عنوان کتاب:بی برگشت

نویسنده: miss.parisa

منبع:سایت نودهشتیا

برای دریافت کتاب های بیشتر به وبلاگ پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.rozblog.com

مقدمه :

یاد سهراب بخیر!

 آن سپهری که تا لحظه ی خاموشی گفت:

 تو مرا یاد کنی یا نکنی

 باورت گر بشود، گر نشود

 حرفی نیست؛

 اما...

 نفسم می گیرد در هوایی که نفس های تو نیست!

*** 

داشتم روی تختم آهنگ گوش میدادم و کلی رفته بودم تو حس و چشامم بسته بودم که یهواحساس کردم رو هوام چشامو باز کردم دیدم فرهاد من رو بلند کرده و داره می بره سمت آشپزخونه انقدر دست وپا زدم که بالاخره گذاشت من رو زمین منم هرسم گرفت و هرچی زور داشتم مشت کردم دستامو مدام میزدم رو سینش ولی اون فقط می خندید هرسم گرفته بود از این که مشتای من هیچ اثری روش نداره.

-بابا انقدر حرص نخور آبجی کوچولو شیرت خشک میشه هاااااا

-خیلی رو اعصابی فرهاد، شاید هیکلم یک چهارم تو باشه اما خیر سرم 2 سال از تو بزرگترم آقا کوچولو...

صدای مامان نذاشت بحثمون رو ادامه بدیم :

-بسه فرهاد انقدر سر به سر لیلی نذار بیاید شام

من و فرهاد همیشه این طوری بودیم مدام با هم کل کل می کردیم و سر به سر هم میذاشتیم ولی هر کی هم نمیدونست من و فرهاد خوب می دونستیم این کارا همش از روی عشقه واسه من یه دنیا بود و یه فرهاد و یه مامان سیمین پدرم یک آدم مغرور و پول دوست بود که فقط از بچگی پولش بهم رسیده و هیچ مهر و محبتی ازش ندیدم و اگه بهم بگن با شنیدم اسم پدر یاد چی می افتی بدون فکر میگم پول و کتک زدن مادرم، بابای من وقتی بچه بوده توی شیراز زندگی میکرده و وقتی 13 سالش میشه می اد تهران و تا جون داره کار می کنه و انقدر تلاش می کنه و پادویی میکنه تا این که وضع مالیش خوب و خوب تر میشه و بعد ها یک کارخونه تولید کنسرو غذایی راه میندازه و کارش روز به روز بهتر میشه اما پولش به چه درد ما میخوره وقتی محبتش نیست و تبدیلش کرده به یک آدم آهنی بدون قلب ! اما عوضش یک بابا بزرگ داشتم که 3 سال پیش فوت کرد و من یکی از بهترین آدم های زندگیم رو از دست دادم مردی که همیشه مثل یک بابای مهربون بود و نذاشت من و فرهاد از دست اون بابای سنگی دق کنیم ولی خیلی زود رفت و من و فرهاد رو بی بابایی کرد!

هیچ وقت یادم نمیره یه روز خیلی گرم که من توی دانشگاه بودم سر کلاس نشسته بودم که تلفنم زنگ زد یادم رفته بود اون روز گوشیم رو بزارم روی سایلنت استاد اون درس هم خیلی روی این چیزا حساس بود و نه گذاشت و نه بر داشت از کلاس انداخت من رو بیرون خیلی جلوی پسرا ضایع شده بودم وقتی اومدم از کلاس بیرون نگاه کردم ببینم کی باعث ضایع شدن من شده با دیدم اسم فرهاد روی صفحه ی موبایلم بیشتر حرصم گرفت با خودم گفتم می کشمت فرهاد حالا خوبه میدونستی من این ساعت کلاس دارم و زنگ زدی معطل نکردم زود شمارش رو گرفتم تا هر چی از دهنم در می آد بهش بگم

-الو آبجی

-کوفت آبجی مگه تو نمیدونی من الان کلاس ...

نذاشت حرفم رو کامل بگم و پرید وسط حرفم

-تو رو خدا گوش کن با...

-حرف نزن پسره ی نفهم

لرزش صداش هر لحظه داشت بیشتر می شد داشتم ادامه ی حرفم رو میزدم که صداش رو برد بالا و با گریه شروع کرد به حرف زدن

-باشه غلط کردم فقط یک دقیقه خفه شو من حرفم رو بزنم بعد ، آبجی تو رو خدا پاشو بیا بیمارستان آتیه آبجی زود بیا بابایی ...

دیگه صدای فرهاد رو نمیشنیدم پاهام سست شده بود همون جا افتادم زمین اما با زحمت خودم رو بلند کردم و رفتم سمت بیمارستان توی تاکسی فقط گریه می کردم از پله های بیمارستان که بالا می رفتم فقط صلوات می فرستادم بیمارستان رو صدای یه زن پر کرده بود یه جوری گریه می کرد که دل هرکس رو خون می کرد به صدا که رسیدم باورم نمیشد اون صدا ، صدای مامان من باشه وای نه خدایا بابایی فرامرز رو از من نگیر اما...

من بابایی رو دیگه فقط زیر خاک دیدم همه میگن اون روز تو بیمارستان بیهوش شدم و تا یه ماه روزه ی سکوت گرفته بودم و فقط می رفتم سر خاک بابایی و گریه می کردم .

همین جور داشتم سر میز شام به اون روزا فکر می کردم که باشنیدن صدای مامان به خودم اومدم

-وا لیلی !! دو ساعت دارم صدات میکنم کجایی پس مادر

-واقعا؟! ببخشید مامان حواسم نبود بفرمایید

-امروز پروین خانم زنگ زد گفت جواب لیلی خانم به پیشنهاد ازدواج ناصر چیه منم گفتم هنوز لیلی حرفی نزده بهتون جواب رو میگم حالا چی میگی مادر چی بگم بهشون؟

-بگو نه مامان

-د آخه واسه چی ناصر که خیلی پسر خوبیه تازه خانوادش رو هم میشناسیم

-مگه من گفتم پسر بدیه ؟ من حرفم اینه که الان قصد ازدواج ندارم

-آخه نمیشه که دخترم هر کی می آد میگی نه تو دیگه 25 سالته ...

-موندم رو دستتون مامان ؟

-این چه حرفیه تو میزنی ؟

-مامان خوشگلم به خدا خودم احساس کنم که آمادگیشو دارم دست از سرتون بر می دارم...

یک لحظه احساس کردم چشمای مامانم بارونی شد

-الهی من فدات شم چرا داری گریه می کنی آخه جواب رد دادن به ناصر گریه داره ؟ اصلا می خوای بگم راضیم تا تو دیگه ناراحت نباشی ...

فرهاد که دید قضیه داره بیخ پیدا می کنه سعی کرد مامان رو آروم کنه :

-مامان جان گریه نکن دیگه راست میگه لیلی شاید الان آمادگیشو نداره

مامان زود اشکاشو پاک کرد و یک لبخند خوشگل زد که ما رو آروم کنه

-نه مادر من راضی نمیشم تو با کسی که دوستش نداری زندگی کنی مثل من بد بخت بشی فقط ترسم از اینه که تو مبادا به خاطر اینکه بابات آدم نیست وهمش من رو اذیت میکنه و اینکه فرهاد صبح تا شب داره کار می کنه و میره دانشگاه و زیاد خونه نیست به خاطر اینکه من تنها نباشم و زنده بمونم از دست بابات آینده ی خودتو خراب کنی و فکر ازدواج رو هیچ وقت نکنی وگر نه چطوری دوری دختر به این خوشگلی و مهربونی رو من تحمل کنم هرچی میگم به خاطر خودت می گم عزیز دلم

قیافه ی فرهاد اون لحظه دیدنی بود شبیه بچه ها قیافش رو لوس کرده بود و یک نیشخند بامزه گوشه ی لبهاش بود

-مامان انقدر از این دختر لوست تعریف نکن خوبه حالا تحفه ای هم نیست ها هی هندونه زیر بغلش بذار فکر کنه چی هست بعد فردا که وارد اجتماع شد وقتی میبینه که هیچ کسی تحویلش نمیگیره سر خورده میشه ها از من گفتن

-نخند مسخره با نمک مامان میبینی چون خودش چیز تعریف کردنی نداره داره از حسودی می میره

-باشه بابا تسلیم خانم کوچولو

-حالا هی میبینی من از این کلمه بدم می اد ها مدام تکرارش کن 

فرهاد می خواست دوباره جوابم رو بده که مامان آتش بس اعلام کرد و ما هم تمومش کردیم.

***

دلم می خواست هر چی توان دارم بکوبم تو سر این گوشیم از بس که آلارمش رو اعصابم بود بالاخره از تخت گرم و نرمم دست کشیدم و رفتم سمت دست شویی و دست و صورتم رو شستم حسابی گرسنم بود نفهمیدم چطوری خودم رو رسوندم به آشپز خونه و در یخچال رو باز کردم و واسه خودم یه لقمه نون پنیر بزرگ گرفتم و نشستم و با ولع خوردم همین جوری که داشتم می خوردم یادم افتاد مامان هر صبح میره نون تازه می خره و کاش با نون کهنه صبحونه ام رو نمی خوردم اما انقدر گشنم بود که فکر می کردم اگه الان غذا نخورم شاید بمیرم همین جوری داشتم می خوردم که صدای خنده شنیدم 

-الهی فدای این خواهر نخوردم بشم که عین قحطی زده ها میمونه عزیزم چند وقته غذا بهت ندادن ؟ میگم اگه خیلی گشنته سهم منم بخور ها البته اگه سهمی باقی مونده باشه

با همون دهن پرشروع کردم به غر زدن به جون فرهاد یه 5 دقیقه ای گفتم وگفتم منتظر بودم شروع کنه به جواب دادن که دیدم خیره زل زده به من بالاخره غذای توی دهنم رو قورت دادم 

-چته زل زدی به من چیه نطقت بسته شد داداش کوچیکه 

-راستش هیچی از حرفات نفهمیدم گذاشتم با کمال آرامش 5 دقیقه سخن رانی کنی با دهن پر بعد بگم متاسفم خواهر بزرگه هیچی نفهمیدم میشه دوباره تکرار کنی آيا ؟؟؟

-می کشمت...

حالا شروع کرد به دویدن منم که حرصم بگیره کسی جلودارم نیست و منم افتادم دنبالش که تلفنم زنگ زد همین طوری که تلفنم داشت زنگ می زد صدامو بلند کردم و خطاب به فرهاد گفتم: برو خدا رو شکر کن تلفنم زنگ زد وگر نه شده بود تا صبح می افتادم دنبالت 

-بابا حالا تلفنت رو جواب بده هر کی اون طرف بود جون داد 

دیدم راست میگه به خودم گفته لیلی کل کل بسه هر کی بود زیر پاش علف سبز شد جواب بده اون بی صاحابو ...

-الوسلام بفرمایید...

-سلام لیلی سحرم گوشی خودم شارژ نداشت گوشی مامانم رو ورداشتم بهت زنگ زدم

-به به رفیق گرام حال شما دوستم ؟

-احوال پرسی می کنی ؟میشه بپرسم ساعت چنده خانم روانشناس ؟

دستم رو آوردم بالا وبه ساعتم نگاه کردم وااای دهنم وا مونده بود واقعا ساعت 10 بود ؟

-چی شد مردی اون طرف لیلی ؟

-وای ببخشید سحر الان میام خیلی مریض دارم ؟

-3 تا از ساعت 8 بهشون وقت داده بودم الان خانم تیموری وقت داره ولی 2 نفر دیگه هم قبل اون هستن زود بیا...

-تا 15 دقیقه دیگه اونجام 

بدون خداحافظی قطع کردم مکالمه رو و رفتم زود حاضر شدم ماشین رو از پارکینگ در آوردم و گازشو گرفتم سمت مطب خوبه حالا مطب نزدیک خونه بود وگر نه نورالی نور میشد دزدگیر ماشین رو زدم و رفتم تو آماده یه معذرت خواهی به مریضام بودم آخه من معتقدم که سر وقت بودن مهم

-سلام ببخشید دیر شد خانم سجادی بفرستین تو 

خلاصه اون روز هم گذشت و با هر بدبختی بود با مریض ها کنار اومدیم که یکم دیر تر از وقتشون مشاوره بگیرن من از همون موقعی که وارد دبیرستان شدم میدونستم که دوست دارم روانشناسی بالینی بخونم من عاشق رشته ی خودم بودم تو دانشگاه و بالاخره اون چیزی شدم که می خواستم یک خانم روانشناس با تعداد زیادی مراجع و همش به این خاطر این موفقیت به دست اومد که من از جون و دل واسه ی همه ی مریضام وقت میزاشتم و سعی می کردم با تک تک سلول های بدنم درکشون کنم تا بتونم روح و روانشون رو آروم کنم ...

اون روز تا عصر مطب بودم و بعدش با سحر رفتیم بیرون یه چیزی بخوریم من عادت داشتم خیلی زود گرسنم میشد و خیلی هم زود سیر می شدم و همیشه واسه این موضوع فرهاد مسخرم میکرد می گفت تو مثل جوجه غذا می خوری البته واقعا غذای من در مقایسه با غذای فرهاد مثل جوجه بود انقدر می خورد که دهنم وا میموند آخه حق هم داشت اون هیکل ورزیده و قد بلند باید یه جوری سر پا میموند خلاصه اون روز با سحر رفتیم فست فود نزدیک مطب و دلی از عزا در آوردیم

-لیلی ؟

-هان چیه ؟

-زهرمار هان این چه وضع جواب دادن خیر سرت روانشناسی والا به خدا من که منشی تو ام از تو با ادب ترم 

-عوض این همه درس اخلاق دادن حرفت رو بزن 

-به نظرت من الان اگه بخوام دوباره درس بخونم دانشگاه قبول میشم ؟

-وااای نمیدونی چه قدر خوشحال شدم این حرف رو شنیدم معلومه که قبول میشی عزیز دلم من همیشه هم بهت گفتم تو خیلی بیشتر از یه منشی لیاقت داری خودمم هر کمکی از دستم برات بر بیاد انجام میدم حالا دوس داری چی قبول بشی ؟ 

-مهندسی معماری 

-خیلی رشته ی خوبیه اما... چطوری می خوای هم کار کنی پیش من هم اینکه درس بخونی ؟

-راجع به همین می خواستم حرف بزنم من یک دوستی دارم اسمش سروناز خیلی دختر خوب و خانمیه اگه بشه از صبح تا ساعت 1 من وایستم و از 1 به بعد سروناز اون بیچاره هم خیلی مثل من دستش تنگه آخ خدا چی میشد ما هم مثل این لیلی خانم انقدر پول دار باشیم ؟

-خاک بر سرت سحر من آرزو دارم بابایی مثل بابای تو داشته باشم اما فقیر فقیر باشیم واسه قضیه منشی هم من حرفی ندارم اگه از نظر تو قابل اعتماده منم قبولش دارم 

-مرسی که انقدر خوبی از فردا باید بلانسبت عین خر درس بخونم تا سراسری قبول شم اگه آزاد قبول شم پول ندارم بدم مجبور میشم نرم

-مگه من مردم دیوونه با هم یه کاریش می کنیم واسه خودت چه بلانسبتی هم میگی هاااا...

-پس چی 

دلم واسه سحر میسوخت خیلی دختر خوبی بود حقش نبود که انقدر واسه یه لقمه نون این ور اون بزنه خودش رو بعد از دیپلمش دیگه خانواده اش پول دانشگاهش رو نداشتن و سحر هم به عشق تحصیل بیشتر شروع کرد به کار کردن من و اون توی دانشگاه با هم دوست شدیم سحر به عنوان خدمتکار دانشگاه رو تمیز می کرد و مهرش از همون اول به دلم نشسته بود به مظلومیتی توی چهرش بود که من رو جذبش می کرد یه روز ازش خواستم اگه دوست داره داستان زندگیش رو بهم بگه اونم تعریف کرد واسم اما اون موقع کاری از دستم براش بر نمی اومد تا این که فوق لیسانسم رو گرفتم و واسه خودم مطب باز کردم اون روزا داشتم در به در دنبال یک منشی با اعتماد میگشتم که یاد سحر افتادم و بهش پیشنهاد دادم اون هم با کمال میل قبول کرد و از اون موقع دوستی ما عمیق تر شد .

اون شب شام رو با هم خوردیم و من رسوندمش خونه و رفتم سمت خونه خودمون و شب با بدنی خسته به خواب رفتم .

امروز زنگ زدم به چند تا از دوستام قرار شد شب ساعت 8 بریم پارک ارم وااااای داشتم از ذوق می مردم از 18 سالگی به بعد دیگه نرفته بودم پارک ارم انقدر که سرم شلوغ بود همه قرار بود با یکی بیان اما من... 

با خودم گفتم دوست پسر ندارم به جهنم یک داداش دارم از برد پیت بیشتر نباشه کم تر نیست که ،خلاصه گوشی رو برداشتم زنگ زدم به فرهاد 

-الو داداشی ؟

-به سلام چی می خوای این جوری میگی داداشی کلک ؟

-من فقط زنگ زدم حالت رو بپرسم لیاقت نداری که 

-باشه مرسی حالم رو هم پرسیدی پس قطع کنم دیگه ؟؟

-میگم ... تو میتونی ...با من شب بیای...بریم یه جایی؟

-واای شب ؟ با یه دختر تنها ؟؟ مردم چی میگن خواهر ؟

-شبیه خاله زنکا حرف نزن بچه 

-حالا کجا می خوای بری بزرگ ؟

-پاااااااارک ارم

-وای داد نزن گوشم سوراخ شد مگه بچه ای با پارک ارم ذوق می کنی 

-حالا اینا رو ول کن بیا دیگه تنهام همه با دوست پسراشون میان 

-مگه من دوست پسر تو هستم ؟ نکنه بهم نظر داری شیطوووون ؟؟

-لوس نشوووو میای ؟

-ساعت چند ؟

-8 باید اون جا باشیم 

-ببخشید نمیتونم کار دارم

-چقدر بدی میگم تنهام بیاااااا تو رو خدا

-گفتم نه دیگه هم زنگ نزن خداحافظ

بدون این که بزاره حرفی بزنم تلفن رو قطع کرد اصلا فکر نمی کردم قبول نکنه گفتم با کله میاد از دستش دلخور شدم رفتم جلو آیینه تو صورت خودم نگاه کردم و با خودم گفتم

(حقته لیلی خانم وقتی بلد نیستی یه دوست پسر داشته باشی همین میشه مجبور میشی عین بچه یتیما بری)

رفتم یه دوش گرفتم و حاضر شدم که برم دیگه ذوق نداشتم با این کار فرهاد اما قول داده بودم برم ،یه شلوار لوله تفنگی سورمه ای با یه مانتو سفید بلند که روش یه کمربند سورمه ای می خورد و با یه شال مشکی. تیپم خوب شده بود دوستش داشتم خودم رو توی آیینه نگاه کردم : قربون خدا برم که همچین موجود زیبا و جذابی رو آفریده 

داشتم قربون صدقه ی خودم میرفتم که صدای فرهاد رو شنیدم

-بسه بسه انقدر واسه خودت نوشابه باز نکن 

-چه تیپی زدی کجا داری میری ؟ 

اصلا یادم نبود باهاش قهرم یک هو یادم افتاد و سعی کردم اخم کنم و دیگه حرف نزنم که فرهاد جواب سوال من رو داد 

-داریم با خواهرم و دوستاش و دوست پسر های دوستاش میریم پارک ارم تازه باید ساعت 8 هم اونجا باشیم انقدر حرف نزن راه بیفت

نمیدونستم چی بگم الهی قربون داداش گلم برم که انقدر خوبه خیلی غافل گیر شدم اصلا انتظارش رو نداشتم با من بیاد تازه این همه هم تیپ بزنه 

-مرسییییییی 

پریدم بغلش و یه بوس آب دار کردمش

-اه اه اه بسه رژ لبیم کردی ماشاالله انقدر هم رژ زدی که هر چه قدر بوسم میکنی تموم نمیشه 

-الان تیکه انداختی بهم ؟

-کی ؟ من ؟ نه به جون تو بدو بریم 

من رفتم تو کوچه فرهاد هم رفت ماشین رو آورد سوار شم یه لحظه دهنم وا موند بیچاره دخترای مردم اگه این فرهاد رو پشت این هیوندا کوپه ی قرمز ببینن که هلاک میشن ...

بوق بوق بوق

-سوار شو دیگه دو ساعت دارم بوق میزنم 

سوار شدم و با بیشترین سرعت رفتیم سمت پارک ارم یکم طول کشید تا از ظفر برسیم ارم کلی هم ترافیک بود بالاخره ساعت 8:30 رسیدیم

چند تا از بچه ها هم با ما رسیدن گویا اون ها هم مونده بودن تو ترافیک

 با چند تا تلفن همه جمع شدیم دورهم، 5 تا زوج بودیم خیلی وقت بود

 خیلی از دوستام رو ندیده بودم و خیلی خوشحال بودم میدیدمشون

 با توافق همه قرار شد اول سفینه سوار شیم من عاشق هیجان بودم

 رفتیم و سوار شدیم و انقدر جیغ زدیم که تخلیه شدیم و بعد رفتیم سمت ماشین بازی بعضی ها دو تا دوتا نشستن ولی من دوست داشتم تنها سوار شم

 خلاصه سوار شدم و زنگ شروع زده شد هر کی یه طرف می رفت 

 داشتم حال می کردم که یکی به شدت زد به ماشینم برگشتم ببینم که از دوستان هست یا نه که دیدم نه غریبس منم با خودم گفتم تلافی می کنم و

 افتادم پشت ماشینش و محکم زدم بهش انقدر محکم زدم که احساس کردم کمرش درد گرفت اما به روی خودم نیاوردم و رفتم یه سمت دیگه اما اون ول کن نبود که تا آخر بازی 4 یا 5 بار زد بهم هی شالم از سرم می افتاد و اون وایمیستاد بر و بر من رو نگاه می کرد دیگه داشتم عصبی می شدم که زنگ تموم شدن رو زدن 

-چرا انقدر قرمز شدی آبجی لیلی ؟ 

-از بس که اون تو گرم بود اه اه حالم به هم خورد 

داشتم دروغ می گفتم چون اگه فرهاد قضیه پسر رو می فهمید ول کنم نمیشد از بس که داداش کوچولوی ما غیرتیه 

وقتی همه ماشین کوبنده رو سوار شدن داشتیم میرفتیم 

 که چشمم افتاد به سینما 3 بعدی پیشنهاد کردم که بریم اما هیچ کس استقبال نکرد دوست داشتم برم گفتم بیخیال ناراحت نباش لیلی جونم یه روز که تنها اومدی میری داشتم تو دلم حرف میزدم که دیدم فرهاد دوتا بلیط گرفته داره می اد سمتمون

-بچه ها شما بشینید این جا من و لیلی بریم یه سر این سینما بیایم 

بعد رفتیم تو امروز این دومین دفعه ای بود که فرهاد خوشحالم کرد رفتیم و

 نشستیم روی صندلی هامون وسطای فیلم داشتم جیغ میزدم که دیدم یه نفر که بغلم نشسته بود آروم تو گوشم گفت : آروم جیغ بکش عزیزم 

دهنم وا مونده بود چه مردم زود پسر خاله میشن ؟؟؟!!!!!

تا آخر فیلم فقط حواسم به اون صدا بود خودمونیم ولی صداش خیلی جذاب و گیرا بود داشتم لحظه شماری می کردم که زود فیلم تموم بشه و چراغ هارو روشن کنند تا بتونم قیافه ی اون مرد رو ببینم 

چراغ ها روشن شد سعی کردم لفت بدم تا اول اون بلند بشه بره بعد من

 همین طور هم شد اون بلند شد منم تا اومدم نگاش کنم دهنم وا موند 

 همون پسری بود که توی ماشین کوبنده دست از سرم بر نمی داشت

 خشک شدم روی صورتش توی ماشین کوبنده از بس که نور لیزر ها وجود داشت نتونستم خوب ببینمش یه پسر قد بلند در حد یک متر و 95 موهای پرپشت سیاه 

 چشمانی مشکی و با ته ریش و یک شلوار سورمه ای تیره با آلستار های مشکی

 و پیرهن چهارخونه ی سفید مشکی خدایا خلقتت رو شکر چه قدر این بشر جذابه!!! به خودم اومدم و نگاهم رو ازش گرفتم اما اون هنوز داشت خیره نگاهم میکرد

 با فرهاد زدیم از سینما بیرون بچه ها منتظر ما بودن که بعد از سینما بریم و ترن سوار شیم

بلیط هم گرفته بودیم راه افتادیم سمت ترن سوار ترن که شدیم دیدم که اون پسره پایین وایساده و داره واگن مارو نگاه می کنه نگام رو ازش گرفتم و سعی کردم تا راه بیفته ترن نگاش نکنم یه استرسی توی دلم بود چون از عصر به این ور کلی وسیله ی وحشتناک سوار شدیم و الانم داریم ترسناک ترینش رو سوار میشیم داشتم دعا دعا می کردم حالم بد نشه آخه اولین بارم بود که داشتم ترن سوار میشدم مسٔول ترن اومد و کمربند هامون رو چک کرد و رفت که کلید شروع رو بزن قلبم داشت می اومد تو دهنم از خیلی ها شنیده بودم که ترن خیلی ترس داره چشمام رو بستم و خودم رو به خدا سپردم شروع شد 

حالم داره به هم میخوره هنوز اون بالاییم هرچی توان دارم دارم جیغ میزنم فرهاد میگه آروم باش تازه راه افتاده اگه این جوری ادامه بدی تا آخرش سکته می کنی نمیدونم به غیر از جیغ چه کاری از دستم بر می آد که نشون بدم حالم بده صدای دعوا از پایین میشنوم همین جوری که صدای دعوا بیشتر میشه ترن آروم تر و آروم تر میشه همین جوری که دستم رو گذاشتم روی دهنم که حالم بد نشه وبالا بیارم میبینم که همون پسر به شدت داره با مسٔول ترن دعوا میکنه کم کم دارم به حالت عادی بر میگردم و صدا ها و قیافه ها رو بهتر می شنوم و می بینم 

-مرتیکه دو ساعت دارم بهت میگم نگه دار ببین قیافشو عین گچ سفید شده حرف تو سرت نمیره ؟

-آقا دوساعت چیه ترن اینا که تازه راه افتاده بود تا راه افتاد این خانم حالش بد شد شما هم شروع کردی به بد دهنی این که نشد ما که به زور ایشون رو سوار نکردیم 

-حرف شما درست ولی حرف من اینه که تو که میبینی حالش بده و من اصرار میکنم نگه دار چرا دست دست میکنی 

متعجب نگاهشون می کردم منظورشون از اون خانم منم؟؟!!!!

فرهاد هم که مثل من متعجب شده بود جلوتر رفت تا از قضیه سر در بیار 

و رفت سمت یکی از دوستامون که سوار نشده بود و اون پایین بود 

-چی شده احسان دعوا سر چیه ؟

-هیچی بابا تا شما سوار شدید و لیلی خانم جیغش بلند شد و حالش بد شد این آقا اومد هی اصرار کرد که دستگاه رو خاموش کنه این مسٔول ترن هم گفت نمیشه و تازه راه افتاده انقدر گفت که دعوا راه افتاد شما میشناسید این آقارو که نگران لیلی خانم شد ؟

-عجب ، نه احسان من که نمیشناسم بزار از لیلی بپرسم 

فرهاد من رو صدا کرد جلوتر و تو گوشم آروم گفت :

-تو که اینو نمیشناسی ؟

-وااا یه سوالایی میپرسی ها معلومه که نمیشناسم ؟

-مطمئن باشم دیگه ؟

-فرهاد همین جا میزنم تو دهنت ها وقتی میگم نمیشناسم نمیشناسم دیگه ...

-مگه میشه کسی رو نشناخت و اون طرف این طوری جوش بیاره و نگرانت بشه ؟هان میشه ؟ بیشتر فکر کن

دیگه نتونستم تحمل کنم من که تا حالا با هیچ پسری دوست نبودم لیاقتم همچین تهمتی اونم از سمت داداشم نبود و یک دفعه صدام رفت بالا...

-احمق باید سرت داد بکشن تا بفهمی نمیشناسم یعنی چی ؟

همین طوری که داد و بیداد میکردم رفتم سمت اون پسره گفتم : من تورو میشناسم نه اصلا بزار این جوری بپرسم ما همدیگر رو میشناسیم 

-نه 

-بلند بگو صداتو نشنیدم یه بار دیگه میپرسم بلند تو صورت این آقا که مثلا برادرمنه و اخلاق من دستشه بگو منو میشناسی 

یه لحظه دلم براش سوخت اون بیچاره که کاری نکرده بود تازه منم از اون بالا که داشتم سکته میکردم آورد پایین من خودمم میدونستم که از دست اون ناراحت نیستم از دست فرهاد ناراحتم که اون جوری باهام حرف زد شاید اگه فرهاد اون جوری حرف نمیزد میرفتم تازه از اون پسر تشکر هم میکردم بیچاره زل زد تو صورت فرهاد و بلند و شمرده شمرده گفت :

-نه آ قا ی محترم نه من ایشون رو میشناسم نه ایشون من رو... 

و بعد زل زد به من و گفت :

-خانم راضی شدی ؟ 

همون موقع فرهاد اومد جلو و روبروی اون پسر وایستاد

-پس واسه چی به خاطر کسی که نمیشناسیش داشتی داد و بیداد می کردی ؟

اون پسر هم خیلی خون سرد و با یک لبخند پر از آرامش زل زد توی چشمای فرهاد و گفت :

-ایشاالله آشنا میشیم شما هرس نخور

-ببین دهنتو زیادی داری باز میکنی

یک دفعه نفهمیدم چی شد که به هم دیگه حمله کردن و شروع کردن به زدن هم دست خودم نبود اما هر وقت از دستم کاری بر نمی اومد شروع می کردم به گریه کردن با همون بغض و گریه خودم رو انداختم وسطشون تا جداشون کنم اون پسر هم تا دید من دارم گریه می کنم دست از زدن فرهاد کشید

-ببین من فقط به خاطر خواهرت که داره گریه میکنه کاریت ندارم وگر نه ...استغفرالله 

با خودم گفتم زود باید تمومش کنم وگرنه دوباره می افتن به جون هم

-فرهاد داداشی خواهش می کنم بیا بریم تو رو جون من بیخیال شو

بالاخره با هر بدبختی بود بردمش توی ماشین و من نشستم پشت فرمون با اون اعصابش نمیتونست رانندگی کنه چه روز خوبی بود اگه اون اتفاق نمی افتاد و گند نمیزد به شبمون تو ماشین هیچی نگفتیم و رسیدیم خونه مامان که لباسای فرهاد رو دید شروع کرد به سوال کردن منم بهش گفتن مامان جان الان هیچ کدوممون حوصله ی حرف زدن نداریم بزار صبح برات تعریف می کنم خدارو شکر با این که نگرانی رو میشد از نگاش خوند اما بیخیال شد منم رفتم توی تختم و انقدر به امشب و اون پسره فکر کردم تا خوابم برد.

***

چند روز از اون ماجرا گذشت کارم هرروز شده بود رفتن به مطب و از اونجا هم خونه اما با یه تفاوت که هر روز یه نفر من رو اسکورت میکرد و اونم کسی نبود جز اون پسر مرموز و به نظرم کمی دوست داشتنی !

دو ماهی از اون ماجرا گذشت اما پسر مرموز قصه ی ما دست بردار نبود و هر روز و هرشب پا به پای مزدا 3 من با پرشیا خودش می اومد با این که یک نگرانی ته دلم بود اما به هیچ کس این قضیه رو نگفته بودم چون از واکنش فرهاد به شدت میترسیدم دیگه بهش عادت کرده بودم تازه یک وقت هایی که توی آیینه ماشینم گمش می کردم نگرانش هم میشدم و فکر میکردم در وجود من یک چیزی داره اتفاق می افته اما نه ... من چطوری می تونستم کسی رو دوست داشته باشم که 2 ماه فقط عین سایه رفتار کرده و جلو نمی آد ؟

وارد مطب شدم و به سحر گفتم یکی یکی بفرسته بیماران رو داخل ساعت نزدیکای 11 ظهر بود که سحر به گوشی اتاق زنگ زد و گفت :

-سلام خانم کمالی یه آقایی بود از یک ماه پیش وقت گرفتن آقای عماد کامکار اما چون وقتا پر بود الان نوبتشون شده بفرستم تو ؟ 

-آره عزیزم بفرست 

همون موقع سحر خطاب به به آقای کامکار گفت : بفرمایید از اون طرف 

منتظر بودم یک آدم با چهره ای خسته از این دنیا وارد اتاقم بشه که در زدن با یک بفرمایید داخل، اجازه ی ورود رو بهشون دادم 

همون موقع در واشد و پسر مرموز روز و شب من وارد اتاق شد از تعجب دهانم باز مانده بود اما سعی کردم خون سردی خودم رو حفظ کنم ...

-سلام خانم کمالی ، لیلی کمالی درسته ؟

-سلام بله بفرمایید شروع کنیم

-ببخشید دقیقا چی رو شروع کنیم ؟

-بازی بالابلندی رو عرض میکنم خوب پروسه ی درمان رو دیگه 

-آهان اما مگه من بیمارم ؟

-نمیدونم شما به یک مطب روانشناسی مراجعه کردید برای خرید که نیومدید ؟

-چرا اتفاقا برای خرید دل شما این جا اومدم ...

-آقا بفرمایید بیرون لطفا این جا محل کار من خجالت بکشید

-پس منزل خدمت برسیم مشکلی نداره دیگه ؟

-خدا چه قدر به بعضی ها رو داده هااا میرید یا با 110 تماس بگیرم؟

-ببینید خانم من 1 ماه از شما وقت گرفتم و الان بیمار شما هستم لطفا بهم رسیدگی کنید من بیمارم یک بیمار روانی که به جنون مبتلاست 

-بفرمایید بگید ...

- ببخشید چی رو ؟

-خب هرچیزی که لازم باشه بدونم تا به بیمارم کمک کنم دیگه 

-از خودم بگم یا از شما ؟

-از من ؟؟!

همین موقع بلند شد و شروع کرد به راه رفتن 

-بله از شما ، هر جا اشتباه بود بگید اصلاحش کنم 

-اشتباه ؟ اصلاح ؟ چی میگید؟

-خانم لیلی کمالی فرزند اول خانواده ی کمالی دارای یک برادر عصبی و غیرتی به نام فرهاد که دو سال از خودش کوچیکتره، نام مادر مهناز ، نام پدر بهرام پدر این لیلی خانم ما از پولدار های تهرانه خونه ی اونا ظفر رشته ی روانشناسی خونده اونم تو ی دانشگاه علوم تحقیقات پدرش کارخونه ی کنسرو غذایی داره اصالتا اهل شیراز هستن و...

-بسه بسه ببخشید شما از کجا انقدر اطلاعات دارید 

-ببین خانم کوچولو اگه کسی واست مهم باشه همه چیزش برات مهمه غذا خوردنش راه رفتنش رانندگی بدش خلاصه هرچی ...

-میشه بپرسم بلوز زیر مانتوی من چه رنگیه ؟

وااای این چه حرفی بود که زدم خاک بر سرت لیلی اومدی ضایعش کنی خودت ضایع شدی میدونم اگه الان قیافه ی خودم رو تو آیینه ببینم عین لبو شدم سعی کردم سرم رو بالا نیارم 

-چه خجالتی بودی شما ما نمیدونستیم ؟ رنگ بلوز زیر مانتوی شما هم سرخ آبی میباشد 

یه لحظه یادم رفت زیر مانتوم چی پوشیدم آره راست میگه صبح تاب سرخ آبیم رو پوشیدم نکنه دوربین گذاشته اونجا ؟ از کجا فهمیده آخه ؟

-عزیزم انقدر فکر نکن از کجا فهمیدم یه نگاه به مانتوت بکنی می فهمی 

سریع مانتوم رو نگاه کردم وااای خاک بر سرم شالم رفته بود کنار و یک قسمت از لباسم معلوم بود 

-شما خجالت نمیکشی زل میزنی به دختر مردم و ورندازش میکنی ؟؟

-دختر مردم با اون رنگی که تو پوشیدی از صد کیلومتر عقب تر هم میشه رنگه بلوز شما رو حدس زد بلهههه ...

-خب دیگه خوب من رو به خودم شناخوندید میتونید تشریفتون رو ببرید 

-هنوز از خودم که نگفتم خب شروع میکنم حاضرید ؟

-پووووف..

-عماد کامکار تا فوق دیپلم عکاسی بیشتر درس نخوندم بعد وارد بازار کار شدم و برای خودم یک آتلیه عکاسی راه انداختم و با بهتر شدن کارم آتلیه ام بزرگ و بزرگ تر شد و الان آتلیه من تو فرشته از بهترین های تهران به طوری که الان هرچی می خوام رو دارم به جز یه زن خوب که اونم زود زود به دستش میارم نام مادر ریحانه نام پدر بیژن و نام خواهر 12 ساله روشنک خانه ی این بنده در سعادت آباد و دیگر هیچ...

-دو ساعت حرف زدین تازه میگین و دیگر هیچ ؟؟!!

-چرا ؟

-ببخشید چی چرا ؟!!!

-چرا انقدر با من بد حرف میزنی چرا غرورم رو میشکنی ؟چرا باور نداری دوست دارم ؟هان ؟اون جوری من رو نگاه نکن منم آدمم عصبی میشم دلخور میشم بفهم لعنتی ... شما زنا چرا این جورید ؟ انقدر لذت داره شکستن غرور یه مرد ؟

نمیدونستم باید چی جوابشو بدم اخماش رفته بود توی هم و چشماش قرمز شده بود دلم براش سوخت خب آخه کدوم خواستگاری بلند میشه یک کاره میاد پیش خود دختر و ابراز احساسات میکنه ؟ خواستگار چیه مگه حالا بهت پیشنهاد ازدواج کرد ...؟؟

-آخه مگه میشه آدم توی پارک ارم یک دختر رو ببینه و عاشقش بشه ؟

-من فقط اون شب یه دختر ندیدم من یه ملکه زیبایی دیدم من یه جفت چشم طوسی دیدم که دلم رو برد من یه خانم دیدم که جلوی مردا کم نمیاره من یه آدم دیدم که انقدر پاکه وقتی بهش تهمت زده میشه آروم نمیشه و صدای زنانه اش رو بلند میکنه البته بگم من اون روز 100 در صد احساسم به شما عشق نبود و با گذشت 2 ماه این ور اون ور رفتن و زیر نظر گرفتن اخلاق و رفتار شما بود که فهمیدم اشتباه نکردم...

از حرفاش دهنم باز مونده بود که دیدم اومد نشست روی زمین جلوی پام و خیلی صادقانه زل زد توی چشمام

-تو رو خدا ازت خواهش میکنم داغونم نکن ببین منو من اولین بارمه که جلوی پای کسی میشینم من یه مرد مردادی ام که توی این ماه مغرور بودن طرف زبانزده پس ببین تو من رو تا کجا کشوندی که دارم این جوری میکنم سرتو بگیر بالا من رو نگاه کن 

- آقا عماد... بفرمایید برید من...من مریض دارم 

-چه قدر سنگ دلی... حتی دلت هم برام نسوخت با تو ام لعنتی نگااااام کن

-تو رو خدا داد نزنید برید من بعدا باهاتون حرف میزنم

-پس پرونده تشکیل بدم ؟

-نه !

-مرسی که جوابتون بله بود به منشیتون میگم پرونده تشکیل بده 

-شما حرف تو سرت نمیره نه ؟

-مواظب خودت باش دیگه هم تعقیبت نمی کنم دوست ندارم خودم رو بهت تحمیل کنم و فکر کنی بهت شک دارم

نذاشت حرف بزنم در رو باز کرد و رفت...

سحر گفت بیمار بعدی زنگ زده میگه نمیتونه بیاد منم بهش گفتم زنگ بزن کلا مریض های امروز رو کنسل کن دوست نداشتم اون لحظه تو مطبم باشم دوست داشتم برم جایی که بتونم نفس بکشم و یکم فکر کنم به کسی که یکم با بقیه برام فرق داشت کسی که نمیدونستم حسی که بهش دارم چیه ولی این رو خوب میدونستم که حس بدی نیست ماشین رو از پارکینگ مطب بر نداشتم دلم می خواست راه برم و قدم بزنم طرفای مطب یه پارک بود که خیلی باصفا و بزرگ بود نا خدا گاه کشیده شدم به اون سمت و رفتم رو چمن ها نشستم صندلی خالی بود ولی نمیدونم چرا دوست داشتم بشینم روی چمن ها ...

نمیدونستم که باید این قضیه رو به مامان میگفتم یا نه ؟ ولی نه اگه بگم مامان اصرار میکنه ازدواج کنم باید انقدر خودم فکر کنم تا ببینم دوست دارم ادامه ی زندگیم رو با عماد بگذرونم یا نه ؟ ولی مامان چی ؟بابا بلایی سرش نیاره ؟ آخه من که نمیتونم تا آخر عمرمم بشینم پیش مامانم و کمکش کنم تازه فرهاد هم هست 

چشمام رو بستم و چند تا نفس عمیق کشیدم وای خدا جون چه قدر امروز هوا خوبه ...

داشتم از هوا لذت میبردم که تلفنم زنگ زد شماره ی سارا یکی از دوستام بود:

-الو سلام 

-سلام لیلی جون خوبی ؟

-آره عزیزم تو چطوری ؟ چه خبر یادی از ما کردی ؟

-منم خوبم راستش هفته ی دیگه کیش جشنواره هست و بعدش هم چند وقت دخترونه نرفتیم مسافرت میخواستم ببینم پایه ای بریم ؟

-عزیزم دوست داشتم بیام ولی خودت که میدونی گرفتارم مطب رو چی کار کنم؟

-حواست نیست ها برو تقویم رو نگاه کن هفته بعد دو روز تعطیله ما هم که بیکار نیستیم چون تعطیله داریم میریم 

-حالا کیا هستن ؟

-من و نازنین و مهسا و سپیده ، اگه تو هم بیای که 5 نفریم کلا میای ؟

-نمیدونم ... ببین من به تو فردا خبر میدم باشه ؟

-باشه بوس بای

-بای 

رفتم تو فکر بد هم نبود ها دو روز دور از خانواده و عماد تازه اون جا هم میتونم فکر کنم به پیشنهاد عماد اما فرهاد رو چی کار کنم ؟ فکر نکنم بزار تنهایی برم مسافرت منو باش مردم از باباهاشون میترسن من از داداش کوچیک تر از خودم آخه بابای من اصلا شبیه باباها نیست فکر کنم الان برم بپرسم من چند سالمه یکم نگام کنه بگه فکر کنم طرفای 14 ، 15 نه ؟ آخ خدا کمک کن مخ این فرهاد رو بزنم ...

رفتم ماشین رو برداشتم و رفتم سمت کافی شاپ فرهاد، عاشق اون کافی شاپ بودم چون وقتی میرفتم توش آرامش میگرفتم رفتم تو و خودش رو دیدم که وایساده بود و داشت با یه پسری که من نمیشناختمش خوش و بش میکرد رفتم سمتشون 

-سلام

-سلام! لیلی تو این تا چیکار میکنی ؟آخ ببخشید معرفی نکردم

کامران ایشون خواهر بندن ،لیلی جان آقا کامران هم از یکی از بهترین مشتری های ما هستن 

انقدر موهای پسره عجیب بود که یادم رفت اظهار ادب بکنم دیدم فرهاد منتظر یه چیزی بگم زود خندم رو جمع کردم

-آقا کامران خوشحال شدم از آشناییتون 

-من بیشتر بانو 

داشت با چشماش منو میخورد انقدر چندش نگاه میکرد که حالم داشت به هم میخورد می خواستم برگردم بگم تو برو اون موهاتو که شبیه شیر میمونه رو درست کن بعد بیا زل بزن آقا شیره ...فرهاد هم فهمید یارو خیلی عوضی تشریف داره 

-لیلی جان شما برو روی اون صندلی آخریه کافی شاپ بشین من ایشون رو راه بندازم بیام 

منم که از خدا خواسته رفتم و نشستم همون موقع آقا رضا که یه پسری بود که اونجا کار میکرد اومد سفارش گرفت از من و رفت 5 دقیقه ای نشستم تا فرهاد اومد و سفارشمم آوردن 

-چه عجب به ما هم سر زدی خواهر بزرگه 

-من که هر وقت وقت کنم میام اینجا خودت که میدونی چه قدر این جارو دوست دارم راستی چه مشتری های عتیقه ای داری تو 

-این کامران رو میگی؟ 

-آره مگه عتیقه تر از اون هم مشتری دارید ؟

-عتیقه ندیدی به این میگی عتیقه ،این کامران روزی 3 ، 4 دفعه میاد این جا میدونی جالبش چیه ؟ هر دفعه با یه دختر میاد خدا شاهده هیچ کدوم از دخترایی که اومدن تکراری نبودن ...!!

-نمیدونم ملت عاشق چی این آقا شیره میشن ؟

-دیوونه عاشق خودش که نمیشن عاشق اون فراری زردش میشن ...

-این ایکبیری فراری داره آیاااااا؟ 

-آره حالا پس نیفتی ...

-میگم مثل اینکه ازم خوشش اومده بود برم خودم رو بهش معرفی کنم چطوره ؟ فراری رو ازش میزنم بر میگردم ...

انقدر بد نگام کرد که نزدیک بود خودم رو خیس کنم این داداش ما هم شوخی سرش نمیشه هااااا 

-بابا شوخی کردم داداش کوچیکه چرا میزنی حالا ؟

-دیگه از این شوخی ها نکنی هاااا 

-راستش اومدم یه چیزی بهت بگم 

-خب بگو 

-من... من اگه تو...کاری نداشته باشی...می خوام...میخوام با دوستام که همه دخترن ...برم...برم کیش 

-کییییییش ؟؟!! اونم تنها با دوستات ؟؟ خودت که میدونی نمیشه پس دیگه حرفش رو نزن

-داداش تو رو خدا بزار برم دیگه به خدا دو روز بیشتر نیست منم خسته میشم تو اون مطب دو روز که تعطیله بزار برم خوش باشم 

-نه نه نه میفهمی ؟ مردم چی میگن ؟ میگن داداشش انقدر بی غیرت بوده که گذاشته تنها بره کیش 

-به مردم چی کار داریم ما مهم اینه که خودمون راضی باشیم

-من راضی نیستم تمام...

-خیلی بیشعوری من رو ببین آدم حسابت کردم اومدم ازت دارم اجازه میگیرم یکی نیست بگه واسه چی از کسی که ازت کوچیکتره اجازه میگیری ؟

-مگه تو از این دختر های خرابی ؟ مگه تو خانواده نداری دختر بی فکر ؟

چی داشت میگفت این فرهاد بود این حرف هارو به من زد ؟یعنی یه ذره هم بهم اعتماد نداره دیگه نتونستم خودم رو کنترل کنم از کافی شاپ زدم بیرون آمادگی داشتم برای یه رفتار بد ولی نه تا این حد که به من توهین کنه آخه چطور تونست زود سوار ماشینم شدم و تا قدرت داشتم پام رو گذاشتم روی گاز و رفتم سمت خونه خدا رو شکر فردا جمعه بود و میتونستم یکم استراحت کنم خیلی دلم از دست فرهاد گرفته بود میدونستم برگرده خونه می آد منت کشی به خاطر همین رفتم توی اتاقم و در رو هم قفل کردم هنزفریم رو هم گذاشتم توی گوشم تا صداش رو هم نشنوم ...

***

دیشب همون طوری خوابم برد صبح ساعت 8 بلند شدم نمیدونم چرا خوابم نمی برد میدونستم که جمعه ها همه تا ساعت 10 می خوابن و اون موقع صبحونه می خوریم اما من گشنم بود لباس خوابم رو عوض کردم و کلید رو چرخوندم و در رو باز کردم باورم نمیشد فرهاد جلوی در اتاق من خوابش برده بود اونم با همون لباسایی که دیروز توی کافی شاپ تنش بود یه لحظه دلم براش سوخت حتما کلی در زده و صدام کرده ولی من نشنیدم و خوابیدم اما نه ...! دلسوزی نداره تا اون باشه انقدر با من بد حرف نزنه هنوز بد از دستش شاکی هستم دلم نیومد همون طوری ولش کنم برم رفتم پتوم رو برداشتم و آروم انداختم روش بیچاره حتما از خواب که بلند شه کمر درد میگیره ...گوشیم رو چک کردم سارا 5 دفعه زنگ زده بود و چند تا هم اس ام اس داده بود توی همه ی اس ام اس هاش نوشته بود: (چی شدی پس تو ؟میای یانه؟میخوام بلیط بگیرم تموم میشه ها به من زنگ بزن )

راست میگفت تعطیلات ،کیش خیلی پر طرفدار میشد اونم با وجود جشنواره اما روم نمیشد بگم داداش کوچیک تر از خودم اجازه نمیده... رفتم سر یخچال و یه چیزی خوردم همون موقع فرهاد با لبخند اومد تو آشپزخونه 

-به سلام خوشگل خانم داداش سحرخیز شدی ...

من فقط سکوت کرده بودم دست خودم نیست از دست کسی ناراحت باشم نه میتونم باهاش حرف بزنم نه نگاش کنم

-این جا مثل اینکه بعضی ها با من قهرن ...

و بازم سکوت من

جو خیلی سنگینی بود بلند شدم و رفتم توی اتاقم نمی خواستم یه چیزی بگم که بعدا پشیمون شم از گفتنش با خودم گفتم تا کی می خوای به سارای بیچاره زنگ نزنی اونا معطل تو هستن گفتم میرم یه دوش میگیرم و یعد میام بهش زنگ میزنم این خیلی خوب بود که توی اتاق همه یک حموم جدا بود با بهترین امکانات رفتم توی حموم و وان رو پر کردم و نشستم توش چه آرامشی داشتم اون لحظه بعد از 2 ساعت اون تو بودن بالاخره دل کندم از حموم و اومدم بیرون عادت داشتم لباسام رو تو همون حموم بپوشم بعد رفتم از اتاقم بیرون ببینم مامان بیدار شده یا نه ؟ بابا که خیلی شب ها خونه نمی اومد و هر وقت هم که می اومد مست مست می اومد و اون موقع بود که با کوچیک ترین حرف مامان میگرفت اون رو زیر بار کتک البته با بزرگ شدن من و فرهاد چون بابا از واکنش ما میترسید کم تر طرف مامان میرفت از اتاق اومدم بیرون مامان توی آشپزخونه داشت نیمرو درست می کرد

-به به سلام بر خوشگل ترین مامان دنیا...

-سلام به روی ماه نشستت ...

-مامان چی میگی ؟من تازه از حموم اومدم بهتر نگاه کنی از موهای خیسم میفهمی 

-شوخی کردم عزیزم وقتی داشت فرهاد میرفت بیرون از صدای در بلند شدم و اومدم توی اتاقت فهمیدم حمومی 

-فرهاد کجا رفته ؟

-نمیدونم مادر بشین صبحونه ات رو بخور 

-یه دقیقه صبر کن من برم تو اتاق باید یه زنگی به دوستم بزنم میام

رفتم توی ااتاق هرچه قدر گشتم گوشی نبود رفتم بیرون اتاق دیدم رو میز غذا خوری اما کی من اینو گذاشتم این جا ؟ گوشی من که همیشه تو اتاقم میشه 

بیخیال فکر کردن شدم دیدم یه پیام از سارا دارم گفتم وااای حتما این دفعه فحشم داده شروع کردم به خوندن پیام :

(سلام لیلی جونم بابت بلیط واقعا از داداشت تشکر کن من تشکر کردم ولی یه بار دیگه تو تشکر کن بنده خدا تو خرج افتاد بهترین هتل اونجا رو هم رزرو کرده وقتی زنگ زد که خبر بده من بهش گفتم که خودمون میگرفتیم گفت با این شلوغی شما نمیتونستید جای خوبی رو رزرو کنید من آشنا داشتم بگذریم خیلی خوشحال شدم میای با ما یه زنگ به من بزن با هم هماهنگ کنیم بوووووس بای )

یعنی من بیدارم ؟فرهاد اجازه داد من تنها برم کیش تازه رفته خودش هم همه کارامو کرده ؟ الهی قربونش بشم که انقدر آقاست کاش اینجا بود ماچش میکردم 

با کلی ذوق رفتم تو آشپزخونه که به مامان بگم

-چیه لیلی چرا انقدر یهو لپات گل انداخت ؟

-واااااای مامان هفته بعد با بچه ها قرار بریم کیش 

-نمیخوام ذوقت رو کور کنم هااا ولی فکر نکنم فرهاد اجازه بده

همه چی رو از همون دیروز که رفتم کافی شاپ تا پیام امروز سارا رو واسه مامان تعریف کردم برق تحسین رو میشد از تو چشمای مامان فهمید 

-مامان؟

-جانم؟

-میشه یه زنگ به فرهاد بزنی بفهمی کجاست ؟

-آره برو گوشی رو بیار بهش زنگ بزنم

گوشی رو دادم به مامان زنگ زد به فرهاد و فهمید کافی شاپ فرهاد گفته بود داره میاد خونه رفتم توی اتاقم و فکر کردم من چطوری میتونم خوشحالش کنم اما هرچی فکر کردم به جایی نرسیدم صدای در اومد فرهاد سلام بلندی داد و شروع کرد با مامان حرف زدن

مامان :بیا بشین یه لقمه غذا بخور 

-مرسی مامانم تو کافی شاپ کیک خوردم من میرم روی تختم اگه زحمتی نیست بیا کمر منو ماساژ بده خیلی درد میکنه 

-باشه پسرم برو الان میام 

با خودم گفتم بهترین موقع است رفتم به مامان گفتم من میرم ماساژش میدم اونم گفت باشه رفتم توی اتاقش چشماش بسته بود رفتم نشستم کنار تختش و شروع کردن به ماساژ دادن کمرش همین طوری که چشماش بسته بود داشت حرف میزد

-مامان لیلی می خواد با دوستاش بره کیش از من هم اجازه خواست گفتم بره شما هم مخالفتی نکن بزار یه دو روز خوش باشه ، مامان قبلا با جون تر ماساژ میدادی ماساژ دادنت شده عین لیلی آروم آروم انگار داری ناز می کنی طرف رو 

طاقت نیاوردم و یه ماچ محکم ازش کردم همون موقع چشماش رو باز کرد و تا من رو دید نیم خیز نشست 

-تو کی اومدی؟مامان رو چی کارش کردی ؟

-از همون اول هم مامانی در کار نبود از اول من بودم عزیز دلم

-چه مهربون شدی ؟

-مرسی فرهاد مرسی که انقدر خوبی مرسی که انقدر به فکرمی ...

-بسه بسه چه قدر مرسی مرسی میکنی پاشو پاشو ...

-بی احساس 

-خودتی رفتی بیرون هم در رو ببند می خوام بخوابم ...

رفتم بیرون و خدا رو شکر کردم واسه همچین داداشی...

***

یک هفته مثل برق و باد گذشت

 و داریم با مامان و فرهاد میریم فرودگاه که بچه هارو پیدا کنیم و راهی بشیم بهشون گفتم نمی خواد بیاید ولی قبول نکردن 

با دیدن سارا براش دست تکون میدم یه 20 دقیقه ای طول میکشه که دور هم جمع بشیم و هم رو توی فرودگاه پیدا کنیم ، پرواز ما رو اعلام کردن 

 رفتم سمت مامانم و یه بوس طولانی ازش کردم وبعد رفتم سمت داداش کوچولوی خودم

-خداحافظ داداشی خیلی دوست دارم مواظب مامان باش

-خداحافظ خوشگل داداش مواظب خودت باش شیطونی هم نکنی ها کلاغا به من خبر میدن حالا از من گفتم...

-بد جنس !

دوستای دیگم هم از خانواده هاشون خداحافظی کردن 

 و رفتیم سوار هواپیما شدیم و بعد از کلی شیطونی 

 کردن رسیدیم توی فرودگاه قرار بود راننده ی هتل بیاد دنبالمون

 و ببره ما رو هتل یه کم طولانی شد پیدا کردن راننده

 اما بالاخره پیداش کردیم و رفتیم هتل وااای که چه هتلی بود دهن هر 5 تایی مون باز موند یه لحظه دلم خواست فرهاد این جا بود و می پریدم بغلش رفتیم توی اتاقامون و وسایلمون رو جابه جا کردیم من و سپیده تو یه اتاق افتاده بودیم و این خیلی خوب بود چون اون از صمیمی ترین دوستای من بود قرار بود ساعت 1 ظهر بریم پایین و تو رستوران هتل غذا بخوریم رفتیم رستوران و

 هر کی برای خودش غذا کشید و نشستیم خوردیم انقدر سر غذا خندیدیم و مسخره بازی در آوردیم که چند دفعه غذا پرید توی گلوم قرار شد بریم توی اتاقامون و یک ساعت استراحت کنیم بعد بریم بگردیم .

اون یک ساعت هم گذشت جلوی آیینه وایستادم و دارم به خودم میرسم اهل آرایش زیاد نیستم ولی همیشه اون چیزایی که پایه آرایش رو میزنم رفتم سر چمدونم که لباسام رو بردارم یه دامن بلند طوسی با یه مانتوی گشاد و کوتاه صورتی کثیف و یه شال ساده ی طوسی از خودم راضیم و توی یه مجله هم خوندم که هر روزی که از تیپ و قیافه ی خودتون راضی بودید اون روز شما از نظر بقیه هم مورد قبولید آخ جووووون داریم میریم بیرون

-اه لیلی بسه دیگه دل بکن از خودت به خدا خوشگلی 

-اذیت نکن الان میام

 سریع کیفم رو برداشتم و رفتم بیرون 5 دقیقه طول کشید تا همه از اتاقاشون بیرون بیان همه حسابی تیپ زده بودن اما یه مشکلی وجود داشت ماشینی که مال هتل بود یه ساعاتی از روز فقط مسافر ها رو میبرد گردش و نمیتونست تو اون ساعت مارو ببره گردش ما هم مجبور شدیم بریم و ماشین بگیریم مهسا گفت من و نازنین میریم دنبال ماشین شما وایستید دم در هتل الان میایم ما هم قبول کردیم حدود 10 دقیقه بعد با یه ون سیاه برگشتن و گفتن سوار شید ما هم سوار شدیم داشتم فکر می کردم که چه زود ماشین پیدا کردن که همون موقع راننده برگشت ودیدم عماد !!!!

دیگه این دفعه واقعا داشتم از تعجب می مردم اون این جا چیکار می کرد؟؟!! یه لبخند شیطون روی لباش بود که خیلی جذابش می کرد خودم رو جمع کردم که جلوی بچه ها سوتی ندم ... همون موقع مهسا شروع کرد به توضیح دادن:

-آقای کامکار قبول کردن این دو روز که ما این جاییم ما رو بگردونن 

بعد صداشو آروم کرد که عماد نشنوه :

بچه ها یارو روانی فقط 30 تومن ازم گرفت مخش تاب داره میخواد با همون 30 تومن تا فردا بگردونتمون 

همه ی بچه ها زدن زیر خنده و همه یه چیزی می گفتن:

-چه قدر هم خوشتیپ و جذابه

-ببینم کی میتونه تورش کنه هااا پیش من جایزه داره

-خوشتیپ هست اما شوهر خلی میشه آخه فقط 30 تومن ؟

-تو چرا هیچی نمیگی لیلی ؟

یه لبخند کم رنگ زدم و سعی کردم عادی حرف بزنم : آخه چی بگم شما مگه مهلت حرف زدن رو به آدم میدید؟

داشتیم می خندیدیم و حرف میزدیم که عماد شروع کرد به حرف زدن :

-من یه مجتمع تجاری میشناسم که خیلی مغازه های خوبی داره و واسه خرید عالیه می خواید بریم اون سمت؟

عماد دست گذاشته بود رو نقطه ضعف ما خانم ها خرید !

ما هم که از خدا خواسته قبول کردیم داشتم با خودم فکر میکردم این پسر از کجا فهمید من دارم میرم کیش یا اصلا از کجا ما رو پیدا کرد و خودش رو راننده نشون داد ؟ به هیچ نتیجه ای نرسیدم کم کم داشتم فکر میکردم این پسر روحه که همه جا هست.

از فکر کردن و چرت وپرت گفتن خسته شدم همون موقع عماد ماشین رو جلوی یه مرکز خرید خیلی بزرگ و شیک نگه داشت

-بفرمایید خانما...

پیاده شدیم و رفتیم تو طبقه های زیادی داشت و هر طبقه مرکز خرید یک چیز بود مثلا یه طبقه لباس طبقه ی دیگه لوازم بهداشتی خلاصه زیاد بودن این طبقه ها و هرکس دوست داشت به یه طبقه بره قرار شد هرکس بره طبقه ای که دوست داره و سر ساعتی که تعیین کردیم جلوی ماشین باشیم من دوست داشتم اول برم قسمت لباس ها چون عاشق خرید پوشاک بودم پس رفتم طبقه دوم و شروع کردم به نگاه کردن رگال ها داشتم نگاه میکردم که چشمم خورد به یه تاپ پشت گردنی لیمویی جیغ و یه جورایی رنگش انگار شب رنگ بود خیلی خوشم اومد داشتم نگاش میکردم و خودم رو توش تصور میکردم 

-لیلی خانم اون رنگ به پوست شما نمی آد من پیشنهاد می کنم این صورتیه رو بردارید 

واااای خدا عماد واقعا روحه چرا همه جا هست اینو دیگه کجای دلم بزارم

-خیلی ممنون از نظرتون ولی من اینو بیشتر دوس دارم

-فقط دوست داشتن که نیست باید بهتون هم بیاد آخه

-گفتم که ممنون میتونید برید جلوی در وایسید تا بیایم آقای راننده... 

از قسط قسمت آقای راننده رو کشیدم و بلند تر گفتم تا تیکه ی خودم رو بهش انداخته باشم

-چشم ملکه ی من شما رو تنها میزارم 

یه لبخند موزی زد و رفت وقتی میخندید جذاب تر میشد دلم می خواست بگم بهش لعنتی این جوری نخند من داغون میشم ...

با این که به عماد گفتم لیمویی رو دوست دارم اما صورتیه رو خریدم گفتم شاید راست بگه این بیشتر بهم بیاد یه کم دیگه گشتم و یه لباس قهوه ای هم برای مامانم خریدم داشتم دنبال یه لباس هم برای فرهاد میگشتم که چشمم افتاد به یه تی شرت اسپورت که خیلی شیک به نظرم رسید اما میترسیدم که اندازش نشه دوست هم نداشتم زنگ هم بزنم بهش که سایزشو بپرسم می خواستم سورپرایز شه داشتم این ور و اون ور رو نگاه می کردم که ببینم مردی که هم هیکل فرهاد باشه پیدا می کنم یا نه که چشمم خورد به عماد واااای این بهترین گزینه بود هم قدا و هم هیکلا شبیه فرهاد بود با خودم گفتم آسمون به زمین نمی آد که ازش بخوای این لباسو بپوشه با استرس و خجالت تمام رفتم سمتش 

-ببخشید آقای کامکار ... میشه ... میشه یه کاری واسه من بکنید ؟

-آره حتما ... چی ؟

-من میخواستم واسه فرهاد یه تی شرت بگیرم اما راستش...

نزاشت حرفم رو ادامه بدم و رفت سمت اون تی شرتی که داشتم راجع بهش حرف میزدم

-اینه ؟

-بله 

رفت سمت مسئول اون قسمت 

-آقا از این تی شرت سایز من رو بدید میخوام پرو کنم

-یه لحظه صبر کنید الان میارم خدمتتون 

از رفتارش خوشم اومد چون دید من سخت دارم حرف میزنم خودش فهمید و پیش دستی کرد خیلی جالب بود فقط وقتی با من حرف میزد لبخند و شیطونی داشت و وقتی با بقیه حرف میزد چنان جذبه ای داشت که هر کسی رو وادار به پذیرش حرف هاش میکرد

لباس رو گرفت و رفت سمت اتاق پرو و بعد چند دقیقه در رو باز کرد 

لباس کاملا توی تنش نشسته بود و هیکل ورزشیش رو بهتر نشون میداد توی دلم قربون صدقش رفتم همه ی دخترایی که داشتن نگاش میکردن دهنشون باز مونده بود نا خداگاه غروری وجودم رو گرفت از این مغرور شدم که کسی من رو دوست داره که اگه لب تر کنه با این قیافه و موقعیت خانوادگی و اجتماعی که داره میتونه به راحتی با هرکسی دوست داره ازدواج کنه ...

-چطوره لیلی خانم ؟ 

-مرسی که پوشیدید تن شما که شد پس تن فرهاد هم حتما میشه

یه لحظه یه غمی توی صورتش نشست

-داشتم با خودم میگفتم اگه الان از اتاق پرو بیام بیرون کلی ازم تعریف می کنید وای که چه خوش خیالم من...

توقعاتی ازم داشت هااا ، فکر کنم ناراحت شد اما خب... 

برگشت که بره توی اتاق پرو دیدم خیلی حالشو گرفتم بزار یه کم حال بدم بهش

-ولی خیلی بهتون اومد به پوستتون هم خیلی اومد کلا تو تنتون نشست

برگشت و با یه ذوق کودکانه نگام کرد و دوباره همون لبخند لعنتی ...!

لباسش رو عوض کرد و اومد بیرون همون موقع گوشیش زنگ خورد و شروع کرد به حرف زدن و بعد قطع کرد

-لیلی خانم دوستتون سارا خانم بود گفت ما دم ماشینیم بیام که بریم گفت که به یکی از دوستان هم هرچی زنگ میزنم جواب نمیده تا شما بیاید اون هم پیداش میشه فکر کنم شما رو میگفت

گوشیم رو از کیفم در آوردم اوه 7 تا میس کال ... معلومه من بودم

-آقا عماد شما برید من هم حساب می کنم میام 

-شما برید من حساب میکنم

-از دستتون ناراحت میشم هااا گفتم که برید میام

-آخه... 

-آخه نداره بچه ها منتظرن هوا هم گرمه برید ماشین رو روشن کنید کولرشم بزنید میام

خوشبختانه قبول کرد و رفت منم رفتم و به مسءول لباس فروشی مردونه گفتم که از همین تی شرت یکی دیگه هم بده نمیدونم چرا این کار رو کردم اما دلم بهم گفت که دوست داره عماد رو دوباره توی این لباس ببینه ... حساب کردم و رفتم پیش ماشین سوار شدیم و رفتیم تا شب این ور اون ور رفتیم و آخر خسته شدیم و رفتیم هتل یه دوش گرفتیم و قرار شد برای شام بریم رستوران هتل شام رو هم با کلی شیطنت خوردیم

-واای بچه ها نمیدونید چه قدر خستم 

تو دلم گفتم غلط کردی خسته ای مهسا خانم تازه من میخواستم پیشنهاد بدم بریم لب دریا اما دیدم همه حرف مهسا رو تایید کردن و دارن میرن بخوابن منم با خودم گفتم میرم بالا وقتی سپیده خوابش برد میام پایین کنار ساحل خوشبختانه از هتل که بیرون می اومدی جلوت ساحل قرار داشت خلاصه با بچه ها رفتم بالا و بعد از عوض کردن لباسم با یه سویشرت شلوار ورزشی رفتم توی تختم

-با این سویشرت می خوای بخوابی تو این گرما ؟؟؟!!!

دیدم راست میگه بد سوتی دادم ولی خب این رو پوشیدم که بعد از خوابیدن سپیده بدون سر و صدا با همین لباس برم پایین 

-راستش احساس کردم دارم سرما میخورم گفتم یه چیزی تنم کنم

-نمیدونم والا من از کار تو سر در نمی آرم بیخیال بگیر بخواب که جنازم ...

چراغ ها رو خاموش کردم و مثلا خوابیدم بعد نیم ساعت سرک کشیدم ببینم خوابید یا نه که دیدم بله دهنشم باز مونده خنده ی ریزی کردم و رفتم شالم رو سرم کردم و رفتم پایین 

وای که چه آرامشی چه قدر صدای دریا دلنشین بود برام ...

-تو کیش شبا هوا خیلی خوب میشه قبول داری ؟

برگشتم دیدم عماد اونم لباس ورزشی تنش بود مگه اونم تو هتل ما بود ؟

-تعجب نکن منم تو همین هتل اتاق گرفتم 

چیزی نداشتم که بگم...

-منم هر وقت میام کیش شب حتما باید برم کنار ساحل مثل تو

بازم سکوت من ...

-نمی خوای حرف بزنی لیلی ؟

اولین بار بود که اسمم رو بدون خانم صدا می کرد و به نظرم هم چه قدر خوش آهنگ گفت

-چی بگم آخه من ؟

-هرچی دلت می خواد عزیز دلم 

-میشه انقدر خوب نباشی... 

قیافش متعجب شد اما زود جاش رو یه لبخند پر رنگ گرفت دلم می خواست توی اون لحظه باهاش حرف بزنم...

-خوبی از خودته خانومی ... واسه چی اینو میگی ؟

-چون میترسم که انقدر خوب باشی نتونم هیچ دلیلی واسه نه گفتن بهت پیدا کنم

-آخه چرا نه ؟ هر دختر و پسری یه روزی باید ازدواج کنن و چه بهتر این که با کسی ازدواج کنن که دوستش دارن من که از حسم به تو مطمئنم اما... تو چی ؟

-نمیدونم ...

-لیلی یعنی چی نمیدونم یا دوستم داری یا نه تمام 

-من نمیدونم که این حسی که به تو دارم چیه نمیدونم عشقه یا نه فیمهمی؟

-خوشحالم ، خوشحالم از این که بالاخره یه حسی بهم داری مهم نیست چیه ولی همین یعنی برات مهمم و بالاخره یه جایی تو ذهنت و... شاید...شاید تو دلت دارم 

و همون موقع بلند شروع کرد به داد زدن :

-خداااااااااایا عاشقتم مرسی مرسی مرسی

-تو رو خدا عماد...آقاعماد داد نزن الان همه بیدار میشن 

-میدونی امروز بهترین روز عمر من بود 

-چرا ؟

-معلومه چون تو پیشم بودی

نمیدونستم باید بهش چی بگم نمی خواستم این حالی رو که داره رو ازش بگیرم پس بازم فقط سکوت...

-لیلی برو دیگه بخواب صبح باید کلی جا با رانندت بری هاااااا 

این رو گفت و با همون لبخندش رفت منم رفتم سمت اتاقم و با کلی فکر و خیال خوابم برد

***

صبح با سر و صدای سپیده از خواب بلند شدم ول کن هم نبود مدام صدام می کرد 

-لیلی...پاشو دیگه ...لیلی با تو هستم کری مگه...لیلی ...

-وااای سپیده کشتی من رو بزار یکم دیگه بخوابم بعد بلند میشم 

اینو گفتم و پتو کشیدم سرم

-لیلی خانم اگه نصف شب هوس ساحل رفتن به سرت نمی زد اونم با بعضی ها الان عین خرس نمی خوابیدی ...

یک لحظه احساس کردم آب یخ رو ریختن روی سرم این از کجا فهمید آخه ؟؟!! من که بدون کوچیک ترین صدایی رفته بودم ! وای خدا آبروم ...

-چی داری میگی سپیده ؟

-پاشو خودتو نزن به اون راه آبجیتون تیز تر از این حرفاست تا دیدم با سویی شرت خوابیدی شصتم خبر دار شد خانم... شیطون کی ما حواسمون نبود با این راننده خوش تیپه قرار ساحل گذاشتید

-چرت و پرت نگو سپیده من رفتم اونم نمیدونم از کجا پیداش شد ...

-با ما هم آره ؟

-قیافتو اون جوری نکن هااا میام میزنم تو سرت انگار دزد گرفته 

-ما رو بگو فکر میکردیم این دوستمون تاریک دنیاست ...

-بابا آخه چرا جو میدی تو الان اگه بری بغل ساحل و یه پسری هم بیاد ساحل و نزدیکای تو وایسته من باید فکر کنم خبریه ؟؟!!

-تو این بی شوهری و کمبود کیس مناسب خودم با یه حرکت کاری میکنم فکر کنی خبریه ...بللللله...

-مسخره دارم باهات جدی حرف میزنم جدی هم جوابم رو بده ...

-آخه خره حرف تو درست ولی بغل ساحل که یکی رو ببینی نیم ساعت باهاش حرف نمیزنی و بعد پسره شروع کنه داد و بیداد و تشکر کنه از خدا نکنه به خاطر هوای به اون خوبی داشت از خدا تشکر میکرد...

راست میگفت بد سوتی داده بودیم همش هم تقصیر این آقا عماد هی بهش میگم گیر نده میگم داد نزن مگه ول میکنه خدا بگم چیکارت کنه عماد...

-سپیده من تسلیمم تو راست میگی ولی ماجراش طولانی باید برات تعریف کنم.

این رو گفتم و همه چی رو از همون پارک ارم تا دیشب براش تعریف کردم دهنش باز مونده بود اصلا فکرش رو هم نمیکرد انقدر ماجرامون طولانی باشه 

-واااااای لیلی پس چه پسر باحالیه ...

-نمیدونم چی کار کنم سپیده 

-دیوونه می خوای همچین کیسی رو از دست بدی ؟خوشتیپ نیست که هست ، پولدار نیست که هست ،انقدرم که دوستت داره و پاشوده تا این جا اومده من که بودم قبول میکردم 

-راستش خودم هم زیاد بی میل نیستم 

تا اینو گفتم سپیده دیوونه بلند شد و آهنگ عروسی خوند و شروع کرد به رقصیدن 

 –خل نشو سپیده بشین یه سوالی می خوام ازت بپرسم

بالاخره دست برداشت از دیوونه بازیاش و نشست 

-بپرس ...

-تو چطوری فهمیدی ما با هم تو ساحلیم و اون آخرش چی گفت ؟

-راستش...راستش تا تو رفتی پایین منم پشت سرت اومدم و یه جایی اون پشت پشتا قایم شدم و تو رو با عماد دیدم...

-فضول... عماد هم نه آقا عماد ...

-اوهوووو... نه بابا مثل اینکه جدی شده قضیه ، خانم غیرتی هم میشن

-بدجنس ! سپیده فقط بین خودمون بمونه هاا ، باشه ؟

-معلومه که بین خودمون میمونه عزیزم ...دیگه کم زر بزن پاشو بریم پایین الان بچه ها سرمون رو میکنن

-باشه الان زود حاضر میشم...

یه شلوار اسپورت مشکی با یه مانتوی ساده کوتاه و یه شال ساده مشکی از چمدونم برداشتم و موهام رو هم محکم از بالا بستم و یه آرایش خفیفی هم کردم و رفتیم پایین تو رستوران اونا داشتن صبحونشون رو می خوردن ...

-سلام بر دو رفیق تنبل خودمون که تا الان خواب بودن 

با یه لبخند رفتیم و برای خودمون صبحونه رو آوردیم و نشستیم پیش بچه ها و خوردیم چه قدر هم من گرسنم بود ...

بعد از صبحونه ی خوشمزه ای که خوردیم رفتیم بالا کیف و پولمون رو برداشتیم که با راننده ی عزیز بریم بیرون ...

توی ون که بودیم قرار گذاشتیم شب بریم جشنواره اما حالا کو تا شب ...

تا ظهر خیلی جاهارو گشتیم و خیلی هم خوش گذشت تصمیم گرفتیم برای ناهار هتل نریم و عماد گفت رستورانی رو میشناسه که خیلی غذاهاش خوبه ما هم چون شناختی از کیش نداشتیم قبول کردیم انقدر رستوران شلوغ بود که به زور برای ون جا پیدا کردیم اما مجبور شدیم ماشین رو اون ور خیابون پارک کنیم و پیاده بریم سمت رستوران ، توی رستوران بچه ها دنگی پول خودشون رو دادند و از عماد خواهش کردن برای سفارش اون بره و پول رو هم به عماد دادند ، مطمئن بودم که اگه نمی خواست ادای راننده رو در بیاره اگه جزوی از ما بود اجازه نمی داد هیچ کس دست توی کیفش کنه و پول غذاش رو خودش حساب کنه اما برای حفظ نقشش باید اون جوری رفتار میکرد...

محلی که سفارش غذا رو میگرفتن به خاطر زیاد بودن جمعیت خیلی شلوغ بود و عماد بیچاره مجبور بود که کلی توی صف وایسته ...

من گفتم تا غذا رو سفارش بدیم و بیارن طول میکشه بزار یه زنگ به مامان بزنم اما دیدم کیفم رو توی ون جا گذاشتم می خواستم برم سوییچ ون رو از عماد بگیرم و برم بیارمش که دیدم سوییچ روی میز ما بود با خودم گفتم بهتر شد اگه الان بهش میگفتم می خواست بره خودش بیاره اون وقت جلوی بچه ها لو میرفتیم به سپیده گفتم کجا میرم و سوییچ رو برداشتم و رفتم سمت ماشین بازش کردم و کیفم رو برداشتم همون موقع گوشیم زنگ زد همین جوری که داشتم از خیابون رد میشدم داشتم دنبال گوشیم هم میگشتم که دیدم یه ماشین به سرعت داره میاد سمتم سرعت ماشین رو که دیدم ترسیدم و پاهام سست شد و نتونستم حرکت کنم ماشین داشت نزدیک و نزدیک تر میشد و بالاخره در فاصله ی 1 متری از من ترمز کرد و منم انقدر ترسیدم احساس کردم چشمام داره سیاهی میره و...

***

چشمام کم کم داره باز میشه من کجام؟؟ نه... باورم نمیشه من توی بغل عماد چیکار میکنم...؟!! داره تند تند راه میره ونفس نفس میکنه سرم قشنگ روی قلبشه وااای خدا چرا انقدر قلبش تند میزنه عرق از سرش داره میریزه حتما خیلی نگرانم شده باید حرف بزنم و بگم که سالمم اما نه... نمی خوام این لحظه تموم شه و از قلبش دور بشم ...یه چیزی تو وجودم داره میگه بدجنسی نکن لیلی بهش بگو خیلی نگرانه...

بالاخره به حرف میام:

-نگران نشید ... من خوبم

تا صدای من رو میشنوه وایمیسته و نگام میکنه ...چه قدر چشماش قرمز شده حالا که نگاش میکنم میبینم که وقتی می ترسه جذاب تر میشه...

-تو که منو کشتی دختر داشتم دیوونه میشدم 

همه ی این ها رو با عجز تمام می گفت چه قدر خوب بود چه قدر صادقانه دوستم داشت ... یه لحظه به خودم گفتم لیلی غرور رو بزار کنار ...آره من این موجود دوست داشتنی رو می خوام ...من میخوام که اون لبخند فقط واسه من باشه ...میخوام اون دو تا تیله ی مشکی رو همیشه داشته باشم که عاشقونه نگام کنن 

-گفتم که خوبم من رو بزار زمین خودم میتونم راه برم فقط یکم ترسیده بودم همین

مثل اینکه اونم خسته شده بود و با کمی مکث من رو زمین گذاشت

-این جا کجاست ؟ وسط خیابونیم نه؟

همون موقع دیدم نازنین نشسته پشت ون و اومد کنارمون نگه داشت و پنجره رو کشید پایین و یه نگاه بهم کرد و وقتی دید سالمم شروع کرد به حرف زدن

-واای بمیری لیلی که انقدر ترسوندی مارو البته بعضی ها داشتن سکته میکردن 

هم من و هم عماد تیکه ی نازنین رو فهمیدیم اما به روی خودمون نیاوردیم

دیدم همه منتظرن که من یه چیزی بگم 

-واقعا بچه ها معذرت می خوام که ترسوندمتون...آقای کامکار از شما هم خیلی ممنونم

-خانم وظیفه بود ...

نازنین از پشت فرمون پایین اومد و رفت نشست پشت منم رفتم پشت نشستم و عماد هم نشست پشت فرمون ...

توی ماشین بعد از 10 دقیقه سوال کردن بچه ها از تصادف و حس من توی بغل عماد بالاخره همه قضیه تصادف رو یادشون رفت به جز من و... مطمئناً

عماد... 

بچه ها دوباره شروع کردن به خندیدن و چرت و پرت گفتن منم گوشیم رو در آوردم و یه اس ام اس به سپیده دادم تنها از همین راه میتونستم تو ماشین باهاش درباره ی اتفاق امروز حرف بزنم...

(ببین سپیده ضایع بازی در نیار ها من بهت اس ام اس دادم یه سوال داشتم بعد از این که من غش کنم چی شد ؟)

ارسال رو زدم و براش فرستادم خوشبختانه گوشیش توی دستش بود و زود فهمید اس ام اس داره خوند و با یه لبخند موزیانه شروع کرد به نوشتن ...

صدای ویبره اومد 

(کلک تو بغل یار چه خبر؟ 

بابا بعد از اینکه توی نکبت غش کردی صدای ترمز اون ماشین هم اومد و همه برگشتن به اون سمت گفتیم حتما بهت زده که افتادی همون موقع آقا عماد خودشو عین جت رسوند بالا سرت و شروع کرد داد و بیداد کردن و تو رو صدا کردن بعد یه کتک جانانه به یارو ماشینیه زد و اومد بغلت کرد و شروع کرد به دویدن عین دیوونه ها شده بود هر چقدر بهش گفتیم بابا صبر کن با ماشین ببریمش بیمارستان اصلا انگار کر شده بود و گوش نمی داد خلاصه یکم که تو بغل یار بودی ما با ون اومدیم پیشتون و بقیه اش رو هم خودت میدونی...)

یه ذوقی وجودم رو گرفت از حرف زدن سپیده هم خندم گرفته بود یاد صبح افتادم که بهش گفتم آقا عماد نه عماد ... بیچاره تو اس ام اسش هم نوشته آقا عماد...

قسمت ما نبود بیرون هتل غذا بخوریم و دوباره برگشتیم هتل غذا خوردیم 

فکر کنم همه ی بچه ها یه بویی از قضیه من و عماد بردن ...

خب بفهمن به درک... جرم که نکردیم... می خوایم اگه خدا بخواد خیلی قانونی و رسمی ازدواج کنیم...

من رو ببین تا ازدواج هم رفتم تازه اون بدبخت میگه حست به من چیه 

الکی ناز می کنم و میگم نمیدونم...جمع کن بابا معلومه عاشقش شدی...

قراره بعد ناهار بریم تا 6 تو اتاقامون و استراحت کنیم بعد بریم ساحل 

تازه امشب ساعت 30 :1 هم پرواز داریم... چه قدر زود تموم شد...

از خواب ظهرگاهی بلند میشم و میرم یه آبی به صورتم میزنم

سپیده داره با تلفن حرف میزنه فکر کنم باباشه ... دلم برای خودم سوخت کاش بابای من هم یه زنگ بهم میزد ...مطمئنم که هنوز نفهمیده من خونه نیستم 

الهی قربون مامان و داداشم برم که روزی چند بار بهم زنگ میزنن و انقدر به فکرمنن ...

تلفن سپیده هم تموم شد و قرار شد حاضرشیم بریم ساحل 

همون لباسی که صبح پوشیدم رو می پوشم ...بچه ها گفتن یه جوری لباس بپوشید که بعد ساحل دیگه نریم تو اتاقامون و بریم جشنواره ...

با سپیده از اتاق می آیم پایین و میریم بیرون کنار ساحل همه ی بچه ها هستن 

هوا هم بد نیست ... دیگه باید از این دریا خداحافظی کنیم چون شب مسافریم

همون بغل چند تا صندلی خوشگل چوبی گذاشتن میریم و اونجا میشینیم 

همه ی بچه ها دارن به هم نگاه می کنن و نمیدونم چی دارن به هم میگن از رفتارشون تعجب کردم یعنی چی شده ... گنگ نگاهشون می کنم باید بپرسم چه خبره این جا ؟

-بچه ها اتفاقی افتاده ؟ مشکوک میزنید...

سارا شروع می کنه به حرف زدن 

-یه سوال ازت بپرسیم جون سارا قول میدی راستشو بگی ؟

حدسم درست بود فکر کنم قضیه رو فهمیدن ...لیلی خانم آماده گفتن یه دروغ بزرگ شو...اما نه... خب اینا هم دوستای صمیمی منن بزار راستشو بهشون بگم که انقدر هم مجبور نباشم فیلم بازی کنم...

-آره عزیزم بپرس...

-تو با آقای کامکار سر و سرّی داری ؟

-آره 

سعی کردم خیلی راحت و بدون خالی بندی حرف بزنم 

دهن همشون باز مونده بود فکر نمی کردن که انقدر راحت و بدون مقدمه چینی 

حرف بزنم ...همه منتظر بودن که بقیه داستان رو بشنون منم گفتم بیخیال لیلی عاشقی که ترس نداره...بگو خودتو خلاص کن...

همه ی قضیه رو گفتم نمیدونم که کار درستی انجام دادم یا نه ولی خب گفتم...

مهسا که از همه بیشتر تعجب کرده بود شروع کرد به حرف زدن

-به خدا من از همون اول یه بوهایی برده بودم بگو پس

حالا هر کدوم می خواستن اظهار نظر کنن

-میگم جلوی رستوران داشت سکته میکرد

-وااای بچه ها یه عروسی افتادیم

-ما که ترشیدیم خواهر تو حداقل به شوهر دست پیدا کردی

ول کن هم نبودن و همش حرف میزدن اگه فکر میکردم از شنیدن همچین خبری انقدر ذوق می کنن زودتر بهشون میگفتم ...منم ساکت بودم و فقط گوش میکردم که همون موقع صدای عماد رو شنیدم...

-پشت سر من و همسر آیندم دارید حرف میزنید ؟

ای خدای من ...این دوباره چطوری پیداش شد ...ای بمیرید که آبروی من رو جلوی این بردید...الان فکر می کنه دارم میمیرم براش ...البته...البته بیراه هم فکر نمیکنه...

همه ی بچه ها با دیدن عماد ساکت شدن...

-چرا حرفتون رو قطع کردید ؟ تازه داشتم حال میکردم...

ای پسره ی پررو... 

-خوشحالم لیلی خانم که بالاخره بنده ی حقیر رو پذیرفتین

نمیدونستم چی بگم داشتم از خجالت میمردم... بد جور دستم رو شده بود...

-لیلی خجالت کشیدی ؟ الهی بمیرم ببخشید...

واااای یکی اینو خفه کنه الان جلوی دوستام آب میشم

-منو نگاه کن ... با تو ام لیلی خانم... دوست نداری من مجنون باشم تو لیلی من ؟

یه دقیقه نگام کن اون چشای طوسیتو ببینم...

از حرفاش صورتم داغ کرده بود ...از دست خودم عصبانی بودم که عین دختر بچه های 14 ساله با شنیدن حرف های عاشقونه عین لبو شده بودم ... گفتم به خودت بیا... نگاهش کردم ...چه قدر خوشحال به نظر می اومد ...چه قدر دوست داشتنی بود...

نمیدونم چرا همه بچه ها شروع کردن به دست و سوت زدن ...یکی اینا رو ساکت کنه ...خندم گرفته بود از واکنششون اونم می خندید از همون خنده ها که من رو داغون میکرد... همون جا از خدا خواستم این خنده رو هیچ وقت از لبش نگیره...

بالاخره مجلس سوت و کف زدن های ما هم تموم شد داریم میریم سمت ماشین که بریم جشنواره ...

وارد سالن شدیم بچه ها گیر دادن که من بشینم پیش عماد منم دیدم اگه نشینم بیچاره تنها میمونه و نشستم... 

اون شب به یادموندنی هم تموم شد و الان چمدونامون رو هم گذاشتیم توی ون و داریم میریم فرودگاه...عماد با ما نمیاد اون واسه فردا بلیط داره ...

لحظه ی خداحافظی رسیده ...داشتم فکر میکردم که چه قدر خوب شد که اومدم کیش و خوب تر از اون این که عماد هم بود ... خیلی بهتر شناختمش و احساس کردم می خوام ادامه ی راه زندگیم رو با عماد برم 

-خداحافظ آقا عماد واقعا مرسی بابت همه چی 

-لیلی میشه آقاشو برداری ...؟به خدا عماد خالی بیشتر به دلم میشینه اونم با صدای تو

-سعی می کنم ...خلاصه خداحافظ

-خداحافظی رو دوست ندارم...چون میدونم بازم میبینمت ...پس مواظب خودت باش...

-تو...هم ...مواظب خودت...باش

با هر جون کندنی بود گفتم و رفتم سمت بقیه ...

مهماندار هواپیما داره نشستن هواپیما رو اعلام میکنه ...رسیدیم بالاخره...

چمدونامون رو گرفتیم و داریم میریم سمت سالن بیرون ...مامان و فرهاد رو دارم میبینم ...الان میفهمم که چه قدر دلم براشون تنگ شده

-به به سلام بر مادر و برادر گرام...

مامان اومد بغلم کرد و صورتم رو بوسید 

-سلام خوشگل مامان خوش گذشت ؟

-آره مامان جاتون خالی 

همون موقع فرهاد هم اومد جلو و بغلم کرد ...بازم توی بغلش گم شدم و 

احساس کردم چه قدر دوستش دارم

-داداش هرکول ما چطوره ؟

-ممنون از احوال پرسی خانم موشه...

رفتیم سمت ماشین و راه افتادیم سمت خونه ...

وارد اتاق خوشگل خودم شدم وای که چه قدر من این اتاق رو دوست دارم 

رفتم سر چمدونم و سوغاتی های مامان و فرهاد رو در آوردم و رفتم پیششون...

-خوب حالا میرسیم به بخش خوب مسافرت...سوغاااااتی...

میدونستم راضی نیستن من با دو روز مسافرت رفتن واسشون سوغاتی بگیرم 

مامان تا حرف سوغاتی رو شنید شروع کرد

-آخه مادر دو روز دیگه سوغاتی داره ؟به خدا راضی نبودیم

-میدونم مامان گلم ولی آخه چیز قابل داری نیست 

بلوز مامان رو بهش دادم خیلی خوشش اومد و میشد این رو از چشماش فهمید 

حالا باید سوغاتی فرهاد رو بدم ...همون سوغاتی که سرش کلی خجالت کشیدم

-اینم سوغاتی داداش خودم 

فکر کنم اونم خوشش اومد چون اومد و بوسم کرد

-مامان راست میگه لیلی واسه چی تو زحمت افتادی ؟

-تو از این حرفا هم بلد بودی ما نمیدونستیم...

-بله ...پس چی 

-این حرفارو ول کنید برید بپوشید ببینیم اندازه است یا نه...

دوتاشون پوشیدن خوشبختانه فیت تنشون بود ...عماد مرسی که بودی و دمت گرم که هم هیکل داداش مایی...

***

دو روز از برگشتن ما از کیش گذشته حتما الان عماد هم تهرانه... می خوام به مامان قضیه عماد رو بگم ...اول گفتم به فرهاد هم بگم اما دیدم که نه اگه بفهمه نسبت به من حساس میشه و همه جا باهام می آد ...تازه از مطب برگشتم میخوام برم الان پیش مامان ...خدایا کمکم کن دارم از استرس میمیرم ...میدونم اگه فرهاد بفهمه من عماد رو دوست دارم زیاد مقاومت نکنه فقط ترسم از اینه که فکر کنه من و عماد از همون پارک ارم همدیگر رو میشناختیم...خب براش توضیح میدم...اه نمیدونم خودمم دارم چی میگم فعلاً باید با مامان حرف بزنم 

از اتاقم میام بیرون و میرم توی آشپزخونه...

-چی کار میکنی مامانی ؟

-هیچی مادر دارم شام درست میکنم 

-حالا چی درست میکنی ؟

-لوبیا پلو مادر ...

-آخ جوووون

-الهی فدات شم میدونستم تو و داداشت خیلی دوست دارین گفتم از سر کار خسته میاید یه چیزی بخورید که دوست دارید

گفتم لیلی خانم چرت و پرت گفتن بسه دیگه الان فرهاد میاد حرفت رو بزن دیگه...

-مامان؟

-جانم ؟

-می خوام راجع به یه موضوعی باهاتون حرف بزنم ...

-راستی مادر گفتی موضوع ، یاد منم بنداز یه چیزی بهت بگم

-خب اول شما بگو بعد من میگم 

-امروز صبح که مطب بودی یه خانمی زنگ زد به اسم...بزار الان میگم ...

آهان یادم افتاد خانم کامکار... گفت که مثل اینکه پسرش تو رو یه جایی دیده خوشش اومده می خوان بیان خواستگاری ...

دهنم باز موند بازم سورپرایز ...وای من فدای این خانم کامکار بشم که زود تر از من پیش قدم شد...

-حالا نظرت چیه مادر ؟بازم نه حتماً...

نمیدونستم چطوری بگم نه مامان این دفعه آره ... با خودم گفتم زود بگو قال قضیه رو بکن دیکه 

-راستش مامان منم میخواستم راجع به همین موضوع حرف بزنم ...راستش ...راستش این دفعه ... جوابم ...فکر کنم که ... نه نیست..!!

قیافه ی مامان اون لحظه دیدن داشت از تعجب چشماش دوبرابر شده بود

-وااای لیلی باورم نمیشه... مگه تو این پسر رو میشناسی ؟ 

-راستش آره من میشناسمش ...

وشروع کردم به تعریف کردن قصه ی خودمون از همون اول تا آخرین روز سفر کیش ...

-واای خدا رو شکر مادر که بالاخره به یکی دل بستی خیلی خوشحالم برات

رفتم و صورتش رو بوس کردم خیلی مامان روشنفکری داشتم و از این بابت خیلی خوشحال بودم

-مامان فقط میشه شما با فرهاد حرف بزنی و بگی بهش که من از اون روز پارک ارم نمیشناختمش و تازه آشنا شدیم؟

-چرا خودت نمیگی خب ؟

-آخه میترسم از واکنشش...

-باشه مادر من میگم 

-یه خواهش دیگه الان غذا آماده است ؟

-آره چطور مگه ؟

-اگه میشه برای من یه بشقاب بکشید که بخورم و برم توی اتاقم که وقتی فرهاد می آد و می خواید باهاش حرف بزنید من اینجا نباشم ؟

-الهی فدای دختر خجالتیم بشم ، باشه مادر الان میکشم

غذای خوشمزه مامان رو خوردم و رفتم توی اتاقم استرس داشتم و با شنیدن صدای در استرسم بیشتر شد به مامان گفته بودم که به فرهاد بگه من خوابم ...

1 ساعت گذشت و هیچ صدایی نمی اومد گوشامو تیز کرده بودم اما هیچی نبود همون موقع صدای در زدن اتاقم اومد

-لیلی...؟ میدونم خواب نیستی آبجی بیام تو ؟

آب دهنم رو قورت دادم و سعی کردم از استرس و خجالت صورتم کم کنم

-آره داداش بیا ...

در رو باز کرد و اومد تو نتونستم هیچی از نگاهش بخونم 

-مامان میگه تو هم خیلی دوستش داری ، آره 

-خب... راستش ...نمیدونم چی بگم...آره

-همون پسرست که توی ارم دیدیمش

-آره 

-پس آبجی بزرگه ی ما می خواد عروس بشه ...

نمیدونم چرا احساس کردم ناراحته...

-داداش تو از این بابت ناراحتی ؟

-نه عزیزم تو خوشحال باشی منم هستم من فقط واسه این ناراحتم که دیگه پیشم نیستی...داشتم فکر میکردم چطوری تحمل کنم...

-فرهاد هنوز که من جایی نرفتم حتی اگه برم هم زود زود میام میبینمتون 

فرهاد...؟داداشی ...؟ منو نگاه کن ؟ دیگه غصه نخوری ها...

دید ناراحت شدم سعی کرد که یه جوری خوشحالم کنه

-آخه واسه چی غصه بخورم ؟ یه بچه پررو کم تر 

-بد جنس !

یکم دیگه با هم حرف زدیم و از اتاق رفت خیلی خوشحالم ...از اینکه همه راضین فقط میمونه بابام که اونم مطمئناً میگه یه نون خور کم تر و فکر کنم عروسیم هم نیاد... نمیدونم شاید هم دارم بی انصافی می کنم..

چشمام رو می بندم و با خیال راحت و با یه لبخند می خوابم...

***

یه هفته از موضوع تماس خانم کامکار گذشته چند روز پیش خانم کامکار دوباره زنگ زد و قرار شد پنج شنبه برای خواستگاری بیان امروز سه شنبه است و

 من هنوز برای مراسم پنجشنبه لباس نخریدم قراره امروز بعد از مطب با سحر برم و لباس مناسبی بخرم...

بالاخره مریض های امروز هم تموم شد پوفی می کنم و میرم پیش سحر

-خسته نباشی منشی عزیزم

-شما هم خسته نباشی عروس خانم

-سحر پاشو آماده شو بریم...راستی چرا عصر دوباره تو اومدی مطب مگه قرار نبود عصرا سروناز بیاد؟

-چرا ولی چون گفتی بریم لباس بخری زنگ زدم بهش گفتم خودم میام

-آهان...مرسی واقعا

-خواهش میکنم عزیزم من حالا حالا ها به تو مدیونم...

-سحر دیگه نبینم از این حرفا میزنی هااا... حالا هم زود حاضر شو بریم دیر میشه ها

منم رفتم توی اتاقم و یه سری از وسایلم رو برداشتم و راه افتادیم

 سحر یه پاساژ توی غرب تهران پیشنهاد داد منم چون سلیقش رو دیده بودم و دوست داشتم قبول کردم و رفتیم سمت پاساژ

دو ساعته داریم میگردیم هیچ لباس مناسبی برای پس فردا نیست دیگه هم داره شب میشه ... یا همه ی لباس ها خیلی لختی هستن یا خیلی ساده و معمولی

-اه...سحر خسته شدم هیچی نیست ...

-لیلی اون لباس طوسیه چطوره ؟

-کدوم ؟

-بابا همون کت شلوار که روی شلوارش یه کمربند مشکی خورده دیگه

دنبال دست سحر رو گرفتم و اون لباس رو دیدم...واقعا شیک و ساده بود و به درد همچین مراسمی میخورد ...با سحر رفتیم تو تا لباس رو پرو کنم

-سلام آقا اون کت شلوار طوسیه که پشت ویترین هست رو میشه بدید من پرو کنم؟

-خانم از اون لباس فقط سایز 38 داریم بهتون می خوره ؟

خوشبختانه فقط سایز من رو داشتن ...

-بله سایز من 38 همون رو بیارید 

-خانم مطمئنید دیگه ؟ آخه باید از تو تن مانکن در بیارم

-بله آقا مطمئنم بیاریدش 

پسری که توی مغازه بود یه نگاه به سرتاپام کرد که چندشم شد ...بعد هم یه لبخند عوضی روی لباش نشست...

-بله خانمی... مثل اینکه سایزت 38 ...

-اگه ورندازتون تموم شد لطفاً بیارید لباسو 

از حرف زدنم جا خورد ... خودش رو جمع کرد و رفت از توی ویترین لباس رو آورد...از دستش گرفتم و رفتم تو اتاق پرو...

 چه قدر خوب بود که سحر باهام بود وگرنه معلوم نبود چه بلایی سرم می اومد ...

آخرین نگاهمم توی آیینه به خودم میکنم تا در رو باز کنم که سحر ببینه لباس رو توی تنم ...اصلا فکر نمیکردم انقدر بهم بیاد

 چون پایین شلوارش تنگ بود پاهای کشیده ام رو کشیده تر نشون میداد عاشقش شدم...تقه ای به در خورد سحر گفت که در رو باز کنم که ببینه...

-وااااای لیلی عالی شدی ...خوش به حالت با این هیکل خوبت

-چرت و پرت نگو انقدر...همینو بگیرم به نظرت ؟

-به نظر من که عالی شدی خودت دوستش داری ؟

-آره به نظر منم محشره...

-پس دیگه معطل چی هستی در بیار بیا بیرون حساب کنیم 

همون موقع فروشنده اومد سمت اتاق پرو...

-میشه تو تنشون ببینم ؟

سحر هم که عصبی...

-نخیر نمیشه بفرمایید خواهر خودتونو ببینید...اییییش...پسره ی پر رو 

لباس رو در آوردم و اومدم از اتاق پرو بیرون...

-آقا فرمودید چنده ؟

-واسه شما مفته

-خیلی ممنون ...چه قدر میشه ؟

-گفتم که واسه خانم های خوشگلی مثل شما مفته...

-آقا دهن منو باز نکن حیف که مجبورم ازت خرید کنم وگرنه لباستو پرت می کردم تو صورتت و از مغازت میرفتم بیرون

با هزار بدبختی حساب کردیم و اومدیم بیرون...رفتیم سمت پارکینگ پاساژ و ماشین رو برداشتیم و راه افتادیم..

-لیلی این پسر چه قدر گیر بوداااا

-آره پسره ی عوضی 

مشمای لباس دست سحر بود و داشت لباس رو از اون در میاورد تا دوباره ببینتش

-سحر اگه خوشت اومده بردار من یه لباس دیگه می گیرم

-نه بابا تو تن تو قشنگ بود...ببین چی پیدا کردم ؟

-چی ؟

-کارت مغازه یارو

-خب همه کارتشون رو توی مشما های خرید میزارن دیگه این که تعجب نداره

-آخه پشت کارت یه چیزی نوشته ...

-چی ؟

-نوشته : (عزیزم این شماره ی شخصیه منه اگه دوست داشتی زنگ بزن ) پایین شماره هم نوشته بهروز...

-خاک برسر عقده ایش کنن فکر کنم چنتا کارت پشت نویسی کرده به هر دختری یکی میده ...عوضی...

-حالا هرس نخور می خوای به آقا داماد بگم بیاد گوششو ببره...؟

-مسخره...حالا که خبری نیست داماد داماد میکنی ...

-پس پنج شنبه من قراره بیام خواستگاریت ؟

-نه من زن تو نمیشم...

-تو رو خدا عزیز من ...عشقم ...قبول کن

انقدر مسخره بازی در آوردیم که رسیدیم دم خونه ی سحر ...ازش خداحافظی کردم و رفتم خونه...

تا رسیدم لباسم رو یه بار دیگه پوشیدم و به مامان نشون دادم برق تحسین رو توی چشمای قشنگش دیدم ...

 گفت هم پوشیده است هم شیک ....آویزونش کردم به کمدم و یه بوس براش فرستادم و گرفتم خوابیدم...مامان هم هر چه قدر گفت بیا شام بخور گفتم میل ندارم...

***

امروز پنج شنبه است و روز خواستگاری من ...استرسی بی همتا توی دلم هست

الان ساعت 6 و مهمون ها قراره ساعت 8 بیان یعنی فقط دو ساعت دیگه...تازه از حموم اومدم و دارم موهای بلند مشکیم رو اتو میکشم ...

 فرهاد رفته بیرون و قراره تا اومدن مهمون ها برگرده...مامان بیشتر از من استرس داره و هی این ور و اون ور میره 

-لیلی مادر یه زنگ به بابات بزن بگو یادش نره امروز خواستگاریه...

-مگه بهش نگفتین ؟

-چرا میگم شاید یادش بره..

تلفن رو برمیدارم و شماره ی گوشی بابا رو میگیرم...

بعد از کلی بوق بالاخره تلفن رو جواب میده...

-سلام بگو ...

-سلام بابا زنگ زدم ببینم مراسم امشب رو یادتون نرفته که...

-چه مراسی ؟

-خواستگاری من دیگه...

-مگه امشب بود ؟

-بله دیگه 

-باشه میام دیگه زنگ نزن تو جلسه ام

بدون خداحافظی قطع کرد...

یکی نیست به این بابای من بگه آخه پدر من چه قدر می خوای پول جمع کنی ؟ حتما باید روز خواستگاری دخترت هم کار کنی...وای که چه قدر این بشر بیخیاله

رفتم توی اتاقم و یکم آهنگ گذاشتم و شروع کردم به رقصیدن عادتم بود هر وقت احتیاج به آرامش داشتم میرقصیدم...

توی حال و هوای خودم داشتم میرقصیدم که در باز شد و فرهاد اومد تو...

-ای خدا تو کی آدم میشی لیلی ؟یه کم دیگه مهمونات میان تو داری میرقصی ؟

-خب چیکار کنم...دلم خواست برقصم ...

-من نمیدونم تو که عینه بچه ها میمونی چطوری می خوای عروسی کنی ؟

-اذیتم نکن فرهااااااااد...

-باشه بابا داد نزن ...تسلیم... خیلی استرس داری ؟

-استرس ؟ نه... چطور مگه...؟

-به من دروغ نمیتونی بگی من اگه تورو بعد 23 سال نشناسم باید برم بمیرم...تو هروقت استرس داری میرقصی...شب کنکورت یادته ؟

-وا چرا یاد اون افتادی ؟

-چون اون شب هم داشتی عین دیوونه ها میرقصیدی ...پس به من دروغ نگو موشی ...

-راست میگی اون موقع هم داشتم میرقصیدم...یادش به خیر ...چه زود گذشت

-با این لباسا می خوای بیای پیش مهمونا ؟

-نه بابا الان عوضشون میکنم

-پس زود باش ...یکم دیگه میان هاااا

-داداش چه خوشتیپ کردی ....

-بله دیگه خیر سرم دارم برادر عروس میشم هاااا یه خواهرم که بیشتر ندارم ...

-من فدای داداش گلم بشم...راستی بابا اومد؟

-آره اومده بودم همینو بگم یادم رفت ..اومدم بگم نگران نباشی ...

-باشه مرسی تو برو منم حاضر میشم میام ...

در رو بست و رفت... رفتم آهنگ رو خاموش کردم و رفتم سمت کمد لباسام

لباسی که خریده بودم رو پیدا کردم و پوشیدم... نشستم جلوی میز آرایشم و کمی آرایش کردم...این دفعه چشمام رو بیشتر آرایش کردم ...

 خودم رو توی آیینه نگاه کردم فکر نمیکردم یکم بیشتر آرایش کردن انقدر قیافه ی من رو عوض کنه ...یه بوس واسه خودم فرستادم ...داشتم از اتاقم بیرون میرفتم که فکر کردم اگه حجاب داشته باشم بهتر و سنگین تره 

 پس رفتم سمت شالام و یه شال طوسی انتخاب کردم و انداختم سرم...الکی هم دو ساعت موهام رو اتو کشیده بودم...دیگه کامل بودم فقط میموند کفش...با کلی وسواس یه کفش عروسکی طوسی هم پوشیدم و رفتم پایین...مامان و فرهاد از دیدنم دهنشون باز موند...

 حتی بابا هم وقتی من رو دید یه لبخند پر معنی زد...رفتم پیش مامانم...

-مامان چطور شدم ؟

-ماه بودی ماه تر شدی خوشگلم ...

صورت مامان رو بوسیدم و رفتم توی هال نشستم همون موقع صدای آیفون بلند شد ...فرهاد رفت و در رو باز کرد ...آب دهنم رو قورت دادم و منتظر رویارویی با خانواده همسر آیندم شدم...

یکی یکی وارد شدن اول پدر عماد که مثل عماد قد بلندی داشت و موهاش جو گندمی بود و چهره ی مهربونی داشت...

 بعد مادر عماد با روشنک ...فکر نمیکردم مادر عماد چادری باشه اما بود و منم مشکلی نداشتم...با مادر عماد هم سلام و احوال پرسی کردم

-سلام خانم کامکار خوش اومدید...

-سلام عروس گلم...ماشاالله ...میدونستم انتخاب عماد باید خیلی دختر زیبا و خانمی باشه...

-شما لطف دارین...بفرمایید از اون طرف ...

روشنک هم خیلی دختر بانمکی بود یه دختر لاغر سبزه با موهای فر خیلی به دلم نشست...

حالا نوبت وارد شدن عماد بود...مرد سوار بر اسب سفید رویاهای من...کت شلوار خیلی بهش می اومد و کرواتش هم خیلی شیکش کرده بود با کفش های ورنی مشکی و یک دسته گل بزرگ که فقط گل رز قرمز داشت و واقعا خیلی زیبا و خیره کننده بود اومد کنارم و دسته گل رو بهم داد ...

-سلام لیلی خانم ...بفرمایید

-سلام مرسی خوش اومدین ...

با خودم گفتم چه خانمی تنگش میزاره انگار نه انگار تو کیش لیلی لیلی میکرد داشت از کنارم رد میشد که خیلی آروم و جوری که فقط من بفهمم گفت :

-چه قدر ناز شدی...لباست هم خیلی بهت میاد لیلی من 

چیزی نگفتم ولی مطمئن بودم قرمز شدم خودم رو جمع کردم و رفتم سمت مهمونا و کنار صندلی فرهاد نشستم... بابا چنان اخمی کرده بود که انگار دلش می خواست داد بزنه : برید از خونه ی من بیرون عوضی هااا ...از تصور فکرم خندم گرفت ولی زود خندم رو خوردم ...بعد از کلی حرف زدن درباره ی قدیم و رسم و رسوم اون موقع تصمیم بر این شد که من و عماد بریم توی اتاق من و حرفامون رو با هم بزنیم...

جلوتر از عماد راه افتادم و رفتم سمت اتاقم 

-بفرمایید بشینید

-لازم نیست انقدر رسمی حرف بزنی لیلی

-مدلم اینه کلاً...الان ما باید چی بگیم به هم ؟

-خب معلومه ...

-شما...یعنی تو که میدونی شروع کن خب

-راستش..راستش منم نمیدونم 

-از اون موقع که معلوم بود چی شد پس ؟

-پدر سوخته قیافتو این جوری نکن میام میخورمت هااا

سکوت کردم و خجالت کشیدم ...

-لیلی فکر کنم باید مثلاً من بگم...مرد ایده آل شما چه ویژگی هایی داره ؟ یا مثلا غذای مورد علاقه شما چیه ؟

از قیافش خندم گرفته بود صداش رو عوض کرده بود و داشت مسخره بازی در می آورد ...

-واسه چی میخندی ...خب چمیدونم از این چرت و پرت ها دیگه...اصلاً می خوای راجع به یه موضوع جذاب حرف بزنیم ؟

قیافش موذی شد و دوباره از همون لبخندای خاصش زد ...

-چی ؟

-بچه...ببین من دوست دارم دو تا بچه داشته باشیم... اسماشون رو هم میزاریم ...بزار فکر کنم ...آهان فهمیدم میزاریم دارا و سارا چطوره ؟

-نخیر اسماشون رو من انتخاب میکنم ...میزاریم نیکناز و نیکداد ...

بعد از چند دقیقه و با نگاه کردن به قیافه ی عماد فهمیدم چه سوتی دادم...آخه یکی نیست بگه دختر تو حالا نظر ندی راجع به بچه نداشتت میمیری ؟

بازم قرمز شدم میدونم...

-پس تو هم آره لیلی خانم؟...ببینم تو رو ...چرا باز قرمز شدی ؟ حالا مگه بهت گفتم بیا الان بچه دار بشیم ...؟ اگه قرمز بشی اسم بچه هامون رو میزاریم لبو و گل لبو هاااا ... ببینمت ...

سرم رو بلند کردم و دوباره اون دو تا تیله مشکی من رو مجذوب خودش کرد

-حالا شد...میگم بریم پایین و بگیم حرفامون رو زدیم 

-باشه بریم 

با خودم گفتم بزار بریم پایین آقا عماد حالتو میگیرم ...تا تو باشی هوس بچه به سرت نزنه...

از پله ها اومدیم پایین و نشستیم سر جاهامون ...

پدر عماد روش رو کرد سمت من و پرسید :

-دخترم چی شد جوابت چیه ؟ 

یه نگاه به عماد کردم یه لبخند بزرگ و پیروزمندانه روی لباش بود و انگار می خواست بگه : این سواله میپرسی پدر من ؟ معلومه که جوابش مثبته...

-راستش من می خوام بیشتر فکر کنم و تا هفته بعد نمیتونم جوابی بهتون بدم

-باشه دخترم حقته...امیدوارم جوابت مثبت باشه...

خیلی دلم می خواست اون لحظه قیافه ی عماد رو ببینم و بالاخره دیدم دیگه خبری از اون لبخند روی لبش نبود و جاش رو یه اخم کوچولو گرفته بود این دفعه من بودم که لبخند پیروز مندانه میزدم... بله آقا عماد اگه چیزی رو زود به دست بیاری زود هم از دستش میدی...

یکم بعد مهمونا برای رفتن بلند شدن عماد که داشت از بغلم رد میشد آروم و طوری که فقط خودش بشنوه بهش گفتم :

نیکناز و نیکداد بابای اخمالو رو دوست ندارن ها از من گفتن نه ببخشید لبو و گل لبو ...

برگشت و نگام کرد پوزخندی زد و رفت ...

منم رفتم بالا و با خیال راحت خوابیدم

***

وارد هفته ی جدید شدیم و من توی این هفته باید جواب نهاییم رو به در خواست ازدواج عماد بدم با این که از اول جواب خودم رو می دونستم ولی نخواستم عماد فکر کنه تا بیاد جواب من مثبته ...

این روزا سحر هم خیلی کم مطب میاد چون چیزی تا کنکور نمونده و داره از زمانش حداقل استفاده رو میکنه ...خیلی زحمت میکشه امیدوارم به چیزی که می خواد برسه...سروناز رو توی این مدت بیشتر شناختم و خیلی از شخصیتش خوشم اومده ...از من و سحر کوچیکتره و فقط 21 سالشه ،یه دختر ظریف با قد متوسط رو به کوتاه و البته به شدت زیبا... 

توی مطبم نشستم که گوشیم زنگ میزنه ، نگاه به صفحه ی گوشیم میکنم تلفن از خونه است با یه لبخند جواب میدم...

-الو سلام

-سلام دخترم خوبی مادر ؟

-مرسی خوبم ، چیزی شده ؟

-نه بابا چی می خواست بشه زنگ زدم بهت بگم خانم کامکار زنگ زده بود گفت پسر من خیلی بی تابی می کنه و می خواد زود جواب بگیره ،جواب دخترتون چیه ؟منم گفتم که جوابش مثبته...بد کاری که نکردم ؟

-مامان خب میگفتی اومد خونه بهتون زنگ میزنم چرا زود گفتین جواب مثبته ؟

-ببخشید مادر مثل اینکه بد کاری کردم ، من گفتم حتما جوابت مثبته...چمیدونستم...

-شوخی کردم مامان...خوب کاری کردی خودم هم می خواستم بگم اگه زنگ زدن جواب مثبت رو بده ...

-پس ایشاالله داری عروس میشی ...

-مامان دیگه چیزی نگفتن ؟

-چرا مادر قرار شد فردا شب بیان خونه ما و راجع به مراسم و این حرف ها صحبت کنیم...

-فردا ؟ چه زود ...من لباس ندارم 

-خب مادر همون لباست رو بپوش که فرهاد برات از ترکیه آورده بود ...

-راست میگی اصلاً حواسم به اون نبود ...مامان شما چیزی نمی خوای دارم از مطب بر میگردم براتون بگیرم ؟

-نه عزیزم 

-پس خداحافظ ...

خداحافظی کرد و تلفن رو گذاشتم اصلاً باورم نمی شد...خدایا شکرت همه چی خیلی خوب داره پیش میره توی دلم یه حس خوبی هست منم دارم عروس میشم ...چیزی که همه ی دختر ها یه روزی طعمش رو می چشند...

به فرهاد هم زنگ زدم وقضیه ی فردا رو گفتم اونم بهم تبریک گفت و خوشحال شد ...

***

امروز مطب نمیرم از قبل به سروناز گفته بودم که زنگ بزنه و مریض های امروز رو کنسل کنه...می خواستم از صبح خونه باشم و به مامان کمک کنم ،هزار بار به این مامان گفتم انقدر خودت رو اذیت نکن این همه کارگر یکی رو بیار بهت کمک کنه اما حرف توی سرش نمیره و میگه من خودم کارها رو انجام ندم به دلم نمی چسبه ...

بعد از آماده کردن میوه و شیرینی رفتم توی اتاقم که حاضر شم...

لباسی که می خوام بپوشم رو از توی کمد در میارم...تا حالا هیج جا نپوشیدمش یه پیرهن قرمز تنگ و ساده که تا روی زانو است با یه ساپورت کلفت مشکی با کفش های پاشنه 10 سانتی مشکی ...این دفعه یادم هست که باید شال سرم کنم پس زیاد به موهام نمیرسم...شال مشکیم رو هم یه طور خاص سرم میکنم...

یه رژ قرمز هم میزنم و بعد چشمام رو آرایش میکنم...

به خودم توی آیینه نگاه می کنم ...خیلی خوب شدم بازم مثل همیشه یه بوس واسه خودم میفرستم و یه چشمک هم به خودم میزنم...

میرم توی هال با اومدن من مهمون ها هم میرسن ...

با همه به گرمی احوال پرسی میکنم وآخر میرسم به عماد دیگه کت شلوار تنش نیست یه شلوار سورمه ای با یه کت تک که از شلوارش یکم تیره تره...اونم عالی شده...یاد دیالوگ حامد کمیلی توی فیلم دو خواهر می افتم : واااای بچه های ما خیلی خوشگل میشن...، از فکرم خندم گرفت ...

میرم و میشینم پیش مهمونا...بابا امروز خوشبختانه زود از سر کار برگشت و من رو حرص نداد ...همه شروع میکننن به حرف زدن درباره ی من و عماد و مراسم ...قرار شد که قبل از عقد رسمی و ازدواج یه صیغه محرمیت یه ماهه بینمون خونده بشه تا با هم بریم بیرون و بیشتر با هم آشنا شیم ...به نظر من هم این کار خیلی خوبی بود که قبل از وارد شدن اسمامون توی شناسنامه ی هم با هم بیشتر آشنا میشیم...

داشتم به حرف ها گوش میدادم که واسه گوشیم اس ام اس اومد خوشبختانه گوشیم روی میز کنارم بود و لازم نبود بلند شم و برم بیارمش ...اول گفتم زشته الان من گوشی بگیرم دستم و اس ام اس بدم اما بعد با خودم گفتم شاید کسی کار واجب داشته باشه...

شماره ناشناس بود : با این که این رژه خیلی بهت می آد و خوشگلت کرده ولی دیگه این رژرو نزن... از طرف آقاتون...

سرم رو بلند کردم و به عماد نگاه کردم تا دید من دارم نگاش میکنم روش رو کرد اون طرف و مثلاً داشت حرف های باباش رو گوش میکرد ولی توی قیافش خنده موج میزد و انگار منتظر یه حرف بود که بترکه...قیافش خیلی بامزه شده بود ...داشتم با خودم فکر میکردم این شماره ی من رو از کجا آورده ؟! 

اول شمارش رو سیو کردم و بعد براش یه اس ام اس فرستادم:

(میدونم بهم میاد و من همیشه خوشگلم ولی متاسفانه از این رژ خوشم میاد و تا عمر دارم ازش استفاده میکنم ...از طرف خانمتون...)

دلم می خواست وقتی داره میخونه قیافش رو ببینم ...

فکر کنم الان داره میخونه چون قیافش دیدینی شده...سرش رو از روی گوشیش بلند کرد و چشماش رو خمار کرد و یه پوزخند زد و یه نگاه طولانی بهم کرد..

وای خدا من عاشق این بشرم...

حرف ها زده شد و قرار شد فردا صیغه ی محرمیت بینمون خونده بشه... 

موقع خداحافظی مامان گفت من تا دم در برم و راهشون بندازم ...با اون لباسا که نمیتونستم برم با این که پوشیده بود و آستین لباسم بلند بود اما باید یه مانتو میپوشیدم و بعد میرفتم توی کوچه...مهمونا سریع داشتن میرفتن سمت در خروجی و من هول شده بودم و مانتوم رو پیدا نمیکردم ...

-لیلی مادر ول کن تا تو دنبال مانتوت بگردی اینا رفتن یبا این چادر من رو سرت کن برو 

با این که اصلا به اون تیپم چادر نمی اومد اما چاره ای نداشتم چادر سفید مامان رو برداشتم و رفتم دم در ، عماد هنوز من رو توی چادر ندیده بود موقع سوار شدن ماشین اومد یه نگاه گذرا بهم بکنه که موند روی صورتم...بعد یهو شروع کرد به خندیدن طوری میخندید که قرمز شده بود ...از دستش عصبانی شدم حالا من هر چه قدر هم زشت شده بودم توی اون لباس نباید به من میخندید ...با خانوادش گرم خداحافظی کردم ، اما دیگه خودش رو نگاه هم نکردم و رفتم تو...

چادر رو از سرم برداشتم و شروع کردم زیر لب غر زدن : پسره ی نفهم ، یکی نیست بگه خودت خیلی خوشگلی که دختر به این نازی رو مسخره میکنی...

همین طوری داشتم زیر لب حرف میزدم که برام اس ام اس اومد ...صفحه ی گوشی رو نگاه کردم تا دیدم شماره ی عماد حرصم گرفت ... می خواستم نخونده پاکش کنم که کنجکاوی نذاشت ...

(سلام بر ننه نقلی خودم... حالا چرا قهر میکنی ؟ خوب می خواستی چادرت رو سر و ته سرت نکنی که بهت نخندم...حالا آشتی دیگه...خب ؟ )

خاک بر سرت لیلی یه چادر هم نمیتونی سرت کنی ... بهش حق دادم مطمئن بودم خودم هم اگه کسی رو میدیدم که چادرش رو سر و ته سرش کرده کلی بهش می خندیدم...

جواب اس ام اسش رو ندادم بزار فکر کنه باهاش قهر کردم...

بعد از کمک کردن به مامان رفتم و لباسم رو عوض کردم و با یه لبخند خودم را به دست خواب سپردم...

***

صبح با صدای گوشیم از خواب بلند شدم ...خیلی حالم خوبه...یه حال غیر توصیف ...از صبح راه رفتنم فقط رقصیدن شده ولی این دفعه رقصیدنم از استرس نیست از شادی و هیجانه...این ور میرم یه قر میدم اون ور میرم یه قر دیگه...خدایا این روزا رو از ما نگیر...باید زود حاضر بشم که بریم صیغه موقت رو بخونن برامون ...

صدای گوشیم اومد فکر کنم اس ام اس دارم ... بله از عماده ...

(سلام به خوشگل خانم خودم

لیلی ، من میخوام یه پیرهن چهارخونه ی سفید مشکی با یه شلوار مشکی بپوشم خوبه ؟ )

الهی فدای این پسر بشم که انقدر خوبه که درباره ی لباساش از من نظر می خواد، نخواستم امروز رو خراب کنم و نقشه ی قهر کردن رو کلاً انداختم دور باید جوابشو میدادم...با خودم گفتم منم ازش نظر بخوام این جوری اونم خوشحال میشه ...پس گوشیمو برداشتم و نوشتم:

(سلام عزیزم

آره خوبه مطمئنم بهت میاد...

منم می خوام یه مانتو صورتی با شلوار و شال طوسی بپوشم ، خوبه ؟ )

رفتم دستشویی و برگشتم و دیدم جوابم رو داده :

(آره عزیزم خیلی بهت میاد به رنگ چشمات هم میاد ...حاضر شو دارم راه می افتم...بوس )

زود بلند شدم و رفتم پایین و صبحونم رو خوردم رفتم بالا و حاضر شدم همونایی رو پوشیدم که به عماد گفتم ...همه ی خانواده حاضر بودن فقط مونده بود عماد هم بیاد و راه بیفتیم ...

صدای آیفون اومد...عماد هم رسید ، همه سوار ماشین شدن که راه بیفتیم قرار بود خانواده ی کامکار هم خودشون بیان از خونشون ، من رفتم سمت ماشین عماد ...از ماشینش پیاده شد و من لباساش رو دیدم...باورم نمیشد لباساش رو با لباسای من ست کرده بود یه شلوار طوسی با یه تی شرت صورتی...عاشق این کاراش بودم ، با چشمام ازش تشکر کردم که انقدر خوبه...

صیغه ی محرمیت ما هم خونده شد و الان توی ماشین عماد هستم...

-خوب دیگه شدی لیلی خودم

-آقا مجنونه زیاد حرف نزن جلوت رو نگاه کن

-لیلی میگم پایه ای خانواده رو بپیچونیم بریم ناهار بیرون ؟

-نخیر...من دختر خوبی هستم

-دختر خوب حالا امروز از خوب بودنت یکم کم کن یه حالی به خودمون بدیم 

-بزار فکر کنم.......باشه قبول میکنم 

-پس پیش به سوی پیچش خانواده...

اینو گفت و پاش رو گذاشت روی پدال گاز و هر چه قدر توان داشت فشار داد یه لحظه فکر کردم سوار جت شدم...به قول عماد پیچش خانواده کار سختی نبود و خیلی راحت گممون کردن...جالبش این جاست که هیچ کس هم زنگ نزد بپرسه ما کجا رفتیم...عماد میگه احتمالاً آمادگی این پیچش رو داشتن...

برای ناهار رفتیم یه رستوران چینی ...رستورانش خیلی شیک و خاص بود توی سالنش از این بالن های چینی برای تزیین استفاده کرده بودن و روی دیوار سالن هم نقاشی های زیادی درباره ی چین بود...خلاصه خوب تونسته بودن که حس رو منتقل کنن ...

گارسون منوی رستوران رو آورد ...

هیچی از غذاها سر در نمیاوردم همشون خیلی عجیب بودن می خواستم بزنم تو سر عماد بگم خیلی بدجنسی من رو آوردی اینجا که ضایعم کنی دیگه نه...

-لیلی تو چی میخوری ؟

-هرچی خودت میخوری واسه منم سفارش بده ؟

-نه نشد سفارش غذا امروز به عهده تو...تو هرچی بخوری منم میخورم

از قیافه ی موذیش معلوم بود داره اذیت میکنه ...خوشبختانه کنار غذاها شماره داشت و کنار هر غذا عکس همون غذا رو هم گذاشته بودن 

-باشه حرفی نیست بگو غذای شماره 7 رو بیارن...

-اسمش چیه ؟ 

منو رو هل دادم طرفش و گفتم:

-عزیزم تو که کور نبودی بخون اسمش رو به آقا بگو ...

همون موقع گارسون مخصوص سفارش غذا اومد و اسم غذا ها رو خواست تا یادداشت کنه...منتظر بودم نتونه بگه اسماشون رو ، و من کلی بهش بخندم اما با کمال تعجب و خیلی حرفه ای اسم غذا رو گفت و با یه نگاه پر از غرور نگاهم کرد

-آخه جوجه من هفته ای یه بار اینجا غذا میخورم می خوای مچ منو بگیری ؟

-کی ؟ من ؟ نه عزیزم من به تو ایمان کامل دارم

-گوشتو بیار جلو یه چیزی بهت بگم

با خودم گفتم وا خوب بگو همین جوری دیگه مگه فاصلمون چه قدره ؟به هر حال گوشم رو بردم نزدیک تا ببینم چه چیز سرّی می خواد بگه 

-عااااشقتم جوجه...

ای خدا این بشر دیوونه است خب نمیشد همون جوری بگه 

-من بیشتر روانیییییی...

هر دوتامون زدیم زیر خنده ...شنیده بودم خدا در و تخته رو جور میکنه ها باور نداشتم ...دو تا دیوونه...

غذامون رو آوردن ...باید اعتراف میکردم من جلوی کسی که هفته ای یه بار میاد این جا و غذای چینی میخوره از نظر کل کل تسلیم تسلیمم...فقط به دست عماد نگاه می کردم و اون هرجوری می خورد منم همون طوری میخوردم

-نه استعدادت خوبه اگه هر هفته که میام این جا تو هم بیای زود راه می افتی

-عزیزم من تو همه چی استعدادم خوبه...

-بر منکرش لعنت...بشمار...

-واقعاً فکر کردی من میزارم تو از این به بعد تنهایی جایی بری ؟ از سرت بیرون کن هرکول 2 

-حالا چرا هرکول 2 ؟

-چون فرهاد هرکول 1 و تو هرکول 2 

-آهاااان...اون وقت تو چی هستی ؟ 

-من رو میتونی پرنسس و ملکه و زیبای خفته و... صدا کنی...

-اون وقت رودل نکنی پرنسس جونم...؟

-نه هرکول 2 تو نمی خواد نگران من بشی؟ راستی خیلی دوست دارم آتلیه تو رو ببینم میشه یه روز بریم ؟

-آره حتماً ...می خواستم بگم بعد از ناهار بریم بعد فکر کردم فردا بریم بهتره چون اون وقت میتونی لباس بیاری عکس بندازی 

-وای آره خیلی خوب میشه اون وقت 

-اگه دوست داشته باشی چند تا عکس هم با هم میندازیم چطوره ؟

-اینم خیلی نظر خوبیه بعد که ازدواج کردیم میزنیم تو خونمون 

-راستی گفتی خونه ...فردا که می خوایم بریم آتلیه بیا از پس فردا بریم دنبال خونه...می خواستم خودم برم اما گفتم تو هم باشی بهتره 

-آخه مطب...

-خب هروقت مریضات تموم شدن میریم دیگه...

-آره این جوری خوبه ...مرسی که درک میکنی، راستی تو میری بیرون پس آتلیه چی میشه ؟

-آدم زیاد هست تو آتلیه تو نمی خواد نگران باشی جوجه...

-جوجه نه پرنسس...

-چشم پرنسس دیگه تکرار نمیشه 

بعد از کلی حرف زدن غذامون تموم شد و رفتیم سمت خونه ی ما ، هرچی به عماد گفتم بیا بالا قبول نکرد و رفت...

وای واسه فردا خیلی ذوق دارم باید برم هرچی لباس خوشگل دارم بردارم و واسه فردا آماده کنم...

***

بالاخره مریض های امروز من هم تموم شد و به عماد زنگ زدم ...

-سلام عماد مریضام تموم شدن بیام؟

-سلام عزیزم...خانومی صبر کن میام دنبالت

-مرسی عماد خودم میام...

-گفتم که میام دنبالت

-آخه ماشینم میمونه توی پارکینگ مطب و فردا بی ماشین میمونم

-خب هر جور راحتی فقط کمربندتو ببند و آروم رانندگی کن عجله که نداریم

-چشم خودم میدونم...

-فدای اون چشم گفتنت بشه هرکول 2...

-خدانکنه ...اون وقت بی شوهر میمونه پرنسس خانم

-کم حرف بزن پرنسس پاشو بیا...

گوشی رو قطع کردم و راه افتادم سمت آدرسی که داده بود ...

چه آتلیه ایه ...وااای دهنم باز موند دکوراسیون بیرونش که عالی بود باید توش رو دید...سرم رو بلند میکنم و تابلوش رو نگاه می کنم : آتلیه مردمک...

اسمش هم جالب بود خیلی خوشم اومد ...دم آقامون درد نکنه

رفتم تو اولین نفری که دیدم خانمی بود که پشت میزی نشسته بود و داشت با تلفن حرف میزد تا من رو دید مکالمه رو قطع کرد...

-سلام خانم بفرمایید

-سلام من با آقای کامکار کار داشتم ...

-شما باید خانمشون باشین درسته ؟

-بله لیلی هستم خوش بختم 

-خوشحال شدم از دیدنتون آقا عماد گفته بودن که میاید منم شیدام بفرمایید مستقیم اتاق ایشونه

-خیلی ممنون 

رفتم سمت جایی که نشونم داد و در زدم

-کار دارم الان شیدا خانم...

توجه نکردم و رفتم تو...وای خاک بر سرت لیلی وقتی میگه کار دارم نرو تو دیگه...تا در رو باز کردم دیدم بلوز تنش نیست و داره لباساش رو عوض می کنه... 

 بیچاره فکر کنم من رو دید خجالت کشید...ولی خودمونیم ها عجب بازو ها و شکم شش تیکه ای داره فکر کنم چند سالی باشگاه رفته تا این طوری شده...

-ببخشید...من نمیدونستم ...داری...داری لباس عوض میکنی

این رو گفتم و رفتم بیرون و در رو هم بستم حدود 5 دقیقه ای گذشت که در رو باز کرد و گفت برم تو

-اصلا این خجالتت من رو خرابت کرده 

-پس چی نکنه وایمیستادم بر و بر نگات میکردم...

-چی میشه مگه نا سلامتی شوهرتم ها

-هنوز نیستی

-میشم...

-حالا چرا داشتی لباسات رو عوض میکردی ؟

-از صبح اون لباس قبلیام تنم بود بوی عرق میداد گفتم خانمم که میاد بوی خوب بدم 

-بله میبینم با ادکلن دوش گرفتی...

-نه که تو نگرفتی از اون موقع که پاتو گذاشتی تو آتلیه همش عطسه ام میگیره ... اصلاً بیخیال پاشو بریم عکساتو بنداز...

-عکسامون نه عکسات...

-من نوکر شما هم هستم 

رفتیم سمت اتاق مخصوص اون جا هم خیلی قشنگ بود و مطمئن بودم عکسامون عالی میشه ...قرار شد اول چنتا عکس تکی بندازم بعد بقیه عکسارو با عماد بندازم...

رفتم توی رختکن و لباسم رو عوض کردم آرایشم رو هم تجدید کردم...یه لباس بنفش کوتاه تا بالای زانو و یه کفش پاشنه بلند بنفش و موهام رو هم باز کردم و ریختم دورم خوب شدم اما...اما خجالت میکشیدم این جوری برم جلوی عماد با خودم گفتم احمق جون اون دیگه بهت محرمه بعدش هم فردا قراره شوهرت بشه بیخیال خجالت شو برو...

آروم سرم رو انداختم پایین و رفتم بیرون...

سرم رو بلند کردم و چشمام توی چشمای عماد قفل شد داشت بر و بر من رو نگاه میکرد ...اولین بار بود جلوش شال نداشتم البته به جز پارک ارم...و اولین باری بود من رو توی همچین لباسی میدید...سعی کردم جو رو عوض کنم

-خب من حاضرم شروع کنیم...

-باشه باشه ...فقط یه لحظه من برم بیرون 

معلوم نیست چش شده و چرا انقدر عرق از سر و صورتش داره میره رفت بیرون و بعد چند دقیقه به جای خودش شیدا اومد تو

-لیلی جون خودت فیگوری مد نظرت نیست با همون فیگور ازت عکس بگیرم؟

-ببخشید عماد کجا رفت؟مگه اون قرار نبود از من عکس بندازه ؟

-چرا عزیزم قرار بود ایشون عکس بندازن ولی نمیدونم چی شد اومدن بیرون گفتن من بندازم ازت ...دوست نداری من ازت عکس بندازم ؟

-این حرفا چیه چه فرقی میکنه فقط می خواستم ببینم عماد چی شد...

با خودم گفتم حتما سرش درد گرفته رفته بیرون چون اینجا نور زیاد هست بعدشم الان دارم فکر میکنم شیدا عکس بندازه راحت ترم اگه عماد بود هم نمیتونستم فیگور بگیرم هم از خجالت قرمز میشدم عکسم بد میشد...

خودم فیگوری مد نظرم نبود و با فیگورایی که شیدا میداد عکس انداختم و واقعاً هم عالی بودن همشون...خیلی دوست داشتم زود عکسا رو ببینم ...بعد چند بار لباس عوض کردن و عکس تکی انداختم قرار شد شیدا عماد رو صدا بزنه که با هم عکس بندازیم ...

نمیدونستم لباس چی بپوشم که با عماد عکس بندازم ...عماد اومد تو اتاق

-عماد خوبی ؟ گفتم حتما نور زیاد بوده سر درد گرفتی

-نور ؟ آره آره ...

-عماد من نمیدونم کدوم لباسم رو بپوشم عکس بندازم

-لیلی تو اون کمد چنتا لباس ست واسه عروس دامادا هست که میان اینجا میپوشن و با هم عکس میندازن میخوای از اونا بپوشیم؟

-باشه خوبه ...

رفتیم و پوشیدیم اول یه سویی شرت شلوار مشکی هر دوتامون پوشیدیم و تیپ اسپرت زدیم و رفتیم تو اون محوطه ای که مخصوص عکسای ورزشی بود و عکس انداختیم ...

بعد من یه تاپ پشت گردنی نارنجی پوشیدم اونم یه رکابی نارنجی پوشید که به پوست برنزش خیلی اومد و من همون شلوار لی لوله تفنگی خودم رو پوشیدم و عماد هم یه شلوار لی پوشید و وایسادیم برای عکس اون باید کمر من رو میگرفت وسرش رو میکرد توی گردن من ومن هم باید سر اون رو میگرفتم دستم و چشمام رو می بستم... با این که با کلی خجالت این عکس رو انداختم ولی فکر کنم عالی بشه چون عماد خیلی خوب فیگور میگرفت و اخم می کرد و منم سعی می کردم جدی برخورد کنم ... چند تا از همین عکسای خفن و خاک برسری انداختیم و کارمون تموم شد...

بعد از عوض کردن لباسامون رفتیم و توی اتاق عماد نشستیم و برامون قهوه آوردن همین جوری که نشسته بودیم چند تا عروس و داماد اومدن و برای مراسمشون قرارداد بستن...دلم خواست من و عماد هم جای اونا باشیم و زود عروسی کنیم ولی نه...باید خوب همدیگر رو بشناسیم...البته من میدونم که اگه عماد هرجوری هم باشه من نمیتونم بیخیالش بشم...

همین جوری که دارم اون عروس و داماد رو نگاه می کنم نگاه سنگینی رو ، روی خودم حس می کنم 

-آقا عماد کم مارو دید بزن

-میدونی داشتم به چی فکر می کردم ؟

-چی ؟

-به این که چه قدر خوب میشد که ما جای این عروس و داماد بودیم و عروسیمون بود

-اتفاقاً منم داشتم به این فکر میکردم 

-لیلی میگم بیا قضیه این یک ماه رو بیخیال شیم و زود عروسی بگیریم ...

-من و تو که میدونیم آخر این یه ماه قراره که رسمی مال هم شیم واسه چی حرف بزرگتر ها رو زیر پا بزارریم ...

-آخه من نمیتونم تحمل کنم...

-عزیزم ما که هر روز میتونیم هم رو ببینیم دیگه غصه خوردن نداره که ...هرکول من دیگه غصه نخوره ها...

فقط خندید ...از اون خنده های خاصش... از اون خنده هاییش که وقتی میبینمش همه ی غمام از بین میره 

-لیلی زنگ بزن به مامانت بگو یکم دیر تر میری خونه، بگو با منی

-ما که کارمون تموم شد دیگه واسه چی بگم ؟

-آخه میخوام ببرمت یه جایی ؟

-کجا ؟

-نمیگم که...

وقتی این جمله رو گفت داشتم با خودم فکر میکردم چرا اصلاً بهش نمیخوره که 32 سالش باشه ...

 اگه هر کی لحنش رو وقتی گفت "نمیگم که..."رو میدید فکر میکرد یه پسر بچه این حرف رو زده ...شاید هم همین طوری بودنش بود که من رو بیشتر بهش علاقه مند میکرد ...

گوشیم رو برداشتم و به خونه زنگ زدم 

-الو سلام مامان...

-آخه به این صدا میاد که مامان باشه ؟

-تویی فرهاد...فکر کردم مامان گوشی رو برمیداره خب

-مریضات چه قدر امروز زیادن ...پس کی میای خونه دیگه شب شده

-من که مطب نیستم ...مگه مامان بهت نگفت ؟ اومدم آتلیه عماد...

-نه نگفته بود...پس سلام برسون

-باشه داداشی...زنگ زدم بگم یکم دیر میام خونه با عماد میخوام برم جایی

-کجا ؟

-نمیگه بهم فکر کنم سورپرایزه

-لیلی میگم...میگم یه کاری نکنید بعدا پشیمون شید ها...

-منظورت چیه ؟

-هیچی ولش کن مواظب خودت باش ...به مامان میگم 

این رو گفت و قطع کرد تا 5 دقیقه داشتم فکر میکردم منظور عماد چی بود؟

عماد کتش رو پوشید و گفت که بریم ...

حدود نیم ساعت که توی ماشینیم و هنوز نرسیدیم معلوم نیست کجا داریم میریم ...آهنگ بی کلامی هم داره از ضبط پخش میشه... 

 نوازنده چنان ماهر ویولن میزنه که آرامش خاصی توی وجودم میشینه...فکر کنم عماد هم فهمیده که عجیب با آهنگ انس گرفتم چون هیچی نمیگه ...

بالاخره آهنگ تموم میشه و عماد به حرف میاد 

-خب دیگه از این جا به بعد باید چشمات رو ببندی ؟

-وااااای آخ جون عاشق این جور سورپرایزام ...باشه بستم

ماشین توی چند تا دست انداز افتاد و سرعت ماشین هم کم شد فکر کنم داریم از یه جای خاکی رد میشیم...

صدای باز شدن در عماد اومد میخواستم چشمام رو باز کنم که ببینم کجا رفت که در من هم باز شد 

-خب لیلی خانم آروم دست من رو بگیر و بیا پایین چشماتم باز نکنی ها...

دست مردونه اش رو گرفتم و از ماشین پیاده شدم چند قدم راه رفتیم که وایستادیم 

 –لیلی آروم بشین زیرت یه صندلی هست

نشستم...

-چشمات رو باز نکن الان من میام...قول بده باز نکنی ها...

صدای رفتنش اومد میخواستم شیطونی کنم و چشمام رو باز کنم که با خودم گفتم گناه داره بزار برنامش خراب نشه...پس چشمام رو همون طوری نگه داشتم...

صدای پاش اومد...

چشمام همون طوری بسته بود که صدای گیتار اومد و صدای عماد هم همراهیش میکرد چشمام رو با ذوقی بچگانه باز کردم...

 همه ی شهر زیر پای ما بود ...همه چیز فقط شکل یه نقطه بود و اون نقطه ها چراغای شهر بودن ...دست از نگاه کردن به شهر کشیدم و با عشق چشم دوختم به شاهزاده ی خودم...

اونم زل زده بود به من و همین طوری میخوند و میزد :

-میمیرم برات ، نمی دونستی میمیرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

تو می دونستی که دلم بسته به ساز صدات

آرزومه که نمیدونستی که من میمیرم برات

میمیرم برات 

عاشقم هنوز 

نمی خواستی که بمونی و بسوزی به ساز دلم

گفتی من میرم

تو می خواستی بری تا فرداها ، گل خوشگلم

برو راهی نیست تا فردا ها از آب و گِلم

ازآب و گِلم،

سفرت بخیر ، اگه میری از اینجا تک و تنها ،تا یه شهر دور

برو که رفتن بدون ما می رسه به یه دنیا نور

برو که رفتن بدون ما می رسه به یه دنیا نور

به یه دنیا نور

سفرت بخیر

برو گر شکستی ز من می تونی دوباره بساز

دوباره بساز

از دلی شکسته، ناامید و خسته ، تو باز غرور

از دلی شکسته، ناامید و خسته ، تو باز غرور

تو بازم غرور

نمی خوام بیای ،نمی خوام میون تاریکی من تو حروم بشی

نمی خوام ازت ،نمی خوام مثل یه شمع بسوزی برام تا تموم بشی

برو تا بزرگی می خوام که فقط آرزوم بشی

آرزوم بشی

میمیرم برات

نمی دونستی میمیرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

 تومی دونستی که دلم بسته به ساز صدات

آرزومه که نمیدونستی که من میمیرم برات

میمیرم برات...

چه صدایی داشت...فقط دارم دست میزنم عالی بود...

فقط چرا...چرا چشماش پر شد...

رفتم پیشش و نشستم کنارش

-عماد عاااااالی بود...چرا ناراحت شدی ؟

-لیلی خیلی میترسم 

-از چی عزیز دلم ؟

-از این که این خواب باشه...از این که تو یه روزی تنهام بزاری ...چمیدونم از این که یه روز من رو نخوای و بری...

-این حرفا چیه دیوونه من ؟ من همین جا زیر همین سقف خدا بالای سر همه ی شهر بهت قول میدم که تا آخرین نفسم دوست داشته باشم...ولی کلک نگفته بودی گیتار هم بلدی هاااا

-بله دیگه...آقاتون از هر انگشتش هنر میریزه ...

-می خوای منم واست باز کنم؟

-چی ؟؟؟؟؟

-نوشابه ها رو میگم دیگه...همین هایی که تند تند واسه خودت باز میکنی...

-ای پدر سوخته...

-عماد یه قولی بهم میدی ؟

-چی عزیزم؟

-این آهنگ فقط واسه من باشه ...اینو فقط واسه من بخون و هیج جایی که من نیستم نخون خوب ؟

-هر چی خانم خودم بگه 

بیشتر بهش نزدیک شدم و سرم رو گذاشتم روی شونه هاش...وای که چه آرامشی داشتم توی اون لحظه بازم آرزو کردم که این شونه ها فقط واسه گذاشتن سر خودم باشه...

-لیلی من میگم این یک ماه که تموم شد یک هفته بعدش عروسی کنیم چطوره ؟

-زود نیست ؟

-نه بابا اگه به من باشه میگم تازه دیر هم هست...

-پس از فردا باید بریم دنبال کار های عروسی و خرید...

سریع برگشت و نگام کرد...

-یعنی قبول کردی ؟

-مگه میشه آقا هرکول 2 یه چیزی به پرنسس خانمش بگه و اون دلش بیاد قبول نکنه ...

با شوقی که توی صورتش بود پرید و لپم رو بوسید...

فکر میکردم اگه الان توی آیینه نگاه کنم جای داغی لب هاش روی صورتم مونده ...شایدم به این خاطر این فکر رو میکردم چون خجالت کشیده بودم

-مادر لبو و گل لبو بلند شو بریم که الان پدر زن گرامی توی خونه راحت نمیده...

-برو بابا دلت خوشه...اون اصلا یا خونه نیومده یا هم اگه اومده نمیدونه من خونه نیستم...

چیزی نگفت...

-خوش به حالت عماد به خاطر بابایی به اون خوبی 

-چرا این حرف رو میزنی بابای تو هم خب خوبه ...

-بابای من خوبه ؟! یه چیزی بگو خندم نگیره...البته اگه بشه اسمش رو گذاشت بابا ...تو که غریبه نیستی ...به نظرم بابای من بدترین بابای دنیاست ...

-این چیزا چیه تو میگی ؟ تا حالا چی نداشتی که انقدر بد راجع به بابات حرف میزنی...

-عماد زندگی فقط تجملات و راحتی نیست...من مهم ترین چیز رو نداشتم ...محبت پدری...میگن دخترا بابایی میشن اما من...

 آرزو میکنم بابام هیچ وقت خونه نباشه....چون اون مهم ترین فرد زندگی من رو اذیت میکنه ...چون اون مامان من رو زجر میده...ازش متنفرم...

-نبینم چشمای پرنسس من بارونی بشه ها ببینم تو رو...نمیدونم چی بگم...ولی مطمئنم بابات یه روزی پی به اشتباهاش میبره و اون وقت تو عاشقش میشی...

-آره یه روزی...یه روزی که شاید خیلی دیر شده باشه...

-ول کن این حرف ها رو پاشو بریم...صبح هم قبل از این که بری مطب میدم یکی ماشینت رو بیاره که بی ماشین نمونی...

زیر لب تشکری کردم و از اون محوطه ی دوست داشتنی و رویایی دل کندم و رفتم سوار ماشین شدم

از عماد خواستم که دوباره همون آهنگ بی کلام رو بزاره ...

بعد از کلی ترافیک بالاخره رسیدیم ...

-لیلی ، فرهاد پیژامه ی اضافه داره ؟

-هرکول 1 خوشتیپه تو خونه پیژامه تنش نمیکنه...لباس ورزشی میپوشه

-خب لباس ورزشی اضافه چی داره بده من ؟

-نخیر نداره ...شما برو از کمد خودت بردار...

-بد شد که...می خواستم روی تو رو زمین نندازم...هی میگی بیا شب بمون پیش من...

-عجب رویی داری تو پسر...من غلط بکنم همچین حرفی بزنم ...

-دروغ کار خوبی نیست ها لیلی خانم ...از من گفتن ...تو نبودی میگفتی من تو رو بغل نکنم خوابم نمیبره ... ؟؟

-برو بخواب خونتون عزیزم مثل اینکه امروز زیاد کار کردی مخت تاب برداشته ...خداحافظ

در ماشین رو باز کردم و رفتم بیرون بوقی زد و رفت...

کلید رو انداختم و رفتم توی خونه...خوشبختانه مثل اینکه همه خواب بودن ...

***

چند روز از اون شب رویایی گذشته و ما به خانواده هامون اعلام کردیم که یک هفته بعد از اون یک ماه قراره زود مراسممون رو برگزار کنیم 

 با این که قرار بود با عماد برای خرید و کارهای دیگه عروسی اقدام کنیم ولی هنوز هیچ حرکتی نکردیم...نه این که خودمون نخوایم از بس سرمون شلوغه که فرصت هیچ کاری رو نداریم...

من همش سرم با مطب گرمه و عماد هم از این مجلس به اون مجلس...

امروز هم نمیتونم برم خرید سه شنبه است و باید برم مرکز نگهداری بیماران روحی و روانی...سه شنبه ها بد ترین روزای کاری منه 

 چون با بدترین بیمار ها رو به رو میشم بیمار هایی که انقدر اوضاع روحی و روانیشون بده که خانواده ها از نگهداشتنشون خسته شدن اما خب این کار منه من هم اگه بخوام از اون ها فرار کنم اونا هیچ وقت درمان نمیشن... 

کارم که توی مرکز تموم میشه با عماد تماس میگیرم...

-سلام بر شاهزاده ی رویاهای خودم

-بعداً زنگ میزنم...

تلفن رو قطع کرد ...از این کار متنفر بودم هر وقت فرهاد این کار رو میکرد کلی بعدش دعواش میکردم... 

 میدونم شاید کار داشت اما نباید این طوری قطع می کرد...از دستش بد شاکی شدم با خودم گفتم لیلی بد کنفت کرد ...

باشه آقا عماد آشی برات بپزم که روش صد کیلو نه هزار کیلو روغن باشه...

سوار ماشینم شدم که برگردم مطب سر راه هوس کردم که پیتزا بخرم ناهار داشتم ولی خب هوس کرده بودم دیگه... 

 مامان همیشه میگفت تو مثل زنای حامله میمونی هر چی که میبینی هوس میکنی...خندم گرفت از یاد آوری حرف مامان راست میگفت ...وای به حال عماد وقتی که لبو و گل لبو رو حاملم...گفتم عماد دوباره یاد اون تلفن کذایی افتادم...

جلوی همون فست فود نزدیکه مطب نگه داشتم و رفتم تو...دو تا پیتزا سفارش دادم یکی واسه خودم ،یکی هم واسه سروناز ...با خودم گفتم پیتزا تنهایی نمی چسبه... 

وارد مطبم میشم سرو ناز توی آشپزخونه غذاش رو گذاشته که گرم بشه میرم پیشش...

-سلام سروناز داری غذاتو گرم میکنی ؟

-آره لیلی خانم

-صد دفعه گفتم با من راحت باش بگو لیلی...

-چشم

-چشمت بی بلا ...میگم من پیتزا گرفتم غذاتو ببر خونه امروز با من پیتزا بخور

-نه مرسی لیلی جون...

-اگه قول بدی از پیتزایی که برات گرفتم بخوری منم از غذای خوشمزه ی تو میخورم

بالاخره سروناز خجالتی راضی شد که از پیتزا بخوره سر غذا نشسته بودیم که گوشیم زنگ زد...عماد بود ...

-بله ؟

-سلام عزیزم

-بعداً زنگ میزنم 

گوشی رو قطع کردم ببین آقا عماد چه مزه ای داره 

یک ساعت بعد بازم زنگ زد...برنداشتم...

دوباره...سه باره...چهار باره...

برام اس ام اومد :

(خانومی من گفتم بعداً زنگ میزنم و زدم ...بعداً تو نرسید ؟)

جوابش رو ندادم یک اس ام اس دیگه:

(هرکول 2 خیلی غصه میخوره پرنسس خانم باهاش قهر کنه هاااا...

جوابم رو نمیدی ؟ من معذرت میخوام تو رو خدا لج نکن دیگه...)

آدمی بودم که خیلی زود خر میشدم و داشتم الان هم کم کم نرم میشدم...اما نه...بزار یکم بیشتر منت کشی کنه ...

(اون موقعی که زنگ زدی سر فیلم برداری بودیم یه عروس و داماد بودن که باید توی اون صحنه 

 عروس از پنجره گل های رز رو پرت میکرد هوا و صد بار اون صحنه رو گرفته بودیم جواب نداده بود و اون موقع واسه بار آخر می خواستیم بگیریم...خوب بود تلفن رو جواب نمیدادم نگرانت میکردم؟ آخه قهر نداره که خانومی...)

بهش حق دادم خوب اون لحظه باید همه ی حواسش رو میزاشت سر کار...

با خودم گفتم یک ساعت بعد جواب اس ام اسش رو میدم بزار یکم تو خماری بمونه...

غذامون تموم شد زود وسایل غذا رو جمع کردیم که وقتی مریض بعدی میاد مطب مرتب باشه...

زنگ در مطب زده شد خواستم به سروناز بگم در رو باز کنه که دیدم رفته دست شویی ...شالم رو مرتب کردم و رفتم سمت در و بازش کردم...

در که باز شد صورت کسی معلوم نبود و فقط یه گل معلوم بود...به کفش های مرد نگاه کردم و دیدم بله آقا عماده...

-عزیزم سلام نمیدی ؟

-سلام...این جا چیکار میکنی ؟

-واسه عرض معذرت خواهی اومدم...

قیافش رو مظلوم کرد و با اون تیله های مشکی مظلومانه نگام کرد...

گل رو ازش گرفتم...

-خودم گل بودم گل میخواستم چیکار ؟ معذرت خواهیت رو هم میپذیرم دیگه تکرار نشه...من از این کار خیلی بدم میاد

-چشم...به خدا من نمیدونستم تو انقدر روی این حرکت حساسی وگرنه نمیکردم...

-عیب نداره ناهار خوردی ؟ اگه نخوردی واست بیارم...

-راستش نخوردم بدون تو چیزی از گلوم پایین نرفته میشه بیاری ؟

-می خواستم بیارم ها ولی ندارم که...

-لیلی دستم انداختی...؟

-من ؟ نه فقط میخواستم بهت بگم اول اون سس روی صورتت رو پاک کن بعد واسه من قصه ی عاشقانه بخون...

دلم براش سوخت زود سس رو پاک کرد و خودش رو با بند کفشش مشغول کرد...

-حالا چی خوردی ؟

-غذا نداشتم امروز پیتزا گرفتم...

-چه جالب عماد منم ناهار پیتزا خورم...راستی من بعد از ساعت 5 دیگه امروز مریض ندارم بریم خرید؟

-آره حتما فقط من یه زنگ بزنم به بچه های آتلیه بگم ...

تلفنش رو زد...

-عماد میخوای تا ساعت 5 بشینی تو اتاق من ؟ الان مریضام میان...

-خب بیان تازه از دیدن خوشتیپی مثل من درد و غم هاشون یادشون میره...

-پاشو برو بیرون ببینم پسره ی خودشیفته...

داشتیم کل کل میکردیم که در اتاقم زده شد...

-بفرمایید...

سروناز اومد تو...

-راستش خانم الان از خونه زنگ زدن گفتن مامانم حالش بد شده میشه من برم خونه ؟

-آخه پس کی وایسته جای تو...

داشتم همین جوری فکر میکردم که عماد پرید وسط فکرام...

-خانم شما برید من هستم ...

چی ؟؟؟ عماد می خواست با اون تیپ و قیافه بشینه پشت میز منشی...؟ ولی بد هم نبود ها...یکم بهش میخندم

-آره سروناز جون برو تو نگران اینجا نباش...

-مرسی واقعا لیلی جون...

گفت و با استرس زیاد در رو بست و رفت...

-خب آقای منشی بفرمایید سر کارتون الان دیگه مریضا میان...

-ای بچه پر رو ...یه سوال اون دفتر سفیده رو باز کنم و هر کی میاد اسمش رو بپرسم و به ترتیب نوبت بفرستمش تو دیگه نه ...؟

-آره ...مشکلی پیش اومد شماره ی یک رو بگیری وصل میشی به اتاقم...

-باشه ...

وقتی داشت میرفت توی دلم قربونش رفتم که انقدر با من همکاری میکنه و خوبه...با خودم گفتم نه توی آتلیه که رئیسه و نه توی اینجا که باید منشی من باشه...

اون روز هر دختر جوونی اومد توی اتاقم از عماد سوال کرد...همه هم یه سوال میپرسیدن...

-این آقایی که بیرونه منشیتونه ؟

-نه امروز استثنا اومدن...

توی دلم مغرور شدم که عماد ماله من بود...

بعد از چند تا مریض دلم خواست برم بیرون و یواشکی نگاهش کنم ببینم در پست منشی گری چه شکلی میشه ...

در رو یواش باز کردم و نگاهش کردم...معلوم بود خسته شده و عرق کرده بود شانس اون هم امروز مطب خیلی شلوغ بود تلفن منشی زنگ زد برداشت...

-مطب دکتر کمالی بفرمایید...

قربون اون دکتر گفتنت بشم ، من که دکتر نیستم...

جالب این جا بود که هر وقت میخواست ورود مریضی رو به اتاقم از طریق تلفن اعلام کنه خیلی خوب و رسمی حرف میزد :

خانم کمالی خانم...اومدن بفرستمشون ؟

بالاخره ساعت 5 شد و مریض ها تموم شدن از اتاقم رفتم بیرون پیش عماد...

-خسته نباشی آقای منشی...

-بیچاره سروناز خانم چی میکشه هر روز اینجا...

-الهی بمیرم خسته شدی ؟ مرسی که موندی و کمکم کردی 

-قابل خوشگل خانم خودم رو نداره...

لبخندی پر از عشق و تشکر بهش زدم و رفتم براش چایی آوردم و بعد از خوردنش راه افتادیم که بریم خرید عروسیمون رو بکنیم... 

 به غیر از عروسی فقط قرار بود مراسم بله برون بگیریم اونم به خاطر ناراحت نشدن بزرگا ...

ذوق داشتم که اول لباس عروسم رو بخرم 

-عماد میشه بریم اول من لباس عروسم رو بخرم ؟

-بله که میشه...

رفتیم جایی که مرکز لباس عروس بود ...به سختی جای پارک پیدا کردیم و پیاده شدیم...

از دیدن اون همه لباس عروس های جور واجور ذوق کرده بودم...

حدود یک ساعتی بود که داشتیم میگشتیم ولی هنوز چیزی که نظرم رو جلب کنه رو ندیده بودم تا این که رسیدیم به یک لباس عروس فروشی کوچیک

 که توی ویترینش دو لباس عروس بیشتر نبود...لباس سمت چپی بد جور به دلم نشست...

لباس عروس سفیدی که دکلته بود و روی قسمت بالاتنش کار شده بود اما قسمت پایینش که پف دار میشد ساده ی ساده بود به نظرم خیلی شیک و با کلاس بود... 

 همیشه توی خرید لباس لباس های ساده رو بیشتر میپسندیدم...

-عماد این لباس سمت چپیه قشنگ نیست ؟

-بریم توی تنت ببینم...

رفتیم توی مغازه فروشنده خانم میان سالی بود...

-خوش اومدین ...

-ممنون میشه اون لباسی که سمت چپ ویترینتون هست رو بدید خانمم پرو کنه...

-بله حتما سایزشون چنده ؟

یه نگاه سوالی بهم کرد...

سایزم رو گفتم و لباس رو برام آورد

-فقط عزیزم مواظب باش زمین نمالی لباس رو سفیده کثیف میشه...

-حواسم هست...

یرعکس خود مغازه که کوچیک بود اتاق پرو خیلی بزرگ بود لباس رو پوشیدم ...اما وای زیپش رو چطوری می بستم ؟ 

 داشتم با خودم کلنجار میرفتم که زیپش رو که از پشت میخورد رو چطوری ببندم که در اتاق پرو زده شد..

-عزیزم پوشیدی ؟

-آره ولی ...ولی زیپش رو نمیدونم ...یعنی نمیتونم خودم ببندم ...

منتظر بودم که عماد در رو باز کنه و بیاد تو و من از خجالت بمیرم...

در باز شد چشمام رو بستم که خجالت نکشم روم رو هم کردم پشت که ببنده ...زیپم بسته شد 

-عروس خانم من گفتم خود آقا داماد زیپتون رو ببنده ولی خودشون گفتن شاید شما خجالت بکشین من بیام براتون ببندم

چشمام رو باز کردم دلم میخواست از عماد تشکر کنم که انقدر خوب بود و درکم میکرد...

خانم فروشنده بیرون رفت و عماد رو صدا کرد...

صدای پاش که نزدیک تر میشد قلب من هم تند تر میزد...

نگاهش رو از روم بر نمی داشت و برق تحسین رو توی چشماش میدیدم...

-خوب شد تو تنم عماد ؟

-خوب ؟ عالی شدی...واقعاً شدی پرنسس خانم خودم...

فقط خندیدم...خودم هم از این لباس خیلی خوشم اومده بود داشتم برمیگشتم برم لباس رو در بیارم که صدام کرد...

-لیلی خانمم ؟

-جانم ؟

-میشه یکم دیگه نگات کنم بعد درش بیاری...

-عزیزم انقدر قراره روز عروسی من رو توی این لباس ببینی که خسته شی ولی چشم ...

همون موقع فروشنده هم به جمع ما اضافه شد

-ماشاالله ...بزنم به تخته چه خانم نازی دارین...

عماد و من زیر لب تشکر کردیم

فروشنده می خواست بره که عماد صداش کرد...

-خانم ببخشید میشه کمکش کنید لباسش رو عوض کنه...

-آره حتماً...عزیزم برگرد زیپت رو باز کنم

عماد با شنیدن این حرف آخرین نگاهش رو هم بهم انداخت و از جلوی اتاق پرو کنار رفت...

لباس رو در آوردم و دادم به خانم فروشنده که توی جعبه مخصوصش بزاره

یکی از مهم تری خرید هامون تموم شد ...

قرار شد بریم و برای عماد کت و شلوار بگیریم...

عماد خودش جایی رو که همیشه از اون جا خرید می کرد رو پیشنهاد داد

فروشگاهی چند طبقه با بهترین مارک ها و همه ی طبقات مخصوص پوشاک آقایان ...

ما به طبقه ای که مخصوص کت و شلوار بود رفتیم

مردی که ظاهراً عماد رو هم میشناخت به استقبالمون اومد...

-به به آقا عماد از این طرفا ؟

-من که همیشه مزاحم شما میشم آقا محسن...این دفعه دیگه اومدم واسه لباس دامادی

-پس شما هم گرفتار شدید بالاخره...خوش اومدید خانم بفرمایید اون سمت

با محسن رفتیم سمت رگال ها...

-آقا عماد چه رنگی مد نظرتون هست ؟

عماد نگاهی به من کرد و با چشماش ازم نظر خواست

-عماد من فکر میکنم مشکی از همه شیک تر باشه چون وقتی لباس عروس سفیده وقتی لباس داماد مشکی باشه تضاد قشنگی درست میشه حالا نظر خودت چیه ؟

محسن پرید وسط حرفمون...

-دیگه خانمتون انقدر منطقی دلیل آورد که جای صحبت واسه شما نزاشت آقا عماد...

-پس همون مشکی بیار محسن جان...

رفتیم سمت کت و شلوار های مشکی ...من داشتم رگال ها رو نگاه میکردم اما عماد دورتر وایستاده بود و نه نگاه میکرد و نه نظر میداد فقط من رو نگاه می کرد ...

-وا...!!! خوب بیا ببین کدوم رو دوست داری ؟

-من دوست دارم تو برام انتخاب کنی ...

-گوشت رو بیار جلو ...

فکر کرد می خوام بگم کت و شلوار های اینجا رو دوست ندارم و گوشش رو آورد جلوی دهنم

-عاشقتم دیوونه...

-من بیشتر جوجه...

مطمئن بودم اگه اونجا وسط یک فروشگاه بزرگ نبود از خوشحالی می اومد و بغلم میکرد و منم از خدا خواسته می چسبیدم و ولش نمی کردم...

بالاخره یک کت و شلوار انتخاب کردم و دادم به عماد که بپوشه...

رفت توی اتاق پرو و بعد چند دقیقه اومد بیرون ...خدایا خلقتت رو شکر این چه موجود جذابی بود که تو آفریدی ؟...فقط میتونستم توی اون لحظه لبخند بزنم و توی دلم قربون صدقش برم...

-چطوره ؟

-چی بگم که عالی شدی بی شک خوشتیپ ترین داماد دنیا میشی...

-تو هم پرنسس عروس ها میشی نفسم...

اون لباس رو هم خریدیم و رفتیم سر خرید های دیگه خلاصه تا شب از این خیابون به اون خیابون...

شب هم عماد من رو گذاشت خونه و خودش هم رفت وقتی رسیدم خونه با ذوق همه ی خرید هام رو به فرهاد و مامان نشون دادم اونا هم فکر کنم از خرید ها راضی بودن حداقل این جوری نشون میدادن ...

چند روز شده بود کار من و عماد همین که بریم خرید و شب خسته برگردیم خونه و دوباره فردا همین طور...

شب دوباره از خرید اومده بودم و توی اتاقم بودم که در اتاقم زده شد...

-لیلی بیام تو ؟

-آره داداشی بیا...

فرهاد در رو باز کرد و اومد تو ...

-می خواستم یه خبری بهت بدم...

-چی ؟

-بالاخره کار های ویزام واسه رفتن جور شد...باورم نمیشه لیلی بالاخره دارم میرم اون ور...

-خوبه که خوشحالی ها اما...اگه تو بری من دق میکنم داداش گلم...

-لیلی ناراحت نباش دیگه ...خب منم دلم برات تنگ میشه اما تو دیگه الان عماد رو داری ...کسی که مثل کوه پشتته و بیشتر از همه دوستت داره...بهت قول میدم هر چند وقت یک بار بیام و بهتون سر بزنم...خودت میدونی که این همیشه آرزوم بوده یه کاری نکن دلم نیاد برم ...

زود اشکام رو پاک کردم و سعی کردم خوب برخورد کنم با این موضوع نباید کاری می کردم به خاطر من تصمیمش رو عوض کنه...

-حالا داداش ما دقیق کی رفتنی میشه ؟

-فقط مونده بلیط بگیرم که اونم پریروز رفتم و اقدام کردم که حالا قراره امروز فردا زنگ بزنن برم بگیرم...تو لندن یه دوست دارم که واسش پول فرستادم قراره یه خونه ی مناسب برام بگیره که میرسم اونجا بی خونه نمونم...

-چرا زودتر بهم نگفتی ؟

-تو انقدر سرگرم خرید عروسیت و عماد بودی که نشد بگم...

تلفنش زنگ زد از اتاق بیرون رفت ...

وقتی دوباره برگشت توی اتاق میشد از قیافه ی خوشحالش خوند که یه خبر خوب شنیده...

با ذوق شروع کرد به تعریف کردن که بلیطش ردیف شده و هفته دیگه راهی میشه ...حقم داشت خوشحال باشه 4 سالی میشد که به فکر رفتن بود ...

منم خندیدم و بهش تبریک گفتم با این که سعی می کردم طبیعی لبخند بزنم ولی توی دل خودم میدونستم که خیلی از این موضوع ناراحتم و این که نگران مامان بودم نباید تو خونه با ، بابا تنها میموند من فقط بابای خودم رو میشناختم اون از نظر من یک بیمار روانی بود کسی که به هیج وجه راضی به درمان خودش نمیشه ...کسی که از دیدن جیغ و داد مادرم لذت میبره ...کسی که از دیدن خون روی صورت مادرم لذت میبره....کسی که زندگی رو توی دو تا چیز خلاصه میکنه : پول و زور...

دیگه فرهاد از اتاق رفته و منم می خوام این فکر های بیهوده رو از سرم بیرون کنم ...

دیگه چیزی به تموم شدن صیغه ی یک ماهه ی ما نمونده ...

***

بالاخره اون هفته کذایی رسید هفته ای که باید بهترین رفیق زندگیم رو راهی میکردم یک کشور غریب ... 

 کسی که هم باهام خندیده و هم گریه کرده ...دیگه به کی تکیه میکردم؟... توی دلم به خودم گفتم لیلی انقدر بی انصاف نباش پس عماد این جا چی کاره است ؟

داریم میریم سمت فرودگاه فرهاد ذوقی داره که تا به حال هیچ وقت نداشته ...حد اقل خوبه که اون خوشحاله... 

 مامان هم این چند روز همش یواشکی گریه می کرد اما هر کس هم نفهمه من از اون چشمای خوشگلش که قرمز میشدن میفهمیدم ...اونم مثل من راضی نیست آرزو های فرهاد خراب شه...

عماد هم اومده...من با اون میرم

-خانومی من چرا غصه داره ؟

نتونستم جلوی اشکام رو بگیرم باید خودم رو خالی میکردم...

-لیلی گریه نکن دیگه ...بابا تو چرا این جوری میکنی؟ خدای نکرده که نمی خواد بره بمیره...داره میره که بهتر زندگی کنه...

با گریه جوابش رو دادم...

-عماد من فرهاد نباشه دق میکنم...اما ...اما تو راست میگی من باید محکم باشم که فرهاد ناراحت نره...

-الهی من قربون اون اشکات برم...مگه هرکول 2 مرده که تو دق کنی ؟ 

دستش رو به نشانه تعظیم پلیسی گذاشت روی سرش:

-از این پس بنده یعنی هرکول 2 نقش بیشتری پیدا می کنم و باید نقش هرکول 1 را هم برای پرنسس خانم اجرا کنم ...

از کارش خندم گرفته بود جالب این جا بود که خندش هم نمیگرفت و خیلی جدی حرف میزد...چه خوب بود که عماد پیشم بود و آرومم میکرد...

اون شب برنامه ها داشتیم ...موقع خداحافظی از عماد هر سه تامون گریه کردیم جالب این جا بود که بابا هم چشماش قرمز شده بود و این امری کاملاً عجیب بود...

***

این چند روزه که فرهاد رفته حالت های افسردگی گرفتم و عماد بیچاره هم همه ی تلاش خودش رو میکنه که حالم خوب بشه ...

خیلی اذیتش کردم دیگه میخوام بشم همون لیلی شنگول...

درسته که فرهاد نیست اما خدا یه عماد به من داده که همیشه و هرجا حواسش بهم هست...

گوشیم رو برداشتم و به عماد زنگ زدم

-سلام سلام سلام...چطوری هرکول دو جانبه ؟

-باورم نمیشه لیلی خودتی...؟چه عجب ما رو هم تحویل گرفتی خانم...

-زنگ زدم بگم ببخشید که این چند وقته اذیتت کردم...میگم امروز که جمعه است و من سرکار نمیرم اگه دوست داشته باشی بریم بیرون؟البته اگه کار نداری...

-فکر کن توی جمعه من کار نداشته باشم؟ بچه همه ی عروسی ها رو میندازن جمعه ...اما عیب نداره زنگ میزنم به بچه ها خودشون برن...

-تو که میخوای قبول کنی چرا منت میزاری آخه...؟

-به جون لیلی منت نبود...

داشتیم حرف میزدیم که صدای ریحانه جون اومد ...

(عماد اگه حالت بهتر نشد بریم دکتر...اوا مادر ببخشید حواسم نبود داری با تلفن حرف میزنی...)

-عماد حالت خوب نیست ؟

-نه بابا خوبم مامان الکی بزرگش میکنه نمیدونم جرا نوک انگشتام گزگز میکنه ...بیخیال چیز مهمی نیست حاضر شو که آتیش کردم به بیام...

-یکم طول بده حاضر شم...

بعد چند روز داشتم با عماد میرفتم بیرون باید حسابی تیپ میزدم...

رفتم سر کمدم یک ساپورت مشکی ، مانتوی بلند قرمز با یه کمربند مشکی روی کمرش و یه شال مشکی ساده و یه کیف قرمز... 

 با عطر هم یه دوش حسابی گرفتم و دوباره اون رژ قرمز رو هم زدم و چشمام رو هم آرایش کردم و منتظر تلفن عماد شدم...

بعد نیم ساعت بعد میس کال انداخت و قطع کردم...

رفتم از جاکفشی کفش های پاشنه بلندم رو هم برداشتم و رفتم پایین...

-سلام شنل قرمزی...

-سلام ...خوبه چون تو هم سرتا پا مشکی پوشیدی بهت بگم زورو ؟

حرف نزد فقط اون لبخند... پاش رو گذاشت روی گاز و با بیشترین سرعتی که میتونست راه افتاد...

-حالا کجا بریم خانم ؟

-عماد هوس کردم بریم سینما پایه ای ؟

-بنده در هر عملی که با شما انجام بشه چهار پایه ام ...

رفتیم سمت سینما ملت...وای که چه ترافیکی بود ...توی ترافیک ماشین بغل ما یه زانتیا بود که توش یه پسری بود که چشمای من رو در آورد انقدر نگاه کرد... 

 همش سعی میکردم حواس عماد رو پرت کنم که نبینه پسره داره بال بال میزنه یه چیزی بهم بگه... 

 با خودم گفتم مردم چه پررو شدن حالا خوبه میبینه یه مرد پیشم هست و ممکنه همسرم باشه اصلاً همسرم نه برادرم ول کن دیگه...

اما عماد فهمیده بود ...شیشه طرف من رو کشید پایین و خودش کشید سمت پنجره ...

-بگو آقا...دو ساعت داری بال بال میزنی یه چیزی بگی بگو خب میشنوم ...

پسره که هول شده بود نمیدونست چی بگه ...

-با شمام مو قشنگ مگه تلاش نمیکردی پنجره رو بکشم پایین بگو دیگه ...

همون موقع چراغ سبز شد و پسره پاش رو گذاشت روی گاز و رفت ...

قیافه ی عماد دیدن داشت از عصبانیت سرخ شده بود و دستش رو کرده بود لای موهاش...

-پسره ی پررو خجالتم نمیکشه...

-عزیزم ولش کن میدونی وقتی غیرتی میشی جذاب تر میشی...

عین دیوونه ها زد زیر خنده...

-خل شدی عماد ؟

-من چی میگم تو چی میگی دختر...

-اصلا دیگه ازت تعریف نمی کنم بدجنس...

-نه ببخشید بگو...خب منم اعتراف میکنم که اون روز که داشتی تو مطبت از اتاقت من رو دید میزدی و به دختر های توی مطبت 

 که داشتم من رو دید میزدن حسودی میکردی احساس کردم وقتی حسودی میکنی جذاب تر میشی...

-در مرد ها حسی هست که اسمشو میذارن غیرت و به همون حس در خانم ها میگن حسادت اما من به هر دوشون میگم عشق ...تا عاشق نباشی نه غیرتی میشی و نه حسود...

-اوهووووو تو از این حرفا هم بلدی ؟

-توی یک مجله خونده بودم این جمله رو به نظرم وصف حال ما بود ...

-راست میگی...آرزو میکنم که همیشه این جمله وصف حال ما باشه...

با یه لبخند حرفش رو تایید کردم...

بالاخره رسیدیم ماشین رو توی پارکینگ گذاشتیم و رفتیم توی مجتمع ...

رفتیم کلی هم خوراکی خریدیم که توی سینما بخوریم...

بلیط فیلم مورد نظرمون رو خریدیم و نشستیم توی سالن تا اسم فیلم ما رو اعلام کنه و ما بریم سمت سالن مربوط به همون فیلم...

صدامون کردن و رفتیم توی سالن نشستیم بیشتر مردم رو دختر و پسر های جوون تشکیل میدادم مثل من و عماد...

جلوی ما دختر و پسری نشسته بودن که در طول فیلم سر پسره روی شونه ی دختره بود وسط های فیلم بود و من داشتم به اون دختر و پسر نگاه میکردم که احساس کردم عماد هم سرش رو گذاشت رو شونه ی من...

چه حس خوبی بود که با عشق شونه های ظریفم رو تقدیم سر عشقم کرده بودم...عماد چیزی نگفت منم سکوت کردم و لذت بردم...

چراغ ها رو روشن کردن و مردم از صندلی های خودشون بلند شدن اما عماد هنوز سرش روی شونه های من بود و مثل اینکه قصد نداشت برش داره...

چند دقیقه صبر کردم دیدم نخیر نمی خواد بلند بشه بریم سالن هم تقریباً داشت خالی میشد...

-عماد سرت رو بردار بریم الان بیرونمون میکنن ها آفرین پسر خوب بر دار سرت رو ...

جوابی نشنیدم...

سرش رو با دستم گرفتم و رفتم ببینم صورتش رو ...

با کمال تعجب دیدم خوابه...

با خودم گفتم ما رو ببین با کی اومدیم سینما...

-عماد...عماد جان بلند شو فیلم تموم شد...

سکوت...

-عزیزم با شمام چشماتو باز کن بریم ...

سکوت...

-عماد داری نگرانم میکنی ها چشمات رو باز کن دیگه...

سکوت...

-با تو ام لعنتی...چشماتو باز کن...

سکوت...

سرش رو بلند کردم و نگاش کردم چرا جواب نمیداد...

-کمک کنید تو رو خدا آقا خواهش میکنم خانم شما...بیدار نمیشه چیکار کنم...یکی به من کمک کنه

مردمی که مونده بودن توی سالن جمع شدن دور ما...

-خانم چی شده ؟

-نمیدونم ...نمیدونم تو رو خدا یکی یه کاری کنه... عماد ؟ عزیزم باز کن چشماتو...

-خانم آروم باشید زنگ زدیم آمبولانس بیاد...

-عماد؟ تو رو خدا نگام کن ...عزیزم شوخی نکن نگام کن...

دیگه فقط صدای گریه و صدا کردن عماد عماد من بود که توی سالن میومد...

-خانم نترسید ایشاالله چیزی نیست...

-خانم پاشید آمبولانس اومد...

-عماد ؟ عزیزم بلند شو...عماااااااااااد تو رو خدا بسه...

افرادی که از آمبولانس اومده بودن سعی میکردن آرومم کنن

-خانم بلند شو بزار کارمون رو انجام بدیم ...

بالاخره به زور از عماد جدام کردن نشستم روی صندلی و فقط صلوات میفرستادم...

عماد رو سوار آمبولانس کردن و بردن بیمارستان منم توی آمبولانس نشستم کنارش...دستم رو میکردم توی موهاش و نوازشش میکردم ... 

 پاشو عشقم...پاشو زندگی من...آخه تو یک دفعه چی شدی ؟؟...خدایا خواهش میکنم ازت چیز مهمی نباشه...

بالاخره رسیدیم به بیمارستان و عماد رو بردن تو و من رو تنها گذاشتن با کلی سوال توی ذهنم...به مامان هم زنگ زدم و اون هم گفت با بابا زود میان...

خانم و آقای کامکار هم اومدن...

بالاخره دکتر خودش رو نشون داد دویدم سمتش

-آقای دکتر چی شده ؟

-نگران نباشید الان به هوشه میتونید برید و ببینیدش

-خب چرا این طوری شد عماد که حالش خوب بود...

-خانم فعلاً نمیتونم چیزی بگم ازشون آزمایش گرفتم هر وقت جواب آزمایش بیاد تازه میتونم نظر قطعیم رو بگم...شما نگران نباشید انشاالله چیزی نیست...

رفتم و همه ی حرف هایی رو که از دکتر شنیده بودم رو به همه ی خانواده گفتم همه مثل من تا حدودی آروم شدن...خدا رو شکر کردم و رفتم پیش عماد تشنه ی دیدنش بودم بعد اون روز سخت...

سعی کردم خوشحال برم پیشش که ناراحتش نکنم...

-سلام بر آقای خودم 

-لیلی نمیدونم چم شد ...من مریضم نه ؟

-این حرفا چیه میزنی بهت میگم انقدر پفک نخور واسه همینه بله شما مریضی ،مریضی خوره ی پفک داری

خندید و این خیلی خوشحالم کرد توی دلم دعا کردم که واقعاً مریضیش همین خوره ی پفک باشه... 

-پس اگه چیزیم نیست مرخصم کنن بریم دیگه الکی بقیه رو هم نگران نکنیم...

-کجای کاری داداش کل قوم من و تو بیرون در نشستن که بیان تو رو ببینن 

-آخه چرا این کار رو کردی لیلی من که خوبم ...

-میدونم خوبی و همیشه هم خوب میمونی ولی من توی اون لحظه استرسی داشتم که نمیتونستم تنهایی تحمل کنم...

-عزیزمی...قربون اون دلت برم که نگران من شده بود...

رفتم بیرون و با خوشحالی به همه گفتم خوبه...اون روز من با شنیدن صدای دوباره ی عماد جونی تازه گرفتم...

پرستار اومد سمتمون :

-خانواده ی آقای کامکار ؟

-بله 

-دو سه تاتون برید پیش دکتر کارتون داره می خواد باهاتون حرف بزنه...

قلبم ریخت یعنی چی می خواست بگه ...فقط دعا میکردم واسه اینکه بهمون بگه که چیزی نیست و میتونید ببریدش...اون لحظه این بهترین خبری بود که میتونستم بشنوم...

قرار شد من و ریحانه جون و آقا بیژن بریم تو...

هرچه قدر که به اتاق دکتر نزدیک میشدیم صدای قلبم رو بهتر و بلند تر میشنیدم راه میرفتم و صلوات میفرستادم همون موقع نذز کردم که اگه چیزی نباشه یه گوسفند قربونی کنم...

در زدیم و وارد شدیم دکتر به پای ما ایستاد و بهمون گفت بشینیم...

نشستیم...

شروع کرد :

-خب صداتون کردم بهتون بگم که من آزمایش های آقای کامکار رو بررسی کردم فقط قبل از این که چیزی بگم یه سوال داشتم ازتون، آقا عماد حالاتی مثل تب،خستگی مزمن وعرق کردن بیش از حد مخصوصا در شب و استخون درد نداشتن ؟

مامان ریحانه جواب داد:

-راستش چند وقت بود می گفت اسخوناش درد میکنه و یه شبم که رفتم پتوش رو بندازم دیدم به شدت عرق کرده بود منم گفتم حتما گرمشه و دیگه پتو روش ننداختم ...ولی بقیه اش رو من متوجه نشده بودم...چطور مگه؟

-خب پس چرا اقدام نکردین ؟

-خب ما فکر میکردیم چیز مهمی نیست حالا مگه چی شده ؟

من متعجب بودم از حرفای مامان ریحانه پس چرا به من چیزی نگفته بودن ؟

فقط چشم دوخته بودم به دهن دکتر که چیزی رو که فکر میکردم باشه نگه...

-راستش باید بهتون بگم که متاسفانه ایشون ...ایشون به لوسمی یا سرطان خون مبتلان ...و متاسفانه لوسمی حاد هم دارن اما نباید نگران باشید انشاالله با دارو و شیمی درمانی کنترلش میکنیم...

دیگه چیزی نمیشنیدم...باورم نمی شد عماد و سرطان خون ؟؟ 

چشمام داره سیاهی میره و ....

***

-لیلی ؟...لیلی من ؟...چشماتو باز نمیکنی گلم ؟

با صدایی که به گوشم میرسه چشمامو باز می کنم...

-خانمم بالاخره تو چشماتو باز کردی ؟

به اطرافم نگاهی کردم من کجا بودم؟...فکر کنم داشتم خواب بدی میدیدم...اما...اما خدایا نگو که واقعیت بود... 

 نگاهی به عماد کردم و دوباره همه ی حرف های دکتر توی گوشم تکرار شد...یعنی واقعاً عماد من مریض بود؟...به قیافه ی معصومش نگاه کردم...آخه خدایا چرا عماد ؟...اشکی از گوشه ی چشمم پایین افتاد...نه لیلی نباید گریه کنی شاید اون هنوز نمیدونه...

-به خاطر من داری گریه می کنی پرنسس ؟

-واسه چی به خاطر تو گریه کنم ؟ نه بابا یه چیزی رفت تو چشمم...

-حتما اون موقع هم که حرف های دکتر رو شنیدی یکی واست زیرپایی گرفت که خوردی زمین و بیهوش شدی آره؟

از روی تختی که روش خوابیده بودم بلند شدم...

-کدوم حرف دکتر؟ من فقط فشارم افتاده بود غش کردم...

-دیدی مریضیم فقط خوره ی پفک نبود ؟

چی داشت می گفت نکنه...نکنه عماد فهمیده باشه؟

-عماد ؟

-جان عماد...

با خودم گفتم عماد انقدر با خوب بودنت منو زجر نده ...چرا تو انقدر خوبی ؟

-تو...تو منظورت از حرف های قبلیت چی بود ؟

-بعد از اینکه تو غش کردی مامان ریحانه هم غش کرد و من وقتی فهمیدم به زور از دهن دکتر کشیدم بیرون قضیه رو...

آهی طولانی کشید...الهی لیلی قربون تو بره چرا غصه میخوری من پیشتم...

-کدوم قضیه رو ؟

عصبانی شد و دستش رو کرد لای موهای نرم و مشکیش...

-اه بسه لیلی با من مثل بچه ها رفتار نکن ...آره من میدونم...میدونم که مریضم ...میدونم که رفتنی ام ...میدونم که لوسمی اونم از نوع حادش دارم...میدونم لعنتی...

دیگه آخراش صداش آروم و آروم تر میشد...

اشتباه نمی کردم عماد قوی من داشت گریه میکرد ...شونه هاش داشت تکون می خورد و من نمیتونستم کاری براش بکنم...

خدایا خدایا بهم قدرت بده...صبر بده...عماد رو واسه همیشه بده...

زانو زدم جلوی پاش باید آرومش میکردم ...خودم دست کمی از اون نداشتم و داشتم هق هق میکردم...

-عمادم ...تو رو جون لیلی غصه نخور...به خدا دکتر گفت درمان میشه...یادته همیشه میگفتی من رو نگاه کن...حالا آقا هرکول دو جانبه پرنسس خانم رو نگاه کنه...با تو ام...

نگام نکرد و فقط شونه هاش تکون خورد...

-لعنتی نگام کن...نگام نکنی میمیرم...عماد نگام کن تو رو خدا دیوونم نکن 

سرش رو بالا گرفت و با چشمای قرمزش نگام کرد...داغون شدم...این دو تا تیله ی مشکی چرا خون شده بود...عماد من با دیدن چشمات زندم دیگه ازم نگیرش...

-لیلی خرابم...میفهمی ؟ نمی فهمی به خدا...

-میفهمم عشقم...میفهمم جونم...فقط آروم باش...

-لیلی من تحمل ندارم دیگه پرنسس خانم رو نبینم ...لیلی من تازه تورو به دست آورده بودم...تو فقط لیلی منی نباید بعد من دست هیچکی بهت بخوره...لیلی من چطوری بدون تو برم...

صداش تبدیل به هق هق شده بود...

-دیوونه من فقط ماله تو ام ... مگه من میزارم تو جایی بری ...دیگه هم از این حرفا نزن خوب ؟ تو پیش من میمونی ...مگه نمی خواستیم لبو و گل لبو رو بزرگ کنیم ؟ 

خنده ی محوی کرد و اشکام رو پاک کرد...

هر چه قدر هم به عماد می خندیدم از تو داغون بودم به قول عماد خراب بودم...

از اتاق رفتیم بیرون پیش والدینمون مامان ریحانه با دیدن عماد دوباره زد زیر گریه پرید بغل عماد و یک دل سیر گریه کرد...

نباید روحیه مون رو می باختیم...من خودم خیلی از مریض ها رو دیده بودم که با شیمی درمانی خوب شده بودن...با این فکر یکم آروم شدم...

مامان و بابا هنوز هیچی از موضوع نفهمیده بودن و گنگ به رفتار های ما نگاه میکردن ...

مامان من رو صدا کرد که برم پیششون...

-مادر مریضی عماد چیه که انقدر همتون رو داغون کرده ؟

بابا هم بود و چشم دوخته بود به لب من که حرف بزنم ...اما من نمی خواستم دوباره اسم اون مریضی لعنتی رو بیارم...

-با تو ام لیلی جان به ما هم بگو خب مادر نگرانیم...

-مامان برید خونه شما ...میام براتون توضیح میدم الان اصلاً حالم خوب نیست و نمیتونم حرف بزنم خواهش میکنم برید ...

مامان و بابا که دیدن من انقدر عاجزانه ازشون درخواست سکوت کردم دیگه چیزی نپرسیدن و با یک خداحافظی کوتاه از همه رفتن...

رفتم پیش عماد...

-آقای ما داره چیکار میکنه ؟

-غصه میخوره واسه عزیزاش...دارم حاضر میشم برم خونه ...

-خونه چیه ؟ دکترت گفته باید بستری شی که از همین امروز درمانت رو شروع کنی...

-درمان نمیشم اینو هم من میدونم هم تو...می خوام آخرین روزای عمرم رو پیش کسایی باشم که دوستشون دارم نه بیمارستان...

-عماد تو رو خدا لج نکن خوب میشی من مطمئنم ...منم میمونم پیشت و پا به پای تو میام قول میدم فقط همکاری کن باشه عزیزم؟

فقط خندید...خنده ای کم رنگ اما طولانی...

-آخه تو چرا انقدر خوشگلی ؟

-خب وقتی تو انقدر خوشتیپی منم باید خوشگل باشم که بهت بیام دیگه...

اینو گفتم و رفتم سمتش و دستم رو کردم لای موهاش...

-خوب نگاهشون کن و باهاشون بازی کن ...

-با چی ؟

-با موهام دیگه...چند وقت دیگه نیستن که بهشون دست بزنی...آه

-خب نباشن مطمئنم وقتی کچل بشی خوشتیپ تر میشی...اصلا یه کاری می کنیم هر وقت موهای تو رو باد برد

 منم موهامو میدم دست باد که ببره چطوره ؟ اون وقت میشیم یه زن و شوهر با مزه...تازه تو عروسیمون هم متفاوت میشیم...

-اگه تو موهاتوبزنی من وقتی درد دارم به چی نگاه کنم که آروم شم پرنسسم ؟

چیزی نداشتم بگم ...فقط سکوت ...سکوتی پر از بغض...

-راستی میدونستی لیلی هفته بعد دوشنبه صیغه ی ما تموم میشه...

-چه زود گذشت عیب نداره این دفعه دائمی میکنیمش...

-خدا کنه بشه...

-معلومه که میشه...

رفتم پیش مامان ریحانه و بابا بیژن...

-مامان انقدر ناراحت نباش عماد قویه و زود خوب میشه بهتون قول میدم...

با اشک جوابم رو داد

-آخه دخترم من بدون عماد میمیرم اصلا! من نه این روشنک جونش بسته است به عماد...

-آخه مامان کی گفته عماد قراره از پیشمون بره...هست همیشه هم هست ...

یکم باهاشون حرف زدم و آرومشون کردم و بهشون گفتم برن خونه و یکم استراحت کنن بعد بیان به زور قبول کردن و رفتن اما خدایا تو هم من رو آروم کن ...خدایا از تو داغونم ...خدایا پر از بغضم...

رفتم توی دستشویی و تا میتونستم زار زدم...گله کردم از دنیا و از خدا...

خدایا چرا ما ؟ چرا عماد ؟...صبر بده...

رفتم پیش عماد ...نمی ذاشتم خنده از رو لبام بره باید به عماد روحیه میدادم...

-گریه کردی ؟

-نه...چیز گریه داری نیست که بخوام گریه کنم...

-دروغ نگو به من جوجه چشمات لوت میده...

-چشمام غلط میکنه که اطلاعات غلط میده...

نمیدونم چرا عصبانی شده بودم و نمیتونستم خودم رو کنترل کنم...

-عصبانی نشو عزیزم میگذره این روزا هم...

لحنش جوری بود که باعث شد بزنم زیر گریه...

-لیلی نکن این کارو...گریه می کنی من داغون تر میشم...

دست خودم نبود احساس میکردم اگه گریه نکنم خفه میشم...

دستاش رو باز کرد سمت من...

-بیا خانمم بیا این جا پیش خودم

دویدم سمت بغلش به شدت بهش احتیاج داشتم ...

توی بغلش گم شدم...

-گریه نکن فدای تو بشم ...گریه نکن عشقم...تموم میشه ...یا با من یا بدون من ...

چشماش رو بست و با بغض زمزمه کرد:

نه تو می مانی ، نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی

به حباب نگران لب یک رود قسم و به آن

لحظه ی شادی که گذشت ، غصه هم می گذرد...

به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه

مپوشان...هرگز...

چشمام رو بسته بودم و از بغل امنش لذت میبردم...

خیلی آروم تر شدم...خدا کمکمون کن...

رفتم از اتاق بیرون که برای خودمون یه چیزی بگیرم بخوریم...داشتم می رفتم که دیدم مامان ریحانه و بابا بیژن اومدن

-سلام شما که باز برگشتین...

-مادر نتونستیم بمونیم خونه تو اتاقشه ؟

-آره بیاید بریم پیشش ...

با دیدن اون دوتا یادم رفت قرار بود برم چیزی بگیرم که بخوریم...

-بفرمایید آقا عماد مادر و پدر گرامیتون هم اومدن ...

رفتن و عماد رو بوسیدن و نشستن کنارش...

-لیلی جان مادر تو برو خونه یکم استراحت کن صبح دوباره بیا من و بیژن هستیم ...از صبح هم سر پایی...

-مرسی مامان جون من اینجا راحت ترم 

عماد هم وارد بحثمون شد...

-راست میگن لیلی برو خونه تو...

-گفتم که عزیزم من اینجا راحت ترم

-وقتی بهت میگم برو...بگو چشم..

-آخه...

-آخه نداره جوجه برو خونه فردا بیا...

از این که جلوی اون دوتا من رو این جوری صدا کرد خجالت کشیدم و مطمئناً قرمز شدم...

رفتم کیفم رو برداشتم و مامان ریحانه رو بوسیدم و چشمکی به عماد زدم و رفتم بیرون...

بیرون بیمارستان تاکسی های زیادی بود مقصد رو گفتم و سوار یکی از اون ها شدم...

ساعت رو نگاه کردم ساعت 8 شبه و الان همه توی خونه منتظرن تا من برم و قضیه رو تعریف کنم براشون...

پول تاکسی رو حساب کردم و رفتم سمت خونه و زنگ رو زدم...

مامان در رو باز کرد و وارد خونه شدم...

رفتم توی اتاق و لباسم رو عوض کردم خیلی گرسنه بودم رفتم توی آشپزخونه هم مامان اونجا بود و هم بابا برام جالب بود که بابا خونه بود...!!!

بعد از برداشتن نون و پنیر از توی یخچال رفتم و پشت میز ناهار خوری نشستم همین طوری که داشتم می خوردم نگاه سنگین 

 مامان و بابا رو روی خودم احساس می کردم ...میدونم که منتظر بودن به حرف بیام و قضیه ی عماد رو تعریف کنم براشون...

-مادر غذاتم که خوردی بگو چی شده که داریم دق مرگ میشیم ...

سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم چه قدر چشمای مهربونش نگران بود...باید بهشون میگفتم...

-باید بگم که...بگم که عماد من لوسمی حاد داره...

وقتی داشتم این حرف هارو میزدم دلم می خواست لال بودم و نمی تونستم هیچ وقت این کلمات رو بزنم ...بغض داشت خفه ام میکرد ... 

 نباید جلوی اینا گریه می کردم ...لیلی تو دختر قوی و مقاومی هستی تو رو خدا نزار اشکاتو کسی ببینه...

داداش کجایی؟...کاش بودی ...بودی و بغلت میکردم ...فرهاد کجایی که بیای ببینی دارم میمیرم از این غم...

-مادر لوسمی چیه ؟ نکنه...نکنه منظورت سرطا...

نزاشتم حرفش رو ادامه بده دیگه نمی خواستم اون کلمه ی لعنتی رو بشنوم...

-آره مامان آره همونه...دیگه اسمش رو نگو...مامان نگو تو رو خدا ...

مامان یا حسینی گفت و شروع کرد به گریه کردن ...بابا هم انگار خشک شده بود و نمی تونست حرفی بزنه...

-مامان بسه تو رو خدا ...من خودم داغونم ...مامان جونم گریه نکن ...داغون ترم نکن 

دیگه نتونستم طاقت بیارم و رفتم توی بغل مامان و گریه کردم...اینجا باید خودم رو خالی می کردم که پیش عماد که میرم سرحال و شاد باشم...

بابا از جاش بلند شد و رفت توی اتاقش...من هم تا میتونستم توی بغل مامان گریه کردم و خودم رو خالی کردم...

رفتم دستشویی و صورتم رو شستم ...توی آینه به خودم نگاه کردم ...این لیلی شاد و سرحال بود؟من چرا این جوری شده قیافم ؟ 

 چشمایی که از گریه پف کرده و قرمز شده ...این همون چشماییه که همه حسرتش رو داشتن ؟ چرا ...؟

رفتم سمت مامان و بوسیدمش و رفتم سمت اتاقم...

بابا همون موقع از اتاق اومد بیرون و صدام کرد...

-لیلی بیا بشین کارت دارم

بابا با من چی کار داشت یعنی ؟ هیچ وقت من و بابا حرفی واسه زدن واسه هم نداشتیم ...

رفتم و با بی حوصلگی نشستم روی مبل...

-من توی اتاق که بودم به یک نتیجه ای رسیدم...

همون موقع مامان هم اومد و به جمعمون اضافه شد...

گنگ نگاهش کردم...چه نتیجه ای ؟

-چی ؟

-تو نباید با عماد ازدواج کنی دیگه...

چی؟ درست شنیدم ؟ انگار آب سرد رو ریختن روی سرم ...باورم نمی شد این چیزی که شنیدم درست باشه...آخه برای چی...

-چی دارید میگین بابا مثل اینکه زده به سرتون 

از جام بلند شدم ...

-بشین دختره ی گستاخ...ما جوون بودیم جرعت نمیکردیم توی صورت باباهامون نگاه کنیم حالا تو به من میگی زده به سرت ؟ 

 نخیر دختر من نزده به سرم تو زده به سرت که می خوای با یه پسر سرطانی ازدواج کنی...

چطور می تونست راجع به عماد این طوری حرف بزنه ؟ دلم می خواست داد بزنم بگم خفه شو لعنتی...بگم هرکول منو این جوری صدا نکن ...

-اولاً که همچین بابا بابا نکن ...پدر بودنت رو کی نشون دادی که بهت احترام بزارم ؟ دوماً که درباره ی عماد درست حرف بزن ... 

 بعدش هم من فقط با عماد عروسی می کنم می خوای عروسی بیا می خوای هم نیا...

یک لحظه هیچی نفهمیدم...فقط داغی صورتم رو حس می کردم اومدم به خودم بیام که دومی رو هم خوردم...انقدر محکم زد که چشمام سیاهی رفت وافتادم زمین...چطور تونست دست روی دخترش بلند کنه...گریه می کردم نه از درد از بدیش از این همه بدجنس بودنش...از این که چرا بابای من اینه...

با تمام نفرت صدام رو بلند کردم

-پدریت رو کامل کردی جناب بهرام کمالی ...

بابا می خواست حمله کنه که مامان خودش رو انداخت جلو و بابا مامان رو هم پرت کرد اون ور...اومد بغلم گوشم و گفت:

-این دفعه سرکشی کنی بدترش رو می خوری...یک بار دیگه میگم تو با این پسره ازدواج نمی کنی پسر حاجی فلاحی میخواد تو رو هم پولداره و هم سرطانی نیست...

 من این همه مال و اموال جمع نکردم که بمونه زمین...من نوه می خوام ...اگه با این سرطانیه ازدواج کنی بچه دار نمی تونید بشید...بعدشم فردا می خوان بگن معلوم نبود دختره حاج کمالی چه ریگی به کفشش بود که با یه سرطانی عروسی کرده ...من آبرو دارم ...نمی خوام فردا همه با انگشت نشونم بدن

فقط زار میزدم...شاید دلش برام میسوخت ...دیگه به هق هق افتاده بودم...عماد می خوان منو ازت جدا کنن...

بلند شد که بره توی اتاقش

-من از سن قانونی گذشتم و با هرکی دلم بخواد ازدواج میکنم...

اومد طرفم و موهام رو گرفت توی دستش

-دم در آوردی واسه من...مثل اینکه نمیدونی بدون اجازه ی من نمیتونی لیلی طرفه پسره بری قبل از این که سرطان جونش رو بگیره میدم انقدر بزننش تا بمیره...میدونی که میکنم این کار رو ... 

 خودتم میارم بشینی جلوش و زجر کشیدنش رو ببینی پس سگم نکن...عین آدم میری و حلقه رو پس میدی ...هنوزم که اسمش نیومده توی شناسنامت...

سرم درد گرفته بود اما دردش در برابره درد شنیدن اون حرفا هیچ بود ...من نمی خواستم عماد رو از دست بدم...اما بابام رو هم خوب میشناختم و میدونستم که انقدر لجن هست که همچین کاری رو بکنه...

نمیدونستم چی بگم؟...من عماد رو می خواستم 

 اما دلم نمی خواست بلایی سرش بیاد رفتم توی اتاقم و تا صبح گریه کردم و از خدا کمک خواستم ...

تصمیم گرفتم برم قم و اونجا از حضرت معصومه کمک بگیرم...

ساعت 4 یواش از اتاق اومدم بیرون و یک یادداشت 

 واسه مامان گذاشتم و رفتم ماشینم رو از پارکینگ برداشتم و رفتم سمت قم...تصمیم داشتم 3 روز بمونم قم و یکم فکر کنم...

بعد از رسیدن رفتم نزدیک حرم بک اتاق کوچیک کرایه کردم و چادرم رو سرم کردم و رفتم حرم...

اون روز از ته دل از خدا و حضرت معصومه خواستم که عماد رو خوب کنه چه با من باشه چه بی من...

روز دومی بود که توی قم بودم...بیشتر ساعت های روز رو توی حرم بودم...آرامش عجیبی بهم میداد و من خیلی احتیاج داشتم به اون...

چند دفعه عماد و مامان و باباش زنگ زدن...

 اما برنداشتم دلم می خواست تنهای تنها باشم بدون حضور هیچ کس...

عماد بعد از چند بار زنگ زدن پیام داد:

(سلام ،خانومم مامانت گفت که رفتی قم...فدای تو مهربون بشم که انقدر خوبی زود برگرد که آقا هرکوله دیگه طاقت دوری پرنسس خانم رو نداره...

 لطفاً تلفنت رو هم جواب بده که صدای خوشگلت رو بشنوم و روحیه بگیرم...نگرانم جواب نمیدی یه خبر بهم بده..دوستت دارم )

با خوندن اون جمله ها خنده ای شیرین روی لبم نشست اما زود محو شد...

 یاد حرف های بابا افتادم...با خودم گفتم من عماد رو دوست دارم و بابا هم دیروز فقط می خواست من بترسم وگرنه انقدر هم بد نیست...اس ام اسی واسه عماد فرستادم :

(سلام عزیزم...من خوبم عشقم اما نمی خوام فعلاً با کسی حرف بزنم باید با یک سری چیز ها کنار بیام ...زود خوب شو فقط...عاشقتم...مواظب خودت باش...)

از فکر هایی که کرده بودم خوشحال بودم و با خودم می گفتم بابا حتماً الان از حرفای دیشبش پشیمونه...داشتم چادرم رو سرم می کردم که برم حرم که گوشیم زنگ زد...

به صفحه ی گوشیم نگاه کردم که دیدم که شماره و اسم بابا افتاده...

لبخندی زدم و گفتم با خودم : دیدی لیلی خانم بابات انقدر هم بد نیست حتماً زنگ زده منت کشی کنه...نخیر آقای کمالی بزرگ تلفنت رو جواب نمیدم تا بفهمی چطوری باید با دخترت حرف بزنی...

چند بار زنگ زد اما من بازم گوشی رو جواب ندادم...

برام پیام اومد از بابا :

(کری گوشیتو جواب نمیدی ؟...مگه نگفتم حلقش رو پس بده ؟...امروز رفتم بیمارستان دیدم هیچی از حرفایی که بهت گفتم رو منتقل نکردی...لیلی به خدا به همه ی حرفام عمل می کنم ها...خود دانی ...)

بازم همه ی امیدم رو از دست دادم من رو بگو گفتم زنگ زده معذرت خواهی کنه...بغضم ترکید و تا میتونستم داد زدم و خودم رو تخلیه کردم ...

 چادرم رو درست کردم رفتم سمت حرم باید با تموم وجود کمک می خواستم...

اون روزتوی حرم همه از هق هق من تعجب کرده بودند...اما آخرین فرصتم بود و باید با تموم وجودم ازش کمک می خواستم...

با چشمای پف کرده رفتم سمت اتاقی که اجاره کرده بودم و خودم رو انداختم روی تخت و چشمام رو آروم بستم...

***

صبح که از خواب بلند شدم دیدم دیشب با همون چادر خوابم برده ...ساعتم رو نگاه کردم 11 ظهر بود...ده ساعت خوابیده بودم

رفتم بیرون و یک سری چیز برای صبحونه ام خریدم و بر گشتم اتاق...

بعد از خوردن صبحانه دلم برای صدای عماد تنگ شد مطمئن بودم با شنیدن صداش به آرامش میرسم ...

گوشی رو برداشتم و زنگ زدم به گوشیش...

-بله؟

صدای ریحانه جون بود ...چرا گوشیه عماد رو مامانش جواب داد ؟

-سلام ریحانه جون 

-سلام دخترم خوبی ؟

-ممنون خوبم ...ریحانه جون عماد خوبه ؟

از اون ور صدای عماد می اومد که مدام میگفت مامان نگی ها نگران میشه...

عماد فکر می کرد من نمی شنوم ...

-چیزی شده ؟

-نه دخترم چی می خواد بشه...

-ریحانه جون من صدای عماد رو دارم میشنوم که تاکید میکنه شما یک چیزی رو به من نگید...مگه من غریبم ؟ تو رو خدا بگید چی شده ؟

 -راستش دیشب عماد گفت که بریم خونه...قول داد واسه ادامه درمانش مدام بره بیمارستان و پی گیر باشه...

 صبح بلند شد که بره به آتلیه سر بزنه مثل اینکه اونجا که از ماشین پیاده شده بره توی آتلیه یک سری آدم ریختن سرش و بچم رو تا میخورده زدن...وقتی برگشت خونه یک جای سالم توی صورت بچم نبود...معلوم نبود عوضی ها چی کار با پسرم داشتن...خدا ازشون نگذره...

از حرف های ریحانه جون دهنم باز مونده بود...آخه مگه عماد چی کار کرده بود که ریختن سرش و زدنش...؟

-ریحانه جون میشه باهاش حرف بزنم ؟ یعنی میتونه حرف بزنه؟

-آره مادر الان گوشی رو میدم بهش...

بعد از چند ثانیه معطلی عماد گوشی رو گرفت...

-سلام خانمم

-سلام عزیزم حالت خوبه ؟

-آره گلم...آقا هرکوله به این زودی نمیمیره...

-این حرفا چیه...الهی بگردم...مگه چی کار کرده بودی کلک که این طوری کتک خوردی ؟

-لیلی به خدا از صبح دارم فکر میکنم که من به کی بدی کردم که این طوری ازم شاکیه...فکر کنم اشتباه گرفته بودن...

-حالا زدی هم ؟ یا فقط خوردی ؟

-هرکدوم 3تای من بودن لامصبا 5 نفر هم بودن ...شرمنده فقط خوردم

-شوخی داشتم میکردم دیوونه...

-لیلی میگم میخوام لقب هرکول بودن رو واگذار کنم به اون 5تا...من غلط بکنم پیش اون 5تا هرکول باشم...

از لحنش خندم گرفت...دلم براش ضعف رفت...

-نخیرم تو هرکول خودمی...

-هرچی پرنسس خانم خودم بگه...

بعد از یکم حرف زدن خداحافظی کردیم...واقعاً با شنیدن صداش انرژی گرفتم ...تازه توی دلم اون 5 تا رو هم لعنت میکردم که اشتباهی عماد من رو زده بودن...

بازم گوشیم زنگ خورد بابا بود با خودم گفتم تلفن رو بردارم و باهاش خوب حرف بزنم شاید از خر شیطون پیاده بشه...

-سلام بر بابای خودم...

-خودت رو لوس نکن من با این کارا بیخیال ازدواج تو با پسر حاج آقا فلاحی نمیشم...دیدی ؟

-بابا خواهش می کنم زجرم ندین ...بعدش هم چی رو باید میدیدم ؟

-صورت آش و لاش شده ی اون پسر رو ؟

-عماد ؟ شما هم خبر دار شدین پس ؟ آره فهمیدم...

-من وقتی میگم کاری رو میکنم یادت باشه حتماً میکنم...دختر این حالا یک نمونه اش بود...گفتم فقط صورتش رو نقاشی کنن همین...اگه حلقه رو پس ندی مطمئن نیستم زندش بزارم یا نه...

دیگه فقط صدای بوق می اومد...گوشی از دستم افتاد...

هنوز توی شوک بودم...اون واقعاً پدر بود؟...اصلا پدر نه ، اون اصلاً آدم بود ؟

چطوری تونسته بود با عماد این کار رو کنه...عماد ببخشید...به خاطر من چی کشیدی عزیز دلم...

فقط گریه میکردم...به حال خودم...به حال عماد ...به حال بابا که انقدر کثیف و ظالم بود...

حدود دوسه ساعت فکر کردم و گریه کردم...

تصمیمم رو گرفته بودم...من عماد رو دوست داشتم اما نه به قیمت از دست دادن جونش اونم به خاطر من...

نمیتونستم باهاش بمونم...نمی تونستم کنارش باشم...نمی تونستم اجازه بدم به خاطر من بهش آسیبی برسه...

باید تمومش میکردم...

خدایا به لیلیت صبر بده...خدایا چرا انقدر اشکای من گستاخ شدن و بدون اجازه ی من میریزن ؟ خدایا من بدون عماد چی کار کنم ؟...خدایا فقط صبر بده...

رفتم سمت کیف آرایشم و تیغ ابروم رو برداشتم و رفتم توی دستشویی...

آستین دستم رو زدم بالا و بسم الله گفتم...

قبل از اینکه تیغ رو روی رگم بکشم همه ی اون مریضام که رگ خودشون رو زده بودن اومدن جلوم...

 همشون دختر بودن...سارا ،فاطمه، شایسته ، کیانا و خیلیا ...همشون هم میگفتن : شکست عشقی...

 اون روزا توی دلم با خودم میگفتم مگه میشه انقدر عاشق باشی که به خاطر نداشتنش بخوای خودت رو بکشی ؟...اما الان خودم داشتم به خاطر از دست دادن عماد خودم رو میکشتم...

یاد حرفام افتادم به اونا : آخه عزیزم اگه تو بمیری هم عشق زمینیت رو از دست میدی و هم عشق آسمونیتو یعنی خدا...دلت می خواد خدا ازت شاکی شه ؟ دلت می خواد باهات قهر کنه ؟...

حالا لیلی تو جواب بده...تو خودت به مردم درس زندگی میدی که این کار رو بکن اون کار رو نکن حالا اومدی خودت داری کارای اونا رو تکرار می کنی ؟

جواب بده ...دلت می خواد خدایی که میمیری براش باهات قهر کنه...؟

انقدر ضعیف شدی ...؟ انقدر خرابی ؟

عماد من میترسم از این کار...عماد من می خواستم تمومش کنم اما نمی تونم...من انقدر قوی نیستم که بتونم جونم رو خودم از خودم بگیرم...

خودم رو توی آینه نگاه کردم...

لیلی خوب نگاه کن...این چیزی که توی آینه میبینی مرده ای بیش نیست...شاید جسمش زنده باشه اما از لحاظ روحی مرده...

وسایلم رو جمع کردم و رفتم سمت ماشین سوارش شدم و راه افتادم...

بغض لعنتی توی راه داشت خفم می کرد ...

توی ترافیک بودیم که حلقم رو دیدم...اشکم افتاد روش...بوسیدمش و درش آوردمش و گذاشتمش توی داشبورد...

بالاخره رسیدم خونه ...مامان انگار از همه چیز خبر داشت چون فقط زیر لب سلامی داد و دیگه هیچی نپرسید...

رفتم توی اتاقم و در رو هم قفل کردم...فقط احتیاج به تنهایی داشتم ...

فقط احتیاج به گریه داشتم...

رفتم سمت کشوی کنار تختم و سی دی گیتار زدن و خوندن عماد رو در آوردم...

صداش توی تمام اتاقم پخش شد...

((سلام عشقم...من همیشه کنارت هستم و این آهنگ رو برات میزنم و میخونم اما این سی دی رو ضبط کردم که اگه یک وقتایی با هام قهر کردی و

 روت نشد ازم بخوای برات بخونم بیای و این رو گوش بدی و بفهمی که دوستت دارم تا آخرین نفس))

همون آهنگی بود که قول داده بود فقط واسه من بخونه...

من فدای اون صدای قشنگت برم...کاش واسه من بودی...

اون می خوند و من گریه می کردم...برام مهم نبود مامان صدامو میشنوه یا نه...فقط می خواستم خودم رو خالی کنم...

هیچ وقت یادم نمیره فردای اون روزی که اولین بار این آهنگ رو برام خوند یه سی دی آورد و با همون لبخندش گفت تقدیم به خوشگل خانم خودم...

اون موقع که اولین بار سی دی رو گوش دادم انقدر ذوق کردم و خندیدم که حد نداشت...اما الان گریه جای خنده رو گرفته بود...

زیر لب زمزمه میکردم و گریه می کردم : میمیرم برات ، نمیدونستی میمیرم بدون چشات...

چشماش اومد تو ذهنم...دوتا تیله ی مشکی ...واقعاً بابا نمی دونست میمیرم بدون چشماش ؟...

***

تا یک هفته توی اتاقم موندم و فقط صدای عماد رو گوش میدادم ...

این یک هفته خیلی فکر کردم باید بالاخره تمومش کنم...

چند روز پیش بابا اومد توی اتاقم وباهام حرف زد:

-لیلی گفتی به اون پسره که دیگه نمی خوای باهاش عروسی کنی؟

-من میخوام تو نمی خوای...

-حرف نباشه زودتر بگو...

-دلت برام نمیسوزه؟

-دلم نمی سوخت که نمیگفتم باهاش عروسی نکن...ببین من کلی چک و صفته دست حاج آقا فلاحی دارم ...

 اگه عروسی کنی باهاش همه رو پاره میکنه خوب؟ تو که نمی خوای بی پول شیم ...

-پس بگو...به خاطر پولات داری من رو قربانی می کنی خوبه ...خیلی خوبه...

اشک توی چشمام جمع شده بود...چه قدر من بی ارزش بودم...

خودم هم میدونستم که فقط به خاطر سلامتی عماد دارم ازش دور میشم نه پولای بابا...

تازه بابا کلی هم منت میزاشت که به خاطر آینده ی خودته...

یکی نیست بفهمه من آینده ی بدون عماد رو نمی خوام...

وقتی فرهاد زنگ میزنه سعی می کنم خوشحال خودم رو نشون بدم که نگران نباشه اما کجایی داداش کوچولو که دارن خواهرت رو زجر میدن...

این یک هفته هیچ کدوم از تلفن های عماد رو هم جواب ندادم...فقط میدونم دوباره رفته بیمارستان...با این که نگرانشم اما زنگ نمیزنم...

میدونستم اگه صدای مهربونش رو بشنوم جدا شدن ازش برام سخت میشه...

دیگه باید برم...

برم و بدترین خاطره ی زندگیم رو بسازم...

یک شلوار ساده و رنگ و رو رفته...یک مانتوی مشکی ساده و قدیمی...با یک شاله مشکی...بدون هیچ عطری...

 بدترین کفشم رو هم انتخاب می کنم و می پوشم...دلم می خواد عماد وقتی من رو میبینه ازم زده بشه...دلم می خواد حالش ازم بهم بخوره...شاید این طوری واسه هر دوتامون راحت تر باشه...شاید کم تر زجر بکشه...

تا میتونم لفتش میدم...به امید اینکه روز تموم شه و بمونه واسه فردا...

اما عقربه ها هم با من لج کردن و از جاشون تکون نمیخورن...

حوصله ی رانندگی ندارم...میرم سر خیابون و سوار تاکسی میشم...

دلم نمی خواد از تاکسی پیاده شم...دلم نمی خواد پا توی اون بیمارستان لعنتی بزارم...اصلاً دلم میخواد فلج باشم و نتونم راه برم...

میرم توی بخش مورد نظر و بابای عماد رو میبینم که روی صندلی جلوی اتاق عماد خوابش برده...

آروم از کنارش رد میشم که از خواب بلند نشه...

با پاهای لرزون میرم سمت در اتاق...با این که دلم براش تنگ شده اما دیدنش خیلی برام سخته...

دستام هم داره میلرزه و یخ کرده ...با همون دستای لرزونم در میزنم...

صدای قشنگش میاد:

-بفرمایید

در رو آروم باز می کنم و میرم تو...

سرش رو سمت در میچرخونه و من رو میبینه...

چشماش با دیدن من سرخ میشه...اخم میکنه...

تو رو خدا عماد بخند...بزار آخرین صحنه هایی که ازت دارم با خنده باشی...با همون خنده ی خاصت...

-زیر لب آروم سلام دادم و نشستم روی صندلی که کنار تختش بود...

-تشریف می آوردید خانم...دیگه قیافت داشت یادم میرفت...نمیگی نه زنگ میزنی و نه جواب زنگ میدی من از نگرانی دق می کنم ؟ 

فقط سکوت...

-چیه زل زدی به من ؟ جواب بده دیگه...این یک هفته میدونی چی گذشت به من...؟داشتم دیوونه میشدم...

توی دلم گفتم عماد به خدا حال من بهتر از تو نبود...

باید به حرف می اومدم...

-ببخشید...

تا دهنم رو باز کردم بغضم هم شکست و شروع کردم به گریه...

نباید این طوری میشد...من باید نقش سنگ رو بازی می کردم...

دستاش رو باز کرد سمتم...

-لیلی به خدا من نمی خواستم ناراحتت کنم...من فقط نگرانت بودم همین...

دلم برای آغوشش پر میزد اما باید مبارزه می کردم...

-نمیای بغل آقا هرکوله ؟

الهی من فدات شم...تو رو خدا این جوری حرف نزن...بزار خوب نقشم رو بازی کنم...عماد بد باش...عماد یه کاری کن ازت بدم بیاد...خدایااااااا...

-نه ...

دستاش افتاد...قیافش رفت تو هم...

-آخه...آخه چرا ؟

رفتم توی نقشم...سخت و محکم...سنگ و بدون احساس...

-چون حدود یک هفته است که صیغه ی ما دیگه تموم شده...

-خب تموم بشه...من و تو که میدونیم ما ماله همیم مگه نه ؟

کم آوردم...من بازیگر خوبی نبودم ...فقط سکوت کردم...

-با تو ام لیلی...نگام کن...ما می خوایم عروسی کنیم زود مگه نه؟

بازم سکوت با بغضی که داشت نفسم رو می گرفت...

داشت اشکش در می اومد و صداش بلند شده بود ...

-بگو دیگه لعنتی...ما رفتیم لباس عروس خریدیم...تو عروس منی دیگه نه ؟

چی میتونستم بگم...

-لیلی یادته قرار گذاشتیم دو تا بچه داشته باشیم...اصلاً تو اسماشون رو انتخاب کن...خب ؟...به خدا من دیگه هیچی نمیگم...باشه لیلی ؟ 

دست خودم نبود اگه گریه نمیکردم خفه میشدم...آروم و بی صدا فقط گریه می کردم و اون با حالت عصبی حرف میزد...

-لیلی غلط کردم سرت داد زدم به خدا فقط نگران بودم...لیلی ببین من رو...لیلی قرار بود تو لیلی باشی و من مجنون یادته...نگام کن لعنتی...بزار اون چشمای طوسیتو ببینم...لیلی...

داد میزد دیگه...

-نگام کن میگم...

از تحکم صداش چشمای خیسم رو دوختم بهش ...داشت گریه می کرد...

با دیدن چشمام صداش رو آروم کرد 

-تو ماله منی دیگه نه؟

دیگه طاقت نگاه مظلومش رونداشتم...

با صدای بلند و گریه جوابش رو دادم:

-نه عماد...نشد...من...من دیگه ماله تو نیستم...تو هم ماله من نیستی..تو دیگه یه غریبه ای...

بلند شدم و با گریه دوییدم سمت در ...داشتم خفه میشدم...دیگه تحمل فضای اونجا رو نداشتم...

عماد هم داشت می دویید پشت من...

فاصلش از من چند متری میشد...

-صبر کن...

انقدر صداش پر از خواهش بود که نتونستم بی اعتنا ازش بگذرم و بی اختیار وایستادم....

-لیلی به خدا خوب میشم...خودت گفتی یادته ؟ مگه نگفتی پا به پات میام...؟

به خدا همه ی زورم رو میزنم خوب بشم...

 لیلی تو بمون من خوب میشم...لیلی قول میدم خوب بشم...لیلی تو رو خدا تنهام نزار...لیلی اگه از بابت امروز ناراحتی که سرت داد زدم گفتم که ببخشید...غلط کردم...دیگه داد نمی زنم به خدا...تو فقط بمون...لیلی من هرکول تو بودم یادته ؟...لیلی نرو...لیلی تو نفس منی...اگه بری میمیرم بفهم ...

دیگه نمی تونستم بمونم...دلم می خواست برگردم بگم عماد به خدا به خاطر خودت میرم...بگم اگه نرم میمیری...بگم عاشقتم...بگم میمیرم برات ...بگم تو هم نفسی برای من...

اما نگفتم...هیچی نگفتم...

همه داشتن ما رو نگاه می کردن...

عماد خورده بود زمین...داشت صدام میکرد...

-لیلی خوب میشم...لیلی نرو...بمون...تو رو خدا بمون...

راه افتادم سمت در خروجی...همین جوری صدام می کرد...داد می زد...

-حداقل برگرد چشمات رو یک بار دیگه ببینم...فقط یک بار قول میدم...آخرین بار باشه...

برگشتم و نگاهش کردم...از اون دو تا تیله ی مشکی فقط خون مونده بود...داشت نگام می کرد...زیر لب می گفت : نرو...خواهش می کنم...نرو...

زود روم رو برگردوندم و رفتم از بیمارستان بیرون...

دلم می خواست پیاده برم خونه...داشتم خفه میشدم...احتیاج به هوا داشتم...همش قیافه ی عماد می اومد جلوی چشمام...

 اون مردی که برام مظهر غرور و قدرت بود افتاده بود زمین و داشت جلوی همه با گریه ازم خواهش می کرد که برگردم...داشت خواهش می کرد نرم...

حالم از خودم به هم می خورد ، حالم از بابا به هم می خورد اصلاً حالم از همه ی دنیا به هم می خورد...

تا شب توی خیابونا قدم زدم و گریه کردم...

دلم میخواست یک ماشین با سرعت بهم بزنه و همون موقع تموم کنم...

اما جرعتش رو نداشتم که برم وسط خیابون...

دلم نمی خواست خونه برم...

شماره ی سحر رو گرفتم که ببینم خونه است یا نه...

رفتم سمت خونش...خیلی با خونه ی ما فاصله داشت...اونا تو جنوب تهران و ما در شمال تهران...

سحر پشت تلفن گفت که مامان و باباش رفتن شهرستان و تنهاست...

بعد از کلی ترافیک بالاخره رسیدم به کوچه ی خونه ی سحر...

یک کوچه تنگ که فقط دو نفر می تونستن کنار هم راه برن...با یک جوب که از وسط کوچه می گذشت...

به سختی پلاک 8 رو پیدا کردم و زنگ رو زدم...

آیفون خراب بود و سحر خودش مجبور شد بیاد و در رو باز کنه...

خونه ی سحر یک حس نوستالژی بهم میداد...یک خونه ی قدیمی و نقلی...

سحر با شربت اومد :

-خوش اومدی خانم...ببخشید دیگه میدونم مثل خونه ی شما نمیشه...

-این چه حرفیه عزیز دلم...خیلی هم قشنگ و دل نشینه خونتون...

-لیلی نمی خوای بگی چی شده ؟ اون از مطب که یک هفته است نمیای و مریضا رو کنسل می کنی و 

 اینم از الان که با این سر و وضع و قیافه ی در هم پاشودی اومدی این جا...با عماد حرفت شده ؟

با شنیدن اسمش بغضم شکست...

بیشتر نزدیکم شد و سرم رو گذاشت روی شونش...

-فدات شم بین زن و شوهر این چیزا پیش میاد دیگه انقدر غصه خوردن نداره که...

با حرفاش غمم بیشتر میشد...زن و شوهر...دو نقشی که هیچ وقت قرار نبود من و عماد کنار هم بازی کنیم... 

-همه چیز تموم شد...

سکوتی طولانی بینمون رخنه انداخت...

-یعنی چی ؟ چی میگی تو ؟ چی تموم شد...

-سحر داغونم...دلم می خواد بمیرم...عمادم رو ازم گرفتن...سحر نمی زارن ما به هم برسیم...نمیزارن...

دستم رو بالا آوردم و دست بی حلقم رو نشونش دادم...

تعجب کرده بود و هیچی نمی فهمید از حرفام...

همه چی رو گفتم...بابا...فلاحی...چک و صفته...هر چیز لعنتی که باعث جدایی من و عماد میشد...گفتم و به حال خودم زار زدم...

فقط سرم رو گذاشته بودم روی شونه ی سحر و می باریدم...

اون شب سحر خیلی باهام حرف زد و آرومم کرد...

هر کاری کرد که بخندم...اما فایده نداشت...

خنده با لب های من غریبه بود...وقتی دیگه عمادی نیست که قربون صدقه ی خنده هام بره خنده به چه کارم میاد ...؟

تا صبح پیش سحر بودم...

اونم از غماش گفت...از این که دانشگاه آزاد قبول شده...از این که پدر و مادرش رفتن شهرستان زندگی کنن ...از این که از این به بعد توی این شهر بزرگ و کثیف باید تنها زندگی کنه...

 از این که واسه جهیزیه خواهرش آه در بساط ندارن...

-لیلی میبینی چه خنگم...یه دانشگاهم نتونستم قبول بشم...

-سحر خب تو تازه یک ماه مونده بود به کنکور شروع کردی به درس خوندن معلومه که قبول نمیشی...انشاالله سال بعد قبول میشی...

-برو بابا دلت خوشه...من و تو دیگه حدود 26 سالمونه الانم دیره واسه درس خوندن چه برسه به سال بعد...

حوصله روحیه دادن به کسی رو نداشتم...پس سکوت کردم

فرداش صبح زود، قبل از اینکه سحر از خواب بلند شه بلند شدم و یکم پول گذاشتم روی طاقچه و رفتم از خونه بیرون...

هوا عالی بود...به قول سحر دونفره بود...اما کجاست اون یک نفری که باید من رو توی این هوا همراهی می کرد ؟ ...

چشمام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم و سرم رو کردم سمت آسمون : خدایا دلم اندکی هوا می خواهد...اما این بار در سرنگ...

تا جایی که پام درد نگرفته بود پیاده رفتم...اما دیگه حوصله ی راه رفتن نداشتم...سوار تاکسی شدم و رفتم سمت خونه ...

بابا خونه نبود...وچه خوب که خونه نبود...

مامان هم با دیدنم شروع کرد به سوال پیچ کردن...به این که کجا بودم...به این که چی شد...؟ 

فقط نگاهش کردم...

چشمام انقدر غم داشت و گویا بود که جواب همه ی سوالاش رو گرفت...

بوسه ای روی پیشونیم زد و رفت...

منم به پناهگاه همیشگیم پناه بردم...

اتاق بزرگی که هم توش خندیدم و هم های های گریه کرده بودم...

از عکسایی که اون روز توی آتلیه انداخته بودیم فقط دوتاشون رو داشتم یک عکس تکی ازخودم و یک عکس تکی هم از عماد...

قرار بود بقیه عکس ها و عکس های دونفرمون رو بعد از عروسی از آتلیه ببریم خونه...خونه ی خودمون...

عکس عماد رو زده بودم اون ور اتاق و عکس خودم هم زده بودم روی دیوار روبرویی عکس عماد...

عکس خودم رو برداشتم و بردم چسبوندم به عکس عماد...

حالا یک عکس دونفره از خودمون داشتم...

روی تختم دراز کشیدم و به عکس ها نگاه کردم...چه قدر اون روز خوشحال بودیم...احساس میکنم تو این چند وقت ده سال پیر شدم...

صدای گوشیم اومد...

حوصله ی هیچ کس رو نداشتم...اما خدایا میشد عماد باشه...

رفتم سمت گوشیم...صدا ، صدای اومدن پیام بود...

صفحه ی گوشی رو نگاه کردم...

پیامک تبلیغاتی...

گوشیم رو گذاشتم کنار تختم و دوباره رفتم توی فکر...

بازم صدای گوشی...

گوشی رو برداشتم که خاموشش کنم که دیدم عماده...!!!

باورم نمی شد..خدا اجابت کرده بود...

پیام رو خوندم :

 ((دردناک ترین جدایی ها آنهایی هستند که...

نه کسی گفت چرا...

ونه کسی فهمید چرا...))

بهش حق میدادم...در عرض چند روز همه چی عوض شد...

توی دلم از خدا خواستم که سلامتیش رو به دست بیاره و یه روزی...یه روزی دا...داماد بشه...خوش به حال عروسش...

***

چند ماه گذشته و من هنوز نفهمیدم که لیلی چرا من رو ول کرد و رفت...

هنوز که هنوزه توی شوک اون روزم...

اون روز من مردم...روحم...غرورم...و الان هم کم کم جسمم...

خیلی سوال توی ذهنم هست...خیلی چرا...

دلم می خواد لیلی بیاد و جلوم بشینه و بگه واقعاً چرا....؟

انقدر تحمل مریضیم براش سخت بود...

یعنی اصلاً دوستم نداشت که حاضر بشه مریضیم رو هم تحمل کنه...

پس اصلاً خدایا برای چی اومد تو زندگیم...؟

به خاطر کی من رو ول کرد و رفت ؟

الان یعنی عروس شده...؟ یعنی پرنسس خانم یکی دیگه شده...؟

دلم می خواد بیاد و بگه آقا هرکولش که الان دیگه جوجه هم زیادیشه رو به چی یا به کی فروخته ؟...

دلم می خواد بپرسم اگه عروسی کردی خوشبختی؟...بگم دوستش داری؟

هه...خب دوستش نداشت که من رو ول نمی کرد...

همه ی اینا رو دلم می خواد...اما میدونم فقط رویان...

حتی...حتی اگه الان برگرده و بگه ببخشید قول میدم ببخشمش...

فقط برام توضیح بده...همین!

بعد از اون روز خیلی رفتم دم در خونشون ولی حتی حاضر نشد من رو ببینه...

به باباش هم گفته بود راهم نده خونه...باباش هر وقت که رفتم یکی این ورم زد یکی هم اون ورم...

دارم دیوونه میشم...آخه...آخه کجا اشتباه کردم که این طوری ازم دل کند...

خدایا ازت می خوام که اگه عروسی کرده خوش بخت باشه...خوش به حاله دامادش...

این چند وقت خیلی کم رفتم خونه ...باید توی مرکز درمانی میموندم...حالم دیگه داره از این جا به هم میخوره...

چند بار از طرف مامان و بابا و دوستان بهم پیشنهاد شد که برای درمان به مالزی برم که یک مرکز درمان بیماران سرطانی داره و 

 خیلی هم معروفه...اما من می خواستم تو ایران باشم...می خواستم که اگه هم قراره بمیرم تو کشور و شهر خودم بمیرم...

توی شهری بمیرم که با عشقم توی خیابوناش قدم زدم...

این جا آدم های زیادی هستن که عین منن...

داغون و بریده از زندگی...

بعضی ها هم کوه انرژی و امیدن...خوش به حالشون...

چه قدر دیر این شش ماه گذشت...

شش ماهی که با درد و گریه و خیانت عشق گذشت...

این جا فقط همدمم گیتارمه ...اتاقم خصوصیه...یک بالکن داره که تا الان هرشبم رو اونجا گذروندم...هرشب میرم توی بالکن و شروع میکنم به زدن:

میمیرم برات... نمیدونستی که میمیرم بی تو بدون چشات ...

رفتی از برم

تو می دونستی که دلم بسته به ساز صدات

عاشقم هنوز...

لیلی کجایی که واقعاً عاشقم هنوز...کجایی که هرکولت داره پرپر میشه....

خدایا کاش از اون بالا بیای پایین و دستم رو بگیری و بگی : 

آدما این جا اذیتت می کنن؟ بیا بریم اون بالا...

خدایا هر لحظه منتظرتم که بیای و دستم و رو بگیری و ببری...

شاید از اون بالا بتونم لیلی رو ببینم...

دلم بد براش تنگه...دلم می خواد دست بندازم لای موهاش و عطر تنش رو با یه نفس عمیق بکشم تو وجودم...

***

می خوام یکم از نا امیدی دست بردارم...

دلم هوای آتلیه رو کرده...

میدونم دیگه قدرت و انرژی قبلی رو ندارم برای کار...

اما شاید سرم گرم بشه و لیلی رو فراموش کنم...

هه...زهی خیال باطل...خودمم میدونم بیشتر از خودم هر روز به اون فکر می کنم...

حالم از خودم به هم میخوره...من الان باید از اون متنفر باشم...اون کسی هست که من رو به خاطر یکی دیگه ول کرد و من رو به این حال و روز در آورد...

اما نمی تونم...

خدایا قدرت بده ازش متنفر باشم...

اما...اما چطوری میتونم ازش متنفر باشم وقتی واسه لباس پوشیدنش نگرانم...وقتی واسه غذا خوردنش نگرانم...وقتی واسه خوش بختیش نگرانم...

شیدا زنگ زد و گفت که امروز یه عروسی هست که تیم ما قراره بره بهم گفت منم پاشم برم تا یکم روحیه ام عوض شه...

 گفت که شش ماه از کارا دور بودی بسه دیگه پاشوبیا...راست می گفت...کلی از حساب کتابام بهم ریخته...

قبلاً با دکتر حرف زده بودم و گفته بود که خوبه به کارای قبلیم برسم تا یکم روحیه ام خوب بشه...

 حتی مامان و بابا با دکتر حرف زده بودن و دکتر گفته بود میتونم برم خونه فقط باید برای شیمی درمانی و پرتو درمانی چند وقت یک بار برم بیمارستان...

با این که با خیلی از آدمای اینجا رفیق شده بودم اما خونه رو به اونجا ترجیح میدادم...

دلم می خواست منم مثل آدمای عادی زندگی کنم...

به پیشنهاد شیدا هم فکر کردم...

به مامان و بابا زنگ زدم گفتم که می خوام برم خونه ...

وسایلم رو جمع کردم و حاضر شدم...

همه ی لباسام برام بزرگ بود...بابا از لباسای خودش برام آورد...

بالاخره از خونه ایی که شش ماه توش زندگی کردم دل کندم و رفتیم سمت خونه...

رفتم توی اتاقم...هنوز عکس دو نفره ی من و لیلی روی دیوار بود...

همون عکسی که سرش کلی عرق کردم و خجالت کشیدم...

قرار بود توی آتلیه بمونه اما من شیطونی کردم و بردم زدم به اتاق خودم...

کجایی نفسم...

اون دیگه مال من نبود و درست نبود عکسش اونم با اون لباس توی اتاقم باشه...با این که دلم پر می زد واسه دیدنش توی اون عکس اما به خودم نمی تونستم این اجازه رو بدم...

رفتم و عکس رو از دیوار برداشتم و بوسه ای به لیلی زدم و گذاشتمش زیر تخت...

زیر تخت یک جعبه بود که من ندیده بودمش هیچ وقت...

جعبه مشکی که با یک ربان قرمز تزیین شده بود...

بازش کردم ...یک نامه توش بود:

((سلام...نمی دونم باید چی بنویسم ولی اگه این نامه رو نمی نوشتم دیوونه میشدم...می خوام برای آخرین بار باهات حرف بزنم...

عماد من رو ببخش ...همه چی یکدفعه ای اتفاق افتاد...

امیدوارم به زودی خبر خوب شدنت رو بشنوم...همه ی تلاشت رو بکن که خوب بشی...تو برای من مثل نفسی نباشی منم نیستم...

یادت باشه ما زیاد از هم دور نیستیم...تو زیر همون سقف آبی هستی که منم هستم...

این پیراهن رو دلم می خواست یک وقت بهتر بهت بدم ...اما وقتی نیست...به عنوان یادگاری آخر...

میدونم که بهت میاد...حلالم کن هرکول من...

رفتم،مرا ببخش و نگو او وفا نداشت...

 راهی بجز گریز برایم نمانده بود....

نکند فکر کنی در دل من مهر تو نیست...

 گوش کن...

نبض دلم زمزمه اش با تو یکیست...))

گوشه ی کاغذ جای اشک بود...

من فدای اون اشکت بشم پس چرا رفتی ...؟

خدایا سوالام داره بیشتر و بیشتر میشه کمکم کن...

توی جعبه رو نگاه کردم...

همون پیرهنی بود که توی مسافرت کیش می خواست برای فرهاد بخره...

همونی که با کلی خجالت ازم خواست براش پرو کنم...

یادش بخیر وقتی من رو دید برق تحسین رو توی چشماش دیدم...گفت که بهم میاد..

حتماً دید بهم میاد یکی هم برای من خرید...

من رو بگو اون روزا فکر می کردم اون ازم بدش بیاد...پس از همون اول هم اون من رو دوست داشت...

نگاه کردم به تاریخ نامه...

نامه ماله همون شش ماه پیش بوده...شاید الان دیگه دوستم نداره...

توی شش ماه شاید تونسته باشه یکی دیگه رو دوست داشته باشه...نمیدونم...

پیراهن رو بو کردم...

حتی این که دستای لیلی بهش خورده برام کافی بود...

پوشیدمش...داشت توی تنم گریه می کرد ...اما بازم دوستش داشتم...

آویزونش کردم به کمدم...چرا مامان تا الان راجع به این کادو با من حرف نزده بود...

با خوندن اون نامه یکم انرژی گرفته بودم حداقل اگه دیگه نبینمش یه یادگاری که ازش دارم...همینم کافیه...

به شیدا زنگ زدم و گفتم که میام آتلیه برای مراسم ...

زود حاضر شدم ساعت هنوز هفت صبح بود و ساعت هشت تیم ما کارش رو شروع می کرد...

رفتم توی آشپزخونه و یک لقمه نون و پنیر خوردم و حاضر شدم و رفتم سمت آتلیه...

از ماشین که پیاده شدم تعجب کردم...

همه ی تیم اومده بودن جلوی در و یک گوسفند داشت قربونی میشد و یکی هم اسفند دود می کرد...

از کارشون هم تعجب کرده بودم و هم خیلی خوشحال شده بودم...

تنها چیزی که ناراحتم می کرد نگاه بعضی از بچه های آتلیه بود...

می خواستم داد بزنم : من میدونم خیلی عوض شدم...میدونم پیر شدم...میدونم هیکلم به هم خورده ولی...ولی به خدا دست خودم نبوده...

تو رو خدا من رو مثل آدمای عادی نگاه کنید...

رفتم و تک تک از همشون تشکر کردم واقعاً سنگ تموم گذاشته بودن

وای که چه قدر دلم برای اون جا و آدماش تنگ شده بود...

حتی دلم برای کار کردن و مراسم رفتن هم تنگ شده بود...

رفتم تو و به بچه ها کمک کردم و وسایل رو برداشتیم و رفتیم سر کار...

اون روز مراسم توی باغ بود و زنانه و مردانه جدا بود و شیدا با چند تا از همکارا رفتن زنانه و منم با چند نفر رفتیم مردانه..

عروس خیلی کم سن و سال بود ...شیدا می گفت ازش پرسیدم گفت شانزده سالمه...البته داماد هم سنی نداشت و خیلی میشد بیست و پنج میشد...

توی دلم داشتم می گفتم چه خبره به این زودی...؟ جالب این جا بود که نه داماد قیافه داشت و نه عروس...

اما با دیدنشون حسرت بزرگی خوردم...

دلم می خواست نقش داماد رو من بازی کنم و نقش عروس رو هم لیلی...

اما نشد...حیف...

اون روز هم با دعوای دو تا خانواده تموم شد...

فردا هم جمعه است و بازم تیم ما مراسم داره...این مراسممون توی شماله و باید صبح زود بریم شمال امروز زیاد انرژی نزاشتم 

 ولی می خوام از فردا همه ی تمرکزم رو بزارم روی کارم که بهترین فیلم و عکس رو تحویل مردم بدیم...اونم عروس دامادی که از تهران فیلمبردار بردن شمال...

***

امروز صبح بعضی از بچه ها زنگ زدن و گفتن که مثل اینکه جایی مهمونن و نمی تونن برای کار بیان...منم سرمای بدی خورده بودم و صدام عجیب گرفته بود...مامان می گفت حرف میزنی انگار تو نیستی انقدر که صدات کلفت شده...

اشکالی نداشت من و شیدا بودیم و همین کافی بود...رفتیم سمت تنکابن...

و این که مراسم مختلط بود کار رو برای ما آسون تر می کرد چون کنار هم بودیم و می تونستیم به هم کمک کنیم...

قبل از ما داماد عروس خانم رو برده بود آرایشگاه و الان خودشت داشت میرفت

یک فیلم کوتاه اول از بیرون اومدن آقا داماد از آرایشگاه گرفتیم و بعد رفتیم گل رو گرفتیم و تا ظهر یک سری کارها رو انجام دادیم و نوبت رفتن به دنبال عروس رسید...

برعکس داماد دیروز که کم سن بود این داماد حدود سی و پنج رو داشت...

قرار بود جلوی در آرایشگاه وایستیم و آقا داماد بگن عروس بیان پایین و بعد یک سری فیلم بگیریم داماد شنل عروس رو بندازه و بریم سمت باغ برای عکس انداختن ...

حدود نیم ساعتی میشد که معطل اومدن عروس خانم میشدیم...

من سرم به شدت درد می کرد و نمی تونستم سر پا وایستم

-شیدا خانم من میرم توی ماشین صندلی رو می خوابونم یکم چشمام رو ببندم سرم خیلی درد می کنه ...فعلاً هم که عروس نیومده اگه اومد یه فیلم کوچولو ازشون بگیر خودت...که من سرحال بشم واسه مراسم همه ی انرژیم روبزارم

-باشه آقا عماد برید من هستم...

رفتم توی ماشین و چشمام رو بستم حدود نیم ساعتی استراحت کردم و بعد از ماشین پیاده شدم...

عروس اومده بود ...فیلم هم گرفته شده بود چون روی سر و صورت عروس شنل بود چون اون منطقه شلوغ بود شنلش رو کشیده بود جلوتر...

عروس و داماد سوار جنسیس داماد شدن...

من روی پنجره ی ماشین خودم نشسته بودم و از ماشین عروس و داماد فیلم میگرفتم...

قیافه ی عروس اصلاً معلوم نبود و هرچه قدر داماد اصرار می کرد شنل رو برداره عروس می گفت زشته توی خیابون و این حرفا...

از کارش تعجب کرده بودم خب چطوری پس عروسی رو مختلط گرفته بودن...

خیلی دلم می خواست قیافه ی عروس رو بعد اون همه پوشوندن خودش ببینم...

رسیدیم باغ و رفتیم تو... 

عروس و داماد یه گوشه نشسته بودن تا ما دوربین هارو تنظیم کنیم و شروع کنیم...

دوربین ها رو برداشتیم و رفتیم سمت عروس داماد

-شیدا خانم برو به عروس خانم بگو شنلش رو در بیاره که شروع کنیم

-چشم

داشت می رفت سمتشون که گوشی داماد زنگ زد و یک ببخشید گفت و رفت اون طرف باغ به حرف زدن...

ول کن تلفنش نبود و حدود نیم ساعتی بود که داشت حرف میزد و بلند بلند می خندید...

دیگه اعصابم خورد شد و رفتم سمتش

-آقا لطفاً قطع کنید دیگه کارا مونده

-چشم چشم...

رفتم سمت شیدا :

-پس چرا نگفتی به عروس شنلش رو دربیاره...؟

-گفتم اما گفت بزار داماد بیاد بعد در میارم

بالاخره داماد بی خیال شد و قطع کرد...

عروس دستش رو برد و شنلش رو باز کرد اول پشتش به من بود و فقط یک خانم خوش هیکل و کمر باریک میدیدم...

با خودم گفتم چشمات رو درویش کن پسره ی پررو...

عروس برگشت...

نفسم بند اومد...باورم نمی شد...

با این که آرایش زیادی داشت اما چشمای طوسیش لوش میداد...

یعنی...یعنی عروس امشب پرنسس خانم من بود...؟

یعنی واقعاً جوجوی من داشت عروس می شد و زن میشد ؟

چه قدر زیبا شده...کاش این زیبایی واسه من بود...کاش

واقعاٌ این خرس گنده لایق لیلی من هست ؟

کسی که توی روز عروسیش هم تلفنش رو کنار نمیزاره...

الان من باید چی بگم...؟

بگم عروس خانم آقا داماد رو ببوس من ازت عکس بندازم؟

بگم بغلش کن...؟ 

نه...من میخوام داد بزنم به پرنسس من دست نزن...بهش دست نزن لعنتی...

چرا چشمای قشنگت غصه داره عزیز دلم ؟ مگه همین رو نمی خواستی ؟

مگه به خاطر این مرتیکه من رو ول نکردی ؟

نه عماد مرد گریه نمی کنه...هه مرد؟ به این یه تیکه گوشت میگی مرد ؟

عماد تو رو خدا گریه نکن...می گذره ...

خدایا صبر بده...

این...این که همون لباسیه که من براش خریده بودم...

این همون لباسیه که فقط باید برای من بپوشی ...پس تو تنت چی کار میکنه لیلی...

-آقا عماد دوساعته دارم صداتون میکنم هواستون کجاست ؟چرا ...چرا چشماتون قرمز شده...؟ درد دارین...

آره درد دارم...یک دردی که تا جای من نباشی نمی فهمی...

-میگم عروس ماشاالله خیلی نازه ...قیافش هم خیلی آشناست قبلاً نیومده بود آتلیه ؟

عماد خودت رو جمع کن ...گریه نکن مرد

-نه نه نیومده بود

-حالتون واقعاً خوبه ؟

-آره آره چیزی نیست خوب خوبم...

-پس شروع کنیم ...

-شیدا خانم میشه شما ازشون عکس بگیری؟

-باشه مسئله ای نیست

دوربین رو گرفت و من راه افتادم سمت در خروجی که صدام کرد...

-آقا عماد یک دقیقه میشه صبر کنید

برگشتم سمتش...

-آقا داماد میگن ما از تهران فیلمبردار نیاوردیم که شاگرد فیلمبردار ازمون فیلم بگیره...میگه باید خودتون بگیرین...

خدایا صبر بده...

دوربین رو گرفتم ازش و رفتم سمتشون...

چرا...چرا لیلی هیچ واکنشی نشون نمی داد ...

لیلی نگاه کن من آقا هرکولتم...میبینی اصلاً من رو یا فقط چشمات شوهرتو میبینه...

لیلی به خدا من همونم ...فقط یکم عوض شدم همین...

صاف زل زدم به چشماش...فایده ای نداشت...

شروع کردم...

-آقا داماد...بشینید کنار...بشینید کنار عروس خانم...

نشست و دستش رو گرفت...

-نه نه دستشون رو نگیرید...ول کنید لطفاً...فیگور عکس خراب میشه

-اما آخه اون وقت عین دو تا دوست دبستانی میشیم که نشستیم کنار هم...

-مگه من عکاس نیستم؟خب پس گوش کنید لطفاً ...

میدونستم کارم اشتباهه ولی آخه اون لیلی من بود...نمیتونستم ببینم کس دیگه ای جز خودم کنارشه و بغلش می کنه و می بوستش...

شیدا از فیگورایی که میدادم تعجب کرده بود...

-آقا عماد این چیزا چیه میگید؟ ببخشید دخالت میکنم ولی عکساشون خراب میشه...

-من بهتر از این بلد نیستم...

دوربین رو دادم دستش و رفتم یک گوشه از باغ و نشستم...

جایی رو انتخاب کردم که خوب بتونم عشقم رو تماشا کنم...

چه قدر تماشایی شده بود...چه قدر خواستنی تر شده بود...

دلم می خواست کسی نبود و میشستم زمین و تا قدرت داشتم گریه می کردم...

نه ...اصلاً دلم می خواست چشمام رو ببندم و یک بار دیگه باز کنم و ببینم همه ی این ها خواب بودن...

می خوام داد بزنم کی این قانون رو اختراع کرده که مرد گریه نمی کنه؟...

کدوم مردی می تونه تو موقعیت الان من باشه و گریه نکنه...؟

خدایا جواب بده...

چه کار بدی توی این دنیا کرده بودم که این تاوانشه...؟

شیدا داره فیگور های مختلف میده و عکس می ندازه...

داماد از پشت کمر عروس خانم رو بگیر...

داماد گردن عروس خانم رو ببوس...

عروس سر آقا داماد رو بگیر و زل بزن تو چشماش...

بسه...بسه...تو رو خدا بسه...

تو رو خدا دست بهش نزن...لیلی نزار ببوستت...نزار بهت دست بزنه...

به خدا اگه الان هم برگردی و بگی ببخشید قبول میکنم...فقط نزار بهت دست بزنه...نزار

خدااااااا.......دیگه نمی تونم...

شیدا اومد سمتم...

اشکام رو زود پاک کردم...

-آقا عماد کارشون تموم شد..دیگه واسه خودم استادی شدم ...یه فیگورای عاشقونه ای بهشون دادم که خودم کیف کردم...

دلم می خواست داد بزنم بگم غلط کردی...بگم بی جا کردی...

اما بازم فقط اجازه ی سکوت داشتم...سکوتی که توش پر از حرف بود...

-پاشید بریم باغشون...خیلی دیر شده 

دوییدم سمت ماشین و نشستم پشت فرمون...

شیدا هم سوار شد...

-چرا شما نشستید پشت فرمون ؟ مگه خودتون الان از ماشین فیلم نمی گیرید؟؟

-نه شما دیگه استادی شدی خودتون بگیرید...

با خوشحالی چشمی گفت و دوربینش رو تنظیم کرد...

هنزفریمو در آوردم و گذاشتم توی گوشم آهنگ رو زیاد کردم و به خودم قول دادم نگاهش نکنم...فقط جلو رو نگاه می کردم...دلم نمی خواست حتی صداشون رو هم بشنوم...اصلاً صدای خنده هاشون هم اذیتم می کرد...

چند دفعه شیدا صدام کرد و گفت نزدیک یا دورتر از ماشین بشم...

هرچی می گفت برعکسش رو انجام میدادم...

دلم می خواست بر عکس همیشه بدترین فیلم رو تحویلشون بدم...

خواننده هم مثل اینکه حال من رو فهمیده بود و با سوز می خوند...

مغزم بهم دستور میداد اشک نریزم اما دلم چی ؟...جواب اون رو چی میدادم...

چطوری آرومش می کردم...؟

چی میگفتم بهش ؟ می گفتم دل شکسته ی من غصه نخور...مهم اینه که اون خوشحاله ؟...

منم مهمم؟...قلب دارم ؟...به خدا دارم...اگه میگید نه بیاید ببینید چطوری تیکه تیکه شده...

بالاخره قلبم به مغزم برد...

شیدا میبینه ؟ به درک...میگن مرد نیست ؟ خب بگن مرد بودنم به چه دردی می خوره وقتی زنی که واسه داشتنش له له میزنم ماله یکی دیگه است...

ساعت امروز بدجوری با من لج کرده...

بالاخره رسیدیم...

همه جا چراغونیه...همه دارن دست میزنن...

هرکسی داره با عشقش میرقصه...

عروس شنلش رو در آورده...دلم می خواد برم بزنم توی گوشش و بگم خجالت نمی کشی این طوری جلوی همه میگردی ؟

دلم می خواد به داماد بگم جای من رو که گرفتی...حداقل...حداقل مواظبش باش...بگم مگه کوری که داره این طوری می رقصه؟...

هه...یک نگاه به داماد کردم...دختر های جوون با لباس های خجال آور دورش کرده بودن...

تو آسمونا بود...اما غلط کرده بود تو آسمونا بود...باید می رفت و خوشحالش می کرد...

مگه غم توی صورتش رو نمی دید..؟ مگه نمی دید داره غصه می خوره...

دلم نمی خواست آخرین فرصت رو برای دیدن لیلی از دست بدم...باید خوب نگاهش میکردم ...

داشت می رقصد ...چه قدر آروم می رقصد...چه قدر دل نشین و دوست داشتنی می رقصید ...فقط غم توی چشماش داشت دیوونم می کرد...

دلم می خواست برگرده نگام کنه و زیر لب بهش بگم غصه نخور فدات شم...غصه نخور عشقم ...نمی زارم اذیتت کنه با کاراش...

رفتم سمت داماد ...

-ببخشید با عروس خانم نرقصید فیلمتون خراب میشه...خانم ها شما هم برید لطفاً بشینید عروس و داماد الان باید تنها برقصن...

داماد رفت سمتش...

موزیک ملایمی گذاشته شد...چراغ ها خاموش شد...نور ملایمی روی عروس و داماد افتاد...

دوربین توی دستام میلرزید...صدای شکستن قلبم رو شنیدم وقتی دست داماد سر خورد روی کمر...روی کمر لیلیم...وقتی...

بالاخره بدترین روز من داشت شب می شد...

روزی که قراره شبش کسی که دوستش دارم زن بشه...

روزی که آرزوی ندیدنش رو داشتم...

خانواده ی عروس و داماد افتادن دنبال ماشین عروس و خوش حالی می کنن...

من هم باید قدم به قدم ...لحظه به لحظه ...عروسی کردن عشقم رو ببینم...

رسیدیم به ویلای مامان و بابای داماد...

شنیده بودم که توی تهران زندگی می کنن ولی چون بیشتر فامیلاشون توی شمالن اونجا مراسم رو برگزار کردند...

ویلایی بزرگ که در خونه که باز می شد دریا رو می تونستی ببینی...

رفتیم توی خونه...

فامیل های درجه یک ، دوتا خانواده فقط اومده بودن و قصد داشتن آخرین ساعت های اون روز رو هم توی اون خونه شادی کنند و برقصند...

ضبط روشن بود و هر کسی برای خودش می رقصید...

همون موقع همه ی برق ها رفت...ضبط هم خاموش شد...

توی خونه چراغ هایی تعبیه شده بود که برای این جور مواقع به درد می خورد...

همه ی اون چراغ ها روشن شد...

اما آهنگی برای رقصیدن نبود...غصه ی شدیدی هم توی چشمای پرنسس خانمم نشسته بود...باید یه کاری می کردم...نباید غصه می خورد

گیتاری بغل خونه به چشمم خورد...سمتش رفتم و برداشتمش...

داشتم توی ذهنم دنبال یه آهنگ شاد می گشتم که لیلی رو راضی کنم...

اما...اما ناخوداگاه دستم رفت روی گیتار و آهنگ مخصوص پرنسس خانمم رو خوندم و زدم...زل زدم بهش و با خوندنم باریدم...

صدام غم عجیبی داشت که همه رو ساکت کرد...

نگاهش می کردم و اشک می ریختم...

میمیرم برات

نمیدونستی میمیرم بی تو بدون چشات

رفتی از برم

نمیدونستی که دلم بسته به ساز صدات...

عاشقم هنوز...

دیگه آخرش فقط صدای گریم می اومد...

گیتار از دستم افتاده بود و داشتم با همون حالت هق هق آهنگم رو می خوندم...

همه مات مونده بودن...

بالاخره لیلی من رو دید...

بالاخره با شنیدن آهنگ خودش من رو شناخت...

حقم داشت...دیگه مویی نداشتم روی سرم...چهل کیلو وزن کم کرده بودم...زیر چشمام گود افتاده بود و کبود شده بود...

چشماش بارونی شد...

با اون چشمای طوسیش نگام می کرد و بلند بلند اشک می ریخت...

حتماً با خودش می گفت هرکول من رو ببین ...

حالم از این که کسی دلش برام بسوزه به هم می خورد...

گیتار رو از زمین برداشتم و دوییدم سمت در خروجی...

دلم پر زد برای رفتن و کنار دریا نشستن...

رفتم کنار دریا و بلند بلند گریه کردم ...داد زدم

خدا چرا....؟ مگه به کدوم بندت خندیدم که الان حالم این جوری خنده داره ؟

چرا جوابم رو نمی دی؟...میگن تو خیلی مهربونی پس کو ؟ اینه مهربونیت ؟ نمی خوامش...به خودت قسم نمی خوامش...

-گریه نکن عماد ...تو رو خدا دیگه انقدر غصه نخور..

برگشتم نگاهش کردم ...خودش بود...باورم نمی شد...

با لباس سفید عروسیش اومده بود بیرون و داشت عشق قدیمیش رو آروم می کرد...؟

پس شوهرش کجا بود...؟

-عماد ، جون من دیگه گریه نکن...عماد من ای طوری نبود که...

-آره میبینی ؟ میبینی لعنتی به چه روزم در آوردی؟...اومدی این جا چی بگی ؟ کار تموم شده خانم...بله رو گفتی دیگه...شوهرت کو ؟ زود برو پیشش نگرانت نشه...

-اون انقدر خورده که اصلاً تو حال خودش نیست...

-خب اومدی این جا که چی بشه ؟ بگی دلت برام سوخت ...؟آهان اومدی کادوی عروسیتو بگیری...

-عما...

-خفه شو...خفه شو...فقط خفه شو

نشستم رو زمین گیتارم رو گذاشتم روی پام و زدم...

همه دورمون جمع شده بودن...

اه...این گریه های لعنتی دست از سرم بر نمی داشتن...

تور سفید روی سرت پیرهن مشکی منه

 الهی خوشبخت شی ولی عشقت همیشه پیشمه

 گفتی که مال هم بشیم دنیارو می سازیم با هم

 سفره ی عقدت پیش روت مرد غریبه جای من

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

ببین که امشب منو تو مثل قدیما گریونیم

 تو اشک شوق می ریزیو منم واسه پریشونی

 یه تیکه ماه شدی ولی ماهی برای دیگرون

 به یاد من نیفتی که گذشته آب از سرمون

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

نشسته بود زمین و داشت بلند بلند گریه می کرد...

با این که پیرم کرده بود اما طاقت نداشتم حتی یک قطره اشکش رو ببینم...

از جام بللند شدم و داشتم می رفتم سمتش...

باباش سریع اومد و خودش رو رسوند به لیلی...

-پاشو دختره ی احمق...آبرومونو بردی...پاشو تا خانواده ی مسعود نیومدن بریم تو...بهشون گفتم یکی از مریضات بوده که خل بوده و عاشق تو شده بوده و تو هم الان دلت براش سوخته...غیر از این چیزی نگی ها...

به زور بلندش کرد و کشون کشون بردتش...

تا آخرین لحظه داشت نگام می کرد توی نگاهش یه چیزی بود که خیلی برام گنگ بود...یه چیزی مثل خواهش...

هر چی توان داشتم داد زدم:

-تو که غصه داری پس چرا عروسی کردی ...؟

شیدا هم داشت بدو بدو از خونه می اومد بیرون...

آروم شروع کردم به راه رفتن کنار ساحل...

یک ساعتی میشد که داشتم پیاده راه می رفتم...شیدا هم با ماشین پشتم می اومد و هیچی نمی گفت ...

بالاخره خسته شدم و نشستم...

صدای خاموش شدن ماشین اومد...اومد و کنارم آروم نشست...

-از همون موقع که اشکاتون رو توی ماشین دیدم فهمیدم که خودشه...اولش شک داشتم اما وقتی شما گفتید که ندیدید تا حالا اون خانم رو با خودم گفتم توهم زدم...

جوابی جز سکوت نداشتم که بهش بدم...

-میفهمم خیلی براتون سخته...اما به قول سهراب غصه هم می گذرد...کاری هست که بتونم براتون انجام بدم تا یکم آروم تر بشید ؟ 

با صدایی که گرفته بود جوابش رو دادم:

-نه ممنون ...هیچ طوری آروم نمیشم...

-ولی...ولی فکر کنم به خواسته ی خودش نبوده...غم توی چشماش که این رو میگفت...ما خانما بهتر حال هم رو میفهمیم...

-پس تو هم دیدی غم توی چشماش رو ؟ حالا خواسته یا نا خواسته...چه فرقی می کنه الان دیگه ماله یکی دیگست...

سکوت کرد...

صدای دریا به شدت روی روح و روانم تاثیر میزاشت و آرومم می کرد...

شاید تنها چیزی بود که اون لحظه بهش احتیاج داشتم...

-امشب برنمی گردیم تهران ؟

-نمیدونم ...اگه مشکلی نیست میشه فردا برگردیم؟ الان اصلاً نمی تونم رانندگی کنم و نمی تونم اجازه هم بدم یه دختر تو این تاریکی بشینه پشت فرمون و من اون طرف بخوابم...

-فقط من یه زنگ به خونه بزنم که نگران نشن...شب پس کجا بمونیم؟

-هتل که نمی تونیم بریم چون شناسنامه نداریم ...یه سوییتی چیزی اجاره می کنیم میمونیم...

تلفنش رو برداشت و شروع کرد به حرف زدن...

-مامان به خدا کار پیش اومد...

-.....

-باور کن می خواستیم برگردیم اما نشد

-....

-داد نزن یک لحظه ، بزار توضیح بدم ...

دلم براش سوخت به خاطر من توی این شرایط قرار گرفته بود بلند شدم رفتم سمتش...

-گوشی رو بده من...

با مظلومیت و اشکی که توی چشماش بود گوشی رو داد دستم...

-سلام خانم خوب هستین ؟ کامکار هستم...

-سلام پسرم ..

-راستش من شرمنده شما شدم ...خاله من این جا زندگی میکنه تا فهمید اومدیم این جا نذاشت که برگردیم تقصیر من شد ولی شما نگران نباشید من سه تا دختر خاله دارم شیدا خانم میرن پیش اونا می خوابن ... بعدش هم خوردیم به شب گفتیم رانندگی تو این تاریکی خطر داره...حالا اگه بازم دل شما با ما صاف نیست همین الان برگردیم...

چند ثانیه سکوت پیش اومد...

-نه پسرم راست میگی الان تاریکه خدای نکرده اتفاقی می افته...فقط مواظبش باشی ها...مطمئن باشم میرید پیش خالتینا دیگه...؟

-این حرفا چیه ...؟ شما مثل اینکه به من شک دارین ها...می خواید گوشی رو بدم با خود خاله حرف بزنید؟

-نه پسرم شک چیه...جوونید دیگه...نمی خواد گوشی رو بدی ...سلام منم برسون به خالت...

-چشم بزرگیتون رو میرسونم...

مشکل امشب هم حل شد...نفس راحتی کشیدم...

قیافه ی شیدا علامت تعجب شده بود...

-وا چرا این طوری نگاه می کنی ؟ بعضی وقتا دروغ لازمه...

-اگه می گفت گوشی رو بدید به خالتون چی کار می کردید ؟

-نمی گفت...فوقش هم می گفت...صدای خانم در می آوردم ...

-اونم خره آیا ؟

-شما هنوز قابلیت های من رو ندیدی شیدا خانم...

خندش گرفت...

دلم می خواست منم بخندم ولی یاد دردام که می افتادم خنده از لبم فرار می کرد...

سوار ماشین شدیم و راه افتادیم تا یک سوییت با دو تا اتاق خواب پیدا کنیم ...

کنار پسری که تو خیابان وایستاده بود و دنبال مشتری بود وایستادم...

-سلام آقا اگه دنبال یک سوییت تمیز هستید من در خدمتم

-سلام...راستش ما دنبال یک سوییت دو اتاق خوابه می گردیم....

-دارم ...بیا دنبالم

آروم دنبالش رفتیم از چند تا کوچه گذشتیم و بالاخره رسیدیم...

سوییت خوب و تمیزی بود و همون بود که ما می خواستیم

-خب آقا چه قدر میشه یک شبش ؟

-ماه عسل اومدین ؟ چرا فقط یک شب...؟

-نه آقا خواهرمه...کار داریم باید فردا تهران باشیم

-ببخشید...باید از شباهتتون می فهمیدم

خندم گرفته بود...شیدا هم به زور خودش رو نگه داشته بود...

کارت شناسایی هر دومون رو می خواست...کشیدمش کنار و یک سری دروغ سر هم کردم و چند تا هم تراول گذاشتم توی جیبش و فرستادمش بیرون...

-شیدا خانم من دارم میرم یه سر بیرون چیزی نمی خواید براتون بگیرم ؟

-نه ممنون

هوای شمال همیشه بهم یه حس خوبی میداد...

اما امشب هوا هم زورش به حال بد من نرسید...هنوز باورم نمی شد...

لیلی من الان با اون مرتیکه...

رفتم مغازه و چند بسته سیگار خریدم...

همیشه دوستام که می کشیدن بهشون وقتی می گفتم چرا ؟ می گفتن آرومم می کنه...

می خوام امتحان کنم...

یک بسته...دو بسته...سه بسته...

پس چرا آروم نمی شم...؟ سیگارا هم با من امشب لج کردن...

همیشه حالم از آدم های سیگاری بهم می خورد...

پرنسس خانم کجایی که ببینی سیگاریم کردی...

سرم درد می کرد...دلم می خواست بخوابم و چشمام رو محکم ببندم به امید اینکه هیچ وقت بازشون نکنم..

راه افتادم سمت سوییت...

در رو که باز کردم یا الله گفتم اما با دیدن چیزی که جلوم بود داشتم شاخ در می آوردم...

شیدا شلوارک کوتاهی پوشیده بود با یک تاپ دکلته صورتی جیغ که روی پوست برنزش بدجور خود نمایی می کرد...

خجالت کشیدم و سرم رو انداختم پایین...

-ببخشید...واقعاً شرمنده نباید انقدر بی هوا می اومدم تو...

زود راه افتادم سمت اتاقم که شیدا از پشت دستم رو گرفت...

-این حرفا چیه عزیزم...؟ خوشت اومد از لباسام...؟

تعجبم بیشتر شد...چی داشت می گفت ...؟ حتماً زیاد سیگار کشیده بودم و گیج شده بودم...

-عماد ...؟ عزیزم با تو بودم میگم خوشت اومد...؟ بر گرد نگام کن عشقم...

حالم داشت از حرفاش بهم می خورد ...باورم نمی شد شیدایی که همیشه فکر می کردم خیلی دختر نجیبی هست داشت این طوری می کرد...

دید نگاهش نمی کنم اومد و جلوم وایستاد...

تازه صورتش رو دیدم...چنان آرایش غلیظی کرده بود که قیافه ی خودش گم شده بود...

-خانم خجالت بکش... چی درباره ی من فکر کردی؟ فکر کردی شب آوردمت اینجا که برام تاپ تنگ و شلوارک کوتاه بپوشی...؟ نخیر...من از اون آدماش نیستم حالا هم برو کنار می خوام برم تو اتاقم...

با لحن کش داری شروع کرد به حرف زدن...و دستش رو برد به دکمه های لباسم

-عشقم این حرفا از تو بعیده ها...بیا بریم نمیذارم بهت بد بگذره...

دستش رو پس زدم ...

منم یه مرد بودم و ممکن بود اتفاقی بیوفته ...

کلید ماشین رو برداشتم و رفتم از سوییت بیرون...

امشب اتفاقایی برام افتاده بود که هضمش برام خیلی کار می برد...

اون از لیلی...اینم از این دختره...دختری که بهترین دستیار من توی آتلیه بود...چطوری می خواست فردا تو روی من نگاه کنه ؟...

با هزار بدبختی یک بلیط هواپیما واسه فردا صبح پیدا کردم ...

شماره تلفن پسری که سوییت رو ازش گرفته بودم رو گرفتم...

-الو سلام...آقا من همونم که یک ساعت پیش یه سوییت ازت گرفتم...

-سلام جناب...بفرمایید

-راستش برای من کاری پیش اومد و باید الان برگردم تهران ...خواهرم اما باید بمونه...پول رو حساب میکنه ...فقط هواشو داشته باشین...صبح هم خالی می کنه میره...

-باشه مسئله ای نیست ...خواهر شما هم خواهر منه چه فرقی می کنه...

حرف های آخر رو زدم و قطع کردم ...

رفتم سمت سوییت بلیط رو گذاشتم توی پاکت و پول هم گذاشتم توی پاکت و گذاشتم روی جا کفشی جلوی در ...

مثل اینکه قسمت نبود امشب برنگردم تهران ...

توی جاده زدم کنار و یک پیام برای شیدا فرستادم:

((بلیط هواپیما و پول اتاق رو گذاشتم جلوی در...برشون دار

من رفتم تهران...اصلاً نباید امشب میموندیم تقصیر من شد...میدونم رسم مردونگی نیست که تنها بزارم برگردی ولی خودت رو بدجوری پیشم خراب کردی...دیگه هم آتلیه نیا...بیا حساب کتاباتم بکن...))

چند بار زنگ زد اما دلم نمی خواست حتی صداش رو بشنوم...

چند تا هم پیام داد که ببخشید و غلط کردم و این حرفا...اما به قول بابا یه نفر خودش رو خراب کنه دیگه کاریش نمیشه کرد...

***

دیشب که عروسی تموم شد رفتیم تهران و تا رسیدیم رفتم توی اتاقم و تا صبح فقط گریه کردم...

هر چه قدر هم مسعود اومد جلوی در و ازم خواست که در رو باز کنم راضی نشدم...

خدایا چرا...؟ اصلاً عشق من به درک...چرا اون بلا رو سر عمادم آورده بودی...؟ اون که آزارش به یه مورچه هم تا حالا نرسیده چطور دلت اومد انقدر اذیتش کنی...؟

باورم نمی شد...واقعاً اون هرکول من بود ؟...واقعاً اون همون مردی بود که با دیدن ابهت و هیکلش قربون صدقه اش می رفتم ؟...چرا ...چرا انقدر ضعیف شده بود ؟...الهی لیلی فدات بشه حتماً خیلی زجر کشیدی که این طوری شدی...

نمیتونم با خودم کنار بیام که مسعود رو قبول کنم...

اونم شب که دید من در رو باز نمیکم از خونه رفت بیرون و تا صبح هم نیومد...یعنی اون موقع شب کجا رفته بود...؟؟

اصلاً به من چه ؟...ازدواجی که به زور و بدون عشق باشه اوضاعش از این بهتر نمیشه...

 دلم بدجور داره ضعف میره...

در اتاق رو یواش باز کردم و یه نگاهی به بیرون انداختم...خوشبختانه هنوز برنگشته بود ...میدونستم که اگه الان چیزی نخورم ممکن غش کنم از بس که گرسنمه...

اولین بارم بود این خونه ی لعنتی رو میدیدم...

مسعود و خانوادم خیلی اصرار می کردن که برای خرید و خونه و...باهاشون برم ولی من هر دفعه یه بهونه ای می آوردم ...

خوب میدونستم که اگه به جای مسعود عماد بود اگه کل کارهای دنیا هم به عهده ی من بود یه کاریش می کردم و با کله می رفتم واسه خرید...

فقط با یاد و خاطره ی عماده که دارم نفس می کشم...

یاد کیش...یاد خرید لباس عروس و کت و شلوار دامادی...یاد رستوران رفتنمون بعد صیغه ی محرمیت....

خنده ای روی لبم نشست...اما گریه حسودیش شد و زود خنده رو از روی لبم پاک کرد و خودش اومد توی چشمام نشست...

الان کجایی عشق من ...؟ به همون خدایی که ازش شاکیم این ازدواج به خواسته ی من نیست...عمادم دیشب دیدم شکستنت رو...به خدا منم شکستم...

اشکام رو پاک کردم و رفتم سر یخچال ...همه چیز توی یخچال بود...

لقمه ی نون و پنیری واسه خودم گرفتم ...

داشتم می خوردم که صدای باز شدن در اومد...زود از جام بلند شدم و دوییدم سمت اتاقم...

اما جلوی اتاقم زود خودش رو رسوند و دستش رو گذاشت جلوی در و نزاشت رد شم...

-به به ببین کی اینجاست ؟

-دستت رو بردار مسعود می خوام رد شم ...

پوز خندی زد و با چشمای خمارش نگاهم کرد...

دهنش بوی خیلی بدی می داد ...همون بویی که همیشه دهن بابا میداد و من ازش متنفر بودم...

-کجا ؟ حالا بودی...دیشبم که از دستم فرار کردی ...اما...اما الان که میتونم از خجالتت در بیام نه ؟...

داشت چرت و پرت میگفت...تو حال خودش نبود...

حرفاش اذیتم میکرد...نگاهش اذیتم می کرد...حتی خندش هم اذیتم می کرد...

نگاهم میکرد و بلند بلند می خندید...

من میرفتم عقب و اون می اومد جلو ...

نمی تونستم ...حداقل الان وقتش نبود...میدونستم اون شوهرمه ولی باید با خودم کنار می اومدم...

-باشه...باشه تو آروم باش اصلاً هرچی تو بگی...این جوری می ترسونی منو...

وایستاد سر جاش منم وایستادم...

-آفرین دختر خوب ...خوشم میاد میدونی نباید عصبانیم کنی...

توی دلم گفتم شرمنده ولی تا چند دقیقه بعد بدجوری عصبانی میشی...

توی دلم شروع کردم به شمردن یک...دو...سه

با تمام توانم دوییدم سمت در ...

لعنتی...قفل بود...

درد بدی رو توی سرم احساس می کردم...

دستاش رو انداخته بود لای موهام و داشت میکشید طرف خودش...

-ولم کن عوضی...آی...دردم میاد کثافت ...

-خفه شو...ببین جوجه من هر روز دارم با صدتای مثل تو سر و کله میزنم... اما میدونی فرقشون با تو چیه ؟

-آره میدونم...فرقشون اینه که مثل تو اونا آشغالن...اما من نیستم

محکم تر موهام رو کشید...انقدر دردم اومد که اشک توی چشمام جمع شد...

-آخی...دردت گرفت...؟ گفته بودم نباید منو عصبانی کنی...نه فرقشون اینه که از تو خوشگل ترن...آدم ترن...لوند ترن...

 بزرگ ترین فرقشون هم با تو اینه که اونا میان طرفم...بدبخت دخترا خودشون رو میکشن نگاهشون کنم این فرصت طلایی رو از دست نده...

-بدبخت تویی که نمیدونی به خاطر پولت دورت می چرخن وگرنه تو رو هرکی بزاره دم در آشغالی هم نماد ببرتت...

لحظه به لحظه فشار دستش رو توی موهام بیشتر می کرد و منم داشتم از سردرد دیوونه میشدم...

-گستاخی...منم از آدم های گستاخ خوشم میاد ...پس عذرخواهیت رو که الان قراره بلند بگی رو میپذیرم...

-هه...بشین تا بشنوی...تو انقدر پیش من بی ارزشی که من به تو فحشم نمیدم چه برسه معذرت خواهی...

-نه مثل اینکه تو آدم نمیشی...

موهام رو محکم تر گرفت و شروع کرد به راه رفتن سمت اتاق خواب ...

احساس میکردم همه ی موهام کنده شده ...

پرتم کرد روی تخت خواب...

دستش رو برد سمت دکمه ی پیرهنش و شروع کرد به باز کردنشون...

-اگه دختر خوبی میموندی بهت اجازه میدادم تو این کار رو انجام بدی...ولی این فرصت رو از خودت گرفتی...

خون به مغزم نمی رسید...هیچ فکری به ذهنم برای فرار از این موقعیت نمی رسید...

اومد سمتم...

با اینکه از این کار خیلی بدم می اومد اونم جلوی مسعود اما تنها راهم بود...

از صلاح زنانم استفاده کردم...

شروع کردم به گریه کردن...با این که اولش به نیت نقش بازی کردن گریه رو شروع کردم ولی بعد چند دقیقه گریم واقعی شد...

به حال الانم گریه کردم که این طوری حقیرانه باهام رفتار میشد...

لیلی که غرورش زبانزد همه ی دوستاش بود این جوری داشت جلوی یه مرد له میشد...

گریه کردم به خاطر زن بودنم...به خاطر اینکه توی تخت خواب عزیزم خطاب میشدم اما چند دقیقه پیش بیرون این اتاق لعنتی موهام رو چنگ انداخته بود و بدترین القاب رو بهم نسبت میداد...

خدایا کمکم کن...عماد کمکم کن...فرهاد داداشی کمکم کن...

چند دقیقه گذشت...و فقط به گریه هام نگاه میکرد...

-من انقدرم آشغال نیستم که به زن خودم تجاوز کنم...و همین طور انقدرم آشغال نیستم که ببینم این طوری تو چشمام با ترس زل زدی و داری میلرزی...فقط خواستم حساب کار دستت بیاد...

پیرهنش رو برداشت و رفت از اتاق بیرون ...

من چطوری می خواستم یه عمر با این وحشی زندگی کنم؟...

شاید اگه عماد اینجا بود با کمال میل خواستش رو قبول میکردم ولی مسعود نه...

میدونم که اگه یکم بگذره بهش عادت می کنم...عادت ! چیزی که هیچوقت جای عشق رو توی زندگی پر نمیکنه...ولی این سرنوشت منه و باید باهاش کنار بیام...

***

بعد از اون روز مسعود کمتر به پر و پای من میپیچید و شب ها هم دیر وقت خونه می اومد...

ارتباطمون فقط در حد سلام و خداحافظ بود...

شبا هم من ترجیح میدادم روی کاناپه بخوابم تا روی تخت دو نفره ی من و مسعود ...

از سر کار که بر می گشت تلوزیون تماشا می کرد و بعد هم خواب...

منم کارم شده بود رفتن مطب و برگشتن خونه...حتی غذا هم با هم نمی خوردیم...

من این شرایط رو ترجیح میدادم به مسعود...

اما یه شب که داشتم ظرف های شامم رو می شستم دیدم صدای در اومد...

مسعود هیچ وقت این موقع نمی اومد و همیشه دو سه ساعت بعد بود که سر و کلش پیدا میشد...

منم به عادت همیشه که توی خونه قبل از اومدن مسعود تاپ می پوشیدم تاپ بنفشی تنم بود ...می خواستم زود فرار کنم و برم لباسم رو عوض کنم که دیدم دیر شده و داره میاد سمت آشپزخونه ...خودم رو زدم به کوچه علی چپ و خیلی عادی به ظرف شستنم ادامه دادم میدونستم که اگه بدوام سمت اتاقم توجهش رو به خودم جلب می کنم...

سلام بلندی داد و رفت سر یخچال و شیشه آب رو سر کشید...

زیر لب جواب سلامش رو دادم ...

یکدفعه از پشت بغلم کرد و بوسه ای روی شونه های لختم زد...

یه جوری شدم دلم نمی خواست به کارش ادامه بده اما دست بردار نبود و هر لحظه تعداد بوسه ها رو بیشتر می کرد و بعد شروع کرد به بوسیدن گردنم...

اولش گفتم چیزی نگم تا حرصش در نیاد و اذیتم نکنه اما اون دست بردار نبود و مدام سرش رو می کرد لای موهام و نفس عمیق می کشید ...

-خانم خوشگل خودم چطوره ؟

-مسعود میشه بری اون ور لطفاً...خواهش میکنم

-لیلی خیلی این تاپت بهت میاد عزیزم...

-با تو بودم مسعود ...میگم میشه ولم کنی...داری اذیتم می کنی

-راستی این عطری که زدی اسمش چیه ؟ آدم رو مست میکنه...

-اه...مگه نمیشنوی ؟ میگم ولم کن...

-میدونی لیلی تو اگه عطر هم نزنی موهات یه عطر خاصی خودش داره...اصلاً ظرف ها رو ول کن خوشگله بیا بریم بعداً میشوری...

انگار گوشاش بسته بود و هیچ صدایی نمیشنید دیگه داشت عصبیم می کرد...

رفتار و حرفاش خیلی زننده بود و حالم رو داشت بهم میزد ...

-ولم کن آشغال مگه کری ؟؟؟

-خوشگله داری کم کم سگم می کنی ها...نفهم من شوهرتم این تو سرت میره...؟؟

آب رو بستم و سعی کردم خودم رو از بغلش بکشم بیرون اما فایده ای نداشت دوتا دستامو محکم گرفته بود و نمی ذاشت از جام جم بخورم...

-مسعود من که قبلاً با ت...

نذاشت حرفم رو ادامه بدم و لباش رو محکم گذاشت روی لبام و شروع کرد به بوسیدن لب هام...

داشتم خفه میشدم...حتی اجازه نفس کشیدن هم به من نمی داد و تند و تند من رو می بوسید ...

چشمام پر از اشک شده بود...اما این دفعه اشک هم کارساز نبود...

توی دلم فقط از خدا کمک خواستم تا این عوضی دست از سرم برداره...

شهوت باعث شده بود دستاش شل بشه منم از فرصت استفاده کردم و دستام رو آزاد کردم و با تمام توان هلش دادم اون سمت آشپزخونه...

از لبام داشت خون می اومد اما مهم نبود الان باید این وحشی رو رام می کردم اما انقدر عصبانی بودم که دلم می خواست هرچی فحش بلدم نثار اون عوضی کنم...

 -آشغال مگه بهت نگفته بودم به من دست نزن...ازت بدم میاد چرا نمی فهمی...حالم از تو و این وحشی بازیات بهم می خوره...

همین طور که پشت سر هم می گفتم هق هق صدام رو بند می آورد...

اما مسعود انگار نه انگار که دارم جلوش زجر می کشم ...پوزخند مسخره ای زده بود و با حالتی مسخره من رو نگاه می کرد...

-ببین جوجه لازم شد ببرمت یه جایی که شوهر داری رو یاد بگیری...زود حاضر شو...

-من با تو هیج جا نمیام کثافت...

-سر به سر من نزار خودت میدونی که هاپو بشم بد گاز میگیرم پس بدو حاضر شو...

هیچ حرکتی نکردم و فقط نگاهش کردم...

از عرقی که روی پیشونیش نشست فهمیدم که داره واقعاً هاپو میشه...

نترس لیلی...هیچ غلطی نمیتونه بکنه...

اومد سمتم و دستم رو محکم گرفت و با خودش کشید سمت اتاق ...رفت سر کمدم و یه شلوار و مانتو و شال در آورد...

با همون پوزخند هیزش شروع کرد به مزه پرونی...

-شلوارت رو بلدی خودت پات کنی یا من کمکت کنم خانمم ؟

هر چه قدر نفرت داشتم ریختم توی چشمام و نگاهش کردم ...میدونستم که نباید لج کنم وگرنه واقعاً خودش دست به کار میشه...

-برو بیرون خودم بلدم بپوشم نفرت انگیز ...

بلند می خندید ...

-آخه جوجه فکر کردی من خرم؟ برم بیرون که در رو قفل کنی و نیای ؟ نه عمو جون من بهت لطف میکنم و روم رو میکنم اون ور و شما شلوارتو عوض می کنی...

روش رو کرد اون ور و منم مثل برق شلوارم رو عوض کردم...

-من به داشتن همسر زرنگ و تیزی مثل تو افتخار می کنم...

جوابش رو ندادم مانتوم رو پوشیدم و شالم رو هم سر کردم و رفتم بیرون اونم پشت سر من برق ها رو خاموش کرد و اومد...

توی راه حرفی بینمون رد و بدل نشد...خیلی کنجکاو بودم که ببینم کجا می خواد بهم شوهر داری یاد بده...

بالاخره توی یه کوچه خلوت دور از شهر نگه داشت و گفت که پیاده شم...

پیاده شدم و دنبالش راه افتادم ...سمت خونه ای رفت و زنگ زد...

-بله...؟

-مسعودم ...

-بفرما آقا مسعود خوش اومدی...

رفتیم تو ...هر لحظه صدای آهنگ بیشتر می شد...داشتم فکر می کردم شاید مهمونی باشه...

دو مرد هیکلی جلوی راهرویی ایستاده بودن و تکون نمی خوردن...

چه مهمونی عجیبی...

بالاخره به سالن اصلی رسیدیم ...پر از مرد و زن با سن های مختلف بود...

دود سیگار و بوی مشروب همه جا رو گرفته بود و حال آدم رو بد میکرد...

از چیزی که دیدم نزدیک بود گریم بگیره...اون لحظه از زن بودن خودم متنفر شدم...

دختر های زیبا با لباس های مفتضح در حال سرویس دادن به مرد ها بودن...

لباس هایی تنشون بود که من حتی به عنوان لباس زیر هم از اون ها استفاده نمی کردم...و آرایش غلیظی که چهره ای مصنوعی بهشون داده بود...

باورم نمی شد این جا ایران بود...؟

مسعود با دیدن چهره ی من خنده اش پر رنگ تر شد...

-تو وایستا همین جا و نگاه کن و یاد بگیر چطوری شوهر داری میکنن...

چی داشت میگفت ...؟ نکنه می خواست جلوی من...

رفت و روی یکی از مبل های اونجا نشست...

دوتا دختر که یکی پشتش به من بود و نمی دیدمش و یکی روبروی من بود رفتن و روی پای مسعود نشستن...

مسعود هم که عین یه حیوون داشت نگاهشون می کرد و کام میگرفت...

چطوری می تونست جلوی زنش این کارا رو بکنه...؟

خاک بر سر حاج فلاحی با این پسر تربیت کردنش...خیر سرش رکورد مکه رفتن رو توی بازار شکسته ولی نتونسته یک آدم تحویل جامعه بده...

فکر میکنه هرزگی کلاس داره ؟ فکر میکنه زنش رو بیاره تا هرزگیش رو تماشا کنه مدال افتخار بهش میدن...؟ برای خودم متاسف بودم که مسعود شوهرمه...

عماد من آدم بود...عماد من محرم نامحرم سرش میشد ...عماد فرشته بود...خدایا من چطوری بعد از بودن با عماد میتونم آشغالی مثل مسعود رو تحمل کنم...؟

توی این فکر ها بودم که یکی از پشت محکم بغلم کرد...دهنش بوی گند مشروب میداد ...

-تو قیمتت چنده خوشگل خانم ؟

چی داشت میگفت...؟ اصلا این مرتیکه کی بود...؟

-تو هم از دخترایی هستی که این جا کار می کنن ؟...نگفته بودن عضو جدید دارن...تو واسه خودمی...هر چی قیمت بگی قبوله جیگر...

از حرفاش مور مورم شد...واسه خودم متاسف بودم که توی همچین جایی هستم که بهم تهمت هرزگی هم میزنن...

مست بود و سست...راحت هلش دادم و افتاد روی زمین...

باید از اون جا میرفتم ...می خواستم برم سمت در خروجی که دختری که روی پای مسعود بود و پشتش به من بود از جاش بلند شد تا جام ها رو پر کنه...

صورتش رو دیدم...

ای کاش...ای کاش اصلاً کور بودم و نمیدیدم...

واقعاً اون سحر بود...؟ چشمام رو بستم و یک بار دیگه بازشون کردم...

اشتباه نمی کردم...اون سحر بود...سحری که حاضر بودم به نجابت و پاکیش قسم بخورم...

چطور می تونست با خودش همچین کاری رو بکنه ...؟ 

چه قدر کثیف بود که می تونست انقدر خودش رو کوچیک کنه...

رفتم سمتش نمی تونستم انقدر راحت این صحنه ها رو ببینم و از کنارش رد بشم

هنوز به مسعود نرسیده بود که من رو دید...

گیلاس های مشروب از دستش افتاد و توی چشماش اشک حلقه زد...

-لیلی به خد...

نزاشتم حرفش تموم بشه و با تموم قدرت زدم توی صورتش...

همین طوری که داشت گریه می کرد دستم رو گرفت و برد توی یکی از اتاق های اون جا...

-لیلی بزار برات توضیح بد...

انقدر عصبانی بودم که سیلی دوم رو هم زدم ...

-من احمق رو بگو سر نجابت تو قسم می خوردم...تو از کی تاحالا انقدر کثیف شدی ؟...هان...؟ جواب من رو بده...تو اصلاً آدمی ؟...هه...آدم! حیف اسم آدم روی تو ...انقدر پول برات مهم بود...خوب به من نفهم می گفتی بهت میدادم دیگه دردت چیه...؟

پرید وسط حرفم...

-تو به چه حقی من رو قضاوت می کنی ؟ فکر کردی چی ؟ آره منم آدمم ولی آدمی که از سر و روش بدبختی میریزه...خسته شدم از بس زدن تو سرم...گفتم دانشگاه سراسری میرم درس می خونم از این خفت در میام...اما نشد...به خدا نشد...فکر می کنی من خیلی حوشحالم هر شب بغل یکی باشم؟...فکر می کنی خیلی لذت داره که توی رخت خواب هر چی میگی بگن باشه ولی وقتی کارشون باهات تموم شد پول پرت کنن تو صورتت و بگن خوش گذشت ؟...تو این چیزا رو نمی فهمی...میدونی چرا ؟...چون هر صبح پولت رو میزاشتن با احترام روی میزت و میگفتن عزیزم خرج کن...ولی من این جوری نیستم...به خدا هزار بار می خواستم خودکشی کنم میدونی چرا نکردم ؟...هر دفعه که اومدم رگم رو بزنم قیافه ی خسته ی بابام اومد جلو چشمام ازم کمک خواست...هر دفعه که اومدم صد تا قرص رو با هم بخورم قیافه ی مامانم اومد جلو چشمام داشت نوکری مردم رو می کرد...هر دفعه که خواستم خودم رو دار بزنم قیافه ی خواهرم اومد جلوی چشمام که داشت جلوی نامزدش به خاطر نداشتن جهزیه تحقیر میشد ...تو این چیزا رو میفهمی ؟...تا حالا حسرت نداشتن چیزی رو تو چشمای عزیزت دیدی ؟ به همون خدایی که اون بالاست ندیدی...پس خفه شو و به من درس اخلاق نده خانم لیلی کمالی...

وقتی به خودم اومدم که صورتم از گریه خیسه خیس بود...

سحر راست می گفت ...من هیچ وقت درد این چیزا رو نچشیده بودم...

اونم حالش بهتر از من نبود...نشسته بود زمین و های های گریه می کرد...

از خودم خجالت کشیدم که انقدر دارایی داشتم و دوستم به خاطر چندر غاز مجبور به تن فروشی بود...

بلند شدم و رفتم سمتش و بغلش کردم...

سکوت مجلس رو گرفته بود دستش...فقط هر چند دقیقه یک بار صدای گریه ی سحر با سکوت رقابت می کرد...

-سحرجونم ببخشید...غلط کردم خب ؟

-...

-با تو ام ...سحر ببخشید دیگه خب عصبی شدم تو رو توی اون وضعیت دیدم ...

-هه...تو چرا معذرت خواهی می کنی ؟ من خطا کردم...من دوست ناپاکی بودم...

-الهی من قربونت بشم تو پاک ترینی...تو رو خدا دیگه نیا این جور جاها باشه ؟ به خدا من می گردم برات یه کار با پول خیلی خوب پیدا می کنم فقط باید قول بدی نیای...تازه تو مطب منم که کار می کنی...اصلاً می خوای بگم سرونازم بره ؟

-نه بابا اون بدبخت تر از منه...

-قول بده دیگه...

-باشه عزیزم قول میدم...مرسی که هستی ...مرسی که انقدر خوبی...

بغلش کردم و بهش گفتم زود لباسش رو عوض کنه که بریم ...

نمیدونم چطوری باید مسعود و سحر رو با هم آشنا کنم...دو نفر که تا چند دقیقه قبل داشتن معاشقه می کردن در آغوش هم...

تا سحر حاضر بشه رفتم پیش مسعود انقدر خورده بود که عین خرس بی هوش شده بود و هذیون میگفت...

یواش رفتم سمت جیب کتش و سوییچ ماشین رو آروم از جیبش برداشتم...

آره این طوری بهتر بود...دیگه با هم روبرو هم نمیشدن...

نگاهی به قیافش کردم

-آخی...ببخشید شوهر نمونه مجبورم این جا تنهات بزارم...

خنده ی مستانه ای کردم و رفتم پیش سحر و دستش رو گرفتم و زدیم بیرون...

سوار شدیم و هرچی زور داشتم رو روی پدال گاز پیاده کردم...

آهنگ بی کلامی از نواختن ویولن داشت پخش میشد...

-لیلی من میترسم که تو دیگه مثل قبل با من نباشی...میترسم ازم بدت بیاد و باهام سنگین بشی...

-این حرفا چیه سحر ؟ من امشب دو تا صحنه ی بد دیدم که تصمیم دارم تو ذهنم چالشون کنم...

-راستی لیلی تو توی اون خراب شده چی کار می کردی ؟

-هه...با شوهرم اومده بودم...با اون نره خر...جلوی من داشت با دخترای مردم لاس می زد...عوضی...

-وای باورم نمیشه...تعقیبش کردی که فهمیدی اون جاست ؟

-نه عزیزم خیلی شیک اومد خونه گفت بیا ببرمت یه جایی رسم شوهر داری یاد بگیری...

-بی مزه...اصلاً با نمک نبود...

-به جون عماد شوخی نمی کنم...

نمیدونم چرا جون عماد رو قسم خوردم خیلی یک دفعه ای بود...

-باورم نمیشه پس چه قدر آشغاله...خوبه عروسیت نیومدم ریخته نحصش رو ببینم...اسمش چیه بگو شاید دیده باشمش اون جا...

توی دلم بهش خندیدم...سحر خانم هرشب خودت بهش سرویس میدادی...

نمیدونم چرا انقدر راحت درباره ی این موضوع حرف میزدم...هرکس دیگه ای می فهمید که شوهرش با بهترین دوستش رابطه داشته دیوونه میشده ...

راستش حق با سحر بود یکم دلم باهاش ناصاف بود...باید یکم با خودم کنار می اومدم...شاید اگه منم جای سحر بودم واسه آسایش خانوادم دست به همچین کارایی میزدم...

-ول کن سحر فوقش هم بشناسی چی می خواد بشه...

-چطوری می خوای با همچین آشغالی ادامه بدی ؟...

-نمیدونم تازه ما 8 ماهه ازدواج کردیم اگه الان حرف از طلاق بزنم همه می خوان بگن بیشتر بشناسید و این حرفا...

-طلاقت نداد چی ؟

-کجای کاری سحر...حق طلاق با منه...اون موقع که همه اصرار کردن با مسعود ازدواج کنم فکر این روزاش رو هم کرده بودم و گیر دادم که حق طلاق با من...

-ایول بابا...ولی من میگم الان اقدام کنی بهتره فردا پای بچه وارد زندگیتون میشه و سخت میشه...

بلند بلند خندیدم ...بچه ؟

-سحر من نمیزارم بهم دست بزنه اون وقت میگی بچه ؟

-یعنی با هم ...

-نخیر هیچی پیش نیومده بینمون...

یکم گفتیم و خندیدیم و بعد سحر رو گذاشتم خونشون و خودم هم رفتم سمت خونه...

رفتم توی اتاق ...چون هر لحظه ممکنه مسعود برگرده و بلوا به پا کنه باید امشب اون روی کاناپه بخوابه...منم توی اتاق در رو قفل می کنم و می خوابم...

رفتم سمت یخچال و شیشه رو سر کشیدم واقعاً تشنم بود...

همون موقع صدای در اومد ...وای حتماً مسعود بود...

با تمام قدرت دویدم سمت اتاق و صدای پای اون رو هم میشنیدم که داشت میدویید اما من زود تر رسیدم و در رو از پشت قفل کردم...

با حالت کشداری داشت عصبانیت خودش رو بروز میداد...

-در...رو باااز کن...آدمت می کنم ...

-گمشو...

-راستی اون پسره که از پشت بغلت کرد خوب پول میده ها اگه می خوای شبا ببرمت یه حالی بهش بده چطوره ؟

چه آشغالی بود...؟ چیزی به اسم غیرت توی وجودش بود ؟...شرم چی ؟

هنزفریم رو گذاشتم توی گوشم تا حرفای نفرت انگیزش رو نشنوم...

***

چند روز از اون ماجرا گذشت...

حق با سحر بود خیلی مسعود کثیف بود من نمی تونستم ادامه بدم ...

باید برم سراغ کار های طلاق ...

یه زنگ هم به سحر میزنم ...

-الو سحر 

-سلام لیلی خوبی چه خبرا...

-سحر یادمه یه بار اون اولا بهم گفتی که کاملاً به زبان مسلطی راست گفتی؟

-آره اون قدیما که دستمون به دهنمون می رسید من از بچگی می رفتم کلاس زبان و کامل کامل مسلطم...

-پس عالیه...چرا تا الان با این استعدادت دنبال کار نگشتی ؟

-گشتم ولی همه مدرک می خواستن و سابقه کار که من هیچ کدوم رو ندارم...

-عیبی نداره...ببین من یه دوست دارم یه شرکت دارن ...دنبال مترجم می گردن پولش هم عالیه باورت نمیشه ...میتونی ؟

-وااای آره میتونم...به خدا میتونم حاضرم یکی از متناشون رو هم ترجمه کنم تا بفهمن...

-سحر پس این آدرس رو یادداشت کن و فردا ساعت 9 صبح واسه مصاحبه برو بگو لیلی من رو فرستاده قبلاً هماهنگ شده ...

کلی ازم تشکر کرد و قطع کرد اینم از این...

چند وقته دلم بدجور هوای عماد رو کرده...یعنی حالش خوبه ؟ 

هنوزم دوستم داره...

عمادم کجایی که ببینی من هنوز دیوانه وار تو رو می پرستم ...

خدایا اجازه بده یه بار دیگه ببینمش...فقط یه بار...

گوشی رو برداشتم و زنگ زدم به یکی از دوستام که وکیل بود

-الو سلام شقایق خوبی...

-سلام ممنون شما ؟

-نامرد من رو یادت رفته...لیلی ام بابا

-وای باورم نمیشه خوبی ؟ میدونی چقدر دلم برات تنگ شده ...

-من بیشتر عزیز دلم...

-حالا چی شده یادی از من کردی ؟

-راستش به کمکت احتیاج دارم 

-حتماً...چه کمکی از دستم برمی آد ؟

-طلاق...!

دعوتش کردم به یه کافی شاپ و همه چی رو براش تعریف کردم ...

بهم گفت که چون حق طلاق با منه خیلی راحت کارا ردیف میشه و میتونم طلاقم رو بگیرم ...

خوشحال بودم که اون روزا جلوشون وایستادم و حق طلاق رو خواستم...

و خوشحال تر از این که شقایق بود و انقدر راهنمایی و کمکم می کرد ...نمی دونستم که باید این موضوع رو به مامان بگم یا نه...

اما نه...به نظرم تا کارام کامل درست نشده نباید به کسی بگم بزار همه سورپرایز بشن...

اون روز دیگه حوصله ی مطب رفتن نداشتم ماشین رو کج کردم سمت خونه داشتم با خودم فکر می کرد که نکنه دارم در حق مسعود نا مردی می کنم؟

ولی نه...اون واقعاً کار هایی کرده که نمی تونم راحت از کنارش بگذرم ...

کلید رو از توی کیفم در آوردم و انداختم توی در و بازش کردم...

باورم نمیشد مسعود خونه بود...تازه تنها هم نبود و با یه دختر مو بلوند داشت روی کاناپه معاشقه می کرد...دیگه مطمئن شدم که درباره ی طلاق اشتباه نمی کنم...

رفتم جلو و تک سرفه ای زدم...

دختر هول شد و زود از روی پای مسعود بلند شد...اما مسعود انگار نه انگار...

با پوزخندی عمیق نگاهم کرد...

خیلی شیک از روی کاناپه بلند شد و دستش رو انداخت دور کمر دختر و شروع کرد به نطق کردن

-لیلی همسرم و لیلی اینم دوست دخترم هانیه...

چه قدر وقیح و غیر قابل تحمل بود...چطوری می تونست با این پررویی زل بزنه توی چشمام و دوست دخترش رو بهم معرفی کنه...

دختر یه نگاه به سر تا پای من انداخت و با عشوه ی حال بهم زنی شروع به حرف زدن کرد

-زنم زنم که میکنی اینه هانی ؟

دلم می خواست برم جلو و محکم بزنم توی دهنش 

-هرزه گی مد شده نه ؟؟

-عزیزم نمی خوای یه چیزی به این زن دهاتیت بگی ؟

مسعود فقط بلند بلند خندید...

-ببین دختر دهاتی تویی که به خاطر چندر غاز افتادی دنبال این و اون و موس موس میکنی...

برگشتم و یه نگاه به مسعود کردم و با تنفر تمام شروع کردم به حرف زدن

-این کثافت کاریاتو حداقل تو خونه ی من نکن بردار دوست دخترات رو ببر یه کثافت خونه ی دیگی...

فقط می خندید...خنده ای که حرصم رو در می آورد و دیوونم می کرد...

کیفم رو برداشتم و زدم بیرون...

با این که هیچ غیرتی نسبت به مسعود نداشتم ولی به شعورم توهین شده بود که این جوری اومده بود راحت داشت مراسم معارفه برگزار می کرد...

پنجره ماشین رو کشیدم پایین احتیاج به هوا داشتم ...

تلفنم رو برداشتم و شماره شقایق رو گرفتم :

-الو شقی ؟

-سلام لیلی چه خبرا ؟

-هیچی بابا...میگم میشه زودتر کارای من رو انجام بدی ؟

-صدات گرفتست چیزی شده؟...

-نه چیز مهمی نیست میشه حالا ؟

-ببین من یه سری از کارات رو انجام دادم باید بیای دفترم یه سری برگه رو هم امضا کنی بعد ایشاالله کارا زود انجام میشه و راحت میشی...

-کی بیام دفتر ؟ الان هستی...

-آره بیا هستم

-مرسی واقعاً شقایق...میدونم سرتم شلوغه جداً شرمنده...

-این حرفا چیه دیوونه ...؟ یه لیلی خانم که بیشتر نداریم

-گلی به خدا...راستی من می خوام اومدنی پیتزا بگیرم ناهار با هم بخوریم تو که دوست داری ؟

-زحمت نکش ولی دوست دارم...

خداحافظی کردم و رفتم سمت فست فود و غذا گرفتم و تازه یادم افتاد من اصلاٌ آدرس دفتر شقایق رو ندارم...

زنگ زدم و آدرس رو گرفتم ...

باورم نمی شد آدرس قشنگ روبروی آتلیه ی عماد بود...

به امید این که ببینمش پام رو گذاشتم روی گاز و با آخرین سرعت رفتم سمت دفتر...

ماشین رو پارک کردم و همش حواسم به توی آتلیه بود که ببینم عماد رو می بینم یا نه...

نه تنها عماد نبود دیگه شیدا هم نبود و به جاش یه خانم مسن جای شیدا واستاده بود...

با نا امیدی رفتم سمت دفتر شقایق...

در باز بود رفتم تو و خودم رو به منشی شقایق معرفی کردم...چه دفتری هم بود شیک و بزرگ...

شقایق اومد به استقبالم و من رو برد توی اتاقش...

-لیلی ما که صبح هم رو دیدیم انقدر عجله نداشتی الان چی شد یهو انقدر داغ کردی ؟

-هیچی بابا نگم راحت ترم...بیا پیتزات رو بخور از دهن نیوفته داره سرد میشه کم کم...

پیتزا رو خوردیم و یکم درباره ی قدیم و دبیرستان و بچه های اون دوره صحبت کردیم...

-راستی شقایق از بچه های دبیرستان خبر نداری ؟

-چرا از چند تاییشون خبر دارم...

خیلی ذوق کردم من عاشق اون دوره و دوستای اون زمانم بودم و خیلی خوشحال میشدم اگه دوباره میدیدمشون ...

-واااای راست میگی از کیا خبر داری حالا ؟

-فاطمه که دو سال بعد کنکور عروسی کرد الانم پسرش سه سالشه انقدرم بامزست که...

-وای نه...باورم نمیشه....دیگه کیا ؟

-زهرا واسه خودش خانم دکتری شده و کیمیا هم رفت انگلیس ...

-وای عزیزم...چه قدر همه بزرگ شدن پس...کاش یه روز جمع شیم دور هم 

-تو از کیا خبر داری لیلی ؟

-من...بزار فکر کنم...آهان چند وقت پیش آیدا رو دیدم گفت فوق مکانیکش رو گرفته...ازش پرسیدم از بچه ها چه خبر گفت فقط از شقایق خبر دارم که داره برق می خونه...

-یعنی من ؟؟؟؟!!

-نه بابا خره اون یکی شقایق رو میگفت یادت رفته دو تا بودید ؟

-آهان میگم من و چه به برق... 

-شقی میگم چه بچه های مخی داشتیم خبر نداشتیم ها فکر کنم من و تو از همشون خنگ تر بودیم...

-تو شاید خنگ بودی ولی من نه عزیزم...

یه ذره که شوخی کردیم رفتیم دیگه سر اصل مطلب ...

-راستی لیلی مهریت رو می خوای ؟

مهریه...راست میگفت...تا حالا بهش فکر نکرده بودم

با این که من به پول اون کثافت احتیاجی نداشتم ولی چون می خواستم بعد از طلاقم مستقل بشم باید اون مهریه رو می گرفتم ...

-آره مهریم رو هم می خوام ...

-چه قدر هست حالا ؟

-700 تا سکه ...

-اوه اوه...بدبخت کمرش میشکنه که...

-نه بابا انقدر داره که چیزیش نشه مرتیکه

-من رو که عروسیت دعوت نکردی ولی حالا تو چرا پس باهاش ازدواج کردی وقتی انقدر بدت می اومد ازش...

-طولانیه قضیش بعداً میگم برات...

کاغذ هایی رو که باید امضا می کردم رو کردم و رفتم سمت خونه...

دیگه از اون خونه بدم می اومد ولی باید تحمل می کردم تا این طلاق لعنتی کاراش تموم شه...

مسعود جلوی تلوزیون نشسته بود ...بهش توجهی نکردم و رفتم توی اتاقم و در رو از پشت قفل کردم لباسام رو عوض کردم...

رفتم بخوابم که دیدم گوشوارم اذیتم می کنه دوباره بلند شدم و گوشواره هام رو در آوردم و کشوم رو بیرون کشیدم که بزارمش اون جا که چشمم خورد به سی دی صدا و آهنگ زدن عماد ...

بد جور دلم هوای صداش رو کرد...

گذاشتم توی لپ تابم و با لذت گوش دادم...

عماد منم میمیرم برات...کجایی ؟...

گریه کردم...بایدم گریه می کردم...این زندگی ای نبود که من توی رویاهام دیده بودم من نمی خواستم این زندگی رو...

چند بار زدم از اول و گوش دادم تا خوابم برد...

***

4 روز از زمانی که از پیش شقایق اومدم میگذره... 

چند بار تماس گرفت و گفت که کارا داره خوب پیش میره و همین روزاست که احضاریه دادگاه برسه دست مسعود...

لحظه شماری می کنم که زود طلاقم رو ازش بگیرم و آزاد بشم...

این چند روز چند تا بنگاه هم سر زدم و قرار شد برام یه خونه ی کوچیک و نقلی سمت مطبم پیدا کنن...

توی مطبم نشسته بودم که گوشیم زنگ خورد...

از مریضم معذرت خواهی کردم و گوشی رو قطع کردم...

بازم زنگ زد...

گوشیم رو نگاه کردم دیدم شقایقه...یه اس ام اس دادم که بعداً زنگ میزنم مریض دارم...

مشاورم که تموم شد زنگ زدم بهش...

-به به حالا دیگه خانم واسه ما کلاس میذاره که مریض دارم ؟ 

-این جوری نگو دیگه به خدا نمی تونستم حرف بزنم ...

-شوخی می کنم عزیزم

-خب حالا چی شده خبر جدیدی هست ؟

-خبر جدید درباره ی کارای طلاق که نه...ولی یه خبر دارم که مطمئنم بشنوی خیلی خوشحال میشی...

-وای راست میگی ؟ چی ؟

-از اون روز که رفتی شروع کردم به پیدا کردن بچه ها ی مدرسه یه چند تاییشون رو پیدا نکردم ولی بیشتری ها رو یافتم...قراره فردا جمع شیم بریم چیتگر ناهار جوجه بزنیم ...میای ؟

-دروغ...معلومه که میام وای دارم از خوشحالی تلف میشم...

-حالا بپا تلف نشی...

-عوضی...وای عاشقتم شقی...

-من بیشتر...

- باشه پس فردا میبینمت بوس...

-بوس بوس 

بلند شدم توی مطب یه قری دادم و خوشحالیم رو تخلیه کردم...بعد از این همه شوک و غم و غصه و دوری از عماد واقعاً به یه همچین برنامه ای احتیاج داشتم...

اگه عماد هم بود خوشیم صد برابر میشد...

با انرژی بیشتری اون روز رو گذروندم...

چه قدر هوای فرهاد رو کردم دیروز که بهش زنگ زده بودم گفت اگه کاراش درست بشه یه سر میاد تهران تا ببینیمش...اینم که عالیه...

خدایا تو که انقدر خوبی بزار یه بار دیگه عماد رو هم ببینم به خدا فقط می خوام بدونم که خوبه یا نه...می خوام بدونم که داماد شده ؟...می خوام فقط ببینم که داره می خنده...بلکه اون صحنه ای که گریه می کرد از ذهنم پاک بشه...آخه عماد من قوی ترین و مردترین آدم دنیاست نباید گریه کنه نباید چشماش بارونی بشه...

اشکام رو پاک کردم و زدم از مطب بیرون...

نمیدونم چی شد که چشم باز کردم و خودم رو جلوی آتلیه ی عماد دیدم ...

من این جا چیکار می کردم؟...اومدم که چی بگم ؟...اما نمی تونم برم ...باید حداقل یه بار ببینمش و بعد برم...

از ماشین پیاده شدم و رفتم یه گوشه ای و یواشکی توی آتلیه رو نگاه کردم...

اه...بازم نیست...

چشمم خورد به یه تلفن عمومی...

مغزم دستور میداد که لیلی برو...همین الان سوار ماشینت بشو برو...

قلبم میگفت لیلی فقط می خوای صداشو بشنوی همین...!

لیلی اون که نمی فهمه تو بودی فقط یه باره برو زنگ بزن...

با پاهای لرزونم رفتم سمت تلفن و کارت تلفن رو گذاشتم توش...

از هر شماره ای بیشتر حفظ بودم این شماره رو...هر روز صد بار تلفن رو بر می داشتم و شماره رو می گرفتم و وسطاش پشیمون میشدم و قطع می کردم...

بوق...بوق...بوق...بوق...بوق

هیچ صدایی جز بوق گوشم رو پر نکرده بود...یعنی چرا کسی جواب نمی داد...

گوشی رو گذاشتم و داشتم میرفتم که قلبم باز شروع کرد به دستور دادن...

ساکت شو...نمی خوام بشنوم...

لیلی یه بار دیگه هم زنگ بزن چیزی نمیشه که...

بوق...بوق...بوق...

-بله...؟

باورم نمیشد صدای یه زن غریبه بود...

-الو بله بفرمایید..

تلفن رو قطع کردم نمی خواستم صدای گریم رو بشنوه...

رفتم توی ماشین نشستم و سرم رو گذاشتم روی فرمون و به اشکام اجازه ی ریختن دادم...

عمادم ازدواج کرده یعنی ؟...الهی من فدات بشم خوشحالم که به سر و سامون رسیدی زندگیم...

دروغ نگو لیلی تو خوشحال نیستی ...

خفه شو...خفه شو بهت میگم خوشحالم یعنی خوشحالم...

مردی به شیشه ماشین زد...

-خانم راه بیفتید لطفاً...این جا نباید پارک می کردین...

ببخشیدی گفتم و راه افتادم ...

خونه که رسیدم دیدم یکی روی تلفن پیام گذاشته...

-سلام لیلی من امشب نمیام خونه نگران نباش

مسعود این رو گفت و بلند بلند خندید...

حالم بده...مامان کاش بودی و بغلت می کردم...فرهاد داداشی کجایی که دارم دیوونه میشم...عمادم...نفس من الان کجایی ؟...اون لبخند خوشگلت ماله کیه الان...؟

چشمام رو بستم و همه ی خاطره هایی که با هم داشتیم رو مرور کردم...

انقدر فکر کردم که خوابم برد...

***

امروز جمعه است و روز قرار با دوستام...

صبح که توی آیینه خودم رو دیدم چشمام پف کرده بود...

دلم نمی خواست بعد چند سال که دوستام رو میبینم انقدر داغون و خراب باشم...

رفتم حموم و دوش گرفتم تا یکم سر حال تر شم...

دیگه نمی خوام واسه صدایی که دیشب شنیدم غصه بخورم...

ازدواج کرده؟...مگه تو نکردی...؟ مگه تو بدترین شرایط تنهاش نزاشتی...؟

مگه خواهشت نکرد ؟ مگه التماست نکرد ؟ ...

اما خدا تو میدونی که من مجبور بودم...آره فقط تو میدونی...

رفتم و صبحونم رو خوردم ...ساعت 10 بود قرار بود دیگه 12 اون جا باشیم...

به شقایق زنگ زدم و گفتم من میام دنبالت ...

رفتم یکی از آهنگای یاسمین لوی رو گذاشتم و یه سری از کارام رو انجام دادم...

رفتم سر کمدم...دوست دارم امروز بهترین تیپ ممکن رو بزنم...باید اما یه لباس اسپورت بپوشم...

یه شلوار اسپرت مشکی سه خط...یه مانتوی مشکی ساده ...با یه شال ساده..

با این که تیپم ساده بود ولی به درد اون جا می خورد و شیک بود...

موهام رو سفت بستم و یه آرایش خفیف هم کردم و رفتم دنبال شقایق...

یه ذره ترافیک بود ولی رسیدم بالاخره ...

-به به تیپ زدی لیلی خانم

-اختیار دارین شقایق خانم تیپ من در مقابل تیپ تو که کشکم نیست...

یه ذره واسه هم نوشابه باز کردیم تا گوشی شقایق زنگ خورد و جای دقیق رو با بچه ها هماهنگ کرد...

ما اولین نفر بودیم که رسیدیم ...

شقایق یه حصیر بزرگ آورده بود که اون رو انداختیم و منتظر شدیم که بقیه هم برسن...

اول فاطمه و همسرش و پسرش امیر حسین اومدن...

وای خیلی صحنه ی قشنگی بود که فاطمه رو بعد از سال ها با شوهرش وامیر حسین میدیدم اونم با یه شکم جلو اومده که خبر از یه دختر کوچولو میداد

پریدم بغلش کردم و اشک تو چشمام جمع شد...چه قدر خوشبخت به نظر می رسید...همسرش هم خیلی آقای متشخص و هیکلی بود و تضاد قشنگی بین فاطمه که خیلی ظریف بود و شوهرش که هیکلی بود ایجاد کرده بود...

 بعد از فاطمه ، آیدا و زهرا و آرمونا با هم اومدن...وای باورم نمی شد اینا همون دوستای قدیمیم باشن چه قدر بزرگ و خانم شده بودن ...

چند دقیقه از اومدن اون دو تا نگذشته بود که شقایق با یه پسری که فکر میکنم نامزدش بود اومد...

-وای لیلی چه قدر عوض شدی تو...

-واقعاً؟ هر کس امروز من رو دید همین رو گفت خانم مهندس

شقایق بعد از سلام کردن به همه رفت و بالای یه سکو وایستاد و با همون لحن شوخی که اون روز ها داشت شروع کرد به حرف زدن:

-خانم ها و آقایون می خوام بهتون بگم که شر کلاس الان توی ماشین من قایم شده و قصد داره خودش رو بهتون نشون بده...

هممون منتظر بودیم ببینیم که کی از ماشین پیاده میشه ...

وای باورم نمی شد کیمیا بود...

-وای کیمیا گفته بودن که تو انگلیسی آخه...

-لیلی من خیلی خوش شانسم چند وقت پیش سر یه مسئله ای مجبور شدم که بیام ایران و قشنگ مصادف شد با این دور همی...

بغلش کردم و یاد اون روزا افتادم...

ناهار رو که همسر فاطمه زحمتش رو کشیده بود رو خوردیم و درباره ی زندگی هم حرف زدیم

کیمیا و زهرا و آیدا مجرد بودن اما آرمونا عروسی کرده بود ولی همسرش باهاش نیومده بود ...شقایق هم که یه ساله نامزده و قراره یه ماه دیگه عروسی بگیره و ما رو هم دعوت کنه...

زهرا و فاطمه هم باهم تو یه دانشگاه دندون می خوندن...

وقتی به من رسید که توضیح بدم اشک تو چشمام جمع شد...

همه ی اینا از من خوشبخت تر بودن و به سر و سامون رسیده بودن...

من باید چی میگفتم ؟...باید میگفتم که 8 ماه بیشتر نیست ازدواج کردم و الان می خوام جدا شم ؟

-راستش من متاهلم و 8 ماهه که ازدواج کردم ولی متاسفانه مشکلاتی تو زندگی دارم که ترجیح میدم جدا شم...

یک لحظه همه سکوت کردن ...دلم نمی خواست کسی دلش برام بسوزه...

خنده ی ریزی کردم و ادامه دادم

-بچه ها نمی خواد خودتون رو ناراحت کنید مرگ که نیست ...

همه شروع کردن به دلداری دادن و پرسیدن این که چرا این تصمیم رو گرفتم...

نمی دونستم چی بگم ...از هرزگیش ؟ از تنفرم نسبت بهش از همون اول ؟ یا از زوری بودن این ازدواج ...

 فقط گفتم خیلی باهم فرق می کنیم و به درد هم نمی خوریم...

زهرا که همیشه بهتر از هممون حرف میزد یکم نصیحتم کرد که خودم رو بدبخت نکنم و از مشکلات یه زنه مطلقه حرف زد...

ولی زهرا تو نمیدونی من چیا دیدم...چیا کشیدم...یعنی هیچکس نمی دونه...

کم کم هوا تاریک شد و دوباره از هم جدا شدیم...قول دادیم بهم که بیشتر به هم زنگ بزنیم و بریم بیرون ...

شقایق رو رسوندم و خودمم رفتم خونه...

مسعود جلوی تلوزیون نشسته بود و فیلم تماشا می کرد اومدم برم توی اتاقم که دستم رو گرفت و نزاشت برم

-کدوم گوری بودی تا الان ؟

-سر قبر تو

-هه...خیلی بهت رو دادم فکر کنم...

-وای وای ترسیدم آقا گرگه...

-ببند دهنتو بابا...همچین میزنم تو سرت که عین سگ واق واق کنی زنیکه ی هرجایی...

با هر چی توان و زور داشتم محکم خوابوندم توی صورتش

-هرجایی تویی آشغال ...دفعه ی آخرت باشه از دهنت این حرف ها رو می ریزی بیرون...اول برو خودت رو درست کن بعد بیا به من توهین کن...تو آدمی ؟ خجالت نمی کشی این جوری با من حرف میزنی ؟ 

منتظر بودم یدونه محکم بزنه تو گوشم ...اما نه...فقط داشت نگام می کرد 

رفتم توی اتاق و در رو محکم بستم حالم ازش بهم می خورد ...

پس چرا این احضاریه لعنتی دستش نمی رسه ؟

کی تموم میشه این زندگی لعنتی ...

امشب دلم نمی خواد بخوابم دلم می خواد فقط به عماد فکر کنم ...

به اون روزا ...به رستوران رفتنمون ...

رستوران...آره چرا زودتر به فکرم نرسید ؟ عماد اون روز گفت که هفته ای یه بار این جا غذا می خوره...

میدونم کارم احمقانه است ولی من واقعاً تشنه ی دیدن عمادم...

لیلی چند ساعت بیشتر که وقتت رو نمی گیره هر روز وقت ناهار و شام میری و یه سر میزنی و بر میگردی ...

با فکر اینکه شاید بتونم ببینمش یه لبخند روی لبام نشست...

***

صبح با صدای مسعود از خواب بلند شدم...

-عزیزم پاشو دیرت میشه ها ...پاشو ببین چه صبحونه ای واسه خانومم درست کردم

این چش شده بود ؟...چرا انقدر مهربون شده بود و لحنش عوض شده بود ؟

دوباره یه بازی جدید...

-پاشو دیگه تنبل خانم ...

چشمام رو بستم و یه بار دیگه باز کردم...

نه خواب نبودم...

با تعجب از جام بلند شدم و رفتم سمت دستشویی تا آبی به صورتم بزنم وقتی که برگشتم توی آشپزخونه دیدم که میز رو کامل چیده و هیچی تو سفره کم نیست 

بی هیچ حرفی نشستم پشت میز و شروع کردم به خوردن ، مسعود هم اومد و نشست روبروی من 

-خانمم من دیشب خیلی فکر کردم و دیدم که خیلی اشتباه کردم توی این چند وقت و تو رو اذیت کردم دلم می خواد که از این به بعد مثل یه زن و شوهر خوشبخت زندگی کنیم...

از حرفاش خندم گرفته بود داشت هذیون می گفت زن و شوهر خوشبخت ؟

هه...چشم عزیزم من فقط منتظر این بودم که تو بیای و معذرت خواهی کنی و من بگم چشم همسر مهربونم من هم معذرت می خوام...

-نظرت چیه قشنگم ؟

اومدم بگم جمع کن بابا کاسه کوزت رو که زنگ زدن ...

عماد رفت جلوی در و با یه نامه برگشت...

همین جوری که نامه رو می خوند قیافش قرمز میشد...

نامه رو پرت کرد روی اپن و اومد طرفم

-تو چه غلطی کردی؟

-عزیزم این حرفا از تو بعیده ها ...کاری که نکردم همسر نمونه فقط می خوام جدا بشم همین...

بعد هم بلند بلند زدم زیر خنده...

-وای که چه قدر دلم برای این صبحونه هات تنگ میشه...

جنون گرفته بود و داشت همه چی رو میشکست بعد هم اومد طرف من و دستم رو محکم گرفت و برد توی اتاق

-الان یه کاری می کنم که دلت برای تو بغل من بودن هم تنگ بشه

دست انداخت سمت لباسام و یکی یکی درشون آورد...

چی کار داشت می کرد ؟ عجب غلطی کردم خدایا ...

هر چه قدر داد می زدم و ازش خواهش می کردم که ولم کنه عین خیالش هم نبود...

-مسعود تو رو خدا ولم کن...به خدا این جوری واسه هر دومون بهتره...غلط کردم مسعود فقط ولم کن...مسعود نکن خواهش می کنم...

-خفه شووو...فقط ببند دهنتو ...فکر کردی چی ؟ میزارم دست نخورده از این جا بری...هه کور خوندی یه عمر با صد تا مثل تو سر و کله زدم حالا بزارم زن خودم راحت بره نه عزیزم

-مسعو...

اومدم حرف بزنم که هولم داد روی تخت و لباش رو گذاشت روی لبام و شروع کرد با ولع به بوسیدن من ...

لباش رو گاز گرفتم که ولم کنه...

-من همیشه عاشق زنای وحشی بودم...خوشم اومد آفرین خوب بلدی 

-گمشو عوضی...ولم کن کثافت...

من هر چه قدر داد و بیداد می کردم اون حریص تر میشد ...

احساس خیلی بدی داشتم احساس می کردم توی خونه ی خودم و توی حریم خودم داره بهم تجاوز میشه...

باید یه کاری میکردم ...دلم نمی خواست که با همچین هرزه ای رابطه داشته باشم...

از لبام دل کند و رفت سمت گردنم...

داشتم خفه میشدم...فکر کن...فکر کن لیلی...خدایا کمک کن یه راه خوب به فکرم برسه...

بدم میاد از این کار ولی مجبورم...

-مسعود یه دقیقه گوش کن...خواهش می کنم بعد هر کاری دلت خواست بکن...

سرش رو بالا آورد و با چشمای خمارش نگام کرد

-ببین مسعود من واقعا تو رو دوست دارم ولی تو خیلی ناراحتم کردی وقتی دیدم که با زنای دیگه هستی واقعاً حسودیم شد...من از همون روزای اول فهمیدم که تو رو واسه ی همه ی عمرم می خوام عزیزم...تو تنها عشق من تو زندگی هستی آخه من چطوری می خوام ازت جدا شم...قضیه طلاق رو هم فقط واسه این بپا کردم که تو قدرم رو بیشتر بدونی و یه کم احساس از دست دادن من رو حس کنی...

قیافش تعجب کرده بود و خوشحالی رو میشد از تو چشماش دید ...

به نظر خودم که نقشم رو خوب بازی کرده بودم و سعی کرده بودم با تموم حس اون حرف ها رو بزنم ...

باید ادامه میدادم این تنها راهی بود که من رو از دست مسعود خلاص می کرد پیش هیچ کس هم نمی تونستم ازش شکایت کنم چون اون شوهرم بود و حق داشت و برعکس من بودم که مورد شکایت بقیه قرار می گرفتم ...

-ببین عزیزم من دلم می خواد یه شب رویایی رو واسه هم رقم بزنیم نه این جوری که اولش با دعوا شروع شد...تازه دیشبم رفته بودم واست کادو بگیرم که تو با من اون طوری حرف زدی و من رو ناراحت کردی...

داشت کم کم نرم میشد...عالی نقشم رو بازی کردم...

-حالا بشین تو اینجا من میخوام برم کادوت رو بیارم که سورپرایزت کنم...

-به خدا میدونستم...میدونستم از همون اول از من خوشت میاد ولی داشتی ناز می کردی...میدونم خانمم خیلی ناراحت شدی ولی من واقعاً فکر می کردم که پای کس دیگه ای تو کار هست...بعدشم کادو دیگه واسه چی ؟ خودت خوشگل ترین کادویی هستی که خدا بهم داده...

-مرسی عشقم ولی قابل تو رو نداره فقط باید چشمات رو ببندی تا من برگردم...

-یه وقت نکنه قالم بزاری ؟

-مسعود...همین کارا رو می کنی که ازت دلخور میشم دیگه...آخه من الان واسه چی باید تورو قال بزارم..

-ببخشید عزیزم ولی خب گفتم شاید شیطون گولت بزنه...

رفتم سمت لباسام و پوشیدمشون و یه مانتو و شال هم پوشیدم که صدام کرد

-چرا داری لباسات رو میپوشی...؟ دیدی گفتم می خوای بپیچونی...

-بابا این چه حرفیه دیشب که من اومدم خونه کادو دستم بود ؟ نبود دیگه...گذاشتم توی صندوق عقب ماشین که لو نرم عزیزم...خیر سرم سورپرایزه ها...

یه لبخند زد و لباس پوشیدن من رو نگاه کرد...

از روی اپن سوییج ماشینم رو هم برداشتم و چشمکی واسه مسعود زدم و از خونه زدم بیرون...

با تمام قدرت دارم رانندگی می کنم و بلند بلند می خندم

-عزیزم تا صبح منتظر من باش تا بیام ...پسره ی عوضی فکر کرده واقعاً عاشق اون چشم و ابروی زشتشم...

-یکی نیست به این پسره بگه آخه تو چه قدر خنگی همسر نمونه...

خوشحال بودم...خیلی هم خوشحال بودم...دلم نمی خواست هیچ کسی جز عماد بهم دست بزنه ...

گوشیم رو در آوردم و به سحر زنگ زدم

-بله؟

-سلام سحر خانم میبینم که سرت شلوغ شده و دیگه و ما رو تحویل نمی گیری خانم 

-این حرفا چیه لیلی...من زندگیم رو مدیون تو ام دیوونه ...

-اه سحر بسه دیگه...زنگ نزدم ازم تشکر کنی که...چه خبرا ؟ کارت رو دوست داری ؟

-وای عالیه لیلی دست مزدشم که دیگه نگو...خبر خاصی نیست فقط این که مامان بابا چند روز اومدن تهران پیشم بمونن ...مامان گفت یه روز دعوتت کنم بیای خونمون می خواد بابت کار ازت تشکر کنه...

-چه خوب دیگه تنها هم نیستی...از طرف من ببوستش و بگو که حتماً یه روز مزاحمتون میشم...

-این حرفا چیه مراحمی...وای ببخشید لیلی صاحب کارم اومد الان ببینه دارم با گوشی حرف میزنم شاکی میشه من بعداً بهت زنگ میزنم

-باشه باشه خداحافظ

می خواستم برم شب خونه ی سحر ولی حالا که مامان و باباش خونن خوب نیست که اونجا باشم...

خونه ی مامان هم نمی تونم برم یه وقت بابا سر میرسه و هی سوال پیچم میکنه ...

اصلاًّ چه کاریه شب تو مطب میمونم خب...از خونه ی این و اون رفتن که بهتره 

رفتم سمت مطب و بوق زدم و مش کریم در پارکینگ رو باز کرد...

سروناز قبل من اومده بود و یه خانمی هم منتظر من بود ...

سلامی دادم و به سروناز گفتم که بفرسته تو...

ساعت مشاوره ی خانم که تموم شد زنگی به املاکی که سپرده بودم دنبال خونه باشن زدم

-سلام آقای احدی ، کمالی هستم ...

-سلام خانم خوب هستین؟

-خیلی ممنون ...می خواستم ببینم جای مناسبی واسه من پیدا نشد ؟

-چرا خانم کمالی یه دو سه تا خونه با معیار های شما پیدا کردم هر وقت تونستید تشریف بیارید تا خونه ها رو نشونتون بدم...

-خیلی ممنون پس مزاحمتون میشم...

خب خدا رو شکر خونه هم داره جور میشه و دیگه لازم نیست در به در بشم ...

تا ظهر به بیمار هام رسیدگی کردم و بعدش رفتم سمت املاکی...

خونه ی اول که اصلاً به دلم ننشست...خیلی تاریک بود وحس خفگی بهم دست میداد...خدا کنه این یکی حداقل چیز خوبی باشه...

آقای احدی کلید داشت رفتیم تو...

یه خونه ی 80 متری با یه اتاق خواب ...به نظرم جای دنج و خوبی بود...هم دلباز بود و هم شیک...

-من اگه همین جا رو بخوام کی میتونم تحویل بگیرمش ؟

-صاحب خونه ی این جا اسباب کشیش رو هم کرده میبینید که خونه هم خالیه چون به گفته ی خودشون پول لازم هم هستن کارا خیلی زود درست میشه و اگه شما پولتون آماده باشه همین امروز قرار داد رو مینویسیم و شما میتونید از فردا وسایلاتون رو بیارید...

-چه خوب...نه از لحاظ مالی مشکلی نیست به صاحب خونه بگید تشریف بیاره تا کار ها زود تر انجام بشه ...

آقای احدی تماس گرفت و قرار شد که صاحب خونه بیاد...

یک ساعتی طول کشید تا آقای صفدری رسید...قولنامه نوشته شد و من یک چک برای آخر ماه به آقای صفدری دادم و کلید خونه رو دادن بهم...

باورم نمیشد که انقدر زود صاحب خونه بشم ...خوشبختانه مامان از بچگی برای من و فرهاد یه حساب جدا باز کرده بود و حساب هر دو تای ما پر پر بود...

بعد از املاکی دلم هوای کافی شاپ فرهاد رو کرد...با این که خودش نبود ولی فضای اونجا هم حتی بهم آرامش میداد...

آقا رضا اومد به استقبالم و سفارش رو ازم گرفت:

-یه اسپرسو کافیه...راستی آقا رضا ، فرهاد یه دوستی داشت که تو کار دکوراسیون داخلی بود اون رو شمارش رو دارید شما که به من بدید ؟

-سپهر ؟ آره بابا مگه میشه شمارش رو نداشته باشم 

-پس اگه زحمتی نیست شمارشو بدید لازم دارم

شماره رو از رضا گرفتم و توی گوشیم سیو کردم...قهوه ام رو خوردم و رفتم سمت مطب

گوشیم داشت زنگ می خورد از صبح مسعود صدمین بارش بود که زنگ میزد...مطمئنم خیلی از دستم شاکیه...خب باشه به درک می خواست آدم باشه...

انقدر جواب ندادم که پیام داد:

((فقط دعا کن دستم بهت نرسه کوچولو وگرنه از زاده شدنت پشیمونت می کنم))

ترسیدم...اون آدم نبود و یه کسی بود مثل بابا...حتماً مطبم میاد...

نمی تونم بمونم توی مطب ...ممکنه بیاد این جا و بلایی سرم بیاره...

بعد از تموم شدن بیمارام یه زنگ به شقایق زدم

-الو شقی؟

-سلام بر جوجه اردک زشت...

-حالا نکه شما خیلی جذابی ...

-پس بالاخره به جذابیت من پی بردی ...حالا بیخیال چه خبرا ؟

-هیچی ...فقط...

-فقط چی ؟ بگو دیگه کشتی منو...

-میشه...یعنی اگه زحمتی نیست کلید دفترت رو بدی من چند شب برم اونجا؟ شرمنده ها...

-چه قدر چرت و پرت میگی ...نخیر نمیشه مگه خونه ندارم که می خوای بری دفتر ؟...حالا مگه چه غلطی کردی که شوهرت پرتت کرده بیرون ؟

-دیوونه...خودم اومدم بیرون

-آره جون خودت ...

-اه اذیت نکن دیگه حوصله ندارم...

-باشه بابا تسلیم...جدی مشکلی پیش اومده؟

-برات میگم حالا...فقط من میام دفترت شب که بمونم اونجا...

-حرف تو سرت نمیره نه ؟ میگم میریم خونه...

-نه شقی من به دلایلی می خوام توی دفتر باشم اومدم پیشت بهت میگم...

-به خدا دلیلت مسخره باشه میزنم تو سرت ها...

-باشه کاری نداری ؟ خداحافظ

-بای

به سپهر هم زنگ زدم و گفتم که از فردا با تیمش برن خونه ی جدیدم و اونجا رو سر و سامون بدن و ازشم خواستم که زودتر کارش رو تموم کنن...

سر راه رفتم چلو کبابی و برای خودم و شقایق غذا گرفتم و رفتم سمت دفتر...

خودمم میدونستم که تنها دلیلم واسه موندن توی دفتر دید زدن آتلیه ی عماد بود و به امید دیدنش می خواستم اونجا بمونم ...

ماشین رو که پارک کردم نیم ساعتی الکی طرف آتلیه پرسه زدم تا عماد رو ببینم ولی بازم نبود...عمادم کجایی پس ؟

خسته شدم رفتم بالا...

-وای لیلی دیگه هر وقت میای اینجا دل من مهمونی میگیره واسه خودش اصلاً عاشق این شعورتم که همیشه غذا میگیری...

-ای شیکموی بدبخت...

غذامون رو با شیطنت های شقایق خوردیم و نشستیم پای حرف

-خب لیلی نمی خوای بگی چی شد از خونه زدی بیرون؟

همه چی رو از همون دیشب تا صبح براش تعریف کردم ...

-چه قدر آشغاله...ولی کلک خوب پسر مردمو پیچوندی ها...فک کنم یارو هنوز منتظره خانمش کادوشو واسش بیاره...

بعد دوتاییمون بلند زدیم زیر خنده...

-حالا واسه چی گیر دادی که شب رو بمونی تو دفتر؟

-اون آتلیه روبروی دفترت رو میبینی ؟

-همین مردمک ؟

-آره همون

-خب ؟

-اون جا آتلیه عماده

-نه...دروغ میگی ...

-نه به جون خودم راست میگم ...

-نکنه عماد همون پسر قد بلندست که هوش از سر آدم میبره ؟ 

-واالله عماد من که هوش از سر من برد حالا تو رو نمیدونم

-خوش به حالت دختر ...پس اون بود مجنون؟...یه چیزی میگم حالا سرمو نکنی ها ولی من یه مدت به آقاتون چشم داشتم...

-خاک بر سرت کی آدم میشی؟...هه آقاتون!!! اون دیگه ماله من نیست شقی...

اشک تو چشمام جمع شده بود...

-لیلی ناراحت نباش دیگه اصلاً می خوای خودم برم برات یه بار دیگه خواستگاری ؟

-دیوونه...

-حالا می خوای امشب تا صبح دید بزنی اون جا رو ؟

حرفی نزدم ...جواب واضح بود

-ولی من میگم بیخیال شو...من خیلی وقته که ندیدمش فکر کنم دیگه نیست...

دلم ریخت...عماد من کجا بود پس ؟ نکنه...

نه...از سرت بیرون کن این مزخرفاتو...من وجود عماد رو توی این دنیا حس می کنم...مطمئنم که هنوز زمینیه...

-شقایق من خیلی میترسم...نکنه عماد چیزیش شده باشه؟

-این حرفا چیه دختر ؟ مگه هرکسی نیاد سر کار یعنی یه چیزیش شده؟ ایشالله که چیزی نیست...شایدم من کور بازی در آوردم ندیدمش...بعدشم من بیکار نیستم که هرروز آقا عماده شما رو چک کنم...

انقدر مسخره بازی در آورد تا یکم آروم شدم و اون فکرای دیوونه کننده رو از سرم بیرون کردم ...

-شقایق نمی خوای بری ؟ مامانتینا نگران میشن ها...

-من سر جهازیه تو ام عزیزم...میتونی امشب از وجود گران بهای من استفاده ی کامل رو بکنی...

-یعنی چی ؟ نمیری خونه ؟

-نخیر نمیرم...زرنگی خانم برم که تنها تنها اون آقا عماد رو دید بزنی ؟ مگه من دل ندارم ؟ بزار منم یکم بهره ببرم خسیس...

-وای تو کی آدم میشی آخه...

-وقتی که تو آدم شدی عزیزم...بعدشم برم و فردا بیام ببینم که این جا رو خالی کردی و داری اساس من رو میدوزدی ؟ آبجیتون زرنگ تر از این حرفاست خانم...

رفتم و یدونه زدم تو سر بی مغزش...

-راستی لیلی یادت نرفته که فردا دادگاه داری ؟

-نه بابا یادم هست...ببینم چی کار میکنی ها...

-نترس برگ برنده دست ماست خدا بخواد زود کارا ردیف میشه و تو راحت میشی

رفتم جلوی پنجره و توی آتلیه رو نگاه کردم ...فقط همون خانم مسن...

حالا بگیم عماد مریضه نمیاد ولی شیدا کجا بود ؟

یک ساعتی بود داشتم توی آتلیه رو نگاه می کردم ...کم کم داشتن در آتلیه رو میبستن و تعطیل می کردن...

-لیلی من یه چرت میزنم بردپیت اومد بیدارم کن...

خنده ی ریزی کردم و به نگاه کردنم ادامه دادن ...برقا رو خاموش کردم و در رو بستن و کرکره رو هم دادن پایین و رفتن...

شقایق تو حالت خواب و بیداری بود 

با خودم گفتم لیلی خانم بیخیال در آتلیه رو هم بستن بگیر بخواب ...

رفتم و روی کاناپه دراز کشیدم...شقایق بلند شد و رفت دستشویی...

از دستشویی که اومد بیرون رفت دم پنجره و بیرون رو نگاه کرد...یک ربعی میشد که داشت بیرون رو نگاه میکرد...

منم چشمام داشت کم کم سنگین میشد که شروع کرد به داد و بیداد کردن

-بدو بدو لیلی اومد ...بدو دیگه داره میره ها...

نفهمیدم چطوری پتو رو از خودم بکنم و برم دم پنجره 

-کوش ؟

-اوناها دیگه مگه کوری ؟

-نیست که...پس چرا من فقط یه گربه میبینم...

-خب گربه رو گفتم دیگه...تو از همون دوران علاقه خاصی به گربه داشتی گفتم بیای ببینی...

دلم می خواست خفش کنم...داشتم می خوردم زمین از بس تند اومدم حالا منو مسخره میکنه...

دستش رو گذاشته بود روی شکمش و بلند بلند می خندید

-خیلی خری شقایق ...منو بگو فکر کردم داری راست میگی ...بیشعور

-حالا چرا بهت بر میخوره...؟ مگه من گفتم عماد رو دیدم که این زوری جت بازی در میاری ؟

-اگه من دیگه به تو چیزی گفتم اون وقت بیا مسخره کن

-شوخی کردم بابا...خب دیدم حالت گرفتست گفتم یکم بخندی سرحال شی...

دستش رو انداخت گردنم و بوسم کرد...

-لیلی تمام تلاش خودم رو میکنم که دوباره با عماد باشی...از چشمات معلومه خیلی عاشقی...

-مرسی عزیزم...ولی من بعید میدونم عماد هم بخواد دیگه با من باشه ...

-اگه اونم مثل تو عاشق باشه حتماً می خواد

لبخندی بهش زدم و رفتم خوابیدم...

***

صبح با سر و صدای شقایق از خواب بلند شدم...

صبحونه رو با هم خوردیم و واسه ساعت 11 وقت دادگاه داشتیم...

قرار شد من تا 11 تو مطب باشم و بعد بیام دنبال شقایق و بریم دادگاه...

وقتی رفتم مطب به سروناز گفتم که بیمار های بعد از ساعت 11 رو کنسل کنه و معذرت خواهی کنه ازشون...

بیمارها یکی بعد یکی اومدن و بالاخره زمان رفتن رسید رفتم دنبال شقایق و رفتیم سمت دادگاه

-به به میبینم محجبه شدی شقایق خانم

-پس می خواستی با دکلته بیام بریم دادگاه ؟ تو هم اون موهای زشتت رو بکن تو الان بریم اونجا بهت گیر میدن ها...

موهام رو کردم تو و آستین مانتوم رو دادم پایین و رفتیم تو...

یک ساعتی میشه که دادگاه تموم شده ...شقایق واقعاً گل کاشت...فکر نمی کردم با این روحیه ی شوخی که داره بتونه انقدر جئی و مصمم صحبت کنه...

مسعود هم با وکیلش اومده بود...شقایق می گفت وکیلش از این کار کشته هاست...اول نگران شدم ولی بعد که گفت به خاطر داشتن حق طلاق کاری نمی تونه بکنه آروم شدم...

قرار شده بود یه جلسه هم فردا بریم دادگاه و بعد رای نهایی داده بشه...

از حرفایی که شقایق میگفت به این نتیجه رسیدم که کارا ردیفه...

سپهرم زنگ زد و گفت یه سری عکس برای طراحی میفرسته یکی رو انتخاب کنم که مثل اون کار کنن...

همه ی طراحی ها قشنگ بود ولی یکی که دیوارها طوسی با مبل های سفید و وسایل دیگه که تناسب خاصی داشت چشمم رو گرفت و به سپهر گفتم مثل اون کار کنن..

سپهر هم گفت تا 5 روز دیگه خونه رو تحویل میده ایشالله تا اون موقع منم طلاقم رو گرفتم...

توی مطبم نشسته بودم که گوشیم زنگ خورد

-بله ؟

-سلام بر خوشگل خانم داداش...

-وای عماد تویی؟ چطوری تو ؟

-مرسی لیلی خوبم...چه خبرا ؟

-سلامتی عزیزم...میدونی دلم برات چه قدر تنگ شده؟

-به خدا من بیشتر...ولی یه خبر خوش دارم

-خیلی وقته خبر خوب نشنیدم چی ؟

-آق داداشتون هفته ی بعد میاد تهرااااان...

-وای بگو به جون من ؟ باورم نمیشه...الان سکته میکنم...

-وقتی جلوی در خونتون من رو دیدی باورت میشه...

-نمیدونی چه قدر خوشحال شدم داداشی...به مامان گفتی ؟

-نه دلم می خواست اول تو بفهمی...الان زنگ میزنم میگم بهش...

-باشه عزیزم بهش بگو زود که از دلتنگی داره میمیره...کاری نداری فرهاد ؟

-نه خوشگلم مواظب خودت باش

تلفن رو که قطع کردم داشتم از خوشحالی میمردم...خدایا مرسی همه چی داره درست میشه فقط عماد...

***

6روز از روز اول دادگاه میگذره...

بعد از جلسه ی دوم دادگاه حکم طلاق رو صادر کرد ولی دادگاه تعیین کرده بود که چون حق طلاق با خانم هست از مهریه کم میشه...

منم مشکلی نداشتم و دادگاه فقط مقداری از مهریه رو برای دادن اجبار کرد ...

دارم میرم فرودگاه دنبال فرهاد...

بابا که قضیه طلاق رو شنید خیلی عصبانی شد و هر چی بلد بود نثارم کرد اما من دیگه به این حرف های بابا عادت داشتم و ناراحتم نکرد...

بعد نیم ساعت معطلی فرهاد رو دیدم و براش دست تکون دادم...

بعد از حدود دو سال داشتم داداش گلم رو میدیدم...احساس میکردم آقا تر شده...

بغلش کردم و از خوشحالی چند قطره اشک ریختم

-وای چه قدر آقا شدی داداش...

-تو هم خیلی عوض شدی...باورم نمیشه تو لیلی خودم باشی یه غمی تو صورتت هست که داغونم میکنه چی شده لیلی ؟

-فرهاد کاش پیشم میموندی...بعد رفتنت خیلی چیزا عوض شد...

-چی شده واضح تر بگو...

-بزار بریم خونه همه چی رو برات تعریف می کنم 

-شوهرتم خونه است ؟

-هه...طلاق گرفتم داداش

-چی ؟؟؟؟؟ آخه برای چی ؟؟

-صبر کن داداشی میگم

بردمش خونه خودم میدونستم مامان الان بی تابه برای دیدنش اما می خواستم باهاش اول حرف بزنم و یکم خالی بشم...

یه چایی براش ریختم و بردم براش...

-میدونم مثل چایی های کافی شاپت نمیشه ولی اینم خوشمزه ست

-نمی خوای تعریف کنی ؟ نمیگی چرا به جای عماد با مسعود ازدواج کردی ؟

-مجبور شدم فرهاد ...

-آخه نمی فهمم یعنی چی ؟ من اون روزا از تک تک کاراتون عشق رو میدیدم...نگاه کردناتون به هم...حرف زدنتون با هم...یهو چی شد ؟ چی مجبورت کرد اون همه عشق رو نادیده بگیری ؟

همه چی رو بعد از اون سینما رفتن لعنتی گفتم...همه ی دردام رو گفتم...همه ی بغضامو توی بغلش شکستم...آروم شدم خیلی...خیلی

-چی کشیدی موشیه من پس...کاش بودم...کاش من لعنتی هوس لندن رفتن به سرم نمی زد...کاش بودم 

اشکام رو پاک کردم و دلداریش دادم

-ول کن داداش گلم...گذشته ها گذشته...تقدیر من این بوده تو که نمی تونی تقدیر رو عوض کنی که...مطمئن باش اگه بودی هم بازم بابا کار خودش رو می کرد...

حالا تو تعریف کن ببینم چه خبر بود اون ورا...

-هیچی بابا اون ورم خبری نیست...راستی خونت خیلی قشنگه...

-مرسی عزیزم کار دست آقا سپهر شماست

-جدی ؟ خیلی خوب کار کرده ...یه چیزی بپرسم ناراحت نمیشی لیلی ؟

-نه داداش بپرس

-تو...تو می خوای بازم بری دنباله عماد ؟

نمی دونستم باید چی جوابشو بدم ولی خودمم میدونستم که اگه یه ردی ازش پیدا کنم میرم دنبالش...خونشون رو که عوض کردن آتلیه هم نمیره...از کجا باید پیداش می کردم ؟

-راستش...راستش چند وقته دارم دنبالش میگردم ولی هیچ ردی ازش نیست 

-منم کمکت میکنم

-مرسی بردپیت من...راستی فردا عروسیه یکی از دوستامه میشه من رو همراهی کنی ؟

-آره جوجه...حالا کی هست ؟

-یادته دبیرستان که میرفتم توی کلاسمون دوتا شقایق داشتیم ؟

-شقایق ؟ آهان آهان یادم افتاد اون دوستت که عینکی بود...

-نه بابا اون نه که...اون یکی...

-اون یکی؟...آهاااان اون که یه بار اومده بود خونمون

-آفرین بر داداش باهوش خودم...میگم خوب اون موقع دوستای من رو دید میزدی ها...

-دیوونه...من اون کت و شلوار مشکیم رو بپوشم خوبه ؟

-آره عزیزم عالیه...

-اگه عروسی مختلطه یه چیز پوشیده بپوش 

-ای خدا باز این اومد...چشم چشم چشم

فرهاد رو فرستادم خونه که بره مامان رو ببینه ...خودمم رفتم سر کمد لباسام تا ببینم چی بپوشم واسه فردانه این که خوب نیست...اینم که زیادی بازه...آره خودشه : یه دکلته بلند و ساده ی مشکی که روش یه کت آستین کوتاه می خورد...هم ساده هم شیک...

یه زنگ هم به شقایق زدم 

-الو شقی خوبی ؟

-سلام بر دوسته زشتم

-ای بابا تو هم هی گیر بده به من...فرهاد اومد ها...

-چشمت روشن نمی خواد زن بگیره ؟

-نکنه می خواد بیاد تو رو بگیره...

-من می خوام درسمو ادامه بدم شرمنده...

-گمشو بابا روانی...میگم همه به یه سر و سامونی رسیدن فقط تو ترشیدی عزیزم

-غلط کردی ...فردا که با آقامون اومدم میفهمی کی ترشیده 

-آقاتون ؟ چه خبره کلک ؟

-حالا میفهمی بای...

تلفن رو قطع کرد...آقاشون ؟ چی میگفت این دیوونه ؟

یه لبخند نشست روی لبم...شقایق دست تو دست یه پسر ؟ چه قدر باحال...

رفتم واسه خودم یه نیمرو درست کردم که به عنوان شام بخورم...وای که مجردی چه حالی میداد...

حمومم رو هم رفتم چون صبح می خواست برم آرایشگاه دیگه وقت نمیشد...

اولین شبا یکم از تنهایی میترسیدم ولی الان دیگه دارم عادت می کنم و فکر می کنم تازه تنهایی رو هم دوست دارم...

مامان خیلی اصرار میکنه که برم و با اونا زندگی کنم ولی من می خوام مستق باشم...دلم نمی خواد یه زنه مطلقه تنها و گوشه گیر و افسرده باشم...

بازم مثل هر روز چشمام رو که باز کردم اول مکان برام غریبه اومد ...بعد چند دقیقه یادم افتاد که این جا خونه ی منه و من این جا تنها زندگی میکنم...

اون روز خوشحال بودم ...قرار بود متاهل شدن یکی از دوستام رو ببینم که خیلی دوستش داشتم...

رفتم صبحونه ی مفصلی خوردم و ساعت رو نگاه کردم ساعت 11 بود و من ساعت 12 واسه آرایشگاه وقت داشتم...

خیلی وقت بود که تلوزیون نگاه نکردم اما هیچ برنامه ی قشنگی نداشت ...

حوصلم سر رفته بود...به فرهاد زنگ زدم و گفتم که کارم تموم شد بهش زنگ میزنم تا بیاد که با هم بریم...

رفتم و لباس پوشیدم و رفتم آرایشگاه ...

برای خانم آرایشگر مدل لباسم رو گفتم تا مدل مو و آرایشم رو متناسب با اون درست کنه...

از مدل موهام خوشم اومد...کل موهام رو فر ریز کرده بود و یه مدل قشنگی روی سرم بسته بود...

به خانمی که مسئول آرایش کردن بود گفتم که آرایشم غلیظ نباشه و ساده کار کنه...

آرایشمم خیلی به صورتم می اومد و مخصوصاً اون رژ قرمزی که زده بود و آرایش چشمام هم محشر بود...

نا خداگاه رژ قرمزم رو که دیدم یاد عماد افتادم...یاد اون روزی که بهم گفت خیلی این رنگ بهم میاد...

اما نباید گریه میکردم وگرنه آرایشم خراب میشد...

رفتم خونه و لباسم رو هم پوشیدم و توی آیینه ی قدی اتاقم خودم رو نگاه کردم...

خیلی خوشم اومد...مثل اون قدیما که وقتی از خودم خوشم میومد برای خودم یه بوس می فرستادم و چشمک میزدم عمل کردم...

چون آرایشگاه خیلی شلوغ بود کارم خیلی طول کشیده بود ...

یه زنگ به فرهاد زدم و گفتم که من آمادم بیا دنبالم...

یک ساعتی طول کشید تا فرهاد بیاد دنبالم...

وقتی من رو دید سوتی کشید و کلی ازم تعریف کرد

-بابا به خدا این پسرا گناه دارن نکنید این کارا رو...

منم به تقلید از اون سوت بی صدایی زدم و حرفاش رو تکرار کردم

-بابا به خدا این دخترا گناه دارن نکنید این کارا رو...

-ولی بی شوخی خیلی ماه شدی 

-مرسی داداشی...تو هم محشر شدی یعنی عاشق این تیپ و قیافه و عطرتم من...حیف که داداشمی وگرنه تورت می کردم...

-چشمم روشن این الفاظ چیه به کار می بری خانم ؟

-اوه اوه چه با اخلاق شدی شما...

-بله پس چی؟...

آهنگ شادی گذاشت و تا اون جا مسخره بازی در آورد...

باغی که گرفته بودن به دلیل مختلط بودن عروسی یکم از شهر فاصله داشت...

ماشین رو پارک کرد و پا به پای من وارد باغ شد...

همه ی دوستان بودن...زهرا،آرمونا،کیمیا، آیدا ولی شقایق 1 نبود...

یادش که می افتم اون روزا بهش میگفتیم شقایق 1 چه قدر ناراحت میشد خندم میگرفت ...

حتما خانم می خواد ما رو سورپرایز کنه...

دست فرهاد رو گرفتم و به تک تک دوستام معرفی کردم...

آیدا رو پیدا نمی کردم که دیدم ته باغ نشسته من و فرهاد رفتیم سمتش

-سلام آیدا خوبی عزیزم ؟

-وای سلام لیلی چه خوشگل شدی کلک

-عزیزم من در مقابل شما باید لنگ بندازم...آهان یادم رفت معرفی کنم : فرهاد داداش گلم ...فرهاد اینم آیدا خانم یکی از بهترین دوستای دوران دبیرستان...

-خوش بختم آقا فرهاد

فرهاد خشک شده بود روی صورت آیدا و هیچی نمی گفت ...زدم به پهلوش تا به خودش اومد

-ببخشید ...همچنین 

دستش رو گرفتم و با خودم بردم و روی یه میز روبروی میزی که آیدا نشسته بود نشستیم

-چرا تا آیدا رو دیدی خشکت زد ؟

-چی ؟

-منگی ها...میگم چرا تا آیدا رو دیدی خشکت زد ؟

-مجرده ؟

-پس این طوریاست ...چه زود دلت رفت داداشی...

-چرت و پرت نگو همین طوری پرسیدم

-من دم دارم آیا ؟ 

-موشا دم دارن دیگه...

دیگه چیزی نگفتم و رفتم پیش بقیه ی بچه ها...

عروس و داماد که وارد شدن از دیدن شقایق 2 ذوق کردم...

چه قدر توی لباس عروس با نمک و خوشگل شده بود...داماد هم خیلی به شقایق می اومد...

رفتم پیشش :

-سلام عروس خانم دیگه ما رو تحویل نمی گیری ...

-وای سلام عزیزم...اختیار دارید شما رو سر ما جا دارید...

-خیلی خوشگل شدی عزیزم...خوش به حال داماد...

-مرسی فدات شم از خودتون خوب پذیرایی کنید ها...

به داماد هم تبریکی گفتم و رفتم پیش فرهاد...نمی دونم چرا عصبی بود...

-چت شده داداش آمپر زوزوندی ؟

-لیلی جونم؟

-ناقلا چی می خوای این طوری صدام می کنی ؟

-من دو بار رفتم پیش این آیدا خانم شما محل سگم بهم نزاشت...

خندم گرفت...از همون اول فهمیدم چشمش آیدا رو گرفته ...چه قدر هم بهم می اومدن...

-خب الان چی کار کنم برات ...

-من این دفعه که میرم بهش پیشنهاد رقص بدم تو بیا که تو رودروایستی قرار بگیره و قبول کنه...

وای فرهاد بود ؟؟ کسی که محل به هیچ دختری نمی داد داشت واسه سومین بار می رفت که به آیدا در خواست رقص بده...

-روانی دو بار گفته نه تو هنوز زده نشدی ؟

-همینش خرابم کرده لامصب...

-عاشقتم روانی...پاشو بریم

-خیلی شیک رفتیم سمتشون و فرهاد پیشنهاد خودش رو سه باره تکرار کرد

-آیدا خانم افتخار میدید با بنده برقصید ؟

آیدا نگاهی به من کرد و با خجالت دستش رو توی دستای فرهاد گذاشت ...

داشتم به پچ پچ های درگوشی فرهاد به آیدا نگاه می کردم که شقایق 1 دست تو دست پسر خوش تیپی وارد مجلس شد...

هم چهرش و هم لباسش خیره کننده شده بود...

پسر هم دست کمی از شقایق نداشت ...رفتم سمتشون...

-سلام شقایق ...سلام آقا...؟

-آرش هستم

-سلام آقا آرش خوش اومدین...

رفتم کناره شقایق وایستادم و یواشکی در گوشش گفتم :

-توله این خوشتیپ رو از کجا تور کردی ؟

-آقامون رو میگی ؟ دیگه نبینم چشم داشته باشی ها...

-کی هست ؟

-یکی از موکلامه چند وقته داشت چراغ میداد منم بوق زدم گفتم بپر بالا عزیزم...

-خوشم اومد نه بلدی ...

-نه پس فقط شما بلدی از اون قد بلندا جور کنی...

آرش ساکت وایستاده بود و سرش رو انداخته بود پایین 

-چه قدرم آقاست اصلاً به هم نمیاید...آقا آرش بفرمایید سر میز من و برادرم جا هست...

راهنماییشون کردم سمت میز خودمون خودمم رفتم پیش فرهاد

-پدر سوخته چی میگفتی یواش در گوشش؟

-با پدیده ی مخ زنی آشنایی ؟

-بله ...اگه آشنا نبودم هم الان آشنا شدم...

خنده ی مستانه ای کرد و ادامه داد 

-باورت میشه با هزار بدبختی شمارمو گرفت...چه قدر خانومه...

-بسه بسه...خجالت بکش از دختر مردم انقدر تعریف نکن...

-ولی آبجی کاش ازم بزرگ تر نبود...

-بزرگ تر نیست که هم سنید

-چی ؟ مگه هم کلاسیت نبود؟

-چرا ولی دو سال جهشی خونده...

-آخ جون آخ جون آخ جون...

-حالا بپا ذوق مرگ نشی

-ولی به قیافش نمی خوره از این خر خونا باشه

-والله منم تو حکمت این دختر موندم...یَک دختر شریه که پدرتو در میاره 

-جدی ؟

-به جون تو...

-وااای پس بیشتر دوستش دارم

-خدا رو شکر در و تخته جور شد...دو تا روانی افتادن به هم...

بلند شدم و با فرهاد یکم رقصیدم...خیلی خوشحال بود داشت بال در می آورد واسش خوشحال بودم چون آیدا هم خیلی دختر خوبی بود و من خیلی دوستش داشتم...

عروسی خیلی خوبی بود ...خیلی به هممون خوش گذشت مخصوصاً فرهاد که عین فنر شده بود و بالا پایین می پرید ...از عروس و داماد خداحافظی کردیم و رفتیم سمت خونه ی من...

-لیلی امشب می خوام پیش تو بمونم 

-لازم نکرده بری خونه بهتره من زندگیم همین شده نمی تونی که هر شب بیای پیش من ...منم دیگه عادت کردم

-چه ربطی داره فقط امشب میام...

-هر جور راحتی...

صبح زودتر از فرهاد بلند شدم و صبحونه اش رو حاضر کردم...

بعد که خورد رفت کافی شاپ ومنم می خوام یه سر به مرکز درمانی بزنم...خیلی وقته نرفتم و خانم شایسته زنگ زد و گفت که وقت کردم به اون جا هم سر بزنم 

از دست خودم شاکیم نباید اون بدبخت ها رو ول کنم به حال خودشون

ماشین رو پارک کردم و رفتم توی مرکز ...

-سلام خانم شایسته خوب هستین ؟

-به به خانم کمالی...چه عجب به ما بدبخت بیچاره ها هم سر زدین

-واقعاً شرمنده به خدا سرم شلوغ بود ولی دیگه قول میدم بیشتر سر بزنم

-شوخی میکنم عزیزم...

-بچه ها خوبن ؟ بریم پیششون؟

-آره خوبن ولی خیلی سراغ شما رو میگرفتن ...چند تا هم جدید داریم که اول بریم اونارو ببینید و باهاشون آشنا بشید

-آره حتماً بریم

راه افتادیم سمت اتاقم و من نشستم پشت میزم و قرار شد خانم شایسته بره و جدید ها رو بیاره توی اتاقم که پروندشون رو بررسی کنم و باهاشون آشنا بشم...

گفتم که تک تک بفرستن که خصوصی باهاشون حرف بزنم ...

نفر اول دختری 20 ساله بود که تا حالا 8 بار خودکشی کرده بود ولی هر دفعه نجات پیدا کرده بود...رنگ و رو زرد و روسریش رو کج سرش کرده بود 

-خب ببین چه خانم نازی این جا هست ...

-...

-مینا جون نمی خوای با من حرف بزنی ؟

-...

-این جا نوشته که شما جلوی دستتون هرچی باشه میشکنید و لذت می برید درسته ؟

-دروغ میگن

بلند بلند خندید...

-منم گفتم بهشون که اشتباه می کنید گفتم که مینا خانم چه قدر خانومه...

مینا بلند شد و سمتم اومد و خم شد و در گوشم گفت :

-تیغ داری ؟

-آره دارم می خوای چی کار ؟

-اینا به من تیغ نمیدن...من می خوام برم پیش مامان و بابام ...اینا نمی فهمن که با تیغ میشه رفت ...اینا یه مشت احمقن...تو هم احمقی ؟ جواب بده ؟

صداش رو بالا می برد و مدام تکرار می کرد :

-آره تو هم احمقی...همتون احمقید ...

به پرستار گفتم که مینا رو ببرن ...چه قدر دردناک بود...چند جلسه دیگه باید باهاش صحبت می کردم تا تشخیص بیماریش رو دقیق تر بگم...

سرم پایین بود که بیماری بعدی وارد شد...

پرونده رو باز کردم :

((نام : عماد نام خانوادگی : کامکار

رشته ی تحصیلی :فوق دیپلم عکاسی نام پدر :بیژن

بیمار مربوطه مشکوک به بیماری روان گسیختگی پارانوئید است خانواده بیمار یک ماه است که متوجه اختلالات روانی در بیمار شده اند.شخص همچنین مبتلا به لوسمی حاد می باشد که باید تحت نظر پزشک مربوطه قرار گیرد.

پزشک : باراد باقری روانشناس : لیلی کمالی ))

سرم داشت گیج می رفت ...

سرم رو بلند کردم که چیز هایی رو که خوندم رو باور نکنم...

اما خودش بود...عماد من این جا چیکار میکرد ؟ خدایا چه قدر عذاب ؟

نگاهش کردم...سرش پایین بود و داشت پوست کنار ناخنش رو می کرد...

در مقامی نبودم که بتونم گریه کنم...ولی کردم 

همه ی سعیم رو می کردم که صدای گریم بلند نشه ...اما شد...

سرش رو بالا آورد و نگاه طولانی کرد و بعد سرش رو انداخت پایین...

رنگش سفید شده بود و زیر چشماش قرمز شده بود...

یعنی من این بلاها رو سر عمادم آورده بودم ؟ خدایا غلط کردم ...

هر چی دارم ازم بگیر ولی عماد خوب بشه...

من یه روانشناس بودم میدونستم آدمایی که به روانگسیختگی پارانوئید مبتلان تو رویای خودشون زندگی می کنن..

هیچ وقت زندگی الانشون رو نمی بینن و فقط توی رویا و تفکرات خودشون زندگی می کنن...

این بیمار ها آدمایی هستن که به علت نداشته هاشون و کمبود های زندگیشون توی رویا زندگی می کنن؟

عشقم چی کم داشتی که این طوری شدی ؟ اگه من دلیلشم غلط کردم...

تو خوب بشو من قول میدم دیگه هیچ وقت ولت نکنم...عماد به خدا ولت نمی کنم دیگه...

من این جا بودم که کمکش کنم...خودم باعث شدم خودمم باید درستش کنم...

الان جای گریه و زاری نبود...

اشکام رو پاک کردم

-آقای کامکار سرتون رو بگیرید بالا ...

سرش رو دوباره بالا کرد و به چشم های قرمزم نگاه طولانی کرد و سرش رو انداخت پایین...

با همون صدای پر از بغض و گرفته از گریه ادامه دادم

-عماد تو این جایی که من بهت کمک کنم درسته...

سرش رو بالا آورد و با صدای خش داری حرف زد

-من به کمک احتیاج ندارم...صد دفعه هم به خانواده و همکاراتون گفتم...

-میدونم ...حق با توئه ولی فقط می خوایم حرف بزنیم باشه ؟

-آخه چه حرفی من با شما دارم ؟ من باید برم خونه زنم منتظرمه...

ای خدا چی داره میگه ؟... زنش ؟ 

-خب باشه فقط یه ذره حرف بزنیم بعدش میگیم زنت هم بیاد

-...

به خانم شکیبا گفتم که مشاوره ی عماد طول میکشه و بیمارای بعدی رو بعداً میبینم...

-آقا عماد از زنت بگو...

-اون یه فرشت ست...شما دیدیدش ؟...انقدر ماهه که همه عاشقش میشن

خنده ی شادی کرد و ادامه داد

-به کسی نگید ولی به من میگه هرکول 2

بعد بلند بلند خندید

-میدونی چرا میگه هرکول 2 ؟

فقط گریه می کردم ...چی داشتم بهش بگم ؟

-چون یه داداش داره اونم مثل منه... بازو ها رو ببین ؟ نمی دونم چرا بازو هام رفتن تو ...ولی هنوز بهم میگه هرکول...

عماد بسه...خراب تر از اینم نکن

-خانم شکیبا شما رو هم لیلی صدا کرد...اسم خانم من هم لیلیه...باید بگم بیاد باهاتون آشناش کنم...

-خانم چرا گریه می کنید...؟

-هیچی نیست یاد کسی افتادم ...خیلی دوستش داری ؟

-دوستش ندارم عاشقشم ...

- اون چی ؟

-اونم دیوونه ی منه...کی گفته ولم کرده رفته ؟؟...همه دروغ میگن...شما باور نکنید ها...می خواید بریم خونه تا ببینید خونست...

-میدونم...میدونم...من دیدمش به من گفت که خیلی دوستش داری ...

چشماش قرمز شد...چرا غصه خورد؟

-خانم من برم پیش خانمم ؟

-یکم دیگه پیش ما بمون بعد خودم می برمت...

-قول دادین ها...منتظره...

-چشم...

به پرستار گفتم که ببرنش...از خانم شکیبا معذرت خواهی کردم و رفتم توی حیاط ...

ته ترین صندلی حیاط رو انتخاب کردم و رفتم نشستم

خدایا چرا ؟ یعنی عماد توی رویاش داره با من زندگی میکنه...؟ 

خدایا سرطان بسش نبود که این بیماری رو هم بهش دادی ؟ چرا این بیماری ها رو به من نمیدی ؟

مگه چه گناهی کرده جز پاک بودن و خوب بودن ؟...

تلفن رو برداشتم و به فرهاد زنگ زدم :

-فرهاد داداش ؟

-جان داداش ؟ چرا داری گریه می کنی فدات شم ؟

-فرهاد میای پیشم ؟

-آره قربونت بشم کجایی الان ؟

-بیا مرکز درمانی ...

قطع کردم و سرم رو کردم سمت آسمون و بلند بلند گریه کردم...

بعد از یک ربع فرهاد رسید...با آیدا بود...دویدن سمتم و فرهاد بغلم کرد

-چی شده خوشگل داداش ؟

-ببخشید مزاحمتون شدم داداش...آیدا جونم ببخشید

آیدا هم اومد بغلم کرد

-این حرفا چیه ؟ لیلی چی شده عزیزم...؟

-بریم کافی شاپ

چیزی نگفتند ...فرهاد دستم رو گرفت و برد و سوار ماشینم کرد ...

تا کافی شاپ فقط صدای فین فین من بود که ماشین رو پر کرده بود ...حالم بد بود...خیلی بد...حتی از اون روزی که شنیدم عماد سرطان داره هم بیشتر خرابم...

عماد گفت که یه لیوان آب برام بیارن از آیدا هم پرسید چی می خوری که اونم گفت فقط یه لیوان آب...

نشستم پشت میز و عماد و آیدا هم نشستن...

هر دوتاشون سکوت کرده بودن و فقط چشم دوخته بودن به لب های من تا حرف بزنم و بگم چی شده...

-فرهاد امروز عماد رو دیدم

-خب...خب اینکه ناراحتی نداره عزیز دلم ...مگه همین رو نمی خواستی ؟

-...

-چرا فقط گریه می کنی ؟ نکنه...نکنه با زنش دیدیش

-فرهاد کاش با زنش میدیدم...به خدا آرزومه که با زنش ببینمش و شاد باشه و به خنده...

-پس چی شده ؟

-فرهاد میدونی کجا دیدمش ؟

-کجا خوشگلم ؟

-فرهاد توی مرکز درمانی بود...عماد من پارانوئید گرفته...مریض شده...فرهاد عماد من دیوونه شده...داره توی خیال و رویاش با من زندگی می کنه...عماد الکی می خنده و میگه باید برم خونه زنم لیلی منتظرمه...می فهمی ؟ میدونی اصلاً پارانوئید چیه ؟آیدا تو میدونی ؟...نه شما نمی دونید...من هر روز با صدتاشون برخورد می کنم...واسشون حسرت می خورم...

نگاهم میکردن...هیچی نمی گفتن ولی دل سوزی پر بود توی چشماشون...

-اگه جای من بودید چی کار می کردید ؟ اون به خاطر من این طوری شده ؟ اون به خاطر من داره زجر میکشه ...چی کار کنم

-لیلی یه ذره آروم باش خواهش می کنم ...تو تقصیری نداری خواهر خوشگل من

آیدا هم همش حرف های فرهاد رو تایید می کرد...

اما من احتیاج داشتم یکی بگه این چیزا خوابه...بگه عماد خوبه...

-لیلی خب تو یه روانشناسی...تو فقط میتونی کمکش کنی...هم عاشقشی و هم دکترشی...تو هم اگه زانو غم بغل کنی که عماد خوب نمیشه...

آیدا داشت راست میگفت...من فقط براش دل می سوزوندم ...دکتر های دیگه شاید خیلی ساده از کنارش رد میشدن...

ازشون خواستم که من رو بزارن مطب...اون بیچاره ها هم هرچی میگفتم قبول می کردن...

رفتم توی اتاقم و هرچی کتاب درباره ی این بیماری داشتم رو باز کردم و شروع کردم به مطالعه...

تا حالا بیمارای زیادی مثل عماد داشتم ولی دلم می خواست همه ی راه هایی رو که بلدم رو امتحان کنم تا شاید خوب بشه...

به چند تا از همکارام هم زنگ زدم و ازشون کمک خواستن...

عصر رفتم پیشش تا هر چی از صبح جمع کرده بودم رو روش پیاده کنم...

خانم شایسته با دیدن دوباره ی من تعجب کردی 

-لیلی جان گفتی زود به زود میای ولی فکر نمی کردم دیگه انقدر زود...

-کارم تو مطب تموم شد گفتم بیام اینجا...

-خوش اومدی ...بگم کی رو بیارن تو اتاقت عزیز ؟

-عماد کامکار 

-عماد کامکار ؟ از جدیداست ؟

-بله ..

رفتم توی اتاقم و منتطر اومدنش شدم...دلم می خواست گریه و زاری رو از برنامم حذف کنم تا عماد به زندگی عادیش برگرده...

-به به آقا عماد...

-سلام...

-وای ببخشید سلام یادم رفت...

-لیلی تنهاست تو خونه...بهم زنگ زد گفت چرا نمیام خونه ...بگید بزارن من برم 

 –عماد جان لیلی خانم به ما هم زنگ زد گفت کاری پیش اومده واسش باید بره مسافرت ...گفت که شما رو چند روزی پیش خودمون نگه داریم تا از سفر برگرده...

خندید...

-چرا به خودم نگفت ؟ خب منم با خودش می برد

-گفت که زنگ زد بهتون ولی گوشیتون خاموش بوده...یک دفعه ای شد نتونست شما رو ببره...

-باشه چون لیلی گفته پیشتون میمونم...

-مرسی...از زندگیت برا بگو...

-زندگیم...من زندگیم خیلی قشنگه...خدا به من همه چی داده...عشق ...سلامتی...مادر و پدر نمونه...همه چی من دارم 

-برات خوشحالم...

فقط لبخند زد...اون لبخند خاص و استثنایی...همون که همیشه دوست داشتم فقط واسه من باشه...

با مطالعات من ما باید یه کاری می کردیم که صحنه های واقعی زندگیش جلوی چشماش بیاد و قبولشون کنه...

اذیت میشد..اما تنها راه درمان بود...

-آقا عماد من یه داستانی خوندم که اسم پسر داستان عماد بود و اسم دختر قصه لیلی...مثل شما و همسرتون...اما توی داستانی که من خوندم لیلی مجبور شد بره...مجبورش کردن که از عمادش دست بکشه...لیلی رفت...

عماد بلند می خندید و وسط خنده هاش گریه می کرد...داغون ترم کرد...

چرا این حالت بهش دست داد ؟...حالتش مشکوک بود...

-بیچاره پس عماد غصه ی شما...

نمی دونم چرا حالاتش طبیعی نبود...

زنگ زدم به کیمیا...هنوز تهران بود و پس فردا پرواز داشت

-الو کیمیا ؟

-لیلی تویی؟

-آره عزیزم خودمم...

-چه خبرا ؟ یادی از رفیقه قدیمیت کردی ؟

-کیمیا تو هنوزم گیتار میزنی ؟ یادمه اون دوران میزدی 

-آره چطور مگه ؟

-اگه زحمتی نیست گیتارت رو بردار بیا به این آدرسی که میگم... می خوام یه آهنگی رو برام بزنی

-من که نمی فهمم تو چی میگی ولی باشه الان میام...

-ببخشیدا..

-خواهش می کنم این حرفا چیه...

تلفن رو قطع کردم و منتظر رسیدن کیمیا به مرکز درمانی شدم...

به فرهاد هم زنگ زدم که بیاد مرکز درمانی...

یک ساعتی طول کشید تا دور هم جمع بشم و کیمیا و فرهاد برسن...

دعوتشون کردم توی اتاق تا نقشه رو براشون تعریف کنم

-ببخشید که زحمت دادم ولی واقعاً به کمکتون احتیاج داشتم تا یکی از عزیزام رو نجات بدم...ببین کیمیا جون من ازت می خوام که یه آهنگی رو جلوی یه کسی بزنی و فرهاد تو هم باید باهاش بخونی...دلیل اینکه گفتم تو بیای این بود که بهتر بود یه مرد می خوند که صداش شبیه خود عماد باشه...

اسم آهنگ رو بهشون گفتم و رفتن که تمرین کنن...

منم رفتم توی اتاقم و گفتم که عماد رو بیارن...

-عماد جان بشین باهات کار دارم

چشماش رو دوخت روی لبام تا بقیه ی حرفم رو بزنم

-دو تا از دوستای من اومدن این جا می خوان برات یه آهنگی بزنن ببین برات آشنا نیست ؟

کیمیا و فرهاد رو صدا کردم که بیان تو...

کیمیا نشست روی صندلی و فرهاد هم کنارش

-بچه ها شروع کنید

توی دلم آشوب بود...از این آهنگ حالم بهم می خورد و اون خاطرات رو برام زنده می کرد

-تور سفید روی سرت پیرهن مشکی منه

 الهی خوشبخت شی ولی عشقت همیشه پیشمه

 گفتی که مال هم بشیم دنیارو می سازیم با هم

 سفره ی عقدت پیش روت مرد غریبه جای من

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

ببین که امشب منو تو مثل قدیما گریونیم

 تو اشک شوق می ریزیو منم واسه پریشونی

 یه تیکه ماه شدی ولی ماهی برای دیگرون

 به یاد من نیفتی که گذشته آب از سرمون

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

 ستاره های آسمون تاج سرت عروس خانم

 برای بار سومه بگو بله دیگه تموم

همین طوری که اشک میریختم نگاهش کردم...داشت گریه می کرد

چشماش قرمز شده بود...یعنی یادش افتاده بود ؟

-نه برام آشنا نیست...

بلند شد و از اتاق بیرون رفت...

کیمیا و فرهاد از گریه ی دوتامون متعجب شده بودن و فقط سکوت کرده بودن

چشماش قرمز شده بود...یعنی یادش افتاده بود ؟

-نه برام آشنا نیست...

بلند شد و از اتاق بیرون رفت...

کیمیا و فرهاد از گریه ی دوتامون متعجب شده بودن و فقط سکوت کرده بودن

منم رفتم توی حیاط و با خدای خودم درد و دل کردم...

با دیدن اشکای عماد امید پیدا کرده بودم به خوب شدنش...میدونستم که علامت خوبیه...

***

دیشب خیلی فکر کردم می خوام برم و به عماد بگم که منم لیلی تو...

بگم از سفر برگشتم و می خوام ماله تو با شم...

شقایق هم زنگ زد و گفت که امروز قراره با آرش برن محضر و عقد کنن...گفت قرار شده عروسی نگیریم ...

گفت منم برم ولی بزرگ تر ها میرن محضر...ایشاالله یه روز با عماد میرم خونشون و بهشون تبریک میگم...

امروز صبح هم با آیدا حرف زدم...از حرفاش فهمیدم که فرهاد دلشو برده و خبر های خوبی در پیش داریم...

یه فکری توی سرم دارم...یه فکری که قبلاً اون زمانا که با عماد بودم بهش گفتم ولی قبول نکرد ولی می خوام این دفعه واقعاً عملیش کنم...

از حموم اومدم بیرون...

به چهره ی جدیدم توی آیینه نگاه کردم...

بدون مو و بدون ابرو هم بدک نیستم ها...این جوری خودم رو بیشتر دوست دارم...

چون شبیه عماد شدم ...به عکسام نگاه می کنم...

نه...این طوری خوشگل ترم...

مانتوم رو می پوشم و شالم رو هم روی موهای نداشتم میندازم و از خونه میزنم بیرون...

ماشین نیاوردم با تاکسی میرم ...

رسیدم دم در مرکز درمانی...یه آمبولانس جلوی دره...بیخیال از جلوش رد میشم و میرم توی اتاق عماد...

کسی روی تختش نیست...

-خانم شایسته عماد کامکار کجاست ؟

سرش رو انداخت پایین و آه کشید...

-بیچاره پسر جوون سرطان داشت الان حالش بد شد بردنش بیمارستان...

چی داشت می گفت ؟ چرا خفه نمی شد ؟...

دوییدم سمت آمبولانس اما رفته بود...توی حیاط خوردم زمین...

-خانم کمالی این رو از وسایل های این پسره که الان بردنش پیدا کردیم روش نوشته برای لیلی کمالی...واسه شماست...

نامه رو ازش گرفتم و بازش کردم :

((سلام به لیلی عزیزم...میدونم فقط این نامه زمانی به دستت میرسه که من دیگه آسمونی شدم...باید قبل رفتنم این رو بدونی که همه ی این کارا بازی بود...من اصلاً مریض نبودم...8 ماه رفتم مرکز نگهداری بیمار های روانی و از کارایی که می کردن تقلید می کردم...8 ماه طول کشید تا بتونم نقش یه آدم روانی رو بازی کنم...قصدم اذیت کردنت نبود...فقط می خواستم که بیشتر پیشت باشم...دلم می خواست هر روز ببینمت برام فرقی نداشت تو چه نقشی فقط می خواستم پیشم باشی...اینا رو گفتم که خودت رو مقصر ندونی و این رو بدونی که من تا آخرین نفسی که دارم دوستت دارم ...

به آرزوی بچگی ام رسیده ام...

چقدر دلم می خواست تو صف اول امام جماعت باشم...

این بار نه تنها صف اول ...بلکه جلو تر...

حتی جلو تر از پیش نماز...

چقدر مهم شدم...

روی دست بلندم می کنند...

یکی فریاد میزنه:

به عزت شرف لا اله الا الله...

بلند بگو لا اله الا الله

عماد قلبم درد میکنه ...چرا چشمام سیاهی میره...

-دستت رو بده من 

دستش رو گرفتم...دیگه خبری از درد و غم و غصه نیست...

لا لا بخواب دنیا خسیسه

واسه کم تر کسی خوب می نویسه

یکی لبهاش همیشه غرق خندست

یکی چشماش تو خوابم خیسه خیسه

پایان

92/6/19

24:48