عنوان کتاب:دیروزی که امروز رفت

نویسنده:سعید فولادی سپهر

ساخته شده در وبسایت پاتوق رمان.

برای دریافت کتاب های بیشتر به سایت پاتوق رمان مراجعه فرمایید.

www.patogheroman.com

مقدمه :

درست ساعت 22:40 روز هفتم اسفند ماه 1390 تو خونه ی خودم هستم و تصمیم دارم تمام ایده های ذهنم رو تو این کتاب پیاده کنم. میخوام اون چیزی که مدتهاست ذهنم رو مشغول کرده ، بنویسم تا شما هم اونو بخونید و از زندگی و چیزایی که اطرافش هست ، درس بگیرید. آره زندگی! همین زندگی دور و بر ما ... همین زندگی ای که به نظر ساده میاد. بچه ای ، بعدش بزرگ میشی و میری مدرسه. بعد هم بسته به مذکر و مؤنث بودنت شرایط زندگی برات فرق میکنه. اگه پسر باشی ، بهتره درست رو ادامه بدی و مدرک خوبی بگیری و بری سربازی و بعدش دنبال کار و زن و بچه و الی آخر ... اگرم دختر باشی که بازم بهتره درس بخونی و بعدش پدر مادرت یا اگه خدایی نکرده پدر و مادری نیست ، بزرگترات به فکر جهاز واسه ت باشن و اگه هم شوهر جان اجازه فرمودن ، سر کار میری و زندگیتو با شوهرت شروع میکنی و اگه هم نه! که سر کار نمیری و باز هم زندگیتو با شوهرت شروع میکنی! و باز هم اگه نشد ، سعی میکنی زندگی کنی ... زندگی کنی ... و زندگی کنی!

حالا قضیه ی شوهر و این چیزا بماند ... قضیه ای که من میخوام واسه تون تعریف کنم ، همه ش عین حقیقته و فقط در پیش بردن صحنه های داستان از اینکه طرف الان کجاست یا اسمش چیه یا چه وضعیت روحی جلوی طرف مقابلش یا صحنه ای که واسه ش رخ میده داره ، زاده ی ذهنم هست و مابقی درست خود خود خود حقیقته! همون چیزی که در اطراف ما رخ داده یا در حال رخ دادنه!

اول از همه این رو بگم که داستان ، داستان یک زندگی معمولیه. داستان آدم هایی که تو همین کشور خودمون ، تو همین پایتخت خودمون و بهتر بگم تو مرکز شهرمون زندگی میکنن. افرادی به نظر معمولی با یک زندگی ساده و نون بخور نمیری که وضع شون رو بگذرونه. همین چیزی که همگی با تمام وجودمون داریم حسش میکنیم. از بعضی چیزا خوشحال میشن و از بعضی هاش ناراحت. بالاخره زندگی پستی و بلندی زیاد داره ... اما ...

اما انگار تو این خانواده یه کم پستی هاش بیشتره. یعنی ممکنه گهگاهی یه سری اتفاق بیفته که یا غیر منتظره ست یا اینکه با بدشانسی اتفاق میفته و باز هم کسی انتظارش رو نداره!

طبیعی هم هست. هیچ کس انتظار اتفاق بد رو نداره. حالا اینایی که میگم به این معنی نیست که همه ی داستان بد پیش میره! نه ... قسمتهای خوب و خوش هم داریم. اما ... دیگه دیگه ...

بگذریم. بریم سر وقت داستان. سعی کردم جوری تعریف کنم که قلمم براتون روون باشه و باهاش غریبگی نکنید. لحن داستان هم اول شخص پسر هست.

هم توش تیکه های شاد داره. هم تیکه های عاشقانه داره. هم وارد قسمتهای غمگینش میشیم و هم دعوا به اوجش میرسه و خلاصه همه رقم اتفاق مثل همه ی زندگی های دور و اطرافمون تو این رمان دیده میشه. زندگی ای درباره یک پسر ...! پسری از جنس ایران و ایرانی ...! پسری که دوست دارد در میان هم نوعانش زندگی کند ......

پس بریم سراغ داستان دیروزی که امروز رفت که به نظرم بهترین عنوانیه که میشه براش گذاشت.

*** 

فصل اول : تصمیم اشتباه!

با صدای ساعت وامونده ام از خواب پاشدم. همچین سرم و یه مرتبه ای آوردم بالا که محکم خورد به طاقچه ی کنار در حموم ...! خمیازه ی بلند بالایی کشیدم و کش و قوسی به هیکل لاغر اندامم دادم. دستم و به سرم بردم که دوباره نبود موهام آزارم داد و از حرص محکم زدم به دیوار همسایه بغلی ...! یه آن ترسیدم صداش اذیتشون کنه ... ولی بیخیال ... یه باره دیگه ...! چیزی نمیشه که!

یکی دو دقیقه ای مثل جغد سرم و انداختم پایین و سرامیکای کف اتاق رو میدیدم ... ولی فکرم به قضیه ی دیشب بود. به حرفایی که رد و بدل شد و آخرم نفهمیدم کی چی گفت و چی شد ...؟! فقط یه مشت حرف تکراری تحویلم دادن که حوصله ی فکر کردن به هیچ کدومش و نداشتم ...!

نمیخواستم با یادآوری حرفای دیشب ، بیخودی صبح جمعه ی خودم و تلخ کنم. خوشبختانه امروز هیچ کس خونه نبود و وقت زیادی داشتم تا یه سر و سامونی به کارام بدم. مخصوصاً قرارم ...! با این فکر که امروز قراری هست ، یه لحظه دلم یه جوری شد ...! بار اولم بود.

به محض اینکه از جام بلند شدم ، احساس درد کردم. انگار کف پام میسوخت. سرم و خم کردم و دیدم یه پونز به چه بزرگی رفته کف پام ...!

-لعنتی ...! این و دیشب چرا ندیدمش؟!

چشمم خورد به تابلوهام و بی اختیار لبخندی روی لبام نشست. از دیدن تابلوهام حظ میکردم. از اینکه این همه استعداد به خرج میدم و کسی تحویلش نمیگیره ...! از اینم حظ میکردم؟! ... نه دیگه این یکی حظ کردن نداره. مایه حرص و جوشه ...! اصلاً گور باباشون ...! تحویل نمیگیرن که نمیگیرن! به درک ...!

مهم اینه که خودمم و کارام و دنیای خودم ...! اینا واسه م مهمه ...! کیه که اینا رو درک کنه ...؟! انتظاری هم از خانواده م ندارم. یعنی دیگه انتظاری ندارم. هرچی هم انتظار داشتم ، ته کشیده ...!

یعنی بهتره بگم نباید دیگه انتظاری داشت و منتظر یه فرصت واسه خودنمایی بود ...! من که دیگه نیازی به نشون داده شدن کارام ندارم. همین بسه که من و بشناسن که میشناسن ...! حالا هرکی هم نشناخت ، به درک ...!

سعی کردم از بازار شامی که جلوی پاهام بود و راهم و سد کرده بود ، بگذرم. اول با آرامش و چند بار اینور و اونور کردن وسایل و چسب چوب و کلی تیکه چوب و اره ، سعی داشتم وسایل رو به کناری بفرستم. ولی وقتی دیدیم فایده ای نداره ، با یه ضرب فوراً شوتشون کردم اون طرف اتاق و از این کارم خنده ای بلند سر دادم. کلاً روحیه ی تخریبم بالا بود. اینش جای شکر داشت.

با خودم گفتم :

-حالا تو کدوم کشو دنبال لباسا بگردم ...؟!

-اصلاً لباس زیرام کجاست؟!

پسر چته ...؟! مگه چند وقته حموم نرفتی ...؟! خوبه همین دیروز صبح بودیا ...!

ذهن نیست که ...! داغونه ...! بس که آکبند مونده ، ریخته به هم. موندم دیروز از کجا لباسام و برداشتم که حالا هرچی میگردم نیست!

سرم و چرخوندم تا بلکه تو اتاق 10 متری م ، اثری از لباسام باشه ولی انگار نه انگار ...!

با سرعت پریدم رو تختم و افتادم به جونش ...! حالا نگرد کی بگرد ...!

-راستی ساعت چنده ...؟!

اَه لعنتی ...! چه زود فراموش میکنم همه چی رو ...!

با طعنه به خودم گفتم :

-کاشکی حرفای این جماعت رو هم به همین زودی یادم بره ...!

یه شورت آبی با زیرپوش قهوه ای به چشمم خورد. آره خودشه ...! ایول ...! این پایین بود.

شورت رو برداشتم. خنده م گرفت. سمت چپش کلاً زوارش در رفته بود ...! زیرپوشه هم که ماشالا خوب رنگش با شورته ست بود ...! حساسیتم منو کشته ...! انگار میخوام برم بیرون به مردم لباس زیرم و نشون بدم که انقدر زوم میکنم رو این چیزا ...!

حالا باید بگردم دنبال یه تیغ درست حسابی ...! روز جمعه اونم صبحش ، کدوم مغازه ای بازه که بخواد به تو تیغ بده ...!

رفتم سمت آینه و به قیافه ی میرزا کوچک خان شده ام نگاه کردم.

-بلــه ...!

-وضعت خرابه آقا توفیق ...!

-کلاً داغونه صورتت ...!

ولِلِش ، فوقش امروز صفا نمیدیم دیگه ...!

حالا امروز که من اینا رو پیچوندم ، یه وقت خر نشن زود بیان ...؟!

یه لحظه شک برم داشت که نکنه قرار مدار کنسل بشه ...!

با صدای گوشی ارزون قیمتم به خودم اومدم ...!

یک پیام جدید دریافت شد :

-سلام ... چه ساعتی میتونی بیای شما ...؟!

پیام رو فرستادم :

-سلام ... 11 اونجام.

گوشی م رو میخواستم بذارم روی طاقچه که چشمم به نوارام افتاد. انقدر شلوغ پلوغ بود که نمیدونستم گوشی رو کجا بذارم ...؟!

دو ردیف کامل نوار چیده بودم. همه شم از ویولن و گیتار ... ردیف پایینی هم پر از نوار بود. سمت چپ بیژن مرتضوی و شادمهر ، سمت راست سیاوش قمیشی و ابی ، وسط هم گوگوش و داریوش ...!

اگه هرجای اتاقم نامنظم باشه ، این دو تا ردیف باید طبق همون چینشی که من دوست دارم ، باشه. وگرنه اعصابم میریزه به هم و تا منظمش نکنم ، ولکن قضیه نیستم.

با لباسای تو دستم به طرف حموم میرفتم که زنگ خونه رو زدن ...!

با خودم گفتم :

-این وقت صبح کیه ...؟!

به طرف آیفون رفتم و گفتم :

-بله؟! ... بفرمایید؟

صدای آشنایی تو گوشم پیچید :

-توفیق ...؟!

یه آن خشکم زد. باورم نمیشد آدمی که پایین خونه وایساده باشه ، ترانه باشه. گیج و منگ شدم. گوشی از دستم افتاد و همینطوری معلق تو هوا داشت می چرخید. صداش هنوز همون بود و با گفتن توفیق ، فوراً آهنگ صداش تو ذهنم پیچید ...

سرم گیج بود و چشمام سیاهی میرفت و جز صدای عقربه ی ساعت چیزی نمی شنیدم. بعد از چند لحظه دوباره صداش تو گوشم پیچید :

-توفیق ...؟! هستی؟! خودتی توفیق ...؟!

با خودم گفتم :

چطوری آدرس اینجا رو پیدا کرده ...؟! اونم بعد از چند سال ...! به زور روی صندلی میز تلفن نشستم. دستم و به پایه میز گرفتم و مات و مبهوت داشتم به میز عسلی جلوی کاناپه نگاه میکردم. دهنم هنوز باز بود و قدرت ادای کلمات رو نداشتم. لرزشی شدید سراسر بدنم و گرفت. یه لحظه شک کردم شاید خودش نباشه ... ولی بازم صداش اومد که میگفت :

-توفیق باز کن ...! منم ترانه! کارت دارم.

اگه یه درصد هم شک داشتم که اون نباشه ، با گفتن اسمش ، شَکَم به یقین تبدیل شد.

-پس این سالها کجا بود ...؟!

-وای نه ...! حوصله ی یه الم شنگه ی تازه رو نداشتم. تازه زندگیم افتاده بود رو غلطک ...! با اومدنش همه چی رو داره خراب میکنه ... اصلاً واسه چی اومده؟!

بیخیال صداش و درخواستی که از پشت آیفون میکرد ، شدم و به طرف اتاق رفتم.

یه نگاه به پشت سرم کردم و با دیدن گوشی آیفونی که روی هوا معلق بود ، دوباره به سمتش اومدم. گوشی رو برداشتم و تند تند نفس کشیدم. صدای نفس کشیدنام و میشنیدم. مطمئن بودم اونم داره میشنوه.

-یعنی الان چه حسی داره ...؟!

-بعد از این همه سال بهم میخنده یا گریه میکنه ...؟!

-اصلاً واسه ش مهمه ...؟!

یه لحظه یاد گذشته و اتفاقایی که برام پیش اومده ، افتادم و با حرص گوشی رو محکم سر جاش گذاشتم و مشتی به دیوار زدم.

-لعنتی ...! تو توی این وضعیت اینجا چیکار میکنی ...؟! از کجا پیدات شد؟ ... مگه نگفتن که تو رفتی و دیگه نمیای؟! پس حالا اومدی که چی؟ ... اصلاً چطوری اومدی ...؟! چطوری اینجا رو پیدا کردی ...؟!

یه لحظه میخواستم گوشی رو بردارم و با حرص هرچی از دهنم در میاد بهش بگم. دختره فکر نکرده چه اشتباهی میکنه که برگشته ...؟! مگه نمیدونه چی شده و چی گذشته ...؟! پس برگشتش دیگه چه فایده ای داره ...؟!

ولی این کار رو نکردم و سعی کردم به اعصابم مسلط باشم. من تصمیم گرفتم دیگه زود جوش نیارم و از کوره در نرم. من دارم خودم و میسازم که بشم همون آدمی که تو بچگی بودم. همونی که با ترانه هم بازی بود و از دیدنش لذت میبرد. پس باید همون آدم بشم.

ولی چرا تا خواستم عوض بشم ، برگشت ...؟!

اصلاً شاید اینا خواب باشه! ولی آخه چه خوابی ...؟! نه نه خواب نیست ... خودش الان بود که هی میگفت توفیق کارت دارم. توفیق هستی ...؟!

-ای مرض و هستی!

-ای درد بی درمون و هستی!

کاش نبودم و اینا از دست من راحت میشدن و یه نفس میکشیدن که دیگه توفیق نیست. دیگه همچین آدمی وجود خارجی نداره. دیگه نه اون از دست شما حرص میخوره و نه شما از دست اون ...!

کاش دوباره بچه بشم و کسی کاری به کارم نداشته باشه. دلم میخواد دوباره بچه بشم ...!

***

از اون موقعی که یادمه ، من و ترانه هم بازی بودیم. از بچگی خانواده هامون با هم در ارتباط بودن. بابای من و اون یه مغازه فرش فروشی داشتن. یعنی شریکی خریده بودن و با هم تو کار فروش فرش بودن. بابام میرفت تو بازار جنس میخرید و دنبال کارای بازاری مغازه بود و بابای ترانه هم تو مغازه میشِست و فرش میفروخت. اینطوری تقسیم کار کرده بودن. با هم میرفتن ، با همم می اومدن. خونه هامون هم نزدیک بود. ما سر کوچه و اونا هم ته کوچه ...!

مامانم وقتی من کوچیک بودم ، برم میداشت و میبرد خونه ترانه اینا و بعضی وقتا سبزی می خرید ، بعضی وقتا گوشت میگرفت ... خلاصه یه طوری تا ظهر پیش بدری خانم (مادر ترانه) میموند و اینطوری من و ترانه با هم بازی میکردیم. خونه سازی ، نقاشی ، کاردستی و خیلی چیزای دیگه که با هم بازی میکردیم و از اونجایی که بدری خانم یه زمانی مهد درس میداد ، بعضی وقتا که از کار خسته میشد ؛ می اومد پیشمون میشِست و سرش و اینطوری گرم میکرد. با اینکه سنش از مامانم بالاتر بود ولی حوصله اش دو برابر اون بود. ترانه از من کوچیکتر بود ولی بدری خانم و شوهرش دیر بچه دار شده بودن و همین یه بچه رو هم داشتن.

بدری خانم خیلی حوصله به خرج میداد ، عوضش مامانم حوصله نداشت. یعنی اصلاً وقت و فکر این که بیاد با من بازی کنه یا نقاشی هام و تماشا کنه ، نداشت. نه فقط اون ... حتی دو تا خواهرامم مثل مامان بی حوصله بودن و من وقتی میرفتم خونه بدری خانم ، از دیدن اون و دخترش کلی خوشحال میشدم. اما بزرگتر که شدم ، دیگه مامان منو نبرد خونه ی اونا ...! میگفت :

-تو پسری و به اونا نامحرمی ...!

یادمه تقریباً 12 ساله بودم که دیگه هر روز صبح با مامان نمیرفتم خونه ی اونا ...! البته مامان هر روز صبح نمیرفت. ولی بیشتر وقتا اونجا بود. اینطوری وقتش و پر میکرد و روزش و به شب میرسوند تا بابام از سر کار برگرده. دلم برای بدری خانم و ترانه تنگ میشد و فقط وقتی نوبت به مهمونی هامون میرسید ، ترانه رو میدیدم. بدری خانم که منو بوسه بارون میکرد. انقدر از دیدنش خوشحال میشدم که حد نداشت. یکی دو باری هم موقع سلام کردن به بدری خانم و بوسه ی اون ، نگاهم به مامان افتاد که میدیدم با خشم داره به من نگاه میکنه ... ولی تا بدری خانم سرش و بالا می آورد ، فوراً لبخندی بهش میزد و میگفت :

-بفرمایید از خودتون پذیرایی کنید.

چند دفعه ی اول مامان کاری به این مسائل نداشت و موضوع در حد یه نگاه یا نیشگون گرفتن دستم بود. ولی وقتی که دید ادامه داره ، به بدری خانم با خنده میگفت :

-زیادی دارین لوسش میکنین آ.

برای خودم جالب بود که مامان چرا باید همچین تصوری داشته باشه ...؟! آخه چه نیازی داشت که هی پیش خواهرام برگرده بگه :

-این خانم صولتی هم به خاطر مدرکش چه پزا که نمیده!

نه به اولاش که انقدر با هم گرم و صمیمی بودن نه به الانش ...! حتی بعد از مدتی از مامان شنیدم که میگفت :

-نمیذارم دخترش و برات تور کنه ...!

فکر نمیکردم با گذشت زمان اینطوری بشه ...! آخه اوایل خیلی وضع فرق میکرد و با هم خوب بودیم. درست به سن 12 که رسیدم ، اینطوری شد. برای همین از همون موقع از 12 سالگی م خوشم نمی اومد ، چون منو از ترانه دور کرد.

حتی مامان بعد از اون حرفاش ، دیگه خونه ی بدری خانمم نمیرفت. یعنی دو سه بار رفت. اونم تک و توک ...! همینطوری گذشت و گله گذاری های بدری خانم بیشتر شد و از اونور مامان مدام بهونه می آورد که باید به دو تا دختر دیگه مم برسم.

اسم خواهرام به ترتیب توران و ترلان بود. ترلان برعکس توران ، سر زبون دار بود و از بدری خانمم خیلی خوشش می اومد. ولی خوب سن و سالش به من و ترانه نمیخورد که باهامون بازی کنه. آخه من بچه آخری بودم و فاصله سنیم با دختر دومی که ترلان باشه ، 8 سال بود و توران هم 15 سال ازم بزرگتر بود.

همیشه تو خونه مون حرف ، حرف مامان بود. حتی بابا هم که می اومد خونه جیکش در نمی اومد و صحبتای مامان رو فقط می شنید و گاهی با چند تا جمله ی آرامش بخش ازش میخواست که آروم بشه. شاید من نمیدونستم مامان انقدر روم حساسه که چشم نداره ببینه زن دیگه ای به پسرش محبت میکنه. همچین قیافه ای هم نداشتم. صورتم تپل بود و چشمام یه کم انحراف داشت. ابروهام هم که ماشالا مثل بقیه ی پسرا خیلی پر بود. تازه موهامم یه کم فر بود و فقط مشکی بودنش باعث میشد چهره ی به نسبت خوبی ازم بسازه. صدامم که از همون سن 11 سالگی کلفت شد. من کلاً نسبت به بقیه ی پسرا یه مشکلی داشتم. اونم این بود که تو 12 سالگی به بلوغ رسیدم ...!

دقیقاً تو اون سن و سال بودم که نوع نگاه مامان و بابا بهم عوض شد. طرز برخورد خواهرامم فرق کرد. یه وقت میدیدم میخوام برم حموم یا دستشویی و اونا جور دیگه ای بهم نگاه میکنن. با تعجب رفتارشون رو دنبال میکردم و این وسط حتی دیگه خانم صولتی هم منو مثل قبل تحویل نمیگرفت. تو فامیل هم همه حرفشون این بود که چرا توفیق انقدر زود به بلوغ رسیده ...؟!

-مگه باباش تو این سن به بلوغ رسید ...؟!

-اصلاً چه معنی داره پسر تو این سن و سال به بلوغ برسه؟!

حالا که فکرش و میکنم ، میبینم هنوزم نفهمیدم که چرا اون موقع به بلوغ جنسی رسیدم و چیزی که برام مشخص بود ، این بود که نمی فهمیدم منظور اونا از این نگاها چیه ...؟!

دو سه باری میخواستم با بابا حرف بزنم ولی چی باید بهش میگفتم؟!

باید میگفتم که من پسری ام که تو سن کم به بلوغ رسیدم و بقیه یه طوری نگاهم میکنن؟!

میگفتم من چطوری باید بزرگ بشم؟

اصلاً چطوری باهاش حرف میزدم؟ روم نمیشد ...!

همیشه ازش حساب میبردم. وقتی نمره هام می اومد که دیگه هیچی ...!

با چه قیافه ی درهم و برهمی میرفتم پیش مامان تا اون بتونه رصایت بابا رو جلب کنه ، بلکه پای برگه ی ریاضی م که نمره مثلاً 12 گرفته بودم رو امضا بزنه ...!

هیچ وقت یادم نمیره که سر این نمره ها چقدر بساط داشتیم تو خونه!

همیشه حرف این بود که من به خاطر شرایط سنی م ، اینطوری ام.

بابا میگفت :

-این پسره بازیگوشی زیاد میکنه. این پسره چرا اینطوریه؟ آخه این چه وقتش بود؟

اون موقع نمی فهمیدم چی میگه؟ ولی بعداً فهمیدم منظورش بلوغه!

مامان هم میگفت :

-چمیدونم والا ...! حالا ایشالا دیگه بازیگوشی نمیکنه. درسش رو هم خوب میخونه. شما امضا کن.

همیشه با شما گفتناش بابا رو رام میکرد. ولی معلوم بود که بابا ازش حساب میبره و زیر حرفش نمیزنه. چون خانواده ی مامان در اصل خیلی سطح بالاتر از بابا اینا بودن.

بعده ها دستگیرم شد که چقدر پولدار بودن تو نگاه آدما تأثیر داره.

من اینا رو با گوش تیز خودم میشنیدم. بعداً فهمیدم که اوضاع از چه قراره ...!

***

احساس و علاقه ای که به دخترا تو این مدت پیدا کرده بودم ، خیلی عجیب بود. همه ش دوست داشتم یه گوشه ای وایسم و مثلاً ببینم قیافه ی این دختر با اون یکی چه فرقی میکنه ...؟! مثلاً چرا این یکی صورتش انقدر سفیده و اون یکی چرا سیاه تره ...؟!

هیچ منظور بدی نداشتم ولی اونا یه طوری نگاهم میکردن که انگار قصد بدی دارم. یادمه یه بار دختر سارا خانم که کوچه بالاییمون بودن ، یه طوری چپ چپ نگاهم کرد که من فوراً سرم و انداختم پایین. بعد با خواهر بزرگترش که باهاش بود ، اومد جلوم و خواهره یه چپ چپی بهم نگاه کرد و با لحنی جدی گفت :

-چشمات و درویش کن ...! مگه نمی بینی زن و بچه ی مردم رد میشن ...؟!

اون موقع من تازه تو سن 13 سالگی بودم. رفت و آمدم که به خونه ی خانم صولتی کاملاً قطع شده بود. یعنی اصلاً اونجا نبودن. اسباب کشی کرده بودن و فقط گاهی آقای صولتی رو میدیدم که هنوز به خاطر مغازه ی فرش فروشی و شراکتش با بابا ، با هم رفت و آمد دارن. ترانه هم دیگه اون محل رفت و آمد نداشت و من دلم حسابی براش تنگ شده بود. ولی به کی میگفتم؟! به کی میگفتم که دلم برای ترانه تنگ شده؟! دوست دوران کودکیم که دیگه نیست! کافی بود یه بار این حرف و بزنم تا مامان دوباره چپ چپ نگام کنه و بگه خیلی پر رو شدی ...! چه معنی داره چشمت دنبال دختر مردم باشه ...؟!

دلیل نگاه بقیه رو واقعاً نمی فهمیدم. یعنی بلوغ زودرس یه پسر انقدر بده؟! انقدر وضعیت بحرانیه که باید با کوچکترین نگاه ، بزرگترین گناه ها رو بهت نسبت بدن؟!

برام غیر قابل درک بود که با چنین موضوعی کنار بیام. یعنی اصلاً دوست نداشتم کنار بیام. بهم برمیخورد. احساس تحقیر شدن میکردم. فکر میکردم همه با اون نگاه سابق به من نگاه نمیکنن. مخصوصاً توران بدجوری نگاهم میکرد. تورانی که حالا 29 ساله ش بود و هنوز یک خواستگار هم نداشت. تو رشته ی هوافضا درس خونده بود و بعضی وقتا زمزمه هایی از زبون مامان می شنیدم که نادر یعنی پسردایی م قصد داره بیاد خواستگاریش و از نظر سنی فقط دو سال ازش بزرگتر بود. ولی انگار بابا مخالف بود. میگفت نادر سطح سوادش از توران کمتره. آخه نادر دیپلم ردی بود و توران فوق لیسانس ...!

تازه با اینکه مامان این همه پز فامیل پولدارش و میداد ، نادر اینطوری بود. دیگه اگه پول هم نداشتن که واویلا ...! باز جای شکرش باقیه که بابا تو این یه مورد کوتاه نیومده بود.

بعد یه بار از زبون زن دایی شنیدم که گفت :

-نوبرش و آوردن با این دخترشون ...!

آخه کلاً زن دایی با فامیل شوهرش چپ بود. اون یه بارم که من این حرف و شنیدم ، زمانی بود که خونه ی مامان بزرگ بودیم و من تو اتاق داشتم برای اولین بار نماز میخوندم تا یه کم آروم بشم و زن دایی فکر میکرد نمی شنوم یا شاید اصلاً نمیدونست من اونجام ...!

مامان و بابا و خواهرامم هنوز نرسیده بودن و منم به خاطر کمک به مامان بزرگ اومده بودم پیشش. غافل از اینکه زن دایی نمی دونست من شنیدم. خونم از این حرف به جوش اومده بود. یه آن حس کردم نادر داره با نگاه شهوت بار ، توران رو میبلعه. حرصم در اومد و نمازم رو قطع کردم و با سرعت از اتاق خارج شدم. با قیافه ای غضب آلود به زن دایی چشم دوختم و اونم از این برخورد من جا خورده بود.

زن دایی با دستپاچگی گفت :

-اِ ... تو اینجایی توفیق جان ...؟!

بدون اینکه سلام کنم ، با عصبانیت گفتم :

-اون پسر بی همه چیزت چی داره که انقدر سنگش رو به سینه میزنی؟!

مامان بزرگ از جاش بلند شد و به سمتم امد. دستاش و به بازوم گرفت و گفت :

-آروم باش مادر ...

دستای مامان بزرگ رو ول کردم و گفتم :

-یه دقیقه بذار ببینم چی میگه زن دایی ...

زن دایی هم با عصبانیت جواب داد :

-چه طرز حرف زدن با بزرگتره ...؟! خجالت نمیکشی؟

با صدای بابا بزرگ به خودم اومدم :

-چه خبره؟!

چهار تایی تو پذیرایی جمع شده بودیم. زنگ خونه به صدا در امد. دستم و به دیوار تکیه دادم و منتظر یه واکنش دیگه بودم. فضا ساکت شده بود و مامان بزرگ در را باز کرد. دو سه دقیقه بعد بابا و دایی امدن تو و زن دایی با ناله شروع کرد :

-مرتضی میبینی این پسره به من چی میگه ...؟! هرچی از دهنش در امد به من گفت ...!

چهره ی دایی از خنده ی چند لحظه پیشش یه دفعه جدی شد. سیبیلای پر پشت و مشکی ش رو با دندونای جلوی دهانش مزه مزه میکرد و با خشم به من چشم دوخته بود. ولی بابا پیش دستی کرد و گفت :

-چی شده توفیق؟!

قیافه ی زن دایی انقدر درهم بود که همه رو به سکوت فرو ببره. منم حرفی نزدم و به اتاق رفتم. تا در رو پشت سرم بستم ، صدای ناله ی زن دایی بیشتر شد و همینطوری پشت سر هم داشت میگفت من چی گفتم. ولی من حرفی نزده بودم. فقط گفتم پسرت چی داره که اینطوری سنگش رو به سینه میزنی؟! نمیدونستم انقدر حس مادری زن دایی گل میکنه. تازه اون حرف بد زده بود ، نه من! اول اون گفته بود خواهرم مگه چی داره؟!

مامان بزرگ رو بگو که اونجا بود و هیچ جوابی بهش نداد. هر دفعه هم صداش می اومد ، فقط در حال آروم کردن زن دایی بود و میگفت :

-چیزی نشده پروین جان ...! آروم بگیر

یه بار نشد از من دفاع کنه. اعصابم داشت خورد میشد. به خاطر تورانی که انقدر باهام بد بود ، با زن دایی بد صحبت کردم و حالا باید پشت سرم اینطوری حرف میزدن. تو اتاق بودم که مامان وارد شد و با اخم گفت :

-این چه حرفاییه که گفتی ...؟! هان؟!

چیزی نگفتم و خواستم از اتاق بیرون بیام که بازوهام و گرفت و گفت :

-تو دیگه بزرگ شدی توفیق ... یه کم اخلاق بچگی هاتو بذار کنار. یعنی چی هرچی از دهنت در میاد به بزرگترت میگی ...؟!

جوابی ندادم و مامان نذاشت برم. شونه هام و محکم تکون داد و گفت :

-ببین قدت از منم زده بالا ... یه کم بزرگ شو ...! برو از دل زن دایی در بیار

تو چشمای مامان نگاه کردم. نمیتونستم حرفی بزنم. چی میگفتم ...؟! اگه الان میگفتم همه چی تقصیر زن دایی بود که زود شروع کرد و باعث شد حتی نمازم رو به خاطر خواهرم بشکنم ، کسی حرفم و قبول که نمیکرد ، هیچ ؛ تازه میگفتن خیلی بیجا کردی نماز رو شکستی ...!

از اتاق که بیرون اومدم ، اول از همه چشمم به توران افتاد که با صدای بلند گفت :

-خجالت داره والا ... برو عذرخواهی کن ...!

غافل از اینکه بدونه من واسه خاطر اون این حرفا رو زدم.

رفتم جلوتر و دیدم همه بدجور دارن نگاهم میکنن. نادر هم یه گوشه وایساده بود و کلید توی دستش رو می چرخوند. دلم میخواست میتونستم برم فکش رو بیارم پایین ... با اون قیافه ی دراز و ضایعی که داشت ، فقط پز پول دایی رو میداد و عرضه ی هیچ کاری رو نداشت. اما نمیدونم چرا اینا با این سن و سال و به قول خودشون تجربه ی بالایی که دارن ، یه دقیقه به این چیزا فکر نمیکنن ...! شایدم فکر میکنن و به روی خودشون نمیارن ...!

برخلاف میل باطنی م ، رفتم جلوی زن دایی و با صدایی که به زور در می امد ، گفتم :

-معذرت میخوام ...!

صدای بابا منو به خودم آورد :

-بلند تر ...

فوراً سرم و چرخوندم تا بابا رو ببینم. با ناراحتی داشتم نگاهش میکردم و واقعاً از اون دیگه انتظار نداشتم انقدر سرد باهام برخورد کنه.

ولی خیلی خونسرد در حالیکه روی مبل لم داده بود ، گفت :

-چیه ...؟! لابد انتظار داری نازت و بکشم! حرف زدی ، مرد باش و پاش وایسا ...! زود باش عذرخواهی کن.

زن دایی اشکاش و پاک کرد و از جاش بلند شد.

تو دلم گفتم :

-ببین تو رو خدا چه فیلمی داره بازی میکنه ها ...!

با لحنی که میخواست بقیه رو بیشتر متوجه خودش کنه ، گفت :

-نه ... نیازی نیست عنایت خان ...!

بابا بزرگ دودی از پیپِش خارج کرد و گفت :

-بشین دختر ...

زن دایی یه نگاه به بابا بزرگ کرد و آروم روی مبل نشست. بعد من به بابا بزرگ نگاه کردم که دستاش و گذاشته بود روی عصاش و با گوشه ی چشم به من اشاره کرد که از زن دایی عذرخواهی کنم.

منم این بار با صدای بلند از زن دایی معذرت خواهی کردم و رو به جمع یه ببخشید بلند گفتم و از خونه زدم بیرون ...

دیگه به این فکر نکردم که الان چی آ میخوان پشت سرم بگن و چه حرفایی رد و بدل میشه. اینا واسه م مهم نبود. مهم این بود که من تو این جمع خُرد شدم. تحقیر شدم. اونم به خاطر خواهر بزرگترم که شاید یک درصد هم توی ذهنش در مورد طرفداری من از خودش ، فکر نکنه ...!

اون شب هم بعد از نیم ساعت پیاده روی اطراف خونه ی بابا بزرگ ، برگشتم اونجا و خانواده ی دو تا از خاله هامم اومده بودن. آخه عید غدیر بود و همه جمع شده بودن. اما به محض ورود من ، کسی زیاد تحویلم نگرفت و فقط پسر خاله م مثل همیشه با من برخورد کرد.

رفتم یه گوشه از سالن روی مبل های اونور نشستم. جایی که فقط من و پسر خاله فرشید بودیم.

فرشید با لحن همیشگی ش و دور از هیچ گله گذاری ، گفت :

-چطوری توفیق ...؟!

سرم و براش تکون دادم و مشغول ور رفتن با کنترل تلویزیون شدم.

یه ظرف میوه تو دستش بود. کنارم نشست و آروم با دست چپش زد رو پای راستم و گفت :

-فکرش و نکن. دنیا سه روزه ...!

یه تای ابروم و بالا دادم و با تعجب گفتم :

-سه روز یا دو روز ...؟!

فرشید : واسه من که سه روزه ...! چون روز اولش که باید به مامان جواب پس بدم. روز دومش به بابا و روز سوم هم به خدا ...!

سری براش تکون دادم و لبخندی روی لبام نشست. فهمیدم میخواد از چه طریقی باهام صحبت کنه. اما تو اون سن و سال حوصله ی بحث کردن و حرف زدنای این تیپی رو نداشتم. خودش هم فقط 2 سال ازم بزرگتر بود و برای همین ادامه نداد و تا موقع شام با هم داشتیم فوتبال میدیدیم.

***

تا چند وقت بعد ، مامان هر از گاهی این موضوع رو پیش می کشید و از گندی که به قول خودش من بالا آورده بودم ، حرف میزد. ولی هیچ کس حرف اون روز زن دایی در مورد توران رو نشنیده بود. یعنی اصلاً اون حرف در مقابل کار من که بزرگنمایی شده بود ، هیچ به حساب می اومد.

منم زیاد ماجرا رو کِش نمیدادم و فقط وقتی بحث بالا میگرفت ، میگفتم :

-شما اصلاً میدونی زن دایی چی آ گفته ...؟!

مامان و بابا هم فوراً بهم می توپیدن که توی کوچیکتر و چه به این حرفا ...؟! همین کوچیک بودن کافی بود تا مشت کوبنده ای به دهانم باشه. تا اینکه حرفی نزنم و خفه خون بگیرم. شاید اینطوری بهتر بود.

حوصله ی درس رو هم نداشتم. یعنی مثل سابق نبود. بعضی وقتا که نمره م هم کم میشد ، موضوع بد صحبت کردن من با زن دایی پروین که حالا شده بود عین یه آتو دست مامان و بابا تا هر وقت دلشون میخواد بزنن تو سرم ، مزید بر علت بود تا بلکه تحقیر کردنام سر نمره گرفتن هم ماجرای اون روز رو بیشتر جلوی چشمام بیاره و همین کافی بود تا نفرتم از درس و زندگی اون روزام و زن دایی و هرکی که داره به این نحو تحقیرم میکنه و سعی در خراب کردن روحیه ام داره ، بیشتر بشه.

با صدای زنگ تلفن به خودم اومدم. از جام بلند شدم و اولین چیزی که به چشمم خورد ، ساعت دیواری اتاقم با اون طرح خرس جالبی که داشت ، بود. انقدر فضای خونه خلوت به نظر می رسید که راحت میشد صدای تیک تیک عقربه ها رو شنید. چند ثانیه ای گذشت تا درست روی ساعت 8:00 نگه داشته شد. اما تلفن همینطوری زنگ میخورد. نگاهم به سمت راست و فضای پذیرایی افتاد. میز تلفن درست کنار بخاری بود. بخاری ای که سال به سال اون گوشه افتاده و فقط 4 ماه از سال ما رو گرم میکنه. بقیه ی وقتا هم به چشم من انگار یه عضو بی مصرفه و فقط از روی تنبلی بابا که نبرتش تو انباری ، اونجا خاک میخوره.

خودمو به تلفن رسوندم و گفتم :

-بله ...؟! بفرمایین؟!

-الو؟! منزل آقای نیک سرشت؟!

صدای بدری خانم بود. انقدر خوشحال شدم که حد نداشت. با گرمی باهاش سلام و علیک کردم. باورش نمیشد اینی که پشت تلفنه ، من باشم. چون هی میگفت :

-ماشالا چه بزرگ شدی!

شاید یک سالی میشد که ازشون خبری نداشتم.

بدری خانم : مامان اینا خوبن توفیق جان؟!

-بله ... به لطف شما ... چه خبر؟!

بدری خانم : سلامتی پسرم ...! ببینم مامان هست؟

-والا من خواب بودم. خبر ندارم کجا رفته. یعنی کسی خونه نیست.

بدری خانم : میخواستم بگم با خاله ت اینا یه قرار گذاشتیم برای فردا ... حتماً مامان خبر داره. گفتم اگه میشه شماها هم بیاین.

با تعجب گفتم :

-قرار؟!

بدری خانم هم آروم خنده ای کرد و گفت :

-قرار کوه بوده پسرم. میدونی که من و خاله مریمت با هم دوستیم ...

لبخندی گوشه ی لبم نشست و گفتم :

-بله بله

بدری خانم : آفرین ... اینه که ما قرار کوه گذاشتیم. گفتم به مامان اطلاع بدم برنامه شو جور کنه. پس بگو هر وقت اومد ، به من یه زنگ بزنه.

-باشه چشم

بدری خانم : خداحافظ پسرم

-خدافظ

بعد از یک سال ، حالا بدری خانم زنگ زده بود و از قرار کوه میخواست صحبت کنه! هرچند قبلاً هم زنگ میزد ولی خوب این بار فرق میکرد. من تو این مدت باهاش حرف نزده بودم و این بار باهاش صحبت کردم. مهمتر از اون ، این بود که ترانه رو میتونستم ببینم.

راستی چرا ازش نپرسیدم ترانه هم میاد یا نه؟!

اَه ...! گند زدی پسر! کاشکی ازش سؤال میکردم. حیف شد نپرسیدم.

با صدای در به خودم اومدم. مامان اینا بودن. ترلان زودتر وارد شد و صداش مثل همیشه شور و شوق رو به خونه آورد :

-نه دیگه من کوله مو میبرم.

تا چشمش به من افتاد ، هورایی کشید و گفت :

-فردا میریم کوه توفیق ...! ترانه هم میاد.

بابا همراهشون نبود. مامان هم با صدایی که سعی داشت ترلان رو آروم کنه ، گفت :

-خیلی خوب حالا ...!

از جام بلند شدم و گفتم :

-خانم بدری زنگ زد. یعنی چیزه ...! بدری خانم اومد. نه! زنگ زد ...!

هول کرده بودم. مامان با سوء ظن نگاهم میکرد. چشماشو یه کم ریز کرد و گفت :

-الان بهش تلفن میکنم.

ترلان خندید و گفت :

-چیه؟! چرا هول کردی ...؟! وای توفیق نوشین هم میاد. خاله اینا هم هستن.

-اِ ... چه جالب!

ترلان لب و لوچه شو آویزون کرد و گفت :

-بی ذوق!

رفتم تو اتاقم و تا خواستم رخت خوابم رو جمع کنم ، برگشتم به پذیرایی و با صدای بلند گفتم :

-زن دایی هم هست؟!

مامان گوشی رو تو دستش نگه داشت و گفت :

-معلومه که هست!

اَه ...! این یکی رو کم داشتم. بعد از اون قضیه ، هربار زن دایی رو میدیدم یه طوری نگاهم میکرد که انگار یکی از عزیزانش رو کشتم.

صبح ساعت 6 از خواب بیدار شدم. داخل آشپزخونه مامان و ترلان رو دیدم که دارن با هم حرف میزنن. رفتم سمت دستشویی و بعد از اینکه دست و رومو شستم ، برگشتم تو پذیرایی که مامان جلوم ظاهر شد.

چهره اش زیاد شاد نبود. با لحنی حق به جانب گفت :

-نماز نمیخونی؟!

منم مثل خودش خیلی سرد گفتم :

-نه

مامان : پس برو صبحانه بخور که با عمو کیوان برین.

با تعجب گفتم :

-عمو کیوان؟!

مامان : معلومه ...! چیه؟! نکنه میخوای جفتتون و صبح اول وقت بفرستم برین؟!

تعجبم بیشتر شد و گفتم :

-جفتمون؟!

مامان جوابی نداد و به طرف اتاق رفت. رفتم تو آشپزخونه. روی میز یه بسته نون لواش بود. کنارش مربای هویج با یه قالب کره و یه مقدار پنیر توی ظرف چینی قرار داشت.

ترلان هم روی صندلی نشسته بود و یه لقمه هویج و یه لقمه هم پنیر میخورد. کره رو هم دست نمیزد. اصلاً هم منو نگاه نمیکرد. فقط جواب سلامم و داد.

همینطوری داشتم خوردنش رو نگاه میکردم که بدون اینکه منو نگاه کنه ، گفت :

-حاضری؟!

با همون لحن متعجب گفتم :

-مامان چشه ...؟!

ترلان شونه ای بالا انداخت و گفت :

-چمیدونم! مثل اینکه بابا راضی نبود بریم. منم کلی اصرار کردم تا اجازه داد با هم بریم.

بعد همینطور که لقمه تو دهنش بود ، گفت :

-تازه ...

یه گاز دیگه به لقمه ش زد و ادامه داد :

-عمو کیوان هم قرار شده تا اینجا بیاد دنبالمون که رضایت داد بریم ... وگرنه که هیچی!

پوزخندی زدم و گفتم :

-روز جمعه ای باید تو خونه میشِستیم. هان؟!

ترلان : همون و بگو

روی صندلی نشستم و مشغول خوردن شدم. یه ربع بعد زنگ خونه به صدا در اومد. مامان وارد آشپزخونه شد و گفت :

-ترلان مادر ...؟! کوله ات و مرتب کردم. مواظب باشین. توفیق؟!

با حالت سؤالی برگشتم سمت مامان که گفت :

-مواظب خواهرت باش ...! زودم میاین. خواستن بعدش جایی برن ، دو تایی برمیگردین و باهاشون نمیرین. با تاکسی هم نمیاین. اگه عمو کیوان برتون گردوند که چه بهتر ...!

از جام بلند شدم و به طرف اتاق رفتم تا لباس بپوشم. کوه رفتنی که از اولش اینطوریه ، خدا آخرش و به خیر کنه ...!

صدای ترلان منو به خودم آورد :

-بیا دیگه کجایی؟!

سرم و بالا آوردم. زل زدم تو چشمهاش. یه لحظه یادم رفت داشتم قبلش چیکار میکردم ...؟! اصلاً برای چی اومده بودم تو اتاق ...؟!

آهان لباسام ...

دوباره گفت :

-عمو کیوان پایین منتظره ...!

بدون توجه به جمله ای که گفت ، گفتم :

-مامان اینا چرا نمیان؟!

نگاهی به اتاق کناری انداخت و آروم گفت :

-چه میدونم ...؟! حتماً دیشب با هم بحث کردن. باز دعواشون شده. مامان هم قهر کرده گفته نمیریم.

-مگه شهر هرته؟!

ترلان پوزخندی زد و گفت :

-گاهی میشه ...! من پایینم. بجنب ...!

مشغول ور رفتن با واکمن بودم. شاید برای وقتی که حوصله ی کسی و تو کوه نداشتم ، به دردم میخورد. اینجور فکرا بعضی وقتا به ذهنم خطور میکرد. کسی هم نبود بگه پسرجون چرا حالا پیش پیش قضاوت میکنی که حوصله ی کسی رو نداری ...؟! هی با خودم میگم :

-اینا تأثیر بلوغه ...؟!

-نمیدونم ... شاید باشه.

-شایدم نباشه. شاید اصلاً خل شدم. دیوونه شدم. خدا شفام میده.

کلاً حوصله ی خیلی ها رو نداشتم. یکیش همین نوشین دختر خاله م. مخصوصاً وقتی پر حرفیاش شروع میشد. اوووووووووف!!!! سرسام آور بود صداش ...!

کاشکی فرشیدم بیاد ...!

اگه شانس منه که عمراً اونم بیاد. همین که داریم منو ترلان میریم ، خدا رو باید شاکر باشم.

با فکر اینکه خانواده ی ما ناقص به کوه میره ... ولی خانواده ی خاله و دایی کامل میان ، پوزخندی زدم. شاید من به عنوان پسر این خونه ، دلم بخواد با خانواده ی خودم برم کوه ...! نه با دیگری ...! اما مگه مامان و بابا اینو میفهمن ...؟!

چیزی بهم میگفت :

-برو بابا ...! همینم که داری میری برو خداتو شکر کن.

به قول بابا که همیشه اینطور وقتا میگه :

-بچه های مردم سال به سال میمونن تو خونه هاشون و چیزی نمیگن. حالا تو داری میری کوه ، باید ناشکری کنی؟!

کاست بهار من از شادمهر رو برداشتم. عجیب هوس کرده بودم بگوشمش. تو کوه حتماً می چسبید.

به طرف در رفتم که مامان با مشمایی در دست به سمتم اومد.

مامان : اینو ببرین بخورین.

-چیه این ...؟!

مامان : کتلت

-ولی خاله که گفت ...

مامان : اونا ناهار میارن ، واسه خودشون میارن. شما ناهار دارین.

-چرا یهویی شما اینجوری شدی ...؟!

اخم مامان تو هم رفت و گفت :

-چه جوری شدیم ...؟!

-هیچی ...! فقط از دیشب که میگفتی میایم ، زدی زیرش. حالا هم غذا ...!

به مشمای در دست مامان اشاره کردم.

اونم گفت :

-نخیر ...! من دیشبم نگفتم میام. قرار نبود بیایم. حالا شماها دارین میرین دیگه. مشکلتون چیه؟!

به در اتاق مشترک توران و ترلان اشاره کردم و گفتم :

-پس توران چی؟!

مامان : اون نمیاد.

-چرا؟

مامان : اِ ... انقدر سؤال نپرس توفیق!

-بخاطر نادر ...؟!

مامان با تحکم گفت :

-نه!

ولی میدونستم داره دروغ میگه. شاید به خاطر توران مجبور شده نیاد. بابا هم که همیشه ی خدا تو خونه بود و اصلاً بیرون نمی اومد. منِ خوش خیال و بگو که گفتم این دفعه دیگه بابا میاد. ولی زهی خیال باطل!

با این حال دوباره پرسیدم :

-خوب من الان برم اونجا که چی؟

مامان : یعنی چی که چی؟

-یعنی اینکه من برم بگم خانواده م بخاطر توران نیومدن ...؟! بگم بخاطر چی نیومدن؟

مامان : بگو بخاطر سردرد توران ، مامانم موند خونه. بابامم که هیچ وقت نمیاد.

-یعنی دروغ بگم؟

مامان : مصلحتی!

بعد مامان به طرف در رفت. درو کامل باز کرد و گفت :

-حالا ام برو دیگه ...

-ولی من دوست داشتم شماها می اومدین. حداقل توران ...

مامان : ایشالا یه وقت دیگه میایم. مواظب ترلان باش.

-مامان ...؟!

خیره به مامان زل زده بودم. سرش و بالا آورد و زل زد تو چشمام.

مامان : جانم؟!

-مواظبم.

لبخندی محو کنار لبش نشست و گفت :

-مرسی مادر ... برو دیگه.

-خداحافظ

مامان : خدانگهدارتون باشه. مواظب خودتون باشین. گوشی عمو کیوان و بگیر و به من زنگ بزن.

-باشه.

مامان : نرین لب پرتگاه مرتگاهی ...!

-نه مواظبم.

مشغول بستن بند کفشام بودم و مرتب نصیحتای مامان و مجبوری میشنیدم. آخر که میخواستم بیام ، مشما رو به طرفم گرفت و گفت :

-اینو یادت رفت.

ازش گرفتم و گفتم :

-مرسی

مامان : خوش بگذره.

میدونستم که ته دلش دوست داره بیاد. ولی چه چیزی باعث میشد که انقدر صبر کنه و حرفی نزنه ، خدا عالمه! سعی کردم با سؤالام بیشتر از این آزارش ندم. شاید درست نبود که زیادی اصرار کنم ...! مهم این بود در اون لحظه خوشحال بودم که دارم میرم کوه. مخصوصاً با عمو کیوان که خیلی شخصیت جالبی داشت. همیشه هم از صحبت کردن باهاش لذت میبردم. یکی از آدمایی بود که دوست داشتم وقتی بزرگ میشم ، عین اون بشم. شاید یه آدم ایده آل ...! موفق ...! خوش صحبت ...! نمیدونم. شاید اصلاً به خاطر ماشینش بود. به خاطر پولی که راه به راه از جیب کت و شلوارش بیرون میریخت. ولی جیبای بابا گاهی وقتا سوراخ بود. گاهی وقتا هم توش پول نبود. یعنی دست میبرد تو جیب پیراهنش. تازه اونم چند تا اسکناس ناقص داخلش بود. یکی هزاری ، یکی دویستی ، یکی پونصدی! اما عمو کیوان همه رو منظم داشت. مثلاً اگه بیست تا هزاری بود ، بعدش چند تایی پونصدی و بعد پول خرد ...! در کل آدم جالبی بود. اما مامان و بابا چنین نظری نداشتن ...!

من و ترلان در عرض پنج دقیقه به سر کوچه رسیدیم که دیدیم عمو کیوان کنار پژوی نقره ای رنگش ایستاده. دستی برامون تکون داد و به طرفمون امد. وقتی به ما رسید ، لبخندش عمیق تر شد. سیبیلای پر پشت و مشکی رنگش با چشمهای برق زده ی مشکی ش ، تو نگاه اول آدم رو جذب میکرد. مخصوصاً منی که خیلی دوستش داشتم.

دستش و به سمتم دراز کرد و گفت :

-سلام بچه ها ... صبح بخیر

من و ترلان سلام و علیکی باهاش کردیم. بعد هم به طرف ماشین رفتیم. صندلی عقب کنار نوشین نشستیم. ترلان وسط و من هم سمت چپ اون گوشه نشستم.

خاله مریم هم جلو بود. به محض اینکه سوار شدیم ، خاله به طرف ما برگشت. بعد از احوالپرسی ، با لحنی که دلخوری قبل را به همراه داشت ، گفت :

-آخه چرا مامانتون نیومد؟

ترلان با کمی من من گفت :

-شرمنده خاله ، مامان ...

دنبال جور کردن جمله بود. من فوراً به کمکش اومدم و گفتم :

-توران یه کم سرش درد میکرد. مامان موند پیشش. بابا هم که خودتون میدونین دوست نداره بیاد بیرون. اخلاقشه دیگه.

خاله مریم : توران ...؟! چرا؟ مگه حالش بد شده؟

-نه ... یه سر درد معمولیه. شایدم سرما خورده.

خاله مریم : مطمئنی توفیق؟

-بله. مامان بهم گفت چیزی نیست. پیشش میمونه.

خاله مریم : خلاصه خیلی خوب میشد اگه می اومدن.

ترلان : منم به مامان گفتم. ولی نشد دیگه ...!

خاله اوهومی گفت و برگشت. یه مانتوی کرم با شالش ست کرده بود. موهاش یه کم بیرون ریخته بود.

مامان عادت نداره موهاش و بیرون بذاره. تازه چادر هم سرش میکنه. ولی خوب خاله مریم یه جوری برام جدید به نظر می اومد. یه تیپ و قیافه ی جدید ، با اینکه ترلان هم مانتویی بود ، ولی خاله مریم انگار مانتویی تر بود.

درست مثل نوشین که اونم عین خاله مریم تیپ و قیافه ی متفاوتی نسبت به ترلان داشت. یه کم که به مانتوی ترلان دقت کردم ، گوشه ش و اون بالای سرشونه هاش ، رنگ و رو رفته بود. اما مال نوشین برق میزد و جدیدتر به نظر می رسید.

خاله مریم هم به ما لقمه داد. نون و پنیر بود. با اینکه ما لقمه داشتیم ، ولی مجبوری از خاله قبول کردیم. حالا یه لقمه گرفتن که مشکلی نداشت. خاله مون بود دیگه. درسته چند وقت میشد تهران نیومده بودن ، ولی گرمی و صمیمیتشون مثل سابق نشون میداد.

عمو کیوان یه کم به ماشین ور رفت و بعد سوار شد. آینه ی وسط ماشین رو تنظیم کرد. سوئیچ رو سرجاش انداخت. با اولین استارت روشن شد. اما ماشین بابا همیشه با هل دادن و کلی معطلی ، روشن میشد.

وقتی اکبر آقا مکانیکی محل پشت پیکان بابا مینشست ، چنان نچ نچی میکرد که انگار همه ی ماشینای زیر دستش آخرین مدل باشن.

یه طوری هم به بابا میگفت اینو ردش کن بره ، انگار خودش چی داشت! یه پراید لگن که در ِ کنارش خوردگی داشت.

اما پژوی عمو کیوان نه خوردگی داشت و نه با هول دادن روشن میشد. سر یه استارت فوری روشن شد. خاله مریم هم مدام تو راه با عمو کیوان حرف میزد و میخندید. من هیچ وقت یادم نمیاد ما تو ماشین مون نشسته باشیم و مثلاً مامان بخواد سر یه موضوعی با بابا بگه بخنده!

معمولاً بابا به رادیوی ماشین ور میره و مامان هم کتاب دعا دستش میگیره و میخونه. تازه وقتی میرسیم خونه هم دست بردار نیست. جانمازش رو پهن میکنه و میشینه پای دعا و ذکر گفتن.

اما الان خاله مریم قشنگ نشسته داره برای عمو کیوان میوه پوست میکَنه. اونم ساعت نزدیک 7 صبحه! هیچ وقت 7 صبح ، بابا میوه نمیخوره. تازه اونم میوه ی پوست کنده از دست مامان رو ...! یعنی عادت نداره. اصلاً اون موقع بیدار نیست که بخواد میوه از دست مامان بگیره.

ولی یه بار یادمه مامان تو مسافرت دسته جمعی به مشهد بودیم که تازه اونم 9 صبح برای بابا میوه تعارف کرد. بابا هم برنداشت و گفت :

-صبحونه میخوریم دیگه ...! میوه دیگه چیه این وقت صبح ...؟!

لحنش هم یه جوری بود و من هنوز یادم مونده.

حدود نیم ساعت گذشت تا رسیدیم به یه خیابون بزرگ که سه طرفش ماشین بود. یعنی من تا حالا همچین جایی ندیده بودم. یعنی خیابون به این بزرگی ندیدم. عمو کیوان میگه این بزرگراه چمرانه ...!

آخه تا حالا کوه نرفتم. یعنی رفتم آ ... ولی این کوهی که میگن رو نرفتم. یه پارک نزدیک خونه مون هست که یه حالت تپه مانند اطرافشه و بابا میگه این کوهه! خلاصه اینجا برام جای جدیدی بود.

مامان میگه بچه که بودی زیاد کوه میبردیمت! یعنی وقتی ترلان و توران بزرگتر از من بودن. همیشه از من بزرگتر بودن! ولی اون موقعا اندازه ی الان ِ من بودن ...!

حالا منظورش از اون کوه ، همین کوهی که عمو کیوان و خاله مریم میرن ، بوده یا کوه دم خونه! نمیدونم. ولی گفته که کوه زیاد رفتی ...!

یادمه یه بار از ترلان پرسیدم من بچه بودم زیاد کوه میرفتیم؟! ترلان فقط خندید. توران هم وقتی ازش همین سؤال و کردم ، در جوابم گفت که زیاد نمیرفتیم.

عمو کیوان از اون جلو به منی که درست پشت سرش نشسته بودم ، گفت :

-چه خبر توفیق جان؟!

کمی من من کردم و گفتم :

-هیچی ... میگذره!

عمو کیوان خندید و گفت :

-بگو شکر خدا ...! هیچ وقت نگو میگذره.

خاله مریم هم برگشت و یه لبخند بهم زد. یه خال کوچیک درست کنار دهنش بود. یعنی سمت راست درست کنار لبش یه خال کوچیک مشکی رنگ داشت. درست عین مامان که وجه اشتراکش با خاله بود.

بعد میوه رو به سمتم گرفت و گفت :

-بیا بخور خاله

-ممنون سیرم.

خاله مریم : یعنی چی سیرم؟!

بعد رو به ترلان گفت :

-شماها صبحونه خوردین؟

ترلان : آره خاله من خوردم.

خاله دوباره رو به من گفت :

-تو چی توفیق؟!

-منم مرسی ... یعنی منم خوردم. همین الان لقمه دادین بهم ...!

بعد خاله یه سیب گرفت جلوم و گفت :

-لقمه رو بذار واسه کوه ...! الان سیب بخور.

من جوابی ندادم و نوشین برای اولین بار صداش در اومد که گفت :

-مامان اگه نمیخوره بدش به من.

خاله لب پایینش و گاز گرفت و گفت :

-این واسه توفیقه. تو که خونه خوردی یه سیب خوردی.

نوشین : ولی الان هم گشنمه.

-من نمیخورم خاله. بدینش به نوشین.

خاله سیب رو نصف کرد و نصفیش رو داد به نوشین. نوشین رو نگاه کردم. قیافه ش یه جوری بود. یعنی لب و لوچه ش آویزون شد. معلوم بود راضی نیست حتی سیب رو نصفه بخوره. یا شاید شریک اون نیمه ی سیب باهاش ، من باشم!

از این کارش خوشم نیومد ولی به روی خودم نیاوردم. مجبوری نصف دیگه ی سیب رو از خاله گرفتم و لبخندی بهش زدم. اونم برگشت و با عمو کیوان مشغول صحبت شد. گوشی عمو کیوان رو گرفت تا زنگ بزنه.

دوباره به نوشین نگاه کردم. ترلان بین ما نشسته بود و زیاد نمیشد چهره ش رو واضح ببینم. ولی دختر خوش قیافه ای بود. مژه های بلند و چشماش هم وقتی ترلان رو نگاه میکرد ، درشت به نظر می رسیدند. بینی کوچیک و قلمی داشت. لبهای غنچه و ابروهای نه چندان پری که خیلی باریک بودن. به قول مامان انگار کمونی ان.

نمیدونم دقیقاً مامان چه اصطلاحی اینجور وقتا به کار میبرد ...؟! اما با همه زیبایی که داشت ، خیلی مغرور بود. شاید هم به خاطر سنش اینطوری به نظر می رسید. یک سال از من کوچیکتر بود.

تنها بچه ی خاله مریم و عمو کیوان که عاشق تهرانه. همش با ترلان در مورد تهران و شلوغی هاش صحبت میکرد. منم بحثشون رو بالاجبار گوش میدادم. چون کار دیگه ای نداشتم.

یه آن یاد واکمن م افتادم ، ولی دیر شده بود. چون رسیده بودیم. یه جایی بود که اطرافش فقط کوه و صخره بود. البته اینطوری که عمو کیوان میگفت ، باید اسم اینا تخته سنگ بزرگ باشه که کنار هم تشکیل کوهپایه رو دادن. پس کوه اصلی کجا بود ...؟!

شاید به این مجموعه میگفتن کوه! یعنی وقتایی که مامان میگه طرف از پشت کوه اومده ، اینجا رو میگه؟!

تازه اصلاً هم شبیه کوه اطراف خونه ی ما نبود ...!

اصلاً اینجا کجا اونجا کجا ...؟!

اینجا خیلی بزرگ به نظر می رسید. کلی جوون از پایین کوه تو یه میدونگاهی که داشت ، می اومدن بالا و همینطوری شعر میخوندن. خیلی خوشحال بودم. منم از دیدن قیافه ی خوشحال اونا ، لبخندی زدم. برام جالب می اومد. تک تکشون کوله به دوش داشتن می اومدن بالا و آواز میخوندن.

هر از گاهی بچه های مدرسه بهم میگفتن توفیق بیا بریم کوه ...! خیلی حال میده ...! انقدر خوش میگذره که نمیدونی!

الان که فکرشو میکنم ، میبینم راست میگفتن. هوای مطبوع صبحگاهی تو اون جایی که عمو کیوان بهش میگفت دربند ، باعث میشد روح آدم تازه بشه. نفس عمیقی کشیدم و به آسمون خیره شدم. بعد به تخته سنگها و جمعیت مردم که برام خیلی جالب بود ساعت 7 و نیم صبح ، این همه آدم از کجا پیداشون شده ...؟!

یعنی هر جمعه که ما تا ساعت 10 صبح میخوابیدیم ، اینا می اومدن اینجا و پیاده روی میکردن؟!

چه فکرایی میکردم ...!

به فکر خودم خندیدم. از ماشین پیاده شدیم. یه کم جلوتر ماشین خاله مائده هم بود. فرشید هم اومده بود. خوشحال شدم و رفتم طرفشون.

با فرشید دست دادم. یه کوله پشتش انداخته بود. خاله مائده هم از ماشین دایی مرتضی پیاده شد. ولی خبری از شوهر خاله مائده نبود. یعنی عباس آقا ...! فکر کنم بازم رفته جنوب و دنبال جنسای مغازشه ...! اونم عین بابا دست از کارش برنمیداره. هرچند بابا یه جمعه رو به خودش استراحت میداد. ولی عباس آقا انگار نه انگار ...!

نادر و زن دایی پروین هم پیاده شدن تا با بقیه خوش و بش کنن. منم با اینکه زیاد دل خوشی ازشون نداشتم ولی مجبوری رفتم جلوی زن دایی تا سلام کنم.

از جلوی ماشین عمو کیوان رد شدم و رو به زن دایی گفتم :

-سلام

زن دایی پروین با نگاهی سرد سرش و تکون داد. حرفی نزد و فوری سرش و به طرف خاله مریم برگردوند. نگاهم به ترلان افتاد که با چشم اشاره کرد چیزی نگم. با نادر هم دست دادم و دیگه حرفی نزدم. حتی دایی هم سرد جوابم رو داد.

فرشید به سمتم اومد. شلوار جین آبی با پیراهن سفید و کاپشن جین آبی رنگش ، خیلی تیپ و قیافه ی جالبی ازش ساخته بود. کفش های مخصوص کوهی که پای فرشید بود ، در مقابل با کفش های خودم مقایسه کردم. یک جفت کفش مشکی معمولی بدون هیچ واکسی!

چهره ی خندونی داشت. خوب حق هم داشت که بخنده. به هر حال تیم خانوادگی اونا تکمیل بود و همراه پدر و مادرش آمده بود. اما من فقط با ترلان بودم!

خیلی برام سنگین بود که تنهایی اومدم. اما به روی خودم نیاوردم و به خاطر جو شادی که ایجاد شده بود ، با فرشید گرم گرفتم. از اینجا به بعد رو باید پیاده بالا میرفتیم. هرچی سر چرخوندم تا خانواده ی آقای صولتی رو ببینم ، خبری ازشون نشد.

یه کم که رفتیم ، خاله مریم گفت که تو راهن و دارن میان. خوب پس خوشبختانه میتونستم ترانه رو ببینم. خیلی دوست داشتم بدونم چه فرقی کرده! تو این چند سال که از هم دور بودیم ، اصلاً منو یادش هست یا نه ...؟! میدونه من هم بازی دوران بچگی ش بودم؟!

همیشه وقتی با بچه های مدرسه در مورد بچگیامون حرف میزنیم ، اونا منو مسخره میکنن که چرا همبازی دوران کودکی م یه دختر بوده ...؟!

یادمه یه بار سر زنگ حرفه و فن بودیم. اول راهنمایی بودم و خوب سه سال پیش اصلاً خبری از ترانه و بدری خانم نبود. چون خونه شون رو از ما جدا کرده بودن و مامان میگفت چند تا چهار راه اونورترن. منم که هیچ دلیل و بهونه ای برای رفتن به خونه شون نمیتونستم بیارم! تازه قضیه ی بلوغ زودرس و فکر بقیه ی بچه ها و دخترای محل هم چو انداخته بود که توفیق هیزه ...!

همون روز سر کلاس حرفه و فن دوستم بهنام برگشت بهم گفت :

-راستی چرا تو انقدر کم رفیق مفیق داری ...؟! اصلاً نمیبینم دم پر بچه ها باشی. چرا؟

نگاهی به لباس فرمش انداختم. ما تو مدرسه عادت داشتیم همیشه لباس فرم می پوشیدیم. یه مدرسه غیر انتفاعی که چند تا کوچه پایین تر از خونه مون بود. جای شکرش باقیه که تو این یه مورد مامان و بابا حساب تک پسری رو در حقم ادا کردن و من و گذاشتن یه مدرسه با خرج بالا ...! هرچند خیلی هم مناسب حالم نبود. یعنی آبکی نمره میدادن و همه میگفتن :

-مدرسه غیر انتفاعی که جای درس خوندن نیست!

-بچه خوب بار نمیاد. لوسش میکنن.

-آبکی بهش نمره میدن!

اولش به حرف بهنام توجهی نکردم. ولی وقتی دوباره پرسید ، گفتم :

-خوشم نمیاد.

بهنام درست روی میز نیمکت آخر کلاس ردیف وسط نشسته بود. پاهاش و گذاشته بود روی جای نشستن بچه های ردیف جلویی ... بعد با کفشش شروع کرد به مالیدن روی میز جلویی ...!

-چیکار میکنی؟! کثیف میشه!

بهم خندید و گفت :

-برو بابا سوسول!

این کارش و بیشتر ادامه داد. منم که میدیدم اونجا ، جای تنها دوستم یعنی رامینه ، رفتم طرف بهنام و گفتم :

-پات و بردار ...! جای رامینه!

بهنام با اون دندونای خرگوشی ش خنده ی مسخره ای کرد. دست برد تو موهام و همزمان که داشت بلند میشد ، داد زد :

-موهات مثل اسکاچ میمونه. میدونستی فرفری؟!

باهاش گلاویز شدم و همون روز یک نمره از انضباط جفتمون کم شد. تازه آخرای زنگ هم برگه های ریاضی مون رو پخش کردن. نمره 12 ریاضی با اتفاق اون روز یه جا جمع شد و بابا که خونش از این کارم به جوش اومده بود ، برای اولین بار دو تا سیلی در گوشم خوابوند.

حالا کنار فرشید و بغل دستش عمو کیوان دارم راه میرم و این اتفاق فقط برام یه خاطره ست. خاطره ای که دلم رو الکی به یادآوریش خوش کردم تا شاید با دیدن ترانه ، از بد بودن اون روزا فاصله بگیرم.

بعد از چند دقیقه همگی وایسادیم. جلومون یه رستوران بود که از زیر فضای قشنگش ، آب می اومد. رودخونه ی قشنگی بود. کلی هم گلدون تزئینی اطرافش قرار داشت. با نرده های زرد و سفید که جلوی رستوران یه آقایی وایساده بود و مرتب میگفت :

-صبحانه کامل بفرمایید ... سرشیر و عسل بفرمایید ... پنیر و کره بفرمایید ... صبحانه کامل بفرمایید ...

و مدام این جملات رو تکرار میکرد.

خاله مریم داشت با گوشی ش حرف میزد. صداش به وضوح می اومد :

-باشه باشه ... ما وایسادیم بیاین.

صحبتش که تموم شد ، رو به خاله مائده گفت :

-بدری اینا دارن میان. وایسیم تا بیان.

بعد رو به ماها گفت :

-بچه ها بیاین اینجا بشینیم تا بدری شون بیان.

یه لحظه دلم به لرزه افتاد. یعنی ترانه داشت می اومد؟! وای خدا خیلی دوست داشتم بدونم چه فرقی کرده! یعنی الان چه شکلیه ...؟!

عمو کیوان اومد سمتمون و با لبخندی بر لب گفت :

-بریم یه نیمرو بزنیم؟! هان؟!

بعد رو به خاله مریم گفت :

-زن جان بریم نیمرو بزنیم؟

خاله مریم اخم کوتاهی کرد و گفت :

-باز جلوی بقیه بهم گفتی زن جان؟!

من و ترلان خنده مون گرفت. عمو کیوان هم لبخندش عمیق تر شد و دستش و به معنی بی خیالی در هوا تکون داد.

به طرف خاله مائده رفت و گفت :

-خواهرِ زن جان ، شما چی میگی؟

خاله مائده هم لبخندی زد و گفت :

-نمیدونم والا ... پروین جان شما چی میگی؟

نوشین صداش در اومد :

-ای بابا ... هی این میگه چی میگی اون میگه چی میگی! من که رفتم.

و بدون اینکه منتظر کسی باشه ، از جاش بلند شد و به طرف رستوران رفت.

من و ترلان هنوز نشسته بودیم که با رفتن خاله مریم و بعد هم خاله مائده ، بقیه همراهی کردن و ما هم بلند شدیم. به طرف رستوران رفتیم.

حالا که داخلش شدیم ، واضح تر میتونستم جزئیاتش رو ببینم. کفش سنگ فرش شده بود. چند تا از سنگها هم از جاشون در اومده بودن. یه آقایی اون گوشه وایساده بود و داشت گل های داخل گلدونای تزیینی رو با دقت درست میکرد. به نظرم همه شون طبیعی بودن. آب که بهشون نمیداد ، ولی فکر کنم داشت کودشون و عوض میکرد. هرچند خبری از پاکت کود کنارش نبود. خلاصه نمیدونم داشت چیکار میکرد!! اصلاً بهتره در موردش نظر ندم. من چمیدونم چیکار میکنه؟!

واکمن هنوز تو دستم مونده بود و وقت نکردم که آهنگ گوش بدم. فوری گذاشتمش تو کیف کمری م و چشمم به چند نفری افتاد که جلوی رستوران نشسته بودن و داشتن با ولع صبحانه میخوردن.

صندلی هایی که بیرون از رستوران تو فضای باز بود ، همه فلزی بودن. رنگشون هم قهوه ای بود. یه میز رو دیدم که کمی خاک داشت ولی فوراً یه آقایی اومد تمیزش کرد. داخل که شدیم ، جمعیت زیادی رو ندیدیم. دو تا تخت اون گوشه چیده بودن که روی هر کدوم یه قلیون بزرگ بود. بعد کنارش یه قندون و سینی چای. دو تا آقا رو یه میز نشستن. فرشید فوراً رفت و روی میز کناری نشست. جمعیتی نبود! ولی شاید فکر میکرد یکی میخواد جا رو بگیره ...

عمو کیوان خندید و گفت :

-آفرین به فرشید ...

منم با خنده به طرف فرشید رفتم. روی تخت نشستم و لبخند فاتحانه ای زدم. فرشید عمیق تر از من لبخند زد و گفت :

-دیدی چه جایی گیر آوردم؟!

نگاهم و به بقیه دوختم. نوشین با اخم دست به سینه ایستاد و رو به عمو کیوان گفت :

-اینجا چیه؟! یاد دهات افتادم ...

عمو کیوان : چیه مگه بابا جون؟!

بعد خودش روی میز نشست و دستاش و به اطراف دراز کرد. رو به نوشین گفت :

-بهتر از اینجا سراغ داری؟! نگاه کن طنین دلنواز شجریان میگه :

-مرغ سحر ناله سر کن

جان من و تازه تر کن

ز آه شرر بار این قفس را

بر شکن و زیر و زبر کن

نوشین گوشهاش و گرفت و گفت :

-بابا نخون! سرم رفت.

ماها زدیم زیر خنده ...

بقیه هم داخل شدن و یه آقایی نزدیکمون شد. یه پیش بند قرمز و زرد تنش بود. یه دونه هم خودکار و کاغذ دستش بود و انگار عجله داشت. چون هی میگفت :

-سفارش بدین خانم ... سفارش بدین آقا ...

از بس تند تند گفت و هولمون کرد که دست آخر عمو کیوان گفت :

-ای بابا ... حالا خوبه مشتری زیاد نیست عمو جون! دو دقیقه صبر کن پسر حاجی ...

همگی املت سفارش دادیم. با اینکه اولش عمو کیوان گفت بریم نیمرو بزنیم ولی املت سفارش دادیم!!!

من و ترلان کنار هم نشستیم و داشتیم به حرفای عمو کیوان گوش میدادیم. یکی از خاطره های دوران سربازیش و تعریف میکرد :

-آقا ما رو برده بودن عجب شیر ... یعنی اون موقع که اعزاممون افتاده بود تبریز ... ولی برای جا نداشتن پادگان که قدیمی هم بود ، مجبوری ما رو منتقل کردن عجب شیر ... یعنی جا داشتن آ ولی انگار نمیخواستن یه سری رو نگه دارن. حالا نگو نور چشمی هاشون میخواستن بیان تبریز و تازه تبریزی هم بودن نور چشمی ها ... ولی ما بهمون تحمیل شد ... زورمون هم که به کسی نمیرسید. خلاصه ما رو بردن عجب شیر ...! ولی من شب قبل از اعزام با فرمانده دعوام شد. یعنی دعوا که نه! فرمانده گفت منتقلین ... اومده بود تو اتاق مخصوص که تو یگان 15 بود و ما بهش میگفتیم سالن مرگ! آخه خیلی بزرگ بود. یه جای بزرگ با نزدیک 100 تا تخت از سربازایی که از اینور و اونور کشور بودن. خلاصه که این آقا با اون قیافه ی عجیب و غریبش و هیبت مثال زدنیش ، اومد تو سالن. یادش بخیر ... چه دورانی بود ... اگه زنده هست که خدا نگهش داره. اگه هم مرده که خدا بیامرزدش. درست عین بابام بود. آخه بابای منم نظامی بود. همیشه با ابهت راه میرفت و حرف میزد. اینم حرکاتش مثل بابای خدا بیامرزم بود.

خاله مریم ساکت بود و بقیه زیر لب گفتن :

-خدا رحمتش کنه ...

عمو کیوان تشکری کرد و ادامه داد :

-این آقا همچین اومد جلو و با ابهت گفت که فردا نصفتون میرین عجب شیر ... انقدرم امری حرف زد که انگار نه انگار ما آدمیم ، سربازیم ، باید از میهن و ناموس دفاع کنیم و پی همه چی رو به تنمون بمالیم. یه تفنگ ژ-3 با 8 کیلوگرم وزن میدادن دستمون از صبح تا شب ، بعضی وقتا واسه پاسبونی از شب تا صبح باید میگرفتیم دستمون و تو سرما و گرما دم نمیزدیم. خم به ابرومون نمی آوردیم. چرا؟ چیه که مردیم!!! مهر مرد بودن رومون خورده. باید مرد بود و مرد موند. باید بعداً محافظ خانواده و ناموسمون باشیم. باید حرف نزنیم چه برسه به گریه و غم و غصه خوردن! حرفم بزنی میگفتن سربازیه و سختی هاش! سربازیه و درداش! سربازیه و پاسبونیاش! کسی نبود که برامون دلسوزی کنه. مادرمون نزدیک ما نبود که مرتب بگه پسرم فلان پسرم چلان!!! حالا این آقا با اون ابهت و عظمت اومده جلو ما وایساده مگه میشه چیزی بهش نگیم؟!

من یکی که از طرز حرف زدن عمو کیوان و بزرگ و کوچیک شدن چشماش ، خنده م گرفته بود. بقیه هم دست کمی از من نداشتن.

عمو کیوان : خلاصه که تا اینو اعلام کرد ، من با صدای بلند گفتم خیلی بی انصافیه سرهنگ! آقا این سرهنگ و میگی؟! چنان اخمی بهم کرد که خدا میدونه. اولش دنبال صدا گشت ، بعد که دید منم ، فوراً گفت :

تو چی گفتی؟

یه کم ترسیدم ولی با همون صراحت گفتم :

گفتم که بی انصافیه! همین ...

اومد نزدیکم وایساد. صدای نفس کشیدنش رو خوب میتونستم بشنوم. سرم و پایین انداختم. باور کنین هر آن گفتم یه چک میزنه در گوشم. ولی یه کم گذشت و چون عکس العملش رو ندیدم ، سرم و بالا آوردم. با لحن شمرده ای گفت :

خوشم اومد. انصافاً که جرئت داری. تو این همه سال خدمتم ندیدم یه سرباز اینطوری با صراحت و جرئت حرفش و بزنه. ولی نمیشه. چون دستور از بالاست. من کاره ای نیستم.

بعد رو به جمع بچه ها برگشت و گفت :

شرمنده همگی هم شدم. ولی باور کنید دستوریه که داده شده. منو ببخشید

همه حتی خودم از این طرز حرف زدن سرهنگ تعجب کرده بودیم. حتی سرگرد باقری و چند نفری که اون جلوی در بودن باورشون نمیشد سرهنگ اینطوری حرف بزنه و حتی معذرت هم بخواد. خلاصه که بعد از چند دقیقه نصیحت و این حرفا ، اومد جلوی من و یه لبخند زد و گفت :

ولی این دلیل نمیشه گستاخی تو رو نادیده بگیرم.

اولین بار بود لبخندش رو میدیدم. شاید فکر نمیکردم همچین فکری تو سرش باشه. چون بعدش گفت :

همگی بریزین سرش ...!

بچه ها انگار آماده باشن ، همه جشن پتو گرفتن واسه م.

تا عمو کیوان اینو گفت همه زدیم زیر خنده ...

اونم با خنده ادامه داد :

-زیر مشت و لگد بچه ها بودم که قیافه ی سرهنگ رو دیدم. یه گوشه از سالن وایساده بود و به ریشم میخندید. واقعاً اون شب برام سالن مرگ بود ...

داشتیم همینطور میخندیدیم ، که با دیدن یه خانم و دختری حدود 12-13 سال که هم قد اون بود ، همه به یک باره خنده مون قطع شد. اونا جلوی در ایستاده بودن. خاله مریم فوراً گفت :

-اِوا ... سلام بدری جون ...

دلم یه طوری شد. یعنی ضربان قلبم رفت بالا و همینطوری تند تند میزد. در حالی که چهره ی بقیه اینطوری نبود. تازه لبخند هم روی لباشون بود که بدری خانم و ترانه اومدن. آقای صولتی هم همراهشون نبود! حالا اون وقت صبح چطوری اومدن خدا میدونه ...! اگه به مامان باشه که اینطور وقتا میگه اول صبح آدم این همه راه و پا میشه تنهایی میاد؟! اونم دو تا خانم ...؟!

روی تخت نشسته بودم و نمیتونستم حرفی بزنم. فقط سرم و به نشانه ی سلام تکون دادم. در حالی که هنوز جلو نیومده بودن. بدری خانم بعد از خوش و بش با خاله مریم و خاله مائده ، اومد جلو و سلام علیکی هم با زن دایی کرد. وقتی احوالپرسی خانما با هم تموم شد ، نگاهی هم به جمع ما انداخت. یه مانتوی قهوه ای و بلند پوشیده بود. روسری سرش بود. هیچ وقت هم که چادر سرش نمیکرد ... یعنی کم پیش می اومد ببینم چادر سرش کنه ...! لبخندی روی صورتش بود. صورتی که با وجود سن بالاش ، جوون و شاداب به نظر می رسید. با دیدن من دستش و به سمتم دراز کرد. منم به ترلان نگاه کردم که ببینم چی میگه ...؟! ترلان لبخند زد و منم با بدری خانم دست دادم. یه جوری شدم ... یعنی حس کردم دارم گناه میکنم. این همه دوست داشتم به دخترا نگاه کنم و ببینم چه فرقی با همدیگه دارن! ولی اینجا که بودم و تو جمع خانوادگی بودیم ، انقدر شرمنده شدم از این حرکت که سرم و انداختم پایین. حس کردم الان یکی برمیگرده میگه :

-توفیق ...؟! خجالت نمیکشی؟ این چه کاری بود کردی؟

اگه مامان بود که حتماً یه چشم غره ای چیزی بهم میرفت. یا مثلاً توران میگفت که خجالت بکش با این کارات ...! بابا هم احیاناً ناراحت میشد. فقط این وسط ترلان زیاد به کارام خرده نمیگرفت. الان هم که با گرمی با بدری خانم سلام و علیک کرد. اصلاً کسی هم بهم نگفت توفیق چرا دست میدی؟ تازه نوشین برگشت گفت :

-چه شل و ول دست میدی! محکم و مردونه دست بده. نا سلامتی مردی گفتن چیزی گفتن.

از این حرفش عمو کیوان هم خنده ی کوتاهی کرد. درسته عمو کیوان با بدری خانم دست نداد ولی وقتی گرم احوالپرسی کرد ، باعث شد که من فکر کنم چه اشتباهی کردم شل و ول دست دادم.

بار اولمم بود و انقدر عرق کردم که اصلاً نفهمیدم کی ترانه رو به روم روی تخت نشسته بود. اصلاً نگاهمم نمیکرد. شاید یادش نبود من هم بازی دوران بچگیش بودم! شاید هم هنوز خوابش می اومد و درست حسابی نمیتونست ببینه. آخه هی خمیازه می کشید. یه مانتوی سفید با شلوار جین آبی تنش بود. قدش خیلی بلند شده بود. آرایش مختصری هم کرده بود. یعنی اینطوری نشون میداد. آخه هر وقت میدیدم خانوما لبهاشون از حالت معمولی یه کم پر رنگ تره ، حس میکردم آرایش میکنن. همیشه لبهای مامان قهوه ای کمرنگ بود ولی مال ترلان صورتی بود! مامان هم بهش میگفت :

-کم بمال روش ...!

پس یعنی آرایش میکرد. الان که دارم به لبهای ترلان هم گذری نگاه میکنم ، میبینم همرنگ ترانه ست. ترانه که تازه 13 ساله ش بود و خوب شاید دفعه ی اولشه که آرایش مختصر کرده. خوب معلومه مامانش هم مانتوییه و معلومه از این سن آرایش میکنه. ولی ترلان از اونجایی که یادمه ، تازه چند ساله آرایش میکنه. تازه ابروهاشم با کلی دعوا و بحث با مامان دستی به روش کشید. اما ترانه اصلاً ابروهاش پر نیست. شاید هم نمیگیره ، نمیدونم! ولی کلاً ابروهای کم پشتی داره. چشماش هم قشنگه. قشنگ تر از نوشینه ... نوشین قیافه ش یه کم خودخواه و مغرور میخوره. ولی ترانه همه ش میخنده. اما به من گذری نگاه میکنه. هرچی من دارم زوم میکنم بهش و لبخند میزنم بلکه یادش بیاد کی ام و منو بشناسه! ولی اصلاً توجهی نمیکنه.

صبحانه مون رو خوردیم و تو این مدت ترانه مدام داشت با مادرش یا نوشین حرف میزد. یعنی اصلاً تو جمع خانوما بود و منم به سؤالای عمو کیوان زورکی جواب میدادم. یه کم بهم برخورد. یه کم که نه! خیلی بیشتر از یه کم ...

انتظار داشتم ترانه منو بشناسه و با شور و شوق بگه :

-وای سلام توفیق! تویی توفیق؟ یادته می اومدی خونه مون با هم بازی میکردیم ...؟!

ولی الان از اون دوران نزدیک 7-8 سال میگذره. ما هم که کلاً تو این مدت از هم دور بودیم. پس معلوم نیست تو این مدتی که دور بودیم ، اصلاً از کودکی هاش چیزی یادش باشه یا نه ...؟!

من که با این طرز برخورد چشمم آب نمیخوره چیزی یادش بیاد. احتمالاً یه کم دیگه که بالا بریم ، مامان با گوشی عمو کیوان تماس میگیره و میگه بچه ها باید زودتر بیان خونه ...!

بعد از عمری اومدیم یه کوه بیایم ، حالا هم اینطوری ...!

واکمن رو روشن کردم. یه کم از جمعیت فاصله گرفتم و آهنگ دلخواهم رو گذاشتم. آهنگ الهه ناز از بنان که تو آلبوم بهار من شادمهر دوباره نواخته شده بود. عجیب به هوای صبح و کوه می اومد. صداش رو بالا بردم. حرف بقیه رو زیاد نمی شنیدم. فقط صدای پیانو بود. برام خیلی دلنشین به نظر می اومد و آروم قدم برمیداشتم. حس کردم یکی داره نگاهم میکنه. سرم و بالا آوردم که دیدم ترانه با یه بسته کوچیک پفک در دستش داره بهم لبخند میزنه. فوراً هدفون رو از گوشم در آوردم که صداش و شنیدم :

-سلام ... چقدر زیادش کردی که صدام و نمیشنوی توفیق ...؟!

فوراً آب دهانمو قورت دادم و به چهره ی ترانه نگاه کردم. صورتش سفید سفید بود. هیچ موی اضافه ای تو صورتش نمی دیدم. بعضی وقتا که مامان خودشو جلوی آینه نگاه میکرد ، یواش پیش خودش میگفت :

-باید یه سر برم پیش مژگان خانم بلکه این چند تار سیاه و برداره !

ولی نمیدونست من گوشام تیزه و میشنوم. الان که قیافه ی ترانه رو با مامان مقایسه میکنم ، میبینم هیچ مویی تو صورت ترانه نیست و در عوض مامان که یه زن خانه داره و همه میگن زنها باید اصلاح کنن و دخترا نمیتونن اصلاح کنن ، فرق یه زن خانه دار با یه دختر چرا باید این باشه ؟!

تازه خوب یادمه اون موقعا که میرفتم خونه بدری خانم ، وقتی صحبتای مامان و بدری خانم به قضیه ی دختراشون و ازدواجشون که میرسید ، حرف از بی بند و بار شدن دخترای امروزی میزدن. میگفتن بعضیاشون حیا ندارن. چه کارا که نمی کنن ! ولی من دور و اطرافم فقط ترانه و خواهرام و دخترای فامیل بودن. هر کدوم که حجاب درست حسابی داشتن و تازه کلی هم غر میزدن که چرا ما اینو نداریم ما اونو نداریم ! نمیدونم کجای این حرف و عقده های درونی دختری که تو خونه اینطوری اسیر میشه ، برمیگرده به بی بند و باری !

اگه منظور مامان و بدری خانم بی بند و باریه که اون خانمای تو ماهواره ی دایی که نادر همیشه از اون برنامه ها خوشش میاد ، میکنن ؛ پس چرا انگ این بی بند و باری رو میچسبوندن به دخترای همین شهر خودمون ؟! مگه نه اینکه همه شون حجاب داشتن و تو گرمای داغ و نفس گیر تابستون دلم از عذابی که با چادر و مقنعه داشتن ، میسوخت و اونا با چه مصیبت و عذابی مجبور بودن چادر چاقچور کنن تا چشم یه نامحرم بهشون نیفته !

اصلاً از این حرفای دو پهلو با کلی فکری که به سرم هجوم می آورد ، چیزی سر در نمی آوردم. با صدای ترانه به خودم اومدم :

-الو ... ؟! کجایی ؟

-هان ؟ چی ؟

ترانه خندید. دو تا چال روی گونه هاش افتاد. قیافه شو بامزه تر میکرد. لب هاش کشیده و با نمک بودن و دندوناشم سفید ِ سفید ... بدون هیچ فاصله ای ! انگار بهم چفت شده بودن تا موقع خنده هاش ، خوب چفت و بست شدنشون رو به رخ بقیه بکشن و بگن :

-ببین چقدر ما کنار هم منظم وایسادیم ؟!

ترانه : کجا رو نگاه میکنی ؟

بی اختیار گفتم :

-تو رو

ترانه یه اخمی کرد و گفت :

-میگم چرا با گروه نیستی ؟ بیا کنار بقیه دیگه.

بعد لب و لوچه شو آویزون کرد :

-خیلی با قبلنا فرق کردی آ ...

-ولی تو هیچ فرقی نکردی.

خندیدم و اونم خندید. خیلی قشنگ میخندید. از قصد خندیدم تا بلکه اونم با خنده م به خنده بیفته و بتونم یه بار دیگه دندونای تمیز و سفیدش رو ببینم. نمیتونستم بهش بگم که دندوناتو نشونم بده. شاید اگه این کارو میکردم ، بقیه دوباره پیش خودشون میگفتن توفیق چقدر هیزه ! معلوم نیست اومده کوه یا دوست داره با دختر هم بازی دوران کودکیش لاس بزنه !

اصلاً معنی این کلمه رو نمی فهمیدم. لاس ! فکر کنم اسم جایی باشه. آخه تو مدرسه بهنام هم میگفت با فلان دختر و این و اون لاس زدم. حس کردم دختره رو مثلاً میبره جایی و با هم قدم میزنن. اونوقت میشه لاس زدن. یه بار بابا میگفت موتورم و با دوچرخه ی فلانی تو دوران نوجوونی طاق زدم ! من فکر کردم لابد رفته تو یه جایی و این دوچرخه شو به اون نشون داده ، اونم موتورشو ... پس لابد لاس زدن هم اینطوریه دیگه !

به طرف ترانه رفتم. با هم به سمت عمو کیوان و بقیه رفتیم که محو تماشای خوندن عمو کیوان شده بودن. عمو هم طبق معمول زده بود زیر آواز ... !

نیم ساعتی گذشت که رسیدیم لب یه چشمه ... ! یعنی اونجا که همه ش آب بود و رودخونه ! ولی این جایی که رسیده بودیم میگفتن یه چشمه ست که از وسط یه غار رد میشه. من کوله رو از پشتم در آوردم تا استراحت کنم. روی یه تخته سنگ نشستم. پامو دراز کردم و کش و قوسی هم به بدنم دادم. عمو کیوان خندید و گفت :

-خسته شدی ، نه ؟

خندیدم و گفتم :

-آره ... خیلی !

عمو کیوان سنگی رو برداشت و داخل آب پرت کرد. نفس عمیقی کشید و گفت :

-آوازم خوب بود ؟

نوشین بلند گفت :

-عالی بابا

زندایی پروین : مثل همیشه خوب میخونی آقا کیوان ... مثل جوونیاتون ! حیف که آدم پا به سن میذاره.

خاله مائده فوراً گفت :

-آقا کیوان هنوزم جوونه و صداش خوبه. نه خواهر ؟

خاله مریم هم لبخند فاتحانه ای زد و گفت :

-چون خانم به این خوبی داره.

با این حرف خاله مریم ، همه زدیم زیر خنده. گوشی عمو کیوان زنگ زد. نگاهم روی دهان عمو ثابت موند.

عمو کیوان : به به سلام ... حال شما ؟ بابا می اومدین شما و عنایت جان ! چرا نیومدین ؟

رو به ما کرد و با خنده گفت :

-نماینده فرستادین چرا ؟

-بله چشم ... چشم حتماً ... ! گوشی خدمتتون ...

بعد آروم به خاله مریم گفت :

-مینا خانمه

حدس میزدم همین موقعا مامان زنگ بزنه. نادر خنده ای کرد. بهش چشم غره رفتم ولی محل نذاشت و با چند تا سنگی که تو دستش بود مشغول یه قول دو قول شد. فرشید کنارم نشسته بود و داشت آهنگ شادمهر رو از رو واکمن گوش میداد. همیشه بهم میگفت عاشق آهنگای کلاسیک و خارجیه. من که چیزی ازشون سر در نمی آوردم. برای اینکه نظرشو عوض کنم ، این آلبوم شادمهر رو براش گذاشتم که ببینم چی میگه. قیافه ش عرفانی شده بود. تو حال خودش نبود و دستاشو مدام تکون میداد. حدس میزدم غرق در تک نوازی شادمهر شده. خنده م گرفته بود. با صدای عمو کیوان به خودم اومدم :

-خوب توفیق جان تعریف کن ببینیم جوون ... چیکارا میکنی ؟

-سلامتی ... هستیم.

عمو کیوان لبخندی زد و گفت :

-هستیم که نشد. درست حسابی از درس و مشق ت تعریف کن.

-اونام هست. میگذره.

عمو کیوان : چی میخوندی ؟

-من اول دبیرستانم. هنوز انتخاب رشته نکردم.

عمو کیوان ابروهاشو بالا داد و گفت :

-صحیح ... ! حالا چی میخوای بزنی ؟

-نمیدونم. شاید برم هنرستان. از ریاضی خوشم نمیاد. تجربی هم میگن سخته. دوستم ندارم دکتر بشم. از خون بدم میاد.

عمو کیوان : انسانی چی ؟

-میگن واسه دختراست.

عمو کیوان با لحنی که تا به حال ازش نشنیده بودم و انگار تمسخر توش بود ، گفت :

-میگن ؟!

-آخه همه ی دخترا میرن انسانی. پسرا معمولاً ...

اومد وسط حرفم و گفت :

-تو مگه از خودت اختیار نداری ؟

-نه !

عمو کیوان اخماش تو هم رفت و با تعجب گفت :

-آخه چرا ؟!!!

-آخه مامان میگه تا وقتی تو خونه ام ، اختیارم دست اون و بابامه.

عمو کیوان : خوب مامان راست میگه. ولی همیشه که اینطوری نمیشه. تو باید واسه رشته ی تحصیلی ت خودت انتخاب کنی. هوم ؟

آروم گفتم :

-بله

عمو کیوان : ببین ... ! بله نشد حرف. تو باید خودت واسه آینده ت تصمیم بگیری. مادر و پدر و دوست و آشنا یه وسیله ست واسه راهنمایی ت ، اما اونی که آخر سر انتخاب میکنه ، خود ِ خود ِ خودتی. متوجهی چی میگم عمو جون ؟

-بله

عمو کیوان : آفرین. حالا میخوای چی بزنی ؟

با کمی مکث گفتم :

-همون هنرستان

عمو کیوان لب و لوچه ش آویزون شد و با بی میلی گفت :

-هنرستان آخر و عاقبت نداره ها

تو دلم خالی شد. این همه در مورد هنرستان فکر کرده بودم و حالا از طرف عمو کیوانی که این همه قبولش داشتم ، جواب رد میشنیدم. با تعجب گفتم :

-آخه چرا ؟!

عمو کیوان : آخه نمیتونی لیسانس بگیری. دوباره کاری داره. باید کنکور بدی. تازه اگه قبول بشی. یعنی دو تا کنکور ... بعد تا آخر عمر انگ هنرستان بودن میزنن بهت ...

با ناراحتی گفتم :

-مگه هنرستان چشه ؟

عمو کیوان : ناراحت نشو عمو جون ! من خودم هنرستان بودم. اونم فنی و حرفه ای. میدونم چقدر سختی داره. بچه های خوبی توش نداره. با روحیات تو سازگار نیست. به نظرم با این اوصاف بری سرکار چه بسا بهتر باشه تا بخوای بری هنرستان. اقلاً اینطوری نون بازوی خودتو میخوری.

حرفاش بدجوری روم اثر گذاشت. به قیافه ی پخته و با تجربه ش نگاه کردم. شاید اون راست بگه. اگه من برم هنرستان ! همینطوری دارم از همه در مورد بلوغ زود رس و هیز بودن الکی م حرف میشنوم و اونجا شاید بچه های ناسالم دوره م کنن. شایدم هی بگن برو با دخترا لاس بزن. اه چقدر بده ندونی لاس زدن یعنی چی ؟! کاش بشه از عمو کیوان بپرسم یعنی چی ؟! ولی نه ! بیخیال ... ! همیشه تو زندگیم هرچی رو که نمیدونم و از کسی میپرسم ، بد میشه.

آخه یه بار تو بچگی به بابا بزرگ گفتم :

-چرا بعضی وقتا بابام به دایی میگه اگه انچوچک بازی در نمی آوردی ، الان اون مغازه رو صاحب شده بودیم ؟!

بعد از این سؤال ، بابا بزرگ چنان با عصاش زد تو کله م که تا یه هفته درد میکرد. با اخم و تخم بهم گفت :

-به تو چه بچه ؟! چرا تو چیزی که مربوط به تو نیست دخالت میکنی ؟ هان ؟

منم پشت دستمو داغ کردم که دیگه حرفی در این مورد به بابا بزرگ نزنم. البته نمیدونم پشت دست رو داغ کردن یعنی چی ؟ ولی معمولاً مامان وقتی از یه کاری پشیمون میشه و میبینه چه اشتباهی کرده ، همچین محکم میزنه پشت دستش و این جمله رو میگه که منم با خودم گفتم باید از این به بعد همینو بگم.

باز من بودم و فکرای جور وا جور تو ذهنم که عمو کیوان منو به دنیای خودم برگردوند :

-چیه ؟ به هنرستان فکر میکنی ؟

با مکث گفتم :

-نه ... یعنی نمیدونم.

عمو کیوان نفس عمیقی کشید و گفت :

-ببین توفیق جان ... من هم سن و سال تو که بودم ، بابام یه روز وقتی پول ماهیانه شو داشت میذاشت رو طاقچه ی خونه ، با صدای بلند طوری که منو برادر خواهرام بشنون ، گفت این آخرین ذخیره ی شماهاست. روی صحبتم با پسراست. بدونین که از این ماه باید خودتون برین سراغ کار و بارتون ! من اون موقع تازه 15 ساله م بود. درست هم سن و سال تو ... خودم افتادم دنبال کار و کاسبیم. تازه کنارش درسمم میخوندم. با کلی سختی و بدبختی دیپلممو گرفتم. روزا میرفتم تو بازار و جاروهای اوس کریم و میگرفتم و تو شهر میچرخیدم تا بفروشمشون. از قصد میبردم بالا مالاهای شهر یا اقلاً مرکز شهر نه اون پایین مایینا که خونه ی خودمون بود تا چشمم به چشم بابا و ننه م نیفته. داداشام و خواهرام یا فامیلی کسی منو نبینه. دوست داشتم با عرق جبین خودم پول در بیارم. اِی بد نبود. پولش خوب در می اومد. یعنی یه نون بخور نمیر بود دیگه. عصری که میشد برمیگشتم خونه و بعد از اینکه یه چیزی میخوردم ، میرفتم تو طبقه پایین و کنار انباری میشِستم درسامو میخوندم. اون موقعا شبونه درس می خوندیم. بابامم که فقط آخر هفته ها برمیگشت خونه. درس خوندن منم دور از چشم داداش بزرگم بود. دوست نداشت ماها درس بخونیم. چون خودش تا شیش ابتدایی خونده بود و حسودیش میشد. داداش دومیمم بعضی وقتا که بابام سر میرسید ، الکی خودشو مینداخت تو اتاق بغلی که مثلاً دارم درس میخونم. آخه کلاً آدم الافی بود. بابام خدا بیامرز همیشه میگفت اگه کار نمیکنی و الافی ، لااقل درستو بخون تا یه کسی واسه خودت بشی. داداش دومیمم وقتی بابام میرسید ، یه تیکه کاغذ برمیداشت و با یه قلم روش مینوشت :

توانا بود هر که دانا بود

ز دانش دل پیر برنا بود

این کار همیشه ش بود. میداد دست بابام که اونم ببینه. یه به به چه چه میکرد اون اولاش ! ولی یه کم که گذشت ، بهش گفت :

جواد ؟ همینا رو تو مکتب یادت میدن ؟

عمو کیوان نفس عمیقی کشید و منم از شنیدن این حرفاش بدجور علاقه مند به داستان زندگیش شده بودم. خندید و ادامه داد :

-اینا رو برات نگفتم که بدونی داستان زندگیم از چه قراره و چیکارا میکردیم یا نمیکردیم ! اینا رو گفتم که بدونی زندگی با کار هم سخته. سختیای خودشو داره. ولی اگه دوست داری کار کنی و کنارش هم درس بخونی ، میشی مثل من. اما با سختیه که آدم به جایی میرسه. بدون رو هرچی قطعی تصمیم بگیری ، حتماً بهش میرسی. اینو مطمئن باش توفیق جان. اگه درس میخوای بخونی ، بفرما ... اگه هم دوست داری کار کنی ، بازم خودت مختاری. اینو بدون که اختیار این کار دست توئه نه کس دیگه پسرم.

حرفای عمو کیوان بدجور تو ذهنم رژه میرفت. حتی تا موقع ناهار و شوخی هایی که با بقیه میکرد ، این حرفا مثل خوره به جونم افتاده بود. واسه م چهره ی ترانه یا قیافه ی علامت سؤال ترلان و حتی اخم نادر مهم نبود ... ! فقط و فقط داشتم به حرفای عمو کیوان فکر میکردم.

اینکه درسم و چطوری ادامه بدم !

برم هنرستان یا برم دبیرستان ؟! یا اصلاً برم سرکار و از اول شاگردی کنم تا بعد که واسه خودم اوستایی بشم !

خیلی به پول علاقه داشتم. یعنی مهمترین چیزی که تو زندگی می دیدم همین پول بود. شاید به خاطر اینکه خودمون وضع مفرهی نداشتیم و همین باعث میشد تا من حرص پول و بزنم.

یه خانواده رو که میدیدم پولدارن ، چنان حسرت زندگیشونو میخوردم که حد نداشت !

داشتم به این فکر میکردم اگه از اول برم سرکار ، چقدر خوب میشه ! از سن 15-16 سالگی برای خودم درآمدی دارم و راحت میتونم واسه خودم کسی بشم.

به این فکر کردم که با این درآمد به راحتی میتونم تا سن 6-25 سالگی یه ماشین و خونه بخرم. بعد دست ترانه رو میگیرم و میارم تو خونه ی خودم ! حالا با این فرض که تا اون موقع ازدواج نکنه ! که خدا کنه همینطوری باشه. تازه بدری خانمم که منو دوست داره و آشنای قدیم هستیم.

یه لحظه فکر کردم چقدر جالب میشه ! اینکه از درآمد حداقل 50 هزار تومن در ماه شروع کنم و چه بهتر که اصلاً از همین شاگردی شروع کنم. چهار روز دیگه خودم یه پا اوستا میشم.

تازه عمو کیوان میگفت خودش از صفر شروع کرده و بدون هیچ سرمایه ای ! معلومه که باید همین کارو کرد. از همین اول شروع میکنی و همینطوری مدارج ترقی رو طی میکنی. خودش همینو بهم گفت.

بعد از اینکه از کوه اومدیم هم فکرم آزاد نشد. حتی نفهمیدم چطوری از عمو کیوان جدا شدیم ! اصلاً ترانه و مادرش چی شدن ؟! وقتی جلوی خونه رسیدیم ، انگار تازه یادم افتاد کجا بودیم و چی کار کردیم ! رو به ترلان گفتم :

-اِ ... رسیدیم ؟

ترلان خنده ی کوتاهی کرد و گفت :

-ساعت خواب داداشی ! معلومه که رسیدیم. اصلاً حواست نبود امروز ! از وقتی با عمو کیوان حرف زدی ، حواست پرت شده ... مگه بهت چی گفت ؟

دست و پامو گم کردم و با عجله گفتم :

-هان ؟ نه ... چیزی نگفت که ... هیچی هیچی !

ترلان دوباره خندید و گفت :

-اووووووو حالا چه هول کردی !

بعد همینطوری که به در زل زده بودم ، یه دفعه با صدای ترلان به خودم اومدم :

-بفرما

-چی رو بفرمام ؟

ترلان : ای بابا ... بیا برو تو خونه دیگه. هنگ کردی آ

***

به جای من ، ترلان به مامان جواب سؤالای پی در پی اشو میداد. اینکه کجاها رفتین ؟ چی آ گفتین ؟ کی اومد کی نیومد ؟ توفیق ترانه رو دید ؟ بدری خانم چطوره ؟ زندایی پروین که چیزی نگفت ؟! نادر هم بود ؟! و ...

من حوصله ی جواب دادن نداشتم. بدجوری تو این فکر بودم که سال بعد چیکار کنم ! خیلی ذهنم درگیر این مسئله بود که از یه جایی کار و کاسبی م رو شروع کنم. بیشتر از همه فکرم دنبال پول در آوردن بود.

همین عباس پسر حاج مرتضی سر کوچه ای دو ساله داره تو مکانیکی آقا طاهر کار میکنه و الان یه موتور خریده ! موتور هم طرفای 500-600 هزار تومن هست ... !

یه آن به خودم گفتم :

-اَ ... توفیق ؟! فکر کن 500 هزار تومن پول داشته باشی ! مال خودت هم باشه. مال خود خود خودت !!! خیلی خوب میشه.

اما نه ! چطوری برم سرکار ؟ اصلاً چطوری به مامان و بابا بگم ؟! همینطوری اعصاب درست و حسابی ندارن ! وقتی بفهمن میخوام برم سرکار که دیگه هیچی ! بلوایی میشه که نمیشه درستش کرد. پس به کی بگم ؟!

یه لحظه فکرم رفت سمت ترلان ! شاید اگه به ترلان میگفتم خوب میشد.

اما باید میذاشتم چند روزی بگذره تا موضوع کوه فراموش بشه. اینطوری همه شون میپرسن اونجا رفتی کی بهت چی گفته که انقدر هوایی شدی ! چون مامان همیشه میگفت آدم نباید هول و ولا برش داره. یعنی اگه کسی بهش جیزی گفت سریع نباید بره اون کارو انجام بده.

منم گذاشتم یه چند روز بگذره که اینا نگن تا عمو کیوانتو دیدی ، هول برت داشته !

اما از این مطمئن بودم که تصمیم و گرفتم. شاید تصمیمم درست باشه ! شاید هم اشتباه !

فصل دوم : جنجال

دوباره صدای گوشی م اومد. نگاهی بهش انداختم :

-شما که گفتی میای آقای نیک سرشت ...! پس چی شد ؟ قرار دادمون چی میشه ؟!

تازه یادم افتاد باید امروز برم سر قرار ...!

یک ماه پیش تو نمایشگاه بین المللی کارای تذهیب و معرق مو گذاشته بودم. یه شرکت ایرانی بازدید کرد و از کارام خوششون اومد. بهم گفتن که یه قرارداد باهام میبندن تا یه مدت براشون کار کنم. یه سری طرح هم بهم دادن و تو این مدت نشسته بودم پای اون طرحا ...!

امروز هم قراره که برم واسه قرارداد و حالا ...!

نفس عمیقی کشیدم. سعی کردم به اعصاب خودم مسلط باشم. به خودم دائم امیدواری میدادم که هرچی تو این دقایق قبل گذشت ، خواب بوده. شاید هم یه خیال گذرا بود ...!

نگاهی به ساعت انداختم. وای! خیلی دیر شده. ساعت 11 و ربع بود ...

فوراً شماره شرکت رو گرفتم. به بوق دوم نرسیده برداشتن :

-سلام آقای نیک سرشت

-سلام ببخشید ... شرمنده دیر شد.

-شما کجایین؟

-راستش من میام. یعنی یه کاری برام پیش اومده.

دستی به چشمام کشیدم. جلوی آینه رفتم. همزمان گوشی هم دستم بود. وای صورتم چقدر داغونه. از ته ریش هم گذشته!!!

چشمامم پف کرده ... یعنی واسه ترانه گریه کردم؟ زیر لب آروم گفتم ترانه !!!

صدای اون خانم اومد :

-ترانه کیه آقای نیک سرشت ؟ حالتون خوبه جناب نیک سرشت ؟

-جان؟! بله بله خوبم.

با خنده ای مصنوعی گفتم :

-شما تا 12 هستین؟ من 12 میرسم. خیلی عذر میخوام دیر شد. اتاقمم انقدر شلوغ هست و پای کارام گرم شده بودم که حواسم به کل پرت شد. از جناب تاجیک از طرف بنده عذرخواهی کنید بابت تأخیر ...

-نه خواهش میکنم. پس تا 12 میرسین؟

-بله حتماً

-آخه جناب تاجیک قرار داشتن ...

چه کلاسی هم میذاره حالا ...

وسط حرفش اومدم :

-نه نه ... ایشالا که میرسم. بگین بمونن.

-باشه. پس فعلاً

-ممنون ، خداحافظ

نمیدونم چرا روز جمعه منشی ها رو دیگه میکشونن تو شرکت !!! البته شرکتی هم نیست. خونه بود ... پس چرا منشیه اونجا بود ؟! حوصله ی فکر کردن به این چیزا رو نداشتم. فوراً رفتم تو اتاق و دنبال ریش تراش فرشید گشتم. حالا تو این بازار شام ریش تراش فرشید و از کجا بیارم ؟!

بعد از کلی گشتن ، بالاخره تو قفسه کتابای فلسفی ش پیدا کردم !! خنده م گرفت. از ما مجردا همین چیزا بر میاد دیگه. هیچی مون سرجاش نیست. اون بدبختم از وقتی اون اتفاقا واسه ش افتاد به کل به هم ریخته و حواسش سرجاش نیست.

یه ربعی گذشت تا هم صورتمو یه اصلاحی کردم و هم لباس مرتبی پوشیدم. ماشین و هم که تازه دیروز برده بودم کارواش و مثلاً میخواستم امروز جلوی این شرکته پز بدم که آره یه 206 دارم.

پوزخندی زدم و گفتم :

-آخه پسرجون اونا با این همه پول و دارایی چشمشون به 206 سفید رنگ تیپ دوئه توئه؟! گاگول ...!

در خونه رو بستم. کفشام و هم پوشیدم. بوی عطری که زده بودم تو فضا پیچیده بود. نگاهی به سر و وضعم انداختم. یه دست کت و شلوار مشکی واسه این روزا به دردم میخورد که ازش استفاده کردم. کت و شلواری که سر عقدکنون توران پوشیدم و هنوز باهامه. یقه پیراهن سفیدم و از کت زده بودم بیرون. درست عین جوونای قدیم ...

پله ها رو به آرومی پایین رفتم. حالا یه ذره هم معطل بشن که ایرادی نداره! قراره ناسلامتی این همه براشون کار کنم آ ...

ماشین و از تو پارکینگ درآوردم. ضبط هم روشن بود و رضا یزدانی میخوند :

یه بوم خالیُ سفید ، توی اتاق یخ زده

جلوش یه مشت رنگ سیاه ، با یکی که حالش بده

دراز شدم کفِ اتاق ، پنجره ها تا ته بازن

تو دنیایی که من توشم ، خرسا به موشا می بازن

میرم سراغِ بومُ رنگ ، شروع میشه دوباره جنگ

منُ قلمو باهمیم ، میونِ این اتاق تنگ

اول صداتُ می کشم ، بعد میرسم به خنده هات

حقه‏‏ هاتم رو می کنم ، بعد وا می مونم تو نگات

دوتا نگاه خمارُ خواب ، یکم غرور یه ذره منگ

نه نمیشه ، در نمیاد ، یه جاش بدجور می زنه لنگ

ترمز دستی رو کشیدم و از ماشین پیاده شدم. در پارکینگ و بستم و وقتی خواستم سوار ماشین بشم ، یه لحظه ماتم برد. حس کردم دارم اشتباه میبینم. ولی ...

یعنی خودشه ؟!

چشمامو باز و بسته کردم. ولی اشتباه نمیکردم. درست کنار تیر چراغ برق ، بغل خونه ی خانم سیف الهی وایساده بود. نگاهش کردم. نگاهم کرد. از ماشین پیاده شدم تا بدونم حرف حسابش چیه ؟!

ناگهان رعد و برق وحشتناکی زد ... این هوا رو خوب میشناختم ... مخصوصاً صدای این رعد و برق و که منو یاد اون روزا مینداخت ...

***

صدای داد و بیداد بابا هنوز تو گوشم می پیچید. حرفایی که بهم زد و گفت که حق نداری دیگه از این چیزا بگی. من خیلی دوست داشتم کار کنم تا مستقل بشم. واسه خودم کسی بشم. دک و پوزی داشته باشم و یه پولی دربیارم. شاید اگه مثل عمو کیوان برم یه جایی کار کنم ، خیلی به نفعم باشه. تو فکر فرو رفته بودم. بغضمم گرفته بود. گوشه ی اتاقم کز کرده بودم و حدس زدم به محض خارج شدنم ، دوباره دعوا از سر گرفته میشه. ترجیح میدادم بیرون نرم تا بابا یا مامان دوباره حرفی نزنن. اما انگار بابا خودش پیش دستی کرد و اومد تو اتاق. با همون عصبانیت چند دقیقه پیشش گفت :

-تو هیچ میفهمی کار یعنی چی ؟ هیچ میدونی درس یعنی چی ؟ اصلاً آینده میدونی چیه ؟! فکر کردی الکیه همینطوری بری شاگرد مغازه بشی ؟! یه دو روز ، دو روز ، سه روز ... اصلاً یه هفته ! بعدش چی ؟! بری پادوی مغازه بشی که چی ؟! نمیتونی مثل بچه ی آدم بشینی پای درس و مشق ت بلکه واسه خودت کسی بشی و اینطوری بقیه پادوی تو بشن نه تو پادوی دیگران ؟! هان ؟

جوابی ندادم. لبمو گاز گرفتم و هیچی نگفتم. زانوهام و بغل کرده بودم و حرفی برای گفتن نداشتم. فقط بهشون گفته بودم از فردا میرم پیش آقا فریدون تو سوپری وردستش وامیستم.

با این حرفم ، چنان خون بابا به جوش اومده بود که فقط داد و بیداد میکرد ... اقلاً برنگشت دو جمله ی درست حسابی بگه ! بعد از داد و بیدادش حالا یادش افتاده بیاد تو اتاق و چهار کلام نصیحت کنه ! اون موقع دوست داشتم آروم صحبت کنه ، نه الان که داداشو زده و تازه یادش افتاده که باید چطوری با آدم حرف بزنه ... !

وقتی دید حرفی نمیزنم ، با صدای بلندتری گفت :

-مگه کری ؟!

صدای مامان از پشت سرش اومد :

-شما الان عصبانی هستی. بیا بیرون من خودم باهاش حرف میزنم.

بابا : نه بذار ببینم میخواد چیکار کنه ؟! میخواد بره پادو بشه شاگردی کنه آبروی منو جلوی در و همسایه ببره ؟!

-نه ... اینطوری نیست !

بابا : ساکت شو ! جوابم میده ... به جای اینکه بگه چشم نمیرم و میشینم پای درسم ، میگه اینطوری نیست. پس چطوریه ؟!

حرفی برای گفتن نداشتم. اولش فکر میکردم وقتی از دست ترلان کاری برنمیاد ، لابد گفتن این موضوع به مامان و بابا ایرادی نداره ! ولی اشتباه میکردم. خیلی ایراد داشت. خیلی عصبانیشون کرده بود ... حالا هم ترلان و توران خونه نبودن و نمیتونستن کمکم کنن ... توران که نه ! ولی شاید از دست ترلان کاری بر می اومد ... یه جورایی به غلط کردن افتاده بودم. بغضمو فرو دادم و گفتم :

-مگه چه عیبی داره ؟!

مامان با تشر گفت :

-خوبه ، زبون درازی نکن ! نمی بینی بابات داره از دستت حرص میخوره ؟! هی ادامه میدی که چی ؟

-من که چیزی نگفتم.

بابا کنار رفت و مامان وارد اتاق شد. دستاشو به کمرش زد و گفت :

-دیگه چی میخواستی بگی ؟! از این بدتر ؟

بعد ادای منو درآورد : 

-میخوام برم شاگرد بشم. واسه خودم کار کنم.

بابا نچ نچی کرد و مامان ادامه داد :

-مگه خدایی نکرده بابات سرشو گذاشته زمین که تو نون خودتو میخوای دربیاری ؟! مگه ماها مردیم که تو بری کار کنی ؟ نونت کمه آبت کمه ، چیت کمه ؟

بابا هم همزمان سرشو به نشانه ی تأسف تکون میداد.

دنبال راه حلی میگشتم تا از اون مخمصه نجات پیدا کنم. مستأصل گفتم :

-درس نمیخوام بخونم.

مامان : خیلی بی جا میکنی درس نمیخوای بخونی. یهویی چت شده که میگی درس نمیخونم ؟! تا دیروز پریروز اینطوری نبودی ! امروز چته که پاتو کردی تو یه کفش که درس نمیخوام بخونم درس نمیخوام بخونم ؟! هان ؟

جوابی ندادم که مامان با صدای بلند گفت :

-جواب منو بده !

بابا : خانم یواش تر ... همسایه ها میفهمن.

مامان : دیگه فهمیدن. بذار بیشتر بفهمن. پسره معلوم نیست چه مرگشه هر روز یه حرف میزنه و یه گندی بالا میاره ...

همیشه وقتی عصبانی میشد ، اینطوری پرخاش میکرد و اصلاً نمیفهمید داره چی میگه ! مخاطبش رو نمیشناخت و فقط میگفت ... منم با تعجب گفتم :

-من ؟! هر روز ؟! من مگه چه کار کردم ؟

مامان : دیگه میخواستی چیکار کنی ؟ کل محل هی میگن توفیق هیزه توفیق هیزه !

زهرخندی زدم و گفتم :

-دست شما درد نکنه ! پسرتم خوب شناختی ! من حتی نمیدونم لاس یعنی چی ؟!

بابا با صدای بلند گفت :

-خفه شو ! بی ادب ...

-مگه دروغ میگم ؟

مامان زد پشت دستش و لبشم گاز گرفت. بعد دستشو به سرش کشید و گفت :

-نمیدونم چرا اینطوری شدی ؟! نمیدونم ...!

با این همه نفس عمیقی کشیدم و وقتی که دیدم جفتشون ساکتن ، آروم گفتم :

-من تصمیمم و گرفتم ...

بابا با صدای آرومی گفت :

-چیکار کردی ؟!

تو چشماش زل زدم و گفتم :

-تصمیمم و گرفتم ... دیگه نمیرم مدرسه ...

همینطوری روی تختم نشسته بودم و جُم نمیخوردم. حرفمم که زدم ، رومو برگردوندم و تراس و نگاه کردم. تو یه چشم به هم زدن بابا زودتر از اون چیزی که فکرشو کنم ، به طرفم اومد ... همزمان رعد و برق وحشتناکی هم تو آسمون زد.

بابا دو قدمی به عقب رفت و به دیوار تکیه داد. چشماش از حدقه زده بود بیرون. رگهای گردنش متورم شده بود. سرخی شدیدی در صورتش پیدا بود. چیزی که تا به حال ازش ندیده بودم. یعنی اصلاً این شکلی نمیشد !

یعنی یه حرف من انقدر روش اثر گذاشته ؟!

دستی به پیشانی اش کشید. خیس عرق بود. جلوی پیشونیش هم که خالی بود و قطره های عرق و به خوبی میتونستم تشخیص بدم. لبمو شدیداً گاز گرفتم و اصلاً لبم از جا کنده نمیشد. انگار سِر شده باشه ! یه طوری شده بودم. حال خودمم عجیب بود. مامان بی حرف از جاش بلند شد و از اتاق بیرون رفت.

بابا هم پشت بند او بیرون رفت و من موندم و صدای بارون ...

چند دقیقه ای گذشت و رفتم جلوی بالکن 4-5 متری مون وایسادم و بیرون و نگاه کردم.

بارون به شدت میبارید. قطره های بارون روی سقف شیروونی حیاط خلوت همسایه ی روبه رویی میخورد و صدای قشنگی میداد. دستمو گرفتم زیر بارون و خوب حسش کردم. بوی نم می اومد. دو دیوار کنارم که تو بالکن بود ، بوی نم میداد. قطره های بارون کج می شدن و میخوردن به دیوار ...

نصف دیوار خیس شده بود. بقیه ش هم به خاطر سقف بالکن خشک بود ولی بوی نم خوبی گرفته بود. فوری رفتم تو اتاق و از بین نوارام ، یه آهنگ خارجی که داشتم و با گیتار زده میشد ، انتخاب کردم. توی ضبط گذاشتمش و صداشو خیلی زیاد نکردم. گفتم الان مامان و بابا بفهمن میان تو اتاق و میگن چه خبرته ؟!

صداشو در حدی که خودم بشنوم و از این هوا لذت ببرم ، بلند کردم. چقدر دلنشین بود. تنم یه کم لرز گرفته بود ولی دوست نداشتم از بالکن بیرون بیام. چشمامو بستم و دست به سینه ایستادم. خودمو یه کم جمع و جور و پاهامو نزدیک هم کردم.

نفس عمیقی کشیدم. وای که چقدر بوی نم برام خوش آیند بود ...

حس کردم الان تو شمالم ... هر وقت تهران از این بارونای قشنگ داشت ، هوای شمال و یادم می آورد.

یه بار تو 7 سالگی رفتم شمال و چون خیلی کم پیش می اومد که بریم مسافرت ، سعی کردم همه جاشو به خاطرم بسپارم که اگه نرفتیم ، هواش و فضاش یادم بمونه.

خودمو جلوی دریا تصور کردم. با ساحل قشنگش و موجای آرومی که پرنده های بالاسرشون دارن آواز میخونن و پرواز میکنن.

فرض کردم الان شمال داره بارون میاد. آخه مامان همیشه میگه نصف سال اونجا باورنیه. شایدم بیشتر از نصف سال ...

صدای موج دریا ، پرنده های در حال پرواز ، خوردن موج به صخره ی زیر پام که دارم از لابه لاشون صدفای دریایی رو جمع میکنم و آخرسر بارش ریز بارون ؛ همه باعث شد تا یادم بره چند دقیقه پیش چطوری سرم داد و بیداد کردن و نتونستم از خودم دفاع کنم !

از چیزی که شاید حقم بود ... آخه عمو کیوان میگفت تو اختیار خودتو داری ... ولی پدر و مادرت مسئولیتت رو دارن ... پس حق انتخاب داشتم. بابا که خودش تا سیکل خونده. مامانمم همینطور ... منم که سیکلمو گرفتم و از نظر سطح سواد مثل همیم. پس چطوره که اونا بیشتر از من میفهمن ؟!

چطوره که من هرچی میگم ، اشتباهه ؟ اونا فقط تجربه شون بالاتره. خوب پس بابا از نظر کاری از من بیشتر میدونه نه از نظر سواد ! تازه من یه کلاس بالاتر از اون دارم. پس اینطوری نباید میگفت که تو چیزی نمیدونی و من بیشتر میدونم !

کاش میشد یه سؤال از تابع ریاضی ازش میپرسیدم. عمراً اگه بلد باشه ...

مگه نمیگه بیشتر از تو میدونم ؟

خوب من تو کار مثل اون تجربه ندارم. ولی یاد میگیرم. مگه غیر از اینه ؟!

تازه اونم همچین کاری نمیکنه که. یه مسیری رو هر روز میره تا بازار و برمیگرده. به اینم میگن کار ؟!

اصل کار رو آقای صولتی میکنه که با چندین و چند تا تاجر و فرش فروش سر و کار داره ...

هی میگه پادویی نکن پادویی نکن ...

مگه خودش الان چیه ؟! خودشم پادوی دیگه !

آقای صولتی هم اونو ساده گیر آورده داره و کرده پادوی خودش !

خوب پس فرق من و بابا چیه ؟!

من قراره بشم پادو و اونم پادوئه. تازه من سال اول دبیرستانم هستم و اون تا سیکل خونده !

من که بیشتر از اون میفهمم.

هی مامان با چشم اشاره میکنه چیزی نگو ! یعنی چی این کارش ؟ یعنی حرفی نزن که عصبانی تر بشه. چون از تو سنش بیشتره ...

پس تکلیف تصمیم من واسه آینده م چی میشه ؟!

اینطوری من میتونم سرنوشت خودمو انتخاب کنم. تازه میتونم درسمم ادامه بدم. کی گفته میخوام ولش کنم ؟!

حالا عصبانی بودم و یه چیزی گفتم. دلیل نمیشه ادامه ندم که !

نمیدونستم دقیقاً چه کار کنم ؟

هزار و یک نوع فکر تو ذهنم بود و مثل خوره داشت ذهنمو میخورد ...

بدجور اعصابم ریخته بود بهم ...

شاید اگه همین بارون و بوی نم و تصورم از شمال نبود ، هیچ وقت از این افکار بیرون نمی اومدم ...

ولی یه چیز دیگه باعث شد بیرون بیام. درست وقتی که داشتم رفتار چند دقیقه پیش و جلوی چشمم می آوردم و تحلیلش میکردم ، صدای در اتاق اومد ...

ترلان وارد اتاقم شد. بغضم رو فرو دادم و حرفی نزدم. اگه قرار به این باشه که من برم سر کار و مستقل بشم ، پس نباید جلوی یه دختر بشکنم. اصلاً دختر و پسرش فرقی نداره ... نباید جلوی یه آدم دیگه خودمو بازنده نشون میدادم.

عمو کیوان هم میگفت که با تمام سختی های زندگیش ساخته تا به اینجا رسیده. پس بهتره منم دووم بیارم و با سختی هایی که جلوی راهمه بسازم و ناراحت نباشم.

لااقل ناراحتی م رو واسه خودم نگه دارم و نذارم بقیه بفهمن که ناراحتم ...

از بالکن بیرون نیومدم ولی تکیه مو دادم به دیوار سمت راستی و نفس عمیقی کشیدم. باز هم بوی نم بارون تو مشامم پیچید.

سنگینی نگاه ترلان رو حس میکردم. صدای مهربونش رو شنیدم :

-چطوری داداشی ؟

حرفی نزدم. دوباره با همون لحن گفت :

-قهری با من ؟!

طاقت دیدنشو نداشتم. چون میدونستم با دیدنش دلم به حال نگرانش میسوزه و یا بغض اون میشکنه یا من ! از بچگی با هم همینطوری بودیم. همیشه وقتی من ناراحت بودم ، اون سعی میکرد سر صحبت و باز کنه. هرچند موقع ناراحتی اونم ، من همین کارو میکردم. ولی ناشیانه تر و خیلی بچگونه تر ... چون اصولاً بلد نبودم با دیگران خوب ارتباط برقرار کنم.

ترلان : توفیق جان ؟!

صداش این دفعه یه کم لرزید. برگشتم نگاهش کردم که دیدم تو چشماش اشک جمع شده ...

طاقت دیدن اشکاش و نداشتم و گفتم :

-گریه نکن خل و چل !

ترلان با لحنی بچگونه گفت :

-تو که حلف نمیزنی بی تلبیت !

لبخندی زدم و گفتم :

-بیخیال !

ترلان این بار جدی گفت :

-چرا بیخیال ؟

-ولش کن بابا ... هیچی نشده !

ترلان : پس یه چی شده که میگی نشده ...

-تو که تا الان بیرون بودی. چی شد یهو رسیدی ؟

ترلان : اتفاقاً الان رسیدم. اومدم ببینم چی شده که بابا رفته بیرون و مامان داره همینطوری قرص میخوره !

با تعجب گفتم :

-جدی ؟!

ترلان یه کم عقب رفت و روی تختم نشست. موهای مشکی ش رو دور سرش جمع کرد. دستی به سر و صورتش کشید و گفت :

-اَه توفیق چقدر آینه ت کثیفه !

-جواب منو بده

همینطور که نگاهش به آینه بود ، گفت :

-جواب چی رو ؟

-همین که گفتم جدی ؟!

ترلان : چی جدی ؟

-اِه خنگ ... واقعاً همینطوری که میگیه ؟

یک تای ابروشو بالا داد و گفت :

-آره دیگه ! مگه من بهت دروغ میگم ؟

رومو برگردوندم و بارون و نگاه کردم. نفسم رو آروم بیرون دادم و گفتم :

-نه ! همینجوری پرسیدم.

ترلان : چی گفتی که اینا اینطوری شدن ؟

-من ؟!!!

ترلان : نه من ! تو دیگه ...

-هیچی به خدا

بعد فوراً گفتم :

-نه به خدا که نه ! ولی هیچی ... هیچی !

دوست نداشتم بیخودی قسم بخورم. وقتی چیزی شده بود ، چرا اصرار داشتم بگم چیزی نشده ؟! برای همین زود حرفمو پس گرفتم که ترلان هم بعد از تکون دادن سرش به نشانه ی تأسف ، گفت :

-پس دیدی یه چیزی هست ! چون مامان الکی نمیگه این پسره چرا اینطوری شده !

با لحنی طلبکارانه و پر از حرص گفتم :

-راستی من چیکار کردم که اینا هی میگن اینطوری شدم اینطوری شدم ؟! چه خطایی مگه ازم سر زده ؟

ترلان خیلی خونسرد در حالی که مشغول کندن لب پوست پوست شده اش بود ، گفت :

-خطایی ازت سر نزده ... مشکل تو اینه که نمیدونی چطوری تصمیمتو بگی !

پوزخندی زدم و گفتم :

-چقدرم تو کمکم کردی !

ترلان : من چطوری میتونستم کمکت کنم ؟ توفیق مگه این موضوع کوچیکیه ؟ قضیه ی آینده ته ... فقط به من مربوط نمیشه ! اینو قبلاً هم بهت گفتم. بفهم خواهشاً

-پس من چطوری حرفمو بهشون بفهمونم ؟

ترلان : اول بهش فکر کن بعد بفهمون ! شاید حرف تو غلطه نه حرف اونا !

-ولی اونا هم درست با من صحبت نکردن.

ترلان : اون به جای خود ... حرف تو هم به جای خود ! تو فرض رو به این بذار که پدر و مادر ما با کوچکترین کار اشتباهی که ممکنه از ما سر بزنه ، فوری خونشون به جوش بیاد و اعصابشون بریزه به هم ... پس سعی کن تصمیم درستی بگیری که خونشون به جوش نیاد.

خنده ی مسخره ای کردم و گفتم :

-خیلی مسخره ست به خدا ...

ترلان هم پوزخند زد :

-آره مسخره ست ... میدونم. خیلی هم مسخره ست. منم تجربه ی این برخورد رو داشتم. ولی شاید جور دیگه ای نمیتونن ما رو متوجه کنن.

بعد با صدای خنده داری گفت :

-ملتفتی داش ؟!

یه لحظه خنده م گرفت و اونم فوری گفت :

-آخ جون خندیدی ...

دوباره نگاهمو به بیرون انداختم. از شدت بارون کم شده بود. ترلان هم رفت تو اتاقش و من موندم و یه عالم فکر بی سر و تهی که نمیدونستم به کجا ختم میشه ؟!

فقط اینو خوب میدونستم که نباید بگم با عمو کیوان حرف زدم. چون اونطوری مامان هزار بار میگه دیدی گفتم کوه بری فلان میشه ال میشه بل میشه ! بیا حالا رفتی و معلوم نیست چرا انقدر پُرت کردن ... !

اصلاً چیزایی که به هم ربط نداره رو مربوط میکنه ... کافیه کاری خلاف نظرش انجام بدم. اونوقت به یه مشکل کوچیک که بخورم یا یه چیزی خلاف نظر اون پیش بیاد ، کلی مصداق و دلیل براش میاره که اگه اونی که من گفتم و انجام میدادی ، بهتر بود. یا مثلاً میگه :

-مگه من نگفتم اینطوریه ؟

-دیدی حالا ؟!

-خوب شد خودت نتیجه شو دیدی.

تا موقع شام نه درس خوندم نه کار دیگه ای کردم. تو اتاقم تو تاریکی با آهنگی که گذاشته بودم ، نشستم و فکر کردم. از خونه هم بیرون نزدم که نگن چرا واسه یه بحث زود قهر کردی و عین بچه ها میری بیرون ... تو اتاقم موندم و نه مامان و نه بابا نیومدن بگن :

-چی شد ؟!

-نتیجه ی این حرفا به کجا رسید ؟

موقع شام شد. ترلان دوباره اومد تو اتاقم. میدونستم الان میخواد بگه داداشی میخوایم شام بخوریم پاشو بیا ...

صدای نفس کشیدنش رو تو فضای ساکت اتاق حس میکردم. حتی صدای به هم خوردن لبهاش موقع ادای کلمات رو ...

ترلان : نمیای شام ؟

با بی حوصله گی گفتم :

-اشتها ندارم.

ترلان : اینطوری که نمیشه. بالاخره که چی ؟ باید یه چیزی بخوری یا نه ؟ از وقتی که اومدم نشستی اینجا. پاشو بیا شام بخور

بعد با لحنی که میخواست مثلاً منو به شوق بیاره ، گفت :

-ماکارونی داریم آ ... همون پیچ پیچیای مدل داری که دوست داری ... نمیای ؟

با تحکم گفتم :

-نه

ترلان هم حرفی نزد و از اتاق بیرون رفت.

خوشبختانه اصراری هم از طرف مامان برای شام ندیدم.

یعنی انقدر دعوای امروز اوج داشت که اینطوری عصبانی شده بودن ؟!

بابا که یه شب بخیر ساده گفت و گرفت خوابید. تلویزیون هم خاموش شد و دیگه توران پای سریال آخر شب ننشست.

مامان هم دیگه پای کتاب مفاتیح نبود تا دعا بخونه. یه گوشه از آشپزخونه نشست و روی صندلی خیلی سَرسَری دعاشو خوند و گرفت خوابید.

همه چیز عوض شد. فکر نمیکردم یه تصمیم از جانب من ، این همه جنجال در پی داشته باشه ...

طرفای ساعت 11 که گشنه م شده بود ، پاشدم رفتم تو آشپزخونه. یه کم ماکارونی واسه خودم داغ کردم و همون جا تو تاریکی مشغول خوردن شدم. آهسته کارامو میکردم که مبادا کسی بیدار بشه.

باد سردی از طرف پنجره ی نیمه باز می اومد. هوا هم مثل دل من سرد شده بود. سرد از این غذایی که میخوردم ! سرد از این فضایی که توش بودم و تاریکی ش بدجور آزارم میداد.

هر قاشق ماکارونی که قبلاً با لذت میخوردم ، الان برام مثل اجباری برای خوش کردن دلی بود که گشنگی خودش رو برام فریاد میزد ...

هر نگاهی که به خونه و فضای اون مینداختم ، تاریکی ای رو توش میدیدم که ظرف چند ساعت برام متصور شده بود و انگار نمیخواست با من و دلم کنار بیاد. انگار از روز اول من گناهکار ترین بچه ای بودم که متولد شده بودم و به خاطر حرف و تصمیمی که به زبون آورده ، باید تاوانی این چنینی رو پس بده ...

شاید من اغراق میکنم. شاید خیلی اون روز برام سخت و سنگین بود و شب سختی رو هم گذروندم. اما هرچی بود ، میدونم که خوب نبود ! چون حال و هوای دلچسبی رو نداشت.

دو اتاق تاریک کنار یک پذیرایی سرد و مبلمانی که انگار محتوی مهمان های روزهای بعد بودن. مهمان های خوانده یا ناخوانده ای که انگار قرار بود بعداً اینجا بیان و منو برای تصمیمم مورد شماتت قرار بدن.

تازه اونا هنوز نمیدونن من قراره چیکار کنم و چه هدفی دارم. ممکنه با یه اخم مامان ، همه شون انگشت اتهامو به طرف من بگیرن و واسه چیزی که هنوز اتفاق نیفتاده ، منو محکوم کنن.

فکرای ناجوری که تو ذهنم بود ، باعث شد تا غذا تو دهنم بماسه و اصلاً نفهمم چی دارم میخورم !

از جام بلند شدم و قابلمه ای رو که تا چند لحظه پیش جلوم بود ، گذاشتم تو یخچال و دست و صورتمو شستم. پاورچین پاورچین از کنار مامان و بابا رد شدم و تو اتاقم رفتم.

روی تختم دراز کشیدم و دستامو پشت سرم قلاب کردم و روی متکا گذاشتم.

نفس عمیقی کشیدم و تو دلم گفتم :

-خدایا ... فردا میخوام برم پیش آقا فریدون و بهش بگم که میخوام پیشش کار کنم. جوری هم که هیچ کس نفهمه. یعنی مدرسه رو میرم و بعد از مدرسه به جای اینکه برم با بچه های کوچه بازی کنم ، میرم پیش آقا فریدون وامیسم. مامانمم که نمیفهمه. میگم میرم بیرون ولی متوجه نمیشه که پیش آقا فریدونم ... پس کمکم کن که چیزی نشه. بذار این هدفی که دارم به یه جایی برسه. ممنونتم

دستامو از پشت سرم برداشتم و به پهلو خوابیدم. چشمامو آروم بستم و از خدا فردایی رو خواستم که برام بدون مشکل باشه.

***

-نه نمیشه پسر جان

با نگرانی به فریدون نگاه کردم و گفتم :

-چرا نمیشه ؟

فریدون : واسه اینکه تو بچه محصلی ... بچه همین محلی ... از کجا معلوم فردا پس فردا بابا ننه ت پا نشن بیان بگن چرا بچه ی ما رو به کار گرفتی ؟! من جوابشون و چی باید بدم ؟ برو درستو بخون پسر جان ... درس از همه چی بهتره.

سیبیلای پرپشتش رو دستی کشید و مشغول مرتب کردن قفسه ی کناریش که بسته های پفک و چیپس بود ، شد. سه چهار نفر همزمان وارد مغازه شدن و اونم خودشو با مشتری هاش مشغول کرد.

اصلاً حواسش جمع منی که تا همین یه دقیقه پیش داشتم واسه کار باهاش حرف میزدم ، نبود.

با خودم گفتم این که الان اینطوری میکنه ، فردا پس فردا با یه اشتباه از طرف من ممکنه بره جار بزنه :

-این پیش من کار میکنه.

-این بی عرضه ست.

-این نمیتونه از پسِ کار بر بیاد.

اصلاً ولش کن. دور این فریدون و باید خط بکشم. از همون اولم ازش خوشم نمی اومد. حالا خوبه یه سوپری داره که انقدر خودشو میگیره. تو چیکار داری من به مامان بابام گفتم یا نه ؟! دوست دارم کار کنم. به بقیه ش چیکار داری ؟

اینطوری نمیشد ! جلو رفتم و گفتم :

-آقا فریدون ببخشید میشه یه چیزی بگم ؟

همینطور که جواب مشتریا رو میداد ، گفت :

-بگو گوشم با توئه ...

تا خواستم بگم ، نگاهی بهم کرد و ابروهاشو همزمان بالا داد و گفت :

-ولی در مورد کار نباشه ها.

نخیر ... مثل اینکه حضرت آقا هنوز یادشه ! عجب شانسی دارم من ...

پوزخندی زدم و گفتم :

-هیچی ... بیخیال !

اونم پاپی نشد و دوباره طوری رفتار کرد که انگار من وجود ندارم. با دلخوری از تو مغازه بیرون اومدم. فوراً برگشتم طرفش و گفتم :

-پس به کسی نگین من اومدم اینجا که ...

وسط حرفم اومد :

-باشه خیالت راحت

باز جای شکرش باقیه که چیزی نمیگه. من که بختمو امتحان کردم. این یکی نشد ... کار دیگه ای به نظرم نمیاد. تازه مغازه ی فریدون هم دو تا چهار راه پایین تر از خونه مونه که جرئت کردم بیام بهش بگم. اگه میرفتم سوپری جلوی خونه مون که سر سه سوت مامان میفهمید و کارم زار بود !

راهمو به طرف خونه گرفتم. نمیدونم چرا تو این روزا همه ش احساس پوچی میکنم. احساس به درد نخور بودن !

انگار کسی منو نمیبینه و دوست دارم در معرض توجه دیگران باشم. با هدفم ، با کارم ، با حتی درس خوندنم که تا الان در معرض توجهشون نبوده !!! میخوام منو ببینن و از من بگن. از من تعریف کنن و نقل محافلشون باشم. بگن توفیق اینطوریه توفیق اونطوریه ...

ولی خبری از این حرفا درباره ی من نیست. دیگه خبری هم از ترانه نیست. بعد از اون کوه رفتن ، دیگه معلوم نیست کی بشه و سر چه ماجرایی پیش بیاد که من ببینمش ... نمیدونم اصلاً دوباره میتونم ببینمش یا همه ش خیال محضه و دیگه دیداری در کار نیست !

یه چهار راه رو رد کردم. بعد از اون بهنام و دیدم داره به طرفم میاد. از بچه های مدرسه ست. زیاد باهاش نمی پرم. از این بچه شرای مدرسه ست که همیشه دفتر میخوانش و کلی هم نمره انضباطش سر شیطنتایی که میکنه ، کم شده. قد و هیکلش مثل خودمه با این تفاوت که یه کم قلدره ! مثل من موهاش مشکیه ولی مجعد نیست و تازه دماغشم مثل من کوفته ای نیست ! چشمای منم که نسبت به بچگی هام یه کم انحراف داشت ، حالا بهتر شده ولی واسه بهنام اینطوری نیست و انحراف نداره ! دندوناشم که طبق معمول خرگوشی ...

همینطور تو بَر ِ قیافه و کاراش بودم که اومد سمتم و باهام دست داد. ما بچه ها عادت داریم با دست دادن ، سلام و علیک میکنیم و حرف اولمون میرسه به چه خبر و چیکار میکنی ؟! نه سلام و چطوری !!!

با یه لبخند کجی که گوشه ی لبش بود ، گفت :

-چطوری توفیق ؟ این ورا ؟!

-خونه مون اینجاست دیگه. مگه نمیدونستی ؟

بهنام : آها آره ... راست میگیا

میخواستم خداحافظی کنم که گفت :

-پسر بدجور تو نخ این دختره م

-کدوم دختره ؟

بهنام نگاهش به خیابون بود و انگار تو خیالاتش با من حرف میزد. مثل کسی که با خودش حرف میزنه و اصلاً به جواب گوش نمیده :

-خیلی تیریپش جیگره ! از ایناییه که با سه سوت مخش فنا میره و میتونی دو روزه ببریش پارک و یه دستی به دستش بزنی و حالی به حولی !

درست حسابی متوجه نمیشدم چی میگه. بهانه ی خرید رو آوردم و گفتم :

-من باید برم خرید کنم.

بهنام دماغشو خاروند و گفت :

-حالا اونم میری. بیا بریم این کوچه پایینی. خونه شون اینجاست. آمار مامارشم گرفتم آ ... باباش انگار کارمندی چیزیه ... مامانشم مثل اینکه خونه دار مونه داره ! ولی خودش میره این راهنمایی فرشته همین سر چهار راه تختی ... میشناسیش که ؟!

با گیجی گفتم :

-ها ؟ آره آره تختی همین پایینه

بهنام : نه گیج ! دختره رو میگم. مگه بچه این محل نیستی تو ؟

-چرا ... ولی خوب خیلی دخترا هستن که تو این محل زندگی میکنن.

بهنام : نه حاجی ... تو نمیری این یکی اصل کِیسه ... اصلاً خداست ... یه چیزیه آسِ آس ... دست نخورده س. با کسی نبوده. جون میده واسه مخ زنی ! هستی با هم بریم ؟

یه لحظه از فکرش ترسیدم و گفتم :

-کجا بریم ؟

بهنام : مخ زنی دیگه !

-من چرا بیام ؟ خودت برو ... من که نمی خوام. تو میخوای !

بهنام : اِ ... مگه رفیق نیستیم ؟

-چه ربطی به رفاقت داره ؟ ما تو مدرسه رفیقیم.

بهنام چپ چپ نگاه کرد و گفت :

-یعنی نیستیم دیگه ؟! باشه آق توفیق ... به هم میرسیم. وقتی که من بیخیال رفاقت شدم و یه مشت آدم اُس مشنگ فرستادم سراغت که یه دستی بهت بکشن ، اونوقت میفهمی مدرسه مون چقدر هم جنس باز داره !

با اخم بهش گفتم :

-هیچ غلطی نمیتونی بکنی !

اما بهنام خونسرد گفت :

-شما فکر کن ما نتونیم غلطی کنیم. پسر ِ وکیلی ، ناظم پارسالی یادت هست که ؟! اونو بچه ها ساختنش ... تو که دیگه جوجویی عمو !

بعد آروم زد به گونه م که زود دستشو پس زدم و راهمو کشیدم سمت خیابون که یه دفعه یه پشت پا واسه م انداخت و نقش زمین شدم.

زود بلند شدم و یقه شو گرفتم و گفتم :

-چته حیوون ؟! جفتک میندازی ؟

بهنام دستی به دماغش کشید. سرشو تکون داد و اطراف و نگاه کرد. خنده ای کرد و دستشو گذاشت رو دستم و گفت :

-بیخیال بچه ... می چایی یه وقت ! اون موقعست که مامان جونت واسه ت گل گاو زبون درست میکنه میگه بیا پسرم بخور نمیری ...

وقتی دید یقه شو بیشتر فشار میدم ، با عصبانیت گفت :

-ول کن این وامونده رو ... وگرنه یه بلایی سرت میارم آ

-تو هیچ غلطی نمیتونی بکنی ! فهمیدی ؟

بهنام با زوری که داشت ، دستمو از یقه ی پیراهنش جدا کرد. بعد از اینکه خیره به چند نفری که دور و برمون جمع شده بودن ، نگاه کرد ؛ آروم در گوشم گفت :

-اونوقت که اومدم تو مدرسه خشتکتو کشیدم رو سرت میفهمی غلط یعنی چی ! زتت زیات باشه پسر جون ...از حرص نمیدونستم چیکار کنم ؟! هی به اطراف نگاه میکردم تا آشنایی منو ندیده باشه.

دندونامو روی هم فشار و مدام زیر لب به بهنام فحش میدادم. دوست نداشتم به کسی بد و بیراه بگم. ولی وقتی مجبورم میکردن ، میگفتم. از ته دل هم میگفتم.

یه آقایی نزدیکم شد و گفت :

-چی شده عمو جون ؟ دعوا کردین ؟

-نه ... مشکلی نیست.

-یعنی چی مشکلی نیست ؟ داشت میزدت ... گلاویز شدین چرا ؟

با حرص گفتم :

-ای بابا ... شما جیکار داری ؟ یه چی بود تموم شد دیگه.

بعد رو به جمعیت گفتم :

-چیه ؟ چرا جمع شدین همه تون ؟! برین پی کارتون. نمایش تموم شد.

لبمو انقدر از حرص گاز گرفتم که طعم شور خون رو تو دهنم احساس کردم. دستمال کاغذی هم نداشتم که خون رو پاک کنم. فقط قدمهامو تندتر برداشتم تا به خونه برسم.

ببین با یه سوپری رفتن آقا فریدون چه آخرتی نصیبم شد ! اولش که با مامان و بابا دعوام شد. بعد که آقا فریدون ردم کرد و گفت شاگرد نمیخوام. حالا هم این پسره بهنام از خدا بی خبر اومده میگه بیا بریم مخ فلانی رو بزنیم. میخوای بزنی برو بزن ، منو سَنَنَ ؟!

مگه من تا حالا چند بار مخ این و اونو زدم که اومدی سراغ من ؟!

تازه وقتی هم میگم نه ! برمیگرده میگه تو مدرسه فلان کارو میکنم ... هیچ غلطی نمیتونه بکنه. هیچ گهی هم نمیتونه بخوره. پسره ی سیرابی فکر کرده کیه ؟ انقدر بدم میاد ازش ...

کاش یکی میزدم تو صورتش انقدر با اون چشمای تخس و قیافه ی انترش منو نگاه نکنه. فردا هم برم مدرسه ، حتماً برمیگرده میگه توفیق ترسوئه و بریزید سرش !

تازه جدیداً قدمم که از همه شون زده بالا ، هی میگن تو سنت زیاده بزرگتر از مایی به درد مدرسه نمیخوری ! برو کار کن. برو آشغال جمع کن. واسه چی اومدی مدرسه ؟! و از این چرت و پرت آ ...

آخ آخ ! خوب شد نگفتم رفتم پیش آقا فریدون تو سوپریش کار کنم. وگرنه بیچاره م میکرد. هی مسخره میکرد. تازه اگه میفهمید سر همین ماجرا با مامان بابام دعوام شده که میگفت بچه ننه ای و این حرفا ...

اصلاً همون بهتر که نرم تو سوپری آقا فریدون کار کنم. اینطوری اینم تو محل هست و هی منو میبینه و گزارش کارمو به همه میده. اصلاً حواسم به بهنام نبود !

صدای آشنایی به گوشم رسید :

-سلام پسرم

قاسم آقا بود.

-سلام ... مرسی

خندید و گفت :

-من که حال و احوال نپرسیدم که گفتی مرسی !

خجالت کشیدم و به زدن لبخندی اکتفا کردم.

با همون خنده ی کوتاهی که میکرد و عصاشو موقع نشستن روی صندلی به زمین می کوبید ، گفت :

-طرفای فریدون بودی امروز ...

-من ؟!

این از کجا میدونه ... اه اومدیم یه کار کنیم کسی نفهمه ها ...

قاسم : خودم دیدمت ... اومدم پیشش خرید. دیدم دور و بر مغازه شی گفتم شاید کمکی از دستم بر بیاد.

تو دلم گفتم :

-بترکی با این حرف زدنت ... هول کردم گفتم الان مامان بابام فهمیدن.

باز لبخند زدم و همینطور که عرقای روی پیشونیمو پاک میکردم ، گفتم :

-نه نه ... مرسی ... چیزی نیست. یه خرید ساده بود.

داشتم میرفتم که گفت :

-پس چرا دستت خالی بود ؟

فضولو بردن زیر زمین ، پله نداشت خورد زمین

آخه به توچه پدر جان ؟!

تند گفتم :

-اون چیزی که میخواستم نداشت. خداحافظ

پشت سرمم نگاه نکردم که ببینم چی میگه. محله ی ما عین روستاست. یکی یه غلطی بخواد بکنه تا ته کوچه میفهمن. چو میفته دیدی فلانی این کارو کرد ، فلانی اون کارو کرد ... تازه اگه چند تا روش نذارن و یک کلاغ چهل کلاغ نکنن !!!

اعصابم خورد بود.

جلوی خونه رسیدم و زنگ رو زدم. هوای جنجالی این روزای من با یه صاعقه ی شدید ، بارونی شد ...

فصل سوم : سوءظن

آروم به طرفش رفتم و زل زدم بهش. سرشو بالا آورد و چشماشو بهم دوخت. نگاهش کردم. ابروهاش هنوز همونطوری و فقط تمیزش کرده بود. چشماش هنوزم همون برق خاص خودشو داشت که موقع دیدنش ، دلم هُری میریخت.

فقط کمی گونه هاش تپل شده بود و چهره ش کلاً نشون میداد که سنش بیشتر شده. آرایش کمرنگی هم داشت.

دستاش طبق معمول می لرزیدن ...

هنوز بعد از این همه سال استرس پنهان رو تو خودش داره !

موهاشو کمی بیرون آورده بود و یه شال سفید و خوشگل روی سرش انداخته بود.

وای که چقدر دلم برای تک تک اون لحظه های با هم بودن قدیم تنگ شده ...

دوست داشتم مثل قدیم میرفتم دستشو میگرفتم و با هم شروع به قدم زدن میکردیم ...

ولی خودمو نگه داشتم و بعد از نفسی عمیق ، گفتم :

-اینجا اومدی چیکار ؟

ترانه در حالی که اشک تو چشماش جمع شده بود ، گفت :

-اومدم با هم بریم کوه ...

با تعجب گفتم :

-کوه ؟!

آهسته گفت :

-آره ... مثل قدیما

پوزخندی زدم و چیزی نگفتم.

یاد این متن افتادم :

" می دانم ...

حالا سالهاست که دیگر هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد !

حالا بعد از آن همه سال

آن همه دوری ، آن همه صبوری "

ترانه اومدی که چی بشه ؟!

دلم باز هم مثل گذشته هُری ریخت ...

موهای تنم سیخ شدن و قلبم شروع به تپش شدید کرد.

حالم دست خودم نبود ! یه طوری شدم که نمیدونستم دقیقاً چه حالی دارم ؟! ولی هرچی بود ، منو میبرد تو حال و هوای چند سال پیش ...

با صدای ترانه به خودم اومدم :

-میای بریم ؟

آب دهانمو قورت دادم. سرمو به نشانه ی تأسف براش تکون دادم و گفتم :

-حالا بعد از اون همه ماجرا ، اومدی میگی بریم کوه ؟ که چی بشه ؟

بدون اینکه جوابمو بده ، به دستام نگاه کرد. مسیر نگاهش رو طی کردم. درست روی انگشتای دستم بود.

شاید میخواست بدونه حلقه دارم یا نه ؟!

با خودم تو دلم گفتم :

" ای دردت به جان بی قرار پر گریه ام

پس این همه سال ماه ساکت من کجا بودی ؟

حالا که آمدی

حرف ما بسیار

وقت ما اندک

آسمان هم که بارانی ست "

باران شدت گرفت و ترانه ی من زیر اون داشت خیس میشد. بغضم شکست ! پسری که هرگز بغضش نمی شکست ، دو تا اشک روی گونه هاش جلوی دختری که قرار بود روزی همسرش باشه ، فرو ریخت و شکست !!! اون هم به معنای واقعی ...

من جلوی ترانه م داشتم گریه میکردم ؟!

به طرف ماشین رفتم و اونم پشت سرم اومد.

برگشتم و با خشم گفتم :

-برگرد همون جا که بودی !

اصلاً خیالمم نبود که ما تو کوچه هستیم و ممکنه صدامو کسی بشنوه. ولی اون خیلی راحت به طرف ماشین اومد و منتظر اشاره ی من برای باز شدن درها بود تا سوار بشه ... توجهی هم به لحن بدم نکرد ...

دزدگیر رو زدم. ترانه سوار شد. منی که تا چند لحظه ی پیش میخواستم اونو پس بزنم و جواب این همه انتظار رو با اخمم به اون بدم ، انقدر دست و پام شل شده بود که گذاشتم راحت سوار بشه و حرفی نزنم ! حتی توجهی هم به لحن خشنم که چند لحظه پیش بروز دادم ، نکردم ! انگار فقط یه چیزی گفته بودم که گفته باشم.

داخل ماشین که شدم ، گفت :

-گریه نکن توفیق !

پوزخند روی لبام چه بازیگرای خوبی هستن امروز ... انگار قراره تا آخرش نقش اول باشن و هی خودنمایی کنن.

چرا مدام این متن و این حس و حال به یادم میاد ... ؟!

" به خدا وقت صحبت از رفتن دوباره و دوری از دیدگان دریا نیست

سر به سرم میگذاری ؟ هان ؟

میدانم که میمانی

پس لااقل باران را بهانه کن

دارد باران می آید

مگر میشود نیامده باز به جانب آن همه نشانی دریا برگردی ؟!

پس تکلیف طاقت این همه علاقه چه میشود ؟

تو که تا ساعت این صحبت ناتمام ، تمامم نمیکنی ؟ هان ؟

باشد

گریه نمیکنم

گاهی اوقات هرکسی حتی از احتمال شوقی شبیه همین حالای من هم به گریه می افتد.

چه عیبی دارد ؟

اصلاً چه فرقی دارد ؟

هنوز باران می آید

باران می آید "

یه صاعقه ی دیگه ...

یه آسمان خراش ناجور ...

قلب من و تو کنار هم تو همین نزدیکیه ...

شاید دقایق متوالی چشم تو چشم هم شدیم. با چشم های هم با همدیگه حرف زدیم.

آخر سر این سکوت رو شکستم :

-چند سال ؟!

سری تکون داد و با بغض گفت :

-هفت !

-شایدم بیشتر ...

ترانه : شاید !

زهرخندی زدم :

-کجا ؟

ترانه آهی کشید و گفت :

-خونه شوهر !!!

کورسوی امیدم نابود شد. حرفایی که تو این سالها همه بهم میزدن و میگفتن که اون ازدواج کرده ! دست بردار ! انقدر خودتو عذاب نده ... ولی من قبول نمیکردم و باید فقط با خودش صحبت میکردم تا مطمئن بشم. حالا خودش اومده و همونی رو میگه که دیگران گفتن ...

آره انگار درست بود. ترانه ازدواج کرده و من واقعاً اون ترانه رو از دست داده بودم ؟!

پس اینی که جلوی من نشسته و داره زل میزنه تو چشمام ، کیه ؟

آروم دنده رو لمس کردم و گفتم :

-پیاده شو ...

ترانه با سیلاب اشک روی چشماش ، گفت :

-من هنوز حرف نزدم توفیق !

-تا آخرش رفتم. ازدواج کردی ! از روی لج با من ! اشتباه کردی ، اشتباه ...

ترانه : ولی من ...

سرش داد زدم :

-بذار حرفمو بزنم !

انقدر با تحکم گفتم که جیک نزد !

من سر ترانه داد زدم ؟!

کی چنین جرئتی به خودم داده بودم ؟

اصلاً چرا این کارو کردم ؟

سرمو روی فرمون گذاشتم که گفت :

-حرکت نمیکنی ؟

-با خودت چی فکر کردی ؟ فکر نکردی یه بدبختی این ور شهر عاشقته ؟! اصلاً هیچ موقع شده به منم فکر کنی ؟ به بدبختیام ؟

ترانه : توفیق به خدا دست من نبود. تو این مدت زیاد یادت کردم. حتی وقتی ترلان رفت ... منم اومدم توفیق ! باور کن اونجا بودم. ولی روم نشد بیام جلو

اسم ترلان رو آورد ...

یاد ترلان افتادم. یاد اون روزی که بعد از دعوا با مامان و بابا کلی با هم حرف زدیم. شامی که خوردم و زهرم شد و برای همیشه از اون شب به بعد از ماکارونی بدم اومد ...

آخ ترلان ! تنها داشته ی گرانبهای من تو زندگی ... اما حالا کجاست ؟!

ترانه : تو فکر ترلانی ؟

-بیخیال

ترانه : چرا درست جواب نمیدی ؟

-چی بگم ؟

ترانه : حرف بزن. سکوت نکن. از سکوتت می ترسم.

-چیزی ندارم که بگم.

ترانه : مطمئنم تا قبل از اینکه بیام کلی حرف پیش خودت داشتی.

-آره ... ولی الان یادم رفته.

ترانه : توفیق ؟!

صداش لرزید. نگاهش کردم. سیل اشک روی گونه هاش بود. آروم گفت :

-توفیقم ؟!

دلم گفت :

-جانم ؟!

ولی مغزم بهم دستور داد هنوز از این کلمه استفاده نکنم. نمیدونم چرا ؟ ولی این اجازه رو به خودم میدادم. من یه امتیاز نسبت به ترانه داشتم. اونم اینکه تو عشقم وفادار بودم.

چشمامو بستم و استارت زدم.

از کوچه که گذشتم ، بی هدف تو خیابون شروع به راه رفتن کردم. خیلی آروم و بی هدف ...

انداختم تو خط کم سرعت و بی توجه به اشکهای پی در پی ترانه که تو این روز بارونی با هم داشتن دل منو می لرزوندن ، مشغول عوض کردن دنده ی ماشینی بودم که یه روزی حدس میزدم رو صندلی شاگردش ، ترانه رو مهمون خودش داشته باشه.

چه روزا که ترانه رو کنار خودم فرض نمیکردم و باهاش حرف نمیزدم !

تو خیال خودم ...

تو عالم خودم ...

ترانه رو تو تصوراتم میدیدم.

با هم شاد بودیم. با هم غمگین !

یکی مون ناراحت میشد و اون یکی از دلش در می آورد ...

من نازشو میکشیدم. اون ناز میکرد !

حالا کنارم نشسته ...

به چه دلیلی ؟ برای چی اومده ؟ چی رو میخواد ثابت کنه ؟ اصلاً چرا من سوارش کردم و دارم باهاش سوار بر ماشین خودم میرم ؟

آخرش که چی ؟ بالاخره که باید بگه چرا ازدواج کرد !

نباید بگه ؟

یه لحظه از حرص اینکه یه نفر غیر از من زودتر صاحب روح و جسم ترانه شده ، دندونامو با شدت هرچه تمام تر روی هم فشار دادم.

صدای سابیده شدن دندونام روی هم به خوبی حس میشد.

ترانه برگشت و منو نگاه کرد.

دنده رو عوض کردم.

تو دنده ی 2 ...

3 بعد هم 4 ...

به بزرگراه رسیدیم.

قرار دارم ؟! گور بابای قرار ...

میخواد نتایج چند ساله م جواب بده ؟ میخوام نده ...

ترانه باید به من جواب بده ...

با ناراحتی گفت :

-چرا انقدر تند میری ؟

با حرص گفتم :

-چرا ازدواج کردی ؟

مکثی کرد و ادامه داد :

-تو خودت بگو

با تعجب گفتم :

-من بگم ؟ تو ازدواج کردی ، از من میپرسی ؟!

پوزخندی زدم :

-خوبه والا ...

ترانه : اصلاً خانومت کجاست ؟

ابروهام از تعجب بالا رفت ... تمام تنم لرزید و گفتم :

-خانومم ؟!!!!!

این دفعه دیگه واقعاً داشتم شاخ در می آوردم. فکرشم نمیکردم بگه خانومت کجاست ! من که زن نداشتم که این حرفو زد ...

ترانه خیلی خونسرد گفت :

-تو منو پس زدی. بخاطر یه نفر دیگه. انتظار داشتی چیکار کنم ؟!

با حداکثر توانم زدم رو ترمز ...

خوشبختانه خط راست بودم و ماشینی هم پشت سرم نبود. اتفاق خاصی نیفتاد جز اینکه ماشین با سرعت زیاد از حرکت ایستاد و چند خط ترمز روی بزرگراه جا گذاشت ... البته جیغ ترانه و پرتاب جفتمون به جلو هم به این اتفاق میشه اضافه کرد.

چشمامو بسته و بعد باز کردم. سعی کردم خیلی آروم باشم :

-من کی تو رو پس زدم ؟

ترانه با معصومیت به من چشم دوخت :

-تو مگه ازدواج نکردی ؟!

با جدیت گفتم :

-نه ! ابداً

تقریباً خشکش زد. مات به من نگاه کرد. سرشو پایین انداخت و دوباره نگاهم کرد.

شاید چند دقیقه داشتیم همدیگه رو نگاه میکردیم. گذاشتم با خیال راحت فکراشو بکنه تا بدونه تو این مدت چی آ گذشته و چه اتفاقاتی پیش اومده ...

به پنجره ی پشت سرش تکیه داد و دست از نگاه خیره ش برنداشت ...

آماده ی یه شکستن دیگه بود ...

صدای آهنگ داخل ضبط ماشین منو به خودم آورد :

" ببار برایم

تو که هزاران چشمه ی جوشان 

پشت مردمکهایت پنهان کرده ای

ببار برایم

اشکهایت همان آب حیاتیست

که خضر نوشید و هنوز

در به در جاودانگیست "

نگاهم به ترانه دقیق تر شد و گوشم دنبال شنیدن صدایی از اون ...

وقتی دیدم چیزی نمیگه ، دستمو تکون دادم و گفتم :

-کجایی ؟! حواست با منه ؟

سرشو پایین انداخت و چیزی نگفت.

هر لحظه ممکن بود خودشو خالی کنه و بغضش بترکه ... حس کردم اشتباهی رو که این سالها کرده ، داره مرور میکنه. لحظه ی سختی برای جفتمون بود. هم من و هم اون داشتیم لحظات سختی رو طی میکردیم ...

ولی باید بغضش رو میشکوند ...

باران که می بارید ، پس چرا ترانه نمی بارید ؟

" ببار برایم 

ساعت چشمهایم 

عجیب با ساعت ابرها کوک است

عقربه هایی خلاف مسیر زندگی

که بهم نمیرسند و فقط جفت میشوند

ببار برایم 

که تو اشک هایت

برف آب شده ی کوهستان است

بکر و جاری

ببار 

سیلاب دردهایت را دوست دارم "

آره ببار ...

ببار ترانه که سیلاب دردهایت را عجیب دوست دارم.

کمی گذشت و سرشو بالا آورد و گفت :

-از کی اینجایی ؟

یه کم فکر کردم و گفتم :

-یه نیم ساعتی میشه ...

مشغول جویدن انگشت شستش شد و گفت :

-یه کم دیگه صبر میکنیم.

با تردید گفتم :

-حالا مطمئنی این ممد آقا قبولم میکنه ؟

بهنام خندید و گفت :

-آره بابا ... واسه چی قبول نکنه ؟ بچه ردیفیه. خیالت راحت ... خوبه خودتم اونجا اومدی و تأییدت کرد. منم که چیزی به کسی نمیگم. 

با حرص گفتم :

-حالا هی بگو چیزی به کسی نمیگم چیزی به کسی نمیگم. منو سکته میدی آخر

بهنام قهقهه ای سر داد :

-نه جدی خیالت تخت ... از وقتی دیدم تو پایه ی کارای منی و باهام میای ، حواسم ازت جمعه و مطمئن باش بهت نارو نمیزنم.

چشمکی بهم زد و حواسم به دختری رفت که داشت وارد پارک میشد. آروم زدم به پهلوی بهنام :

-خودشه ؟

بهنام روی نیمکت جلومون نشست و گفت :

-آره آره خود خوشگلشه ... من اینجا نشستم توفیق ... تو برو باهاش صحبت کن بگو همونی هستی که چند روز پیش نادیا اومد تعریفم و پیشت کرد. نشون به اون نشونی که تو مدرسه باهات حرف زد و گفت این پسر خاله م خیلی دوسِت داره ... یه جوری که پشیمون نشه و با هم کار کردیم ، مخه رو بزن و بیا. فکر کنم از اوناست که پا بده. بدو تا نرفته ...

باشه ای گفتم و به طرف مهگل رفتم. اسمش این بود. یه دختر 14 ساله که سال سوم راهنمایی بود و مدرسه شونم نزدیک ما بود. تو محل خودمون میشِستن و نشونی هایی که بهنام داده بود ، همگی درست از آب در اومد. به یه دختره به اسم نادیا هم پول داد که بره به مهگل بگه پسر خاله م از تو خوشش میاد و خلاصه یه نشونی پیشش داشته باشیم. هرچند همه ی حرفاش خالی بندی بود ... ولی به عاقیت کارش امید داشت. چون منو واسطه کرده بود.

خودم یه روز تحقیق کردم و فهمیدم قضیه همونیه که میگه. چون بهنام میشد پسر عموی ممد آقا تعمیرگاهی تو خیابون ناصری. بهنام بهم گفت که این مورد رو براش جور کنم تا اونم با یه حقوق خوب کارمو پیش ممد جور کنه.

بهونه ی کلاس تقویتی های مدرسه هم میتونست واسه رفتنم به تعمیرگاه مشکلی درست نکنه. قول داد که به کسی حرفی نزنه تا من راحت برم و کارمو بکنم. حقوقش هم به نظر خوب می اومد.

همه چی حاضر بود تا من برم سر کار و در کنارش درسمم بخونم. فقط باید این دختره رو با بهنام اکی میکردم. بهم یاد داد چیکار کنم و گفت چون من مثبت تر میزنم و چهره م ساده ست ، زود باهام دوست میشه و مشکلی پیش نمیاد.

من فقط این یه کارو انجام بدم ، بعدش دیگه میتونم برم سر کار ...

البته به حرفای این بهنام نتونستم اعتماد کنم. واسه همین رفتم مکانیکی ممد آقا و یه ده دقیقه ای باهاش حرف زدیم. اونم قبول کرد بیام. خیالم راحت شد که بهم نارو نمیزنه. شانس آوردم با خونه مون فاصله داره و باید با اتوبوس هفت هشت ده تایی ایستگاه برم تا برسم بهش. وگرنه ممکن بود یکی منو تو محل ببینه و بدجوری ضایع میشدم.

دختره تنها داشت تو پارک میرفت. انگار هر روز مقصدش از این پارک میگذره ...

پشت سرش شروع کردم به راه رفتن و همونطوری که برنامه مون بود ، سوت زدم. برنگشت و همینطور به راه رفتنش ادامه داد. قدمهاشو تندتر هم برمیداشت. وقتی اشاره هام نتیجه ای نداشت ، گفتم :

-ببخشید یه لحظه ...

برگشت نگاهم کرد. ابروهای پر پشتی داشت. قیافه ش مدرسه ای بود. موهاش نامرتب بودن و چشماش هم پف کرده بود. حدس زدم تازه از خواب بیدار شده باشه. هیچ آرایشی هم نداشت. ولی ته چهره ی زیبایی داشت. درست مثل ترلان خودمون که صاف و ساده میاد بیرون. با اضطراب بهم خیره شده بود که یه خنده ای کردم و گفتم :

-من دوست یکی از بچه های همین مدرسه پسرونه ی بالام ... یعنی یه کم فاصله با هم داریم.

بازم چیزی نگفت. عرق از سر و روی خودمم ریخته بود. دست و پامو گم کرده بودم. قلبم تند تند میزد و آب دهنمو به سختی میتونستم قورت بدم. یه کم پاهام میلرزید. به نیکمت کنارمون اشاره کردم و گفتم :

-بشینیم ؟!

جوابی نداد و مقنعه اش رو مرتب کرد. دو سه قدم رفت عقب که گفتم :

-نه وایسین ... من مزاحم نیستم به خدا

بازم چیزی نگفت. دستامو در هم قفل کردم و گفتم :

-با من دوست میشی ؟!

فوراً لبمو گاز گرفتم. خیلی ناشیانه این جمله رو گفتم. طوری که اونم لبشو گاز گرفت و با تمام سرعتی که داشت ، شروع به دویدن کرد. اصلاً خودمم نفهمیدم که چرا بهش گفتم با من دوست میشی !!!

مگه قرار نبود اینو با بهنام دوست کنم ؟! پس چرا همچین حرفی زدم ؟

گفتم شاید با دویدن پشت سرش ، بتونم دوباره باهاش حرف بزنم. برای همین شروع به دویدن کردم و تو اون لحظه فقط حواسم به جور کردن قضیه بود. نمیدونستم دیگه چه راهی درسته و فقط فکرم به این بود که مهگل برای دوستی با بهنام جواب مثبت بده تا من برم پیش ممد آقا ... این شرط بهنام واسه کار بود. هرچند شرط اون واسه لو ندادن منم حساب میشد !

با قدمهای تندم بالاخره بهش رسیدم و اونم روی یه نیمکت نشست. جفتمون نفس نفس میزدیم و گفتم :

-حالا چه عجله ایه ؟ من که هنوز حرفی نزدم.

با صدای ظریفی که ازش بیرون اومد ، گفت :

-من به نادیا گفتم که با کسی دوست نمیشم. ولی گوش نکرد ...

آب دهنمو قورت دادم. گلوم از خشکی میسوخت. دستمو به نیکمت گرفتم و گفتم :

-من هرکسی نیستم.

چپ چپ نگاهم کرد و با گفتن خداحافظ از جاش بلند شد. فوراً گفتم :

-من واسه رفیقم اومدم جلو ...

برگشت منو نگاه کرد. منم برگشتم که با دستم به بهنام اشاره کنم. اما کسی روی نیمکت نبود. تا همین چند لحظه پیش بهنام اونجا نشسته بود. فوراً رومو به طرف مهگل برگردوندم و گفتم :

-الان همین جا بود.

اونم پوزخندی زد :

-آره خیلی معلومه. لابد تو خیالاتت بوده آقا پسر ... توهم زدی. اینم یه مدل جدید دوست شدنه ؟

با جدیت گفتم :

-نه شما وایسا ... الان میگم بیاد.

مهگل : به من ربطی نداره کی میاد کی نمیاد. من باید برم خونه مون.

کیفشو گرفتم و گفتم :

-بهت میگم وایسا تا بهنام بیاد.

مهگل سعی کرد کیفشو از دستم جدا کنه و همزمان هم گفت :

-ول کن دیوونه ... چته ؟ ولم کن ...

فقط به یه تصمیم احمقانه ی تو ذهنم فکر میکردم و حتی لحظه ای یاد عواقب این اتفاق نبودم. وقتی هم که دیدم خبری از بهنام نیست ، میخواستم تنها عضو باقی مونده رو هم از دست ندم و برای همین ولش نکردم.

صدای چند نفر رو شنیدم که انگار داشتن با سرعت بهم نزدیک میشدن. چون صداشون لحظه به لحظه نزدیک تر میشد. برگشتم عقب و دیدم بهنام با دو تا مرد داره میاد طرفم ...

یکیشون که انگار نگهبان پارک بود ، داد زد :

-ولش کن پسر ... ولش کن ببینم.

دستم لحظه ای شل شد و مهگل با سرعت دویید. من موندم و اون دو نفری که با بهنام اومده بودن.

نگهبانه با سرعت اومد طرفم و یه سیلی در گوشم خوابوند. ولی بازم چشمام روی صورت بهنام قفل شده بود.

فکرشم نمیکردم که بخواد با دو تا نگهبان بیاد سراغم ... زبونم بند اومده بود و نمیتونستم حرفی بزنم.

بهنام نیشخندی زد و گفت :

-جناب خودشه ... هر روز کارشه. دخترای مردم و اغفال میکنه و میاد پارک باهاشون قرار میذاره. اینطوری میخواد قصد شومش و عملی کنه.

بعد اومد کنار مهگل که یه کم ازمون دور شده بود و گفت :

-مگه اسم شما مهگل مرادی نیست ؟

مهگل که از ترس عرق کرده بود ، فقط به پایین آوردن سرش اکتفا کرد.

منم دست کمی از اون نداشتم و انقدر تو شوک رفته بودم که حرفی برای گفتن نداشتم.

نگهبان اومد جلوتر و دستمو محکم گرفت. با اخم رو به مهگل گفت :

-برو خونه تون دختر خانم ... برو دیگه اینورا هم پیدات نشه. الان مادرت نگرانت میشه. 

مهگل یه نگاه به من کرد و با سرعت از اونجا دور شد.

نگهبان انقدر سفت دستمو چسبیده بود که نمیتونستم از دستش فرار کنم. انگار قاتل حرفه ای گرفته بود که اینطوری بهش چسبیده بود و ولش نمیکرد !!!

تازه زبون باز کردم و گفتم :

-داره دروغ میگه.

بهنام با عصبانیتی که اصلاً بهش نمی اومد به سمتم هجوم آورد. با دخالت اون یکی مردی که کنار وایساده بود ، از من جدا شد. همینطور که نفس نفس میزد ، گفت :

-سر دختر عمه ی منم همین بلا رو آوردی ...

چشمام از تعجب چنان گرد شده بود که نمیتونستم قطر مردمک هامو تخمین بزنم ! فقط میدونم انقدر عصبانی شده بودم که شروع کردم به بد و بیراه گفتن به بهنام ... جمعیتی هم کنارمون جمع شده بودن. شلوغ شده بود. همهمه ی زیادی پیدا شد و همه در گوش هم پچ پچ میکردن.

نیم ساعتی گذشت تا ماشینی که شبیه گشت نیروی انتظامی بود ، جلوی در پارک ظاهر شد و چشمام به دهان افسردی بود که گفت :

-باید واسه یک سری توضیحات بیای پیش ما پسر جون ...

در حالی که دستامو روی صورتم گرفته بودم و مدام سرمو به اطراف تکون میدادم ، گفتم :

-و تو هم فکر کردی که من واقعاً قصدی داشتم ؟!

حرفی نزد و گریه اش شدت گرفت. با حرص گفتم :

-دِ جواب منو بده لعنتی ! تو به من شک کردی ؟

با ناراحتی سرشو پایین آورد تا مجبورم کنه با حسرت بگم :

-وای ... وای بر من ترانه ! وای بر تو ... وای بر تویی که منو باور نداشتی و شک کردی !

پوزخندی زدم :

-سوءظن ... هان ؟!

با حرص مشتی روی فرمون کوبیدم که گفت :

-تو بودی ...

سرش داد زدم :

-چیکار میکردی هان ؟ تو بودی چیکار میکردی ؟ اینو میخواستی بگی ؟ دِ لامصب یه دو دقیقه پیش خودت فکر نکردی من آدم این کارا نیستم ؟ هان ؟

حرفی نزد و با صدای بلندتری گفتم :

-آخه اینم دلیل میشه که تو دیگه از من نا امید بشی ؟ آخه این موضوع مسخره چه دلیلیه واسه نادیده گرفتن من ؟ هان ؟ دِ بگو دیگه لعنتی !!!

نفس سوزناکی از ته دلم کشیدم و با حسرتی دو چندان گفتم :

-تقصیر منه ... عیب از منه که میخواستم از اون سن مستقل بشم و منِ خرو بگو واسه اون کار مسخره ی کم درآمد حاضر شدم دست به هرکاری بزنم. به قول ترلان ، نونم نبود ... آبم نبود ... سرکار رفتنم چی بود ؟!

با ناراحتی گفتم :

-این حرفی بود که ترلان موقع خداحافظی از ایران به من زد. میفهمی ترانه ؟ ترلان رفت و منو تنها گذاشت. ترلان رفت واسه خاطر خیلی چیزا ... خیلی کَسا ... ترلان دیگه نموند و با هزار تا نا امیدی و مثلاً امید واهی رفت ... رفت واسه چی ؟ واسه کی ؟ نمیدونم ... ولی رفت. فقط میدونم که منو تنها گذاشت و رفت. تنها حامی من بود ولی نتونست تحمل کنه و رفت. شاید به خاطر حرف بقیه ... به خاطر اعتقاد بابا ... اعتقاد مسخره ی بابا ... دختر بزرگتر اول میره خونه ی شوهر ... زشته دختر کوچیکتر زودتر بره خونه ی شوهر ... ای تُف تو این اعتقاد مسخره کنن ... واسه چی اول بزرگتره ؟ ترلان هزار تا خواستگار داشت. توران با اولیش ازدواج کرد ... ترلان به عشقش نرسید. چیزی که فقط من میدونم. اونوقت تو الان برمیگردی میگی به خاطر جریان پارک چندین سال پیش که انقدر هم واسه من اون موضوع مسخره بود ، منو پس زدی ؟ این همه سال واسه این موضوع ؟ به نظرت منطقیه ؟ انقدر عشقمو دست کم گرفتی ؟! هان ؟

ترانه با سیل اشکی که روی گونه هاش بود ، داد زد :

-آره منطقیه ... منطقیه که یه عمر سرکوفت اینکه ببین پسره چیکاره س و کیه رو از بابات و در و همسایه بشنوی ! منطقیه که بابات مدام بگه خوبه به این خانواده اعتماد نکردیم آ ... خوبه من دخترمو به این خانواده ندادم آ ... حالا چطوری عنایت میخواد آبروی رفته شو جمع کنه ؟! چطوری میخواد سرشو بین مردم بلند کنه ؟ منطقیه که واسه خاطر تویی که این همه منو نادیده گرفتی و دست به هرکاری زدی ، تو روی بابام وایسادم و سیلی خوردم و گفتم عاشقتم و کتک خوردنم بیشتر هم شد ... منطقیه که به زور منو دادن به کسی که نُه سال از من بزرگتر بود و من همیشه آرزو به دل اینکه شوهرم باهام فقط دو سه سال اختلاف سنی داشته باشه ، موندم. چرا که این یکی پولدار بود ... دستش به دهنش میرسید. کارشناس ارشد محیط زیست بود. کچل هم نبود ! ریشش پروفسوری بود. کوفت بود. درد بود. مرض بود. نفهم بود. نمیفهمید زن یعنی چی ؟ احساس سرش نمیشد !!! فقط از من پخت و پز و رفت و روب میخواست. مردتیکه ی عرق خور شبای جمعه با دوستاش دوره داشت و بابام اینا رو نمی فهمید. چون همیشه جلوی اونا خوب بود. همیشه به محض رسیدن مامان و بابام حاضر میشد. موقع رفتن به خونه شون حاضر بود. تو مهمونی های فامیلی بود. با حفظ ظاهر بود ... نه واسه اینکه شوهر منه !!! منطقیه که یه عمر در حسرت تو به سر ببرم و آخرم اینطوری جوابمو بدی !!! من پا پیش بذارم و تو اینطوری منو پس بزنی ... منطقیه بی انصاف ... خیلی منطقیه ...

به هق هق افتاد و منم که دیگه تحمل این فضا رو نداشتم. هیچ وقت توقع این برخورد رو از ترانه نداشتم.

شاید حق با اون بود. شاید حق با من هم بود. ولی ترانه هم حق داشت.

دلش پر بود و تو این وضعیت خودش رو خالی کرد. شاید عقده های چندین و چند ساله ش انقدر زیاد بوده که خودش رو اینطوری خالی کرد ...

عجب وضعیتی شده ...

نمیتونم نفس بکشم ...

از ماشین بیرون زدم و زیر بارش شدید باران دستامو به طرف آسمون دراز کردم. فقط از خدا تو اون لحظه آرامش و برای جفتمون خواستم. که این دعوا ادامه پیدا نکنه. که بدتر نشه. که آروم تر بشیم. همینو خواستم ...

فصل چهارم : بازگشت

صدای باز شدن درو که شنیدم ، بدون اینکه چشمامو باز کنم آروم گفتم :

-کجا ؟!

ترانه : تا آخر عمر که نمیتونیم اینجا بشینیم. من باید برم.

به جلوم نگاه کردم. بارون بند اومده بود. آسمون یه دست صاف و آبی با کمی ابرهای تیکه پاره و چهره ای آفتابی بالاسرمون و بزرگراهی خلوت روبه رومون خودنمایی میکردن. ساعت حدود 2 ظهر بود و سر قرارم نرفتم. گوشیمم خاموش بود. حوصله ی هیچ جر و بحثی رو نداشتم. برای همین با صدای گرفته ای گفتم :

-میرسونمت

ترانه : نه دیگه ...

-میرسونمت

استارت زدم و آروم شروع به حرکت کردم. اونم درو بست و حرفی نزد. پشت چراغ قرمز رسیدیم. نمیدونم چرا انقدر ثانیه هاش زیاده ... ؟!

300 ثانیه باید وامیستادیم. نگاهی به ترانه کردم. سرشو تکیه داده بود به پنجره ی کنارش و داشت با بخاری که از دهانش روی شیشه ساخته بود ، اسم منو مینوشت. قیافه ش هنوزم معصوم بود و لرزش دستاش منو بی قرار میکرد. ابروهاش دیگه مثل بچگی هاش نبود و حالا نشون میداد که یه زن شده ... درست تا شقیقه هاش می رسید. ابروهای پر پشتی داشت و چشمهای درشت و مژه های بلندش هم با اونا زیبایی خاصی رو درست کرده بود. حداقل اینکه از دید من خیلی خوشگل و خواستنی بود. دماغ کوچک و خوش فرمی که داشت ، همیشه منو به هوس مینداخت که آروم با انگشت اشاره م بزنم روش و بگم :

-دوستت دارم

ولی تا به حال پیش نیومده که این کارو کنم. لبهای کشیده و خوش فرمش یک عمری منو در حسرت بوسیدنشون گذاشته و هنوز نتونستم طعم شیرین لبهاش رو بچشم.

با صدای آرومی گفتم :

-چرا توفیق ؟!

از جاش پرید و گفت :

-هان ؟ ... چی ؟

خنده م گرفت و گفتم :

-چرا هول کردی ؟ میگم چرا اسم منو نوشتی ؟

حرفی نزد و به سکوت اکتفا کرد. نفسم رو فوت کردم. دستمو جلوی دهانم گذاشتم. نگاهم به فرمون جلوم خیره موند. از آخرین باری که اینطوری پشت چراغ وامیستم چقدر میگذره ؟! اون موقع کجا بودم و الان کجام ؟ اون موقع کی کنارم نشسته بود و الان ...

-وایسا وقتی رسیدیم اونجا همه چی معلوم میشه.

با گریه گفتم :

-آقا به خدا من کاری نکردم. این پسره دروغ گفت. چرا ولش کردین ؟ همه چی زیر سر اونه ...

مأمور لبخند کجی زد و گفت :

-آره ... همه تون تقصیر کاراتونو میندازین گردن اون یکی ... یه زنگ به بابا مامانت که بزنم و بیان آگاهی معلوم میشه کی مقصره ... اصلاً این وقت روز تو باید تو خونه تون باشی و درس بخونی. یعنی چی راه افتادی دنبال دختر مردم تو پارک ؟ هان ؟

راست میگفت. اشتباه کردم. حقم بود. هر چقدر هم تقصیر بهنام باشه ، منم بی تقصیر نبودم. بغضمو فرو دادم و سعی کردم با گریه بیشتر از این خودمو خورد نکنم. تا کلانتری حرفی نزدم و اونم همچین کنارم نشسته بود انگار قاتل حرفه ای گیرش اومده و اگه یه لحظه ازم غافل بشه ، از دستشون فرار میکنم.

وارد کلانتری شدیم. مأموری که پشت فرمون بود ، ماشینو نگه داشت. من با مأموری که کنارم بود ، پیاده شدم. وقتی وارد فضاش شدیم و دیدم کلی موتور و ماشین پلیس با مأمور هست ، دلم گرفت و بی اختیار اشک از چشمام در اومد. با خودم گفتم الانه که برام حبس ببرن و تا آخر عمرم پشت میله های زندان میمونم. مامان هی برام گریه کنه و بابا بزنه رو پیشونیش و بگه چه گندیه که بالا اومد ... چرا این پسره آبروی منو برد ؟! توران طبق معمول حرفی نزنه و ترلان هم با ترانه هر هفته بیان عیادتم. کمپوت بیارن و کلی امیدواری بدن که چیزی نیست. درست میشه ...

چه فکرایی که به سرم نمیزد ... اعصابم از همه چی خورد بود. اول از همه از دست مامان و بابا ... اصلاً تقصیر اوناست که اینطوری شد ... اگه به حرفم گوش میدادن و مثل عمو کیوان یه کم مهربون تر حرف میزدن ، شاید دست به همچین کاری نمیزدم ... دست به این معامله برای رسیدن به کارم نمیزدم.

با تکون دست مأمور به طرف ساختمون حرکت کردم. پاهام سست شده بود و مطمئنم بود تا اون تکونم نمیداد ، منم حرکت نمیکردم. نای راه رفتن نداشتم. بدجوری دستام یخ کرده بود. هوا خیلی سرد نبود ولی من فکر میکردم تو زمهریرم ... تو قطب شمال ... تمام تنم داشت می لرزید. هر لحظه نگران اتفاقای بعدش بودم. مامان و بابا چه رفتاری میکنن ؟ چی میگن ؟ بقیه چطوری نگاهم میکنن ؟ اصلاً شاید ترلان و ترانه دیگه سراغی هم ازم نگیرن. شاید تنها امیدم رو هم از دست بدم ...

یه دفعه چشمم به آسمان آبی بالای سرم و ابرای داخلش افتاد و زیر لب گفتم :

-خدایا کمکم کن

اشکام شدت گرفت. مأمور دستی روی شونه م گذاشت و گفت :

-چته پسر ؟

با ناباوری نگاهش کردم و زار زدم :

-آقا به خدا من هیچ کاری نکردم. به جون مادرم بی تقصیرم.

اخمی کرد و گفت :

-پس چرا دنبال دختر مردم بودی ؟

-به خدا واسه کارم بود.

مأمور : کارِت ؟!

-اون پسره که اونجا وایساده بود بهم قول داد پیش پسر عموش واسه م کار جور کنه. عوضش باید من براش یه کاری میکردم.

مأمور دست به سینه شد و گفت :

-چیکار میکردی ؟

-باید میرفتم با این دختره دوست میشدم. یعنی برای اون ! دختره رو با اون دوست میکردم که چیزی از سر کار رفتنم به مامان بابام نگه.

مأمور : مگه خودش چلاق بود که تو باید میرفتی دوستشون میکردی ؟

-نمیدونم به خدا ...

مأمور : اصلاً غلط کردین اینطوری واسه رسیدن به هدفتون دست رو دختر مردم میذارین. مگه شهر هرته ؟

با صدای بلندتری گریه کردم :

-به خدا غلط کردم. نذارین برم اونجا ... الان اگه مامان بابام بیان ... وای خیلی بد میشه. من همینطوریشم باهاشون خوب نیستم. آقا غلط کردم. بار آخرمه. دیگه از این کارا نمیکنم. اصلاً گور بابای سر کار ... نمیرم ... نمیخوام برم. دیگه پشیمون شدم. به خدا تقصیر بهنام بود. من هیچ کاره م. بذارین برم. تو رو خدا

انقدر عز و جز کردم و التماس و درخواست کردم که آخر گفت :

-خیلی خوب خیلی خوب ... پاشو بیا دفتر یه برگه تعهد نامه امضا کن که دیگه از این کارا نمیکنی.

بعد با تهدید گفت :

-ببین پسر جون بار آخرته ... بهت گفته باشم. اگه یه بار دیگه ، فقط یه بار دیگه تو رو این ورا ببینم به این راحتی از کارت نمیگذرم. فهمیدی یا نه ؟

دستمو کشیدم روی چشمام و به سرعت اشکامو با گوشه ی لباسم پاک کردم و گفتم :

-بله بله چشم ... هرچی شما بگین.

پوفی کشید و باهاش به طرف ساختمون رفتم. دستام موقع امضا کردن و نوشتن تعهد نامه ای که از طرف سرباز نشسته روی صندلی رو به روم خونده میشد ، عجیب می لرزید. ولی ته دلم قرص شده بود که دیگه به مامان و بابا خبر نمیدن. با خوشحالی امضاش کردم و تحویل مأمور دادم. یه نگاهی به برگه انداخت و بهم گفت که مرخصم. با سرعت خودکار و به سرباز تحویل دادم و از در کلانتری اومدم بیرون. همین که پامو بیرون گذاشتم ، دیدم بهنام با بابام جلوی در وایسادن.

خشکم زد. تمام تنم یخ کرد. لرزشی شدید تمام وجودمو فرا گرفت. بی اختیار دو سه بار از شدت لرز کنترل خودمو از دست دادم و نزدیک بود بیفتم. بابا با حرص بهم نگاه میکرد. بهنام در حال شکستن انگشتهای دستش بود و موذیانه نگاه میکرد. خواستم برم طرفش ولی خودش با سرعت به طرفم قدم برداشت. معطل نکردم و پا به فرار گذاشتم. پشت سرم مدام میگفت :

-وایسا پدر سوخته ... وایسا ببینم بی حیا ... واسه من آدم شدی ؟ هان ؟ وایسا میگم.

ماشالا با این سرعتی که داشت و لرزش و بی حسی ای که من داشتم ، بهم رسید. محکم یکی زد پس کله م و گفت :

-من از دست تو چیکار کنم ؟ هان ؟

آروم گفتم :

-غلط کردم.

بابا : غلط کردی ؟ هیچ وقت پای هیچ کس و کارمون به اینجا باز نشده بود.

اشاره کرد به کلانتری و ادامه داد :

-اونوقت توی بی حیا رفتی دنبال دختر مردم که چی ؟

همینطوری مشغول شماتت کردن من بود که مأمور مسئول این اتفاق اتفاقی اومد جلوی در کلانتری ... نزدیک ما شد و منو از بابا جدا کرد. بابا همینطور حرص میخورد و دندوناشو روی هم می سایید. در جواب حرفای مأمور سرشو مدام به اطراف تکون میداد و دستاشو به کمرش زده بود. بعد از پنج دقیقه صحبت ، دو تا دستشو به طرف مأمور گرفت و گفت :

-آخه جناب من از دست این پسر چه کنم ؟ دو تا دختر دارم به خداوندی خدا انقدر منو حرص نمیدن که این حرص میده. بیچاره م کرده ...

جناب سروان با بابا مشغول حرف زدن شد. هی دستش رو بالا می آورد و به اطراف تکون میداد. با حرکت دستاش و تکون دادن همزمان سر بابا ، می فهمیدم که وضعیت واقعاً قرمزه و خطر رو هر لحظه حس میکردم.

سرمو چرخوندم که برای لحظاتی نگاهم تو نگاه بهنام قفل شد. چیزی نگفتم. دستمو مشت کردم و لبمو هم گاز گرفتم. منتظر یه اشاره از سمتش بودم. لبخند کجی زد ...

همین باعث شد تا به طرفش هجوم ببرم. دندونامو روی هم فشار دادم و با سرعت دنبالش دویدم. نمیدونم چرا انقدر شیر شده بودم ؟!

هیچ وقت تو زندگی 15 ساله م انقدر احساس شجاعت نداشتم. از وقتی یادمه هرگز این حس تا این مرز و حد به من دست نداده بود. تلاش زیادی کردم که بهش برسم. با سرعت می دوید و من با سرعتی بیشتر از اون به دنبالش رفتم. صدای مأمور از پشت سرم می اومد :

-وایسین ببینم ... کجا میرین ؟! وایسا پسر جون

حتی نگران حرفهای بابا و مأمور نبودم. دیگه نگران هیچی نبودم. نگران کار و درس و زندگی هم نبودم. هدفم تو اون لحظه انتقام از بهنام بود و بس !

جالب این بود که اونم داشت با سرعت و ترسی مثال زدنی از دستم فرار میکرد. شاید حالا من بهنام بودم و اون توفیق !

تو اون لحظه خودم رو بهنامی دیدم که مثل شیر داره از توفیق روباه شده ، باج میگیره ...

شاید هم دنبالش میکنه تا بزنتش و تحقیرش کنه !

و یا بهش این جمله ها رو نسبت بده :

-ترسوی بزدل ِ بدبخت ! تو هنوز بچه ای ...

-بچه ننه نمیدونی با این قدی که تو داری ، جات تو شبانه ست نه مدرسه ی دولتی ؟!

-فکر کردی حالا چون تک پسری ، خیلی شاخی ؟! خاک تو سرت کنن که انقدر تو سری خوری !

-ببین عرضه ی یه کار جور کردن هم واسه خودت نداری ! من باید واسطه بشم که کار واسه ت ردیف بشه.

پیچید تو یه فرعی و منم با سرعت دنبالش می کردم. صدای قدم هامو می شنیدم. پاهام با حداکثر نفرت و ضربه به زمین میخورد. هر قدمی که میذاشتم ، انگار داشتن منو با سرعت بیشتری به طرف پیراهن بهنام هل میدادن تا انتقام این همه حرف و نسبت ناروا رو ازش بگیرم.

دستامو به طرفش دراز کردم. نزدیکتر رسیده بودم. صدای نفس زدناشو می شنیدم. تند تند نفس می کشید و انقدر سرعتم زیاد بود که حالا حالاها مأموره بهم نمی رسید.

با حرص داد زدم :

-وایسا لعنتی ... وایسا بیشعور ... با توأم عوضی !

بریده بریده گفت :

-برو گمشو بچه ننه !

با اینکه نفس نفس میزدم و پهلوم از شدت دو تیر می کشید ، سرعتم و بیشتر کردم. وقتی نزدیکش رسیدم ، با پا از عقب زد به ساق پای چپم !

خوردم زمین و بلند گفتم :

-آخ ... کثافت وایسا ...

دیگه نفسم واسه ادامه دادن جمله م نکشید. آب دهانمو به سختی قورت دادم. گلوم به شدت میسوخت. مأمور بهم رسید.

همینطور که دستمو به پام گرفته بودم و از شدت درد می نالیدم ، سرمو بالا آوردم تا بتونم بهنام رو ببینم. شاید هنوز داشت می دوید. اما انقدر ماشین جلو روم بود که نمی تونستم ببینمش. تقریباً گم شده بود.

نفسم رو با ناراحتی بیرون دادم که صدای کشیده شدن ترمز ماشین روی زمین به گوشم رسید ...

با رخوت از جام بلند شدم. مأمور به سرعت به طرف جمعیتی که وسط کوچه جمع شده بود ، دوید. بابا به نزدیکی محل حادثه رسید. با غیظ نگاهم کرد و حرفی نزد. اونم به طرف جمعیت رفت. من موندم تنهای تنها که سر کوچه وایساده بودم. حوصله ی یه ماجرای تازه رو نداشتم. من که مقصر نبودم! بهنام خودش با سرعت دوید و ماشین زیرش گرفت ... پس من مقصر نیستم. آروم آروم راه افتادم به طرف خونه و بی اختیار اشکم سرازیر شد. شاید کم پیش بیاد که من گریه کنم. ولی حس و حال گریه رو تو این لحظه با خودم داشتم. همینطور کنار دیوار خونه ها راه میرفتم و گریه میکردم. اصلاً برام مهم نبود که بقیه الان تو چه فکری هستن و با دیدن من پیش خودشون چی میگن !!!

بدجوری گشنه م شده بود. وارد یه مغازه شدم. تو جیبم یه هزار تومنی بود. به فروشنده که یه آقای چاق و قد کوتاه بود ، گفتم :

-یه دونه شیر کاکائو با تیتاب میخوام.

همزمان پولم و نشونش دادم. اونم پول و گرفت. بقیه شو داد و با صدای کلفتی گفت :

-وایسا الان از تو یخچال میدم بهت

بعد داد زد :

-مِتی ؟! مِتی ؟! کجا رفتی باز ؟ یه شیر کاکائو و تیتاب بده آقا ...

تو دلم گفتم :

-خوب مگه خودت چلاقی ؟! پاشو برو بیار دیگه.

ولی بیخیالش شدم. الان یه چی بهش میگفتم اونم بهم می پرید و دعوا میشد. حوصله ی بحث جدید رو نداشتم. تو فکر بهنام بودم و چشمام به کف مغازه خیره شده بود.

-یعنی الان چِش شده ؟!

-بردنش بیمارستان ؟

-مأموره نگه این پسره مقصره ؟!!!

-بابا هی میزنه تو سرش و میگه بدبخت شدم از دست این پسر ...

-میگم نشه یهویی منو به خاطر این تصادف ببرن زندان ...

-یعنی من اشتباه کردم الان ؟!

-نه بابا من که کاره ای نبودم. مقصر خودش بود. میخواست با سرعت نره که ماشین بهش نزنه. من چیکاره ام ؟!

دلم آشوب بود. ولی محلی بهش ندادم. حتی به افکارمم محل ندادم. شاگرد مغازه بعد از کلی داد و بیداد صاب کارش اومد.

یه لنگ دستش بود و با تته پته گفت :

-آق فریبرز به جا جا جان خودم اَ اَ الان درگیری بود. مَ مَ مَ من تازه رسیدم. چِ چِ چرا انقدر منو صدا می می می می می کردی ؟!

فریبرز با اخم در حالیکه سرش تو ماشین حسابش بود ، گفت :

-یه شیر کاکائو و تیتاب بده به این پسر

مهدی : چَ چَ چشم

داشتم شیر کاکائو و تیتاب رو از مهدی میگرفتم که یه جوون وارد مغازه شد و با عجله گفت :

-سلام داش فِری چطوری ؟

چهره ی فریبرز خندون شد و گفت :

-به به مجید جون ... نوکرم. چه خبر داداش ؟!

مجید با قیافه ی شادی که تو چهره ش داشت و تیپ ساده ای که زده بود ، گفت :

-اِی خوشیم ... میگذره ... یه وقتایی نمیگذره ما می گذرونیمش ! یه وقتایی قراره بگذره ، هولش میدیم بیشتر ازمون بگذره ... کلاً در حال گذره ...

فریبرز خنده ای کرد و گفت :

-تو هنوز داری تیکه میندازی تو حرفات آ

مجید : ای چه کنیم دیگه. چطوری خودت ؟

نمیدونم چرا مجذوب بحثشون شده بودم. مهدی که رفت بیرون از مغازه و فریبرز و مجید هم مشغول صحبت بودن و کس دیگه ای هم تو مغازه نبود. منم مانع کسب فریبرز نبودم و مشغول خوردن شیر و کیکم شدم.

فریبرز : ما هم میگذرونیم به قول تو ... همین جا پلاسیم.

مجید : می بینم روز به روز چاق ترم میشی ! شدی یه بشکه ی به تمام معنا

فریبرز : آره چه جورم ! چی شد کار و بارت ؟

مجید : هیچی بابا ... لامصبا مگه بهم مجوز میدادن ؟!

فریبرز : یعنی ندادن ؟

مجید : دادن ولی یه نموره بد تا کردن با ما

فریبرز : خوب چطوری راضی شدن بدن ؟

مجید : اولش بِدِه نبودن. بعد با یه کم شیرینی بچه ها ، رضایته ردیف شد.

فریبرز خنده ای کرد و گفت :

-ای بلا ... پس پارتی و شیرینی ردیفش کرد. هان ؟!

مجید : برو بابا داش فِری دلت خوشه ! واسه خاطر مغازه پارتی نداشتم که ! اون کار تو شهرداری بود که جور نشد. ولی واسه میکانیکیه ، مجبور شدم شیرینی آخر شب بچه ها رو حواله کنم زیر میز و امضای خوشرنگی بگیرم.

کلمه ی مکانیکی بدجور رفت تو مخم ... وقتی که مجید جمله ی بعدیش رو گفت ، بیشتر رفتم تو فکر !

مجید : ولی با همه ی اینا ، الان لنگ دو سه تا شاگردم واسه تعمیرگاه ...

رفتم جلوی مجید و گفتم :

-سلام آقا مجید

با تعجب برگشت نگاهم کرد و گفت :

-سلام ... با منی ؟!

-آره دیگه ... مگه آقا مجید شما نیستی ؟ همین الان شنیدم اسمتونو

دستی به صورتش کشید. بعد به فریبرز یه نگاه کرد و گفت :

-کاری داری عمو ؟!

-بله ... میخواستم باهاتون صحبت کنم.

با خنده گفت :

-در چه مورد ؟!

-میشه بیرون بهتون بگم ؟

ابرویی از تعجب بالا انداخت. سن و سالش زیاد نمیزد. دور و بر 35-30 رو داشت. تیپ ساده ای داشت. موهاش فر بود و یه عینک دودی بالا سرش روی موهاش زده بود. خط ریشای بلند و سیبیلای پر پشتی هم داشت. باهام اومد بیرون و همینطور که به اطرافش نگاه میکرد و دستشو پشتم گذاشته بود ، گفت :

-جونم ؟! در خدمتیم

-شما کارگر میخواین ؟ یعنی وردست واسه تعمیرگاه ؟!

مجید : خوب آره ... الان اینجا بودی و شنیدی دیگه.

-خوب منم برای همین کارتون داشتم.

خندید و گفت :

-آها ... میخوای شاگرد مغازه بشی ؟!

آب دهانمو قورت دادم و با صدایی رسا گفتم :

-بله ... مدرسه میرم. بعدش واسه عصر میام پیش شما ... انقدر کار میکنم که یاد بگیرم.

خنده ش بیشتر شد و ادامه داد :

-نه عمو جون ... بیخیال ... تو برو فعلاً درس و مشق ت رو بخون که از هر چیزی واجب تره ... ایشالا دیپلم میگیری ، لیسانس میگیری ... بعدش خودت یه پا اوستا میشی. منو اینطوری نگاه نکن که یه مغازه دارم. من با کلی دوندگی و سگ دو زدن تو این سن تازه تونستم یه مغازه بگیرم. اونم با یه عالمه قرض و قوله. درسم که نخوندم. تا سیکل خوندم و بیخیالش شدم. حالا هم باید واسه پر کردن شیکم زن و بچه م ، تا بوق سگ ، تو اون میکانیکی کار کنم بلکه م یه پولی بیاد کف دستمون تا جلوی زن و بچه شرمنده نشیم.

خواستم چیزی بگم که دست زد رو شونه م و گفت :

-نه عمو جون ... شما برو درستو بخون که از همه چی بهتره. بابا مامانت هم اینطوری راحت ترن. نگران درست نمیشن. پدر مادر که داری ؟!

چون نا امید شده بودم ، با بغض گفتم :

-بله

مجید : خوب دیگه. پس ایشالا همیشه سایه ی پدر و مادر بالا سرت باشه که از همه چی مهم تره. به نون شبت هم که محتاج نیستی. هستی ؟!

-نه ولی ...

مجید : ولی و اما نداره که عزیز دل ... وقتی بابا مامان هنوز زنده ن ، تو با این سن و سال میخوای کار کنی که چی ؟! برو ایشالا درساتو تند تند میخونی و بعدش یه کار خوب گیرت میاد. برو عمو جون

ولی نرفتم و همون جا وایسادم. پامو تو یه کفش کرده بودم و مدام میگفتم :

-ولی میخوام بیام پیش شما کار کنم.

مجید بعد از چند دقیقه کلنجار رفتن با من ، عاقبت پوفی کشید و گفت :

-خیلی خوب ... میخوای بیای تعمیرگاه دیگه ؟!

با شوق و ذوق گفتم :

-بله

مجید با فریبرز خداحافظی کرد. بعد رو به من گفت :

-بیا بریم تعمیرگاه.

خوشحال شدم و گفتم :

-یعنی استخدام شدم ؟!

مجید پوزخند زد :

-حالا بیا تا بهت بگم.

چند دقیقه بعد وارد یه خیابون باریک شدیم که درست نبش خیابون ، یه تعمیرگاهی بود. از عرض خیابون رد شدیم و مجید بهم گفت :

-بیا همین بغله

با هم وارد مکانیکی شدیم. یه ماشین گذاشته بودن روی چال و دو سه تا پسر تقریباً 3-4 سال بزرگتر از من دور و برش بودن. یکی داشت چرخاش و نگاه میکرد. یکی دیگه بغل دستش وایساده و یه جعبه ابزار هم دستش بود. اون یکی هم سرش تو کاپوت بود و منم همینطوری بغلشون وایسادم. البته مجید هم کنارم بود و با صدای بلندی با همه سلام علیک کرد. بعد رفت پیش یه آقای هیکلی که صورت سیاه و موهای سفیدی داشت و پشت میز هم نشسته بود. یه بسته اسکنانس در آورده بود و داشت می شمرد. با دیدن مجید ، براش بلند شد و شروع به سلام علیک کردن. بعد مجید آروم آروم باهاش مشغول حرف زدن شد. منم داشتم به این پسرا نگاه میکردم. دو سه باری نگاهشون به نگاهم خورد و بعد مشغول کار خودشون شدن. اون یکی که سرش گرم کاپوت بود ، همچین با غیظ نگاهم کرد که ترسیدم و رفتم کنار دیوار وایسادم.

بعد از یکی دو دقیقه مجید اومد سمت من و اون آقای هیکلی رو به این پسره که با کاپوت ور میرفت ، بلند گفت :

-هوووو ممد کجا سیر میکنی ؟! حواست به کارت باشه ببینم !

پسره هم زودی سرش و به کار خودش گرم کرد. من و مجید یه خورده اومدیم اینور تر وایسادیم. مجید همینطور داشت برام توضیح میداد :

-ببین اینجا محیط تعمیرگاهه. یه چال داره که ماشین میاد روش وای میسه. واسه تعویض روغنی و شاسی کشی و این حرفا لازمه که چال تو تعمیرگاه باشه. مخصوصاً اگه کارت مربوط به روغن و موتور و گیربکس باشه.

همینطور داشت میگفت که یه دفعه جعبه ابزار از دست پسره ول شد رو زمین و چند تا آچار و پیچ گوشتی و خلاصه متعلقات جعبه ابزار ول شد روی زمین. اون مرد هیکلیه زود اومد سمت پسره و یه سیلی در گوشش زد و گفت :

-مگه کوری حسین ؟! اگه الان اینا خورده بود به بدنه ی ماشین و کلی باید خسارتش و به صاب ماشین میدادم ، چی ؟! چرا چشماتو باز نمیکنی ؟

حسین همینطور که دستاشو به سرش گرفته بود ، با صدای مظلومی گفت :

-ببخشید اوستا ... شرمنده م

-شرمندگی تو به چه دردم میخوره نفله ؟!

حسین حرفی نزد و اوستاش داد زد :

-گمشو یه ده دقیقه اونور وایسا بذار حسن درستش کنه.

بعد فریاد کشید :

-حسن ؟! حسن ؟! بیا خودت اینا رو جمع و جور کن. باقی کارم پای خودته !

حسن از جاش بلند شد. محکم زد به پای حسین که یعنی برو کنار میخوام وسیله ها رو جمع و جور کنم. منم همینطوری مات و مبهوت به این اتفاق داشتم جلوم و می دیدم. مجید خیلی خونسرد گفت :

-چی شده ؟!

آروم گفتم :

-این آقا چرا انقدر عصبیه ؟

مجید انگار چیز عجیبی نشنیده باشه ، با بی خیالی گفت :

-کار هر روزه دیگه. تو تعمیرگاه باید تند و فِرز باشی کار مردم راه بیفته. فس فس کردن و دست و پا چلفتی بودن به درد اوستا جماعت نمیخوره.

بعد خندید :

-این که چیزی نیست. وقتی اوستا کفری باشه که بدتره. مخصوصاً وقتی مشتری دیرش باشه و نشه زود کار و جور کرد.

همینطور به مجید خیره شدم و گفتم :

-یعنی شما هم همینطوری ای ؟!

مجید شانه ای بالا انداخت و گفت :

-منم به هر حال 16-15 ساله تو این کارم و الان 8-7 ساله اوستام.

آب دهانم و به سختی قورت دادم.

مجید : چیه ؟! ترسیدی ؟

-راستش ... نه ! نمیدونم ... شما مغازه تون کجاست ؟

مجید : همین چهار راه پایینی.

-خُب من هر وقت فکرامو کردم میتونم بیام ؟!

مجید خنده ای بلند سر داد و محکم زد به پشتم. بعد چشمکی زد و گفت :

-بیا جوون. ولی فقط قبل از اومدن فکراتو خوب بکن. ببین من اول آوردمت اینجا تا ببینی تعمیرگاه چه جور جاییه ! نمایندگی که نیست. تعمیرگاهه. یه تعمیرگاه ساده. باید مرد باشی. اینجا به آدم مردونگی یاد میده. ولی ببین اهلش هستی یا نه ؟! شاید هنوز واسه این کارا زوده. هوم ؟!

چقدر این آدم به نظرم فهمیده می اومد. با اینکه میگفت تا سیکل خونده ولی طوری راهنمایی م کرد انگار من داداش کوچیکشم و واسه آینده م دلش میسوزه. سری تکون دادم و گفتم :

-باشه

و به سرعت از اونجا خودم و دور کردم. تا خود خونه دویدم و وقتی به جلوی خونه رسیدم ، مامان و دیدم که با یه چادر مشکی جلوی خونه وایساده. نگاهش به نظر منتظر می اومد. تا سرش و اینور برگردوند و منو دید ، چهره اش برافروخته شد.

بی توجه به نگاه خیره ی مامان ، به طرف در رفتم. با قدم های آهسته حرکت میکردم و اونم همونطوری سر جاش وایساده بود و داشت تماشام میکرد. وقتی جلو پاش رسیدم ، سرمو آروم بالا آوردم. چشم تو چشم شدیم. چشماش قرمز شده بود و هر لحظه نزدیک بود یه چی بهم بگه. صورتش هم قرمز شده بود و از طرز نگاهش به وحشت افتادم.

آروم گفتم :

-سَـــ

هنوز کلمه رو کامل ادا نکرده بودم که با عصبانیت گفت :

-سلام و زهرمار

به دیوار کنار خونه تکیه دادم و حرفی نزدم. از شدت ترس لبامو گاز می گرفتم. جرئت رفتن به بالا رو هم نداشتم. چون حدس میزدم هر لحظه ممکنه با یه طوفان همراه باشه. سنگینی نگاهش و حس میکردم. با همون لحن قبلی گفت :

-پاشو بیا بالا آبروی منو جلوی بدری بردی !

چشمام از تعجب گرد شد. فوراً به مامان نگاه کردم که گفت :

-چیه ؟! انتظار داشتی وقتی سر زده میاد اینجا و اخم و تخم بابات و میبینه ، چیزی نگه ؟! هیچکس نمیدونه اونوقت اون که مهمون بود ، فهمید.

به طرف در رفتم که باز گفت :

-معلوم نیست این پسره چِش شده که بردنش بیمارستان !

-کدوم ؟!

وای صدام از ته چاه در می اومد. حتی خودمم نشنیدم چی گفتم ؟! ولی مامان خوب شنید ، چون گفت :

-تازه میگی کدوم ؟! همین که با تو بود و داشت در میرفت. بابات گفت یه ماشین زیرش گرفته. بعد بردنش بیمارستان. اونم دیگه برگشته. چرا دنبال پسره کرده بودی ؟! نمیگی مامانش میاد اینجا آبرو ریزی میکنه ؟

-مگه مامانش اومد ؟!

مامان با چهره ای که نشون از مسخره کردنم داشت ، گفت :

-نه نیومد ! معلومه که اومد. کلی هم داد و بیداد کرد.

-به جای این کارا میرفت پیش پسرش که بیمارستانه.

مامان : بابای پسره رفته بود.

-این چه مادریه که اول اومده داد و بیداد ، بعد رفته بیمارستان ؟!

مامان حرفی نزد. شاید حرف طعنه دار منو فهمید. خودمم نمیدونم بعضی وقتا چرا یه جمله هایی تو ذهنم میاد که بی اختیار بقیه رو به تعجب میندازم. چند لحظه که گذشت ، گفت :

-برو بالا ... برو تا بیشتر از این حرص نخوردم.

داشتم میرفتم که گفت :

-اصلاً تا الان کجا بودی ؟!

ای وای !!! یعنی میخواست گیر بده ول کن قضیه نبود. آروم گفتم :

-هیچ جا

مامان : آره ... تو گفتی و من باورم شد. رفته بودی دنبال یه کار دیگه. هان ؟!

-بابا هم آمار منو خوب در آورده.

مامان : پدر آدم از آدم خبر نداشته باشه ، کی داشته باشه ؟! پاشو برو بالا ... وایساده منو نگاه میکنه.

-شما هی ازم حرف میکشی. من که کاری ندارم.

مامان : تازه باید بریم بیمارستان عیادت این دوستت !

با نفرت گفتم :

-اون عوضی دوست من نیست.

مامان لب به دندون گرفت و گفت :

-هیس ... ساکت باش ! صدات کل محله رو برداشت.

بعد پوزخندی زد :

-هرچند آبرومون دیگه رفت. چه داد بزنی چه نزنی فرقی نمی کنه.

-بالاخره برم یا نه ؟!

خودش زودتر از من راه افتاد و منم درو پشت سرم بستم تا به بالا برسم و منتظر طوفانی باشم که در انتظارمه. هرچند نصف این طوفان با نگاه های مامان و عصبانیت بابا ، تموم شده بود. اما هنوز طوفان نصیحت های توران باقی مونده بود.

تا شب تو خونه مون بحث بود و آروم و قرار نداشتم. اولش توران جلو اومد و گفت :

-متأسفم واسه این همه گندی که بالا میاری.

گاهی فکر میکردم این دختر خواهرم نیست. اصلاً نسبت بهش هیچ حسی نداشتم. نمیدونم چرا ؟! ولی نگاهاش و رفتارش با من طوری بود انگار من اینجا اضافی ام و اون از سر اجبار منو برادر خودش میدونه.

ترلان یه گوشه نشسته بود و حرف نمیزد. شاید تو این فکر بود که هم من حق دارم و هم مامان و بابا ...

شاید به این فکر میکرد که من نباید اون کارو میکردم و از طرفی خوب شد که دنبال بهنام رفتم تا اون بلا سرش بیاد.

شاید هم به چیزای دیگه ای فکر میکرد که من ازشون بی خبر بودم.

حرفهای بابا مثل پتکی تو سرم کوبیده میشد :

-از فردا مثل بچه ی آدم میری مدرسه و برمیگردی.

-سر درست هستی تا موقع امتحانات. بعد هم سال دوم و سوم و دیپلمت رو میگیری. بعد از دیپلم هر غلطی دلت خواست میکنی. ولی تا لحظه ای که دیپلم نگرفتی نه حرف از کار میزنی نه رفیق بازی !

همچین گفت رفیق بازی ! انگار من آخر رفیق بازای عالمم ... !

بابا : فردا پس فردا نشنوم فلانی بگه پسرت این کارو کرد. پسرت اون کارو کرد. پسرم یه غلط کرد که اونم مربوط به امروزش بود. دیگه از این غلطا نمیکنه. دیگه نمیره دنبال کار و دختر و رفیق بازی ! پسر من چشمش پاکه ! پسر من نگاهش ناپاک نیست ! پسر من به نون شبش محتاج نیست !

ولی افسوس که من اصلاً هیچ کدام اینها نبودم !

من هیچ وقت هیچ غلط اضافه ای نکردم. هرچی بوده از بدشانسی من بوده. از سادگی م بوده. میدونم ساده ام. خوب میدونم. ولی اینا نمی فهمن. اینا درکشون به سادگی من نمیرسه. اینا سادگی منو اونطور که باید ، درک نمیکنن.

من کی دختر بازی کردم ؟! من واسه خاطر بهنام که بهش قول دادم و شرط بستم ، رفتم با مهگل حرف زدم.

من کی چشم ناپاک بودم ؟! نه این آخری خیلی برام سنگین بود.

با ناراحتی گفتم :

-ولی من هیچ وقت چشمم ناپاک نبوده.

بابا با عصبانیت از روی مبل بلند شد و گفت :

-بسه. زر نزن. تو اگه چشمت دنبال دختر مردم نبود ، تو پارک دنبالش نمیکردی !

با بغض گفتم :

-به خداوندی خدا اینطوری نبوده.

مامان زد تو صورتش و گفت :

-چه قسم خدا رو هم میخوره.

بعد زیر لب یه چیزی گفت که درست حسابی نفهمیدم. دلم شکسته بود. الکی بهم تهمت زدن. تازه اونم پدر و مادرم !!!

خیلی برام سنگین بود. رفتم تو اتاقم که بابا از همون جا گفت :

-امروز آبروم پیش همه رفت .....

نگفت آبروی پسرم رفت ! گفت آبروی من رفت !

نگفت پسرم و الکی بردن کلانتری ! گفت تا حالا پای خودش به کلانتری باز نشده بود !

نگفت این بهنام خیر ندیده چرا این کارو کرد ؟! گفت این پسره ی بنده خدا هم الکی الکی رفت بیمارستان !

نگفت چرا اصلاً رفتی دنبال کار ؟! گفت تو غلط کردی سر خود میری دنبال کار !

دلیل کارامو نپرسید !!!

از خودش دلیل کارامو به خودم تحویل داد.

دلیل کارامو به خورد خودم داد تا توجیه بشم.

خودشم با همین دلایل توجیه کرد تا قضیه فیصله پیدا کنه.

نفهمید با این فیصله دادن ، خودش و راحت و منو یه عمر ناراحت میکنه.

نفهمید پسرش این اتفاق رو تو دلش نگه میداره و روی دلش سنگینی میکنه.

حتی نفهمید زیر پتو گریه میکنه.

حتی نخواست بفهمه که چرا بالشت پسرش خیسه ؟!

و حتی نیومد بگه که صبح چرا چشمات قرمز شده ؟!

کاش لااقل به گریه کردنم شک میکرد و میگفت :

-مرد که گریه نمیکنه.

اما اینا رو نگفت. حتی جواب سلامم رو هم نداد.

فقط با صدای بلند به مامان گفت :

-مدرسه ی این پسره دیر نشه !

به در گفت که دیوار بشنوه.

من دوباره شدم همون توفیق تنهای همیشگی ! حتی ترلان هم ترجیح داد حرفی نزنه. من برگشتم به اوضاع قبلیم. بازگشت خوبی بود. نتیجه اش این بود که من همون آدم موندم و تغییر نکردم. منتهی با دردی اضافه تر روی دلم !

فصل پنجم : ترانه

چشمام متوجه زغال قرمز و خوش رنگی که روی منقل بود ، شد و همینطوری بهش خیره شدم. عجب کبابایی بود. دلم میخواست خودم بادش بزنم. کف دستامو بهم زدم و بعد رو به شاگرد مغازه گفتم :

-میشه من باد بزنم ؟!

اول یه نگاهی بهم انداخت و چیزی نگفت. ولی وقتی دید اصرار دارم ، بادبزن و داد دستم و گفت :

-پس من میرم سرویستون و بذارم رو تخت

-آ قربونت

-دو تا دوغ بود دیگه ؟!

-بله ... هفت هشت تا نون و سبزی خوردنم بذار تنگش.

-باشه چشم

-چشمت بی بلا

بادبزن رو تو دستم گرفتم و شروع به باد زدن کردم. ترانه روی تخت نشسته بود. زانوهاش و جمع کرده بود و داشت به رود پایین دستمون نگاه میکرد. همینطور که مشغول باد زدن بودم ، بهش نگاه میکردم. چند سال میگذشت ؟! هفت سال ؟ هشت سال ؟ شاید هم بیشتر ...

نمیدونم ... یعنی نمیخوام بدونم. هرچی بوده حالا دیگه تموم شده. یعنی دوست دارم تموم بشه. دوست دارم از این به بعد فقط خوشی باشه و غمی نداشته باشیم. میخوام هرچی خوبیه از این به بعد باهامون باشه. من و ترانه و یه مشت حرف خوب واسه آینده ...

با یاد آوری اسم آینده دلم لرزید.

یعنی آینده چی میشه ؟!

من و ترانه چی میشیم ؟!

قراره چیکار کنیم ؟

باد بزن تو دستم مونده بود و کبابا رو باد نمی زدم. با صدای شاگرد مغازه به خودم اومدم :

-گفتم که شما بشین من باد می زنم.

نزدیک شده بود و میخواست ازم بگیره. زود به خودم اومدم و مشغول باد زدن شدم. خندیدم و گفتم :

-نه برو داداش ... من حواسم نبود. الان تموم میشه. مشتریاتم لنگ نمی مونن.

چند دقیقه بعد همه ی کبابا آماده شد و لای نون تو سینی گذاشتمشون و به طرف ترانه رفتم.

تو همون رستوران قدیمی که یه بار با عمو کیوان اینا اومده بودیم ، یه تخت اون گوشه گرفته بودیم و حالا دو نفری مشغول خوردن کباب شدیم.

ترانه با چشمای از حدقه در اومده گفت :

-وای توفیق چقدر زیاد ... چه خبره ؟!

-همه ش هشت تاست !!!

ترانه : همه ش هشت تا ؟! ما همه ش دو نفریم آ

-بیخیال بابا ... بزن بره. انقدر گشنه مه که حد نداره. تازه ناهار و که زدیم بازم باهات کار دارم. یعنی حالا حالاها تا شب باهات کار دارم. باید خیلی جاها بریم.

ترانه همونطور که لقمه رو می جوید ، آروم گفت :

-مثلاً کجا ؟!!!

لقمه رو درست کردم و به نقطه ی نامعلومی خیره شدم. شاید نگاهم به ردیف نوشابه ها توی یخچال رو به رو بود و فکرم خونه ای که حالا یه عزیزی رو تو خودش جا داده ...

لبخندی زدم و گفتم :

-حالا اینو بخور تا بعد ...

ترانه آروم گفت :

-مرسی

-بابتِ ؟!

ترانه : این که خوبی !

-خودت خوبی که منو خوب میبینی. تازه من با این ریش ضایعی که دارم کجام خوبه ؟ نگاه کن تا زیر گردنم در اومده. اصلاً وقت نکردم یه اصلاح کنم ! تازه بوی گندم میدم. حموم نرفتم.

ترانه : اییییییییی ... حالمو بهم زدی. اصلاً همون بهتر که ازت تعریف نکنم. بهت نمیاد.

همون موقع دوغ و برداشتم و با اولین فشاری که به درش دادم ، محتویاتش با سرعت زیاد از داخل بطری بیرون اومد و روی غذامون ریخت ...

در مورد زندگی ترانه بیشتر گفته میشه. درباره اینکه شوهرش کجاست و اون چیکار میکنه کامل توضیح میدم. فقط باید کمی صبر کنید. مرسی

یه لحظه لبمو گاز گرفتم و گفتم :

-هییییین وای شرمنده !

بعد سریع دستمو به طرف کبابا بردم که ترانه هم فوراً دستشو جلو کشید و تو یه لحظه تماس دستامون باعث شد حال غریبی بهم بده. فوراً دستشو پس کشید و بهش نگاه کردم. رنگش سرخ شده بود و زورکی خنده ای کرد. با من من گفتم :

-حالا چیکار کنیم ؟!

یه لحظه به هم زل زدیم و بعد جفتمون زدیم زیر خنده !!! دو تا کبابی که روی بقیه بود ، حسابی خیس شده بود. بقیه هم کمی تا قسمتی دوغی شده بودن. مزه ی خوبی گرفته بود. تا حالا کباب دوغی نخورده بودم. با خنده تا آخر غذامون و خوردیم و پول تخت و غذا رو حساب کردم و از اونجا بیرون اومدیم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

-خوب حالا بریم ؟!

ترانه : من هنوز نمیدونم کجا میخوای بری ؟! همین الانشم دیرم شده.

-واسه چی دیرت بشه ؟

ترانه : آخه به مامان بابا گفتم تا عصر برمیگردم.

-حالا چی میشه یه زنگ بزنی بگی تا شب نمیای ؟! خودم بعدش میرسونمت دیگه.

ترانه : آخه ...

-آخه نداره.

گوشیم و از جیبم درآوردم و به طرفش گرفتم و گفتم :

-بیا ... از گوشی من زنگ بزن.

ترانه : نه مرسی ... خودم دارم.

-پس بهشون بگو دیرتر میای. راستی مامان خوبه ؟

مشغول قدم زدن شدیم و گفت :

-آره ... ولی شکسته تر شده. بابا هم که یه گوشه نشسته و تلویزیون میبینه. دیگه حوصله ی بیرون رفتن نداره !!!

-حیف از پیری آدما ... آدما هرچی سنشون بیشتر میشه ، گوشه گیرتر میشن.

ترانه با مامانش صحبت کرد و گفت که دیرتر میرسه خونه. از جانب من هم سلام رسوند. حالا خیالم راحت شد و وقتی داخل ماشین نشستیم ، گفتم :

-دوست داری کجا ببرمت ؟!

ترانه یه کم فکر کرد و بعدش گفت :

-نمیدونم ... هرجایی دوست داری.

-اول بریم پیش بابا و مامانم یا ...

سکوت کردم و ترانه گفت :

-یا چی ؟!

-هیچی ... بیا فعلاً بریم یه جایی رو نشونت بدم.

***

نیم ساعت بعد جلوی همون جایی که قرار بود ترانه رو ببرم ، نگه داشتم. خوشبختانه یه جای پارک خوب جلوی ساختمون پیدا شد و منم ماشین و همونجا پارک کردم. وقتی پیاده شدیم ، ترانه همینطور تکیه داده بود به در و داشت اطراف و وارسی میکرد. کیفش و همچین بغلش گرفته بود انگار الان یکی میخواد ازش بدزده. با لبخند بهش گفتم :

-چیه ؟! ماتت برده ؟

ترانه : ما اینجا چیکار میکنیم توفیق ؟

-بیا تا بهت بگم.

ترانه با سوءظن گفت :

-راستشو بگو ... کی اینجاست ؟!

-خودت بیای می فهمی.

ترانه : مامانت یا بابات ؟!

نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

-جفتشون !

خودش و روی کاپوت ول کرد و همینطور که داشت تعادلش و از دست میداد ، گفت :

-وای !!! چرا ؟

رفتم سمتش که نیفته و بتونم بگیرمش. اما خودش زودتر دستشو به ماشین گرفت و گفت :

-چرا توفیق ؟!

-از خودشون بپرس. من هیچ کاره ام.

ترانه : تو پسرشونی بعد میگی هیچ کاره ای ؟!

-حالا بیا تا بهت بگم.

با هم وارد ساختمون شدیم. یه حیاط خیلی بزرگ داشت که دور تا دورش رو شمشاد کاشته بودن. درختای سبز و سر به فلک کشیده ای که هرچی سرتو بالاتر میبردی ، بازم امتداد داشتن. محوطه ی چمن کاری قشنگی که چمناش توسط آب نماهای زیادی داشتن خیس میشدن. به فاصله ی هر ده قدم یه نیمکت گذاشته بودن و پیرمردا و پیرزنا دور هم نشسته بودن. یه طرف این حیاط یا بهتر بگم باغ ! رو پیرمردا اشغال کرده بودن و یه طرف دیگه شم مخصوص خانومای سالمندی بود که با ورود من و ترانه چشم هر دو گروه به سمت ما چرخید و روی ما زوم شد.

-ببین همه شون منتظرن

ترانه با گیجی گفت :

-منتظر چی ؟ منتظر کی ؟

-بچه هاشون !!!

ترانه : توفیق من هنوز ...

با دست به جلو اشاره کردم و گفتم :

-برو تا بهت بگم.

ترانه راه افتاد و منم پشت سرش شروع به قدم زدن کردم. یاد اولین روزی افتادم که با ترلان اومدیم اینجا و بعد از اون ترلان قرار بود که بره. با هم وارد حیاطش شدیم. مثل الان انقدر بهش نرسیده بودن. سمت چپ باغ که کلاً در دست تعمیر بود و کلنگی به نظر می رسید. اما الان عجیب بهش رسیدن. ترلان با بغض گفت :

-چرا خودشون اینو میخوان ؟ من هنوز نمی فهمم.

-حیف که این سرگذشت پیش اومد !

ترلان : میشد بهتر از این باشه توفیق

-میشد ... ولی دست ما نیست. هست ؟!

یه قطره اشک روی گونه ش سر خورد و جلوتر از من به راه افتاد. وقتی جلوی در ورودی رسیدیم ، یه آقایی با روپوش سفید جلومون و گرفت و گفت :

-جانم ... بفرمایید ؟!

من جلوتر رفتم و باهاش دست دادم. یه عینک بزرگ به چشماش زده و صورتش اصلاح شده بود. فکر کنم جدید اومده یا اگه هم قدیمیه ، من قبلاً ندیده بودمش. لبخند کمرنگی زدم و گفت :

-برای پدر و مادرم ... عنایت نیک سرشت و ...

قبل از اینکه جمله م تموم بشه گفت :

-آهان ... همون خانم آقایی که داوطلبانه اومدن اینجا ؟!

-بله

-و مشکلشون هم فراموشی بوده !!!

-بله

هومی گفت و ادامه دادم :

-از این دست فراموشی هایی که یک ساعت قبل رو یادشون نمیاد.

-درسته ... دکتر تبسم هم همینو گفتن.

ترلان : ولی من هنوز نفهمیدم چی به چیه ؟!

-خوب پس بی زحمت بیاین دفتر تا کامل براتون توضیح بدم.

با هم وارد دفتر اون آقا شدیم. سالن قدیمی با کف سنگ و دیوارهای کهنه ای که نیاز به نقاشی داشت. داخل دفترش که شدیم ، دو تا میز کنار هم قرار داشت. از گوشه ی دیوار پشت میز رفت و روی صندلی نشست. از ما هم خواست که روی صندلی بشینیم. یه زونکن که حاوی کلی اطلاعات بود ، جلو آورد و گفت :

-نیک سرشت درسته ؟!

من و ترلان همزمان گفتیم :

-بله

بعد از کمی جستجو یه برگه بیرون آورد و گفت :

-هفته ی پیش اومدین اینجا

ترلان : بله با خودشون اومدیم.

-الان کجان ؟!

-بیمارستان. قرار شد که منتقل بشن اینجا

-آها بله بله ... دکتر تبسم هم معالج بودن.

-بله همینطوره

-خوب ببینید به نظرم این حادثه خیلی وحشتناک بوده و باید مدتی اینجا تحت درمان باشن. همونطور که میدونید اینجا یه مرکز درمانی برای بیمارانی هست که دچار فراموشی هستن یا افسردگی دارن. کسانی که نیاز به مراقبت شدید و روزانه دارن.

ترلان با ناراحتی گفت :

-به ما گفتن دیوونه خونه !!!

-نه خانم این چه حرفیه ؟! اتفاقاً یه تیمارستان همین حوالی هست که چهار تا خیابون پایین تره. اما اینجا مرکز درمانی و روانشناسیه. چیزی که با تیمارستان تفاوت داره. اینجا بیمار بهبود پیدا میکنه ، نه اینکه اوضاعش بدتر بشه.

-خوب حالا ما باید تا کی منتظر بهبود باشیم ؟!

-شما بهتره منتظر معجزه باشید تا بهبود !!!

و هنوز که هنوزه از اون روز به بعد من منتظر معجزه ام که پدر و مادرم خوب بشن. اما وقتی دکترا ازشون قطع امید کردن ، قرار شد تو همین مرکز که حالا تبدیل به آسایشگاه سالمندان شده ، تحت نظر باشن.

ترانه گیج و منگ داشت به در و دیوار نگاه میکرد که گفتم :

-بیا از اینور ... باید بریم انتهای سالن !

ترانه : توفیق میترسم

لبخندی زدم و گفتم :

-چند بار بیای عادت میکنی. اینجا بهترین جا واسه نگهداریشونه. منم دیگه عادت کردم.

داشتیم به اتاق مورد نظر می رسیدیم که حس کردم قدم های ترانه تند تر شد. تو اون سکوت سالن راحت میشد صدای قدم هاش و حس کرد. اما جلوتر از من نیفتاد. برگشتم و به عقب نگاه کردم. دیدم داره با سرعت به طرف در ورودی میره. منم با سرعت رفتم سمتش و گفتم :

-ترانه وایسا ... کجا داری میری ؟!

حرفی نزد و فقط از در خارج شد. منم دنبالش کردم. وارد حیاط شدیم. همینطور داشت میرفت. بقیه ما رو نگاه میکردن و منم ترانه رو ...

نمیدونم چرا با این سرعت داشت میرفت ؟!

جلوی در که رسیدیم ، یه لحظه وایساد. منم با سرعتی که داشتم بهش رسیدم. همینطور که نفس نفس میزدم ، گفتم :

-چه خبرته ؟ چرا یهویی برگشتی ؟

با عصبانیت برگشت و نگاهم کرد. جا خوردم و گفتم :

-چرا اینطوری نگاه میکنی ؟

از خشم دندوناش و روی هم فشار میداد. خوب میتونستم حس کنم که داره روی هم فشار میده. دستاش هم بیش از پیش لرزش داشت. یه آن سرشو گرفت و تکون داد. حرکتاش برام عجیب بود. انگشتای شستش رو برد سمت شقیقه هاش و شروع کرد به مالیدن اونا. داشتم همینطور هاج و واج نگاهش میکردم که رفت سمت ماشین و بهش تکیه داد. منم دنبالش رفتم. در و زدم و اونم فوری نشست. منم داخل ماشین شدم و حیرت زده نگاهش میکردم. چند دقیقه ای اینطوری گذشت تا تکیه داد به صندلی و نفس عمیقی کشید. حدس زدم لحظه ی مناسبیه و گفتم :

-چرا اینطوری کردی ترانه ؟!

پوفی کشید و گفت :

-میخوای چی رو ثابت کنی با این کارت ؟

با تعجب گفتم :

-من ؟!

ترانه : نه پس من !

با خشم بهم نگاه کرد و منم با تعجب ادامه دادم :

-اصلاً منظورت و نمیفهمم.

ترانه : تا کی توفیق ؟ تا کی ؟!!!!!!

-یعنی چی تا کی ؟ درست حرف بزن ببینم.

ترانه : تو هنوز ازشون کینه به دل داری ؟

-ازشون ؟ از کی ؟

ترانه : خودتو نزن به اون راه. پدر و مادرت و میگم.

ساکت شدم و ترانه با عصبانیت زد روی داشبورد و گفت :

-منو آوردی اینجا که عجز و ناتوانی اونا رو به رخم بکشی ؟ میخوای بگی حالا درمونده ان و نمیتونن کاری بکنن ؟

ساکت شدم و سرم و آروم روی فرمون گذاشتم. ترانه با بغض ادامه داد :

-آره توفیق ؟ این بود هدفت ؟ تو که کینه ای نبودی پسر خوب ؟!!! بودی ؟!!! یا اینکه حالا عوض شدی و من دیگه نمیشناسمت ؟!!!!!

یه دقیقه ای همینطور گذشت و صدای در ماشین اومد. سرمو آوردم بالا و دیدم ترانه از ماشین بیرون رفته. گوشه ی خیابون وایساده بود و برای ماشینا دست تکون میداد که سوار بشه.

ماشین و روشن کردم و رفتم طرفش. اما محل نداد. دو سه بار بوق زدم و ازش خواستم سوار بشه ولی چند قدم رفت جلوتر و توجهی نکرد.

شیشه رو دادم پایین و گفتم :

-بیا سوار شو با هم حرف میزنیم.

دست به سینه شروع به قدم زدن کرد و بدون اینکه نگاهم کنه ، گفت :

-ما هیچ حرفی با هم نداریم.

-ولی من دارم.

انقدر این جمله رو بلند و با تحکم گفتم که غضبناک برگشت نگاهم کرد و گفت :

-اِ جدی ؟! خوب بفرمایید ... میشنوم !

-یه چیزی هم بدهکار شدم ؟

ترانه : بله شدی !

حالا دیگه دستاشو گرفته بود به لبه ی پنجره و با خشم نگاهم میکرد. سرم و پایین انداختم و آروم گفتم :

-سوار شو ترانه ... !

ترانه : سوار شم که باز منو ببری یه جای دیگه و بدبختی یکی دیگه رو نشونم بدی ؟!

-آخه تو که حتی نذاشتی مامان بابا رو ...

ترانه داد زد :

-توفیق بسه !!!!!! اونا هرچی باشن پدر مادرتن ! اینو بفهم ... !!!

چند نفر اون اطراف ما رو نگاه کردن و من سرم و انداختم پایین. ترانه بدون رودروایسی گفت :

-خجالت نکش ! چرا شرم میکنی ؟ پدر و مادرت واسه اینکه حافظه شون و از دست دادن حالا تو خانه ی سالمندان باید تحت نظر باشن و تو هم به حساب گذشته ی بدی که ازشون به دل گرفتی ، با خیال راحت اینجا گذاشتیشون و به این حساب که چهار تا دکتر بالاسرشن ، خیال خودت و راحت کردی ؟!!! وجدانت کجا رفته توفیق ؟ ... دِ جواب بده لعنتی !!!!

آروم گفتم :

-سوار نمیشی ؟!

ترانه زد روی در و گفت :

-نه ! نمیشم. میخوای چیکار کنی ؟!

-من قصدی از این کار نداشتم. باور کن

نگاهش و به جلو دوخت و منم به جلوم نگاه کردم. اما فکرم جای دیگه ای درگیر بود. داشتم به این فکر میکردم که من واقعاً قصدم این نبوده ! اما ترانه بد متوجه شده ... شاید هم حق نداشتم اونو الان بیارم اینجا ... اصلاً شاید حق نداشتم مامان بابا رو تو این وضع اینجا ول کنم. اما خودشون وقتی ماجرا براشون گفته شد ، خواستن همین جا باشن. چون نه بابا دیگه کار سابق رو داشت و نه مامان بعد از فوت دایی ، دل و دماغ زندگی کردن رو ...

در عین ناباوری سوار ماشین شد و گفت :

-دور بزن

-چی ؟!

ترانه : مگه نشنیدی ؟ میگم دور بزن.

-واسه چی ؟

ترانه : باید یه جایی رو نشونت بدم. لازمه

به طرف آدرسی که ترانه گفت ، حرکت کردم. تو مسیر حرفی غیر از دادن آدرس نمیزد. منم خیلی اصرار نکردم که بدونم کجا میریم ! میخواستم خودم متوجه بشم قضیه از چه قراره و داریم کجا میریم ؟!

هیچ وقت با هم دعوایی نداشتیم که آخرش به اینجا بکشه ... ! یعنی از وقتی که رفت و دیگه پیداش نشد ، بحثی با هم نداشتیم تا امروز ...

حتی قبل تر از اینا هم بحث و دعوایی بین ما نبود. هیچ وقت یادم نمیره موقعی رو که با ناراحتی از خونه بیرون زدم و تو خیابونا سرگردون بودم تا بهش رسیدم و تو خیابون دیدمش.

نزدیک یه ماه از ماجرای کلانتری می گذشت و منم داشتم امتحانات پایان ترمم رو میدادم. درست روز قبل از آخرین امتحان ، مامان بهم خرید داد و منم از این فرصت استفاده کردم تا پرسه ای تو خیابونا بزنم. همینطوری بی هدف داشتم قدم میزدم که بدری خانم و ترانه رو دیدم اونور خیابون دارن رد میشن. دستامو از تو جیبای شلوارم درآوردم و به طرفشون رفتم. اونا هم رفتن تو یه مغازه و منم به بهانه ی خرید مامان ، داخل شدم. همون مغازه ی فریبرز بود. کنار دستم بدری خانم و کنار بدری خانم هم ترانه بود. زیر لب گفتم :

-سلام

بدری خانم اول متوجه نشد ولی وقتی دوباره با صدای بلند تکرار کردم برگشت و با تعجب نگاهم کرد. سرمو انداختم پایین که گفت :

-توفیق جان ... چطوری پسرم ؟

خوشحال شدم که لحنش هنوز هم گرم و صمیمی بود. لبخندی زدم و سرمو بالا آوردم و گفتم :

-ممنون شما خوبین ؟ آقاتون خوبه ؟

خجالت کشیدم که احوال ترانه رو بپرسم. بدری خانم خندید و گفت :

-مرسی پسرم همه خوبیم.

ترانه خودش و از پشت مامانش بیرون کشید و به من خندید. دستش و آروم بالا آورد و گفت :

-سلام توفیق

من با سر جوابش و دادم. بعد از اینکه هر دو خریدامون و کردیم ، از مغازه بیرون اومدیم. بدری خانم بدون اینکه به روم بیاره از قضیه ی اون روز خبر داره ، گفت :

-خوب سلام منو به مامان برسون ... خداحافظ

و راهش و گرفت و رفت. ترانه هم همینطوری که به مامانش چسبیده بود ، دستش و برام تکون داد.تو اون لحظه فکر میکردم با یه دختر 6-7 ساله طرفم تا یه نوجوونی که دیگه به 12-13 سالگی رسیده ... چرا تو اون لحظه انقدر ترانه رو بچه فرض میکردم ؟! نمیدونم تو اون لحظه چه حسی داشتم ؟! یه احساس بین خوشی و غم ! خوشی از این نظر که به روم نیاوردن چی میدونن و مثل مادر و پدر خودم سرکوفت کارمو سرم نزدن ! غم از این نظر که شاید دیگه نتونم ببینمشون. آخه قبلاً که خونه شون تو کوچه ی ما بود ، بیشتر با هم ارتباط داشتیم ولی حالا ...

با یادآوری خونه شون ، ناگهان یادم اومد که تعقیبشون کنم و بفهمم کجا زندگی میکنن !

همینطور خریدا رو که تو دستم سفت چسبیده بودم ، دنبالشون به راه افتادم. اما با قدمای آهسته که متوجه حضورم نشن. بعد از یکی دو تا چهار راه که رفتن ، سوار اتوبوس شدن. منم دیگه پی اشون رو نگرفتم ببینم کجا میرن !!! ولی برام سؤال بود اگه خونه شون خیلی دورتر از اینجاست ، پس چرا اومدن از نزدیکای محله ی قدیمی خرید کردن ؟! شاید اینجا کار دیگه ای هم داشتن. شاید هم الان دارن میرن یه جایی واسه یه کار دیگه ... اصلاً خونه شون کجاست ؟! تو این محله که نیستن. چون مامان میگفت از اینجا دورترن.

ذهنم درگیر سؤالای متعدد بود. از اونجا فاصله گرفتم و داشتم به طرف خونه می اومدم که سر کوچه ی بهنام اینا رسیدم. حیف که بعد از اون ماجرا دیگه ندیدمش. یعنی دو هفته ای رو بستری بود و بعد با دست و پای شکسته خونه نشین شد. همه از دستش شاکی ان. حتی پدر و مادرش ... یه بار باباش با بابا راجع به اون قضیه صحبت کرد ولی وقتی معلوم شد که من مقصر نبودم ، رفت و دیگه خبری هم ازش نشد.

به طرف خونه راه افتادم تا دوباره واسه دیدن ترانه همبازی دوران بچگی ام ، لحظه شماری کنم. شاید روزی روزگاری شانس بیارم و تو یکی از همین کوچه پس کوچه ها ببینمش.

چقدر هوای این روزا به نظرم سرده ... گرمه ولی سرمای خاصی تو خودش داره. باید یه سر برم پیش فرشید تا از این تنهایی دربیام.

تو راه با پای پیاده به طرف محله ی قدیمی میرم و الان هنوز که هنوزه یاد اونجاهام :

" توی تهرون

پس کوچه های داغون

غصه ی این خزون

خزون دل داغون

منم و تو و بی وفایی هامون

چرا نمیشه بیای کنارمون

بشی همدممون

سنگ صبورمون

بسه دیگه دوری از تو و دل و همنشینی با غصه هامون

بسه دیگه انتظار الکی

لحظه های آبکی

پی ِ تقدیر و سرنوشت

دلم دیکته هاشو غلط نوشت

ندید که این زندگی تیره ست

شاید نخواست ببینه که دل بیچاره ست

شاید دلم داره میترکه

هنوزم نمیدونم کجا تاریکه

تو دلم آشوبیه که

منتظر ساعته منتظر تیک تیکه "

به آسمون خیره میشم. منی که دارم میرسم به سن شونزده و خوب میفهمم فرق نگاه بدری خانم و مامان چیه ...

بسه دیگه گول زدن ... بسه این همه خودم و به کوچه ی علی چپ زدن ...

شاید من پسر این خونواده نیستم.

شاید من توفیقی نیستم که ترلان میگه داداشی ...

شاید همون توفیقی ام که توران نمیگه داداشی ...

یه خانم زنبیل به دست این سمته و یه آقا عصا به دست اون سمت ...

یه روزی یه جایی اگه پدر و مادر منم اینطوری شدن ، جوابی واسه این روزای من دارن ؟!

از بابابزرگ یاد گرفتم که میگه خدا رو شکر بگو و شکر بگو و شکر بگو ...

شاید راست میگن که :

با خداباش ... پادشاهی کن.

من پادشاه روی زمینم. توفیق نیک سرشت ... فرزند عنایت ! جوان ترین پادشاه روی زمین خلق شده ی خدا ...

باید دنبال تاج باشم. یه تاج خوب ... نه یه کلاه که بره سرم !

خیره میشم به آسمون و میگم :

-خدای من ... دوسِت دارم !

روز پنج شنبه که شد ، بخاطر نقاشی کردن مدرسه تعطیلمون کردن و خونه خوابیده بودم. وقتی بیدار شدم و به پذیرایی رفتم ، مامان و دیدم که همینطوری کنار تلفن نشسته و دستشو گذاشته زیر چونه ش و داره فکر میکنه. ساعت ده و نیم صبح بود. زیر لب سلامی کردم و به طرف آشپزخونه رفتم تا صبحانه بخورم. مامان جوابم و نداد. بهش نگاه کردم. هنوز تو همون حال بود و اصلاً متوجه من نشد. سرفه ی بلندی کردم که نگاهش از روی فرش شش متری روی زمین به سمت من چرخید و گفت :

-چی شده ؟!

لبخندی زدم و گفتم :

-هیچی ... چایی تازه دم داریم ؟

-آره برای خودت بریز

به طرف گاز رفتم تا چایی بریزم. بعد از ریختن چایی تو استکان کمر باریک ، از تو جانونی یه نون لواش برداشتم. به طرف یخچال رفتم ولی از شانس بدم ، خامه سفید تموم کرده بودیم. با اکراه ظرف پنیر و برداشتم. حوصله ی خرید کردن نداشتم. برای همین ترجیح دادم همون پنیر و بدون کره بخورم. تازه یه لقمه خورده بودم که مامان به آشپزخونه اومد. از تو فریزر بالای یخچال یه بسته مرغ بیرون آورد و همینطور که به طرف سینک ظرفشویی میرفت ، گفت :

-امروز جایی کار نداری ؟

جا خوردم و گفتم :

-نه ... چطور مگه ؟

مامان برگشت و گفت :

-راستی مدرسه ت ...

خندیدم و انگار خودش متوجه شد و زود گفت :

-آها راستی تعطیلی ... !

دوباره مشغول خوردن شدم که گفت :

-امروز باید بری بیرون.

-واسه چی ؟

مامان : چون مهمون داریم.

-خوب داشته باشیم. من تو اتاقمم. چیکار به مهمونا دارم ؟

مامان : نمیشه ... مهمونامون خانومن. باباتم تا شب نمیاد. تو هم یا برو پیش بابات یا فرشید یا نمیدونم هرکی دوست داری.

با تعجب گفتم :

-انقدر مهموناتون مهمن که میگی برم پیش هرکی دوست دارم ؟ تا قبل از این که برات مهم بود با کی رفت و آمد دارم. اما الان ...

مامان با غیظ گفت :

-خُبه خُبه ... بُل نگیر. نه هر کسی که ! پیش آشنایی کسی تا مهمونای ما برن.

-ما یعنی کیا ؟!

مامان با کلافگی گفت :

-اَه توفیق خیلی سؤال میکنی. من و توران دیگه.

-ترلان هم هستا ...

مامان : اون نمیاد امروز

-یعنی خونه نمیاد ؟

مامان : پیش گیتی کار داره.

-ولی کلاسش پیش گیتی تموم شده بود که !

مامان اومد روی صندلی نشست. منم یه لحظه چشمم بهش افتاد. با عصبانیت بهم خیره شده بود. خونسرد گفتم :

-چرا اینطوری نگام میکنی ؟

مامان : میگم برو بیرون بگو چشم

با شیطنت گفتم :

-حالا جلسه ای چیزیه که ما بی خبریم ؟

مامان پوفی کشید و از جاش بلند شد. بعد از کلی اصرار بالاخره به زبون در اومد که قراره واسه توران خواستگار بیاد و جلسه ی اول هم خانوما فقط هستن و مردی نباید تو خونه باشه. چه عجب یه بار من مرد شدم !!!

هیچ وقت تو این 16-15 سال زندگی م کسی بهم نگفته بود تو مردی و خوبیت نداره تو مجلس خانوما باشی ...

بهم گفته بودن که :

-تو مردی و نباید هیز باشی ...

-تو مردی و نباید نگاهت ناپاک باشه ...

-تو مردی و نباید هوس باز باشی ...

-تو مردی و ناموس داری و باید مراقب اونا باشی نه اینکه چشمت دنبال دیگرون باشه ...

اما بهم نگفته بودن که :

-تو مردی و جلوی خانوما زشته حضور داشته باشی. اینطوری خانوما معذب میشن.

شاید این جمله ی آخری از دید یه مرد قابل قبول تر و قابل هضم تر بود تا جمله های قبلی !

همیشه یه مطلب رو میشه به یه نفر رسوند یا فهموند ! اما نوع تفهیم اون مطلب مهمه. نباید طوری باشه که به طرفت بربخوره. حتی اگه از دید تو یه نوجوان 15 ساله ی تازه به بلوغ رسیده باشه. هرچند سه سالی میشه که از سن بلوغش گذشته و زودتر به این محدوده رسیده.

راستی چرا هی میگن مردا هیزن ؟! مردا عقلشون به چشمشونه ؟! مگه عمو کیوان که این همه چشم پاکه و مرد خونواده ست ، هیزه و عقلش به چشمشه ؟ مگه عمو کیوان که این همه با عقل بوده و تحصیل کرده ست و حالا کار و باری واسه خودش دست و پا کرده ، عقلش کم بوده که هی به زن و دختر مردم نگاه کنه ؟ عمو کیوان یه معشوق داشته اونم خاله بوده و بس ...

منم که چشمم پاکه و دنبال کسی نیستم. قیافه های دختر خانوما برام جالب هست ولی به خدا اصلاً فکرمم سمتشون نمیره. برام سؤاله که چرا این یکی با اون یکی فرق داره ولی اصلاً تو خیالاتم فکرشونم نیستم که بدونم باید بیشتر فکر کنم یا نه ...

پس من و عمو کیوان خود به خود دو نفریم که عقلمون به چشممون نیست ...

تازه فرشید هم بچه ی سر به زیر و خوبیه. بابا هم که همیشه مسجد میره و نماز میخونه. تا حالا هم زن دوم نداشته. پس شدیم چهار تا ...

مگه نه اینکه مردای دور و بر مامان همینان ؟!

پس چرا مامان بعضی وقتا میگه مردا عقلشون به چشمشونه ؟

پسرش که اینطوری نیست ، شوهرش و خواهر زاده شم همینطور ... تازه عمو کیوان هم که میشه شوهر خواهرش ... بابا بزرگ هم که همه به صداقت و پاکی میشناسنش.

دلم میخواد برگردم به مامان بگم :

-آخه مادر من ... عزیز من ... پنج تا مرد دور و برتن و اونوقت میگی مردا چشمشون پاک نیست ؟! مردا چشمشون گاهی اوقات میخاره ؟

چه خارشی ...

چه کشکی ...

چه ناپاکی ای ...

اینا که همه سالم ان ...

بعد از خوردن صبحانه به فرشید زنگ زدم و خوشبختانه اون واسه ظهر کاری نداشت و قرار شد برم خونه ی خاله اینا. اما تا ظهر که بشه باید وقتم یه جایی میگذشت. ترجیح دادم برم مغازه ی فرش فروشی بابا ... البته وقتی از خونه خارج شدم ، یاد تعمیرگاهی مجید افتادم. خودش بهم آدرس داد. بهتره یه سر بهش بزنم.

ترانه : حالا مثلاً اون روز به مجید سر زدی چی شد ؟!

وقتی از پارک ماشین مطمئن شدم ، ترمز دستی رو بالا دادم و گفتم :

-هیچی ... دوباره همون آش و همون کاسه. قرار شد برم دنبال درس و تحصیل ... ولی گفت که میتونی بعضی وقتا بیای کار کنی. البته اگه علاقه داری و این حرفا ... کلاً میگفت در حال حاضر زیادی به کار نچسب !!!

ترانه کمربندش و باز کرد و گفت :

-مثل وحید فکر کرده. اونم اینجوری بود. زیادی به کار نمی چسبید.

بعد با پوزخند ادامه داد :

-منتهی درس نمی خوند ... از اونور بوم افتاده بود ... از اون نوعش !! مشروب ، الکل ... !!!

با تردید گفتم :

-وحید کیه ؟!

ترانه لحظاتی سکوت کرد و بعد از اینکه لبخندی زورکی تحویلم داد ، گفت :

-ولش کن ...

در و قفل کردم و گفتم :

-تا نگی نمیذارم بری !

ترانه : مهمه ؟!

با لحنی کاملاً جدی گفتم :

-آره ... خیلــــــــی !!!

خیره شدم تو چشماش و منتظر عکس العملش موندم. دست راستشو گذاشت روی پیشونیش و گفت :

-توفیق ... ول کن این ماجرا رو ...

بعد زیر لب چیزی زمزمه کرد که فقط صدای نچ نچ کردنش و شنیدم.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

-الان اینجا کجاست ؟!

ترانه طوری که انگار از دنیای دیگه ای بیرون بیاد ، گفت :

-چیزه ... اینجا همون جاییه که گفتم لازمه ببینی.

-خُب من باید چی رو ببینم ؟! میخوای به زانو در اومدن کسی رو بهم نشون بدی ؟!!!

لبخند زد ... از اونایی که من عاشقش بودم. از اون لبخندایی که دوست داری ازش عکس بگیری و ساعتها بهش نگاه کنی و باهاش حرف بزنی. چشمام و بستم و صداشو شنیدم :

-نه ... اینجا واسه اینه که به تو یه چیزایی ثابت بشه.

به ساختمون نگاه کردم و گفتم :

-یه مؤسسه غیر انتفاعیه. دانشگاهه ؟

چشماش و روی هم گذاشت و حرفم رو تأیید کرد. هومی گفتم و قبل از اینکه قفل ماشین رو باز کنم ، گفتم :

-بالاخره نگفتی ...

ترانه : نمیشه نگم ؟

آروم گفتم :

-وحید ... اسم همسرته آره ؟

ترانه : بود ...

و به نقطه ای نامعلوم خیره شد.

خیلی ضعیف گفتم :

-بود ؟!

ترانه : آره ... چون یک ساله جدا شدیم.

دروغ چرا ؟! انگار تو دلم عروسی شد. انقدر ذوق کردم که حد نداشت. ترانه یه زن محسوب میشد نه یه دختر !!! ولی بازم خوشحال بودم. اصلاً مهم نیست. من خودشو میخوام. من زندگی با اونو میخوام. زندگی ای که فقط من و اون با هم باشیم. چیکار به این دارم که قبلاً کی تو زندگیش بوده یا نبوده ؟! هرچی هم بوده ، تموم شده. الان مهم اینه که جلوی من نشسته و تو فکرش منم. همون طور که اون تو فکرمه ...

ترانه : توفیق ؟!

-جانم ؟

ترانه : چرا از وحید نپرسیدی ؟

سکوت کردم و قبل از جوابم ، گفت :

-باشه اسمش و دیگه نمیگم. چرا از اون نپرسیدی ؟

خوب ته دلم رو خوند. میدونست ناراحت میشم که اسمشو ببره. دوست نداشتم حالا که باهاش نیست ، اسمی هم ازش باشه. سعی کردم خونسرد باشم :

-چون که نمیخواستم ناراحتت کنم.

ترانه : باور کنم ؟

تو چشماش زل زدم و گفتم :

-ببین ...

بعد دستم و جلوتر بردم و آروم انگشتاش رو لمس کردم و گفتم :

-من این وجود عزیز رو صد در صد قبول دارم. برای من در حال حاضر ، این تن و روح داخلش مهمه. آدم رو به روم مهمه. هر فکری که داشتم و ناراحتی ای که وجود داشت ، الان نیست.

اشک تو چشماش حلقه زد و برای اولین بار بعد از این همه سال ، لبم و نزدیک دستان ظریفش بردم و بوسه ای به انگشتاش زدم. بعد انگشتاش رو به پیشونیم کشیدم. همینطور که اونا رو روی پیشونیم نگه داشته بودم ، زیر لب گفتم :

-خدایا ... ما رو از هم جدا نکن !

دستش رو آروم رها کردم. خودمم گریه م گرفته بود. ترانه هم گریه میکرد. چقدر هم بی صدا گریه میکرد. توی دلم خدا رو بارها بابت این لحظه ی شیرین شکر کردم و با نهایت جرئت گفتم :

-دوستت دارم ترانه ی زندگی من

فصل ششم : حقیقت

ترانه : بیا بریم دیر میشه ! انقدرم خودتو لوس نکن.

اخم بانمکی کرد و از ماشین پیاده شد. منم پشت سرش راه افتادم. محله ی خلوتی بود و شاید همین مؤسسه ی غیر انتفاعی ، میتونست تو شلوغی اون تأثیر داشته باشه. دو تا خیابون به این خیابونی که ما توش بودیم ، منتهی میشد. مؤسسه هم درست وسط همین خیابون قرار داشت. حیاط کوچکی داشت ولی ساختمون وسط خیلی بزرگ بود و حیاط در مقایسه با اون به چشم نمی اومد. حتی ساختمونای اطراف هم زیاد به چشم نمی اومدن. خیلی برام سؤال بود که قراره چی بهم ثابت بشه ؟ ترانه برای اثبات چه چیزی منو کشونده به اینجا ... ؟! و چراهای دیگه ای که ذهنم رو درگیر خودش کرده بود.

آخر هم نتونستم طاقت بیارم و گفتم :

-حالا جدی اینجا چه خبره ؟

با اخم گفت :

-تو که انقدر بی طاقت نبودی !

-آخه واسه م عجیبه که الان اینجا چیکار میکنیم ؟

همینطور که داخل ساختمون می شدیم ، گفت :

-قبول داری یه نفر با وجود سن زیاد بازم میتونه ادامه ی تحصیل بده ؟!

-آره خُب ... خیلی ها هستن که با وجود سن بالا ، بازم میرن درس میخونن. اکابر واسه همین وقتاس دیگه.

ترانه : نخیر آقا ... اکابر نه ! منظورم مقاطع بالاتره. دانشگاه ...

-آها ... آره افرادی هستن که ادامه تحصیل میدن.

ترانه : تازه این وسط توشون کسایی هستن که ممکنه معلول شده باشن ولی بازم درس و ول نمیکنن.

با تعجب گفتم :

-این یه مورد رو زیاد به چشم ندیدم.

همینطور سالن رو قدم میزدیم که رفت سمت یه کلاسی و رو به من گفت :

-بیا از تو پنجره ای که اینجاست ، کلاس و ببین.

رفتم سمت پنجره و دیدم یه تعداد دانشجو نشستن. یه خانمی هم روی ویلچر نشسته و داره درس میده.

ترانه : این خانمی که میبینی ، از اوناییه که بعد از فلج شدنش ، از زندگی بریده بود. یعنی شوهرش نزدیک بود ترکش کنه. اما نکرد و همراه دخترش برای امید به زندگیش کمکش کردن. تازه این وسط دخترش رفت کارای ادامه تحصیل مادرش رو انجام داد که روحیه ی مضاعف بگیره و به زندگی امیدوار بشه. خیلی سختی کشید ولی واقعاً ارزشش رو داشت. الان یک ساله که استاد دانشگاه شده. لیسانس که داشت ، فوق لیسانس رو هم به سختی ولی تو چهار سال گرفت. ولی چند سال اول که بعد از تصادفش ، وضعیت بدی داشت ؛ بدترین دوران زندگیش بود.

برام خیلی جالب بود. از حرفای ترانه جالب تر این بود که قیافه ی اون زن خیلی آشنا میزد.

-این خانم خیلی آشناست ...

ترانه : یه کم فکر کنی میفهمی کیه.

-خُب کیه ؟!

ترانه در حالی که بغض کرده بود :

-مادرمه ...

به دیوار پشت سرم تکیه دادم و گفتم :

-شوخی میکنی ...

اما ترانه خیلی خونسرد در حالی که لبخند تلخی زد ، گفت :

-چرا باید همچین کاری کنم ؟

-آخه ... مامان ِ تو ...

ترانه : مامان ِ من چی ؟!

نمیدونم چرا خجالت کشیدم !! ولی دلمو به دریا زدم و گفتم :

-مامان ِ تو که خیلی سالم و سلامت بود. پس چی شد یهو فلج شد ؟!

ترانه : یه تصادف !

-به همین سادگی ... ؟!

ترانه : نه ... به همین سادگی ها هم که میگی نه ! زمان برده که من انقدر راحت در مورد این قضیه دارم حرف میزنم. توفیق زمان میبره که بخوای در مورد حقایق زندگیت خیلی ساده صحبت کنی. زمان میبره که از گند کاری های وحید بگذری ... زمان میبره که از اشتباهات پدر و مادرت و تأسف خوردناشون بگذری ... زمان میبره که مادرت رو توی تصادف با وضع وخیم ببینی و دو هفته هم تو کما باشه و آخر فلج ببینیش ولی باز هم تشویقش کنی به ادامه ی زندگی ... خیلی صبر و طاقت میخواد که آدم خودش زجر کشیده باشه ولی تلاشش رو بکنه که پدر و مادرش رو از زجر در بیاره. خیلی سخته که یکی مثل من این همه طاقت بیاره و تحمل کنه ، اونوقت وقتی به تو که پاک ترین انسان توی زندگیش بوده برسه ، چنین برخوردایی ازت ببینه. خیلی سخته که منو امروز با داد و بیداد میخواستی بدرقه کنی و حالا ...

دیگه ادامه نداد و اشکاش همینطوری سرازیر شد. یکی از پرسنل اونجا که متوجه اوضاع شده بود و از قضا ترانه رو هم میشناخت ، با یه لیوان آب به سمتش اومد. شونه هاش و گرفت و کمکش کرد که از سالن بیرون بره. چپ چپی هم منو نگاه کرد و چیزی نگفت. همونطوری به دیوار تکیه دادم و با خودم فکر کردم :

" ترانه چه سختی هایی کشیده و اونوقت من چه چیزایی رو سختی میدونستم !!! "

" ترانه چه چیزایی رو دیده و دم نزده ، اونوقت من در موردش چه زود قضاوت کرده بودم ! "

" ترانه چقدر از من سخت تر و صبور تره ولی منی که پسرم و خیر سرم مَردم ، واسه خاطر سرکوفتای مامان بابا در قبال علایقم ، زندگی رو واسه خودم جهنم کردم ... "

" پدر و مادر من بعد از تصادفشون ، باید توی آسایشگاه بمونن و اونوقت مامان ترانه بعد از فلج شدن ، میاد استاد دانشگاه میشه "

از خودم بدم اومد. تعارف که با خودم ندارم. حالم از خودم به هم میخوره. هرگز فکر نمیکردم اوضاع ترانه به این وخامت بوده باشه. اصلاً وضعیت زندگی من در مقایسه با اون ، قابل تعریف نبود. اصلاً نمیشد مقایسه کرد. وضع من کجا و وضع اون کجا ...

من چه چیزایی رو بد میدونم ... در حالیکه زندگی اون سراسر اتفاقات عجیب غریبه که نمیشه توصیفش کرد.

من رفتن ترلان رو واسه خودم چقدر بزرگ میکنم ، اونوقت اون به راحتی از تصادف مادرش و اشتباه پدرش میگه.

من یه داد و بیداد مامان و بابا برای قضیه ی کلانتری رو تا چه حدی بزرگش کردم و اونوقت اون از شوهرش به راحتی با من حرف میزنه.

سختی کشیده ... میدونم !

درد کشیده ... میدونم !

طاقت آورده ... میدونم !

اما خداوکیلی من به اندازه ی اون درد نکشیدم.

دردای من با اون قابل مقایسه نیست.

من اصلاً در مقابل با اون چیزی نیستم که بخوام مقایسه بشم ...

به طرف کلاس رفتم. بدری خانمی که همیشه سرحال بود ، هنوزم سرحال و قبراق فارغ از اون ویلچری که روش نشسته ، داره به دانشجوهاش درس میده. ترانه برای پدر و مادرش چیکار کرد و من چیکار ؟!

گذاشتم به راحتی اونجا بمونن و ککمم نگزید ... اصلاً خیالمم نبود که برم پیش چهار تا دکتر بهتر تا بلکه خوب بشن و این آخر عمری عصای دستشون که نبودم هیچ ، خودمم راحت کردم از گرفتاری های مربوط به اونا ...

دیگه دوست ندارم خودمو توی آینه ببینم. از خودم بدم میاد. خیلی هم بدم میاد.

به دفتر انتهای سالن که رسیدم ، ترانه رو دیدم که روی صندلی نشسته و دستش و گذاشته روی پیشونیش.

سرش و بالا آورد و با دیدن من لبخند زد.

من لیاقت این لبخند و محبت رو ندارم. من اصلاً لایق تو نیستم ترانه ...

دستمو براش بالا آوردم و به نشانه ی خداحافظی اونجا رو ترک کردم.

پشت سرمو نگاه نکردم تا دوباره چشمم به چشمش نیفته و بیشتر از این خجالت زده نشم. نمیخواستم اتفاقی که نباید بیفته ، رخ بده و من یه عمر شرمنده ی خودم باشم که چرا کمتر از اونم ... اینطوری هم نیست که بخوام خودمو بزرگتر و برتر از دیگری نشون بدم ... نه! ولی یه حس بدی نسبت به خودم و یه حس کوچیک بودن نسبت به ترانه داشتم. یه طوری که از تک تک فکرایی که امروز تو سرم بود و رفتارایی که از خودم نشون دادم ، خجالت کشیدم. از اینکه اون با چه شوقی میاد میگه بریم کوه ... بعد از چندین و چند سال که تازه از بند این اتفاقات ناجور زندگیش راحت شده ، میاد سراغ منی که به نظرش پاک ترین آدم بودم و چقدر میتونستم کمکش کنم. اونوقت من هنوز درگیر ماجراهای چند سال گذشته مم که چرا رفت ... چرا نبود ... چرا دیگه نیست ... !!!

اصلاً گور بابای هرچی چرا هم کرده ... اصلاً من کی ام که بخوام در مورد چراهای زندگی اون جوابی بدم ؟!

همین بهتر که برم و دیگه چشم تو چشم هم نشیم.

موقع خروج از در سالن ، یه آن یاد مدرسه افتادم. یاد روز آخر سال سوم دبیرستان بعد از گرفتن کارنامه ...

ناظممون با صدای بلند گفت :

-نیک سرشت ؟!

برگشتم و با ترس گفتم :

-بله آقا ؟!

قد و هیکل مردونه و جا افتاده ای داشت. خیلی بلند بود. شاید دو متر ... !! ریش و سیبیل پر پشتی که همیشه هم بهشون دست می کشید. انگار بابت این کار افتخار میکرد. همیشه نخودچی کشمش تو جیبش داشت و یه تسبیح هم دست راستش بود و می چرخوندش. هیکل منو برانداز کرد و گفت :

-از معلم ورزشت یه چیزایی شنیدم که بهتره بهشون عمل کنی. واسه آینده ی خودت خوبه.

حدس میزدم میخواد چی بگه. برای همین خونسرد گفتم :

-نه آقا ... من اهلش نیستم.

-چرا پسر جون ؟! واسه آینده ت خوبه که. میری یه کسی میشی.

-بیخیال

-بیخیال نشد حرف !! دو دقیقه گوش کن ببین چی میگم.

با اینکه قیافه ش کمی ترسناک بود ولی قلب پاکی داشت. همیشه خیر و صلاح ما بچه ها رو میخواست. مثل این بار که داشت مسالمت آمیز و با محبت باهام حرف میزد. شاید اگه بابا مثل اون بود ... !!!

دستاشو گذاشت روی شونه م و گفت :

-تو واسه خودت قد و هیکلی داری. فقط مشکلت اینه که یه کم لاغری. به نظرم اینم درست میشه. ببین ما مسابقات دو میدانی داریم. بسکتبال داریم. والیبال هست. خلاصه هر نوع مسابقه ای که فکرشو بکنی تو منطقه هست. میخوایم تو رشته های مختلف نماینده داشته باشیم. تو هم که یه سال دیگه برای کنکور پیش خودمونی. پس چه بهتر که ورزش رو هم ادامه بدی.

-من میخوام برم کار کنم.

جا خورد و ابروهاشو در هم کشید و با اخم گفت :

-کار واسه چیته پسر جون ؟! برو پی ورزش ... پی درس ... واسه خودت آقایی کن. الان بخوای بری سر کار ، باید شاگرد بشی. تو لیاقت مهندس شدن رو داری. کار میخوای چیکار تو این سن ؟! مگه بابات خرجیتو نمیده ؟

-چرا ... میده. بدک نیست.

-خُب خدا رو هم شکر کن. من واسه همه توصیه نمیکنم. اما توی تو یکی استعداد ورزشی میبینم. برو سمتش و بیخیالش نشو.

حرفاش داشت روم اثر میذاشت. درست جلوی در بود. مونده بودم که برم یا نه !!! خیلی میتونست واسه م سرنوشت ساز باشه. شاید آینده ی منو همین تصمیم میساخت. تصمیمی که شاید دیگه اشتباه نبود !!

خیلی فکر کردم. با دبیر ورزش هم صحبت کردم. برخلاف دفعه ی قبل ، موضوع رو اصلاً با مامان و بابا در میون نذاشتم تا کارم جلو بره و بعد که نتیجه ی مثبتی گرفتم ، اونوقت خبرشون کنم.

تقریباً یک ماهی که گذشت ، رفتم سراغ یه باشگاه بدنسازی برای تقویت قوای جسمانی م. میخواستم اول یه هیکل خوبی از خودم بسازم تا وقتی سه ماه دیگه میرم برای جلسات آموزشی تو مدرسه ، از بقیه کمتر که نباشم هیچ ، بهتر هم نشون بدم.

البته اولش چند جایی سر زده بودم ولی آخر سر یه باشگاه قدیمی و پر سابقه رو انتخاب کردم. درست اوایل تیرماه بود که پامو توی باشگاه گذاشتم. فقط یه نفر رو دیدم که کنار یه میز روی صندلی نشسته. جای بزرگی به نظر می رسید. چند تا پله میخورد به پایین. یه دیوار گنبدی شکل هم سر در باشگاه بود. دستمو گرفتم به سقف دیواری که کوتاه بود و آروم آروم از پله ها پایین رفتم. رسیدم جلوی اون آقا و گفتم :

-سلام

سرشو بالا آورد و یه نیم نگاهی بهم انداخت. کله ی تاسی داشت. تا اونجایی که چشمم کار میکرد ، دنبال مو گشتم ولی چیزی پیدا نکردم. یه دستشو به زانوش گرفته بود و دست دیگه ش روی میز بود. نگاهی به سالن انداختم. یه طرف وسایل بدنسازی چیده شده بود و طرف دیگه تشک تمرین تکواندو !

با صدای کلفتی گفت :

-امرت داداش ؟!

دوباره سلام کردم و چون از هیبتش یه کم ترسیده بودم ، آروم و شمرده گفتم :

-راستش من میخواستم برای بدنسازی ثبت نام کنم. چطوریه کلاساتون ؟

همینطور که حواسش به تقویم جلو دستش بود ، گفت :

-اسم و فامیلتو بگو شهریه هم ده تومن !

لبخند کمرنگی زدم و گفتم :

-راستش من الان فقط اومدم شرایط باشگاه و بپرسم.

پوزخندی زد :

-شرایط مرایط نداره که ... شهریه میدی میای اینجا تمرین میکنی دیگه. این باشگاه و واسه شماها زدیم دیگه.

-آها ... مرسی پس مزاحم میشم.

سعی کردم حرفی نزنم که برنجه. چون حسابی شاکی به نظر می رسید. یه جورایی انگار با خودش دعوا داشت. در همین لحظه دستی به پشت سرش کشید و موهایی که روی شونه ش ریخته بود ، به اطراف پخش کرد. تازه فهمیدم همون دو درصد مویی هم که پشت سرش داره ، گذاشته بلند بشه که کسی نگه صد در صد کچلی !

زود از اونجا بیرون اومدم و به طرف خونه رفتم. یه ساک ورزشی از تو کمد برداشتم. بچه تر که بودم ، دو سه باری باهاش شنا رفته بودم و به نظرم برای بدنسازی مناسب بود.

مامان که اومده بود تو اتاق ، متعجب از کارم گفت :

-کجا میری ؟

-میخوام برم بدنسازی

مامان : چه یهو تصمیم گرفتی بدنساز بشی ؟!

-آخه قراره برم تو مسابقات مدرسه شرکت کنم. میگن لازمه که یه هیکل خوبی هم داشته باشم.

مامان : قدت که ماشالا هزار ماشالا بلند هست.

-فقط قد نیست. هیکل ورزشکاری هم باید باشه.

مامان نگاه متعجبش رو بهم دوخت و سر تا پام رو وارسی کرد.

-چیه ؟ چرا اینطوری نگام میکنی ؟

با غیظ گفت :

-حالا درسات ضعیف نبود که همونم با این کارا میشه.

-مامان درس کجا بود ؟!!! الان تابستونه ها ... تازه امتحانام تموم شده.

مامان : وقتی بری تو خط ورزش ، از درس می افتی. حالا سه ماه الان رو نبین. من دارم دو سال دیگه رو میبینم.

-بذار پام برسه به باشگاه ، اونوقت بگو ... همه آرزوشونه که بچه شون یه کاره ای بشه. مگه ورزشکار بده ؟

مامان : نه ... بد که نیست. ولی نشه مثل کارت که بخوای از درس خوندن بیفتی. نا سلامتی امسال کنکور داری. یه کاری نکن که بعدش یه عمر پشیمون بشی.

-نه ... شما نگران نباش. پشیمون نمیشم.

و تو دلم به زمین و زمان بد و بیراه گفتم که چرا یک بار ، فقط یک بار مامان نیومد نیمه ی پر لیوان و ببینه ؟! همیشه با هر کاری که میخوام بکنم ، اول مخالفه ... بعد حالا اگه شرایط خوب پیش رفت ، میگه ضرر هم نکردی ! حتی تعریف هم نمیکنه. فقط میگه ضرر نکردی. اِی بد نبود ... بهتر میشد نمیرفتی ، ولی حالا هم فرقی نکرد !!!!

خودمو مثل هر دفعه ی دیگه گول زدم و گفتم :

" ایشالا این دفعه فرق میکنه. "

" این دفعه دیگه یه کاری میکنم که پشیمون نشم. پشیمون نشه !! "

" من این بار باعث سربلندی شون میشم تا دیگه غصه ی منو نخورن ! نگن تصمیم اشتباهی گرفتی. سرکوفت نزنن. "

" جوونای مردم میخوان یه حرکتی انجام بدن ، صد تا تشویق و امتیاز واسه شون در نظر می گیرن ، اونوقت مامان ما حاضره تقی به توقی بخوره بهمون بپره ... !!! "

موقع رفتن بهش گفتم :

-شهریه ش ده تومن میشه.

مامان : مگه نداری ؟

-چرا دارم. ولی میخواستم ببینم راضی هستی با این شهریه برم یا نه ؟! دوباره مشکلی پیش نمیاد ؟

مامان خیلی جدی گفت :

-باز من یه چیزی گفتم تو هم زوم کن روش !! اگه حرفی میزنم واسه خاطر خودته. بار آخرتم باشه متلک میندازی.

داشتم میرفتم که گفت :

-زود بیا ... شام توران و شوهرش میان.

توران و شوهرش !!! حیف اون پسر که اومد توران و گرفت ! واقعاً نمیدونم توران ما این همه غرور کاذب و از کجا آورده که شوهر به این دسته گلی باید به پای اون بسوزه ؟!

بیخیال این فکر و خیالا شدم و سعی کردم اولین روزی که پام و میذارم تو باشگاه ، خاطره ی خوشی داشته باشم.

با صدای ترانه به خودم اومدم :

-چی شد رفتی ؟!

برگشتم و بهش نگاه کردم. یعنی الان اینا فکر و خیال بود ؟ من چقدر امروز فکر میکنم !! چقدر حواسم به همه چی هست و به چیزی حواسم نیست ! انگار الان اینجا نیستم. حضور ندارم. هیچ فکری ندارم. بی فکرم !

باز با صداش به خودم میام :

-توفیق دنبالت گشتم. چرا اومدی اینجا ؟ حرف نمیزنی ؟ مامانم میخواد تو رو ببینه.

-من چرا باید بیام ببینمش ؟

با تعجب گفت :

-هان ؟ چرا بیای ؟ آخه فکر میکرد تو ...

حرفش و نیمه تموم گذاشتم :

-فکر چی میکرد ترانه ؟ من که دیگه نباید به تو فکر کنم. اصلاً من چه فکری دارم که به تو بکنم ؟ من کجای زندگی تو أم ؟ هیچ جاش ... وقتی با خودم فکر میکنم تو چی کشیدی ، از خودم بدم میاد. از خودم نفرت پیدا کردم. من همین امروز دو تا حس رو تجربه کردم. اون از اول صبح که از تو نفرت داشتم و میخواستم هرچی دلم میخواد بهت بگم. اینم از الان که از خودم متنفرم و میخوام سر به تن خودم نباشه. من خیلی بی رحمم خیلی ...

ترانه : صبر کن ... چرا هول کردی ؟

به طرفم اومد و من دستمو بلند کردم که به سمتم نیاد. فوراً اونجا رو ترک کردم. توی ماشین نشستم و گوشیم زنگ خورد.

-بله ؟!

ترانه : توفیق میخوام باهات حرف بزنم. چرا رفتی ؟

-شماره ی منو از کجا آوردی ؟

ترانه : حالا بعداً برات میگم. تو ماشینی ؟

-نه نیا ... من و تو حرفی برای گفتن نداریم. من هیچ وقت لایق تو نبودم و نیستم. من یه آدم بی فکرم که هرگز لیاقت تو رو نداره. من این همه سال با دروغ با خودم زندگی کردم. با دروغ اینکه ترانه یه آدم بی معرفت و عهد شکنه. اون روز آخر بهم گفتی که آقا توفیق ممنون که ما رو رسوندین ترمینال. داشتین میرفتین شهرستان. یادته ؟

با گریه گفت :

-آره یادمه

-من چشمک زدنت رو هنوز یادمه. ولی سه ماه بعدش هم یادته که عروسی کردی ؟

ترانه این دفعه آهسته تر گفت :

-آره یادمه

-ولی یادت نیست چقدر حرص و جوش خوردم. تا پای خودکشی رفتم. اگه کمکای فرشید نبود که هیچی !!! یادت نیست من چی کشیدم !! ولی میخوام الان و این ساعت یادت باشه. یادت باشه که من یه آدم عوضی ام. من کسی ام که به پدر و مادرش بها نمیده. من کسی ام که اونا رو تو آسایشگاه رها کرده و به فکر کارای شخصی خودشه. من کسی ام که دیشب بعد از دعوا با فرشید که سر عقل بیام و اونا رو بیارم تو خونه ، سر عقل نیومدم و فرشید و از خونه بیرون کردم. من خیلی پستم ترانه. من یه آدم دروغ گوی رذل بی فکرم که فقط به خودم فکر میکنم. حواسم پی کارای شخصی خودمه. من الان که دیدم تو چه وضعیتی داری و با چه اوضاعی داری زندگی رو در کنار پدر و مادرت میگذرونی ، از خودم بدم اومد. از خودم متنفر شدم. از خودم که یه آدم بی فکرم ، متنفر شدم. همین الان شدیداً از خودم بدم میاد. چرا حتی یه بار هم نیومدم بگم ترانه کم و کسری داری ؟ ترانه شوهرت چطوره ؟ نمی زنه تو رو ؟ ترانه قوی باش و بمون تو زندگی ت ... ترانه محکم باش و از حقت دفاع کن. چرا یه بار نیومدم اینو بگم ؟ چقدر من بی فکرم ... چقدر من پستم ... چقدر من آدم دروغ گویی ام که میام تو زندگی م هی به خودم دروغ میگم که پدر و مادرم جاشون خوبه. الان سالم و سلامتن و هیچ کم و کسری ای ندارن. چرا من هی به خودم دروغ میگم ؟

ترانه : توفیق حالت خوب نیست. تو رو خدا بسه !!!

-نه بذار بگم. بذار از خودم بگم. قهرمان شدن آرزوم بود. میخواستم برم المپیک و واسه اینکه نذاشتن برم المپیک ، کلی به اونا بد و بیراه گفتم. راستم گفتم. حقیقت بود. نامردی در حقم کردن ولی من یه بار در حقم نامردی شد و زمونه بارها در حق تو نامردی کرده. پس تو لیاقتت بیشتر از ایناست. من لایق تو نیستم. من بی فکر ترین آدم روی زمینم. من حواسم پی تو نبوده. لیاقتت رو ندارم. اصلاً با چه جرئتی میخوام از تو و زندگی آینده حرف بزنم ؟ من لایقت نیستم. دیگه بهم زنگ نزن. ممنونت میشم.

و گوشی رو خاموش کردم. به همین راحتی سعی کردم ترانه رو از زندگی م یا بهتر بگم خودم رو از زندگی ش حذف کنم. من واقعاً شایسته ی وجود ترانه نبودم. ترانه کسی نبود که بتونه با منی که انقدر بی ارزشم زندگی کنه. ترانه حقش بیشتر از اینهاست. من نمیتونم اونو خوشبخت کنم. وقتی میاد منو بعد از آسایشگاه با این حال ناراحت به دانشکده ی مادرش میاره ، پس میخواد بهم ثابت کنه که من لایق این همه نفرت از اطرافیان و خانواده م نیستم. چون خودم نفرت انگیزم. پس چه بهتر که بهم ثابت شد و خودم زودتر از اینکه اون بهم بگه ، فهمیدم که نفرت انگیزم.

ماشین و روشن میکنم و تو خیابونا دور میزنم. مقصد ماشینم معلوم نیست ، هدف ِ توی ِ سرم معلومه !

دلم میخواد تکلیفم با خودم روشن بشه.

منی که این همه مدت نبودم اون کسی که باید باشم.

نبودم اونی که باید نشون بدم.

نبودم اونی که سزاوار بودنه و موندنه.

من باید همیشه همونی باشم که نشون میدم ؟

یا اونی که میخواد باشه و نشون نمیده ؟

من ، ترانه ؛ ترانه ، من ... ؟!

کجای این قصه ی پر پیچ و خم زندگی ما دو نفر ، نقطه ی وصالی هست ؟

نه نیست ... اگه باشه هم نمیذارم که بشه. نمیذارم که وصالی برسه.

اون خیلی لایق تر از منه. من اصلاً در حدش نیستم. به خدا نیستم. به والله که نیستم. من چی دارم تو این زندگی م جز یه چند سال سابقه ی تکواندو و چند تا مدال منطقه ای و استانی و کشوری ؟!

همین و بس ...

من دیگه هیچ هنری ندارم. هر از گاهی تذهیب و معرق و همین !!!

من مدرکم دیپلمه. دانشگاه هم نرفتم. عرضه ی برگردوندن خواهرم به مملکت رو ندارم. عرضه ی نگه داشتنش رو هم نداشتم. من کلاً بی عرضه ام. هیچ عرضه ای ندارم. همه ی اینا حقیقته. عین حقیقت. یعنی خود خود حقیقت رو باید از تک تک این حرفا و کلمات فهمید.

میندازم تو حکیم ولی هیچ مقصدی برای این ماشین نیست ...

هیچ هدفی که جایی ترمز کنه نیست ...

هیچ چیزی مد نظرم نیست ...

هیچ چیزی تو فکرم نیست ...

تو فکرم خیلی چیزا هست ولی واسه این ماشین و این مکان نیست ... اصلاً آدم بی فکر به چی میتونه فکر کنه ؟! شاید فکرامم پوچه و خیالی بیش نیست !!!

تو فکرم حرفای آینده هست. آینده ای که باز هم تنهایی توش هست. من تنها میمونم. مطمئنم که تنهام و تنهایی زندگی میکنم. من از ترانه میخوام که نیاد. میخوام که نباشه. چون لایقم نیست. چون لایقش نیستم. پس هیچ حرفی واسه الان نمی مونه. اگه حرفی هست ، واسه آینده ست. واسه وقتی که اون با یه آدم خوش فکر و خوش عقل زندگی شو شروع کنه و من دیگه مزاحمش نباشم. من کجای این زندگی لعنتی ام ؟! به والله که هیچ جاش ...

من هیچ جای این ثانیه های گذرا نیستم.

من فقط یک نقطه ام. نقطه ای که اوجی نداره. نقطه ای که نقطه ست. میمونه تا خطوط از کنارش رد بشن. میمونه تا رد شدن بقیه رو از خودش ببینه. نقطه ای که حرفی نزده. چیزی نگفته. ولی خیلی کارا با همین حرف نزدن و نگفتنش کرده. خیلی دلا رو شکونده. خیلی اشتباهات و کرده. خیلی زخما رو زده. ولی انگار تو نفهمی محض داره دست و پا میزنه. من هیچی نیستم تو این دایره ی خیال ... تو این وهم بد و ترحم انگیز ... من هیچ کسی نیستم. هیچ لیاقتی هم ندارم. هیچی ...

ترانه الان گریه میکنه یا میخنده ؟!

نه نباید گریه کنه. نباید از رفتنم ناراحت بشه. من که لایقش نیستم. پس باید خوشحال باشه که یکی که لایقش نیست ، ترکش میکنه.

آهنگ رضا صادقی رو زیر لب زمزمه می کنم :

" زورکی نخند عزیزم میدونم اومدی بازی

نمیخوام این آخرین بازی زندگیم ببازی

خودتو راحت کن و فکر کن که جبران گذشته ست

از منم میگذره اما به دلت چاله نسازی

اومدی بشکنی بشکن ، از من ساده چی مونده؟

قبل تو هرکی بوده تموم تار و پود سوزونده

تو هم از یکی دیگه سوختی میخوای تلافی باشه

بیا این تو و دل و باقی احساسی که مونده

دل ما اونقده پاره ست موندنش مرگ دوباره ست

آسمون سینه ی ما خیلی وقته بی ستاره ست

همینی که باقی مونده واسه دلخوشی تو بشکن

تیکه تیکه هامو بردن آخرینشم تو بِکَن

نمیخوام بگذره عمری خسته شی واسه فریبم

یقه تو نمیگیره هیچ کس آخه من اینجا غریبم

بزن و برو عزیزم مثل هرکس که زد و برد

طفلی این دل که همیشه به گناه دیگرون مُرد "

آره طفلی این دلم ... طفلی این دلم که مُرد و سوخت و دم نزد !!! حرف نزد ... هیچی نگفت. ساکت شد و ساکت موند و گذاشت حرف بزنن و قضاوت کنن. اصلاً من چِمِه ؟! دارم چی میگم ؟ راضی ام یا ناراحت ؟ خوشحالم یا غمگین ؟ از کسی بدم میاد یا خوشم میاد ؟ من مشکلم الان چیه ؟ مسئله ی اصلی من کجاست ؟ کیه ؟ چرا ؟ چرا آره و چرا نه ؟!!!

نیم ساعتی میگذره و ماشین و یه جای آشنا نگه میدارم. جایی که یاد آور خاطرات زیادیه. خاطرات باشگاه. خاطرات یه عمر زندگی تو یه مکان کوچیک و دلباز با کلی بچه های با معرفت ... ولی حیف که بی معرفتی بعضیا نذاشت. نتونست این موفقیت رو بیشترش کنه. این چندمین باره که میام اینجا و دلم نمیاد برم تو ؟! این چندمین باره که میخوام حرف بزنم و نمیزنم ؟ میخوام برم تو و هرچی از دهنم در میاد بارشون کنم ولی نمی کنم ؟! این چندمین باره که من اینطوری سر دوراهی میمونم برای رفتن و نمیرم و باز حسرت لحظه های از دست رفته مو میخورم ؟ چندمین باره ؟ فقط خدا میدونه تو دلم چی میگذره و چی میخوام بگم ولی نمیگم. شاید جرئتش رو ندارم. جرئت ؟! چه واژه ی قشنگی ...

چرا جرئت که دارم. ولی دلم نمیاد دل کسی رو بشکنم. دلم نمیاد چیزی بگم که کسی برنجه. زورم میاد از رنجش دیگرون ... دلم نمیخواد کسی برنجه و بگن تو مقصر رنجش من بودی ...

دلم میگیره از گرفته شدن آدما ...

ولی چه کنم که خودم هم دلگیرم از آدما ...

از ماشین پیاده میشم و با نفرت به باشگاه نگاه میکنم. مشتی روی سقف ماشین میزنم و زیر لب میگم :

-هرچه باداباد ...

جلوی باشگاه که رسیدم تازه یادم افتاد که امروز جمعه ست. اصلاً حواسم نبود که روزم و اشتباهی اومدم ! شایدم روزم و اشتباهی دارم جلو میبرم. یه وقتایی هست که آدم اشتباهی جلو میره و یه وقتایی اشتباهی جلو میبرنش !!!

شاید از اون وقتی که من تو باشگاه رفتم و تمرین کردم و داشتم واسه خودم کسی میشدم ، نباید فکر اینو میکردم که دارم واسه خودم کسی میشم.

میگن هر وقت فکر کنی کسی هستی ، هیچی نیستی !!! سعی کن کمتر بفهمی که قراره کسی باشی یا اصلاً کسی هستی ...

درست به مرز کسی شدن رسیدم که این فکر و کردم.

شاید المپیکی که منو نبردن و حقم رو خوردن ، حقم نبود !!

حق وقتیه که تو خالص باشی و بهت ندن ... از کجا معلوم اون وقتی که من حقم نبود ، خالص بودم !

دارم به بعضی چیزا شک میکنم. به بعضی اتفاقا ... به بعضی کارا ... به بعضی آدما ... شاید اصلاً بهتره به خودم شک کنم. شاید مشکل اصلی منم و من نباید اینطوری فکر کنم که اینطوری هم میشه ...

چرا همیشه اونی که میخوام ، نمیشه و من میگم دیگرون نذاشتن که بشه ؟!

داشتم از جلوی باشگاه رد میشدم که چشمم به یه برگه افتاد که روش نوشته بود :

" این باشگاه تا اطلاع ثانوی تعطیل است "

یعنی چی ؟! الکی الکی که تعطیل نمی کنن ... هرچند من یه مدت طولانیه که دیگه سری بهشون نمیزنم.

نفسم رو خیلی طولانی فوت میکنم و به سنگ جلوی پام ضربه ای میزنم. دستامو تو جیبم میبرم و به آسمون نگاه میکنم. ته دلم یه دلهره ی عجیبی دارم. گوشیم و از تو جیبم در میارم و بهش نگاه میکنم. یعنی باید روشن کنم و به ترانه زنگ بزنم ؟

هرچند شماره ی خودش نیفتاده بود و از مؤسسه بود ، اما باز یه ردی میتونم ازش بگیرم.

اصلاً چرا این کار و کردم ؟ گَندَم بزنن ...

یه صدایی اومد :

-حاجی تو هم می اومدی اینجا ؟

برگشتم و چشمم به یه جوون هم سن و سال خودم با موهای کوتاه و هیکل درشت و ورزشکاری خورد. عینک آفتابی ش رو در آورد و گفت :

-آخه منم یه ماهه دنبالشونم. نمیدونم کجان !

-مگه کجان ؟!

-شما میشناختیشون ؟

-اِی بگی نگی ... یعنی چند سال پیش اینجا تکواندو کار میکردم.

-داداش اینا چند وقته ازشون خبری نیست. میگن رفتن یه جای دیگه. من یه مقدار ازشون طلب داشتم. آدرس مادرس هم ازشون ندارم. بدجور پی اِشونم.

-حالا چقدری طلب داشتی داداش ؟

خودمونی شد و یه کم جلو اومد. دستشو گذاشت به دیوار کناری م و گفت :

-حاجی دو میلیون ازش طلب دارم. از همین احمده هم طلب دارم. لامصب بدجور آدم بپیچونیه.

-عجب ! من که دل خوشی از احمد ندارم. حسابی پرم به پرش گرفت. همین که مربی بدنسازی بود رو میگی دیگه ؟

-آره ... کلاً پر خیلی آدما به همدیگه میگیره این روزا ... یه پر میگی هزار تا پر از اون سرش میزنه بیرون. طرف پر بگیره و ول نکنه ، آبا و اجدادت میان جلو چِشِت بس که میری تو کانال دو ...

یه جور عجیبی حرف میزد که درست حسابی نمی فهمیدم. ولی فهمیدم جدا از نامردی ، تو ذات آدمای این باشگاه ، کلاهبرداری هم هست. خیلی ناراحت شدم و با اون یارو خداحافظی کردم و به سمت ماشین اومدم.

راست میگفت ... این روزا هر کی به آدم میرسه ، میزنه تو پَرِت ... یه جورایی که برجکت داغون داغون میشه. چه حقایقی رو فهمیدم امروز ... اصلاً راست میگن که هر چی حقیقته ، تلخه !!! انگار همیشه حقایق تلخن ... حقیقت شیرین نداریم. شاید هم داریم و من نمی بینم.

فصل هفتم : دیروزی که امروز رفت ...!

" ای سرنوشت ، مرد نبردت منم ، بیا

زخمی دگر بزن که نیفتاده ام هنوز

شادم از این شکنجه خدا را مکن دریغ

روح مرا در آتش بیداد خود بسوز

ای سرنوشت ، هستی من در نبرد توست

بر من ببخش زندگی جاودانه را

منشین که دست مرگ ز بندم رها کند

محکم بزن به شانه ی من تازیانه را "

صدای ناله های بابا میاد و من هم کتاب گزیده ی اشعار فریدون مشیری رو روی میز عسلی جلوم میذارم. یه نگاهی به اتاق میندازم و میبینم که روی ویلچر نشسته و داره به سختی نفس میکشه. هیچ صدای دیگه ای تو خونه غیر از این صداهای ناله نیست !!! به آشپزخونه میرم و یه لیوان آب و مشمای قرصاش و براش میارم. تو اتاق میرم و جلوی ویلچر زانو میزنم. دو تا اشک از چشماش سر میخورن روی گونه هاش و من با دستمالی که کنارش هست ، گونه ش رو پاک میکنم و میگم :

-آخه پدر من ... این چه کاریه با خودت میکنی ؟ چرا هی اشک میریزی آخه ؟!

سرش و به عقب تکون میده که یعنی :

-تو هیچی نگو ... تو کاریت نباشه. بذار کار خودم و بکنم.

خوب این حرکاتش و یاد گرفتم. دیگه بعد از چند سال خوب فهمیدم که هر حرکتی چه مفهومی داره !

قرصاش و بهش میدم که صدای تلفن میاد. وسایل توی دستم و میذارم روی اپن و تلفن بی سیم رو برمیدارم :

-الو

صدای یه خانمی میاد :

-الو ... ببخشید منزل آقای نیک سرشت ؟

-بله ... بفرمایید

-آقای توفیق نیک سرشت ؟

-بله خودم هستم.

-من .. من ...

-شما چی ؟

-ببخشید شما منزل هستید ؟

-بله ... شما ؟!

-من یه کار واجبی باهاتون داشتم.

صداش کمی آشنا به نظر می رسید. نمیدونستم باید چی جواب بدم ؟! ولی این جمله به ذهنم رسید :

-کارتون چیه ؟

حس کردم صداش یه کم لرزید :

-در مورد تذهیب و معرقه. میتونم مزاحمتون بشم ؟

-خواهش میکنم ... راستش کارگاه من همین زیر زمین خونه مه. شما آدرس اینجا رو دارین ؟

-بله ... از اونی که شماره اینجا رو گرفتم ، آدرس رو هم گرفتم.

-آهان ... چه ساعتی میاین ؟

-من برام فرقی نداره. شما چه ساعتی هستین ؟!

-من تمام وقت اینجام. هر وقت شما بیاین واسه م مسئله ای نیست. 5 بعدازظهر خوبه ؟

-عالیه. پس من امروز 5 مزاحمتون میشم.

-خواهش میکنم. راستی کارتون دقیقاً در چه موردی هست ؟ الو ... الو ...

ولی دیگه قطع شده بود. برام یه کم عجیب بود !! یعنی من همیشه از این مشتری آ داشتم ولی این یکی یه جوری بود. بیخیال موضوع شدم و یادم افتاد که برای یه کار مهمی باید به فرشید زنگ بزنم. شماره ی فرشید و گرفتم و تا برداشت ، گفتم :

-الو ... چی شد فرشید ؟!

فرشید : بابا نمیشه که من هی هر روز برم سراغش.

-یعنی چی نمیشه ؟ پس تو چه پسرخاله ای هستی ؟

فرشید : توفیق یه چی میگی آ ... من که نمیتونم هر روز هر روز برم دنبال عشق سابق شما ... خودم هنوز عشقمو نیافتم اخوی.

-تو بی عرضه ای به من چه ؟!

فرشید : حالا این ترانه خانم خواهری چیزی نداره تو زندگی ش ؟

-نه بابا تک فرزنده.

فرشید : حیف شد اینطوری که ! منو بگو تا امروز فکر میکردم یه دختری تو فامیل این پیدا میشه. حالا که میگی خواهر هم نداره. واسه چی برم دنبالش ؟

-خیلی مسخره ای فرشید

فرشید : راست میگم دیگه. من الکی برم دنبالش هیچی هم بهم نماسه ؟!

با حرص گفتم :

-اصن نرو ... به درک !!!

فرشید زد زیر خنده و گفت :

-بابا ترش نکن. شوخی کردم. حالا من یه چی گفتم. تو که باید بعد از این همه سال منو بشناسی.

-حالا جدی جدی خبری نیست ؟

فرشید : نه ... انگار آب شده رفته توی زمین.

-آخه چطور میشه که بعد از دو ماه هیچ خبری ازش نیست ؟

فرشید : من چه بدونم ؟ تقصیر توئه که پروندیش.

-برو بابا

فرشید : بس که بی عرضه ای. یه دختر رو نتونستی نگه داری.

-فرشید میزنمت آ

فرشید : نمیتونی. چون الان درست تو جاده ی قزوین - رشتم ...

-اونجا چیکار میکنی تو ؟

فرشید : والا یه آدرسایی ازش یافتم. یعنی فهمیدم که واسه کارش میرفته اونجا

-مگه کارش تو شهرستانه ؟

فرشید : ببخشید توفیق آ ولی خاک تو سرت ... انگار من این آدم و از تو بهتر میشناسم.

-جان من شوخی نکن. حوصله شوخی ندارم.

فرشید : باشه ... این ترانه خانم شما انگار از وقتی توی ایکبیری باهاش قهر کردی ، سر به بیابون گذاشته. میگم نکنه رفته باشه پشت کوهی جایی خودش و گم و گور کرده ؟ هان ؟

-فرشید خواهشاً جدی باش.

فرشید : چشم

-من کجای جاده بیام ؟

فرشید : پسر خوب مثل اینکه حواست نیستا ... تو الان خیر سرت مراقب پدر و مادرتی. تعهدی که دادی چی میشه ؟

تازه یادم افتاد که 6 هفته ای میشه مامان و بابا رو پیش خودم آوردم. از اون روزی که از ترانه خداحافظی کردم و به قول فرشید باهاش قهر کردم ، اساسی تو فکر رفتم. همه ش اتفاقای زندگی خودم و ترانه تو سرم می چرخید. بعد از کلی کلنجار رفتن تصمیم گرفتم مامان و بابا رو بیارم پیش خودم. به آسایشگاه هم تعهد دادم که خوب ِ خوب ازشون مراقبت میکنم.

اما رفتن ترانه و نبودش رو چیکار میکردم ؟

همه جا هم سر زدم. از کلانتری و جاهایی که میدونستم پرس و جو کردم. ولی هیچ خبری نشد. خونه ی اقوامشون ... پیش پدر و مادرش ... همه و همه گفتن که ازش خبر ندارن. مادرش هم بعد از کلی خواهش و التماس بهم گفت که یه روز ترانه وسایلش رو جمع کرده و گفته میره و نمیخواد دیگه کسی رو ببینه تا یه مدتی که دوباره برگرده. البته اونم شاید ...

حالا این شاید کی میشه خدا میدونه !!!

هرچی اصرار کردم شماره ای چیزی ازش بده. آدرس بده ... ولی زیر بار نرفت که نرفت !

مطمئنم که مادرش ازش خبر داره. چون اگه خبر نداشت ، انقدر راحت و آروم به زندگی ش ادامه نمی داد.

با صدای فرشید به خودم اومدم :

-الو ... توفیق ؟! من چه غلطی بکنم ؟!

-هیچی برو دنبالش

فرشید : نتیجه ای نگرفتم چی ؟

-تو برو ... شیرینی ت پیش من محفوظه.

فرشید : بابا کی از تو شیرینی خواست ؟

-یعنی نمیخوای ؟

فرشید : حالا که اصرار میکنی باشه.

-من اصرار نکردم.

فرشید : صدات نمیاد.

-برو به کارت برس بابا ... خبری شد بهم بگو. خداحافظ

تو فکر و خیال بودم که صدای ناله های بابا باز بلند شد.

در تمام مدتی که به بابا غذا میدادم ، فکرم درگیر ترانه بود. یعنی نه فقط تو این مدت ! بلکه تو این دو ماه ذهنم رو حسابی به خودش مشغول کرده بود. میدونم بی عرضه ام. میدونم که بی عرضگی کردم و لیاقتش رو ندارم. اما باید یه کاری میکردم یا نه ؟!

بالاخره که این قصه ی من باید به سرانجامی برسه !!! من که هنوز عشقم رو بهش ثابت نکردم. فقط یه بار تو ماشین بهش گفتم دوسِت دارم !! اونم بعد از چند سال !!! همونم نمیگفتم که دیگه باید میرفتم میمردم با این بی عرضگی م.

وقتی غذای بابا رو دادم ، از اتاق بیرون اومدم. یه نگاه سرسری به اتاق بغل و تخت مامان انداختم. روی تخت نشسته و داشت نماز میخوند. نفس آرومی کشیدم و سینی تو دستم و با محتویاتش روی اپن گذاشتم. یاد قرار امروز عصر افتادم.

دوباره به اتاق برگشتم و لباسم و عوض کردم. یه تی شرت سفید با یقه ی آبی تنم کردم. شلوار جین آبی م رو هم پوشیدم. جلوی آینه وایسادم. خوشبختانه دیروز حموم بودم و تمیز به نظر می رسیدم. موهام و شونه کردم و به بالا بردمشون تا حالت بگیرن. هیچ وقت هم از سشوار استفاده نمیکنم. ریشی هم نداشتم و همین دیروز قبل از رفتن به حموم شیش تیغ کرده بودم.

نفس عمیقی کشیدم و وقتی از مامان و بابا مطمئن شدم ، کلید کارگاه و برداشتم و از خونه بیرون اومدم. داخل کارگاه شدم و در و باز کردم. از کنار در چند تا تیکه چوب راش و گردو که قبلاً اونجا گذاشته بودم ، برداشتم و با خودم به داخل بردم.

بوی چوب و کارای آماده شده ای که بوی رنگ خاصی میداد ، منو از خود بی خود میکرد. با خیال آسوده نفسی کشیدم و داخل کارگاه کوچیکم شدم. چوبا رو همون اول روی میز کارم گذاشتم. باید یه دستی به سر و روی کارگاه میکشیدم تا از این بی نظمی دربیاد. ناسلامتی مهمون داشتم و میخواست باهام در مورد کار صحبت کنه. هرچند شاگرد نمی گرفتم و تمایلی هم به این کار نداشتم ، ولی ممکن بود خریدار خوبی واسه کارام باشه.

به افکارم خندیدم و چند تا تیکه چوب بزرگ و از سر راه برداشتم و گوشه ای گذاشتم. بعد دو تا صندلی رو که وسط افتاده بودن ، کناری گذاشتم. روشون یه کم خاک نشسته بود. یه دستمال همین طرفا داشتم. دنبال دستمال گشتم و خوشبختانه زود پیداش کردم. زود رفتم تو حیاط و دستمال رو یه کم نمدار کردم و برگشتم به کارگاه. روی صندلی رو دستمال کشیدم و تیکه چوبای کوچیک روی اون و کف دستم ریختم تا همه رو تو سطل آشغال جلوی در بریزم.

یه کم گرد و خاک شد و سرفه م گرفت. ولی مهم نبود. من با این گرد و خاک زندگی میکنم. هرچی هم باشه ، بیشتر عاشقش میشم تا ازش بدم بیاد.

کارم که تموم شد ، دستم و به کمرم زدم و یه نگاه به فضای اطرافم انداختم. اتاق کوچیک و جمع و جوری که طولش زیاد و عرضش کم بود. فقط دو سه تا صندلی با یه میز کنار هم جا میشد و وسایل دیگه رو تو طول اتاق تا آخر اون چیده بودم.

نمونه ی کارام و به دیوار زده بودم. کار عاشق و معشوقی که خودم ساخته بودم. بعد یه کار به صورت نمادی از لیلی و مجنون بود. یه لیلی و مجنون فرضی !! یه عکس از شیرین طبق کتاب خسرو شیرین نظامی ...

با تک تک کارام عشق میکردم. تک تکشون برام خاطره انگیزن و منو یاد دورانی میندازن که براشون زحمت کشیدم و تلاش کردم تا به ثمر بشینن.

گوشی م زنگ خورد و یه لحظه از فضای رویایی خودم بیرون اومدم. هر وقت میرفتم تو فاز خودم ، تا مدتها بیرون نمی اومدم. تنها جایی هم که منو تو این فاز میبرد ، همین کارگاه کوچیک بود.

شماره ی فرشید بود.

-جانم فرشید ؟!

فرشید : آقا ما یه اثراتی یافتیم.

-خُب چی یافتی ؟

فرشید : هیچی ... اینجا یه زمین فوتبال خاکی هست. بچه های باحالی هم داره. گفتم اگه خواستی بیای ، سر راه یه فوتبالی هم اینجا بزنیم.

-مسخره بازی رو بذار کنار مثل آدم حرف بزن.

فرشید : توفیق من از تو بزرگترم آ ... درست با من صحبت کن.

-تو درست آدرس بده. منم درست حرف میزنم.

فرشید : اصن من هیچ آدرسی ندارم.

-پس خداحافظ

و تماس رو قطع کردم. اصلاً حوصله ی دری وری شنیدن نداشتم. اینم تو این وضعیت خوشش اومده هی واسه من مزه میپرونه.

دوباره گوشی م زنگ خورد. ولی این دفعه شماره نا آشنا بود.

-بله بفرمایید ؟

فرشید : الو صدا میاد ؟

-کوفته و صدا میاد. تو چرا خطت و عوض کردی ؟ اونم ظرف یه دقیقه ؟

فرشید : گفتم شاید با این یکی جوابم و دادی.

-کارت و بگو. قراره واسه م مشتری بیاد.

فرشید : کی میاد ؟

-نمیدونم. یه ساعت دو ساعت دیگه.

فرشید : این یه خط دیگه مه. داشته باش. زنگ زدم بشناسی شماره رو

-خُب واسه چی ...

حرفم نیمه تموم موند و تماس قطع شد. قبلنا فرشید آروم تر و مؤدب تر بود. ولی تو این چند سال ، شوخ تر شده. حالا دلیل اصلی ش رو نمیدونم ولی بد هم نیست. اقلاً یه کم به کاراش و حرفاش میخندم.

دوباره مشغول تمیز کردن کارگاهم شدم که صدای زنگ اومد. من که با کسی قرار نداشتم. یعنی قرارم واسه ساعت 5 بود ، نه الان.

به طرف در رفتم تا ببینم کیه ؟!

در و که باز کردم یه خانم جوونی رو دیدم تقریباً هم سن و سال خودم. با قد و قامتی متوسط و تیپ اسپرت و شیک ...

-بفرمایین ؟

عینک دودی ش رو از روی چشماش برداشت. چهره ی قشنگی داشت. کمی به اطراف نگاه کرد و بعد داخل رو سرک کشید. متوجه رفتارش نمیشدم. با تردید گفتم :

-با کسی کار داشتین ؟

بالاخره به حرف اومد :

-بله ... با خود شما ... شما آقا توفیق هستین دیگه ؟

-بله خودمم

-سلام

چه دیر هم سلام کرد. خنده م گرفت و گفتم :

-سلام ... امرتون ؟

-من دوست ترانه هستم.

بهش نمی اومد آدم به این رکی باشه. فکر میکردم انقدر بخواد بپیچونه که اصلاً موضوع اصلی کارش رو نگه. ولی انگار موضوع اصلی همین بود !! از رک بودنش جا خوردم و خواستم یه دستی بزنم. برای همین گفتم :

-کدوم ترانه ؟

-دختر بدری خانم !

هیچ وقت نشد کسی ترانه رو با اسم فامیلی ش صدا بزنه. همیشه مامان و خواهرامم بهش میگفتن دختر بدری خانم !

-آها ... بعد من چطوری بدونم شما راست میگی ؟

-برای اینکه ...

حرفش و خورد و یه نگاه به پشت سرم انداخت و گفت :

-میتونم بیام تو ؟

یه کم رفتاراش عجیب بود ولی با این حال دعوتش کردم بیاد تو.

***

سینی شربت رو جلوش گذاشتم و گفتم :

-بفرمایید

-ببخشید ... نمیخواستم شما رو تو زحمت بندازم. من خیلی مزاحمتون شدم امروز

-خواهش میکنم. بالاخره نگفتین چطوری ...

وسط حرفم اومد :

-باهاتون تماس گرفتم.

-با من ؟

کمی از شربت نوشید و گفت :

-همین یه ساعت پیش !

-ولی اون قرار که مال ساعت 5 بود.

-جلو افتاد.

-اونوقت دقیقاً به چه دلیل ؟!

نفسش رو به آرومی فوت کرد و حرفی نزد. رفتار عجیب و غریبی داشت. خودمم یه کم ترسیدم که نکنه اتفاقی افتاده باشه. با نهایت خونسردی ای که سعی میکردم از خودم نشون بدم ، گفتم :

-ببخشید ... میشه توضیح بدین چی شده ؟ اتفاقی افتاده که من ازش بی خبرم ؟

-ترانه با اون چیزی که ازتون توصیف میکرد ، فرسنگ ها فاصله دارین.

-با چه چیزی ؟

اخمی به چهره ش داد و گفت :

-من مهگل هستم. دوست ترانه ! منو یادتون میاد ؟!

آروم گفتم :

-مهگل ؟!

و زیر لب مرتب زمزمه میکردم :

-مهگل ...

واقعاً یادم نبود. دستام و به اطراف تکون دادم و با تأسف گفتم :

-ببخشید حضور ذهن ندارم.

مهگل : ولی من حضور ذهن دارم.

صداش کمی لرزش گرفته بود :

-شما دقیقاً یادتون نیست حدود 10 سال پیش تو پارک چرا اومدین با من دوست بشین ؟

واقعاً چرا یادم نمی اومد. هرچی سعی کردم چیزی یادم بیاد ، بی فایده بود. آخر سر انگار بدجوری عصبانی شد و محکم زد رو میز :

-من همونی ام که بهنام ...

و جمله ش رو ادامه نداد و از زور بغض و گریه ای که به وضوح تو چهره ش مشخص بود ، اشکاش سرازیر شدن. با شنیدن اسم بهنام ، تازه یادم افتاد منظورش به کدوم قرار و کدوم دوستیه !!!

در حالی که عرق از سر و روم جاری شده بود ، گفتم :

-به خدا من میخواستم همون روز توضیح بدم که ...

مهگل : نیازی نیست. من فقط حامل یه پیام به شما هستم. اینو هم فقط و فقط به خاطر ترانه اینجا اومدم. در واقع اون نمیدونه که من اینجام. ولی من میدونم اون کجاست و شما رو هم یه طوری پیدا کردم که ...

باز حرفی نزد و گفتم :

-که چی ؟!

مهگل : فقط فهمیدم خیلی دوستش داری. برای همین اومدم تا بتونی بهش برسی. که بتونی خودت و نشون بدی. بلکه ببینیش و عشقت و بهش ثابت کنی. عشقی که میگن خیلی ازش دم میزدی و پیش همه گلایه میکردی از دستش دادی.

با قاطعیت گفتم :

-بله همینطوره

پوزخندی زد و گفت :

-پای عمل که برسه معلوم میشه.

-ببینید مهگل خانم ... من واقعاً نمیدونم چطوری باید عذر بخوام ؟! یعنی رفتارم تو اون زمان انقدر مسخره بود و انقدر جو کار کردن منو گرفته بود که مجبور شدم بیام و اون پیشنهاد رو به خاطر دوستم به شما بدم. گفتم شاید با این حرکت هم من به کارم میرسم هم ...

با عصبانیت وسط حرفم پرید :

-هم بهنام به خواسته ش ... هان ؟!

واقعاً نمیدونستم چرا انقدر از من ناراحته !!! اونم به خاطر یه حرف و یه حرکتی که 10 سال پیش به نتیجه ای هم نرسیده ؟! چیزی نداشتم بگم. سکوت کردم و حرفی نزدم. وقتی دید حرفی نمیزنم ، گفت :

-پس چرا چیزی نمیگی ؟

-من چی دارم بگم ؟

مهگل : راست میگی. چیزی نداری بگی. شما پسرایی که خودخواهین ، چیزی ندارین که بگین.

-به خدا اگه بدونم مشکل از کجاست ، راحت تر میتونم حرف بزنم. اما الان گیجم

مهگل : شما یه عمره گیجید.

-واضح تر نمیگین ؟

مهگل : توفیق ...

لحظاتی تو چشمام زل زد و بعد نگاهش و ازم گرفت. از جاش بلند شد و گفت :

-ممنون بابت پذیرایی

منم پاشدم و گفتم :

-ولی شما که از ترانه چیزی نگفتی.

مهگل : ترانه تهرانه. خونه ی خودشه.

با تعجب گفتم :

-تهران ؟ خونه ی خودش ؟ مگه میشه ؟

مهگل با خونسردی گفت :

-چرا نمیشه ؟ خیلی خوب هم میشه. مادرش اون و از شما پنهون میکرده. یعنی خود ترانه اینو میخواسته. به همین سادگی.

-ولی آخه ...

مهگل : ولی نداره. شما پسرا همه تون خنگین. همه تون بی فکرین. اولش هم بهت گفتم که اگه دو دقیقه در موردش فکر میکردی و عاشقش بودی ... یعنی واقعاً عاشقش بودی ، راحت پیداش میکردی.

-نه نه ... منظورم اینه که پسر خاله م داره دنبالش میگرده. حتی یه نشونی هایی هم پیدا کرده.

مهگل پوزخندی زد و گفت :

-مگه پسر خاله ی شما بیکاره که دنبالش بگرده ؟

-آخه واسه کارش رفته بود شهرستان و از اون جایی که فهمید ترانه هم تو شهرستان میره واسه کار ، گفت پیداش میکنه.

مهگل : ترانه شهرستان هیچ کاری نداره !

-به من اینطوری گفتن.

مهگل : به شما دروغ گفتن !!!

به طرف در رفت و گفت :

-شاید میخواستن شما رو امتحان کنن آقای عاشق پیشه.

با بی حالی گفتم :

-شاید ...

مهگل : در ضمن ، شما که انقدر عاشقید ... سعی کنید تو خونه نمونید. چون تو خونه موندن ، چیزی رو بهتون ثابت نمیکنه. باید در به در بیفتین دنبال عشقتون !

-من مراقب پدر و مادرم هستم.

مهگل : اون زمانی که باید مراقب میبودین ، نبودین و دنبال ترانه نرفتین. الان هم که باید دنبال ترانه باشین ، نیستین ! شما کلاً نبودین و نیستین ... انتظار برگشت هم دارین ؟

با حرص گفتم :

-اگه بدونم شما چرا انقدر ناراحتی ، بهتر موضوع رو درک میکنم.

مهگل زهرخندی زد و چیزی نگفت. کفشاش و پوشید و فقط گفت :

-خداحافظ

موقعی که داشت میرفت ، گفتم :

-من باز هم معذرت میخوام.

مهگل : لازم نیست. کاری که بهنام با من کرد ، از معذرت شما گذشته !

-مگه چیکار کرد ؟

مهگل : آقا فرشید میاد پیشتون یه امانتی میده. خودتون می فهمید.

با اینکه ذهنم پر از سؤال بود ، به گفتن باشه ای اکتفا کردم.

***

دو ساعت بعد در حالی که داشتم یکی از طرحام و درست میکردم ، زنگ خونه به صدا در اومد. تا رسیدن به در ، آهنگ مورد علاقه م و مرتب میخوندم :

" واسه ی دیدن بارون اشکات

دوباره خاطره هامو سوزوندم

ولی تو اینجا نبودی ببینی

چه جوری پای نگاه تو موندم

تو نبودی که ببینی دلم رو

چه جوری عاشق عشق تو مونده

منی که بی تو یه لحظه نبودم

کی دل خاطره هاتو شکونده

میون رنگ عجیب نگاهت

یه کمی فاصله مونده تا دریا

تا دل خسته نفس به نفس شه

تو بیا واقعی شد خود رویا "

در و باز کردم. با ناباوری به کسی که جلوی در وایساده بود ، نگاه میکردم. اصلاً فکر نمیکردم الان اینجا باشه.

بی توجه به من وارد خونه شد. منم پشت سرش راه افتادم و دست رو شونه ش گذاشتم. برگشت و با خستگی بهم نگاه کرد. از قصد سرفه ای کردم و گفتم :

-اِهِم و علیکم !!!

لب و لوچه ش رو آویزون کرد و چیزی نگفت. دوباره راهش و به سمت خونه گرفت و توجهی نکرد. با صدای بلندی گفتم :

-با شما بودم آ

برگشت و با بی حالی گفت :

-فرمایش ؟!

با تعجب گفتم :

-چه زود رنگ عوض کردی. تا همین چند دقیقه پیش که عین آدم بودی. حالا چی شده ؟

-هیچی نشده.

-هیچی نشده فرشید ؟ اصلاً چی شد به این سرعت رسیدی اینجا ؟

فرشید : واسه اینکه تو راه بودم.

-تو راه قزوین و رشت ؟

فرشید : نخیر ... تو راه برگشت

-چرا برگشت اونوقت ؟

فرشید : چون که زیرا ...

رفتم جلوش وایسادم و گفتم :

-مثل آدم حرف بزن. منو سکته دادی که !!!

فرشید خیلی طلبکارانه اخمی کرد. دهنش و کج کرد و گفت :

-مگه تو مثل آدم حرف زدی که من مثل آدم باهات حرف بزنم ؟

انگار منتظر حرفی از جانب من بود تا درد و دلش باز بشه و شروع کرد به غر غر کردن :

-برداشته تلفن و رو من قطع میکنه. پسره ی خر بگیرم بزنمش آ

خندیدم و گفتم :

-حالا قهر نکن نازک نارنجی ... تعریف کن چه خبر ؟

فرشید : مگه من نوکرتم واسه ت برم اینور اونور خبر از ترانه جونت بیارم ؟

با دلخوری گفتم :

-فرشید ؟! داشتیم ؟

فرشید : آره داشتیم.

وقتی دید چیزی نمیگم ، با خونسردی گفت :

-خبری نبود.

-مگه میشه ؟

اومد جلو و یه کاغذ بهم داد و گفت :

-به جان توفیق بعد از تموم شدن کارم ، رفتم سمت آدرسی که داده بودی. ولی کسی با این اسم نمیشناختن.

-خوب همونایی که گفتم ، بهشون گفتی ؟

فرشید : به نظرت مرکز نگهداری حیوانات خانگی چی میدونن از یه آدم ؟

-چی چی ؟! حیوانات خانگی ؟

فرشید با خنده گفت :

-بله ... اسگلت کردن بابا ... تو هم ساده ... عین احمقا هرچی هرکی میگه قبول میکنی. منم این همه راه کشوندی تا اونجا

-دیگه حالا زر نزن. همه ش یه ساعت با جایی که محل کارت بود فاصله داشت.

فرشید : حالا هرچی ... ولی خداییش رفتی سرکار اونم نافرم

نگاهم به کاغذ افتاد و گفتم :

-این از طرف کیه ؟

همینطور که به طرف ساختمون میرفت و صداش ضعیف تر میشد ، گفت :

-نمیدونم ... یه خانمه امروز صبح بهم داد.

رفتم تو ساختمون و گفتم :

-احیاناً لباس شیکی تنش نبود ؟

فرشید همینطور که داشت یه سیب گاز میزد ، سرشو از تو آشپزخونه بیرون آورد و گفت :

-چرا چرا

-هم سن و سال ترانه

فرشید : آره

زیر لب گفتم :

-خودشه

فرشید : چی شده ؟ دختره کی بوده ؟

-مهگل

فرشید : مهگل کیه ؟

-الان نامه رو باز میکنم میفهمیم کیه !! اصلاً شاید از ترانه خبر داشته باشه.

" از تنهایی می نویسم

تنهایی میان زمین و هوا

تنهایی در دلی تنها

تنها ماندن

تا به حال تنها مانده ای ؟

ای تنها ترین در تنهایی من

از تو گویم هر لحظه در این تنهایی

عشق تنهای من

عشق تنهایی من

عشقی دور از من

در دل من

ای تنهای من

ای ترس تنهایی من

تنها ماندم

با تو تنها

بی تو تنها

تنهایم مگذار

سلام به کسی که داری نامه رو میخونی و مطمئنم الان دیگه خیلی دیر شده که بخوای فکر کنی من کی ام و چی ام و چی میخوام بگم ! اما مطمئنم یه روز این نامه رو میخونی. اینو صد در صد مطمئنم که یه روز حتماً این نامه رو میخونی و واقعاً متأسفم که میخونیش. چون وقتی این نامه رو بخونی ، دیگه نه من رو میبینی و نه من به تو میرسم یا ...

بیخیال ... این روزا بیشتر دارم به تنهایی هام فکر میکنم. شاید همین ده سال پیش بود که دو تا پسر رو می دیدم که بعد از مدرسه دنبالم میکردن. یعنی دنبال گروهمون. من و ترانه و چند نفر دیگه. شاید حواست به ترانه نبود. شاید هم بود و هنوز هم هست !!! ولی اینو مطمئنم که حواست به من بود و حالا میفهمم که اصلاً حواست به من نبوده و فقط به ترانه بوده و به قول خودت آینده ت ... من فقط برات یه راه بود. یه معبر عبوری ، که تو هرگز به این معبر حتی نیم نگاهی هم ننداختی.

یه رفیق داشتی به اسم بهنام. شاید رفیقت نبوده ولی حداقل ظاهرتون نشون میداد یه طورایی رفیقین. نمیدونم چقدر با هم آشنا بودین و چقدر با هم ندار بودین. اما اینو میدونم که دنبال من و گروه بودین. راه می افتادین این کوچه و اون کوچه ! نگو اینطوری نبوده که حس میکنم به شعورم توهین میشه.

به هر دلیلی که بود ، تو می اومدی دنبال من و آخرم یه روز تو پارک بود که فهمیدم داری میای و دنبالمی. فهمیدم که سراغم رو گرفتی و هیچی نداشتم که بگم. مگه من چند ساله م بود ؟ یه دختر تو دوره ی راهنمایی شکننده ست. خیلی حساسه. خیلی خیلی خیلی ... اما اینو نفهمیدی. هنوز هم نمیفهمی !

با ابراز عشق یه پسر ممکنه خیلی احساسی بشه و فکر کنه ...

اصلاً بهتره فکر نکنه. من چرا ... من غلط کردم فکری کردم !!!

خوب مثل اینکه قرار بود من منطقی حرف بزنم. ببخشید که تند رفتم.

خُب اون موضوع گذشت و من از اینکه تو رو بچه دیدم و افکار بچه گانه ت رو به وضوح با چشمام دیدم ، برات نگران شدم. بابت اینکه تو یه طوری ت بشه و یه بلایی سرت بیاد. اونم از طرف بهنام !

من تا دم کلانتری اومدم. من اون روز همه چی رو با چشمای خودم دیدم. من سیلی خوردنت از پدرت رو دیدم. من همه چی رو به چشم دیدم و حرفی نزدم. چند باری هم باز اومدی سراغم. درست وقتی که فهمیدی من دوست ترانه ام. البته نفهمیدی و خودتو زدی به نفهمی ! شاید اشتباه میکنم. ولی مطمئنم یه بوهایی برده بودی که اومدی ازم در مورد ترانه بشنوی ! من همسایه ی ترانه شون بودم. یادته ؟! خونه ی خیابون سزاوار که عوض کردن و تو اومدی و از منی که همسایه شون بودم ، نشونه گرفتی.

من اون موقع هجده ساله بودم. تو هنوز نمیدونی من چند بار تو رو تو مغازه ی دایی م دیدم. آقای تاج دایی منه. ولی تو باز هم منو ندیدی.

حالا این ها رو بیخیال رفیق قدیمی و ناشناس که منو تو تنهایی گذاشتی.

نمیخواستم اینا رو بگم. ولی همونطور که گفتم ، وقتی اینا رو میخونی که دیگه دستت بهم نمیرسه. چون من دیگه از ایران رفتم. در ضمن ، من مطمئنم امروز منو میبینی. چون قراره بهت زنگ بزنم و بیام سراغت. ولی چه فایده که تموم شد ...

فقط یه کاری کن. برو دنبال ترانه. بذار بفهمه که عاشقشی. یه کاری کن که عاشقش بشی. یعنی عاشقت بشه. نمیدونم ... سعی کن نره !!!

حالا منو شناختی ؟ منی که این همه سال ......

درد دخترایی مثل من اینه که یه پسر تا چه حد باید مغرور باشه ؟ باید کور باشه و اطرافش رو نبینه ؟ فقط همین درد منه. حالا هم حرفی ندارم. برو دنبال ترانه که منتظرته. آدرسش رو پشت همین کاغذ برات نوشتم.

خداحافظت باشه تا همیشه

مهگل "

کاملاً گیج شدم. این دختر چی میگفت ؟!!! یعنی این همه مدت من حواسم بهش نبوده و این به من علاقه داشته ؟ یعنی من نفهمیدم که این علاقه داشته ؟ چرا من اصلاً توجهی به این دختر و احساساتش نکردم ؟! خوب اینطوری که من یه عمر مدیون میشم و ...

مغزم قفل کرده بود. هیچی نداشتم بگم !!! واقعاً مات و مبهوت روی مبل نشسته بودم و همینطوری به فرش خیره شده بودم. ولی نگاهم به اونجا و فکرم به حرفای مهگل بود. آخه اصلاً مگه میشه ؟! ولی انگار بلند بلند فکر میکردم ، چون فرشید گفت :

-برداشتی دو تا دختر و عاشق خودت کردی میگی مگه میشه ؟ با این قیافه ی نکره ت نمیدونم چی داری که عاشقت شدن ؟ باز یکی از من خوشش بیاد و بگه مهندسم یه حرفی !!! تو چی داری ؟ پسر دایی مون از تو خوشگل تر بود.

با اخم بهش نگاه کردم که خونسرد گفت :

-والا ... ملت چه سرخوشن.

-من باید برم دنبال آدرس

فرشید : کدوم آدرس ؟! مگه ترانه آدرس داده ؟

-آره ... مهگل داده.

فرشید : پس مهگل چی ؟

-خداحافظی کرده.

فرشید : تو هم که از خدا خواسته پیچوندیش و رفتی سی ترانه ی خودت ... ها کاکا ؟!

-چی میگی تو ؟

فرشید جدی شد و گفت :

-حرف حق میزنم. دختره ی بدبخت چه گناهی کرده که تو به احساسش بی تفاوت بودی و توجه نکردی ؟

-میگی چیکار کنم ؟

فرشید : برو دنبالش

-دنبال مهگل ؟

فرشید : نه ... پرگل ! خُب مهگل دیگه.

-آخه ممکنه ...

فرشید منو به طرف راست هُل داد و گفت :

-اَه ... حالم و به هم میزنی توفیق ... چقدر ماستی تو بابا ... پسر به این شل و ولی ندیده بودم. بابا لااقل برو دم دمای آخر از دلش در بیار.

-مزه نریز فرشید

فرشید : به خدا راست میگم. نامه ی فدایت شومی که این نوشته ، معلومه وسطش صد تا آه کشیده و صد بار نفرینت کرده. لااقل تو هم یه قدمی بردار و برو به طرفشون. این روز و حال گذشته رو بیخیال ... ببین الان چطوریه ؟! اوضاع و احوال الانت رو ببین. اون دیروز که تو دیدی ، رفت ! تموم شد. گذشته ها گذشت. هرکی هرچی گفت ، بیخیال. الان رو ببین. نگاه نکن که بهنام کدوم خری بود و بابات چیکار کرد و آبجی ت کجاست ؟! الان و ببین که مهگل داره با صد ناله و نفرین ازت جدا میشه و ترانه هم ته دلش هنوز منتظرته. پاشو قربون پسر ... پاشو که منتظرتن.

-تو هم میای ؟

فرشید : من هیچ جا نمیام. خودت باید بری. به من هیچ ربطی نداره. ثابت کن مردی. اینو ثابت کن.

حرفای فرشید روم تأثیر گذاشت. شاید اون راست میگفت. شاید حق با اون باشه. باید برم دنبال ترانه و تا دیر نشده از مهگل و ماجراش حرف بزنم. حالا که مهگل هم به این درک و فهم رسیده که من ترانه رو میخوام ، لااقل میتونم از دلش دربیارم. میتونم باعث بشم زندگی ش بیش از این تو سر در گمی نباشه. میتونم کمکش کنم. باید به ترانه ثابت کنم که میخوامش. ثابت کنم که زندگی خودمون رو میسازم. خیلی چیزا هست که باید ثابت کنم.

از خونه زدم بیرون و ماشین و روشن کردم. زدم تو دنده و به طرف آدرسی که مهگل داده بود ، حرکت کردم. نباید خیلی دور شده باشه. شاید هم دور شده !!! ولی پروازای فرودگاه امام تأخیر داره. البته این خوش خیالی منه. هرچند تا فرودگاه امام خیلی راهه و طول میکشه تا برسه. هر پروازی لااقل یک ساعت طول میکشه که انجام بشه. پس میتونم بهش برسم و حلالیت بخوام. از ماشین پیاده شدم و حالا من بودم که به جای ترانه این پایین وایساده بودم تا ببینمش. چیزی که دو ماه پیش برعکس بود. چیزی که قبلاً یه طور دیگه بود. حالا کاری به قبلاً نداریم. مهم الانه. اون دیروز بود. دیروز رو باید ببوسم بذارم کنار. دیروزی که امروز نیست ! دیروزی که امروز رفت ... !

صدای ترانه اومد :

-بله ؟! بفرمایید ؟

ولی انگار از دیدنم تعجب کرده بود. آیفن تصویری همینش بده. سعی کردم صدای آشنای خودم رو به گوشاش برسونم. آروم گفتم :

-ترانه ... ؟!

جوابی نیومد. نمیدونم چرا حس کردم دستش به طرف زنگ میره ولی در و نمیزنه. یاد یه جمله از مامان افتادم که همیشه واسه منت کشی آقایون میگفت :

-اگه جوابت و نداد ، بازم ناز بکش. هی ناز بکش و ناز بکش تا جواب بده. دختری که نازش بیشتره ، خریداراش بیشترن. اگه جوابت و داد ، بدون که عزیزی.

برای پنجمین بار زنگ زدم و تقریباً یه ربع پایین وایساده بودم که بالاخره در باز شد.

پایان

س . سپهر ؛ 31 مرداد 1391 خورشیدی ؛ ساعت 22:00