نام کتاب : نقطه ی بازگشت

نویسنده : سوگی گوگول 73 کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

طراح جلد : Mina کاربر انجمن نودهشتیا

ناظر : انجمن نودهشتیا

داشتم بندکفشمومی بستم مامان صدام زد: 

- تیناچراناراحت شدی بابات صلاحتومیخواد! 

- دارم میرم ارایشگاه نزدیک غروب برمیگردم.

اینوگفتمودروبستم وزیرلب زمزمه میکردم اخه تاکی مراغبت؟ ! .دوست داشتم همه بدونن دیگه بزرگ شدم.اخه دیگه یه گوشی خریدن این همه حرفوحدیث نداشت.بابایه شرکت بزرگ تجارتی داشت وازلحاظ مالی مشکلی نداشتیم فقط میترسیددخترش ازراه بدرشه اگه واسش گوشی بخره.توهمین افکاربودم که به ارایشگاه رسیدم.ارایشگاه تویکی ازجاهای باکلاس شهربودوهمیشه مشتریای های کلاسی داشت.چهار سالی میشد وردست لیلاکارمیکردم ،بابااصرارداشت برم پیشش وتوشرکتش کارکنم ولی من ازبیزنس سردرنمیاوردم وازبچگی ارایشگری رودوست داشتم لیلاازدوستای مامانم بود واسه همین ازبیست سالگی پیشش رفتم تاهم یادبگیرم هم زیردستش بمونموکارکنم.موقعی که محصل بودم فقط تابستوناپیشش میرفتم.درسم خیلی خوب بودولی حوصله ی درسودانشگاهونداشتم ازمحیطی که پسراتوش دنبال موقعیت بودن دختراروبازیچه ی دستشون قراربدن وبه سوتیاشون بخندن بدم می اومد.من بیست سالم بود ولیلاخانم یه زن حدوداچهل ساله که مدرکشو ازاروپاگرفته وفوق العاده ماهربودمنم تواین یه سال حسابی کاروازش دزدیدم نمیگم مثل خودش ولی درحدش یادگرفتم خودش که به کارم خیلی ایمان داشت.لیلابهم اعتماد داشتوکلیدمغازه همیشه دستم بودتااگه زودتررسیدم پشت درنمونم درارایشگاهوبازکردم مثل صحرای سوزان میموند اواسط تیربودوهوابشدت گرم، لباسمودراوردم کولروروشن کردم مشغول مرتب کردن بودم که لیلااومد 

- سلام لیلاجون.

- سلام خانم خوشگله خوبی؟ 

- مرسی چقدامروززوداومدین؟ 

- شاهین زودازسرکاراومدناهارشوخورد ورفت.بچم چندوقته حسابی کلافست انگارته دلش یه چیزی هست میخوادبهم بگه ولی نمیتونه.

- حتماعاشق شده لیلاجون.

- غلط کرده خودم بایدیه دخترخوب براش پیداکنم.

داشت لباساشو عوض میکردپری خانم اومد.پری خانم ازمشتریای پروپاقرص لیلا بودمن زیادازش خوشم نمی اومداینقد فیسو افاده داشت که نگوونپرس.بیشترمشتریامون همین اخلاقوداشتن ،چون بالاشهری بودن! همیشه جلوی ارایشگاهمون ماشینای شیکوشاسی بلندپارک بود.

- سلام لیلاخوبی؟ 

- سلام پری ممنون.بازم گند زدی اومدی اباد کنم؟ 

- نه باباحالامایک دفعه ابروهامونودست زدیم خراب کردیما هی بگو! اومدم موهامو کوتاه کنم.

منم سلام کردموبلندشدم تا وسایل کوتاهی رواماده کنم.

نزدیک غروب بود همه چی روچک کردمودروبستم دوست نداشتم برم خونه میرفتم جزغصه چیزدیگه ای نبود.دوماهی میشدسامان فوت کرده بودخیلی دوستش داشتم بهترین داداش دنیا بودومحرم اسرارم.سه سال ازم بزرگتربود ازوقتی رفت به خونمون گرد غمو غصه پاشیدن ومن خیلی حساسوزود رنج شدم.واسه همینم ارایشگاه میرفتم تاازغصه فراری باشموروحیم عوض شه. 

- لیلاجون کارنداری؟ 

- نه مواظب خودت باش خوشگل فرداصبح زودتربیاپنجشنبست مشتری زیاد داریم.

- روچشم هشت اینجام.

- بروتینابه خونواده سلام برسون خداحافظ.

- حتما.خداحافظ.

بیشتروقتاخوشگل صدام میکردمیگفت خوش به حال هرکی باتوازدواج کنه هرجاپابذاری باموهای طلایی بلندوچشای ابی وپوست سفیدت پدرپسرارودرمیاری! 

ولی زیباییم چه فایده داشت وقتی کسی منوواسه خودم نمیخواست وهمه به خوشگلیم اهمیت میدادن.هرجامیرفتم سنگینی نگاه دیگران ازپسرای جوون تااونایی که سن پدربزرگمو داشتنوروخودم حس میکردم ولی اونهافقط به قیافم نگاه میکردنو ازدلم خبرنداشتن تاحالانذاشته بودم هیچ پسری به قلبم راه پیداکنه راستش بهشون اعتمادنداشتم.

به خونه رسیدم حسابی خسته بودم خواهرکوچیکم هشت سالش بود دروبازکرد وپریدبغلم 

- سلام پریای من حالت خوبه؟ 

- سلام ازدستت ناراحتم ابجی توقراربودزودتربیای بامن بازی کنی.

یه لحظه فکرکردم.تازه یادم اومددیروزبهش قول دادم ،فراموشم شده بود.دلم براش سوخت بغض کرده بود.

- اخی ببخشیدیادم رفت بااینکه خستم بعدشام باهات بازی میکنم.

- بعدشام که مامان همش میگه بروبخواب نمیذاره بازی کنم! 

- نترس من ازش میخوام یکوچولو دیرتربخوابی.حالااشتی شیطون؟ 

گونموبوسیدوگفت: 

- توبهترین ابجی دنیایی.

بهش لبخندزدموگذاشتمش پایین.

مامان تواشپزخونه مشغول اشپزی بود.

- سلام مامان خسته نباشی! 

- سلام توهم خسته نباشی دستو روتو بشورتامیزروبچینم.

لباسامودراوردم به سمت دستشویی رفتم یه ابی به صورتم زدم خنکی اب حس لذت بخشی به صورتم میداد. اومدم روصندلی نشستم.

- مامان من رفتم باباچیزی نگفت؟ 

- نه گفت امشب بیادمیگه برات میخره یانه.توهم زود جوش اوردی وازکوره دررفتی هرچی باشه پدرته.

چیزی نداشتم بگم.گفتم: 

- مامان امشب بذارپریا یکم دیرتربخوابه بهش قول دادم باهاش بازی کنم.

- باشه فقط زیاداز وقت خوابش نگذره.

شامموخوردم پریاروصدازدم بیادباهاش بازی کنم.پریااومدکنارم نشست مشغول بازی بودنگاهش افتادبهم گفتم: 

- چیه اتیش پاره چرااونجوری نگام میکنی؟ 

- ابجی تومیخوای ماروبذاری وبری؟ 

- نه عزیزدلم چیزی شده؟ 

- امروزهمسایه روبریمون اومدداشت بامامان حرف میزد منم دزدکی گوش واستادم حرفاشونفهمیدم فقط اخرشوفهمیدم مامان گفت دخترم بره خونه ی بخت خیالم جمع میشه.ابجی خونه ی بخت کجاست؟ 

تعجب کردم یعنی منظورپریااکرم خانم بود! چون اون فقط پسرمجردداشت اونم چندماهی میشدازفرانسه برگشته بودکی عاشقم شدخودم نفهمیدم! چرامامان سرشام حرف نزد! 

توفکربودم که پریاتکونم دادوبه خودم اومدم

- نگفتی خونه ی بخت کجاست ابجی تینا؟ 

بوسیدمشوبغلش کردم وگفتم: 

- بزرگ شدی بهت میگم شیرین زبون.

روتخت خوابوندمش اینقدخسته بودزودبه خواب رفت.

- مامان قضیه ی خواستگاری پسر اکرم خانم چیه؟ 

- ای پریای دهن لق! بهت گفت؟ 

- چه دلیلی داشت نگه بلاخره میفهمیدم که مامان من.

- قراره هفته ی دیگه پنجشنبه بیان خواستگاریت زودترازسرکاربیا کمکم کن

- باشه حالا تاهفته ی دیگه خدابزرگه.

به اتاقم رفتم ومشغول خوندن رمان شدم.پرنده ی خیالم سمت سامان پرکشید، دلم واسه شوخیاش خنده هاش وحرفای شیرینش یه ذره شده بودناخوداگاه اشک روگونم سرازیرشدازخداخواستم روحش شادباشه تادلم اروم بگیره.

صدای بستن دراومد.

- سلام براهالی محترم خونه کسی نیست این خریداروازدستم بگیره؟ 

- سلام اقاچه عجب شمایه بارخریدکردی خبریه؟ 

- همیشه که تومیری خرید، بده یه بارخواستیم نقش یه بابای مهربونوبازی کنیم دخترمون که معتقده مابابای بدی هستیم.

دراتاقوبازکردم: 

- سلام بابای خوبم کی گفته من میگم شمابابای بدی هستین شمابهترینید

- کمترهندونه بذارزیربغلمون دختربابا.من میرم لباساموعوض کنم.طاهره شاموبکش خیلی گرسنمه.

باباخیلی مهربون بودوخیلیم نگران.ازوقتی سامان بخاطرتصادف مردمیدیدم هرروز ذره ذره اب میشه ازمرگ پسرش.ولی هیچوقت به روی خودش نمیاوردوهمیشه سعی میکردباحرفاش جوخونه روعوض کنه.

- امروز کلی سرمون شلوغ بودچندتاهم مهمون خارجی داشتیم.خب چه خبرطاهره؟ 

- سلامتی.اکرم خانم امروزاومدگفت واسه هفته ی دیگه میان خواستگاری تینا.

- افرین براون پسرخوش سلیقه ای که دخترخوشگل منوانتخاب کرده بیان قدمشون سرچشم.

طاقتم تموم شده بودنمیدونستم نظرباباعوض شده یانه.

- بابایی مهربونم شماکه اینقددستودلبازی وخوبی ومهربونی ... 

- حس میکنم دارم شاخ درمیارم بیشتربگوشایدخرشدم دخترم! 

- دورازجون بابایی من، نظرتون عوض شدواسه گوشی؟ 

یه نگاه بهم انداخت توچشاش خوندم میخوادبگه نه حالش گرفته شدیهوگفت: 

- میخرم برات دخترخوبم فقط به شرط استفاده ی درست! نمیخوام این گوشی باعث بشه دخترم به کسی که نمیشناسه اعتمادکنه.

ازخوشحالی داشتم بال درمیاوردم چون باباقول داده بوداون مدلی که خوشم اومده بودو بخره درسته گرون بودوبالای یه میلیون ولی بابا لارژتر ازاین حرفابود.گونشوبوسیدموبه خلوت تنهاییم رفتموخوابیدم.صبح ساعت 7: 15 بیدارشدم تاکسی گیرنمیومدمجبورشدم ماشین گذری سوارشم.همش ازتواینه نگام میکرد تقریباهم سن خودم بودرومو کردم سمت شیشه بیرونونگاه کردم.

- خانومی مقصدتون کجاست؟ 

- منظریه.

- معلومه خانم باکلاسی هستین اون بالاها میچرخین.

جوابشوندادم.پسره ی پرروبه خودش جرات داده بوداین حرفاروبزنه.

- اگه مایل باشین هرروزبیام برسونمتون خوشحال میشم خانم خوشگلی مثل شمامسافرم باشه.کم مثل شماپیدامیشه خوشگل ولی ساکتومودب.

حرصم داشت درمیومدچی راجع بهم فکرکرده بود

- نگه دارعوضی پیاده میشم بقیه ی راهوپیاده برم بهترازاینه که توماشین اشغالی مثل توبشینم نگه دار

- چقدعصبانی وبداخلاق؟ بهت نمیاداصلا! 

- خیلیم میادنگه داربهت میگم.

ماشینونگه داشت پولوتوصورتش پرت کردم داشتم پیاده میشدم گفت: 

- لگدبه بختت زدی دختره ی دیوونه.

سریع گازشوگرفتورفت.اعصابم حسابی بهم ریخته بود اخه اول صبحی چه بیکارایی پیدامیشن برن رواعصاب ادم.بقیه ی راهوپیاده رفتم.درارایشگاهوبازکردم.

اون روز خیلی روزسختی بودپشت هم مشتری داشتیم هرکدوم یه سازمیزدن یکی میگفت پف موهام کمه یکی میگفت سایه ای که زدی بهم نمیادحالاخوبه خودش پیشنهادداده بودیکی میگفت رژگونم دهاتیه خلاصه گذشت ساعت نزدیکای9 بود

- لیلاجون من برم دیرم شده مامان نگران میشه.

- به مامان زنگ بزن بگوبامنی خودم میرسونمت

- زحمتتون میشه اخه.

- فکرکردی میذارم تنهایی بری پسراازخداخواسته بدزدنت.

لبخندزدم به مامان اطلاع دادم اون شب اونقدرخسته بودم شام نخورده خوابم برد.شنبه با بابارفتیم برام گوشی خریدخیلی جالب تر ازاونی بودکه فکرمیکردم مثل یه کامپیوترکوچیک میموند.روزهاپشت هم میگذشت روزپنجشنبه رسیدازلیلاخواستم زودتربرموبه مامان کمک کنم ساعت9 ایفون به صدادراومداف اف روزدم اکرم خانوموشوهرش به همراه پرهام واردشدن پرهام قدبلندبودوباچشموابروی مشکی خوشگل که نه بانمک بود.بهشون خوش امدگفتم پرهام به چشام زل زدوگل روداد دستم سلیقش خوب بودگل لیلیوم صورتی! تعارف کردم بره داخل.به اشپزخونه رفتم چایی هاروتعارف کردم پرهام ازکارش میگفت ازشرکتش ، ازفرانسه که اونجادختری روتوقلبش راه نداده چون معتقده نجابت زن ایرونی یه چیزدیگست تواین یه ماه منوخیلی زیرنظرگرفته ودیده برعکس خیلیاازخوشگلیم سوءاستفاده نمیکنم.

- خب تیناجون نظرت راجع به گل پسرمن چیه؟ 

مامان بجای من جواب داد: 

- الان که نمیشه گفت توخوب بودن پسرشماشکی نیست اکرم خانوم. فقط تینا بایدفکراشوبکنه! 

- باشه عزیزم پسرم اینقدخاطرتینارو میخوادکه حدنداره تاهروقت بگین منتظرت میمونه.

داشتن میرفتن پرهام نزدیکم اومدواروم گفت: 

- ارزوم اینه جوابتون مثبت باشه چون معتقدم کسی جزشمانمیتونه خوشبختم کنه خداحافظ.

سرموانداختم پایین واروم زیرلب گفتم خداحافظ.

بعدرفتن باباگفت پسربدی نبودولی انتخاب باتیناست.

شب زودبه رخت خواب رفتم.توجام ازاین پهلوبه اون پهلوغلت میخوردم خوابم نمیبردبه حرفاش فکرمیکردم به جمله ی اخرش یعنی راست میگفت اونجابه هیشکی دل نبسته؟ هیچ حسی نسبت بهش نداشتم اینقد وول خوردم تاخوابم برد.

باسروصدای مامانم ازخواب بیدارشدم. به ساعت نگاه کردم یک شب بود.رفتم تواتاق دیدم مامان هی صدامیکنه پریاپریا، رفتم اتاق پریاازتب داشت میسوخت حالش خیلی بدبود . بردیمش بیمارستان صبح به لیلازنگ زدمواطلاع دادم نمیام.سرم به شدت دوران میکردحالم بدبودداشتم می افتادم که یه نفربازوهاموگرفت بردروتخت گفت: 

- حالت بده؟ الان میام یه سرم بهت وصل میکنم فشارت افتاده.

به چشماش نگاه کردم چه چشمای ارومومهربونی داشت سرشوانداخت پایینورفت خوابم بردووقتی بهوش اومدم دکترومامان بالاسرم بودن.

- الهی قربونت برم دخترم بیدارشدی فشارت افتاده بودالان بهتری؟ 

سرموبه نشانه ی مثبت تکون دادم

- مامان حال پریاچطوره؟ 

- ابله مرغون گرفته ولی حالش بهترشده دکترخیلی براش زحمت کشیدواقعامدیونشیم.

- مرسی اقای دکتر ... ؟ 

- امینی هستم.خواهش میکنم وظیفه بود.

اینوگفت وبایه ببخشیداتاقوترک کرد.چه قیافه ی معصومی داشت.میخوردبیستونه یاسی ساله باشه موهای صافومشکی که بدون هیچ ژلی سیخ میموندچشموابروی مشکی چهارشونه وقدبلندمیشدگفت خوشگل بود.

- مامان بریم خونه منم بایدبرم ارایشگاه.

- توبرودخترم پریابعدازظهرمرخص میشه.

ازشون خداحافظی کردم توراه خارج شدن ازبیمارستان دکترامینی رودیدم

- دکتر کی حال خواهرم خوب میشه؟ 

- تادوهفته دیگه بایدمواظبش باشین جوشای بدنشونکنه جاش میمونه مایعاتواستراحتم فراموش نشه.راستی حالتون بهترشد؟ ببخشیداگه دیشب مجبورشدم دستاتونوبگیرموتاتخت ببرم 

- بهترم این چه حرفیه.شمادکترینومحرم برمریضاتون بابت زحمتاتون مرسی شماهمیشه شباشیفتین؟ 

- نه استثنائن دیشب کارم طول کشیدو خواهرتونواوردین بعدشم بخاطر ... 

حرفشوتاته تموم نکرد بایه ببخشیدازم دورشد. منم به ارایشگاه رفتم

- سلام لیلاجون

- سلام عزیزم پریابهترشد؟ 

- ابله مرغون گرفته ولی ازدیشب بهتره.

- اخی ایشالله حالش خوب شه.

وسایل رنگورواماده کن مهین خانم زنگ زدمیخوادبیاد.یه واریاسیون سبزمخلوط کن باشکلاتی روشن.فقط زیادنذاربمونه موهای مهین خانم حساسه زود دمج میشه.من بایدبرم فعلاخداحافظ.

بعدازرفتنش مهین خانم با تویوتالندکروز سفیدش اومد

- سلام تیناجون خوبی؟ لیلا نیست

- سلام ممنون.نه رفت من کارتونوانجام میدم.

بعدازشستن موهاش وبراشینگ کردن، کلی ازرنگش تعریف کرد.خیلی بهش میومد.

- مهین خانم خیلی بهتون میاد.

- لطف داری عزیزم هنردست توهه دیگه.من اخرش بایدتوروعروس خودم کنم.

- ممنون .

- حالابگوچقدتقدیم کنم؟ 

- قابلی نداره مهین خانم مهمون ماباشید! 

- بگواینقدتعارف تیکه پاره نکن.

- رنگوبراشینگ میشه صدوبیست هزارتومن.

پولودادوخدافظی کردرفت.کارام تموم شددرمغازه روبستم یه سررفتم بیمارستان پریارومرخص کردیم امادکترنبود.

- مامان دکتراومدبالاسرپریا؟ 

- اره تیناجان خیلی دکترخوبیه خداخیرش بده پس فردابایدپریاروبیاریم معاینه کنه.

- من پریاروببرم؟ 

مامان بدون هیچ کنجکاوی قبول کرد.نمیدونم تووجوددکترچی بودکه اینقددوست داشتم ببینمش.پس چرااینقدازم فراری بودشایدازمن بدش می اومدوخوشش نمیومدقیافموببینه.گوشیم زنگ خوردریحانه بود.ازراهنمایی باهاش دوست بودم دخترخوبی بود، ولی شیطون ،متخصص درسربه سرگذاشتن پسرا.

مامان زیادخوشش نمیومدباهاش معاشرت داشته باشم میگفت چه معنی داره یه دختراینقدبه پروپای پسرا بپیچه.هیچوقت دوستیاش باپسرا دوام نداشت نهایتش دوهفته.تواین دوهفته کلی ازشون شارژوکادومیگرفت بعدش بایه جمله ی مابه دردهم نمیخوریم رابطشوقطع میکرد.ولی دختررازدارورفیق روزای سخت بود.

- سلام ریحانه خوبی؟ 

مامان تااسم ریحانه روشنیدابروهاشودرهم کشید! 

- سلاموکوفت یه هفتست یه زنگ نزدی بگی ریحانه مردی یازنده ای.چه خبر؟ 

- هیچ خبرسلامتی.

- تودیگه نگوسلامتی که مطمئنم دروغ میگی، تانگی این هفته کیااومدن خواستگاریت ولت نمیکنم.

- بیاارایشگاه باهم حرف میزنیم صبح بیاسرم خلوت باشه.کاری نداری؟ 

- حالاشدی یه دخترخوب.قربانت مواظب خودت باش ندزدنت.بای.

- کمترنمک بریز نمکدون.تافرداخداحافظ.

- تیناچندباربهت گفتم بااین دختره قطع رابطه کن.اون اصلاگروه خونیش به تونمیخوره.

- نگرانیتون بی موردمامان من.درسته اهل شیطنته ولی تووجودش خورده شیشه نداره.مطمئن باشین اگه میخواستم کاراشویادبگیرم تاحالا یادگرفته بودم.

مامان که دیدحرفاش روم تاثیرنداره بلندشدورفت تواشپزخونه تابه کاراش برسه.

صبح باصدای زنگ ساعت بیدارشدم صبحانمو سرپایی خوردم اصلاازصبحانه خوشم نمیومد.یه لیوان شیرخوردم بایه تیکه ی کوچیک کیک.خداروشکرامروزتاکسی گیراومدبه ارایشگاه رسیدم درارایشگاه بازبود.

- سلام لیلاجون صبح بخیر.سحرخیزشدیا! 

- سلام گلم صبح بخیر.صبح اصلاخوابم نمیبرد دیشب خواب شوهرمودیدم خیلی دلم براش تنگ شده امروزبایدیه سربرم سرخاکش.

- خدابیامرزدشون ایشالله هرچی خاک ایشونه باقی عمرشماباشه.

- مرسی گلم.وسایل صافی رواماده کن نازی خانم ودخترش میخوادبیان صافی بذارن.

چشمی گفتم ولی حواسم حول حرفاش میچرخید.شوهرش بخاطرسرطان خون فوت کرده بود.وجه شباهت منواون این بودکه هردو عزیزامونو ازدست دادیم من برادرموکه محرم رازم بود اونم شوهرشو که شریکومونس تنهاییاش بود.اشک توچشام جمع شددلم براش تنگ شده بودیادمه همیشه میگفت نذاردریای چشات طوفانی بشه.اینقدرتوفکربودم که لیلاصدام زدنشنیدم وقتی به خودم اومدم که داشت شونه هاموتکون میداد.

- ببخشیدلیلاجون یه لحظه حواسم نبودکارم داشتین؟ 

- اره قیچی پیتاژوبده نازی میخواداول موهاشوپیتاژ کنه.

حواسم به اومدنشون نبود به طرفشون برگشتموسلام کردم وبه طرف کشورفتم تاقیچی روبیارم.صافی روکه گذاشتم ریحانه اومدوگفت منتظرم میشینه تاکارم تموم شه بعدبرم باهاش حرف بزنم.داشتم سر نازی خانمومیشستم زهرااومد.زهراهم سن خودم بودوبیشتروقتاواسه اصلاح میومدارایشگاه.

- سلام لیلاخانم.

- سلام زهراجان خوب هستی؟ 

- مرسی توخوبی تینا؟ 

- ممنون.

- برای بندوابرواومدم.

- بشین تیناسرنازی خانموبشوره.بعدمیاداصلاحتو انجام میده.

- تیناجان خنثی کننده ی صافی رو زدی بروبه زهرابرس.

- چشم لیلاجون.

- ریحانه جان ببخش بایدکاراین چندتامشتری روراه بندازم بعدباهم صحبت کنیم.

- راحت باش تینا من اینقد فضولیم گل کرده تاصبح بگی اینجامیشینم.

تاساعت 11 کارشون طول کشید بعد رفتنشون لیلاهم رفت منم کنار ریحانه نشستم تاگزارش کاربدم.

- خب بگوببینم این مردخوشبخت کیه میخواد تورو بگیره؟ 

- پسراکرم خانم پرهام.همسایه روبروییمون.یه ماهه ازفرانسه برگشته وبقول خودش زن ایرونی میخواد.

- نظرتوچیه تینا؟ 

- راستش هیچی.هیچ حسی نسبت بهش ندارم.

- بعدازدواج چی میخوادبمونه یابره؟ 

- نمیدونم ازش نپرسیدم.

- خب دیوونه نپرسیده میخوای زنش شی؟ توکه اونوراب برونیستی.

راست میگفت بایدازش میپرسیدم شایداون میخواست بعدازدواج بره واونجازندگی کنه.

- خب غیراین دیگه دل کی روبردی تینا؟ 

- هیشکی این هفته کاسبی خوب نبودفقط همینو تورکردیم.

بااین حرفم هردوخندیدیم ولی دوست نداشتم ازچیزی که ته دلمه چیزی بهش بگم.ازنگاه های معصوم دکترامینی.شایدم نگاهش به همه ی مریضاش همینجوری بودومن خیال برم داشته بود.

- خب ریحانه این هفته سرکدوم بدبختوشیره مالیدی وپول چاپیدی؟ 

- دونفرو.یکی اسمش ماهانه اون یکی پارسا.هردوتاشون میگن عاشق منن وحتمابعدشناخت کامل میان خواستگاریم ولی میدونم دروغه چون همشون همینومیگن.

- وای ریحانه کی میخوای ازین کارات دست برداری گناه دارن برات خرج میکنن بعدباهاشون بهم میزنی.

- گناه مادختراداریم بدبخت که بازیچه ی دست اینامیشیم.بلاخره یکی بایدمثل من باشه روشونوکم کنه تادخترارودست کم نگیرن؟ 

- امان ازدست توریحانه.فقط قدکشیدی عقلت هنوزتودوران کودکی سیرمیکنه.

- این نظرلطف شماست خانم.خب دیگه من بایدبرم مامان نگران میشه.کارنداری؟ 

- نه مواظب خودت باش سرتوبندازپایین توراه شیطنتم نکن.بروبه سلامت.

- چشم حتمامادرشوهر.خداحافظ.

بعدازاینکه رفت درمغازه روبستم منتظرتاکسی بودم که یه سوزوکی جلوی پام نگه داشت.یه جوون تقریبابیست وهفت هشت ساله باموهای سیخ سیخی فشن وگردنبندو تاتو روی بازوتیشرت استین کوتاه صورتی تنش بود.

- کجامیری برسونمت عزیزم؟ 

- لطفامزاحم نشین.من منتظرتاکسی ام.

- خودم تاکسیت میشم فداتشم حالابیابالا! 

- میری یاهمینجابزنم دکوپوزتو بیارم پایین.

- افرین جراتتم که خیلی زیاده.

- کجاشودیدی میری یاکاردستت بدم.

خلاصه دوتااون گفتوچهارتامن گفتم، اصلاکوتاه بیانبود من میرفتم عقب دنده عقب میگرفت میومدم جلواونم میومدجلو، کلافه شدم چندتافحش مایه داربارش کردم.مردم وایستاده بودنونگاهمون میکردن بعضیام شده بودن نخوداش ونظر میدادن.خلاصه اومدپایین واسه کتک کاری.خودم زیادکتک نخوردم ولی بدجوری زدمش.رفتیم بیمارستان توسالن انتظارنشسته بودم که دکترامینی رودیدم.

- سلام دکترچی شد؟ 

- سلام تقریبامیتونم بگم داغونش کردین ، نامزدتونه! ؟ 

- دکتربهم میادهمچین نامزد جلف وسوسولی داشته باشم؟ مزاحمت ایجادکرد یه کاری کردم تاچندمدت بخاطرچشای بادمجون کاشته شدش جرات نکنه مزاحمت ایجادکنه. 

بااین حرفم خندش گرفتوبرق خوشحالی روتوچشماش دیدم.

- ولی زدیش بایدرضایتشوبگیری. 

باورم نمیشداینجوری باهام خودمونی شده بودوضمیرش ازشما به توتغییرکرده بود نه به اون روزکه ازم فراری بود نه به الان! گفتم: 

- ای کاش نمیزدمش تاازش رضایت بگیرم.

- اشکال نداره این نشون میده خیلی جرات داری.فکرنکنم اونقدراهم شرباشه.رزمی کاری؟ 

- دوسال باشگاه هاپکیدو رفتم الان یه سالی میشه نمیرم.

دراین لحظه مامان باصورت مضطرب وپریشون اومد.

- چی شدتیناچی کارکردی؟ سلام دکترمابازم باعث زحمت شدیم! 

- سلام نه خواهش میکنم.

- هیچی مامان مزاحمت ایجادکردحالشو جااوردم.

- همراه مامان ودکتربه سمت اتاقی که توش بودرفتیم.بیرون اتاق پرسیدم: 

- دکتراسمش چیه؟ 

- میلادپیرو.

چشماش ورم داشتوپیشونیش باندبسته بودصورتشم چندتاخراش برداشته بودهمشم اهوناله میکردکه دستوپاهاش دردمیکنه.حسابی دلم خنک شده بود.سلام کردیم فقط جواب سلام دکترروداد ودکترگفت: 

- حالااشکال نداره اقای پیرو.یه اتفاقی بودپیش اومدشمااین خانموببخشین بچگی کرده.

چشام بااین حرفش چهارتاشد. تودلم گفتم: مردکه ی پرروفکرکردچون دکتره هرحرفی دوست داشت میتونه بزنه.بچه خودتی.

- نخیردکترجون من رضایت بده نیستم. 

دکتربهم اشاره کردازش عذرخواهی کنم.داشتم بااین کاراش ازعصبانیت منفجرمیشدم.

- اقای پیرو به نفعته رضایت بدی اگه رضایت ندی منم به جرم مزاحمت ازت شکایت میکنم.

- یعنی چی خانم روزانه هزارتااینجورمسائل پیش میاداگه باهمشون بخواین اینجوری کنین تموم پسرای شهربایدتوبیمارستان بستری بشن.حالاشماخوشگلی وچشمونوگرفتی یه حرفی بهت زدیم دیگه نبایدماروبه رگبارکتک ببندین که.حیف فقط حیف خوشگلی وگرنه اینقدمیذاشتم توبازداشتگاه اب خنک بخوری تاحالت جابیاد.

باحرفاش داشتم ازخجالت اب میشدم دکترهمش زیرچشمی نگام میکرد.مامان که حسابی اعصابش بهم ریخته بودگفت: 

- حالارضایت میدی بریم پی کارمون یانه؟ 

- اره.ولی خانمی کف گرگیات پدرادمودرمیاره.

دکترکه حال منومامانو دید ازمون خواست بریم بیرون.نگاه شماتت باری به میلادانداختموازاتاق خارج شدیم.مامان همینجوری زیرلب زمزمه میکردپسره ی پرروی بی اصل و نسب خجالت نمیکشه.

چنددقیقه گذشت ماموری که همراه میلادبودبرای تنظیم شکایت نامه ازاتاقش خارج شدوازم خواست زیربرگه اش روامضاکنم ازشکایتش صرف نظرکرد و دیه هم نخواست، دقایقی بعددکتراومد.مامان بادیدنش ازجاش بلندشدورفت ازش تشکرکنه.بعدش بهم گفت توحیاط منتظرمه.بلندشدم جلوش رفتم وگفتم: 

- مرسی بابت رضایت ولی بایدخدمتتون عرض کنم بنده بچه نیستم اقای دکتر.

باشیطنت خنده میکردگفت: 

- خانم رزمی کاربابت حرفم ناراحت شدی؟ بهت نمیادزودرنج باشی بااون دل شیری که داری و روپسرجماعت دست بلندمیکنی.معذرت میخوام ولی اگه سرشوشیره نمیمالیدم که رضایت نمیداد.

- خب یه حرف دیگه میزدین.

خنده های زیرکانش ازارم میدادولی خیلی صورتشوزیبامیکرد. 

- امان ازدست شماخانما.راستی حال خواهرکوچولوت چطوره؟ فرداحتمابیارمعاینش کنم. 

بااینکه ازش دلخوربودم دیگه به روی خودم نیاوردم.

- بهتره ولی همش میخوادجوشای بدنشو بکنه ماهم دستاشومثل زندونیا بستیم.

- باشه من بایدبرم به مریضام برسم مادرتونم بیرون منتظرن بامن کارندارین؟ 

- نه بازم ممنون بابت همه چی فعلاخداحافظ.

- خواهش میکنم خانم.خدانگهدار.

به حیاط بیمارستان رفتم مامان رونیمکت نشسته بود.

- ببخش مامان دیرشد،بریم.

- بخاطرکارت هم تنبیهت میکنم هم تشویق.تنبیه: بخاطراینکه باهاش درگیرشدی واونجوری زدیش.تشویق: بخاطراینکه جلوش دراومدی وسوارماشینش نشدی.حالاتنبیه کنم یاتشویق؟ 

ازحرفاش خندم گرفته بودوگفتم: 

- دلت بهت چی میگه مامان گلم؟ 

لحظه ای مکث کردباخنده گفت: 

- دلم بهم میگه: دختربه این گلی رونبایدتنبیه کرد.

- قربون مامان بادرکم برم.میشه ازماجرای امروزبه باباحرف نزنین؟ 

- باشه ولی قول بده کسی مزاحمت شدکاروبه کتک کاری نکشونی.

- قول میدم مامان خوبم.

- پس بریم پریاخونه تنهاست فکرکنم ازخواب بیدارشده.

تاکسی گرفتیموبه خونه رسیدیم پریاخواب بود.بالاسرش رفتمونوازشش کردم.قبلا ابله مرغون گرفته بودم میدونستم ازخارشوسوزش جوشای بدن و صورتش اذیت میشه.چشماشوبازکرد.

- سلام ابجی دلم برات تنگ شده بود.

- سلام شیرین زبون دل منم برات یذره شده بودپاشوبرات سوپ اوردم بخوری.

بلندشدونشست سوپو قاشق قاشق دهنش میذاشتم.بااشتها میخوردمعلومه گرسنش بود، بعدازاینکه سوپشوخوردگفتم: 

- پریاابمیوه میخوری؟ 

- اره ابجی برام بیار.

- چه طعمی دوست داری شیطون؟ 

- باطعم اناناس.

بعدازاینکه ابمیوشوخوردازاتاقش بیرون اومدم تابخوابه.

داشتم میرفتم تواشپزخونه دیدم یه کارت عروسی کنارتلویزیون بود.برداشتمش به نظرمی اومد کارت عروسی شیکوگرون قیمتی باشه.بازش کردم بادیدن اسم میثم واناهیتا فهمیدم پسرداییمه.جشنشون روزجمعه توتالارگویا بود.کارت بدست به سمت اشپزخونه رفتم.روصندلی نشستموگفتم: 

- بلاخره میثم عروسی کرد؟ دق داد دختره ی بیچاره رو.حالاحتمابایدعروسیشو تویه تالارگرون قیمت میگرفت؟ چهارسال اناهیتارومعطل خودش کردتاعروسیشون ازنظرکلاس چیزی کم نداشته باشه.

- من خیلی نصیحتش میکردم که زیادنبایدعقدبمونن وکم یازیادعروسیشونوبگیرن ولی کو گوش شنوا؟ ! اناهیتاراضی بودولی میثم دست بردارنبودومیگفت نمیخوام پیش دوستواشنا کم بیارم.الانم باکلی اختلاف دارن میرن سرزندگیشون.

دلم به حال اناهیتامیسوخت که گیرمیثم ماافتاده بود.دخترفوق العاده ساده ودورازهرچی تجملات وبرعکس میثم که مثل زن دایی ایناسرش بره کلاس کاریش نمیره.

- پس من فردابعدازاینکه پریا روبردم دکترمیرمولباس میخرم.

- پول داری؟ 

- اره حقوق اخری که لیلا بهم دادهنوزتموم نشده بااین حال اگه کم داشتم ازبابامیگیرم.

مامان سری تکون دادوبه شستن ظرف هامشغول شد. 

منم اماده شدم تابرم ارایشگاه. 

- مامان کارنداری؟ 

- نه مواظب خودت باش به لیلا سلام برسون.

- باشه خداحافظ.

- خدابه همرات.

به ارایشگاه رسیدم درشوبازکردم لباسموعوض کرد مثل همیشه گرم بود مشغول خوندن مجله بودم سمیرااومد.سمیرایه دختربیستوپنج ساله بودکه دوبارطلاق گرفت.میگفتن هرکدوم ازشوهراش اونو بایه پسردیده بودن.خودمم چندبارتوخیابون دست تودست پسرای مختلف یادرحال خوشوبش تومغازه هایی که پسرای جوون فروشندش بودن دیدم.این برام جای سوال بودکه چراهیچوقت نمیتونه پایبند به یه نفرباشه وهمیشه به فکرتنوعه؟ ! 

- سلام تیناجون خوبی؟ 

- ممنون توخوبی؟ 

- مرسی لیلا نیست؟ 

- نه الاناست که پیداش بشه.

تاحرفم تموم شدلیلااومدداخل.

- بفرمانگفتم حلال زادست.سلام لیلا جون.

- سلام به هردو.خوبی سمیرا؟ 

- مرسی.واسه شینیون وارایش اومدم جشن نامزدیه یکی ازدوستامه. 

لیلاروبه من گفت: 

- تینا تامن ارایشش میکنم وسایل وسنجاقای مورواماده کن.

مشغول ارایش بود که دید یه نفربیرون دربوق میزنه.مانتوپوشیدورفت بیرون بعدچنددقیقه بایه نایلکس پرازوسایل اومد.

- شاهین بودبهش لیست دادم وسایل موردنیازارایشگاهوبخره تینا نگاه کن ببین کموکاستی نداره.

وسایلوازدستش گرفتم نگاه کردم.تافسنجاق موییمومصنوعیالکلپنبهتیغ لاکمومجلبکشیرپاک کن و ... 

- لیلاجون ولاستریت اکسیدان 12کرم تثبیت کنندهاسپری دوفازواریاسیون

نقره ایرنگN6W4G9K8 هم میخواستیم.شازده پسرتون پشت ورقه رونخوندن! 

- راست میگی؟ ای پسره ی حواس پرت معلوم نیست توکدوم عالم داره سیرمیکنه شب برم خونه کارش دارم.

- سمیراجان شنیون کلاسیک دوس داری یاشلخته؟ 

- شلخته شیک تره.

- باشه.تیناجان چندتاخال ازون مومصنوعی ببر بده بهم باموهاش اکستنشن کنم.

مدل موهاش که تموم شدلباسشوپوشید.مدل مووارایشش خیلی شیک بودو به لباسش میومد.

- چقدتقدیم کنم لیلاخانم؟ 

- قابلی نداره دویست وپنجاه تومن.

پولودادوبعدش رفت.بعدرفتنش لیلابه شاهین زنگ زد.

- سلام تواین روزا چرا اینقدحواسپرت شدی شاهین؟ 

- ... 

- به پشت لیست نگاه کن ببین چقدرخریدامونده بعدامیگی مامان هرچی خریدداشتی بده به خودم.! 

- ...

- باشه فعلاخداحافظ.

تینابه لیست نگاه کردکلی به حواس پرتی خودش خندش گرفت.این بچه یه چیزیش میشه ها.همه چی روچک کن کم کم بریم.

- لیلاجون میشه فرداصبح نیام؟ 

- چراچیزی شده؟ 

- نه بایدپریارویه سرببرم بیمارستان.جمعه هم عروسی پسرداییمه بایدبعدش برم لباس بخرم.منم خیلی مشکل پسندم میدونم که نمیتونم خودموبرسونم.

- مبارک باشه ایشالله عروسی خودت، باشه فقط بعدازظهراینجاباش به هفت هشت نفرگفتم فردابعدازظهربیان.باشه؟ 

- روچشم دستتون دردنکنه.

بعدازینکه همه چی روچک کردم دروبستم وازلیلاخداحافظی کردم به خونه اومدم.مامان داشت توحیاط گل هارواب میداد.قدمامواروم برداشتم نفهمه اومدم درحال زمزمه ی شعربود: 

چشمان سیاه قربانت شوم خانت به کجاست مهمانت شوم 

ازپشت چشماشوگرفتم وگفتم: 

- نکنه عاشق شدی مامان من؟ وای مامانمون ازدست رفت.

برگشت وگفت: 

- نترس تاتوروتولباس عروس نبینم عاشق نمیشم.درضمن من همیشه عاشق بابات بودموهستم وفقط مرگ میتونه منو ازش جداکنه.

- خدانکنه مامان گلم ایشالله سایتون صدوبیست سال بالاسرمون باشه.ازاین حرفابگذریم خیلی گشنمه یه فکری به حال شکم این گدای عاجزوبینوابکن.

- قربون دخترمهربونم برم تالباستوعوض کنی میزوچیدم.

شام ماکارونی داشتیم غذای موردعلاقم بودمخصوصامامان اینقدرپرملات درست میکردادم سیرنمیشدازخوردن.یادسامان افتادم اخ که چقدرماکارونی دوست داشت.دلم براش یذره شده بود.ازجام بلندشدم تایه سربه پریابزنمومامان اشکامونبینه.

- چی شدتیناچرا بلندشدی توکه ماکارونی دوست داشتی؟ 

- مرسی مامان سیرشدم.

نمیدونم علت تغییرحالموفهمیدیانه چون دیگه چیزی نپرسید.به اتاق پریارفتم خوابیده بودکنارتختش نشستم نوازشش کردموبوسیدمش. ته چهره ی سامان روداشت لباش چشموابروهاش حالت موهاش شبیه سامان بودچقدردلم میخواست الان بود وباهاش درددل میکردم.ای کاش اون روزازخونه بیرون نمیرفت تااون تصادف لعنتی باعث بشه دیگه به خونه برنگرده.اشک ازگونم جاری شدبه اتاق خودم رفتم واینقدگریه کردم تاخوابم برد.صبح زودبیدارشدم بعدازشستن دستو صورتم لباس پوشیدم به اتاق پریارفتم مامان داشت پریارواماده میکرد.

- سلام مامان صبح بخیر.صبح بخیرفرشته کوچولوی من خوب خوابیدی؟ 

مامان صبح بخیری گفت ورفت تاصبحونه رواماده کنه.

- صبح بخیرابجی اره خوب خوابیدم.ابجی من خجالت میکشم بااین صورتم بریم بیرون اگه کسی منوببینه مسخرم میکنه.

- نه قربونت برم هرکی ببیندت میفهمه ابله مرغون گرفتی واین مسخره نداره.فقط بایدجوشای صورتتودست نزنی وگرنه تااخرعمرهمه مسخرت میکنن.

چشمی گفت ودستاشوبه دستم دادتابه اشپزخونه بریم.حق داشت اگه رانندگی بلدبودم توماشین میخوابیدتاکسی صورتشونبینه ولی حالابایدیه مسیرکوتاه روپیاده میرفتیمومیدیدنش. کوچمون همیشه شلوغ وپررفت وامدبودحتی سرصبح.نمیدونم چراازرانندگی میترسیدم اگه دکترمیفهمیدازرانندگی میترسم کلی مسخرم میکردومیگفت توباپسرجماعت کتک کاری میکنی وازشون نمیترسی بعدازرانندگی ترست میگیره.بابا خیلی بهم گفته بودگواهی بگیرم تایه 206 خوشکل برام بخره یکی دوبارم خواست بهم یادبده ولی هرباریاماشینوخاموش میکردم یاگازوترمز روباهم اشتباه میگرفتم.

به اشپزخونه رفتیم صندلی روکنارکشیدمونشستم مامان میزروچیده بود.

- مامان اگه میشه زنگ بزنین اژانس بیادبااژانس بریم.

مامان که میدونست واسه چی ازش خواستم به اتاق رفت وتماس گرفت.

- تاپنج دقیقه دیگه میادزودترصبحونتونوبخورید. 

نزدیک درمامان صدام کرد: 

- تینایه لحظه وایسا.

مامان باعجله اومدپایین.

- بیااین 500تومن رودیشب بابات دادبدم بهت میخوای بری لباس بخری باقیشم هرچقدموندمال خودت.

- ممنون شمابهترین پدرومادردنیایید.

گونشوبوسیدموازش خداحافظی کردم.ماشین جلوی درمنتظربود.

- سلام اقای افضلی.

سلام دخترم مسیرت کجاست؟ 

- بیمارستان قائم.

تقریبابیشترکسایی روکه تواین اژانس بودنومیشناختم.ولی دوست نداشتم هرروزبااژانس برم ارایشگاه.نه ازلحاظ مالیدوست نداشتم بگن دختراقای محمدی بااین سنش همیشه بااژانس میره سرکاروعرضه ی سرخیابون وایستادنوماشین گرفتنو نداره.

به بیمارستان رسیدیم پول رودادم داخل بیمارستان رفتیم.به اتیکت هایی که زده بودنگاه انداختم تاببینم اسم دکترامینی چیه نگاهمو رو اسم هاچرخوندم یهواسمشودیدم.دکتردانیال امینی جراح ومتخصص داخلی.به پذیرش رفتم.

- سلام خانم.میخواستم دکترامینی روببینم.

- چیکارشون دارین؟ 

- خودشون گفتن امروزخواهرموبیارم برای معاینه. 

- چندلحظه بشینین دارن چندتامریض رو ویزیت میکنن کارشون تموم شدمیان.

روصندلی کنارپریانشستم حواسم نبود، دیدم یکی صدام میکنه.روموچرخوندم دکتربود.

- سلام دکترببخشیدحواسم نبود.

- سلام خواهش میکنم.حالت خوبه؟ 

- مرسی.

باهاش به اتاقش رفتیم.مشغول معاینه ی پریابودروبهم گفت: 

- دیگه باکسی درگیرنشدی؟ 

بااین سوالش حرصم دراومدگفتم: 

- دکترشماراجع به من چه فکری میکنین؟ 

- چطور؟ 

- سوالموباسوال جواب میدین؟ 

حس کردم باحرفاش میخواد روموکم کنه گفت: 

- من اصلادرموردشمافکرنمیکنم.

بااین جوابش اب پاکیورودستم ریخت.سرموانداختم پایین وسکوت کردم فهمیدم اون چیزی که توچشماش دیده میشدیه چیزالکی بودومن خیال برم داشته بود.

- چراسکوت کردی من که حرفی نزدم گفتم شایدبازم باکسی دعواکردی.

- گفتم شایدپیش خودتون فکرکنین من یه دخترجنجالم توخیابون دنبال سوژه میگردم بزنم به تق وتوق اینواون.

باخنده گفت: 

- نه این چه حرفیه اتفاقاازکاراون روزت خیلی خوشم اومد.

بااین حرفش ازعصبانیتم کاسته شدولی بازم ازدستش ناراحت بودم.

- حال خواهرت خیلی بهترشده.

اینوگفتو به ساعتش یه نگاه انداخت.

- من میخوام یه سربرم کافی شاپ یه قهوه بخورم خیلی خستمبعدش برم خونه.

نسخه دارو روبرداشتم وگفتم: 

- خوش بگذره.ماهم بایدبریم.

دراین لحظه پریاگفت: 

- ابجی منم میخوام برم همین جایی که دکترمیگه دوست دارم ببینم چه جاییه.

دکترازخداخواسته گفت: 

- یه جای خوشگل بابستنی های خوشمزه ومیوه ای.

- ابجی بریم من بستنی میخوام.

- پریاجان توراه واست بستنی میخرم من دیرم شده.

دکترگفت: 

- جایی میخواین برین؟ 

- برای عروسی پسرداییم بایدبرم لباس بخرم.

- نگران نباش زیادوقتتونمیگیره.

دوست نداشتم قبول کنم میخواستم بگم نه دیدم پریااصرارمیکنه.

- باشه فقط زیادطولانی نشه.

به حیاط بیمارستان رفتیم.رفت تاماشینشوروشن کنه.یه ماشین سوزوکی مشکی داشت چقدرم کثیفوخاکی بود.جلوی پامون نگه داشت هردوعقب نشستیم.دلم میخواست روشوکم میکردم گفتم: 

- دکترقبل ازسوارشدن میخواستم پشت ماشینتون بنویسم لطفامرابشویید.اجالتاتحت تعقیب کارواش نیستین؟ 

ازاینه نگام میکرد بااین حرفم زدزیرخنده.باخنده های اون پریاهم میخندید دکتربهش گفت: 

- کوچولوتو چرامیخندی؟ دست شمادردنکنه حالاماشدیم کثیف.

- نه این چه حرفیه منظورم این نبود.اگه ناراحتتون کردم ببخشید.

- نه ناراحت نشدم.ولی باورکنین اینقدسرم شلوغه وقت نمیکنم یه سرببرمش کارواش.

دیگه حرفی نزدیم تااینکه جلوی یه کافی شاپ لوکس نگه داشت.ماشینشوپارک کردوداخل رفتیم.

- خب من که قهوه میخورم شماهم قهوه میل دارین؟ 

- نه من شکلات داغ دوست دارم.

- خب خانم کوچولوتوچی میخوری؟ 

- من یه بستنی بزرگ میخوام که هرچی بخورم تموم نشه.

بااین حرفش هردوتاخندیدیم.بعدازاوردن سفارشامشغول خوردن شدیم.

ساکت بودیم که گفت: 

- شماسرکارمیرین؟ 

- اره چهار ساله تویه ارایشگاه کارمیکنم.

- افرین حالابه صورت حرفه ای یاگذروقت؟ 

- هردو.ولی کارم خیلی خوبه هرکی میادوکارمومیبینه تعریف میکنه دیپلم ارایشگریموخیلی راحت گرفتم.صاحب ارایشگاه خیلی ماهره توکارش منم خوب دست پرورده ی همون ادمم.

- کجاهست ارایشگاهتون.

- منظریه.

- اگه میشه ادرسشوبدین.چون چندوقت دیگه عروسی خواهرمه دنبال یه ارایشگاه خوب میگرده ومثلامیخوادتک باشه.

- شماچه جوری ازحرفای من فهمیدین کارمون خوبه.شایدالکی تعریف کرده باشم؟ 

- نه میدونم اونجورادم نیستین.

- یه سوال بپرسم.من کارم سلمونیه.میدونین که سلمونیا فضولن.

ازحرفم لبخندی زدوگفت: 

- نه خواهش میکنم بپرسین.

- بهتون نمیادمجردباشین.اگه خانومتون شماروببینه بایه دخترجوون اومدین کافی شاپ چیکارتون میکنه؟ 

نگاهی بهم انداخت وگفت: 

- یعنی اونقدپیرم؟ سی ودوسال که سنی نیست.من مجردم اینقدسرم گرم درسوکاربوده که وقت نکردم به ازدواج فکرکنم.

بااین حرفش خجالت کشیدم عجولانه قضاوت کرده بودم.گفتم: 

- اصلاقصدجسارت نداشتم.اخه پسرای فامیل ماتو سن شمابچم دارن.فکرکردم شایدشماهم ازدواج کرده باشین.

- نه خانم رزمی کارتوهمه چیزاستثناوجوداره منم یکی ازاون استثناهام.

اعصابم بهم میریخت همش دعواموبه رخم میکشید.بلندشدم تابرم حساب کنم گفت: 

- کجا؟ 

- میرم حساب کنم.

- من حساب کردم.

- دستتون دردنکنه راضی به زحمت نبودم.

- خواهش میکنم.

به سمت ماشین رفتیم گفتم: 

- ممنون مادیگه بایدبریم.

- کجا؟ میرسونمتون.

- نه تااینجاشم کلی زحمت دادیم.

- تاباشه ازین زحمتا.مسیرتون کجاست؟ 

- پاساژنگین.

- پس سوارشید.

- تورودربایستی قبول کردم.

ساکت بودازش پرسیدم: 

- راستی مطبتون کجاست؟ 

- گلسارخیابون 119.

- جای خوبیه.

- نزدیک خونمونه.

- یه سوال دیگه چندتاخواهربرادرین؟ 

نمیدونم چرااینقدرفضولیم گل کرده بوداین سوالاروازش بپرسم . 

- دوتاخواهر دارم .دنیاودیبا؛ دیبابزرگتره المان زندگی میکنه.من وسطیم بعدش دنیا.درضمن پدرمم نه ساله که فوت کرده.سوال دیگه؟ 

- اخی خدابیامرزدش واسه ی چی مرد؟ 

- ناراحتی قلبی داشت.بعدازرفتنش من شدم مردخونه وتموم سختیاروبه دوش کشیدم.

جلوی پاساژنگه داشت.

- دستتون دردنکنه امروزکلی زحمت کشیدین.کاری ندارین؟ 

- خواهش میکنم.فقط ادرس ارایشگاهوبدین.

کیفموبازکردم.کارت ارایشگاهوبهش دادم.ازش خداحافظی کردم.روکارت هم شماره موبایل من هم شماره موبایل لیلابود.درواقع لیلامنوشریک خودش میدونست نه کمک دستش.

ازاین مغازه به اون مغازه میرفتم بالای ده تالباس پروکردم دنبال یه چیزتک میگشتم پریاهم حسابی خسته شده بود تااینکه یه پیراهن سرمه ای بلند پشت ویترین یه مغازه چشمموگرفت.فوق العاده زیباوتوچشم بود. داخل مغازه رفتموخواستم بیاردش پرو کنم.وای چقدبهم میومدوتوش زیباشده بودم. روش نگین های قشنگی داشت ودامنش یکم پف داربودروی دامنش پارچه های چین داروپف کرده کارشده بود.سایزتنم بودوباریک بودن کمرموبیشترنشون میداد.فروشنده که خانم میانسالی بودگفت: 

- خیلی بهت میاددخترم همینجوری دکلته میخوای بپوشی؟ 

- مرسی، نه با کتش.این لباس استین کوتاش قشنگ تربه تن ادم میشینه تادکلته.

- تعجب میکنم بااین زیبایی که داری مثل خیلی دخترا توفکرعرض اندام نیستی.مثل توکم پیدامیشه! 

- لطف دارین.چقد تقدیم کنم؟ 

- قابلی نداره عزیزم.قیمت این لباس چهارصدوده تومنه.توسیصدوهشتادتومن بده.

پولودادم وازپاساژاومدیم بیرون به چنتا کفش فروشی رفتم وبلاخره یه کفش مجلسی سرمه ای به دلم نشست وخریدمش.مجبوربودم بخاطرپریااژانس بگیرم.خلاصه یه اژانس گرفتیمورفتیم خونه.بعدرسیدن لباسوپوشیدموبه مامان وبابانشون دادم.کلی تعریف کردن.بعدازظهررفتم ارایشگاه.اون روزاونقدرمشتری داشتیم که روپام بندنبودم ازخستگی.روزجمعه رسیدارایشگاه رفتم تامدل مودرست کنمویه ارایش ملایم به صورتم بدم.

- سلام لیلاجون.

- سلام چقدردیرکردی؟ 

- دیرنیست بابامیاد دنبالم ازاینجامیریم.

- خب چه مدلی دوست داری؟ بابلیس میخوای بکشی؟ 

- نه یه مدل ساده میخوام بیشترموهاموروشونم بریزم.یه سشوارم میخوادموهام.

- سشوارنمیخوادکه موهات صافه.

- اشکال نداره میخوام صاف تربشه. 

همزمان که موهامودرست میکرد.منم شروع کردم به ارایش خودم.کرم شفاف کننده ی صورتوبرداشتم روصورتم پخش کردم تا توی نور صورتم روشن وشفاف باشه به چشمام سایه ی ابی نیلی زدم به رنگ چشام خیلی میومد تهشوتیره کردم زیرابروهاموسایه ی سفیدوبراق زدم.ارایشموبایه رژگونه ی ملایم ویه رژصورتی کم رنگ تموم کردم.به خودم تواینه نگاهی انداختم، درسته زیادعوض نشده بودم ولی ارایش دخترونه ی قشنگی بود، کارلیلاتموم شد.جلوی موهاموخوردخوردکوتاه کرد روصورتم یکمشوسربالادادوباهاش یه پاپیون کج درست کردبیشترشو روشونه هام ریخت. بلندشدمولباسموپوشیدم خیلی زیباشده بودم. 

- وای دخترچقدرنازشدی! ارایش صورتت چرااینقدکمه؟ 

- مرسی. همینقدرکافیه بیشترش کنم میشه ارایش زنونه بعدخوشگلی صورتم زیرارایش گم میشه. 

- راست میگی. لباست چقدرقشنگه معلومه راحت پیداش نکردی. 

- چشاتون قشنگ میبینه. اره کل پاساژوچندبارگشتم تااین به چشم خورد. 

داشتیم صحبت میکردیم بابابهم زنگ زدوگفت پایین منتظره. 

ازلیلاخداحافظی کردم اومدم پایین. 

به تالار که رسیدیم ازماشین پیاده شدیم تاباباماشینشوپارک کنه. داخل تالاررفتیم عروسودوماد هنوزنیومده بودن. چشمم به دخترخالم افتاد. سایه دوسال ازمن بزرگتربود. 

- سلام سایه چطوری؟ 

- سلام دختر باباتوکجایی خسته شدم اینقدتنهایی رقصیدم. 

- ببخش دیرشد. اخه بذارعروس دومادبیان بعدبرو وسط خودتوخالی کن. 

کنارش نشستم همه اززیباییم تعریف میکردن. میخواستم برم پیش دایی اینابهشون تبریک بگم سنگینی نگاه پسرارو روخودم حس میکردم. نزدیکای 9 شب بودکه عروس ودوماداومدن. اناهیتاخیلی خوشگل شده بودلباسشم خیلی بهش میومد. چشمم این طرف واون طرف میچرخیدبه هرکی نگاه میکردم ناشیانه نگاهشو به طرف دیگه میدوخت تابفهمم نگاهم نمیکنه. 

یه لحظه چشمم به یه اشناخوردچقد قیافش اشنابود به صورتش توجه کردم ازم خیلی فاصله داشت نمیتونستم تشخیص بدم که کیه. خاله هم همش بامن صحبت میکردونمیتونستم اززیرحرفاش دربرم داشتم ازکنجکاوی میمردم. تودلم میگفتم سایه جون هرکی دوست داری یه موضوع بده خاله باتوسرصحبتوبازکنه. خلاصه سایه بعدازچنددقیقه درموردبچه های مهدکودک خاله ازش سوال کرد. تودلم گفتم سایه ازمهلکه نجاتم دادی جبران میکنم. به بهانه ی دستشویی پاشدم بایدمیفهمیدم کیه. نزدیکش رفتم روش اون طرف بود. 

خدای من باورم نمیشددکترامینی اینجاچیکارمیکرد؟ ! نزدیکش رفتم تویه جمع پسرونه نشسته بودوهمشون زل زده بودن به من جزدکتر. 

- سلام دکتر. 

به طرفم برگشت یه جورنگام میکردانگارمنونشناخته بود،بعدچندثانیه دقت گفت: 

- سلام. شمااینجاچیکارمیکنین؟ 

- بهتره بگم شمااینجاچیکارمیکنین. دوماد پسردایی منه. 

- میثم ازرفیقای صمیمی منه. شمااون روزگفتین میخواین برین عروسی اصلا فکرشونمیکردم عروسی رفیق من باشه. لباستون چقدرقشنگه! 

به صورتم نگاه کردسرشوانداخت پایین. انگارمیخواست بگه خودتونم چقدرخوشگل شدین. توجمع چقدرمودبانه باهام صحبت میکردومنوشماخطاب میکرد. یکی ازپسرای جمعشون گفت: 

- دانیال نمیخوای این خانم خوشگله روبه مامعرفی کنی؟ 

دکترکه ازحرف دوستش ازخجالت سرخ شده بودگفت: 

- ایشون خانم محمدی هستن خواهرشون از مریضای منه. 

- منم امیدهستم خانم محمدی. 

- خوشوقتم. 

اینوگفتم وبایه بااجازتون ازشون دورشدم. ولی فکرم پیشش بودچقدکت وشلوارمشکی براق وکراوات بهش میومد. چقدتواین لباس دوست داشتنی شده بود. چراهمش بهش فکرمیکردم تو وجودش چی داشت بااینکه هیچ پسری تااون موقع نتونسته بوددلموبدست بیاره اون بدون هیچ تلاشی مهرش به دلم رخنه کرده بود. ازون لحظه به بعدهروقت به جایی که نشسته بودنگاه میکردم میدیدم نگاهش سمته منه ولی اون که گفته بوداصلاراجع به من فکرنمیکنه؟ ! . توهمین افکاربودم که سایه دستموگرفتوخواست بریم برقصیم. موقع رقص سن خیلی شلوغ شدوبیشترپسراریختن وسط. از اون شلوغی خسته شدم واومدم کناروایستادم بعدازچنددقیقه امید اومدکنارم. 

- خسته شدین؟ 

- نه فقط شلوغه وپسرا اینقدوحشیانه میرقصن توجمعشون بمونم له میشم. 

- بامن نمیرقصین؟ 

نگاه دکتربهم بودومیخوردناراحت باشه. 

- نه میخوام برم بشینم. 

ازضدحالی که بهش زده بودم حسابی دمق شدورفت. 

سرم ازصدای موزیک حسابی دردگرفته بود. به بیرون تالاررفتم تایکم هوابخورم. حس کردم یکی دنبالم میاد،پاهامواروم کردم بهم نزدیک شد. 

- خانمی خیلی خوشگل میرقصی؟ ازوقتی اومدی توکف توام. ازت خیلی خوشم اومده بامن دوست میشی؟ 

به سمتش برگشتم، نمیشناختمش. باعصبانیت نگاهش کردمو رومو برگردوندم. 

- اسمم پدرامه. اسم شماچیه نازنازی؟ 

- مزاحم نشووگرنه هرچی دیدی ازچشم خودت دیدی. برو رد کارت. 

- چراجوش میاری حالامن که چیزی نگفتم. این شمارمهخوشحال میشم صداتوبشنوم. 

سرش دادکشیدم: 

- مگه نمیگم بروپی کارت. 

دراین لحظه دیدم دکتراومدبیرون. به سمتم اومدوگفت: 

- چی شده؟ 

- این اقامزاحمم شده. 

روبه پدرام برگشت وگفت: 

- تاهمینجاابروتونبردم برو پی کارت. 

- ببخشین جنابعالی سرپیازی یاته پیاز؟ من بااین خانم محترم دارم صحبت میکنم به توهم ربطی نداره. 

دکترکه اعصابش بهم ریخته بودگفت: 

- خیلیم بهم ربط داره نامزدمه. مشکلی داری؟ 

پدرام تااینوفهمیدباعصبانیت ازجلوی چشممون دورشد. 

ازحرفش خجالت کشیدم ومیشدنشونه های خجالتو توچشمای خودشم خوند. اومدنزدیکم وگفت: 

- ببخشین اگه دیراومدمو اذیت شدی. 

حسابی شرمندش شده بودم. گفتم: 

- وای نه دکتراین چه حرفیه. شماهمیشه فرشته ی نجات من هستین وتوبدترین موقعیت هابه دادم میرسین. 

برق خوشحالی روتو چشاش دیدم به چشمام زل زدوگفت: 

- پس یه خواهش کنم؟ 

- بفرمایین. 

- اینقداین فرشته ی نجاتت رو دکترصدانکن. 

- امینی صداکنم؟ 

- نه دانیال صدام کن. منم میتونم تینا صدات کنم؟ 

- اره ولی من خجالت میکشم اسم کوچیک شماروصداکنم. 

باشیطنت خنده ای کردوگفت: 

- ماروسیاه نکن! به قیافت نمیخوره ازهرچیزی خجالت بکشی. 

به شوخی خودموبه ناراحتی زدموگفتم: 

- یعنی میخواین بگین من خجالت نکشم؟ دستت دردنکنه دوکی. 

- وای نه شوخی کردم خیلی خجالت بکشوبا حیاهستی. خوشم اومد روی امید روکم کردی. 

لبخندی زدموگفتم: 

- دیگه دیگه. 

خلاصه اون شب بعدتموم شدن جشن ازهمه خداحافظی کردیم. توماشین مامان پرسید: 

- تینااون پسره کی بودباهات حرف میزد؟ 

منم باکشوتاب همه چی روتعریف کردم. مامان باورش نمیشدولی ازاینکه دکترازم خواست اسمشوصداکنم چیزی نگفتم. شب داشتم میخوابیدم به گوشیم نگاه انداختم اس ام اس داشتم یه شماره ی ناشناس بودبازش کردم نوشته بود: 

- می فرستم این پیامک رابه دوستاوکه صدهاخصلت زیبا دراوستبامرام وباصداقت با ادب ای پیامک خاک پایش راببوس. (دانیال)

شمارشوذخیره کردم نمیدونستم براش چی بنویسم لیست پیامامونگاه انداختم یکی ازپیامای ریحانه روبراش فرستادم: 

- حکم فراموشیت رااوردندولی به یادمهربانی هایت امضانکردم. (دوکی)

ته دلم یه حس خاصی داشتم که وقتی بهش فکرمیکردم حس میکردم خون تورگ هام جریان پیدامیکنه و دلم از یه حرارت میسوزه. مثل همون شبی شده بودم که برای اولین باردیدمش خوابم نمی برد. اس ام اسشوبیشترازچهل بارخوندم. 

صبح باخستگی وکوفتگی ازخواب بیدارشدم. دلم نمیخواست پاشم رختخوابم گرم بود، داشتم به خواب میرفتم که مامان اومدوصدام زد. باسختی ومشقت بلندشدمو اماده شدم به ارایشگاه رسیدم لیلااومده بود. 

- سلام لیلاجون. ببخش دیرکردم. دیشب خیلی خسته بودم وصبح باهزاربدبختی بیدارشدم. 

- سلام اشکال نداره. خوش گذشت؟ 

- بله جای شماخالی بود. 

حول وحوش ساعت11 بودکه یه خانم جوون تقریباهم سن خودم اومدتاحالاندیده بودمش. 

اول به لیلاسلام گفت. لیلانمیشناختش. بعدروبه من گفت: 

- سلام. 

- سلام. خوش اومدین. 

- شماتیناهستین؟ 

- بله. شمامنومیشناسین ولی من نمیشناسمتون؟ 

- من دنیاهستم. خواهردکترامینی. 

تازه دو زاریم افتاده بود. قیافش وطرزصحبتش یکم به دکترشباهت داشت. 

- اهان بله دکترگفتن میاین. اومدین ژورنالای عروسمونوببینین. 

- اره. اگه زحمتی نیست. 

نشست ورفتم وژورنالای عروسواوردم. هرکدوموورق میزدکلی ازکارمون تعریف میکردعروسیش دوهفته دیگه بود. روبه من گفت: 

- همه چیزو ردیف کردیم فقط مونده بودارایشگاه من. هرجارفتم مدلاشون به دلم ننشست ولی این مدل مو وارایش خیلی چشمموگرفت. دست داداش گلم دردنکنه. فرشته ی نجاتم شد. 

بااین حرفش به فکرفرورفتم. حرف دلموزده بوددانیال همیشه فرشته ی نجات منم بود. خلاصه برای روزجمعه وقت گرفت ورفت. بارفتنش ماهم اماده شدیم تابریم. تورانزدیک خونه بودم که پرهام رودیدم. انگارمنتظرم مونده بودتابیام. 

- سلام. تیناخانم. خسته نباشین. خوبین؟ 

- سلام. ممنون. کاری داشتین؟ 

- راستش اره. فکراتونوکردین؟ 

نمیدونستم چه جوری بهش بگم جوابم منفیه. میخواستم ازش بپرسم بعدازدواج ایران میمونه یامیره. ولی به خودم نهیب زدم: من که جوابم منفیه پس چرا الکی ازش بپرسم. 

- اره فکراموکردم. جوابم منفیه. من فعلاقصدازدواج ندارم. 

بااین حرفم رنگش پریدوبا من من پرسید: 

- اخه چرا؟ 

نمیدونستم چه جوابی بدم. من بدون دلیل ردش کردم. شایدم دلیلش دانیال بود. بخاطراینکه تودلم جابازکرده بودنمیخواستم کس دیگه ای روبه دلم راه بدم. گفتم: 

- همون که شنیدیدمن قصدازدواج ندارم. خداحافظ. 

اینوگفتموازش دورشدم. به خونه رسیدم. موقع ناهارروبه مامان گفتم: 

- مامان امروزجواب پسراکرم خانمودادم. 

- خب! ؟ 

- جوابم منفی بود. 

- چرا؟ 

- قصدازدواج ندارم. یه کیس مناسب پیدابشه بله میگم. 

- من مطمئنم اونقدر عاقل هستی که بادلیل موجه ردش کرده باشی. 

- خیالت راحت. راستی امروزخواهردکترامینی اومدارایشگاه وقت گرفت واسه دوهفته دیگه عروسیش. 

- افرین. ازکجاادرس ارایشگاه روفهمید؟ 

- اون روزپریاروبرده بودم پیش دکترازکافی شاپ اومدیم بیرون کارت ارایشگاهوواسه خواهرش خواست. 

به اتاقم رفتم به حرفای مامان فکرمیکردم باخودم گفتم ایا دانیال میتونه دلیل موجهی باشه واسه ردکردن پیشنهادپرهام؟ 

صدای اس ام اس منو به خودم اورد. دانیال بودبازش کردم نوشته بود: 

- سلام تیناحالت خوبه؟ خسته نباشی. دنیا خیلی ازکارتون تعریف کرد. میدونستم پیش بدکسی نفرستادمش. بعدازظهروقت داری؟ 

- سلام دوکی جون خوبی؟ . مااینیم دیگه. چطورمگه؟ 

- تیناداشتیم؟ فکرکنم ازاسمم خوشت نمیادصدام نمیکنی. میخوام بیام دنبالت بریم بیرون یه کاریم باهات داشتم. البته ماشینمودادم کارواش تمیزه تمیزه. گفتم بگم یه وقت بهونه ی ماشین کثیف رونیاری. 

ازحرفش خندم گرفت. براش نوشتم: 

- نه خیلیم اسمت قشنگه. باشه ولی قول نمیدم شایدمشتری داشتیم. ساعت 7 بیا. 

- مرسی پس فعلا. 

- باشه. فعلا. 

بعدازظهرساعت هفت درارایشگاهوبستم. ازشانسم لیلاکارداشت ونتونست بیادوگرنه رو نداشتم ازش اجازه بگیرم. جلوی خیابون وایستادم دو سه دقیقه موندم دیدم اومدسوزوکی خوشگلش ازتمیزی برق میزد. درعقبوبازکردم دیدم بااخم داره نگام میکنه دروبستمورفتم جلونشستم. 

- سلام. 

- سلام. خوبی؟ این چه کاری بودکردی؟ 

- خوبم. هرچی باشه منوشماهیچ سنمی باهم نداریم که من بیام جلوبشینم. دیگه اونجوری نگام کردین ترسیدم منوبخورین واسه همین اومدم جلو. 

لبخندی زدوچیزی نگفت جلوی همون کافی شاپ توقف کرد. داخل رفتیم. منو رونگاه کردموگفتم: 

- من سان شاین میخورم. 

- اوه چه باکلاس. 

روبه گارسون گفت: 

- دوتاسان شاین لطفا. 

بعدازاینکه سفارش رواوردن گفتم: 

- خب اقادانیال کارم داشتین. 

- سرشوبلندکردوتوچشام نگاه کردوگفت: 

- چی روبهت قسم بدم دانیال صدام کنی؟ 

- باشه تسلیم. دانیال چی کارم داشتی؟ 

- دستشوبردتوموهای خوش حالتش ودرحالی که ازخجالت رنگ به رنگ میشدگفت: 

- نمیدونم چه جوری بهت بگم. اصلا روم نمیشه. میخواستم ... 

- میخواستین چی؟ 

- میخواستم بعدجشن عروسی خواهرم ... وای که چقدرگفتنش سخته. 

- راحت باش حرفتوبزن. 

- میخواستم بعدجشن عروسی دنیا بیام خواستگاریت. بامن ازدواج میکنی؟ 

سرجام کوپ کردم. اصلاانتظارنداشتم بهم همچین پیشنهادی بده. بعدادامه داد: 

- اون لحظه ای که توبیمارستان افتادی ودستتوگرفتم گرمای بدنت ارامش عجیبی بهم دادوقتی به چشمات نگاه کردم پاکی ونجابتو توش خوندم. هربارمیدیدمت همون حس میومدسراغم. تااون شب عروسی که زیبایی خیره کننده ای داشتی وهمه بهت نگاه خریدارانه میکردن. خون خونمومیخورد دوستام وپسرای دیگه بانگاه هاشون میخواستن بهت بگن میخوانت. دوس داشتم مال من باشی تا کسی جرات نکنه اونجوری نگاهت کنه. وقتی به اون پسره گفتم نامزدتم تموم بدنم داغ شدحس کردم باتموم وجودم دوستت دارم وبرای اینکه مال من بشی حاضرم دنیاروبدم. من بچه نیستم از روی احساسوغریزه تصمیم بگیرم. سی ودوسالمه ومطمئنم عشقم به تواز روی عقل ومنطقه. خیلی بیشترازاونچه تصورشومیکنی بهت علاقه مندم. به خداازوقتی دیدمت خواب به چشمم نیومده کلافم چندشبه بجای خواب فقط به امروزفکرمیکردم که چه جوری حرفاموبهت بزنم ناراحت نشی. نمیخوام الان جواب بدی تاهروقت بگی منتظر جوابت میمونم. 

مات ومبهوت بهش زل زده بودم وبه حرفاش گوش میدادم. 

- توکه اون روزتوبیمارستان گفتی بهم فکرنمیکنی؟ 

- منظورم فکربد بود. خب راست گفتم من راجع به توفکربدنمیکنم وگرنه ازوقتی که دیدمت ازفکرت دارم دیوونه میشم. 

- ولی توهیچی ازمنوخونوادم نمیدونی. من هیچی ازتونمیدونم. 

- من همه چی درباره ی خونوادت میدونم، فوق العاده خونواده ی خوبومحترمی هستین. روزعروسی تحقیقاموکردم. درضمن بابت داداشت تسلیت میگم بهت. درسته توچیزی نمیدونی ولی کم کم اشنامیشی. 

- نمیدونم چی بگم وقت میخوام راجع بهش فکرکنم. باشه؟ 

- تاهروقت بگی میمونم منتظرجوابت. بریم؟ 

سری تکان دادم. من میدونستم جوابم بهش مثبته ولی خواستم یکم بیشترمنتظربمونه تافکرنکنه ازخداخواسته منتظرپیشنهادش بودم. توراه ساکت بودیم که گفتم: 

- دانیال توتاحالاعاشق شدی؟ یاراحت تربگم دوست دخترداشتی؟ 

- شایدباورنکنی ولی تاحالابه هیچ دختری دل نبستم چه واسه ازدواج چه واسه دوستی. تویه چیزدیگه بودی باهمه ی دخترایی که تاحالادیدم فرق داشتی وهمین باعث شدبه سمتت کشیده بشم. حالامیشه این سوالومن ازت بپرسم؟ 

- میخوای تحقیقات میدانیت روکامل کنی؟ منم مثل توتاحالاعاشق نشدم. هرکی منومیبینه تعجب میکنه که چرااززیباییم سوء استفاده نمیکنم. ولی به نظرمن زیبایی یه نعمت الهی که ادم بایداونوپاکودست نخورده تحویل عشقو اولواخرش بده. 

- افرین. خیلی بیشترازسنت میفهمی. حقا که انتخابم حرف نداره. 

- حالاشادی نکن. ممکن جوابم منفی باشه. راستی ابجیت ازعشقت نسبت بهم میدونه. 

- اره. اون ازم خواست بیاموهمه چی روبگم وعشقم نسبت بهتو تودلم پنهون نکنم. ازارایشگاه اومدکلی ازت تعریف کردوگفت میدونسته بعداین همه مدت یه دختروانتخاب کردم خیلی بایدتک باشه بین دخترا. 

- لطف داری. من همینجاپیاده میشم. دستت دردنکنه. کاری نداری؟ 

- وظیفم بود. نه خانمی مواظب خودت باش. خداحافظ. 

ازش خداحافظی کردموبه خونه اومدم. 

جلوی راه پله یه کفش دیدم. ازروی کفش شناختم مامان بزرگ اومده. 

- سلام برهمگی. 

- سلام دخترم. خسته نباشی. 

- مامان مادربزرگ کجاست؟ 

- خوابیده تواتاق خواب. حالش خوب نبود. 

به اتاق خواب رفتم. اروم صداش کردم. 

- مامان بزرگ. مامان بزرگ پاشین دخترکوچولوتون اومده. 

چشماشواروم بازکردبه چشمام خیره شدوگفت: 

- سلام عزیزم خسته نباشی خوبی؟ 

- مرسی. اگه بدونین چقددلم براتون تنگ شده بود. نتونستم صبرکنم تاخودتون بیدارشین. 

بامامان بزرگ به اتاق اومدیم. مامان برامون شام کشید. سرمیزشام به حرفای دانیال فکرمیکردم. یعنی واقعامنودوست داره یاواسه زیباییم منومیخواد؟ ! . چقدربامتانت باهام صحبت میکرد. بیشترسرش پایین بود. اگه باهاش ازدواج کنم میتونه خوشبختم کنه؟ ! مامان وباباراضی میشن باهاش ازدواج کنم؟ ! 

- تیناتیناحواست کجاست مادر؟ 

- جانم مامان بزرگ؟ 

- میگم چرانمیخوری وباغذات بازی میکنی؟ 

- باشه چشم میخورم. 

شامموخوردم وبه اتاقم رفتم. دلم میخواست منتظربمونم تا بابا بیادولی خستگی امونمو بریده سرم بدجوری گیج میرفت. به رخت خواب اومدم چشمام داشت سنگین میشدکه صدای زنگ اس ام اس موبایلم بلندشد. باهزارتقلا ازرخت خواب بلندشدم وگوشی روبرداشتم دانیال بودپیامشوبازکردم نوشته بود: 

- گمان نبرکه دیگرازدل مارفته باشیتوعزیزدل مایی هرکجانشسته باشی. 

براش نوشتم: 

- مرسی ولی ننشسته بودم داشت خوابم میبردجنابعالی اس ام اس دادی بیدارم کردی. 

بعدازچنددقیقه نوشت: 

- اخی الهی بمیرم برات ببخشید. به خدااگه میدونستم اس نمیدادم بیدارشی. بخواب عزیزم خوابای خوب ببینی. شبت بخیر. 

- اشکال نداره دوکی. شب بخیر. 

صبح باصدای زنگ اس ام اسش بیدارشدم نوشته بود. 

- سلام صبح بخیر. اس دادم ببینم فکراتوکردی؟ 

بعدازاینکه اماده شدم وتاکسی گرفتم. توتاکسی براش نوشتم. 

- سلام صبح شماهم بخیر. دیشب توخواب بایدفکرمیکردم؟ چقدعجله داری؟ ! فردا بهت میگم. 

خودمم طاقت این همه موندنونداشتم دلم میخواست زودتربهش بگم جوابم مثبته. 

- عجولم دیگه. میترسم به کس دیگه بله بگی. من تافرداجونم به لبم میرسه خانم خانما! 

- بایدتحمل کنی. من رسیدم ارایشگاه کاری نداری؟ 

- نه. مواظب خودت باش. خداحافظ. 

- باشه. بای. 

اون روزم گذشت. غروب منتظرتاکسی وایستادم تویه حال دیگه بودم وتودنیای خودم سیرمیکردم یهو دیدم یه خانم مسن درحال ردشدن ازخیابون سرشوگرفت وبیحال روی زمین افتاد. نزدیکش رفتم حالش خیلی بدبود. صدای نفساش به زورشنیده میشد. یه ماشین گرفتم دوروبرمون هیچ زنی نبودکمکم کنه. مجبورشدم باهزارمکافات بلندش کنموداخل ماشین بذارمش. راننده همشهری نبود واینجاروخوب نمیشناخت ادرس بیمارستان قائم روبهش دادم جلوی بیمارستان کمکم کردببرمش تو داشتم میرفتم داخل بیمارستان دانیال رودیدم که میخواست ازبیمارستان خارج شه. 

- دانیال دانیال وایسانرو. 

به سمتم برگشت وگفت: 

- تیناتواینجاچیکارمیکنی این خانم کیه؟ 

- فعلابگویه برانکارد بیارن بعد بهت میگم. حالش اصلاخوب نیست، علائم حیاتیش ضعیفه. 

سریع به بخش منتقلش کردند. نمیدونم چرااونجوری حرص میخوردم. انگارفامیل خودم بود. دانیال خیلی تند دست به کارشدبرای برگردوندن علائم حیاتیش. هرکاری که میشدانجام دادازشوک تاتنفس مصنوعی دیگه داشت ناامیدمیشدکه دیدعلائم حیاتیش برگشت. دراین لحظه موبایلم زنگ خورد. 

- الو

- الوتیناکجایی؟ دلم مثل سیروسرکه داره میجوشه. چرانیومدی خونه؟ 

منم اتفاقاتوبراش تعریف کردمووگفت که الان خودشومیرسونه. دراین لحظه دانیال ازاتاق اومدبیرون. 

- چی شددانیال زنده میمونه؟ 

- اره. ولی نگفتی کیه؟ 

- داشتم ماشین میگرفتم دیدم سرش گیج رفت افتادوسط خیابون مجبورشدم بیارمش بیمارستان. چه جوری به خونوادش خبربدیم؟ 

- افرین خانم فداکار. کیفشوبگردببین ادرسی شماره ای چیزی پیدامیکنی. دیگه نمیتونستم منتظربمونم داشت میرفت صداش کردم: 

- دانیال. 

- جانم؟ 

- میخواستم بهت بگم که باپیشنهادازدواجت موافقم. درسته فردابایدبهت میگفتم ولی دیدم واسه یه مریض اونجوری جونتومیذاری تازنده بمونه دلم نیومداذیتت کنم. ببخش داشتی میرفتی خونه بخاطرمن موندی میدونم خیلی خسته ای. 

برق خوشحالی روتوچشماش دیدم اونقدرتوچشاش عشقومحبت بودکه باوجودخستگیش یه ذره هم کم نشده بود. 

- تیناقول میدم خوشبختت کنم. شده تموم دنیاروبه پات میریزم تاهمیشه تورفاه وارامش باشی. خستگیمم بخاطرعمل طولانیه که امروزداشتم تورودیدم همه ی خستگیای تنم رفت. 

لبخندی به صورتش پاشیدم ورفتم تاکیف اون خانموبگردم. 

جزچندتاقرص ،یه بطری اب ویه کیف پول توش چیزدیگه ای پیدانکردم. کیف پولوبازکردم کارت ملیش ویه شماره هم داخل کیف بود. شماره روگرفتم بعدازچندباربوق خوردن یه اقاجواب داد: 

- بله؟ 

- سلام ببخشیدشماباخانم فهیمه ولی نژاد نسبتی دارین؟ 

- بله مادرم هستن. 

- امروزتوخیابون حالشون بهم خوردو اوردمشون بیمارستان. 

باصدایی مضطرب ونگران پرسید: 

- کدوم بیمارستان؟ حالشون خوبه؟ 

- بیمارستان قائم. بله خوبن. 

- خانم دستتون دردنکنه. من الان خودمومیرسونم. 

- خواهش میکنم. 

گوشی روقطع کردم. دراین لحظه مامان اومد. 

- تیناحالش خوبه الان؟ 

- اره بایدمدیون دکترامینی باشیم. 

دراین لحظه دانیال اومد. 

- سلام خانم محمدی حالتون چطوره؟ پریابهترشد؟ 

- ممنون دکتر. اره بهتره. 

- خانم محمدی دخترفداکاری دارین. 

بعدازگذشت چنددقیقه پسرخانم ولی نژاد رسید. ازدکترحال مادرشوپرسیدروبه من گفت: 

- خانم من زنده بودن مادرمو مدیون شماهستم ایشالله هرچی ازخدامیخوای بهت بده. 

نگاهی به دانیال انداختموتودلم گفتم من فقط دانیالومیخوام. 

- دکترمادرم بهوش اومده؟ میتونم ببینمش؟ 

- اره دنبالم بیاین بریم اتاقشون. 

داخل اتاق رفتیم. خانم ولی نژادچشماشوبازکرد. اول گیج بودسرشوگرفت. دانیال بهش گفت: 

- خانم ولی نژادبهترین؟ 

به سختی جواب داد: 

- اره. کی منواورداینجا. 

- دانیال روبه من گفت: 

- خانم محمدی اوردنتون. اگه یکم دیرترمیومدین امید نبودزنده میموندین. 

خانم ولی نژادروبه من گفت: 

- ممنون دخترم خیراززندگیت ببینی. نفس کشیدنمو مدیون توام. 

- خواهش میکنم وظیفم بود. 

ازاتاقش خارج شدیم. دانیال ازم خواست به حیاط بیمارستان برم. این کارش برام عجیب بود. ده دقیقه گذشت وهمراه مامان اومدحیاط. مامان یه جوردیگه نگام میکرد. به مامان گفتم. 

- مامان بریم؟ 

- دکترمارومیرسونه. 

دانیال نگاهشوبه من دوخت و چشمکی زد ورفت تاماشینوبیاره. چی به مامان گفته بودکه نگاه مامان عوض شده بود. داخل ماشین حرفی نزدیم. به خونه رسیدیم مامان زودترپیاده شدخدافظی کردورفت. ازکنجکاوی داشتم میمردم گفتم: 

- دانیال به مامانم چی گفتی؟ یه جوری نگام میکرد! 

- هیچی فقط دخترخوشگلشوازش خواستگاری کردم. 

- نه باورم نمیشه. توکه گفتی بعدجشن عروسی دنیا! 

- اره اون واسه مراسم خواستگاریه. گفتم بگم تاچیزی ازشون پنهون نمونه. میدونستم سخته برات بهشون بگی. 

- اخ الهی فداتشم کارمنوراحت کردی. مامان چیزی نگفت؟ 

- نه کلی ازم تعریف کردوگفت جواب تیناجواب ماست. نمیدونست دخترنازش زودتربله روداده. 

- ای موذی. بایدتوخماری میذاشتمت ویه ماه دیگه بله رومیگفتم؟ 

- شوخی کردم قربونت برم. اینوخوب میدونم اونجوراخلاق نداری کسی روازاربدی و اینوگفتی خلع سلاحم کنی. 

- مرسی نظرلطفتته. امروزخیلی زحمت کشیدی بروخونه استراحت کن خستگیت دربره. بابت همه چی ممنون. 

- خواهش میکنم خانمی. من تورومیبینم خستگی ازتنم درمیره وکلی انرژی میگیرم دلم نمیخوادازت دل بکنم. میدونم خسته ای بروعزیزدلم شب بخیر. 

- مرسی درکم میکنی. مواظب خودت باش. شب خوش. 

همونجوری وایستاده بودورفتنمونگاه میگردحس کردم دلم برای صورت ماهش تنگ شده برگشتمونگاهش کردم برام دست تکون دادبرگشتم به راهم ادامه دادم. برای اولین بارمزه ی عشقوتجربه کردم. شیرین بودولی فقط واسه وقتی که کنارعشقت باشی ولحظه ای که ازش جدامیشی همه ی اون شیرینی تبدیل به تلخی دوری میشه. حاضری دنیاروبدی ودوباره واسه یه لحظم شده عشقت کنارت باشه. این عشقونسبت بهش ازاعماق وجودم حس میکردم. پاهام سنگین شده بوددوست نداشت قدم برداره وازش دورشه. باسختی قدمای اخروبرداشتمودرحیاطو بستم. 

صدای روشن شدن ماشینشوازسرکوچه شنیدم وبعدازچندثانیه رفت. داخل اتاق رفتم داشتم لباسامورمیاوردم مامان اومدپیشموگفت: 

- تینادکترهمه چی روبهم گفت. جواب توچیه. 

نمیدونستم چی بگم سکوت کردم. بعدازچنددقیقه گفت: 

- سکوت علامت رضاست. بهت تبریک میگم دخترم امیدوارم خوشبخت بشی. خواستم ازمثبت بودن جوابت مطمئن بشم بعدبه بابات بگم. من میرم توبخواب خسته ای. 

بهش لبخندزدم بغلش کردموبوسیدمش. 

صبح سرحال ازخواب بیدارشدم. عشقش مثل خون تورگام جریان یافته بودوبهم انرژی میداد. بعدازاماده شدن ازمامان خداحافظی کردمورفتم. درحیاطوبستم داشتم قدم میزدم که یهوچشمم به ماشینش افتادولی اینجاچیکارمیکرد. سرشو گذاشته بود روفرمان ماشین. تقی به شیشه زدم. سرشوبلندکردوشیشه روداد پایین. 

- سلام خانم خوشگلم صبح بخیر. خوبی بیابالابرسونمت. 

سوارشدم وگفتم: 

- سلام تواینجاچیکارمیکنی؟ توالان بایدبیمارستان باشی. 

- بیمارستان زیادکارندارم چنتامعاینه سرپایی دارم بعدش میرم مطب. 

- ممنون اومدی نبالم. 

- وظیفمه خانم خوشملم. بعدازظهرمیام دنبالت ناهاروبریم بیرون. به مامان زنگ بزن نگران نشه. 

- باشه ممنون ازدعوتت. راستی به مامانت گفتی؟ 

- اره ولی قبلش دنیایه چیزایی به مامان گفته بود. مامان زیادموافقت نکرداخه همش اصرارداره دخترخالموبگیرم. منم اصلاازش خوشم نمیاد. نه قیافه داره نه اخلاق تپله وهمیشه درحال خوردن فقط فیسوافاده داره. 

- یعنی منوواسه ی قیافم میخوای؟ 

- نه قربونت برم قیافه یه بخششه. تواخلاقت، طرزصحبتت ،لباس پوشیدنت ،سادگیت ،اندامت،اصلا کل وجودت ازاون سر تره. بعدشم توریزه وباربی هستی من اصلاازاندام چاق خوشم نمیاد. 

- مرسی. خب دیگه رسیدیم. دستت دردنکنه خوشگله بعدازظهرمیبینمت. بای بای. 

- مواظب خودت باش پرنسس من. بیادتم. خدابه همرات. 

درماشینوبستم. حدس میزدم بانگاهش داره رفتنموبدرقه میکنه. حالا بابودن دانیال نبودسامانوکمتراحساس میکردم. 

بعدازتموم شدن کارم درارایشگاهوبستم جلوی درمنتظرم بود. 

- سلام دانیال جون. خوبی؟ خسته نباشی. 

- سلام فدای چشمات بشم. توهم خسته نباشی. باداشتن تو توپ توپم. خوب کجابریم؟ 

- نمیدونم جای خاصی روسراغ ندارم. 

- رستوران سنتی دوست داری یاشیک؟ 

- من دارم بایه جنتلمن خوش تیپ میرم رستوران. پس بهتره بریم یه رستوران شیک. 

- لطف داری خوشگل. خوش تیپیم به پای تونمیرسه. 

- خب چه خبر دنی؟ 

باحرفم خندش گرفتوگفت: 

- خبرسلامتی. نه به اون موقع دکترصدام میکردی نه به الان اسممومخفف میکنی. چقدتوشیطونی اخه. باهمین کارات دل منوبردی دیگه. 

- لطف داری. دانیال حرف زدنات خیلی منویادسامان میندازه. 

خنده ازروی لباش محوشد. زیرلب زمزمه کرد: 

- خدابیامرزدش. 

تارسیدن به رستوران حرفی بینمون ردوبدل نشد. داخل رستوران ازم پرسید: 

- راستی خانم خانماتولدچه روزیه؟ 

- دوازده ابان. تولدتوچه روزیه؟ 

- ده دی. 

- چه غذایی دوست داری؟ 

- تینامن عاشق جوجه کباب وقرمه سبزیم. توچی؟ 

- من عاشق پیتزاوکنتاکی ام. ماکارونیم دوست دارم. 

- اخه قربونت برم این چیزاروبخوری که جون نمیگیری. دوست ندارم لاغروضعیف بشی. درسته زن چاق دوست ندارم ولی اززن لاغرمردنیم خوشم نمیاد. 

- دستت دردنکنه حالامن شدم لاغرمردنی دیگه. 

- من غلط بکنم همچین حرفی بزنم توباربی بودن توکه شکی نیست فقط میخوام زیادلاغروضعیف نشی. 

روموازش برگردوندم تافکرکنه باهاش قهرم. همش این پاواون پامیکرداز دلم دراره. 

- تینای نازم غلط کردم ببخشیداشتی کن دیگه. به خداطاقت قهروناراحتیتوندارم. قربون چشمای نازت برم خواهش میکنم اشتی کن باهام. 

به چشماش نگاه کردم. بهش چشمکی زدمو گفتم: 

- اشتی اشتی اشتی. 

- قربون دل نازکت برم. چی میخوری؟ 

- منو روازرومیزبرداشتموگفتم: 

- بختیاری. 

- منم جوجه کباب میخورم. 

بعدازاینکه سفارشارواوردن مشغول خوردن بودیم که پرسید: 

- راستی درستو تاچه مقطعی ادامه دادی؟ 

- دیپلم. حسوحال دانشگاهوندارم. 

- چرا؟ البته من اصراری نمیکنم بخونی. 

- خوشم نمیادبایه مشت پسرتویه کلاس بشینم. مادختراروهم که میشناسی خدای سوتی دادنیم اوناهم ازخداخواسته هرهر به ریشمون بخندن. 

ازحرفم خندش گرفت وگفت: 

- اینوراست میگی ماهم تودانشگاه به ریش دختراخیلی خندیدیم. دوستام خیلی به فکردست انداختنشون بودن البته اینم بگم دخترابدجوری سرشون تلافی میکردنا! ولی من به پروپاشون نمیپیچیدم واسه همین بین پسراخیلی محبوب بودمو همش یه جوری سرراهم سبزمیشدن تامن عاشقشون بشم. ولی من ازشون خوشم نمیومدچون اماربیشتریاشونو داشتم باچندنفربودن البته ناگفته نمونه خوبم بینشون پیدامیشد. هیچوقت فکرنمیکردم یه روزعاشق دختری بشم که بدون هیچ دلبری ونازی خودشوتوقلبم جاکرد. همیشه میترسیدم همسرموردعلاقموپیدانکنمو مجبوربشم باعاطفه ازدواج کنم. گاهی وقتاخودموباهاش سرسفره ی عقدیازیریه سقف تصورمیکردم موبه تنم سیخ میشدوازهرچی زن بدم میومد تااینکه تواون شب اومدی بیمارستان. تموم دنیام توهمون شب تغییرکردوقتی دیدمت مطمئن بودم تنهاکسی هستی که میتونم عشقمو زندگیمو تنهاییامو داروندارمو باتوشریک بشم. خیلی دوستت دارم تینا. اخ که چقدنگاهت دلنشینه عاشق تن صداتم. وجودنازنینت بهم انرژی و امیدمیده. قول میدی برای همیشه کنارم بمونی؟ 

- اره قول میدم به شرطی که همیشه بهم اعتمادداشته باشی. 

- قول میدم من ازچشمام بیشتربهت اعتماددارم خانم خوشملم. بریم؟ 

- اره. میشه من این دفعه روحساب کنم؟ 

- الهی! دلم نمیاددل کوچولوتوبشکنم باشه عشقم توحساب کن. 

داخل ماشین سکوت کرده بودم که گفت: 

- راستی واسه عروسی دنیا میخوای لباس بخری؟ 

- مگه ماهم دعوتیم؟ 

- اختیارداری خانم خانمااصل کاری تووخونوادتی. میخوام یه قراری بذاریم بریم برات لباس بخرم. 

اینوگفت ودرداشبوردو بازکردوکارت عروسی دنیاروبرداشت وتودستم گذاشت. 

- شایدنتونم بیام دانیال. ولش کن بی خیال شو. توبروجای من امیدوارم بهت خوش بگذره. 

- اااتیناچرااذیتم میکنی؟ به خدااگه نیای پاموتو تالارنمیذارم. 

- یعنی منوبه خواهرت ترجیح میدی؟ ! 

- اره به خدا. بهونه ی کاروبیمارستانومیگیرمونمیر م. واسه دل من که هیچی واسه دل دنیابیا. 

- واسه دل تومیام همسرمهربونم. خیلی برام مهموباارزشی دانیال. 

- الهی فداتشم توکه اینقدرمهربونی خوشت میاداذیتم کنی؟ 

باشیطنت خنده ای کردموگفتم: 

- خوشم نمیاد راستش لذت میبرم. 

- اذیت کردناتم شیرین خانم خوشگله. 

به خونه رسیدیم. ازماشین پیاده شدموگفتم: 

- قرارمون چه روزی باشه؟ 

- چهارشنبه خوبه؟ 

- اره. مواظب خودت باشیادانیال. به یادتم سرورم. بای. 

- روچشم. منم به یادتم. خداحافظ خانمم. 

درحیاطوبازکردم پریاداشت توحیاط باعروسک هاش بازی میکردتامنودیدپریدبغلم. 

- سلام ابجی تینا. 

- سلام شیطون حالت بهترشده؟ 

- اره. نگاه کن دونه های قرمزصورتم خوب شده. دیدی دخترخوبی بودم بهشون دست نزدم! 

- افرین شیرین زبون. 

بوسیدمش وازبغلم اومدپایین ورفت ومشغول بازی باعروسک هاش شد. 

بعدازشستن دست وصورتم به اتاقم رفتم تایکم استراحت کنم. روی تخت درازکشیده بودم که مامان اومد. 

- خسته ای تینا؟ راستی بهت خوش گذشت؟ 

- اره خیلی خستم. جاتون خالی بود یه بختیاری به بدن زدم. 

- نوش جونت. با بابات صحبت کردم. 

- خب چی گفت؟ 

- دانیال رودیده ومیشناسه. ولی گفته که بایدتحقیقاتموکامل کنم بعدبهت جواب میدم. 

- راستی مامان ماهم عروسی خواهرش دعوتیم. واسه پس فرداهم ازم خواسته باهاش برم برام لباس بخره. 

- باشه برو. سعی کن تواین معاشرت هات بیشتراخلاقورفتاراشوبشناسی . 

بغلش کردموبوسیدمش وگفتم: 

- شمابهترین مامان دنیایید. خستم اگه میشه ساعت 4بیدارم کنین بایدبرم ارایشگاه. 

- باشه. خوب بخوابی. 

مامان دراتاقوبست ورفت. چشاموخیلی خسته بود. نفهمیدم پلک هام کی سنگین شدوبه خواب رفتم. 

ساعت 4باصدای مامان ازخواب بیدارشدم. سریع اماده شدم وبه ارایشگاه رفتم. لیلا اومده بود

- سلام لیلاجون. خوبی؟ 

- سلام خوشگل. بشین کارت دارم. 

- بفرمایید. چیزی شده؟ 

- اره. راستش نمیدونم چه جوری بگم بهت. شاهین چندوقته ازم میخواد توروبراش خواستگاری کنم. 

امروزم میادتاباهات حرف بزنه. خب نظرت راجع بهش چیه؟ 

باحرفاش دودازکله ام بلندشد. چندبارشاهین رودیده بودم. شخصیت زیادجالبی نداشت تقریبامیشدگفت ازون پسرای سوسول بود. موهایی بلند تاسرشونه هاش واندامی لاغروقدبلندداشت. تقریبا28 سالش بود. مثل دخترابا نازوعشوه وفارسی غلیظ صحبت میکرد. اون باچیزیکه من توذهنم به عنوان مردایندم تصورمیکردم فرسنگ ها فاصله داشت. نمیدونستم چه جوری بهش بگم جوابم منفیه. 

همه ی عزمموجزم کردم تاقاطعانه جواب بدم. میخواستم دهن بازکنم لیلاشتاب زده گفت: 

- امروزبروپارک ملت اونجامنتظرته. هرجوابی داری بهش بگو. 

تومنگنه قرارگرفته بودم. مجبوربودم برم. چندبارخواستم دهن بازکنموبگم تاچندوقت دیگه نامزدمیکنم ولی انگارهیچ جوره نمیشدحرف زد، دوباره لباسای دراوردمو تنم کردم وازلیلاخداحافظی کردم واومدم سرخیابون تاتاکسی بگیرم. دلم نمیخواست حالاکه دانیال رودارم باپسردیگه ای برم سرقرار. درسته من باشاهین هیچ صحبت عاشقانه ای نداشتم ومیخواستم جواب منفیموبهش بگم ولی ته دلم حسی مثل خیانت بودوخودموملامت میکردم که چراجواب لیلاروهمون لحظه ندادم تاحالامجبوربشم برم سرقراربااون پسر سوسولش. 

به پارک رسیدم. نگاهمواین طرفواون طرف چرخوندم. دیدم روی یه نیمکت نشسته. به طرف نیمکت رفتم. ازجاش بلندشدتیپ وعطرادکلنش حالموبدمیکرد. بلند شدوگفت: 

- سلام جوجوخوبی. 

- سلام. 

یه رزقرمزبه طرفم گرفت وگفت: 

- تقدیم باعشق. 

سرم پایین بود. بالحن دخترونه ای گفت: 

- بگیردیگه تینادستم شکست. 

باخودم کلنجارمیرفتم که ازش نگیرم. باهزاراصرارش گل روگرفتم. باجدیت به چشماش نگاه کردموگفتم: 

- ببین اقاشاهین من اینجانیومدم گل بگم گل بشنوم. اومدم بگم جوابم منفیه لطفافکرمنوازسرتون بندازین بیرون. بااجازه. 

اینوگفتموازجام پاشدم تابرم. صدام زدوگفت: 

- چقدرزودفکراتوکردی ولی من خیلی وقته خاطرخواتم خانم خوشگله. 

- من خاطرخواتون نیستم اقای محترم. پس لطفادورمنوخط بکشید. عزت زیاد. 

به سمت خیابون رفتم پاهاموتندکردم تادنبالم نیاد. ماشین گرفتموبه ارایشگاه رسیدم. رونداشتم برم داخل ارایشگاه به خودم نهیب زدم: چته دخترکارخلاف شرع نکردی که،فقط به پسرش جواب منفی دادی. بلاخره این حق توهه واسه ایندت تصمیم بگیری واون کسی روکه ازهمه بهتره انتخابش کنی. به یاد دانیال افتادم چقدرباپسرای این مدلی فرق داشت چقدتووجودش مردونگی وغیرت بودوبالحنی محکم ومردونه صحبت میکرد. دلم براش یه ذره شده بود. داخل ارایشگاه شدم انگارلیلاازجوابم خبرنداشت ومثل قبل رفتارکرد،داشت موهای یکی ازمشتری هارورنگ میذاشت. پیش خودم گفتم: این رفتارش واسه قبل ازدونستن جوابمه، تیناخانم خودتواماده کن ازین به بعدبه زورجواب سلامتوبده وباهات حرف بزنه. بهم اشاره کردبعدازرفتن مشتری باهاش حرف بزنم. منم سری تکون دادموکمکش کردم. بعدازرفتن مشتری روبهم گفت: 

- خب چی شد؟ 

ازخجالت رنگ به رنگ میشدم. کاش شاهین هیچوقت منونمیدیدتااینجوری جلوی لیلاعذاب بکشم. 

- میدونم جوابت منفی بود. 

سرجام خشکم زدباخودم گفتم پس میدونه. چشمامو بستمو خودمو واسه شنیدن هرچی تیکه وکنایه بوداماده کردم. گفتم الان میگه خیلی بی چشمو رویی اون همه برات زحمت کشیدمو به اینجارسوندمت تواین کار، مزدموخوب دادی بااین جوابت. پسرمن چه عیبی داشت ردش کردی. خجالت بکش باکارات ازپسرمن بهترکجامیخواستی پیداکنی. توهمین خیالبافی ها بودم که گفت: 

- البته بهت حق میدم ردش کنی. خودمم خیلی بهش گفتم مطمئنم جوابش منفیه ولی تومخش فرونمیرفت میخواست اززبون خودت بشنوه. شمااصلابهم نمیاین، اون مال عشرق تومال مشرق. توبهترین تصمیموگرفتی،اون بایدبایکی مثل خودش ازدواج کنه وتوهم بایکی مثل خودت. 

به گوشام اعتمادنداشتم که داشت این حرفارومیشنیدچشماموبازکردم لبخندملیحی روی لباش نشسته بودبی اختیاربغلش رفتموبوسیدمش. 

- ممنونم که درکم میکنین. شماخیلی زن بافهمودرکی هستین. 

- لطف داری تیناجان. فقط درمورداین موضوع بامامانت حرف نزن. 

- روچشم چیزی نمیگم. 

- مرسی. حالاهم پاشوو وسایل اپیلاسیون رواماده کن سهیلا میخوادبیاد. 

چشمی گفتم ورفتم تاکاری روکه گفته بودانجام بدم. ته دلم خداروشکرمیکردم، اخه دلم نمیخواست واسه این موضوع رابطه ی بینمون خراب بشه. 

اون دوروزهم مثل برق وبادگذشت. روزچهارشنبه بعدازظهربه لیلاگفتم: 

- لیلاجون میشه امروززودتربرم؟ 

- خبریه شیطون؟ غیبتات زیادشده ها. 

- لبخندی زدموگفتم: 

- یکی میخوادبیاددنبالم تابریم واسه عروسی خواهرش لباس بخریم. 

- خوب خوب مبارکه. بلاخره یکی پیداشد دل توروببره. کی هست اون دومادخوشبخت؟ 

- داداش دنیا. همون که هفته ی دیگه میخوادبیاد میکاپ واسه عروسیش. 

- اهان دکترامینی! ؟ میشناسمش. اپاندی س مامان منو اون عمل کردکارش حرف نداره. بهت تبریک میگم تیناجان ایشالله خوشبخت بشی. 

- مرسی ولی شمافامیلیشوازکجامیدونین؟ 

- اون روزدنیا اومدخودش گفت من خواهردکترامینی هستم. 

- اره تازه یادم اومد. 

- بروامیدوارم بهت خوش بگذره ولی روزجمعه کمکم میکنی وقتی ارایش عروسامون تموم شدمن به مدل موهات میرسم. 

- عروسامون؟ مگه چندتاعروس داریم؟ 

- چهارتا. پس فرداهم سه تاعروس داریم صبح بایدیکم زودتربیای اخه همشون میخوان ساعت دو اماده باشن و برن باغ. منم به سوزان میگم بیادپیشمون کمکمون کنه. 

- باشه. مگه دخترتون اومده ازهرمزگان؟ 

- اره اومدن دوسه هفته بمونن بعدبرگردن. 

- به سلامتی. چشمتون روشن. 

دراین لحظه بودکه صدای بوق ماشین دانیالوشنیدم. 

- خداحافظ لیلاجون. 

- به سلامت. 

درارایشگاهوبستم ماشینش جلوی درپارک بود. بادیدنم لبخند زیبایی روی صورتش نشست. 

- سلام دانیالم خوبی؟ خسته نباشی. 

- سلام پرنسس کوچولوی من. خوبم عشقم. 

چقدقیافش تغییرکرده بودصورتشوکاملاتراشیده بودوعطرمردونش به مشامم رسیدچقدرتوانتخاب عطرش خوش سلیقه بود! 

- چه عجب ماشینت تمیزه اقای پرمشغله! ؟ 

- ازوقتی اومدی تو زندگیم بهم سروسامون دادی تینا . دیگه بی هدف زندگی نمیکنم. همه ی همکارام میگن 180 درجه تغییرکردم. 

- افرین اقای دایره. 

- مسیرمون پاساژنگینه؟ 

- اره دلم میخواداگه وقت داشتم یکم باهم پیاده رویم بکنیم. 

- من تماموکمال درخدمت گذاری حاضرم. 

- کمال کیه دانیال؟ 

وبااین حرفم هردوزدیم زیرخنده. ازجلوی مغازه هاردمیشدیم. دلم میخواست این دفعه باسلیقه ی اون لباس بخرم. دوباره همون وسواس همیشگی سرلباس خریدن اومد سراغم. مثل پریاخسته شده بود چون توهرمغازه چند دقیقه می ایستادتاپروکنم. ولی هرچی میگشتم کمترمیافتم. خیلی دلم میخواست لباسایی روکه خوشش میومدوپیشنهاد میدادوانتخاب کنم ولی اصلا فیت تنم نبود. خلاصه بعدازکلی گشتن ازیکی ازمدلهایه جورایی خوشم اومدولی به زیبایی اون پیراهن سرمه ای نبودکه گرفتم. به نظرمی رسیدلباس گرون قیمتی باشه. دکلته ورنگش طلایی براق باچندنوارتوسی بود. مدل لباس مانندلباس پری دریایی ازبالاتازانوتنگ واززانوبه پایین پف کرده وچین داربایک گل اکلیلی براق درقسمت کنارشکم بود. واسه ی پرورفتم لباسمودراوردم وقتی پوشیدمش درکمدونگه داشتم تادانیال منونبینه. خواستم زیپ پشتشو ببندم بسته نمیشددستموازروی دربرداشتم ودرحال کلنجاررفتن بازیپش بودم که دانیال درکمدپرو روبازکرد. داشتم ازخجالت اب میشدم منو بایه لباس دکلته دیده بود. 

- وای خانم خوشگله چقدنازشدی قربونت برم. 

ازخجالت سرموانداختم پایینوگفتم: 

- میشه دروببندی ومنتظرم بمونی؟ لباسم مناسب نیست. 

لبخندشیطنت امیزی کردگفت: 

- من فدای این معشوقه ی باحیام بشم. همین کاراته منو دیوونه وعاشق ترازقبل میکنه. 

اینوگفت وبایه لبخنددروبست. 

ازحرفاش خجالت کشیدم وزدم زیرگریه. نمیدونم چراگریه میکردم. دلیل گریم احمقانه بود. اشکاموپاک کردم بعدازاومدن ازپرو دانیال به چشمام چشم دوخت متوجه شدگریه کردم حالش گرفته شدوگفت: 

- تیناگریه کردی؟ 

جوابی نداشتم بدم وسکوت کردم. 

- حالابعدا راجع بهش حرف میزنیم. ازپیراهن خوشت اومد. بخرم؟ 

سری به علامت تاییدتکان دادم. به سمت پیشخوان رفت و روبه فروشنده گفت: 

- خانم لباس موردپسندخانمم واقع شد. باتخفیف چندمیشه واسه ما؟ 

- قابلی نداره. قیمت این لباس هفتصدوچهل تومنه قیمتامون مقطوعه ولی مطمئن باشین گرون نمیفروشیم. 

- دیگه حرف شماواسه ی ما سنده. 

پولوحساب کردوروی پیشخوان گذاشت. نایلکس لباسوبه سمتم گرفتوگفت: 

- مبارکت باشه خانمی. ایشالله لباس عروسیتوبیایم باهم بخریم. 

- ممنون. 

اینوگفتم وباهم ازمغازه خارج شدیم. به ماشین رسیدیم ووقتی ازشلوغی خیابون خلاص شد یه جای خلوت پارک کرد. توخودم بودم وچیزی نمیگفتم ،به سمتم برگشت وگفت: 

- تیناتوهنوزگیراون موضوعی؟ بابا غلط کردم ببخشید. باورکن ازعمدبازنکردم درو. فکرکردم کتشو هم پوشیدی. چراگریه کردی حالا؟ 

- نه اشکال نداره. توهم پسری واین کارا ازشماهابعیدنیست. نمیدونم یهوگریم گرفت. 

خنده روی لباش ماسید. دستشواروم تودستام گذاشتوباشیطنت گفت: 

- ولی خودمونیما بدن سفیدو زیبایی داری. 

داشتم ازتب خجالت میسوختم سرموانداختم پایین. دستاشوزیرچونم گذاشتوسرموبالااوردوبه چشمام نگاه کردوگفت: 

- خیلی دوستت دارم تینا. همه ی زندگیمی. 

حس کردم بندبندتنم داره اتیش میگیره. هیچوقت تاحالایه پسر دستمونگرفته بود. حس عجیبی بوددستای گرمی داشت باچشمای اروموپرفروغش عاشقانه نگام میکرد. برای اینکه جو روعوض کنه تادیگه معذب نباشم گفت: 

- خب دیگه چی مونده بخریم؟ 

- کفش ست بالباسم. 

- وای نگوکه بایدرنگ طلایی باشه باچندتاطرح کوچیک ازرنگ توسی. 

- دقیقا. خوشم میادخوب منومیشناسی. 

- خدابه دادمون برسه. فکرکنم تموم کفش فروشیای رشت روبایدزیرپا بذاریم. 

لبخندی زدم وباهم به چندتاکفش فروشی سرزدیم. بعدازچنتامغازه اون طرحی که مدنظرم بود روپیداکردم. 

- ساعت نزدیک دهه دانیال. فکرنکنم بشه پیاده روی کرد،اگه زحمتی نیست منوبرسون خونه. 

- باشه همسرنازم. دوست ندارم مامانت راجع به من فکربدکنه که خواستگاری نیومده تاساعت ده شب دخترموبیرون نگه میداره. ایشالله عقدکه کردیم ازادیمون بیشترمیشه. 

به خونه رسیدیم. 

- دانیال بابت همه چی ممنون. خیلی زحمت کشیدی. 

- خواهش میکنم خانم خوشملم تاباشه ازین زحمتا،برونفسم شب بخیر. 

- مرسی گلم. شب توهم بخیر. 

بازم جداشدن ازش سخت بودحتی سخت ترازدفعه ی قبل. چون علاقم روز به روزنسبت بهش بیشترمیشد. بامکافات قدم برمیداشتم. اون چندقدم تادرخونه به اندازه ی چندکیلومترشده بودبرام. 

- تینا تینا؟ 

به سمتش برگشتموگفتم: 

- جانم؟ 

- خریداتوجاگذاشتی؟ 

به دستام نگاه کردم چیزی تودستام نبود. به خودم حق دادم چون عاشقی سربه هواییم داشت. 

نزدیکم اومدوخریدارو به دستم دادوگفت: 

- به قول شاعر: 

ازعشق توتینا، شده ام دست به دعا هرشب میگویم دردعشقم باخدا

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

حال بگوبامن دراین دنیای فانی که من گیجم؟ یاکه توسربه هوایی؟ 

ازشعرش خندم گرفت وگفتم: 

- شاعراین شعرکی بود؟ 

- ازخودم خواجه دانیال شیرازی یک لحظه به مغزم خطورید برایت سراییدمش. 

- چقدتوشیطونی دانیال! 

- کمال همنشین درمن اثرکرد وگرنه من همان خاکم که بودم. 

- خب حالاحس هنری وشعرو شاعری تو بذار فردا گل کنه. دیرم شده. خداحافظ. 

- بدرود تک ستاره ی اسمان شبهای بی کسیم. 

باباخونه بودیه لحظه ترس برم داشت ترسیدم بخاطردیرکردنم ازم دلخوربشه وسرزنشم کنه ولی همه باروی باز، ازم استقبال کردن وکسی ازم سوال وجواب نکردبعدازشام بابا به اتاقم اومدوگفت: 

- مزاحمت شدم میخوای استراحت کنی؟ 

- نه بابای گلم مراحمی. کارم داشتی؟ 

- اره میخواستم باهات صحبت کنم. 

- بفرماییدمن سروپاگوشم. 

- تودخترعاقل وفهمیده ای هستی تیناومطمئنم حرفایی روکه میخوام باهات بزنمومیفهمی. دکترهنوزخواستگاریت نیومده پس زیادباهاش بیرون نرو. من ازتو مطمئنم باتحقیقاتیم که ازش کردم ازاون مطمئن شدم فقط دوست ندارم حالاکه چیزی نشده مردم برات حرف دربیارن وبهت انگ بزنن وگرنه ازنظرمن مشکلی نداره ولی خودتم میدونی درهرچی روببندی دردهن مردمونمیشه بست. 

باباهمیشه منطقی بودوباهرمسئله ای ازروی عقل ومنطق رفتارمیکرد. صورتشو بوسیدمو گفتم: 

- چشم بابای گلم جمعه که عروسی ابجیش دعوتیم. بعدشم میان خواستگاری. تااون موقع باهاش بیرون نمیرم تانامزدی. 

- قربون دخترگل وحرف گوش کنم برم لباستم مبارکت باشه ایشالله لباس عروسی روتنت ببینم. 

لبخندی به صورتش پاشیدم. سرموبوسیدوازاتاق خارج شد. بعدازرفتنش به رخت خواب خزیدم. 

صبح باصدای زنگ موبایلم بیدارشدم. یه اس ام اس داشتم. بازش کردم لیلا بود. 

- سلام تیناصبح بخیر. امروزصبحواستراحت کن بعدازظهربیا. 

اخ که چقدبه خواب نیازداشتم تودلم گفتم دمت گرم لیلا خیلی بیستی. دراین لحظه مامان اومدوگفت: 

- نمیخوای پاشی؟ 

- نه لیلا اس دادگفت بعدازظهر ... 

حرفموتموم نکرده بودم که ازخستگی خوابم برد. 

وقتی بیدارشدم ساعت دوازده بود. بعدازچندمدت تااین ساعت خوابیده بودم. 

به اشپزخونه رفتم. عطرقرمه سبزی توکل خونه پیچیده بود. یه قاشق برداشتموزیرلب گفتم: 

- جای دانیال خالی عاشق قرمه سبزیه. 

فکرنمیکردم مامان حرفموبشنوه ولی مامان گوشش تیزت رازاین حرفابودگفت: 

- ایشالله واسه اولین باری که میخوادبیاداینجابراش قرمه سبزی درست میکنم. 

- اخ که چقدتومهربونی مامان. 

بعدازظهرمنتظرتاکسی بودم که دیدم یه رونیز جلوی پام نگه داشت. بهش نگاه نکردمم تاخودش بره. 

- سلام خانم محمدی بیاین سوارشین. 

به سمتش برگشتم. 

- سلام اقای رحیمی. نه ممنون مزاحمتون نمیشم. 

- چه مزاحمتی دخترم بیابالا. 

مجبورشدم تورودربایستی قبول کنم. اقای رحیمی تقریباهم سن بابا ویکی ازشرکاش بود. ادرس ارایشگاهودادم نزدیک ارایشگاه پیاده شدم وازش تشکرکردم. وقتی به ارایشگاه رفتم لیلا نبود. چندتامشتری داشتیم که خودم کارشونوراه انداختم نزدیکای رفتنم بود که اومد. در کشوروبازکرد. پولای توشوبرداشت. 

- بیاتیناجان این حقوقت. 

- ممنون. راستی چراگفتین صبح نیام؟ 

- خواستم یکم استراحت کنی. فرداجمعست مشتری زیاد داریم. خودمم امروزونیومدم که فردابتونم باانرژی کاراموبکنم وعروسا راضی ازارایشگاه بیرون برن. 

- من به کارشماایمان دارم. مطمئنم فرداهم عروسای محشری تحویل دوماداشون میدین درست مثل همیشه. 

- لطف داری من دیگه بایدبرم فعلاخداحافظ. 

- به سلامت. 

بعدازرفتنش منم به خونه برگشتم. شامموکه خوردم گوشیموبرداشتموصفحه ی پیامموبازکردم ونوشتم. 

- سلام خوش تیپ چطوری؟ خسته نباشی. داری چیکارمیکنی؟ 

نیم ساعت ازدادن پیامم گذشته بودولی جوابی نیومد. نگران شده بودم یعنی چی شده بودکه جوابمونداده بودداشتم ازاسترس میمردم بهش زنگ زدم هرچی زنگ میزدم جواب نمیداد، انگارتودلم داشتن رخت میشستن. یک ربع گذشت درحال راه رفتن دراتاقم بودم که دیدم گوشیم زنگ خورددانیال بود. تماسو زدم. 

- الو. الودانیال کجایی؟ چراجواب نمیدی؟ 

خیلی خونسردوباطمانینه جواب داد: 

- سلام عشقم. گوشیم روسایلنت بودازبیمارستان اومدم خسته بودم سایلنتش کردم همکارام زنگ نزنن وخوابیدنم. بعدش بیدارشدمورفتم یه دوش گرفتم تازه به گوشیم نگاه کردم. الهی! ببخشیدنگرانت کردم دیگه تکرارنمیشه. 

- خدابگم چیکارت نکنه دانیال. قلبم اومدتودهنم ازاسترس. اینجوری کنی سریه سال میمیرم بایدجشن عروسی روسرخاکم برگزار کنیا. 

بااین حرفم حس کردم صداش گرفته شدبابغض گفت: 

- خدانکنه خانمم. مطمئن باش اون موقع منم میام پیشت تاعروسیمونواون دنیاپیش فرشته هابگیریم. 

- بروبابادیوونه. 

- ولی تیناعروسی قشنگی میشه ها. فکرکن عروسیمون باهمه فرق داشته باشه دیگه خرجم نمیکنیم همه ی خرج ها میفته ی پای اوس کریم. حالامااون دنیاگروه ارکستروفیلم بردار ازکجاگیربیاریم. مجبوریم چنتاازاینجاباخودمون ببریم نه؟ نظرتوچیه؟ 

ازحرفاش خندم گرفته بودنتونستم خندموکنترل کنم زدم زیرخنده. 

- ای جانم منم همینومیخواستم قربونت برم خنده های دلنشینت رومیخواستم، طنین خنده هات قشنگ ترین صدای دنیاست عشق من. 

- ممنون. حالابروبخواب تابیشترازاین درمورداون دنیاهذیون نگفتی. 

- باشه ولی منودرک کن تینا میشه ادم همسر نازی مثل توداشته باشه، وبعدهوش ازسرش نره وهذیون نگه؟ 

- حالاکه همسرت نشدم فعلا. بذاربشم بعدرجزبخون. 

- میشی عشقم میشی. دنیاروبه اتیش میکشم اگه بینمون فاصله بندازه ونخوادتومال من بشی. 

- دوستت دارم دانیال. خوب بخوابی ،شب بخیر. 

- منم دوستت دارم عسلم. امیدوارم خواب توروببینم چون هیچ خوابی قشنگ ترازاین نیست که تو توی خوابم باشی. شبت خوش. 

داشتم می خوابیدم فایل پیاماموچک کردم یه پیامشوانتخاب کردم وبراش فرستادم: 

- صبح که چشمای قشنگتوبازمیکنی یادت باشه که دیشب یکی به یادتوچشماشوبسته. 

بعدازچنددقیقه جواب داد نوشته بود: 

- دنیابرای قلبم یک قصه ی خیالیست ؛ هیچ چیزی کم ندارم فقط جای توخالیست. 

بااین پیامش یادامروزافتادم. خودموسرزنش کردم کاش درونگه میداشتم منونبینه. ولی حسم میگفت اشکال نداره بلاخره چی؟ بلاخره که بهم محرم میشه ومن نمیتونم بدنموازش قایم کنموازش فراری باشم. تواین افکاربودم ونفهمیدم کی خوابم برد. 

صبح مامان اومدبالاسرموصدام کرد. یه صبحونه ی سرپایی خوردم وازخونه زدم بیرون. باعجله تاکسی گرفتموبه ارایشگاه رفتم. ساعت هشت سوزان ولیلااومدن. 

- سلام لیلاجون. صبحتون بخیر. 

- سلام گلم صبح توهم بخیر. 

- سوزان کجاست؟ 

- باهام اومد. یه سررفته مغازه ی سرخیابون واسم کیک و ابمیوه بگیره. 

سوزان بیستوپنج سال داشت ویک سالی میشدازدواج کرده بودوچون محل کارشوهرش هرمزگان بوداونجازندگی میکردن وهرازچندگاهی اینجامیومدن. سوزان بامن خیلی جوربودومنومثل خواهرخودش میدونست. 

- گرفتم مامان. سلام تینا. حالت چطوره دختر؟ دلم برات یذره شده بود. 

- سلام خانم بی معرفت توچطوری؟ یه بارزنگ نزنی حالموبپرسیا! دل منم برات تنگ شده بود. 

بعدازچنددقیقه عروسامون اومدن. لیلاکاردوتااز عروسا رو خودش به عهده گرفت ویکیشونوبه من سپرد. سوزان هم چون زیادبلدنبودبه منولیلاکمک میکرد. همینطورکه کارامونوانجام میدادیم باهم صحبت میکردم. 

- راستی تیناتوچراخودت یه ارایشگاه بازنمیکنی؟ توکه کارت خیلی خوبه. 

- راستش سوزان ارایشگاه داشتن دنگ وفنگ داره درسته پولش خوبه ولی تابازکنم تاکارم بگیره چندسال طول میکشه. بعدشم بهداشت همیشه رواین چیزاگیره ودنبال بهونست درمغازه روتخته کنه. من که بی دردسرکنارلیلاکارمیکنم ازکارمم راضیم. ازاین حرفابگذریم اتوساخانم چه مدل ارایشی دوست داری؟ 

- دلم یه ارایش غلیظ میخواد. دوس دارم صورتم کلاتغییرکنه. اخه من همیشه ارایش کردم اگه ارایش عروسمم ملایم باشه اصلاهیشکی تغییرصورتمونمیبینه. میخوام صورتم پشت ارایش گم شه. 

- ولی به نظرمن ملایم بیشتربهت میادچون شماخوشگل هستین ونیازنیست بااین رنگ ولعاباخوشگل بشین. 

- لطف داری تیناجون ولی من ارایش غلیظ میخوام. بایدارایشم ازهمه ی عروسای فامیل سرتر باشه. 

- باشه هرجورمیلته فقط اگه بهت نیومدمن مقصرنیستما. 

- نه مطمئنم بهم میاد. 

شروع به کارکردم زیرسازی پوستشوانجام دادم وهرازچندگاهی به لیلاکمک میکردم چون به دوتاعروس رسیدگی میکرد،و پادردشدیدداشت نمیتونست زیادوایسته. بعدازچنددقیقه کاراستراحت میکردواگه کار ناتمومی داشت موقع استراحتش من تموم میکردم. ساعت یکونیم هرسه تاعروسوحاضرکردیم. 

- خب اتوساخانم ارایشت چطوره میادبهت؟ 

- وای عالیه تیناجون تومحشری واقعا. اصلافکرنمیکردم اینجوری بشم. اون لحظه که گفتی ملایم بهت میادتودلم گفتم حتمازیادبلدنیست ومیخوادبایه ارایش ملایم سروتشوهم بیاره ولی اصلافکرنمیکردم تااین حدهنرمندباشی. 

- مرسی تولطف داری من هنرمومدیون لیلاجون هستم. 

ولی به نظرخودم اصلازیبانشده بود. صورتش زیرارایش داشت خفه میشد. اگه میذاشت ملایم ارایشش کنم مطمئنم همه اززیباییش تعجب میکردن. ولی حالاصورتش مثل عروسکامصنوعی شده بود. 

بعدازراهی کردن عروس ها ماموندیم ودوازده تاهمراه که بایداوناهاروهم ارایش میکردیم. دوسه تاشون هیجده نوزده ساله بودن یه مدلای اجق وجقی ازادم میخواستن تعجب میکردم اینا این مدلاروازکجایادمیگیرن. 

- عزیزم حالااین مدلوکجادیدی؟ این یه مدل پسرونستا. 

- اره میدونم توماهواره تویکی ازکلیپای ادام لمبرت دیدم. 

حدس میزدم مدلشوازماهواره دیده باشه. البته تواین مدل یکم ضعف داشتم چون مدل جدیدی بودوتازه ازلیلایادگرفته بودم. باکلی استرس مدلشوبراش دراوردم ودیدم اونقدرام که فکرمیکردم سخت نیست. خداروشکرهمونجوری شدکه میخواست. خلاصه تاساعت نزدیک هفت دیگه ازپادراومدیم خودلیلاهم عروسی دعوت داشت سریع یه ارایش مختصرکردومشغول لباس پوشیدن شد. 

- تینا توهم بروخونه خسته ای. جابه جایی وسایلوتمیزی روبذارواسه فردا. 

- باشه لیلاجون خودمم دیگه نا ندارم وحسابی خستم. 

اصلا حس ماشین گرفتن نبودگوشیموبرداشتموزنگ زدم بعدازچندتابوق خوردن جواب داد: 

- سلام خانم خوشگلم حالت چطوره؟ حسابی خسته شدی. 

- سلام دانیال جونم من خوبم توخوبی؟ دانیال جون! 

- جانم عزیزم کارم داشتی جوجویی من؟ 

- میای دنبالم خیلی خستم حال ماشین گرفتنو ندارم. 

- چرازنگ نزدی اژانس؟ 

- تاوقتی اژانس ادم یه ماشین سوزوکی داره ادم میره پرایدسوارمیشه؟ من وقتی سیبی مثل تودارم چرابایدبرم پیازگازبزنم. 

- امان ازدست شمادختراباهمین حرفاتون ماپسرارو خام میکنین. اماده باش اومدم. 

- دانیال عاشقتم خیلی مردی دمت گرم. 

- حالاعاشق خودمی یا سوزوکیم؟ 

- حالاکه فکرمیکنم میبینم بیشترعاشق سوزوکیتم تاخودت. 

- یعنی ماشینم بهترتونسته قلبتو بدست بیاره تاخودم؟ 

- شوخی کردم قربونت برم تونباشی سوزوکیت چه به دردم میخوره. عاشق خودتو وجودتم دنی من. 

- حس میکنم دارم شاخ و دم درمیارم خوب تخصص داری توخر کردنا. 

- دورازجونت. زودبیا بای بای. 

- اومدم عشقم. فعلا. 

من زودتراماده شده بودم توفاصله ای که بیادیکم وسایلوسرجاش گذاشتم. بایکم تاخیراومد. 

- سلام خوشدل موشدل من. خسته نباشی. 

- سلام دانیال جونم ببخش مزاحمت شدم. دانیال بازم که ماشینت کثیفه. میدونی روتمیزیش حساسما چرانمیدی کارواش؟ این پولا که واسه توپول نیست. 

- وای خانمم یکم نفس بکش بعدادامه بده! میذاری جواب بدم؟ 

- بله بفرمایین. 

- ظهرارمان بهم گفت ماشین میخوادمنم بهش دادموگفتم داری برمیگردی یه سرببرکارواش بعدبیار. اینقداین پسرگیجوحواس پرته که نگو بعدازظهردیدم باماشین کارواش نرفته، برگشت. کلی معذرت خواست. دیگه چیکارش میکردم نمیتونستم بکشمش که. 

- ارمان کیه؟ 

- یکی از انترن های بیمارستانه. بچه ی خوبیه فقط گاهی حواس پرتیش کاردستش میده. اون دفعه امپول یکی ازمریضا رواشتباه زده بودشانس اوردیم زودفهمیدیم وگرنه گندش درمیومدوهمه جا میپیچیدتوبیمارستان قائم دکترا امپولای اشتباهی به مریضاشون میزنن چهارتاچیزدیگه رواین میذاشتن وشایعه میکردن. 

- جرات دارن مگه درموردمحل کاری که نامزدمن توش کارمیکنه شایعه کنن پدرشونودرمیارم. 

- افرین چه حامی خوبی پیداکردم نفراول هاپکیدوی کشور! یه فیلیپینی میزنه صورت همه رومیکنه مثل سرمربی فوتبال کره جنوبی! 

ازحرفش خندم گرفته بودبه زورخندمونگه داشتموباجدیتی که مشخص بود، ساختگیه وبه زورداره کنترل میشه گفتم: 

- دانیال توتاکی میخوای ماجرای اون روزو به رخم بکشی؟ فکرکنم توهم تنت میخاره واسه یه دل سیرکتک خوردن نه؟ 

- به رخت نکشیدم که خوشگله! افتخارم میکنم همسرایندم رزمی کاره. تن من اصلانمیخاره باورکن ازجونم سیرنشدم بسپارمش بهت بامشت ولگدازش پذیرایی کنی. بعدشم تواصلادلت میادپسربه این نازی وخوشگلی ومعصومی روبزنی؟ 

چقدنازبغض میکردوقیافش معصومانه میشد. جدیتموحفظ کردم وگفتم: 

- مطمئن باش یه روزی میادکه اونقدمشت ولگدت بزنم تاازحال بری. بعدشم اعتمادبه نفست منوکشته. 

باحرفم لبخندی زدوچیزی نگفت. ساکت بودیم که گفت: 

- راستی توچراگواهی نامه نمیگیری؟ وضع مالیتونم که خوبه راحت بابات میتونه برات ماشین بگیره. اصلابهت نمیادازرانندگی بترسی! 

اون واقعیتوگفته بودولی نخواستم جلوش کم بیارم پشت چشمی براش نازک کردم وکلاس گذاشتموگفتم: 

- ترس؟ ترس کجابود، اتفاقا چندوقت دیگه میخوام برم یادبگیرم یکی دوبارم رفتم. میدونی چیه فقط روحرکت مشکل دارم اول حرکت همش ماشینوخاموش میکنم که اونم بایکم تمرین حل میشه. 

- ایشالله بعدخواستگاری به یکی از رفیقام میگم بری پیشش،اموزشگاه رانندگی داره. 

تودلم گفتم خودم کردم که لعنت برخودم باد، اخه توکه میترسی مرض داری کلاس میذاری ومیگی فقط روحرکت مشکل داری؟ توهنوزفرق گازوکلاچ رونمیدونی که. واسه درست کردن گندی که زدم گفتم: 

- دانیال یعنی تومیخوای بذاری من کنار یه مردبشینم بهم اموزش بده؟ 

- نه قربونت برم دوسوم کارکنان اموزشگاهش خانمند وخودش صاحب اون اموزشگاهه. بهش سفارشتومیکنم به مربیت بگه زیاد بهت سخت نگیره وباخاموش کردنات کناربیاد. 

کوتاه بیانبودهربهونه ای میاوردم یه جواب قانع کننده میداد. چاره ای نداشتم بایدهرجورکه میشدمیرفتمو یاد میگرفتم. نزدیکای خونه رسیدیم. 

- مرسی دانیال که اومدی دنبالم. کارنداری؟ 

- وظیفم بودخانم خانما. نه به خونواده سلام برسون. شبتم بخیر. 

- بزرگیتومیرسونم. شب خوش. 

درماشینوبستم وبه خونه اومدم بدون اینکه شام بخورم به رخت خواب رفتم. صبح باکلی کوفتگی تنم ازخواب بیدارشدم. توارایشگاه دلم میخواست یه چرتکی میزدم ولی نمیشد. نزدیکای غروب بودکه ریحانه به دیدنم اومد. 

- سلام تیناچطوری؟ 

- سلام ریحانه ممنون. توخوبی؟ 

- مرسی بیایه خبرداغ برات دارم. 

- چی شده؟ 

- دیروزنامزدکردم. 

- راست میگی ریحانه مبارک باشه. خب باکی؟ لابدبادوست پسرای هفتگیت؟ 

- نه بابامن اوناروکلفت حساب نمیارم چه برسه بیان شوهرم بشن. اسمش افشینه بیست ونه سالشه وخوشگل وپولدار،یه مغازه ی بزرگ کیف وکفش تولاکانی داره خیلی پسرخوبیه . همسایه ی مادربزرگم ایناست چندوقت پیش منواونجادیدوخلاصه گفت میخوادبیادخواستگاری هرچی ازش بگم برات کم گفتم. دیروزم باهاش نامزدشدم. 

بیا امروزباهم بریم بیرون خواهش میکنم تینا نه نگو. میخوام بهت نشونش بدم. 

- فکرنکنم بتونم بیام. خاک توسرت ندید بدیدشوهری مگه؟ اینقدذوق وشوق داری نترس یه مدت بگذره برات تکراری میشه. 

- بروباباهمیشه ضدحالی. فقط میزنی زیرذوق ادم. خواهش میکنم بیا، تینانه نگو دیگه. 

- باشه پس بذاربه خونه خبربدم، بعد. 

- خیلی باحالی تینا دمت گرم. 

به خونه زنگ زدم ومامان بااینکه زیادازریحانه خوشش نمیومدوقتی شنیدنامزدکرده خیالش جمع شدوگذاشت باهاش برم. 

- راستی تیناتوچی کردی باخواستگارت؟ 

- جواب رد دادم ولی ایشالله چندوقت دیگه نامزدیمه. 

- مبارکه. کیه اون دومادخوشبخت؟ 

- دکتره. وقتی پریاروبردیم بیمارستان منودید و ازم خوشش اومد. 

- ای نامرد یه دکترخوش تیپ وپولدارواسه من جورنکردی توبیمارستان؟ 

- خجالت بکش ریحانه تونامزدداری. 

- شوخی کردم خنگ. اماده شوبریم. 

جلوی ارایشگاه به افشین زنگ زد وادرس داد تا بیاد دنبالمون. نیم ساعت منتظرموندیم تااینکه ریحانه به یه سمندسفیداشاره کردوسمندجلوی پامون وایستاد. درعقبوباز کردمو نشستم. 

- سلام اقاافشین. تبریک میگم. 

- سلام شمابایدتیناباشین. ممنون. ریح انه تعریفتون روزیادکرده برام. 

- ممنون ریحانه لطف داره. 

تیپ زیادجالبی نداشت شلوارلی تنگ زاب دار ویه تی شرت نارنجی تنش بود؛موهاشم مدل دیزلی کوتاه کرده بودابروهای برداشته وتمیزی داشت. اون چیزی که ریحانه تعریف کردبااین چیزی که من دیدم خیلی فرق داشت. فکرکنم ملاک خوشگلی واسه ی ریحانه موهای فشن وابروهای برداشته وتیپ اسپرت بود. واسه ی ریحانه متاسف بودم که همچنین مردی روبرای ازدواج انتخاب کرده بود. حتی حاضرنشدکناراسمم یه خانم اضافه کنه. انگارمن دخترخالشم. ! 

توهمین افکاربودم که جلوی یه پیتزافروشی شیک نگه داشت. داخل رفتیم وهرکدوم سفارش دادیم. 

روبه ریحانه گفتم: 

- توچی میخوری؟ 

- من یه پیتزاسبزیجات. توچی میخوری؟ 

- من پپرونی. 

دراین لحظه افشین گفت: 

- پس من چی؟ بابا یکی ازمابپرسه چی میل داریم. 

ریحانه درجواب بهش گفت: 

- خب حالاعقده ای نشوبگوچی میخوری؟ 

- من کباب ترکی میخورم. 

بعداوردن سفارشا معذب بودم پیش یه غریبه غذابخورم مخصوصا ًپیتزا. همه ساکت بودیم افشین گفت: 

- کی میدونه اسم دیگه ی پیتزا چیه؟ 

ریحانه شانه ای تکان دادکه مشخص شدنمیدونه. گفتم: 

- کش لقمه. 

- افرین. معلومه پیتزاخورحرفه ای هستی. 

سرموانداختم پایین تادیگه حرف نزنه. دلم میخواست زمان زودتربگذره. ریحانه بلندشدوگفت تامن برم دستشویی وبیام شماهم برین توماشین. مجبورشدم دقایقی باافشین تنهابشینم سرم پایین بودواون لقمه های اخروداشت میخورد. بادهن پرگفت: 

- شماهمیشه اینجوری ساکت هستین. 

تودلم گفتم مرده شور اون کلاستو ببره اول اون غذای تودهنتو بلونبون، بعد فک بزن. بااخم وجدیت جواب دادم: 

- بله. ببخشیدمن میرم حساب کنم. 

- نه کجا شمامهمون ماهستی من خودم حساب میکنم. 

حوصله ی کل انداختن وتعارف نداشتم. بایه تشکردورشدموپیش ماشین رفتم. 

جلوی خونه پیاده شدموازشون خداحافظی کردم. 

- سلام مامان خسته نباشی. 

- سلام دخترم لباساتو درار بیاسرمیزشام حاضره. 

کاراموانجام دادمورفتم شام کتلت داشتیم. 

- تیناتومگه باریحانه شام بیرون نرفتی؟ پس چرااینقدباحرص وولع میخوری؟ 

- رفتیم مامان جان ولی پیتزاواسم کوفت شد. این نامزدریحانه دقیقاروبه روم نشسته بودوزل زده بودبه دهنم نتونستم دوتاقاچ پیتزا بخورم حیف پپرونیم بود. پسره به هرچی میخوره جزنامزدریحانه. نه تیپ، نه اخلاق، نه عقایدشون، هیچ کدوم به هم نمیخوره. من موندم توکارپدرمادرریحانه چه جوری حاضرشدن اون دومادشون بشه. لابدپول پسره واسشون سنده که دخترشونوبه ادم مطمئنی دادن! 

- قربون دخترگلم برم که این چیزارومیفهمه. بخورعزیزم نوش جونت. 

- ما مخلص شما مامان بامحبتمون هستیم. 

مامان لبخندی زدودیگه چیزی ازریحانه ونامزدش نپرسید. منم بعدخوردن غذام به رخت خواب رفتموخوابیدم. 

*

روزهامثل برق وبادوبه سرعت میگذشتند. روزجمعه بلاخره بعدازاون همه لحظه شماری رسید. صبح که به ارایشگاه رفتم لیلامشغول اماده کردن لوازم ارایش ومدل موبود. ساعت هشت دنیااومدوگفت: 

- میشه توارایشم کنی؟ 

- نه. اخه میترسم اون جوری که شمامدنظرتونه درنیاد. ارایش شمابه یه ادم ماهرمثل لیلا نیازداره. 

- ولی من میخوام توارایشم کنی هرجوریم که باشه قبوله. واسم باعث افتخاره که به همه پزبدم میکاپم کارعروس ایندمونه. 

- شمالطف دارین دنیاخانم. باشه. تموم تلاشمومیکنم که اونجوری که میخواین درارم. 

- مرسی من مطمئنم دانیال بهترین انتخابوکرده توبهترینی تینا. خواهشامنودنیاصداکن. 

- شرمندم نکنین ممنون. باشه هرجورشماراحتی. 

بعداززیرسازی صورتش یه ارایش جدیدبه صورتش دادم ولی خوشش نیومد. مجبورشدم همه روپاک کنم وباتوجه به رنگ صورتش ومدل چشماش یه ارایش اروپایی روصورتش کارکردم. فوق العاده زیباشده بودازش خواستم تاموقعی که ارایشومدل موهاش تموم نشده تواینه نگاه نکنه. بایدکارشوزودتموم میکردموبه یه عروس دیگه میرسیدم. مدل موهاشم همون جوری که توژورنال انتخاب کرده بودیه مدل فشن وشلوغ درست کردم. 

- دنیاجون چشماتوببند از روی صندلی بلندشو پشت به اینه لباستوبپوش بعدتواینه خودتونگاه کن. 

- باشه فقط دستموبگیرنیفتم. 

دستاشوگرفتم. لباس عروسشوتنش کردم وبه طرف اینه چرخوندمش. 

- حالاچشماتوبازکن. 

چشماشواروم بازکرد. اول باورش نمیشداونی که تواینست خودشه. بعدازیکم دقت گفت: 

- تینافقط یه چیزبهت میگم توفوق العاده ای. چه کاری باهام کردی دختر! فکرنکنم امیر ودانیال منوبشناسن. دقیقاهمون مدلی شده که میخوام. البته اینم بگما هرازچندگاهی دزدکی چشماموبازمیکردموخودموتوای نه میدیدم. مطمئن باش اگه ازمیکاپم خوشم نمیومدهمون موقع میگفتم پاکش کنی. 

- ممنون لطف داری. ببخش اگه کم وکاستی داره. 

- کموکاستی چیه دخترعالیه. دست گلت دردنکنه وخسته نباشی. 

سری به نشانه ی تشکرتکون دادموومشغول کرم زدن به صورت النازشدم. 

موقع حساب کردن صدتومن بیشتربه لیلاداد وخواست بهم بده. چنددقیقه ای منتظرامیرموندبعدازبیست دقیقه امیراومدودنیاباهاش رفت. 

- خب النازخانم چه مدل ارایشی دوست داری؟ 

- من اونجوری که عروس قبلی روارایش کرده بودین نمیخوام یه ارایش ملایم به صورتم بدین کافیه. مدل موهم که نیازنیست چون میخوام حجاب کنم بیشتربه اصرارخواهرشوهرم اینجااومدم وگرنه این ارایش ملایموهرارایشگاهی انجام میده. 

- باشه. مثل شماعروس کم پیدامیشه معمولابیشتردخترا شب عروسیشون چون خاطره میشه قید حجابو میزنن. به اراده وایمانتون بایدافرین گفت. 

- ممنون. به نظرمن نمی ارزه ادم خداورضایتش روبه یه شب بفروشه. حتی اگه اون شب خاطره انگیزترین شب توزندگی ادم باشه حاضرنیستم واسه یه شب، اون دنیاهزارشب عذاب بکشم. 

لبخندی زدموبه کارم ادامه دادم. بعدازتموم شدن کارم لباسشوپوشیدوبااومدن دوماد رفت. 

منم مشغول به ارایش خودم شدم یه سایه ی طلایی به چشمام زدموچندتاطرح کوچیک نقره ای بهش دادم. مثل همیشه ارایشموملایم ترجیح دادم. لیلا بعدازراهی کردن دوتاعروس کمی استراحت کردوبعدپرسید: 

- امروزچه مدلی میخوای واست درست کنم؟ 

- فقط یه سشواربرام بکشین میخوام موهام بازباشه رنگش بارنگ لباسم سته نازمیشه. فقط اون گل توسی روبدین به سرم بزنم. 

- باشه بشین برات سشوارکنم بعدش گل میزنم موهاتو. 

بعدازتموم شدن براشینگ لباسموپوشیدم وبه بابازنگ زدم تابیاددنبالم. 

- لیلاجون شمانمیاین؟ 

- نه منم بایدحاضرشم عروسی یکی ازفامیلامونه. حالاعروسی دنیاتوکدوم تالارهست؟ 

- ابرطلایی. 

- تالارشیکوقشنگیه. معلومه وضع مالیشون خوبه. 

مشغول صحبت بودیم که بابااومدازلیلاخدافظی کردموسوارماشین شدم. دلم به تندی میتپید. دلم میخواست دانیال زودترمنوببینه خودمم دوست داشتم زودترببینمش. مطمئنم خیلی شیک وماه شده بودوباهمه ی پسرای توی جمع فرق داشت. اخ یعنی میشدروزی برسه که من توماشین کنارش نشسته باشموباهم به سمت تالاربریمواون ازارایشم، ازلباس عروسم، اززیباییم، تعریف کنه. چقدردلم براش تنگ شده بود. خیلی دلم میخواست عکس العملشوببینم وقتی منومیبینه. وای که چقدرراه برام طولانی شده بودانگارچندین ساعت توراه بودیم ولی تالارخیلی دوری نبود. همش ازبابا میپرسیدم نرسیدیم باباهم میگفت الان میرسیم. خلاصه انتظارم تموم شدوبه حیاط تالاررفتیم باباماشینوپارک کرد. دانیال جلوی دروایستاده بودوبه مهمون هاخوش امدمیگفت. ازدورماروشناخت به سمتمون اومد. چقدشیک وخوشگل شده بود. کت وشلوارش توسی براق وپیراهن سفیدنگین دارتن کرده بود. یه کراوات تیره زده بودکه زیبایی تیپش رو دوچندان میکرد. دلم میخواست هیشکی نبودوهمونجایه ماچ ابدارمیکردمش اینقدخودشوشیک ونازکرده بود. با بابا روبوسی وبامامان سلام علیک کرد. وقتی به من رسیدمات ومبهوت شد. 

خواستم از اون حالت درش بیارم تا پیش بابا اینا سه نشه. 

- سلام اقای امینی تبریک میگم بهتون. 

بااین حرفم به خودش اومدوبانگاه عاشقانه ای گفت: 

- ممنون تینا خانم. 

روی دوپانشست وگونه ی پریاروبوسیدوگفت: 

- خانم کوچولوحالت بهترشد؟ 

- بله. ابجی تینابهم گفت بهتون بگم تبریک میگم ابجیتون عروسی کرده. 

همه ازحرف پریاخندشون گرفته بود ولی من خجالت کشیدم وتودلم گفتم: ای شیطون اخرش منوفروختی؟ ! من که نگفتم بگوابجی تیناگفته. امان ازدست این بچه ها. 

دانیال بلندشدوباما تاداخل تالاراومد. درواقع هیچ کدوم ازمهموناشوتاداخل همراهی نکردوفقط دم دربهشون خوش امدگفت ولی خب مابا بقیه خیلی فرق داشتیم. 

- بفرمایید. اون میزجلویی خالیه تشریف ببرین اونجا. 

حس کردم بابا معذبه. گفت: 

- نه دکترماهمین اخرمیشینیم شمابروبه مهمونات برس. 

- نفرماییدجناب محمدی. گل مجلس امشب شمایید. به خدا اگه نرین جلوناراحت میشم. 

داشتیم میرفتیم جلو که وایستادوگفت: 

- جناب محمدی ایشون مادرم هستن. 

بعدکه مادرش نزدیک ترشدماروبهش معرفی کرد. مادرش استقبال گرمی کردوقتی منودید متحیرفقط بهم چشم دوخته بود. دانیال بااین حرکت مادرش پوزخندی زدوبه زورجلوی خندشوگرفت. برای اینکه جوعوض شه دوباره ماروبه سمت میزهدایت کرد. وقتی نگاهم به نگاهش گره خورد،بایه لبخندوچشمک منوبیشترازپیش دیوونه ی خودش کرد. 

خلاصه بعدازکلی منتظرموندن عروس ودوماداومدن. دلم میخواست برقصم ولی کسی رونمیشناختم تودلم گفتم: اخ سایه جات خالی تازه دارم قدرتومیفهمم. چشمم به دنیابودکه دیدم داره بهم اشاره میکنه برم پیشش. ازجام بلندشدمو پیشش رفتم. 

- سلام دنیاجون. سلام اقاامیرتبریک میگم ایشالله خوشبخت شین. 

امیربه احترام ازجاش بلندشدازش خواستم بشینه روبهم گفت: 

- ممنون تیناخانم. میخواستم ازتون تشکرکنم. کارتون فوق العادست خیلی صورت دنیاتغییرکرده. اول دیدمش نشناختمش. واقعابه هنرتون بایدافرین گفت. 

- ممنون شرمنده میکنین. همش وظیفه بودکم وکاستی روببخشین. 

دنیاروبهم گفت: 

- تیناوقتی ازت خواستم بایدبیای وباهام برقصی میخوام امشب دانیالوبیشترازپیش عاشق ودیوونه ی خودت کنی. نگاهش کن! به جای اینکه بره جلوی دروایسته اون گوشه نشسته وداره همش تورونگاه میکنه. خواهش میکنم نه نگو. من باهاش شرط بستم روشوکم کنم. 

- جداچه شرطی؟ 

- من شرط کردم که توامشب با نازودلبریات بیشترازپیش عاشقش میکنی. اون شرط بست امشب میزان دلبستگیش تغییری نمیکنه وبعدرفتنتون عشقش نسبت به توهمون قدریه که قبلا بود. تیناخواهش میکنم نه نگو. 

کمی فکرکردموگفتم: 

- اخه من که کسی روندارم باهاش برقصم. 

- نترس من هستم بعدشم به عاطفه میگم بیادوباهات برقصه. 

- میشناسمش. زن اینده ی دانیال رومیگین دیگه. 

- اره اونم چه زنی هروقت میادپیش دانیال نازوعشوه کنه دل دانیالوببره، دانیال ازش فرارمیکنه وبایه بهانه ازش دورمیشه. داداشم دلش پیش یه دخترست که ازهمه لحاظ سرترازعاطفست. 

- لطف دارین من برم؟ زشته هیچ نسبتی باهاتون ندارن اینقدپیشتون موندم. 

- برو. ولی به زودی نسبت دارم میشیم ببینم تودیگه چه بهونه ای داری. 

ازشون دورشدم بیشترجمع رومن خیره بودن. حقم داشتن دلشون میخواست بدونن کیم که عروسودوماد اینقدبهم توجه کردن. وقتی روموسمت مردونه میچرخوندم نه تنهادانیال بلکه بیشترپسرا نگاهشون سمت من بود. میدونستم اونجانشسته وخون خونشومیخوره ودلش میخواست زنش باشم تادیگه کسی اونجوری نگاهم نکنه. وسط شلوغ شده بودودنیاهمش اشاره میکردبیام. پاشدموپیشش رفتم ازشلوغی سن رقص خوشم نمیومدیه گوشه وایستادم ازم خواست برم وسط وباهاش برقصم. هرازچندگاهی نگاهموسمتش میچرخوندم میدیدم چه جوری دیوونه وار نگام میکنه. سن داشت خیلی شلوغ میشدمیخواستم برم دنیادستمونگه داشت وگفت: 

- کجا؟ خواهش میکنم بمون. 

- مگه نمیخوای دیوونش کنم؟ 

- خب اره. 

- مطمئن باش الان ببینه ازاین جمع شلوغ وپراز پسرفرارکردمو رفتم نشستم بیشترعاشقم میشه. اخلاقشومیدونم. 

- افرین. خوب داداشموشناختیا. برو ولی سن خلوت شداشاره میکنم بایدبیای. 

- باشه چشم. 

داشتم میرفتم بشینم یه لحظه بهش نگاه کردم،بالبخندبهم نگاه میکرد. 

خلاصه اون شب براش ازنازودلبری چیزی کم نذاشتم. اخرمهمونی بودوبیشترفامیلا ازدنیامیخواستن منوبهشون معرفی کنه ووقتی فهمیدن ارایش دنیاکارمنه کلی ازارایشش وهنرم تعریف کردن. دانیال هم به جمع صحبتاشون اضافه شد. وقتی به چشماش نگاه کردم فهمیدم وقتی بهم محرم شدیم تلافی همه ی دلبری های امشب روسرم درمیاره. ازقیافش مشخص بودشرطو باخته. 

دنیابیشترفامیلاشونوبهم معرفی کرد. یه لحظه چشمم مات ومبهوت شد. 

- دنیاجون اون خانم کیه داره بادانیال حرف میزنه؟ 

- هووته دیگه. عاطفست. اخ الهی اقاداداشموببین چقدرمعذبه. همش سرش پایینه ومطمئنم دنبال یه بهانه میگرده دربره. 

- خب شمابهونه دستش بدین. صداش کنید. 

- دانیال دانیال بیاکارت دارم. 

دانیال ازخداخواسته ازعاطفه خدافظی کردوسراسیمه به سمتمون اومد. 

- جانم دنیاکارم داشتی؟ 

- نه پیشنهادتینابودتاتورو از اون مخمصه ای که توش گیرکرده بودی نجات بدیم. 

نگاه خریدارانه ای بهم کرد وگفت: 

- دمتون گرم. دیگه داشتم تلف میشدم تواون وضعیت. اینقدحرفای چرت وپرت میزد که نگو. 

دنیابه شوخی بهش گفت: 

- توالان قبل ازدواج اینجوری ازش فراری هستی وای به حال بعدازدواج. چه جوری میخوای باهاش زندگی کنی وکنارش بخوابی؟ 

دانیال باچشمای شماتت باری به دنیا نگاه میکردوبااشاره به من گفت: 

- دنیامطمئن باش من تاوقتی سیب سرخی مثل تینادارم نمیرم پیازگازبزنم. درضمن دنیاخیلی بی معرفتی میدونم کارای امشب تیناهمش به دستورتوبود قرارنبودجر زنی کنیا. 

- به من چه. من بهش گفتم بهت اشاره کردم بیابرقص اونم اومد. ازقیافت مشخصه بدجورواله و شیدا شدیا! 

بااومدن مامان وباباحرفشون قطع شد. 

- خب اقای امینی اگه اجازه بدین مارفع زحمت کنیم. 

- نه خواهش میکنم. خیلی زحمت کشیدین اومدین. 

پاکتی ازجیبش دراوردوبه سمت دنیاگرفت وگفت: 

- ایشالله خوشبخت بشی دخترم. خداحافظ. 

- ممنون اقای محمدی ایشالله عروسی دختراتون تلافی کنیم. خداحافظ. 

ازکسایی که میشناختیم خداحافظی کردیم وازتالارخارج شدیم. به خونه رسیدیم. داشتم لباسمودرمیاوردم دیدم گوشیم زنگ خورد. دانیال بودپیامشوبازکردم نوشته بود. 

- حسابی خسته نباشی خانم خوشگله. خیالت راحت شددیوونم کردی؟ حالاامشب من چه جوری بخوابم؟ ! فکراینوکردی که تاصبح باید بیداربمونموبه دلبریاتو عشوه هات فکرکنم. تینادارم دیوونه میشم ازدرد دوریت. به خداازوقتی رفتی مثل غم زده ها بغ کردم یه گوشه نشستم انگارنه انگارامشب عروسی خواهرم بوده. مطمئن باش تواولین فرصت تلافی میکنم فقط منتظرم بهم محرم بشی اونقدکتکت میزنم که تموم بدنت سیاه شه. 

یه لحظه حس کردم لحنش جدی بود، براش نوشتم: 

- واقعادلت میادمنوبزنی دانیال؟ من گناه ندارم؟ 

بعدازچنددقیقه نوشت: 

- کتک چیه عشقم منظورم ازکتک بوسه. اخه کی دلش میادخوشگلی مثل توروبزنه. بخواب عمرمن خسته ای. خیلی دوستت دارم تینا. شبت بخیرهمسرنازنینم. 

- ممنون. منم دوستت دارم دانیال بهترینی. شب بخیر. 

صبح که ازخونه خارج شدم دیدیم بیرون منتظرم بود. 

- سلام دانیال تواینجاچیکارمیکنی؟ 

- سلام عشقم. بده اومدم خانم خوشگلمو ببرم سرکار؟ 

- نه بدنیست. ولی باباخواسته تابه هم محرم نشدیم بیرون نریم. 

- ماکه بیرون نرفتیم. فکرکن سواراژانس شدی. 

- سوزوکی واژانس؟ 

- تواین دوره زمونه همه چی ممکنه. 

- خب چه خبردیشب مامانت ایناچیزی نگفتن؟ 

بدجوردل مامانموبردی. بیشترمهمونا بعد رفتنت درموردتوپرسیدن. چندتاشون ادرستوخواستن بیان خواستگاریت. مامان به همشون گفت نامزدداری. چقدتیپت محشرشده بود دختر. 

- چقدجالب. اونجاطرف پسرابودی درموردمن چیزی نشنیدی؟ اخه هرباربرمیگشتم نگاه بعضیاشون سمت من بود. 

- داشتم کلافه میشدم تیناوقتی ازخوشگلی واندامت باهم حرف میزدن. حیف عروسی خواهرم بودوگرنه روی همشونوکم میکردم. 

- دوستات بودن؟ 

- نه بابا پسرعمه هاوپسرعموهام بودن. اینقدرهیزن. شایدبینشون فقط یکی دوتاخوب پیداشه بقیشون همش به فکردوست شدن وسرکارگذاشتن دختران. درضمن خیلی خوشم اومدازون جمع شلوغ پرازپسرجوون دورشدی. اون لحظه که رفتی نشستی دلم میخواست همونجاپاشم بیام کنارمیزتونو توروازبابات خواستگاری کنم. حیف فقط حیف نتونستم. 

- میدونستم ازاین کارم خوشت میاد. میشناسمت دیگه. 

- غیرتم اجازه نمیده نسبت به این مسائل بی تفاوت باشم. راستی فرداشب بامامانوابجی میایم خواستگاریت. 

- چرااینقدزود؟ 

- تینااذیتم نکن باورکن دیشب نخوابیدم دیگه طاقت دوریتوندارم. 

- باشه به خونوادم میگم. فقط میخوای بیای گل رزقرمزبخر من خیلی دوست دارم. شیرینیم، شیرینی خامه ای و رولت بگیرازین دومدل خوشم میاد. 

- چه دوره زمونه ای شده ها! عروسااون موقع بعدعروسی تازه قیافه ی دامادو میدیدن واگه کوروکچل بودهمونجوری تااخرعمربایدمیساختن. الان دخترا علاوه برانتخاب شوهرسفارش گل وشیرینیم باسلیقه ی خودشون میدن. باشه قربون اون چشمای مثل دریات برم توازم جون بخواه این که چیزی نیست. 

- ممنون راستی دانیال دیشب خیلی شیک وخوشگل شده بودیا. دلم میخواست دستموبذارم تودستت وازکنارهمه ردبشم وبه همه فخربفروشم که همچین شوهرجنتلمنی دارم. 

- لطف داری خوشدل موشدل من. توهم بین اون همه دخترتک بودی. خب رسیدیم مواظب خودت باش. 

- باشه. به یادتم دانیال. تافرداشب خداحافظ. 

- منم هرثانیه یادتم. بای بای. 

***

چشم بازکردم دیدم بادانیال نامزدشدم. روزای قشنگی کنارش داشتم ازنامزدیمون دوسه ماهی میگذشت وامروزتولدم بود. به دانیال چیزی نگفتم صبح ایفون به صدادراومد. 

- سلام دانیال جونم. صبح بخیرکارداشتی عشقم؟ 

- سلام گلم صبح توهم بخیر. اره اماده شوبریم بیرون. 

- باشه الان میام. 

سوارماشین شدم. 

- سلام خانم خانما. امروزمیخوام ببرمت یه جای دنج. به شرط اینکه تارسیدن به مقصدچیزی ازم نپرسی. 

- باشه. 

پاشو روی گازگذاشت ونزدیک یه ساعت بعدبه مقصدرسیدیم. ازماشین پیاده شدم. چشماموگرفت. 

- میخوام یه جای قشنگوبهت نشون بدم. 

باچشمای بسته اروم حرکت کردم وبعد ازطی مسافتی دستاشوازروی چشمام برداشت. 

- وای خدای من اینجاچقدنازه دانیال مثل بهشت میمونه. تواینجارو از کجا پیدا کردی جوجو؟ 

- مااینیم دیگه وحالااصل کاری. 

دستشوپشتش قایم کرده بود. کادوروبه سمتم گرفت وگفت: 

- تولدت مبارک مهربونم. خیلی دوستت دارم. 

کاغذکادشو که ناشیانه روش گرفته بود بازکردم. یه ادکلن خیلی شیک وگرون قیمت ویه انگشترزیبا. 

- وای دانیال توازکجامیدونی من عطرگوچی استفاده میکنم؟ چه انگشترنازیه . ممنون مرسی. 

نزدیکش شدم جوری که هرم نفساشوحس میکردم دستاشودورکمرم گذاشتومنوتواغوش گرمومهربونش جاداد. سرمونوازش میکردوزیرگوشم نجواهای عاشقانه میخوند. چقدرزندگی کنارش برام شیرین شده بود. دیگه دوری سامانوحس نمیکردم واون جاشوبرام پرکرده بود. خودش خیلی دوست داشت عقدمون دائم باشه،ولی من ازش خواستم اشناییمونوتواین هفت ماه کامل کنیم بعدش فروردین عقدکنیموعروسی بگیریم. 

روزهاپشت هم میگذشتن وازگذرعمرمون هیچی نمیفهمیدیم. همیشه حس میکردم کسی مثل سایه دنبالمه وهرجامیرم دنبالم میاد. ولی هیچوقت چهره ی اشنایی پیدانمیکردم. 

اواخراذربودوهوابه شدت سرد،بادپاییزی به صورتم شلاق میزد. توراه ارایشگاه بودم که افشینو دیدم خودموزدم به نشناختن ولی اون زودترازمن منوشناخت نزدیکم اومد. 

- سلام حالتون چطوره؟ 

- سلام. ممنون،ریحانه خوبه؟ 

- نمیدونم. خیلی وقته ازش خبرندارم. 

- چطور؟ مگه نامزدتون نیست چطورخبرندارین؟ 

- دوماهی میشه نامزدیمون بهم خورده. 

میخواست دهنشوبازکنه وچیزی بگه که بایه ببخشیدازش دورشدم. باورم نمیشد دوماه بودازهم جداشدن ولی ریحانه هیچی بهم نگفت وهروقت ازش میپرسیدم میگفت خوبه سلام میرسونه. موبایلموازکیفم دراوردمو به ریحانه زنگ زدم. بعدازچندتابوق جواب داد: 

- بله؟ 

- بله ومرض. خیلی نامردی ریحانه. چرانگفتی دوماهه باافشین بهم زدی؟ 

- اولاسلام دوما کی بهت گفت؟ 

- افشینو توراه دیدم بهم گفت. خیلی بی معرفتی ریحانه یعنی اونقدرباهات غریبه شدم که بهم خوردن نامزدیتوبایدازیه غریبه بشنوم تادوست خودم؟ 

باصدایی که پرازبغض وگریه بودگفت: 

- چی رومیخواستی بدونی تینا؟ چی بایدبهت میگفتم؟ هرروزیه دختربهش زنگ میزد ووقتی میپرسیدم کیه میگفت مشتریمه. توعروسیا باهراشغالی می رقصیدجزمن. تینامن واقعادوستش داشتم ولی وقتی میدیدم بادخترای غریبه اینقدراحته دلم میخواست بمیرم یکی دوبارم بادوسه تاازهمین دخترا دعوام شدولی اون خیلی خونسردازم میخواست منم مثل خودش باشمو برم باپسرای دیگه. دلم میخواست میمردم ولی هرگزعاشقش نمیشدم اون تنهاپسری بودکه من بهش اعتمادکردم فکرمیکردم بابقیه فرق داره. ولی اونم یه عوضی بودمثل بقیه. الانم شدم یه افسرده ی مزمن که کارم فقط زانوی غم بغل گرفتن و گریه کردنه. دیگه هیچ امیدی به زندگی ندارم بعدازبهم خوردن نامزدیمون ضربه ی روحی شدیدی خوردم. 

- درکت میکنم ریحانه جان منم اون روزکه باهاش رفتیم بیرون میخواستم بهت بگم انتخابت اشتباهه ولی میدونستم حرفم تاثیری نداره تودیوونه وارمیخواستیش. 

- کاش بهم میگفتی تاحواسموبیشترجمع میکردم. الانم نمیتونم دیگه ازدواج کنم. چون هرپسری بیادخواستگاری هرچقدرم بگم قبلا نامزدبودم باورش نمیشه وبعدازدواج بهم انگ بی عفتی میزنه. 

- توچرابهش اعتمادکردی وخودتوسپردی دستش! راستی قبل نامزدی خونوادت اصلامخالفت نکردن؟ 

- بابازیادراضی نبودبااصرارمن راضی شد. مامانم که فقط چشمشواون مغازه وماشینش گرفته بود. چندمدت بعدش مشخص شدمغازه مال باباشه وخودش فقط اونجاکارمیکنه. 

- حالااشکال نداره اتفاقیه که پیش اومده کاریشم نمیشه کرد. توهم غصه نخورخدابزرگه. همه چی درست میشه. 

- ممنون به فکرمی. کارنداری مامان کارم داره. 

- نه مواظب خودت باش. سلام برسون. خداحافظ. 

- باشه. خداحافظ. 

کلی حالم گرفته بود. دلم براش میسوخت. اه پسرایی که ولشون کرده بودگرفته بودش. ولی حتما خواست خدابود. چون هیچ اتفاقی توزندگی ادم بی حکمت نیست. 

بعدازظهربایدمیرفتم اموزش رانندگی. این چهارمین باربودکه میرفتم نسبت به قبل خیلی دست فرمونم بهترشده بوددیگه ماشینوخاموش نمیکردم و این دوسه باری که ردشدم بخاطرفراموش کردن زدن راهنماوپیچیدن توورودممنوع بود. نمیدونم چرااینقدهنگ میکردم تومواقع حساس واین باعث میشدردبشم. همه ی عزمموجزمو کردم تااین دفعه دست وپاچلفتی بازی درنیارم. 

پشت فرمون نشستم وتموم چیزایی روکه دانیال بهم گفته بودو انجام دادم همه ی تمرکزموجمع کردم تااین دفعه روقبول بشم. اموزش تموم شدوازم خواست یه گوشه پارک کنم. یه جای خوب توقف کردم. 

- خانم حسینی چطوربود؟ نگیداین بارم بد بود! 

کمی مکث کردوگفت: 

- نه عالی بود. این باربرعکس دفعات قبل خیلی نرموراحت روندی واصلااشتباه نداشتی. 

- وای ممنونم خانم حسینی. ببخشیداگه این چندباراذیتتون کردم. 

- نه خواهش میکنم. 

فردای اون روز رفتم برای امتحان شهر ، که خوشبختانه برای اولین بار علی رغم تصورم قبول شدم. 

خیلی خوشحال بودم چون میتونستم اون 206 البالویی خوشگل روکه بابا یه ماهی میشدبرام خریده بودوسوارشم. 

توراه اومدن به خونه به چندتاکادوفروشی سرزدم تولددانیال نزدیک بود. دانیال عاشق مجسمه وچیزای دکوری وفانتزی بود. یه گوی موزیکال زیباخریدم ویه مجسمه ی فانتزی لاو ایز ،مطمئن بودم خوشش میاد. 

روزتولدش رسیدتصمیم گرفته بودم سورپرایزش کنم. ازش خواستم ایندفعه سوارماشین من بشه ومن ببرمش یه جای خوب. 

جایی که میشناختم یکم دوربود. یک ساعت ونیم توراه بودیم. دیگه ازرانندگی نمیترسیدم ودست فرمونم خوب شده بود. بلاخره رسیدیم ،جای ساکت ودنجی بود. این دفعه من چشماشونگه داشتمو تا کنارچشمه بردمش دستمو از روچشمش برداشتمو کادو رو جلوش گرفتم بعدازش خواستم چشماشوبازکنه. 

- چه جای قشنگی. چه دخترقشنگی. چه کادوی قشنگی. منواین همه خوشبختی محاله تینا. 

- حالاکه میبینی محال نیست. 

کادوشوبازکردوباتعجب بهش نگاه کرد. 

- تیناتوازکجافهمیدی من ازاین چیزاخوشم میاد. فدات شم عشقم. 

نزدیکم شدودستاموگرفتوبوسید و چنتا بوسه روگونه هام کاشت. تاغروب اونجابودیموباهم حرفای عاشقونه میزدیم. درحال حرف زدن بودیم که گوشیم زنگ خورد. مامان بود. 

- الو. سلام مامان. 

مامان باگریه و زاری سلام کرد. 

- مامان چی شده؟ اتفاقی افتاده؟ چرادارین گریه میکنین. 

مامان همش زارمیزدواسمموصدامیکرد. 

- مامان توروخداحرف بزنین دارم میمیرم ازنگرانی. 

وقتی گفت چی شده خشکم زد. به یه نقطه خیره شدمواشک ازچشام سرازیرشد. دانیال نگران شده بود. 

- تینابگوچی شده؟ 

- مادربزرگم دانیال. 

- مادربزرگت چی؟ 

- چنددقیقه پیش سکته کرد و مرد . الان مامان توبیمارستانه. 

- اخی متاسفم عشقم ، گریه نکن قربونت برم. 

منو تو اغوشش گرفتو بوس و نوازشم کرد. 

- بیابریم پیششون. کنارش باشی بهتره. 

توراه هردومون توسکوت مطلق بودیم ومن بی صدااشک میریختم. چرااینقدزود ما رو ترک کرد. 

کاش میموند. دلم برام لالایی هایی که روزای بچگیم میخوندتاخوابم ببره تنگ شده بود. یه لحظه ذهنم پرکشیدبه گذشته به بچگیام به نوجوونیام به وقتایی که مامان نبودمیرفتم پیشش تاخاطرات جوونیشوبرام تعریف کنه. همه روبیش ازصدبارشنیده بودم ولی بازم دلم میخواست بشنوم. حرفاودل گرمیاش ارومم میکرد. اگه اون بعدازمرگ سامان کنارم نمیمونددیوونه میشدم. 

به بیمارستان رسیدیم. توبغل مامان افتادم اونقدرگریه کردموناله کردم که بیهوش روی زمین افتادم. وقتی بهوش اومدم روتخت بودموبهم سرم وصل کرده بودن. دانیال بالاسرم داشت موهامونوازش میکرد. 

***

روزای بدی روپشت سرگذاشتم. دلتنگ دستای مهربون وصورت پرچین وچروکش بودم. پریا هم وقت وبی وقت گریه میکردوبهونه ی مادربزرگومیاورد. یکی دوماهی گذشت ورخت عذا روازتنم بیرون اوردم. دیگه بانبودش کناراومده بودم. دانیالم مثل من ناراحت بود. تصمیم گرفتم دیگه ازماتم دربیام ولی داغش مثل داغ ازدست دادن سامان همیشه تازه بود. 

روزاموبارفتن به ارایشگاه پرمیکردم. همیشه نزدیکای فروردین سرمون خیلی شلوغ میشد. 

یه هفته مونده بودبه عید. توارایشگاه مشغول کاشتن ناخن بودم گوشیم زنگ خورد ،دانیال بود. به گوشه ای رفتموجواب دادم: 

- سلام قربونت برم خسته نباشی. 

توصداش خفقان وعصبانیتی عجیب بود. 

- سلام همین الان بیابیمارستان کارت دارم. 

- چیزی شده دانیال؟ 

- حرف نزن فقط بیا. 

اینوگفت وگوشی روقطع کرد. داشتم دیوونه میشدم سریع لباسموپوشیدموازارایشگاه زدم بیرون. نفهمیدم چه جوری تاکسی گرفتم وکی به بیمارستان رسیدم. تواتاقش بود،درزدمورفتم داخل. 

نزدیکم اومدوروبه روم وایستاد. توچشمام نگاه کردویه سیلی محکم درگوشم زد. 

حس کردم تموم بدنم بااون سیلی سوخت وخاکسترشد. 

- چی شده دانیال؟ مگه من چیکارکردم؟ 

- این سزای کسیه که به نامزدش خیانت میکنه. خیلی اشغالی تینا . منه خرو بگوفکرمیکردم توبابقیه فرق داری. 

- درست صحبت کن. خیانت چیه؟ 

- خفه شووهیچی نگو. این عکسا نشون میده خیانت چیه. 

من به خودم اعتمادداشتم ومیدونستم خبطی نکردم. صورتم ازشدت زدنوگرمای دستاش درحال سوختن بوداشک پهنای صورتموفراگرفت. بغض به گلوم چنگ زده بودوداشت خفم میکرد. عکساروازروی میزبرداشت وبه طرفم پرت کرد. بادیدن عکساسرم داشت گیج میرفت انگاردنیادورسرم میچرخید. خدای من باورم نمیشد. کدوم نامردی دلش اومدبازندگی من این کاروبکنه. عکس منوشاهین توپارک درحال گل دادن، تورستوران وتوخیابون باافشین ودرحال سوارشدن ماشین اقای رحیمی. خدایامن بی گناه بودم وحالااون داشت واسه ی گناه نکرده مجازاتم میکرد. 

- دانیال به خدااونجورکه فکرمیکنی نیست. همه روبرات توضیح میدم. 

- هیچی نمیخوام بشنوم حتی دیگه نمیخام ببینمت. خوب تواین مدت بادلم بازی کردی امیدوارم یکی پیدابشه بااحساسوعشقت بازی کنه. 

درحالی که اشک میریخت گفت: 

- چطوردلت اومداین کاروباهام بکنی تینا؟ مگه من چیکارت کرده بودم. چی ازعشق برات کم گذاشتم که دنبال اینارفتی به خداتموم جیگرم داره اتیش میگیره تینا. چرا،اخه واسه ی چی؟ 

- به خدا سوءتفاهمه. برات توضیح میدم دانیال. به جون خودت من اون ادمی که فکرمیکنی نیستم. 

- هیچی نگو. فقط اززندگیم بروبیرون. دیگه نمیخوام چشمم به چشمت بیفته. نترس ابروتونمیبرم. به 

خونوادم میگم اخلاقامون بهم نخورد. فقط بدون خیلی پستی تینا،ازت بدم میاد. ازجلوی چشمام 

دورشو. 

باچشمانی اشک باروبغضی که داشت خفم میکردبه سمت دررفتم. دروبازکردموبه سمتش برگشتموگفتم: 

- میرم چون قبل نامزدی ازت قول گرفتم به شرطی تااخرعمرپیشت میمونم که بهم اعتمادداشته باشی. ولی تواعتمادوعشقوعلاقتو به چندتاعکس فروختی. مطمئن باش جواب این تهمتتویه روزمیبینی. خداحافظ. 

انگشتری روکه برای تولدم خریده بودازدستم دراوردم وروی زمین انداختم ودروبستمو ازون خراب شده زدم بیرون. 

غم عالم توی دلم بودمثل دیوونه هاراه میرفتم به اینواون میخوردم وهمشون یه فحشی میدادن فکرمیکردن معتادمو توخماری موندم. ولی دیگه برام اهمیت نداشت کی راجع بهم، چه فکری میکنه. راه میرفتمو اشک میریختم. اخه من که گناه کارنبودم خیلی دوست داشتم بدونم کی دلش اومده بودبازندگیم این کاروبکنه اخه من که باکسی خصومتی نداشتم. دلم نمیخواست خونه برم چی بایدبه مامان وبابامیگفتم باورنمیکردن حرفامودوباره به عکسای تودستم نگاه کردم هرکی میدیدباورش میشدکه من این کاره ام. سرراه یه پارک بود. رفتموروی نیمکت نشستموزارزا ربه بدبختیم گریستم. چطوردلش اومداینجوری بهم تهمت بزنه حتی نذاشت توضیح بدم من تازه ازغموعزای مادربزرگم دراومدم. اینجوری خوردمیشدم اون تنهاتکیه گاهوپشت وپناهم بود. همونجوری که اشک میریختم به روزایی که کنارش بودم فکرمیکردم. افسوس میخوردم که چرا احساس خوشبختیم زیادطولانی نشد. اخه من که هیچوقت به کسی تهمت نزدم که امروزاینجوری متهم شدم. یه حس میگفت برم وهمه چی روبراش تعریف کنم وبعدش هرچی شددیگه مهم نیست. ولی یادحرفاوتوهیناش افتادم یعنی این همه مدت میگفت دوستم داره دروغ بود؟ ! اگه دوستم داشت بهم اعتمادمیکردوبادیدن عکساازکوره درنمیرفت. 

فراموش کردنش برام سخت بود. به خونه رفتموبه سوالهای مامان جواب سربالادادم. سه چهارروزی میشدارایشگاه نرفتم. فقط کارم شده بودتوگوشه ی تنهایی خودم به عکسانگاه کنم وبی صدااشک بریزم هروقتم مامان چیزی میپرسیدمیگفتم خستموسرم دردمیکنه تواتاق درحال استراحتم. ولی کدوم استراحت؟ چندشب بودپلک روهم نذاشته بودم تصمیم گرفتم برم بیمارستان وبراش توضیح بدم تاخودموازاین منجلابی که توش گیرکردم نجات بدم. 

- کجامیری تینا؟ 

- میرم یکم هوابخورم سرم دردمیکنه. 

- زودبرگرد. 

سراسیمه به سمت بیمارستان رفتم. 

- سلام خانم. اقای امینی هستن؟ 

- نه دوساعت دیگه میان. 

- باشه من منتظرشون میمونم. 

روهمون صندلی نشستم. روهمون صندلی که دانیال منودیدوعاشقم شدولی حالااگه منوببینه ازم متنفره. به درودیواربیمارستان چشم دوختم دوساعتونیم گذشت ولی پیداش نشد دیگه داشتم ناامیدمیشدم که صداشوشنیدم به سمت اتاقش رفت پشت سرش حرکت کردم به اتاقش رسیدم درزدم. 

- بفرمایید. 

چشماش که به من افتادمثل گلوله ی اتیش داغ وبرافروخته شد. شراره های خشمومیشدتوچشماش دید. 

- مگه بهت نگفتم دیگه نمیخوام ببینمت. 

- ولی من باهات حرف دارم وتا نگم ازاین جانمیرم. 

- چرانمیفهمی! ادم اون چیزی روکه بالااورده دیگه نمیخوردش. حرفاتم دیگه تاثیری رواین عشق ازبین رفته نداره. 

- من این همه راه نیومدم که به چرندیاتت گوش کنم. پس حرف نزنو بذاراخرین حرفاموباهات بزنم. 

باگفتن این حرفم سکوت کردبلندشدوبه سمت پنجره رفت. 

- میدونم دفاعیه ای روکه میخوام ازخودم بکنم باورنمیکنی چون همه ی اون عشقت نسبت به من تبدیل به نفرت شده. ولی اگه یکم عشق ته قلبت باشه بهم اعتمادمیکنی وحرفام باورت میشه. 

بغض گلوموگرفته بود. نمیتونستم حرف بزنم. یه نفس عمیق کشیدمودرحالی که اشک مثل بارون بهاری ازچشام میریخت گفتم: 

- دانیال من دوستت دارم دلم نمیخواداین عشقی روکه با پاکی ساختیمش واسه یه گناه نکرده خراب شه. به خداایناسوءتفاهمه. چه قبل ازتووچه بعدازتومن به هیچ پسری دل ندادم به خداراست میگم. این رونیز که توعکسه ماشین یکی ازشریکای بابامه وتوراه منودیدوسوارم کرد اون جای پدرمنه. این پسره توپارک پسرصاحب ارایشگاهه اومده بودازم خواستگاری کنه وبه زورازم خواست گل روازش بگیرم. این پسره هم افشینه نامزدریحانه که سه نفری رفتیم رستوران ویه لحظه ریحانه رفت دستشویی منواون تنهاشدیم وباورکن هیچی بینمون نیست واین عکسم بیرون دیدمشوباهاش سلام علیک کردم. نمیدونم کدوم ازخدابی خبری همه جادنبالم بودواین عکساروازم گرفت. به خداباورکن هرچی گفتم عینه حقیقته. فقط تنهام نذار دانیال من بی تومیمیرم. 

لحظه ای ساکت بودوبعدازچندثانیه مکث شروع کردبه دست زدن. 

- افرین واقعابایدبهت افرین گفت. تورمان نویس خوبی میشی همه ی داستانوعین واقعیت تنظیم کردی. 

یه لحظه باصورتی گر گرفته وچشمانی پرخون به طرفم اومدوگفت: 

- ولی من احمق نیستم یه مشت چرندیاتوکه بافتی تاتحویلم بدی باورکنم. اشغالایی مثل توروخوب میشناسم، به همه چنگ میزنن وبعدازاینکه گندکاریاشون درمیادشروع میکنن به موس موس کردن والتماس که مابی گناهیموهیچ کاری نکردیم. دیگه حنات پیش من رنگی نداره. برو پی زندگیت وهمونجوری که من بادیدن عکسا، ریشه ی عشقمونو توی قلبم خشکوندم توهم این عشقوفراموش کن . برو ولی بدون بدجوری بادلم بازی کردی این جوابم نبود. بروباهرکی که دوست داری برات ارزوی خوشبختی دارم. 

حرفای اخرش بابغض بود. دیگه نمیتونستم اونجادوام بیارم اخرین حرفموبهش زدم: 

- یه روزی توهمین بیمارستان منوخواستی حالاهم بایه تهمت منوطردکردی. مطمئن باش اون خدایی که من میشناسم جوابتومیده. برای همیشه خداحافظ. 

دیگه هیچی برام مهم نبودحتی اگه میمردم. باسرعت توپیاده رومیدویدم وباصدای بلندگریه میکردم. نمیدونستم دارم کجامیرم حسابی خسته شده بودم گوشیم پشت هم زنگ میخورد. خاموشش کردم تااگه خواستم بمیرم هیشکی پیدام نکنه. ازخیابون بی هو اردشدم ولی به انتهای خیابون نرسیدم. 

***

دوهفته بیهوش بودم وقتی چشم بازکردم دیدم روی تخت بیمارستانم. تموم بدنم درد میکرد. پاهام توگچ بودوگردنمواتل بسته بودن. گیج بودم هیچی نمیفهمیدم چشمام تارمیدید. باصدای اه ونالم دکتر اومدبالاسرم. 

- خب خداروشکربهوش اومدین. بدنتون دردمیکنه؟ 

به نشانه ی تاییدسرتکون دادم. 

- خداروشکرسریع به بیمارستان منتقلتون کردن وگرنه امیدی به زنده بودنتون نبود. 

وای خدای من چرامنودوباره به این دنیابرگردوندی. تواون دوهفته بیهوشی من اون دنیاتودیدم بهشتتو دیدم. چرابازم برگشتم به این دنیای پرازغموغصه. 

دراین لحظه مامان اومدداخل ودکتربیرون رفت. مامان فقط بهم نگاه میکردواشک میریخت. 

- باورم نمیشه خدادوباره توروبه مابرگردوند تواین دوهفته هممون مردیمو زنده شدیم. خداروهزارمرتبه شکر. تیناتواین دوهفته دانیال یه بارم نیومدیه خبرازت بگیره. 

بااین حرفش اه ازنهادم بلندشد. اشکام قطره قطره روی بالشم میچکید. نمیتونستم خوب حرف بزنم دهنم بازنمیشدباسختی گفتم: 

- مامان اون دیگه منونمیخواد. نامزدیمون بهم خورد. 

مامان مبهوت به من نگاه میکرد. سرشوانداخت پایین وازاتاق بیرون رفت. 

بعدازچندروزبستری به خونه برگشتم حالم خیلی بدبود. گردنم ،دستام، پاهام، دردمیکردن. ولی دردهرکدومشون کمترازدردقلبم بود. درد وزخمای بدنم باگذشت زمان خوب میشدولی زخمی که تودلم بودتااخرعمرازارم میداد. 

روزهابی هدف میگذشت. حوصلم سررفته بودوباگچ پاهام هیجانمیتونستم برم . گوشیموبرداشتموچنتاپیام ازریحانه دیدم. حوصله ی هیشکی رونداشتم سیم کارتمودراوردموشکوندم تاسرفرصت یه سیم کارت جدیدبخرم. لیست اهنگاموچک کردم یه اهنگ که حرفای قلبم توش بودوگذاشتم: 

میگن هیچ عشقی تودنیا،مثل عشق اولی نیست

میگذره یه عمری اما ، از خیالت رفتنی نیست

داغ عشق هیشکی مثله، اون که پس میزنتت نیست

چقده تنهاشی وقتی، هیچ کسی هم قدمت نیست

چقده سخته بدونی ، اونکه میخوایش نمیمونه

که دلش یه جای دیگست،و همه وجودش مال اونه

چقده برای اونکه ، جون میدی غریبه باشی 

بگی میخوام باتوباشم ، بگه میخوام که نباشی ... 

فقط گوش میدادموگریه میکردم داشتم دیوونه میشدم جداشدنم ازش بدجوری داغونم کرده بود. تازه فهمیده بودم ریحانه چی میگفت. 

دوباره لیست اهنگامونگاه کردم بیشتریاش اهنگای شادبود. واسه وقتایی که بادانیال بودمودلم خوش بود. همشونوپاک کردموفقط غمگیناروگذاشتم. میخواستم اونقدگریه کنم تازخم دلم اروم شه. ولی زخم من اونقدعمیق بودکه این چیزابراش کارسازنباشه. صدای هق هق گریم تااتاق رفته بودومامان باچهره ای پریشون به اتاقم اومد. 

- چی شدتینا؟ چی شدقربونت برم؟ 

اومدکنارم نشست. بغضم ترکیدوافتادم توبغلش وضجه زدم. 

- دلم گرفته مامان. چراخدادوباره منوبه این دنیابرگردوند؟ اومدم اینجاچیکارکنم اومدم بمیرم ازغموغصه؟ کی دلش اومدبازندگی من این کاروکنه من چه گناهی داشتم؟ دانیال رفت ومنوباکوله باردلتنگی وغصه جاگذاشت. 

- گریه نکن دخترخوبم. خداخیلی بزرگه. اون بهت تهمت زدجوابشومیگیره،غصه نخور باغصه خوردن چیزی درست نمیشه. بابات رفت باهاش حرف زدولی باورنکرد. 

دراین لحظه پریااومدووقتی دیددارم توبغل مامان گریه میکنم سرشوگذاشت روپاهاموبی صداگریه کرد. 

هیچی نمیتونست خوشحالم کنه بعدازاینکه گچ پاهاموبازکردم وحالم خوب شددوباره به ارایشگاه رفتم. ولی دیگه اون ادم قبل نبودم شده بودم یه دخترسردوبی احساس. هرکی منو میدید درگوش لیلاهمینومیگفت. تواین مدت ده کیلووزن کم کرده بودموصورتم خیلی لاغرشده بودهرکی منومیدیدنمیشناخت وبایددقت میکردتامیفهمیدهمون تینای خوشگلوبانمکم که حالاشده بودم چهارتااستخوان ویه روکش. لیلاهمش میخواست همه چی روفراموش کنم. پیشم خیلی احساس شرمندگی میکردکه عکس پسرش تواون عکسابود. ریحانم به دیدنم نمیومدچون رونداشت توچشمام نگاه کنه. ازهمشون بدم میومدازخودم بدم میومدوکارکردن توارایشگاه ازارم میداد. دلم سکوت وتنهایی میخواست تاتواقیانوس بدبختیام غرق بشم. به اصرارمامان میومدم. مامان میترسیدتوتنهایی دیوونه شم وکارم به تیمارستان بکشه. 

***

یه سالی ازاون ماجراگذشت یکی دوباررفتم بیمارستان ولی از اونجارفته بود. دنیاهم چندباراومدارایشگاه ولی بهش گفتم اخلاقامون باهم جورنبودواسه همین ازهم جداشدیم هرچندمیدونستم دروغ هام دنیا رو قانع نمیکنه. . بازم خواستگاردرخونمونومیزدولی من میخواستم تااخرعمرتنهاباشم ،دیگه دلم نمیخواست ازدواج کنم به همه ی مردا به یه چشم نگاه میکردم تااینکه پرهام دوباره به خواستگاریم اومد. پرهام دیگه اون ادم عاشق پیشه ی سابق نبوداولین باراومده بودخواستگاری عشقوتوچشماش دیده بودم ولی این دفعه چیزی ازعشق توچشماش نبود. 

- اقاپرهام شمابازم قصدداریدبرید فرانسه؟ 

- نه کارام اونجاتموم شده والانم تویه شرکت کارمیکنمویه حقوق بخورونمیری درمیارم. 

- چی شددوباره اومدین سراغ من؟ 

- بعدازاون جواب ردی که بهم دادین ونامزدکردین من فراموشتون نکردم وهمیشه به یادتون بودم. 

- من بایدفکراموبکنم. 

- باشه من منتظرتون میمونم. 

دلم نمیخواست دوباره تجربه ی گذشته روتکرارکنم. 

- تیناجان نظرت چیه؟ 

- نمیخوام ازدواج کنم مامان دست ازسرم بردارین. 

- چرااخه دختر؟ توالان جوونی وزیبایی داری سنت بالابره دیگه کسی خاطرخوات نمیشه. 

- خب نشه. من دورازدواجو خط کشیدم مامان. همه ی مردا سرتاپا یه کرباسند. 

- تاکی؟ تاکی میخوای تولاک خودت بمونی وبیرون نیای؟ مردم چی میگن؟ پرهام پسرخوبیه. ازدواج کن وبذارخیال من جمع بشه. 

اومدم تواتاق ودروبستم. حس میکردم توخونه زیادیم که مامان اینقدراصرارداره به ازدواجم. اخه من چه جوری میتونستم دانیال روفراموش کنم. خیلی دلم میخواست بدونم الان کجاست وداره چیکارمیکنه دلم براش یه ذره شده بود. نمیدونستم باانتخاب پرهام زندگیم دوباره رنگ خوشی رومیبینه یانه. تصمیم گرفتم دانیالوفراموش کنم. پرهام روزی که اومده بودشمارشوبهم دادتانظرموبهش بگم. نمیدونستم چیکارکنم حسابی کلافه بودم. لباسموپوشیدم تابه ارایشگاه برم. توارایشگاه همش توفکربودم به خودم فکرمیکردم به دانیال وپرهام. توهمین افکاربودم که دیدم لیلاصدام میکنه. سرموبه طرف درچرخوندم. ریحانه اومده بود. رو نداشت توچشمام نگاه کنه. باهمدیگه یه گوشه ای رفتیم تاکسی حرفامونونشنوه. 

- خوبی تینا؟ چرااینقدزارونحیف شدی؟ به خداشرمندتم همش تقصیرمنه. 

- نه این چه حرفیه توکه مقصرنیستی. چی شداومدی ارایشگاه. 

سرشوانداخت پایین ومکث کرد. انگارنمیتونست حرف بزنه. 

- راستش اومدم بگم که دانیال ...

باشنیدن اسمش جاخوردم. 

- دانیال چی ریحانه؟ 

- دانیال! دانیال داره ازدواج میکنه. 

باحرفش سرجام کوپ کردم دیگه هیچی نمیشنیدم داشتم کلافه میشدم. من هرروزو به انتظار اینکه بیادوازم عذرخواهی کنه ودوباره بهم پیشنهادازدواج بده زندگی میکردم. بااین حرف ریحانه فهمیدم چقدراحمق بودم. 

- توازکجافهمیدی ریحانه؟ 

- دیروزرفته بودم خونه ی خالم. خونشون خیابون 117 گلساره. روقفسه ی کتابشون یه کارت عروسی دیدم کنجکاو شدم ببینم عروسی کیه. اول که اسم دانیال رودیدم اصلافکرنمیکردم نامزدتوباشه وقتی فامیلیشودیدم مطمئن شدم. 

بغض عجیبی توصدام بودبه زورجلوی اشکموگرفتم وپرسیدم: 

- اسم دختره چی بود؟ 

- عاطفه. 

باورم نمیشد. دانیال همیشه ازعاطفه فراری بودچی باعث شدباهاش ازدواج کنه. شعله ی انتقام تودلم روشن شده بود. بایدتلافی این کارشودرمیاوردم. 

گوشیموبرداشتموشماره ی پرهاموگرفتم. بعدازچتدتابوق جواب داد. 

- بله. 

- سلام اقاپرهام. 

- سلام ببخشیدشما؟ 

- تیناهستم. 

- حالتون چطوره ببخشیداگه نشناختمتون. 

یه لحظه ازاینکه زنگیده بودم پشیمون شدموخواستم قطع کنم ولی به یادحرفای ریحانه افتادم. 

- خواهش میکنم. بدموقع مزاحم شدم؟ 

- نه اتفاقاتازه کارم تموم شده بودمیخواستم برم خونه. فکراتونوکردین؟ 

- اگه میشه میخواستم ببینمتون. 

- باشه. الان میام دنبالتون بریم بیرون. ارایشگاهین دیگه؟ 

- اره. ممنون. 

اون ازکجاادرس ارایشگاهومیدونست برام جای سوال بود. اماده شدم تابیادنیم ساعت منتظرش بودم بلاخره زانتیای نقره ایشو ازدور دیدم. 

- سلام. روزبخیر. 

سلام روزشماهم بخیر. خب کجابریم؟ 

- نمیدونم جای خاصی روسراغ ندارم. 

- کافی شاپ خوبه؟ 

- اره خوبه. 

توراه هردوساکت بودیم. جلوی کافی شاپ نگه داشت. همون کافی شاپی که همیشه بادانیال منومیبرداونجا. خاطراتم دوباره زنده شددلم میخواست بگم بریم یه جای دیگه ولی درست نبودازسرکارخسته اومده اذیتش کنم. 

- خب شماچی میخورین؟ 

- من یه کافه گلاسه. 

- منم کافه گلاسه میخورم. 

بعدازاوردن سفارشابه چشمام زل زدو گفت: 

- فکراتونوکردین؟ باورکنین نمیتونم منتظربمونم خواهش میکنم زودتربگیدتاباخیال راحت کافه گلاسموبخورم. 

- اره فکراموکردم. راستش جوابم مثبته. 

- وای باورم نمیشه بلاخره شاهزاده ی رویاهام بهم جواب مثبت داد. 

- فقط این برام جای سواله چرابااینکه من قبلانامزدکردم بازم اومدین سراغم؟ 

- اصلاگذشتتون به من ربطی نداره. فقط شمابرام مهم هستین. درضمن فراموش کردن خیلی اسونه. 

بااینکه جوابش قانعم نکردولی دیگه ساکت شدم وچیزی نپرسیدم. اونم باشنیدن جوابم باخیال راحت شروع کردبه گفتن ازکارش. 

- من تویه شرکت مهندسی کارمیکنمومهندس معمارشرکت هستم. درضمن من بانامزدی موافق نیستم. تاهروقت خواستین باهم اشنامیشیم بعدش عقدمیکنیم. دلم نمیخوادمثل نامزدسابقتون تا تقی به توقی بخوره شماروازدست بدم. 

حرفش خیلی بهم برخورد. باابروهای درهم کشیده گفتم: 

- شماازنامزدسابق من چی میدونین؟ 

- هیچی فقط میدونم کسایی که نامزدیشون بهم میخوره یه مشکلی بینشون پیش اومده یانتونستن باهم کناربیاین. به نظرمن اون لیاقت شمارونداشت یه مرد بی احساس ، نسبت به زیبایی خیره کننده ی شما! بایداعتراف کنم اگه من جاش بودم هرمشکلی بینمون پیش میومدبخاطرزیبایی ومهربونی که شما دارین حلش میکردموباهاش کنارمیومدم. 

باهرحرفی که میزدذره ذره اب میشدم ولی به خودم اجازه نمیدادم لب بازکنم و جوابشوبدم. ازیه طرفیم بهش حق میدادم چون واقعیتومیگفت. 

- من میتونم ازاین به بعدتیناصداتون کنم؟ 

- اره راحت باشین. 

- پس توهم منوپرهام صداکن باشه؟ 

- باشه. اگه میشه بریم. 

- روچشم. 

توماشین ازفرانسه صحبت میکرد. ازخیابوناش مجتمع های رفاهی وتفریحیش. خیلی دلم میخواست فرانسه روببینم دوست داشتم ببینم خارج ازکشورچه جوریه که اینقدجووناارزودارن برن ولی میدونستم تحمل غربت خیلی سخته. منوبه خونه رسوندورفت. 

***

چندماهی ازاشناییمون میگذشت وبلاخره روزعقدمون فرارسید. بااینکه خیلی وقت بود دانیال روفراموش کرده بودم ولی روز عقدهمش فکرم بهش بود. به پرهام نگاه مینداختم دلم میخواست الان دانیال به جاش نشسته بود. تودلم میگفتم اگه الان بیادومعذرت خواهی کنه میبخشمش وازازدواج باپرهام منصرف میشم. باخودم گفتم چشمامومیبندمو تابیست میشمارم بعدش دانیالوجلوی روم میبینم. 

6. 5. 4. 3. 2. 1 ...  . ... 

- عروس خانم برای بارسوم عرض میکنم بنده وکیلم؟ 

20. 19. 18 ... چشماموبازکردم ولی دانیال نبود. اشک توچشمام جمع شدوبابغض بله روگفتم. 

خونوادم خیلی خوشحال بودن. مامان میرفت ومیومدومنوغرق بوسه میکرد. توچشمای بابا برق رضایت وخوشحالی رومیدیدم. خونواده ی پرهامم خوشحال بودن. بعدازعقدباپرهام به یه جای دنج رفتیم همه جا سوت وکوربودوفقط صدای شرشراب گوشونوازش میاد. 

- تیناخودموخوشبخت ترین مرددنیامیدونم که توروبدست اوردم. خیلی دوستت دارم عشقم. 

نزدیکم اومدودستاشواروم دورکمرم حلقه کرد اونقدنزدیکم شدکه صورتم نفساشوحس میکرد. وقتی به خودم اومدم حرارت لباشوروی لبم حس میکردم. احساس کردم واقعادوستش دارم ومیتونم بهش تکیه کنم. سرمو روسینه های پهنش گذاشتمواشک ازچشام سرازیرشد. اونم باموهام بازی میکردوپشت هم میگفت دوستت دارم. 

شب ازم خواست برم خونشون. دلم نمیخواست ترکش کنم ولی دوست نداشتم فکرکنن چقدرازخداخواسته بودم که کنارپسرشون بمونم. 

- تینااذیتم نکن دیگه اگه نیای ناراحت میشم. بذاریه امشبوراحت سرروی بالش بذارم تاحالاکه فکرت شبا خوابوازم گرفته بودبذاربعداز چندمدت امشب یه خواب شیرین داشته باشم. 

- نمیام نمیام نمیام. میخوام تو کفم بمونی. 

- همسرخوشگلم چرااین کارو باهام میکنی؟ خدانکنه شمازنها بدونین ما مردا دوستتون داریم اونوقت ادمو دق میدین. اگه نیای میام تافرداصبح جلوی خونتون یه بندمیشینم وهرکی ازم پرسیدمیگم زنمو بهم نمیدن ببرمش خونه وکنارش ارامش بگیرم. 

خوب میشناختمش اگه میگفت کاریومیکنه حتمامیکرد. واسه ابرومونم که شده بایدبه حرفش گوش میدادم. 

- باشه تسلیم. فقط بذارزنگ بزنموبه مامان بگم. 

به خونشون رسیدیم داخل حیاط که شدیم مامانش به استقبالمون اومد. 

- سلام ببخشین مامان مزاحم شدیم به خداپرهام خیلی اصرارکردوگرنه ... 

نذاشت حرفموتموم کنم گفت: 

- این چه حرفیه گناه که نکردی زنشی دیگه. اصلااحساس غریبی نکن خونه ی خودته. 

بااین حرفش خیالم راحت شدوپرهام رفت تالباساشوعوض کنه ومسواک بزنه. 

- پرهام من مسواک ندارم چه جوری مسواک بزنم؟ 

- مسواک من که هستش قربونت برم. 

- اصلافکرشوازسرت بنداز بیرون. من رولوازم شخصی مثل مسواک وحوله خیلی حساسم. حاضرم دندونامو ازدست بدم ولی مسواک کس دیگه رواستفاده نکنم. 

- دست شمادردنکنه دیگه خانم خانما ماحالاشدیم کس دیگه؟ 

- نه فداتشم این چه حرفیه باورکن این درموردهمه صدق میکنه نه فقط تو. حساسم دیگه ببخش. 

- اشکال نداره. من میرم لباسموعوض کنم توبروتامن بیام. 

به اتاق خوابش رفتم. خیلی خسته بودم یه تاپ شلوارک پوشیدموروتخت درازکشیدم. داشت چشام سنگین میشدکه گرمای لباشوروگونه هام حس کردم باموهام بازی میکردوشونه هامومیبوسید. توبغلش خزیدم وخودموتواغوشش جادادم. بدون وقفه منومیبوسیدونوازشم میکرد. نفس عمیقی کشیدم تا ریه هاموازعطردلنشینش پرکنم. تواغوش گرمش به خواب رفتم. یه خواب شیرین واروم بعدازاون همه سختی وتنهایی. صبح احساس گرمامیکردم باخودم گفتم شایدهواگرم شده ولی وقتی چشماموبازکردم فهمیدم که این گرمای لباش بود که گرماش ازگونه هام تامغزاستخوان هام رخنه میکرد. 

- سلام خانم خوشگلم خوب خوابیدی؟ 

- سلام صبح بخیر. اره خیلی خوب خوابیدم. توچی؟ 

- اره ولی دوسه باردیشب ازخواب بیدارم کردی. 

- اخی چرا؟ 

- فکرکنم داشتی کابوس میدیدی. همش اه وناله میکردی. منم بیدارت میکردمودوباره باارامش به خواب میرفتی. 

ازوقتی که ازدانیال جداشده بودم هرشب کابوس میدیم. خواب میدیدم دانیال عکساروبهم نشون میده وبعدبایه هل ازبالای یه صخره ی بلند پرتم میکنه تودره. چندبارمامان خواست منودکترببره ولی من حاضرنبودم بیام. بااینکه کابوس بودولی فقط توهمین خواب هابودکه میتونستم ببینمش وتوبیداری خبری ازش نبود. 

- اره ببخش خیلی وقته کابوس میبینم. ولی دیشب خواب بهتری نسبت به شبای قبل داشتم. 

- اخی الهی قربونت برم. چه کابوسی میدیدی؟ 

- ولش کن بهتره دیگه راجع بهش حرف نزنیم. فکرشومیکنم اعصابم بهم میریزه. من گشنمه. مثلامهمونتما اینجوری ادم پذیرایی میکنه؟ صبحونه میخوام. 

- شرمنده مااینجاصبحونه نداریمو فقط بابوس ازمهمونای خوشگل پذیرایی میکنیم. 

- اهان اگه مهمونتون زشت باشه چی؟ 

- با اردنگی ازخونه پرتش میکنیم بیرون. حیف که خوشگلی وگرنه این قانونودرموردتوهم اجرامیکردم. 

- اااا پرهام! 

بااین حرفم محکم منوبه خودش چسبوندوغرق بوسه کردبعدش بلندشدوروتخت نشست وداشت چشماشومیمالید. باید عقدمو سرش درمیاوردم. ازپشت گرفتمش حسابی بهش مشت زدم ولی قوی ترازاین حرفابودکه دردش بگیره چنتامشت به شکمش زدم . همینجوری که باهاش کشتی میگرفتم گزارش گری میکردم. 

- تینامحمدی بادوبنده ی قرمززیریه خم پرهام رضوی رومیگیره ومیندازدش زمین. چقدقشنگ کارمیکنه. واقعاکشتی گیرماهریه بااینکه جثه ی کوچک تری داره وجثه ی دوبنده ی ابی فقط پفه واصلازورنداره. حالامیره واسه فن فیتیله پیچ. چقدر قشنگ باراندازش میکنه. 

- ای نامردمن زورندارم اره؟ نشون بدم بهت زورمو؟ 

- عددی نیستی واسم سریع شونتوبه خاک میمیالم اقاپرهام. 

پرهام فقط میخندیدودلش نمیومدمنوبزنه. میدونستم اگه یه مشت بزنه نقش زمین میشموازحال میرم. فقط هرازگاهی منو یه نیشگون کوچیک میگرفت بیشترمن میزدمش. دراین لحظه مامان پرهام اومدوگفت: 

- کشتی پسرموتینا گناه داره. قربون پسرمظلومم برم که فقط چوب میخوره. 

- حیف مامان حیف که تینارودوسش دارمونمیخوام حتی یه مو ازش کم شه وگرنه اگه دوستام بودن داغونشون میکردم. 

- فقط قومپوز درمیکنیا. توزورت کجابود؟ ! 

- یه مشت بهت بزنم نقش زمین میشی خوشگله. فقط حیف که بدجوردلموبردی وگرنه چنان بلایی سرت میاوردم که تاده قدمی من نزدیک نشی. 

- تیناجان اذیت نکن پسرمو. بیاین صبحونه حاضره. 

پرهام توچشام نگاه کردوچشمکی زدوروبه مامانش گفت: 

- نه مامان جان اروم میزنه دردم نمیاد. الان میایم. 

- من اروم میزنمت؟ نشونت میدم پرهام. 

ضرباتمومحکموتند کردموبه شکموسینش زدم. میخواستم یه ضربه ی محکم به کمرش بزنم دستموگرفت ومحکم بغلم کردوگفت: 

- دوستت دارم همسرشیطون وشیرین زبونم. 

بعددستموبالابردوگفت: 

- تسلیم توبرنده شدی دوبنده ی قرمز. 

- اهان این شدحرف حساب. بعدا یه باروقت شدباهات هاپکیدوکارمیکنم. ببین اون موقع چه جوری شکستت میدم. 

- اره میدونم دوسال باشگاه رفتی. 

- توازکجامیدونی؟ 

- تومامان منودست کم گرفتیا. من چندساله خاطرخواتم خانم خانما مامان همیشه امارتوروبهم میدادنازنازی. درسته فرانسه بودم ولی هرروز زنگ میزدمو حال شاهزاده ی رویاهامو میپرسیدم. 

- راست میگی پرهام؟ پس چرازودترنیومدی خواستگاریم؟ 

- نمیشداخه. من بایددرسمواونجاتموم میکردم ومیدونستم به یه ادم بیکارباتحصیلات اکادمیک نیمه کاره کسی زن نمیده. تموم خرجای اونجام به عهده ی بابابود واون واسم پول میفرستاد. حتی بابا این ماشینوبرام خرید. من ازخودم چیزی نداشتم. حالاهم بریم صبحونمونو بخورم چون الاناست که داد مامان دربیاد. 

بااین حرفاش حسی بهم میگفت که اون فقط بخاطرخوشگلیمو پول بابام باهام ازدواج کرده. ولی دلم نمیخواست این افکارمنفی روتوذهنم راه بدم. خب هرپسری دوست داره خونواده ی زنش ازلحاظ مالی کامل باشن. به اشپزخونه رفتم تاصبحونه بخورم. مشغول صرف صبحونه بودیم که پرهام گفت: 

- تینا تونظرت چیه عروسیمونوتویه تالارشیک بگیریم؟ 

ازپیشنهادش جاخوردم. چون عروسی نمیخواستم،من همیشه توتصوراتم خودمو تولباس عروس کناردانیال فرض میکردم نمیتونستم بااین قضیه کناربیام که کس دیگه بجای دانیال توعکساموخاطرم نقش ببنده. بایدیه بهونه ی خوب جورمیکردم واسه عروسی نگرفتن که کسی شک نکنه. 

- راستش پرهام من اصلادلم نمیخوادعروسی بگیریم همه میان خوش میگذرونن میخورن میرن بعد دوقورت ونیمشونم باقیه. 

- اامگه میشه؟ قشنگیه ازدواج به عروسیشه. تعجب میکنم توچه جوردختری هستی که میخوای این شب به یادموندنی روازدست بدی؟ 

- به نظرمن پول عروسیمونوبرداریمویه سفرکیش بریم. خیلی دلم میخوادکیش برم. قبلاچندباررفتم ولی ماه عسل یه چیزدیگست. 

پرهام لحظه ای به فکرفرورفت ته دلم خداخدا میکردم دلیل عروسی نخواستنمو نپرسه وسین جینم نکنه. 

- باشه عشقم هرچی توبگی. فقط چندسال دیگه سرم غر نزنی توبرام عروسی نگرفتیا. یادت باشه این پیشنهادخودت بود. 

- مرسی پرهام خیلی بامرامی. 

- چوب کاری نفرمایین نازنازی. 

***

دوسه ماهی ازعقدمون میگذشت. بلیط های کیش روبابابرامون خریدبه عنوان هدیه ی عروسیمون. روزدوشنبه ده صبح پروازداشتیم. لباسامو وسایلموجمع کردمو چمدونموبستم. تو هواپیما نزدیک بود اشکم دربیاد. احساس دلتنگی میکردم واسه خونوادموشهرم. 

- چی شده تیناچرابغض کردی؟ نرفته دلت تنگ شد؟ 

- من به خونوادم خیلی وابستم. اصلانمیتونم ازشون دوربمونم. 

کیش واقعاقشنگ بود. بااینکه اولش دلتنگی داشتم ولی بعد دوسه روز اصلادلم نمیخواست برگردم. امکانات تفریحیش ازشمال خیلی بیشتربود. باباواسه یه هفته ای که میخواستیم بمونیم برامون یه هتل شیک ولوکس رزرو کرد. تو یه چشم برهم زدن یه هفته تموم شدوبلیط گرفتیم وبه رشت برگشتیم. اخ دلم واسه سرسبزی وخنکی گیلان یه ذره شده بود. 

به اتاقم رفتم ولباسامودراوردم. پرهامم اومد تالباساشوعوض کنه. 

- پرهام! 

- جانم عشقم؟ 

- کی میخوای یه خونه بگیری؟ ماکه تااخرعمر نمیتونیم خونه ی پدرامون بمونیم. 

- چشم سرفرصت فقط بذارچندماه بگذره تابتونم خودمو جمع وجور کنم. بعدیه خونه ی خوشگل میگیرم برات. دیگه چی میخوای؟ 

- هیچی سلامتیت. 

- عاشقتم خوشگل خانم. 

28 اردیبهشت تولدپرهام بود. به چندتامغازه سرزدم دنبال یه ادکلن مردونه ی خوش عطربودم. ازعطرلجند خوشم اومد. تویه جعبه ی قشنگ کادوش کردم. بعدش به یه بوتیک رفتم ویه پیراهن ابی نفتی براش خریدم. سرراه کیکی روکه سفارش داده بودمو گرفتم. وقتی به خونه برگشتم پرهام رفته بودسرکار. باپریا شروع کردیم به تزیین اتاق وبیشترخونواده وفامیل رو برای شب دعوت کردیم. کارام که تموم شدبه اتاقم اومدم درکمدو بازکردم تایه لباس مجلسی خوب انتخاب کنم. لباساروپشت هم کنارمیزدم تایه لباس مناسب امشب پیداکنم. چشمم به لباسی افتادکه بادانیال برای عروسی دنیاگرفته بودیم. اشک ازچشام جاری شد. یعنی الان کجابود؟ بازم همون نفرت قبلی رونسبت بهم داشت؟ یااینکه حقیقت روفهمیده وازتهمتاش وطردکردنم پشیمون بود؟ مطمئنم خداجواب تهمتاشومیده. 

کمدم پرلباس بود. به اندازه ی تموم عروسیای فامیل لباس داشتم چون سرهیچ عروسی لباس تکراری نمیپوشیدم. یه لباس کوتاه انتخاب کردم وباساپورت پوشیدم. ارایش شیکی به صورتم دادم دلم واسه لیلاتنگ شده بودبعدعقدباپرهام وقت نکردم اونجابرم. گوشیموبراشتموبهش زنگ زدم: 

- سلام لیلاجون. 

- سلام بی معرفت. این رسمشه دیگه. 

- ببخشیدوقت نکردم بهتون زنگ بزنم وارایشگاه بیام. 

- کی میای؟ 

- راستش دیگه حوصله ی ارایشگری روندارم. 

- چرا؟ تونباشی من چیکارکنم؟ این چندوقت پدرم دراومد. 

- شرمنده ارایشگری حوصله میخوادکه من دیگه ندارم. 

- باشه هرجورراحتی. خداحافظ. 

اینوگفت وگوشی روقطع کرد. فکرکنم خیلی ناراحت شد ولی باید چیکارمیکردم من که نمیتونستم تااخرعمرپیشش بمونم. 

مهموناکم کم میومدن. ساعت نزدیک هشت بود. به پرهام زنگ زدم گفت نزدیک خونست. چراغ هاروخاموش کردیم. پرهام دروبازکرد. چراغ ها روشن شدوهمه جیغ کشیدند وسوت زدند. پریاروصندلی وایستاد وسرش برف شادی ریخت. همه بهش تبریک گفتن کلی خوشحال وذوق زده بودو باچشماش دنبال من میگشت. به طرفش رفتم. 

- تولدت مبارک همسرم. 

- مرسی تینای نازم حسابی سورپرایزم کردیا. ای کلک کی این مهمونی روترتیب دادی من نفهمیدم؟ 

- مااینیم دیگه. حالازودی برولباستوعوض کن بچه هامنتظرن جشن شروع شه برقصن. ولوم روزیادکردیم وجوونای فامیل اومدن وسط. منم دستای پرهاموگرفتمورفتم وسط. 

شب خیلی خوبی بودوبه همه خوش گذشت. بارفتن مهمونا ماموندیم ویه خونه ی به هم ریخته باکلی ظرف کثیف. تانیمه های شب موندیم وباکمک دوتاکارگری که گرفته بودیم خونه روتمیزکردیم. کاراکه تموم شدباخستگی وکوفتگی همه به خواب رفتیم. 

روزهاپشت هم میگذشت ولی پرهام حرفی ازگرفتن خونه نمیزد. چندماه ازپیشنهادمن واسه مستقل شدن میگذشت اماپرهام غمگین وناراحت بودوغمی بزرگ توچشماش حس میکردم. 

یه روزکه تنهاتواتاق نشسته بودوداشت نقشه های چندتاساختمونوبررسی میکردپیشش رفتم. 

- پرهام یه چیزی بگم راستشومیگی؟ 

- اره بگو. 

- چراچندوقته اینجوری ناراحت وتوخودتی؟ 

سرشو انداخت پایین وسکوت کرد. بعدازچندثانیه گفت: 

- نمیدونم چه جوری بایدبهت بگم تینا. 

- بگوراحت باش هرچی باشه من زنتم وتوبایدحرفای دلتوبهم بگی. 

- اخه این حرف دل به اون راحتیام نیست که ادم بخوادبگه. 

- بگوقربونت برم. شایدکاری ازدستم ساخته باشه. 

چندلحظه ای مکث کرد ودستشو توموهاش بردوگفت: 

- راستش ازطرف شرکت ازم خواستن به فرانسه برم وطی یه دوره ی چندماهه تجربیاتموکامل کنم. 

اگه نرم بانیروهای کارازموده تری که خواهان شغل من هستن اخراج میشم. توهم بایدبیای تیناچون مشخص نیست چندوقت بمونم. 

بااین حرفش دودازکلم بلند شد. همینجوری زل زده بودم وهاج وواج نگاش میکردم. انگاربااین حرفش همه ی بدبختیای دنیاروی سرم هوارشده بود. 

- ولی پرهام توگفتی کارت توفرانسه تموم شده ودیگه نیازنیست بری. خب ازین شرکت بیابیرون برویه جای دیگه. 

- درسته گفتم. ولی رئیس شرکت کارموخیلی قبول داره ومیگه نمیخواداین کار، دست کسی دیگه بیفته وتومدتی که نیستم خودش کارموانجام میده تابامتد وگواهی جدیدبه کاربرگردم. این یه فرصت طلاییه تینانبایدحالاکه اعتمادرئیس شرکتوبدست اوردم وتواون شرکت اسم ورسمی بدست اوردم جاخالی بدم. منودرک کن وباورکن من فقط به ایندمون فکرمیکنم و هم وغمم فقط رفاه وارامش ایندست. مطمئن باش اگه قبول کنی پشیمون نمیشی. 

- خودت میبری ومیدوزی؟ من خونوادموکشورمو ول کنم بیام یه کشوری که هیشکی رونمیشناسم وحتی نمیفهمم چی میگن؟ قرارمون این نبودپرهام. من نمیتونم غربتوتحمل کنم. خواهش میکنم بهشون بگوخارج برونیستی بذاردست ازسرت بردارن. 

- تیناخوب گوش کن به حرفام. من میگم فقط چندماهه. نمیگم برای همیشه فقط چندماه. بعدشم اونجا اونقدرچیزای سرگرم کننده داره که تو خونواده ودردغربتوفراموش میکنی. دیدی میخواستیم بریم کیش اولش دلتنگی داشتی ولی بعدیه هفته دلت میخواست بازم بمونی؟ حالااون کیش بود نه فرانسه. اونجاخیلی سرتر ازاینجاست چیزایی داره که تواینجابه عمرت ندیدی. 

- اره میدونم منظورت کلاب های شبانه ودنسه؟ اگه بنابه دیدن این چیزاست تااخرعمرنبینم حسرتشونونمیخورم. توچرا اینقدعوض شدی پرهام؟ ! تاچندوقت پیش میگفتی ایران بهترین کشوردنیاست هم ازلحاظ زیبایی هم ازلحاظ خون گرمی مردم! تو شاید بتونی ولی من نمیتونم جایی زندگی کنم که همه باهم سردوبی احساسن ،قلبشون مثل سنگه. اشناها خودشونومیزنن به نشناختن ومحل نمیذارن. حتی ایرانیای اونجاهم اگه ادمو ببینن خیلی راحت ازکنارادم ردمیشن وهموطن خودشونوادم حساب نمیکنن، چون زندگی کردن بایه سری ادم سرد وبی عاطفه اونارو اینجوری کرده. کمترکسی پیدا میشه که بره اونجا واخلاق ورفتاراون ادما روش تاثیری نداشته باشه ووقتی برگرده همون ایرانی سابق باشه. بیشتریاشون زودغرب زده میشن وحالااین بحثوتموم کن چون دیگه نمیخوام راجع بهش صحبت کنم. 

- یعنی همه ی مشکل توطرز برخورد ادمای اونجاست؟ 

- نه این یه طرف قضیست. من با دوری وغربت نمیتونم کناربیام. بافرهنگ مردمش نمیتونم کناربیام. میفهمی؟ 

- من بهت حق میدم تینافقط خواهش میکنم راجع بهش فکرکن. توکه نمیخوای جلوی پیشرفتموبگیری؟ 

- اگه پیشرفتت به قیمت ازدست دادن زندگیمون باشه حاضرم یه تنه جلوش وایسم ونذارم پیشرفت کنی. 

- تافردا فکراتو بکن چون اگه نخوای بیای من خودم میرم وتصمیمم قطعیه. 

پوزخندی زدم وباطعنه گفتم: 

- پس من این وسط هویجم دیگه. 

- نه خانم شماسرور مایی اگه نبودی که بهت نمیگفتم یهوصبح بیدارمیشدی ومیدیدی رفتم. اونجوری خوب بودنامردی کنم؟ 

- واقعااین کارومیکردی؟ 

- نه شوخی کردم. من بی توکجابرم؟ ! فقط خواهش میکنم خوب فکراتوبکن. دلم نمیخواد برای رفتن تو روت وایسم. 

سرموانداختم پایین وازاتاقش خارج شدم لباس پوشیدموبه خونه رفتم. همین که پابه اتاق گذاشتم ومامانودیدم اشکم سرازیرشد. 

- چی شده تینا چراداری گریه میکنی؟ 

منم بابغض وهق هق همه چی روگفتم. 

مامان ازحرفم جاخورد مشخص بود غم همه ی دنیاشو قرق کرده. باصدایی گرفته گفت: 

- نه این امکان نداره پرهام گفته بود دیگه نمیره فرانسه وگرنه ماهرگزموافقت نمیکردیم باازدواجتون. بذارخودش بره تینا. ما نمیتونیم دوری ازتو روتحمل کنیم. 

- چه جوری بذارم بره مامان مطمئنم بارفتنش زندگی منم نابودمیشه. درسته دوسش دارم ولی نمیتونم بهش اعتمادکنم تنهابره. دارم دیوونه میشم اگه برم چه جوری دوریتونوتحمل کنم من بی شما میمیرم. شمابگیدچیکارکنم؟ ! 

مامان سرموبه سینش فشردوچشماش خیس شد. 

- تحمل دوریت خیلی سخته تینا. مابه تو از پریابیشتر وابسته ایم. یه چندروزی بهش جواب نده وبگوداری فکرمیکنی شایدازخرشیطون بیاد پایین. منم به بابات میگم بره باهاش صحبت کنه شاید بتونه متقاعدش کنه. غصه نخور دخترگلم. همه چیز درست میشه. 

حرفای مامان نور امیدی بود تو تاریکی. باحرفاش اروم شدم به اتاقم رفتم وروتخت درازکشیدم اونقدرتوافکار پریشانم غرق شدم که نفهمیدم کی خوابم برد. وقتی بیدارشدم مامان بالاسرم بودونوازشم میکرد. 

- سلام مامان چی شد؟ 

- بابات باهاش حرف زدولی مصممه که بره واصلاحرف توگوشش نمیره. خونوادشم تشویقش میکنن که بره وپیشرفت کنه. حالاتصمیم باتوهه تیناهرتصمیمی بگیری مابهش احترام میذاریم. فقط اگه تصمیم گرفتی بری ...  . 

مامان حرفشوادامه ندادوباگریه ازاتاق خارج شد. داشتم کلافه میشدم به کل زمین وزمان فحش میدادم به خودم به دانیال به پرهام به افشین وشاهین. کسایی که باعث شدن به این روز دچاربشم وحالم اینقدرداغون بشه. حالامن مونده بودم ویه تصمیم سخت وبزرگ که چه میرفتم وچه نمیرفتم هیچ امیدی به اینده نداشتم. تو مضیقه بودم نمیدونستم چه تصمیمی درسته. ازخدا کمک خواستم بهم صبربده تابتونم بااین مشکل کناربیام. تموم روزتواتاق خودموحبس کردم فقط راه میرفتموفکرمیکردم گاهی وقتاهم بغضم میترکید و اشکم درمیومد. حال پریابه حال من بستگی داشت اگه میدید ناراحتم اونم ناراحت میشدوگریه میکردوقتی میدیدشادم اونم خوشحال بودوذوق میکرد. ولی این روزا حسابی غمگین وساکت بودوچیزی نمیگفت. جو بدی توخونمون حاکم بوداین تصمیم پرهام ضربه ی محکمی بهمون زدکه بیشترین فشاروغصه رو دوش من بود. کسی اشتهایی واسه غذاخوردن ودور هم جمع شدن نداشت. اگه هم دورمیزجمع میشدیم فقط باغذاهامون بازی میکردیم و سکوت رو ترجیح میدادیم. دیگه ازین جوخسته شده بودم تصمیم گرفتم بین بد وبدتر، بد روانتخاب کنم وخونوادموازین بلاتکلیفی درارم. تصمیم گرفتم باهاش برم چون دیگه نمیتونستم غصه خوردنای مامانوگریه های هرشبشوتحمل کنم. بابا هم حال بهتری ازمامان نداشت غم دنیا روتوچشماش میخوندم ولی غرورش اجازه نمیداد زارزار اشک بریزه ومشکلشوهوار بزنه. گفتم شایداگه برم تاچندوقت همه ناراحت باشن وجای خالیمو حس کنن ولی بعدچندمدت براشون عادی میشه. خیلی دلم میخواست نرم ولی دیگه نمیخواستم یه شکست عشقی دیگه روتجربه کنم وداغون بشم چون میدونستم طاقت دوری وانتظاروندارم که بمونم تاپرهام ازسفربرگرده. یه حسی بهم میگفت: خیلی خودخواهی خونوادتو به کسی ترجیح دادی که گفت اگه نیای خودش تنهایی میره. میرفت وبرنمیگشت بهتراز این بودکه دل خونوادتوبشکنی فکراینوکردی چه جوری بانبودت کناربیان؟ اصلاخودت میتونی کناربیای. عذاب وجدان داشت کلافم میکردولی بهش غلبه کردموپیش مامان وبابارفتم. تواتاق نشسته بودن وبه ظاهرداشتن تلویزیون نگاه میکردن ولی میدونم فکرشون اطراف منوتصمیمم میچرخید. 

سکوت ازاردهنده ای توخونه حکم فرمابودوهیچکس صحبتی نمیکرد. حتی بابا که همیشه موقع دیدن تلویزیون درباره ی برنامه هانظرمیدادوتجربیاتش درباره ی اون برنامه رومیگفت. 

نزدیکشون رفتم. چهره ی مضطرب وپریشانم خبراز گرفتن همون تصمیمی رومیدادکه مامان وبابا ازش میترسیدن. کنارشون نشستم ودستشونوتو دستام گرفتم. برای اولین باردست هردوتاشون سردبود. چنتابوسه روشون کاشتم ودرحالی که اشکموپاک میکردم گفتم: 

- بابا یادته بچه بودم بهت میگفتم: بابایی اگه یه روزمنوازدست بدی چیکارمیکنی؟ شماگفتی: من مطمئنم که ازدستت نمیدم دخترم. نمیذارم چیزی توروازم دورکنه. اگه خودتم خواستی ازم دورشی ومنوتنهابذاری نمیبخشمت. 

اشک مجال صحبت نمیداد وبغض گلومو گرفته بود نمیذاشت حرفمو بزنموخالی شم. باصدایی ارومو بغض الودگفتم: 

- حالااین دخترکوچولوی بی معرفت میخواد شماروبذاره وبره. باورکنیدخیلی برام سخته گفتن این جمله حاضرم عزرائیل جونمو بگیره ولی حرفی ازرفتن نزنم. میدونم نمیتونین بانبودم کناربیاین. منم نمیتونم کناربیام چون تموم وجودمو زندگیم به شماهابستست ولی چیکارکنم زندگی همیشه اونجوری که مامیخوایم پیش نمیره. مامان مگه شماهمیشه نمیگفتی وقتی سریه دوراهی قرارگرفتی به ندای قلبت گوش کن. من تموم جوانبو درنظرگرفتم. اگه نرم پرهام رو ازدست میدم چون میدونم هرچی درموردکارش گفته دروغه ودلش هوای اروپا روکرده. توروخدا درکم کنین حال من بدترازشماست قول میدم این چندماه تموم شد بااولین پرواز برگردیم پیشتون. فقط بابا بگوکه منو میبخشی؟ ! 

بابا توبهت وسکوت فرورفته بودوحرکتی نمیکرد. بعدازچنددقیقه سکوت گفت: 

- توکار بدی نکردی تاببخشمت دخترم. برو ولی مطمئن باش بارفتنت دل ماروهم باخودت میبری ومادیگه انگیزه ای واسه زندگی نداریم. ما بهت خیلی وابسته ایم تینا پس هرموقع احساس کردی نمیتونی بمونی بیا. درخونه ی من همیشه به روی دخترمهربونوپاکم بازه. 

اینوگفت وبه حیاط رفت میدونستم دیگه نتونست جلوی اشکشوبگیره. مامان منومحکم بغل کرده بودو میگریست. درحالی که اشکشو پاک میکردگفت: 

- میدونم بعدرفتنت خیلی سخته بانبودت کناربیام ولی همه ی سعیمومیکنم غصه نخورم تاتودلت اینجانمونه وبا خیال راحت این چندماه رو بگذرونی. فقط قول بده یه روزی برمیگردی وتاابد اونجا

نمیمونی. اگه قول ندی شیرمو حلالت نمیکنم تینا. باشه؟ 

- الهی من قربونت برم مامان گلم قول میدم برگردم. 

اینوگفتم وگونشو بوسیدم ولباس پوشیدم تابرم پیش پرهام جلوی دردیدمش میخواست بره سرکار. 

- پرهام وایسا کارت دارم. 

- جونم بگو. 

- میخواستم بگم من فکراموکردم. باهات میام فقط باید همین چندماهوبمونیم وکارت تموم شدبرمیگردیم باشه؟ 

برق خوشحالی روتوچشماش دیدم. وبا لحنی ذوق زده گفت: 

- تینا میدونستم عاقلانه تصمیم میگیری. باشه فقط همین چندماهه. پس من برم با شرکت هماهنگ کنم چندروز دیگه بریم. 

اینوگفت وخدافظی کردورفت. شب بادوتا بلیط که واسه رفتن به تهران گرفته بود برگشت و پروازو واسه دو روز دیگه رزروکرد. باورم نمیشد دوروزدیگه بایدپا به یه مملکت غریب میذاشتم. تودلم اشوبی برپا بود. پرهامم واسه اینکه روحیموعوض کنه وتوخودم نباشم همش از زیبایی های فرانسه وپاریس تعریف میکرد. میگفت اول ازهمه منومیبره وبرج ایفل رونشونم میده. ولی این حرفاش مسکن نبودواسه دردم. 

روزسفرمون رسیدازخونه تافرودگاه راه طولانی بودولی نمیدونم چرا امروزاینقد زودرسیده بودیم. انگارزمین وزمان دست به دست هم داده بودن تامن زودترازهمه دورشم. بی اختیارگریه میکردم. 

- وای تیناتوچرا اشکت دم مشکته بخند داریم میریم مسافرت عشقم اینجوری دل خونواده پیشت میمونه، بخندتادنیا بهت بخنده. 

- هاهاهاها دیدی که نخندید. شایدتوخوشحال باشی داری میری ولی واسه من ازجون کندنم سخت تره. 

- یه مدت بگذره عادت میکنی وبا تنهایی کنارمیای. 

هواپیمابه سمت تهران پروازکرد. وبعداز زمان کوتاهی به تهران رسیدیم . بلیطمون برای فردابودوبه همین خاطربه خونه ی داییم رفتیم تایه روزتوفرودگاه الاف نشیم. سواریکی ازتاکسی های فرودگاه شدیم. 

- مقصدتون کجاست؟ 

- بلوارافریقا،خیابان دستگردی به سمت مدرس، پلاک 240. 

به خونه ی دایی محسن رسیدیم. دیدن مابراشون غیرمنتظره بودوخیلی ازدیدنمون خوشحال شدن. هم دایی وهم زن دایی مژگان کلی واسمون سنگ تموم گذاشت. شب زودبه رخت خواب رفتیم تاصبح زودبتونیم بیدارشیم. پرهام خیلی زودخوابش بردولی افکارپریشونم خواب روازچشمام ربوده بود. ازدوری میترسیدم ازتنهایی میترسیدم ازیه مملکت غریب میترسیدم. فکرم به سمت گذشته پرکشید. به روزایی که بادانیال، روزای خوب وبدون دغدغه ای داشتم. مسبب تموم این دل مشغولی وتشویش های ذهنیم اون بود. نمیتونستم ببخشمش نمیدونم تاحالاواقعیت روفهمیده بودیااینکه بازم فکرمیکردمن یه خیانت کارم؟ چشماموروهم گذاشتم وخوابم برد. 

صبح باصدای پرهام ازخواب بیدار شدم. یه صبحونموخوردم ومشغول جمع کردن لباسام شدم. 

- سلام دایی صبحتون بخیر. کارم داشتین؟ 

- سلام تیناجان. دیدم پرهام حیاطه اومدم بهت بگم پول لازم داری؟ 

- نه دایی ممنون به اندازه ی کافی داریم. دستتون دردنکنه. 

- اگه لازم داشتی تعارف نکنیاناراحت میشم. 

- چشم دایی. ببخشیدحسابی بهتون زحمت دادیم. 

- این چه حرفیه بعدازمدت هااومدی پیشمون خیلی خوشحالمون کردی. 

- بابت همه چی مرسی. 

باهاشون خداحافظی کردیموسواراژانس شدیم. توراه ساکت بودموچیزی نمیگفتم. فقط پرهام اززیبایی های فرانسه حرف میزد. به فرودگاه رسیدیم وبه سالن ترانزیت رفتیم. دلم گرفته بودکسی نبود بدرقمون کنه. 

باصدای مهماندار هواپیما که داشت میگفت مسافرین محترم کمربندارو ببندیدتا چند دقیقه دیگه درفرودگاه پاریس فرودمیایم ازخواب بیدارشدم. پرهام توپوست خودش نمی گنجید ونزدیک بودازخوشحالی بال دربیاره. برعکس من که هیچ خوشحالی ته دلم نبودبااینکه چنددقیقه بودپابه خاک فرانسه گذاشته بودم احساس غربت عجیبی میکردم حس میکردم چندساله اینجام. 

پرهام درحدمکالمه فرانسوی بلدبود وبه تاکسی فرودگاه گفت تاماروبه هتل ببره. 

بادقت خیابوناوفروشگاه هاروازداخل ماشین رصدمیکردم. پرهام راست میگفت سبک ساختمونا فروشگاه هاوخیابوناش خیلی باسبک ایرانی فرق داشت تقریبامثل فروشگاه هاوساختمونای شیک وسبک اروپایی توایران بود. به هتل رسیدیم. تقریباتومایه های هتل درویشی مشهد بودولی تجملی تر. 

- تینادیدی گفتم چقدراینجاباحاله. مطمئنم چندروز بمونی عاشق فرانسه میشی. 

- دلت به چه چیزایی خوشه پرهام. 

بعدازاقامت پرهام رفت تابه کارای شرکت وکلاساش برسه. منم همش ازفرط بیکاری میومدم کنارپنجره. ویو ی خوبی داشت وانگارازبالاتموم شهرپاریس زیرپات بود. به عکسایی که تواتاق بودنگاه کردم زیرهرکدوموخوندم نوشته بود: برست، لیون، بوردو. فکرکنم ازشهرهای فرانسه بود. گوشیموبرداشتموکد0098 وشماره ی خونمونوگرفتم بعدازچنتا بوق مامان برداشت: 

- سلام مامان مارسیدیم وتوهتل مستقرشدیم. 

مامان باصدایی گرفته گفت: 

- سلام دخترگلم دلم برات یه ذره شده. اونجاراحتی؟ 

- تازه اومدیم بایدیه مدت بگذره تااحساس راحتی کنم. 

- دلم همش پیشته تینامواظب خودت باشیا اونجا دروپیکرنداره. خوب به غذات برس وغصه نخوربلاخره تموم میشه وبرمیگردی. 

بدجوربغضم گرفته بوددلم گریه میخواست. به زورصداموخوشحال نشون دادم وگفتم: 

- چشم مامان نترس بادمجون بم افت نداره. کارنداری؟ 

- نه دخترم فقط پریامیخوادباهات حرف بزنه. ازمن خداحافظ. 

- سلام ابجی تینا. خوبی؟ ابجی اونجاقشنگه؟ 

- سلام پریاخوبی؟ هنوزنرفتم جاییشوببینم. بعدازاینکه دیدم بهت میگم. مواظب مامان باشیا. کارنداری؟ 

- باشه زودبرگردابجی دلم برات تنگ شده. 

- باشه خداحافظ. 

بعدازخداحافظی زدم زیرگریه حس میکردم چندساله خونوادموندیدم دلم براشون یه ذره شده بود. اونقدرتوافکارگذشتم غرق شدم که نفهمیدم زمان چه جوری گذشت. 

موقع ناهارشده بود. تصمیم گرفتم پایین برم چون واقعاگرسنه بودم. غذاخوریش سلف سرویس بود. یه بشقاب برداشتم وبه سمت میزی که غذاهاروش چیده شده بودرفتم. هفت هشت مدل غذاروی میزبودولی من اصلانمیدونستم چیه واصلابامزاجم سازگارهست یانه! دلم نمیومدم هیچ کدوموتوبشقابم بریزم گفتم شایدیه جکو جونوری توغذاریخته باشن که حالموبدکنه. شکمم بدجوری به قاروقور افتاده بودچشمم به سالادافتاد. تصمیم گرفتم فعلاسالادبخورم تابعدمحتویات غذاهای رومیزوازپرهام بپرسم. 

بشقابموازسالادپرکردم وبه سمت یه میزخالی رفتم. بعدازخوردن به سمت اتاقم رفتم وروتخت ولوشدم وازفرط خستگی خوابم برد. 

چهارروز ازاقامتمون توهتل میگذشت. خسته شده بودم ازبس سالادخوردم تصمیم گرفتم هرروزکه منو ها عوض میشه ازهرغذایکم تست کنم اگه بامزاجم سازگاربودبرای هفته ی بعدفقط همونوبخورم. 

. ازطعم دوتاازغذاهایه جورایی خوشم اومدچاره ای نبودبایدمیخوردم. توبشقابم ریختموروی یه صندلی نشستم. درحال خوردن بودم که یه مردقدبلندباموهای بور وچشمای سبزاومدکنارم. به انگلیسی چیزایی گفت که فهمیدم میخواداینجابشینه. بااینکه معذب بودم بایه غریبه غذابخورم بلاجبار بادست به صندلی روبه روم اشاره کردموگفتم: sit down. 

چندکلمه صحبت کردومن زیاد نمیفهمیدم حرصم داشت درمیومدگفتم: 

- اقامن نمیفهمم شماچی میگین! 

لحظه ای مکث کردولبخندی زدوگفت: 

- حدس میزدم ایرانی باشین. 

ازحرفش تعجب کردم وگفتم: 

- شماهم ایرانی هستین؟ 

- اره اسم خارجیم جاستینه اسم ایرانیم سامان. اسم شماچیه؟ 

باگفتن سامان اشک توچشمام جمع شدیادسامان افتادم اخ که چقدردلم براش تنگ شده بود. وقتی دیددارم گریه میکنم گفت: 

- چیزی شده ناراحتتون کردم؟ 

- نه سامان اسم برادرم بودکه یه سال پیش تصادف کردوعمرشودادبه شما. 

- واقعامتاسفم. نگفتین اسمتون چیه؟ 

- اسمم تیناست. 

اشکاموپاک کردم ومشغول خوردن غذاشدم. گارسونوصداکردوچیزی درگوشش گفت. روبهش گفتم: 

- شماچه جوری بین این همه ادم زبون نفهم زندگی میکنین؟ 

لبخندی زدوگفت: 

- عادت کردم وضمنابیشتریاشون انگلیسی بلدن وکاری داشتین میتونین به انگلیسی بهشون بگید. 

ازاینکه یه نفرپیداشدبین این همه ادم صحبتاموبفهمه خوشحال بودم. کنجکاوشده بودم واسه ی چی اینجازندگی میکنه؟ ! درصورتی که بااین تیپ وقیافه اگه توایران خواستگاری هردختری بره با سر قبولش میکنن. دیگه نتونستم جلوی فضولیموبگیرم گفتم: 

- شماچرااینجاییدمسترجاستین؟ 

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- خواهش میکنم سامان صدام کن. خیلی وقته کسی به این اسم صدام نکرده. من خیلی عشق فرانسه بودم ازبیست سالگی به سرم زدبیام اینجا. بابام یکی ازمایه دارای تهران بود. دوست داشت مثل خودش برم توکاربیزنس وتجارت ولی من کوتاه بیانبودم ومیخواستم هرجورکه شده برم خارج. اونم قبول کردوگفت منومیفرسته ولی اگه برم دیگه نبایدبرگردم پیششون حتی اگه خسته شدم واحساس غربت کردم. بیست وپنج سالم بودکه به اینجااومدم. چندماه اول خیلی بهم خوش میگذشت ،بابابرام پول میفرستادومشکلی نداشتم ولی بعدازچندماه گفت که بایدروپای خودم وایسم ازون موقع دربه دردنبال کارگشتمواخرش تویه رستوران کارپیداکردم الانم دوساله که اونجاکارمیکنم. اینجاازدواج کردم ولی بعدچندماه اززنم جداشدم فرهنگامون خیلی باهم فرق میکرد. 

- چقدرجالب! چه جوری فهمیدین من ایرانیم؟ اصلا چی شداومدین هتل؟ 

- اولش فکرکردم اروپایی هستین چون اروپاییا مثل شما بورن وچشای رنگی دارن ولی بعدبه طرزلباس پوشیدنوکلاهی که روسرتون گذاشتین که موهاتونو بپوشونین دقت کردم حدس زدم ایرانی باشین. یکی ازدوستام تواشپزخونه ی اینجاکارمیکنه. هرازگاهی میام اینجابهش سرمیزنم ویه غذایی میخورم. دست پختش حرف نداره تودرست کردن غذاهای فرانسوی. 

- ولی من ازغذاهاشون زیادخوشم نمیاد. واسه همین این چهارروزی روکه اومدم توهتل فقط سالادخوردم. این غذاییم که توبشقابم میبینیدبه زورانتخاب کردمودارم میخورم. 

- پس معلومه تازه اومدین اینجا. دارم میرم بهش میگم یکی ازمهموناایرانیه یه غذای درستو درمون متناسب بامزاج ایرانیادرست کنه. میشه بپرسم چرااومدین فرانسه؟ 

منم ماجرای اومدنمونوبراش تعریف کردم مردخوب وسنگینی بودوباهام احساس همدردی میکرد. بعدازتموم شدن غذاش بلندشدوخداحافظی کردورفت. منم به سمت اتاقم رفتم نزدیک غروب پرهام ازسرکاربرگشت وهمونجورکه قول داده بودرفتیم تابرج ایفل رونشونم بده. چیزجالبی بودبایداعتراف میکردم مهندس ایفل چقدر مخ بودکه همچین چیزی ساخته بود. 

دوماه ازاومدنمون به فرانسه میگذشت پرهام دیگه حوصله نداشت منوبیرون ببره شباکه برمیگشت بدون هیچ حرفی جلوی تلویزیون لم میداد وبه خواب میرفت. ازدرون داغون بودم دیگه دلم نمیخواست اینجابمونم ولی چاره ای نداشتم بایدصبرمیکردم تاکارای پرهام تموم شه. فقط امیدبرگشت به ایران بودکه منوزنده نگه میداشت سامان هم بعضی وقتامیومد هتل وبهم یه سری میزدوباهاش درددل میکردم. بیشترخیابونای اطراف هتل رومیشناختم. پرهامم گفته بودهروقت حوصلت سررفت بروبیرون. اون اصلاعین خیالش نبودکه من یه زن تنهاوجوونم واینجایه مملکت غریب بافرهنگ متفاوت. تصمیم گرفتم برم وخیابون های اطرافو یه دوری بزنم. بااینکه کسی بهم کاری نداشت وهمه خیلی بی تفاوت ازکنارم ردمیشدن ،احساس امنیت نمیکردم. به یه پارک رفتم وروی نیمکت نشستم. دلم بدجورهوای رشت و خونوادموکرده بوددیگه خسته شده بودم ازجایی که بیشترجوونای ایرانی ارزوشون بودباشن. بااینکه خیابوناوساختمونای رشت به پای زیبایی و زرق وبرق های پاریس نمیرسیدولی هرچی بودزادگاهم بودجایی بودکه به دنیااومدم وبزرگ شدم. به هتل برگشتم وبرای صرف چای به لابی هتل رفتم. روی یه صندلی نشسته بودم که گارسون اومدوگفت: 

- good afternoon. what are you wishing?(عصربخیر. چی میل دارید؟ )

- thank you. please bring for me a tea cup and cake. (متشکرم. لطفابرای من یه فنجان چای وکیک بیارید)

- ) ok. excuse me mr manian wants to see you. باشه. ببخشیداقای مانیان میخوان شماروببینن)

من کسی روبه این نام نمیشناختم. پرسیدم: 

- where is he?(ایشون کجاهستن؟ )

گارسون به پشت سرم اشاره کرد چشمم به سامان افتادکه نشسته بودوداشت چایی میخورد. به طرفش رفتم وروبه روش نشستم. 

- سلام اقای مانیان. کی اومدین؟ 

- سلام چنددقیقه ای میشه. کجارفته بودی؟ 

- هیچی رفتم پارک کنارهتل یکم هوابخورم. 

سامان خیلی شبیه برادرم بودلحن صحبتاش قیافش نگاهاش همه منویادسامان خودمون مینداخت. حیف که دیگه پیشمون نبود. 

دیروقت پرهام به خونه اومد. بی حوصله وناراحت بود. ازم خواست کنارش بشینم تاباهام حرف بزنه. 

- چیزی شده پرهام؟ 

- نه راستش وضعیت مالی بابا خوب نیست وچندتا چک بایدپاس کنه واگه پول نداشته باشیم نمیتونیم زندگی کنیم درسته خرج هتل باشرکتمونه ولی من برای ارائه ی طرح وکلاسام به پول نیازدارم. میتونی ازبابات بگیری؟ 

برام جای تعجب بودکه پرهام اون همه پولودرعرض چندماه تموم کرده بود. شایدم راست میگفت وکار وکلاساش خرج زیادداشت. 

- باشه فردازنگ میزنموبه بابا میگم بفرسته. 

- مرسی. فقط ممکن تاچندوقت پول بخوام چون کلاسامون طولانیه. خودت که بهترمیدونی حسابم خالیه. 

- باشه مشکلی نیست. 

- من خستم میرم بخوابم. شب بخیر. 

جوابشو اروم دادم. دلم خیلی گرفته بود. پرهام دیگه اون پرهام سابق نبود. دیگه دلش نمیخواست شباکنارش بخوابم دیگه نوازشم نمیکرد ونمیگفت دوسم داره. خیلی تغییرکرده بود واین کاراش بیشترباعث میشددلتنگ بشم. منم چیزی نمیگفتم واینارومیذاشتم به پای ساعت های کاری زیادوخستگیش. 

صبح به بابا زنگ زدم وازش خواستم به حسابمون پول حواله کنه. بابا هم که مثل همیشه دست ودلبازبودوگفت هروقت کم داشتم فقط کافیه زنگ بزنم. 

ازاون به بعددیگه خرج کارای پرهاموبابامیکشید چون اگه پول نمیدادپرهام میشدیه ادم دیوونه وعصبانی. منم نمیتونستم جلوش دربیام وکاری بکنم. تنهاکسی که غمخواری میکردودلداریم میداد سامان بود. نمیدونم اگه اون نبودمن بایدچیکارمیکردم. 

- پرهام الان شش ماهه که اینجاییم کارت تموم نشد؟ بیابرگردیم دیگه؟ 

- شش ماه شده که شده. من قرارنیست کارمو ول کنم وبخاطرتوبرگردم که! تومیخوای برگردی راه باز جاده دراز. ولی من بایدبمونمو پیشرفت کنم. 

- توفقط گفتی چندماهه. قرارنبوداین همه بمونیم. 

- درسته گفتم چندماه. ولی مشخص نکردم هشت ماه یاده ماه. شایدمجبوربشیم یه سال اینجابمونیم. 

اینوگفت وازهتل رفت بیرون. بااین حرفش ته دلم خالی شد. وای خدای من یک سال؟ من چه جوری شش ماه دیگه اینجاروتحمل کنم. من نمیتونم مطمئنم دیگه نمیتونم. این کلماتوزمزمه میکردمواشک میریختم. چقدرتنهاوبی کس بودمووپرهام حرفامونمیفهمید. تصمیم گرفتم به دیدن سامان برم. دلم داشت توچاردیواری هتل میپوسید. لباسموپوشیدم وبه سمت رستورانش حرکت کردم قبلاادرس رستورانوبهم داده بود. چندتاخیابون بعدهتلمون بود. اخل رستوران رفتم ولی ندیدمش. یکی ازگارسون هارودیدم وگفتم: 

- hello. I want to see mr manian! (سلام. میخوام اقای مانیان روببینم)

- please wait that call him. (لطفامنتظربمونیدتاایشون روصداکنم)

به بیرون ازرستوران رفتموومنتظرموندم. بعدازپنج دقیقه اومد. 

- سلام سامان چه طوری؟ مزاحم کارت شدم؟ 

- سلام. ممنون. نه کارم تموم شده بود. چیزی شده؟ 

- دارم دیوونه میشم. پرهام میگه ممکنه شش ماه دیگه اینجابمونیم. من دیگه طاقت ندارم میخوام برگردم پیش خونوادم. توچه جوری غربتوتحمل میکنی سامان؟ 

- تحملش خیلی سخته ادم مجبوره بزنه به دربی خیالی وهمه روفراموش کنه. اولش خیلی سخته ولی بعدازیه مدت میتونی خودتوباشرایط وقف بدی. 

- کدوم وقف دادن؟ من الان شش ماهه اینجام ولی هنوزنتونستم بادردغربت کناربیام. 

- اگه کنارنمیومدی که همون فرداییش برمیگشتی توشش ماه موندی این چندماهم واسه پرهام تحمل کن. هرچی باشه شوهرته. 

- کدوم شوهر؟ ! پرهام خیلی باگذشته فرق کرده اون دیگه پرهام سابق نیست. اگه یه ماه بابام پول نریزه به حسابش میشه یه دیوونه ی غیرقابل کنترل. 

- به نظرمن بایدزیرنظربگیریش. احتمال میدم به قول ایرانیا شلوارش دوتاشده باشه. 

بااین حرفش انگاراب یخ روسرم ریختن ولی من ازپرهام مطمئن بودم. میدونستم غیرازمن به کس دیگه ای فکرنمیکنه. 

- نه امکان نداره سامان. من ازش اطمینان دارم. 

- بهت حق میدم. ولی کمترمردی پیدامیشه بیاداینجاوجلوی ازادیاش مقاومت کنه. معمولابیشتریاشون به خلاف الوده میشن. من اصلاقصدتوهین به پرهاموندارم فقط میگم بیشترمواظبش باش. توبایدشوهرتوسفت بچسبی تاکس دیگه نتونه اونوتصاحب کنه. اینجابیشترزن هاپایبندبه ازدواج نیستن وباهرمردی فقط چندروزمیمونن. ازمن گفتن بود. 

بیراه نمیگفت بایدحواسموبیشترجمع میکردم. ازش خداحافظی کردم وبه هتل اومدم. شب پرهام دیرترازهمیشه برگشت. 

- سلام پرهام خوبی؟ 

زیادحالت عادی نداشت وهذیون میگفت وروی تخت ولو شدوبه خواب رفت. تصمیم گرفتم ازلباساشوموبایلش شروع کنم. خدا خدا میکردم چیزی پیدانکنم وامشب باخیال راحت سرروی بالش بذارم. تولباساش چیزی پیدانمیشد ولی بوی ادکلن زنونه ای که لباسش میداد بدجورداشت کلافم میکردومصمم میشدم بیشتربگردم. توموبایلش چندتاشماره ی ناشناس بودوزیادکنجکاونشدم ببینم کیه. ازگشتن ناامیدشده بودم نگاهی به کتش انداختم ولی چیزی توش نبود. جیب داخلیش روگشتم میخواستم کت روسرجاش بذارم، که دیدم توجیب داخلیش یه جعبه ی کوچیک بود! بازش کردم. وای باورم نمیشدیه حلقه ی فوق العاده خوشگل وبادونه های الماس روش. باخودم گفتم شایداونوواسه من خریده اخه تاحالاهمچین چیزی برام نخریده بود ومیخواد سورپرایزم کنه، تازه یادم اومد. فردا تولدمه حتما اونوفردابهم میده وبابت این چندوقت که کارداشت ونتونست برام وقت بذاره ازم معذرت خواهی میکنه. ولی شایدم مال من نباشه واونوبرای کس دیگه ای خریده! نه به دلم بدراه نمیدم میدونم که به یادش بودفرداتولدمه واونوبرای من خریده. اون شب هم توخوشحالی بودم هم تواسترس. دلم میخواست فردازودتربرسه. 

صبح وقتی ازخواب بیدارشدم پرهام رفته بود. جاهایی که ممکن بودجعبه ی کادوشده روهمراه یه کارت تبریک بذاره گشتم ولی نبود. باخودم گفتم شایدمیخوادشب زودتربیاد ومنوبه شام دعوت کنه وباهم دوربزنیم وبعدش هدیمو بهم بده. اون روزتو دلم غوغایی بودنمیدونستم تاشب چه اتفاقی پیش میاد. ازساعت هشت شب خودمواماده کردم. تودلم ذوق میکردم که اینقدربراش مهمم. صبح همه ی خونواده زنگ زدنوبهم تبریک گفتن ولی تبریکی که همسرادم میگه یه چیزدیگست. ساعت شد ده. گفتم شایدکارش طول کشیده ونتونسته بیاداون هرگزروزتولدموفراموش نمیکنه. ساعت شدیک شب. خواستم پاشمولباسامودرارم ولی گفتم شایدبیادوبابت دیرشدنش معذرت خواهی کنه نصف شب ادم بره بیرون بیشترخوش میگذره. ساعت شد دو ونیم دیگه ناامیدشدم لباسامودراوردم وبه رخت خواب رفتم پشت هم اشک میریختموفقط خدامونس تنهاییام بود. داشت خوابم میبردکه صدای در شنیدم. پرهام ازخودبیخودبود. همش چرت وپرت میگفت ومیخندید. وای خدای من ازون چیزی که میترسیدم اتفاق افتاد. پرهام شده بودیه ادم دائم الخمر،چشماش کاسه ی خون بودازحرفاش مشخص بودکه هوشیارنیست. همش میگفت: انجلا کی منوبه خونت دعوت میکنی؟ امیدوارم ازانگشترخوشت بیاد. بعدروتخت افتادوخوابید. 

باشنیدن اسم انجلا وانگشترانگاردنیا دورسرم میچرخید. گفتم شایدتو حالت مستی یه چیزی گفته وکسی به این اسم وجودنداره. ولی یه چیزی ته دلم گفت: تاکی میخوای خودتوگول بزنی وبه خودت بقبولونی که فقط باتوهه وفقط به توفکرمیکنه. اون حتی تولدتورویادش رفت. تصمیم گرفتم صبح به همه ی این ابهام هاخاتمه بدم. 

بعدازاینکه رفت ازخواب بیدارشدم وسریع لباس پوشیدم. مشغول خوردن صبحونه بود بیرون ازهتل منتظرش موندم. دیدم باماشینش ازپارکینگ اومدبیرون. سریع یه تاکسی گرفتموگفتم: 

- please follow that front car. (لطفاماشین جلویی رودنبال کنین)

هرجامیرفت به دنبالش میرفتیم تااینکه جلوی یه خونه نگه داشت. پیاده شدوزنگ خونه رو زد . بعدازچندقیقه یه زن تقریباسی ساله بایه تاپ ودامن کوتاه دروبازکرد. باهم روبوسی کردن وپرهام داخل رفت. به هرچیزی تودنیااعتمادنداشتم به چشمام اعتمادداشتم. به همین یه باردنبال کردنش راضی نشدم. تصمیم گرفتم هرروزدنبالش کنم. بجای شعله ی عشق توقلبم شعله ی نفرت روشن شده بوددیگه هیچی واسم مهم نبود. هرشب باهمون وضعیت میومدوتومستی به خواب میرفت. همیشه از ایرانیایی که میومدن غرب وتوازادی اینجا هویتشون روگم میکردن بدم میومد،نمیدونستم که همین بلا یه روزی سرنزدیک ترین کسم میاد. چندروزی گذشت وتواین دنبال کردنابودکه فهمیدم اشغال ترازاونیه که فکرشومیکنم چون هرروزخونه ی یکی میرفت وساعت ها اونجامیموند وبعدباهم میرفتن شام میخوردن وبعدشام به کلاب های شبانه میرفتن. 

دیگه طاقت نداشتم بایدبهش میگفتم تادست ازکاراش بکشه. شب که اومدنسبت به قبل هوشیارتربود. 

- پرهام بشین میخوام باهات حرف بزنم. 

- حوصله ندارم بذارواسه یه وقت دیگه. 

- جدا! خوش گذشت کناردوست دخترت بودی؟ فکرنکن خبرندارم خیلی اشغالی پرهام. منه خرو بگوفکرمیکردم دوسم داری وبجزمن به کس دیگه فکرنمیکنی. 

- خفه شوتینا . پس زاغ سیای منوچوب میزنی. فکرنکن نمیدونم بااون پسره رابطه داری ،این به اون در. 

- کدوم پسرمنظورت سامانه؟ عوضی اون مثل داداش منه. اگه مثل توحیوون بود هرگزباهاش حرف نمیزدم. 

- توروخداتودیگه نگو رابطتون فقط درحدحرفه. من نیستم میری خونش وباهاش خوش میگذرونی؟ 

- خفه شوتهمت میزمی که کثافت کاریای خودتوبپوشونی؟ دست پیش رومیگیری که پس نیفتی؟ 

- خب اره من خیلی راحت تهمت میزنم وجالبش اینجاست که همه زودباورمیکنن تهمتامو. 

- هیشکی تهمتای توروباورنمیکنه. چون همه به من اعتماددارن. 

قهقه ای شیطانی سرداد وگفت: 

- اعتماد؟ اعتماد؟ چه کلمه ی جالبی! اره میدونم اون نامزدعوضیت خیلی بهت اعتمادداشت اونقدراعتمادداشت که وقتی اون عکسایی روکه ازت گرفته بودمو براش فرستادم دیدولت کرد. حالادیدی همه چقدرزودتهمتای منوباورمیکنن. حتی خونوادتم به پاکی توشک کردن. 

باحرفش سرجام کوپ کردم. خدای من باورم نمیشدپس اون عکسا کارپرهام بود. من چرافکرم به اینجانرسید. به یه نقطه خیره بودمو بی صدااشک میریختم به بخت بدم لعنت میفرستادم. به انتخاب بدم لعنت میفرستادم. دیگه نمیتونستم تواین مملکت خراب شده بمونم دلم میخواست برگردم. 

- بذارمن برم توهم به گندکاریات برس. منوتودیگه نمیتونیم کنارهم زندگی کنیم. خیلی اشغالی پرهام. خیلی کثافتی حیوون عوضی. چطوردلت اومدبازندگی من بازی کنی؟ 

- خفه شوتینا فقط خفه شو. همونطورکه توبازندگی من بازی کردی. اولین بارکه اومدم خواستگاریت بهت گفتم امیدوارم جوابت مثبت باشه چون بدون تونمیتونستم زندگی کنم. باخودم عهدبستم به هرقیمتی شده بدستت بیارم. تااینکه بهم جواب رد دادی وبااون پسره نامزدشدی. قسم خوردم شماروازهم جداکنم وبعدازاینکه باهام ازدواج کردی انتقاممو ازت بگیرم میدونستم بعدازبهم خوردن نامزدیت بهم جواب مثبت میدی. سعی کردم اونقد تودلت جاکنم وبعدازاینکه بهم علاقه مندشدی بهونه ی فرانسه روبیارم. اونجانمیتونستم ازت انتقام بگیرم تویه بابا داشتی که مثل شیرپشت سرت بود وباپولی که داشت دنیارومیتونست بخره. حالاهم فکرکن داری مزه ی انتقاممو میچشی. شیرینه نه! توبایداینجابمونی،اگه برگردی دیگه بابات پول نمیفرسته تامن اینجاخوش بگذرونم. به نفعته چیزی بهشون نگی چون اون وقته که زنده نمیذارمت. 

ازش متنفربودم ولی نمیتونستم این تنفرروسرش تلافی کنم. دستم ازهمه جاکوتاه بود بایدصبرمیکردم تاخداکمکم کنه. 

منتظریه جمله بودتامنوبه بادکتک بگیره کارهرروزش بود. تموم تنم سیاه وکبودشده بودواین وسط فقط سامان بودکه برام دل میسوزوند. چندباربهم ابرازعلاقه کردوخواست ازپرهام جداشم وباهاش ازدواج کنم. ولی من نمیتونستم چون نمیخواستم تاهمیشه اینجابمونم وپرهامم اونقددیوونه بودکه بااین کارم منوزنده نذاره. سامانودوست داشتم چون تموم خاطرات داداشموبرام زنده میکردولی درحد یه برادروغمخوار. 

دوماه دیگرگذشت وبه مامان زنگ زدم اما چیزی ازمسائل پیش اومده نگفتم. ولی خبری که مامان بهم داد ازهمه ی مشکلاتی که سرم ریخته دردناک تربود. بابا ورشکست شده بود وبایدیه عالمه چک پاس میکردومامان گفت فعلاتاچندوقت نمیتونه پول بفرسته تادوباره شرکت به حالت اول برگرده. 

حسابی کلافه بودم ومیدونستم که تاچندوقت دیگه گندش درمیادوپرهام زندگی روبرمن تلخ میکنه. هرچندالانشم زندگیم شیرین نبود. اونقدرتلخ بودکه بیشترشدن تلخیاتاثیری روش نذاره. دوهفته گذشت وپرهام هر روزعصبانی ترمیشدوبایدازذخیره هاش استفاده میکردتابابا براش پول بریزه تااینکه بعدچندهفته صبرش لبریزشدوباچهره ی عصبانی وارداتاق شد. دادوفریادمیکردوباخشم میگفت: 

- مگه نگفتی بابام تااخراین ماه پول میریزه کو؟ پس چراحسابم خالیه؟ 

ازش خیلی میترسیدم. ازچشمای برافروختش، عصبانیتش، صدای بلندش. اون پرهام ساکت ومودب روزخواستگاری تبدیل شده بودبه یه گرگ وحشی که فقط به فکرپریدن به یه بدبخت مثل من بود. 

- لابدیادش رفته. شایدم فرداپس فردابریزه! ؟ 

- نه بیامن بهت بگم. بابات ورشکست شده. فکرنکن خبرا بهم نمیرسه. حالاهم پول نمیفرسته تااوضاعش راست وریست بشه. بااین اوصاف دلیلی نمیبینم اینجابمونی وخرج هتل زیادشه. ازجلوی چشمام گم شو. من دیگه زنی به این اسم ندارم. میتونی برگردی وطلاق بگیری. من اینجاکناردوست دخترام خوشبختم. نترس فراموش کردن خیلی اسونه. 

- کجابرم پرهام؟ چه جوری برگردم؟ من که پول ندارم. 

- بروخونه ی همون داداش جونت. به درک که پول نداری. مهم منم که پول دارم. 

- حرف اخرته؟ 

- اره. بروبه درک. 

- باشه. فقط امیدوارم روزی پشیمون بشی وبخوای برگردی که دیگه خیلی دیرشده. روزالتماس توهم میرسه. 

- هری بابا. بروبذاربادبیاد. 

- باشه میرم. 

زا زار اشک میریختم وخیابون هاروطی میکردم. ولی هیشکی بهم نگاه نمیکرد وخیلی راحت از کنارم ردمیشدن. بایدچیکارمیکردم من که جایی رونداشتم برم. دلم نمیخواست مزاحم سامان بشم. اونم مشغله های خودشو داشت. شب شده بودو هواتاریک. خیلی میترسیم دیگه نمیتونستم توخیابون بمونم. چون کسی میتونست تواین خیابونا دووم بیاره که خودش مثل این ادماگرگ باشه. چاره ای نبود به سمت رستوران رفتم ولی سامان نبود. ادرس خونشو ازدوستش گرفتم وبه سمت خونش رفتم. زنگوفشاردادم وبعدازچندثانیه دروبازکرد. بادیدن من تعجب کردوگفت: 

- سلام. تواینجاچیکارمیکنی؟ اتفاقی افتاده؟ 

- سلام ببخش مزاحمت شدم. چاره ای جزاین نداشتم جایی نداشتم برم. میتونم بیام تو؟ 

- البته. بفرما. 

چمدون لباساموازدستم گرفت وداخل اورد. رفت تواشپزخونه ومشغول ریختن چای شد. خسته بودم رومبل نشستم واشک ازچشمام جاری شد. 

- چراداری گریه میکنی تینااشکال نداره. توخودتوواسه یه همچنین روزی اماده کرده بودی 

منم میخواستم زودترازایناادرس خونموبهت بدم تااگه توروبیرون کرد بیای اینجاوتوخیابون سرگردون 

نمونی ولی گفتم شاید ناراحت بشی ندادم. چه جوری فهمیدبابات ورشکست شده؟ 

- نمیدونم به احتمال زیادمامانش زنگ زده وبهش گفته. 

- حالامیخوای چیکارکنی؟ 

- میخوام برگردم هرجوری که شده دیگه دلیلی نداره بمونم. ولی پول ندارم. 

- من برات بلیط میگیرم تینا. 

- نه سامان این کارونکن. توبه اندازه ی کافی مشکلات داری. 

- حالابعدا راجع بهش صحبت میکنیم. میدونم خسته ای توبروبالابخواب منم روکاناپه میخوابم. 

- حسابی باعث زحمتت شدم ببخش سامان. 

- نه این چه حرفیه توهم جای خواهرخودم. 

صبح که بیدارشدم سامان رفته بودسرکار. بیکاربودم شروع کردم به مرتب کردن خونش و

حسابی خسته شدم خیلی دلم گرفته بود واقعا کلافه بودم ازاون همه بلا تکلیفی. 

ولی باخودم تصمیم گرفته بودم تواین مبارزه ی سرنوشت کم نیارم وپشت مشکلاتوبه خاک بزنم. سامان نزدیک غروب

برگشت. 

- سلام، به به چقدراینجاتمیزشده باورنمیکنم این خونه ی من باشه،دستت دردنکنه تینا. 

- سلام خواهش میکنم. وظیفم بود. 

- لطفته. اینم یه بلیط به مقصدایران برای چهارروزدیگه. 

- وای سامان توچیکارکردی من شرمندتم. مگه نگفتم نخر؟ میخوای زیردینت بمونم؟ 

- نه این چه حرفیه. مجانی مجانیم نیست بایدبرام یه کاری انجام بدی. 

- هرکاری باشه انجام میدم. هرچی باشه توبزرگترین لطف رودرحق من کردی. 

- ازت میخوام پیش پدرم بری وازش بخوای منوببخشه وبذاره برگردم پیشش. من فقط تودنیاپدرمودارم ومادرم چندسال پیش فوت کرد. راستش من سرطان دارم وتاچندروزدیگه بایدتحت شیمی درمانی قراربگیرم زیادبه موندنم امید نیست،میخوام قبل ازمرگم واسه اخرین روزای عمرم پیش پدرم باشم. این کاروبرام انجام میدی؟ 

- اره حتما. متاسفم امیدوارم حالت زودترخوب بشه ناامید نباش. 

- قول میدی؟ 

- اره قول میدم. 

انگارخدا دررحمتشوبه سمتم بازکرد. سامان واقعا فرشته ی نجاتم بود تو اوج بدبختی وناامیدیم. ولی باورم نمیشدسرطان داشته باشه. باخودم گفتم: اون واقعامردپاک ودلسوزیه حیفه اگه بمیره بایدتموم تلاشمومیکردم تاپدرشوراضی کنم. 

اون چهار روزم گذشت وروزپروازم رسید. وسایلموجمع کردم ویه تاکسی گرفتم نشستمو گفتم: 

- Air port. (فرودگاه)

نمیدونم چراسامان ازصبح ازخونه زده بودبیرون وواسه بدرقم نیومد. داخل فرودگاه تودلم خوشحالی وجشن برپابود. این بازگشتومدیون سامان بودم. مشغول رفتن بودم که دیدم سامان صدام کردبه طرفش برگشتم وبه سمتش رفتم. 

- فکرمیکردم نمیای. 

- مگه میشدواسه بدرقه ی ابجیم نیام، ببخش کارداشتم. این ادرس خونه ی بابامه اینم شمارم فقط یادت باشه قول دادی. 

- باشه. تموم تلاشمومیکنم تا راضی بشه. من دیگه بایدبرم. کاری نداری؟ 

دونه های اشک ازگونه هاش پایین خزیدوگفت: 

- تواین چندمدت خیلی بهت وابسته شدم حالاکه داری میری خیلی برام سخته. مواظب خودت باش. 

- مرسی. بابت همه چی ازت ممنونم این رفتنومدیون توام سامان. خداحافظ. 

سوارهواپیماشدم. انگار روح تازه ای درکالبدم دمیده شده بود. وقتی هواپیمادرفرودگاه مهراباد فروداومدجون دوباره گرفتم. اماکسی نبودکه به دیدارم بیاد وازم استقبال کنه. یه تاکسی گرفتم وادرس خونه ی مانیان روبهش دادم. خونشون توخیابون قیطریه بود. بعدازگشتن خونشوپیداکردم. ایفون رو زدم خانم میانسالی جواب داد: 

- بله؟ 

- سلام بااقای مانیان کارداشتم. 

- شما؟ 

- بذارین بیام توخودمومعرفی میکنم. 

بعدازکمی مکث دربازشد. دروبستموبه حیاط رفتم حیاط فوق العاده زیباودلبازی بود که توباغچش فقط گل های رزقرمز واطلسی به چشم میخورد. به سمت دراتاق رفتم همون خانم منوبه سمت اتاق پذیرایی راهنمایی کرد وگفت: 

- لطفابشینیدتامن اقا روصداکنم. 

مشخص شدکارگرخونست. رومبل نشستم وبه دقت اطرافوبراندازکردم. همه ی چیزهایی که توخونه بودمیخوردخیلی گرون قیمت باشه ازتابلوها تافرش وگلدون. صدای پاهاشوازپله هاشنیدم وبعدازچندثانیه جلوم ظاهرشد. مردی قدبلندوچهارشونه باموهای نسبتاجوگندمی وچندچروک برروی صورت دارای چشمانی سبز ولی مثل سامان بورنبود. به احترامش ازجام بلندشدم وتعارف کردکه بشینم. 

- ماهرخ دوتالیوان نسکافه بیار. خب نمیخواین خودتونومعرفی کنین؟ 

- چرامعرفی میکنم. 

- لابدشماهم اومدین ازم خواهش کنین تابذارم توشرکتم کارکنین. ولی خانم من به اندازه ی کافی تو اون شرکت نیرو دارم. 

- نه نه سوء تفاهم شده من اصلابرای این موضوع مزاحمتون نشدم. 

دراین لحظه ماهرخ بایه سینی واردپذیرایی شدوبهم تعارف کرد. لیوانوبرداشتم و روی میزگذاشتم. 

- خب اگه واسه کارنیومدین چی باعث شده به اینجابیاین؟ 

لحظه ای نفسم درسینه حبس شدنمیدونستم چه جوری شروع کنم که بتونم راضیش کنم. نفس عمیقی کشیدموگفتم: 

- بدون هیچ مقدمه ای میرم سراصل مطلب،من الان چنددقیقست که ازفرانسه میام. 

باشنیدن کلمه ی فرانسه چشماش درشت شدوبهم زل زد. اعتنایی نکردم وادامه دادم. 

- شوهرنامردم منوباهزار ارزو ازاینجابرد فرانسه واونجا منوباکلی دردوغم تنهاگذاشت وبه خوش گذرونی مشغول شد. تواوج ناامیدی پسر شما،سامان، منواز بدبختی وفلاکت نجات داد. اون واقعاپسرخوبیه اونجا تویه رستوران باسختی کارمیکنه وپول حلال درمیاره واقعابایدبه غیرتش افرین گفت که تو ازادی اونجاغیرت وهویتشوحفظ کرده. اون برام بلیط گرفت تابرگردم چون هیچ پولی نداشتم. اون دردموفهمیدکه نمیتونم توهیچ جایی جزکشورخودم زندگی کنم چون خودشم پشیمونه. میخوادبرگرده پیش شما. ازتون خواهش میکنم اونوببخشین. 

صورتش ازخشم برافروخته بود ،چنددقیقه سکوت کردوگفت: 

- ببخشم؟ چطورببخشم؟ اون منووقتی تنهاگذاشت که چندهفته ازمرگ مادرش گذشته بود. روحیه ی من داغون بودبه وجودش نیازداشتم که جای مهنازو برام پرکنه. من جزسامان کسی رونداشتم. حالاچی؟ رفته اونجاخوشیاشوکرده دلشوزده حالادست ازپا درازتر میخوادبرگرده؟ من دیگه اون ادم سابق نیستم دیگه به تنهایی خوکردم و روز به روز افسرده ترمیشم. شما نمیدونین غم دوری ازبچه چقدرسخته. دیگه بودونبودش برام فرقی نمیکنه. من دیگه پسری به این اسم ندارم. 

- خواهش میکنم اینطوری نگید. هرچی باشه پسرتونه. میدونم شایدپیش خودتون بگیدمن کاسه ی داغ ترازاشم ولی اگه کنارتون باشه ازنبودش بهتره. من کاملاحس وحالشو اونجادرک میکنم واقعاکلافست ازتنهایی وبی کسی. هیچ هم زبونی نداره،اون چندوقت بعدازرفتنش پشیمون شدوخواست برگرده ولی میدونست شماقبولش نمیکنین ونمی بخشینش. ولی ازقدیم گفتن بخشش ازبزرگانه حالااون یه اشتباهی کرده شمابزرگی کنیدوببخشیدش. مطمئنم اون باگذشتش خیلی فرق کرده. مابچه ها ازبزرگترامون فقط پشتیبانی ومحبت میخوایم خواهش میکنم اینارواز پسرتون دریغ نکنید. 

- کاش همون موقع که پشیمون شده بودبرمیگشت میبخشیدمش. ولی حالاخیلی دیره. اون تموم این چندسالومنوفراموش کردوتازه منویادش اومده؟ 

- نه اون هرگزشماروفراموش نکردوهمیشه توفکراین بودکه چه جوری ازتون عذرخواهی کنه ولی هیچوقت جرات این کارونداشت. حالاببخشیدش وبذاریدپیشتون برگرده. 

- من دیگه پسری به این اسم ندارم این حرف اخرمه. 

ازجام بلندشدم ودرحالی که اشک پهنای صورتمو خیس کرده بودگفتم: 

- باشه هرطورراحتین. شاید میخواین بااین کارازش انتقام بگیرین،ولی لذتی که توبخشش هست توانتقام نیست. اگه روزی خبرمرگش بهتون برسه پشیمون نمیشیدکه چرابرای اخرین بارندیدمش؟ نمیدونم شایدبجای پشیمونی خوشحالم بشین که تو دوری ازشماو غربت مرد. اما بدونین هیچ پدری راضی به مرگ پسرش اینجوری که شماهستین نیست. 

شماره ی سامانوروی میزگذاشتم ودرحال رفتن به سمت دربودم که گفت: 

- صبرکنید. مگه اتفاقی برای سامان افتاده که شماازمرگش صحبت کردین؟ 

سرجام وایستادم وبه سمتش برگشتموگفتم. 

- پسرتون سرطان داره،زنده بودنشم باخداست. خداحافظ. 

به سرعت ازخونه خارج شدم ولی حدس میزدم حال پدرسامان چه جوری باشه. حالابایدیه فکری واسه رفتن به رشت میکردم یه اژانس گرفتم وبه سمت ترمینال رفتم وسواریه ماشین خطی شدم. توراه ازخوشحالی نزدیک بودبال درارم مثل یه پرنده بودم که ازقفس ازادشده بود. ازطرفی غصه داشتم چه جوری به خونواده بگم میخوام ازپرهام طلاق بگیرم بابا به اندازه ی کافی واسه ی ورشکستگیش روحیه ی داغونی داشت وبااین پیشنهادمن خورد میشد. گوشیموبرداشتموبه سامان زنگ زدم: 

- سلام سامان خوبی؟ 

- سلام ممنون. کجایی؟ 

- توراه رشتم. به قولیم که داده بودم عمل کردم حالااین باباته که بایدتصمیم بگیره. 

- مرسی تینا. مواظب خودت باش. 

- باشه. فقط بابات زنگ زدوقبول کردبهم بزنگیا. 

- باشه روچشم. خداحافظ. 

- خداحافظ. 

ازفرط خستگی توماشین خوابم برد. وقتی چشم بازکردم وسط راه بودم، بی اختیاراشک روصورتم جاری شد، ازینکه بعدازمدت ها دوباره خونوادمومیدیم خوشحال بودم ولی ازیه طرف کاری که پرهام باهام کرده بودونمیتونستم باورکنم. یادگذشته افتادم یادوقتی که روزپروازمون بودومن گریه میکردم بخاطردوری که بایدتحمل میکردم. به خودم دلداری میدادم: گریه نکن ،فقط چندماهه! بعدباخوشحالی وشادی برمیگردی. چه خیالاتی داشتم حالاکه دارم برمیگردم خیلی خوشحال وشادنیستم وبیشتربه یه ادم افسرده شبیهم تایه ادم خوشحال. راننده که دید دارم گریه میکنم گفت: 

- دلتنگ خونوادتی؟ خب شماکه نمیتونین دوری ازخونواده روتحمل کنین چرایه شهردیگه میرین دانشگاه؟ دخترمنم مثل شمادانشجوهه داره پزشکی میخونه تو تبریز. دلش تنگ میشه وطاقت دوری نداره فقط بخاطراینکه سال بعدش دوباره کنکورشرکت نکنه تصمیم گرفت بره تبریزودرس بخونه. من ومادرش اینقدربهش اصرارکردیم دوباره شرکت کنه ورشت قبول شه،گوش نکرد. 

ترجیح میدادم بیشترشنونده باشم وحرفی نزنم. راننده ی بیچاره فکرمیکردمن دانشجوام. ای کاش دانشجو بودم ،اگه داستان زندگیمومیفهمیدبهم حق میدادگریه کنم. تودلم بلوایی برپابود. نمیدونستم مامان چه عکس العملی نشون میده اگه منوببینه ای کاش قبل اومدن بهشون زنگ میزدم. 

به ترمینال رشت رسیدیم یه تاکسی گرفتم وادرس خونه رودادم. بعدازگذشت نیم ساعت ماشین جلوی خونه توقف کردوساک لباساموبرداشتموپیاده شدم. چشمم به خونه ی پرهام ایناافتاد. حالم ازین خونه وادمای توش بهم میخوردهمین ادمازندگی منوتو سن جوونی نابودکردن. پاهام سست شده بود ویارای رفتن نداشت. شده بودمثل وقتایی که ازدانیال خداحافظی میکردم ونمیتونستم ازش دل بکنم وباهزاربدبختی خودموتادرحیاط میرسوندم. نذاشتم اشکم سرازیربشه. خودموجمع وجورکردم واروم قدم برداشتم سعی کردم خودموخیلی خوشحال نشون بدم وبعدسرفرصت بد بیاریاموبراشون تعریف کنم. دستموروایفون گذاشتم وکناررفتم تامامان ازایفون منونبینه. 

- کیه؟ 

صداموتغییردام وگفتم: 

- سلام خانم برای گرفتن اماراومدم. اگه میشه چنددقیقه بیاین دم در. 

- اخه این موقع ظهروامار؟ یکم موقعیت شناس باشین دیگه خانم، الان میام. 

ازحرف مامان خندم گرفت، کناردروایستادم. بعدازچند دقیقه دربازشدوپریدم بغل مامان. مامان سرجاش خشکش زده بوداولش منونشناخت. بعدکه دقت کردگفت: 

- تینا؟ تیناخودتی؟ چرااینجوری زارونحیف شدی دخترمن؟ پس پرهام کو؟ 

هیچی نداشتم که بگم فقط زار زاراشک میریختم ومامانومیبوسیدموعطرتنشواس تشمام میکردم. اخ که چقدروجودش بهم ارامش میداد. دلم نمیخواست ازش جداشم. بعدازچندماه زندگی پردغدغه وسختی این تنهاجایی بودکه بهم امنیت خاطرمیداد. مامانم اشک میریخت ومنودراغوشش میفشرد. دراین لحظه پریا اومدپایین. چقدربزرگ شده بودبغلش کردم وبوسیدمش. اونم سوالای مامانومیپرسید. توچشمای مامان غمی بزرگ بود. باهم داخل رفتیم وبه مامان گفتم: 

- مامان ازدیدینم خوشحال نشدی؟ 

- نه دخترگلم این چه حرفیه؟ فقط چرایهویی اومدی؟ چرااینقدرتغییرکردی؟ 

- مامان چراشمافکرمیکنی اتفاقی افتاده؟ من خوبم. 

مامان نیم نگاهی بهم انداخت وگفت: 

- رنگ رخسارخبرمیدهدازسر درون، برویه دوش بگیروبیا، ناهارموردعلاقتودرست کردم. بایدبه بابات زنگ بزنم زودتربیاد. بایدیه جشن راه بندازیم واسه اومدنت. دیگه طاقت دوریتونداشتیم تینا،خداروشکرکه برگشتی. زندگیمون هیچ رنگی نداشت بی تو. 

لبخندی زدم وبه طرف حموم رفتم. جشن؟ مامان اگه داستان زندگیمومیفهمیدبایدترتیب یه مراسم عزا رو میداد. دلم نمیخواست بهشون بگم وخوشحالیشونوخراب کنم. وضعیت خونه مثل قبل نبود. دیگه اون خوشحالی همیشگی توچهره ی مامان وپریادیده نمیشد. رفتن من و ورشکستگی بابا ضربه ی محکمی بهشون زده بودکه منم ازاین ضربه بی نصیب نبودم. اب سردبازکردمورفتم زیردوش. خنکای اب جان دوباره ای بهم داد. بدجوراحساس سرمامیکردم ولی دلم نمیومد ازاب سرد دل بکنم. تموم تنم میلرزید لباساموپوشیدم وبه طرف اشپزخونه رفتم. عطرقیمه تموم اتاقو پرکرده بودروصندلی نشستم ومشغول پوست کندن خیارشدم. مامان به اشپزخونه اومدوسری به غذازدوگفت: 

- چراداری میلرزی تینا؟ 

- هیچی دوش اب سردگرفتم. بااینکه زیردوش سردم شده بودولی بازم دلم نمیومدازش دل بکنم. 

مامان نیم نگاهی بهم انداخت وگفت: 

- پس ازما سردشده بودی که ازمون دل کندی ورفتی؟ 

- نه مامان این چه حرفیه. درسته رفتم ولی دلم اینجابود. مطمئن باشین اگه ازتون دل کنده بودم هرگزبرنمیگشتم. 

- چراپرهام نیومد؟ مگه کارش تموم نشد؟ 

سکوت روترجیح دادم دلم نمیخواست به این زودی همه چیزوتعریف کنمو شادیشون تبدیل به غصه بشه، ازیه طرف نبایدزیادمعطلش میکردم وزودتقاضای طلاق غیابی میدادم. چقدرزودزندگی منوپرهام به ته رسید. کجای انتخابم اشتباه بودکه زندگیم به اینجاکشید؟ ! اشتهایی برای خوردن نداشتم. چندتاقاشق به زورتودهنم گذاشتم. بعدازصرف غذا روی کاناپه ولوشدم. صدای دراومدوبه سرعت به سمت دررفتم. بابا رودراغوش گرفتم وبوسیدمش. چقدرموهاش سفیدشده بوددیگه نمیخورد یه مردچهل ساله باشه. هرکی میدیدحدس میزد پنجاه و اندی داشته باشه. 

- سلام بابای گلم خوب هستین؟ دلم براتون یه ذره شده بود. 

- دل منم برات یه ذره شده بوددخترمهربونم. کلی کارسرم ریخته فقط بخاطرتواومدم خونه نمیتونستم بذارم شب ببینمت دلم طاقت نداشت. ببین چه جوری بابا روازکارمیندازی من هفته ی پیش واسه امشب مهمون کاریمو دعوت کردم زودترزنگ میزدی کارامو کنسل کنم ودرکنارهم باشیموازسفرت برام بگی. امان ازدست تو! 

- باورکنین اومدنم یهویی پیش اومدخودمم فکرنمیکردم بیام. شمابه کاراتون برسین. سرفرصت تعریف میکنم. 

صورتموبوسیدورفت. توچشماش خوندم که فهمیده اتفاقی افتاده که من اینقدربی مقدمه اومدم. شایدترجیح داد الان چیزی نگه. 

مامان برای شام خیلی تدارک دیده بود. بوی قرمه سبزی فضای خونه روپرکرده بود. یاد دانیال افتادم قرمه سبزی دوست داشت. منم کمکش کردم تاکمترخسته شه. به اتاق خوابم رفتم تا لباس مناسب بپوشم. همه ی وسایلم سرجاش مرتب ودست نخورده بود. درکمدموبازکردمویه لباس خوب برداشتم. یاددانیال داشت کلافم میکرد. کادوهاش، لباس توکمد، شعری که تو اتاق درحال پخش بود. 

ساعت نزدیک نه بود بایدزودتراماده میشدم. یه ارایش ملایم کردم تاصورتمو از اون بی رنگی درارم. داشتم خودموتواینه براندازمیکردم که صدای ماشین بابا روازحیاط شنیدم. سریع خودموبه پذیرایی رسوندم. تودلم استرس داشتم نمیدونم چراگوشم صدایی روکه می شنیدحس میکرداشنابود. صدانزدیک ترشد. دروبازکردم ودرعین ناباوری کسی رودیدم که انتظارشونداشتم. مات ومبهوت بهش نگاه میکردم. اونم ازدیدن من شوکه شده بود. باچشمای بی فروغش نگاهی بهم کردوسرشوپایین انداخت وفقط به گفتن سلام بسنده کرد وباتعارف بابا داخل اومد. باورنمیکردم خدای من این همون دانیاله که یه روزی عشقم بود؟ پس چرااینقدرلاغرشده بود. پای چشاش گودافتاده وچندتاخال ازموهاش سفیدشده بود. 

بابا حالموفهمید میدونست اشتباه کرده که دوباره بعدازچندسال خاطرات دفن شده روشخم زده باچشماش ازم عذرخواهی کردورفت کنار دانیال نشست ومشغول صحبت شد. ولی میدونستم دانیال حواسش اصلابه حرفای بابا نیست. به اشپزخونه اومدم وبه مامان گفتم: 

- مامان شمامیدونستین دانیال میخوادبیاد؟ 

- اره. الان چندوقته که میاد. اون ازسهام دارای شرکت باباته ومیخوادبا بابات همکاری کنه که ورشکستگیش حل بشه. دانیال رئیس بیمارستان اریاشده والان میخوادتوسط بابات یه سری تجهیزات پزشکی ازخارج بیاره برای بیمارستانشون. راستی خیلیم پشیمونه اون همه ی واقعیت روفهمیدولی وقتی که خیلی دیرشده بودوتوازدواج کردی اونم ازدواج کرد. دیگه چیزی اززندگیش نمیدونم. وقتی ازمون خواست ببخشیمش راضی نبودیم ولی دیدیم اصل کاری تویی که بایدببخشیش نه ماواسه همین راضی شدیم ببخشیمش. تیناتوهم ببخشش خداروشکرکه توازدواج کردی وخوشبختی وپرهام درسته به پای دانیال نمیرسه ولی هرچی باشه شوهرته. 

اشک ازگونه هام سرازیرشد. مامان چقدرخوش خیال بود. خوشبختی؟ پرهام؟ مامان نمیدونست من خیلی وقته خوشبختی روبوسیدموگذاشتم کنار،وبه جاش طعم تلخ بدبختی روچشیدم. مامان نبوداون شبایی روکه زیردست پرهام بدنم سیاه وکبود میشدم وتاصبح بالشم خیس اشک بود. به اتاقم رفتم وتصمیم گرفتم تارفتن دانیال پایین نیام. بغض گلوموگرفته بود،دلم گریه میخواست. 

دستگاهوروشن کردمویه سیدی غمگین توش گذاشتم. باهرکلمه ای که میخوندگریم بیشترمیشد: 

حواست نیست ، حواست نیست ... 

دارم حس میکنم دیگه، یه جای کار می لنگه

اونی که تو ولش کردی، تواین روزا دلش تنگه

حواسم جمعه بهت اما، تواین روزا حواست نیست

اونی که از خودت کندی، دل من بود لباست نیست

کجای بازی چشماتو، به دست اشک بخشیدی؟ 

کجا پشتت نبودم که ، تو از ادامه ترسیدی؟ 

چرا هرچی که پیش میریم، نگاهت رو به من سرده

اهمیت نمیدی به کسی ، که با تو هم درده

ته چشمام بارونه، وجودم ازشکست میگه

مثه غریبه هایی باهام ، شدی یه ادم دیگه

شدی یه ادم دیگه

چرا هرچی که پیش میریم، نگاهت رو به من سرده

اهمیت نمیدی به کسی، که با تو هم درده! 

***

نمیدونم چندساعت گذشت اماوقتی به خودم اومدم مامان داشت موهامو نوازش میکرد. 

- رفت؟ 

- اره دخترگلم. امروزخیلی حالش باروزای قبل که میومداینجافرق میکرد. هروقت میومدمیگفت: بااینکه اشتباه کردموتیناروازدست دادم ولی همین که خوشبخته ارومم میکنه. 

- خوشبخت؟ چه خوشبختی مامان؟ دانیال منوبدبخت کردباتهمتاش. شماچی میدونین اززندگیم؟ 

- چراخوشبخت نیستی تینا؟ چرامیگی بدبخت؟ توکه توزندگیت چیزی کم نداری. 

- من تو زندگیم همه چی دارم ولی هیچی ندارم. کی به یه زن بیچاره که توسن بیست وهفت سالگی بایدطلاق بگیره میگه خوشبخت؟ دانیال زندگیمو نابود کردمامان. حالااومده میگه پشیمونه؟ نه دیگه این دل داغون واسه هیشکی نمیلرزه،حتی اونی که یه روزی همه ی زندگیم بود. 

مامان اشک میریخت وخیره نگاهم میکرد. زیپ لباسموبازکردموگفتم: 

- نگاه کن مامان ببین کبودیای بدنمو. طاقت داری ببینی؟ ایناثمره ی سفریه که باپرهام رفتم. اونم موند تابه خوشیاش برسه. حالامنم ویه روان افسرده وتن کبودودل شکسته. حالادیدی چه بلایی سرم اومده. شماچه میدونین چه حسیه وقتی ادم هرشب با دردبه رخت خواب بره وتاصبح گریه کنه وهیشکی نباشه بگه چه مرگته. غمی که توسینه ی منه خیلی بزرگترازاونیه که فکرشومیکنید. حالاهم برین وتنهام بذارین. بایدازفردا دنبال کارای طلاقم باشم. مامان بدون هیچ حرفی ازاتاق خارج شد. 

من موندموخلوت تنهاییم. صدای ضبط وبلندکردم تا کسی صدای شیون وزاریمونشنوه ... 

صدباردلم می خواست برم، این بارم یکیش

ولی این دفعه جدی جدی میرم، بدون حرف پیش

پیش توبودن یانبودن، مگه فرقیم داره؟ 

تازه وقتی رفتم میفهمی دنیات، یه چیزی کم داره

یادته همش بهم میگفتی ،که فراموش کردن خیلی اسونه

حالابشین وتماشاکن ازتودیگه هیچی توخاطرم نمیمونه

هرچی بینمون بود تمومه، دیگه شونه هات جای من نیست

توی مسیرسرنوشتت ازین به بعد، ردپای من نیست

یادته همش بهم میگفتی که فراموش کردن اسونه

حالابشین وتماشاکن ،ازتودیگه هیچی توخاطرم نمیمونه

خوب منوبه خاطرت بسپار، این منی که روبه روته

تماشاکن رفتن کسیو که ،بعدازین دیدنش ارزوته

توخودتو به خواب زدیو نمیتونم ازین، خواب زمستونی بیدارت کنم

توبزرگترین اشتباه زندگیم بودی، که دیگه نمیخوام تکرارت کنم

هرچی بینمون بودتمومه ... 

یادته همش بهم میگفتی که، فراموش کردن خیلی اسونه

حالابشین وتماشاکن، ازتودیگه هیچی توخاطرم نمیمونه

هرچی بینمون بود تمومه ،دیگه شونه هات جای من نیست

توی مسیرسرنوشتت، ازین به بعدردپای من نیست ...  . 

***

دوماهی ازاومدنم به ایران میگذشت. تنهاکارمثبتی که تواین دوماه کرده بودم این بودکه باکلی سگ دو تونستم ازپرهام طلاق بگیرم. خونمونوفروختیم ویه خونه ی کوچیک ترگرفتیم تا بابا بتونه چک هاشوپاس کنه. شده بودم یه ادم افسرده وغمگین که تنهاکارش توخونه کز کردن تواتاقوگوش دادن به اهنگای غمگینه. فقط باخاطرات خوب گذشتم زندگی میکردم. داشتم دیوونه میشدم دیگه ازچهاردیواری اتاقم بدم میومد. مامان همش ازم میخواست که برمو دوباره پیش لیلاکارکنم. ولی من دیگه حوصله ی ارایشگری رونداشتم چه پیش لیلاچه کس دیگه. دلم میخواست جایی کارکنم که بچه باشه. چندتامهدکودک سرزدم ولی کسی رونمیخواستن. تااینکه یه روزتوقسمت نیازمندیهای روزنامه چشمم به یه اگهی افتادنوشته بود: به یک پرستارکودک باحقوق خوب نیازمندیم. به شمارش زنگ زدموادرس گرفتم. طرفای خیابون معلم بود اماده شدم تابرم. مامان نزدیک درمنودیدوگفت: 

- بازم داری میری مهدکودکا سوال کنی تینا؟ 

- مجبورم برم باید کاری کنم ازین افسردگی دربیام. 

- مواظب خودت باش. 

- باشه خداحافظ. 

تواین دوماه مامان وبابا خیلی داغون شدن هرروزکه من به طلاق نزدیک ترمیشدم اوناهم ازغصه ذره ذره اب میشدن. پریاهم ازین غصه هابی بهره نبودودرساش کلی افت کرده بود. 

مشغول گشتن بودم که موبایلم زنگ خوردسامان بود. 

- سلام سامان چطوری؟ 

- سلام ممنون. 

- خب چه خبر؟ 

- تاچندروزدیگه میام ایران. بابام منوبخشیدتینا. من اینومدیون توام. 

- وای راست میگی؟ خوشحالم کردی. این کمترین کاری بودکه میتونستم برات بکنم. خب منم زندگیو بازگشتمو مدیون توام سامان. 

- حساب بی حساب تینا. طلاق گرفتی؟ 

- اره. زندگیم خیلی بهترشده. حالاچرااینقدردیرگفتی بهم که بابات بخشیدت؟ 

- میخواستم باخبربرگشتنم به ایران بهت بدم. 

- خیلی خوشحال شدم سامان. امیدوارم بیماریتم زودترخوب شه. 

- مرسی. بامن کاری نداری؟ 

- نه ممنون زنگیدی. خداحافظ. 

- خواهش میکنم. خداحافظ. 

بعدازکلی گشتن بلاخره خونه روپیداکردم. زنگو زدم وداخل شدم. یه خونه ی ویلایی بزرگ بودبایه حیاط سنگ فرش شده. مستخدم خونه یه زن حدودا پنجاه ساله بودو به استقبالم اومدومنوتاسالن راهنمایی کرد. روی مبل نشستم ومنتظرموندم. بعدازچندثانیه یه زن تقریباسی وهفت هشت ساله اومدداخل پذیرایی. قیافه ی خیلی جذابی داشت ویه لباس گرون قیمت تنش بود. 

- سلام. 

- سلام خوش اومدین. لطفابشینین. چی میل دارین بگم هما بیاره چای یاقهوه؟ 

- ممنون. چیزی میل ندارم. 

- خب بریم سراصل مطلب. اسم من فروزان رحمانیه. دیروزتوروزنامه اگهی دادم فکرنمیکردم اینقدرزود پرستار پیداشه. انگیزت ازین کارچیه؟ 

- راستش من عاشق بچه هام. من دیپلم ارایشگری دارموهرجابرم خیلی زودبهم کارمیدن ولی دیگه حوصله ندارم وبیشترترجیح میدم ازبچه هامراقبت کنم. چندتامهدکودکم سرزدم واموزش وپرورش رفتم ولی کسی مربی نیازنداشت. تااینکه امروزاگهی شماروتوروزنامه دیدم. 

- اگه بخوای اینجاکارکنی بایدتمام وقت اینجاباشی وازدخترم مراقبت کنی وفقط پنجشنبه وجمعه هابری خونه. میتونی؟ 

برام خیلی سخت بود قبول کنم. خونوادم خیلی انتظارکشیدن تامن ایران برگردم حالااگه قبول کنم بایدتمام وقت اینجاباشم. خب دیگه اینجابااونجاچه فرقی داره! بازم میشه دوری وانتظار. 

- من بایدفکراموبکنم. اگه میشه فردابهتون اطلاع میدم. 

- باشه مشکلی نیست. 

ازخونه اومدم بیرون. نمیدونستم بایدچیکارکنم. ازیه طرف دوست داشتم قبول کنم ازیه طرف میترسیدم مامان وبابا ازدستم دق کنن با کارام. یه حسی بهم میگفت ولش کن مگه کارقحطه. این نشدیه جای دیگه. ولی ازیه طرف دلم میخواست ازمحیط خونه دوربمونم وخاطرات تلخموفراموش کنم. توهمین افکاربودم که به خونه رسیدم. نمیدونستم بحثشو چه جوری پیش بکشم تارضایت مامان وبابا روبدست بیارم. 

سلامی گفتم وبه سمت اتاقم رفتم ولباسموعوض کردم. مامان داشت میزو می چید وبابا مشغول تماشای تلویزیون بود. سرمیزوقتی غذاخوردنمون تموم شدگفتم: 

- مامان امروزرفتم اونجاکه اگهی داده بودن. خیلی خونه ی قشنگی داشتن قراره اگه قبول کردم ازدخترشون مراقبت کنم. 

دراین لحظه بابا گفت: 

- تینامگه من مردم میخوای بری خونه ی مردم پرستاروخدمتکاربشی؟ 

- نه بابا این چه حرفیه. خدمتکاردارن فقط من بایدازدخترشون مراقبت کنم. 

مامان گفت: 

- اگه فکرمیکنی اینجوری روحیت بهترمیشه ماحرفی نداریم. 

- مطمئنم بهترمیشه. فقط یه مشکلی هست. 

- چه مشکلی؟ 

نمیدونستم چه جوری بایدبهشون بگم. لحظه ای مکث کردموگفتم: 

- راستش کارش تمام وقته من فقط میتونم پنجشنبه هاوجمعه هابیام خونه. میدونم خیلی براتون سخته. برای منم خیلی سخته فقط خواهش میکنم نه نگین. من به این کارنیازدارم تاخودموپیداکنم وگذشتموفراموش کنم. 

بابا ازجاش پاشدوبدون هیچ حرفی به اتاقش رفت . مامانم باچهره ای غمگین که نشانگرغم تو وجودش بود بدون هیچ حرفی مشغول بردن بشقابا به اشپزخونه شد. دیگه واقعاهیچ راهی به ذهنم نمیرسید. خیلی دلم میخواست به این کارنه بگم ولی نمیدونم چرانمیتونستم. انگارکارتو شهر قحطی شده بودکه دلم میخواست سفت این کاروبچسبم. توخودم بودم که پریابهم گفت: 

- ابجی فکرهمه جاشوکردی؟ مامان بابا نمیتونن بانبودت کناربیان. تونبودی ببینی ولی من بودم وغصه خوردنشونو وقتی توفرانسه بودی میدیدم. پشت تلفن میخندیدن وخودشونوخوشحال نشون میدادن ولی هربارقطع میکردن تاچندروزتولاک خودشون بودن وبیشتروقتا توتنهاییاشون اشک ریختنشونومیدیدم. براشون سخته قبول کنن اینجاباشی ولی تنهاشون بذاری. بیاوبی خیال شو،باورکن من دیگه طاقت اینوندارم ببینم غصه میخورن وگریه میکنن. 

حق باپریابودمن چقدربی رحم بودم که میخواستم باهاشون این کاروبکنم. به اشپزخونه رفتم تابه مامان بگم منصرف شدم. مامان تواشپزخونه نبود. به اتاق خواب رفتم ،کنار بابا نشسته بود ومشغول صحبت بودن. نزدیکشون رفتم وگونه ی هردوتاشونوبوسیدم وگفتم: 

- مامان میخواستم بگم من منصرف شدم. نمیخوام برم واونجاکارکنم. ببخشیداگه همچین پیشنهادی دادم. 

اینوگفتم وبلندشدم ودراتاقوبازکردم وخواستم برم که مامان گفت: 

- نه دخترم. منوبابات صحبتامونوکردیم، برو واونجاکارکن. فقط قول بده اخرهفته هابیای . همین که بدونیم اونجاراحتی وغصه نمیخوری ویادگذشته عذابت نمیده برامون کافیه. ماازتواطمینان کامل داریم. 

به سمتشون رفتموهردوتاشونوبغل کردم وبوسیدم. مامان اشک میریخت وسرمونوازش میکرد. بابا ساکت بودوچیزی نمیگفت وفقط به یه لبخنداجباری که رولباش بوداکتفاکرد. 

هم خوشحال بودم هم ناراحت. نمیدونستم کدوم احساس واقعیمه. بعدازکلی تقلا بلاخره خوابم برد. صبح اماده شدموراه افتادم،حس خوبی داشتم یه جوردیگه به زندگی نگاه میکردم به خونشون رسیدم. بازم همون خانم ازم استقبال کردوباهم به پذیرایی رفتیم. بعدازچندقیقه اومد. مثل دفعه ی قبل شیک ومرتب بود. 

- سلام خانم رحمانی. صبح بخیر. 

- سلام صبح شماهم بخیر. خب فکراتونوکردین؟ 

- بله. موافقم. ازکی بایدکارموشروع کنم؟ 

- خوشحالم. ازهمین الانم میتونی شروع کنی. 

دراین لحظه یه دخترخوش لباس باموهای بلندومشکی داخل اتاق شد. به سمت فروزان رفت. فروزان دخترک رودراغوش گرفت وموهاشونوازش کردوگفت: 

- این سوگل دخترمه. کسی که قراره ازش مراقبت کنید. 

سوگل نگاهی به من انداخت وبهم سلام کرد. منموجوابشودادموگفتم: 

- سلام. چه دخترخوشگلی. چندسالته؟ 

- نه سالمه. 

بعددرگوشی چیزی به مادرش گفت. مامانش لبخندی زدوگفت: 

- راستی خانم اسمتون چیه؟ 

- من تینامحمدی هستم. 

بعدروبه سوگل گفت: 

- خاله تیناصداش کن. 

دخترساکت وارومی به نظرمی اومد. ولی خیلی گوشه گیربود. فروزان درموردشرایط کاری وحقوقم برام صحبت کرد. وقتی حرفاش تموم شدگفت: 

- خب مشکلی که نداری؟ 

- نه خوبه. مشکلی نیست. 

- راستی میتونم باهات راحت باشموتیناصدات کنم؟ 

- بله. هرطورراحتین. 

- پس توهم باهام راحت باش ازالقاب زیادخوشم نمیاد. 

- باشه پس من فروزان جون صداتون میکنم. 

- خوبه. راستی چندسالته؟ ازدواج کردی؟ 

- بیست وهفت سالمه بایه ازدواج ناموفق که منجربه طلاق شده. 

- اوه متاسفم. میتونم بپرسم چرا؟ 

- داستان زندگیم خیلی طولانیه. اولاش خوب بودوباهم رفتیم فرانسه تاعلی رغم میل من اونجازندگی کنیم. بعدازچندمدت دلبسته ی خوشیای اونجاشدومنوسپردبه دست فراموشی. اون واسه انتقام باهام ازدواج کرد. برای اینکه ازمنونامزد سابقم انتقام بگیره. بلاخره هرکسی یه سرنوشتی داره. 

- واقعامتاسفم. منم چندسال المان زندگی کردم. وقتی باپژمان اشنا شدم بیست وپنج سالم بود. خونوادم باازدواجمون علی الخصوص خارج رفتنمون مخالف بودن ومن بین پژمان وخونوادم پژمانوانتخاب کردم ولی خونوادم خیلی بادرک بودن به تصمیمم احترام گذاشتن وسرزنشم نکردن. پژمان پسرخوبی بودچندسال اونجازندگی کردیم تااینکه پارسال بایه تصادف ازدست دادمشوبه ایران برگشتم واین خونه روگرفتم. من حسابدارمالی یه شرکتم طرفای لاکانی. خیلی برام سخته ازسوگل مراقبت کنم. هما هم حوصله ی بچه داری نداره وبه زورسوگل روتحمل میکنه. امیدوارم توازپس سوگل بربیای. 

حرفاش که تموم شدبلندشدوازم خواست باهاش برم تاخونه واتاقمونشونم بده. خونه ی خیلی شیک وباصفایی داشتن. دکوراسیون اتاقاش خیلی اپ دیت بود. ازش اجازه گرفتم تابیام خونه ووسایلولباساموجمع کنم. مامان کلی سفارش کردکه مواظب خودم باشم. وقتی بغض مامانودیدم پشیمون شدم که چرااصلااین پیشنهادودادم تااونامجبوربشن به زورقبول کنن. ولی چاره ای نبودبرای تقویت روحیم وبیرون اومدن ازافسردگی بایدسراغ یه جورسرگرمی میرفتم. باهیچی دلم خوش نمیشدجزسروکله زدن بابچه ها. بعدازاینکه به خونه ی فروزان رفتم وسایلموتو اتاق گذاشتمولباساموتوکمدچیدم. ا تاق سوگل کناراتاق من بود. تصمیم گرفتم به اتاقش برم. دراتاقواروم بازکردم نشسته بودوداشت تکالیفشوانجام میداد. 

- افرین چه دخترزرنگی. داری تکالیفتوانجام میدی؟ 

سرشوبلندکردونگاهی بهم کردوگفت: 

- بله. اگه مشقاموننویسم مامان دعوام میکنه. 

ازجاش بلندشدوروبه روم ایستادوگفت: 

- من اینقدردوست داشتم رنگ موهام مثل شماطلایی بود. خاله تیناشالتوبردارببینم موهات چقده! 

لبخندی بهش زدموشالموبرداشتم. دلش نمیخواست ازموهام دل بکنه. همش نوازشش میکردوبه صورتش میمالید. دراین لحظه فروزان دراتاقوبازکردوداخل اومد. نگاهی بهم انداخت وگفت: 

- چه موهای بلندوزیبایی. میخواستم بگم میتونی راحت باشی وشال نذاری تواین خونه غریبه نمیاد. الان هواگرمه تواین استین بلندکه تنته ذوب میشی یه لباس راحت وخنک بپوش دوست دارم اینجارومثل خونه ی خودت بدونی. بیاین پایین هما یه عصرونه ی خوشمزه درست کرده بعدش تیناجان بایدزحمت دیکته گفتن به سوگل روبکشی. 

چشمی گفتموباهم پایین رفتیم. عطرکیک توکل خونه پیچیده بود. روصندلی نشستم وهما جلوم یه تیکه کیک شکلاتی ویه لیوان شیرگذاشت. 

- من عاشق کیک شکلاتی وشیرم. شماازکجافهمیدین هماخانم؟ 

- اخه خانم هم همینودوست دارن. منوهرجورراحتی صداکن. 

بعدازخورن عصرونه به سوگل دیکته گفتم وخیلی اصرارداشت بریم وتوحیاط باهم بازی کنیم. قبول کردم وباهم به حیاط رفتیم. سوگل میدویید وازم میخواست دنبالش بدوم وبگیرمش. 

یه هفته ای میشدپرستارسوگل بودم. پنجشنبه بودوبایدبرمیگشتم. سوگل خیلی بهم وابسته شده بودودلش نمیخواست برم. 

- خاله خواهش میکنم نرو. بمون بامن گرگم به هوا بازی کن. توبری من خیلی تنهامیشم. 

- الهی من قربونت برم پس فردابرمیگردم. قول میدم باکلی خوراکی خوشمزه برگردم باشه؟ 

- باشه فقط دیرنکنیا. 

- باشه شیطون. 

بوسیدمش وازهماوفروزان خداحافظی کردم. دلم خیلی تنگ خونه بود. نفهمیدم باچه سرعتی خودموبه خونه رسوندم. مامان مثل همیشه بی تاب بود وبادیدن من ارامش دوباره به وجودش برگشت. روحیم خیلی عوض شده بود. دیگه اون تینای سابق نبودم،انگارفراموش کرده بودم یه روزی نامزدیم بهم خوردیه روزطلاق گرفتم ویه روزی فهمیدم بابام ورشکست شده. مامان وبابا خیلی خوشحال بودن دیگه منومثل قبل افسرده وناراحت نمیدیدن. وضعیت باباروزبه روزبهترمیشدوتونسته بود دوسوم ورشکستگیشوجبران کنه. 

روزشنبه رسیدوبه یه سوپری رفتم وخوردنی های موردعلاقه ی سوگل روخریدم. کلیددستم بودروبازکردم وداخل رفتم. نزدیک دراتاق بودم که صدای خنده وشوخی فروزانوشنیدم. ازگوشه ی پنجره نگاه کردم انگاری مهمون داشت. چشماموتیزکردم تاببینم کیه. خدای من باورم نمیشد دنیااینجاچیکارمیکرد. گیج شده بودم داخل نرفتم وازدرحیاط خارج وازخونه کمی دورشدم. بهترین موقعیت بودکه کمی فکرکنم. دنیا! اونم اینجا! اخه امکان نداره. شایدازدوستای فروزان باشه. نمیدونستم به سوالام چه جوابی بدم. خودموقانع کردم که دنیایکی ازدوستای فروزانه. همینو بس. درحیاط بازشدودنیااومدبیرون. خودمو پشت یه ماشین قایم کردم تادیده نشم. بافروزان روبوسی کردورفت. برام جای تعجب بوداخه فروزان همیشه میگفت من اهل رفیق بازی نیستم پس اینی که اینجابودکی بود. دیگه داشتم گیج میشدم کمی منتظرموندم تاازرفتن دنیابگذره وبعدازپنج دقیقه داخل رفتم. فروزان توحیاط روصندلی نشسته ومشغول قهوه خوردن بود. 

خیلی دلم میخواست بپرسم دنیااینجاچیکارداشت حیف نمیشداگه میپرسیم میگفت توچه جوری دنیارودیدی ولی ماتوروحوالی خونه ندیدیم. بایدمیموندم تابه موقش ازش بپرسم. 

- سلام فروزان جون صبح بخیر. مگه شمانبایدمیرفتین شرکت؟ 

- سلام ظهربخیرساعت یازدهه. کجابودی تاحالا! نه چندروزی مرخصی گرفتم یکم استراحت کنم. 

- ببخشیددیرشدسوپرمارکت شلوغ بودبه سوگل قول داده بودم براش تنقلات بخرم ترافیک خیابوناهم که سرسام اوره. 

- موافقی باهم بریم بیرون؟ سوگل سه ساعت دیگه میادخونه. 

- من حرفی ندارم. بریم. 

- پس بمون تابرمواماده بشم. 

سری تکان دادم وفروزان رفت تااماده بشه. بعدازیه ربع بایه تیپ جدید ومارک اومدحیاط. خیلی زیباشده بود. موهای خرماییش زیرنورافتاب برق میزدوصورتش باکمی ارایش بانمک ترشده بود. هیچوقت لباس تکراری نمیپوشیدوفکرکنم دوسوم پولی روکه داشت واسه خودشوسوگل لباس میخرید. ازشیک پوش بودنش خیلی خوشم میومدولی این شیک بودن هیچوقت جوری نبودکه باعث جلب توجه دیگران بشه، به روزبود اماساده. 

به چنتاپاساژوبوتیک رفتیم وفروزان یه کیف وکفش جدیدبرای خودش گرفت. منم ازین خریدابی نصیب نموندمویه شلوارجین ومانتوبرای خودم گرفتم. فروزان ازیه مدل شال خوشش اومدباهم داخل مغازه رفتیم. ولی کاش من همون بیرون می موندم. فروشنده کسی بودکه یه روزی حسابی ازم چوب خورده بود. منوشناخت وباهرمدل شالی که به فروزان نشون میدادیه متلک بارمن میکرد. 

- این جدیدترین مدلیه که امروزواسمون اومده. قابل شمارونداره. 

- چنده؟ 

- صدوچهل تومن. البته دوستتون قبلامبلغشوپرداخت کردن. 

فروزان نگاهی بهم انداخت ودرگوشی گفت: 

- چی میگه این؟ 

- هیچی بعدابرات میگم فقط الان ببین چه جوری میشورمش و روبنداویزونش میکنم. 

گلوموصاف کردموگفتم: 

- ببخشیدا ولی اگه شماپیشنهاد نمیدادین که من قیمتشوپرداخت نمیکردم. شماپیشنهاد دادین مدل شالشومنم پرداخت کردم. البته فکرکنم خیلی کم بودبایدیخورده مایه تیلشوبیشترمیکردم بلاخره شماهم اینجا دارین زحمت میکشین اقای میلاد پیرو. 

مثلاداشت جوری حرف میزدکه فروزان نفهمه موضوع چیه. پشت چشمی نازک کردوگفت: 

- هیچ جای دنیاوقتی یه جنسی رونشناختن یانفهمیدن چه جوریه قیمتشوپرداخت نمیکنن. اول یکم بااون جنس اشنامیشن بعداگه دیدن ارزش داره حتی سه برابرقیمت اونوپرداخت میکنن. شمابگین خانم راست میگم یانه؟ 

فروزان نگاهی به میلادانداخت وگفت: 

- بله حق باشماست. 

حرصم داشت درمیومد. گفتم: 

- بله تواین یه موردحق باشماست ولی درباره ی جنسایی که خریدنی باشن وارزش داشته باشن نه یه جنسی مثل توکه دو قرونم نمی ارزه. دارم حسرت میخورم که چرادوتاکف گرگی بیشتراون روزنثارت نکردم. خودت گفته بودی کف گرگیات پدرادمودرمیاره یادت که نرفته. شایدبازم دلت میخواد. 

فروزان بااینکه نمیدونست ماجراچیه فقط میخندید. میلاد خودشوجمع وجورکردومشغول حساب کردن پول شد. داشتیم ازمغازه خارج میشدیم گفتم: 

- اگه یه روزاحساس کردی میزان کف گرگی خونت کم شده رومایکی حساب کن. 

عصبانیتوتوچشماش میخوندم گفت: 

- بروخدا روزیتو یه جای دیگه حواله کنه. روکه نیست سنگ پای قزوینه. 

تاخونه، فروزان ازخونه روده بر شد وقتی ماجرای کتک کاریای اون روزم بامیلادوبراش تعریف کردم. ولی ترجیح دادم ازقسمت دانیالش چیزی براش نگم. دوست نداشتم دیگه گذشته هابرام زنده بشه چه خاطرات خوبش وچه خاطرات بدش. وقتی خونه رفتیم سوگل اومده بودباهم ناهارخوردیم وبعدناهارمشغول نوشتن مشقاش شدوباتنقلاتی که براش خریده بودم خودشوسرگرم کرد. فکرم بدجوری مغشوش بود. دلم میخواست بدونم دنیاچرااومده بوداینجا. ایافقط دوست فروزان بودیااینکه؟ ! نمیدونستم واقعانمیدونستم چه چیزدیگه ای جای یااینکه بذارم. 

یک ماهی ازاومدنم به خونه ی فروزان میگذشت. همه چیزخوب بود. دیگه احساس خلاء وتنهایی نمیکردم. اونجاواقعاراحت بودم هم ازنظرلباس پوشیدن هم ازنظرزندگی بافروزان ودخترش. اوناواقعامثل خونواده ی خودم بودن ودوستشون داشتم. 

روزچهارشنبه بود وسوگل بعدازانجام تکالیفش ازم خواست تاباهاش برم توحیاط وبازی کنم. روپاهام نشستم تاهم قدسوگل بشم. 

- خب سوگل امروزچه بازی کنیم؟ 

سوگل موهاموتودستاش گرفت وتوهواپخش کردوگفت: 

- من چشمامومیبندم توبایدازم فرارکنی ومن باچشمای بسته پیدات کنم. باشه خاله تینا؟ 

- باشه. پس چشماتوببند. 

چشماشوباپارچه بست ومن ازش دورشدم. دلم نمیومداذیتش کنم بعدازچنددقیقه پاهامواهسته کردم تانزدیکم بیاد. نزدیک اومدومنوگرفت. نوبت من بودپارچه روچشمام گذاشتم وبستموشروع به حرکت کردم. 

- سوگل کجایی؟ 

 ...  جوابی نمیداد. حرکت کردم وبه جستجوپرداختم. 

به یه مانع خوردم وافتادم. دستی بازوهاموگرفت ومنوبلندکرد. ارامش عجیبی توبغلش حس کردم. احساس کردم میشناسمش امانمیدونستم کیه. چشم بندمو بازکردم اماچشمم چیزی روکه میدیدباورنداشت. دانیال به چشمام زل زده بودلبخندی زدوگفت: 

- سلام تواینجاچیکارمیکنی؟ 

نفسم توسینه حبس شده بود. به سرعت ازش فاصله گرفتم ودرحال دویدن بودم که صدای سوگل روشنیدم که به طرف دانیال دویدوگفت: 

- سلام دایی جون. 

اشک توچشمام جمع شد. تموم خاطرات گذشته برام زنده شده بود. خدای من چه اشتباهی کرده بودم که به این خونه اومدم. اصلا ای کاش اون روزچشمم به اگهی نمی افتاد. برام جای تعجب بودفامیلی فروزان رحمانی بودنه امینی. اون خواهری به این اسم نداشت. دراین لحظه سوگل اومدتواتاقم وگفت: 

- خاله تینابیاپایین مامانم کارت داره. 

- سوگل تومیدونی اسم واقعی مامانت چیه؟ 

لحظه ای مکث کردوگفت: 

- دیبا. 

- به مامان بگوحالم خوب نیست نمیام. 

سوگل رفت ومن موندموفکرای مختلفی که به سرم هجوم میاوردن. شکم به یقین تبدیل شده بود همونجوری شدکه فکرمیکردم دنیاودیبا خواهرای دانیال بودن. من تاحالا دیباروندیده بودم. اگه دانیال تودوران نامزدی عکسشوبهم نشون میداد هرگزدلم راضی نمیشداینجاکارکنم. 

سوگل دوباره اومدوگفت: 

- مامان گفت حتمابایدبیای فقط یه لحظه. 

بلاجبارشالموسرم گذاشتم ودست سوگل روگرفتم وگفتم: 

- بریم. 

- نه شالتوبرداربعدبریم. میخوام موهای قشنگتوبه دایی نشون بدم. 

تودلم گفتم داییت یه روزی همه ی این زیبایی هارودید وبااین حال ازهمش گذشت. 

- نه سوگل جان. داییت غریبست وادم نبایدموهاشوبه غریبه هانشون بده. 

- خواهش میکنم خاله بردار. 

- نه سوگل خواهش میکنم تمومش کن. 

بافریادی که سرش زدم ساکت شد وباهم پایین رفتیم. دلم نمیخواست چشمم دوباره توچشم دانیال بیفته. خودمولعنت میکردم که چراامروزتواتاقم نموندم تابدون اینکه منوببینه بره. 

کنارفروزان که نه بهتره بگم دیبا نشسته بودوبااومدن من ازجاش بلندشد. سلامی اجباری گفتم وکنارسوگل نشستم. فروزان با دیدنم خوشحال شدوگفت: 

- دانیال این تیناست. تینادانیال داداشمه. بهترین جراح ومتخصص داخلی. 

نگاه خشمگینی به دانیال انداختم وگفتم: 

- بله قبلا افتخاراشنایی باایشون روداشتم. 

فروزان باتعجب نگاهی بهم کردوگفت: 

- اا چطور؟ 

دانیال باشرمساری بهم نگاه میکردوبا اشاره ازم میخواست که چیزی نگم. 

- هیچی توحیاط داشتم باسوگل بازی میکردم ایشون رودیدم وسوگل ایشون رودایی صداکردوفهمیدم برادرتونه. 

فروزان شروع کردبه تعریف کردن ازمن. ازاون روزکه رفتیم مغازه ی میلاد. دانیال وقتی ماجرای کل انداختن دوباره ی من بامیلادوشنیدازسرتعجب نگاهی بهم انداخت انگاراون روزو یادش اومده بود. 

نگاه های مکررش اذیتم میکرد. ازجام بلندشدم وبایه ببخشیدبه اتاقم رفتم. روی تخت افتادم ویادتک تک حرفایی افتادم که بادیدن اون عکسای لعنتی که پرهام فرستاده بودبهم زد. همیشه انتظارشومیکشیدم که برگرده و بابت تهمتاش ازم معذرت خواهی کنه وبگه که اشتباه کرده. ولی اون شب که توخونمون دیدمش یاامروزدیگه حس همیشگی روبهش نداشتم. اونو مقصرتموم مشکلات وسختیایی که کشیدم میدونستم. دیگه دلم نمیخواست ببخشمش. بازم سوگل اومدپیشم. انگاری نمیتونستم لحظه ای تنهاباشم. تقصیرسوگلم بود اگه پیشنهادنمیداداین بازی روبکنیم من تو بغل دانیال فرود نمیومدم. ازم خواست تاباهاش نقاشی بکشم. دلم میخواست برم پیش فروزان وازش بپرسم چرااسم وفامیلشوعوض کرده. حیف که اگه میپرسیدم همه چیزومیفهمید. ترجیح دادم فعلاسکوت کنم وچیزی نگم. گوشه ای نشستم وباسوگل مشغول کشیدن نقاشی شدم. 

پنجشنبه به خونه برگشتم حسی بهم میگفت دیگه به اون خونه نرم. رفتن من مصادف میشدبادیدن دوباره ی دانیال وبرگشتن افسردگی من. امادلم نمیومد ازاونجا دل بکنم. نمیدونستم بایدچیکارکنم. سرمیزشام همه ساکت بودن تااینکه بابا سکوتوشکست وگفت: 

- تینافکرنمیکنی دیگه بس باشه رفتن به اون خونه؟ من تموم ورشکستگیموجبران کردم وما قبل ازاینکه توبری اونجا هم مشکل مالی نداشتیم ومن فقط بخاطرافسردگی وگوشه گیریت بهت اجازه دادم بری بهترنیست حالاکه حالت خوب شده برگردی پیشمون؟ 

نمیدونستم چی بگم،نمیدونم چی باعث میشدبا اینکه گاهی وقتاخسته میشدم اما بازم دلم میخواست برم وازسوگل مراقبت کنم. لحظه ای مکث کردم وگفتم: 

- ولی بابا من فکرمیکنم زمان بیشتری نیازدارم تاباخودم ومشکلاتم کناربیام. خواهش میکنم فرصت بیشتری بهم بدین. 

- باشه توتاهروقت که بگی مامنتظرمیمونیم. فقط اگه حتی یکم احساس کردی خسته شدی ونمیتونی ادامه بدی بایدتمومش کنی. 

سری تکان دادم وبه اتاقم رفتم. فکرم به دانیال بود. دراین لحظه گوشیم زنگ خوردیه شماره ی ناشناس بود. دلم بهم میگفت جواب ندم چون ممکن بودبرام دردسر بشه. ولی حس کنجکاویم بدجورگل کرده بود. 

- الو. 

کسی حرفی نمیزد. دوباره گفتم: 

- الو. 

- سلام. 

- سلام. ببخشیدشما؟ 

صداش خیلی برام اشنابود. حس کردم بارها وبارهاباهاش صحبت کردم. اما یه صدای قدیمی که فقط لحنش یادم مونده بود. 

- من من ...  

- شما چی؟ 

- من دانیالم. 

باشنیدن اسمش کوپ کردم. اون شماره ی منوازکجاپیداکرده بود. بالحن تندی گفتم: 

- چرازنگ زدی؟ شماره ی منوازکجااوردی؟ 

- خواهش میکنم عصبانی نشو. من بهت حق میدم اگه منوبه رگبارم ببندی بهت حق میدم. من باهات خیلی بدکردم میدونم. میخوام ببینمت خواهش میکنم نه نگو. 

صداش خیلی گرفته وبغض الودبود. باگریه وصدایی خفه بهش گفتم: 

- منوببینی؟ نه اقای امینی تودیگه واسه ی من مردی. عشق تو، تووجودم تبدیل به نفرت شده واگه ببینمت ممکنه زندت نذارم ،دیدار منوتو، تو روزقیامته بایدواسه تک تک تهمتایی که بهم زدی جواب پس بدی. من ازت نمیگذرم. 

ایناروگفتم وقطع کردم. بغض داشت خفم میکرد. لباس پوشیدموماشینمو روشن کردم. خیلی خسته بودم. گله داشتم ازهمه ازسرنوشتم که اینقدر بد رقم خورده بود. مامان وبابا بانگرانی میپرسیدن چم شده. ولی من چه جوابی داشتم بهشون بدم. نمیدونستم کجابرم مقصدخاصی نداشتم. دلم یه رفیق میخواست تاباهاش درددل کنم اما کدوم رفیق. تنهادوست من ریحانه بود که بعدازاون ماجرا زیاد به پروپام نپلکید وفقط ازمامان شنیدم بایه نفرازدواج کردوالان مازندران زندگی میکنه. من خیلی تنها بودم. فقط تودنیاخدا روداشتم ومیتونستم باهاش درد دل کنم. کناریه پارک نگه داشتم وداخل پارک کناراستخرنشستم. صدای فواره ی اب باجیک جیک گنجشک ها هماهنگ شده بود وارامش خاصی بهم میداد. هوا تاریک شده بودوبایدبرمیگشتم. صدای زنگ اس ام اس منوازحرکت بازداشت. بازهم همون شماره. پیامشوبازکردم نوشته بود: 

- میدونم ازمن بدت میادوازم متنفری. فقط توروخدا پیامموتااخرش بخون بعدپاکش کن. من خیلی به توبدکردم ولی وقتی فهمیدم که خیلی دیرشده بود. من بایدازنزدیک ببینمت التماست میکنم جون پدرومادرت الان بیابوستان دانشجو. 

گیج مونده بودم چیکارکنم دوست نداشتم برم ولی جون خونوادموقسم خورده بودبایدمیرفتم. به خونه زنگ زدموگفتم یکم دیرمیام. گازشوگرفتم وبه سمت بوستان دانشجو رفتم. توراه کلی حرف اماده کرده بودم تابهش بگم. امشب بایدهرچی که بود تموم میشداینقدردرگیربودم که پرایدی روکه به سرعت جلوم پیچیدروندیدم ومحکم زدم بهش. اومدم پایین ماشینم داغون شده بودقسمت جلویی ماشین پرایدم تقریبا له شد. درماشین طرفوبازکردم وگفتم: 

- گواهینامتو توقرعه کشی برنده شدی عوضی! نگاه کن ماشینمو. میمیری یه راهنمابزنی؟ 

توماشین چهارتاپسرجوون بود که حالت عادی نداشتن و اصلانمیفهمیدن من چی میگم ولوم اهنگشون خیلی سرسام اور بود واعصابو ازار میداد. با پاضربه ی محکمی به قالپاقش زدموشکوندمش وگفتم: 

- هوی یابو با توام. 

نگاهی به من وبه ماشین انداخت وگفت: 

- چی میگی هی زر زر میکنی. زدم که زدم خسارتم نمیدم چیکارمیخوای بکنی؟ 

- ندی ازحلقومت میکشم بیرون خسارتشو. همینجاپولت میکنم. 

گوشیموبرداشتموزنگیدم به 110 باکلی تاخیر افسراومد ومدارکمونوگرفت وبهش گفت: 

- اقاشماچیزی مصرف کردین؟ 

- نه اقامصرف چیه. ما پاک پاکیم. 

- الان مشخص میشه. 

بعدازچک کردن مشخص شدهرچهارتامشروب مصرف کردن. افسریه ورق ازکوپن بیمه نامه ی طرفوبهم دادوسوارماشین شدموگازشوگرفتم. ساعت نزدیک ده بودگوشیموبرداشتموقسمت پیامشوبازکردمونوشتم: 

- تصادف کردم دیرشدنمیتونم بیام. باشه یه روزدیگه. 

نزدیک خونه بودم سریعابهم زنگ زدیه کنارپارک کردموجواب دادم: 

- ... 

- حالت خوبه؟ اسیبی که ندیدی؟ 

- ازشانس بدم هنوز زندم. خدا خواسته باز زنده بمونم تابعضیا لیچار بارم کنن ودلموبشکنن ومن داغون بشم. 

اینوگفتموقطع کردم. میتونستم حالشودرک کنم که باشنیدن کنایه ای که بهش زدم چقدردگرگون شده ولی ترجیح دادم قطع کنم تاچیزی نتونه دلموبه رحم بیاره. 

مامان وبابا بادیدن ماشین ترسیدن وبه طرفم دویدن ومامان گفت: 

- تیناجان حالت خوبه؟ سالمی؟ 

- مامان جان اگه سالم نبودم که الان تااینجاخودم پشت فرمون نمینشستم. 

- غروب یهویی چت شدبااون سرعت رفتی بیرون؟ 

- هیچی اقا تازه فیلش یادهندستون کرده. بعدازاون همه توهین حالاپشیمونه. 

- کی تینا؟ 

- یعنی شماواقعانمیدونین؟ منظورم اقادانیاله . همونی که خیلی وقته برام مرده. بابا بی زحمت فرداماشینموببرین بیمه وکاراشوانجام بدین. من وقت رفتن به اداره وصافکاری روندارم. 

- باشه فقط شایدچندروزی طول بکشه. اقارسول سرش خیلی شلوغه وبایدواسه یه صافکاری چندروزقبلش ازش وقت گرفت. 

- مشکلی نداره من که باهاش نمیرم سرکار. هروقتی اماده شدقبوله. 

گوشیموخاموش کردم تاهیچ چیزی مزاحم استراحت وارامشم نشه. اماخوابم نمیبردحرفای دانیال بدجوری رومخم بود. دلم نمیخواست دوباره عشقش به قلبم رخنه کنه ودوباره بعدازچندمدت بایه بهانه منوبایه دل عاشق بذاره وبره. 

صبح روزشنبه ازخواب بیدارشدم. چندوقتی بودیکی ازکلیه هام دردمیکرد ولی نمیدونم چرااینقدرزیادشده بودتصمیم گرفتم قبل ازرفتن به خونه ی فروزان یه سردکتربرم. از شانسم دکترسرش خلوت بود. 

برام سونوگرافی ویه سری ازمایشات نوشت. 

- چندوقته اینطوری شدین خانم؟ 

- سه چهارماهی میشه. 

- چرازودترمراجعه نکردین؟ 

- فکرنمیکردم مشکل جدی باشه. مگه خیلی جدیه؟ 

- الان نمیشه گفت. دوروزدیگه جواب ازمایشات روبگیرین وبرام بیارین. خواهش میکنم اینوپشت گوش نندازین. 

- باشه حتما. ممنون. 

دو روزبعدجواب ازمایشات وسونوگرافی روگرفتم ورفتم مطبش. نگاهی به ورقه هاانداخت وگفت: 

- متاسفانه بامشکل ودردی که گفتین چندماهه دارین واین چیزی که من تواین ازمایشات میبینم بایدبگم کلیه ی چپ شماازکارافتاده وشمابایدبایک کلیه زندگی کنین. یکم سخته چون خیلی مراقبت میخوادوتومصرف بعضی غذاها وعلی الخصوص نمک بایدخیلی مراعات کنین. اولش یکم سخته ولی بعدعادت میکنین. 

نمیدونستم چی بگم فقط زدم زیرگریه. تودلم گفتم خدایامشکلاتم کم بوداینم بهشون اضافه شد. دکترنگاهی بهم انداخت وگفت: 

- چراگریه میکنین؟ خیلی ازادماهستن که فقط بایه کلیه زندگی میکنن وراحت باهاش کناراومدن تنهاشمانیستین که این مشکل براتون پیش اومده. 

ازش تشکرکردم وازمطب اومدم بیرون. تصمیم گرفتم واسه این یکی غصه نخورم وباهاش کناربیام. باغصه خوردن من چیزی درست نمیشد. به خونه زنگ زدم وخبرشودادم. مامان مثل همیشه اشک میریخت وناله میکرد،روحیموازدست داده بودم. به طرف خونه ی فروزان حرکت کردم. به اتاقم رفتمولباساموعوض کردم. اومدم توپذیرایی نشسته بود وداشت کتاب میخوند. 

- سلام فروزان جون. خوب هستین؟ 

- سلام ممنون. رفتی دکتر؟ چی گفت؟ 

- اره. کلیه ی چپم ازکارافتاده. تااخرعمر باید بایه کلیه سرکنم. 

- اخی الهی بمیرم متاسفم. 

- خدانکنه. اشکال نداره خواست خدابوده. 

- راستی تینایه چیزی میخواستم بهت بگم. 

- بفرماییدسراپاگوشم. 

- نظرت راجع به داداشم چیه؟ 

- چطور؟ 

- اون اززنش طلاق گرفته توهم ازشوهرت. به دردهم میخورینا! 

باحرفش جاخوردم. پس ازعاطفه طلاق گرفته که الان دو روبرمن میپلکه. 

- نه ممنون فروزان جون من قصدازدواج ندارم. 

- چراپسربه اون خوبی وپولداری. توفقط بله روبه من بگو تاتو روازش خواستگاری کنم وبهشم چیزی نمیگم که توبهم بله رودادی. 

- نه لطفااین کارونکنید. ازتون خواهش میکنم. 

- باشه هرجورراحتی. 

- من میتونم یه سوال بپرسم؟ 

- اره بپرس. 

- چراشمااسم وفامیلتونوعوض کردین؟ 

- توازکجامیدونی این فامیلی خونوادگیمون نیست؟ 

مونده بودم چی بگم لحظه ای فکرکردموگفتم: 

- چندوقت پیش رفته بودیم بیمارستان اریا توقسمت اسم های دکترا اسم داداشتونودیدم منتهی فامیل ایشون امینیه وفامیلی شمارحمانی. اسم شمادیباست، درسته؟ 

به جوابی که بهش داده بودم شک کرد وگفت: 

- اسم واقعی منو هم کناراسم دانیال زده بودن؟ 

- نه وقتی فهمیدم فامیلیتونوتغییردادین خواستم مطمئن بشم ازسوگل پرسیدم اماسوگل اسمتونوگفت دیبا. واسه همین خواستم ازشمابپرسم. 

ظاهرا باحرفم قانع شده بودازجاش بلندشدوکنارپنجره رفت وگفت: 

- پدرومادردانیال ودنیاپدرومادرواقعی من نبودن. من تویه تصادف پدرومادرموازدست دادمو منوبردن پرورشگاه دایی من که همون پدردانیال باشه منوبه عنوان فرزندقبول کرد. من اون موقع چهاریاپنج سالم بودکه بعد انجام یه سری کارای اداری بانام خودشون برام شناسنامه گرفتن وشدم دیباامینی. وقتی بزرگ شدم همه چیزوبرام تعریف کردن ولی من اسم وفامیل واقعی خودمودوست داشتم وواسه همین درمواقعی که ضروری نباشه خودموفروزان رحمانی معرفی میکنم حس میکنم این اسم وفامیل یه شخصیت دیگه ای بهم میده. ازاسم دیباهم زیادخوشم نمیادبیشتردروهمسایه هامنوفروزان صدامیکنن. اگه تواینجوری ناراحتی میتونی منودیباصداکنی ناراحت نمیشم. 

- چه سرنوشت جالبی نه من باهمین اسمتون راحتم. 

لبخندی زدومشغول مطالعه شد. داشتم به اتاقم میرفتم که گفت: 

- راستی امشب مامانم مارودعوت کرده بریم خونش. ساعت هشت میریم،ساعت هفت اماده باش. 

انتظاراین پیشنهادونداشتم. چاره ای نبودبایدقبول میکردم. تصمیم گرفتم یه تغییراساسی توصورتم بدم. یه لنزمشکی که چندوقت پیش گرفته بودمو به چشمم زدم کرم برنزه کنندموبرداشتم وصورتموحسابی برنزه کردم. تغییری توابروهام دادم وبارنگای پالت کمی کلفت و پررنگش کردم. وقتی تواینه به خودم نگاه کردم یه ان خودمو نشناختم حس کردم یه ادم دیگم. ساعت نزدیک هفت بود لباسموپوشیدمورفتم پایین. 

حدس میزدم که سوگل وفروزان ازدیدنم تعجب کنن. هاج وواج بهم زل زده بودن. فروزان باتعجب پرسید: 

- این چه قیافه ایه برای خودت درست کردی چراچشماتولنزانداختی. 

توداری منو به شک میندازی چیزی شده تینا؟ چیزی هست که من بایدبدونم. 

- نه چه چیزی بایدباشه. خواستم یکم تغییرکنم. 

- یکم؟ تو180 درجه تغییرکردی. کسی این مدلی خودشوتغییرمیده که نخواددیگران بشناسنش. 

تودلم گفتم: خودم کردم که لعنت برخودم باد. همون لحظه اگه گفته بودم نمیام الان این ضایع بازیا پیش نمیومد. به سوگل گفت تابره وتوحیاط منتظربمونه وازم میخواست راستشوبگم باجوابام قانع نمیشدزدم به سیم اخروگفتم: 

- چی رومیخواین بدونین؟ اینکه یه روزی دانیال نامزدم بوده ومنوبایه تهمت ازخودش روند؟ الان برم پیش مامانش ایناچی بگم؟ بگم دوباره اومدم به زندگی پسرتون؟ که بعدش بگن من زیرپای دانیال نشستم واون عاطفه روطلاق داد؟ 

فروزان چیزی روکه میشنیدباورنداشت گفت: 

- پس تونامزددانیال بودی؟ وقتی باتوبودخیلی ازتوتعریف میکرد میگفت بهترین دختریه که توعمرش دیده . تاحالاعکس تورونشونم نداد ووقتی ازتوجداشدمن المان بودم وقتی دلیلشوپرسیدم گفت اخلاقامون بهم نخورد. حتمابه مامان ایناهم همینوگفته، راستش من باورم نشدکسی که بعدازمدت هاازیه دخترخوشش اومدواون همه هم تعریف میکردبایه بهونه ی بچگونه ازش جداشه. چه تهمتی بهت زد؟ بایدبگم خیلی بی لیاقته که توروازدست داد. من شک کردم اون روزکه اومدپیشم باهمیشه فرق داشت ووقتی تواومدی تواتاق دانیال رنگش شدرنگ گچ دیوار. پس میترسیدگذشتش فاش شه. 

رومبل نشستم اشک ازچشمام جاری شد. فروزان کنارم نشست ومنو تواغوش گرفت شروع کردم به تعریف کردن سرگذشت تلخم. اون عکسایی که پرهام ازم گرفته بودونشونش دادم. باورش نمیشدفکرمیکرددارم داستان سرهم میکنم. اشک توچشماش جمع شدوگفت: 

- متاسفم تیناجان. کاش اون موقع ایران بودم ودانیال راستشوبهم میگفت مطمئن باش نمیذاشتم این اتفاقات پیش بیاد. تینادرسته دانیال بهت تهمت زدولی تاوانشوداد. بعدازاینکه ازتوجداشد ازمامان خواست یه دختربهش معرفی کنه دیگه براش مهم نبوداون یه نفرکیه فقط دنبال راهی میگشت که توروفراموش کنه. مامان هم مثل همیشه عاطفه روپیشنهادداد. اما ای کاش دانیال باکس دیگه ای غیرازعاطفه ازدواج میکرد. عاطفه اولاش خیلی خوب بودکاری به کارکسی نداشت ولی بعدازیه مدت خوشی زدزیردلش. همیشه باتلفن درحال پچ پچ بود. یکی دوباردنیابدون اینکه به دانیال بگه عاطفه روتعقیب کرداماچیزایی رودیدکه نبایدمیدید. عاطفه به هیچی پایبندنبود. دنیاهر روزدست تودست یه پسرمیدیدش حتی چندباردیدکه خونه ی همون پسرا می رفت ماچندباربهش تذکردادیم که اگه ازکاراش دست نکشه همه چیزو به دانیال میگیم امااون کلی فحش بارمون میکرد که زندگیش ربطی به دیگران نداره. دانیال خودشوسرگرم کارکرده بودوکمترمیومدخونه صبح میرفت بیمارستان وشب میومد. همیشه ازعاطفه ناله داشت ومیگفت شب خسته وکوفته ازسرکارمیام وبجای اینکه یه لیوان اب بده دستم، همش غرمیزنه وزندگی دوستاشوبه رخم میکشه والکی بینمون دعوا میندازه. دانیال هیچوقت براش کم نذاشت وعاطفه همیشه غرق پول بودولی نمیدونم چراقدرشونمیدونست. تااینکه دانیال یه روزسرزده اومدخونه وعاطفه رو بایه مردغریبه توخونش دید. نمیتونم بهت بگم چه حالی داشت چون اون لحظه ندیدمش ولی میدونم که دانیال رواین چیزاخیلی حساس بوده وهست. وقتی بهم زنگ زدوگفت ازعاطفه طلاق گرفته فکرمیکردم خیلی خوشحال باشه ولی اون فقط پشت تلفن گریه میکردووقتی میگفت مطمئنم نفرینی پشت سرمه که زندگیم اینجوری شده نمیفهمیدم چی میگه. امروزتازه دلیل اون همه گریه وحرفاشوفهمیدم. من چیزی ازاین ماجرابه خونواده وحتی به خوددانیال نمیگم. حالاهم پاشوپاشوزودتربریم که دیرشده. 

به فکرفرورفته بودم. اشکم خشک شده بود چون دیگه نمیدونستم برای چی یابرای کی بایدگریه کنم. منودانیال هردوتقاص پس داده بودیم، تقاص بی اعتمادی اون نسبت به منو. سوارماشین فروزان شدیم وحرکت کردیم. جلوی خونه ی مادرش ایستادوماشینوپارک کرد. 

دانیال دروبرامون بازکرد. بهم زل زده بود انگارتونگاه اول منونشناخت. . ترجیح دادم محلش نذارم. بعدازسلام واحوالپرسی ازفروزان وسوگل خواست برن داخل منم پشت سرشون حرکت کردم. اروم پشت سرم اومدوبهم نزدیک شدوگفت: 

- یه لحظه بمون کارت دارم. 

اعتنایی نکردم وبه حرکت ادامه دادم. اروم دستامو گرفت وگفت: 

- خواهش میکنم وایسا. 

دستاش چقدرسردبود. دیگه اون گرمای قبلونداشت. ترجیح دادم وایسم. درحیاطوبازکردوباهم بیرون رفتیم. 

- خب میشنوم. 

- چرااینقدرقیافتوتغییردادی؟ 

- به خودم ربط داره. 

- چندروزپیش نشدباهات صحبت کنم. الان میخوام باهات حرف بزنم. 

- الان موقع مناسبی نیست باشه واسه ی بعد. 

- خواهش میکنم گوش کن. من خیلی داغونم تینا توروخدا تودیگه داغون نکن. 

- حال من بهترازتونیست. خودت باعث همه ی این مشکلات شدی. من دارم تاوان بی اعتمادی تو روتا الان پس میدم. چه جوری به خودت جرات دادی جلوی روم وایسی وبخوای باهام حرف بزنی. مطمئن باش اگه میدونستم فروزان خواهرته عمرا اگه پرستاری ازسوگل روقبول میکردم. همش میخوام ازون خونه بزنم بیرون تادیگه چشم به چشت نیفته. حیف که علاقم به سوگل وفروزان نمیذاره ازون جابرم. 

- تینابهت حق میدم. ازت میخوام منوببخشی من تاوان سنگینی دادم بابت اون تهمت. وقتی فهمیدم همه چی دروغ وپاپوشه که خیلی دیرشده بود. توداشتی ازدواج میکردی. 

- من داشتم ازدواج میکردم یااینکه تو زودترازمن ازدواج کردی؟ 

- چنددفعه پرهامودیدم باهات میدونستم میخوای باهاش ازدواج کنی. چندبارتاجلوی خونتون اومدم تاازت عذرخواهی کنم وازبخوام ازدواج باپرهام منصرف شی ولی جرات نداشتم میگفتم شایدمنونبخشی. واسه همین مجبورشدم باعاطفه ازدواج کنم تابتونم فراموشت کنم. ولی توهیچوقت ازفکرم بیرون نرفتی. شباکنارعاطفه میخوابیدم ولی دلم پیش تو بود دوس داشتم توبجای عاطفه بودی. دنیای تو وعاطفه کلی باهم فرق داشت من واسه یه اشتباه ازدنیایی فاصله گرفتم که که تموم وجودم بهش بسته بود بارفتن تو من نابودشدم تینا. اون شب که توخونتون دیدمت انگاردنیاروسرم خراب شد،خیلی تغییرکرده بودی. دیگه اون تینای شادوسرزنده ی من نبودی. خیلی دلم میخواست بدونم چی تو رو اونطوری پژمرده ورنجورکرده. حدس زدم باپرهام مشکل پیداکردی. من بخاطرکاری که باهات کردم هیچوقت خودمونمیبخشم. وقتی ازپدرت شنیدم که چه سختیایی توفرانسه کشیدی ازشرکت بابات کنارکشیدم چون دیگه روی نگاه کردن به چشمای باباتونداشتم، تاچندوقت بیمارستان نرفتم انگارزخم چرکیم دوباره سربازکرده بود،داشتم کلافه میشدم دوست داشتم بازم ببینمت. 

درحالی که گریه میکرد ادامه داد: 

- منوببخش وبه سمت من برگرد. بی تومیمیرم تینا توروخداراجع بهش فکرکن. دیگه نمیتونم بااین احساس گناه زندگی کنم. تاحالاهیچ خیری ازجوونیم ندیدم. تنهاخوشیام واسه وقتی بودکه تو توزندگیم بودی. پرهام به هردوی ماظلم بزرگی کرد اون تاوان کارشوپس میده همونجورکه من تاوان کارموپس دادم. خواهش میکنم درموردش فکرکن. 

نیم نگاهی بهش انداختم وگفتم: 

- به قول خودت ادم چیزی روکه بالااورده دوباره نمیخوره. بخشیدمت ولی ازم نخواه دوباره به زندگیت برگردم. راه منوتو ازهم جداست قلب من بازیچه نیست یه مدت بازیچه ی دست خودت کنی وبعدمنوبندازی دور. تو تاوان شکستن دل منوندادی تاوان انتخاب اشتباه خودتو دادی. 

- ولی من ازاین بازی کنارنمیکشم. تااخرش میمونم. 

دروبازکردم ورفتم داخل دیگه نمیخواستم چیزی بشنوم. نگاهش میکردم دلم میلرزید، میدونستم چشمای معصومش گویای پشیمونی وعشق دوبارشه، امادیگه قلب من تبدیل شده بودبه یه قلب یخی وسنگ. دیگه عاشقی بلدنبود دلبری بلدنبود. 

چندتاتق به دراتاق زدم ورفتم داخل. همه ی چشماوحواسابه سمت من معطوف شده بود. مادردانیال وفروزان به سمتم اومدن فروزان منوبه مادردانیال معرفی کرد. اولش بهم خیره شدجوری که حدس زدم منوشناخته. گفت: 

- خوش اومدی دخترم. چرازودتربافروزان نیومدی؟ 

نفس عمیقی کشیدم وخیالم جمع شدوگفتم: 

- ببخشیدیه کاری برام پیش اومد. 

دراین لحظه دنیااومدوباهام دست دادوگفت: 

- جالبه دانیال قبلابایه نفرنامزدشده بود، ته چهره ی شماروداشت منتهی چشاش ابی وصورتش سفیدبود اگه صورت سفیدوچشای ابی داشتین مطمئن میشدم خودتونین. 

لبخندی زدم وکنارفروزان نشستم، فروزان گفت: 

- شانس اوردی داشت سه میشدها. 

سری تکان دادم. چشام این طرف اون طرف میچرخید. انگاردنبالش میگشتم، دلم میخواست بازم ببینمش. از دلم میترسیدم اگه دوباره عاشق میشددیگه نمیتونستم کاریش بکنم. نفس عمیقی کشیدم وبه اعصابم مسلط شدم. سعی کردم به چیزای دیگه ای فکرکنم. اماوقتی چشمم بهش خورد تموم حواسموسمت خودش کشوند. قیافش بازم جذابیت خاص خودشوداشت خیلی دیدنی شده بود. دخترخاله ها ودختردایی هاش خیلی دورش میپلکیدن وبراش ناز میکردن. اماشیش دونگ حواسش پیش من بود. چندبارنگاهمون باهم تلاقی پیداکرد. همه مشغول صحبت باهم بودن تااینکه یه دخترتقریبا بیستوشیش هفت ساله ازجاش بلندشدوگفت: 

- دانیال واسمون گیتارمیزنی واوازمیخونی؟ 

دانیال نگاهی بهش انداخت وگفت: 

- بی خیال حوصلشوندارم. 

همهمه ای توجمع بلندشد همه ی پسرودخترای فامیل ازش میخواستن براشون گیتاربزنه. درگوش فروزان گفتم: 

- اون دختره که بهش گفت گیتاربزنه کیه؟ 

- ارزو ،دخترداییمونه. خاطردانیال روخیلی میخواد ولی دانیال محل نمیذاره. بیشتردخترای مجردفامیل خاطرخواه دانیالن، چشمشون تو پول وتیپ وقیافه ی دانیاله، خودت ببین هیچکدوموادم حساب نمیکنه، حواسش پیش توهه. 

برای اینکه بحثوعوض کنم گفتم: 

- دانیال مگه گیتارزدن بلده؟ 

- اره ازوقتی ازتوجداشد درد دلاشو با گیتارش میگه، اگه این گیتارنبود داداشم دیوونه میشد. 

دانیال رفت وگیتارشواورد رومبل نشست سرشو بالاگرفتوگفت: 

- این اهنگوتقدیم میکنم به یه دوست. کسی که شایددوسم نداشته باشه اما من ازته قلبم دوسش دارم. 

همه ی دخترای فامیل به هم نگاه میکردن ودلشون میخواست بدونن این اهنگ به کدومشون تقدیم شده . 

دانیال نگاهی بهم انداخت وشروع کردبه زدن وخوندن. 

معذرت میخوام ازت، تورواذیت کردم

ازگناهم بگذر، من میخوام برگردم

معذرت میخوام ازت، که تورو رنجوندم

اگه احساسموباز ، اشتباه فهموندم

اشتباه فهموندم

همه دنیام تو،ارزوهام تو ، تونفسام تو، خاطره هام تو

روز وشبام تو،وقتی تنهام تو،همه حرفام تو، اون که میخوام تو

هنوزقلبم پیشت، هرجا که هستی ، هست

تب چشمات چشامو روی هستی بست

میخوام برگردمو بگم دوستت دارم

ازت چشم برنمیدارم، دیگه تنهات نمیذارم

همه دنیام تو،ارزوهام تو ، تونفسام تو، خاطره هام تو

اون که میخوام تو

روز وشبام تو،وقتی تنهام تو،همه حرفام تو، اون که میخوام تو

اون که میخوام تو ... 

همه براش دست زدن پسرای فامیل براش سوت میزدن ومیگفتن ناز نفست دانیال . تاحالاواسم شعرنخوندولی فکرنمیکردم صداش اینقدرقشنگ باشه. 

اون شب تاصبح بیدارموندم، خوابم نمیبرد. زنگ صداش توگوشم بودو نمیذاشت بخوابم. دلم گرفته بودشعرشوزیرلب زمزمه میکردم اشکم جاری شد. اخه چراسرنوشت باماادمانمیسازه. اگه قراربودبازم به سمت هم برگردیم پس جدایی که بینمون پیش اومد واسه چی بود. جوابی جزمصلحت خدا برای سوالم پیدانکردم. فروزان وقتی فهمیددانیال چی بهم گفته بودازم خواست بیشترفکرکنم درموردپیشنهاد دانیال. نمیدونستم چی بگم، زمان زیادی میخواستم تاراجع به عشق دوباره فکرکنم. 

فروزان وسوگل میخواستن دوهفته برن تهران خونه ی یکی ازفامیلاشون. موقعیت خوبی بود تاهمه ی جوانب روسبک وسنگین کنم. دو روز بودکه رفته بودن. تواین دو روز دربه در دنبال موبایلم بودم نمیدونستم کجا جاگذاشتمش فکرمو روهمه ی جاهایی که رفته بودم متمرکزکردم. یادم اومدتوخونه ی فروزان تو اتاقم تو شارژ گذاشتمش تصمیم گرفتم در اولین فرصت برم وگوشیمو بردارم. غروب دلتنگی بود، تو اتاق درازکشیده ومشغول خوندن رمان جدیدی که خریدم بودم. داستان جالبی داشت به قسمتای جالبش رسیده بودم که ایفون به صدادراومد. مامان رفت وبعدازچنددقیقه منوصدازد. رفتم جلوی در،واسم خیلی غیرمنتظره بود اکرم مادرپرهامو جلوی درببینم معلوم نبودخونه ی ماروازکجاپیداکرده بود. 

- سلام. چیکارم دارین. 

اکرم افتاد توبغلم وشروع کردبه گریه وزاری ،وگفت: 

- تیناجان ماروببخش پرهاموببخش. 

- چرا چی شده مگه؟ تاحالاکه من مقصربودم. شمامیگفتین من پرهاموتنهاگذاشتم وترکش کردم وخودم گناه کارم والکی پرهامو مقصرمیدونم، حالاشدم بی گناه وبایدببخشمش؟ 

- پرهامم پرهامم تینا. پسرم ازدستم رفت. 

صبرمامان لبریزشدوگفت: 

- میگی چش شده یانه؟ 

- قرصای روان گردان مصرف کردوازبالای یه ساختمون دوطبقه خودشوپرت کردپایین. الان تو کماهه واگر به هوشم بیادتااخرعمرازگردن به پایین فلجه. ببخشش تینا، خواهش میکنم ازت. 

اشک توچشمام جمع شد نه بخاطرپرهام بخاطربزرگی وعدالت خدا! ازش ممنون بودم چون حسابموباهمه ی کسایی که ازارم دادن صاف کرد. نمیتونستم ببخشمش، ولی با نبخشیدن من که چیزی درست نمیشد اون تااخرعمربابدن فلجی که داشت عذاب میکشید. نفس عمیقی کشیدم وگفتم: 

- بخشیدمش. 

حال مساعدی نداشتم. تصمیم گرفتم ماشینوبردارم وبرم ویه هوایی عوض کنم. پریاهم اماده شدتا بامن بیاد. 

- اخه تیناکجاداری میری ساعت یازده شب؟ 

- سرم دردمیکنه مامان. چندتاخیابون اطرافو دورمیزنیم وبرمیگردیم. پیاده نیستیم که نگرانی! باماشین میریم. 

- پس بذار باباتونو بیدارکنم باهاتون بیاد. شب اعتباری نیست دوتادخترجوون بیرون برن. 

- مامان جان بابا تازه خوابش بردخستست. سفرقندهارکه نمیریم چهارتاخیابون اطرافودورمیزنیم وبرمیگردیم. میخوام یه بادی به کلم بخوره. 

- توهمینجوریشم کلت باد داره وسربه هوایی، بادبه کلت بخوره بدترمیشی تینا. 

لبخندی به صورتش پاشیدم وباپریاسوارماشین شدیم. 

- خب ابجی تینا کجابریم؟ 

- چندتاخیابون اطرافو یه چرخی میزنیم وبرمیگردیم. یه سربایدبرم تاخونه ی فروزان وگوشیموبردارم. 

- مگه فردا روازت گرفتن؟ خب فردابرو. بابا این موقع شب بی خیال. 

- بابا گوشیم تو شارژه باطریش منفجرنشده باشه تو این دو روزخوبه. سریع برمیدارم ومیام. 

نزدیک خونه ی فروزان نگه داشتم. 

- پس ابجی منم باهات میام. 

- مگه میخوام برم سینما؟ یه لحظه میرم وسریع برمیدارم ومیام. 

داشتم درحیاطوبازمیکردم که یه چیزی یادم اومدبه سمت ماشین رفتم وبه پریاگفتم: 

- درماشینواز داخل قفل کن. 

سریع به سمت درحیاط رفتم در داخل روبازکردم. یاد دانیال افتادم که اون روزجلوی درافتادم توبغلش تواین چندروزی که ازش جدابودم حس میکردم یه چیزی گم کردم سعی کردم عاقلانه تصمیم بگیرم من که میدونستم بدون اون نمیتونم بقیه ی عمرموزندگی کنم من توهمه ی این مدت اسم دلخوری روگذاشته بودم نفرت! اگه حس تووجودم نفرت بودمطمئنم به همین زودی نمیتونست تبدیل بشه به عشق. بایدیه فرصت دوباره به هردوتامون میدادم تابتونیم همدیگروبیشتربشناسیم. خونه درسکوت مطلق فرورفته بود انگارفقط وجودسوگل روکم داشت تا باشیطونیاش ارامش خونه روبرهم بزنه. به سمت اتاقم رفتم وگوشیمواز شارژکشیدم. سریعادر اتاقموقفل کردم واومدم توپذیرایی ازتاریکی وتنهایی میترسیدم. میخواستم ازدر اتاق خارج شم که صدایی شنیدم. ترس تموم وجودمو برداشته بود. نگاهمو دراون نورکمی که تواتاق سوسو میزدچرخوندم دست وپاهام میلرزید. به خودم جرات دادم وچندقدمی حرکت کردم وگفتم: کسی اونجاست؟ 

جلوتررفتم وچراغوروشن کردم. نور، کمی ازترس ووحشتم کم کرد. قلبم داشت میومدتودهنم یه حسی میگفت: ولش کن صدای گربه ازبیرون بود چراغوخاموش کن وبروبیرون. اما باصدای دومی که شنیدم بیشتربه خودم اومدم. مطمئن بودم صدا ازاتاق فروزانه وازبیرون نیست. دراتاق فروزانوبازکردم. چشمم به دوتامردقوی هیکل افتاد اتاق فروزان حسابی بهم ریخته بود. جیغ کشیدم وفریادزدم: 

- دزد دزد کمک کنید

یکی ازاون مردا به سمتم اومدصورت هردوپوشیده بود ازهیبتش ترسم گرفت سرتاپاسیاه پوش قدبلندوهیکل درشت! دستشو رو بینیش گذاشت وگفت: 

- خفه شو وجیغ جیغ نکن. 

انگارچیزی نمیشنیدم. ازش فاصله گرفتم ترس تو وجودم فقط بهم میگفت جیغ بکشم ودادبزنم. 

چاقوی ضامن دارشوبازکردوبه سمتم اومد من فقط جیغ میکشیدم وضجه میزدم. به سمتم حمله کرد وفقط دردتیزی رو توپهلوی راستم احساس کردم وازحال رفتم. 

حالم خیلی بد بود. میدونستم چندروزی میشه توبیمارستانم. ولی هربارکه به هوش میومدم دوباره میخوابیدم. دوست نداشتم پاشم دلم میخواست تااخرعمربخوابم. پهلوی راستم خیلی دردمیکرد. چیززیادی یادم نمیومدانگارتازه ازکما بیرون اومده بودم. همه چیز اطرافم ،برام گنگ ونامفهوم بود. چشمموبه بیرون دوختم. داشت بارون میبارید. اخ که چقدرعاشق بارون بودم بارون واسم گنگ وبی معنی نبود چون ازبچگی باهاش اخت شدم وزندگی کردم. خاطرات گذشته جلوی چشمم رژه میرفت. یادروزای بارونی دوران کودکیم افتادم، همیشه میومدم توحیاط وزیربارون خیس اب میشدم وسرماخوردگی بعدشوبه جون میخریدم. 

دراتاق بازشد وخونوادم همراه فروزان وسوگل اومدن داخل. مامان گریه میکرد وخداروشکرمیگفت. 

فروزان کنارتختم ایستادوموهامونوازش کرد. 

- مامان چندروزه اینجام؟ 

- چهار روز. ایشالله چندروزدیگه مرخص میشی. 

- چه بلایی سرم اومد؟ فقط یادمه یه چاقوبه پهلوم خورد. 

- کلیه ی سمت راستت چاقوخوردوازبین رفت ویه کلیه بهت پیوندزدن. 

- پیوند؟ کی حاضرشدبهم کلیشو اهداکنه. 

مامان اشک ریخت ورفت بیرون. برام جای سوال بود که اینقدرسریع کلیه پیداشد. فروزان نگاهی بهم انداخت

- یکی هست که میخوادبیادوببیندت. 

همه ازاتاق خارج شدن. چنددقیقه ای گذشت ودربازشد. 

- سلام. 

نگاهموازسمت پنجره به طرفش چرخوندم. خدای من دانیال؟ چرا لباس بیمارا تنش بود؟ 

- سلام. مگه توهم چاقوخوردی؟ 

- اره. ولی دردشوبه جون خریدم، چون دردش زندگیمونجات داد. 

- زندگیتو؟ 

- اره تو رو. 

دستموروپهلوهام گذاشتم. خدای من باورم نمیشد. یعنی دانیال کلیشوبهم داد؟ 

- چرااین کاروکردی؟ 

- خودت گفتی من هنوزتاوان شکستن دلتو ندادم. 

به سمتم اومدودستامو تودستاش گرفت. بازهمون گرمای قبلی روداشت وبهم ارامش میداد. دستمو به گونه هاش چسبوندواشکاشوپاک کرد، گریه امونم نمیداد، شعله های عشق باز تو وجودم زنده شده بود. 

بازنگاه هامون بهم گره خورد وچشمای پرفروغش بهم نورامید بخشید. باچشمانی که نشانگراتش عشق درونیش بودبه چشمام زل زدوگفت: 

- حاضری بقیه ی راه زندگیتو با این عاشق دل خسته ادامه بدی؟ 

لبخندی زدم وبه پروازدسته جمعی گنجشک هاخیره شدم. 

من درپی ساحل امنی میگشتم تا دران ماوا گزینم وانجا نقطه ی بازگشت من به سمت ان ساحل امن بود. 

پایان 

پایان نهایی :  آبان 92

انتشار در سایت نودهشتیا : اردیبهشت 93

نویسنده: http://www.forum.98ia.com/member255117.html

طراح جلد: http://www.forum.98ia.com/member4929.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com 

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com