با بقيه پسرها

قهوه درست کني يا چيزاي ديگه.

استفان گفت:

- مي رم سمت رختکن.

النا گفت:

- استفان حالت خوبه؟

- خوبم، فقط يه کم خسته ام.

و بعد سعي کرد دوباره توازنش را حفظ کند و درست راه برود. وقتي استفان رفت، النا به سمت مت برگشت. مي خواست به

او چيزي بگويد که دسته اول مهمان

ها وارد شدند.

مت گفت:

- نمايش شروع شد.

----------

ادامه در بخش سیزدهم =>>

" بخش سیزدهم "

و بعد او هم در تاريکي غيبش زد. النا از اين محوطه به آن محوطه مي رفت. سال هاي قبل خيلي از ديدن اين صحنه هاي

مخوف لذت مي برد، اما امشب به شکل عجيبي دلش شور مي

زد. دوباره توي ذهنش تکرار کرد که امشب همان شب است، اما نمي دانست امشب قرار است چه

اتفاقي بيفتد. مردي در لباس مرگ، با داس، از کنارش عبور کرد. النا با خودش فکر کرد چرا

توي تمام جشن هاي هالوين يک نفر هميشه بايد اين لباس را تنش کند. طرز راه رفتن کسي که لباس را پوشيده بود به

نظرش آشنا رسيد. باني لبخندي به جادوگر قد بلند کنارش زد او

هم لبخندي به باني زد. مرديت داشت به اتاق عنکبوت مي رفت. چندتا از پسرهاي سال پاييني

خودشان را بسته بودند به تارهاي غول پيکر عنکبوت و مثلاً از روي ترس فرياد مي کشيدند.

باني به آن ها گفت مسخره بازي نکنند و اين قدر با طناب ها و تارها ور نروند. در نور کم

محوطه درويد ها باني ديد که بالاخره آقاي تانر روي سنگ قربانگاه دراز کشيده و دور و

برش پر از خون است. چشمانش کاملاً باز بودند و به سقف خيره شده بود. يکي از پسرها گفت:

- اي وَل.

باني منتظر بود آقاي تانر بلند شود و آن ها را بترساند اما آقاي تانر اصلاً تکان

نمي خورد. حتي وقتي يکي از پسرها دستش را به جسد قرباني زد هم آقاي تانر هيچ تکاني

نخورد. باني فکر کرد اين وضعيت کمي عجيب است و رفت تا نگذارد پسرها چاقوي مخصوص قرباني را بردارند.

- اونو بذار سر جاش.

يکي از پسرها دستش را در خون فرو برد و آن را زير نور گرفت. باني فکر کرد شايد آقاي

تانر مي خواهد او به جسد نزديک شود تا او را هم بترساند، ولي وقتي که باني هم به آن جا

رسيد آقاي تانر تکان نخورد و هم چنان داشت خيره به سقف نگاه مي کرد.

- آقاي تانر حالتون خوبه.

هيچ حرکتي، نه هيچ صدايي. آقاي تانر حتي پلک هم نمي زد.

چيزي در ذهن باني هشدار مي داد و مدام تکرار

مي شد:

- بهش دست نزن... بهش دست نزن... بهش دست نزن... بهش دست نزن...

اما دستان باني بي اختيار به سمت شانه هاي آقاي تانر رفت و آن ها را تکان داد. سر او

به سمت باني چرخيد و باني گردن آقاي تانر را ديد...

باني شروع کرد به جيغ زدن.

النا صداي جيغ ها را شنيد. صداي جيغ ها از روي وحشتي عميق بود و مدام هم ادامه داشت.

اين جيغ ها مثل جيغ هاي سرخوشانه ي بقيه

نبود. حتما اتفاقي افتاده بود.

تمام چيزهايي که بعدش اتفاق افتاد مثل يک کابوس بود. النا خودش را به محوطه ي درويدها

رساند. کنار در ورودي تابلويي را ديد، اما نه تابلوهاي راهنمايي که آن ها آماده کرده

بودند. باني هنوز داشت جيغ مي زد. مرديت شانه هاي باني را گرفته بود و تکانش مي داد تا از شوک خارج شود. سه تا

پسر جوان سعي مي کردند که از آن جا خارج شوند اما دو تا از مهمان ها راه را بسته بودند و داشتند داخل محوطه را نگاه

مي کردند. آقاي تانر افتاده بود روي سنگ قربانگاه و صورتش...

باني گفت:

- مُ رده... مُ رده...

و بعد هق هق کنان ادامه داد:

- خدايا خونا واقعي بودن. من بهش دست زدم

النا. من دست زدم ديدم که مُ رده... واقعاً

مُ رده...

مَ ردم کم کم داشتند جمع مي شدند. يک نفر ديگر

جيغ کشيد و بعد کم کم صداي جيغ کل سالن را گرفت. همه سعي داشتند بروند بيرون و به شدت به هم تنه مي زدند و وسايل

محوطه را مي شکستند.

النا فرياد زد برقا رو روشن کنين.

و بعد چند نفر ديگر هم حرفش را تکرار کردند.

- مرديت سريع زنگ بزن آمبولانس بياد. به

پليس هم زنگ بزن.

- اون برقا رو روشن کنين.

وقتي چراغ ها روشن شدند النا هيچ فرد بزرگسالي را آن جا نديد. کسي نبود که در آن

موقعيت مسئوليت را بپذيرد و همه را آرام کند.

مغز النا درست کار نمي کرد. آقاي تانر...

النا هيچ وقت از او خوشش نمي آمد. همين احساس نفرت از آقاي تانر حالش را بدتر مي

کرد.

- بچه ها رو ببرين بيرون. همه غير از هيئت

برگزاري برن بيرون...

اما آدم گرگي فرياد زد:

- نه! درها رو ببندين نذارين کسي بره بيرون

تا وقتي پليس بياد.

النا با تعجب برگشت و به آدم گرگي نگاه کرد. او مت نبود. تايلر اسمال وود بود. هفته قبل تعليق از تحصيل او تمام شده بود

و برگشته بود مدرسه، اما صورتش هنوز هم رد

کبودي داشت. اما در صدايش نوعي احساس قدرت موج مي زد. دو تا از نگهبان ها نزديک در ورودي بودند. يک نفر ديگر

هم در ورودي را بست. ده – دوازده نفر جمع شده بودند توي محوطه استون هينج، اما النا فقط يکي دو نفرشان را مي

شناخت که آن ها هم کارکنان باشگاه بودند. بقيه هم که از بچه هاي مدرسه بودند النا با هيچ کدامشان رابطه اي نداشت و

آن ها را نمي شناخت. يکي از آن ها که لباس دزدان دريايي را پوشيده بود به تايلر گفت:

- يعني منظورت اينه که يه نفر که اينجاس

اونو کشته؟

- بله دقيقاً منظورم همينه. هيجان شديدي در صدايش بود. انگار داشت از

اين لحظات لذت مي برد. به خون روي سنگ قربانگاه اشاره کرد و گفت:

- اين خون هنوز گرمه. خيلي از زمان قتل نگذشته. و اين بريدگي عميقي که روي

گردنشه حتماً با اون چاقو ايجاد شده. و بعد به چاقوي قرباني اشاره کرد. دختري که

کيمونو پوشيده بود گفت:

- پس حتماً قاتل الان اينجاست.

تايلر گفت:

- زياد سخت نيست حدس بزنيم کي آقاي تانر را کشته. کسي که ازش متنفر بوده، کسي که

همييشه باهاش بحث مي کرده.کسي که امشب هم باهاش بحث مي کرد. من خودم ديدم...

النا با خودش فكر کرد که آدم گرگي اي که در محوطه درويدها ديده تايلر بوده، اما تايلر

که جز هييت برگزاري نبود و حق نداشت قبل از مهمان ها بيايد تو.

تايلر ادامه داد:

- کسي که سابقه اعمال خشونت هم داشته. کسي که همه مون مي شناسيم و مي دونيم

که فقط براي آدم کشي به فلس چرچ اومده. النا با ترس و عصبانيت گفت:

- تايلر تو معلوم هست چي داري مي گي؟ تو

زده به سرت؟

تايلر بدون اين که نگاهي به او بيندازد اشاره اي به النا کرد و گفت:

- اين هم دوست دخترشه که يكم روش تعصب

داره.

- خيلي دور برداشتي تايلر. تو هيچي نمي دوني.

صدا از پشت سر النا مي آمد. النا برگشت و

دومين آدم گرگي را پشت سر خود ديد. تايلر گفت:

- خيلي خب پس چرا تو نمي گي که چي مي دوني؟ تو مي دوني سالواتوره اهل کجاست؟ خانواده اش کجان؟ اين همه پول

رو از کجا آورده؟

تايلر سپس بقيه ي جمعيت را مخاطب قرار داد:

- کي در مورد اون چيزي مي دونه؟

ديگران فقط سر تكان مي دادند. النا در چهره آنان عدم اعتماد را مي خواند.

آن ها ديگر به هيچ کس و هيچ چيز اعتماد نداشتند. مخصوصاً به چيزهاي عجيب و آدمهاي غريبه. و استفان غريبه بود و

رفتاري متفاوت داشت. دختري که کيمونو پوشيده بود

گفت:

- من يه شايعه شنيدم...

تايلر گفت:

- همه مون فقط شايعه شنيديم. هيچ کس حقيقت رو راجع به اون نمي دونه، اما من يه چيزي

رو مي دونم. اولين حمله ي توي قبرستون درست زماني شروع شد که استفان اومد اين

جا. جمعيت با هم شروع کردن به حرف زدن و در همهمه آن ها النا هم حتي از اين همزماني

شوکه شده بود. تمام اين حرف ها مسخره بود. همه اش يك اتفاق بود که ورود استفان با شروع

حمله ها همزمان شود، اما حرف تايلر درست بود.

تايلر فرياد زد:

- بذارين يه چيز ديگه هم بهتون بگم... گوش کنين... بذارين بگم...

تايلر صبر کرد همهمه ي جمعيت خوابيد. سپس

گفت:

- شبي که به ويكي بنت حمله شد استفان سالواتوره توي قبرستون بوده.

مت گفت:

- آره داشته توي قبرستون دهن تو رو سرويس مي کرده.

صداي مت اما قوت هميشگي اش را نداشت و تايلر آه انگار منتظر شنيدن همين حرف بود گفت:

- بله توي قبرستون تقريباً من رو کشت و امروز هم يه نفر اين جا کشته شده. من نمي

دونم شما چي فكر مي کنين اما من فكر مي کنم کار اونه. اون از هر دو تاي ما بدش

مي اومد. يك نفر از بين جمعيت فرياد زد:

- استفان الان کجاست؟

تايلر گفت:

- اگر کار اون باشه هنوز همين جاست. بياين بگرديم پيداش کنيم.

النا فرياد زد:

- استفان هيچ کاري نكرده تايلر.

اما صداي جمعيت از صداي او بلندتر بود. همه حرف تايلر را تكرار مي آردند.

- پيداش کنيم، بگرديم پيداش کنيم. در چهره هايي که در استون هينج جمع شده بودند بيشتر از هميشه عدم اعتماد ديده مي

شد. النا خشم و ميل به انتقام را در چهره آن ها مي خواند.

ديگر کسي نمي توانست اين خشم و انتقام را کنترل کند.

تايلر گفت:

- النا بگو استفان کجاست؟

لحنش آشكارا پيروزمندانه بود و داشت از اين

پيروزي لذت مي برد.

النا گفت که نمي داند. دلش مي خواست با مشت بكوبد توي صورت تايلر يك نفر گفت:

- حتماً توي سالنه. حتما همين جاست.

و بعد جمعيت شروع کرد به گشتن، اشاره کردن، بحث کردن و باز هم گشتن.

قلب النا انگار مي خواست از جا کنده بشود. اين آدم ها ديگر آدم نبودند. بمب بودند.

النا نمي دانست اگر استفان را پيدا کنند چه بلايي سرش مي آورند. اگر هم سعي مي کرد برود

و به او هشدار بدهد تنها راه را به آن ها

نشان داده بود. با نااميدي به اطراف نگاه کرد. باني هنوز هم داشت به صورت آقاي تانر نگاه مي کرد. نمي توانست از او

کمك بخواهد. دوباره به جمعيت نگاه کرد و مت را بين آن ها ديد.

النا با نگاهش به مت مي گفت آه کاري بكند. او که اين حرف ها را نبايد باور کرده باشد.

اما در نگاه مت تنها آشفتگي و تعجب را مي شد ديد.

النا با نگاهش به مت مي گفت:

- خواهش مي آنم. تنها تو مي توني به استفان کمك آني، حتي اگه باور نكني که اون بي

گناهه. بهش اعتماد کن... خواهش مي کنم... و بعد طرز نگاه مت عوض شد. کمي با اخم به

النا نگاه کرد و بعد سرش رابه نشانه ي تاييد تكان داد و بعد رفت و در دل جمعيت عصباني ناپديد شد. مت راهش را از بين

جمعيت باز کرد تا به آن طرف سالن رسيد. چند تا از بچه هاي سال

پاييني در رخت کن ايستاده بودند. مت با عصبانيت به آن ها دستور داد که بروند و پارتيشن هايي را که افتاده بود درست

کنند. وقتي آن ها کمي دور شدند، مت به سرعت در رخت کن را باز کرد و رفت تو. توي رخت کن کسي را نديد. اول فكر کرد

استفان سر و صداها را شنيده و رفته، اما کمي بعد بر کف رختكن، پيكري پوشيده در زير کتي بلند و مشكي را ديد.

- استفان؟ چي شده، حالت خوبه؟

براي يك لحظه مت فكر کرد که دارد به جسدي ديگر نگاه مي آند، اما چند لحظه بعد استفان تكان خورد.

- حالم خوبه.

اما اصلاً به نظر نمي آمد که حالش خوب باشد. صورتش مثل گچ سفيد شده بود و مردمك هايش

گشاد شده بودند. نگاهش بي حالت بود. استفان گفت:

- ممنونم.

- فعلاً اين چيزا باشه براي بعد. بايد همين الان از اين جا بري. سر و صدا رو مي

شنوي؟ دنبال تو مي گردن.

- کي دنبال من مي گرده؟

لحن استفان همچنان آرام بود.

- همه. مهم نيست کي. بلند شو بايد زودتر از اين جا بريم.

موقعي که استفان داشت بلند مي شد مت ماجرا را برايش توضيح داد.

- يه نفر کشته شده. اين بار به آقاي تانر حمله کردن. آقاي تانر مرده. همه فكر

مي کنن تو اونوکشتي. بالاخره چهره بي حالت استفان تغيير کرد.

ظاهراً عمق نگراني مت را فهميده بود. مت شانه هاي استفان را گرفت و گفت:

- من مي دونم کار تو نيست. بقيه هم وقتي عقل شون بياد سر جاش مي فهمن آه کار تو

نبوده، اما الان تو بايد بري.

- آره بايد برم. ظاهراً هوشياري استفان دوباره برگشته بود.

- آره از اين جا مي رم.

- استفان...

- مت...

مت مي ديد که رنگ چشمان سبز استفان روشن تر مي شد. نمي توانست به چيزي غير از آن ها

نگاه آند:

- النا جاش امنه؟ خواهش مي کنم مراقبش باش.

- استفان چي داري مي گي؟ تو آه کاري نكردي.

فقط چند ساعت قراره ازش دور باشي.

- مت! ازت خواهش مي کنم مراقبش باشي.

مت که هنوز به چشم هاي استفان نگاه مي آرد يك قدم به عقب رفت و بعد به آرامي گفت:

- باشه هر چي تو بگي.

و استفان رفت.

النا ميان پليس ها و پدر و مادرها ايستاده بود. دلش مي خواست يك لحظه رهايش مي کردند تا از آن جا برود. مي دانست

که مت به استفان هشدار داده و او به موقع از آن جا رفته است.

هر چند که هنوز نشده بود با مت صحبت کند اما از نگاهش مي خواند که موفق شده. بالاخره وقتي جسد را آوردند توانست

از ميان پليس ها و بقيه خودش را جدا کند و به مت برساند.

مت گفت:

- استفان رفت، ولي گفت که مراقب تو باشم و

من هم مي خوام که اين جا بمونم.

النا آهسته گفت:

- بموني که مراقب من باشي؟ باشه، مي فهمم.

و بعد از چند لحظه مكث ادامه داد:

- مت من بايد برم دستام رو بشورم، دستاي خوني باني رو گرفتم، خودمم خوني شدم اين جا باش الان بر مي گردم.

مت مي خواست با او مخالفت کند اما النا ديگر رفته بود. دستانش را بالا گرفته بود تا بقيه بفهمند که چه دليلي براي رفتن

دارد. رسيد به رخت کن دخترها. يكي از معلم ها که آن جا

ايستاده بود اجازه داد النا برود داخل. النا رفت داخل رخت آن اما آن جا نماند. از در عقبي وارد راهروي مدرسه شد و از آن

جا راهش را در تاريكي شب ادامه داد.

استفان يكي از قفسه هاي کتاب خانه را گرفته بود و با خشم آن را تكان مي داد.

- احمق بي شعور.

کتاب ها و کاغذها مي ريخت روي زمين.

- ديوانه، رواني، نفهم، الاغ، احمق احمق

احمق. من چطور مي تونم اين قدر احمق باشم؟ مي خواي يه جا برا خودت بين آدما

پيدا کني؟ مي خواي تو رو بين خودشون بپذيرن؟ مگه نمي دوني که غير ممكنه؟ يكي از سطل ها را برداشت و آن را به

گوشه اتاق پرت آرد. سطل به ديوار و سپس به يكي از پنجره هاي بزرگ اتاق خورد و آن را شكست. - احمق... احمق...

چه کسي دنبال او بود؟ مت گفته بود همه. مت گفته بود که باز هم به کسي حمله شده. مت گفته بود که همه خيال مي آنند آه

کار اوست.

- ديگه چطور مي خواي توجيه کني که چي شده؟

استفان يادش مي آمد که دوباره احساس شديد

ضعف داشته، آن قدر که افتاده روي زمين و به خودش مي پيچيده تا اين که تاريكي دوباره او را در بر گرفته. وقتي دوباره

به خودش آمده مت را ديده بود که مي گفت به انسان ديگري حمله شده و اين بار نه فقط خون او که زندگي اش را هم گرفته

بودند.

- ديگه نمي توني خودت رو توجيه کني. تو کشتي اش استفان. تو قاتلي. قاتل درون او بود. شيطاني زاييده ي دنياي شب،

فرزند جهان سايه ها، که فقط بايد همان جا مي ماند و شكار مي کرد. استفان بايد ميل به کشتن را در اين شيطان ارضاء

مي کرد. بايد ذات مرگ بار او را در خويش تحمل مي کرد. استفان نمي توانست چيزي را تغيير بدهد. بايد سعي مي کرد از

آن لذت ببرد، اما استفان لذت نمي برد. رنج مي کشيد. او اين شيطان را به شهر آورده و رهايش کرده بود. افسارش را باز

گذاشته بود تا هر کاري که مي خواهد بكند و حالا اين نيروي دروني حتي بر خود او هم فائق آمده بود.

استفان تشنه بود. رگ هايش مثل کانال هاي خشك آب نياز به مايعي داشتند که در آنها جاري بشود. به خون نياز داشتند.

استفان خون مي خواست. بايد به اين فرزند دنياي شب که در دل

داشت غذا مي رساند.

تمام چراغ هاي مهمان خانه خاموش بود. النا در زد اما کسي در را باز نكرد. النا در را به داخل فشار داد. باز بود. مهمان

خانه تاريك و ساکت بود. به سمت پله ها رفت. طبقه بالا هم هيچ چراغي روشن نبود. النا دنبال راه پله مخفي بود. نوري از

داخل يكي از درها مي آمد. راه پله مخفي پشت همان در بود. ديوارها انگار از هميشه به هم نزديك تر بودند. راهرو خيلي

تنگ به نظر مي رسيد. نور از زير در اتاق استفان مي آمد. النا با انگشت به در زد و آرام گفت:

- استفان.

جوابي نيامد. النا کمي بلندتر گفت:

- استفان منم.

باز هم جوابي نيامد. النا دستگيره در را

چرخاند و آرام در را باز آرد.

- استفان...

اتاق خالي بود. همه جا بهم ريخته بود. انگار توي اين اتاق طوفان آمده باشد. تمام وسايل

ريخته بودند اين طرف و آن طرف. افتاده بودند روي مجسمه فرشته ها. درهاشان باز بود و

محتويات شان ريخته بود آف اتاق. يكي از پنجره ها شكسته بود. تمام وسايل عتيقه و

قيمتي استفان مثل آشغال افتاده بودند اين گوشه و آن گوشه. النا ترسيده بود. خشونت و خشم زيادي مي خواست تا يك نفر

چنين بلايي را سر اتاق خودش بياورد.

النا دوباره ياد حرف تايلر افتاد. يك نفر که سابقه اعمال خشونت هم داشته.

«. نه من اهميتي نمي دم » : النا با خودش گفت

خشم در وجودش جانشين ترس شد.

- ديگه به هيچ چيزي اهميت نمي دم. استفان

فقط مي خوام ببينمت کجايي؟

دريچه روي سقف باز بود. و باد سردي به داخل مي آمد. النا نگاهي به آن انداخت اما سقف خيلي بلند بود. النا قبلاً از

نردبان بالا نرفته بود. اين دامن بلند بالا رفتن از نردبان را سخت تر هم

مي کرد. بالاخره رسيد به سقف. پيكر سياه رنگي گوشه پشت بام ديد و به سرعت به طرفش رفت.

النا آمد بگويد:

- استفان من اومدم تا...

آه ناگهان رعد و برقي در آسمان زد و النا جمله اش را خورد. پيكر سياه رنگ گوشه پشت

بام به سمت او چرخيد و بعد انگار ترسناك ترين آابوس هاي النا به سراغش آمده بودند.

آن قدر شوکه بود که حتي نمي توانست جيغ بكشد.

- آه خداي من.

مغزش هيچ توضيحي براي آن چه چشمانش مي ديد نداشت. نه نه نبايد اين صحنه را مي ديد

نبايد آن چه را که مي ديد باور کند. اما ديگر دير شده بود. انگار آن رعد و برق تمام جزئيات آن لحظه را در ذهنش براي

هميشه ثبت کرده بود.

استفان. استفان با آن لباس هاي هميشگي؛ آُت چرم و يقه ي بالا داده اش. استفان با آن

موهاي مشكي موج دارش که انگار بخشي از آسمان شب بودند آن جا ايستاده بود و تا نيم رخ سمت او چرخيده بود. بدنش

مثل بدن يك حيوان خم بود و دندان هايش را با خشم به او نشان مي داد. و خون... آن لب هاي زيبا و آن چهره ي باوقار پُر

از خون بود. خون روي پيراهن سفيد زير آُتش هم ريخته بود. دندان هاي بيرون داده اش هم خوني بودند. در دستانش بدن

بي جان يك قمري بود. بادي شديد شروع به وزيدن کرد. النا

دوباره زير لب گفت:

- آه خداي من.

و همين طور مي گفت و قدم به قدم عقب مي رفت.

بدون آن که بداند چه کار دارد مي کند. مغزش هنوز با شك حاصل از اين ترس لحظه اي کنار نيامده بود. چيزي در ذهنش

بود که مي النا احساس موشي را داشت که به خانه ي گربه آمده باشد. چيزي را که مي ديد باور نمي کرد. نمي خواست

باور

کند. قلبش انگار ايستاده بود. به سختي نفس مي کشيد.

- خداي من...

- النا.

ترسناك تر از فهميدن اين بود که چطور آن صورت در هم فرو رفته، با نگاه حيواني اش از هم باز شد و خشم در چهره ي

او جاي خودش را به تاسف و ترس داد.

- النا... خواهش مي کنم... النا... نه.

- خداي من... نه...

النا دلش مي خواست جيغ بزند و خودش را راحت کند اما راه گلويش انگار بسته شده بود. يك

قدم ديگر به عقب رفت. استفان برگشت و خواست که به طرفش برود.

- نه.

آن حيوان عجيب، آن موجود ترسناك با صورت استفان. باز هم قدمي به طرفش گذاشت.

- النا خواهش مي کنم... النا مراقب باش.

آن حيوان داشت به سمتش مي آمد، با آن چشم هاي براقش. النا باز هم عقب رفت و بعد احساس کرد تعادلش دارد بهم مي

خورد. استفان دستش را به طرف او دراز کرد. آن دست هاي زيبا که زماني با آرامش در گيسوان النا فرو مي رفتند و

نوازش مي کردند اکنون با حالتي حيواني و ترسناك به سمتش دراز شده بودند.

النا بالاخره توانست چيزي بگويد:

- به من دست نزن.

و بعد بالاخره توانست جيغ بزند. دستش را گذاشت روي حفاظ آهني لبه پشت بام و شروع کرد

به جيغ زدن. حفاظ آهني تقريباً يك قرن و نيم مي شد که آن جا بود. حفاظ قديمي طاقت وزن

النا را نداشت. النا يك لحظه احساس کرد که حفاظ دارد مي شكند. صداي چرق چرق شكستن آن ميان جيغ هاي النا شنيده

نمي شد و وقتي النا به آن نگاه کرد ديگر چيزي زير دستش نبود.

چيزي نبود که به آن چنگ بزند. داشت مي افتاد. در آن لحظه النا ابرها را ديد، ابرهاي تيره

و پُر پُشت که آسمان را پوشانده بودند. آن ها احتمالاً آخرين چيزي بودند که قبل از پيوستن

به ابديت مي ديد و بعد افتاد. النا افتاد. منتظر بود چند لحظه بعد برخورد با زمين را حس کند اما ناگهان حضور دستاني را

دور خود

احساس کرد، دستاني که او را در ميان هوا و زمين گرفته بودند و صداي نفس هاي کسي را

شنيد و بعد آن بازوها تنگ تر او را در ميان گرفتند و بعد همه چيز همان جور ماند. النا بي حرآت در ميان آن دست ها بود،

دستهايي که مادرانه او را در ميان گرفته بودند و از او محافظت مي کردند، دست هايي که سعي داشتند به او بگويند معجزه

اتفاق مي افتد. النا از پشت بام يك خانه سه طبقه افتاده بود و هنوز زنده بود. داشت نفس مي کشيد و حالا ايستاده بود توي

باغچه ي حياط جلو مهمان خانه و ميان هياهوي آسمان و رعد و برق هايش ساکت بود. باد برگ ها را مي ريخت روي

زمين، جايي که قاعدتاً الان بايد جسم بي جان او آن جا مي بود. آرام چشمانش را باز کرد و به بالا نگاه آرد

«. استفان » : تا ببيند چه کسي نجاتش داده آن شب آن قدر ترس را تجربه کرده بود، آن قدر چيزهاي عجيب ديده بود، آن

قدر جيغ زده بود که ديگر رمقي نداشت. فقط با تعجب زُل زده بود

به استفان. در چشم هاي استفان غم عجيبي بود. آن چشم ها که قبلاً آن گونه مي درخشيدند اکنون تاريك و بي فروغ شده

بودند. استفان نااميد بود، مثل شب اولي که او را توي اتاقش ديده بود، اما اين بار صدها بار بيشتر نااميد بود. تنفر از خود

با پريشاني، در نگاه موج مي زد. انگار

مي خواست خودش را به خاطر ترساندن النا تكه تكه کند. النا طاقت آن نگاه هاي پُر از حسرت

و پشيماني را نداشت.

- استفان

انگار غم چشمان استفان به او هم سرايت کرده بود. روي لب هاي استفان هنوز هم لكه هاي خون را مي شد ديد. النا با او

احساس همدردي مي کرد، همدردي با او که اين گونه تنها و اين

گونه بيگانه بود.

- آه استفان.

استفان اول چيزي نمي گفت. خجالت مي کشيد چيزي بگويد، ولي بالاخره گفت:

- بيا.

و به سمت مهمانخانه راه افتاد. وقتي به طبقه سوم اتاق او رسيدند استفان از

اين که النا را به اتاقي چنين نامرتب آورده بود کمي معذب بود. از بين تمام آدم ها النا تنها کسي بود که استفان نمي خواست

هيچ وقت آن جا را اين گونه آشفته ببيند، اما بالاخره

که يك روز اين اتفاق مي افتاد. يك روز النا بايد راز او را مي فهميد.

النا آرام و همچنان بهت زده به سمت تخت رفت و روي آن نشست. و بعد استفان را نگاه کرد.

فقط توانست يك جمله بگويد:

- برايم تعريف کن.

استفان لبخندي زد، اما النا جوابي به لبخند تلخ النا نداد و همين باعث شد که بيشتر ازخودش بدش بيايد.

- چي مي خواي بدوني؟

و پايش را گذاشت روي در يكي از بشكه ها. النا داشت به اطراف اتاق نگاه مي کرد.

استفان گفت:

- کي اين جا رو بهم ريخته؟ خودم ريختم. النا در حاليکآه به بشكه هاي افتاده روي

زمين نگاه مي آرد گفت:

- خيلي قوي هستي.

و بعد انگار که ياد صحنه افتادن روي از پشت بام افتاده باشد ادامه داد:

- خيلي هم سريع هستي.

- از انسان ها قوي ترم.

و تاکيد جمله اش روي کلمه ي انسان ها بود. چرا النا داشت از او تعريف مي کرد؟ چرا مثل

قبل ديگر جيغ نمي زد و از دستش فرار نمي کرد؟ استفان ديگر سعي نمي آکرد افكار النا را

بخواند.

----------

ادامه در بخش چهاردهم =>>

" بخش چهارده "

- عكس العمل هاي من سريع تره. بايد هم باشه، چون من يه شكارچي ام. آمي خشونت در لحن صدايش بود. چيزي در نگاه

النا بود که باعث مي شد استفان مدام ياد صحنه روي پشت بام بيفتد. النا داشت به دهان

او نگاه مي کرد. استفان دستش را روي دهانش گذاشت و سمت پارچ آبي که گوشه ي اتاق بود

رفت. مي توانست هنوز هم نگاه هاي النا را حس کند که داشت او را مي پاييد که آب را چگونه

مي خورد و دندان ها و لبانش را با زبانش پاك مي کند.

هنوز هم برايش طرز فكر النا در مورد خودش مهم بود.

النا پرسيد:

- تو مي توني چيزاي ديگه هم بخوري؟

استفان به آرامي جواب داد:

- من به غذاهاي ديگه احتياج ندارم. و بعد برگشت و به النا نگاه کرد که ترس

دوباره وجودش را فرا مي گرفت.

- تو گفتي که من سريع ام، اما اين طور نيست

موجودات زنده براي زنده موندن لازمه سريع باشن. من اين طوري نيستم.

استفان ديد که النا دارد به آرامي مي لرزد،

اما صدايش آرام بود و چشم از او بر

نمي داشت.

- برايم تعريف کن. بهم بگو استفان من حق دارم بدونم. صداي استفان خسته بود و به زحمت جملات را ادا مي کرد. استفان

به شيشه شكسته چشم دوخت و بعد برگشت و به النا گفت:

- من در اواخر قرن پانزدهم به دنيا اومدم.

باور مي کني؟

النا نگاهي به اطراف انداخت. به اشيايي که خشم استفان آن ها را به گوشه ي اتاق پرت

کرده بود. سكه هاي فلورانسي، جام قديمي با سنگ عقيق رويش و آن خنجر مرصع

- بله.... باور مي کنم.

- مي خواي بيشتر بدوني؟ مي خواي بدوني چطوري اين جوري شدم؟

النا سري تكان داد و استفان به سمت پنجره برگشت. چگونه مي توانست به او حقيقت را

بگويد؟

او سال ها از جواب دادن به اين سوالات طفره رفته بود، اما بايد همه چيز را مي گفت. بايد

تمام اسرار را مي ريخت بيرون. استفان مي خواست النا حقيقت را بداند، حتي اگر گفتن

حقيقت النا را از او دور مي کرد. بايد خودش را به النا نشان مي داد، خود واقعي اش را...

استفان از پنجره به تاريكي بيرون خيره شد. در آسمان شب هر از گاهي برقي، سياهي را

پاره مي کرد. استفان شروع به صحبت کرد. نااميدانه حرف مي زد، بدون احساس، اما انتخاب کلماتش دقيق بود. از پدرش

گفت، يك مرد واقعي دوره ي رنسانس، از روزگار مردم در

فلورانس و رابطه شان با دولت آن زمان ايتاليا. از مطالعاتش گفت و از آرزوهايش و

از برادرش گفت که با او خيلي فرق داشت و از رابطه تيره و تار بين شان.

- نمي دونم چرا ديمون از من متنفر بود،

هميشه همين طوري بود. از وقتي يادم مياد رابطه ي ما با هم خوب نبود. شايد به اين

دليل که مادرم بعد از به دنيا آوردن من هميشه مريض بود و چند سال بعد هم مرد.

ديمون خيلي به مادر علاقه داشت و من هميشه حس مي کردم که او من رو مقصر مي دونه.

استفان مكثي کرد و آب دهانش را قورت داد و سپس گفت:

- چند وقت بعد هم قضيه اون دختر پيش اومد.

النا پرسيد:

- هموني که من تو رو يادش مي ندازم؟

- بله.

النا با ترديد پرسيد:

- هموني که اين حلقه رو به تو داده؟

استفان نگاهي به حلقه نقره اي توي دستش کرد و بعد دوباره به چشمان النا نگاه کرد و بعد

از زير پيراهنش زنجيري را بيرون آورد که حلقه ديگري از آن آويزان بود.

- اين حلقه هم مال اونه. بدون اين طلسم ما

زير نور آفتاب مي ميريم. انگار توي آتيش افتاده باشيم.

- پس اون هم... مثل تو بود؟

- اون من رو مثل خودش کرد.

و بعد استفان با دودلي از زيبايي و وقار کاترين برايش گفت و از عشقش به او و از عشق

ديمون به او.

- کاترين خيلي متشخص بود. تاثير زيادي روي

آدم مي گذاشت، روي هر کسي از جمله برادر خود من. اما در نهايت ما به کاترين گفتيم

که خودش بايد انتخاب کنه و بعد اون اومد پيش من.

خاطره ي آن شب شيرين و ترسناك دوباره به سراغش آمد. آن شب استفان خيلي خوشحال بود و احساس غرور مي کرد.

سعي کرد احساس آن شبش را براي النا توضيح دهد. آن شب و حتي صبح روز بعدش به شدت خوشحال و سرمست بود.

انگار بزرگترين سعادت ممكن در زندگي نصيبش شده بود.

تمام آن اتفاقات برايش مثل يك رويا بود، اما زخم هاي روي گردنش واقعي بودند. برايش خيلي

عجيب بود که جاي آن زخم ها درد نمي کرد و تقريباً خوب شده بودند. ديمون تمام روز خانه نبود اما درست زماني که قرار

گذاشته بودند در باغ جلو خانه همديگر را ببينند پيدايش شد. ايستاده بود کنار يكي از درخت ها و دکمه ي آستينش را مي

بست. کاترين دير کرده بود.

استفان گفت:

- شايد خسته بوده.

و به آسمان نارنجي رنگ که کم کم داشت سياه مي شد نگاه کرد. نمي توانست لذت و شرمي را

که در لحن صدايش بود حذف کند:

- شايد لازم بوده که بيش تر از قبل استراحت کنه. ديمون با اخم به او نگاه کرد و گفت:

- شايد.

و انگار ديمون مي خواست حرفش را ادامه بدهد که صداي نزديك شدن قدم هايي را شنيدند و بعد

کاترين را ديدند که از پشت رديف بوته ها دارد به سمت شان مي آيد. کاترين همان لباس

سفيدي را پوشيده بود که او را مثل فرشتگان زيبا مي کرد.

- از من خواسته بوديد که انتخاب کنم.

کاترين نگاهي به استفان و سپس به برادرش انداخت و ادامه داد:

- و حالا در ساعتي که تعيين کرده بودم آمده

ايد تا من نتيجه را بگويم. کاترين سپس انگشتري را که توي انگشتش بود به آن ها نشان داد. سنگي که روي انگشتر بود

مثل آسمان بعدازظهر آبي تيره بود.

- هر دوي شما اين انگشتر را قبلاً ديده ايد و

مي دانيد من بدون آن مي ميرم. ساختن اين طلسم راحت نيست، اما خوشبختانه خدمتكار

من گودرين در اين امور خيلي تخصص دارد و در فلورانس جواهر سازهاي ماهري پيدا مي

شوند.

استفان که انتخاب کاترين را مي دانست بي حوصله به اين مقدمات گوش مي کرد اما وقتي که

کاترين برگشت و به او لبخند زد مشتاقانه تر به حرف هاي او گوش سپرد.

- و حالا من هديه اي براي شما دارم.

کاترين سپس دست ديگرش را بالا آورد و انگشتري را که توي مشتش بود به آن ها نشان داد.

انگشتر دقيقاً مثل قبلي بود، فقط کمي بزرگ تر و سنگين تر به نظر مي رسيد. سنگ روي انگشتر همان بود اما جنس اين

يكي به جاي طلا از نقره بود. کاترين آن را به سمت استفان گرفت و

گفت:

- فقط در نور روز به اين احتياج پيدا ميکني. الان شايد مشكلي نداشته باشي اما خيلي زود خودت مي فهمي، کم کم مي

فهمي.

غرور و هميجان مانع از آن مي شد که استفان بتواند چيزي بگويد، همين جا جلو ديمون. اما

کاترين برگشت و به ديمون گفت:

- اين هم براي تو.

استفان يك لحظه فكر کرد که گوش هايش به او خيانت کرده اند. چگونه مي شد که کاترين با

اين لحن مهربان ديمون را خطاب کرده باشد.

- تو هم به زودي به اين احتياج پيدا ميکني.

چشم هاي استفان هم حتما به او خيانت کرده بودند. کاترين انگشتري همانند مال او به

ديمون داد. اما اين امكان نداشت. سكوت همه جا را فرا گرفت. سكوت مطلق. انگار دنيا به

آخر رسيده بود.

- کاترين...

استفان بالاخره سكوت را شكست.

- چرا به اون هم انگشتر مي دهي، وقتي که ماکبا هم...

ديمون حرفش را بريد:

- شما با هم؟

استفان با عصبانيت به او نگاه کرد و گفت

- ديشب کاترين آمد پيش من. يعني که من را انتخاب کرده. ديمون دست برد و يقه ي لباسش را باز ک رد. زير يقه ي او،

پايين گردنش، جاي دو زخم کوچك بود. دو زخم مانند زخم هاي استفان. استفان چيزي را که مي ديد باور نمي آرد. با

حسرت سرش را تكان داد:

- اما آاترين... من که ديشب خواب نديدم...

تو ديشب با من بودي.

- من پيش هر دوي شما اومدم.

در صداي کاترين هيچ حسي نبود. انگار مي دانست استفان اين سوال را خواهد پرسيد و

انگار که هزار بار با خودش اين سوال را جواب داده بود. کاترين لبخندي ديگري به ديمون و

سپس به استفان زد.

- انتخاب من اين است. من هر دوي شما را

دوست دارم. با اين که خيلي ضعيف شدم که در يك شب با دو نفر خون مبادله کردم ولي

راضي ام و احساس خوبي دارم. هيچ کدام از شما را نمي خواهم از دست بدهم و هيچ

کدامتان را هم ترك نمي کنم. ما سه تا هميشه با هم هستيم و تا هميشه راضي و خوشبخت خواهيم بود.

استفان پرسيد:

- راضي و خوشبخت؟

- بله هر سه تاي ما دوستان خوبي براي هم خواهيم بود. دوستاني که هميشه سعي ميکنند همديگر را خوشحال کنند. در

صدايش لحن اميدوارانه اي بود که هميشه در

چشمانش موج مي زد، همرا با لذتي کودکانه. انگار تمام اين بازي بچه گانه اي است که قرار است تا ابد ادامه پيدا کند.

- ما تا ابد زنده مي مانيم. هيچ وقت مريض نمي شويم، پير نمي شويم، شكسته و زشت نمي شويم. اين انتخاب من است.

انتخابي براي خودم و براي شما. ديمون هم که از کار کاترين ناراحت بود با

عصبانيت گفت:

- من چطور مي توانم کنار او راضي و خوشحال و خوش بخت باشم؟ اين بچه فقط بين ما

فاصله مي اندازد. اين احمق که مثل ارزش هاي فلورانس مسخره است از دنيا چيزي نميداند. من به زور مي توانم

حضورش را در خانه تحمل کنم. به خدا بدم مي آيد اگر يك

بار ديگر بخواهم ببينمش يا صدايش را بشنوم.

استفان گفت:

- من هم همين طور.

استفان با خودش فكر کرد اين ها همه اش تقصير ديمون است، حتماً چيزي به کاترين خورانده؛حتماً دارويي به او داده که

اين کارها را مي کند و اين حرف ها را مي زند.

- نمي توانم يك لحظه ديگر تحملت کنم.

ديمون که منتظر همين بود گفت:

- پس برو شمشيرت را بياور. البته اگر بتواني پيدايش کني.

و بعد پوزخندي به او زد.

- ديمون، استفان، خواهش مي کنم بس کنيد. نه خواهش مي کنم.

و بعد کاترين بين آن ها ايستاد و بازوي استفان را گرفت. به چشم هاي آن ها نگاه کرد که سرشار از خشم بود و بعد زد

زير گريه.

- به چيزي که مي گوييد فكر کنيد. شما برادر هستيد.

ديمون با نفرت نگاهي به استفان کرد و گفت:

- تقصير من نبود که برادر اين شدم.

- مي شود لطفاً کوتاه بياييد به خاطر من ديمون... استفان؟ خواهش مي کنم. بخشي از وجود استفان به او مي گفت نگذارد

اين دختر پيش از اين اشك بريزد. غرورش را زير پا بگذارد و به خاطر او کوتاه بيايد اما بخش ديگر وجود او آن قدر از

عصبانيت پُر بود که تنها مي خواست ديمون را از ميان بردارد. ديمون هم همين طور بود.

- نه... نمي توانيم. کاترين فقط يكي از ما

بايد بماند. ما تو را نمي توانيم با هم داشته باشيم. قطره هاي درشت اشك از روي صورت کاترين سُر مي خوردند و يقه ي

لباس سفيدش را خيس مي کردند. هق هق آنان پايين دامنش را بلند کرد و بعد دويد و از آن جا رفت.

استفان به النا گفت:

- بعد ديمون حلقه اي که کاترين داده بود

گرفت و دستش کرد. احساس شديدي در لحن تعريف کردنش بود.

- و بعد به من گفت که کاترين مال منه برادر

و رفت. استفان به النا نگاه کرد و انگار تازه از تاريكي وارد روشنايي شده باشد چندين بار پلك زد و چشمانش را باريك

کرد. النا هنوز هم نشسته بود روي تخت و با آن چشم هايش که همانند چشم هاي کاترين بودند به استفان نگاه مي کرد.

چشمانش حالا که سرشار از ترس و افسوس بودند بيشتر به چشم هاي کاترين شبيه شده بود، اما النا از پيش استفان نرفته

بود،

فرار نكرده بود. مانده بود و با او حرف مي زد.

- و بعد چي شد؟

استفان انگشت هايش را در هم فرو برد و بعد از کنار پنجره آمد اين طرف. در ذهنش به خاطره اي رسيده بود که توان به

ياد آوردنش را نداشت. اصلاً نمي خواست آن را تعريف کند اما نمي شد که واقعه را نيمه کاره رها کرد. النا از او بقيه

داستان را مي خواست. اما استفان چطور مي توانست النا را تا اعماق تاريكي ببرد و ترسناك ترين لحظات عمرش را براي

او نمايان کند.

- نه نمي تونم... نمي تونم بگم.

- نه استفان تو بايد تا آخرش داستان رو براي من تعريف آني. من مي خوام وارد اين حصار بشم که دور خودت کشيدي. از

چي ميترسي؟ بذار من هم ترسات رو ببينم. بايد ببينم. من بايد آخر داستان رو بدونم. استفان نفرت را احساس مي کرد. نفرت

از روزي که هم پايان بود و هم آغاز. النا دست او را گرفت. استفان از دست هاي او نيرو گرفت، با دست هايش گرم شد.

چشم هاي النا از او مي خواست ادامه دهد.

- مي خواي بدوني بعدش چي شد؟ مي خواي بدوني سرنوشت اترين چي بود؟

النا سر تكان داد. خيلي ضعيف شده بود. توان پذيرش اين همه اتفاق را در يك شب نداشت اما بايد تا آخرش مي رفت.

استفان گفت:

- حالا که مي خواي پس مي گم. روز بعد کاترين مرد. من و برادرم ديمون کاترين رو آشتيم.

النا ناگهان شل شد. با صدايي لرزان پرسيد:

- جدي که نمي گي؟ استفان من تو رو ميشناسم، تو نمي توني چنين کاري کرده باشي؟ بگو که جدي نمي گي. استفان سرش

را انداخت پايين. النا به خاطر آورد که چطور استفان روي پشت بام خون آن پرنده ي کوچك را مي مكيد. استفان انگار

داشت کف اتاق صحنه اي را که سال ها قبل اتفاق افتاده بود مي ديد.

- اون شب وقتي رفتم توي تخت. اميدوار بودم

کاترين باز هم بياد. حس مي کردم چيزهايي توي من فرق کرده. توي تاريكي بهتر مي ديدم. شنوايي ام هم بهتر شده بود.

احساس قدرت بيشتري مي کردم. انگار به يك منبع انرژ ي دست پيدا کرده بودم و گرسنه بودم به شدت گرسنه بودم. موقع

شام احساس مي کردم که غذاي معمولي سيرم نمي آکند. نمي دونستم چرا و بعد نگاهم افتاد به سفيدي گردن يكي از دختراي

خدمتكار. مي دونستم چرا دارم نگاش مي کنم و مي دونستم چي مي خوام.

استفان نفس عميقي کشيد:

- اون شب سعي کردم به گرسنگي توجه نكنم، هر چند که تمام فكرم رو مشغول کرده بود. سعي کردم به کاترين فكر کنم،

دعا مي کردم که بياد پيشم. دعا مي کردم. استفان لبخند کوتاه و تلخي زد و ادامه داد:

- اگه موجودي مثل من بتونه دعا کنه.

انگشتان النا که دست استفان را مي فشرد کرخت شده بودند اما او هنوز هم دست استفان را گرفته بود و سعي مي کرد به

او دلداري بدهد.

- ادامه بده استفان بگو...

استفان ديگر مشكلي در تعريف کردن داستان نداشت، انگار که ديگر حضور النا را احساس نمي کرد.

- اون موقع ها هنوز بلد نبودم دعا کنم. صبح روز بعد احساس نيازم شديد تر شد، انگار رگ هام خشك شده بودند. ديگه

نمي شد بيشتر تحمل کرد. بايد بهشون خون ميرسوندم. رفتم اتاق کاترين، رفتم ازش بخوام، بهشکالتماس کنم تا کمكم کنه

اما... استفان چند لحظه مكث کرد:

- اما ديمون قبل از من اومده بود اون جا.

بيرون اتاق بوديم. مي ديدم که ديمون بر خلاف من نيازش را سرکوب نكرده. اين رو از پوست گل انداخته اش و جست و

خيزهاش مي شد فهميد اما هنوز اون هم کاترين رو نديده بود. ديمون به من گفت: اگه مي خواي در بزن اما اون خدمتكار

هيولا نمي ذاره بري تو. من در زدم که... ديمون يكي از اون خنده هاي شيطاني اش رو کرد و گفت: خواستم بگم در زدم که

مُرده رو بيدار کنم اما بيدار کردن مُرده ها به نظرم راحت تر از بيدار کردن کاترين باشه و بعد گفت که دوتايي با هم زنده

اش کنيم؟ آره؟ بِهِش دوباره نيرو مي ديم. گوردين در رو باز کرد. صورتش مثل لعاب چيني سفيد بود، اما چشم هاش سياه

بودن. ازش پرسيدم مي شه بانو رو ببينم. انتظار داشتم که بگه آاترين خوابيده اما گوردين به من نزديك شد و آهسته گفت

که من به ديمون نگفتم اما به شما مي گم. خانم توي اتاق نيست امروز صبح رفته توي باغ قدم بزنه، چون بايد فكري مي

کرده، به چيزي. من پرسيدم: صبح به اين زودي رفته؟ و گوردين گفت که آره و بعد نگاهي به ديمون و من انداخت و گفت:

بانو ديشب خيلي ناراحت بودن. تا صبح داشتن گريه مي آردن. وقتي که اينو گفت احساس عجيبي به سراغم اومد. فقط

خجالت و شرم نبود. ترس بود. گرسنگي و ضعفم رو فراموش کردم. حتي دشمني ام با ديمون رو هم فراموش کردم.

احساس کردم اتفاق بدي قراره براي کاترين بيفته. برگشتم و به ديمون گفتم ما بايد بريم و کاترين رو پيدا کنيم. ديمون بر

خلاف هميشه مخالفت نكرد. با هم رفتيم باغ و دنبالش گشتيم و صداش زديم. همه چيز اون روز

يادمه. نور خورشيد از لا به لاي شاخه هاي درختاي سرو و صنوبر مي تابيد. من و ديمون دويديم سمت درختا. دنبال کاترين

مي گشتيم. صداش مي زدم... النا لرزشي عصبي در دستان استفان حس کرد. استفان به کندي نفس مي کشيد.

- تقريباً رسيده بوديم آخر باغ که يادم اومد

کاترين آجاي باغ رو بيشتر دوست داره. فقط از يك راه باريك مي شد رفت اون جا. کنار درختاي ليمو. اسمشو صدا مي زدم

و به اون طرف مي رفتم اما وقتي رسيدم نزديك درختاي

ليمو صدام بند اومد. احساس کردم يه چيزي بهم مي گفت که نرم، نرم اون جا...

- استفان...

استفان محكم داشت دستان النا را فشار مي داد. لرزش عصبي اش يشتر مي شد. النا دردش گرفت:

- استفان... لطفا ...

اما استفان حرف هاي او را نمي شنيد:

- همه چي مثل يه کابوس بود. همه چي اين قدر

کند اتفاق مي افتاد که انگار هيچ وقت قرار نيست تموم بشه. نمي تونستم برم اما بايد مي رفتم جلو. با هر قدم ترسم بيشتر

مي شد حسش مي کردم. بوش مي کردم. بوي گوشت سوخته مي داد. نبايد مي رفتم. نبايد مي ديدم. صداي استفان بلندتر شده

بود. بُريده بُريده نفس مي کشيد. چشمانش کاملاً باز بودند، مثل يك بچه ترسيده بود. النا با دست ديگرش انگشت هاي او را

گرفت و سعي کرد آن ها را باز کند:

- استفان... تو ديگه اون جا نيستي...

نترس... تو پيش مني...

- نمي خوام ببينم اما مجبورم برم جلو. يه چيز سفيد اون جاست. يه چيز سفيد، زير درخت ليمو، نبايد بهش نگاه کنم. اما

استفان چيزي نمي شنيد. کلمات خودشان از دهان او خارج مي شدند و او نمي توانست آن ها را کنترل کند.

- من نبايد برم جلوتر، اما ميرم. اون ديوار، اون درخت و اون چيز سفيدي آه پشت اونه. سفيد و طلايي و بعد فهميدم و رفتم

به طرفش، چون لباس اون بود، لباس سفيد کاترين. رفتم کنار درخت. روي زمين بود. ديدمش لباس کاترين بود. صدايش باز

هم بلندتر شد.

- اما فقط لباسش بود نه خودش.

النا خشكش زده بود. مي خواست با او حرف بزند اما انگار فكش قفل شده بود.

- کاترين اون جا نبود. شايد شوخي بود. شايد دروغ گفته بودن آه کاترين اون جاست ولي لباسش اون جا بود. لباسش پر از

خاکستر بود. بو مي دادن، بوي خاکستر. حالم رو بد

مي کرد. کنار آستين لباسش يك تيكه کاغذ بود. روي يه سنگ که کمي اون طرف تر بود انگشترش بود. انگشترش که نگين

آبي داشت، انگشتر کاترين. انگشتر کاترين.

و بعد ناگهان استفان فرياد آشيد:

- کاترين تو چي کار کردي؟

و بعد روي زمين زانو زد. بالاخره دست النا را رها کرده بود تا صورتش را با هر دو دست بپوشاند. النا او را که ضجه مي

زد و اشك مي ريخت در آغوش کشيد. شانه هايش را گرفت و سرش را به سينه اش چسباند.

- کاترين انگشترش رو در آورده بود. کاترين

رفته بود جلو آفتاب. خدا... جلو لباس آبي و بلند النا از اشك هاي استفان خيس شده بود. النا مي خواست چيزي بگويد اما

فقط مِن مِن کرد. استفان سرش را بلند کرد. ظاهراً از گذشته برگشته بود به زمان حال. صدايش را به سختي مي شد شنيد.

- کاغذ کنار آستين يه نامه بود. يه نامه براي من و ديمون و توش نوشته بود که چقدر کاترين خودخواه بود که هر دو تاي

ما رو مي خواسته. توش نوشته بود که نمي تونه تحمل کنه که ما دو تا به خاطر اون به جون هم بيفتيم. نوشته بود اميدواره

با رفتنش دعواي بين ما تموم بشه. اين کار رو کرده تا ما با هم باشيم. من و ديمون.

- که استفان. اشك از چشمان النا سرازير شد.

- که استفان من واقعا متاسفم. اما کاري آه کاترين کرده بود واقعاً خودخواهانه بود، حتي اگه انتخاب خودش هم بود و هيچ

ربطي به تو و ديمون نداشت. استفان سرش را تكان داد. انگار که نمي توانست حقيقت جمله اي را که در ذهنش داشت

تحمل کند.

- اون زندگيش را به خاطر ما داد. ما کشتيمش.

استفان سرش را از روي سينه النا برداشته بود. چشمانش هنوز مي درخشيدند و هنوز هم افسرده و ترسي کودکانه را مي

شد در آن ها ديد.

- ديمون بعد از من رسيد. نامه رو برداشت و خوند. ديونه شد. هر دو تا مون شديم. هر دو مون مي گفتيم که اون يكي

مقصره. نمي دونم چطوري شد که برگشتيم خونه اما وقتي

رسيديم خونه من يه راست رفتم و شمشيرم رو برداشتم شروع کرديم به مبارزه. مي خواستم اون کثافت مغرور رو براي

هميشه از بين ببرم. يادم مياد که پدرم از توي خونه فرياد مي کشيد و ما ضرباتمون رو سريع تر کرديم تا قبل از اين که پدر

برسه کار رو تموم کنيم. شمشيرزني ما مثل هم بود اما ديمون از من بزرگتر بود و قدرت بدني بيشتري داشت. اون روز

سريع تر هم شده بود. وقتي پدرم داشت فرياد زنان مي دويد اون جا يادمه که بالاخره دفاع من شكست و بعد حس کردم آک

شمشيرش رفت توي قلبم. النا مات و مبهوت فقط داشت به او نگاه مي کرد.

- تيزي لبه شمشير رو که به استخون هاي دنده ام کشيده مي شد حس کردم. فرو رفتن شمشير توي بدنم رو حس کردم که

مي رفت داخل و داخل تر و بعد ديگه پاهام توان سراپا نگه داشتن منو نداشتن و افتادم روي زمين. روي سنگ فرش جلوي

خونه. استفان به النا نگاه آرد و داستان را خيلي ساده تمام کرد.

- و اين طوري بود که مردم.

النا حس مي کرد که تمام بدنش سرد و کرخت شده.

- ديمون اومد بالاي سرم. خم شد سمتم. صداي فرياد پدرم از دور مي اومد. توي خونه همه جيغ مي زدن اما من تنها چيزي

که مي ديدم صورت ديمون بود. اون چشماي سياهش که مثل شب بي ستاره بودن. مي خواستم از بين ببرمش، مي خواستم

بهش آسيب برسونم، به خاطر کاري که با من کرده بود به خاطر تمام کارايي که با من کرده بود با من و

البته کاترين. استفان براي چند لحظه سكوت کرد و سپس انگار داشت بلند بلند فكر مي کرد گفت:

- بعد شمشيرم رو بلند کردم. تمام نيروم رو جمع کردم و شمشيرم رو توي قلبش فرو کردم. طوفان تمام شده بود و النا از

ميان شيشه شكسته پنجره صداي حيوانات شب را مي شنيد. صداي جيرجيرك ها و صداي باد را که ميان شاخه هاي درختان

مي پيچيد. در اتاق استفان همه چيز مثل قبل بود اما:

- بعد از اون ديگه چيزي يادم نيست، تا وقتي که توي قبر به هوش اومدم... کمي از النا فاصله گرفت و چشمانش را بست.

حالت چهره اش خسته و درهم بود. اما آن ترس

کودکانه را ديگر در خود نداشت.

- هم ديمون و هم من هنوز اونقدر از خون کاترين داشتيم که زنده بمونيم. توي قبر هر دومون بيدار شديم. بهترين

لباسامون رو تنمون کرده بودن و ما رو کنار هم گذاشته بودن. قبرمون يكي بود اما اين قدر ضعيف شده بوديم که ديگه نمي

خواستيم بهم آسيب برسونيم. زياد نيرو نداشتيم. گيج بوديم. نمي دونستيم کجاييم. من ديمون رو صدا کردم. اما ديمون توي

تاريكي از ديدم محو شد.

-------

ادامه در بخش پانزدهم =>>

" بخش پانزده "

...اما ديمون توي تاريكي از ديدم محو شد...

خوشبختانه ما رو با حلقه هايي که کاترين بهمون داده بود دفن کرده بودند. انگار مي دونستن اين حلقه ها عزيزترين چيز

زندگيمونه. وقتي سنگ روي قبر رو برداشتيم، من با خودم فكر کردم که بايد برم خونه اما وقتي خدمتكارا منو ديدن جيغ

زدن و دويدن برن کشيش بيارن. منم از اون جا فرار کردم برگشتم به جايي

که امنيت داشتم، يعني توي تاريكي، از اون موقع فقط توي تاريكي بودم. جايي که بهش تعلق دارم. جايي که قلمرو منه.

درست مثل برادرم ديمون رفتم و توي تاريكي محو شدم.

النا من کاترين رو کشتم. با غرور و حسادتم و برادرم ديمون رو با نفرتم کشتم. اما کاري بدتر از کشتن او هم کردم. من

نفرينش کردم، خون کاترين که توي رگ هاش بود کم تر و کم تر مي شد و نهايتاً از بين مي رفت و کم کم تبديل به يك انسان

معمولي مي شد، وقتي شمشيرم رو توي قلبش فرو کردم فرصت زندگي معمولي رو ازش گرفتم و اون رو هم تا ابد به دنياي

شب و سايه ها تبعيد کردم. و اين نفرين ابدي من براي برادرم بود. من فرصت رستگاري رو از ديمن گرفتم.

استفان سپس خنده تلخي کرد و گفت:

- مي دوني معني کلمه سالواتوره به ايتاليايي يعني چي؟ يعني رستگاري. اين نام خانوادگي ماست چون ريشه خانواده ما به

کنت استفان اولين شهيد مسيحيت بر مي گرده. اولين کسي که در راه عيسي مسيح کشته شد و به رستگاري رسيد. و

حالامن و برادرم در جهنم زندگي مي کنيم من اونو به زندگي در جهنم محكوم کردم. النا گفت:

- نه... استفان نه... برادرت خودش اين بلا رو سر خودش آورد، اون بود که تو رو کشت اون بود که شمشير کشيد، اما

بعدش چه بلايي سر اون اومد؟ برام تعريف آن.

- براي يه مدت پيش يه دسته از راهزنا بود که کارشون فقط غارت و تاراج مردم بود. با اونا به گوشه گوشه ي ايتاليا رفت.

با اونا مي جنگيد و مي دزديد و مي کشت و خون قرباني هاش رو مي مكيد. من پشت دروازه هاي شهر يه جايي رو براي

سكونت انتخاب کردم و با کشتن حيونا و خوردن خونشون خودم هم کم کم تبديل به يه حيون شده بودم. مدت ها از ديمون

خبر نداشتم تا اين که يه روز صداش رو توي ذهنم شنيدم. اون از من قوي تر بود، چون از خون انسان ها تغذيه کرده بود.

جنگيدن و آشتن، نيروي جسماني ديمون رو بالا برده بود و ديگه از چيزي نمي ترسيد. النا! نيروي اصلي هستي و زندگي

توي خون انسانه، خون قدرت زيادي داره، خون تمام انرژي بدن رو حمل مي کنه. وقتي انساني کشته مي شه اين انرژي در

لحظه هاي آخر به حداکثر مقدار خودش مي رسه. چون ترس ضربان قلب رو شديدتر مي کنه و البته بايد بدوني که خارج

شدن روح از بدن انرژي زيادي لازم داره. مردن به اين راحتي نيست النا. وقتي کسي در حال مرگه بدنش تمام انرژي اش

رو استخراج ميكنه و اين انرژي توي خونه. ديمون چون انسان ها رو مي کشت و خونشون رو مي خورد نيروي فوق العاده

اي به دست آورده بود.

النا پرسيد:

- چه نيرويي؟

- همون طور که گفتي قدرت بدني و سرعت عكس العمل رو بالا مي بره و حواس پنج گانه حساس تر مي شن. مخصوصاً

شبا. اين ها ساده ترين جيزهايي هستن که وقتي از خون سي نيرو مي گيري به وجود ميان. غير از اينا ما... ما مي تونيم

نيروي ذهن ديگران رو حس کنيم. مي تونيم حضورشون در جايي رو حس کنيم و حتي فكرشون رو بخونيم. مي توينم آساني

رو که از لحاظ ذهني ضعيف ترن رو مجبور کنيم کارهايي رو انجام بدن. مي تونيم اونا رو به زانو در بياريم. کساي ديگري

هم هستن که اين قدر خون انسان ها رو خوردن که حتي مي تونن ظاهرشون رو تغيير بدن و شكل حيون يا چيزاي ديگه

بشن و اگه بيشتر بكشن و خون بخورن اين نيروها بيشتر و قوي تر مي شه. صداي ديمون رو هنوز خوب يادمه. گفته بود

که شده ريس راهزنا و الان داره بر مي گرده فلورانس. توي ذهنم صداش رو مي شنيدم که مي گفت اگه وقتي بر مي گرده

من اون جا باشم منو مي آشه. من مي دونستم که اين کار رو مي کنه، بنابرين از فلورانس رفتم. بعد از اون فقط يكي دو

بار ديدمش. هميشه از يه روش استفاده مي کنه. ظاهراً از نيروي تاريكي خوب تونسته بهره ببره. اما تاريكي توي ذات من

هم هست. من فكر مي کردم مي تونم بر اين بخش وجودم پيروز بشم. اما نيروي تاريكي خيلي زياده. براي همين اومدم به

فلس چرچ فكر مي کردم اگه از

ايتاليا بيام يه جايي که خيلي از دنياي خاطرات قديمي من دوره شايد بتونم از شر تاريكي درونم خلاص بشم. و حالا بر خلاف

چيزي که فكر مي کردم من اين جا يه آدم رو کشتم.

النا فوراً گفت:

- نه... من باور نمي کنم استفان... داستاني که استفان تعريف کرده بود در او همزمان ترس و همدردي ايجاد کرده بود. اما

النا از يك چيز مطمئن بود. اين که استفان نمي توانست يك قاتل باشد.

- استفان امشب چه اتفاقي افتاد؟ تو با تانر دعوات شد؟

- يادم نمي ياد... من از قدرتم استفاده کردم متقاعدش کنم تا جشن خراب نشه و بعد رفتم. حس کردم سرم گيج ميره. ضعيف

شده بودم درست مثل قبل. و بعد استفان مستقيم به چشم هاي النا نگاه کرد.

- آخرين باري که از نيروم استفاده کردم توي قبرستون بود. نزديك کليساي متروك يعني جايي که به ويكي حمله شد.

- اما تو اون کارو نكردي استفان... تو نمي توني اون کارو آرده باشي. استفان با تلخي جواب داد:

- نمي دونم پس چه توضيح ديگه اي مي تونه براي اون اتفاق وجود داشته باشه؟ و تازه اون پيرمرد زير پل هم هست. من

از خون اون خوردم. اون شب که شما دخترا فرار کردين.

من مي تونم قسم بخورم که اون قدر زياد خون نخوردم که کارش به بيمارستان بكشه. اما اون رفت توي کما و نزديك بود

بميره. وقتي هم که به ويكي بنت حمله شد من توي

قبرستون بودم.

- نه اين کارا کار تو نيست.

النا با قاطعيت صحبت مي کرد.

- چه فرقي مي کنه؟ اگه کار من نبوده پس کار

کي بوده؟

- ديمون.

استفان ناگهان تكان شديدي خورد. حرف النا مثل يك شوك عصبي او را از جا پرانده بود.

- توجيه خوبيه. منم اولش فكر مي کردم بايد يه نفر ديگه اي هم باشه، يه نفر مثل برادرم. اما هر چي تو ذهنم گشتم کسي

رو پيدا نكردم. هيچ کس ديگه اي اين جا نيست.

تنها توضيح براي اين حوادث اينه که من قاتل باشم.

- نه... تو چرا متوجه نيستي؟ من منظورم اين نيست که يه نفر ديگه وجود داره که مثل تو و ديمون قدرتمنده و مثل

شماهاست منظورم اينه که خود ديمون اين جاست. توي فلس

چرچ. من اين جا ديدمش. استفان با حيرت به النا نگاه مي کرد. النا نفس عميقي کشيد.

- بايد خودش باشه. من دو بار ديدمش. شايد هم سه بار. استفان تو داستانت رو تعريف کردي حالا بذار من بگم. و بعد النا

ماجراي آن شب را در سالن ورزش تعريف کرد و اتفاقي را که در خانه باني افتاده بود. و هم موقعي را که ديمون قصد

داشته او را ببوسد. از خجالت سرخ شده بود، اما همه چيز را براي استفان تعريف کرد. برايش از آن کلاغ گفت و تمام

وقايع عجيبي را که به تازگي اتفاق افتاده بود.

- استفان من فكر مي کردم ديمون امشب توي جشن بوده. اون موقعي که تو رفتي يه نفر با لباس سنتي مرگ و با دامن

بلندش از کنار من رد شد. شنل سياه بلند تنش بود و

من نمي تونستم صورتش رو ببينم، اما طرز راه رفتنش برام آشنا بود. اون خودش بوده استفان. حتماً ديمون بوده.

- اما حتي اگه فرض کنيم ديمون امشب توي جشن بوده باز هم بقيه اتفاقا توجيه نمي شه. ويكي و اون پيرمرد رو مي گم.

من خون اون پيرمرد رو خوردم. صورت استفان در هم و بي حالت بود. انگار هيچ اميد ديگري برايش نمانده باشد.

- اما مگه خودت نگفتي اون قدرها از اون پيرمرد خون نرفت که بهش آسيبي برسه. کي مي دونه بعد از اين که تو رفتي

چه اتفاقي براي اون پيرمرد افتاده و کي اون جا بوده. خيلي ساده است. ديمون بوده که بهش حمله کرده. گوش آن، حتماً

ديمون تغيير شكل داده و تمام مدت جاسوسي تو رو مي کرده. آره! خودشو به شكل کلاغ در آورده و در مورد ويكي هم مگه

خودت نگفتي شماها مي تونين ذهن ديگران رو کنترل کنين. ديمون هم همين کار رو با تو کرده. اون نيروي ذهني تو رو

تونسته کنترل کنه.

- ذهن منو منحرف کرده که حضورش رو احساس نكنم.

صداي استفان از هيجان مي لرزيد.

- وقتي هم که با ذهنم صداش کردم به خاطر همين بود که جوابي نگرفتم. اون مي خواسته من...

- مي خواسته همين اتفاقي بيفته که الان افتاده. مي خواسته که تو به خودت شك کني. مي خواسته که تو خيال کني که

قاتلي. اما استفان اين حقيقت نداره. استفان حالا تو

ديگه حقه ي اون رو کشف کردي، ديگه نبايد بترسي.

النا ايستاده بود و از اين که توانسته بود استفان را از شك بيرون بياورد خوشحال بود. يكي از شوم ترين شب هاي زندگي

النا حالا به شبي شيرين براي او تبديل شده بود.

- براي همين چيزا بود که هميشه از من فاصله مي گرفتي؟ آره؟

النا دستان استفان را گرفت و ادامه داد:

- حتماً مي ترسيدي که به من آسيبي برسه. اما ديگه نبايد بترسي استفان. ديگه دليلي براي ترس وجود نداره.

- وجود نداره؟ استفان تند تند نفس مي آشيد و دستانش را محكم مشت کرده بود. انگار که سر دو مار را در دست داشت.

- فكر مي کني دليلي براي ترس وجود نداره؟ ديمون ممكنه به اونا حمله کرده باشه اما اون فكر منو کنترل نمي کنه. تو نمي

دوني که من چه فكرايي در مورد تو کردم النا.

- استفان من مي دونم که تو نمي خواي کسيبي به من برسوني.

- نه؟ مي دوني چند بار شده که تو رو توي مدرسه بين بقيه ديدم و به زور جلو خودمو گرفتم که بهت دست نزنم؛ مي دوني

چقدر گردن سفيدت با اون رگ هاي آبي زيرش وسوسه ام کرده؟ چشم هاي استفان که به پايين گلوي النا خيره شده بود النا

را ياد چشم هاي ديمون انداخت. قلب النا شروع کرد به تندتر تپيدن.

- بارها شده بود که با خودم فكر کردم توي همون مدرسه جلوي همه ازت به زور خون بگيرم.

- لازم نيست به زور اين کارو بكني. من تصميم خودم رو گرفتم استفان.

صداي النا آرام بود و به صورت استفان نگاه مي کرد.

- من مي خوام... استفان آب دهانش را به سختي پايين داد.

- تو نمي دوني که از من چي مي خواي.

- فكر مي کنم بدونم. من مي خوام مثل تو بشم. منظورم اين نيست که تغيير کنم فقط کمي خون مبادله کنيم بدون اينكه اتفاقي

بيفته. نمي شه؟ من فكر مي کنم بايد بشه.

النا سپس با لحني آرام تر گفت:

- چقدر کاترين رو دوست داشتي؟ اما الان که کاترين نيست. تو مي خواستي هميشه با کاترين باشي اما کاترين ديگه رفته.

ولي من هستم استفان. من دوستت دارم و مي خوام باهات باشم.

- تو نمي دوني چي داري مي گي. استفان خيلي صاف و رسمي ايستاده بود و حالتي جدي در چهره اش بود. نگاه مضطربش

را به النا دوخته بود.

- اگه ما يك بار اين کار رو بكنيم ديگه چيزي نمي تونه مانع از اين بشه که من تغييرت بدم يا بكشمت. لذت اين کار اون قدر

زياده که هر کسي رو وادار مي کنه تا تَهش بره. تو هنوز نمي دوني النا من کي هستم. و چه کارهايي ممكنه بكنم. النا

ايستاده بود و در سكوت به او نگاه مي کرد. سرش را گرفته بود بالا و ظاهراً با نگاه هايش بيشتر استفان را عصباني مي

آرد.

- به اندازه کآفي نديدي يا مي خواي که باز هم نشونت بدم؟ نمي توني تصور کني که من چه بلايي مي تونم سرت

بيارم؟استفان به سمت شومينه خاموش رفت و از کنار

آن تكه چوبي را که کلفت تر از مچ هر دو دست النا بود برداشت. سپس آن را به راحتي از وسط نصف کرد و گفت:

- فرض آن اينا استخون هاي تو باشن. کنار اتاق روي زمين بالش تخت افتاده بود. استفان آن را برداشت و با ناخن هايش

آن را پاره کرد و گفت:

- فرض آن اين پوست تو باشه. و بعد با گام هاي بلند به سمت النا رفت و شانه هاي او را گرفت و او را به خودش نزديك

کرد. استفان خيلي تند نفس مي کشيد و بازدمش موهاي نرم النا را تكان مي داد. لب هاي استفان بالا رفت. صداي نفس

کشيدن استفان داشت مثل روي پشت بام مي شد و دندان هايش مثل قبل بيرون زده بود و تيز تر و سفيدتر از قبل به نظر مي

رسيد. حيوان شكارچي درون او داشت دوباره بيدار مي شد.

- گردن سفيد تو... النا چند لحظه به صورت ترسناك استفان خيره شد و بعد چيزي در ناخوداگاه او به او گفت که دست هايش

را روي صورت استفان بگذارد و... النا بي آن که بداند دارد چه کار مي کند دست هايش را روي گونه هاي سرد استفان

گذاشت و سپس صورت استفان را به خود نزديك کرد. در چهره استفان تعجب به وضوح ديده مي شد. النا

نترسيده بود و نمي خواست او را از خود براند. النا صبر کرد آن قدر که در نگاه استفان توحش جاي خود را به نياز داد.

استفان سراپا نياز بود. النا مي دانست که استفان از چهره ي او بي پروايي و عشق را مي خواند. لب هاي النا آرام از هم

باز شدند. حالا هر دو نفرشان تند تند نفس مي آشيدند. آهنگ قلب هاي شان با هم يكي شده بود و نگاه شان به چشم هاي

يكديگر بود. بدن استفان آرام مي لرزيد، درست مثل زماني که به خاطرات کاترين فكر مي کرد. انگار جسمش ديگر نمي

توانست اشتياق روحش را پنهان کند. استفان مي خواست مخالف کند اما وقاري که در حرکات النا بود مانع از آن مي شد.

قدرت عشق النا از قدرت هاي فرا بشري او زيادتر بود. النا چشم هايش را بست و تنها به استفان فكر

کرد. ديگر چيزهاي وحشتناکي که آن شب اتفاق افتاده بود آزارش نمي داد. استفان آن قدر محتاطانه دستش را توي موهاي

النا فرو برده بود که انگار هر لحظه ممكن است کل

زيبايي آن ها در دستانش بشكند. النا دهان بر دهاني گذاشته بود که چند دقيقه قبل ترسناك ترين کابوس هاي ممكن را

برايش تعريف کرده بود.

النا تغيير حالات و رفتار استفان را حس مي کرد. تسليم شدن او را به خود حس مي کرد. لرزش اندامش را، تندتر شدن تپش

قلبش را و داغ شدن صورتش را حس مي کرد. چيزي، هم به استفان و هم به النا، ثابت شده بود.

- تو هيچ وقت به من آسيب نمي رسوني استفان. وقار و متانت رفتار استفان را النا با بي پروايي جواب مي داد و اشتياق

شديد النا را استفان با احتياط در آغوش مي گرفت. هيچ عجله اي نداشتند هيچ خشونتي در رفتارشان نبود. استفان آرام النا

را نشاند. قلب النا مانند قلب بچه گنجشكي تند تند مي تپيد و نفس هايش به سختي از سينه پر دردش بيرون مي آمد. النا چشم

هايش را بست و گذاشت که سرش آزادانه به عقب برود. ديگر وقتش شده بود. النا به آرامي سر استفان را به پايين هدايت

کرد. لب هاي استفان روي گردنش بودند. نفس گرم او را روي پوستش احساس مي کرد. و بعد حس کرد که تيزي دندان هاي

او گردنش را مي خراشد. درد وحشتناك يك لحظه آمد و رفت و بعد لذتي عميق جانشين درد اوليه شد. النا از شيريني اين

احساس مي لرزيد. استفان قبل از آن آک بخواهد کاري بكند سرش را بالا آورد. النا به صورت او نگاه کرد، به صورتي که

ديگر بدون هيچ نقابي در مقابلش بود. بين او و استفان ديگر هيچ ديواري فاصله نينداخته بود. نگاه استفان قدرت را از النا

مي گرفت. سرش گيج مي رفت. استفان پرسيد:

- به من اعتماد مي کني؟ النا سرش را به نشانه تائيد تكان داد. استفان که همچنان چشم در چشم النا داشت از کار تخت

چيزي برداشت. يك خنجر بود النا از ديدن آن نترسيد.

استفان همان طوري که به النا نگاه مي کرد خنجر را از نيامش بيرون آورد و با نوك آن گردن خودش را زخمي کرد. باريكه

خون براي النا مانند شيره ي تمشك به نظر مي رسيد. وقتي که استفان صورت او را به گردنش نزديك مي کرد النا هيچ

مقاومتي نكرد. کمي بعد، وقتي جيرجيرك ها در بيرون شروع به خواندن کردند استفان لب هاي النا را از روي گردن خود

برداشت.

- کاش مي شد همين جا مي موندي النا. کاش مي شد براي هميشه مي موندي اما نمي شه.

- مي دونم.

نگاهشان در سكوت به هم بود. حرف هاي زيادي با هم داشتند، دلايل زيادي براي با هم بودن داشتند.

- فردا بر مي گردم. صداي النا بسيار آهسته بود. النا سپس به سمت او خم شد و گفت:

- هر اتفاقي که مي خواد بيفته بيفته، من با تو مي مونم. بهم بگو که حرفمو باور مي کني. استفان در حالي که با موهاي

النا بازي مي

کرد گفت:

- آه! النا من هميشه حرفتو باور داشتم. هر اتفاقي که مي خواد بيفته بيفته، ما هميشه با هم هستيم.

استفان به محض اين که النا را به خانه اش رساند به جنگل رفت. از جاده خاکي قديمي رفت. ابرهاي مغرور و عبوس

اجازه عبور نور ماه را از آسمان نمي دادند. استفان ماشينش را همان جايي پارك کرد که روز اول پارك کرده بود. استفان

پياده شد و سعي کرد به خاطر بياورد که کلاغ را دقيقاً کجا ديده. استعدادش در شكار و يافتن چيزها را به کار گرفت. به شاخ

و برگ ها دقت کرد. به مسير قدم ها، به اثار بر جاي مانده روي درخت ها. تا بالاخره رسيد به آن قسمت از جنگل که

درختان بلوط قديمي بودند. اين جا زير برگ هاي زرد شده درخت بلوط هنوز قسمتي از استخوان هاي خرگوش مرده را مي

شد ديد. استفان نفس عميقي کشيد و تمرکز کرد. نيرويش را جمع کرد و با ذهنش به جستوجو پرداخت. براي اولين بار از

وقتي به فلس چرچ آمده بود بالاخره جوابي دريافت کرد. نيروي ذهني اش را تشخيص داده بود، اما آن قدر ضعيف و لرزان

که نمي توانست محل دقيق آن را مشخص کند.

استفان آهي کشيد و به اطراف نگاه کرد و بعد ناگهان خشكش زد. وقتي سرش را برگرداند ديد که ديمون دست به سينه،

درست مقابلش ايستاده. انگار ساعت ها زير درخت بلوط بزرگ ايستاده بود و انتظار استفان را مي کشيد. استفان گفت:

- خب... پس حقيقت داره... تو اين جايي... خيلي وقته که نديدمت.

- نه برادر من تمام اين سال ها دور و برت

بودم، اما تو من رو نمي ديدي. کت چرم مشكي رنگي بر تن داشت و به عادت معمول خودش داشت با دکمه ي جديد سر

آستينش بازي مي کرد.

- قدرت هاي تو خيلي ضعيف تر از اوني هستن که بتوني حضور من رو تشخيص بدي.

استفان آرام اما با لحني تهديد آميز گفت:

- مراقب باش ديمون. امشب خيلي مراقب باش.

من امشب توي حالتي نيستم که بخوام تحمل کنم ياخودمو کنترل کنم.

- آهان فكر کن سَنت استفان ما بخواد مبارزه کنه. مي بينم که امشب خيلي عصبي هستي. حتماً به خاطر اين که توي

قلمروت نفوذ کردم. مي دوني استفان من اين کارو کردم، چون مي خواستم بهت نزديك بشم. فقط همين.

آدم بايد به برادرش نزديك باشه.

- تو امشب آدم کشتي، تو سعي کردي طوري

وانمود کي که کار من بوده. ميخواستي کاري کني خودمم باور کنم کار من بوده.

- مطمئني که باور نكرده بودي؟ مطمئني که کار خودت نبوده؟ تو از اون واقعه چي يادته؟ شايد ما با هم اون رو کشته

باشيم. تو هم مراقب خودت باش چون من امشب تو حالتي نيستم که بخوام تحمل کنم يا خودم رو کنترل کنم. مي دوني آخه

من امشب با يه معلم تاريخ لاغر مُ ردني بودم اما تو با يه دختر خوشگل بودي.

استفان هر لحظه عصباني تر مي شد.

- ديگه دور و بر النا پيدات نشه.

استفان طوري سر ديمون فرياد کشيد که ديمون مجبور شد کمي عقب تر برود.

- ديگه دور و بر اون نمي ري ديمون. من ميدونم که حواست به اونه. مي دونم که مراقبش هستي. مي دونم که دنبالشي،

اما ديگه نه. ديگه اجازه نمي دم. اگه يه بار ديگه بهش نزديك بشي پشيمون مي شي.

- که استفان تو هميشه خودخواه بودي. هميشه همه چيز رو فقط واسه خودت تنهايي مي خواستي؛ نمي خواي چيزي رو با

من تقسيم کني مگه نه؟

ديمون لبخند مكارانه اي به استفان زد و گفت:

- اما خوش بختانه النا خودش خيلي دست و دل بازتر از توئه. ما توي همون اولين ديدار مون هر چي لازم بود رو به هم

داديم و از هم گرفتيم.

- اين دورغه.

- نه، نه برادر عزيز من. من در مورد چيز به اين مهمي که دروغ نمي گم. خب بايد بدوني آک بانوي زيباي جنابعالي در

اولين ديدارمون تقريباً خودش رو انداخته بود توي بغلم. فكر مي کنم از پسرايي که تيپ مشكي مي زنن خوشش مياد.

استفان به او نگاه مي کرد و سعي مي کرد عصبانيتش را کنترل کند. ديمون ادامه داد:

- تو در مورد النا اشتباه فكر مي آني. تو فكر مي کني اون دختر خوب و سر به راهي بايد باشه. درست مثل کاترين. اما النا

اين طوري نيست. اون اصلاً از اين مدل دخترايي نيست که تو بپسندي برادر کوچيك و معصوم من. النا تو دلش خيلي

شيطون تر از اونيه که تو خيال مي کني. تو نمي دوني چطور بايد با اين جور دخترا کنار اومد.

- حتماً مي خواي بگي تو ميدوني.

ديمون دست به سينه بود دست هايش را انداخت و گفت:

- که بله برادر کوچك و معصوم من.

استفان مي خواست همان جا به ديمون حمله کند. آن لبخند مغرورانه اش را له کند و گلوي ديمون را جر بدهد. اما بعد

سعي کرد خودش را کنترل کند. با صدايي که از خشم مي لرزيد

گفت:

- در مورد يه چيز حق با توئه ديمون. النا قدرت زيادي داره. اين قدر قدرت داره که در برابر تو از خودش دفاع کنه و حالا

که مي دونه تو واقعاً چي هستي حتماً تو رو از خودش مي رونه. تنها احساس النا نسبت به تو فقط نفرته. ديمون يكي از

ابروهايش را بالا داد و گفت: - النا مي دونه؟ بهتره زياد مطمئن نباشي که النا چي مي دونه و چي نمي دونه. شايد يه

روز بفهمي که از تاريكي واقعي بيشتر از نور خوشش مي ياد. من حداقل در مورد خودم هيچ چيزي رو از کسي پنهان

نكردم. من هر وقت احتياج داشته باشم کارم رو مي کنم

اما در مورد تو برادر من خيلي نگرانم. تو خيلي ضعيف و رنگ پريده به نظر مي ياي. به نظر مياد که النا شيره وجودت رو

کشيده مگه نه؟

تمام وجود استفان از او مي « بكُشش... بكُشش » بكُشش، گردنش رو » . خواست که ديمون را بكُشد بشكن. چنگ بنداز و

رگ هاي گردنش رو پاره اما استفان مي دانست که ديمون امشب خون «. آن زيادي خورده. هاله ي تاريك قدرت ديمون از

هميشه قوي تر و غير قابل نفوذ تر به نظر مي رسيد.

ديمون با لذت گفت:

- آره من امشب خيلي خوردم. انگار مي توانست فكرهاي استفان را بخواند. با زبانش دور دهانش را پاك کرد.

- خيلي کوچك و لاغر بود اما نمي دونم چرا

اين قدر نيرو توي خونش داشت. البته به خوشگلي النا نبود و مثل النا هم بوي عطر نمي داد؛ اما من هميشه از چشيدن

خون هاي تازه استقبال مي کنم. خوشحالم که مي بينم

توي رگ هاي تو هم خون تازه جريان داره. ديمون نفس عميقي کشيد و کمي عقب تر رفت و به اطراف نگاه کرد. استفان

هنوز هم در وجود برادرش وقاري را مي ديد که ريشه در طبقه ي اجتماعي خانواده ي آنها داشت.

ديمون گفت:

- دلم مي خواد يه کاري بكنم. و بعد به سمت نهالي که چند قدم آن طرف تر بود رفت و دستش را به طرف آن دراز کرد و

بدون آن که واقعاً دستش با آن تماسي داشته باشد، تنه آن را گرفت. استفان انقباض ماهيچه هاي دست ديمون را ديد و بعد

ديمون دستش را بالا آورد. درخت از ريشه بيرون آمد. استفان بوي خاك مرطوبي که ريشه را در بر گرفته بود حس مي

کرد. ديمون سپس درخت را گرفت و به کناري انداخت.

- دلم مي خواد يه کار ديگه هم بكنم. و بعد ناگهان ديمون غيب شد. استفان به اطراف نگاه کرد اما اثري از او نبود.

- اين بالا رو نگاه آن برادر.

صدا از بالاي سر استفان مي آمد. ديمون بين و شاخ و برگ هاي درخت بلوط بزرگ نشسته بود. صداي خش خشي آمد و

بعد دوباره ديمون غيبش زد.

- من دوباره اينجام برادر.

ديمون پشت سر استفان بود و داشت با انگشت به شانه او مي زد. اما استفان که برگشت کسي را پشت سرش نديد.

- اين جا رو نگاه آن برادر. استفان دوباره به سمت صدا چرخيد.

- نه اين طرف.

استفان فوراً به آن سمت برگشت و سعي کرد که ديمون را بگيرد اما دستانش تنها هوا را چنگ زد.

- اين جا استفان.

اين بار صدا از داخل سر خود استفان مي آمد.

---------

ادامه در بخش شانزدهم = >>>

"بخش شانزدهم "

استفان نيروي زيادي را صرف کرد تا آن صدا را از ذهنش بيرون کند و بعد

ناگهان ديد که ديمون دوباره برگشته سر جاي اولش زير درخت

بلوط. اما اين بار ديگر هيچ شيطنتي در نگاه او نبود. ديمون با چشم هاي سياه و بي احساس به او خيره شده و لب هايش

روي هم بود. - ديگه چه دليلي مي خواي استفان؟ من خيلي از تو قدرتمند ترم. همون قدر که تو از اين آدم هاي مسخره

قدرتمند تري. من از تو سريع ترم و قدرت هايي دارم که تو حتي نمي توني فكرشو بكني. قدرت هاي قديمي استفان. و مي

دوني که من جرات استفاده کردن از اين نيروها و قدرت ها رو هم دارم. اگه با من بجنگي من اين نيروها رو عليه تو به

کار مي برم.

- براي همين اومدي اين جا؟ اومدي که منو شكنجه بدي؟

- من خيلي با تو مهربون بودم برادر. خيلي وقتا مي تونستم بكشمت اما گذاشتم زنده بموني. اين دفعه ديگه فرق مي کنه.

ديمون چند قدم جلوتر آمد. لب هايش اين بار موقع حرف زدن تكان مي خوردند:

- بهت هشدار مي دم استفان جلوي من نايست.

با من مخالفت نكن. مهم نيست که من براي چي اومدم اين جا. اما الان النا رو مي خوام و اگر سعي کني جلوي منو بگيري

تو رو مي کشم.

استفان گفت:

- مي توني سعي خودتو بكني.

ديگر نمي توانست خشم را درون خود کنترل کند. مي دانست که آتش خشم او تاريكي وجود ديمون را تهديد مي کند.

- فكر مي کني من نمي تونم؟ تو هيچ وقت هيچي نمي فهمي. استفان ناگهان احساس کرد چيزي او را گرفته. انگار دست

هاي ديمون گلويش را فشار مي داد. استفان سعي داشت از شر نيرويي که گردنش را مي فشرد خلاص شود اما دست هاي

ديمون مانند فولاد محكم بودند. استفان خودش را تكان داد و سعي کرد مشتش را به کرواره ي ديمون برساند. فايده اي

نداشت. نيروي ديمون کاملاً قدرت حرکت را از او گرفته بود. مثل پرنده اي وچك بود که در چنگال گربه اي گرفتار شده

باشد. استفان بدنش را شل کرد و بعد ناگهان تمام نيرويش را جمع کرد و سعي کرد خودش را از زير فشار دست هاي

ديمون خارج کند، اما تمام تلاشش بيهوده بود.

- تو هميشه سرسختي مي کني. هميشه لجبازي مي کني. شايد اين بار بالاخره منو باور کني! استفان به صورت ديمون نگاه

کرد. مثل پنجره اي مه گرفته سفيد بود. چشمان ديمون به او دوخته شده بود. استفان ديد که دست هاي ديمون از پشت سر

موهايش را کشيد سر استفان عقب رفت و گردنش مقابل ديمون قرار گرفت. استفان تقلا مي کرد خودش را نجات دهد.

- برادر نه!

و بعد تيزي دندان هاي ديمون را روي گردنش احساس کرد. در وجودش ترس و نااميدي در هم کميخته بود. براي اولين بار

اين شكارچي خود شكار شده بود. نمي توانست جلوي ديمون را بگيرد. خون داشت از بدنش خارج مي شد. استفان تقلا مي

کرد با ته مانده ي نيرويش جلوي خون را بگيرد. اما نمي توانست. اين کارش فقط درد را بيشتر مي کرد. انگار نه جسمش،

بلكه روحش بود آه زخمي شده بود و از آن بود آه خون مي رفت. درد در وجودش مثل زبانه هاي آتش بالا مي آمد تا به

زخمي رسيد آه ديمون از طريق آن داشت عصاره ي وجودش را مي مكيد. درد در آرواره هايش بود، در گونه هايش بود، در

سينه اش بود و در شانه هايش. احساس سرگيجه مي آرد و مي ديد آه آم آم دارد بي هوش مي شود. و بعد به يك باره دست

هاي ديمون او را رها آردند و او روي زمين افتاد، بر روي بستري از برگ هاي خشك و مُرده ي درخت بلوط. سعي آرد

نفس بكشد. دست ها و زانوانش انگار آه قفل شده بودند. به سختي و با درد فراوان مي توانست آن ها را تكان بدهد.

- مي بيني برادر آوچولو؟ من از تو قوي ترم.

مي تونم تو رو بگيرم. مي تونم خونت رو ازت بگيرم. مي تونم زندگيت رو هم اگه بخوام بگيرم. بذار النا مال من باشه در

غير اين صورت مي آُشمت.

استفان به بالا نگاه کرد. ديمون بالاي سرش ايستاه بود. سر و سينه اش را جلو داده بود و پاهايش را از هم باز کرده بود.

مثل شكارچي پايش را گذاشته بود روي گردن برادرش. در

چشمان سياهش برق پيروزي مي درخشيد و خون استفان روي لب هايش بود. نفرت در دل استفان جوشيد. آن قدر شديد که

قبلاً اصلاً نديده بود. انگار که نفرت سابقش از ديمون قطره اي بود در مقايسه با اين اقيانوس. نفرتي که در طي قرن ها

بارها شده بود ه از کاري که با برادرش کرده بود احساس پريشاني کند و ازکشتن او ناراحت باشد. بارها با تمام وجود

خواسته بود که کاش مي توانست گذشته را تغيير بدهد اما الان و در اين لحظه تنها مي خواست که دوباره آن را تكرار آند.

- النا مال تو نيست.

نيرويش را جمع کرد و از روي زمين بلند شد.

- هيچ وقت هم نمي شه.

استفان ايستاد و بعد سعي کرد راه برود. سعي کرد گام هايش لرزان نباشد و سعي کرد ديمون نفهمد که چقدر ايستادن و راه

رفتن برايش سخت است. تمام وجودش درد مي کرد. احساس حقارت حتي از درد هم بيشتر بود. خس و خاشاك به لباسش

چسبيده بود، اما آن ها را از خودش نتكاند. ذره ذره انرژي اش را احتياج داشت. در هر قدمي که جلو مي رفت اراده اش

مستحكم تر و ضعفش کم تر مي شد.

- تو هيچ وقت نمي فهمي برادر.

استفان نه به او نگاه کرد و نه جوابي داد. تنها دندان هايش را به هم مي فشرد و جلو مي رفت. يك قدم ديگر، يك قدم ديگر.

دلش مي خواست فقط يك لحظه روي زمين بنشيند و

استراحت کند اما... يك قدم ديگر، يگ قدم ديگر. ماشين نبايد زياد دور باشد. صداي خشك برگ ها را زير پايش مي شنيد و

بعد شنيد که صداي خش خش از پشت سرش

هم مي آيد.

سعي کرد برگردد و به پشت سرش نگاه کند اما توان چرخيدن نداشت و بعد احساس کرد تاريكي تمام وجودش را فرا گرفته

و جسم و روحش را تسخير کرده. احساس کرد دارد مي افتد. و بعد براي هميشه در تاريكي مطلق فرو رفت. از آن جا به بعد

خوشبختانه چيز ديگري احساس نكرد.

استفان به محض اين که النا را به خانه اش رساند به جنگل رفت. از جاده خاکي قديمي رفت. ابرهاي مغرور و عبوس

اجازه عبور نور ماه را از آسمان نمي دادند. استفان ماشينش را همان جايي پارك کرد که روز اول پارك کرده بود. استفان

پياده شد و سعي کرد به خاطر بياورد که کلاغ را دقيقاً کجا ديده. استعدادش در شكار و يافتن چيزها را به کار گرفت. به شاخ

و برگ ها دقت کرد. به مسير قدم ها، به اثار بر جاي مانده روي درخت ها. تا بالاخره رسيد به آن قسمت از جنگل که

درختان بلوط قديمي بودند. اين جا زير برگ هاي زرد شده درخت بلوط هنوز قسمتي از استخوان هاي خرگوش مرده را مي

شد ديد.

استفان نفس عميقي کشيد و تمرکز کرد. نيرويش را جمع کرد و با ذهنش به جستوجو پرداخت. براي اولين بار از وقتي به

فلس چرچ آمده بود بالاخره جوابي دريافت کرد. نيروي ذهني اش را تشخيص داده بود، اما آن قدر ضعيف و لرزان که نمي

توانست محل دقيق آن را مشخص کند. استفان آهي کشيد و به اطراف نگاه کرد و بعد ناگهان خشكش زد. وقتي سرش را

برگرداند ديد که ديمون دست به سينه، درست مقابلش ايستاده. انگار ساعت ها زير درخت بلوط بزرگ ايستاده بود و انتظار

استفان را مي آشيد. استفان

گفت:

- خب... پس حقيقت داره... تو اين جايي...

خيلي وقته آه نديدمت.

- نه برادر من تمام اين سال ها دور و برت

بودم، اما تو من رو نمي ديدي. کت چرم مشكي رنگي بر تن داشت و به عادت معمول خودش داشت با دکمه ي جديد سر

آستينش بازي مي کرد.

- قدرت هاي تو خيلي ضعيف تر از اوني هستن که بتوني حضور من رو تشخيص بدي. استفان آرام اما با لحني تهديد آميز

گفت:

- مراقب باش ديمون. امشب خيلي مراقب باش. من امشب توي حالتي نيستم که بخوام تحمل کنم ياخودمو کنترل کنم.

- آهان فكر آن سَنت استفان ما بخواد مبارزه کنه. مي بينم که امشب خيلي عصبي هستي. حتماً به خاطر اين که توي

قلمروت نفوذ کردم. مي دوني استفان من اين کارو کردم، چون مي خواستم بهت نزديك بشم. فقط همين. آدم بايد به برادرش

نزديك باشه.

- تو امشب آدم کشتي، تو سعي کردي طوري

وانمود کني که کار من بوده. مي خواستي کاري کني خودمم باور کنم کار من بوده.

- مطمئني که باور نكرده بودي؟ مطمئني که

کار خودت نبوده؟ تو از اون واقعه چي يادته؟ شايد ما با هم اون رو کشته باشيم. تو هم مراقب خودت باش چون من امشب

تو حالتي نيستم که بخوام تحمل کنم يا خودم

رو کنترل کنم. مي دوني آخه من امشب با يه معلم تاريخ لاغر مُردني بودم اما تو با يه دختر خوشگل بودي.

استفان هر لحظه عصباني تر مي شد.

- ديگه دور و بر النا پيدات نشه.

استفان طوري سر ديمون فرياد کشيد که ديمون مجبور شد کمي عقب تر برود.

- ديگه دور و بر اون نمي ري ديمون. من مي دونم که حواست به اونه. مي دونم که مراقبش هستي. مي دونم که دنبالشي،

اما ديگه نه. ديگه اجازه نمي دم. اگه يه بار

ديگه بهش نزديك بشي پشيمون مي شي.

- آه استفان تو هميشه خودخواه بودي. هميشه

همه چيز رو فقط واسه خودت تنهايي مي خواستي؛ نمي خواي چيزي رو با من تقسيم آني مگه نه؟

ديمون لبخند مكارانه اي به استفان زد و گفت:

- اما خوش بختانه النا خودش خيلي دست و دل بازتر از توئه. ما توي همون اولين ديدار مون هر چي لازم بود رو به هم

داديم و از هم گرفتيم.

- اين دورغه.

- نه، نه برادر عزيز من. من در مورد چيز به اين مهمي که دروغ نمي گم. خب بايد بدوني که بانوي زيباي جنابعالي در

اولين ديدارمون تقريباً خودش رو انداخته بود توي بغلم. فكر مي کنم از پسرايي که تيپ مشكي مي زنن خوشش مياد.

استفان به او نگاه مي کرد و سعي مي کرد عصبانيتش را کنترل کند. ديمون ادامه داد:

- تو در مورد النا اشتباه فكر مي کني. تو فكر مي کني اون دختر خوب و سر به راهي بايد باشه. درست مثل کاترين. اما النا

اين طوري نيست. اون اصلاً از اين مدل دخترايي نيست که تو بپسندي برادر کوچيك و معصوم من. النا تو دلش خيلي

شيطون تر از اونيه که تو خيال مي کني. تو نمي دوني چطور بايد با اين جور دخترا کنار اومد.

- حتماً مي خواي بگي تو ميدوني.

ديمون دست به سينه بود دست هايش را انداخت و گفت:

- آه بله برادر کوچك و معصوم من.

استفان مي خواست همان جا به ديمون حمله کند. کن لبخند مغرورانه اش را له آند و گلوي ديمون را جر بدهد. اما بعد

سعي کرد خودش را کترل کند. با صدايي که از خشم مي لرزيد

گفت:

- در مورد يه چيز حق با توئه ديمون. النا قدرت زيادي داره. اين قدر قدرت داره که در برابر تو از خودش دفاع کنه و حالا

که مي دونه تو واقعاً چي هستي حتماً تو رو از خودش مي رونه. تنها احساس النا نسبت به تو فقط نفرته. ديمون يكي از

ابروهايش را بالا داد و گفت:

- النا مي دونه؟ بهتره زياد مطمئن نباشي که النا چي مي دونه و چي نمي دونه. شايد يه روز بفهمي که از تاريكي واقعي

بيشتر از نور خوشش مي ياد. من حداقل در مورد خودم هيچ چيزي رو از کسي پنهان نكردم. من هر وقت احتياج داشته

باشم کارم رو مي کنم اما در مورد تو برادر من خيلي نگرانم. تو خيلي ضعيف و رنگ پريده به نظر مي ياي. به نظر مياد النا

شيره وجودت رو کشيده مگه نه؟ تمام وجود استفان از او ميخواست « بكُشش... بكُشش » بكُشش، گردنش رو » . آه

ديمون را بكُشد بشكن. چنگ بنداز و رگ هاي گردنش رو پاره اما استفان مي دانست که ديمون امشب خون «. زيادي

خورده. هاله ي تاريك قدرت ديمون از هميشه قوي تر و غير قابل نفوذ تر به نظر مي

رسيد. ديمون با لذت گفت:

- آره من امشب خيلي خوردم. انگار مي توانست فكرهاي استفان را بخواند. با زبانش دور دهانش را پاك کرد.

- خيلي کوچك و لاغر بود اما نمي دونم چرا اين قدر نيرو توي خونش داشت. البته به خوشگلي النا نبود و مثل النا هم بوي

عطر نمي داد؛ اما من هميشه از چشيدن خون هاي تازه استقبال مي کنم. خوشحالم که مي بينم توي رگ هاي تو هم خون

تازه جريان داره. ديمون نفس عميقي کشيد و کمي عقب تر رفت و به اطراف نگاه کرد. استفان هنوز هم در وجود برادرش

وقاري را مي ديد که ريشه در طبقه ي اجتماعي خانواده ي آنها داشت. ديمون گفت:

- دلم مي خواد يه کاري بكنم. و بعد به سمت نهالي که چند قدم آن طرف تر بود رفت و دستش را به طرف آن دراز کرد و

بدون آن که واقعاً دستش با آن تماسي داشته باشد، تنه آن را گرفت. استفان انقباض ماهيچه هاي دست ديمون را ديد و بعد

ديمون دستش را بالا آورد. درخت از ريشه بيرون آمد. استفان بوي خاك مرطوبي که ريشه را در بر گرفته بود حس مي

کرد. ديمون سپس درخت را گرفت و به کناري انداخت.

- دلم مي خواد يه کار ديگه هم بكنم. و بعد ناگهان ديمون غيب شد. استفان به اطراف نگاه کرد اما اثري از او نبود.

- اين بالا رو نگاه کن برادر.

صدا از بالاي سر استفان مي آمد. ديمون بين و شاخ و برگ هاي درخت بلوط بزرگ نشسته بود. صداي خش خشي آمد و

بعد دوباره ديمون غيبش زد.

- من دوباره اينجام برادر.

ديمون پشت سر استفان بود و داشت با انگشت به شانه او مي زد. اما استفان که برگشت کسي را پشت سرش نديد.

- اين جا رو نگاه آن برادر. استفان دوباره به سمت صدا چرخيد.

- نه اين طرف.

استفان فوراً به آن سمت برگشت و سعي کرد که ديمون را بگيرد اما دستانش تنها هوا را چنگ زد.

- اين جا استفان. اين بار صدا از داخل سر خود استفان مي آمد. استفان نيروي زيادي را صرف کرد تا آن صدا را از ذهنش

بيرون کند و بعد ناگهان ديد که ديمون دوباره برگشته سر جاي اولش زير درخت

بلوط. اما اين بار ديگر هيچ شيطنتي در نگاه او نبود. ديمون با چشم هاي سياه و بي احساس به او خيره شده و لب هايش

روي هم بود. - ديگه چه دليلي مي خواي استفان؟ من خيلي از تو قدرتمند ترم. همون قدر که تو از اين آدم هاي مسخره

قدرتمند تري. من از تو سريع ترم و قدرت هايي دارم که تو حتي نمي توني فكرشو بكني. قدرت هاي قديمي استفان. و مي

دوني که من جرات استفاده کردن از اين نيروها و قدرت ها رو هم دارم. اگه با من بجنگي من اين نيروها رو عليه تو به

کار مي برم.

- براي همين اومدي اين جا؟ اومدي که منو

شكنجه بدي؟

- من خيلي با تو مهربون بودم برادر. خيلي وقتا مي تونستم بكشمت اما گذاشتم زنده بموني. اين دفعه ديگه فرق مي کنه.

ديمون چند قدم جلوتر آمد. لب هايش اين بار موقع حرف زدن تكان مي خوردند:

- بهت هشدار مي دم استفان جلوي من نايست.با من مخالفت نكن. مهم نيست که من براي چي اومدم اين جا. اما الان النا

رو مي خوام و اگر سعي کني جلوي منو بگيري تو رو

مي کشم. استفان گفت:

- مي توني سعي خودتو بكني. ديگر نمي توانست خشم را درون خود کنترل کند. مي دانست که آتش خشم او تاريكي وجود

ديمون را تهديد مي کند.

- فكر مي کني من نمي تونم؟ تو هيچ وقت هيچي نمي فهمي. استفان ناگهان احساس کرد چيزي او را گرفته. انگار دست

هاي ديمون گلويش را فشار مي داد. استفان سعي داشت از شر نيرويي که گردنش را مي فشرد خلاص شود اما دست هاي

ديمون مانند فولاد محكم بودند. استفان خودش را تكان داد و سعي کرد مشتش را به آرواره ي ديمون برساند. فايده اي

نداشت. نيروي ديمون کاملاً قدرت حرکت را از او گرفته بود. مثل پرنده اي کوچك بود که در چنگال گربه اي گرفتار شده

باشد. استفان بدنش را شل کرد و بعد ناگهان تمام نيرويش را جمع کرد و سعي کرد خودش را از زير فشار دست هاي

ديمون خارج کند، اما تمام تلاشش بيهوده بود.

- تو هميشه سرسختي مي کني. هميشه لجبازي مي کني. شايد اين بار بالاخره منو باور کني! استفان به صورت ديمون نگاه

کرد. مثل پنجره اي مه گرفته سفيد بود. چشمان ديمون به او دوخته شده بود. استفان ديد که دست هاي ديمون از پشت سر

موهايش را کشيد سر استفان عقب رفت و گردنش مقابل ديمون قرار گرفت. استفان تقلا مي کرد خودش را نجات دهد.

- برادر نه!

و بعد تيزي دندان هاي ديمون را روي گردنش احساس کرد. در وجودش ترس و نااميدي در هم آميخته بود. براي اولين بار

اين شكارچي خود شكار شده بود. نمي توانست جلوي

ديمون را بگيرد. خون داشت از بدنش خارج مي شد. استفان تقلا مي کرد با ته مانده ي نيرويش جلوي خون را بگيرد. اما

نمي توانست. اين کارش فقط درد را بيشتر مي کرد. انگار نه جسمش، بلكه روحش بود که زخمي شده بود و از آن بود که

خون مي رفت. درد در وجودش مثل زبانه هاي آتش بالا مي آمد تا به زخمي رسيد که ديمون از طريق آن داشت عصاره ي

وجودش را مي مكيد. درد در آرواره هايش بود، در گونه هايش بود، در سينه اش بود و در شانه هايش. احساس سرگيجه

مي کرد و مي ديد که کم کم دارد بي هوش مي شود.

و بعد به يك باره دست هاي ديمون او را رها کردند و او روي زمين افتاد، بر روي بستري از برگ هاي خشك و مُرده ي

درخت بلوط. سعي کرد نفس بكشد. دست ها و زانوانش انگار که قفل شده بودند. به سختي و با درد فراوان مي توانست آن

ها را تكان بدهد.

- مي بيني برادر کوچولو؟ من از تو قوي ترم. مي تونم تو رو بگيرم. مي تونم خونت رو ازت بگيرم. مي تونم زندگيت رو هم

اگه بخوام بگيرم. بذار النا مال من باشه در غير اين صورت مي کشمت. استفان به بالا نگاه کرد. ديمون بالاي سرش ايستاه

بود. سر و سينه اش را جلو داده بود و پاهايش را از هم باز کرده بود. مثل شكارچي پايش را گذاشته بود روي گردن

برادرش. در چشمان سياهش برق پيروزي مي درخشيد و خون استفان روي لب هايش بود. نفرت در دل استفان جوشيد. آن

قدر شديد که قبلاً اصلاً نديده بود. انگار که نفرت سابقش از ديمون قطره اي بود در مقايسه با اين اقيانوس. نفرتي که در طي

قرن ها بارها شده بود که از کاري که با برادرش کرده بود احساس پريشاني کند و از کشتن او ناراحت باشد. بارها با تمام

وجود خواسته بود که کاش مي توانست گذشته را تغيير بدهد اما الان و در اين لحظه تنها مي خواست که دوباره آن را

تكرار کند.

- النا مال تو نيست.

نيرويش را جمع کرد و از روي زمين بلند شد.

- هيچ وقت هم نمي شه. استفان ايستاد و بعد سعي کرد راه برود. سعي کرد گام هايش لرزان نباشد و سعي کرد ديمون

نفهمد که چقدر ايستادن و راه رفتن برايش سخت است. تمام وجودش درد مي آرد. احساس حقارت حتي از درد هم بيشتر

بود. خس و خاشاك به لباسش چسبيده بود، اما آن ها را از خودش نتكاند. ذره ذره انرژي اش را احتياج داشت. در هر قدمي

که جلو مي رفت اراده اش مستحكم تر و ضعفش کم تر مي شد.

- تو هيچ وقت نمي فهمي برادر. استفان نه به او نگاه کرد و نه جوابي داد. تنها دندان هايش را به هم مي فشرد و جلو مي

رفت. يك قدم ديگر، يك قدم ديگر. دلش مي خواست فقط يك لحظه روي زمين بنشيند و استراحت کند اما... يك قدم ديگر، يگ

قدم ديگر. ماشين نبايد زياد دور باشد. صداي خشك برگ ها را زير پايش مي شنيد و بعد شنيد که صداي خش خش از پشت

سرش هم مي آيد. سعي کرد برگردد و به پشت سرش نگاه کند اما توان چرخيدن نداشت و بعد احساس کرد تاريكي تمام

وجودش را فرا گرفته و جسم و روحش را تسخير کرده. احساس کرد دارد مي افتد. و بعدبراي هميشه در تاريكي مطلق فرو

رفت. از آن جا به بعد خوشبختانه چيز ديگري احساس نكرد

--------

ادامه در بخش هفدهم =>>>

" بخش آخــــر "

النا با سرعت آماده شد و به سمت دبيرستان رابرت اي.لي راه افتاد. انگار سال ها بود آن جا را نديده است. شب قبل را مثل

خاطره ها کمي به سختي به ياد مي آورد، اما مي دانست که امروز نتيجه ي آن را در صورت تك تك بچه ها مي تواند ببيند.

شب قبل مجبور شده بود که با عمه جوديت رو به رو شود. عمه جوديت ماجراي جنايت را از همسايه ها شنيده بود و خيلي

دلش شور مي زد. بيشتر به خاطر اين که نمي دانست النا آجاست يا کجا بوده. وقتي ساعت دو نيمه شب النا به خانه برگشت

عمه جوديت واقعاً نگران و عصباني بود. النا نمي توانست قضيه را توضيح دهد. فقط توانست بگويد با استفان بوده و مي

داند که استفان متهم است. النا گفت که در بي گناهي استفان شك ندارد. بقيه اتفاقاتي را که در آن شب افتاده بود نبايد به

کسي مي گفت. حتي اگر عمه جوديت حرف هايش را باور مي کرد هيچ وقت دليل اين کار النا را نمي فهميد. النا شب دير

خوايبده بود و براي همين صبح خيلي دير بيدار شده بود. توي خيابان هيچ تاکسي و اتوبوسي نبود. تند تند شروع کرد به راه

رفتن. آسمان خاکستري بود و باد داشت شروع مي شد واقعا دلش مي خواست استفان را ببيند. تمام شب کابوس هاي

وحشتناکي در مورد او ديده بود. يكي از خواب هايش اتفاقاً واقعي بود. توي خواب ديده بود که استفان با صورت رنگ پريده

و جدي اش کتابي را در دست گرفته بود و با عصبانيت مقابل النا ايستاده بود. استفان سپس گفت:

- النا چطور تونستي اين کار رو بكني چطور؟ و بعد کتاب را انداخته بود جلوي پاي او و رفته بود. النا صدايش زده بود و

التماس کرده بود که نرود اما استفان در تاريكي ناپديد شده بود. وقتي النا به جلوي پايش نگاه کرده بود ديده بود که کتابي که

آن جا افتاده در واقع دفترچه ي خاطرات گم شده اش است. وقتي ياد دفترچه ي خاطرات گم شده اش مي افتاد خشم تمام

وجودش را فرا مي گرفت، اما معناي آن چه مي توانست باشد؟ چه چيزي توي دفترچه ي خاطرات بود که باعث شده بود

استفان آن قدر عصباني بشود؟

النا نمي دانست. فقط مي دانست که بايد استفان را ببيند و با او حرف بزند. صدايش را بشنود و بغلش کند. دور شدن از او

مثل دور شدن از جسم و جان خودش بود. به سرعت از پله ها بالا دويد و از راهروهاي خالي عبور کرد. به سمت کلاس

زبان هاي خارجي رفت، چون مي دانست که استفان آن ساعت کلاس لاتين دارد. اگر فقط يك لحظه هم او را مي ديد

مي دانست که حالش بهتر مي شود. اما استفان سر کلاس نبود. النا از پنجره کوچك روي در کلاس داخل را نگاه کرد و ديد

صندلي استفان خالي است. ولي مت توي کلاس بود. حالت چهره ي مت النا را بيشتر از قبل ترساند. مت زل زده بود به جاي

خالي استفان و در نگاهش ترس و اضطراب شديدي موج مي زد. النا از جلو در کنار رفت. برگشت و مثل يك

ربات از پله ها بالا رفت و به سمت آلاس مثلثات راه افتاد. وقتي در را باز کرد تمام سرها به سمت او برگشت! النا خودش

را به صندلي خالي کنار مرديت رساند و نشست.

خانم هالپرن چند ثانيه درس را متوقف کرد و به او نگاه کرد و سپس درسش را ادامه داد. وقتي معلم به سمت تخته برگشت

النا به مرديت نگاه کرد. مرديت دست دراز کرد و دست او را فشرد.

- حالت خوبه؟

- نمي دونم.

به نظرش همه چيز احمقانه مي آمد. به نظرش مي رسيد هواي اطراف دارد خفه اش مي کند. سينه اش سنگين شده بود.

انگشتان مرديت خشك و داغ بودند.

- مرديت تو مي دوني چه اتفاقي براي استفان افتاده؟ چشمان مرديت ناگهان از تعجب گشاد شدند و النا احساس کرد که

سنگيني سينه اش دارد بيشتر مي شود. انگار در اعماق آب ها بود که اين قدر به سينه اش فشار مي آمد. مرديت گفت:

- مگه تو نمي دوني؟ النا به سختي توانست بگويد:

- نكنه دستگيرش کردن؟

- بدتر از اونه النا. استفان غيبش زده. پليس رفته مهمون خونه اما استفان اون جا نبوده، بعد اومدن اين جا توي مدرسه

اما امروز مدرسه نيومده. ماشينش رو مي گن کنار جنگل توي جاده خاآي قديمي پيدا

کردن. مي گن از شهر فرار کرده، چون گناهكار بوده فرار کرده.

- نه اين درست نيست.

چند نفر به سمت او برگشتند و نگاه کردند، ولي او اهميتي نمي داد.

- استفان بي گناهه.

- من مي دونم اما اگه بي گناهه چرا فرار کرده؟

- نه! استفان فرار نكرده، هيچ وقت هم فرار نمي کنه.

چيزي درون النا بود که مي سوخت. آتشي از خشم که کم کم داشت با ترس نيز همراه مي شد.

- حتما مجبور شده. هيچ وقت با اراده خودش شهر رو ترك نمي کنه.

- منظورت اينه که کسي مجبورش کرده؟ اما کي؟ تايلر که جراتشو نداره...

النا پريد وسط حرفش.

- يا مجبورش کرده يا بدتر. حالا تمام کلاس داشتند به آن ها نگاه مي کردند. خانم هالرن آمد چيزي بگويد که النا بلند شد. او

هم به هم کلاسي هايش نگاه مي کرد اما آن ها را نمي ديد.

- خدا کمكش کنه. حتماً توي خطر افتاده... خدايا کمكش کن. و سپس النا به سمت در کلاس راه افتاد.

- النا برگرد.. النا. النا صداي مرديت و خانم هالپرن را از پشت سر مي شنيد. سرعت گام هايش را بيشتر کرد. سرش را

برنگرداند. ذهنش فقط روي يك چيز بود. همه فكر مي کردند النا دارد مي ورد پيش تايلر اسمال وود و براي همين نتوانستند

او را پيدا آنند. النا مي دانست آه بايد چكار آند. از مدرسه بيرون آمد. باد سرد پاييزي به صورتش مي خورد. قدم هايش را

تندتر کرد. انگار گام هايش فاصله مدرسه تا جاده قديمي را مي خواست ببلعد. از لبه ي جاده به سمت پل ويكري و قبرستان

قديمي چرخيد. باد سرد موهايش را مثل شلاق توي صورتش مي زد. برگ هاي بالاي درختان بلوط مي رقصيدند. آتشي که در

دل النا بود نمي گذاشت سرماي بيرون را حس کند. از کنار درختان راش و بيد مجنون ها

عبور کرد. برگ هاي شان ريخته بود. به وسط قبرستان رسيد و با چشمان بي قرار خود به اطراف نگاه کرد. بالاي سرش

ابرهاي آسمان با باد جا به جا مي شدند. انگار رودخانه خاکستري رنگي در آسمان جريان داشت. شاخه هاي بلوط و راش

در هم فرو رفته بودند. دسته اي از برگ هاي خشك با باد به صورتش خورد. انگار قبرستان قديمي مي خواست

او را از آن جا براند. النا با دست برگ ها را کنار زد. چرخيد و به اطراف نگاه کرد. نگاهش لابه لاي سنگ قبرها دنبال

چيزي مي گشت. النا سپس برگشت. در باد فرياد کشيد. تنها يك کلمه گفت. اما مي دانست که جواب خواهد گرفت:

- ديمون...

پايان - جلد اول

خاطرات يک خون آشام

»»»»»»»»»»»»»

" پـــــایــــان "

اين کتاب در5 پنج جلد ميباشد  ( ترجمه شده ) که جلدهاي بعدي اين کتاب را ميتوانيد ار وب سايت"گولدجار" دريافت نماييد

http://goldjar.blogfa.com

نام جلدهاي اين کتاب

1-بيداري

2-کشمکش

3-غضب

4-اتحاد تاريک

5-شب هنگام

" پــــايــــان "

-

و

-

--

ارتباط با سازنده کتاب

با نصب مسنجر نيمباز بروي گوشي موبايل خودتان ( و يا در کمپيوتر) .به ما بپيونديد

----

ارسال کتاب و برنامه و ارتباط گروهي بين اعضاء وبلاگ در مسنجر نيمباز

Nimbuzz ID :goldjar

ارسال پيام به نيمباز- و ارسال کتاب و برنامه و ارتباط گروهي بين اعضاء وبلاگ در مسنجر نيمباز

ايدي نيمباز = goldjar

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

====

از طريق ارسال {sms } يا پيامک . به شماره

09391315486

ارسال پيام به ياهو مسنجر يا نيمباز

yahoo ID=  farid.book

====

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان نصب کردن مسنجر نيمباز ميباشد که حتما نصب کنيد

طريق نصبش را توضيح ميدهم

ابتدا با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد و نخست بروي گزينه ( گت نو )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر

ميشود و بروي گزينه

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود

که اگر نتوانستيد

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي

نيمباز

دانلود ميشه ...اين ادرس دانلود از طريق گوشي موبايل هست که متناسب با نو ع و مدل گوشيتون دانلود ميشه

http://get.nimbuzz.com

.براي دانلود بعد از باز کردن لينک بالا.گزينه هاي زير رو به ترتيب کليک کنيد تا دانلود بشه

1-click link www.get.nimbuzz.com

2-click Get Now

3-click Download

---------

نحوه ساخت ايدي نيمباز :

نکته : از طريق خوده مسنجر نيمباز هم ميتوانيد براحتي مبادرت به ساخت ايدي نيمباز نماييد.

زيرا ساخت ايدي ( از طريق سايت نيمباز ) نياز به وارد کردن شماره موبايلتان ميباشد که بعد از ساخت ايدي براي شما کد

تاييد که شامل يه عدد چهار يا پنج رقمي ميباشد از طرف سايت نيمباز اس ام اس ميشود که از شما ميخواهد ان عدد را

در کادري که در صفحه ساخت ايدي قرار دارد وارد کنيد تا حساب شما تاييد شود.و مشکل اينجاست که مدتيست هيچ کدي

براي ايران ارسال نميشود و ممکنست علت آن تحريم باشد .پس روش بالا ديگر جواب نميدهد. بهترين روش اين است که

بعد از نصب مسنجر نيمباز در گوشي خودتان و ياکمپيوترتان. سپس انرا باز کنيد و با انتخاب گزينه

Create New Account

براحتي مبادرت به ساخت ايدي نماييد

و يا به شماره زير پيامک بفرستيد و اول اسم خودتان و شهرتان را ذکر کنيد و سپس تقاضاي ارسال (يوزرنيم و پسورد ) يا

ايدي نيمباز بفرماييد تا برايتان ارسال شود

09391315486

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username: test2id

password: test2id

====

و قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب -يا- تبلت .. به اينترنت دسترسي و از آن

استفاده و دانلود مينمايند - اين دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر

ميباشد را از لينتک زير دانلود کنند و از طريق کمپيوتر با ما و دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://s5.picofile.com/file/8107486434/setup_2_8_0.exe.html

نکته مهم : براي دانلود کردن از طريق گوشي موبايل خودتون و براي دريافت کتابهاي رمان از طريق مسنجر يا (

اس ام اس ) نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه .اگر هنوز اينترنت گوشي شما فعال نشده .نگران نباشيد به

راحتي ميتوانيد آنرا فعال کنيد .براي فعال کردن اينترنت سيمکارتهاي ايرانسل و همراه اول و خطهاي دائمي ...

آموزش کامل و نحوه فعال کردن اينترنت سيمکارتهاي ذکر شده را که در قسمت ( سازنده کتاب ) قرار داده شده

مطالعه و فرماييد و از روي آن اينترنت گوشي خود را فعال سازيد.

THE END

 احتراما  نرم افزار و کتاب الکترونيکي همراه و رمان خارجی" خاطرات یک خون آشام - جلد اول ( بیداری ) " نويسنده: ال - جی - اسمیت " براي 

گوشيهاي موبايل با سيستم   ( ايفون - ايپاد - ايپيد - تبلت - آندرويد ) ساخته و تهيه گرديده است  را به همه  علاقه مندان کتاب و فرهنگ و ادبيات پارسي و 

غير پارسي  و همينطور به علاقه مندان و طرفداران وبلاگ گولدجار - بلاگفا ) و دوستان خوبم تقديم ميکنم......باشد که 

قدمي هرچند کوچک در مسير گسترش علم و  فرهنگ کتاب و کتابخواني و پيشبرد آن در سرزمينم برداشته باشم..../ 

با سپاس 

(شاد زي . مهر افزووووون )

*******

ارتباط با سازنده کتاب

با نصب مسنجر نيمباز بروي گوشي موبايل خودتان  ( و يا در کمپيوتر) .به ما بپيونديد 

----

  ارسال کتاب و برنامه و ارتباط گروهي بين اعضاء وبلاگ در مسنجر نيمباز 

Nimbuzz ID :goldjar 

ارسال پيام به نيمباز- و ارسال کتاب و برنامه و ارتباط گروهي بين اعضاء وبلاگ در مسنجر نيمباز  

ايدي نيمباز = goldjar

iraaanbook@yahoo.com

http://goldjar.blogfa.com

====

از طريق ارسال {sms } يا پيامک . به شماره 

09391315486

ارسال پيام به ياهو مسنجر يا نيمباز  

  yahoo  ID  farid.book

====

راه بدون هزينه براي دريافت و ارسال فايل و کتاب براي دوستان  نصب کردن مسنجر نيمباز  ميباشد که حتما نصب کنيد  

طريق نصبش را توضيح ميدهم 

ابتدا  با گوشي موبايل خودتان وارد ادرس زير شويد  و نخست بروي گزينه ( گت نو  )کليک کنيد سپس صفحه دانلود ظاهر 

ميشود  و بروي گزينه 

دانلود کليک کنيد و دانلود آغار ميشود ..براي استفاده از اين مسنجر بعد از نصبش بايد ايدي مخصوص برايش ساخته شود 

که اگر نتوانستيد 

برايتان ميفرستم و کمکتان ميکنم ..در ضمن  بطوره خودکار مدل گوشيتان تشخيص داده ميشه و متناسب با مدل گوشي 

نيمباز 

دانلود ميشه  ...اين ادرس دانلود  از طريق گوشي موبايل هست که متناسب با نو ع  و مدل گوشيتون دانلود ميشه 

http://get.nimbuzz.com

.براي دانلود بعد از باز کردن لينک  بالا.گزينه هاي زير رو به ترتيب کليک کنيد تا دانلود بشه

1-click link   www.get.nimbuzz.com

2-click Get Now

3-click Download

---------

نحوه ساخت ايدي نيمباز :

نکته : از طريق خوده مسنجر نيمباز هم ميتوانيد براحتي  مبادرت به ساخت ايدي نيمباز نماييد.

 زيرا ساخت ايدي ( از طريق سايت نيمباز ) نياز به وارد کردن شماره موبايلتان ميباشد که بعد از ساخت ايدي براي شما کد 

تاييد که  شامل يه عدد چهار يا پنج رقمي ميباشد از طرف سايت نيمباز  اس ام اس ميشود که از شما ميخواهد ان عدد را 

در کادري که در صفحه ساخت ايدي قرار دارد وارد کنيد تا حساب  شما تاييد شود.و مشکل اينجاست که مدتيست هيچ کدي 

براي ايران  ارسال نميشود و ممکنست علت آن تحريم باشد .پس روش بالا ديگر جواب نميدهد. بهترين روش اين است که 

بعد از نصب مسنجر نيمباز در گوشي خودتان و ياکمپيوترتان. سپس انرا باز کنيد و  با انتخاب گزينه 

Create New Account

براحتي مبادرت به ساخت ايدي نماييد 

و يا به شماره زير پيامک بفرستيد و اول اسم خودتان و شهرتان را ذکر کنيد و سپس تقاضاي ارسال (يوزرنيم و پسورد ) يا 

ايدي نيمباز  بفرماييد تا برايتان ارسال شود

09391315486

اگر هنوز يوزر نيم و پسورد براي مسنجر نيمباز نساخته ايد ميتوانيد موقتا با اين يوزر - پسورد با من در ارتباط باشيد

username: test2id

password: test2id

====

 و  قابل توجه دوستاني که به غير از موبايل  از طريق کمپيوتر-يا- لپ تاب  -يا-  تبلت ..  به اينترنت دسترسي و از آن   

استفاده و  دانلود مينمايند  - اين دوستان هم علاوه بر ياهو مسنجر  ميتوانند نسخه نيمباز که مخصوص نصب در کمپيوتر 

ميباشد  را از لينتک زير دانلود کنند و  از طريق کمپيوتر با ما و دوستان خود در ارتباط باشند

لينک دانلود نيمباز مسنجر- براي کامپيوتر

http://s5.picofile.com/file/8107486434/setup_2_8_0.exe.html

 نکته مهم :

براي دريافت کتابهاي رمان براي موبايل  .نخست بايد اينترنت گوشي شما فعال باشه اگر فعال نيست گوشي 

خود را برداريد و مراحل فعاسازي  اينترنت سيمکارت ايرانسل و همراه اول را با توجه به آموزش زير انجام دهيد

آمـوزش

فعال کردن اينترنت و ام ام اس  سيمکارت ايرانسل

GPRS-irancell + Internet + MMS

ابتدا   گوشي موبايل ايرانسل خودتان را برداريد و کد زير را شماره گيري کنيد

*130*3*6#CALL

بعد از چند لحظه . يک پيام  از شبکه براتون ارسال ميشه که متن پيامش هم به اينصورته که مشترک گرامي 

تنظيمات اينترنت بزودي برايتان ارسال ميشود  انرا با پين 

کد 1234 ذخيره کنيد و تاييد کنيد  سپس  چند ثانيه بعد از اين پيام يه ديگر ارسال ميشود که حاوي تنظيمات 

اينرنت ميباشد آنرا  تاييد کنيد يا  بروي ( اوکي ) يا( يس ) يا گزينه (سيو )( بستگي به نو ع  گوشي داره ) فشار 

دهيد سپس تنظيمات ذخيره ميشود در پايان از شما پين کد ميخواهد که بايد عدد 1234 را در آن نوشته و دوباره بروي  

اوکي يا  "يس"فشار دهيد  و با اين پيغام که تنظيمات با موفقعيت نصب 

شد مواجه شده و اينترنت شما فعال خواهد شد که براي امتحان با گوشي خود به آدرس گوگل   برويد تا ببينيد به 

صفحه گوگل متصل ميشود يا نه

www.google.com

اما.. اگر با گرفتن کد بالا اين پيام از شيکه ايرانسل آمد که مدل گوشي شما شناخته نشده ..نگران نشويد  

ميتوانيد روش زير را انجام دهيد و مدل گوشي خودتان را بصورت زير شماره  2225 ارسال کنيد

در اول آن يک  ( اس ) بزرگ انگليسي قرار بديد سپس يکي فاصله بديد و در ادامش نوع گوشي را بنويسد 

دوباره يکي فاصله بزاريد و مدل گوشي را بنويسيد  و آنرا به شماره  

2225  ارسال کنيد .درست مانند عبارت زير

S nokia n73

يا

S nokia 6600

اگر بازهم پيامي آمد و گوشي شما شناخته نشد حتما گوشي شما از مدل هاييست که نام آشنا و شناخته شده 

نيست ولي نگران نباشيد ميتوانيد يک مدل  ديگ بنويسيد يا مدل زير را 

به شماره 2225 بفرستيد چون تنظيمات همشون معمولا يکي هست و  فرقي نداره-- مثل عبارت زير :

S sonyericsson k510

   يا

S nokia 7610

يا 

S nokia n70

حتما با ارسال يکي ازين عبارتها به شماره 2225 بايد تنظيمات اينترنت برايتان ارسال شود..مگر اينکه گوشي 

شما از از نوع گوشيهايي باشه که بايد تنظيمات رو بطور دستي وارد کرد.که خيلي کم پيش مياد 

دارندگان گوشيهاي سوني اريکسون سري  ( کا) بهترين گوشي را براي فعال کردن اينترنت ( به راحتي انجام 

ميشه) دارندو فقط با گرفتن همان کد مخصوص که در بالا نوشته شده 

سريع تنظيمات اينترت برايشان ارسال خواهد شد و تمامي برنامه جاوا و مسنجر ها  و کتاب هاي رمان را اجرا 

ميکنن و براحتي  اين برنامه و نرم افزارها را ميتوان در ين گوشي 

ها نصب نمود

پــايان  تنظيمات اينترنت ايرانسل GPRS - irancell

*********

 تنظيم MMS- irancell

اکنون براي فعال کردن " ام ام اس " سيمکارت و گوشي ايرانسل خودتون درست مثل تنظيمات اينترنت عمل 

ميکنيم با اين تفاوت که کدي را که شماره گبري ميکنيد بايد 

بجاي عدد 6 ...عدد 5 را قرار  ميدهيم و بعد از گرفتن کد زير همون پيام از شبکه ارسال ميشود که در آن 

نوشته تنظيمات -را  بزودي دريافت خواهيد کرد آنرا 

با پين کد 1234 تاييد و ذخيره کنيد که بقيش عين همون مراحل بالا هست که ياد گرفتيد  انجام بديد تا " ام ام اس 

"گوشي ايرانسل شما هم نصب بشه براي دريافت تنظيمات 

*130*3*5#CALL

 سپس بروي دگمه تماس يا همون" کال "فشار دهيد

پـــايان تنظيمات اينترنت و" ام ام اس " براي سيمکارت ايرانســـل

====

و اما 

====

آمـوزش دريافت تنظيمات  اينترنت و " ام ام اس "فعالسازي اينترنت سيمکارتهاي همراه اول و خطهاي دائمي 

MCI.IR

gprs +wap+internet

کد دستوري زير را شماره گيري کنيد تا تنظيمات و يا راهنمايي مربوطه برايتان ارسال   گردد

*111*231#CALL  

روش دوم دريافت تنظيمات  .از طريق رفتن به آدرس و سايت زير ميباشد

http://www.mci.ir/web/guest/220

فعال کردن   اينترنت براي سيمکارت همراه اول و دائمي

براي فعال کردن اينترنت در گوشي و موبايلهاي داراي سيمکارت  همراه اول و خط

دائمي  به روش زير عمل ميکنيم

عدد 1  را  ( اس ام اس ) يا ارسال ميکنيم به شماره 8008

  و منتظر جواب از شبکه ميشويم..اس ام اسي که در جواب براي ما ارسال ميشه

داراي اين متن هست که بزودي تنظيمات  براي شما ارسال ميشه با وارد کردن پين کد 1234 آنرا ذخيره کنيد..و بعد از چند 

لحظه يک اس ام اس ديگر 

"يس" از شبکه ارسال ميشه که  حاوي تنظيمات اينترنت  هستش بايد سريع و بدون اينکه انرا ببنديم تاييدش 

کنيم و يا روي "اوکي" يا  فشار بديم تا تنظيمات ذخيره بشه سپس از ما ميخواد که پين 

کد را وارد کنيم که بايد عدد 1234 رو بنويسيم و دوباره تاييد کنيم و روي  فشار بديم/ بعد تنظيمات با موقيعت 

نصب شد ظاهر ميشه و اينترنت سيمکارت و گوشي همراه اول يا 

دائمي شما فعال ميشه و اماده استفاده هستش.

اگر بازم  از شبکه پيام اومد که مدل گوشيون شناسايي نشد..مدل گوشيتون رو  درست مثل عبارت زير به شماره 

8008 بفرستيد

مثال:

Nokia 6600

 بعد از فرستادن مدل گوشي خودتان به شماره بالا ..تنظيمات براي شما فرستاده ميشود و آنرا با وارد کردن پين 

کد 1234 ذخيره و تاييد کنيد درست نحوه نصب آن مانند نصب 

اينترنت ايرانسل ميباشد .بعد از  وارد کردن پين کد 1234  تنظيمات ذخيره ميشه و اينترنت خط و گوشي همرا 

اول شما فعال ميشه و براي امتحان ميتونيد به ادرس گوگل بريد تا از فعال بودن اينترنتش مطمئن شويد

نکته :اگر مدل گوشيتون رو بازم نشناخت ميتونيد يه مدل ديگرو بنويسيد  چون تنظيمات همشون معمولا يکيي 

هست

مثــال :

Nokia n73

يا 

Nokia n76

در ضمن  نحوه  فعال کردن( ام ام اس) در سيمکارت  همراه اول و دائمي  .بايد يه پيام بدون متن و خالي به 

شماره 8081 ارسال کنيم و بعد از چند لحظه تنظيمات ارسال ميشود و نحوه دريافت آن هم درست مانند دريافت 

تنظيمات هست که در بالا توضيح داده شد  که وقتي تنظيمات برايتان ارسال شدند انرا سريع تاييد (اوکي) و ذخيره کنيد و 

سپس از شما تقاضاي وارد کردن پين کد" پين کد " ميشود که بايد عدد1234 را وارد کنيد و دوباره تاييد 

و آنرا ذخيره کنيد و سپس تنظيمات نصب ميگردد /البته مدتي بود با اينکه تنظيمات" ام ام اس "  ارسال و نصب 

ميشد ولي باز هم امکان ارسال براي سيمکارت همراه اول ميسير نبود اگر بازهم چنين بود بايد  با شبکه تماس 

بگيريد و تقاضاي فعال شدن همراه اول خودتان را مطرح کنيد يا به مشترکين مرراجعه نماييد

*********

 اميدوارم مفيد بوده باشه.اگه در حين کار مشکلي بود به شماره 09391315486

پيامک  ارسال کنيد در خدمتتون خواهم بود

THE END